jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
caret; eos intellegimus, qui rectis quidem, si intra certos quosdam fines contineantur, principiis sic abutuntur, ut fundamenta veritatis Bibliorum labefactent et doctrinam catholicam communiter a Patribus traditam subruant. In quos Hieronymus, si adhuc viveret, utique acerrima illa sermonis sui tela conjiceret, quod, sensu et judicio Ecclesiae posthabito, nimis facile ad citationes quas vocant 'implicitas vel ad narrationes specie tenus historicas confugere; aut genera quaedam litterarum in libris sacris inveniri contendunt, quibuscumque integra ac perfecta verbi divini veritas componi nequeat; aut de Bibliorum origine ita opinantur, ut eorumde labet vel prorsus pereat auctoritas. Jam quid de his sentiendum, qui, in ipsis
pereat auctoritas. Jam quid de his sentiendum, qui, in ipsis Evangeliiis exponendis, fidem illis debitam humane minuunt, divinam evertunt? Quae enim Dominus Noster Jesus Christus dixit, quae et facta, non ea censent ad nos integra atque inmutata pervenisse, iis testibus, qui quae ipsi vidissent atque audissent, religiose perscripserint; sed — praesertim ad quartum Evangelium quod attinet — partim ex Evangelistis prodiisse, qui multa ipsi excogitarint atque addiderint, partim ex narratione fidelium alterius aetatis esse congesta; ob eamque causam aquas ex duobus fontibus manantes uno eodemque alveo sic hodie contineri, ut nulla iam certa nota distingui inter se possint. Haud ita
nulla iam certa nota distingui inter se possint. Haud ita Hieronymus, Augustinus et ceteri Ecclesiae Doctores historicam Evangeliorum fidem intellexerunt, de qua «qui vidit, testimonium perhibuit, et verum est testimonium ejus. Et ille scit, quia vera dicit, ut et vos credatis» (3). Ac Hieronymus quidem, postquam haereticos, qui apocrypha evangelia confecerant, in eo reprehendit quod «conati sunt magis ordinare narrationem quam historiae texere veritatem» (4), de Scripturis canonicis, contra, scribit: «nulli dubium sit, facta esse quae scripta sunt»(5), iterum iterumque cum Augustino consentiens, qui de Evangeliiis praeclare: «vera haec», inquit, «et a illo fideliter veraciterque conscripta sunt, ut quisquis Evangelio
«et a illo fideliter veraciterque conscripta sunt, ut quisquis Evangelio ejus crediderit, veritate instructus non mendaciis illudatur» (6). Jam videtis, Venerabiles Fratres, quam opere sit vobis adnitendum, ut quam Patres diligentissime defugerint insanam opinandi libertatem, eamdem Ecclesiae filii non minus diligenterriter devitent. Quod quidem eo facilius assequemini, si et clericis et laicis, quos Spiritus Sanctus vobis credidit regundos, persuaderitis, Hieronymum ceterosque Ecclesiae Patres hanc de sacris Libris doctrinam nusquam alibi nisi in scola ipsius divini Magistri Jesu Christi didicisse. Num quid aliud legimus de Scriptura sensisse Dominum? Cujus ex verbis «scriptum est o et oportet impleri Scripturam o jam argumentum
«scriptum est o et oportet impleri Scripturam o jam argumentum tum omni exceptione majus exsistit, quod omnibus controversiis finem imponat. Sed, ut in re paulisper commoremur, cujusquam scientiam aut memoriam fugiat, Dominum Jesum in sermonibus quos ad populum habuit, cum in monte prope lacum Genesareth, tum in synagoga Nazareth et in civitate sua Choroshem; capita doctriae et argumenta ad eam probandam ex codice sacro assumpsisse? Nemo ad discipulum cum pharisaeis et sadduceis invicta arma indidem cepit? Sive enim doceat, sive disputet, ex qualibet Scripturae parte sententias affert et exempla, et uti talia affert, quibus sit necessario credendum; quo in genere
uti talia affert, quibus sit necessario credendum; quo in genere ad Ionam et Ninivitas, ad reginam Saba et Salomonem, ad Eliam et Elisaeum, ad David, ad Noe, ad Lot et Sodomitae et ipsam uxorem Lot, sine ullo discrimine, provocat (7). Veritatem autem sacrorum Librorum sic testatur, ut sollemniter edicat: «Iota unum aut unus apex non praeterit bit a lege donec omnia fiant» (8), et: «Non potest solvi Scriptura» (9): quamobrem «qui solverit unum de mandatis istis maiamis et docuerit sic homines, minimus vocabitur in regno caelorum» (10). Quam ut doctrinam Apostoli, quos brevi in terris erat relicturus, plene imbiberent, ante
Apostoli, quos brevi in terris erat relicturus, plene imbiberent, ante quam ad Patrem in caelum adscendit, «aperuit illis sensum, ut intelligerent Scripturas, et dixit eis: Quoniam sic scriptum est et sic portebat Christum pati et resurgere a mortuis tertia die» (11). Doctrina igitur Hieronymi de praestantia et veritate Scripturae, ut uno verbo dicamus, doctrina Christi est. Quare omnes Ecclesiae filios, eosque praecipue, qui sacrorum alumnos ad hanc excolunt disciplinam, vehementer hortamur, ut Stridonensis Doctoris vestigia constanti animo persequantur: ex quo, sine dubio, futurum est, ut hunc Scripturarum thesaurum, quanti ille habuit, tanti ipsimet faciant, et ex ejus possessione suavissimos capiant
habuit, tanti ipsimet faciant, et ex ejus possessione suavissimos capiant beatitatis fructus. Et enim quod Doctore Maximo utamur duce ac magistro, id utilitates non modo quas supra memoravimus, sed alias etiam nec paucas nec mediocres habet, quas Venerabiles Fratres, placet vobiscum paucis recolere. Quod quidem ut agrediamur, ille in primis ante oculos mentis Nostra obversatur ardentissimus Bibliorum amor, quem omni vitae suae exemplo et verbis Spiritu Dei plenis Hieronymus demonstravit atque in fidelicibus animis cotidie magis excitare studuit. "Ama Scripturas sanctas", ita in virgine Demetriade hortari omnes videtur, "et amabit te sapientia; dilige eam et servabit te; honora illam et
te sapientia; dilige eam et servabit te; honora illam et amplexabitur te. Haec monilia in pectore et in auribus tuis haereant" (2). Continua sane Scripturae lectio atque accuratissima singulorum librorum et vel sententiarum vocumque pervestigatio id effecit, ut tantum sacri codicis usum haberet, quidem nullus alius scriptor ecclesiasticae antiquitatis. Cui Bibliorum scientiae cum subtilitate judicii conjunctae tribuendum est, quod versio Vulgata a Doctore nostro collata, omnium integrorum judicium cum consensu, reliquis longe praestat antiquis versionibus, cum acurantius atque elegantius archetypon reddere videatur. Vulgatam vero ipsam, quam "longo tempore usu in ipsa Ecclesia probatam" Concilium Tridentinum uti authenticam habendam et in
ipsa Ecclesia probatam" Concilium Tridentinum uti authenticam habendam et in docendo et orando usurpandam esse constituit, praegestimus animo, si quidem benignissimus Deus hujus lucis Nobis usuram protulerit, ad codicum fidem, emendatam restitutamque videre: quo ex arduo laboriosoque opere, a felicissimo decessore Nostro Pio X sodalibus Benedictinis providenter commisso, minime dubitamus quin nova ad Scripturarum intelligentiam praesidia accedant. Quarum amore Hieronymi praesertim epistulis adeo eminet, ut eae velut ipsis divinis verbis contextae videantur; et, quemadmodum Bernardo nihil ea sapiebant unde dulcissimum Jesu nomen abesset, sic noster nullis jam litteris dalectabatur quae luminibus carerent Scripturarum. Quare ad sanctum Paulinum, virum senatoria olim
luminibus carerent Scripturarum. Quare ad sanctum Paulinum, virum senatoria olim et consulari dignitate conspicuum, eumque non multo ante ad Christi fidem conversum, haec candide scribebat: "Si haberes hoc fundamentum (id est scientiam Scripturarum), immo, quasi extremam manum in tuo opere duceretur, nihil pulchrius, nihil doctius nihilque latinius tuis haberemus voluminibus... Huic prudentiae et eloquentiae si accederet vel studium vel intellegentia Scripturarum, videri te brevi arcem tenere nostrorum" (3). L'étude de l'Écriture. La préparation. Sed qua via ac ratione magnus hic thesaurus, a Patre caelesti in solacium peregrinantium filiorum conlatus, sit cum laeta boni exitus spe quaerendus, Hieronymus suo ipse exemplo
cum laeta boni exitus spe quaerendus, Hieronymus suo ipse exemplo indicat. Atque in primis monet, praeparationem diligentem affectamque bene voluntatatem ad ejusmodi studia afferamus. Ipse enim, postquam baptismo ablutus est, omnia ut removeret externa impedimenta, quae a sancto eum proposito remorari poterant, hominem illum imitatus, qui, thesauro invento, "prae gaudio illius vadit et vendit universa quae habet et emit agrum illum" (4), fluxas inanesque hujus mundi delicias missas facere, solitudinem percupere, et severum vitae institutum eo studiosius amplecti, quo magis in vitiorum illecebris antea salutem periclitari perspexerat. At certe, iis sublatis impedimentis, reliquum erat, ut animum quoque ad Jesu Christi
sublatis impedimentis, reliquum erat, ut animum quoque ad Jesu Christi scientiam compararet, Eumque indueret qui "mitis" est "et humilis corde"; siquidem in se id expertus erat, quod Augustinus sibi sacrarum Litterarum studia ineunti contigisse testatus est. Qui postquam se in scripta Ciceronis aliorumque adulescens immerserat, cum animum ad Scripturam sanctam intenderet, "visa est mihi", ait, "indigna quam Tullianae dignitas compararem. Tumor enim meus refagiebat modum ejus, et acies mea non penetrabat interiora ejus. Verumtamen illa erat quae cresceret cum parvulis: sed ego dedignus bar esse parvulus, et turgidus fastu mihi grandis videbar" (5). Haud aliter Hieronymus, etsi in solitudinem secesserat,
grandis videbar" (5). Haud aliter Hieronymus, etsi in solitudinem secesserat, profanis litteris adeo delectabatur, ut humilem Christum nondum in humilitate Scripturae cognosceret. "Itaque miser ego", inquit, "lecturus Tullium jejunabam. Post noctium crebras vigilias, post lacrimas quas mihi praeteritorum recordatio peccatorum ex imis visceribus eruebat, Plautus sumebatur in manus. Si quando in memetipsum reversus, prophetas legere coepissem, sermo horrebat incultus, et quia lumen caecis oculis non videbam, non oculorum putabam culpam esse sed solis" (6). Sed brevi Crucis stultitiam sic adamavit ut sit documentum quanto humilis piusque animi habitus ad Bibliorum intelligentiam conferat. Itaque cum sibi ipse conscius esset "semper in
intelligentiam conferat. Itaque cum sibi ipse conscius esset "semper in exponendis Scripturis sanctis Spiritus Dei indigere nos adventu" (7) et non aliter Scripturam esse legiendum et intelligendum "quam sensus Spiritus Sancti flagitat quo conscripta est" (8). sanctissimus vir Dei opem et Paracliti lumina, amicis quoque deprecatoribus usus, suppliciter implorat; eumque legimus divino auxilio fratrumque precibus et explanationes librorum sacrorum, quas inchoaret, commendantem, et quas feliciter absolvisset, referentem acceptas. Praeterea, quemadmodum Dei gratiae, sic majoram auctoritati se permittit, ut affirmare queat, se quod didicerat, non a seipso, id est a presumptionis pessimo praeciptore, sed ab illustribus Ecclesiae viris didicisse; fatetur enim,
pessimo praeciptore, sed ab illustribus Ecclesiae viris didicisse; fatetur enim, se "numquam in divinis voluminibus propriis viribus credidisse" (9), et cum Theophilo, episcopo Alexandrino, legem, ad quam vitam suam et studia sacra composuerat, hisce verbis communicat; "Sed tamen scito nobis esse nihil antiquioribus quam Christianas jura servare nec patram transferre terminus semperque meminisse Romanam fidem apostolico ore laudatam" (10). Atque Ecclesiae, supremae per Romanos Pontifices magistrae, toto pectore obsequitur et paret: et igitur Syriae deserta, ubi haeretiarum factionibus premebatur, ut controversiam Orientalium de Sanctissimo Trinitatis mysterio dirimendam Romanae Sedi subicerebat, ita scribit ad Damasum Pontificem; "Ideo mihi cathedram Petri et
ita scribit ad Damasum Pontificem; "Ideo mihi cathedram Petri et fidem apostolico ore laudatam censui consulendam, inde nunc me sani animae postulans cibum unde olim Christi vestimenta suscepi... Ego nullum primum nisi Christum sequens, Beatitudini Tuae idest cathedra Petri communione consocior. Super illam petram aedificatam Ecclesiam: scio... Decernite, obsecro: si placet, non timebo tres hypostases dicere; si jubetis, condatur nova post Nicaenam fides, et similibus verbis cum Arianis confiteamur orthodoxis" (11). Tandem hanc fidei suae praeclamaram confessionem in proxima epistula repetit: «Ego interim clamito: Si quis cathedrae Petri jungitur, meus est!». Quam quidem fidei revernam in Scripturarum studio continenter secutus,
est!». Quam quidem fidei revernam in Scripturarum studio continenter secutus, falsam quandam sacri codicis interpretationem hoc uno argumento refutat: «Sed haec non recipit Ecclesia Dei», et librum apocryphum, quem Vigilantius haereticus ipsi opposuerat, paucis his regebat: «Quem ego librum nunquam legi. Quid enim necesse est in manus sumere quod Ecclesia non recipit?». Ergo cum in fidei integritate retinenda tam esset diligens, acerrime cum ipsis depugnabat qui ab Ecclesia descivissent, eosque adversarios veluti suos proprios habebat: «Breviter respondebo, nunquam me haereticis pepercisse et omni egisse studio, ut hostes Ecclesia mei quoque hostes fierent»; et ad Rufinum cum scriberet: «In uno tibi
hostes fierent»; et ad Rufinum cum scriberet: «In uno tibi o ait «consentire non potero ut parcam haereticis, ut me catholicum non probem»». Eorum tamen defectionem complorans, rogabat, vellent ad lugentem Matrem, unicam salutis causam, reverti et pro iis «qui de Ecclesia egressi erant et amittentes doctrina Spiritus Sancti suum sensum sequebantur», precabatur, ut toto animo ad Deum converterentur. Quodsi unquam alias, Venerabiles Fratres, at bac nostra praesertim aetate, cum Dei revelantis Ecclesiaeque docentis auctoriatem atque imperium non pauci contumaciter detrectant, spiritu Doctoris Maximi omnes ex clero populoque christianorum imbuentur oper. Nostis enim — quod jam Leo XIII praemonuerat —
oper. Nostis enim — quod jam Leo XIII praemonuerat — «quale adversetur et instel hominum genus, quibus vel artibus vel armis confidant». Omnino igitur quam plurimos quamque maxime idoneos excitetis oportet sanctissimae causae defensores, qui non modo adversus eos dimittant quibus, ordinem supernaturalem universum negantibus, nulla est Dei revelatio et afflatu, sed etiam cum ipsis congrediantur qui, profanarum novitatum cupidi, sacras Litteras quasi librum prorsus humanum interpretari audent, aut a sententiis discedunt in Ecclesia a praevia antiquitate receptis, aut magisterium ejus sic neglegunt, ut Apostolicae Sedis Constitutiones et Pontificii Consilii de Re Biblica decreta parvi ponderant vel silentio praeterunt vel
de Re Biblica decreta parvi ponderant vel silentio praeterunt vel etiam ad placita sua subdole petulanterve detorqueant. Utinam catholici omnes auream sancti Doctoris regulam sequerentur, et, Matris dicto audientes, intra terminos antiquos a Patribus positos et ab Ecclesia ratos se modeste contineant. Et studium textus recommendatum a toto corde. Sed ad propositum redeamus. Animos igitur jam pietate ac demissione comparatos, ad Bibliorum studium invitat Hieronymus. Ac primum omnibus iterum iterumque cotidianam verbis divinis lectionem commendat: «Modus non sit corpus nostrum subditum peccatis, et ingredietur in nos sapientia: exerceatur sensus, mens cotidie divina lectione pascatur». Et in Epistula ad Ephesos: «Unde
cotidie divina lectione pascatur». Et in Epistula ad Ephesos: «Unde omni studio legendae nobis Scripturae sunt et in lege Domini meditandum die ac nocte, ut probati trapezitae sciamus quis nummus probus sit, quis adulter». Neque ab hac communi lege malronas virginesque eximit. Laetae, matri Romanae, haec de filia instituenda, inter alia, tradit pracepta: (1) Reddat tibi pensum cotidie Scripturarum certum... Pro gemmis aut serico divinos codices amet... Discat primum psalterium, his se canticis avocet, et in Proverbiorum Salomonis erudiatur ad vitam. In Ecclesiaste consuescat calcare quae mundi sunt. In Job virtutis et patientiae exempla sectetur. Ad Evangelia transeat, numquam ea
virtutis et patientiae exempla sectetur. Ad Evangelia transeat, numquam ea positura de manibus. Apostolorum Acta et Epistulas tota cordis imbibat voluntate. Cumque pectoris sui cellarium his opibus locupietaverit, mandet memoriae prophetas et Heptateuchum et Regum ac Paralipomenon libros, Esdraeque et Esther volumina, ut ultimum sine periculo discat Canticum Canticorum». Neque aliter Eustochium virginem horatatur: «Crebrius lege et discere quam plurima. Tenenti codice somnus obrepabat et cadentem faciem pagina sancta suspiciat». Cui cum epitaphium mitteret Paula matris, sanctissimam feminam eo quoque nomine dilaudat, quod una cum filia sic se Scripturarum studiis excoluisset, ut eas et penitus nosset et memoriae mandasset. Addit
excoluisset, ut eas et penitus nosset et memoriae mandasset. Addit praeterea: «Loquar et aliud quod forsan aemulis videatur incredulum: hebraeam linguam, quam ego ab adulescentia multo labore ac sudore ex parte didici, et infatigabili meditatione non desero, ne ipse ab ea deserar, discere voluit et consecuta est ita ut psalmos hebraice caneret et sermonem absque ulla latinae linguae proprietate resonaret. Quod quidem usque hodie in sancta filia ejus Eustochio cernimus». Neque sanctam praeterit Marcellam, quae item Scripturas calleret optime. Quem vero lateat, ex pia sacrorum librorum lectione quantum utilitatis ac suavitatis in animos rite compositos defluat? Ad Biblia enim quisquis
suavitatis in animos rite compositos defluat? Ad Biblia enim quisquis pia mente, firma fide, humili animo et cum proficiendi voluntate accesserit, is eum ibi inveniet et comedet panem qui de caelo descendit, et Davidicum illud in se ipso experietur: «Incerta et occulta sapientiae tuae manifestasti mihi», cum haec verbi divini mensa sit vere «continet doctrinam sanctam, erudit in fidem rectam, et firmiter usque ad interiora velaminis, ubi sunt Sancta Sanctorum, perducens». Quod autem in Nobis est, Venerabiles Fratres, Christi 6 deles omnes auctore Hieronymo cohortari numquam desinemus, ut sacrosancta praesertim Domini Nostri Evangelia, itemque Acta Apostolorum et Epistulas quotidiana lectione
Domini Nostri Evangelia, itemque Acta Apostolorum et Epistulas quotidiana lectione pervolutare et in suum et sanguinem convertere studeant. Itaque in his saecularibus sollemnibus ad Societatem, quae Sancti Hieronymi nomine nuncupatur, libenter provocat cogitatio Nostra; eoque libentius quod Nosmet ipsi rei inchoandae perficiendaeque participes fuimus, cujus quidem incrementa cum praeterita jucunde perspeximus, tum praecipimus laeto animo futura. Huic enim Societati non ignoratis, Venerabiles Fratres, id esse propositum, quattuor Evangelia et Acta Apostolorum quam latissime pervulgare ita, ut nulla jam sit christiana familia quae iis careat, omnesque cotidiana corum lectione et meditatione assuescant. Quod opus Nobis ob exploatas ejus utilitates carissimum, vehementer
assuescant. Quod opus Nobis ob exploatas ejus utilitates carissimum, vehementer cupimus, societatibus ejusdem nominis et instituti ubique conditis, et iis ad Romanam aggregatis, in dioeceses vestras propagari et diffundi. Eodem in genere optime de re catholica merentur illi et variis regionibus viri, qui omnes Novi Testamenti et selectos ex Veteri libros commoda ac nitida forma edendos et evulgandos perdiligenter curarunt et in praesentem curant : unde constat haud exiguam fructuum copiam in Ecclesiam Dei permanasse, cum multo jam plures ad hanc caelestis doctrinae mensam accedant, quam Dominus Noster per suos proprios prophetas, Apostolos et Doctores christiano orbi ministravit. Surtout aux
proprios prophetas, Apostolos et Doctores christiano orbi ministravit. Surtout aux clercs. Ja vero, cum sacri codicis studium ab omnibus fidelibus requirit Hieronymus, tum maxime ab ipsis qui "jugum Christi collo suo imposuerunt" et ad divinum verbum praedicandum divinitus vocati sunt. Sic igitur in monacho Rustico clericos omnes exhortat, "Quamdiu in patria tua es, habeto cellulam pro paradiso, varia Scripturae poma decerpere, his utere deliciis, harum fruere complexu... Numquam de manu et oculis tuis recedat liber, Psalterium discutur ad verbum, oratio sine intermissione, vigila sensus nec vanis cogitationibus patens". Nepotianum vero presbyterum sic monet: "Divinas Scripturas saepius lege, immo nunquam de
presbyterum sic monet: "Divinas Scripturas saepius lege, immo nunquam de manibus tuis sacra lectio deponatur. Disce quod deceas. Obtine eum qui secundum doctrinam est fidelem sermonem, ut possis exhortari in doctrina sancta et contradicentes revincere". Cum autem in Sancti Paulini memoriam pracepta a Paulo discipulis Timotheo ac Tito de scientia Scripturarum impertita redigit, haec addit: "Sancta quippe rusticitas sibi soli prodest, et quantum aedificat ex vitae merito Ecclesiam Christi, tantum nocet si contradicentibus non resistit. Malachias propheta, immo per Malachiam Dominus: Interroga, ait, sacerdotes legem. In tantum sacerdotis officium est interrogatum respondere de lege. Et in Deuteronomio legimus: Interroga patrem
interrogatum respondere de lege. Et in Deuteronomio legimus: Interroga patrem tuum et annuntiabit tibi, presbyteros tuos et dicent tibi... Daniel in fine sacratissimae visionis justos ait fulgere quasi stellas, et intellegentes id est doctos quasi firmamentum. Vides quantum distent inter se justa rusticitas et doctrina justitia? Alii stellis, alii coelo comparantur". Aliorum quoque clericorum "justam rusticitatem" in epistula ad Marcellam per ironiam carpit: "quam (rusticitatem.) illi solam pro sauctitate habent, piscatorum se discipulos asserentes, quasi idcirco justi sint, si nihil scierint". At non ejusmodi tantummodo rusticos verum etiam clericos litteratos Scripturarum ignorantia peccare animadvertit, et gravissimis verbis assiduam in sacris
Scripturarum ignorantia peccare animadvertit, et gravissimis verbis assiduam in sacris voluminibus exercitationem sacerdotibus inculcat. Quae quidem exegetiae sanctissimi documenta, Venerabiles Fratres, studiose efficite ut animis clericorum et sacerdotum vestrorum altius insinuant; nam vestrum in primis est diligenter revocare eos ad considerandum quid ab ipsis divini muneri, quo aucti sunt, ratio postulet, si eo non indignos se praestare velint: "Labia enim sacerdotis custodiant scientiam et sapientiam requirent ex ore ejus, quia Angelus Domini exercituum est". Sciant igitur, sibi nec studium Scripturarum esse neglegendum, nec illud alia via aggrediendum, ac Leo XIII Encyclicis Litteris "Providentissimus Deus" data opera praescripsit. Ipsi profecto perfectius
Encyclicis Litteris "Providentissimus Deus" data opera praescripsit. Ipsi profecto perfectius abquid attingent, si Institutum Biblicum celebrarint, quod, secundum Leonis XIII optata, proximus decessor Noster conditit permagna quidem cum Ecclesiae sanctae utilitate, ut est horum decem annorum experimento testatissimum. Sed quoniam plerique hoc nequeunt, optabile est ut selecti ex utroque clero viri, vobis, Venerabiles Fratres, auctoribus atque auspicebus, undique in Urbem conveniant operam in re biblica in Instituto Nostro daturi. Qui autem alumni convenerint, his non una de causa Institutum frequentare licebit. Alii enim, secundum praeceptum hujus Lycei magni fines, studia biblica ita pertractabunt, ut ea posthoddum tam privatim qua publice,
biblica ita pertractabunt, ut ea posthoddum tam privatim qua publice, tum scribentes cum docentes, profiteri vsleant, sive in munere magistrorum penes catholicas scholas, sive in officio scriptorum pro catholica veritate vindicanda, eorum dignitatem tuere possint. Alii vero, qui jam ministerio sacro initiati sint, ampliorem, quam in theologia curricula, cognitionem Scripturarum sacrarum, et quidem magnorum ejus interpretum et temporum locorumque bibliorum, sibi comparare poterunt, quae cognitio ad usum praecipue pertineat, ad id nempe, ut perfecti evadant verbi divini administratores ad omne opus bonum instructi. Ac profecto insignis interpres tam graviter, tam frequenter continuam sacrarum Litterarum lectionem ad id potissimum sacerdotibus commendat,