jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
atque iter coeperunt ad oppidum Morvalle, quo die nono ejusdem mensis pervenerunt. Eo ipso die, nulla interposita mora, Franciscus in coenobium ingressus est. Die septembris vigesimo primo, undecimi ex quo in recessum receptus fuerat, vestem religiosam, inenarrabili jucunditate induit, ac Francisco nomine deposito, Gabriel a Virgini Perdolente coeptus est appellari. Ex tunc, in novum quasi hominem conversus, ad virtutum perfectionem assequendam omnes viribus animum intendit. In mundum, quem antea valde dilexerat, tantum suscepit odium, ut non modo moleste ferret de mundi rebus induci sermones, sed etiam ab iis rebus iisque hominibus aliter saletum animum gerasse, quos diligere fas est, ad
hominibus aliter saletum animum gerasse, quos diligere fas est, ad quosque natura ipsa pertrahere videtur. Quapropter ad litteras domum danda, tanta erat aversio, ut saepius ad id agendum a moderatore cogeretur. Quare ergo pater reliquosque necessarios pene obdurisse et sensu cessens factus vixit est. At non ille quidem in consanguineos benevolentiam abjecit, imo consummavit, et quasi a materia et corpore ad spiritum traduxit. Quantum vero in mundum beatus Dei famulus odium habebat talum amore susceptam religionem prosequebatur, nec contigit umquam propter negli- gentiam in observandis regulis reprehendendum eum fuisse, adeoque minus puniendum. Non modo corpus, sed etiam cupiditates, animi denique
minus puniendum. Non modo corpus, sed etiam cupiditates, animi denique totius factus est dominus, idque assecutus est voluntariis afflictionibus et appetituum quorum vis severissima cohibitione. Interea, die vigesimo primo mensis septembris anni millesimi octingentesimi quinquagesimi septimi, beatus Gabriel in sodalitium a Domini nostri Passione, conceptis verbis, vota perpetua pronunciavit. Postea, mense julii anno millesimi octingentesimi quinquagesimi octavi, ex eo recessu Morvalle in recessum oppidi Pievetorina, ut saciis disciplinis incumberet, missus est, et in eo per annum metaphysicae se applicuit. Julii vero mensis anno millesimi octingentesimi quinquagesimi noni, ex eo recessu cum reliquis tironibus remotus est, omnesque in nuper conditum coenobium
cum reliquis tironibus remotus est, omnesque in nuper conditum coenobium apud oppidum Insula translati fuerunt, ibique beatus Gabriel brevis aetatis suae reliquum curriculum explevit, in eoque impensa voluntate theologicis disciplinis operam dedit. Cum autem in sacris disciplinis discendis valde profecisset, simulque sacerdotalem attigisset, die quinto ac vigesimo maji mensis anno millesimi octingentesimi sexaginta sexaginta primi, in Pionensi cathedrali prima tonsura et quatuor minores ordines ei consulu-ii fuere. Postmodum cogitabatur de eo majoribus ordinibus augendo. Huic tamen rei temporum iniquitas fuit impedimentum. Interea Gabriel, perpetuo caelestibus rebus intentus, ex fide vivit et, quo in aetate magis procedebat, eo ejus fides magis
et, quo in aetate magis procedebat, eo ejus fides magis firmabatur. Sacros libros multa observantia colebat, quos nudo capite legebat, et flexis quandoque genibus. Sacerdotis religionis nostrae solemniores dies festos pietate ferventem et alacri laetitia agebat, praecipue dies natalis et resurrectionis Domini, Pentecostes, et Corpus Domini. Quamvis, tamen, Gabriel in rerum caelestium contemplationem semper intenderet, non sit tamen quis eum animo effingat tristicum quemdam hominem, asperum atque severum. Nemo enim eosuousavior nemo comediat. Mira ejus in Deum fiducia et firmabatur magis, quo magis fides augebatur et ejus cum Deo conjunctio. Nunquam propterea de animae suae salute beatus Gabriel subdubitavit. Quam,
Nunquam propterea de animae suae salute beatus Gabriel subdubitavit. Quam, vero, aeternae salutis securitatem non in bonis a se gestis operibus ipse constituebat, sed in infinita Dei misericordia, in infinitis Jesu Christi promeritis, in deprecationibus Sanctissimae Matris Dei. In tanta securitate atque letitia unum erat solummodo, quod beati Dei servi animum vehementer angebat, ne, scilicet, vel in minimis rebus Deum offenderet eique displiceret. Orationem adeo diligebat, ut, si quae inter agendum breviora et subseciva incurrerent tempora, perire ea non patiebatur, quin amanter cum Deo confabularetur. Cruci Jesum fixum tam tenero amore beatus Gabriel complectebatur, ut ipse unicus thesaurus ejus esset,
amore beatus Gabriel complectebatur, ut ipse unicus thesaurus ejus esset, unicum oblectamentum. Lectulum cum petebat, somno antequam se daret, Crucifixi imaginem ante pectus suum componebat, Jesum sibi cogitatione effigere, in Calvario monte, se super crucem distendentem. Ut vero Domini passio per augustum Eucharistiae sacramentum commemoratur, immo incruente redintegratur atque renovatur. ita beatus adolescentulus sanctissimam Eucharistiam affectu studiosissimo diligebat, tantaque vehementia de ea cum sodalibus habebat sermones, ut ipsos inflammaret, atque, eo flente, illi quoque lacrimas effundere cogerentur. Commoverebatur impensoque frangebatur dolore, quum de neglectione sermoni ei erat, qua christifideles sanctissimum sacramentum excipiunt, de sacrilegis, de contumeliis ac violatis, quae a
sacramentum excipiunt, de sacrilegis, de contumeliis ac violatis, quae a pravis christianis in Sacramentum patrantur. Sanctae Missae eximio studio ardebat, et, quum Hostiam sacerdos extollebat, ita detestatis ardenti- busque oculis eam conspicabatur, ut putandum esset, quovis velo remoto, Dei conspectum beatum adolescentem intueri. Sanctae Communioni mira devotione accede-ebat: diligentiis ornnibus utebatur ut ad eam excipiendam se bene piaepararet, tamque viva fide et flagranti affectu altare petebat, ut, admiratione commoti adstantes, exemplum eximium susciperent. Singularis istius erga augustum altaris sacramentum pietatis velut germana erat soror sacratissimi Cordis Jesu religio, quam ipso animo fovebat. Beati Gabriel proximum suum in Deo respiciebat :
animo fovebat. Beati Gabriel proximum suum in Deo respiciebat : propterea sicut significari verbis nequit qua observantia se cum omnibus gerebat, maxime vero cum illis a quibus aversum sentiebat animum. Actus ejus omnes cum regeret caritas, nemo fuit unquam, qui ab eo se esse læsum arbitraretur. Cum vero ipse vel minimam noxam alicui intulisse putaret, ante ejus pedes, quem offendisse putabat, projiciebat se, supplex veniam petens. Nemine unquam judicium audebat ferre, ne de publice quidem infamatis, quos etiam excusabat, sin minus commiserabatur. Pauperes maximo studio diligebat in necessitatibus corum anteveniendis : iis, si quid opus erat auxilii, habita venia, ultro
: iis, si quid opus erat auxilii, habita venia, ultro praebebat. Cum vero ei, utpote qui familiae religiosae addictus, parum loci relinqueretur pauperibus auxilium ferendi, paternam domum litteras datas, mirum est quam vehementer patrem fratresque excitaret ut omnibus rebus essent pauperibus praesidia. « Est filius, est frater vobis, qui christifidelium stipe vitam sustentat — ita scribebat — cuique tamen nihil deest ; nonne justitia exposcit ut vos pauperibus invicem liberaliter opem feratis ?... Filiorum hereditas erunt pauperum benedictiones quaeque sunt pluris faciendae, benedictiones Jesu et Mariae. Nulla vobis in mortis hora major erit consolatio, quam meminisse vos nullum unquam pauperem
hora major erit consolatio, quam meminisse vos nullum unquam pauperem dimisisse vacuum. » Quam in proximum caritatem inter viventes non valens Gabriel continere, eam ad vivos funorum animas propagabat, ac nemo ut ipse industrius fuit in indulgentiis acquirendis pro defunctorum animabus ab Ecclesia concessis, quam ob rem purgatorii apostolus vocitabatur. Beatus Dei servus, delecto a se vitae instituto contentus, non modo quam voverat religiosam paupertatem sedulo semper servavit, sed sodalium suorum pauperrimum se atque abjectissimum praebuit. Eo, quod plane foret necessarium, contentum esse profitebatur, idque tam arcte praestitit, ut pluries se moderatores interponere debuerint, ne ille justos limites excederet. Christianae
se moderatores interponere debuerint, ne ille justos limites excederet. Christianae humilitatis praclarum praebuit exemplum. Nam semper in se habens divina Jesu verba : « Discite a me, qui mitis sum et humilis corde o, omnes sibi superiores habebat, se vero famulum omnium. Castitatis lilium, quamvis plura inter pericula illud amittendi in adolescents sua versatus sit, usque ad vitae exitum servavit purum et intactum, quemadmodum nuncupatis votis sese obligaverat. GaudenteDes omnes, quibus pretiosum castimoniae thesaurum custodire posset et stola innocentiae ornatus ex hoc mundo miscere, jugiter adhibuit. Rerum divinarum assidue canthum pitoet et filialis pietus erga Virginem perdolentem multum sane contulit,
pitoet et filialis pietus erga Virginem perdolentem multum sane contulit, ut Gabriel intactum virginitatis suae florem servaret. Quo beatus adolescens, virtutibus omnibus ornatus, impensius dimicabat, eo ad vitae exitum propius arcedebat. Dies erat decimus septimus februarii anni millesimi octingentesimi sexagesimi secundi, cum, vigesimum quartum annum agens, iam viribus languescens, sanguinem ex ore fudit. Arcescitur medicus, qui, pessi soa morbi natura agnita, omnem valetudinis recuperandae spem esse abjiciendam edixit. Nocte, quae proxime est secuta, in peius valere visa est infirmi conditio, eumque extremis muniendum sacramentis ratus, ejusdem spiritus moderator P. Norbertus a S. Maria rei nuncium Gabrieli affert. Laeto ac jucundo
a S. Maria rei nuncium Gabrieli affert. Laeto ac jucundo animo adventantis mortis sententiam excipit, suavesque effunditur in lacrimas, quum sacrum sibi deferri Viaticum conspicit. Mox nonnihil morbus conquievit ; tunc beatus adolescens se paratum ipsa nocte mori, si haec esset Dei voluntas, professus est. Vix autem morbus saevire rursum coepit, Gabriel extrema unctione munitus est; ipseque voluit ut etiam in lumbis sacro oleo liniretur, quod sacramenti administrum praetermissum sibi fuit, ne fastidium satis grave infirmo afferret. Ultimus tamen beato adolescenti illuxit dies, qui fuit vigesimus septimus februarii. Supremam sibi horam instare ipse persentiens, inflammato cordis affectu preces lugentes, oculos
horam instare ipse persentiens, inflammato cordis affectu preces lugentes, oculos in caelum identidem extollit, Virginem perdolentem in sui praesidium advocat, Christi Jesu cruci affixi imaginem pectori suo admovens peramenter comprimit. Tum denique, sacris Jesu, Mariae et Joseph nominibus invocatis, unius sublatus et veluti caelesti visionis sublatus animam exhalavit placidissime, in Insulae secessu apud Fiscellum montem, vix emenso semel sacro inito sodalitio. Eius sepulcrum ob praclaram et amplissimam, quam vivens sibi comparaverat, sanctitatis famam, ejctoriosum, piarumque peregrinationum metum optatissima evasit; namque non pauci, qui Gabrieli deprecatore adhibuerunt, ipsius apud Deum potentiam sunt experti. Quapropter decreditum honori bus eidem condendis accessum est
sunt experti. Quapropter decreditum honori bus eidem condendis accessum est studium, adornatisque auctoritate ordinaria inquisitionibus, anno millesimo octingentesimo nonagesimo sexto, kalendis junii, causa introducendae Commissionem rel. rec. Leo Papa diximus. Decessor Noster, propria manu signavit. Quaestionibus deinde ab ipso solitis de beati adolescentis virtutibus confectis riteque probatis, de heroico ejus virtutum gradu coeppta est disceptatio, quae in antepromotorio et praeparatorio Sacræ Rituum Congregationis conventu rite prius discussa, demum in generali ejusdem Sacrae Congregationis coetu, sexto nonas majas, anno millesimo decimo quinto, coram fel. rec. Pio Papa decimo, Praedefeessor Nostro, praeposita est. Ac paulo post, nempe pridie idus ejusdem mensis maji,
est. Ac paulo post, nempe pridie idus ejusdem mensis maji, idem Praedefeessor Noster soli mittendixit : Consilium de virtutibus theologalibus Fide, Spe et Caritate in Deum et proximum, nec non de cardinalibus Prudentia, Justitia, Fortitudo, Temperantia earumque adnexis Venerabilis Servi Dei Gabrielis a Deipara perdolente, in gradu heroico, in casu et ad ejctum de quo agitur. Breve post temporis spatium super duobus miraculis judicialis actio instituta est, alterumque triplici habita disceptatione, de iisdem constare praelaudatus Decessor Noster decrevit septimo kalendas februarias, anno millesimo vngentesimo octavo, scilicet de primo miraculo, quod ita enunciabatur : Instantanece perfectaeque sanationis Afrae Fisella, a gravissima
ita enunciabatur : Instantanece perfectaeque sanationis Afrae Fisella, a gravissima tüberuli tuberculosi, pleuritidis ac multiplicibus purulenter abscessibus : itemque de altero : Instantanece per fectaeque sanitati Dominici Tiberi ab ingenti inveterataque hernia inguinali. Tandem, generalibus comitiis iterum inditae, quarto kalendas majas ejusdem anni quaesitum est, an Venerabilis Dei famulus solemni atque publico cultu, qui Beatis decet, TUTO foret augendus. Cum omnes qui interfuere Patres Cardinales et Consultores in affirmativam ivisseot sententiam, idem Praedefeessor Noster quarto nonas mensis ipsius decretum edidit, nempe TUTO procedi posse ad solemnem Venerabilis Servi Dei Gabrielis a Dei Para perdolente Beatificationem. Solemnia autem Beatificationis pridie kalendas
a Dei Para perdolente Beatificationem. Solemnia autem Beatificationis pridie kalendas junias in Basilica Vaticana maximo apparatu frequentique adstante populo celebrata sunt. Mox tamen, cum Beati viri precibus nova prodigia effecta esse narrarentur, praelaudatus Dessor Noster decimo quinto kalendas junias, anno millesimo nongentesimo nono, Commissionem reassumptionis causae sua manu signavit. Instructis vero super assertis novis miraculis judicialibus tabulis, duo quae sequuntur, ad Beati adolescentis canonizationem assequendam Apostolicae Sedis proposita sunt. Primum obtinuit cernu Joanni Baptista Cerro, agricola, qui Fre. Gravior in dies fiebat morbus, qui eo erat perductus ut aegrotus non sine baculi subsidio incedere posset. Quo quidem subsidio uti cogebat
sine baculi subsidio incedere posset. Quo quidem subsidio uti cogebat etiam quum alicui vel levissimo operi perficiendo difficili conatu nitebatur. Nullis Joannes usus est remediis, tum quia medicus desperatum ejus statum conclamaverat, tum quia, extrema laborans egestate, non habebat unde remedia sibi posset comparare. Thermarum curam nihilominus, suauente medico, semel et bis expertus est ; frustra tamen, nulla quippe habita est morbi remissio. Quindecim sic annos transegit Joannes, et ad extremum iam morbus properabat, cum ob indultam B. Gabrieli venerationem triduanae solemnes in religiosae familiae templo Fregellis institutae sunt supplicationes. Quae nondum absolutae fuerant, cum, patrocinio Beati viri fidenter invocato,
Quae nondum absolutae fuerant, cum, patrocinio Beati viri fidenter invocato, pristinam infirmus valetudinem in instanti recuperavit. Nam, spondyliete penitus profligata, naturalem vertebralis columna conditionem adepta est, et qui non poterat nisi curvus et cum baculi subsidio sistere ac deambulare, erectus corpore, omoique seposito adjumento, incedere valuit. Secundum prodigium expertus est Aloisius Parisi, faber lignarius domo Gallipoli, qui Talidam sortitus fuerat naturam, et nollam usque ad annum aetatis suae sextum ac decimum infirmitate laboraverat. Anno millesimo octigentesimo octogesmo nono, quum, artem suam exercens, gravi ponderis januam exuno conatu, elevatis brachiis, sublevandam pertentaret, dexterum inguinem abrumpi quasi persensit, et tanto percussus est
pertentaret, dexterum inguinem abrumpi quasi persensit, et tanto percussus est dolore, ut in syncopem rueret, a qua haud brevi ad vitae sensus restitutus fuit. Altera vel tertia die ab ini-cepto morbo ad suos rediit labores, caute tamen et ea tantummodo opera perticiens, quae nullum requirebant conatum. Undecim sic, varia vicissitudine, nullisque unquam adhibitis remediis, annos transegit, nec prius ad medicae artis quaerenda subsidia consilium cepit quam medicus quidem, de hoc morborum genere peritissimus, Gallipoli venerit. Ad illum itaque Aloisius accessit ; at medicus, re perspecta, nullo modo de sanatione consequenda vel cogitari posse pronuntiavit, nisi chirurgiae operationi se infirmus subjiceret,
vel cogitari posse pronuntiavit, nisi chirurgiae operationi se infirmus subjiceret, quod tamen Aloisius facere nequit. Ipse vero, tribus aliis annis circiter elapsis, ad patrocinium B. Gabrielis tandem confugit, et prodigiosam in instanti sanationem obtinuit. Haec prodigia in Sacrae Rituum Congregationis comitiis ter de more expensa sunt examinia solertissimo, praesertim in postremis generalibus coram Nobis habitis decimo quinto kalendas maia anno millesimo nongentesimi decimi octavi. Atque paulo deinceps, nempe quarto idus maia, solemniter sanximus : Constare de utroque proposito miraculo ; de primo nempe : Instantanea perfectaque sanationis Joannis Baptistae Cerro ab arthritide deformante et anchylosite columnae vertebralis (spondylite anchylosante); deque
ab arthritide deformante et anchylosite columnae vertebralis (spondylite anchylosante); deque altero : Instantanea perfectaque sanationis Aloisii Parisi ab hernia inguinali dextera inveterata. Quod autem supererat, num scilicet ad summum fastigium honorum, quibus Ecclesia praecipueros filios suos, qui tanta gloria se dignos exhibuerunt, augere solet, extolli TUTO posset B. Gabriel a Virgine Perdolente, id in generalibus comitiis, tertio nonas decembres ejusdem anni coram Nobis coactis, expensum est, omnesque qui aderant unanimi suffragatione responderunt, TUTO ad solemnem ejus Canonizationem procedi posse. Nos tamen admonuimus superni luminis auxilium in tam gravi negotio, communibus fervidisque fusis Deo precibus, esse poscendum. Tandem, re mature considerata,
fervidisque fusis Deo precibus, esse poscendum. Tandem, re mature considerata, atque iterum caelesti lumine implorato, octavo idus januarii novi exordientis anni millesimo nongentesimi decimi nono, die nempe festo Epiphaniae Domini solemniter pronunciavimus TUTO procedi posse ad solemnem Beati Gabrielis a Virgine Perdolente Canonizationem. Ut vero in tanto negotio juris ordo servaretur, Praedecessorum Nostrorum exemplis inhaerentes, primum dilectos filios Nostros S. R. E. Cardinales in Consistorio secreto, die octava mensis martii anni millesimo nongentesimi vigesimi habendo, sententiam eorum rogaturi, Nobis adesse jussimus. In quo venerabilis frater Noster Antonius, Episcopus Portuensis et S. Rufinalis, S. R. E. Cardinalis Vico, S. Rituum Congregationis
S. Rufinalis, S. R. E. Cardinalis Vico, S. Rituum Congregationis Praefectus, novensilium Sanctorum acta et miracula singillatim ac discrete Nobis et Cardinalibus exposuit magnoque omnes studio incendit ut Beati Gabrielis memoria summis honoribus consecraretur. Pauli post, die videlicet vigesimo secundo mensis aprilis ejusdem anni, Consistorium publicum celebratum est, et in eo cuncti qui aderant Cardinales, de Beato Gabriele discrete oratione dilecti filii Augusti Milani, Consistorialis Aulae Advocati, libenter audita, Nos ad causae hujus legitimam definitionem sunt uno ore cohortati. Die vero septima subsequentis mensis maia, alterum Consistorium semipublicum, habitum est, in quo non solum S. R. E. Cardinalibus, sed etiam
in quo non solum S. R. E. Cardinalibus, sed etiam venerabiles fratres Patriarchae, Archiepiscopi, Episcopi, ad hoc de mandato Nostro per literas vocati, Nobis adfuerunt, qui tum ex iis, quae in Consistorio publico gesta fuerant, tum ex authenticis documentis S. Rituum Congregationis, quorum exemplar, typis editum, singulis eorum tradi jussimus, ad eandem quam Patres Cardinales unanimiter sententiam fixerunt. Cujus rei publica instrumenta a dilectis Filiis Sedis Apostolicae Notariis confecta in tabulario S. Rituum Congregationis asservari mandavimus. Huic vero solemni Canonizationi in Vaticana Basilica celebrandae praeliximus diem decimum tertium mensis maia hujus anni millesimo nongentesimo vigesimo, in quo die colitur memoria
hujus anni millesimo nongentesimo vigesimo, in quo die colitur memoria Ascensionis D. N. J. C. et fideles sumus etiam atque etiam hortati ad preces, iis praesertim in aedibus ingemeoanda in quibus publica augustissimi Sacramenti indicta esset adoratio, a Domino exquisite rogantes ut et ipsi possent ex tanta solemnitate uberrimum fructum percipere et Nobis in illa absolvenda Spiritus Paraclitus adesset. Cum autem faustissima dies illuxit omnes, quum saecularis tum regularis cleri ordines, Romanae Curiae Praesules et Officials, S. R. E. Cardinales, Patriarchae, Archiepiscopi et Episcopi, qui in Urbe aderant, in Vaticana Basilica magna exornata, convenerunt, quibus solemni supplicatione praecedentibus, et Nos
Basilica magna exornata, convenerunt, quibus solemni supplicatione praecedentibus, et Nos eandem Basilicam iugressi sumus. Tunc venerabilis frater Noster Antonius S. R. E. Cardinalis Vico, S. Rituum Congregationis Praefectus et Canonizationi huic procurandae pius assignatus, perorante dilecto filio Augusto Milani, Nos frater Consistorialis Aulae Advocato, vota Nobis precibusque delulti Sacrorum Ordinium atque universae Congregationis Clericorum Regularium Excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., ut Beatum Gabrielem a Virgine Penthelente, ejusdem Congregationis Clericum professum, gestibus, virtutibus et miraculis insignem, in sanctorum numerum cooptaremus, una cum Beata Margarita Maria Alacoque, Virgine. Quod quum instantius et instantissime idem Cardinalis per praedictum
Virgine. Quod quum instantius et instantissime idem Cardinalis per praedictum Advocatum Consistorialem a Nobis postulasset, Nos, Paracliti Spiritus lumine implorato, deinde Beate Mariae Virginis et Sanctorum omnium auxilio ferventer invocato, ad honorem Sanctae et individuae Trinitatis, ad catholicae fidei incrementum et decus, auctoritate Domini Nostri Jesu Christi et Nosta, matura deliberatione, et venerabilium fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium, Patriarcharum, Archiepiscoporum et Episcoporum consilio, beatum Gabrielum a Virgine Penthelente, Clericum professionem Congregationis Clericorum Excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., Sanctum esse et in Sanctorum catalogo adscribi decrevimus. Cui, eodem decreto, copulavimus Beatam Margaritam Mariam Alacoque, Virginem,
decrevimus. Cui, eodem decreto, copulavimus Beatam Margaritam Mariam Alacoque, Virginem, Monialem Ordinis Visitationis B. Mariae Virginis, eam quoque sanctitate praeclaram. Mandavimus etiam ut Sancti Gabrielis a Virgine Perdolente memoria die vigesima septima mensis aprilis in Martyrologium Romanum referretur. Gratiis deinde omnipotenti Deo actis, ad altare accessimus incruentum Sacrificium oblaturi, atque post Evangelicam lectionem quotque aderant allocuti sumus, laetantes in Domino quod per humilitatem Nostram horum Coelitum gloriam manifestare dignatus est, atque hortantes ut novensilium Sanctorum patrocinium apud Dominum Nostrum Jesum Christum pro Ecclesia et christiana republica, tam diris agitata tempestatibus, interponerent: Plenariam tamdem indulgentiam impertiri sumus, atque Apostolicas hasce Decretales
interponerent: Plenariam tamdem indulgentiam impertiri sumus, atque Apostolicas hasce Decretales sub plumbo Litteras expediri mandavimus. En ergo, o christianifidelis, duo alii Sancti, e feracissimo Ecclesiae gremio orti, colendi Vobis atque imitandi proponuntur. Ambo sane praeclari ob pene infinitum in Deum amorem, ardantissimam in proximum caritatem, admirandam puritatem et humilitatem. Sancta vero Margaritae Mariae largitus est Dominus singulares favores et gratias, quum illius in conspectu venire ac saepe cum ea quasi familiariter alloqui dignatus sit, eam denique sele gens ad cultum illud Sacratissimi Sui Cordis excitandum, quod temporis progressu tam late in universum catholicum orbem dilatandum erat. E contra, ob peculiaria