jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
anxietates animo concipere, ex quibus persensit, se, dimissis rerum fluxarum blandimentis, ad perfectionis semitam decurrendam a Deo compellari. Et re vera, cum quo die, concinnis ornata vestibus, Basilicam Vaticanam adivisset, sacerdos quidam ex Ordine Servorum Mariae mulierem conspiciebat, interna voce se moneri sensit, ut vultum foeminae illius adnotaret, utpote quae brevi ad piacularem exedram ipsius foret accessura, breviique ad fastigium sanctitatis perventura. Anna autem, cum compescere minime posset stimulos conscientiae et seque ad Deum tristimbus experiretur, ut animi sui latebras Dei ministro aperi;et, ad sancti Marcelli templum venit, ibique in illum sacerdotem, virtute ac vitae sanctimonia spectatissimum, incidit, qui prope
illum sacerdotem, virtute ac vitae sanctimonia spectatissimum, incidit, qui prope Basilicam Vaticana supernum lumine fuerat praemonitus. Hic, simul atque exspectatam conspexit, paternam ancillam Dei caritate excepit, proditaque mirabili divina illuminatione, dubium erexit animum, susceptum probavit consilium, et in calefaciendo viro atque annuente confessario, habitum recepit Ordinis SSMSS Trinitatis Redemptionis Captivorum et in sacra aede sancti Caroli in Monte Quirinali, cum ingenti sui cordis laetitia, in comitatu Ordinis tertii rite adlecta fuit. Religiosa habitu induta, jejuniis, cilicio, flagellis compostus coepit Chillem, vitamque ad Christi Crucis exemplar componere; rigidam nudi vivendi rationem aggressa, cunctas edomuit cupiditates, quae, nisi parett, imperant. Saepenumero, quum
aggressa, cunctas edomuit cupiditates, quae, nisi parett, imperant. Saepenumero, quum in praeteritae vitae levitates detestandas ac deflendas nimio rigore raperetur, faciem in terram offendere, donec sanguis alfluere, coegit; at confessarius, ne hujusmodi poenitentia genere uteretur, vetuit, dictoque audiens Dei famula illico obtemperavit. Interea, optimae uxoris ac diligissimae matris familias muneres tam religiose perfuncta est, ut merito cunctis uxoribus ac matribus perfectum ac nitidissimum exstitert exemplum. Summo mane ex tecto surgerebat, proximamque domus ecclesiam adibat, ut pietatem suam foveret, seque eucharistica recrearet mensa; sed vix illucescebat, se inter domesticos recipiebat parietes, ut familiaribus negotiis operam sedulam daret et proprii status officia
ut familiaribus negotiis operam sedulam daret et proprii status officia impleret. Septem suscepit liberos, quatuor mares et tres foeminas; ex his, qui superfuerunt, nonnulli enim adhuc infantes occubuerunt, honestate vita; morumque, quum quid relgiosum aptumque suae conditioni institutionem accepisseunt, ostenderunt. At, licet esset domesticis intenta laboribus, ut manuum opera filios aleret suos, venerabilis serva Dei assiduo studio superna meditabatur; et memoriae proditum est, eandem, dum oraret, caelesti delectatione ac jucunditate a Deo fuisse perfusam. Virtutes omnes tam theologicus quam morales coluit, atque in uniuscujusque ex illis exercitatione adeo excelluit, ac si, reliquis posthabitis, illam unam toto corde adamasset. Conjugali tecto
si, reliquis posthabitis, illam unam toto corde adamasset. Conjugali tecto quid in coenobium conversa, venerabili ancillae Dei nec contumeliae defuerunt, neque calumniae; has vero pro Christo sustinuit intrepido animo, parcens obtrectatoribus, quibus pro malo bonorum reddere studuit. Tanto in Deum aestuabat amore, ut ipsum vehementer cohibere cogeretur. Nec tamen, etsi caelesti illa flamma erat absumpta et latebat abdita in Christo, minus de proximis ac de civili societate meruisse dicenda est. Licet enim inopia rerum laboraret, nullam occasionem venerabilis Dei famula praetermisit, quominus egenorum necessitatibus opitularetur; eademque vel in publicis vel in privatis calamitatibus, superno lumine instructa, divinae ultioni se victimam
in privatis calamitatibus, superno lumine instructa, divinae ultioni se victimam obtulit praeclaram, studens non intermissa prece impendentia aliorum cervicibus infortunia propulsare. Coelestibus signis ac divinis charismatibus ditata, in exstasis saepissime rapiebatur; Eucharistiae sedem per ostium conspicebat; sacras Species a non consecratis gustu disloguebat. Sed inter cetera dona illud sane mirabile quadraginta septem per annos experta est quasi solis oculos positis, qua in luce intueretur praesentia non minus quam absentes, eventura prospiceret, mentium latus scrutaretur, quaelibet arcana, licet occultissima, significaret. Tot ac tantis gratiae thesauris cumulata, etiam cum in vivis ageret, summa sanctitatis fama emanuit. Ut in spiritualibus aut in temporalibus
summa sanctitatis fama emanuit. Ut in spiritualibus aut in temporalibus negotiis consilium ab ea quaererent, ad venerabilem Dei servam omnes conditionis homines confluebant : hosque excipiebat comiter, domesticis intenta pensis, suoque tantum adspectu recreatos dimittebat. Saepe conclamator a medicis infirmos ad sanitatem revocavit : saepernumero obstinatos peccatores ad bonam frugem reduxit. Principes viri, Praesules in ecclesiastica dignitate constituti, Sanctae etiam Romanae Ecclesiae Cardinales gravissimis in adjunctis ad se illam accedere non dubitarnnt : saepenumero humilis femella exterarum nationum Legatos arcana Status edocuit. Multis aerumnis jactata, juraque iam pridem valetudine, extremi morbi doloribus invicta patientia toleratis, tandem anno aetatis suae sexagesimo
morbi doloribus invicta patientia toleratis, tandem anno aetatis suae sexagesimo optavo, cupiens dissolvi et esse cum Christo, tranquillissimo exitu sese ob Jormivit vidus junias anno MDCCLXXVN, prout ipsa praedixerat. Fama sanctitatis, qua viveus floruit, post obitum percrebuit, miraculorum splendore roborata. Corpus in Agro Verano primum sepultum, decem et octo post annos a romano clero honoris causa petitum jucr-upturnque repenun, ad sanctae Mariae Pacis elatum est, ibique jacuit ad annum usque MDCCCLXV, donec, ut Ordinis SSmae Trinitatis votis satisfieret, eo quod ipsa venerabilis Dei famula vivens optaverat se in aliqua Ecclesia Ordinis sepeliri, in basilica sancti Chrysogoni conditum fuit, ubi in
Ordinis sepeliri, in basilica sancti Chrysogoni conditum fuit, ubi in praesens singulari devotione asservatur. Haec sacri corporis translationes, ob frequentem civium Romanorum concursum, triumpho simillimae visae sunt. Quamobrem, collectis testimoniis et juridicis inquisitionibus Ordinaria auttoritate rite absolutis, causa agitari coepta est penes sacrorum Rituum Congregationem de beati Caelitum honoribus venerabili servae Dei decernendis, et rec. me. Pius PP. IX, Praedecessor Noster, per decretum die vini mensis januarii anno MDCCCLXIII datum, introductionis causae Commissionem signavit. Postea actum est auctoritate apostolica de virtutibus, quibus venerabilis Dei serva, dum mortalem vitam ageret, excelluit et, probationibus omnibus legitime sumptis, Pius PP. X, fel. rec.
et, probationibus omnibus legitime sumptis, Pius PP. X, fel. rec. Noster Praedecessor, per decretum IV nonas martias anno MCMVI obsignatum, venerabilis servae Dei Annae Mariae Taigi virtutes heroicum fastigium attigisse sanxit. Inita deinde actio est de miraculis quae, ea deprecante, divinitus patrata ferebantur, et, juridicis disceptationibus rite peractis, Nos sollemni decreto vim idus januarias anno MCMXIX edito, de duobus miraculis constare ediximus. Cum igitur esset de virtutibus in gradu heroico ac de duobus miraculis prolatum judicium, unum illud supererat ut rogarentur Patres num venerabilis Dei famula inter beatos Caelitus tuto foret accensenda. Hec praestitit venerabilis frater Noster Antonius S. R.
foret accensenda. Hec praestitit venerabilis frater Noster Antonius S. R. E. Cardinalis Vico, Episcopus Portuensis et Sanctae Rufinae, sacrorum Rituum Congregationi Praefectus et Causae Relator, in generale conventu coram Nobis in Vaticanis aedibus habito, die xi mensis februarii anno MCMXIX, omnesque tum S. R. E. Cardinales Ritibus sacris tuendis praepositi, tum qui alerant Patres Consultores, unanimi suffragio affirmative responderunt. Nos vero ab apcerta judicium Nostra supersedimus, rati iterandas Deo esse preces ante edendum supremum in re tam gravi judicium. Quod cum impense fecissemus, tandem Dominica prima Quadragesimae, idest, vim idus martias eodem anno MCMXIX, Eucharistico litania Sacramenti, adiacentibus adstantibusque praedicto
martias eodem anno MCMXIX, Eucharistico litania Sacramenti, adiacentibus adstantibusque praedicto venerabili fratri Nostro Antonio S. R. E. Cardinali Vico, Episcopo Portuensi et Sanctae Rufinae, sacrorum Rituum Congregationi Praefecto et Causae Relatore, nec non dilectis filiis Angelo Mariani, sanctae Fidei Promotore generali, et Alexandro Verde, enunciationis sacrorum Rituum Congregationis Secretario, sollemni decreto sanctimus procedi tuto posse ad venerabilis Dei famulae Annae Mariae Taigi beatificationem. Quae cum ita sint, Nos, etiam permoti precibus universi Ordinis SSmae Trinitatis Redemptionis Captivorum, auctoritate Nostra Apostolica, harum Litterarum vi, facultatem facimus ut venerabilis Dei famula Anna Maria Taigi, mater familiaris, ex Tertio Ordine SSmae Trinitatis Redemptionis
Maria Taigi, mater familiaris, ex Tertio Ordine SSmae Trinitatis Redemptionis Captivorum, Beatae nomine in posterum nuncupetur, ejusque corpus et lypsanum, seu reliquiae, non tamen in sollemnibus supplicationibus deferendae, publicae fidelium venerationi proponantur, atque imagines radiis decorentur. Praeterea eadem auctoritate Nostra Apostolica concedimus, ut de illa recitetur Officium et Missa celebretur singulis annis de communi nec Virginiurn nec Martyrum, cum orationibus propriis per Nos approbatis juxta rubricas Missalis ac Breviarii Romani. Ejusmodi vero Missae celebrationem et Officii recitationem fieri dumtaxat concedimus in hac alma Urbe ejusque districtu, nec non in templis omnibus atque oratoriis quibus ubique terrarum utitur Ordo SS. Trinitatis
omnibus atque oratoriis quibus ubique terrarum utitur Ordo SS. Trinitatis Redemptionis Captivorum, ab omnibus sacerdotibus ad tempus in quibus festum agitur confluentibus. Denique volumus, ut sollemnia beatificationis venerabilis Dei famulae Annae Marie Taigi in hac alma Urbe ejusque districtu, nec non in templis supradictis, celebrentur cum Officio et Missa duplicis majoris ritus, quodquidem fieri praecipimus diebus ordinaris auctoritate designandis, intra annum postquam eadem sollemnia in Patriarchali Basilica Vaticana rite fuerint celebrata. Non obstantibus Constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis, ac decretis de non cultu edifiorum, ceterisque contrariis quibuscumque. Volumus autem ut praesentium Litterarum transumptis, seu exemplis, etiam impressis, manu alicujus Notarii publici
Litterarum transumptis, seu exemplis, etiam impressis, manu alicujus Notarii publici subscriptis, et sigillo personae in ecclesiastica dignitate vel officio constitutae munitis, eadem prorsus fides adhibeatur, quae adhiberetur ipsis praesentibus si forent exhibitae vel ostensae. Datum Romae, apud sanctum Petrum, sub annulo Piscatoris, die xxx mensis maii, anno MCMXX, Pontificatus Nostri sexto. P. Card. GASPARRI, a Secretis Status. EPISTOLA Ad R. P. D. Alfredum episcopum Winnipegensium, de litteris officiosissimis gratias persolvens. Venerabilis frater, salutem et apostolicam benedictionem. — Pastoralem epistolam, qua dioecesis tuae fideles ea diligenter edocuisti, quae de sacris Missionibus, non ita pridem, Apostolicis Nobis Litteris catholici orbis Episcopis commendavimus,
non ita pridem, Apostolicis Nobis Litteris catholici orbis Episcopis commendavimus, libentissime legimus, Fluit in ea ut ros eloquium tuum sive multam atque albescentem messam et evangelicorum operariorum non una ab re inopiam commemoras, sive hortaris ad semina eis dandum seminantibus ac praemia extollis misericordibus promissa, sive demum adjutores ac socios iisdem comparandos curas. Enimvero plenum de pectore manant verba tua ex iisque te eum agnovimus qui, ut allatum est, in agenda sacrorum Missionum caussa es totus. Propositum sanctum vel strenue persequenti Nos commendantes iterum, tibi, venerabilis frater, et gratulamur ex animo et uberes a Deo precamur laborum fructus et horum
animo et uberes a Deo precamur laborum fructus et horum auspiciem unaque celestium conciliatricem munerum ac Nostrae testem benevolentiae, apostolicam benedictionem peramanter in Domino elargimur. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die xix martii MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. BENEDICTUS P.P. XV ACTA SS. CONGREGATIONUM (P. M?) SACRA CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE DECRETUM Super adprobatione operis S. Petri Apostoli. Ut Missionum apud extrae gentes semel inchoatarum progressui atque stabilitati prospieiatur, nihil magis profecto confert quam apta indigenae cleri efformatio; id quod saepius et solum ab hoc S. Consilio, sed ab ipsis Summis Pontificibus solemniter proclamatum est. Ad opportuna vero subsidia in
Summis Pontificibus solemniter proclamatum est. Ad opportuna vero subsidia in tam nobilem finem paranda, inde ab anno 1889, exorta primam in Gallia est peculiares Consociationis cui nomen Opus S. Petri Apostoli. Hac quidem Consociatione, translata postea in Helvetiam sedem, pluribus Episcopis atque hac S. Congregationis faventibus, non mediocres protulit in bonum Missionum fractus. Ut autem praecellenti huic Operi, iam nunc firmiter constituto, novum robur accedat, ac laetiora, in tam urgentibus Missionum necessitatibus, incremeuta suscipiat, Emi Patres Sacræ hujus Congregationis Fidei Propagandae, in plenariis comitiis, habitis die 29 superioris mensis martii, vota excipientes, a Moderatoribus dictæ Consociationis inde ab ejus ortu
vota excipientes, a Moderatoribus dictæ Consociationis inde ab ejus ortu saepius iterata, censuerunt idem S. Petri Apostoli Opus S. Congregationis adprobaturne munire illudque sub immediata ejusdem S. Congregationis dependentia collocare; ejus vero statuta, juxta adnexum exemplar, ad triennium, experimenti causa, adprobare. Hanc vero Emorum Patrum sententiam, in audientia diei 12 ventrentis aprilis, Sanctissimo D. N. Benedicto PP. XV ab infrascrpto S. Congregationis Secretario relatam, Sanctitas Saa benigne in omnibus adprobavit, ratamque habuit; ac praesens ea super re decretum confici jussit. Datum Romae, ex aedibus S. Congregationis de Propaganda Fide, die 26 aprilis anno Domini 1920. G. M. Card. VAN ROSSUM,
26 aprilis anno Domini 1920. G. M. Card. VAN ROSSUM, Praefectas. C. LAURENTI, Secretarius. (P. 248). SACRA CONGREGATIO RITUUM LUGANA (Lucques). Beatificationis et canonizationis Servae Dei Gemmae Galgani, virginis. (Introduzione della causa). Camerino in oppido, in provincia dioecesis Lucanae, quae e nobili Hetruriae legione non minus humanitate morum ac suavitate quam animi fideique constania praestat, et pietissimos honestissimos conjugis Henrico Galgani et Aurelia Landi, die 12 martii anno 1878, in lucem edita fuit infantula, cui die sequenti in parochiali S. Michaelis Archangeli ecclesia sacramentum baptismatis collatum est, atque impositum nomen Gemma, quasi praelucens virtuti et integritati vitae, qua in posterum
Gemma, quasi praelucens virtuti et integritati vitae, qua in posterum ipsa claresceret. Revera a prima aetate, sicut in ejus animo continens cupiditatum moderatio erat admirabilis, ita in locutione, incessu, vestitu et ornatu respondebat modestia ac temperantia. Solitudinis amore illecta, suo in cubiculo femineis incumbebat operibus, simulque sua devotio servori, verae religionis studio, rerumque coelestium desiderio satisfacere sive agere satagebat. Quam vivendi et agendi rationem ab optima matre et magistra Aurelia se accepisse fassa est. In praefata S. Michaelis ecclesia, die 26 maii anni 1885, sacro chrismate linita et in fide confirmata, quatuor fere post menses dilectam genitricem, a dno morbo
confirmata, quatuor fere post menses dilectam genitricem, a dno morbo correptam et in aetate triginta novem annorum pie defunctam, amisit, animo quidem mœrenti et afflictu sed demissu et humili in divino beneplacitu. Quum puella novem annos ageret, valde optans ad sacram accedere mensam, hoc enim postulavit et obtinuit. Qua propterea religiosa domum ingressa est, ibique per decem dies exercitiis spiritualibus vacavit, atque ita bene parata, dominica die 27 junii anni 1887, sanctissimo Eucharistiae sacramento primitus refecta est, ingenti gaudio et laetitia. Quos fidei sensus quosque amoris affectus innocentis virgini illa die experta sit, suavissimis litteris, supra aetatem, patefecit dilecto genitori
die experta sit, suavissimis litteris, supra aetatem, patefecit dilecto genitori et pietatis magistro, inter alia haec et similia scribens : « Tunc agnovi vim promissionis Christi : Qui manducat me et ipse vivet pro me. Tunc perspexi caelestes delicias longe abesse a mundanis oblectamentis. Tunc ardentius concupivi adhaerere Deo et jungi Jesu Christo meo. Tunc exclamavi : « O meheur! Dilectus meus mihi et ego illi! Deus cordis mei et pars mea Deus in aeternum ». Proposita insuper aperuit se congruis dispositionibus ad sacramenta suscipienda, de frequenti visitatione eucharistica, praesertim in afflictionibus et angustiis, de actibus suis coram Deo et
in afflictionibus et angustiis, de actibus suis coram Deo et in gloriam Dei dirigendis, et demum de invocando, ad sonitum horae, Jesu, miserere mei. Succrescente aetate, Gemma in domo patrui avique, eisque demortuis, in aede paterna sub binis egregiis armitis, ferventem duxit vitam in variis christianaee religionis officiis. Exinde ab ipso patre tradita est prius quibusdam hospitibus feminarum, ut in privato earum ludo bonis artibus et moribus esset instituta, deinde monialibus S. Zitse, ut in studiis et virtutibus perficeretur. Inter alia doctrina et disciplina praestantior, sub annum aetatis decimum quintum, gravi morbo afflicta, ad suos redire coacta est ; et,
gravi morbo afflicta, ad suos redire coacta est ; et, sanitate instaurata, domesticis vacavit negotiis, dumque consilio et exemplo fratribus et sororibus praesto erat, egenorum et pauperum necessitates, suis industriis, etiam stipem a patre obtenta, sublevabat. Ineunte anno 1896 ob lentum morbum, rei familiaris angustias, dilectique patris obitum fere derelicta, apud amitam in loco Campore degentem se recepit, ubi labore, oratione aliisque pietatis et caritatis operibus tranquillam agebat vitam et in Deo absconditam. Interim accidit, ut vir nobilissimus et dives, Gemmarum specie et venustate captus, eam in sponsam petierit ; ipsa tamen, quum se totam Deo devovisset, oblatas nuptias prudenter
ipsa tamen, quum se totam Deo devovisset, oblatas nuptias prudenter abnuit et, ad occasionem effugiendam, in paternam domum, licet in miserrimum statum reductam, apud alteram amitam reversa est. Deinceps, recrudescente morbo et vitae periculo perdurante, novendiales preces pro infirma instituts esse factae : quo tempore ferunt beatum Gabrielem a Virgine Perdolente eidem sessoranti et in lecto decumbenti apparuisse ac dixisse a Sanctissimo Corde Jesu, beata Margarita Maria Alacoque suffragante, sanitatem esse impetrandam, sicut factum est, et, expletis novendialibus et sacramentis confessionis et communions rite susceptis, -adolescentula illico convaluisse visa est. Addunt etiam, ea occasione, Christum Jesum ipsi sanatae se exhibuisse
Addunt etiam, ea occasione, Christum Jesum ipsi sanatae se exhibuisse uti patrem, et Beatissimam Virginem Perdolentem uti matrem novasque curas novosque favores, uti dilectam filiam praestandos, summa cum benignitate promisisse. Revera divina Providentia Gemmarum inopia laboranti mox succuruit. Quaedam enim pia femina, quum eam vidisset frequentem in ecclesia, modestam ac devotam, admiratione atque amore permota, ipsam in amplam et honestam familiam suam recepit, in qua Dei famula per quatuor circiter annos vixit. Illic sacris quotidie adstabat et ad eucharisticam mensam accedens, suae dominæ parens, rebus familiaribus incuriaebat, de cura et salute infirmorum sollicita ac denique obsequium, comitatem et sermonem, omnium
salute infirmorum sollicita ac denique obsequium, comitatem et sermonem, omnium animos ita sibi conciliabat, ut veluti dominum Dei, angelum in carne et familiæ solatium esset aestimaretur. Vertente anno 1899, ad statum vitae perfectiorem se vocatam sensit et apud Moniales Salesianas per tres hebdomadas mansit, virtatis suas efflans odorem ; sed medicorum consilio domum, licet invita, redire debuit. Paulo post una cum tribus sociis ad Moniales Passionistas, in urbe Cornetana gentes, se convertit, atque in earum monasterium ingressum petiit ; sed illarum antistita tres socias admisit, non tamen Gemmam, fortasse ob tenuem aut nullam valetudinem. Neque hujus humiles exsequae preces dimovere
tenuem aut nullam valetudinem. Neque hujus humiles exsequae preces dimovere potuerunt ipsam antistitam neque suum pietatis magistrum, cui scribebat agi de negotio urgenti statim expediendo. Quum vero in civitate Lucaua condendum esset earundem religiosarum monasterium, ipsa pressius instare coepit, ut quantocius iret, assignato, ad initium operis, termino sex mensium, quibus transactis absque opere accepto, ipsa, ut sic asserebat, a vita discederet. Hoc quoque accidit, nam Gemma, corpore et valetudine debilis et infirma, sed fide et virtute fortis et dives, privatim emissis tantum votis, sanctissimo Viatico et Extrema Unctione roborata, devotissime aspiciens sanctissimi Crucifixi effigiem eamque ponens super cor suum, ut
aspiciens sanctissimi Crucifixi effigiem eamque ponens super cor suum, ut signaculum ferventissimi sui amoris, obdormivit in Domino, in pervigilio domine Resurrectionis, die 1 aprilis anno 1903, quinto aetatis lustro vix emenso. Illico post mortem ejus obitum, studium aedificandi Sancti Lucae monasterium revixit, quod inceptum et absolutum est, Summi Pontificis Pii X auspicio et approbatione, Episcopis Hetruriae consensum et auxilium suppeditantibus ; ejusque regulimini ab ipso Pontifice praeposita fuit religiosa illa quam famula Dei futuram antistitam praedixerat. Hinc pia virgo, Gemma Galgani, sine minus habitu et professione, haud dubie desiderio et affectu, inter religiosas filias Sancti Pauli a Cruce merito recensetur.
affectu, inter religiosas filias Sancti Pauli a Cruce merito recensetur. Solemnibus exequiis in ecclesia peractis, ejus corpus in cemeterio,1 selecto in tumulo, conditum est, superposita tumuli inscriptione quae concludit: «Anima dulcissima in pace cum Angelis » ,Interim fama sanctitatis Servae Dei, quae in vita erat circumscripta, post obitum magis in dies clara, etiam in alias regiones diffusa est. Quatuor post annos ab obitu, nempe anno 1907, mense octobri, in ecclesiastica curia Lucaua, de praedicta fama inquiri coeptum est; atque acta processualia anno 1910 expleta et Romam transmissa, ad sacrorum rituum Congregationem pervenerunt ; ex quibus actis et documentis authenticis excerpta
Congregationem pervenerunt ; ex quibus actis et documentis authenticis excerpta est vitæ synopsis superius relata. Denique, instante hodierno Causae Postulatore Rmo P. Aloisio a S. Francisco de Paula, generali consultore Congregationis a Christi Passione, cum, servato juris ordine, omnia in promptu sunt et nihil obstet quominus ad ulteriora procedi possit, attentis quoque litteris postulatoribus quorumdam Ernorum S. R. E. Cardinalium, plurimorum Rectorum, Archiepiscoporum et Episcoporum necnon Abbatum et Praepositorum generalium Ordinum et Congregationum regularium, Rectorum et Rectorum Dominus Cardinalis Januarius Granito Bignatelli di Belmonte, Episcopus Albanensis et ejusdem Causae Ponens seu Relator, in ordinariis sacrarum rituum Congregationis comitiorum subsignata die,