jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
martii anno MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. BENEDICTUS PP. XV ACTA SS. CONGREGATIONUM (P. 113.) SUPREMA SACRA CONGREGATIO S. OFFICII I. DECRETUM Circa facta de Lourdes o. In generali concessu habito feria IV, die 10 martii 1920, facta relatione de praetensis visionibus, revelatioribus, prophetiis, etc. qua:e sub appellatione Les faits de Loublande evulgantur, et examinatis scriptis quae ad eadem referuntur, Emi ac Rmi Dni Cardinales in rebus de iei et morum Inquisitores Generales, praehabito DD. Consultorum voto, decreverunt: «Multier perpensis omnibus, S. Congregatione declarat praesensas visiones, revelationes, prophetias, etc., quae sub appellatione Les faits de Loublande vulgo designari solent, necnon
sub appellatione Les faits de Loublande vulgo designari solent, necnon scripta quae ad eadem referuntur, non posse probari». Et insequenti feria vi, die 1 de Piusdem:rnensis et anni,Sanctissimus D. N. Benedictus divina Providentia Papa XV, in solita audientia R. P. D. Assessori S. Officii impertita, resolutionem Emorum ac Rmoram Patrum approbavit, confirmavit et in Acta Apostolica Sedis referri praecepit. Datum Romae, ex ædibus S. Officii, die 12 martii 1920. A. CASTELLANO, Supremo S. C. S. Off. Notarius. (P. 113.) II. Submissio auctoris operis damnati. Alexander Favero, alter ex auctoribus libri, cui titulus : S. E. monsignor arcivescovo L. Pucher-Passavalli, predicatore
cui titulus : S. E. monsignor arcivescovo L. Pucher-Passavalli, predicatore apostolico, vicario di S. Pietro ; ricordi e lettere (1870-1897), decreto S. Indicis Congregationis die 13 jan. 1913 proscriptus et in Indicem librorum prohibitorum insertus, se subiicit et opus reprobavit. Datum Romae, ex ædibus S. Officii, die 12 martii 1920. A. CASTELLANO, Supremo S. C. S. Off. Notarius (P. 114.) SACRA CONGREGATIO CONSISTORIALIS I. TRIDENTINA (Trente). Decretum quo Tridentina dioecesis S. Sedi immediate subjicitur. Sedes episcopalis Tridentina, quae, primum Patriarchatui Aquileiensi subdita, deinde Sanctae Sedi immediate subjecta erat, anno 1825 suffraganea reddita est Metropolitana ecclesiae Salisburgensi. Mutatis vero in praesenti
suffraganea reddita est Metropolitana ecclesiae Salisburgensi. Mutatis vero in praesenti conditionibus et adjunctis, quorum causa Tridentina Sedes obnoxia facta fuerat metropolitanae jurisdictioni Salisburgensis, visum est expedire, ut praecedens memoratae dioecesis status redintegraretur : idque Ssmodus Dominus Noster Benedictus PP. XV, rebus omnibus rite perpensis, fieri jussit. Quapropter, in exsecutionem Apostolici mandati, Sacra haec Congregatio, auditis Archiepiscopo Salisburgensi et Episcopo Tridentino, suppleto, quatenus opus sit, quorum intersit vel sua interesse praesumant consensu, hoc Consistoriali decreto dioecesim Tridentinam a provincia ecclesiastica Salisburgensi separat ac sejungit, eamque denuo immediate Sanctae Sedi subjectam declarat et constituit ad tramitem juris, contrariis quibuslibet minime obstantibus. Datum
et constituit ad tramitem juris, contrariis quibuslibet minime obstantibus. Datum Romae, ex aedibus Sacrae Congregationis Consistorialis, die 24 februarii 1920. C. Card. DE LAI, Ep. Sabinen., Secretarius. V. SARDI, Archiep. Caesarien., Adsessor. (P. 114.) II. DECRETUM Pro solemni canonizatione Beatorum Gabrielis a Virgine perdolente, Margaritae Mariae Alacoque et Joannae de Arc. Omnibus feliciter expletis, quae juxta sacros canones praemissa praescripta sunt, ut beati Servi Dei Gabriel a Virgine perdolente, clericus professus Congregationis Passionis, Margarita Maria Alacoque et Joanna de Arc, Virgines, in Sanctorum albo recenseantur ; Ssmodus D. N. Benedictus PP. XV, in hujus diei Consistorio, proximam festivitatem Ascensionis D.
PP. XV, in hujus diei Consistorio, proximam festivitatem Ascensionis D. N. J. C., die 14 mensis maii, pro solemni Canonizatione beatorum Gabrielis a Virgine perdolente et Margaritae Mariae Alacoque assignavit, dominicam vero sequentem pro Joanna de Arc. Insuper nonnullos alios dies, hoc est 7 maii, novum Consistorium fieri decrevit in quo sententiam Episcoporum in re tantum momenti exquirat. Et ad hunc finem praescribit ut omnes Antistites, qui sunt intra centesimum ab Urbe lapidem, si possint, Romam petant et praesitis Canonizationis solemniis adsistant, etiamque, nisi grave aliquid obstet, Consistorio die 7 maii intersint, votum suum edanturi. Ceteros Italiae et proximarum regionum
maii intersint, votum suum edanturi. Ceteros Italiae et proximarum regionum Archiepiscopos et Episcopos, ut romanum iter ad eundem finem asurgrediantur, pergamter invitat. Remotiores vero de hac tam jucunda et extraordinaria solemnitate certiores reddit. Ne autem frequentibus ad Urbem itineribus nimium gravem feriat Episcopi, Sanctitas Sua benigne indulget ut, qui hac occasione Romam advenerint et memoratis solemniis interfuerint, eximantur ab obligatione visitandi sacra Limina prima proxima vice. Datum Romae, ex aedibus Sacrae Congregationis Consistorialis, die 8 martii 1920. C. Card. DE LAI, Ep. Sabinen., Secretarius. V. SARDI, Archiep. Caesarien., Adsessor. MONITUM Caeremoniarum praefecti. Rmi Archiepiscopi et Episcopi qui, juxta adnexum S.
Caeremoniarum praefecti. Rmi Archiepiscopi et Episcopi qui, juxta adnexum S. Congregationis Consistorialis convocationis decreto, Romae sacris canonizationum Solemnibus interfuerunt, oportet ut quamprimum subscripto Apostolicae Cceremoniarum Praefecto (Piazza Capranica, 98) per epistolam significent quo circiter die venturi sint, ut, Praesulatus numerus opportune cognoscatur, et ipsi schedulas, intimationes, nec non a Ss. Rituum Congregatione canonizandorum acta, pro Consistorio tempestive accipere possint. Ne vero Apostolici cursores in schedularum distributione ancipites haereant de Episcoporum domiciliis, oportet ut ipsi Archiepiscopi et Episcopi in scriptis eumdem Caeremoniarum Praefectum de suo quisque domicilio certiorem faciant. Ipsi Antistites secum deferant vestes praetitialias laneas violaceas, cum mantelletto pariter laneo
secum deferant vestes praetitialias laneas violaceas, cum mantelletto pariter laneo violacei coloris, biretum, rocchetum, pluviale simplex ex lamina argentea, sin minus ex serico damasceno albo, amictum, mitram ex linea tela alba, et cappam laneam violaceam pro Consistorio ; quibus vero cappae praesto non sint, ex benignitate Sanctissimi Domini nostri Papae, ad Consistorium fas erit accedere indutos mantelletto supra rocchetum. Antistites autem, Cardinalitia dignitate praefulgentes, praeter vestes et cappas cardinalitias tam rubea tam violacei coloris, pro Solemnibus canonizationum habebunt calceos ruberos, amictum, planetam albam opere phrygio aureo distinctam, mitram serico-damascenam cum vimpa et superpelliceo pro capellano caudatario, qui induet vestem sericam
vimpa et superpelliceo pro capellano caudatario, qui induet vestem sericam violaceam cum crocea lanea violacei pariter coloris. Praesules ad Ordines vel Congregationes religiosas pertinents quoad rocchetum et qualitatem accolorem vestium, consuetum morem servabunt. A die 14 maii et cappis Emorum et Rmorum S. R. E. Cardinalium, Episcoporum et officialium Curiae tolitur pellis gernae, et Cardinales ac Antistites aliique de capella, domo vel familia Pontificis, ad Ordines vel religiosas Congregationes non pertinentes, vestes sericas induent. DE MANDATO SSMI D. N. PAPAE. Romae, die 8 martii 1920. CAROLUS RESPIGHI, Prolun. Ap., Caerem. Praefectus. SACRA CONGREGATIO CONCILII 5 BOIANENSIS. (Boiano.) Servitium Chorale. Die
Praefectus. SACRA CONGREGATIO CONCILII 5 BOIANENSIS. (Boiano.) Servitium Chorale. Die 14 februarii 1920. Il s'agit d'une question que le chanoine théologal de Boiano avait adressée à la Commission pour l'interprétation du Code, et que celle-ci a renvoyée à la S.C. du Concile. Le canon 416 s'exprime en ces termes : «la statutis capitularibus justa designetur norma, ad quam canonicus et beneficiarius in serviendo altoaris fungantur per turnum tum of ficio celebrantis tum etiam ministerio diaconi et subdiaconi, exclusis tamen ab hoc ministerio dignitatibus, canonico theologo, pœnitentiario, et, si praetendae distinctae habeantur, canonicis ordinis presbyteralis.» Le théologal demande si cette exception
habeantur, canonicis ordinis presbyteralis.» Le théologal demande si cette exception concernant le service comme diacre et sous-diacre est valable, non seulement pour le service choral ordinaire; mais aussi pour l'assistance à l'évêque. Il fait remarquer que les sources citées à l'appui, notamment le concile de Trente, sess. XXII, c. 4 de ref. et le Cérémonial des évêques, c. 8, parlent de l'assistance à l'évêque ; il croit que le canon exempterait donc le théologal et le pénitencier de ce service, même pour assister l'évêque. Observations. — L'argument allégué ne saurait suffire à trancher la question : la préface du Code
suffire à trancher la question : la préface du Code nous avertissant « canones haud semper cum suis fontibus omni ex parte in sententia congruere ». Il faut se reporter aux règles tracées par le can., 6, n. 3 et 4, et maintenir le droit antérieur, quand le droit nouveau ne le modifie pas. Dans l'espèce, le Cérémonial des Evêques, c. 8, n. 1 (et cf. c. 9, n. 1 et c. 10, n. 1) déclare : « Episcopo sive missam celebret vel ad Vesperas officium faciat, vel si illis tantummodo praesens sit, convenit suos adsistere canonicos, qui, si in
tantummodo praesens sit, convenit suos adsistere canonicos, qui, si in ecclesia sint distincti ordines, seu praebendae presbyterales et diacales, erunt duo primi canonici ex ordine diaconali. Quod si forte in aliqua ecclesia nec dignitates neque ordines distincti essent, tum erunt duo primi canonici, vel dignitates, immediate sedentes post primam dignitatem, vel post primum canonicum. » Ce texte ne fait pas d'exception pour le théologal ni le pénitencier, si l'un ou l'autre se trouve être de service auprès de l'évêque. Est-ce que le can. 416 aurait voulu corriger le Cérémonial, en y ajoutant équivalement la réserve : « exclusis tamen ab
y ajoutant équivalement la réserve : « exclusis tamen ab hoc ministerio canonico theologo ac pœnitentiario » ? Mais cette correction, loin d'être à présumer, doit être rejetée. D'abord le can. 2 maintient en vigueur les lois liturgiques, « nisi earum aliqua in Codice expresse cœrigatur ». Et c'est là une loi qui intéresse la liturgie, si elle n'est pas à proprement parler liturgique. Surtout, la matière est toute différente : le can. 416 s'occupe du service choral ordinaire, entre chanoines, et par roulement; il s'occupe du service de l'autel, comme célébrant, diacre ou sous-diacre, non de l'assistance à l'évêque.
comme célébrant, diacre ou sous-diacre, non de l'assistance à l'évêque. De plus, l'exemption bien connue dont jouissent le théologal et le pénitencier n'est pas absolue ; elle se borne aux jours et heures où ils sont occupés à leurs offices spéciaux. Au contraire, l'exemption de l'assistance à l'évêque, si tel était le sens du can. 416, leur serait conférée d'une manière absolue, ce qui ne peut avoir été l'intention du législateur. Enfin, l'exemption serait formulée, dans le détail, non par le droit commun, mais bien par les règlements « justa designanda norma », à établir en chaque cas ; or,
designanda norma », à établir en chaque cas ; or, l'exemption absolue pour l'assistance à l'évêque pourrait bien n'être pas juste ; en tout cas il serait étrange que les règlements capitulaires pussent modifier le Cérémonial. Resolutio. — Sacra Congregatio Concilii, in plenariis Alectorum et Rhetorum Patrum comitiis in Palatio Apostolico Vaticano habitis die 14 februaris 1920, proposito dubio, nimirum : An, vi can. 416 C. J. C., canonicus theologus et poenitentiarius exempti sint ab officio diaconi et subdiaconi praestando Episcopo solemniter celebranti, respondendum censuit : Negative, et servetur Cceremoniale Episcoporum. Facta autem de praemissis Ssmo Domino Nostro Benedicto Div.
Episcoporum. Facta autem de praemissis Ssmo Domino Nostro Benedicto Div. Prov. PP. XV relatione per infrascriptum S. Congregationis Secretarium in audientia diei insequentis, Sanctitas Sua datam resolutionem approbare et confirmare dignata est. J. MORI, Secretarius. (P. II g). SACRA CONGREGATIO DE RELIGIOSIS Decretis S. C. de Religiosis, Ssmus Dnus Noster Benedictus PP. XV : 18 januarii 1920. — Institutum Filiarum a S. Joseph, vulgo « Protectoras de la Infancia » nuncupatum, cujus domus princeps in civitate S. Jacobi de Cile sita est, laudavit ; — Instituti Sororum S. Joseph, a Ssmo Corde Jesu, cujus domus princeps in civitate Sydneyensi sita
Ssmo Corde Jesu, cujus domus princeps in civitate Sydneyensi sita est, Constitutiones definitive approbavit. (P. 120.) SACRA CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE I. EPISTOLA Ad vicarios et prefectos apostolicos : qua potestas ipsis fit nominandi vicarium delegatum. Reverendissime Domine, Juxta can. 198 Codicis J. C., Vicariis et Praefectis Apostolicis jus non competit sibi eligendi Vicarium Generalem sicut fas est Episcopis residentialibus ; sed ipsi potestas tantum est nominandi, cum mneribus in singulis casibus determinandis, delegatum qui etiam alius esse potest quam provicarius, de quo in can. 309. Sed cum ex alia parte opportunum videatur Superiores Missionum auctoritate potere sibi delegandi aliquem
parte opportunum videatur Superiores Missionum auctoritate potere sibi delegandi aliquem vicarium, qui practice eadem gaudéat jurisdictione quam jus canonicum Vicariis Generalibus tribuit, non exclusa habituali potestate executioni mandandi rescripta pontificia atque utendi iisdem peculiaribus facultatibus quas haec S. C. Ordinariis locorum communicat, SS. D. N. Benedictus divina Prov. PP. XV, in audientia habita ab infrascripto Cardinali Praefecto S. C. de Propaganda Fide, die 6 novembris anni 1919, habeo in bonum Missionum sua benignitate concessit : I. Sanavit nullitatem actuum jurisdictionis possessorum ab ills missionariis qui forsan ut vere Vicarios Generales se gesserunt. II. Elargitus est Ordinariis Missionum potestatem nominandi Vicariam
se gesserunt. II. Elargitus est Ordinariis Missionum potestatem nominandi Vicariam Delegatum, si eo indigeant, cui practice concessa sit omnis jurisdictio in spiritualibus et temporalibus, qua ex Codice J. C. uti potest Vicarius Generalis in diœcesi. Ex hac concessione, omnibus Superioribus Missionum facta, nunc tu poteris Vicarium Delegatum nominare, qui gaudéat omnibus facultatibus Vicario Generali tributis, ad normam can. 368, §1,2°. De numero autem et de officio Vicariorum Delegatorum in unaquaque Missione eadem valeant quae de Vicario Generali in Codice J. C. statuta sunt (can. 366 et seq.). — Quae dum tibi communico, Deum precor ut te sospitem incolumemque servet. Romae,
tibi communico, Deum precor ut te sospitem incolumemque servet. Romae, die 8 decembris 1919. Addictissime III us G. M. Card. VAN ROSSUM, Praefectus. C. LAURENTI, Secretarius. (P. 121.) II. DECRETUM Desideratus S. R. E. card. Mercier, archiepiscopus Mechliniensis, nominatur praeses in universa regione Belgica piae Unionis cleri pro missionibus. Ut gravissimum officium, quod Ecclesiae incumbit praedicandi Evangelium per universum orbem, Christianos pro suis viribus valisse cooperentur, nihil magis conferre possum (quam eorum studium ad tam nobile opus, impensa atque adsidua sacerdotum cura, excitare atque fovere. Hunc in finem nuper orta est Unio cleri pro missionibus, quam Ssmus D. N. Benedictus
est Unio cleri pro missionibus, quam Ssmus D. N. Benedictus PP. XV, multis datam indulgentiis atque spiritualibus auctam privilegiis, per suas Litteras Encyclicas de fide propaganda modo datas, summopere commendavit, atque ut in omnibus dioecesibus erigeretur se in votis habere signum significavit. Ut autem in nobilissima Belgica natione, quae sacras missiones jamdudum apostolicis viris opibusque plurimum juvit, praedicta Consociatio firmius stabiliatur et vigeat, hanc S. Congregatio Christiano Nomini Propagando, viscere facultatum sibi a Summo Pontifice tributarum, ejusdem Picis Unionis cleri pro missionibus Praesidem in universa Belgica regione per praesens Decretum nominat et constituit Eminum Virum Cardinalem Desideratum Mercier, Archiepiscopum. Mechliniensem,
nominat et constituit Eminum Virum Cardinalem Desideratum Mercier, Archiepiscopum. Mechliniensem, cum omnibus juribus ac facultatibus tali muneri adnexis; cujus auctoritate et ductu nihil est dubitandum, quin studium erga sacras missiones in ea regione jam adeo fervens, vividius etiam ad catholicam fidem per orbem promovendam flammescat. Contrariis non obstantibus quibuscumque. Datum Romae, ex aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide, die 2 februarii 1920. G. M. Card. VAN ROSSUM, Praefectus. C. LAURENTI, Secretarius. (P. 122.) SACRA CONGREGATIO RITUUM I. ROMANA Dubia Circa tres missas in die Nativitatis Domini et Commemorationis omnium fidelium defunctorum celebrandas. A Sacra Rituum Congregatione sequentium dubiorum solutio expostulata
defunctorum celebrandas. A Sacra Rituum Congregatione sequentium dubiorum solutio expostulata est; nimirime: 1. « An Sacerdos, qui ob debilitatem visus aliamve justam causam ex Indulto Sedis Apostolicae celebrat aliam ex Missis votivis aut Missam quotidianam Defunctorum, possit in die Commemorationis Omnium Fidelium Defunctorum ter Sacrum facere, eamdem Defunctorum Missam quotidianam repetendo ? ». 2. « An idem Sacerdos, qui pariter ex Apostolicae Sedis Indulto Missam Deiparae votivam aut aliam votivam celebrat, valeat in posterum die Nativitatis Domini eamdem prorsus Missam ter dicere ? ». Et Sacra eadem Congregatio, audito specialis Commissionis suffragio, omnibus perpensis, rescribendum censuit: « Affirmative ad utramque
Commissionis suffragio, omnibus perpensis, rescribendum censuit: « Affirmative ad utramque questionem facto verba cum Sanctissimo; de cetero rite servatis tum Constitutione Apostolica In incruentum altaris Sacrificium, 10 augusti 1915, tum Rubricis ac Decretis dies Nativitatis Domini et Commemorationis Omnium Fidelium Defunctorum respicientibus ». Quam resolutionem, Sanctissimo Domino Nostro Benedicto Papa XV per infrascriptum Cardinalem Sacrae Rituum Congregationi Praefectum relatum, Sanctitas Sua ratam habuit et probavit, die 26 januarii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portus. et S. Rufinae. S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDEY Secretarius. (P. 123). II. ABYSSINIA. Beatificationis seu declarationis martyrii Servi Dei Abba Ghebre Michaelis, sacerdotis, cooptati in
declarationis martyrii Servi Dei Abba Ghebre Michaelis, sacerdotis, cooptati in congregationem missionis S. Vincentii a Paulo, in odium Fidei, uti fertur, interempti. (Introduction de la cause.) Aethiopiae gentes, quas primis Ecclesiae saeculis divinis vebis praeccones, ab Egypto advenientes, evangelizarunt, postea, everso potissimum imperio romano, paulatim segregatae, ab ipsa vera fide et Ecclesiae unitate, ejusque capitis Romani Pontificis communione sejunctae sunt. Aliqua quidem antiquae fidei lege Christianae observabant vestigia, sed pluribus arianorum, montanistarum, graecorum aliorumque dissidentium erroribus, magna in parte, commixta. Non defuerunt, maxime saeculis XIV et XVI, missionarii ex Ordine Franciscali et e Societate Jesu, qui, apostolico zelo et salutari
Franciscali et e Societate Jesu, qui, apostolico zelo et salutari doctrina, regiones illas excolere agnsciscunt. Atque, alternis vicibus, propitia vel hostili dominatione imperante, missionis africanae opus magis vel minus attulit congruentes fructus. Schismaticorum enim opera, regumque potentia, in catholicos, praesertim in missionarios, saepe saepius excitatum fuit odium et bellum; multique Fidei assertores et vindices occubuerunt, quibus accensendi sunt illius regionis protomartyres beati Agathangelus et Gaesianus ex inclyto capuccinorum Ordine. Postremis autem temporibus Fidei catholicae propagationem renovarunt sodales illustres, tum ex eodem Ordine Franciscali, inter quos clarissimus Gulielmus Massaia, postea S. R. E. Cardinalis, tum e Congregatione Missionis s. Vincentii a
R. E. Cardinalis, tum e Congregatione Missionis s. Vincentii a Paulo, ex quibus apostolatus et sanctitatis fama inclaruerunt Ven. Joannis de Jacobis, episcopus Nubiarum et Vicarius Apostolicus Abyssiniae, ejusque praecipuus discipulus aethiops et sacerdos Abba Ghebre Michael, de cujus vita et passione ad causam beatificationis seu declarationis martyrii ineundum, brevi sermone narratur. In Aethiopica regione Codjiam nuncupata, saeculo XVIII, anno nempe 1788, apud oppidulum cui nomen Merloule Mariam, ortus est Dei Famulus Michael Abba Ghebre. Ex historicis documentis et testium depositionibus juridice constat quod ejus pater fuit Akilo, et ipse, tum puer tum adolescens, virtutis amore et scientiae studio effulsit.
tum puer tum adolescens, virtutis amore et scientiae studio effulsit. In loco et tempore schismate et haeresi contaminatis, Michael, licet in schismate natus et errora tenebris, juxta sectam Kevat, ad quam pertinebat, obscuratus, tamen, timens Deum, operibus et precibus Eum sibi propitium reddere saggerebal. Anceps dubiisque agitatas circa suae vitae statum et religionem, magis incensus erat ad veritatem inquirendam et justitiam sectandam. In quo discrimine versatus, omne studium adhibuit ad assequendum quod optabat et, factus iam adultus, unam Christi Fidem se profiteri ostendens, monasterium satis illustre ingressus est et inter monachos adscitus. Quo suis autem verae doctrinae inquirendae satisfaceret votis,
monachos adscitus. Quo suis autem verae doctrinae inquirendae satisfaceret votis, sodalum et superiorum consilio adhaerens, celebre monasterium DebreMotza adivit, ea spe suffultus, ut ex veterum librorum lectione et monachorum conversatione et doctrina instrueretur. Verum nec studiis nec exspectationi respondit optatus exitus. Neque melior exstitit scholasticus fructus sub duobus monachis doctissimis magistris Haleka Oueld6 Sellasi atque Azadi Lamieh, degentibus in urbe Gondar, ad quam ipse, eadem spe fretus, migraverat. Itaque, de monasterio in monasterium, de magistris in magistros transiens, suas anxietates et dubia nec enodare nec deponere poterat. Interim Michael, eruditione et virtute praeditum, plures adolescentulos exstitit timabant et, annuentibus parentibus,
et virtute praeditum, plures adolescentulos exstitit timabant et, annuentibus parentibus, ad illum confluebant, ut Fidei, litteris bonisque moribus imbuerentur. Ex discipulis habuit sibi carissimum ipsius regis filium Joannem, eosque omnes affectu et labore docuit et erudievit in illustri monasterio Gounde-Gounde, quo ad finem sibi propositum conspectuendum se receperat. Contigit autem quod Oubil6 rex, Tigreusi regione potitus, unam eamdemque volens suis subditis esse fidem et religionem, ex medio sublata sectarum varietate, ad hoc opus suscipiendum et absolvendum legatos constituit, inter quos ipse Michael, prudentia et zelo pollens, electus fuit. Paulo post ad Aethiopum littora appulit Ven. Dei Famulus Joannis de Jacobis,
ad Aethiopum littora appulit Ven. Dei Famulus Joannis de Jacobis, e Congregatione missionariorum sancti Vincentii a Paulo, qui, verbu et excell)lo, illas legatos quaquaversus per lustrabat ad catholicam religionem propagandam. Hic sacerdos europaeus a rege lectatis praepositus, officium accepit sub conditionibus, nempe, post expletam legationem, cum ipsis legatis Romam adeundi; et catholicorum nomini communitatem et templum in illo regno constituendi. Voti compos factus, una cum sociis in Aegypto profectos est Justus, qui, in ipso itinere, novit Michaelem esse veritatis cupidum et bene dispositum ad veram Fidei rectamque disciplinam a novo praeposito percipiendam: de quo idem Michael amicis dixerat: « Europseum