jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
fuit quominus ultra triennium regimen monasterii haberent; quamvis vero in Codice Juris Canonici haec praescriptio confirmata haud fuerit, tamen ex Summi Pontificis mandato H. S. C. in Constitutionibus monasteriorum eam servari praecipit. Cum tamen in monasteriis electio peragenda est intra Communitatis membra, quae saepe pauca sunt, facilius causa ad dispensationem haberi poterit, ex defectu scilicet idoneae personae. Haec omnia revolvens animo SSmus D. N. Benedictus XV, ad praecavendos abusus, qui in hac re facile subrepere possunt, mandatum dedit monendi singulos Ordinarios locorum, quibus cura incumbit praesidendi electionibus sive Moderatricis generalis in capitulis Congregationum, sive Antistitarum in monasteriis monialium suae diœcesis,
in capitulis Congregationum, sive Antistitarum in monasteriis monialium suae diœcesis, ut de praefata inhabilitate electrices doceant, et si quando certieres fiant capitulares in eandem personam ultra tempus a Constitutione permissum suffragium esse latuerent, inquirant de specialibus et gravibus causis, quae postulationem exigere videantur; et moneant vocales Sedem Apostolicam difficilem omnino se praeparare ad hujusmodi gratiam concedendam. Insuper noverint oportet, postulationem non nisi perpensis mature causis admitti, quae proinde per litteras ab Ordinario ipsi Sanctae Sedi exponi debent. Quod sane non modicum tempus requirit et certum incommodum affert capitularibus, quae responsum exspectare debent antequam ad uliora procedere possint. Si quando tamen
exspectare debent antequam ad uliora procedere possint. Si quando tamen causae ita graves adsint, quae ejusdem personae electionem exigant ultra tempus in Constitutionibus permissum, Ordinarius, dispensationis obtinendae causa, petitionem ad Sacram Congregationem mittat, in qua clare et distincte referat, quot scrutiniiis fuerit postulatio completa, quotve suffragia ex numero capitularium electae faverint; praecipue rationes exponat quae talem reelectionem exigere videantur, addita quoque sua sententia. Interim omnia tibi fausta a Domino adprecor. Romæ, ex Secretaria Sacrae Congregationis de Religiosos, die 11 martii 1920. THEODORUS Card. VALLE DI BONZO, Praefectus. MAURUS M. SERAFINI, Ab. O, S. B., Secretarius. Decreto S. C. de Religiosos,
Ab. O, S. B., Secretarius. Decreto S. C. de Religiosos, Ssmus Dnus Noster Benedictus PP. XV: 26 junii 1920. — Instituti Sororum Ancillarum Immaculati Cordis Beatae Mariae Virginis, cujus domus princeps in civitate vulgo Monroe, in diœcesis Detroitiensis, sita est, Constitutiones definitivus approbavit. SACRA CONGREGATIO DE PROPAGANDA FIDE DECRETUM Super extensionem delegationis Indiarum Orientalium ad regionem Birmanicam. Quo aptius sollicita cura, quam hoc sacrum Consilium Christiani Nomini Propaganda gerit de omnibus Indiarum Orientalium missionibus, exerceretur, opportunum jamdudum videbatur munera Delegati Apostolici ad Birmaniam quoque extendere, quae usque adhuc, variis de causis, a finibus Delegationis Apostolicae Indiarum Orientalium exclusa manserat. Itaque,
causis, a finibus Delegationis Apostolicae Indiarum Orientalium exclusa manserat. Itaque, sublatis nunc difficultatibus quae prius obstaculum fuerant, Emi Patres hujus sacræ Congregationis de Propaganda Fide, in generalibus comitiis die 12 vertentis mensis julii habitis, rem mature perpensa atque attentis omnibus circumstantiis, quae nunc id suadent, statuendum censuerunt ut limites ejusdem Delegationis Apostolicae, quales ab anno 1884 constituti sunt, etiam ad Birmaniae integrationem extendantur. Quam Emorum Patrum sententiam, eodem die 12 currentis mensis julii Ssmo D. N. Benedicto div. prov. PP. XV ab infrascripto sacrae hujus Congregationis Secretario relatam, eadem Sanctifissa Sua adprobare ratamque habere dignata est, atque praesens Decretum ea
Sua adprobare ratamque habere dignata est, atque praesens Decretum ea super re confici jussit. Datum Romae, ex Edibus sacrae Congregationis de Propaganda Fide, die 16 julii, anno Domini 1920. G. M. Card. VAN ROSSUM, Praefectus. CLAURENTI, Secretarius. SACRA CONGREGATIO RITUUM I. T AURINENSIS SIVE NOVARIAE. (Turin et Novara.) Beatificationis et canonizationis Servi Dei Andreae Beltrami, sacerdotis piae societatis salesianorum. (Introduction de la cause.) Saeculo decimonono in finem vergente, Pia Salesianorum Societas a Ven. Joanne Bosco instituta, novisque temporum necessitatibus et adjunctis apprime consona, exinde in varias orbis regiones propagata est. Alma mater filios et alumnos quos genuit et aluit, continuo
Alma mater filios et alumnos quos genuit et aluit, continuo Christo et Ecclesiae oblitus et offerit in gloriam Dei proximique salutem. Ex his jucundo laetoque animo nunc ostendit Andream Beltrami, quem adhuc puerum in proprio ephebeo educavit, adolescentem in suam aggregavit familiam et sacerdotem integerrimum ac operarium pretiosum complexa est. In ameno et salubri oppido Omegna, Novariensis diœcesis, die 24 junii anni 1870, a pis honestisque parentibus Antonio et Catharina pariter Beltrami, Servus Dei natus est, dieque sequenti in ecclesia parochiali baptizatus. Infanti nomen Andreas imponitur in sacro fonte. Optima mater hunc filium, primogenitum &uae foecunditatis et numerosae prolis, statim
mater hunc filium, primogenitum &uae foecunditatis et numerosae prolis, statim Jesu Christo et Beatae Mariae Virginis generoso corde devovit; atque aetate crescentem religione bonisque moribus instituendum curavit. Adhuc puer, licet vivax, pietatis tamen et obedientiae specimen dedit, in pauperes quoque misericors et opisque largitor visus est dignusque habitus qui, vix decennis, praeter morem, ad sacram Synaxim admitteretur. Primis studiis cum ingenii et diligentiae laude expletis, anno 1883, die 23 octobris, inter alumnos Collegii S. Philippi in loco Lanzo cooptatur, ut litteras humaniores cum pietatis incremento addisceret, sub moderatoribus et magistris ex Pia Societate Salesiana. Ab initio collegii disciplinæ insuetus aliquantulum
ex Pia Societate Salesiana. Ab initio collegii disciplinæ insuetus aliquantulum obsistit, sed vix paterna superioris monitione correctus, libenter se subiicit. Mox selectis sodalibus S. Aloisii et Ssmi Sacramenti accenseri meruit, atque inter condiscipulos facile praestans, ad altiora vocatus apparuit. Hujus vocationis exordium tribuitur sermoni quem illustris missionarius Salesianus, dein episcopali dignitate et sacra purpura ornatus, Joannes Cagliero, habuit ad convictores de Christi apostolatu ad lucem Evangelicam et catholicam Fidem apud barbaras gentes propagandam. Quem sermonem mente recogitans et in corde revolvens, de statu vitae amplectendo Dei voluntatem clarius agnoscere studuit Andreas, tum interpositis exercitiis spiritualibus, tum rogatis ad hoc piis
Andreas, tum interpositis exercitiis spiritualibus, tum rogatis ad hoc piis doctisque viris atque ipso Ven. Joanne Bosco, cui totius anteactae vitae confessionem peragere voluit. Eorum responsis et consiliis excitatus, divina opitulante gratia, novit et fovit suam vocationem, donec, absoluto curriculo gymnasiali, post autumnales vacationes domi peractas, de parentum et superiorum licentia, anno 1886, mense augusto, a Salesianis receptus est, et die 29 septembris in tyronem adscitus, tandem die 4 novembris clericalem vestem induit. Sanctas regulas, quas ipse a superiore acceperat, cum salutari monito : « Fac hoc et vives ), fideliter observans, a sociis nuncupabatur : Regula personificata. Teste novitiorum
fideliter observans, a sociis nuncupabatur : Regula personificata. Teste novitiorum magistro, sodalibus in tyrocinio praestans, divinae gratiae sanctisque inspirationibus se docilem praebat. Die vero secunda octobris anno 1887, coram Venerabili Fundatore Joanne Bosco, humili laetoque animo perpetuam professionem emisit, ante et post eam ingeminans verba : « Quemadmodum « desiderat cervus ad fontem aquarum : ita desiderat anima mea ad « te, Deus n. Et alia : « Quam dilecta tabernacula tua, Domine virtutum : concupiscit et deficit anima mea in atria Domini. » Tum in ejusdem loci Lyceo studiis philosophicis addiscendis non minus quam virtutibus augendis operam dedit solertem,
philosophicis addiscendis non minus quam virtutibus augendis operam dedit solertem, sibi proposito in exemplum studiosae juventutis patrono S. Aloisio Gonzaga. Eodem tempore quo discipulus etiam magister exstitit, inferiorem philosophiam tradens, simulque liceniam literalem in regiis scholis, anno 1889, unanimi cessorum suffragio, consequutus est. Deinceps, etiam a superiorum voluntate Regiae Universitati adscriptus et studiis litterarum superioribus navans, Circulum Universitatis Catholicum, a Caesare Balbo nuncupatum, instituendum curavit. In super litteras docens novitios, sacras etiam disciplinas exercbat, ut se sacerdotio pararet. Inter haec electus fuit a secretis sacerdotis Salesiani Czartoryski, princi pis poloni. Histic offiis et laboribus debilitatus variisque infirmitatibus afflictus, anno 1891,
Histic offiis et laboribus debilitatus variisque infirmitatibus afflictus, anno 1891, e medicorum judicio et superiorum jussu, sanitati recuperandae omnem curam intendere coactus est, salubribus in locis aptisque remediis adhibitis. Paulo post, viribus corporis nimis exhaustis, quum vix ulla spes esset valetudinis instaurandae, iidem superiores peculiarem Famulo Dei consolationem procurare studuerunt per ascensum ad sacerdotium, ut benefica Dei voluntas infirmitate corporis et sanctificatione spiritus in eo sanctum sacrificium et immaculatam hostiam offerente, melius aequiusque compleretur. Itaque, necessariis absolutis studiis, per varios sacri Ordinis gradus, tandem in privato sacello Instituti et fundatoris Joannis Bosco, ab illo ipso per quem divinae vocationis initia
Joannis Bosco, ab illo ipso per quem divinae vocationis initia susceperat, jam Praesule, Joanne Cagliero, ad sacerdotium rite evectus est Dei Famulus, cum ingenti sui animi consolatione et laetitia, die octava januarii anno 1893. Sacerdos, corpore debilis, animo fortis, orationi et meditationi instabat et Sacro devotissime litando intimam cum Deo unionem servabat. Peculiari Fidei sensu et amoris affectu ferebatur in Ss. Eucharistiae Sacramentum necnon in B. Mariam Virginem Auxiliatricem et in Angelos et Sanctos Tutelares. Quum praedicationis munus et sacramentorum administrationem exercere non posset, Dei gloriae atque animarum saluti provehendae satisfaciebat, quantum poterat, per aedificantium librorum evulgationem. Licet morbo, quem
satisfaciebat, quantum poterat, per aedificantium librorum evulgationem. Licet morbo, quem patienter toleravit per septem integros annos, afflictabatur, tamen scripsit sanctorum caelitum vitas, nempe Margaritae Mariae Alacoque (La sposa del S. Cuore), Francisci Assisiensis (Un Serafino in terra), S. Stanislai Kostka (L'amante di Maria), Julii et Juliani (Due santi giusti dell'età /F), Joannis de Arc (La pulcella di Orleans), Joannis B. de la Salle (Il fondatore dei Fratelli delle Scuole Cristiane), Liduinae (Il modello degli ammalati). Edidit etiam opuscula litteraria, moralia et ascetica silicet ; Tommaso Moro (dramma), Napoleone I (letture amene), L'aurora degli astri (la giovinezza di personaggi illustri), Perle
amene), L'aurora degli astri (la giovinezza di personaggi illustri), Perle e diamanti (gli eroi cristiani), I voleri e potere (maniera facile di coltivare la virtù), Massime di D. Bosco (raccolte dai suoi scritti). Praeter complures Dei Famuli epistolas, aliquae elucubrationes exhibitae sunt tantum inceptae, quia ipse a morte praereptus fuit. Denique, labente mense decembri anno 1897, morbo ingratescente, extremos vitae suae dies praesentiens, confessione sacramentali expiari voluit; quin imo die 29 Sacrum piissime litavit, dieque sequenti, nempe trigesima, morbi angustiis oppressus et subitanea cordis commotione perculsus, spiritum Deo reddidit in loco Valsalice, apud Taurinensem urbem, in aetate viginti septem annorum.
loco Valsalice, apud Taurinensem urbem, in aetate viginti septem annorum. « Gonsummatus in brevi, explevit tempora multa hic noster Aloisius », haec erat vox moerentium sodalium. Post funus in ecclesia, praesente cavendere, rite peractum, exuviae Servi Dei, ex parentum voluntate, recedentium ad desiderium defuncti, qui sepeliri inter sodales petierat, ad nativum oppidum translatae sunt, ubi, iterato funere, in speciali familiae sepulcrato conditae, in pace quiescunt. Interim sanctitatis fama, quam Servus Dei adhuc viveus adeptus fuerat, post obitum magis clara, diffusa et perseverans, viam aperuit, ut super ea Processus Informativus Novariensis et alter Rogatorialis Taurinensis, auctoritate ordinaria, institueretur. Quibus absolutis et
et alter Rogatorialis Taurinensis, auctoritate ordinaria, institueretur. Quibus absolutis et ad Sacram Rituum Congregationem transmissis riteque apertis, servato juris ordine, scriptis etiam Servi Dei revisis, quum nihil obstet quominus ad ulteriora procedi queat, instante Rmo D. Dante Munerati, Piae Societatis Salesianae postulatore generali, communia vota ac preces Sacrorum Antistitum aliorumque virorum ecclesiastica vel civilis dignitate praestantium, ac praesertim ipsius universae Societatis et Instituti Sororum filiarum Mariae Auxiliatricis depromente, Emus et Rmi Dnus Cardinalis Vincentius Vannutelli, Episcopus Ostiensi et Praenestinus, Sacri Collegii Decanus et hujus Causae Ponens ac Relator, in ordinariis Sacrorum Rituum Congregationis comitiis subsignata die ad Vaticanas aedes coadunatis,
Sacrorum Rituum Congregationis comitiis subsignata die ad Vaticanas aedes coadunatis, sequens dubium discutiendum proposuit : An signanda sit Commissionis introductionis Causae?, in casu et ad ejctum de quo agitur ? Et Emi ac Rmi Patres sacris tuendis ritibus praepositi, post relationem ipsius Emi Cardinalis Ponentis, audito etiam R. P. D. Angelo Mariani, Fidei Promotore Generali, omnibus perpensis, rescribendum censuerunt : Affirmative, seu signandam esse Commissionem introductionis Causae, si Sanctissimo placuerit. Die 27 junii 1920. Facta postmodum de his Sanctissimo Domino Nostro Benedicto Papae XV per infrascriptum Cardinalem Sacrae Rituum Congregationis Praefectum relatione, Sanctitas Sua Rescriptum ejusdem Sacri Consilii ratum habens,
Praefectum relatione, Sanctitas Sua Rescriptum ejusdem Sacri Consilii ratum habens, propria manu signare dignata est Commissionem introductionis Causae Servi Dei Andreae Beltrami, sacerdotis Piae Societatis Salesianae. Die 28, eisdem mense et anno. A. Card. Vico, Ep. Portus et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDE, Secretarius. (P. 372). II. DUBIA Repropositis dubiis in Decreto S. R. C. De quibusdam Episcoporum privilegiis, diei 26 novembris 1919 contentis (I, 5-IV, 1 ; Acta Ap. Sedis, an. 1920, n. 5) (Canoniste 1920, p. 269) ; nimirum : I. — Num usus mitrae argenteae cum laciniis item argenteis, pro simplici mitra damascena vel
argenteae cum laciniis item argenteis, pro simplici mitra damascena vel linea cum rubeis laciniis, sicubi ab aliquo Episcopo invectus fuerit, tolerandus sit. II. — Quid fieri debet Episcoporum Missae solemni pontificali adsistentium, thurificationem statim ante incensatio presbyteri et diaconorum paratorum, qui Episcopo celebranti adsistunt ? Et sacra rituum Congregatio, exquisito specialis Commissionis voto, expositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I : Negative, juxta Ceremoniale Episcoporum (lib. I, cap. XVII, num. 1). Ad II: Servetur Ceremoniale Episcoporum (lib. I, cap. XXIII, nn. 27 et 28). Atque ita rescripsit et declaravit. Contrariis non obstantibus quibuscumque. Die 9 julii 1920. A. Card.
Contrariis non obstantibus quibuscumque. Die 9 julii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portus et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDIE, Secretarius. ACTA TRIBUNALIUM (P. 373). SACRA ROMANA ROTA PARISIENSIS. Nullitatis matrimonii (Le Fortier-Topouzian). Benedicto PP. XV feliciter regnante, Pontificatus Dominus Saecularis anno quarto, die 4 aprilis 1919, RR. PP. DD. Aloisius Sincero, Ponens, Fridericus Cattani-Amadori, Petrus Rossetti, Auditores de facto, in causa Parisiensis. Nullitatis matrimonii, inter Eugeniam Le Fortier, actricem, representatam per legitimum procuratorem D. Henricum Benvignati, advocatum, et Joannem Baptistam Topouzian, conventum, interveniente et disceptante in causa Vinculi Defensor hujus S. Tribunalis, hanc tulerunt definitivam sententiam. Le
Vinculi Defensor hujus S. Tribunalis, hanc tulerunt definitivam sententiam. Le mariage d'Eugénie Le Fortier avec Jean-Baptiste Topouzlan, Arménien, eut lieu à Paris, à Saint-Honoré d'Eylau, le 10 juillet 1910. Trois ans après, les époux étaient séparés sans espoir de réconciliation, et Eugénie, après avoir obtenu le divorce civil, sollicita la déclaration de nullité de son mariage pour crainte et violence ; elle reçut une sentence favorable de l'Officialité de Paris le 23 avril 1918. Le défenseur du lien ayant fait appel d'office, l'affaire est jugée par la Rote sous la formule accoutumée : An constat de matrimonii nullitate in casu.
formule accoutumée : An constat de matrimonii nullitate in casu. En droit, la sentence ne fait que rappeler la loi et la jurisprudence tant de fois énoncées à propos de ces sortes de causes. En fait, la demanderesse allègue la crainte révérentielle qualifiée, son père lui ayant imposé le mariage par des menaces graves et répétées : il la menaçait de la mettre à la porte, de ne lui rien donner pour vivre ; elle était très jeune et sans expérience, effrayée de se trouver sur le pavé et d'avoir à gagner sa vie. Or la contrainte exercée par le
à gagner sa vie. Or la contrainte exercée par le père d'Eugénie, les menaces et quelques mauvais traitements sont attestés par les témoins : Louis Le Fortier, Marie Falk, frère et sœur de la demanderesse, etc. Elles sont avouées par le père lui-même. Ces témoignages sont corroborés par des circonstances très significatives. Le père, qui avait un faux ménage avec d'autres enfants, voulait se hâter d'établir Eugénie, son dernier enfant du mariage légitime, pour aller vivre avec sa maîtresse. Ceci permet d'apprecier le caractère très sérieux des menaces... D'autre part, le père est représenté comme un homme dur, autoritaire, qui
le père est représenté comme un homme dur, autoritaire, qui n'aimait plus ses enfants légitimes, et les traitait avec grande froideur et sévérité. Par contre, Eugénie était douce, timide, obéissante, incapable de résistance. Aucune intervention n'aurait pu lui servir auprès de son père, et son frère Robert, auquel elle s'adressa, s'y refusa, bien convaincu que tout serait inutile. Ajoutez à cela les nombreuses attestations qui relatent l'aversion d'Eugénie à l'égard de son fiancé, sa tristesse et ses larmes le jour du mariage, et autres indices de la contrainte qu'elle subissait. Après avoir discuté les objections, peu graves, du défenseur du
Après avoir discuté les objections, peu graves, du défenseur du lien, la sentence conclut que la crainte est abondamment établie avec les caractéristiques qui entraînent la nullité du mariage. Quibus omnibus in jure et in facto perpensis, Nos infrascripti Auditores pro Tribunali sedentes et solum Deum praeboculari habentes, Christi Nomine invocato, decernimus, declaramus et sententiamus constare de matrimonii nullitate in casu, seu ad propositum dubium respondemus : affirmative. Quare mandamus Ordinariis locorum, etc. Romae, in sede Tribunalis S. R. Rotae, die 4 aprilis 1919. ALOISIUS SINCERO, Ponens. FRIDERICUS CATTANI-AMADORI. PETRUS ROSSETTI. Ex Cancellaria, die 9 maii 1919. Sac. Th. TANI,
ROSSETTI. Ex Cancellaria, die 9 maii 1919. Sac. Th. TANI, Notarius. (P. 380). DIARIUM ROMANAE CURIAE ACTA APOSTOLICAE SEDIS COMMENTARIUM OFFICIALE Ann. XII, n° 10. Die 15 septembris 1920. ACTA BENEDETTO PP. XV LITTERAE ENCICLICHE Ad Patriarchas, Primates, Archiepiscopos, Episcopos aliosque locorum Ordinarios, pacem et communionem cum Apostolica Sede habentes, in natali MD S. Hieronymi Ecclesiae Doctoris (I). BENEDICTUS PP. XV VENERABILES FRATRES Salutem et apostolicam benedictionem. In co. — Le quinzième centenaire de saint Jérôme Spiritus Paraclitus, cum genas humanum, ut arcanis divinitatis imbueret, sacris Litteris locupletasset, sanctissimos et doctissimos viros, labentibus saeculis, non paucos providentissime excitavit, qui non
doctissimos viros, labentibus saeculis, non paucos providentissime excitavit, qui non modo caelestem illum thesaurum jacere sine fructu non sementes, sed suis et studiis et laboribus consolationem inde Scriptarum Christifidelibus uberrimam compararent. Hos inter, principem sane, communi omnium consensu, locum obtinet Sanctus Hieronymus, quem Doctorem Maximum sacris Scripturis explanandis divinitus sibi datum catholica agnoscit et veneratur Ecclesia. Iam vero, cum ab ejus obitu plenum proxime quintum et decimum saeculum commemoraturi simus, nolumus, Venerabiles Fratres, singularem opportunitatem prætermittere, quin de Hieronymi in scientia Scripturarum laudibus ac promeritis vos data opera alloquamur. Quod scientia enim apostolici muneris impellimur, ut, ad nobilissimam hanc disciplinam
scientia enim apostolici muneris impellimur, ut, ad nobilissimam hanc disciplinam prospere gerendum, insigne tanti viri exemplum ad imitandum proponamus, et quae feliciter decessores Nostri Leo XIII et Pius X monita et praescripta hoc in genere utilissima ediderunt, eadem, apostolica Nostra auctoritate, confirmemus et ad haec Ecclesiae tempora pertinentius aptemus. Etenim Hieronymus, « vir maxime catholicus et sacrae legis peritissimus » (1) atque « catholicorum magister » (2) itemque « morum exemplar et mundique magister » (3), cum catholicam de sacris Libris doctrinam ineunte illustrarit acriterque defenderit, documenta sane plurima, eaque gravissima, Nobis affert, quae quidem usurpando, filios Ecclesiae universos, clericos
gravissima, Nobis affert, quae quidem usurpando, filios Ecclesiae universos, clericos potissimum, ad Scripturas divinae reverentiam, cum pia lectione assiduaque commentatione conjunctam, hortemur. CORRECTION ### De quibusdam Episcoporum privilegiis, diei 26 novembris 1919 contentis (I, 5-IV, 1 ; Acta Ap. Sedis, an. 1920, n. 5) (Canoniste 1920, p. 269) ; nimirum : I. — Num usus mitrae argenteae cum laciniis item argenteis, pro simplici mitra damascena vel linea cum rubeis laciniis, sicubi ab aliquo Episcopo invectus fuerit, tolerandus sit. II. — Quid fieri debet Episcoporum Missae solemni pontificali adsistentium, thurificationem statim ante incensatio presbyteri et diaconorum paratorum, qui Episcopo celebranti adsistunt
ante incensatio presbyteri et diaconorum paratorum, qui Episcopo celebranti adsistunt ? Et sacra rituum Congregatio, exquisito specialis Commissionis voto, expositis dubiis ita respondendum censuit : Ad I : Negative, juxta Ceremoniale Episcoporum (lib. I, cap. XVII, num. 1). Ad II: Servetur Ceremoniale Episcoporum (lib. I, cap. XXIII, nn. 27 et 28). Atque ita rescripsit et declaravit. Contrariis non obstantibus quibuscumque. Die 9 julii 1920. A. Card. Vico, Ep. Portus et S. Rufinae, S. R. C. Praefectus. ALEXANDER VERDIE, Secretarius. ACTA TRIBUNALIUM (P. 373). SACRA ROMANA ROTA PARISIENSIS. Nullitatis matrimonii (Le Fortier-Topouzian). Benedicto PP. XV feliciter regnante, Pontificatus Dominus Saecularis anno
Fortier-Topouzian). Benedicto PP. XV feliciter regnante, Pontificatus Dominus Saecularis anno quarto, die 4 aprilis 1919, RR. PP. DD. Aloisius Sincero, Ponens, Fridericus Cattani-Amadori, Petrus Rossetti, Auditores de facto, in causa Parisiensis. Nullitatis matrimonii, inter Eugeniam Le Fortier, actricem, representatam per legitimum procuratorem D. Henricum Benvignati, advocatum, et Joannem Baptistam Topouzian, conventum, interveniente et disceptante in causa Vinculi Defensor hujus S. Tribunalis, hanc tulerunt definitivam sententiam. Le mariage d'Eugénie Le Fortier avec Jean-Baptiste Topouzlan, Arménien, eut lieu à Paris, à Saint-Honoré d'Eylau, le 10 juillet 1910. Trois ans après, les époux étaient séparés sans espoir de réconciliation, et Eugénie, après avoir