jeanflop/post-ocr-correction huggingface dataset:
si in honorem beato Diacono Edesseno verti debet, quod praedicationem divini verbi et discipulorum institutionem sacris Litteris niti voluerit, secundum quidem Ecclesiae sensum acceptis, haud minorem sane laudem idem sibi comparavit ut christianus musicus ac poeta ; utriusque enim artis adeo peritus erat, ut « Spiritus Sancti cithara » appellaretur. A quo licet ediscere, Venerabiles Fratres, quibus artibus sacrarum rerum cognitio sit in populo provehenda. Etenim Ephrem, cum inter gentes vivebat ardentioris naturae, quae quidem pocticae et musicae dulcedinem maxime sequerentur, quoniam iisdem lenociniis haeretici, inde ab actero post Christum saeculo, ad errores suos disseminandos calliissime usi erant, ipse adulescentis
saeculo, ad errores suos disseminandos calliissime usi erant, ipse adulescentis David exemplum Goliath gigantem proprio ejus gladio interimentis, artes artibus opponit, doctrinamque catholicam carminibus modisque vestit, quae deinde virgines, puerosque studiose docet, ut eadem postea populus omnis paulatim ediscat. Ita institutionem fidelium in christiana doctrina non modo integrat eorumque pietatem sacrae liturgiae spiritu fovet atque nutrit, sed etiam serpentes haereses felicissime prohibet. Haec optimarum artium invitamenta a beato Ephrem inducta, quantum digitatis sacris peragendis conferrent, utique apud Theodoretum legimus ; sed idem eo quoque comprobatur, quod me (1) Sozomen, op. cit., 1. 111, c. xv. Tricarilla ratio, quam noster pervulgavit,
cit., 1. 111, c. xv. Tricarilla ratio, quam noster pervulgavit, late cum apud Graecos, tum apud Latinos, propagata est. Namque antiphonia ipsa liturgica cum suis canticis et pompis, quae Chrysostomi opera Constantinopolim, Ambrosii autem Mediolani rim importata est, unde Italiam totam peragravit, num ab alio auctore profecta videatur? Mos ipse orientalium partium, quo, in urbe Insubria principe, Augustinus, catechumenus adhuc, tam vehementer commovebatur, quique, a Gregorio Magno expolitus, perfectius quidquam apud nos attigit, nonne, sapienti existimatorum judicio, aliqua ratione beatissimo Ephrem debetur, cum ab antiphonia syriaca, ab eo diffusa, originem ducat? Nihil igitur mirum si plurimi ab Ecclesiae Patribus S.
ducat? Nihil igitur mirum si plurimi ab Ecclesiae Patribus S. Ephrem auctoritas. De ejus scriptis ita Nyssenus: "Omnem et antiquam et novam Scripturam evolvens, et ut nemo alius in ejus contemplationem incumbens, totam accurate ad verbum interpretatus est; atque ab ipsa mundi creatione usque ad ultimum gratiae librum quae abdita et recondita erant commentariis illustravit, Spiritus lumine usus" (3). Ad haec Chrysostomus: "Ephrem ille magnus, obtorrescentium excitator, afflictorum consolator, juvenum disciplina, instructor atque exhortator, monachorum speculum, dux paenitentium, framea et spiculum adversus haereticos, virtutum receptaculum et Spiritus Sancti habitaculum atque diversorium" (4). Deus igitur qui "exaltavit humiles" et beatum Ephrem
diversorium" (4). Deus igitur qui "exaltavit humiles" et beatum Ephrem summa afficit gloria, eumque huic aetati celesti sapientiae doctorem et lectissimarum virtutum exemplum proponit. Cujus exempli opportunitas hodie dicenda est vere singularis cum, jam extincto immanissimo bello, quasi novus rerum ordo nationibus, praesertim Orientis, nascitur. Grande profecto, Venerabiles Fratres, plenumque curarum opus, cum Nobis, tum unicuique vestrum et bonis omnibus imponitur, ut quicquid humani civilisque cultus superest, in Christo instauremus, deviamque hominum societatem ad Deum et ad sanctam Dei Ecclesiam revocemus; ad Ecclesiam catholicam, inquam, quae quidem, dum labant instituta majorum, et, perturbatis rebus publicis, humana omnia permiscentur, una non
majorum, et, perturbatis rebus publicis, humana omnia permiscentur, una non vacillat fidenterque futura prospera (1) Matt., xvi, 18. (2) 2 Pet., 1, 20-21. (3) Luc., xxiv, 45. (4) 1 Tim., 3, 15. (5) S. Barholomeus, Crypt. Abb. in Vita S. Nili Junioris. Deo quemque omnes quibus praepositi estis, Venerabiles Fratres, cum a Clero tum ex populo, illud a beato Ephrem discant, patriae hujus caritatem, cujus quidem officia ipsius christianae sapientiae professione nituntur, non ab amore patriae caelestis sejungi debere, nedum ei praeponi: patriae illius, inquam, quam nihil est aliud nisi intima ius alimonialis bel dominatio hic inchoata, illo caelis perfectissima
intima ius alimonialis bel dominatio hic inchoata, illo caelis perfectissima sima; cuius profecto speciem mystice exhibet Ecclesia catholica, quae, eluto omni nationum et linguarum discrimine, filios Domini unitus, veluti familiam unam, sub communi Patre ac Pastore complectitur. Item docet sanctissimus vir, vitae interioris fontes ibi esse quaerendos ubi Christus constituit, idest in Sacramentis, in praceptorum evangelicorum observatione et in pietatis exercitatione multiplici quam ipsa affert liturgia Ecclesiaeque proponit auctoritas. Quo in genere aliquid delibetis volumus, Venerabiles Fratres, ex iis quae de Altaris Sacrificio habet noster: "Sacerdos manibus suis Christum super altare ponit ut fiat cibus. Patrem tamquam domesticum alloquitur dicens:
altare ponit ut fiat cibus. Patrem tamquam domesticum alloquitur dicens: Da mihi Spiritum tuum, ut adveniens descendat super altare et sanctificet panem positum ut fiat Corpus Unigeniti tui. Narrat ei passionem et mortem exponitque coram eo ictus; neque Divinitatem pudet ictuum Filii sui primogeniti. Dicit invisibili Patri: en appensus in Cruce, Filius tuus est, ejusque vestes sanguine sunt conspersae et latus ejus lancea est perforsum. Ei commemorat passionem et mortem Dilecti sui, quasi earum oblitus sit, atque Pater audiens, ejus preces exauditus est" (1). Quae vero de justorum post mortem conditionem versibus persequitur, ea cum constanti Ecclesiae doctrina, postmodum in
conditionem versibus persequitur, ea cum constanti Ecclesiae doctrina, postmodum in Concilio Florentino definita, sic concurunt ut nihil supra: "Mortuus a Domino abductus et jam in coelorum regno ductus est. Anima defuncti in coelo excipitur, et tamquam unio in coronam Christi inseritur. Defunctus jam nunc apud Deum et Sanctos ejus commoratur" (2). At hujus erga Dei paradem Virginem pietatem quisnam satis dicendo expicet? «Ta, Domine et Genitrix tua », ita in quodum carmine Nisibensi, « soli estis qui omni sub respectu perfecte decoriestis; in Te namque, Domine mihi, nulla est macula neque in Genitrice tua labes ulla inest » (3). Omnes
neque in Genitrice tua labes ulla inest » (3). Omnes haec « Spiritus Sancti cithara » nunquam suaviores reddit sonos, quam cum propositum est Mariae Genitrice laudes vel integerrimam virginitatem vel divinam maternitatem vel misericordiae plenum in homines patrocinium celebrando. Neque ita minore studio rapitur, cum ex longinqua Edessa Romam respicit, ad Petri Primatum laudes extollendum: «Salvete, reges sancti, Apostoli Christi », ita ille ad Apostolorum chorum; « salve, lux mundi.... Lucernam Christus, candelabrum et Perius, oleum autem subministratio Sancti Spiritus. Salve, o Petre, peccatorum porta, discipulorum lingua, praedicantium vox, Apostolorum oculus, coelorum custos, cui vigerorum primogenitus » (1). Atque
Apostolorum oculus, coelorum custos, cui vigerorum primogenitus » (1). Atque alio loco: « Beatus es, o Petre, caput et lingua corporis fratrum tuorum, corporis inquam quod ex discipulis coagmentatur, in quo uterque oculus filiorum sunt Zebedaei. Illi quidem beati sunt, Magistri throni qui contemplantes, et sibi thronum petiere. Auditur vera Patris revelatio favere Petro, qui lapis evadit inconcussus » (2). Et in alio hymno sic Dominum Jesum inducit cum primo suo in terris Vicario colloquentem: « Simon, discipule mi, Ego te constitui fundamentum Ecclesiae sanctae, petram vocavi talem antea ut sustineres totum meum aedificium. Tu es inspector eorum qui aedificant
sustineres totum meum aedificium. Tu es inspector eorum qui aedificant mihi Ecclesiam in terris. Si quid teprobum aedificare velint, te ut fundamentum posui, coerce illos. Tu es caput fontis, a quo hauritur doctrina mea, tu es caput discipulorum meorum, per te omnes gentes potabo. Tua est suavitas illa vivifica, quam largior. Te elegi ut esses in mea institutione velut primogenitus et sacerdos thesaurorum meorum. Claves regni mei dedi Tibi, et ecce principem Te constituo super omnes meos thesauros » (3). Haec omnia cum ipsi Nobiscum recoleremus, benignissimo Deo cum lacrimis supplices eramus, ut Orientales, quos discidium nimis diuturnum, contra veterum
supplices eramus, ut Orientales, quos discidium nimis diuturnum, contra veterum Patrum suorum sententiam quam memoravimus, ab hac beati Petri Sede misere distinet, tandem aliquando ad sinum complexumque reduceret Romanae Ecclesiae, quacum, Irenaeo teste, qui per magistrum suum Polycarpum traditas a Joanne Apostolo doctrinas acceperat, « propter potiorem principalem necessitatem necesse est omnem convenire Ecclesiam, hoc est eos qui sunt undique fideles » (4). Interea vero perlatae ad Nos sunt litterae, quibus Venerabiles Fratres Ignatius Ephrem II Rahmani, Patriarcha Syrorum Antiochenus, Elias Petrus Huayek, Patriarcha Maronitarum Antiochenus et Joseph Emmanuel Thomas, Patriarcha Chaldaeorum Babylonensis, allatis maximi momenti rationibus, Nos impense rogabant,
Patriarcha Chaldaeorum Babylonensis, allatis maximi momenti rationibus, Nos impense rogabant, vellemus, Apostolica Nostra auctoritate, Sancto Ephrem Syro, Diacono Edesseno, titulum atque honores Doctoris Ecclesiae universae concedere et confirmare. Quibus quidem precibus, aliquot etiam S. R. E. Cardinalium, Episcoporum, Abbatum et Praesidum reliorum Sodalitatum graeci latinique ritus, postulatoriae litterae accesserunt. Rem profecto volis quoque Nostris consoraneam mature perpendendam debimus. Memineramus enim ab Orientalibus Patribus, quos supra diximus, beatum Ephrem semper veritatis magistrum et venerandum Ecclesiae catholicae Doctorem esse habitum; neque ignorabamus, ipsius auctoritatem inde ab initio plurimum valuisse non modo apud Syros, sed etiam apud Antiochenos, Chaldaeos, Armenos, Maronitas et Graecos,
Syros, sed etiam apud Antiochenos, Chaldaeos, Armenos, Maronitas et Graecos, qui Diaconi Edesseni scripta in suum quisque sermonem transtulerunt et, cum in coetibus liturgicis, tum domi ac privatim cupide perlegere consueverant, ita, ut ipsa carmina, hodie etiam, inter Slavos, Coptos, Aethiopes et vel inter Jacobitas Nestorianosque inveniri contingat. Illud quoque animo reputavimus, hunc virum apud Romanam Ecclesiam magno in honore antehac fuisse. Praeterquam enim quod inde ab antiquis temporibus ea in martyrologio Calendis Februariis beatum Ephrem commemorat, nec sine peculiari sanctitatis et doctrinae ejus elogio in hac ipsa Alma Urbe, saeculo XVI vertente, in honorem Beatissimae Virginis et sancti Ephrem
saeculo XVI vertente, in honorem Beatissimae Virginis et sancti Ephrem templum in colle Viminali erectum est; cognita autem res perspectaque omnibus est, decessores Nostros Gregorium XIII et Benedictum XIV, qui quidem non uno nomine de catholicis Orientis bene meriti sunt, curasse, ut primo Vossius, deinde Assemanus, majore qua tum fieri poterat diligentia, Sanctum Ephrem opera colligerent et ad inlustrandam catholicam fidem et pietatem fidelium alendam edere et evulgarent. Quod si proxime superiores respiciamus eventus, s. m. decessor Noster Pius X anno MDCCCCIX Missam et Officium proprium in honorem ejusdem sancti Diaconi Edesseni, excerpta magnam partem ex liturgia syriaca, approbavit et
Diaconi Edesseni, excerpta magnam partem ex liturgia syriaca, approbavit et monachis Benedictinis, ex Prioratu Hierosolymitano SS. Benedicti et Ephrem, concessit. Quibus omnibus rite perpensis, ut id suppleremus quod ad magni anachoretae gloriam desse videbatur, simulque Orientis christianorum populis gratificaremur apostolicae caritatis, qua eorum utilitati atque honori prospicimus, novo publicoque documento, negotium de quo erant litterae, quas supra memoravimus, Sacrae Rituum Congregationi commisimus, ad sacrorum canonum et vigentis disciplinae praescripta expediendum. Res tam feliciter evenit, ut Cardinales eidem Sacrae Congregationi praepositi per Praefectum Venerabilem Fratrem Nostrum Antonium S. R. E. Card. Vico, Episcopum Portuensem et S. Rufiuse, renuntiarint, se idem optare
Vico, Episcopum Portuensem et S. Rufiuse, renuntiarint, se idem optare et demisse a Nobis flagitare quod ceteri, supplicibus libellis oblatis, petitioni subiacebant. Ilaque, Spiritu Paraclito invocato, suprema Nostra auctoritate, sancto Ephrem Syro, Diacono Edesseno, titulum cum honoribus Doctoris Ecclesiae Universalis conferimus ratumque habemus, decernentes, ejus festum diem, qui est duodicesimus mensis Junii, celebrandum ubique esse eadem ratione, qua dies natalis agitur celeberrimarum Ecclesiae Universalis Doctorum. Quare, Venerabiles Fratres, cum gaudemus hanc honori et gloria Sancto Doctori accessionem per Nos factam, tum confidimus simul fore, ut universae Christifelium familia, in tanta rerum asperitate, piissimissimus et persidiousus apud divinam clementiam deprecator ille
rerum asperitate, piissimissimus et persidiousus apud divinam clementiam deprecator ille adsit et patronus. Res item catholicis orientalibus novo sit argumento singularis ejus curae atque studii, quo Romani Pontifices dissitas eas Ecclesias prosequuntur; quarum quidem legitimae consuetudines liturgicae canonicasque regulas, perinde ac decessores Nostri, volumus integras incolumesque perpetuo consistere. Utinam, afflante Dei gratia et sancto Ephrem auspice, impedimenta illa concidant, quibus tam conspicuam christianorum gregis partem disjunctam dolemus a mystica petra, super quam Christus Ecclesiam suam aedificavit. Ulimam quam primum felicissimus ille dies illucescat, quo omnium in animis erunt sicut stimuli, et quasi clavi in altum defixi evangelicae veritatis verba a
et quasi clavi in altum defixi evangelicae veritatis verba a qua per magisterium consilium data sunt a pastore uno. Caelestium interea donorum auspice et paterna caritatis Nostre testem, vobis, Venerabiles Fratres, et universo clero populoque unicuique vestrum concredito, apostolicam benedictionem perquam aeternam impertimus. Datum Romae, apud sanctum Petrum, die x mensis Octobris anno MDCCCCXX, Pontificatus Nostri septimo. BENEDICTUS PP. XV (MOTU PROPRIO De Maronitarum in Urbe collegio restituendo. BENEDICTUS PP. XV Cum primum in ea Nos cogitatione curaque versari coepimus, ut apud Orientales veterem Ecclesiae sanctae splendorem revocaremus, probe intelleximus quantum ad hanc rem opportunitatis haberent Seminaria et Collegia urbana
quantum ad hanc rem opportunitatis haberent Seminaria et Collegia urbana Orientis christiani Clero pro regionum rituumque varietate instituendo. Itaque adolescentibus clericis ex Ethiopia domum ad Sancti Stephani sub templum Vaticanum nuper aperuimus, quae iam bonam facit Nobis spem fructuum optimorum. At vero Nostrum erat in primis curare ut quae iusta pro Orientalibus justas ob causas ad tempus clausa erant, eadem quamprimum iterum patereant. Hoc in numero cum urbanum esset Maronitarum Collegium, Nos ad illud restituendum peculiari quodam studio animum adjecimus, Maronitis quoque Episcopis potissimumque Venerabili Fratri Elia Petro Patriarcha in concilium adhibitis. Nunc igitur, rebus mature perpensis, ad majorem Dei
concilium adhibitis. Nunc igitur, rebus mature perpensis, ad majorem Dei gloriam atque ad illustris Maronitarum gentis utilitatem, pro Apostolicae potestatis plenitudine, haec Nos Motu Proprio deernimus ac statuimus : I. Urbanum Maronitarum Collegium denuo proximis Idibus Octobris pateat, ut antea, via Portae Pincianae. II. Sacerdos et Clerus Ecclesiae Romanae Collegium, cum Rectoris titulo, gubernet. III. Alius et Rector bonorum Administrator esto, uno ab altero prorsus distincto et separato munere. Ita qui administrationem geret, ne ista institutioni disciplinaeque alumnorum se immisceat. Administrationem autem rerum Collegii eidem, cui adhuc, id est Procuratori Patriarchae Maronitarum demandari licebit : eo magis quod qui in
Patriarchae Maronitarum demandari licebit : eo magis quod qui in ea procurations hodie est, bene ut iliterque Collegii negotia, hoc intervallo, gessit. IV. Magister pietatis Collegii e Maronitis eligatur, alumnis tamen Confessarii, quem quisque malit, petere odi fit facultas. V. Sacrum Consilium pro Ecclesia Orientali Collegio curando praesit. Ideo alumnorum admissiones dimissionesque a Cardinali ejus S. Consiliu Secretario, nomine Nostro, sint. VI. Quantum pecuniae singulis mensibus ad Ministrator Rectori debeat in Collegii tuitionem tradere, idem S. Consilium, subductis calculis hinc redituum, illinc necessitatum Collegii, definiet. De accepta ante summa Rectoris erit suo tempore rationem S. Consilio reddere. VII. Sexto quoque
erit suo tempore rationem S. Consilio reddere. VII. Sexto quoque mense Rector de omni Collegii statu et S. Consilium et Patriarcham Maronitarum diligenti descriptione docebit. VIII. Collegii Urbaniani scholas alumni Maronitae frequentent, ad ejus instituti leges in omnibus rebus sese accommodando. IX. Iidem, quod ad sacros ordines adeundos pertinet, auctoritati Vicariatus Urbis, sicut cetera quae Romae sunt exterorum Collegia, subsint, Denique de domestica Collegii disciplina Rectori potestatem facimus legem propriam condendi ; quae quidem tum valebit, cum Cardinalis memorati S. Consilii Secretarius eam ratam habuerit. Quae autem hic a Nobis statuta sunt, ea, contrariis quibuslibet non obstantibus, firma ac valida
statuta sunt, ea, contrariis quibuslibet non obstantibus, firma ac valida in perpetuum esse volamus et jubemus. Datum Romae, apud S. Petrum, die x mensis octobris MCMXX, Pontificatus Nostri anno septimo. BENEDICTUS PP. XV. (P. 474). Beatus Gabriel a Virgine Perdolente, clericus professus e congregatione clericorum regularium excalceatorum a SS. Cruce et Passione D. N. J. C., sanctorum fastis adscribitur. BENEDICTUS EPISCOPUS SERVUS SERVORUM DEI Ad perpetuam rei memoriam. Non sine providentissimo Dei consilio accidit ut calamitosis hisce temporibus, quibus homines, voluptatis illecebris prorsus dediti, superbia repleti odioque incensi, atque de nulla re quam de sui amore solliciti videntur, omnia in
nulla re quam de sui amore solliciti videntur, omnia in promptu essent ut ad solemnem Canonizationem deveniretur Beati Gabrielis a Virgine Perdolente, qui eximium praebet exemplum castissimae ac purissimae vitae, mirae humilitatis, ardentissimae caritatis. Ille enim non divitias, nec potentiam aut voluptates persecutus est, sed Deum tantum quaesivit, ei adhaeret, eum toto animo dilexit. Quisnam, tamen eo sapientior, eo clarior, eo ditior? « Divites, enim, — eguint et esurient, inquirentes autem Dominum non minuentur omni bono ». (Ps. XXXIII, 10). « Deus — quippe — dispersit superbos mente cordis sui, deposuit potentes de sede, et exaltavit humiles » (Luc, I,
deposuit potentes de sede, et exaltavit humiles » (Luc, I, 48-52). Die primo mensis martii anni millesimi octingentesimi trigesimi octavi, Assisii, natus est Beatus Gabriel a Virgine Perdolente, et eo ipso die baptismatis aquis lustratus. Parentes habuit Sanctum Possenti, qui gubernatoris munus huc illuc per tinitimas urbes exercebat, et Agnetem Frisciotli, religione ac morum integritate spectatissimos. Puero tribus vix annis nato, Sanctas dilectam conjugem orbatus fuit, quae Spoleti e vita migravit, ac propterea ipse familiam insti tuendae solus intendere debuit. Quod, vero, singulari virtute et prudentia fecit. Paterno studio mirabiliter respondebat Franciscus, qui in pauperes misericordiam et a maledictis abhorrentem
respondebat Franciscus, qui in pauperes misericordiam et a maledictis abhorrentem se ostendebat. Verum tamen erat illi ardens quoddam ingenium, ad iramque proclive. Breves tamen erant indignationes ejus, et, a patre reprehensus, veniam ab illo petebat. Adolescentem puerum a Doctrina Christiana Fratres primis litteris imbuerunt. In eorum scholis quum versaretur, seraphico fervore ecclesiis Epularum particeps est factus, neque ex illo die ad sanctam mensam frequenter accedendi etiam in saeculo consuetudinem unquam intermisit. Primarum litterarum absoluto studio, scholas adivit Collegii Spoletini Societatis Jesu, in quibus humanarum litterarum et philosophiae multa cum laude integrum curriculum complevit, semperque se praebuit in pietatis operibus assiduum
integrum curriculum complevit, semperque se praebuit in pietatis operibus assiduum ac fervidum, in pudicitia tutanda rigidum, in familiaribus colloquiis castigatissimum. Inter tamen has egregias virtutes nonnihil inerat levitatis ac vanitatis. Delicatas munditias persequebatur, coronput et nitido cultui nimis addictus, novo ac peregrino more induebat vestes. Magnopere etiam delectabatur choreas agitare, milesias lectitare narrationes, scaenas spectaculis interesse. In ea tamen vitae levitate et dissipatione non permisit Deus ut servus suus, quem ad assequendam sanctitatem appellaturus erat, noxam aliquam graviorem contrahere. Tametsi ad perfectiorem vitae rationem a prima juventute eum vocare visus est Dominus. Bis enim, ob recuperatam a gravi morbo sanitatem,
est Dominus. Bis enim, ob recuperatam a gravi morbo sanitatem, Deo promisit religiosam se vitam fore initurum, sed semper promissum oblitus est. Tertio, vero, quum e gravi periculo in venando evasisset, perterritus Franciscus ad pristina promissa reversus est, quae tamen, rerum mundanarum studio, denuo neglexit. Sed misericors Deus ad spiritualem famuli sui utilitatem valentiora argumenta adhibuisset. Permisit enim ut Francisci soror, Maria nomine, quam ipse valde diligebat, in aetatis flore, quasi improviso e vita migraret. Funestum eventum acerbissime Franciscus tulit, atque omnibus hujus saeculi vanitates abdicare adeo firmiter constituit, ut patrem adiret ei nuncians sumptum a se consilium in religiosum
patrem adiret ei nuncians sumptum a se consilium in religiosum ordinem concedendi. Vehementer miratus est Sanctes, qui omnia expertus est ut a salutari consilio filium abduceret. Quin et dedit operam ut Franciscus cum puella quadam, honestissima ea quidem, quam conjugem ei expetebat, consuetudinem iniret. Quibus industriis paternaque auctoritate ac amore assecutus est ut ad saeculi illecebras adolescentem animum Franciscus denuo applicaret. Attamen misericors Deus, aliam ei praebuit occasionem, qua in pristinum ordinem eum revocaret. Quum Franciscus die quattordicesimo mensis augusti anni millesimi octingentesimi quinquagesimi sexti se conlulisset ad venerandam vetustam quamdam Matris Dei imaginem, quae Spoleti multa religione colitur ac
quamdam Matris Dei imaginem, quae Spoleti multa religione colitur ac eo die, ex sacello educta, a clero per metropolitanam aedem solemni ritu praeferebatur, visus est sibi sacrum simulacrum in eum intentis oculis intueri simulque hisce verbis in corde appellari : « Francisce, tua res non est mundus, tibi superest religio ». Valde commotus est adolescens, qui ex illa hora fixum in animo habuit religiosae militiae nomen dare. Cupiens tamen in re tanti ponderis caute se gerere, cum Societate Jesu patribus Tedeschini et Bompiani et cum viro quodum, qui in solitudine sanctam vitam degebat et, ex proximo oppido, Cesinus anachoreta vocitabatur,
sanctam vitam degebat et, ex proximo oppido, Cesinus anachoreta vocitabatur, se aperuit. Quorum omnium opinio fuit revera Franciscum a saeculo ad religionem appellari. De qua re certior factus, religiosam familiam amplectendam selegit quae a Passione Domini nostri nuncupatur, in eamque petiit cooptari. Tunc rem totam a patre aperuit genitori, qui, licet invita, suum denique dedit consensum, atque alio filio Aloisio, qui ex Ordine erat Praedicatorum, munus detulit fratrem ad sodalium a Passione recessum in oppido Morvalle deductendi. Propinquis et amicis salutatis, maiores diei septembris septimi, bini fratres Spoletanam urbem reliquerunt, atque iter coeperunt ad oppidum Morvalle, quo die nono ejusdem