izzako/sundanese-pixelgpt huggingface dataset:
Perjanjian anu lumangsung di Linggarjati, Jawa Kulon, dihadiran ku pihak ti Indonésia anu diwakilan ku Sutan Syahrir jeung ti pihak Walanda diwakilan ku Wim Schermerhorn, anu ngahasilkeun résolusi anu ngalemahkeun Indonésia sacara "de facto"
Dina perjanjian éta ngan ukur ngaku Jawa, Sumatera, jeung Madura salaku bagian ti nagara Indonésia
Agrési Militer Walanda I 1947
Dina 21 Juli 1947, Wakil Gubernur Jenderal Walanda Johannes van Mook netelakeun yén hasil Perundingan Linggarjati henteu berlaku deui jeung ngamimitian operasi militér anu dipikawanoh salaku Agrési Militer Walanda I anu lumangsung nepi ka 5 Agustus 1947
Walanda nyebut operasi militér ieu salaku Aksi Polisionil jeung nyatakeun tindakan ieu minangka urusan doméstik
Tujuan utama agrési Walanda nyaéta ngarebut daérah-daérah perkebunan anu beunghar jeung daérah anu miboga sumber daya alam, utamana minyak
Perjanjian Rénville 1948
Akibat agrési militér I anu dilakukeun Walanda, Amérika Sarikat turun tangan pikeun nganétralkeun kaayaan kalawan jadi panengah antara Indonésia jeung Walanda
Kaduana tuluy nandatanganan perjanjian Rénville dina 17 Januari 1948 di kapal perang Amérika Sarikat salaku tempat nétral USS Renville, anu ngalabuh di palabuhan Tanjung Priok, Jakarta
Hasil tina perjanjian ieu, Indonésia hasil maksa gencatan senjata, tapi kaleungitan sabagéan wewengkonna
Walanda ngan ukur ngaku kedaulatan RI di Jawa tengah, Yogyakarta, jeung Sumatera, sarta ménta TNI narik pasukanana ti wewengkon pendudukan
Agrési Militer Walanda II 1948
Dina 19 Désémber 1948, Walanda ngalanggar gencatan senjata jeung eusi Perjanjian Renville
Walanda ngagerakkeun 80.000 pasukanana tuluy nyerang ibu kota Indonésia anu waktu éta di Yogyakarta jeung ngalakukeun panangkapan ka Soekarno, Mohammad Hatta, Sjahrir jeung sababaraha tokoh séjén
Konférénsi Méja Bundar 1949
Akibatna, Amérika Sarikat deui ngadesek Walanda pikeun ngarunding jeung Indonésia dina Konférénsi Méja Bundar (KMB) di Dén Haag dina 2 Nopémber 1949, ngeunaan mulangkeun sakumna wilayah jajahan Walanda ka Indonésia, kaasup Papua di jero éta
Perjanjian ieu nyatakeun Walanda satuju pikeun mindahkeun kadaulatan pulitikna kana sakumna wilayah baheula Hindia Walanda ka Indonésia
Husus pikeun Papua Kulon jadi hiji-hijina bagian ti Hindia Walanda anu henteu dipindahkeun ka Indonésia sarta status Papua Kulon bakal dibahas sataun saterusna, nyaéta dina 1950
Nagara Bagian Indonesia Timur (Papua) di Indonesia
Salila 1947-1948, pihak Walanda ngahaja hayang ngawasaan Indonésia kalayan babari, sarta ngabagi-bagi jadi kelompok leutik, kalayan total 6 bagéan, diantarana diantarana Nagara Indonésia Timur (ayeuna Papua), Nagara Sumatera Timur, Nagara Madura, Nagara Pasundan, Nagara Sumatera Kidul, jeung Nagara Jawa Timur
Ti saprak 1950 nepi ka 1961, Walanda masih can mulangkeun Papua nepi ka 1961, dimana Walanda kedah mulangkeun Papua jadi bagian ti Indonesia dumasar hasil kesepakatan Konferensi Meja Bundar (KMB), di Den Haag, Walanda, anu bakal dibahas sataun saterusna, nyaéta dina 1950
Walanda masih ngawasaan Papua Barat minangka wilayah jajahanna, alesanna sabab Walanda masih hayang ngajaga pangaruhna di wewengkon Asia Pasifik samentara éta ogé ménta nguatkeun basis ékonomina di Papua
Walanda sacara diam-diam ngadegkeun nagara boneka Papua
Walanda ngamimitian kalawan ngabentuk komite anu dingaranan New Guinea Council dina tanggal 19 Oktober 1961
Adapun tugasna ngarancang Manifesto pikeun Kamerdékaan jeung Pamaréntahan Mandiri, bandéra nasional (Bandéra Bintang Kejora), cap nagara, milih "Hai Tanahku Papua" salaku lagu kabangsaan, jeung ménta masarakat pikeun dipikawanoh salaku urang Papua
Walanda ngaku bandéra jeung lagu ieu dina tanggal 18 Nopémber 1961, sarta peraturan ieu mimiti berlaku dina tanggal 1 Désémber 1961
Dina taun anu sarua, Walanda samentara éta ogé ngadegkeun pasukan Papoea Vrijwilligers Korps atawa Korps Relawan Papua (PVK), tentara buatan Walanda anu diwangun ku pribumi Papua
Karuksakan lingkungan nyaéta détériorasi lingkungan kalayan leungitna sumber daya cai, hawa, jeung taneuh; karuksakan ékosistem jeung musnahna fauna liar
Karuksakan lingkungan mangrupakeun salah sahiji tina sapuluh ancaman anu sacara resmi diperingatkeun ku "High Level Threat Panel" ti PBB
"The World Resources Institute" (WRI), UNEP ("United Nations Environment Programme"), UNDP ("United Nations Development Programme"), jeung Bank Dunia enggeus ngalaporkeun ngeunaan pentingna lingkungan jeung kaitanana jeung kaséhatan manusa, dina tanggal 1 Méi 1998
Karuksakan lingkungan diwangun ku rupa-rupa jenis
Nalika alam ruksak dihancurkeun jeung sumber daya leungit, mangka lingkungan keur ngalaman karuksakan
"Environmental Change and Human Health", bagian husus tina laporan "World Resources" 1998-99 ngajelaskeun yén panyakit anu tiasa dicegah jeung maot dini masih aya dina jumlah anu kacida luhur
Lamun parobahan gedé dilakukeun demi kaséhatan manusa, jutaan warga dunya bakal hirup leuwih lila
Di nagara anu paling miskin, hiji ti lima barudak teu tiasa bertahan hirup nepi ka umur lima taun, utamana disababkeun ku panyakit anu hadir kusabab kaayaan lingkungan anu teu hadé
Salapan juta barudak maot unggal taun, utamina disababkeun ku malaria, diare, sareng panyakit pernapasan akut, panyakit anu sabenerna kacida mungkin pikeun dicegah
Karuksakan lingkungan jadi salah sahiji isu global anu kacida pentingna keur diperhatikeun
Rupa-rupa kagiatan manusa jeung fenomena alam nyumbang kana karuksakan ieu
Di handap ieu sababaraha sabab utama karuksakan lingkungan: Déforéstasi
Deforestasi, atawa ngareuwaskeun leuweung, kajadian nalika leuweung-leuweung ditebang pikeun dicokot kai-na atawa keur muka lahan tatanen jeung padumukan
Hal ieu nyababkeun leungitna habitat alami, kurangna kabeungharan hayati, jeung ningkatna émisi karbon dioksida ka atmosfir (Food and Agriculture Organization
Polusi udara disababkeun ku émisi ti kendaraan bermotor, pabrik, pembakaran runtah, jeung pamakean bahan bakar fosil
Polusi ieu teu ngan ukur ngaruksak kualitas udara, tapi ogé nyumbang kana parobahan iklim jeung nyababkeun rupa-rupa masalah kaséhatan keur manusa jeung sato (World Health Organization
Limbah industri, rumah tangga, jeung tatanen anu dibuang ka walungan jeung laut tanpa ngolah anu cukup nyababkeun polusi cai