jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
illustrasse gentes, postea vero teterrimis obtenebratam calamitatibus diu delituisse, donec de quo, superiore saeculo, veluti nova felicioris aetatis aurora populis illis illuxit. Neque ignoramus annum MDCCCLXXXXI fel. rec. Dei essorem Nostrum Leonem PP. XIII ut eicclesiae illi robur adderet, ecclesiasticam in eodem Imperio hierarchiam excitasse, Metropolitana Sede in urbe Tokiensi, universae regionis principe, constituta. Nunc autem non sine magna laetitia comperimus, aliis ibi institutis Missionibus novisque eo missis Evangelii praecconibus, uberrimos in illis insulis catholicam religionem progressus obtinisse, ideoque in eam mentem venimus christianum nomen in illis regionibus singulari Pontificiae voluntatis significatione firmaare. Idcirco, collatis consiliis cum VV. FF. NN.
voluntatis significatione firmaare. Idcirco, collatis consiliis cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus negotiis Propagandae Fidei praepositis, ut, novo subposito robore atque impulsu submotisque quae forte obhaerent difficultatibus, amplioribus vigeat religio incrementis, pariterque ut benevolentiam propensionem Nostram erga Japoniae nobilissimam gentem testemur luculenter, Motu proprio atque ex certa scientia et matura deliberatione Nostris deque Apostolicae Nostrae potestatis plenitudine, praesentium vi constituimus, ut Apostolica Delegatio in Japonico Imperio habeatur; hujusque vigiliis et curis, praeter Japonicam regionem universam, Coream etiam Formosamque insulam committimus. Decernentes praesentes Litteras firmas, validas atque efficaces semper exstare et permanere, suosque plenos atque integras effectus sortiri atque
exstare et permanere, suosque plenos atque integras effectus sortiri atque obtinere, illisque ad quos pertinent, sive pertinere poterunt, nunc et in posterum plene suffragari; sicque rite judicandum esse ac definiendum, irritumque ex nunc et inane fieri, si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter vel ignarantem attentari contigerit. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xxvi novembris MCMXIX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARDI, a Secretis Status. (P. 104.) III. Ex sejunctis a Beuronensi congregatione abbatiis de Maretiolo et Reginae Coeli de Lovanio itemque ex separata, a congregatione Brasiliensi, abbatia Sancti
de Lovanio itemque ex separata, a congregatione Brasiliensi, abbatia Sancti Andreae de « Zevenkerken » prope Brugas, nova efformatur congregatio benedictina titulo Annuntiationis Beatae Mariae virginis. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Ordo a divo Benedicto fundatus nimirum a Patriarcha Monachorum Occidentalium, jugiter per se illi erectione ad nostra usque tempora, eximiis tum de Ecclesia Dei tum de civili societate meritis inclaruit. Coenobia illius, piorum monachorum sanctimonia et virtutibus celeberrima, tutum, licet inter barbarorum incursiones, humanis litteris et disciplinis atque artibus asylum praebuerunt ; neque in dubium vocari potest gravissima illa tempestate, in universam fere Europam sapientiae lumen
potest gravissima illa tempestate, in universam fere Europam sapientiae lumen ex Benedictinis claustros emicisse. Jure igitur meritoque Romani Pontifices Nostri Decessores erga Ordinem sancti Benedicti grati animi sensus exhibere maturarunt atque Abbatias Ordinis singulari privilegiis nobilitarunt, auxerunt. Nos quidem, hoc sapienti ducti consilio, et decernere satagimus quem in Ordinis enunciationis Congregationum bonum et emolumentum cedant, cumque, quia temporum vicissitudines et mutatum plurium Europae nationum statum, ita praesentem constitutio ut Abbatiae Benedictinae de Maretiolo et Reginae Coeli de Lovanio ad Congregationem Beuronensem pertinentes, nec non Abbatia Sancti Andreae de Zevenkerken, prope Brugas, ad Congregationem Brasiliensem pariter Ordinis sancti Benedicti juncta, eoque
Brugas, ad Congregationem Brasiliensem pariter Ordinis sancti Benedicti juncta, eoque Nobis preces porrexerint, ut separatas a Congregationibus quibus hucusque unitae erant, in unam novam Congregationem efformandam, ex impetrata Apostolica venia, coire queant, Nos optatis his animadversionum, quantum in Domino possumus, existimavimus. Quae cum ita sint, collatis consiliis cum VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus Congregationis de Regiosis praespositis auditoque suffragio dilecti filii Abbatiae Primatis Ordinis sancti Benedicti, cui rite commodum est sed totum omnia rei adjuncta perpendendi, haec quae sequuntur Apostolica Nostra auctoritate per praesentes statuimus. I. Abbaticus sancti Benedicti de Maretiolo et Regina Caeli de Lovanio e Congregatione
Benedicti de Maretiolo et Regina Caeli de Lovanio e Congregatione Beuronensi separantur in perpetuum; pariter in perpetuum Abbatia sancti Andreae de Zevenkerken e Congregatione Brasiliensis sejugatur. — II. Haeres tres Abbatiae unam in posterum Congregationem Ordinis sancti Benedicti efformabunt, quae praesentium postolicarum Litterarum vi canonicem erigitur sub titulo Angelicationis Beatae Mariae Virginis, eandemque volumus ad Confirmationem Benedictorum Dikrum, aequo iure ac ceteras Congregationes, pertinere. — III. Tam Congregatio Beuronensis, quam Congregatio Brasiliensis, per praesens dismembrationis actum, nullum omnino detrimentum in suis juribus ac privilegiis, qua Congregatio, referant, iisque plene uti antea fruantur. — IV. Monachis et conversis Abbatiarum praedictarum, qui
antea fruantur. — IV. Monachis et conversis Abbatiarum praedictarum, qui novae Congregationi nolevire noluerint, fas sit ut, intra sex menses a praesentium Literarum Nostrarum publicatione, transeant in ea Monasteria quae ipsi sibi elegerint ex Abbatiis Congregationis cui hucusque adhaeserunt, impetrato consensu Abbatis et praepositi Conventus ac Monasterii ad quod transire velint, servatisque ceteris de jure servandis. — V. Qui ita transire voluerint professi votorum simplicium bona sua sine fructibus maturatis ad novum Monasterium transferant. Bona vero, si quae Monasterio professionis eorum legitime dono dederint, huic remaneant. Si quod in hoc negotio oriatur dubium vel disputatias, res compowatur inter Abbates aut
negotio oriatur dubium vel disputatias, res compowatur inter Abbates aut ad sacram Congregatio de Religiosis deferatur. — VI. Professi qui in propria Monasteria, lege obstante civili, redire nunc prohibeantur, et in aliud Monasterium transire noluit, aut ibi non recipiantur, in Monasteriis Congregationis respectivae degant donec reditus eis pateat. Sed proeoram sustentatione Monasterium professionis, quod ad victum et vestitum, aequam compensationem praestare teneatur si religiosi laboribus impares existant aut extraordinariis expensis indigeant. — VII. De communi aerario Congregationis Beuronensis Monasteriis modo ab ea separatis pars pecuniae numeretur, quae, debitis solutis, eis obtingit. — VIII. Suffragia pro defunctis, quae hucusque communia erant,
obtingit. — VIII. Suffragia pro defunctis, quae hucusque communia erant, in posterum quaelibet Congregatio pro suis tantum persolvat; unum tantum pro duobus fundatoribus Congregationis Beuronensis in separatis ab ea Monasteriis Maretiolensi et Lovaniensi retineatur et legatur memoria erectionis Abbatiae Beuronensis. — IX. Abbatia Monialium sanctae Scholasticae de Braiedret a Congregatione Beuronensi independens esto, et dilecto filio Abbati Primati Ordinis interim subjecta remaneat, quousque ab hac Sancta Sede aliquid definitive statuatur. Haec statuimus, edicimus, mandamus, decernentes praesentes Literas firmas, validas atque efficaces semper exstare ac permanere, suosque plenos atque integros effectus sortiri atque obtinere, illisque ad quos pertinent, sive pertinere poterunt,
sortiri atque obtinere, illisque ad quos pertinent, sive pertinere poterunt, nunc et in posterum amplissime suffragari; sicque rite judicandum esse ac definitum, irritumque ex nunc et inane fieri, si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis, ceterisque omnibus speciali licet atque individua mentione ac derogatione dignis in contrarium facientibus quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xx februarii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. GASPARI, a Secretis Subsecretarius. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die XXII februarii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P.
Piscatoris, die XXII februarii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 106.) V. Templum Abbatiale Beatae Mariae Virginis in pelium assumptae loci "Ettal" in Bavaria ad Basilicae minoris dignitatem elevatur. BENEDICTUS PP. XV Ad perpetuam rei memoriam. — Inter potiora atque illustriora Bavariae sanctuaria templum illud jure meritoque accensetur, quod, in honorem Beatae Mariae Virginis in Caelum Assumptae erectum penes abbatiam Ordinis sancti Benedicti, loci vulgo Ettal appellantii, prostat. Hac enim in sacra aede antiqua populi religione colitur statua ex marmore Virginis Deiparae, quam specie formosissimam et ore suavissimam, a Pisanae scholae artificibus sculptam, saeculo
formosissimam et ore suavissimam, a Pisanae scholae artificibus sculptam, saeculo decimoquarto Ludovicus Bavarus imperator ex Italia asportasse fertur. Traditum quoque est ipsum Imperatorem enunciatam statuam brachii gestantem, ecclesiae et continentis monasterii fundamenta jecisse. Ab eo tempore ad praesens usque aeum, ob gratias et prodigia thaumaturgae Virginis intercessione patrata, innumeri turmas ad Ettalense templum confluxere fideles, non modo ex tota Bavaria, sed ab Austria, Hungaria, Germania, aliisque dissitis regionibus. Ecclesia autem saeculo decimoquarto a fundamentis restituta, campanaria turri et sacrario a gubernio Bavarico ingenti sumptu munita, divite quoque et copiosa sacra supellectili pollet. Neque silentio praetereundum arbitramur plurimos Romanos Pontifices Nostros
supellectili pollet. Neque silentio praetereundum arbitramur plurimos Romanos Pontifices Nostros Decessores conspicuis ipsum sanctuarium privilegiis atque indulgentiis nec non reliquiis insignibus locupletasse. Ettalense monasterium quinque post saecula a fundatione, anno 1806, per nefas suppressum, ineunte praesente saeculo, abbatis Schyrensis et Baronis de Cramer-Ettal opera et pecunia innovatum, pulchras ecclesias et gymnasio publico gaudet pro iuvenibus in Ecclesiae spem et civilis societatis bonum instituendis. Neque interrupta manet frequentissimorum ad sanctuarium Virginis undique occurrentium, atque ad eorundem veluti espontaneo innumerabilis in christiana plebem charismata promanant. Quare, cum dilectus filius Willibaldus Wolfsteiner, hodiernus abbas coenobii Ettalensis, Ordinis sancti Benedicti, vota exprimens monachorum suorum,
abbas coenobii Ettalensis, Ordinis sancti Benedicti, vota exprimens monachorum suorum, ad fovendam augendamque Bavrici populi erga Virginem pietatem, enixis Nos precibus flagitat, ut suo continuam monasterio ecclesiam, Assumptionis in Caelum Virginis dicatam, titulo ac dignitate Basilicae Minoris cohonestare dignumur, hisque precibus gravissima accedant auxfragia tum Ordinarii Monacensis, et Frisingensis, tum Abbatis Primatis Ordinis sancti Benedicti, Nos, animo repetentes inclytas celeberrimi illius sanctuarii memorias, optatis his annuendum ultrapassim atque existimavimus. Quae cum ita sint, collatis consiliis cum V. FF. NN. S.R. E. Cardinalibus sacris tuendis Ritibus praepositis Abbatialem ecclesiam, Ettalensi monasterio Ordinis sancti Benedicti continentem, Deo sacratum in honorem Beatae Mariae
Ordinis sancti Benedicti continentem, Deo sacratum in honorem Beatae Mariae Virginis in Caelum Assumptae, Apostolico Nostra auctoritate, praesentium vim perpetuumque in modum, ad titulum ac dignitatem Basilicae Minoris elevamus, illique omnia ac singula privilegia atque honorificentias conferimus, quae Minoribus alicm hujus Urbis Basilicis de jure competunt. Haec concedimus, edicimus, mandamus, decernentes praesentes Literas Nostras firmas, validas atque efficaces semper exstare et permanere, suosque plenos atque integros effectus sortiri atque obtinere; etsique ad quos pertinent, sive pertinere poterunt, nunc et in posterum amplissime suffragari; sicque rite judicandum esse ac definitum irritumque ex nunc et inane fieri si quidquam secus super his,
ex nunc et inane fieri si quidquam secus super his, a quovis, auctoritate qualibet, scienter sive ignoranter attentari contigerit. Non obstantibus contrariis quibuscumque. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xxiv februarii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. (P. 108). EPISTOLA I. Ad R. D. Dominicanum Mariani, praepotatum domesticum, cujus opus catechisticum laudibus prosequitur. Dilecte fili, salutem et apostolicam benedictionem. — Edito in lucem tertio volumine tuarum de Catechismo lectionum, opus tu quidem conclusisti cui videmus meritam dari laudem praeclarae cujusdam opportunitatis. Quisquis enim de salute sollicitus est studiosae juventutis, hodie ex disciplina
enim de salute sollicitus est studiosae juventutis, hodie ex disciplina laica, ut aiunt, tantis obnoxissis periculis, plurimum interest intelligit, ut qui praesertim ex scholis elementorum excesserunt, diligenter, magistros Ordine Clero, institutis sanctae religionis informentur. Hanc tu ob causam, ut profiteris in proemio, te contulisti ad scribendum, eo consilio ut plenam explicationem dumtaxat doctrina christianae adolescentibus nostris offerres, recte existimans, qui bene se cognitione veritatis armassent, ipsos facile suam fidem ab impugnatione defenduros. Nec vero neglexisti inimicos, hoc tempore, catholicae fidei praecipuos eosque in duplex genus dispertitos, in textedoisto opere, attendere, adversus utrosque convincens catechismi catholici et dogmatum et praeceptorum tum
adversus utrosque convincens catechismi catholici et dogmatum et praeceptorum tum rationi consentanea esse aut certe non contraria, tum a Deo revelante Ecclesia esse tradita. Quod autem professus sis, id te fideliter praestare affirmantes, homines hujus disciplinae peritissimi, quibus videntur tui libelli etiam propter idoneum rerum copiam lucidumque ordinem valde commendabiles. Nos igitur ex animo tibi gratulamur, dilecte fili, atque ut ingenii, studii pietatisque tuae fructus quam plurimis ad ebriefiam sapientiam vel discendam vel docendam evadat, Deo favente, perutilis, vehementer optamus. Ita illam hic laboris tui mercedem accipies quae tibi in votis debet esse; sed altera eaque multo amplior te manet
votis debet esse; sed altera eaque multo amplior te manet in coelis ubi "qui ad justitiam erudiunt multos fulgebunt" quasi stellae in perpetuas aeternitates". Cujus auspice sit apostolica benedictio, quam tibi in testimonium benevolentiae paternae amantissime impertimus. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die xxxi mensis januarii anno MCMXX; Pontificatus Nostri sexto. BENEDICTUS PP. XV (P. 109). II. Ad Josephum S. R. E. card. Franciscus Nava, in XXV natali ejus archiepiscopatus catanensis. Dilecte fili Noster, salutem et apostolicam benedictionem. — Fecit haud ita pridem pro tua modestia, ut nemini significares, quo die abhinc annos quinquaginta sacerdotium invisses. Ejus igitur commemorationi diei,
die abhinc annos quinquaginta sacerdotium invisses. Ejus igitur commemorationi diei, qui felicissimus in primis haberi solet, insciis omnibus quos nosti — et multos quidem — studiosos tui, apud te tacita praeteriit. Verum quo pacto prohiberes eos meminisse quotus esset hic abnus, cum te ista ecclesia pastore dilingentissimo uteretur? Itaque hoc Nobis sane libentibus affertur, quod tua egregiis illustrata promerita, natalem quinternesium et vicesimum archiepiscopatus tui Catandensis communibus istius Cleri populique laetitiis propediem celebratum iri. Cujus Nos gratulationis ex animo participes, ea tibi, volumus, non solum pietatem erga te filiorum, sed Nostram etiam in te benevolentiam declarare. Quare una cum his
Nostram etiam in te benevolentiam declarare. Quare una cum his litteris munusculum accipe a Nobis, triplicem tabulam in qua tu contemplanda non tam artificis manum, quam animam dantis intueare. Deus vero lectissimis te muneribus augeat, precamur; eorumque sit auspice, dilecte fili Noster, apostolica benedictio quam tibi singulari cum caritate impertimus. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die v mensis martii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. BENEDICTUS PP.XV (P. 109). III. AdR. P. D. Aloisius Marius Galeazzi, episcopum Bergomensem: de praescriptionibus Sedis apostolice in re sociali non negligendis, immo religiosissime sequendis. Venerabilis frater, salutem et apostolicam benedictionem. — Soliti Nos quidem Bergomates
frater, salutem et apostolicam benedictionem. — Soliti Nos quidem Bergomates nostros, utpote qui christianis moribus institutisque in exemplum florerent, libentissime respicere, admodum aegre non bonos rumores excepimus de quibusdam popularibus motibus qui nuper istic exstitissent. Profecto non est mirum, si inimicus homo, cum jam pridem de ista dominici agri ubertate tabesceret, sedulusque aucuparetur nocendi opportunitatem, hac miserrimorum temporum occasione usus sit, ut in ista fecundaque segete zizania superseminaret. At vero mala semina, quæ, si se radices egerint, possunt ipsas fruges opprimere, omnino, quantum est in Nobis, prohibere debemus ne succrescant; Nobis enim totius agri mystici curam Dominus demandavit. Itaque his
Nobis enim totius agri mystici curam Dominus demandavit. Itaque his tam te illis appellamus, venerabilis frater, non quod de tua diligentia dubitemus, cujus in hac ipsa causa documentum dedisti, sed quia opportunum ducimus dilectos filios, te interprete, hortari, ut in officio permaneant: id quod alacriore etiam voluntate facturos conridimule, cum tuae viderint Nostram suffragari auctoritatem. Principio sciant omnes, cupimus, vehementer Nobis probari quod cum, jam quiescentibus armis, ad intermissa opera vulgo reditus fieret, tu, venerabilis frater, novis tenuiorum necessitatibus occurrens, dioecesano Consilio adhibito, proprium Officium institueris opificum rationibus, pro eorum varietate, provehendis. Optimum enim vero instituti genus valdeque frugiferum, si
varietate, provehendis. Optimum enim vero instituti genus valdeque frugiferum, si quidem recte, id est religione magistra, gubernetur; secus quantam perturbationem civitati possit afferre, satis superque apparet. Ergo qui rei praesunt ejusmodi, quae cum communi salute arcte cohaeret, ante omnia necesse est christianus; sapientiae de re sociali doctrinas, memorandis encyclicis S. Pius XI aliusque Apostolicae Sedis litteris traditas, ob oculos semper habeant, easque religiosissime sequantur. Illa praesertim meminerint: in hoc vitae exiguo cursu miseriisque omnis generis obnoxio, nemini licere esse beato; beatitatem veram absolutamque et eam sempiternam, tamquam ætatis bene actæ praemium, nobis esse in coelis propositam; illuc nos, quidquid agamus,
praemium, nobis esse in coelis propositam; illuc nos, quidquid agamus, spectare oportere; ob eam ipsam causam non tam diligentes esse debere in nostris jurebus quam in servandis officiis; sed tamen in hac quoque mortali vita fas esse nostram, quoad possimus, emendare fortunam, commodioremque statum nobis quaerere; ad commune autem bonum nullam rem plus valere quam concordiam consolationemque omnium ordinum; hujus vero conciliatricem maximam esse christianam caritatem. Videant igitur quam male opificum utilitati consulerent qui, se professi meliorem eis vitae conditionem paraturos, vovebant se ad haec fluxa et caduca potiunda adjutores praebere, eorumque animos non solum, officiorum christianorum admonitu, moderari neglegenter,
praebere, eorumque animos non solum, officiorum christianorum admonitu, moderari neglegenter, sed infestiores etiam facerent locupletibus, idque ea vi et acerbitate verborum, qua concitare multitudines ad civilis societatis eversionem alieni a nobis homines consuevissent. Ad hoc tantum periculum avertendum erit, venerabilis frater, vigilantiae tuae, quotquot operariorum utilitatibus proprie student, eos, ut instituisti, commonefacere, ut, procul a intemperantia linguae societatis usitata, omnem operam suam, tum in agendo, tum in propaganda defensione hujus causae, penitus perfundant christiano spiritu; qui si desit, nimium quantum obesse possunt, certe prodesse non possunt. Tibi autem omnes dicto audientes jam fore, speramus Nobis libet; quod si quis renuert,
audientes jam fore, speramus Nobis libet; quod si quis renuert, eum a suscepto munere sine dubitatione removebis. Sed enim ad hanc, quae proposita est, christianam elevationem, ut dicitur, humiliorum plus conferant oportet, qui plus habent, divino munere beneficioque, facultatis. Ita quotquot loco vel ingenii cultura ceteros antecedunt, ne recusent consilio, auctoritate, voce operariis adesse, varia praesertim quae sunt providenter instituta fovendo. Qui autem opibus abundant, nolint suas cum prodiataris rationes ad summum usum exigere, sed aequitatis potius norma metiri. Quin vehementer iis auctores sumus, ut in hoc se gerant vel indulgentius lugeque et liberaliter, quam plurimum potuerint, de suo concedant
indulgentius lugeque et liberaliter, quam plurimum potuerint, de suo concedant atque remittant. Commode in ipsos cadit illud Apostoli ad Timotheum: divitibus hujus saeculi praecipe... facile tribuere, communicare. Quo quidem pacto tenuium animos, quos aviditatis opinio a se abalienavit, suadente sibi reconciliabunt. — Ceterum qui inferioris loci fortunaeque sunt, hoc sese probe intelligant, varietatem ordinum in civili societate a natura profectam atque a Dei voluntate denique esse repetendam: quoniam pusillum et magnum ipse fecit; et quidem adcommoda et singulorum et communitatis aptissime idem sibi persuadeant, quantumvis sua industria, opitulantibus bonis ad meliora profecerint, semper sibi reliquam, ut ceteris hominibus, non exiguam
meliora profecerint, semper sibi reliquam, ut ceteris hominibus, non exiguam dolorum materiam fore. Quapropter, si sapient, nec ad altiora quam queunt attingere, frustra enitentur, et quae mala defugere non possint, ea quiete et constanter perferant in spem bonorum immortalium. Itaque Bergomates, pro singulari eorum in Apostolicam hanc Sedem pietate et observantia, rogamus obsecramusque, ne se decipi patiantur horum fallaciis, qui mirifica quedam pollicendo, ipsos nituntur a vitta fide divellere, ut ad miscenda turbandaque violenter omnia deinceps impellant. Non vim inferendo nec ordinem perturbando justitiae veritatisque causa defenditur: illa autem est usum odi arma sunt, quibus qui utantur, ipsi se ante
usum odi arma sunt, quibus qui utantur, ipsi se ante omnes graviter vulnerent. Jam vero contra istos tam perniciosos de iis catholicorum et civilis societatis hostes, sacerdotum est maximeque parochorum, conjunctissimis inter se animis tibique, venerabilis frater, per studiosa obsequentibus, fortiter contendere. Nemo ex iis jam putet rem hic agi a sacri ordinis ministerio alienam, propter ea quod in genere agatur oeconomico, quando hoc ipso in genere sempiterna animarum salus periclitatur. Quare in suis officiis hoc numerent, volumus, quantum studii, vigilantiae, laboris possint, tantum ad socialem disciplinam actionemque conferre, atque eos qui hac in re ad nostrorum utilitatem recedentes sunt,
eos qui hac in re ad nostrorum utilitatem recedentes sunt, omni opem fovere. Simul vero, quos habent suae curae conventos, diligenter cum christiano vivendi pracepta docereant, tum de socialistarum insidiis erudiant, tum etiam ad rei familiaris incrementa promoveant, illud tamen semper admonendum, quod impensae orat Ecclesia: sic transeamus per bona temporalia ut non amittamus aeterna. Interea Nos divina benignitate vobis omnibus precari munera non cessabimus: quorum auspicio peculiarisque benevolentiae Nostrae testem, apostolicam benedictionem tibi, venerabilis frater, et clero populoque tuo amantissime impertimus. Datum Romae, apud sanctum Pelrum, diei sex, mensis martii anno MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. BENEDICTUS PP. XV