izzako/sundanese-pixelgpt huggingface dataset:
Di DItu ogé, Cécé ngajar tari sunda (1946-1948)
Anjeunna jeung murid-muridna méntaskeun tatarian dina resépsi Konférénsi Pamongpraja sa-Indonésia nu dihadiran ogé ku Presiden Sukarno (1947)
Dina waktu éta anjeunna nyiptakeun a.l
tari "Dewi" (1946), "Anjasmara" I jeung II (1946), "Puragabaya" (1947), "Kendit Birayung" (1947), "Dewi Sérang" (1948) jeung "Sulintang" (1948)
Sanggeus balik deui ka Bandung dina pangungsian, (1948), Cécé nuluykeun gawé barengna jeung Tb
O. Martakusuma jeung R. Barnas nu ngabentuk Badan Kasenian Indonésia (BKI)
Ogé ngajar nari bari ngajieun tatarian anu anyar, nu utamana jang di pentaskeun ku wanoja., a.I
"Komala Gilang Kusumah" (1949),"Ratu Graéni" (1949), "Topéng Koncaran" (1950), "Srigati" (1950), "Golék Purwokertoan" (1952), "Sekar Putri" (1952-1954), "Merak" (1955), "Golék Rinéka" (1957), "Nusantara" (1958), "Anjasmara" III (1958), "Sekar Arum" (1958), jeung "Renggarini" (1958)
Dina nyiptakeun tari, Cécé salianti gawé bareng jeung Martakusuma nu méré saran ngeunaan raksukan tarina, ogé meunang gawé bareng ti Kayat salaku panata gending jeung R. Barnas Prawiradiningrat nu mantuan mikirkeun pola léngkah dina tarian rampak
Sanggeus BKI bubar, Cécé ngadegkeun paguyuban "Rinenggasari" (1958-1965)
Tari "Renggarini" disampurnakeun jeung ngaranna jadi "Kandagan" (1960)
Salianti éta, anjeunna nyiptakeun tari "Pancasari (1961), "Srenggana" (1961), "Panji Nayadirana" (1962)
Ciptaana nu terakhir nyaéta "Patih Ronggana" (1963), Kabehannana aya 44 tari nu diciptakeun ku Cécé
Penari Sunda nu kakoncara lolobana pernah diajar ka Cécé, a.I
Enoh Atmadibrata, Irawati Durban, Indrawati Lukman, R. Ahmad Basah (Achmad Basah), R, Nani Suwarni (Soewarni), Ani Satriyah, Tb
Atét, R. Sulimah, R. Maktal, R. Déddi Jamhur Tanuatmaja (Djamhur Tanuatmadja), R.Dida Hasanuddin, R. Tien Sri Kartini, Kustilah (Koestilah), Hérlina, jeung Imas Sonianingsih
Kusabab pangaresepna kana tari, Cécé teu betah gawé di kantor
Anjeuna pernah gawé di kantor Kacamatan Purwakarta, Kantor Kehutanan Purwakarta, jadi Mantri Polisi jeung gawé di perusahaan swasta
Ngan di kantor Jawatan Kebudayaan Jawa Barat manéhna betah digawé (1950-1963), kusabab anjeunna kapapancénan jang neuleuman widang nu dipikaresepna : seni tari
Pangajén kanggo jasa-jasana dina widang seni tari, Cécé meunang Piagam Wijayakusumah ti Presiden Sukarno (1961)
Kiai Haji Zaénal Mustofa mangrupa tokoh pahlawan ti Tasikmalaya anu keur leutikna ngarana Hudaémi anu nénéhanna Umri
(Kampung Bageur, Desa Cimerah, Kecamatan Singaparna, Kabupaten Tasikmalaya, 1899 Tanjung Priuk, Jakarta, 1944)
Ajengan pimpinan Pasantrén Suka manah, Singaparna, Kabupatén TASIKMALAYA anu ngalawan Jepang
Digedékeun dilingkungan kulawarga patani anu saayana jeung diajar agama Islam ti bapana, kiai Nawapi
Saeggeus tamat Sakola Désa, Hudaémi ngalanjutkeun pendidikan di lima pasantrén di daérah Priangan, nyaéta di Pasantrén Gunung Pari, Pasantrén Sukaraja, Garut, Pasantrén Sukamiskin, Bandung, Pasantrén Cilenga, Singaparna jeung Pasantrén Jamanis
Tuluy ngalaksanakeun ibadah haji jeung ganti ngaran jadi Kiai Haji Zaénal Mustofa
Di lemburna, manénha ngadirikeun Pasantrén Suka manah nu dipimpin ku manéhna salila 17 taun (1927-1944)
Dina méré pangajaran, manéhna ngagunakeun basa Sunda dina basa panganteurna
Salian éta santrina kudu diajar basa Walanda jeung Malayu
Mangkana, Pasantrén Suka manah téréh kasohor ka mana-mana
Santrina teu ngan saukur ti Singaparna jeung sabudeureunana, tapi aya ogé anu ti Ciamis, Cirebon, Sumedang, Bogor, Jakarta, malahan aya ogé anu ti Sumatera
Ti taun 1927, K.H.Z
Mustofa aktif di pergerakan kemerdekaan
Taun 1933 manéhna jadi anggota NU
Manéhna sering dakwah di daérah Priangan Timur, anu sok méré kritik seukeut kana pulitik kolonial Walanda
Akibatna manéhna sok meunang peringatan ti pamaréntah, malah jeung sababaraha kiai anu ngilu ka manéhna ditéwak dua kali
Mimiti, tanggal 17 Nopémber 1841, dibérok di Tasikmalaya, tuluy dipindahkeun ka pangbérokan Sukamiskin (Bandung)
Kadua, bulan pébuari 1942, dibérok di Ciamis
Tentara Jepang nabébaskeun manéhna ti pangbérokan
Tapi, sanajan pamaréntaha Jepang ngarangkul golongan ulama, manéhna teu hayang ngagabung ka MIAI (Majelis Islam Ala Indonesia)
Anu pangditentangna téh kawajiban "séikéréh" (ngahormat Tenno Heika ku ruku ka arah Tokyo), kawajiban rahayat pikeun nyerahkeun paré ka pamaréntah sarta kalakuan Jepang ka awé-awé pribumi
Hal-hal ieu anu nyebabkeun perlawanan fisik K.H.Z
Mustofa jeung santri-santrina ka sababaraha pembesar jeung tentara Jepang anu datang ka Pasantrén Suka manah pikeun nindak pimpinan pasantrén éta
Peristiwa éta kajadian tanggal 25 pébuari 1944
Mustofa jeung sababaraha kiai anu ngilu ka manéhna ditéwak
Nu ahirna maranéhna dipaéhan ku Jepang di wilayah Tanjung Priuk atawa Cilincing, Jakarta
Upit Sarimanah (Purwakarta, 16 April 1928 - Cianjur, Péb
1992) nyaéta sindén Sunda légendaris nu kapayunna janten guru dakwah
Mimitina wasta Suryamah (Surjamah)
Kusabab waktos alitna gering-geringan, ku ninina nu janten Indung Beurang, wastana digentos
Di umur 4 dugi ka 5 tahun tos apal mawakeun sababaraha lagu nu diajarkeun ninina
Taon 1935 ngalih ka Jakarta, sakola di HIS
Bapana nu kawitan Sakola Raja Bandung, ngawulang di Jakarta
Di Jakarta anjeunna diajar Kawih jeung lagu-lagu keroncong
Taon 1941 sasarengan Barnas Somantri ngeusian acara lagu-lagu sunda di radio Nirom jeung parkumpulan senin ""Sekar Pakuan" pimpinan R. Gaos
Meunang kasempetan uih ka Purwakarta nuturkeun suamina, tapi kusabab suamina ngagerilya di Sukabumi, anjeunna balik ka Jakarta
Gabung jeung parkumpulan kasenianna
Saterusna janten payindén tetep dina acara Kliningan di Studio RRI Jakarta pimpinan Tuténg Djohari
Ti saat éta namana janten terkenal
Anjeunna nyanyikeun ogé lagu-lagu keroncong di RRI nu dipimpin ku M. Sagi
Sasarengan Tuténg Djohari anjeunna ngeusi acara kiliningan dina panggung terbuka di Gedung Museum Pusat
Kusabab seueur penggemarna, frekuensi siaran acara-acara kesenian Sunda RRI nu disindénan ku Upit ditingkatkeun
Sajaba dina kiliningan, anjeunna janten sindén di siaran acara wayang golék
Dalang wayang golék nu paling sering nyarengan Upit nyaéta Barnas Somantri jeung Cakra Hudaya (Tjakra Hudaya)
Upit ogé narima undangan keur acara kawinan atanapi sunatan
Upami Upit nyindén di daérah, sémahna salawasna janten luar biasa seueurna
Upit Sarimanah pernah ngiringan gending karesmén Lutung Kasarung nu disutradaraan R.T.A
Sunarya di lapangan IKADA (ayeuna lapangan Merdeka) (1952)
Sarengan Rima Melati anjeunna maén dina filem Kasih tak Sampai ti Sarinandeé Pilem pimpinan Turino Junaédi (Djuanédi)
Tawisan maén filem nu salajengna anjeunna tolak kusabab sanés cita-citana janten artis, tapi hoyong ngamajukeun seni Sunda
Taun 1960-an anjeunna gabung jeung réog BKAK sasarengan Mang Udi, Mang Dudung, jeung Mang GIman
Saterusna sasarengan M. Yasin ti Band Nada Kencana ti Bandung, anjeunna ngarintis lagu-lagu pop Sunda
Lagu "Bajing" "Luncat" ciptaan Kosaman Jaya nu dinyanyikeun dina band janten populer di sadaya nusantara
Upit ogé nyanyi dina orkes Simfoni RRI Jakarta pimpinan Iskandar sasarengan Sam Saimun, Alwi-Oslan, dan Bing Slamet
Nyanyi dina orkes kerontong "Tétap Segar"" pimpinan R. Pringadi nyebabkeun anjeunna seueur nguriling ka kota-kota di luar Jawa Barat
Unggal pénampilanna salawasna janten ngabawakeun lagu-lagu Sunda
Taun 1964 dugi ka 1967 anjeunna jeung kulawargana linggih di Bandung kusabab bumina di Jakarta kagusur proyek Sarinah
Saatos nunaikeun ibadah haji dina taun 1973 sadaya atribut kaseniannana ditinggalkeun
Anjeunna janteun guru dakwah agama
Anjeunna nganggep tugas perjuangan dina kasenian Sundah téh to seueur panerusna, atanapi panyebar Islam dina kalangan istri mah masih kénéh diperyogikeun
Lagu-lagu nu janten kostim Upit Sarimanah; "Sakadang "Kuya" "jeung" "Monyet", "Duh" "Indung", "Bajing" "Luncat", "Lembur" "Kuring", "Torotot" "Heong", "Kukupu", "Eundeuk"-"eundeukkan","Sedih" "Prihatin"", jsb
Daya tarik Upit dina nyindén luar biasa leuwihan tiheula saukur sareng saeutik gérakan panangan jeung sényuman
Dina lagu "Sedih Prihatin" anjeunna cekap nampilkeun mimik raray nu sédih, tapi dina lagu "Tina Jandéla", anjeunna nyanyi sareng senyum jeung aleman saumpama ngaggambarkeun mojang nu keur mulai remaja
Lagu "Sakadang Kuya" cipatan R.T.A Sunarya téh kaasup lagu favoritna
Saatos janten guru dakwah, anjeunna ngadopsi budak jeung seueur masihan sumbangan keur pembangunan masjid jeung madrasah
Gambang Koromong mangrupa musik tradisional nuasalna tibetawi,biasana sok aya tina tari congkek jeung lenong ,ku masyarakat kenduri ogé sok dipake dina acara khitanan atawa nikahan.alat musik na nyaéta koromong,kongahyang, jeung shukong mangrupa alat gesek,gendang,kecrek,ningnong(ketuk-kempyang),kempul jeung goong .Gambang koromong aya patalina jeung cina contohna tina lagu betawi sapertos Dalem atawa Sayur ata patali jeung lagu ti Cina nyaéta Popin jeung Encrek,persamaanana yaeta tina instrumena,Di CIna
jeung Encrek,persamaanana yaeta tina instrumena,Di CIna nu intrumena kongahyan jeung shukong,Laras nu dipake biasana salendro diatonis.Dipriangan ogé aya, biasana disebut laras salendro cina
Radén Toemenggung Arja Soenarja (gumelar di Manonjaya, Tasikmalaya, 1898-tilar dunya di Bandung, 29 Agustus 1965)
Dalem, pangarang lagu kawih Sunda, panulis naskah lakon basa Sunda nu disutradaraan ku manéhna sacara kolosal, panarjamah
Ti ELS dituluykeun ka OSVIA (tamat 1914), meunang kasempetan nuluykeun deui ka "Bestuur School" (tamat 1929) jeung "Recht Hogeschool"
Ditempatkeun jadi pamongpraja di sababaraha tempat, a.l
di Bandung nepi ka jadi Matri Polisi, Camat Warungkondang (1918-1920), Sukabumi (1920-1921), Cipaganti, Bandung (1921-1923), diperbantukeun di kabupatén Bandung (1923-1927), wedana Bekasi (1927-1929), Tangerang (1929-1933), Ciledug, Cirebon (1933-1934), Patih Cianjur (1943-1935) Pj
Bupati Cianjur (1935-1944) jeung Bupati Tasikmalaya (1944-nepi pangsiun)
Basa jumenengna jadi Bupati Cianjur, manéhna némbongkeun wawanénna pikeun karaharjaan para patani di wewengkonna, nyaéta nyaatkeun rawa Lakbok nu katelah angker sabab loba nu percaya yén di dinya téh dicicingan ku Onom
Kusabab kitu, manéhna katelah "Dalem Onom"
Ku sipatna nu simpati kana perjoangan kamardikaan, Sanggeus Républik Indonésia ngadeg, manéhna tetep ngajabat jabatan éta
Salian ti kasohor jadi pamongpraja nu hadé, manéhna ogé katelah ku minat jeung kontribusina nu gedé dina kasenian Sunda
Basa jadi bupati Tasikmalaya, manéhna ngayakeun sandiwara di luar rohangan modern nu mimiti digelar di Indonesia, nyaéta Gending Karesmen Lutung Kasarung nu ditulis jeung disutradaraan ku manéhna sorangan
Lagu-laguna ogé loba nu ngahaja dijieun keur pintonan éta
Lantaran kasuksésanna éta, manéhna diondang ku Présidén Sukarno sangkan midang di Yogyakarta anu harita jadi puseur dayeuh pamaréntahan Républik Indonésia
Ngan hanjakal, éta ondangan téh teu bisa kacumponan ku lantaran ayana Agrési Militér I (Juli 1947)
Présidén Sukarno tungtungna bisa nongton pintona éta di Lapangan Merdéka di Jakarta (1952) jeung rébuan panongton nu séjénna
Yusuf Afféndi Djalari
Dibabarkeun di Jakarta, ping 5 Agustus 1936
Manéhna mangrupa Seniman, desainer tekstil, jeung Guru Besar FSRD-ITB
Nalika manéhna jadi mahasiswa, manéhna mindeng pisan ngamuat skétsana ka majalah-majalah anu geus kakoncara, sapertos "Gelanggang/Siasat, Indonesia," jeung sajabana
Rengsé di Arsitéktur jeung Seni Rupa ITB (1961), lajeng ka School of Art and Design Rochester Institute of Technology, New York, AS (1971) jeung Rietveld Academie Amsterdam, Kunst Academie Tilburg, AIVE Eindhoven, Belanda (1978)
Ti taun 1958 ngajar di Arsitektur jeung Seni Rupa ITB (ayeuna FSRD-ITB), ditetepkeun jadi gurubesar di taun 1990
Salian ti éta ogé ngajar di jurusan Arsitektur Universitas Parahiangan
Di taun 1982-1990 ngajar ogé di FSRD Universitas Trisakti, Jakarta
Jadi pangajar tamu di Craft Centre, Darwin, Australia (1981)
Ti taun 1963 anjeunna mindeng miluan paméran bersama boh éta di Indonesia atawa di luar nagari, a.l
di Jakarta (1963, 1966, 1976, 1983, 1991, 1993, 1996), Bandung (1982, 1983, 9189), Surabaya (1987, 1988), Yogyakarta (1990), London (1968-1969), New York (1968-1970), Darwin (1981), Bangkok (1983), Manila (1983), Kualalumpur (1983), Singapura (1983), Warsawa (1984), jeung sajabana
Ngayakeun Paméran Tunggal Seni Tenun di Jakarta (1976, 1996)
Manéhna emang boga perhatian nu leuwih ka seni tenun ("tapestry)."
Pernah ogé jadi Anggota DPRD Kota Madya Bandung salaku wakil Golongan Karya/Seniman (1968-1969)
Aktif jadi konsultan ka koperasi-koperasi kerajinan nu aya di Tasikmalaya, Garut, Sukabumi jeung Kabupaten Bandung (1972), jeung jadi konsultan desain keur Koperasi Tekstil Indonesia promosi tenun tangan (1972-1973)
Ngabingbing pangrajin rotan Tegalwangi, Cirebon babarengan jeung Departemen Perindustrian jeung Friedrich Naumann Stiftung(1974-1975)
Salah sahiji anu ngadirikeun Ikatan Ahli Desain Indonesia jeung jadi pangurus bareng jeung Widagdo, A.D. Pirous, Iwan Tirt, But Mohtar, Imam Bukhori (Buchori) jeung Ahmad Sadali (1975)
Manéhna ogé ngabingbing pangrajin kulit di Cibaduyut, Kabupaten Bandung, nyaéta mangrupa program perbaikan mutu desain jeung pemasaran anu gawe bareng jeung Departemen Perindustrian jeung Koperasi Sapatu Cibaduyut
Manéhna ogé salah sahiji anggota Tim Pendiri Museum Tekstil di Jakarta (1976)
Manéhna kantos ngalakukeun panalungtikan jeung nyerat buku "warna, Suatu pendekatan Komposisi" (1979), "Beberapa Susunan Warna di Daerah Indonesia" (1981), "Tenun Ikat Tekstil di Daerah Nusa Tenggara Timur, Songket Silukang, Sumatera Barat" (1990), "Tekstil Tenun Indonesia" (1992), dan "Tekstil Non Tenun Indonesia" (1993)
Yusuf Afféndi ogé kantos jadi anggota anu ngadirikeun Museum Istiqlal/Bayt Al-Qur’an di TMII, Jakarta (1996), Pupuhu Bidang Riset jeung Pengembangan Dewan Kerajinan Nasional Provinsi Jawa Barat (1999) jeung anggota anu ngarancang Budaya Lembur Sunda di Jawa Barat (1999)
Manéhna meunang penghargaan Upakarti ti Presiden RI kanggo pengabdianna di widang Desain industri kecil kerajinan rakyat (1990)
Iyar Wiarsih nyaéta juru kawih jeung pangarang lagu kawih anu lahir di Bandung ping 21 Séptember taun 1932
Manéhna diajar ngawih ti umur 9 taun ka uana nyaéta R.Sumpenah, tuluy diajar ka Bapa Sastra taun 1942
Pernah ogé diaping ku Atmaja ngeunaan palakiah jadi Sindén anu bener
Taun 1944 diajar ka Ursih di Katapang, Bandung
Ti Arnésah manéhna diajar ngeunaan pangecapan tembang anu bener, ogé ngeunaan sikep, paripolah, sarta cara maké raksukan nu sopan, basajan jeung pikaresepeun Lalampahan Karir
Taun 1947 mimiti jadi juru kawih gamelan "Sekar Arum" anu dipimpin ku Moh.Raida, taun 1950 jadi juru kawih gamelan "Satia Manah" pimpinan Oman Suganda, taun 1958 jadi juru kawih gamelan "Sundayana" anu dipimpin ku salakina nyaéta A.Warsa Muharam, jeung taun 1965 jadi juru kawih gamelan "Gilang Kancana" pimpinan R.M
Aranna mimiti dipikawanoh saprak sok siaran di RRI Bandung
Lagu-lagu anu dijieunna kacida lobana, diantarana "Metik Kembang" (1954), "Wayahna" (1956), Mojang Priangan" (1960) jeung sajabana
Masjid Agung Bandung nyaéta Masjid gedé nu di aya di kuloneun alun-alun Bandung jeung nu aya di tengah kota Bandung
Diwangun ku Bupati Bandung R. A. Wiranatakusumah II atawa Dalem Kaum (1794-1829) mimiti abad ka-19 dina raraga ngalengkepan prasarana ibukota Kabupatén Bandung anu pindah ti Dayeuhkolot taun 1810
Masjid Agung Bandung, sakumaha katingali kiwari, mibanda dua munara kembar nangtung di sisi kénca jeung katuhu masjid, unggal luhurna 81 méter
Munara ieu rutin dibuka pikeun umum unggal Saptu jeung Minggu
Transformasi desain hateup masjid ngawengku ngaganti hateup joglo ku kubah badag di tengah jeung kubah leutik di sisi kénca jeung katuhu masjid
Bahan témbok masjid dijieun tina batu alam kualitas anu alus
Ayeuna, total lahan anu dipiboga ku masjid ngahontal 23.448 m², kalayan lega wangunan sakitar 8.575 m²
Ieu masjid ngabogaan kapasitas pikeun nampung kira-kira 13.000 jamaah, sahingga jadi puseur ibadah badag tur representatif di Kota Bandung
Masjid Agung Bandung, nu saméméhna katelah Masjid Agung, mimiti diadegkeun dina taun 1812
Pangwangunan Masjid Agung Bandung bertepatan jeung pindahna puseur dayeuh Bandung ti Krapyak, nu jarakna kira-kira sapuluh kilométer ka kiduleun
Kota Bandung, nepi ka puseur dayeuh ayeuna
Dina awalna, ieu masjid diwangun dina wangun wangunan panggung tradisional basajan, kalawan struktur tihang kai, anyaman témbok awi, hateupna jerami, sarta dilengkepan kolam renang badag salaku tempat wudhu
Kolam ieu ogé boga fungsi minangka sumber cai pikeun mareuman seuneu anu lumangsung di wewengkon Alun-alun Bandung taun 1825
Dina taun 1826, sataun sanggeus kahuruan, renovasi dilaksanakeun dina wangunan masjid ku ngaganti tembok jeung hateupna awi ku bahan kai
Parobahan lumangsung deui dina 1850 kalayan pangwangunan Jalan Groote Postweg (ayeuna Jalan Asia Afrika)
Masjid alit ieu ngalaman renovasi sareng perluasan dumasar kana parentah Bupati R.A Wiranatakusumah IV
Hateup masjid diganti ku ubin, sedengkeun tembokna diganti ku tembok bata
Lukisan karya pelukis Inggris anu ngaranna W. Spreat dina taun 1852 ngaabadikeun kamegahan Masjid Raya Bandung harita, kalayan hateup piramida tilu tingkatan gedé, anu katelah bale nyungcung
Dina taun 1875, masjid ngalaman parobahan salajengna kalawan ditambahan yayasan sarta pangwangunan pager témbok sabudeureun masjid
Lila-lila, masjid ieu jadi puseur kagiatan kaagamaan masarakat Kota Bandung, ngalibetkeun loba jalma dina kagiatan-kagiatan saperti maca Al-Qur’an, miéling Muludan, Rajaban, atawa miéling hari-hari raya Islam séjénna, malah dijadikeun tempat pikeun ngalaksanakeun nikah
Dina taun 1900, aya sababaraha parobahan, diantarana nyieun mihrab jeung pawestren (téras kénca jeung katuhu)
Dina taun 1930, renovasi dilaksanakeun deui ku ngawangun pendopo salaku téras masjid, ogé ngawangun dua munara di sisi kénca jeung katuhu wangunan kalayan puncak munara sarupa hateup masjid, nyieun penampilan malah leuwih menawan
Disebutkeun yén wangun ieu mangrupa wangun ahir Masjid Agung Bandung anu hateup nyungcung
Saméméh Konférénsi Asia Afrika taun 1955, masjid ieu dirombak gedé dina rarancang Présidén kahiji Republik Indonésia, Soekarno
Parobahan ngalibatkeun transformasi total, kaasup ngaganti kubah tina bentuk "nyungcung" saméméhna kana kubah rectangular gaya Wétan Tengah
Tapi, kubah bentuk bawang anu dirarancang ku Soekarno ngan ukur tahan sakitar 15 taun
Sanggeus ngalaman karuksakan alatan angin kuat sarta perbaikan dina 1967, kubah bawang diganti ku bentuk sejen dina 1970
Dumasar kana SK Gubernur Jawa Barat taun 1973, Masjid Agung Bandung ngalaman deui parobahan gedé
Lantai masjid dilegaan tur dijieun multi-level, diantarana rohangan basement salaku tempat wudhu, lantai dasar salaku tempat solat utama jeung kantor DKM, sarta lanté luhur anu fungsina salaku mézzanine anu langsung nyambung ka téras luar
Hareupeun masjid diwangun munara anyar anu dihias ku logam wangunna siga bawang buleud, hateup kubah masjid teh wangunna Joglo
Pacici-cici Putri nyaéta kaulinan jeung kakawihan barudak anu ngagunakeun rumpaka lagu Pacici-cici Putri
Ieu kaulinan dilaksanakeun dina waktu nyalsé, biasana soré antawis tabuh opat dugi ka tabuh lima
Tempatna di buruan imah
Diulinkeun ku barudak awéwé
Rumpakana nyaéta : "pacici-cici putri," "serélék kembang celempung," "ali-ali pamadatan," "goréng adat tigurubras", "kalau mau kembang apa?"
Tuluy si budak anu ditanya ngajawab :"Kembang pacar"
Tuluy barudak nu séjén ngawih rampak : "Ma nona ma nona si"... (ngaran budak éta) "hayang kembang pacar kabogohna tukang nyacar" Kakawihan éta dipingpin ku barudak awéwé anu jadi "gegedug" (pamingpin)
Budak awéwé anu ditanyaan nyaéta anu éléh basa kocokan "hompimpah" dilaksanakeun
Budak anu éléh éta ngabébérkeun ramo-ramo leungeun kéncana, lima ramo éta digunakeun pikeun nangtukeun engang kakawihan, nyaéta ""pa" tina "kembang apa""
Ramo anu bener dina suku kata "pa", kudu ditilepkeun ka jero
Basa nyebutkeun "kabogohna tukang nyacar", kabéh barudak seuri saolah-olah nyirikan sabab budak kénéh geus boga kabogoh
Salajengna, kabéh ramo leungeun kénca barudak anu ulin meunang giliran siga budak anu éléh bieu
Saha anu ramona bener dina suku kata ""pa" (dina "apa""), budak éta kudu ngajawab
Jawabanna kudu béda jeung jawaban anu saacana
Éma Poeradireja (Cilimus, Kuningan, 13 Ag 1902-Bandung, 14 Apr 1976) nyaéta tokoh politik istri Tatar Sunda
Pendiri Pasundan Istri (PASI), jeung istri mimiti di Jawa Barat anu jadi anggota Dewan Kotapraja ("Gemeenteraad")
Putra R.K.s PURADIREJA, guru bahasa Sunda anu pernah jadi redaktur kepala di Balai Pustaka, Jakarta
Pas masih kénéh jadi pelajar , manéhna asup organisasi Jong Java (1918)
Saenggés tamat (1921), langsung gawe di Jawatan Kereta Api, jeung jabatan tungtungna jadi Kepala Bagian Perburuhan &amp; Sosial
Sabab minatna condong ka politik, manéhna asup ka organisasi Jong Islamieten Bond cabang Bandung anu dianggapna lebih progresif (1925)
Manéhna aktif ngiluan Kongres Pemuda I (1926) jeung II (1928) di Jakarta
Pas tahun 1925-1940, jadi pemimpin Pandu Puteri mulsi di Natipij terud di
Pas tahun 1927 ngadirikeun Perserikatan Perempuan, anu bertujuan keur ngapupuk kapamimpinan awewe (dameskring) anu naggota-anggotana terdiri ti rupa-rupa suku bangsa, nyaéta cetusan hate para gadis di Bandung saatos Kongres Pemuda I. Sabab organisasi Perserikatan Perempuan eta, maenhna di ondang keur ngiluan Kongres Perempuan mimiti di Yogyakarta (Desember 1928)
Pas tahun 1930 jadi Ketua Pasundan Isntri (PASI), anu awalna bagian ti biro wanita PAGUYUBAN PASUNDAN
Manéhna ngiluan ogé Kongres Perempuan II (1935) di jakarta, jeung pas kongres anu ka III (1938) di bandung, jadi ketua kongres
Salasa hiji kongres éta ditetapkeunna kaping 22 Desember jadi Hari Ibu
Pas tahun 1949 (dugi bulan Mei) manéhna ditawan ku Belanda di Yogyakarta
Pas bulan Agustus 1949 ngiluan Permusyawaratan Wanita Seluruh Tanah Air di Yogyakarta, jadi utusan ti Perkiwa (PASI), jeung pas bulan September 1949 ngayakeun jeung mimpin Konperensi ti kabeh organisasi anu aya di Jawa Barat, keur ngateruskeun bewara hasil permusyawaratan wanita di Yogyakarta
Pas tahun 1952 manéhna ngiluan Seminar of Woman in South East Asia di India ngawakilan Kongres Wanita Indonesia (KOWANI)
Salila mimpin PASI (1930-1970), loba usaha-usahana keur ngawujudkeun kamajuan bangsa di antarana ngadirikeun Koperasi Wanita di Jawa Barat, Sakola-sakola "Atikan Murangkalih Istri", Badan Penolong Pengangguran Kaum Ibu (BPPKI), Yayasan Pembinaan Anak Cacat (YPAC), Woman International Club (WIC) di Bandung, Badan Kontak Organisasi-organisasi Wanita (BKOW) Jawa Barat, jeung ngadirikeun imah-imah Jompo jeung Panti Asuhan Yatim Piatu
Manéhna ogé pernah jadi anggota KNIP, DPR, MPR, jeung DPA, jeung pernah ogé jadi anggota Dewan Penyantun ITB jeung IKIP, jeung sala saorang pendiri Universitas Padjadjaran (UNPAD)
Ku pemerintah dipasihan piagam Bintang Maha Putra Utama Kelas VI
Mr. Radén Samsoedin nyaéta Walikota Sukabumi nu kahiji
Dibabarkeun di Sukabumi 1 Januari 1908, ngantunkeun dina yuswa 42 taun 1950 di Jakarta
Samsoedin mangrupa Ahli hukum, Wakil Ketua PPUI, Menteri Penerangan jeung Dutabesar RI
Tamat ELS taun 1922, MULO taun 1926, AMS Bandung taun 1929, R.H. di Jakarta nu salajengna ngalanjutkeun ka Fakultas Hukum di Universitas Léiden (tamat 1935)
Kungsi gawé di Departemen Ekonomi taun 1938, teras kaluar ngadegkeun kantor pangacara di Bogor nu muka cabang di Sukabumi, Cianjur, Tasikmalaya jeung Jakarta, ogé sakalian ngajalankeun surat kabar "Berita Umum (Berita Oemoem)."
Salian ti éta ogé, Samsoedin aktif dina "Pegerakan Kebangsaan."
Ti taun 1940 Samsoedin jadi anggota pengurus pusat Parindra jeung Gaspi (Gabungan Sarekat Sekerja Partikelir Indonesia)
Jadi "loco-burgemeester" Bogor dina taun 1938, anggota Dewan Rakyat Jakarta taun 1940
Dina mangsa jepang ngaeréh meunang pancén pikeun ngadegkeun Pergerakan AAA (Tilu-A),dumuk di kantor Pusat Kebudayaan, Kepala Bagian Umum Putera (Pusat Tenaga Rakyat) jeung Kantor Pusat Jawa Hokokai
Keur mangsa révolusi ilubiung bajoang dina ngapertahankeun kamerdékaan
Sanggeus pangakuan kadaulatan, kungsi jadi Menteri Penerangan terus jadi Dutabesar RI jang Pakistan
Keur mangsa éta Samsoedin geuring tuluy balik ka Jakarta rék dirawat di RS Umum Pusat (ayeuna mah RS Cipto) nu tuluy ngantunkeun
Wahdi Sumanta nyaéta Juru lukis naturalis
Minat manéhna kana ngalukis téh geus katempo ti saprak di HIS
Saenggeus manéhna lulus di HIS tuluy diajar ka Abdullah Suryosubroto (Abdullah Soerjosoebroto), nyaéta bapa Juru lukis Basuki Abdullah salila sababaraha bulan ku lantaran dukungan ti Dr. Kadmirah anu ningali kabisa anu dipibogana
Tuluy manéhna ngembangkeun kabisa éta ku cara latihan babarengan jeung Juru Lukis Affandi nu mangsa éta cicing di Gang Wangsareja, Bandung
Salian Affandi Juru lukis lianna nu sok ngalukis babarengan téh nyaéta Barli Sasmitawinata, Sudarso jeung Héndra Gunawan
Taun 1946, mangsa Bandung diréh ku Belanda, Wahdi ngungsi ka Sumedang, balik deui taun 1951
Salila di pangungsian manéhna teu ngalukis pisan
Sanepina di Bandung Manéhna ngagabungkeun manéh jeung Himpunan Juru Lukis Bandung St. Lucas Glide nu dipimpin ku dokter kabangsaan Austria
Anggota lianna nu ti pribumi nyaéta Barli, Kérton Sujana, Rudiyat, jeung Suwaryono (Soewarjono)
Himpunan éta netep tiap taunna ngayakeun pameran, minimal dua kali, biasana di ayakeun di Gedung YPK
Kulantaran kasusah hirup jadi Juru Lukis, Wahdi pernah ngalamar jadi guru Sakola Rakyat tuluy ditarima, tapi mung tahan dua taun
Manéhna tuluy muka toko mebel anu dingarangan "Sri Tunggal" di Cicadas
Parusahaan éta tuluy maju kalintang alusna, nepi ka manéhna bisa meuli sawidang taneuh di Kiaracondong anu akhirna di tempat éta diwangun "Sanggar Sangkuriang"
Dina taun 1970, budak cikalna kamusibahan, motorna tabrakan jeung mobil, anu dampakna salila sataun kudu di opname di Rumah Sakit
Parusahaanna jadi mundur
Tah, dina mangsa éta Wahdi panggih deui jeung Affandi anu ngadukung manéhna pikeun nuluykeun ngalukis
saenggeus diajak ku Affandi nguliling ka sababaraha sanggar juru lukis di Yogyakarta jeung Bali, Wahdi ngalukis deui tapi netep dina gayana anu naturalis
Taun 1975, manéhna jeung Affandi, Barli, ogé Sudarso ngayakeun pameran babarengan jeung sponsor Dewan Kasenian Jakarta di TM
Taun 1976 manéhna ngayakeun pameran tunggal anu disponsoran ku Ayip Rosidi di Balai Budaya Jakarta
Taun 1977 ngayakeun pameran tunggal di TIM di sponsoran ku DKJ
Taun 1975 saenggeus bérés ngayakeun pameran babarengan, manéhna ngaresmikeun "Sanggar Sangkuriang"
Taun 1979, ku lantaran usaha Ramadhan K.H., Wahdi pernah Ngunjungan Éropa, anu dijadikeun kasempetan ku manéhna pikeun ningalian lukisan klasik di musium-musium
Tumenggung Wiradadaha ngaran anu digunakeun ku bupati-bupati Sukapura (ayeuna Tasikmalaya) turunan Ngabéhi Wirawangsa
Manéhna bupati nu munggaran di Kabupaten Sukapura anu gelarna Tumenggung Wiraadegdaha (Wiradadaha I) anu maréntah taun 1633-1673
Manéhna diangkat jadi bupati Sukapura ku Sultan Agung (1613-1645) ti Mataram lantaran jasana ngiring numpeskeun barontakna Dipati Ukur jeung Mataram (1629-1632), babarengan jeung Ngabéhi Astramanggala (Tumenggung Wiraangunangun) jeung Ngabéhi Somahita (Tumenggung Tanubaya)
Bupati Sukapura séjénna anu ngagunakeun ngaran Wiradadaha nyaéta R. Jayamanggala atawa Wiradadaha II (1673-1674) nyaéta putra Wiradadaha I nu dipikawanoh ogé ku ngaran Dalem Tambela, salajengna R. Anggadipa atawa Wiradadaha III (1674-1723) nyaéta putra Wiradadaha II, salajengna R. Subamanggala atawa Wiradadaha IV (1723-1745) nyaéta putra kadua Wiradadaha III, salajengna R. Jaya Anggadireja atawa Wiradadaha V (1747-1765) nyaéta putra R. Sacapati bupati Sukapura kalima (1745-1747)
R. Sacapati bupati Sukapura kalima (1745-1747) atawa buyut Wiradadaha III, salajengna R. Demang Anggadipa atawa Wiradadaha VI (1807-1813 jeung 1814-1828)
Radén Haji Uton Muchtar Syaféi
(Balubur, Limbangan, Garut, 14 nopember 1900-Bandung, 1980)
pangarang dina bahasa sunda, indonésia jeung jawa
uton masih miboga kénéh duduluran jeung pangarang sunda R. Candra Praja (tjandrapreja) R.E suriadireja (soeriadiredja)
Uton mimmiti asup sakola kelas dua sabari diajar di pasantren
taun 1915, manéhna pindah kelas IV HIS di Majalengka
opat taun saenggeusna, pindah ka sukabumi, keur neruskeun ka sakola tatanen
tahun 1923, gawe di kebon téh jeung kina di daerah cianjur
sataun saenggeusna, pindah ka kahutanan Pejaten di Cepu
pindah deui ka semarang,Gundih, Bojonegoro, jeung solo
taun 1939, pindah ka jawa barat
nalika jaman panjajahan jepang, gawe di kebon téh P&amp;T Subang
taun 1948, manéhna di tarik ka jawatan kahutanan di jakarta, terus dibere tugas nyepeng kahutanan bogor jeung Federal Distrik jakarta, leuweung-leuweung nu aya di muara, taun 1960, uton pengsiun ti pagawe kahutanan,tingkat I. nalika diuk dina bangku sakola tatanen, Uton jadi anggota jong jawa
tuluy mimpin paguyuban Sekar Rukun di sukabumi
sanggeus gawe, manéhna tetep aktif di organisasi perserikatan kaom sekerja Boswezen
uton ngawitan nulis taun 1928. tulisana dina bahsa belanda dimuat dina surat kabar De Vorsten Landen, anu bahasana jawa di muat keur disebarkeun sumangeut, sedemgkeun anu bahasa indonesia dimuat dina varia
mangrupa pangarang anu bisa disebut produktif tulisan-tulisan Uton anu bahasa sunda nyebar ka s.k "SIPATAHOENAN", warga "CANDRA", BARANANG SIANG, jeung
sababaraha tulisanna tuluy aya nu diterbitkeun jadi buku , diantarana Mustika leuweung (1951), lalakon carmad, Koboy carmad, kamalinaan, pondok jodo di dododho, Dodoja tinemu bagja, tilu dongeng
tulisana nu judulna carmad diangkat jadi sinetron ku TVRI
Bersama H,W, Ranulaksana (KI UMBARA), Uton nerbitkeun Modana (1977), nyaéta buku anu eusina kumpulan karangan tata cara kawinan sunda
taun 1957, nalika cicing di bogor, jeung pamajikanna, R.H.E Rohamina Sudarmika, Uton nerbitkeun majalah bahasa sunda Mangle
carita-carita nyambungna dimuat kana majalah nu medal jeung di pimpin, dina tulisan-tulisan na, Uton osok ngagunakeun ngaran samaran Candrahayat, Harum, Gendrayana, Tundrapraja,atawa ALB
Prof. Zainal Asikin Kusumah Atmadja, S.H
( Padang Kota, Sumatera Barat, 19 Juli 1928) nyaéta Hakim, Guru Besar, pangsiunan Hakim Agung
Anu kadua ti 13 dulur, anak Prof. Dr. R. Sulaiman Éfféndi Kusumah Atmaja anu jadi Pupuhu Mahkamah Agung Républik Indonésia anu kahiji
Zainal Asikin tamatan ELS Semarang (1940), ngalanjutkeun ka SMP di Semarang ogé (tamat 1945)
SMAna Di Yogyakarta (1945)
Satamat SMA ngalanjutkeun ka Fakultas Hukum Universitas Indonesia di Jakarta ( tamat 1954)
Saenggeus jadi Sarjana Hukum ( wanci éta masih Meester In de Rechten atawa Mr.), manéhna gawé di Pangadilan Negeri Jakarta, sataun saenggeusna jadi Panetera jeung taun 1956 jadi hakim
Tapi di taun éta ogé manéhna dipindahkeun ka Pangadilan Negeri Purwakarta, dua taun saenggeusna (1958) diangkat, jadi Pupuhu Pangadilan Negeri Puwakarta
Taun 1960 manéhna dipindahkeun jadi Pupuhu Pangadilan Negeri Tanjung Pinang
Di taun 1963 dipindahkeun deui ka Jakarta jadi Wakil Pupuhu Pangadilan Negeri Jakarta
Taun 1968 diangkat jadi Hakim Agung di Mahkamah Agung Républik Indonésia
Jabatanna anu terahir nyaéta Hakim Muda Mahkamah Agung Bidang Hukum Perdata Tertulis Peradilan Umum, nu dijabat nepi ka pangsiun
Salaku Hakim, Asikin kasohor ku jujur jeung ngusahakeun méré kaputusan anu saadil-adilna
Kaputusanna ngeunaan perkara Kedungombo anu meunangkeun gugatan ti masarakat leutik jeung ngalahkeun pamaréntah, ngagégérkeun jeung saenggeus dianulir ku Pupuhu Mahkamah Agung
Masarakat Kedungombo anu taneuhna dijadikeun bendungan, ngagugat ka Gubernur jeung pamaréntah anu tindakanna sawenang-wenang ku ngusir maranéhnana ti taneuh jeung désana ku ganti rugi nu teu nyukupan pisan
Siti Rokayah (Ciwidéy, Bandung, 1912-1980) Mangrupakeun tokoh istiméwa tembang sunda"."
Kasohor di lingkungan sunda sok disebut Ibu Haji
Taun 1923-an anjeuna diajar nembang ka Rd
Suradikarta (Soeradikarta), harita Rd
Suradikarta téh juru mamaos kasohor di Bandung
Ti umur 15 taun anjeuna geus mulai kasohor
Saran ti Dalem Bandung (R.A.A Wiranatakusumah), Rokayah diajar maén kacapi ka Juru Pantun Pa Aén jeung Pa ucé (Oetjé)
Tuluy anjeuna nyieun grup Orkés Kacapi jeung dulur-dulurna "Hégarmanah" ngaran orkésna
anjeuna ogé diajar maénkeun waditra nu séjénna, ku kituna anjeuna parigel dina niup suling, ngagésék rebab, nakol kendang, saron, panerus, demung jeung bonang
Saeunggeus indonésia merdéka, salila 16 taun jadi anggota gamelan sunda studio RRI Bandung pingpinan R.A Darya
tuluy nguatkeun kukumpulan tembang sunda "Déwi Pramanik" nu di pingpin ku Euis Komariah, salah sahiji muridna
Boh di kumpulan "Hégarmanah" atawa "Déwi Pramanik", anjeuna sok jadi nu niup suling atawa maen kacapi
salah sahiji tembang anu kasohor dipaénkeun ku anjeuna nyaéta dina lagu ""Cimplung"."
anjeuna ngagubah lagu, a.l: ""Dangdanggula Budaya", "Kasmaran", "Sriwulan", "Lalirasa", "Kaprabon", "Reumbeuy Bandung", "Ngageuri", "Sinangling Degung", "Tilam Sono", "Kamelang ti Anggangna", "Manintin Sérang", "Minda Rupa", "Kapidangdung", "Putri Kingkin", "Samar-samar", "Tumarima" jeung "Kulu-kulu Sétra"."
Anjeuna pernah mantuan rombongan Gamelan Sunda "Sekar Kagugat" pingpinan Rd
Bahrum (Bachrum) nepi ka taun 1951
Siti Rokayah pernah meunang panghargaan ti Proyék Penunjang Kebudayaan Jawa barat (1982)
Hal ieu dianggap langka ku lantaran kaparigelan Hj
Siti Rokayah maénkeun waditra kawas Kacapi jeung Suling, henteu éléh ku kaum lalaki, malahan nepi ka ayeuna nu niup suling awéwé saalus Hj
Siti Rokayah can aya deui
Rahmat Marta Adisubrata atawa Rahmat M.A.S
lahir di Bandung, ping 9 Juli 1930
Rahmat Marta Adisubrata nyaéta pamedal, sakaligus pangarang carita dina basa Sunda
Satamat SMA manéhna digawé jadi panatausaha di NV Intisari ti taun 1952-1954
Teu kungsi lila ti éta manéhna pindah ka pamedal Masa Anyar/Ganaco/Sanggabuana, mimiti ngajabat jadi Kapala Bagian Penjualan dina taun 1954-1960.Taun 1960-1963 manéhna naék jadi Kuasa Usaha, nepi ka akhirna jadi Diréktur dina taun 1963-1966. dina taun 1965 manéhna ngadirikeun jeung jadi Diréktur pamedal Pusaka Sunda
anu di utamana medalkeun buku-buku basa Sunda
Dina taun 1967 manéhna eureun dina usahana lantaran aya kasulitan dina masalah ekonomi ogé dina widang pamedalanna
Bulan November tahun 1971 manéhna diangkat jadi Wakil Diréktur
Manéhna jadi Diréktur dina taun 1975, tuluy diangkat jadi Diréktur pamedal Dunia Pustaka Jaya di Jakarta dina taun 1982
Dina taun 1985 manéhna ngundurkeun diri, tuluy mingpin di pamedal Tirta Kancana anu didirikeun ku manéhna, utamana pikeun nyadiakeun buku bacaeun barudak jeung buku pangajaran sakola dina bahasa Indonesia ogé dina basa Sunda
Hutan Raya Juanda mangrupa leuweung anu tempatna aya di Pasir Dago, wilayah Pakar, Bandung Kalér
Hutan Raya Juanda ieu mangrupa leuweung anu dijagaan, objék wiasata, ogé mangrupa salah sahiji tempat pikeun ngabudidayakeun pepelakan anu geus langka
Anapon gagasan pikeun ngayakeun jeung ngawétkeun Hutan Raya Juanda ieu geus aya ti taun 1964, tapi karék laksana dina bulan Nopémber taun 1984
Dimimitian ku Kementrian Kehutanan ku ngawangun jeung ngabebenah wewengkon leuweung Dago luhur di pasir Bandung Kalér dijadikeun cagar alam "Hutan Raya Juanda" anu jadi tempat pikeun ngabudidayakeun pepelakan anu geus langka, jeung jadi tujuan keur wisata
Nurutkeun kana cutatan sajarah, dina tahun 1917 geus aya urang deungeun anu miboga rencana yén wilayah Bandung Kalér téh rék dijadikeun "Soenda Openlucht Museum" (Museum Alam Kabuka Sunda) ninggali kana kayaan alam sunda anu pinuh ku mangpirang-pirang pepelakan jeung sasatoan anu geus langka, ogé kapanggihna situs budaya Bababakan Mégalitik anu mangrupa sésa kabudayaan manusa Bandung purba
Anapon deungeun-deungeun anu miboga gagasanna téh nyaéta a.l Dr. W. Docters Van Leuwen, K.A.R Bosscha, F.W.R
Diemont, P. Holten, jeung W.H Hoogland anu kagabung dina dina komiteu "Bandoengsche Comitte Tot Natuurbescherming" (Komiteu Kasalametan Kalumangsungan Alam Bandung)
Leuweung kawasan Bandung Kalér ieu tadina rék disalametkeun ku komiteu lantaran loba masarakat anu nyawah di daérah éta, ogé ku ayana kawijakan "Gemeente Bandoeng" kaping 1 April 1906
Usaha pikeun nyalametkeun leuweung Bandung Kalér beunang ku gagal nalika pembangkit hidroéléktrik dijieun di hulu walungan Cikapundung tahun 1921
Ku ayana pembangkit hidroéléktrik éta ngamimitian jul jol ayana warga anu ngababakan di daérah éta, jeung anu nyésa ngan tinggal "Theehuis" urut pertemuan Komiteu Kasalametan Kalumangsungan Alam Bandung
Dr. W. Docters van Luewen di tahun 1915 ngedalkeun yén di Bandung tepatna di Curug Dago aya hiji kembang anggrék anu jenisna ngan ukur aya di Bandung
Kembang aggrék éta dingaranan anggrék "Nervillea Aragona" jeung "Microostylis Bandongensis" anu tangkalna ngan 20 cm jeung miboga sipat sengit, éndah, unik, tur jarang kapanggih
Leuweung Juanda ngabogaan leuwih ti 100 rupa pepelakan, jeung tatangkalan kurang leuwih 2500 kaasup Camara Laut ("suarina equisetifolia)," Camara Gunung ("Casuariana Junghuhniana)," Bayur Sulawesi ("Pterosperum Celebium)," Kayu Putih ("Euclayptus Alba)," jeung sajabana
Aya ogé jenis tatangkalan anu asalahna ti Luar Indonésia, saperti Tangkal "Sosis" ( "Kigelia Aethiopica)," anu asalna ti Hawaii, Pines Méksiko, "Cengal Pasir" ti Burma
Aya ogé mangpirang manuk, kayaning kepodang ("Orolus Chinessis)," cangkurileung ("Pycononotus Caferugaster)," cangéhgar ("Gallus Bankiva)," ogé sato anu letik saperti mencek ("Parado ciurus notatus)," jeung bajing ("Callos ciurus notatus)."
Radén Soepjan Iskandar, dibabarkeun di Sumedang, 23 Jan 1896
Manéhna mangrupa salah sahiji pangarang roman Sunda Dipati Ukur, jeung buku pangajaran dina basa Sunda keur Sakola Dasar
Taun 1917 tamat ti sakola guru ("Kweekschool)" di Bandung jeung taun 1922 menang "hoofdacte" salaku guru bahasa di Jakarta
Taun 1928 tamat ti "Militaire Sportschool" di Bandung
Pernah jadi guru HIS di sababaraha tempat, jeung di antara taun 1922-1930 jadi guru "Normalschool" di antarana di Purwakarta
Di dieu manéhna jadi murid kabatinan aliran kasumedangan ti Mohamad Ambri nu dina waktu harita sarua ngajar
Ti Purwakarta, manéhna pindah ka Tasikmalaya jadi guru MULO Pasundan
Nalika zaman Jepang, manéhna jadi pamingpin Séinéndan di Tasikmalaya jeung kapilih keur milu latihan kamilitéran di Bogor
Sangges tamat latihan, manéhna diangkat jadi Daidanco Pembel Tanah Air (PETA) di Garut
Nalika PETA dibubarkeun (1945), manéhna jadi komandan TNI Résimén Priangan Timur di Tasikmalaya, terus diangkat jadi kapala Inspéktorat Angkatan Darat di Yogyakarta (1948)
Balik deui ka Bandung taun 1950 nepi ka pangsiun taun 1953, manéhna jadi pamingpin panata calagara kursus-kursus B-1 Departemén Pendidikan jeung Kabudayaan
Harita manéhna bari nyusun buku pangajaran basa Sunda Piwulang basa keur bahan pangajaran basa Sunda di Sakola dasar
Sangges pangsiun, manéhna aktif dipakumpulan Daya Sunda
Taun 1956 babarengan Éma Bratakusuma, Otong Kosasih, jeung Sutisna Sendjaja, nerbitkeun mingguan basa Sunda Kalawarta Kujang
Babarengan jeung Rohéndi Sumardinata dina taun 1959 ngarang roman Sunda Dipati Ukur
Dina taun 1961 nepi ka tepung jeung ajalna, manéhna jadi pangurus kumpulan pamuda Kujang Putra
Manéhna di kuburkeun di pamakaman Bojongjati, Sumedang
Pernah jadi anggota DPRD TK
I Jawa Barat dina taun 1957, terus ménta euren alatan aya pagawé nu ménta tanda tangan perjalanan dinas fiktif
Tulisan-tulisana dina Kalawarta Kujang, salianti nengetan situasi masyarakat harita, ogé loba ngandung atikan piken kaluhuran budi manusa
Tadjudin Nirwan nyaéta Seniman Karawitan Sunda (Tasikmalaya, 7 April 1936-10 Oktober 1999), anu kawéntar parigel dina ngahaleuangkeun kawih turta tembang Sunda nu séjénna
Lian ti éta, dina widang seni peran manéhna ogé mampuh midangkeun peran dina Gending Karesmén
Sapopoéna, Tajudin dilalandian Kang Udin
Lulusan SGB taun 1953, tuluy jadi guru SD di Bandung
Dina taun 1962, asup kana lingkup Konsérvatori Karawitan Sunda di Bandung (Kokar Bandung) lulus taun 1965
Nalika di Kokar Bandung, Tajudin panggih jeung Mang Koko salaku guruna
Tajudin diajak ilubiung dina grup Ganda Mekar anu dipingpin ku Mang Koko, salaku "wira swara" (jurukawih lalaki)
Kaparigelan Tajudin dina ngahaleuangkeun kakawihan karya Mang Koko kawilang punjul, ku kituna "kreasi-kreasi" kawih Ganda Mekar jadi leuwih merenah, dibandingkeun nu dihaleuangkeun langsung ku Mang Kokona
Saprak Tajudin ilubiung dina lingkup Ganda Mekar, kiprah jurukawih lalaki di Sunda beuki ningkatkeun kualitas sarta kuantitasna, nu saacanna aya sababaraha kawih nu ngan bisa dihaleungkeun ku wanoja wungkul, ka dieunakeun mah kapan jadi bisa dihaleuangkeun ku lalaki ogé, nya iwal ti lagu-lagu nu "berdialog" (sekar caturan)
Dina sekar caturan mah biasana jurukawih wanoja nyebutna emang, atawa bapa, ayeuna mah robah jadi cukup ku nyebut akang ka pasanganna
Dina tembang Sunda juru kawih lalaki téh pareum, kitu ogé dina gamelan jeung sindén, nu katelahna mah jurualok
Taun 1963 Tajudin ilubiung dina gending karesmén "Lutung Kasarung" karya R.T.A
Sunarya, merankeun tokoh lutung, dirojong ku Mang Koko salaku nu ngatur karawitanna
Mimiti rekaman ku piringan hitam anu dirilis taun 1963 reujeung Ganda Mekar, eusina lagu "Purnama", "Kasenian, Sempal Guyon", jsb
Merankeun tokoh Si Kabayan dina Gending Karesmén "Si Kabayan" (Mang Koko jeung Wahyu Wibisana taun 1964) jumlah péntas kawilang 140kali nepi ka taun 1996, ngawangun karakter tokoh Si Kabayan nu ahéng dina diri Tajudin
Kitu ogé peran-peran lian nu midang dina Gending Karesmén "Raja Jimbul, Aki Nini Balagantrang, Pangéran Jayakarta, Nyai Dasima," sanajan unggal peranna miboga beda-beda karakter, teu mangaruhan kana kaparigelan Tajudin
Sanajan teu kawilang lobana juru kawih lalaki téh, tapina kamampuh Tajudin dina maénkeun seni peran téh taya duanna
Lian ti gawébareng jeung Ganda Mekar, Tajudin ogé ilubiung dina lingkup tim kasenian Guriang anu dikokolakeun ku Daéng Sutigna jeung Sanu’i Edia S. Lulusna ti Kokar, Tajudin pindah jadi guru di SMP V Bandung (1967), tuluy di Kokar Bandung
Dina taun 1976, manéhna pindah gawé dina widang Kasenian Kanwil di Depdikbud Jawa Barat, nepi ka pangsiun taun 1986
Lian ti ngayakeun paméntasan, Tajudin jadi "penatar" guru-guru kasenian, jadi girang pangajen di sababaraha pasanggiri, ogé ngajieun rekaman kaset boh jeung Ganda Mekar atawa jeung grup kasenian lainna, saperti Tati Saléh, Ida Widawati, Nano S., jsb
Milénium nyaéta bilangan keur unggal jangka wanci sarébu taun dina kalénder
Istilah alaf nu asalna tina basa Arab loba dipaké di Malaysia
Taun milénia 4 jeung 3 SM disebut minangka awal tina alaf anyar ngasupan alaf katilu (taun 2001 nepi ka 3000)
Taun (basa Hormat: Warsih) nyaéta hiji unit wanci keur ngitung tarékh
Di dunya ada dua satuan taun:
Taun Syamsiah atawa taun Solar sacara fisika nyaéta unit rélatif wanci hiji planét dina ngurilingan panonpoé
Sataun biasa dibagi jadi bulan jeung poé
Planét bumi ngurilingan panonpoé dina waktu sataun
Dumasar kana kalénder Julius, sataun aya 365,25 poé, sedengkeun dumasar kana kalénder Gregorian, sataun aya 365,2442 poé
Taun Maséhi nu dumasar kana taun Syamsiah, kiwari dumasar kalénder Gregorian
Ngaran lengkepna Noam Avram Chomsky, lahir di Amérika Sarikat, 7 Désémber 1928
Réputasi fénoménal Chomsky di widang linguistik atra katitén ngaliwatan téorina ngeunaan generative grammar (Tata Basa Generatif Struktural)
Kaparigelan jeung kaahlian di widang linguistik ieu jadi panganteur manéhna ngambah kana studi pulitik
Profesor Linguistik di M.I.T ieu geus nulis leuwih ti 30 buku pulitik, kalawan rupa-rupa judul
Sarta saprak 1965 nepi ka kiwari, Noam Chomsky ngajanggélék jadi salah sahiji figur "pang dipikasieunna" ku pamaréntah Amérika lantaran kakritisannya kana kawijakan luar negeri Amérika
Karya-karyanya, di antarana:
Bentrokan Lal Masjid 2007 kajadian antara murid jeung anggota Lal Masjid di Islamabad ngalawan militér Pakistan
Munggaran: 3 Juli 2007
Dina 3 Juli 2007, perang pakarang kajadian antara nu ngarojong Lal Masjid ngalawan angkatan kaamanan Pakistan sanggeus genep bulan eureun antara dua pihak
Bentrokan dimimitian nalika sababaraha militan nyoba nempatan wangunan pamaréntah deukeuteunnana
150 urang murid nyerang kantor Pamaréntah Pakistan deukeuteun masjid sarta nahan opat urang pagawé minangka sandera
Subsequently he called for attacks on the forces, and students of the Lal Masjid had taken over certain government posts and had attacked government buildings
9 péople, including mosque students, media persons, a Pakistan Rangers personnel and a businessman were killed while over 100 are injured in the incident
4 July 2007
Over one hundred students of Jamia Hafsa surrendered before the authorities on July 4, 2007
The Pakistani government announced Rs
5000 as part of their travel arrangements to their homes
Bentokan Lal Masjid 2007
Bentrokan Lal Masjid 2007
Sosiolinguistik nyaéta kajian "interdisipliner" anu maluruh pangaruh budaya kana hiji basa nu dipaké ku pamaké basa di wewengkon nu tangtu
Dina hal ieu basa raket pisan patalina jeung balaréa hiji wewengkon minangka subyek atawa palaku berbahasa minangka pakakas komunikasi sarta interaksi antara kumpulan anu hiji jeung anu séjén
Al-Sofa jeung Al-Marwah (Sofa jeung Marwah) (basa Arab: الصفا "Aş-Şafā" ; المروة "Al-Marwah") nyaéta dua pasir leutik nu kiwari aya di Masjidil Haram di Mekah, Saudi Arabia nu mana di antarana Muslim bulak balik tjuh kali nalika Haji jeung Umroh
Dina tradisi Islam, Nabi Ibrahim dipiwarang ku Allah pikeun ngantunkeun garwana Siti Hajar di "gurun" sareng putrana Ismail sarta bebekelannana
Nalika bebekelannana seep, Siti Hajar milari cai
Kanggo tiasa ningali paningalian anu jelas ka wewengkon sabudeureunnana, anjeunna naek ka dua pasir eta
Saparantos pertela yén euweuh hasil, anjeunna mulih deui ka Ismail sarta mendakan rehna aya cai nyusu mancer terus-terusan
Muslim percanten yén Allah nyayogikeun kanggo Siti Hajar cai nu mancer sacara aheng tina sumur, nu kiwari katelah Sumur Zamzam nu tos ngalir mangrebu-rebu taun
Masjidil Haram mangrupa tempatna Ka'bah, titik tujuan utama solat keur sadaya Muslim
Sofa — tempat mimitina leumpang ("sa`i", basa Arab: سعى) — aya kurang leuwih satengah mil ti Ka'bah
Marwah ayana kurang leuwih 100 yard ti Ka'bah
Jarak antara Sofa jeung Marwah kurang leuwih 450 meter, sahingga tujuh kali bulak-balik kurang leuwih 3.15 kilometer
Kadua titik sarta jalur di antarana kiwari aya di sajeroeun balkon panjang nu mangrupa bagéan tina Masjid
Sa'i dimakudkeun keur ngeling-ngeling Siti Hajar nu milarian cai sarta kamurahan Gusti Allah dina ngabulkeun do'a
Pulo Madura aya di wetaneun Pulo Jawa
Panjangna ti tungtung kulon nepika tungtung wetan bisa diliwatan ku kandaraan salila lima jam
Pulo ieu legana 5.250 km2 (leuwih leutik saeutik ti batan Pulo Bali) sarta jumlah pangeusina 4 yuta
Pulo ieu kaayaannana rada garing, loba gunung kapur jeung tegalan
Beulah wetanna mah subur, bisa dipelakan
Pulo Madura dibagi jadi 4 kabupaten, nyaéta : Pulo Madura kasohor alatan produksi uyahna, nu matak teu aheng lamun dingaranan Pulo Uyah
Gunung (ogé katelah Gunong) nyaéta Melayu sarta Indonesia Kecap keur gunung — hal anu rutin dipaké di gunung (sakumaha "Gunung Berapi)."
Gunung ogé nunjul ka hiji daérah nu kaayaan jangkung keluhur ilaharna mibanda leuwih ti 1.500 mdpl
Ngaran na gunung sakuliah Asia Tenggara
Pagunungan ngagunakeun émbohan Gunung / Gunong
Nuturkeun anu pagunungan anu sacara resmi nganggo émbohan Gunung atanapi Gunong
Rambut nyaéta organ siga benang nu tuwuh dina kulit sato, utamana mamalia
Rambut mucunghul tina epidermis (kulit luar), sanajan ari asalna mah tina folikel rambut nu aya jauh di sahandapeun dermis oge
Struktur siga rambut, nu disebut trikoma, ogé kapanggih dina tutuwuhan
Kalénder Arménia maké panomeran Arménia
Dimimitian ti 552 M minangka munggarannana jaman Armenia
Tanggalna ditandaan ku aksara ԹՎ "t’v", sigla keur "t’vin" "dina taun" nu dituluykeun ku hiji nepi ka opat hurup tina alpabét Arménia, nu masing-masingna nunjukkeun angka Arménia
Contona, "dina taun 1455 2007 M" bakal ditulis ԹՎ ՌՆԾԵ
Ngaran bulan Armenia nunjukkeun pangaruh kalénder Zoroaster, sarta saperti nu kacatet ku Antoine Meillet dina dua kasus ayana pangaruh
(Maret/April) "Nawasard" (Avestan "*nava sarəδa" "taun anyar") 2
(April/Méi) "Hoṙi" (tina Georgian "ori" "dua") 3
(Méi/Juni) "Sahmi" (tina Georgian "sami" "tilu") 4
(Juni/Juli) "Trē" (Zoroaster "Tïr") 5
(Juli/Agustus) "K’adoç" ("bulan crops"; Zoroaster "Amerōdat̰") 6
(Agustus/September) "Araç" 7
(September/Oktober) "Mehekan" (tina basa Iran "*mihrakāna"; Zoroaster "Mitrō") 8
(Oktober/Nopember) "Areg" ("bulan panonpoé"; Zoroaster "Āvān") 9
(Nopember/Desember) "Ahekan" (Zoroaster "Ātarō") 10
(Desember/Januari) "Marēr" (meureun tina Avestan "maiδyaīrya" "tengah taun"; Zoroaster "Dīn") 11
(Januari/Pebruari) "Margaç" (Zoroaster "Vohūman") 12
(Pebruari/Maret) "Hrotiç" (tina Pahlavi "*fravartakān" "poe epagomenal "; Zoroaster "Spendarmat̰") Kalender Armenia ngaranan poé tina bulan, lain nganomerannana, peculiarity ogé kapanggih dina kalender Avesta