jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
morales, qui ont été élevées par l'autorité ecclésiastique à la capacité juridique, le même droit d'acquérir, de posséder et d'administrer des biens temporels, à condition toutefois qu'elles se conforment aux prescriptions canoniques. AUG. COULY, Docteur en Droit canonique, et Docteur en Droit. (À suivre.) , ACTA SANCTÆ SEDIS ACTA APOSTOLICAE SEDIS. COMMENTARIUM OFFICIALE Ann. XII n° 6. Dieu 1er juin 1920. ACTA BENEDICTI PP. XV (P. 209) EPISTOLA ENCyclIQUE Ad Patriarchas, Primates, Archiepiscopos aliosque locorum Ordinarios pacem et communionem cum Apostolica Sede habentes : de pacis reconciliatione christiana. BENEDICTUS PP. XV VENERABILES FRATRES Salutem et Apostolicam Benedictionem Pacem, Dei munus
XV VENERABILES FRATRES Salutem et Apostolicam Benedictionem Pacem, Dei munus pulcherrimum, « quo, ut Augustinus ait, etiam in rebus terrenis atque mortalibus nihil gratius soleat audiri, nihil desiderabilius concupiscisci, nihil postremo possit melius inveniri(I) » ; pacem quadriennio amplius tantis et bonorum votis et piorum precibus et matrum lacrimis imploratam, tandem coepisse affulgere populis Nos equidem ante omnes gaudentem vehementer laetamur. At vero hanc ipsam paterno conceptam animo laetitiam nimis multa eademque acerbissima perturbant ; nam si fere ubique bellum aliqua ratione compositum est, et pacis quaedam conventiones subscriptae, reliqua sunt semina quarum antiquarum semina iurgitiis; vosque probe tenetis, Venerabiles
sunt semina quarum antiquarum semina iurgitiis; vosque probe tenetis, Venerabiles Fratres, nullam pacem consistere, nulla pacis foedera posse vigere, quamvis diutius laborisque consultationibus, constituta sancteque firmata, nisi per caritatis mutuas reconciliatio. nem odia simul inimicitiaeque conquiescunt. De hac re igitur, quae magni sane momenti est ad commune bonum, vobiscum, Venerabiles Fratres, colloqui placet ac populos item vestros diligentius commovere. Nos enim vero, ex quo ad hujus Cathedrae dignitatem arcano, Dei consilio elevati sumus, numquam, dum bellum conflagravit, cessavi (1) De Civitate Dei, lib. XIX, c. XI. Nec sane est cur multus demonstremus generis humani societatem maximis affectum ini detrimentis si,
multus demonstremus generis humani societatem maximis affectum ini detrimentis si, pace conventa, obscurae tamen gentium inter gentes inimicitiae simultatesque perseverarent. Mittimus damna earum rerum omnium, quibus civilis vitae progressio alitur et promovetur, ut mercaturis, ut opificiis, ut artibus, ut litteris, quae quidem communi populorum consuetudine ac tranquillitate vigent. At, quod majus est, gravissimum vulnus acceptura esset christianae vitae ratio ac forma, cujus vis omnis in caritate consistit, cum ipsa christianae legis praedicatio Evangelium pacis appelletur. Etenim, ut acitis et ut Nos pluribus alias commemoravimus, nihil tam saepe tamque vehementer a Jesu Domino inculcatum est discipulorum auribus, quam hoc de mutua
Jesu Domino inculcatum est discipulorum auribus, quam hoc de mutua caritate praceptum, utpote quod cetera complecteretur omnia; idque et novum Christus ipse nominavit et suum, et christianorum tanquam insigne voluit esse, unde internosci ab aliis facile possent. Denique jam moriens id ipsum suis testatus est, rogavitque ut inter se diligerent ac diligendo eam ineffabilem unitatem imitari contenderent, quae divinis Personis est in Trinitate: "Ut omnes unum sint... sicut et nos unum sumus... ut sint consummati in unum". Ergo divini Magistri vestigia sectantes Apostoli, ejusque voce et praceptis probe conformati, mirificae sedulitatis erant ad fideles ita cohortandos: "Ante omnia autem mutuam
sedulitatis erant ad fideles ita cohortandos: "Ante omnia autem mutuam in vobismetipsis charitatem continuam: habentes". "Supra omnia autem haec charitas habete, quod est vinculum perfectionis". "Charissimi, diligamus nos invicem: quia charitas ex Deo est". Bene autem monitis observabatur et Christi et Apostolorum illi priscorum temporum fratres nostri: qui quidem, etsi aliis contrariisque inter se nationibus erant, tamen discordiarum memoriam voluntaria oblivione delentes, concordissime vivebant. Et vere cum mortalibus inimicitiis, in societatis humanae sinu tum flagrantibus, mirandum in modum tanta mentium animorumque consensio discrepabat. Jam quae modo allata sunt ad praeceptum mutui amoris urgendum, eadem ipsa ad oblivionem injuriarum: nec minas
mutui amoris urgendum, eadem ipsa ad oblivionem injuriarum: nec minas affirmate id praecipit Dominus: "Ego autem dico vobis: Diligite inimicos vestros: benefacite his qui oderunt vos: et orate pro persecutis et calumniantibus vos: ut sitis filii Patris vestri qui in caelo est: qui solem suum oriri facit super bonos et malos". Hac illud gravissimum in Joannis Apostoli: "Omnis qui odit fratrem suum, homicida est. Et scitis quoniam omnis homicida non habet vitam aeternam in se ipsum manentem". Denique sic a Christo Domino instituti sumus ad Deum orandum, ut profiteamur ita nos nobis velle ignosci, si aliis ignoscamus: "Dimitte nobis debita
nos nobis velle ignosci, si aliis ignoscamus: "Dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris". Quod si huic obtemperare legi nimis aliquando est arduum et difficile, adest ad omnem submovendam difficultatem divinus humani generis Redemptor non solum opportuno suae gratiae auxilio, sed etiam suo ipsius exemplo, qui cum in cruce penderet, eos, a quibus tam injuste atque torquebatur, Patri excusands: "Pater, inquit, dimitte illis: non enim sciunt quid faciunt". Nos igitur, cum misericordiam et benignitatem Jesu Christi, cuius, quamvis nullo merito, vicem gerimus sequi ante omnes debeamus, ipsius exemplo, inimicis Nostros quicumque, scientes improbe, personam operamque Nostram quibusvis
exemplo, inimicis Nostros quicumque, scientes improbe, personam operamque Nostram quibusvis contumeliarum aculeis vel lacerarunt vel lacerant, universis et singulis toto pectore veniam damus, omnesque summo studio ac benevolentia complectimur, nullum etiam praetermittentes locum eosdem beatificis pro Nostro facultate cumolandi. Quod ipsum Christiani homines, qui hac sint appellatione digni, faciant oportet erga eos qui se, tenente bello, injuriis affecernt. Neque enim eo contenta est christiana caritas ut non inimicos oderimus atque ut eos fratrum loco diligamus, vult quoque ut benigne eisdem faciamus, vestigiis insistentes Redemptoris nostri, qui "pertransiit benefaciendo et sanando omnes oppressos a diabolo", et mortalis vitae cursum, quem totum
omnes oppressos a diabolo", et mortalis vitae cursum, quem totum maximis in homines beneficiis emensus erat, profuso pro iisdem sanguine consummavit. Quare Joannes: "In hoc cognovimus charitatem Dei, quoniam ille animam suam pro nobis posuit: et nos debemus pro fratribus animam ponere. Qui habuerit substantiam hujus mundi et viderit fratrem suum necessitatem habere et clausuris viscera sua ab eo: quomodo charitas Dei manet in eo? Filioli mei, non diligamus verbo neque lingua, sed opere et veritate". Numquam vero amplius "dilatanda spatia charitatis" visa sunt, quam hisce ipsis diebus, in summis nempe angustiis quibus premimur omnes ac laboramus: neque alias fortasse
nempe angustiis quibus premimur omnes ac laboramus: neque alias fortasse unquam hominum generi tam opus fuit, quam hodie communis beneficentia, quae a sincero aliorum amore nascitur plenaque sit devotionis et alacritatis. Bene si circumspiciamus quacumque pervagatus est bellicus furor, immensi terrarum tractus objiciuntur ubi solitudo et vastitas, ubi inculta et relicta omnia; redactae usque eo plebes ut victu vestitu tectisque ipsis careant; viduae orphanique innumerabiles, quicuislibet opis indigent; incredibilis multitudo debilium, infantium potissimum ac puerorum, in affectis corporibus testantium belli hujus atrocitatem. Has tantas miserias contemplanti, quibus premitur humanum genus, sponte venit in mentem viator ille evangelicus, qui, descendens ab
sponte venit in mentem viator ille evangelicus, qui, descendens ab Jerusalem in Jericho, incidit in latrones, a quibus despoliatus, plagisque impositis, est semivivus relictus. Magna enim est inter utrumque similitudo; et quemadmodum ad illum, misericordia motus, Samaritanus accessit, qui, alligatis vulneribus, infusoque oleo et vino, duxit eum in stabulum, et curam ejus egit: ita ad sananda humanae societatis vulnera manum suam adhibeat oportet Jesus Christus, cujus quidem Samaritanus ille personam sustinebat. Jam hoc opus et, munus tamquam proprium sibi Ecclesia vindicat, quae Jesu Christi spiritum custodit, ut haeres; Ecclesia, inquam, cujus omnis vita mirabili beneficiorum varietate continetur: ipsa enim "mater
cujus omnis vita mirabili beneficiorum varietate continetur: ipsa enim "mater christianorum verissima, proximi dilectionem atque charitatem ita complectitur ut variorum morborum, quibus pro peccatis suis animae aegrotant, omnis apud ipsam medicina praepotest". Unde "pueriliter pueros, fortiter juvenes, quiete senes, prout cujusque non corporis tantum, sed et animi aetas est, exercet ac docet". Haec autem christianae beneficentiae officia animos permulcendo, incredibile est quam sint tranquillitati publicae restituendae conducibilia. Quarum, Venerabiles Fratres, oramus et obsecramus in visceribus caritatis Christi, omni studio ac diligentia in hoc incumbite ut, quotquot habetis vestrae mandatos curae, eos non modo ad odia deponenda, injuriasque condonandas excitetis, sed
eos non modo ad odia deponenda, injuriasque condonandas excitetis, sed efficacius etiam ad ea omnia christianae beneficentiae instituta provolvenda impellatis, quae sic subsidio egenis, solatio maerentibus, munimento infirmis, quemadmodum omnes qui bello maximas jacturas fecerint, opportunam varii generis opem afferant. Praecipue vero volumus sacerdotes hortemini, administris qui sunt christianae pacis, ut in hac re, quae vitam christianam maxime continet, assidui sint, id est in amore erga proximos vel inimicos commendando : atque omnes omnia facti adeo ut ceteros antecedant exemplo, odio inimicitiaeque bellum indicant, acriterque gerant usque quaque, gratissimum facientes et amantissimo Jesu Cordi, et ei, qui vices ipsius in
et amantissimo Jesu Cordi, et ei, qui vices ipsius in terris, quamvis non digne, sustinet. Quo loco admonendi sunt etiam vehementerque rogandi catholici homines, qui scribendis vel libris vel commentariis vel diariis dant operam, velint sicut electi Dei, sancti et dilecti, viscera misericordiae, benignitatem induere, eamque scribendo exprimere, non modo a falsis vanisque criminationibus abstinentes, sed etiam ab omni violentia contumeliaque verborum, quae quidem cum christianae legis contraria est, tum male obductas refricare cicatrices dumtaxat potest, cum praesertim recens a vulnere animus sit vel levissimi attactus injuriarum impatiens. Quae vero hic de colendae caritatis officio singulos admonemus, eadem ad populos
hic de colendae caritatis officio singulos admonemus, eadem ad populos diutina belli contentione perfunctos volumus pertinere, ut, amotis, quantum fieri potest, dissidiorum causis, — et salvis utique justitia rationibus — amicitiam inter se et conjunctionem redirent. Nec enim alia est evangelica lex caritatis in singulis hominibus, alia in ipsis civitatibus et populis, qui demum omnes ex singulis hominibus constituantur et consistunt. Exacto autem bello, non ratione tantum caritatis, sed quadam etiam necessitate in universalem quandam populorum inter populos conciliationem inclinare res videntur, cum gentes naturali vinculo mutuae et indigentiae simul et benevolentiae inter se nunc maxime, copulentur, hoc exquisitorum humanitatis
et benevolentiae inter se nunc maxime, copulentur, hoc exquisitorum humanitatis cultu et commerciorum aucta mirum in modum facilitate. Hanc igitur oblivionem offensationum fraternamque populorum reconciliationem quam Christi Jesu lex sanctissima jubet ac rationes ipsas humani civilisque convivitis flagitant, haec Apostolica Sedes, cum, saeviente bello, ut supra docuimus, nunquam urgere praetermiserit, nec passa sit unquam quibusvis simultatibus odiisve obliterari, multo nunc magis, pacis constitutis foederibus, fovet ac praedicat, ut litteris datis haud ita pridem ad omnes Germaniae episcopos (1), alterisque ad Cardinalem Archiepiscopum Parisiensem (2). Quoniam vero hanc excitaturum gentium concordiam tuetur et mútuumque promovet ea, quae hodie increbruit, consuetudo ut
tuetur et mútuumque promovet ea, quae hodie increbruit, consuetudo ut ad majora negotia expedienda inter se visitent, conventiantque civitatum gubernatores ac principes, Nos,omnia reputantes et mutatarum adjunctarum et magnas communium temporum inclinationes, ejusdem concordiae adjuvandae causa, ne ab eo quidem consilio alieni essemus aliquid remittendi de illarum severitate conditionum, quas, ob eversum Apostolicae Sedis civilem principatum, jure Decessorum Nostriorum statuerunt, ut catholicorum principum solemniores ad Urbem adventus cohiberent. Apertissime autem profitemur hanc Nostrae rationis judicentiam, quam humanae societatis gravissima praeter modum tempora suadere atque adeo postulare videntur, nequaquam interpretandam esse tanquam Apostolicae Sedis abdicationem tacitam jura sanctissima, quasi in praesenti,
tanquam Apostolicae Sedis abdicationem tacitam jura sanctissima, quasi in praesenti, quo utitur, ab norma statu ea tandem acquievit. Quin potius hanc ipsam Nos occasionem nacti quas Decessorum Noster pluries expostulationes fecerunt, non quidem humanis rationibus, sed officii sanctitate adducti, ut videlicet jura ac dignitatem Apostolicae Sedis defenderent, easdem Nos iisdem de causis hic renovamus, denuo graviusque postulantes ut, pace inter gentes composita, etiam Ecclesiae Caput in hac desinat absona conditionis versari, quae ipsi tranquillitati populorum, non uno nomine, vehementer nocet. Ita igitur restitutis rebus, justitiae et caritatis ordine revocato, reconciliatisque inter se populis, optandum sane est, Venerabiles Fratres, cunctas civitates,
inter se populis, optandum sane est, Venerabiles Fratres, cunctas civitates, quavis intuitu citroque suspicione remota, in unam tamquam consociationem seu potius quandam quasi familiam coalescere cum ad propriam uniusque libertatem tuendam, tum ad ordinem conservandum humanae societatis. Ad quam gentium consociationem contrahendam hortatur, ut alia multa praetereamus, ipsa vulgo explorata necessitas omnem dandi operam ut, sublatis vel imminutis rei militaris sumptibus, quorum immane pondus jam sustinere reipublicae non possunt, nulla posthac existant tam exitiosa bella, vel certe quam longissime ejusmodi periclum avertatur, et unicuique populo, cum libera potestate, sua territorii, justis quidem terminatis finibus, integritas conservetur. Et Foederatis autem christiana
justis quidem terminatis finibus, integritas conservetur. Et Foederatis autem christiana lege nationibus, quicquid justitiae et caritatis causa suscipitur, non studium operamque suam desiderari sinet Ecclesia, quae cum absolutissimum sit societatis universalis exemplar, tum ex sua ipsius temperatione suisque institutis mirifica virtute pollet ad homines copulandos non modo in aeternam eorum salutem, sed etiam in hujus vitae commoditatem, sic eos nequaquam pede ductens per bona temporalia ut non amittant aeterna. Itaque, historia teste, cognovimus, veteres Europae gentes immanitate barbaras, ex quo in easdem Ecclesiae spiritus penetraverit, extenuato sensim ipsarum inter ipsas multiplici maximoque discrimine sublatisque discordanis, coeperunt tandem in unam ejusdem
multiplici maximoque discrimine sublatisque discordanis, coeperunt tandem in unam ejusdem generis societatem, natamque esse Europam christianam, quae, ductu auspicioque Ecclesiae, nationum varietatem retinens, tamen ad unitatem quamdam prosperitatis gaudentem gloriaeque niteretur. Praeclare ad rem ita Augustinus : "Haec caelestis civitas dum peregrinatur in terra, ex omnibus gentibus cives evocat atque in omnibus linguis peregrinam colligit. societatem, non curans quidquid in moribus, legibus institutisque diversum est, quibus pax terrena vel conquiritur vel tenetur, nihil eorum rescindens vel destruens, immo etiam servans ac sequens, quod licet diversum sit in diversis nationibus, ad unum tamen eundemque finem terrenae pacis intenditur; si religionem qua
unum tamen eundemque finem terrenae pacis intenditur; si religionem qua unus summus et verus Deus colendus docetur. non impedit." Sic igitur idem sanctus Doctor Ecclesiam alloquitur : "Tu cives civibus, gentes gentibus et prorsus homines, primorum parentum recordatione, non societate solum, sed quadam etiam fraternitate conjungis." Quare Nos, ut eo redeamus unde initium scribendi fecimus, primum filios Nostros, quotquot sunt, amplectentes, in nomine Domini Nostri Jesu Christi rogamus iterum et obsecramus inducant animum matuas simultates offensionesque omnes voluntaria. oblivione conterere, et christianas caritatis, cui nemo extraneus est aut alienus, sanctissimo inter se cohaerere vinculo; tum nationes universas magnopere hortamur, ut
inter se cohaerere vinculo; tum nationes universas magnopere hortamur, ut veram inter se pacem christianae benevolentiae spiritu componere velint, coeuntes in unum foedus, auspice justitia, mansurum; denique cunctos homines populosque appellamus, ut mentibus et animis Ecclesiae Catholicae, et per Ecclesiam Christi humani generis Redemptori sese adjungant: atque ita quibus verbis Paulus Ephesios, iisdem Nos alloqui omnes verissime possimus: "Nunc autem in Christo Jesu vos, qui aliquando eratis longe, facti estis prope in sanguine Christi. Ipse enim est pax nostra, qui fecit utraque unum, et medium parietem maceriae solvens,... interficiens inimicitias in semetipso. Et veniens evangelizavit pacem vobis, qui longe fuistis,
in semetipso. Et veniens evangelizavit pacem vobis, qui longe fuistis, et pacem iis qui prope". Nec minus apte cadunt quae idem Apostolus habet ad Colossenses: "Nolite mentiri invicem, expoliantes vos veterem hominem cum actibus suis, et induentes novum, eum qui renovatur in agnitionem, secundum imaginem ejus, qui creavit illum: ubi non est Gentilis et Judaeus, circumcisio et praepuutium, Barbarus et Scytha, servus et liber: sed omnia, et in omnibus Christus". Interea Spiritum Sanctum Paraclitum, -patrocinio consili Mariae Virginis Immaculatae, quam Regnum pacis titulo ab omnibus invitare nuper jussimus, itemque trium beatorum caelitum quibus sancitorum honores proxime decrevimus — humilibus precibus
beatorum caelitum quibus sancitorum honores proxime decrevimus — humilibus precibus exoramus, ut a Ecclesiae suae unitatis et pacis propitius dona concedat, et faciemorbis terrarum nova suae caritatis effusione renovet ad communem salutem. Hujus auspice divini miseris benevolentiaeque Nostrae testem, apostolicam benedictionem vobis, Venerabiles Fratres,et Chelorum populoque vestro amantissime impertimus. Datum Romae, apud S. Petrum, die xxiii maii, in festo Pentecostes, MCMXX, Pontificatus Nostri anno sexto. BENEDICTUS PP. XV SACRUM CONSISTORIUM Die 7 maii igso. I. — CONSISTORIUM SECRETUM... II. — CONSISTORIUM SEMPITERNUM de canonizatione BE. Gabrielis a Virgine Perdolente, Margaritae Mariae Alacoque et Joannae de Arc. Sanctissimus Dominus Noster Benedictus
Mariae Alacoque et Joannae de Arc. Sanctissimus Dominus Noster Benedictus PP. XV Eminentissimorum Patrum Cardinalium et Reverendissimorum Patriarcharum, Archiepiscoporum, Episcoporum et Abbatum suffragia excepturus, haec praefatus est. Venerabiles Fratres, Ex iis quae in duobus Consistoriis proximis rite ad vos relata sunt, itemque ex legitimis commentariis quos his diebus pervolatastis, de beato Gabriele a Virgine Perdolente, neque beatis virginibus Margarita Maria Alacoque et Joanna de Arc, equidem arbitramur nihil jam vobis esse dubii quin ii, quoad terrestre domicilium incoluere, insignibus omnium virtutum eluxerint, cumque hinc ad caelestem patriam evolavissent, iisdem apud Deum deprecatoribus, plura rerum miracula evenerint. Superest igitur ut de
Deum deprecatoribus, plura rerum miracula evenerint. Superest igitur ut de augenda consecrandaque eorumdem beatorum caelitum apud Ecclesiam militantem gloria vobiscum hodierno die consuitemus.Res sane est magni consilii, utpote quae intimam cum ipsa Fidei sanctitate conjunctionem habeat; agitar enim ut pro Apostolici magisterii auctoritate, cives in caelestis Hierusalem a Nobis declarentur, simulque, velut recte viventum exempla, populo christiano ad imitandum proponantur. Quod si in munere obeundo tam cavere plane Nos Jesu Christi promissio fidesque confirmat; non eo minus optabile est vestram quoque Nobis suffragari prudentiam. Itaque de proposita causa singillatim, Venerabiles Fratres, sententiam rogamus. Exceptis praesentium suffragiis, Beatissimus Pater haec addidit
Fratres, sententiam rogamus. Exceptis praesentium suffragiis, Beatissimus Pater haec addidit verba: Idem placere vobis, Venerabiles Fratres, videmus quod Nobis meti ipsis, ut hi tres beati caelites in sanctorum numerum, more institutione hujus Apostolicae Sedis, referantur. Certum igitur deliberatumque Nobis est rem propediem ad Sancti. Petri in Vaticano peragere, solemnibus caeremoniis: et canonizationi quidem beatorum Gabrielis a Virgine Perdolente et Margaritae Mariae Alacoque diem dicimus hujus mensis tertium decimum, sacrum ob memoriam Jesu Christi in caelum ascendentis, beatae vero Joannae de Arc diem dominicum proxime subsequentem, id est mensis, sextum decimum. — Interea vos Nostrae voluntatis propositum supplices commendare Deo quaesumus,
— Interea vos Nostrae voluntatis propositum supplices commendare Deo quaesumus, ne cessetis. IN SOLEMNI CANONIZATIONE BB. Gabrielis a Virgine Perdolente et Margaritae Mariae Alacoque, habita in basilica vaticana, die XIII maii MCMXX, * festo Ascensionis Domini. Ad triplicem postulationem, instanter, instantius, instantissime, factam per Advocatum consistoriallem D. Augustum Milani a Viro Eminentissimo Antonio Vico Cardinali, Prefecto S. Rituum Congregationi, Canonizationis Postulator, Ritus D. Aurelius Galli, Secretarius Litterarum ad Principes, nomine Sanctitatis Sueil ilus respondit: I. Licere sibi nobilissimum per beatorum caelitum summis Ecclesiae honoribus afficere, pergratum sane sanctissimo Domino Nostro perque jucundum contingit. Primum enim prospicit animo secutura communis pietatis
perque jucundum contingit. Primum enim prospicit animo secutura communis pietatis incrementa ex aucto eorum cultu et gloria, cum Gabriel quidem, studio Virginis Perdolentis evectus in caelum, ad cordis cruciatus vivinae Matris consolandos alliciat, Margarita autem, quae Cordis Jesu alumna existit et ministra peculiaris, ad ipsum penitus cognoscendum et diligendum vehementer invitet.Quod utrumque praeclarae quoque videt esse opportunitatis ad haec tempora, cum humanum genus iis aegrotat ex vulneribus quae Mariae maternam manum et caritatis Jesu medicinam omnino requirat ad sanandum. Omnium siquidem miseriarum quibus nunc publice privatimque laboratur, caput est discessus a Christo: redeundum igitur ad Cor ejus et, Maria duce,
a Christo: redeundum igitur ad Cor ejus et, Maria duce, redeundum, per quam hominibus Salvator illuxit. Accedit quod facultas sibi percupienti datur ut magnam desiderii exspectationem expleat Ecclesiae sanctae, cujus lectissimam partem mirifice gaudet in hac loci majestate praesentem conspicere. At vero solemnem ritum ingrediens, sedium supernarum assistricem sapientiam, eo studiosius, ut par est, inquiirit; ob eamque rem, quotquot hic adsunt, universos cupit Deo secum esse supplices, patrocinium adhibentes Mariae Virginis Immaculatae, castissimi Sponsi ejus Josephi, Petri et Pauli, Apostolorum principum, totiusque Curiae caelestis. II. Paulum etiam nunc morae videtur beatissimo Patri ad solemne decretum pronuntiandum interponere. Interim ab omnibus