jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
Nobis in Vaticani aedibus habitum, die XVI mensis junii anni superioris; omnesque tum Cardinales Sacris tutelis Ritibus praepositi, tum qui aderant Patres Consultores, unanimiter suffragio affirmative responderunt. Nos vero Nostram aperire mentem distulimus in tanti momenti re, donec ferventi prece a Patre luminium subsidium posceremus. Quod cum impense fecissemus, tandem, Dominica post Pentecosten quarta, idest pridie nonas julias ejusdem anni MDCCCCXIX, Eucharistico Sacro rite prius litato, accitis ad Vaticanas aedes Venerabilibus Fratibus Nostris S. R. E. Cardinalibus Antonio Vico, Episcopo Portuensi ac S. Rufioaj, Sacrorum Rituum Congregationi Praefecto, et Vincentia Vannutelli, Episcopo Ostiensi ac Praenestino, Sacri Concoliti Decano, Gausaeque Relatore,
Vannutelli, Episcopo Ostiensi ac Praenestino, Sacri Concoliti Decano, Gausaeque Relatore, nec non dilectis filiis Angelo Mariani, Fidei Promotore Generali, atque Alexandro Verde, Sacrorum Rituum Congregationis Secretario, iisdemque adstantibus, tuto procedi posse decrevimus ad venerabilis Servae Dei Ludovicæ de Marillac, viduae Le Gras, Societatis Puellarum Caritatis fondatricis, sollemnem Beatificationem. Equidem non sine provido sapientique Dei consilio contigisse arbitramur, ut hac nostra aetate, qua teterrimum in universa Europa exarsit bellum, cujus insanus furor praesertim Galliae provincias vastavit dirissime, haec filia catholicae Galliae et praesalubre illius nationis orna, mentum ac decus, haec caritatis mutuique inter homines amoris apostola ad supremos Altarium honores evehatur.
mutuique inter homines amoris apostola ad supremos Altarium honores evehatur. Quod cum ita sit, supplicationibus quoque permoti tum Congregationis Missionum, quae institutore gaudet Vincentio a Paulo, tum universae Societatis Puellarum Caritatis, Apostolica Nostra Auctoritate, praesentium Literarum vi, facultatem facimus, ut venerabilis ancilla Dei Ludovica de Marillac, vidua Le Gras, Beatae nomine in posterum nuncupetur, ejusque corpore sive reliquiae, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendae, publicae fidelium venerationi proponantur, et imagines radiis decorentur. Praeterea eadem auctoritate Nostra concedimus, ut de illa recitetur quotannis officium et Missa de commungatis Virginum nec Martyrum cum orationibus propriis per Nos approbatis, juxta Rubricas Missalis et
cum orationibus propriis per Nos approbatis, juxta Rubricas Missalis et Breviarii Romani. Hanc vero Officii recitationem et Missae celebrationem dumtaxat concedimus in Civitate atque Archidioecesi Parisiensi, necnon in omnibus templis et religiosis domibus ad Congregationem Missionis et ad Societatem Puellarum Caritatis, ubique terrarum pertinentibus, vel in quibus iidem Missionarii et Puellae Caritatis inserviunt, ab omnibus Christifidelibus qui, horas canonicas recitare teneantur, et, quod ad Missas attinet, ab omnibus Sacerdotibus; tam saecularibus quam regularibus, ad Ecclesias confluentibus, in quibus festum, die decimo quinto mensis martii quotannis agendum, celebratur. Denique concedimus, ut sollemnia Beatificationis venerabilis Dei Famulae Ludovicae de Marillac viduae Le
sollemnia Beatificationis venerabilis Dei Famulae Ludovicae de Marillac viduae Le Gras, in templis supradictis Societatis Missionis et Congregationis Puellarum a Caritate necnon in Archidioecesi Parisiensi, celebrentur, cum Officio et Missis duplicis majoris ritus; quod quidem fieri praecipimus, die per Ordinarium praefinendo, intra primum annum postquam eadem sollemnia in Basilica Vaticana per Nos celebrata fuerrunt. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinatioibus Apostolicis ac Decetis de non cultu editis, ceterisque contrariis quibuscumque. Volturnus autem ut harum Literarum exemplis, etiam impressis, dummodo manu Secretarii Congregationis ad Sacras Ritus tuendes subscripta sint, et sigillo Praefecti munita, eadem prorsus fides in disceptationibus etiam judicialibus habeatur, quae
munita, eadem prorsus fides in disceptationibus etiam judicialibus habeatur, quae Nostrae voluntatis significationi, hisce Literis subscriptis, haberetur. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die IX mensis maii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. a35.) II. Venerabili Dei famulo Oliverio Plunket, archiepiscopo Armacano et Hiberniae primati, Martyri, Beatorum coelitum honores decernuntur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Ex quo Ecclesia Christi regnum Dei inter homines propagare coepit eorumque fallaciis atque cupiditatibus doctrinam de fide et moribus, sibi divinitus traditam, objicere atque opponere, necesse fuit in ignem fallaxm, ut Divinus Magister praedixerat,
opponere, necesse fuit in ignem fallaxm, ut Divinus Magister praedixerat, in eam excitari. Unde factum est ut, prioribus christiani aevi saeculis, fideles ex omni aetate, sexu atque ordine civium, ad tormenta et ad mortem in feracem numero rapti, sanguine effuso, inlustre pro divinitate Christi Ecclesiaque ab ipso instituta testimonium ediderint, idque tam eloquens, tam firmum atque prodigiois tam mirabilibus fultum, ut dici merito dicuerit martyrum sanguinis fuisse semen christianorum. Neque, procedente tempore, divina vis atque virtus Ecclesiae ejusmodi eruit testimonio; nunquam enim defuerunt, qui catholicam fidem adorirentur, nec, contra, qui pro Christo et Ecclesia sanguinem et vitam libenter sancteque profunderent.
pro Christo et Ecclesia sanguinem et vitam libenter sancteque profunderent. Id quidem septimo decimo saeculo evenisse constat, cum haeresis in Anglia fureret, et rei publicae gubernatores fidei Hibernorum praestitissimae, sub specie civitatis tuendae, insiniiurentur, et continentis Hiberniae regiones populosque vastitate, caedibus everterent atque excruciarent. Quo tempore, cum morum sanctitate et studiosa cura, tum martyrio fortiter facto, divinae Providentiae consilio, Hiberniae Ecclesiae, quae merito Sanctorum insula appellata est, venerabilis Dei Famulus Oliverius Plunket, archiepiscopus Armacanus et Hiberniae Primas, illuxit. Natus anno reparatorae salutis MDCXXIX in oppido Loutheorneo nuncupato, e nobili ac vetusta gente, et commissus, adhuc puer, Patritio Plunket, tunc abbati
vetusta gente, et commissus, adhuc puer, Patritio Plunket, tunc abbati sanctae Martae Dubliniensis, postea vero episcopo ecclesiarum Ardachadensis et Maydensis, consanguinei sui curae et diligentiae adeo respondit, ut, prorsus adolescentulus, jam omnibus virtutibus ornatus et a juvenilibus ludis alienus, insignia pietatis edere exempla et salutis animarum studio flagraret. Quod vero jam tunc voveri se ad sacra ministeria animadverteret, cum Petro Francisco Scarampo, qui, pontificia functus legatione, anno MDCXLVII ex Hibernia revertebatur et quibusdam aliis ex eadem regione adolescentulis, venerabilis Dei famulus, sexus et aetatis suae annum agens; Romam petiit, et postquam rhetoricae annuum vacavisse, in Ludovicensem Hibernorum Collegium receptus est.
postquam rhetoricae annuum vacavisse, in Ludovicensem Hibernorum Collegium receptus est. Quam optimarum virtutum sedem ita animi ingeniique laudibus inde ab initio illustravit, ut a condiscipulis praeceptoribusque suis tamquam conspicuum religionis, pietatis et diligentiae exemplar celebraretur. Cum vero per diligenter philosophiae et theologiae studiis vacasset, pari cum sedulitate canonici civilique juris disciplinae in romano athenaeo, quod vulgo Sapientia vocabatur, operam dedit. Integritate ac sanctitate morum praefixo sodalibus, cum iisque tam urbane humaniterque agebat ut omnium ad se animos alliceret. Studiorum curriculo absoluto, anno MDCLIV sacerdotio orditurus, sed, ob Cromwellianam catholicorum vexationem, qua impediebatur, quominus in Hiberniam ad sacerdotalia officia explenda revertebatur,
qua impediebatur, quominus in Hiberniam ad sacerdotalia officia explenda revertebatur, moderatorum jussu, Romae aliquot annos moratus est; quo tempore, non modo apud Oratorium sancti Hieronymi a Caritate sacerdotii munere se dedidit et totus erat in caritatis operibus erga proximum exercendis, sed etiam, sacrae theologiae in Collegio Urbano de Propaganda Fide tradendae doctor renuntiatus, officio sibi commisso, cum alumnorum profectu et plausu, perfunctus est. Eodem fere tempore inter Consultores sacrae Congregationis Indicis est cooptatus, et anno MDCLXVIIl, ad munus Procuratoris Episcoporum Hiberniae apud Sanctam Sedem obeundum ab ipsis sijusdem Hiberniae Praesulibus delectus, tam laudabiliter apud Romanam Curiam egit, ut plurimorum Antistitum
delectus, tam laudabiliter apud Romanam Curiam egit, ut plurimorum Antistitum admirationem et benevolentiam sibi conciliaverit, quos inter memorare placet Benedictus Odescalchi, qui postea, nomine Innocentii XI, hanc summam Petri Cathedram feliciter et sanctissime tenuit. Quod vero ipsi detulerant munus Hiberniae Episcopi, id innumerabilibus difficultatibus implicabatur ob miserrimam in Hibernia rei catholicae conditionem; at viriliter prudenterque Oliverius patriae suae malis ac necessitatibus occurrit, tum efficiendo ut pastores optimi episcopi. Libellus sedibus, perdurante Cromwellii inquisitione, viduatis, praetice rentur, tum hybernos abalienando a falsis fratribus,qui quandam speculationem hybernorum, pontificiaeauctoritati penitus refragantem haereticaque lue infectam, divulgandam curabant. Cum autem interea Armachanus Antistes se ab
infectam, divulgandam curabant. Cum autem interea Armachanus Antistes se ab archiepiscopatu abdicasset, fel. rec. Noster Noster Clemens PP. IX, qui egregias Dei Famuli virtutes noverat eundemque praeceteris aptum ad episcopatum gerendum habebat, moto proprio, anno MDCLXIX, die ix mensis junii, illum archiepiscopum Armachaenum itemque Hiberniae Primatem elegit. Cujus nuntius electionis mira ab omnibus laetitia exceptus est, et Praesulibus et clero totius Hiberniae pergratum accidit, uti ex gravissimorum ejusdem temporis testium epistolis comperitur. Eodem anno, die mensis novembris tricesimo, Oliverius est Gandavi, in episcopali sacello, ab illius civitatis Antistite, adstante hiberno Praesule Fernensi, episcopus sollemni ritu consecratus ; statim vero ac
Praesule Fernensi, episcopus sollemni ritu consecratus ; statim vero ac consecrationem accepit, in Belgio primo in Angliam profectus est, postea in Hiberniam, quo mense martio anni MDCLXX tandem pervenit et, in dioecesis suae fines ingressus, de pastorali munere rectissime obeundo sollicitum se summopere ostendit. Neque in Armachano tantummodo Ecclesia regenda et pascenda acquievit, sed ad bonam disciplinam, fere ubique in Hibernia collapsam, instaurandam et clero ad sanctioris vitae normam revocandum sic proficiebat, ut ad id divinitus vocatus videretur. Plura igitur venerabilis Dei Famulus cum dioecesana tum provincialia concitia multis laboribus vigilisque parare, summa qua prudentia ac solertia ad felicem exitum
vigilisque parare, summa qua prudentia ac solertia ad felicem exitum perducere; Concilii Oecumenici Tridentini decreta in Hibernia firare promundganda; curas cogitationesque in reverentia Romanae Cathedrae provehenda collocare; monita, mandata, epistolas, documenta cujusvis generis, quae ad officium pastorale attinerent, incredibili solertia edere. Quia vero in altissimo munere exerccndo nec laboribus nec periculis metuit, nil mirum si catholici omnes, et nonnulli etiam ex Hibernis malis catholici piissimo Pastori adversi atque infestissimi fuerunt, ejusque necem anhelantes, nullum conatum perdendi hominis praetermittebant. Quapropter, cum anno MDCLXXVIII, simulata ab haereticis catholicorum in regem conjuratione, rursus catholici divexarentur et, novis legibus latis, Episcopi et sacerdotes exilio
catholici divexarentur et, novis legibus latis, Episcopi et sacerdotes exilio multarentur, poenis praeterea in eos statutis, qui praestarent jussurarum quo regem dominum haberent in rebus quasque Fidei, acerrimi Servi Dei inimici facilem hanc occasionem nacti sunt eum perdendi, quamvis ipse, ad Laereticos vexatores fugienf dos,tutis in recessibus suae dioecesis prudenter lateret. At cum,accepto nuntio infirmitatis Midensis Episcopi, consanguinei sui, caritate permotus, clam Dublinum se contulisset, ut quem adolescents habuerat institutorem, eum inviseret extremisque morientem reficeret sacramentis, praetereaque, cum, eo vita functo, sacris operatus esset atque episcopalem jurisdictionem exercuisset, in ipsum carcerem Dublinensem conjectus est. Unde, septimo post mense, in jus
carcerem Dublinensem conjectus est. Unde, septimo post mense, in jus ad urbem Dundalk nancupatam vocatus, cum accusatores ausi non sint palam contra eum testimonium dicere, nullo crimine argui potuit ; immo ipsi haeretici judices eum condemnare noluerunt. Quare antea Dublinum, postea Londinum, contra mores legis regni, ductus, inibi, die m mensis novembris anni MDCLXXXI, sub actiore custodia, in carcere Newgate, hieme rigente, est detentus. Die autem m maii et VIII j unii anni MDCII-XXXI judicium Londini iteratum est, in quo, etsi solita judicialis forma servata est, quoque tamen modo justitiae defensionisque jura violata sunt. Judices enim, odio catholicae Fidei flagrantes
defensionisque jura violata sunt. Judices enim, odio catholicae Fidei flagrantes atque Archiepiscopo infestissimi, non modo venerabili Dei Famulo patronum, qui ejus causam ageret, atque inducias ad testes ex Hibernia arcessendos denegarunt, verum etiam hostili animo testes quoque ex officio productos subornarunt, virosque juratos fraudibas adhibitis excitatoque in religionem odio, ad unjustam prorsus sententiam ferendam impulerunt. Ex ipsius quidem processus tabulis apertissime patet non perduellione vel alio ejusmodi crimine, cum nullo id fundamento veritatis niteretur nullamque veri similitudinem praese ferret, Famulum Dei reapse condemnatum esse ; sed propter episcopalem et primatialern in Hibernia dignitatem Fideique catholicae trimumissimam professionem, quam ceterum fictione
in Hibernia dignitatem Fideique catholicae trimumissimam professionem, quam ceterum fictione tantum juris Anglicani proditionem vocabant. Morte damnatus die xv mensis junii anni MDCLXXXI, Dei Servus Deo gratias egit quod martyrio pro Fide coronaretur : et ad crudelissimum supplicium paravit se tranquillo invictoque animo. Ex quibusdam epistolis e carcere datis colligitur quam heroicis animi affectionibus et qua constantia ad patiendum pro Christo intenderet ; scribebat enim : « Fortem servo animum mortis terrore carentem » ; « Cupio dissolvi et esse cum Christo » ; « quod alios in Hibernia hortatus sum verbo, aequum est ut eosdem firmem exemplo ». Ecclesiae
sum verbo, aequum est ut eosdem firmem exemplo ». Ecclesiae refectus Sacramentis e sub puniti loco ingentem populi multitudinem allocutus est, omnesque non catholicos quoque commovit, declaravitque se, perduellionis seu proditionis culpa vacuum, gratias judicibus agere, veniam a Deo pro inimicis suis exposcere, catholicam Fidem firmitere constanterque retinere. Calendis juliis anni MDCLXXXI dirissimum facit martyrium ; suspenditur enim, vivens adhuc exenteratur, in quatuor partes tumdem dissecatur. Post mortem, regis venia, corpore ablatum, venerabilis Dei Famuli disjecta membra, ut jam ipse exoptaverat, compouta sunt in cemeterio sancti Giles Londini ; postea vero ad theologum cenobium Ordinis sancti Benedicti in Lambspring delata,
vero ad theologum cenobium Ordinis sancti Benedicti in Lambspring delata, inibi anno MDCXCIl in monumento condita sunt, quod in hypogaeo exstructum erat. At corpus in coenobium anglicum benedictinum civitatis Downside nuncupatae anno MDCCCLXXXIII translatum est ; caput vero jam ab anno MDCCXI Droghedae in Hibernia incorruptum servabatur apud moniales sancti Dominici. Catholicorum ex Hibernia et Anglia pietas erga venerabilis Dei Famuli reliquias statim exarsit,nec unquam deferbuit : vix enim tertio post anno ab ejus morte rogaverunt licet lumen incendere ad Servi Dei sepulchrum, et usque ab anno MDCLXXI v, sacra Congregatio de Propaganda Fide hibernis archiepiscopis Casheliensi atque Armachano mandavit
Congregatio de Propaganda Fide hibernis archiepiscopis Casheliensi atque Armachano mandavit ut de causa mortis Famuli Dei rite inquirerent. Cum autem veneratio erga venerabilem Dei Famulum Oliverium Plunket temporis decursu magis magisque percrebresceret, apud sacrorum Rituum Congregatitam illius Beatificationis et Canonizationis causa est instituta ; absolutisque iis omnibus quae in hujusmodi judicio erant necessario pertractanda, disceptari coepit super martyrio et causa martyrii venerabilis Servi Dei, nec non de signis seu miraculis. Quod, ut rite fieret, die xiv mensis junii anni MCMXVII Congregatio praeparatoria, et tandem die v mensis februarii anni MCMXVIII, Congregatio generalis habita est,rebusque omnibus acerrimo judicio investigatis, Nosmetipsi, die
Congregatio generalis habita est,rebusque omnibus acerrimo judicio investigatis, Nosmetipsi, die XVII mensis martii anni MCMXVIII, edito decreto, de martyrio et causa martyrii venerabilis Dei Famuli Oliverii Plunket constare sollemniter declaravimus ulteriusque proinde in casu procedi posse. Cum vero rubor, secundum sacri fori instituta, iam superesset, nisi ot Patres Cardinales Sacrae Rituum Congregationis praepositi, ceterique de more consulendi rogarentur num tuto procedi posse censerent ad sollemnem venerabilis Servi Dei beatificationem, in generali conventu die xvi mensis aprilis anni MCMXVIII, coram Nobis habito, tum iidem S. R. E. Cardinales, tum qui aderant Praelati et Consultores, unanimi consensu tuto procedi posse responderunt. Nos
Praelati et Consultores, unanimi consensu tuto procedi posse responderunt. Nos vero in re tanti momenti Nostram aperire mentem cunctati sumus, ut ex his precibus supernum antea lumen posceremus. Quod quidem cum fecissemus; Dominico intra Octavam Ascensionis die, idest xii mensis majus eodem anno, religiosissime litato Eucharistico Sacrificio, adstantibus venerabilibus fratribus Nostris Antonio S. R. E. Card. Vico, Episcopo Portuensi et S. Ruffinae, Sacrae Rituum Congregationis Praefecto, et Vincentio S. R. E. Card. Vannutelli, Episcopo Ostiensi et Praenestino, Sacri Collegii Decano causaque relatore, et Reverendissimos Dominos Alexandro Verde, eiusdem S. Ritum Congregationis a secretis, et Aegidium Mariani, Fidei promotore, sollemniter ediximus
Congregationis a secretis, et Aegidium Mariani, Fidei promotore, sollemniter ediximus tuto posse ad sollemni venerabilis Servi Dei Oliverii Plunket beatificationem. Quae cum ita sit, precibus permoti venerabilium fratrum Episcoporum Hiberniae et Australasiae, auctoritate Nostra apostolica, concedimus ut idem venerabilis Oliverius Plunket beati nomine in posterum nuncupetur, ejusque corpus et lippitana seu reliquiae publicae venerationi proponantur, non tamen in sollemnibus supplicationibus deinde; itemque permittimus, ut imagines ejusdem Servi Dei radiis decorentur. Praeterea, eadem auctoritate Nostra, concedimus, ut de eo quotannis recitetur Officium de Commune unius Martyris, cum lectuionibus propriis per Nos elaboratis et Missa propria pariter per nos adhibitae celebretur, servatis
elaboratis et Missa propria pariter per nos adhibitae celebretur, servatis rubricis, dumtaxat tamen in dioeceses Hiberniae atque Australasiae nec non in Ecclesiis atque Oratoriiis Colegii aliorumque Institutorum Hibernorum in hac Alma Urbe Nostra existentium. Denique largimur ut sollemnia beatificationis venerabilis Dei Famuli Oliverii Plunket, servandis servandis, in dioeceses supradictis Hiberniae atque Australasiae celebrentur, necnon in templo Colegii Ludoviciani Hibernorum totum annum ab ipsis sollemnibus in Basilica Vaticana rite peractis. Non obstans constitutionibus atque ordinationibus apostolicis ac decretis de non cultu editis, et aliorumque contrariis quibuscumque. Volumus autem ut praesentium Litterarum exemplis, etiam impressis, dummodo manu Secretarii Sacrae Ritum Congregationis subscripta
exemplis, etiam impressis, dummodo manu Secretarii Sacrae Ritum Congregationis subscripta sint et sigillo Cardinalis Praefecti obsignatum, eadem prorsus fides in disceptationibus, judicialibus quoque, habetur, quae voluntatis Nostrae significationi, hisce Litteris ostensis, habetur. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub anulo Piscatoris, die xxim mensis majus, anno MCMXX, Pontificatu Nostro sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis S. Ritum Congregationis. III. Venerabili Dei famulae Annae Mariae Taigi, matrifamilias, e tertio Ordine Sanctissimae Trinitatis redemptionis captivorum, Beatorum caelitum honores decernuntur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. Quod habetur in Sacris Litteris: « Mulierem fortem quis inveniet? procul et de ultimis finibus pretium eas.
fortem quis inveniet? procul et de ultimis finibus pretium eas. Fortitudo et decus judgmentum ejus: os suum aperuit sapientiae et lex clementia? in lingua ejus. Surrexerunt filii et beatissimam praedicaverunt, vir ejus et laudavit eam o, id merito referri potest ad venerabilem Dei famulam Annam Mariam Taigi, matrem familias. Et sane haec adnottilla Dei a divina Sapientia exhibitam absolutissimam hanc fortis mulieris imaginem ad amussim expressit, probavitque exemplo suo nullam esse vitae conditionem, in qua ad christianam perfectionem praecludatur iter. Ecclesiae Dei Sponsae floribus « nec rosae desunt, nec lilia », sed dum ejusdem Ecclesiae fasti virginum nominibus abundat, multo
», sed dum ejusdem Ecclesiae fasti virginum nominibus abundat, multo minori conjugatarum numero pollent. Ex hoc facile argui potest, quo rarius in matrimonio occurrit absolutae sanctitatis exemplar, eo etiam pretiosius esse omnino existimandum. Quoique vero christianum matrimonium Christi conjunctionem cum Ecclesia sua refert, dictumque propterea est ab Apostolo « Sacramentum magnum », haud raro Deus ostendere voluit, positum esse in hominis arbitrio, gratiae caelestis opem, pervenire ad fastigium perfectionis hac etiam in conditione, non obstante qualibet objecta difficultate. Id praeteritis seculis ostendit per Elisabethas, Hedvigi aliasque principes foeminas; id, post elapso saeculo, portendere voluit Altissimus per humilern mulierem, quae, licet
elapso saeculo, portendere voluit Altissimus per humilern mulierem, quae, licet matrimonii curis circumsepta et manuum labore sibi suisque victum comparare coacta, pretiosissima tamen edidit consummatae sanctitatis exempla. Sensis, in Hetruriae urbe nobilissima, in lucem edita fuit serva Dei, die vicesimo nono mensis majus anno MDCCLXIX ex piis atque honestis parentibus Aloisio Giannetti, qui pharmacopolam agebat, et Maria Sancta Masi, eique, sequenti die, salutari aqua ablutae, Aunae Mariae Antoniae Jesualdae nomina indita sunt. Pater, ex mediocri fortuna ad egestatem redactus, una cum uxore et puellula, relicta patria, Romam petiit, et vix sexennales Anna longum iter pedes emensa est. Hic dum pia
sexennales Anna longum iter pedes emensa est. Hic dum pia mater in famulatu degebat penes honestam familiam, puella instituenda traditur magistris nomine Pis ad Sanctae Agathae Gothorum. In earum disciplina, bonis imbuta moribus atque in domesticis officiis, quae ad tenuis conditionis mulieres spectant, versata, grandiuscula iam effecta, parentibus suis suppensa ferendi desiderio acta apud conspicuam dominam ancillae munus obire coepit. At vero, cum juvenis continuo pericula experirerat, quibus honestas obiicebat, ideoque Duplias ineundi consilium coepit, Deumque fervida prece rogavit ut virum sibi designaret propriae indoli respondendum, quocum in fonde Domino atque in honesta paupertate vitam traduceret. Parentibus amicabiliter conciliatae nuptiae
atque in honesta paupertate vitam traduceret. Parentibus amicabiliter conciliatae nuptiae seque matrimonio conjungit cum Dominico Taigi, juveni e famulatu domus Chisiorum, patria Mediolanensi, pio quidem et probo, sed rudibus et incultis moribus atque ingenio moroso. Quemadmodum de sancta Monica matre sua divus Augustinus scripsit, ita Anna Maria pudiciac ac socrorum viro suo obtemperavit sicut Domino, eumque studuit lucrari Deo. Primis matrimonii annis, quod florentissima viginti annorum aetate inierat, ut viro satisfaceret, saeculi vanitatibus aliquantum tempus traxesit, nec renuit elegantes vestes induere, comptoque crine incedere. Mox, intimas animadvertere coepit voces atque anxietates animo concipere, ex quibus persensit, se, dimissis rerum fluxarum