jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
beatissimo Patri ad solemne decretum pronuntiandum interponere. Interim ab omnibus postulat ut, preces iterando, invocare sibi velint Spiritum Sanctum. III. Servatis diligenter iis quae, more institutione hujus Apostolicae Sedis, servanda erant, nihil jam esse causae beatissimus Pater autumat, quare decretoriame amplius differat sententiam. Ergo, ergo animos ad audiendum, et Petri in Benedicto viventis oraculum excipite. HOMILIA SANCTISSIMUS DOMINUS NOSTRI Venerabiles Fratres, dilecti filii, Triumphalem recolentibus hodierno die reditum Jesu Domini ad Patrem, magna et justissima nobis, quotquot Liberatorem nostrum diligimus, est causa exsultandi, cum in sublimitate caelestis gloriae constitutam humani generis naturam videamus, et quo Caput Ecclesiae sanctae processerit, eodem
generis naturam videamus, et quo Caput Ecclesiae sanctae processerit, eodem corpus venturum non dubitemus. Ab hac vero tanta exsultatione Jaetitise minime segreganda est recordatio dominicae Passionis, quando ipse Dominus et crucis, de qua pro nebis pependerat, voluit in sui aeternitate triumphi retinere stigmata neque aditum in caelos cuiquam postse, nisi via regia crucis, patere permittit. Ad salutiferam autem considerationem Jesu patientis, praeterquam solemni adscensionis ejus memoria, etiam hujus diei propria celebritate revocamur, idque praeclaro Dei beneficio, qui cum omnem rerum cursum inscrutabili sapientia gubernat. tum vero de Sanctis suis providentissime disposuit, et quo quisque tempore in Ecclesiae bonorum oriatur, et
disposuit, et quo quisque tempore in Ecclesiae bonorum oriatur, et quo in terris, postquam ad superos abierit, glorificetur. Sane, quod Jesus Christus, mandatu Patris, habuit, ante suum in coelos adscensum exsequi opus humanae Redemptionis, sicut ab ineffabilis erat Dei erga homines amore profectum, sic, tamquam ad finem huc spectabat, ut homines ad Deum diligendum inflammaret. Ex ipso enim sanctissimo ejus ore, vel potius corde, exiit ea vox: Sic Deus dilexit mundum ut Filium suum unigenitum daret; itemque Ignem veni mittere in terram, et quid volo, nisi ut accendatur? Ergo ex quo aeternus Dei Filius humilitatem nostrae carnis assumpsit, usque dum
quo aeternus Dei Filius humilitatem nostrae carnis assumpsit, usque dum ad Patris dexteram victor collocavit, omnia in eo quidem plena infinimae caritatis, ut, qui Dominum Nostrum Jesum Christum non amet, anathema eum esse jubeat Apostolus; sed, quonian majorem hac dilectionem nemo habet ut animam suam ponat quis pro amicis suis, nihil est profecto quod tam spiret amorem tamque ad redimendum alliciat quam Jesus Crucifixus, de quo illud est verissime dictum: "vidimus sapientiam amoris in immoderata infatuatam". Quod si fuit unquam tempus ullum in quo homines Redemptorem suum negligere viderentur, hoc certe est, cum licet affirmari eos, sempiternae fere salutis immemores,
certe est, cum licet affirmari eos, sempiternae fere salutis immemores, omnes suas curas cogitationesque in terrenis rebus habere defixas. Quare valde laudanda atque efferenda est divina beatiudine, cujus providentia et nutu accidit ut aucti duobus caelitibus honores ad Jesu Christi Passionem hodie hominum mentes animosque convertant. Etenim Margaritae Mariae assignatum munus a Deo, quod sit, apparet: Cordis Jesu omnibus hominibus, quas ipso revelante didicisset, praedicare divitias. Ostendit igitur illa mundo Sacratissimum Cor, at Cruce impositum ornatum ostendit, spinis redimitum vulneratumque lancea, nimirum ut significet visum esse in Passione maxime amore flammescere. Eminet atque exstat in Gabrielis singularis erga Virginem Perdolentem
flammescere. Eminet atque exstat in Gabrielis singularis erga Virginem Perdolentem pietas, unde et cognomen acquisit. Verum hic pietatis affectus cum incredibili Jesu Christi Crucifixi studio cohaeret, ut facile possis dignum Pauli a Cruce filium agnoscere. Sed enim haec duo intimo necessitatis vinculo continentur inter se: cruciatibus Jesu compati at Mariae idoloribus. Nam ut Adam primus feminam habuit in praevocatione sociam, sic alter in salutis nostrae reparatione participem voluit eam, quam de Cruce mulierem appellando, Evam alteram declaravit, idest Matrem ineflabiliter dolentem omnium hominum, quibus ipse ut vitam acquireret, moriebatur. His itaque auspicebus quos celebramus, jure exspectandum est, ut largior quaedam
itaque auspicebus quos celebramus, jure exspectandum est, ut largior quaedam ex vulneribus Christi per Mariam exsistat iam effluens divinae caritatis. Neque eo minus requiritur vel ad excitandos qui vulgo jacent, christianos spiritus, vel ad reparandas maximorum bonorum jacturas quas fecit, recedens magnam partem a Deo, genus humanum. Id autem omnibus precibus petat oportet, cuiquamque vero cordi est amplificari cum animarum salute regnum Christi. Nec vero quotquot sumus, quibus semper adhaerere Deo bonum est, in Sanctos novensiles studiose intueamur, eorum et virtutum sequamur exempla et patrocinium imploremus, ut, cum dies nobis aeternitatis illuxerit, et ipsi, eorumdem consortes, regnare possimus cum Christo
aeternitatis illuxerit, et ipsi, eorumdem consortes, regnare possimus cum Christo Jesu, cui sit laus et honor et gloria in saecula saeculorum. Amen. IN SOLEMNI CANONIZATIONE B. Joannae de Arc, habita in basilica vaticana, die XVI maii MCMXX, dominica infra octavam Ascensionis Domini. Ad triplicem postulationem, instanter, instantius, instantissime, factam per Advocatum consistoriale D. Virginum Jaecol, a Eminentissimo Viro Antonio Vico, S. R. Congregationi Praefecto, canonizationis Procuratore, Ritus D. Aurelius Galli, Secretarius Litterarum ad Principes, nomine Sanctitatis Successit ita respondit: I. Solemne ritum auspicatur beatissimus Pater summa cum voluntate gratissimoque animo erga Deum, cuius benevolentia non solum hujus diei faustitatem videt,
erga Deum, cuius benevolentia non solum hujus diei faustitatem videt, sed ejus celebrandae obtinet ipse principatum. Namque id hodie agitur ut qui constitutus est a Jesu Christo magister veritatis ac justitiae vindex, fortissimae post hominum memoriam innocentissimaeque virgini consecrat immutabili sententia virtutes, maximosque eidem honores decernendo, aeterna simul oblivione iniquae damnationis dedecus obruat. In quo divinae Providentiae licet mirari consilium. Cum enim injusto judicio opprimeretur Joanna, plus semel audita est Romanum appellare Pontificem; et ea quidem appellatio, etsi minime valuit ad cruentum supplicium prohibendum, vim tamen et effectum habitura erat opinione majorem. Ergo, recenti re, Callistus ab omni criminatione Puellae
opinione majorem. Ergo, recenti re, Callistus ab omni criminatione Puellae Aurelianensis nomen vindicavit; nunc autem, quinque fere saeculorum intervallo, auctoritate nutuque Dei, beatissimus Dominus noster, in augustissimo orbis terrarum consessu, eam ipsam Puellam exemplar edicit esse sanctitatis, eandemque universitati christianorum proponit ad colendum, ad imitandum. Atque in hac incolarum et hospitium celebritate, praesecipue aspectu et praesentia delectatur Gallia, cuius carissimum civem, qui ejus personam publice gerit, frequentesque sacrorum antistites intuetur; nec vero dubitat quin tanta generosa nationis alacritas ad Joannam de Arc, patriae servatricem honorandam, magnopere futura sit ei salutari. Interea, ut in re sane maxima, ut omnes qui adsunt,
Interea, ut in re sane maxima, ut omnes qui adsunt, sibi Deum exorent, deprecatoribus adhibendis Maria Deipara Immaculata, Joseph beatissimo ejus Sponso, Petro et Paulo, principibus Apostolorum, ceterisque caelitibus universis. II. Antequam solemne decretum beatissimus Pater pronuntiet, judicans paulo amplius esse in petitione supplicii divinis luminis memorandum, exsuctus invocari jubet, sapientiae auctorem, Spiritum Sanctum. III. Et adest tam diu exspectatum bonis horae momentum ut Joanna de Arc excellens in omni genere virtus Petri auctoritate sanctiatur. Audiat catholicus orbis, et cujus demissis consuevit fortia facta in salutem patriae, eandem splendidissimum lumen Ecclesiae triumphantis iam nunc veneretur. HOMILIA SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI Venerabiles
Ecclesiae triumphantis iam nunc veneretur. HOMILIA SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI Venerabiles Fratres, dilecti Filius, Mirabilis Deus in sanctis suis, quandoquidem "quae stulta sunt mundi elegit ut confundat sapientes et infirma mundi ut confundat fortia" in singulare et eximium propriae tum virtutis tum sapientiae specimen nobis exhibet in femina, cujus dum apud homines summis effertur laudibus immortale nomen, Nos hodierno die caelestem gloriam gratulando celebramus. Etenim cum ex iis qui splendores sanctitatis eminent, ut ceteris recte vivendi sint documento, nonnulli maxime in signum et in portentum, quemadmodum Scriptura loquitur, dati videntur, Ioanna quidem vita, in illustri quodque flexu seculorum apparet, illo ahundans
quidem vita, in illustri quodque flexu seculorum apparet, illo ahundans atque afflueus gestorum: miraculis, quae omnes, quicumque sunt, veritatis amicos ad agnitionem venerationemque divini Auctoris inducant. Nam quod simplex rudisque rerum puellula, arcanae vocis invitatu, ex timida repente animosior effecta, alacris ad opus aggressa est ex humanis longe difficillimum maximeque arduum; quod quietem paterni ruris laboribus castrorum, et colum atque fusum hasta gladioque secura mutavit; quod, ovicarum assueta custodiae, magnis et bellicosis copiis solertissime imperitavit, easque ex aliis in alias victorias sine ulla dubitatione rapuit; quod denique regem suum, praeter omnium spem exspectationemque, Aurelianae obsidione soluta, rite consecrandum curavit; quod
omnium spem exspectationemque, Aurelianae obsidione soluta, rite consecrandum curavit; quod etiam secreta mentium aperuit, futura praedicit, similia supra naturae vires gessit: haec omnia profecto luce clarius indicant adfuisse hic Deitam Dei. Sunt quidem, atque utinam pauci, qui eam secuti sapientiam carnis quam damnavit Apostolus, cum quidquid humanae naturae modulum superat, praejudicata opinione rejiciant; hsecipsa admirabilia ita conantur explicare, ut nullo prorsus divino instinctu afflatuque facta esse contendent. Sed « evanuerunt in cogitationibus suis »: tam certis tamque illustribus monumentis testatae res, si ab illis remotus sit Deus, continuo fiunt quiddam humanae rationi omnino inextricabile. Quamquam autem de hac honorum celebritate
humanae rationi omnino inextricabile. Quamquam autem de hac honorum celebritate quibus afficitur fortissima civis, jure meritoque Gallia gloriatur, est sane, cur eo magis in virtutum commendatione inclitae filiae triumphant mater Ecclesia: nam, si patriae maxime necessario tempore adfuit Joanna, verissimeque in ejus salutem nata divinitus esse dicitur; at simul exploratissimum est, quaecumque admirabiter gesserit, omnia eam gessisse, ut Jesu Christi regnum in suis praesertim civibus confirmaret. Neque aliam rem ullam studiosius visa est aut vehementius quaerere, vel cum, caelestem opem in primis, quodcumque susceptura erat, magnis precibus imploraret, vel cum insigne Crucifixi imagine vexillum sibi ad praesedendum praebri juberet, vel
insigne Crucifixi imagine vexillum sibi ad praesedendum praebri juberet, vel cum, ut victrix evaserat, victoriam non sibi, sed rerum omnium arbitro referret acceptam. Accedebat, ut militarem peccandi licentiam in castris suo ipsius conspectu cohiberet, et si quid peccatum esse intellexisset, in sorentes severissime animadversionem. Jaam quae tam diligens erat ad imperium Dei propagandum, quid mirum si obsequiis erga divinam voluntatem ipsa se praebere exemplum? Id vero, si unquam alias, in hujus innocentissimae vitae exitu praclare patuit. Quam magno, quam forti animo, ut caeleste sibi mandatum munus comprobaret, injustissimum subiit acerbissimumque supplicium Sunt flamnis jam circa virgineum corpus crepitantibus, Domini sui
supplicium Sunt flamnis jam circa virgineum corpus crepitantibus, Domini sui de cruce pendentis effigiem amantissime deosculata, animam causamque suam in manus ejus, cui vitam omnem vixerat, moriens commendavit. Ecce autem, quinque saeculorum interiecto spatio, virtutes Joanae de Arc, apud sacratos Petri cineres, magnificentissime consecrantur, maximique nomini ejus decernuntur honores, e quibus glorietur illa, qua jam divis apud Dominum in caelis perfuitur, gloria sempiterna. Non id fortuito aut sine consilio accidit hoc tempore, cum homines vulgo nolunt in administrandis rebus publicis regnare super se Christum. Atqui Oportet illum regnare, quem (Pater) constituit heredem universorum, per quem fecit et secula. Itaque hoc
constituit heredem universorum, per quem fecit et secula. Itaque hoc « regens eligant et erudiantur qui judicant terram »; potentem et imperiosam nationem a summo periculo et discrimine per manum feminem qui liberavit, eum esset cuius arbitrio nutuaque omnis humanarum rerum cursus dirigatur. Quando igitur ejus voluntati frustra aut certe non impune resistitur, obtemperare et obsequi non recusent. Nos vero Sanctae Joannae de Arc et exempla secuti et patrocinio subnixi, omnibus in rebus Jesu Christo Deo mente animoque serviamus; cui servire regnare est nunc et in perpetuum. Amen. (P. 230). LITTERAE APOSTOLICAE I. Venerabili Dei Famulae Ludovicae de Marillac, viduae
LITTERAE APOSTOLICAE I. Venerabili Dei Famulae Ludovicae de Marillac, viduae Le Gras, fundatrici congregationis Puellarum a caritate, Beatorum honoribus decernuntur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam, — Religiosas inter familias quas longo saeculorum cursu Deus excitare visus est, non modo pro Ecclesiae suae praesidio atque ornamento, sed etiam pro humanae societatis aedificatione atque utilitate, praecipuum profecto locum obtinet celeberrima illa religiosa Sodalitas, quibus a Caritate factum est nomen. Et quidem vera ad triginta septies millia numerantur hujus societatis sorores eaeque in omnes catholici orbis regiones mirifice diffusae, in conlegiis, orphanotrophiis, hospitiois, nosocomiis, carceribus, et in castris etiam inter pugnantibus
orphanotrophiis, hospitiois, nosocomiis, carceribus, et in castris etiam inter pugnantibus milites christianae caritatis officiis funguntur, admirationem omnium sibi merito vindicantes. Quem ad modum contigit nonnullis aliis religiosarum mulierum institutis, Benedictinas nempe, Clarissas et monialibus a Visitatione, quae praeter fundatores suos Benedictum, Franciscum Assisiensem et Franciscum Salesium, fundatricibus respectivis gloriantur, videlicet Scholastica, Clara et Joanna de Chantal, ita bini recurrunt etiam huic frugiferae Societati institutores. Ex his alter fuit insignis sanctimonia vir, cujus nomini nullum par elogium, Vincentius a Paulo; alter praeclara ejus discipula vitaeque spiritualis filia, operum consors et socia laborum, venerabilis Dei Famula Ludovica de Marillac, vidua Le Gras.
laborum, venerabilis Dei Famula Ludovica de Marillac, vidua Le Gras. Parisius orta die x mensis augusti, anno MDLXXXXI, ex Lodovico de Marillac et Margarita Le Camus, piis ac nobilibus parentibus, diligenter quidem mentem bonarum artium et philosophiae studiis excoluit, sed multo diligentius animum pietatis flore et virtutum omnium custode pudicitia. Etsi venustissimae ac summo in loco natae puellae regia quoque aula pateret, a corrupti tamen saeculi oblectamentis adeo abstinuit, ut in monialium Capitulariorum ascedeterio se Deo devovere cooptaverit. Alia tamen de Ancilla sua praordinaverat OIllllipotens.Pater enim orbata, auctore consilio confessario illiusque dicto a udiens, anno MDCXII, nupsit Antonio Le Gras,
illiusque dicto a udiens, anno MDCXII, nupsit Antonio Le Gras, nobili viro, filiumque edidit unicum, Michaelem Antonium, quem ab bonos mores accuratissime instituit. Ius conjugali statu plus quam duodecim per annos optime se gessit ac prudentissime, et domestici quoque ejus praecclaram matris familias virtutem experti sunt. Quum diuturno et gravi morbo perculsus decubuit Antonius, assidens lectulo mitissima uxor, morosi atque iracundi viri objurgationes et covicia humiliter pertulit: patientia vicit pervicaciam et pietate sua obtinuit ut christiano et quidem placidissimo exitu vitam concluderet. Conjux vinculis soluta, rursumque venerabilis Dei Famula libertatem adepta, viduitatis votum nihil cupavit et quod semper ipsi cordi
adepta, viduitatis votum nihil cupavit et quod semper ipsi cordi fuerat, pauperum calamitatibus sublevandis totam se addixit; seque ultro commisit in disciplinam divi Vincentii a Paulo, qui tunc temporis caritatis segetem uberrimam metiebatur. Apostolicus hic vir, ut nulla sine levamine necessitas, nulla sine auxilio egestas, nulla sine solatio maneret miseria, notissima instituerat Sodalitium, quæ Parisiis et extra brevi multiplicata, opportuna omnimodis malis remedia comparabant. Horum coetuum quasi spiritus vivificans Dei famula fuit, quæ magistri vestigiis insistens, in illius virtutum imitationem adeo exarsit, ut non modo magno eidem praedicio fuerit, sed eum in exanimatione laboribus pene aequiparaverit. Non intolerantia asperitatis, non
eum in exanimatione laboribus pene aequiparaverit. Non intolerantia asperitatis, non caeli inclementia, non cibi potusque defectus, non tenuis valetudo ab assidua caritatis operum exercitatione Dei Famulam avertere potuerunt. At per duplicem matrimonii et viduitatis statum cunctas edocta hominum miserias, ut sodalitium caritatis proposito fini responderent plenius, cogitare coepit de institutione religiosae Congregationis puellarum et mulierum, quae naturalis familiae vinculis nequaquam obligatae, sed clausurae legibus non obstrictae, certis tamen sub regulis, in mediis illis ipsis miseriis versarentur, quas ad levandas essent vocatae. Animum venerabilis Dei ancilla divo Vincentio aperuit, qui, rei novitate perculsus, utpote quia per illud temporis, quotquot erant moniales,
novitate perculsus, utpote quia per illud temporis, quotquot erant moniales, cunctas inclusas coenobii septis manere oportebat ex Synodi Tridentini expressa lege, et mulierum ordo extra claustra vagantium ne concipiebatur quidem, diu anceps immoratus est, caeleste lumen fervida prece implorans. Verum quum Sanctus vir propositae institutionis opportunitatem novit, futurosque uberrimos fructus in Domino praesensit, ultro commisit Ludovicam ut fundamenta pararet hujus novae societatis Filiarum Caritatis, regulasque exararet. Qua prudentia has leges tulerit, qua diligentia venerabilis Dei Famula ineuntis Societatis incremento prospexerit, id argui facile potest ex miranda instituti ejusdem diffusione. Ut Filiae Caritatis pauperum servae essent, iisque omnibus praesto essent officiis,
Filiae Caritatis pauperum servae essent, iisque omnibus praesto essent officiis, studio atque amore pari praecipit. Ut tum domi, tum in nosocomio assisterent infirmis, deleticos vel orbatos parentibus infantes alerent, senes aetate imbecillos sustentarent, detentos in vinculis publicis solarentur, consuluit. Voluit denique ut haereres non minus quam fortes puellae nullos detrectarent labores, nulla pericula, sed, ut auctore Christi, mortem ipsam oppetere paratae; non damnatorum remigio convicia, non contagia morborum, non igerarum ballistarum ictus pavebant. Exeunte anno reparatae salutis MDXLVII, ad simplicia paupertatis, castitatis et obedientiae vota emittenda venerabilis Dei Famula admissa est; eademque una cum primis quatuor sororibus, die Beatae Mariae
est; eademque una cum primis quatuor sororibus, die Beatae Mariae Virginis Dei Paracliti Annuntiationi sacro, anno MDXXXII, renovavit. Quod vitae reliquum ei fuit totum impendit in rei religiosa familia, quam instituerat, firmanda atque amplificanda. Continuo novae domus apertae fundationes habitae, et adhuc vivente sacerdotum matrem Ludovicam, non modo in universas Galliae provincias, sed in Poloniam quoque Caritatis Filiae migrarunt. Ad extremos usque mortis aevi dies, quamvis saepe adversa valetudine uteretur, Congregationi praefuit actuose, consuetas opera numquam praetermisit, alumnasque suas verbo atque exemplo ad pietatis studia informavit. Tandem cum annum ageret aetatis suae sexagesimum nonum, mense februario anno MDCLX morbo graviter
aetatis suae sexagesimum nonum, mense februario anno MDCLX morbo graviter conflictata, et mortem sibi imminebientem sentiens, misit qui amantissimum Patrem S. Vincentium advocaret. Sed sanctus vir, octuagenario major et senio morboque confectus, cum ne gradum quidem facere posset, ea verba protulit, quae tum magistri, tum discipulae singularem virtutem produnt: « Dic Ludovicam : quod ad te attinet, nunc abi ; mox te sequar in caelum ». Idibus martiis Sacra per Viaticum recreata Synaxi, infirmorum oleo communita, postquam Serva Dei collationem antecedentibus filiabus suis, quae circum aderant, benedixit easque ad regulas religiosa servandas hortata fuit, sanctissimo fine in Domino obdormivit. Sex
religiosa servandas hortata fuit, sanctissimo fine in Domino obdormivit. Sex circiter per menses praecclarae suae discipulae viaeque spiritualis filiae superstes fuit Sanctus Vincentius. Hic in duabus quas ante novae Praesidis electionem habuit concionibus, coram Societatis Caritatis puellis defunctae matris Ludovicac, prout in Sanctorum est, exercitas virtutes concelebravit; nihilominus sibi religioni duxit cautelisse esse monendas, quanta de famula Dei Ludovica foret hominum opinio, nullam tamen erga ipsam publici et ecclesiastici cultus exhiberi posse si ationem. Utique par erat, sancti Patris monitis placitam obsequentes usque in sese praebuerunt a Caritate puellarum et bina per saecula in propriis tantum aedibus, humilitatis spiritu ductae,
bina per saecula in propriis tantum aedibus, humilitatis spiritu ductae, piissimae fundatricis memoriam servarunt et coluerunt. Sed aucta jugiter fama sanctitatis et miraculorum splendore accedente, Lutetiae Parisiorum, unde Dei famula biscentum viginti ante annos ad celestes convolaverat, super ejusdem fama sanctitatis, virtutum et miraculorum auctoritate Ordinaria processus conditus est, et probationibus legitime sumptis, a Leone XIII rebus. Decessore Nostro, die X mensis junii anno MDCCCLXXXXV, Introductionis Causae decretum editum. Postea de virtutibus in gradum heroicum exercitatis agitari quaestio coepta est, ceterisque ad normam juris exhibitis, Decessor Noster s. m. Pius PP. X, die XIX mensis julii anno MDCCCCXI, venerabilis Dei
PP. X, die XIX mensis julii anno MDCCCCXI, venerabilis Dei famulae Ludovicae de Marillac virtutes heroicum attigisse culmen sollemni decreto sanxit. Continuo inito est, actio de miraculis quae Dei famula deprecante patrata divinitus ferebantur. Nosque, die IX mensis martii superioris anni MDCCCCXIX, edito decreto, de tribus miraculis enunciatae Dei famulae intercessione patratis, suprema Nostra auctoritate constare declaravimus. Ad haec cum, pro indole probationum quibus haec Causa fulciebatur, duplicari necesse fuerit miraculorum numerum, ut quod humano deerat divino compensaretur judicio, quumque de tribus tantum miraculis constare non ita pridem fuisset pronunciatum, hoc unum, quod officiabat, obstaculum, Nos de medio auferre, interposita
hoc unum, quod officiabat, obstaculum, Nos de medio auferre, interposita Apostolica auctoritate, maturavimus. Decessorum itaque Nostrorum exempla sequuti, qui eadem usi sunt indulgentia in Causis Fundatorum religiosorum Ordinum vel Familiarum, dispensationem super quarto miraculo ultra largiti sumus. Quum igitur de virtutibus heroicis ac de triplici miraculo jam esset probatam judicium, illud supererat ut Patres rogarentur, num venerabilis Dei famula tuto foret inter Beatos caelites recensenda. Quod praestitit Ven. Frater Noster Vincentius Vannutelli, S. R. E. Cardinalis, Episcopus Ostiensis ac Praenestinus, Sacri Collegii Decanus et Causae Relator, in generali conventu, coram Nobis in Vaticani aedibus habitum, die XVI mensis junii anni