jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
cathédratique en France. I. Sur le premier point, les consulteurs constatent que le projet soumis par les provinces de N... et X... s'écarte notablement de la notion juridique du cathédratique. Celui-ci, en effet, est une taxe modérée que doivent payer chaque année, en signe de soumission, toutes les églises ou bénéfices soumis à la juridiction de l'évêque, ainsi que les confréries de laïcs (can. 1504). Or, le projet ne parle que des cures ou paroisses. Il s'écarte donc de la loi en ce que le cathédratique devait atteindre : a) toutes les églises soumises à la juridiction de l'evêque, donc,
toutes les églises soumises à la juridiction de l'evêque, donc, non seulement les paroisses, mais les collégiales, les oratoires publiques stauliers, même desservis par les Réguliers; — b) tous les bénéfices soumis à l'autorité de l'évêque, donc, non seulement ceux des cures, même amovibles, mais les canonicats et autres bénéfices sans charge d'àmes; — c) les confréries de laïcs, érigées par l'Ordinaire, pourvu cependant qu'elles aient leur église propre, ce qui est assez rare en France, mais non les simples associations pieuses, comme les Enfants de Marie, les Merciers de famille, etc., qui ont leur siège dans les églises paroissiales.
famille, etc., qui ont leur siège dans les églises paroissiales. — Sur tout cela cf. Pallotini, v. Episcopus, § III; Benoit XIV, De Synodo, V, 6 et 7; Acta Ap. Sedis, ILO, p. 496, etc. De plus, le mode de taxation projeté s'écarte de la notion même du cathédratique; « nam potius quam ad lucrum episcopis, constitutus est hic census in recognitionem subjectionis et honoris in cathedram episcopalem » (S. I, III, tit. 39, n. 6). C'est une taxe uniforme, modifiable de sa nature, et qui ne peut varier selon les revenus du bénéfice, moins encore selon la population des
les revenus du bénéfice, moins encore selon la population des paroisses. Fixée autrefois à deux aurei, elle a été réduite par le concile de Rome de 1725 (tit. VIII, c. 4) à 20 juules (environ 10 fr.), sauf les coutumes établies. Or, d'après le projet, le cathédratique dépasserait cette somme et varierait selon le nombre des habitants, lequel est loin d'être proportionnel à la richesse de la paroisse; surtout, ce calcul ne fait en rien songer à ce que doit être le cathédratique, « un signe de reconnaissance honorifique », et le transforme en un tribut fiscal personnel. II. Sur
et le transforme en un tribut fiscal personnel. II. Sur le second point, l'opportunité d'établir le cathédratique France, on fait remarquer : a) que depuis des siècles c'est chose inconnue dans ce pays, ce qui ne supprime par l'obligation des églises de le payer s'il est rétabli, mais ce qui semble exonerer les évêques du devoir de l'établir ; — b) qu'à part les chanoines munis de prébendes (omis dans le projet), il n'y a plus en France aucun bénéfice doté de revenus certains et fixes, et que la plupart des églises, surtout rurales, n'ont que de maigres ressources; —
des églises, surtout rurales, n'ont que de maigres ressources; — c) que la source presque unique des traitement des évêques, vicaires généraux, cures, vicaires, est le denier du culte, formé des offrandes des fidèles ; ce serait sur la part reçue par chacun de ce denier du culte, que les cures seraient taxés ; ils seraient ainsi contraints de reverser à l'Évêque une part de cette contribution à laquelle les évêques participent déjà. Il semble donc que ce cathédratique, déjà si peu canonique, serait mal compris des fidèles et du clergé ; c'est sans doute ce qui explique que deux
clergé ; c'est sans doute ce qui explique que deux ou trois provinces seulement, sur les quatorze existantes, ont songé à établir cet impôt. — d) La raison avancée, à savoir le besoin de pourvoir aux frais des curies épiscopales, est loin d'être probante : d'abord parce que rien n'empêche d'y subvenir par le denier du culte, destiné aux besoins généraux du clergé diocésain ; ensuite, parce que cela ne justifierait pas le cathédratique, ainsi détourne de sa véritable nature. Resolution. — Proposites in plenariis S. C. Concilii comitis die 13 martii 1920 in Palatio Vaticano habitis, supra recensitis precibus
13 martii 1920 in Palatio Vaticano habitis, supra recensitis precibus nonnullorum Galliæ Ordinariorum, super his Emi Patres rescribendum censuere : s, Prout exponitur non expedire. Quam resolutionem, referente in audientia insequente diei infra-scripto S. C.C. Secretario, Ssmus Dnus Noster Benedictus divina Providentia PP. XV approbare et confirmare dignatus est. J. MORI, Secretarius. Domine Deus, Pater omnipotens, qui hanc gratiam caelitus salit tribuere dignatus es, ut ex illo possint universa condire, quae hominibus ad escam procreasti, bene dic hanc creaturam salis, ad effagandum inimicum; et ei salubrem medicinam imponite, ut proficiat sumentibus ad animae et corporis sanitatem. Per Christum Dominum nostrum.
sumentibus ad animae et corporis sanitatem. Per Christum Dominum nostrum. Ite. Amen. Tum procedit absolvite ad exorcismum aquae: Exorcizo te, creatura aquae, in nomine Dei Patris, et Fili, et Spiritus Sancti, ut repellas diabolum a termino justorum, ne sit in umbrae hujus Ecclesiae et altaris. Et tu, Domine Jesu Christe, infunde Spiritum sanctum in hanc Ecclesiam tuam et altare ut proficiat ad sanitatem corporum et animarum adorantium te, et magnificetur nomen tuum in gentibus: et increduli corde convertantur ad te, et non habeant alium Deum, praeter te, Dominum solum, qui venturus es judicare vivos et mortuos, et saeculum per ignem.
venturus es judicare vivos et mortuos, et saeculum per ignem. Ite. Amen. Deinde dicit: I. Dominus vobiscum. Et cum spiritu tuo. Oremus. Domine Deus, Pater omnipotens, statutor omnium elementorum, qui per Jesum Christum Filium tuum Dominum nostrum elementum hoc aquae in salutem humani generis esse voluisti, te supplices deprecamur, ut, exauditis orationibus nostris, eam tuae pietatis aspectu sanctifices; atque ita omnium spirituum immundorum ab ea recedat incursio, ut ubicumque fuerit in nomine tuo aspersa, gratia tuae benedictionis adveniat, et mala omnia, te propitiante, procul recedant. Per eumdem Dominum nostrum Jesum Christum Filium tuum: Qui tecum vivit et regnat Deus, per
Christum Filium tuum: Qui tecum vivit et regnat Deus, per omnia saecula saeculorum. R. Amen. Tum dicit super cineres: Benedictio cinerum. V. Dominus vobiscum. Et cum spiritu tuo. Oremus. Omnipotens sempiterni Deus, parce peccantibus, propitiare supplicantibus, et mittere digneris sanctum Angelum tuum de caelis, qui bene dicat et sanctificet hos cineres, ut sint remedium salubre omnibus, nomen sanctum tuum humiliter implorantibus, ac semetipsos pro conscientia delictorum suorum accusantibus, ante conspectum divinae clementiae tuae facina sua deplorantibus, vel serenissimam pietatem tuam suppliciter obsecuantibus; et praesta, per invocationem sanctissimi nominis tui, ut quicumque eos super se asperserint, pro redemptione peccatorum suorum, corporis
quicumque eos super se asperserint, pro redemptione peccatorum suorum, corporis sanitatem et animae tutelam percipiant. Per Christum Dominum nostrum. Ite. Amen. Tum accipit sal, et miscet cineri in modum crucis, dicens: Commixtio salis et cineris pariter fiat. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. R. Amen. Deinde, accipiens pugillus de mixtura salis et cinerum, mittit in aquam in modum crucis, dicens: Commixtio salis, cineris et aquae pariter fiat. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Ite. Amen. Deinde dicit super vinum: Benedictio vini. V. Dominus vobiscum. Et cum spiritu tuo. Oremus. Domine Jesu Christe, qui in Cana Galilaeae
spiritu tuo. Oremus. Domine Jesu Christe, qui in Cana Galilaeae ex aqua vinum fecisti, quique es vitis vera, multifariis super nos miserere consolationis tuae; et hanc dicere et sanctificare digneris hanc creaturam vini, ut ubicumque fusum fuerit, vel aspersum, divina hanc benedictionis tuae opulentia repleatur, et sanctificetur: Qui cum Patre, et Spiritu sancto, vivis et regnas Deus, per omnia saecula saeculorum. R. Amen. Deinde mittit in modum crucis vinum in aquam ipsam, dicens: Commixtio vini, salis, cineris et aquae pariter fiat. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. R. Amen. V. Dominus vobiscum. R. Et cum spiritu tuo. Oremus.
Amen. V. Dominus vobiscum. R. Et cum spiritu tuo. Oremus. Omnipotens sempiterni Deus, creator et conservator humani generis, et dator gratiae spiritualis, et largitor aeternae salutis, emissi Spiritus Sanctus tuus super hoc vinum cum aqua, sale et cinere mixtum; ut armatum caelestis defensione virtutis, ad consecrationem hujus altaris tui proficiat. Per Dominum nostrum Jesum Christum Filium tuum: Qui tecum vivit et regnat in unitate ejusdem Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. R. Amen. Postea cum praedicta aqua benedicta facit malum, seu Corpus quod benedicit, dicens: V. Dominus vobiscum. R. Et cum spiritu tuo. Oremus. Summe Deus, qui summa et
Et cum spiritu tuo. Oremus. Summe Deus, qui summa et media imaque custodis, qui omnem creaturam intrinsecus ambiendo concludis, sanctifica et bene dic hanc creaturam calcis et sibuli. Per Christum Dominum nostrum. R. Amen. Corpus benedictum reservatur et residuum aquae benedictae funditur in sacrarium. Deinde consecrator, accedens ad altare, signat cum pollice dexterae manus de Chrismale consecrationem, id est sepulchrum altaris, a quo ablatas sunt Reliquias, in quatuor angulis signum crucis, et dicens, dum unamquamque crucem facit: Consecratur, et sanctificatur hoc sepulchrum. In nomine Patris et Filii, et Spiritus Sancti. Pax huic domui. Deinde recondit ibi vasculum cum Reliquias et
Pax huic domui. Deinde recondit ibi vasculum cum Reliquias et aliis in eo inclusis veneranter, atque accipiens lapidem, seu tabulam, qua debet claudendum sepulchrum, facit cum pollice crucem de Chrismate subtus in medio ejus, dicens: Consecratur et sanctificatur haec tabula (vel hic lapis), per istam unctionem et Dei benedictionem. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Pax tibi. Et mox, cemento benedicto adhibito, adjuvante, si opus fuerit, cementario, ponit et coaptat tabulam, seu lapidem, super sepulchrum, claudens illud, et dicit: Oremus. Deus, qui ex omnium cohabitatione Sanctorum, aeternam majestati tuae conse crure habitaculum da aedificationi tuae incremina caelstia: et
tuae conse crure habitaculum da aedificationi tuae incremina caelstia: et praesta; ut quorum hic Reliquias pio amore complectimur, eorum semper meritis adjuvemur. Per Christum Dominum nostrum. R. Amen. Tunc, cementario adjuvante, cum eodem cemento firmat ipsam tabulam, seu lapidem, super sepulchrum: deinde ipse facit crucem desuper ex Chrismate cum pollice dexterae manus, dicens: Signatur et sanctificatur hoc altare. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Pax tibi. Superscripti ritus seu formulae breviores Consecrationis altarium execratorum concordant cum originalibus approbatis. In fidem, etc. Ex Secretaria S. Rituum Congregationis, die 9 septembris 1920. PHILIPPUS Di FAVA, S. R. C. Substitutus. ACTA
septembris 1920. PHILIPPUS Di FAVA, S. R. C. Substitutus. ACTA APOSTOLICAE SEDIS. COMMENTARIUM OFFICIALE Anno XII, n° 12. Die 2 novembris 1920. ACTA BENEDICTI PP. XV P. 457) LITTERAE ENCYCLICAE Ad patriarchas, primates, archiepiscopos, episcopos aliosque locorum Ordinarios, pacem et communionem cum Apostolica Sede habentes, de Sancto Ephrem Syro monacho Edesseno Doctore Ecclesiae renuntiando. BENEDICTUS PP. XV VENERABILES FRATRES Salutem et apostolicam benedictionem. Principi Apostolorum Petro illud est a divino Ecclesiae Conditore attributum, ut, fide omnis erroris immuni cum Deo cohaerens, tanquam « coriphaeus Apostolici chori » et communis omnium magister ac rector Illius gregem pasceret, qui Ecclesiam suam, in
magister ac rector Illius gregem pasceret, qui Ecclesiam suam, in ipsius Petri ejusque successorum visibilis, perpetuis ac solidis magisterii auctoritate aedificavit; qua in mystica petra, idest totius ecclesiastici aedificii fundamento, quasi quodam in cardine et centro, non minus catholicae fidei quam christianae caritatis communio consisteret. Id quidem esse Primatus Petro conlatum singulare munus ut caritatis, item ac fidei, divitias usquequaque diffundent atque in omnibus veluti tueretur, Ignatius Theophorus, recens ab apostolorum aetate, pulchre declaravit. In iis etiam quas ex itinere misit ad Ecclesiam Romanam nobilissimas litteras, suum nuntiando in Urbem adventum, martyrii pro Christo faciendi causa, praclarum de illius Ecclesiae
adventum, martyrii pro Christo faciendi causa, praclarum de illius Ecclesiae in ceteras omnes principatu aedidit testimonium, cum eam « universo coetui caritatis Praesidentem nuncupavit, scilicet ut significaret non modo Ecclesiam universam esse adspectabilem divinae caritatis imaginem, sed etiam Romanae Sedi beatissimum Petrum, una cum Primatu, caritatis suae erga Christum triplici confessione affirmata reliquisse hereditatem, ut eodem igne fidelium omnium animos incenderet. Utramque notam ut pontificiae propriam auctoritatis antiqui Patres, praecipue qui inlustriores Orientis cathedras obtinebant, exploratissimam cum haberent, ad hanc Apostolicam Sedem, quae una salutem in extremo discrimine sponderet, confugere consueverant, quotiescumque vel haeresum fluctibus vel intestinis discidiis jactabantur. Ita
consueverant, quotiescumque vel haeresum fluctibus vel intestinis discidiis jactabantur. Ita egisse constat Basilium Magnum, ita insignem Nicaenae fidei propugnatorem Athanasium, ita Joannem Chrysostomum, deferos illos orthodoxae fidei Patres, cum ab episcoporum conciliis, secundum veterum ecclesiasticorum canonum praescripta, ad supremum Romanorum Pontificum judicium provocarunt. Hos vero quis dixerit ei mandato, quod a Christo haberent confirmandi fratres, aliqua ex parte defuisse? Quin immo, ne id officium desererent, alii in exsilium impavide proficisci, ut Liberius, ut Silverius, ut Martinus; alii causam orthodoxae fidei, ejusque defensorum qui Pontificem appellaverant, animose agere, ut vel eorum, qui vita functi essent, vindicarint memoriam: exemplo sit Innocentius I,
qui vita functi essent, vindicarint memoriam: exemplo sit Innocentius I, qui episcopis Orientis imperavit, ut in liturgicis diptychis, cum orthodoxorum Patrum nominibus inter actionem sacram commemorandum, denuo Chrysostomi nomen inscriberent. Nos autem, cum populos Orientales non minore sane, quam decessores Nostri, sollicitudine et caritate complectamur, equidem gaudemus nonnullos ex iis, teterrimo bello restincto, et se in libertatem vindicasse et sacrae dominatu laicorum subduxisse. Qui cum rem publicam, pro sua quisque nationis ingenio majorumque institutis, ordinare contendant, videmur rem tempori earumque condicionibus congruentem facturi, si exemplum sanctitatis, doctrinae patriaeque caritatis splendidissimum iis proposuerimus cum ad diligenter imitandum, tum ad studiosius colendum.
iis proposuerimus cum ad diligenter imitandum, tum ad studiosius colendum. Sanctum Ephrem Syrum intellegimus, quem cum flumine Euphrate haud inepte comparat. Gregorius Nyssenus, quod ejus « aquis irrigata christianorum multitudo centuplum fidei fructum » efferret; Ephrem dicimus, cujus laudes desiderii orthodoxique Patres et Doctores, a Basilio, Chrysostomo, Hieronymo ad Franciscum Salesium et Alphonsum de Ligorio, unum ore praedicant. Gratum quidem est vocibus adjungere horum veritatis praedicationem Nostram, qui etsi dissimiles inter se ingenious ac temporum locorumque intervallis disjuncti sunt, ille tamen ex iis oritur conficiturque concentus, cujus facile « unum eundemque Spiritum » modulatorem agnoscas. Quod autem illas quas dedimus
eundemque Spiritum » modulatorem agnoscas. Quod autem illas quas dedimus ad vos Encyclicas Litteras, Venerabiles Fratres, in die natali S. Hieronymi, haec tam brevi spacio consequantur, hoc ideo usu venit, quia duo praclarissimi viri non una re conveniunt. Etenim fuerunt Hieronymus et Ephrem fere aequales, ambo monachi, ambo Syriae incolae, uterque sacrorum Librorum cognitione studioque excellentes; quos jure dixeris, veluti « duo candelabra lucentia so » a Deo destinatos alterum proprie ad occidentales, alterum ad orientales regiones illuminandas. Quae autem eorum scriptis continentur, ejusdem bonitatis sunt ejusdemque spiritus; ac propter ea fit, ut, quemadmodum in iis concors et immutabilis latinorum
ea fit, ut, quemadmodum in iis concors et immutabilis latinorum atque orientalium Patrum doctrina elucet, siceorum laudes et gloria veluti in unum coalescent et copulentur. Utra ex celeberrimis quondam orbibus, Nisibi et Edessa, beatum Ephrem in lucem ediderit, ambigitur: eum certo, cum postremae persecutionis martyribus sanguine conjunctum, christianorum more parentes eduxerunt. Quos si copiosae vitae commoda defecerant, at laus illa longe major splendidiorque ornabat, quod « in judicio Christum professi fuerant ». Ineunte vero adulescentia, Ephrem, ut in opusculo Confessionum suarum conqueritur, remissius languidiusque animi restitit cupiditatibus, quibus illa aetas exagitari solet: erat enim ingenio fervens, in iram praeceps, jurgiorum
exagitari solet: erat enim ingenio fervens, in iram praeceps, jurgiorum cupidus, mente linguaque solutior. Sed cum in vincula esset ob falsum crimen conjectus, humanas res et inania mundi oblectamenta coepit despicere; itaque, ubi se judici purgavit, illico monachi habitum induit, et deinceps se totum ad pietatis exercitia, sacrarumque studia Scripturarum contulit. Cum autem gratiam sibi conciliasset Jacobi Episcopi Nisibensis, unius ex CCCCVIIl Patribus Concilii Nicaeni, qui celeberrimam exegeesis scholam in urbe episcopali condiderat, patroni sui exspectationem, assidua et peracuta commentatione Bibliorum, non tam explevit, quam superavit; quare brevi maximus omnium ejus scholae interpres evasit, et « Doctor Syrorum » nuncupatus
ejus scholae interpres evasit, et « Doctor Syrorum » nuncupatus habitusque est. Is, haud ita magno spacio, sacrarum studia Litterarum, Persarum copiis urbi impendentibus, intermittere cogitur; quam caeulo afem ut removeret, cives suos omnibus nervis ad resistendum incitat. Jam vero periculum, semel Jacobi episcopi precibus propulsatum, rursus, eo vita functo, ingravescit; iterumque obsessa urbs, anno CCCLXIi in potestatem dicionque Persarum venit. At Ephrem, in exsilium pergeere quam infirmitate servire praeoptans, Edessam commigravit, ibique, maximam partem ecclesiastici doctoris munus studiosissime obiit. Quam igitur in suburbano colle casam habitavit, ea mox, illustris academiae instar, magna hominum celebritate floruit, divinorum Librorum studio fidelfunctium
academiae instar, magna hominum celebritate floruit, divinorum Librorum studio fidelfunctium : atque inde prophetae sunt doctissimi illi Scripturarum interpretes, qui ad eandem disciplinam suos quisque alumnos excoluerunt, Zosimus, Marcellus, Sanctus Isaac Amidensis, cui quidem, ob scriptorum gravitatem et copiam, Magni nomen adhaesit. Itaque ex illo recessu adeo de doctrina sanctimoniaque Ephrem fama percrebruit, ut, cum Basilium Magnum de facie nosse percuperet, ob eamque causam venisset Caesaream, cognitum Basilius divinitus ejus adventus, singulari hominem cum reverentiae significatione acceperit, suavissimosque cum eo de divinis rebus sermones contulerit : quo etiam tempore idem perhibetur ipsum impositionem manuum diaconus consecrasse. Edessena vero solitudine Ephrem
perhibetur ipsum impositionem manuum diaconus consecrasse. Edessena vero solitudine Ephrem non pedem, nisi statis diebus, efferebat, ut acerrimas illas ad populum cootiones haberet, quibus adversus haereses tum gliscentes, fidem dogmata tuebatur. Qui, si pro suae humilitatis conscientia ausus non est ad sacerdotium contendere, at in inferiore diaconatus gradu perfectissimum se Stephani interpretorem praeviuit. Ergo Scripturas continenter docere et divini verbi praedicationi vacare ; virgines Deo devotas ad sacram psalmodiam instituere ; commentarios cotidie scribere Bibliis explicandis orthodoxaeque fidei illustrandae ; popularibus suis, praesertim egenis et calamitosis, subvenire ; quae ceteros docturus esset, ipse tam absolute cumulateque ante perficere, ut in
docturus esset, ipse tam absolute cumulateque ante perficere, ut in se imaginem illam sanctitatis referret, quam Ignatius Theophorus levitis proponit, cum eos Domus dumtaxat appellat, idest « mandatum Christi », eosque exprimere affirmat « mysterium fidei in conscientia pura ». Quantam vero quamque actuosam fratribus caritatem in summa gravissime ex ex abundanti, gravissime in summa gravissime et autem copiosis laboribus, exhibuit! Casam enim deserens, ubi tot annos caelestem potius quam humanam vitam exegerat, Edessaam accuriit: gravissimis velis, quae quidem Gregorio Nysseno « tanquam divinissimae fabre factae claves » ad animus et arcas locupletium aperiendas visa sunt, monitum quidem frumentum comprimere,
et arcas locupletium aperiendas visa sunt, monitum quidem frumentum comprimere, vehementiusque rogat, ut saltem de superfluo fratrum inopiae sustentarent. Lisi igitur unius civium necessitate quam viri gravitate permotis, ipse ex corrogata pecunia enectis fame comparare lectulos, sternuti sub Edessae Porticibus, languentes resicere, peregrinis occurrere, qui undique in urbem, panem flagitantes veniebant. Itaque vere hunc dixeris in patriae praesidio divina providentia collocatum ! Qui non ante in suam solitudinem rediit, quam, exacto anno, e novarum frugum perceptione alimentorum copia in sens exstiterat. Omnino commemoratione dignum est reliculum ab eo civibus suis testamentum, in quo plenum hominis cum fides tum humilitas, tum
testamentum, in quo plenum hominis cum fides tum humilitas, tum etiam patriae caritas eminet singularis. « Ego Ephrem morior. Cum timore autem ac reverentia adjuro vos, o incolae civitatis Edessae, ne solitalem meum in domo Dei ponam aut sub altari. Non enim decet vermim putredine scatentem in templo et sacrario Dei reponi. Verum in mea mea et pulmo deponite, quibus quotidie utebar atque induebar. Comitamini me in psalmis atque orationibus versutis, et assidue pro mea parvitate oblationes facere dignemini, Marsupium Ephrem nunquam habuit : sed baculus ei fuit, non pera, neque argentum vel aurum, aut aliam aliquam possessionem super terram
neque argentum vel aurum, aut aliam aliquam possessionem super terram aliquando acquisivi vel possedi. Meis igitur praceptis atque doctrina salem operam dantes, ut mei discipuli, a catholica ne desciscatis ab. Circa fidem maxime estote constantes, cavendo vobis ab adversariis, iniquitatis, inquam, operatoribus et vaniloquis et a seductoribus. Et benedicta vestra sit civitas, in qua habitatis. Ipsa enim Sapientum est Civitas et Mater Edessa ». Sic Ephrem a vita cessit ; at nomen ejus abiit memoria, quae semper apud universam Ecclesiam in benedictione fuit. Quare cum de eo in sacra Liturgia subinde fieri ceperit commemoratio, licuit Gregorio Nysseno illud affirmare :
subinde fieri ceperit commemoratio, licuit Gregorio Nysseno illud affirmare : « Ejus vitae et alique doctrinae splendor universo terrarum orbi illuxit ; nam in omni fere loco qui illustratur a sole, cognoscitur ». Jam quae hic tantus vir quamque multa scripserit, non est cur singillatim exponamus : « Dicitur porro tricies centenas miriades carminum, si omnia simul numerare velis, conscripsisse ». Doctrinam ea quidem ecclesiasticam complectuntur fere omnem ; exstant enim commentarii de sacris Scripturis deque mysteriis fidei, sermones de officiis deque interiori vita, de sacra liturgia lucubrationes, hymni in dies festos Domini, B. Mariae Virginis et Sanctorum, in pompas
dies festos Domini, B. Mariae Virginis et Sanctorum, in pompas rogationum et paenitentiales, in defunctorum funera. Quibus ex omnibus candidissima prorsus eminet ejus anima, quae merito lucerna evangelica dicitur « ardens et lucens », cum, verum illustrando, efficit ut illud amemus et sequamur. Immo Hieronymus, cum S. Ephrem scripta testatur suo tempore, haud aliter ac SS. Patrum et Doctorum orthodoxorum opera, publice in liturgicis coetibus legi consuevisse, tum etiam de graeca eorum librorum ex archetypo syriaco conversione affirmari se et acumen sublimis ingenii etiam in translatione » cognovisse. Jam vero si in honorem beato Diacono Edesseno verti debet, quod praedicationem