jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
Apostolica, sed etiam quœlibet persona moralis in Ecclesia, nisi in contexta sermonis vel natura rei aliud appareat. Toutes les fois donc que, dans les canons qui vont suivre, il sera question d'Eglise, nous saurons que ce terme ne désigne pas seulement l'Eglise universelle ou le Siège apostolique, mais aussi toute autre personne morale ayant dans l'Eglise une existence juridique, à moins cependant que le contexte n'indique clairement le contraire. Autant que possible le législateur emploiera des expressions qui, par elles-mêmes, écarteront le doute : ou bien il parlera des églises particulières « ecclesiae », ou bien il désignera formellement les
particulières « ecclesiae », ou bien il désignera formellement les personnes morales. Assez souvent, cependant, il sera amené à se servir d'un terme plus général, soit pour éviter, dans le texte, des répétitions fastidieuses, soit pour tout autre motif, sauf exception que le contexte fera suffisamment comprendre (v. g. can. 1508. — can. 1544, § 1), il faudra lire, sous la dénomination Eglise, personne morale ecclésiastique quelconque. Il en sera ainsi notamment dans les canons 1499, 1513, 1523, 1526, 1527, § 2. — 1530, § 1, n° 3, 2. — 1531, 3. — 1534, §§ 1, 2. — 1536, 1538,
1531, 3. — 1534, §§ 1, 2. — 1536, 1538, S 1. — 1540 — 1546, 2. AUG. COULY, Docteur en droit canonique. Docteur en Droit. ACTA SANCTAE SEDIS ACTA APOSTOLICAE SEDIS. COMMENTARIUM OFFICIALE Ann. XII, n° 11. 1 octobris 1920. ACTA BENEDETTI PP. XV (P. 425). CONSTITUTION APOSTOLICA MACEIENSIS Erectionis novae provinciae ecclesiasticae BENEDETTO EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam Inter varias gravissimasque Apostolatus Nostrorum, earumque sane magni momenti est, quae dioecesum per universum orbem distributarum, respicit statum. Est enim supremae Nostrae potestatis et judicii illas moderari, earumque limites definire vel immutare, aut etiam novas provincias ecclesiasticas
earumque limites definire vel immutare, aut etiam novas provincias ecclesiasticas constituere, prout, habita temporum rerumque ratione, fidelium nultitati conduceredignoscimus. Pluribus siquidem ex locis et a magni notae viris animadversum fuit rei catholicae valde profuturum esse, si nova in Brasilia Republicae ecclesiastica provincia erigeretur, quae civiles Status Alagoas et Sergipe nuncupatos, complecteretur, in quibus modo tres dioeceses numerantur, Maceiensenem, nempe, Penedensem et Aracainensem. Hoc autem consilium cum plene secuti fuerint tum Nuntius Apostolicus in Brasilia Republica, tum Archiepiscopi, quorum hoc interest, videlicet Olindensis et Recifensis, et Sancti Salvatoris, Nos, omnibus mature perpensis, ad praefatam erectionem deveniendum censuimus. Quapropter, habito prius explicito
perpensis, ad praefatam erectionem deveniendum censuimus. Quapropter, habito prius explicito consensu praedictorum Ordinariorum Archidioecesis Olindensis et Recifensis, ac Sancti Salvatoris aliorumque quorum hoc interesse poterat, ac ceterorum suppleto,qui sua interesse præsumerent, Nos, subtrahente venerabili fratre Angelo Scapardini, Archiepiscopo Damasceno, hodierno in Brasilia ditione Sanctae Sedis Nuntio, ac de consulto dilectorum filiorum Nostrorum S. R. E. Cardinalium, qui sacrae Congregationi Consistoriali sunt prapostiti, de apostolicae potestatis plenitudine, Maceiensem sedem a jure metropolitico archiepiscopalis ecclesiae Olindensis et Recifensis absolvimus et eximimus, eamque ad gradum et dignitatem ecclesiae archiepiscopalis et metropolitanae evehimus atque extollimus. Huic autem sic erectae archiepiscopali et metropolitanae Sedi Maceiensi
extollimus. Huic autem sic erectae archiepiscopali et metropolitanae Sedi Maceiensi plenum jure attribuimus et assignamus omnia et singula jura, privilegia, praerogativas quibus ceterae archiepiscopales et metropolitanae sedes in Brasilia regione gaudere solent, atque venerabilem fratrem Emmanuel Antonius Oliveira Lopes, qui modo Maceiensem sedem obtinet, archiepiscopi titulo, dignitate, juribus ac privilegiis augemus, una cum facultate deferendi crucem et pallium, sicut ceteri archiepiscopi, postquam tamen hoc ab Apostolica Sede in sacro Consistorio postulatum et impetratum fuerit. Memoratae insuper Maceiensis ecclesiae capitulum illiico ad metropolitani capituli gradum, titulum et honorem apostolica auctoritate pariter evehimus, cum omnibus juribus, privilegiis, praeminentiis ac honoribus, quibus cetera
evehimus, cum omnibus juribus, privilegiis, praeminentiis ac honoribus, quibus cetera metropolitana capitula in illis regionibus donantur. Hujus vero archiepiscopalis et metropolitanae sedis subsidiae erunt dioecesis Penedensis, quae hucusque pertinuit ad archidioecesim Olindensem et Recifensem, et dioecesis Aracainensis, quae hucusque pertinuit ad archidioecesim Sancti Salvatoris; quas proinde a jure metropolitico ipsorum Archiepiscoporum eximimus et subtrahimus. Penedenses igitur et Aracainenses pro tempore Episcopi subsidiae erunt Archiepiscopi Maceiensis, cujus metropoliticae jurisdictioni, juxta canonicas leges, subjecti erunt, sicut et ipsorum clerus et populus. Fines autem hujus archiepiscopalis et metropolitanae Maceiensis sedis iidem erunt ac fines qui hucusque episcopalem dioecesim Maceiensem efformarunt ac constituerunt. Nobis
fines qui hucusque episcopalem dioecesim Maceiensem efformarunt ac constituerunt. Nobis tamen et Apostolicae Sedi reoeervamus facultatem novas circumscriptiones et dismembrationes in hac nova ecclesiastica provincia libere peragendi quandocumque id in Domino magis expedire visum fuerit, quin ullum in hac re Antistitum et Capitulorum consensum exquiri, aut territorialem ullam compensationem attribui necesse sit. Praesentes autem litteras et in eis contenta quaecumque nullo unquam tempore de subreptionis, vel obreptionis, aut nullitatis vitio seu intentionis Nostrae, vel quolibet alio, licet substantiali et inexcogitato, defectu, notari, impugnari, vel in controversiam vocari posse, sed eas, tanquam ex certa scientia et potestatis plenitudine editas, perpetuo validas
tanquam ex certa scientia et potestatis plenitudine editas, perpetuo validas esse et fore, suosque plenieros et integros effectus sortiri et obtinere, atque iis omnibus ad quos spectat inviolabiliter observari volumus et decernimus, sublata cuicumque, etiam cardinalitia dignitate fulgenti, quovis aliter judicandi et interpretandi facultate, irritum quoque et inane decernentes quidquid in contrarium, scienter vel ignoranter, contigerit attentari. Ad haec omnia, ut supra, exsecutioni mandanda deputamus venerabilem fratrem Hieronymum Thomas da Silva, archiepiscopum Sancti Salvatoris in Brasilia, eidem tribuentes necessarias et opportunas facultes, etiam subdelegandi, ad effectum de quo agitur, aliam personam in ecclesiastica dignitate constitutam, simulque definitive pronuntiandi super quavis
personam in ecclesiastica dignitate constitutam, simulque definitive pronuntiandi super quavis difficultate, vel oppositione in exsecutionis actu quomodolibet oratoria, imposito tamen eidem onere, intra sex menses, ab data praesentium litterarum computandos, ad sacra Congregationem Consistoriale mittendi authenticum exemplar exsecutionis peractae, Non obstantibus praepredecessorum Nostrorum constitutionibus et ordinationibus, ceterisque quibuscumque in contrarium praemissorum, quibus omnibus, de ipsis eorumque totis tenoribus praesentibus litteris pro expressis habentes, motu, scientia et Apostolicae potestatis plenitudine latissime specialiter derogamus. Nemini ergo liceat quae hisce litteris Nostris statuta sunt infringere, velis, ausu temerario, contraire. Si quis autem hoc attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei ac beatorum Petri et Pauli,
attentare praesumpserit, indignationem omnipotentis Dei ac beatorum Petri et Pauli, Apostolorum Ejus, se noverit incursurum. Datum Romae, apud sanctum Petrum, anno Domini millesimo novingesimo, die decima tertia mensis februarii, Pontificatus Nostri anno sexto. O. Card. CAGIANO S. R. c. Cancellarius. C. Card. DE LAI, Ep. Sabinensis, Secret. S. Congreg. Consistorialis. RAPHAELES, VIRILIS, Protonotarius Apostolicus. LODOVICUS SCHULLER, Protonegocius Apostolicus. Loco Plumbi. Reg. in Can., Ap., vol. XXI. n. a. (P. 428.) LITTERAE APOSTOLICAE I. Templum Trevirense Sancti Matthiae titulo ac privilegiis basilicae minoris honestatur. BENEDETTO PP. XV Ad perpetuam rei memoriam.—Exstat in civitate Trevirorum ecclesia Deo sacra in honorem sancti Matthiae,
in civitate Trevirorum ecclesia Deo sacra in honorem sancti Matthiae, in qua hujus Apostoli ossa recondita sunt et antiqua christianorum populi religione coluntur. Sacra autem haec sedes eo ipso in loco consurgit, ubi sanctus Eucharius, quem Romanum Martyrologium discipulum divi Petri et primum Trevirensium episcopum praedicat una cum Valerio et Marterno, prima christianae fidei fundamenta in eadem urbe posuit. Constat sane ex vetustissimis monumentis, a primis Ecclesiae saeculis eum locum fuisse christianis ritibus sacrum. Consignata autem nominibus sermoni traditio refert, corpus sancti Matthiae a sancta Helena, Constantini Magni matre, una cum aliis insignibus sacris reliquiis Trevirensi Ecclesiae fuisse donatum. Templum,
cum aliis insignibus sacris reliquiis Trevirensi Ecclesiae fuisse donatum. Templum, molibus magnitudine praestans, duodecimo saeculo conditum, a Decessore Nostro beato Gregorio III Pontifice, adstante sancto Bernardo abbate, consecratum est. Multa per saecula continebat templo fuit insignis Ordinis sancti Benedicti abbatia, quam monachi illustrarunt, regulae disciplinae studio non minus quam doctrinae laude spectati. Everso per nefas a Gallis invasoribus coenobio monachisque a sede deturbatis, parum abfuit quin ecclesia ipsa funditus everteretur; quae tamen exinde mansit parochialis ecclesia suburbii Trevirensis, cui a sancto Mattia nomen est. Haud tamen interrupta mansit Trevirensium civium et advenarum devotio erga ecclesiam illam et sepulcrum apostoli Matthiae.
et advenarum devotio erga ecclesiam illam et sepulcrum apostoli Matthiae. Etenim ad celeberrimum illud sanctuarium jugiter confluxere innumeri turmatim fideles, tum apostoli reliquias veneraturi, tum etiam imaginem beatae Mariae Virginis, quae eodem in templo antiquo cultu asservatur. Pluribus et insignibus quidem privilegiis atque indulgentiis Romani Pontifices; Nostri Decessores, hoc templum auxerunt atque restaurarunt. Novissimis autem annis, temporis injuria fatiscens, sacra aedes, corrogata a fidelibus stipite, instaurata est, novoquo in praesens cultu renidet. Nunc vero cum dilectus filius Jacobus Freitz, hodiernus parochus dictae ecclesiae ad Sancti Matthiae, Treviris, ex nixis Nostris precibus flagitabat, ut ecclesiam enunciatam ad Basilicae Minoris dignitatem meritis
precibus flagitabat, ut ecclesiam enunciatam ad Basilicae Minoris dignitatem meritis Nostris gratus et a Nobis concessa sit; atque dictas preces cumulationem atque ornem amplissimum Trevirensium episcopi suffragium; Nos votis his concedendum ultor libentique existimavimus. Quare, conlatis consiliis cum venerabili fratre NostrO Antonio S. R. E. Cardinali Vicario, episcopo Portuensi et sanctae Rufinae, Sacrae Rituum Congregationi Praefecto, Nos, animo repetentes christianae antiquitatis memorias, quae ipsi templo tam sacris paganis illustri quodammodo inhaerent, apostolica Nostra auctoritate, praesentium vi, perpetuumque in modum, praefatam ecclesiam Treviris exstantem, Sancti Matthiae nomine et honore Deo consecratam, titulo ac dignitate Basilicae Minoris decoramus, omnibus et singulis privilegiis
titulo ac dignitate Basilicae Minoris decoramus, omnibus et singulis privilegiis idem attributis quae Minoribus almae hujus Urbis basilicis de jure competunt. Porro haec concedimus, decernentes praesentes Litteras Nostras firmas, validas atque efficaces semper exstare et permanere, suosque plenos atque integros esse factus sortiri atque obtinere, illisque ad quos spectant, sive spectare poterunt, nunc et in posterum plenissime Rationem; sicque rite judicandum esse ac definitum, irrituini et a nunc et in aeternum fieri, si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari cogitaret. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub anno Piscatoris, die xx
Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub anno Piscatoris, die xx martii anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. P. Card. GASPARI, a Secretis Status. (P. 429.) II. Praefectura apostolica Nigeriae Inferioris in Africa Occidentali in vicariatum apostolicum erigitur titulo Nigeriae Meridionalis. BENEDICTUS PP. XV Ad futuram rei memoriam. — Quae catholico nominis aeternaeque fidelium saluti bene, prospere ac feliciter eveniant, ea ut sollicito studio praestemus Nos admonet supremi Apostolatus munus, quo in terris divinitus fungimur. Iam vero ut fructus uberior in Praefectura Apostolica Nigeriae Inferioris in Africa Occidentali divini Verbi praedicatio in dies ferre valeat, cum, attentis etiam sacrarum aedium multiplicitate, aucto
dies ferre valeat, cum, attentis etiam sacrarum aedium multiplicitate, aucto institutorum fideliumque numero, et populi pietate in praedicta Missione feliciter progrediente, opportunum visum sit consilium enudicatam Praefecturam in Apostolicum Vicariatum erigere, Nos, omnibus rei momentis attente perpensis cum VV. FF. NN. S. R. E: Cardinalibus negotiis Propagandae Fidei praepositis, haec quae juxta scripta sunt idcirco agenda existimavimus. Nimirum ut satis religionis incremento in ea regione consultum sit, Praefecturam Apostolicam Nig-erinae Inferioris in Africa Occidentali in Vicariatum Apostolicum, auctoritate Nostra, vi praesentium, erigimus, iisdem limitibus servatis ac nomine Nig-eriae Meridionalis. Non obstantibus constitutionibus et sanctionibus apostolicis ceterisque omnibus, licet speciali atque
obstantibus constitutionibus et sanctionibus apostolicis ceterisque omnibus, licet speciali atque individua mentione ac derogatione dignis, in contrarium facientibus quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub anno Piscatoris, die xvi aprilis MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 430.) III. Praefectura apostolica Guineae Gallicae in Africa Occidentali in vicariatum apostolicum erigitur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Supremi apostolatus munus, quo in terris divinitus fungimur, Nos monet ut ea sollicito studio decernamus, quae in exploratam cedant christianae plebis utilitatem. Iam vero, ut in Praefectura Apostolica Guineae Gallicae in Africa Occidentali catholicum nomen impensius promoveatur,
Apostolica Guineae Gallicae in Africa Occidentali catholicum nomen impensius promoveatur, atque christianae fides majora in dies incrementa capiat, cum opportunum visum sit consilium eamdem Praefecturam provehere ad Vicariatum Apostolicum, Nos, omnibus rei momentis attente perpensis cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus negotiis Propagandae Fidei praepositis, haec quae juxta habentur, idcirco agenda existimavimus. Nimirum quo satius religionis incremento in ea regione consultum sit, Praefecturam Apostolicam Guineae Gallicae in Africa Occidentali in Vicariatum Apostolicum, auctoritate Nostra, vi praesentium, erigimus, iisdem limitibus servatis ac nomine Guineae Gallicae. Non obstantibus constitutionibus et sanctionibus apostolicis ceterisque omnibus, licet speciali atque individua mentione ac
sanctionibus apostolicis ceterisque omnibus, licet speciali atque individua mentione ac derogatione dignis, in contrarium facientibus quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub anno Piscatoris, die xvn aprilis MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 431.) IV. Perantiqua Abbatia Neresheimensis Sanctorum Udalrici et Afrae in integrum restituitur et Congregationi Beuronensi unitur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. Inter Suebiae coenobia, quondam celeberrima, tam antiquitatis gloria, quam regularis disciplinae laude atque humanarum litterarum studio, jure meritoque praeclara extitit et vulgatissima fama libera atque imperialis ad sanctorum Udalrici et Afrae abbatia Neresheimensis. Haec originem duxit ab Hartmanno,
Udalrici et Afrae abbatia Neresheimensis. Haec originem duxit ab Hartmanno, comite de Dilligen, qui, anno reparatae salutis 1095, ecclesiae monasteriique fundamenta posuit et, regularibus Canonicis ibi primo collocatis, mox illac sancti Benedicti monachos Hirsaugienses, perinsignis tunc observantiae, ex monasterio Petrishusiano. Constantiensis dioeceseos, accersivit atque ita ex hoc florentissimo monasticae disciplinae seminario surculos in sancto Udalrici monte plantavit, uberrimos integerrimae asceseos fructus in longam posteritatem daturos. Hanc fundationem recordatus me. Praecessor Noster Honorius Papa II propensae voluntatis peculiari testimonio, prosequutus, anno Domini 1125, apostolica auctoritate confirmavit : fratres autem per septem integra saecula, usque ad nefariam expulsionem iueunte saeculo nuper elapso
integra saecula, usque ad nefariam expulsionem iueunte saeculo nuper elapso peractam, piae fundatoris intentioni grato jugiter animo, laudabili studio responderunt. Abbates ad sanctorum Udalrici et Afrae, turbulentissimis etiam Ecclesiae ac Reipublicae temporibus, non solum ipsi inconcussa fide romanae unitati et catholicae veritati adhaeserunt, sed etiam suos in Christo filios suaeque editioni subditos ab omni haereseos contagio servaverunt immunes. Quo aptius proprias monasticae familiae et totius Ordinis bono consulereot; ab anno 1497 Bursfeldensi Congregationi subjecti fuerunt, visitationis munere saepius strenue functi, usque dum abbas Simpertus, anno Domini 1685, propriam Congregationem, Suebico Benedictinam nuncupatam, sub titulo Sancti Spiritus excitavit. Quantum vero promovendis
Benedictinam nuncupatam, sub titulo Sancti Spiritus excitavit. Quantum vero promovendis litterarum studiis adlaboraveriot potissimum in alma Universitate O. S. B. Salisburgensi vix digno laudis praconio celebrari potest. Decorem autem domus Dei adeo iidem abbates dilexerunt, ut, neque laboribus neque sumptibus parcentes, novum itemque magnificum templum extruendum curaverint, amplitudine non minus quam structura et artis operum ac pictarum tabularum ornamento praenobile. Atamen, vix decennio post sollemnem novi hujus templi consecrationem, gliscit teterrima tempestate et rerum publicarum non minus quam sacrarum nefaria eversione, anno Domini 1802, libera atque imperialis haec Neresheimensis abbatia, a civili gubernio vi oppressa est. Quadragesimus quintus huius coenobii
a civili gubernio vi oppressa est. Quadragesimus quintus huius coenobii abbas, Michael Dobler, a sacro limine deturbatus, exsul supremum diem obiit anno 1815; novissimus autem ejusdem Capituli monachus anno 1854 ex vivis excessit. In praesens vero, quod felix faustumque sit, ex auspicio spes prope certa arridet futurum ut brevi enunciatum perinsigne coenobium in pristinum restituatur. Dilectus enim filius celsissimus Princeps vir de Thurn et Taxis, cuius in familiae proprietatem, ex lege saecularizationis, quam vocant, suppressae ejusdem abbatiae sedes omnesque possessiones transierunt, munificentia sua liberum usum monasterii, in statu quo antea servati, partemque non exiguam fundori ad archicoenobium Beuronensi O. S.
servati, partemque non exiguam fundori ad archicoenobium Beuronensi O. S. B. coacessit. Quocirca cum dilectus filius Raphael Walzer, archiabbas monasterii sancti Martini Congregationis Beuronensis, Ordinis sancti Benedicti, desiderio flagrans denuo instaurandi tantam divini cultus scholam, supplicii prece Nos flagitaverit, ut ea decernere dignemur quae ad abbatiae ejusdem restitutionem conducant : Nos votis his annuendum ultra libenterque existimavimus. Et sane nihil Nobis magis cordi est, quam haec veteres inclyti Benedictini Ordinis abbatiae, haec veneranda fidei ac religionis monumenta, quae, licet inter mediae aetatis tenebras, quasi lucida sidera, micarunt, hac quidem nostra aetate ad pristinum decus et splendorem redemat. Quare, collatis consiliis
aetate ad pristinum decus et splendorem redemat. Quare, collatis consiliis cum dilecto filio Nostro S. R. E. Cardinali Praefecto Congregationis pro negotiis Religiosorum pertractandis, haec quae iussu nostradu saltum, apostolica Nostra auctoritate, per praesentes decernimus ; nimirme, I. Perantiquam abbatiam sanctorum Udalrici et Afrae Neresheimensem, O. S. B., cum omnibus joribus ac privilegiis olim ei concessis, in integrum restituimus, eamque tamquam abbatiam sui juris Congregationi Beuronensi unimus, nec non privilegiorum et favorum huic Congregationi concessorum participem earn reddimus. — II. Plenam Neresheimensis abbatiae sic per nos restitutae administrationem, cum omnibus juribus et facultatibus, quae abbati regulari de regimine ex jure
juribus et facultatibus, quae abbati regulari de regimine ex jure competunt, dilecto filio Raphael Walzer, hodierno archiabatum, ejusque legitimis in memorata archiabbatiae sancti Martini de Beuron successoribus, tamquam administratoribus apostolicae hujus Sedis, committimus, usquequaque religiosa familia Neresheimensis tanta, favente Deo, incrementa susceperit, ut proprius eidem praefici possit abbas. Facultatem dictum abbatem nominandi, juxta constitutionem in eadem Congregatione vigentem, dicto administratori benigne concedimus, ad primum ipse opportunum tempus omniaque a sacris canones requisita: desse judicaverit. — III. Denique monachis Beuronensibus, qui ad efformandam primam restitutae abbatiae familiam mittantur, liberam impertimur facultatem, statim post restitutionem abbatiae Neresheimensis stabilitatem suam ibi firmandi, licet
statim post restitutionem abbatiae Neresheimensis stabilitatem suam ibi firmandi, licet secundum Constitutiones Beuronenses, monachi ad monasterium de novo fundandum transeuntes stabilitatem suam transferre non possint, nisi post quinquennium ibi peractum. — Haec concedimus, praecipimus, mandamus, decernentes praesentes Litteras firmas, validas atque efficaces semper exstare ac permanere, suosque plenos atque integros effectus sortiri atque obtinere, illisque ad quos spectant, suispsectare poterunt, nunc et in posterum plenissime suffragari ; sicque rite judicandum esse ac definendum, irritumque ex nunc et inane fieri, si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud
ignoranter attentari contigerit. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xiv junii MGMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 433). V. Templum Metropolitani in insula Sancti Dominici, Annuntiationi Beatae Mariae Virginis sacrum, titulo ac privilegiis basilicae minoris ornatur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Inter Americanes regiones, quae rerum gestarum memoria florent, merito recensetur insula Sancti Dominici, quam primam, post eam quam Sancti Salvatoris nomine appellavit, Christophorus Columbus detexit et christianae religioni atque humanitati subegit ac peperit. Quo cum clarissimus omnium nauta, ad locum Sancto Cerro postea
Quo cum clarissimus omnium nauta, ad locum Sancto Cerro postea nuncupatum, appulisset, primus Crucis Sanctae lignum erexit, quasi regionis illius possessionem Christo Redemptori daturus, illudque cum maritimi itineris sociis adoravit ; inde etiam, in testimonium incensae erga Beatissimam Virginem pietatis suae, aurum transmisit mundissimum, quo Basilicae Liberianae lacunam obtectum atque ornatum mirifice est. Haud ita multo post, religioni in Dominicanam Insulam proven-denda ac stabilienda Romani Pontifices Decessores Nostri consuluerunt, et quidem aptissime ; Alexander enim PP. VI, Litteris Apostolicis Datum die 25 mensis junii anno 1493, Bernardum Boil, e Franciscalium Ordine, delegit, qui ibi Pontificii Legati munere fungeretur ; Julius