jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
huc quoque accommodatissima haec Rosignolii verba, quae ad rem idcirco memorat Beoedictus XIV; nimirum: « Quinta industria est, ut eas virtutes potissimum exerceamus, ad quas vel natura, vel gratia promptiores sumus; eam enim promptitudinem vel naturae inseruit Deus, vel gratuito donavit ad hunc finem, ut ipsis virtutibus excellimus... Quod etiam de virtutibus cujusque status et vocationis propriis intelligendum est; eas enim virtutes colere nos Deus vult, quibus nititur quibusque perficitur munus vocationis, in qua ab Eo constituti sumus » (Apud Benedictum XIV, lib. III. cap. XXI, num. 11!). Neque impune praeterendum, quippe sponte menti succurrunt hi celebres divini Alighieri versus:
praeterendum, quippe sponte menti succurrunt hi celebres divini Alighieri versus: E se il mondo le legge ponesse mente — Al fondamento, che natura pone, — Se guendo lui, avrebbe buona la gente (Paradiso, VIII, 142-144). Quapropter jure meritoque divina Gratia multiformis esse dicitur eaque comparatur caelesti rosali. Nam, sicut in varias defluens plantas, diversas gemmarum imagines oculis intuentium exhibet, ita varia Sanctorum ingenia et virtutes, quas una Gratia perfecit, aluit, ornat, diverso quasi colore et lumine distinguuntur, et ipso specierum discrimine majus addunt Ecclesiae decus, quae a rege fatidico praevisa fuit circumamicta varietate. Quid? Num alter altero sanctior aut deterior;
fuit circumamicta varietate. Quid? Num alter altero sanctior aut deterior; quia non idem utrique ingenium, non eadem utrique ratio agendi? Palam ergo est, ipsum sustollit fundamentum quod positum est a natura, ipsumque devenustari Ecclesiae decorem eximiamque pulchritudinem, quum quis adduci eo posset, ut autumaret, Sanctos omnes uno eodemque tamquam typo fuisse expressos atque confictos. Neque in heroicis dijudicandis virtutibus incertum haerere fas est atque ambietum, multoque minas easdem virtutes heroica qualitate praeditas non agnoscere et fateri, eo quia singularia desint gesta, insolita atque extraordinaria desiderentur facta, quae stupore percellant hominum mentes; idque ut probetur, et clarius et validius, quo fieri
mentes; idque ut probetur, et clarius et validius, quo fieri potest, probetur, satis erit hanc, dialecticorum ferme ritu, adhibere ratiocinandi formulam. — Ad elicienda facta mirabilia et insolita opus est idonea occasione. Sed idonea haec occasio, ut plurimum, rara, ab hominis arbitrio non pendet: neque persecutiones ex. gr., neque pestes, neque terraemotus excitari pro libito possunt; et vae omnibus, si ita foret; ideoque, si in istiusmodi factis constitueretur sanctitas, necessario sequeretur, sanctitatem ipsam non pendere ab hominis voluntate, quod est absurdum. Exinde valde proclive est intelligere, quem celebrium P. Martinum de Esparza, cujus nomine et auctoritate passim utitur Benedictus XIV,
de Esparza, cujus nomine et auctoritate passim utitur Benedictus XIV, quum scripsisset: «Hercules, qui plerosque alios homines recte agentes splendore superat et laude virtutis », probe intelixerit, per haec verba illud, in quo heroicae virtutis ratio, seu substantia, sita esset, se non declaravisse; eapropter continuenter sic est prosecutus: «Id non sufficere ad omnimodam cognitionem heroicitatis; quandoquidem ejus substantia non tangitur, sed exprimitur proprietas quaedam accidentalis, ex comparatione ducta ita, ut aliquid absolutum praecedere debeat, in quo heroicitas fundetur a (Apud Benedictum XIV, lib. III, cap. XXI, num. 10). Quid autem sit hoc absolutum, in quo fundetur heroicitas, mox inquirere est
sit hoc absolutum, in quo fundetur heroicitas, mox inquirere est aggressus, utque facilius assequi posset, a discrimine, quod Martyres inter atque Confessores late intercedit, sumpsit exordium. Scribere sane perrexit: «Heroicitas virtutum non deprehenditur in sanctis Confessoribus, sicut in Martyribus, ex uno vel altero opere exteriori valde arduo ac difficili atque mirabili; quia tale aliquod particulare opus paucis sanctis Confessoribus et raro occurrisse legitur, et quibus occurrerit, non inde praecipue aestimantur nec reputantur Herodes sanctitatis » Ibid. Haec praefatus quum esset, ad proponeundam, quum de sanctis Confessoribus agitur, evangelicam heroicitatem, progressus est consultissimus Auctor, eamque in fideli et continuata praceptorum custodia
est consultissimus Auctor, eamque in fideli et continuata praceptorum custodia una cum exacta eorum omnia quae proprii muneris sunt, observantia rejterit ille ostenditque hac potissimum ratione innixas, quod videlicet ejusmodi agendi ratio «uniformiter ac invariabiliter longo tempore retenta... praetergreditur humanae naturae sibi relictae conditionem, variabilem utique et inconstantem multiplici ex capite, maxime vero propter assiduum passionum assultum sibi invicem adversantium... » Ibid. Cunctis veluti cumulum imponevisqvis est Sanctissimus Dominus noster Benedictus Papa XV, quippe qui in sermone habitu, occasione pro multiplicationis Decreti super virtutibus heroicis venerabilis Servi Dei Joannis Baptistae a Burgundia, aperte professus fuit quod la santità propriamente consiste
a Burgundia, aperte professus fuit quod la santità propriamente consiste solo nella conformità al divino volere, espressa in un continuo ed esatto adempimento dei doveri del proprio stato. Ita comperta tandem firmiterque prajecta sincera atque genuina heroicitatis conceptione, non difficile sane fuit eamdem ad venerabilem Dei Famulus Antonium Mariam Gianelli transferre ejusque aptare actionibus atque operibus, maximeque rebus ab eodem, qua sacerdote, qua parocho, qua episcopo gestis, perite industrieque accommodare ita nempe, ut, cunctis denique, quae ex adverso fuerant opposita factis, sive, prout vere certoque acciderant, explanate et fideliter expositis, eoque ipso congruenter explicatis, sive, sedula efficacique ratiocinatione amotis, utpote
eoque ipso congruenter explicatis, sive, sedula efficacique ratiocinatione amotis, utpote constitutam iam probationem nullo pacto infirmare aut perturbare valentibus, viro prudenti deque re gravi judicaturo perspicere licuerit sibique plane suasum habere, quae paranda et accuranda erat, confectam reapse fuisse et suffragatoribus exhibitam, demonstrationem heroicarum virtutum. Equidem aspera satis satisque diuturna actoribus sustinenda fuit concertatio, ast strenue invicti adlaborantibus, beneque adjuvante Deo, ipsis obtigit auspicato, ut superiores e contentione discederent eamque cum victoria cochiderent; antepraeparatoriae siqui dem Congregationi, quae undecim abhinc annis est habita, non. una aut altera, sed tres, praeter morem, praeparatoriae successerunt Congregatio, eisque peroptatum imposuit finem Congregatio generalis,
morem, praeparatoriae successerunt Congregatio, eisque peroptatum imposuit finem Congregatio generalis, quae, die vigesima tertia nuper elapsi mensis martii, coram Sanctissimo Domino nostro coacta fuit, in eaque a Reverendissimo Cardinali Cajetano Bisleti, causa Relatore, sequens ad discutiendum propositum est Dubium: An constat de virtutibus theologicis, Fide, Spe et Caritate in Deum et proximum, nec non de cardinalibus, Prudentia, Justitia, Fortitudine et Temperantia earumque adnexis venerabilis Servi Dei Antonii Mariri Gianelli in gradu heroico, in casu et ad effectum, de quo agitur? Tum Reverendissimi Cardinales tum Patres Consultores proprias dixerunt sententias, quibus tamen intento studiosoque animo exceptis, Beatissimus Pater praesidium et lumen
tamen intento studiosoque animo exceptis, Beatissimus Pater praesidium et lumen a Patre luminum impensius exoraturus, mentem Suam aperire distulit. Hanc vero quum postmodum patefacere statuisset, hodiernam elegi diei Dominicam in Albis; quapropter religiosissime perlitato eucharistico sacrificio, accitisque Reverendissimis Cardinalibus Antonio Vico, Episcopo Portuensi et S. Rufinae, sacrae rituum Congregationi Praefecto, et Cajetano Biselli, causa Relatore, una cum R. P. Angelo Mariani, Fidei Promotore generali, meque insimul infrascripto Secretario, eisdem adstantibus, solemniter pronuntiavit: Constare de virtutibus theologicis, Fide, Spe et Caritate in Deum et proximum, nec non de cardinalibus, Prudentia, Justitia, Fortitudine et Temperantia earumque adnexis venerabilis Servi Dei Antonii Mariri
Fortitudine et Temperantia earumque adnexis venerabilis Servi Dei Antonii Mariri Gianelli, in gradu heroico, in casu et effectum, de quo agitur. Hoc Decretum publici juris fieri et in Acta sacrorum rituum Congregationis referri mandavit, tertio idus aprilis anno MCMXX. A. Card. VICO, Ep. Portuensis et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 175.) III. DECRETUM B. Maria Virgo Lauretana aeronautarum patrona declaratur Sanctissimus Dominus noster Benedictus Papa XV, piis quoque Sacrorum Antistitum et aliorum fidelium supplicibus votis, ab infrascripto Cardinali Sacrae Rituum Congregationi Praefecto relatis, libentissime obsecundans, Beatissimam Mariam Virginem, Lauretanan nuncupatam, omnium aeronautarum praecipuam apud Deum
Beatissimam Mariam Virginem, Lauretanan nuncupatam, omnium aeronautarum praecipuam apud Deum Patronam suprema auctoritate Sua declaravit et constituit. Contrariis non obstantibus quibuscumque. Die 24 martii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portuensis et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 175.) IV. BENEDETIO MAGHINI ITINERI AERO DESTINATUS f. Adjutorium nostrum in nomine Domini. f. Benedic, anima mea, Domino. Domine, Deus meus, magnificatus es vehementer. f. Qui posuis nubem ascensum tuum. Rj. Qui ambulas super pennas ventorum. f. Domine, exaudi orationem meam. Et clamor meus ad te veniat. f. Dóminus vobiscum. R|. Et cum spiritu tuo. Oremus. Oratio. Deus, qui
vobiscum. R|. Et cum spiritu tuo. Oremus. Oratio. Deus, qui omnia propter teipsum operatus es, et cuncta mundi hujus elementa in usum humani generis destinasti bene dic, quaesumus, hanc machinam (has machinas) itineri aereo deputatam (deputatas) ; ut ad laudem et gloriam nominis tuui latius propagandam, et ad res humanas promptius expediendas, damno quovis et periculo remoto, deserviat (deserviatut), et in omnium fidelium, eamdem machinam (eiclem machinas) adhibentium, animis caelestia foveat (foveant) desideria. Per Christum Dominum nostrum. Amen. Oremus Oratio. Deus, qui beatae Mariae Virginis domum per Incarnationis Verbi mysticum misericorditer consecrasti, eamque in sinu Ecclesiae tuae mirabiliter collocasti :
misericorditer consecrasti, eamque in sinu Ecclesiae tuae mirabiliter collocasti : effunde, quaesumus, benedictionem tuam super hanc machinam (has machinas); ut, qui per eam (eas) itineri aereo sub tectamine ejusdem beatae Virginis se commiserint, eo quo tendunt prospere perveniant, et incolumes ad propria revertantur. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen. Oremus. Oratio. Deus, in te sperantium salus, famulis tuis iter aereum peragentibus ac tuam opem invocantibus, Angelum bonum de coelo comitem benignus adjunge : ut ab eo custodiantur in omnibus viis et ad propositam sibi metum feliciter deducantur. Per Christum Dominum nostrum. Amen. Sacerdos aspergat aqua benedicta. Sanctissimus Dominus noster Benedictus
nostrum. Amen. Sacerdos aspergat aqua benedicta. Sanctissimus Dominus noster Benedictus Papa XV hanc formulam benedictionis machinae itineribus aericis destinatas, a Sacra Rituum Congregatione revisam atque dispositam et, ab infrascripto Cardinali eidem Sacro Coetui Praefecto relatam, approbavit, eamque appendici Ritualis Romani inserendam jussit. Die 24 martii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portuensis et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 177.) V. DUBIUM De solemnitate sacratissimi Rosarii. Sacrae Rituum Congregationi, pro opportuna declaratione, propositum fuit sequens dubium, nimirum: «An privilegium, per Decretum Generale die 28 octobris 1913 concessum solemnitati externae Sacratissimi Rosarii, quae Dominica I octobris celebrari poterit
solemnitati externae Sacratissimi Rosarii, quae Dominica I octobris celebrari poterit cum omnibus Missis, praeter conventuale et parochiale, de SS. Rosario, extendi valeat ad alias festivitates externas, quae peragi solent cum magno concursu populi ?» Et Sacra Rituum Congregatio, audito etiam speciali Commissioni suffragio, omnibus perceptis, rescribendum censuit: «Negative, quoad extensionem privilegii solemnitatis Sacratissimi Rosarii, juxta Decretum Generale 28 octobris 1913». Aque iis rescripsit et declaravit die 27 martii 1920. A. Cardinalis Vico, Ep. Portuensis et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 177.) VI. DUBIA De quibusdam episcoporum privilegiis, insignibus ac functionibus. Sacra Rituum Congregatio ernixe rogata
episcoporum privilegiis, insignibus ac functionibus. Sacra Rituum Congregatio ernixe rogata est; ut opportunissime sequentia, de quibusdam Episcoporum privilegiis, insignibus ac functionibus, dubia enodare dignaretur, nimirum: I. De quolibet Episcopo, quaesitur: 1. Num Episcopale biretum rubrum torulo exornari queat ? 2. Num cuique Episcopo liberum sit uti cappa ceterisque vestibus ex panno serico et undulato (vulgo amoeFro = moire), aut saltem serico ? 3. Utrum violacei coloris esse possint, an potius nigri coloris esse debeant, vestis talaris, manteletum et forte mozzeta et biretum Episcopi, in is functibus quae poenitentialis temporibus, vel pro defunctis fiunt ? 4. Num umquam Episcopus, stante praesertim
pro defunctis fiunt ? 4. Num umquam Episcopus, stante praesertim consuetudine, v. g. ad Confirmationem sive publice sive privatim ministrandam, aut in processionibus, gestare possit stolam et mitram et pasteralem baculum cum habitu praelaticio uti supra ? 5. Num usus mitrae argentese cum laciniis item argenteis, pro simplicia mitra damascena vel linea cum duobus laciniis, sicubi invectus fuerit, tolerandus sit ? II. De Episcopo in propria diocesi, petitur: 1. Praesente S. R. E. purpurato Patre non Legato, utrum mozzetam, an satis mantelletum, Episcopus Ordinarius induat ? 2. Praesente item Cardinali vel Metropolitano, debeatne Episcopus Ordinarius cappam, si induerit, reflexam sustinere,
vel Metropolitano, debeatne Episcopus Ordinarius cappam, si induerit, reflexam sustinere, et ab privatis benedictionibus abstinere ? 3. Possitne Episcopus Ordinarius, post Missam de Requiem, cui mozzeta indutus in Choro fuit, stolam super amictum, et pluviale in assumere, et, recedente Celebrante; absolutionem ad luminalem ritu consueto peragere ? Utrum Episcopo Missam lectam (sive privatum, sive Ordinationis) celebrante assistere valeant ad altare, ubi saltem id jam more est, duo Canonici quibusvis insignibus vestiti; an tantum adhibito superpelliceo super rochetum, si hujus usu gaudeant? III. De Episcopo extra propriam diæcesim, inquiritur: 1. Num, attendita consuetudine, tolerari possit ut Episcopus extraneus, sive praesentem, sive
attendita consuetudine, tolerari possit ut Episcopus extraneus, sive praesentem, sive absens Episcopus Ordinarius, non mantelletum, sed mozzetam super rochetum utatur? 2. Num et quando extraneo Episcopo fas sit, praesente vel absente, Episcopo Ordinario, cappam adhibere? 3. Quomodo Episcopus extraneus, si, functioni id requirente, aut annuente Episcopo Ordinario, pastorali baculum utatur, superiorem hujusce baculi partern vertere debet? 4. Praesente Episcopo Ordinario, qui extraneo Episcopo solemniter celebranti throni usum concessit, utrum hic thronus esse possit thronus ipsius Episcopi Ordinarii ab Evangelii parte positus; an erigi debeat a parte Epistolarum thronum alter, Episcopo quidem Ordinario proprium thronum retinente? 5. Potestne Episcopus Ordinarius assistere
quidem Ordinario proprium thronum retinente? 5. Potestne Episcopus Ordinarius assistere in proprio throno, dum Metropolitanus in altero throno, ab Epistolas parte posito, solemniter celebrat? 6. Si Metropolitanus, vel Episcopus extraneus, utens Episcopi Ordinarii throno, pontificaliter celebret: a) num septimum candelabrum adhibendum sit? b) possintne, praeter presbyterum assistentem et diaconum et subdiaconum, duo etiam diaconi parati Episcopo celebranti adsistere? 7. Assistente Episcopo Ordinario in proprio throno, dum alter Episcopus solemniter ad faldistortium celebrat, si, cantato Evangelio, fiat concio: a) viri Episcopo concionatorem ante sermonem Benedicere competat? b) coram utrum, in fine, diaconus confessionem decantare debet? c) usius sit solemnem tunc benedictionem
diaconus confessionem decantare debet? c) usius sit solemnem tunc benedictionem impertiri? 8. Si forte ejusmodi concio ab alio Episcopo praesente, ut supra, vel celebrante Episcopo Ordinario, habita sit, quis indulgentias post publicam confessionem nuntiare debet? 9. Assistente autem in Choro, vel absente, Episcopo Ordinario, dum extraneus Episcopus pontificaliter in ejus throno celebrat, si fiat post Evangelium concio, numquid hac condus, solemnis quoque benedictio dari debet, aut possit? IV. De pluribus Episcopis simul praesentibus dubitatur: 1. Fierine debet Episcoporum, Missæ solemni pontificali adsistentium, thurificatio statim ante incensationem presbyteri et diaconorum paratorum, qui Episcopis celebranti adsistunt? 2. Num probanda sit consuetudo instituta,
qui Episcopis celebranti adsistunt? 2. Num probanda sit consuetudo instituta, solemnitatum quarumdam occasionis processiones, in quibus omnes, qui eisdem intersunt, Episcopi soli et plurimodi et mitra parati sunt, et baculum pastoralem gestant? 3. In ejusmodi processionibus: a) quonam ordine incedere debent tum Episcopus qui processioni praesit, tum ceteri Episcopi? b) num debetur, an saltem concedi possit, singulis Episcopis non celebrantibus duorum canonicorum adsistentiam? 4. Num probari possit ut populo, piae cujusdam peregrinationis aut festivitatis occasione congregata, omnes simul Episcopi praesentes consuetam benedictionem, verba una voce decantantes, solemniterrime impertiantur? V. De Episcopo Ordinario et de Vicario Generali, qui est Episcopus titularis
Episcopo Ordinario et de Vicario Generali, qui est Episcopus titularis Auxiliaris. 1. Potestne Episcopus Ordinarius permittere suo Vicario Generali, qui est etiam Episcopus titularis Auxiliaris, induere solam mozzetam loco mantelleti? 2. Idem Vicarius Episcopus etiam Auxiliaris, potestne benedicere populo intra et extra Ecclesiam? 3. Attente canonem 337 C. C., manetne in suo robore Decretum S. R. C., n. 4023, die 12 junii 1899, super jura Episcoporum Dioecesanorum cedendi thronum alteri Episcopo? Sacra, porro Rituum Congregatio, audito specialis Commissionis suffragio, omnibus et singulis propositis quaestionibus mature examine perpensis, ita rescribendum censuit; nimirum: I. — Ad 1. Negative. Ad 2. Negative, juxta
nimirum: I. — Ad 1. Negative. Ad 2. Negative, juxta Caeremoniale Episcoporum (lib. I, cap. III, nn. 1, 3), adhibito nempe rudiori vel leviori panno ex lana pro opportunitate: textili enim serico (non undulato) legitime utuntur qui sunt de Cappella, Domo, Familia Summi Pontificis. Ad 3. Romae, semper esse debent violacei coloris, excepta Sede vacante; extra Urbem, laudabiliter coloris nigri, exceptis bireto et pileolo, quae semper erunt violacei coloris. Ad 4. Negative, et serventur: Pontificale Romanum (edit. typ., 23 augusti 1888), Caeremoniale Episcoporum (edit. typ., 21 augusti 1886), et Decreta. Ad 5. Negative, quum mitra ex tela argentea sit propria
Ad 5. Negative, quum mitra ex tela argentea sit propria Summi Pontificis in luctuosus; sed neque damascena, quae vel Cardinalium (specialis) vel Protonotariorum Apostolicorum ad instar et propria. II. — Ad 1. Servetur Caeremoniale Episcoporum (lib. I, cap. IV, n. 7). Ad 2. Ad primam partem, affirmative. Attamen illam explicabit pontificalius peracturus, inserviente de ea caudatario, illos actus excipiendo, quos immediate cum Cardinali vel Metropolitano, aut versus eos exhibeat. Ad secundam affirmative, juxta Caeremoniale Episcoporum (lib. I, cap. IV). Ad 3. Affirmative. Ad 4. Negative ad primam partem; affirmative ad secundam. III. — Ad 1. Imo convenit, domi, invitante Episcopo
secundam. III. — Ad 1. Imo convenit, domi, invitante Episcopo Ordinario, aut ex praesumpto ipsius beneplacito; extra, negative, nisi juxta Caeremoniale Episcoporum (lib. I, cap. IV, nn. 4 et 7) et Decreta (praesertim Decr. n. 388, Januen., 20 julii 1621), cum mozzeta habeatur simul mantelletum: paulatim amota, juxta prudentiam arbitrium Ordinarii, consuetudine, ubi adsit. Ad 2. Rite utitur cappa, quando Pontificalia solemnia ad solium legitime peragit; si tamen sit Ordinarii Coadjutor seu Auxiliaris, ut poterit iis in adjunctis, in quibus licet juxta leges liturgicas, de licentia Ordinarii, ad mentem Decretorum S. R. C. nn. 2010, Veliternae, 6 septembris 1698 ad
S. R. C. nn. 2010, Veliternae, 6 septembris 1698 ad 1 et 2; 2011, Veliternae, item 6 septembris 1698, ad 1, et 4023, 12 junii 1899. Ad 3. Semper cum parte reflexa ab se; scilicet, versus personas vel res quas prospicit. Ad 4. Affirmative ad primam partem: imo Missas pontificalis ad thronum celebratio ad tramitem Caeremonialis Episcoporum habenda est, etiam quoad situm throni Celebrantis, qui sit in abside, seu in centro Chori, aut a cornu Evangelii. Negative ad secundam salvo jure Metropolitani et Legati Apostolici Episcopali charactere insigniti, quoad assistentiam in throno a latere Epistolae, celebrante Episcopo, etiam Ordinario, ad
in throno a latere Epistolae, celebrante Episcopo, etiam Ordinario, ad faldistortium, juxta Caeremoniale Episcoporum (lib. I; cap. XXIII, n. 24, et lib. II, cap. IX, nn. 5-7); quod assistentiae jus non competit cuilibet Episcopo Ordinario, nisi ad tramite Caeremonialis Episcoporum, loco secundo citato, scilicet in propria sede, celebrante alio Episcopo ad faldistortium. Ad 5. Negative. Ad 6. Ad a) : Negative; ad b) : Affirmative. Ad 7. Ad a, b, c. Servetur Caeremoniale Episcoporum (lib. II, cap. IX, nn. 5-7), delata Episcopo Ordinario etiam benedictione concionatoris. Ad 8. Servetur Caeremoniale Episcoporum (lib. II, cap. VIII, n. 51). Negative, cum benedictio,
Episcoporum (lib. II, cap. VIII, n. 51). Negative, cum benedictio, ex Ceremoniali et Pontificali, secum ferat Indulgentiarum concessionem, quam omittere irregulare esset. Verumtamen Episcopus celebrans, neque ex Ordinarii delegatio, valeret Indulgentias cedere; Ordinarius autem non posset benedictionem impertiri, quippe quae a celebratione nequit separari. IV. — Ad i. Servetur Ceremoniale Episcoporum. Ad 2. Nihil obstat; abstincant tamen a stola et baculo pastorali gerendis. Ad 3. Ad a) : Servetur consuetus in processionibus ordo; ad b) : Negative, in casu. Ad 4. Negative, non obstante, sicubi necesserit, istiusmodi consuetudine, quae prudenter eliminanda est. V. Ad i. Negative. Ad 2. Episcopus auxiliaris,
eliminanda est. V. Ad i. Negative. Ad 2. Episcopus auxiliaris, qui simul sit Vicarius Generalis, potest in Diocesi ubique benedicere populo, tum in Ecclesia tum extra Ecclesiam, idque jure, quin opus sit specialem concessionem obtinere ab Episcopo Ordinario; ad normam can. 370 § 2, collati cum can. 349 § 1 et 239 § 1, n. 12. Ad 3. Affirmative. Atque ita rescripsit, declaravit et servari mandavit. Die 26 novembris 1905. A-Gard. Vico, Ep. Portuensis et S. Rufinae, R. C. Prefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. ACTA TRIBUNALIA (P. 183). SACRA ROMANA ROTA I. DE MANILA (Manille). Legatorum piorum. Benedicto PP. XVI feliciter
I. DE MANILA (Manille). Legatorum piorum. Benedicto PP. XVI feliciter regnante, Pontificatus Dominations sue anno quinto, die 18 februarii 1905, RR. PP. DD. Petrus Rosetti, Ponens, Raphael Chimenti et Maximus Massimi Auditores de Turno, in Causa De Manila, Legatorum Piorum, inter Sacram Provinciam SSmi Nominis Jesu S. Augustini, representatam per legitimum procuratorem Thomam Ambrosetti, advocatum, et Revenum Vicario Lapus, parochum loci Candaba, representatam per legitimum procuratorem Felicem Santi, advocatum, interveniente et disceptante in Causa Revenum Promotore Justitiae, sequentem tulerunt definitivam sententiam. Le pretre Vincent Lapus, cure de S. Andre a Candaba, diocèse de Manille, actionne en justice les Pères Augustins,