izzako/sundanese-pixelgpt huggingface dataset:
Titi laras anu dipaké dina kacapi rincik nyaéta degung, saléndro, madenda jeung mandalungan, disaruakeun jeung setélan laras kacapi indung gumantung kaperluan sarta setélan pamirigna
Sakapeung setélan laras kacapi rincik sok dibédakeun jeung setélan laras dina kacapi indung pikeun meunangkeun komposisi paréasi nada anyar, contona upama kacapi indung dina laras saléndro, kacapi rincikna dina laras madenda
Dina élmu karawitan, ieu hal téh disebut transposisi
Kacapi rincik asup kana klasifikasi chordophone, sub klasifikasi zither anu wangun résonansina pasagi (kotak), board zither
Upama ditilik tina cara maénkeunna, Kacapi rincik asup kana kelompok plucked chordophone
Bahan anu dipaké pikeun nyieun kacapi rincik ilaharna sarua baé jeung bahan anu sok dipaké pikeun nyieun kacapi kayaning albiso, campaka, kananga jrrd
Pasantrén (aksara Sunda: ᮕᮞᮔ᮪ᮒᮢᮦᮔ᮪; ) atawa sok disebut ogé pondok pasantrén nyaéta sakola Islam nu maké kobong anu aya di Indonésia
Pasantrén téh mangrupa lembaga atikan nu dianggap pangheulana aya saméméh patingpucunghulna sakola-sakola formal jiga ayeuna
Tujuan pangatikan di jero pasantrén nyaéta pikeun neleban pangaweruh ngeunaan Al-Qur’an jeung Sunnah Rosul, ku jalan diajar basa Arab jeung aturan-aturan tata basa-basa Arab
Nu dialajar di pasantrén (nu disebut santri) dialajar di ieu sakola, sakalian hirup sapopoé di kobong anu geus disadiakeun ku pasantrén
Institusi anu sarupa jeung pasantrén ogé aya di nagara-nagara lian; misalna di Malaysia jeung Thailand anu disebut sekolah pondok, ogé di India jeung Pakistan anu disebut "madrasa Islamia"
Pasantrén numutkeun kana définisi dasarna mah mangrupa tempat diajarna para santri, sedengkeun harti pondok nyaéta imah atawa tempat dumuk basajan dijieun tina awi
Di sagigireun éta, kecap "pondok" meureun asalna tina nu hartina kobong atawa hotél
Di Sunda, Jawa jeung Madura umumna dipaké istilah pondok jeung pasantrén, ari di Acéh mah dipikawanoh ku Istilah "dayah" atawa "rangkang" atawa ogé "menuasa", mun di Minangkabau mah disebutna surau
Pesantrén ogé bisa dipicangkem minangka lembaga atikan jeung pangajaran agama Islam, nu ilaharna mah ku cara nonklasikal, nu mana saurang ajengan ngajarkeun élmu agama Islam ka para santri dumasar kitab-kitab nu ditulis dina basa Arab ku para Ulama Abad pertengahan, jeung para santrina ilaharna dumuk di kobong éta pasantrén
Umumna hiji pasantrén ditaratas ku ayana saurang ajengan di hiji patempatan, tuluy datang santri anu rék dialajar agama ka anjeunna
Sabada beuki poé beuki réa santri anu daratang, jorojoy gagasan pikeun ngadegkeun pondok atawa kobong di gigireun imah éta ajengan
Jaman baheula mah ajengan teu ngarencanakeun kumaha ngawangun éta pondokna, ngan anu kapikiran sotéh ngan saukur kumaha ngajarkeun élmu agama sangkan bisa dicangking jeung dipikaharti ku para santri
Harita mah ajengan téh can neundeun perhatian kana patempatan anu dicicingan ku para santri, anu umumna leutik pisan jeung basajan
Maranéhna nempatan hiji gedong atawa imah leutik nu diwangun ku sorangan di sabudeureun imah ajengan
Beuki réa éta jumlah santri, beuki nambahan ogé éta kobong anu diwangun téh
Para santri tuluy mopilérkeun éta ayana pasantrén téh, nu antukna jadi kawentar ka mana-mana,contona baé siga pondok-pondok anu muncul di jaman Walisongo
Pondok Pasantrén di Indonésia mibanda peran anu pohara badagna, boh pikeun kamajuan Islam sorangan, boh pikeun kamajuan bangsa Indonésia sagemblengna
Dumasar kana catetan nu ngajénggélék, kagiatan atikan agama di téh geus dipitembeyan ti taun 1596
Ieu kagiatan agama nu satuluyna dipikawanoh ku ngaran pondok pasantrén
Malah mah dina catetan , salah saurang nu neuleuman kaislaman di Nusantara, ngalincak abad ka-12 téh pusat-pusat atikan di Acéh (pesantren di Acéh mah disebut ) jeung Palémbang (Sumatra), di Jawa Wétan jeung di (Sulawesi) geus ngahasilkeun tulisan-tulisan penting kalawan para santri téh kairut pikeun diajar
Istilah pasantrén téh asalna tina kecap “pa-santri-an”
Kecap “santri” hartina murid dina basa Sunda atawa basa Jawa
Ana pon istilah “pondok” asalna tina anu hartina pamondokan atawa tempat meuting
Husus di wewengkon Acéh, pasantrén téh disebutna dayah
Pasantrén biasana dipupuhuan ku saurang ajengan
Pikeun ngatur hirup kumbuh di pondok pasantrén, ajengan nunjuk saurang santri senior pikeun ngatur adi-adi kelasna, maranéhna biasa disebut lurah pondok
Tujuan para santri dipisahkeun ti kolot jeung kulawargana nyaéta sangkan maranéhna diajar hirup mandiri sakalian sangkan bisa ngaronjatkeun hubungan jeung ajengan ogé jeung Alloh SWT
Ceuk sawangan lian, pasantrén asalna tina kecap pa-santri-an anu hartina tempatna para santri
Kecap santri sorangan asalna tina kecap “cantrik” (Sunda:Catrik) (Basa Sangsakerta, atawa mungkin basa Kawi) anu hartina jelema anu teu weléh nuturkeun guru, anu satuluyna dikembangkeun ku Paguron Taman Siswa kana sistem kobong anu disebut “pawiyatan” (Sunda: Pawiatan)
Istilah santri ogé kapanggih dina basa Tamil, anu hartina guru ngaji
Ana pon C.C Berg mah boga sawangan yén éta istilah téh asalna tina istilah “shastri”, anu dina basa India mah hartina jelema anu nyaho buku-buku suci agama Hindu atawa saurang sarjana ahli kitab suci agama Hindu
Sakapeung sok dianggap minangka gabungan kecap "saint" (manusa hadé) jeung rarangkén "tra" (resep nulungan), jadi kecap pasantrén hartina bisa jadi tempat pangatikan jalma-jalma hadé
Pasantrén asalna mah mangrupa puseur panggodogan ajén-ajén jeung nyebarna agama Islam
Tapi dina kamekaranana, ieu lembaga téh wilayah garapanana beuki ngalegaan anu teu ngan saukur tuluy-tuluyan ngaronjatkeun mobilitas vértikal (ku dijejelan matéri-matéri kaagamaan), tapi ogé jeung mobilitas horizontal (kasadaran sosial)
Kiwari pasantrén teu ngan saukur ulukutek dina kurikulum anu dumasar kana kaagamaan ("religious-based curriculum") jeung leuwih condong “ngawang-ngawang” , tapi ogé kurikulum anu napak kana pasualan-pasualan kamasarakatan kiwari ("society-based curriculum")
Alatan kitu, pasantrén téh teu bisa dihakiman langsung ngan saukur minangka lembaga kaagamaan murni, tapi ogé (sakuduna) jadi lembaga sosial anu hirup jeung ngaréspon rupa-rupa pasualan masarakat di sabudeureunana
Pondok pasantrén nyaéta lembaga pendidikan Islam pangkolotna anu mangrupa produk budaya Indonésia
Ayana pasantrén di Indonésia dimimitian ti saprak Islam asup ka ieu nagri kalawan ngadopsi sistem pangatikan kaagamaan anu sabenerna geus lila mekar saacan kadatangan Islam
Minangka lembaga pangatikan anu geus ngakar di ieu nagri, pondok pasantrén boga pangaruh anu gedé kana lalampahan sajarah bangsa
Di Indonésia réa pasantrén anu ngan saukur ngabeungbeuratan ka para santrina ku biaya anu murah, sok sanajan aya sababaraha pasantrén modérn anu ngabeungbeuratan ku waragad anu leuwih mahal
Sanajan kitu, saupama dibandingkeun jeung sababaraha institusi pangatikan lian anu sajenis mah, pasantrén modérn téh jauh leuwih murah
Organisasi massa (ormas) Islam anu paling réa boga pasantrén téh nyaéta Nhadlatul Ulama (NU)
Ormas Islam lianna anu ogé boga loba pasantrén nyaéta Al-Washliyah jeung Hidayatullah
Santri di sebuah pesantren
Usia yang tepat anak di pondok pesantren, sebaiknya paling cepat setelah lulus SD, atau di usia sekolah menengah (SMP) sekitar 12 tahun
Dan lebih baik anak telah memiliki dasar dasar pendidikan agama dengan lancar sejak usia kecil sebelumnya, seperti hafal surat al quran pendek, bisa tadarus, pidato dakwah, mengetahui struktur kitab suci Al Quran dan lain sebagainya (pendidikan PAUD, TK, SD)
Pasantrén anu ngan saukur ngajarkeun kaélmuan agama Islam disebut pasantrén salafi
Pola tradisional anu dilarapkeun dina pasantrén salafi nyaéta para santri digawé keur ajengan-bisa macul sawah, ngurus balong jsb
Lolobana mah pasantrén salafi nyadiakeun kobong pikeun tempat matuh para santrina kalawan waragad anu murah atawa tanwaragad (haratis)
Para santri umumna mah méakkeun waktu nepi ka 20 jam dina sapoé kalawan pinuh ku kagiatan, ti mimiti solat shubuh dina wanci janari, nepi ka maranéhna saré deui peutingna
Wanci pabeubeurang para santri mangkat ka sakola umum pikeun diajar kaélmuan formal, pasosoré maranéhna hadir dina pangajian jeung ajengan atawa ustadz pikeun neleban pangatikan agama jeung Al-Qur’an
Aya ogé pasantrén anu ngajarkeun pangatikan umum, anu proséntaseu atikanana réa kénéh élmu-élmu pangatikan agama Islam ti batan élmu umum (matématika, fisika jrrd)
Anu kieu sok mindeng disebut minangka pondok pasantrén modérn, jeung umumna mah tetep nekenkeun ajén-ajén tina kabasajanan, kaihlasan, kamandirian, jeung ngadali diri
Dina pasantrén anu matéri atikanana campuran antara pangatikan élmu formal jeung élmu agama Islam mah para santri téh dialajarna siga di sakola umum baé atawa di madrasah
Pasantrén campuran pikeun tingkat SMP kadang-kadang ogé dipikawanoh minangka Madrasah Tsanawiyah, ana pon pikeun tingkat SMA mah ngaranna Madrasah Aliyah
Tapi bédana pasantrén jeung madrasah mah aya dina sistemna
Ari pasantrén mah santrina dikobongkeun, ari madrasah mah henteu
Iwal ti éta ogé aya pondok pasantrén induk anu oga cabang di wewengkon lia, jeung biasana dikokolakeun ku alumni éta pasantrén induk
Contona baé, Pondok Pasantrén Modérn Darussalam Gontor anu perenahna di Ponorogo, Jawa Wétan boga cabang pondok alumni, di antarana: Pungsi Pasantrén
Pondok pasantrén di Indonésia boga pungsi jeung mangpaat anu kacida gedéna, boh pikeun kamajuan Islam sorangan atawa keur bangsa Indonésia kalawan gembleng
Dumasar kana catetan anu aya, kagiatan pangatikan agama di Nusantara téh geus dimimitian ti taun 1596
Ieu kagiatan agama téh anu satuluyna disebut ku istilah Pondok Pasantrén
Komo dina catetan Howard M. Federspiel, salah sauran panalungtik ka-Islaman di Indonésia mah, dina awal abad ka-12 puseur-puseur studi di Acéh jeungPalémbang (Sumatra), di Jawa Wétan, jeung di Gowa (Sulawesi) téħ geus ngahasilkeun tulisan-tulisan penting jeung geus narik santri-santri pikeun dilajar
Sabab-musabab ayana modérnisasi pasantrén téh di antarana: kahiji, munculna wacana panolakan taqlid kalawan “mulang deui kana Al-Qur’an jeung sunnah” minangka isu séntral anu mimiti ditadaruskeun ti taun 1900
Mangka ti wanci harita padungdengan antara kaum kolot jeung kaum ngora atawa kalangan réformis jeung kalangan ortodoks/konsérvatif mimiti mukakeun hal éta jadi wacana publik
Kadua: beuki mukana wacana perlawanan nasional kana kolonialisme Walanda
Katilu, medalna kasadaran kalangan muslim pikeun ngaropéa organisasi kaislaman maranéhna anu leuwih konséntrasi kana aspék sosial ékonomi
Kaopat, dorongan kaum muslim pikeun ngaropéa sistem pendidikan Islam
Salah sahiji tina kaopat faktor nu kasebut dina sawangan Karel A. Steenbrink mah, nyaéta anu teu weléh jadi sumber inspirasi para “pembaru” Islam pikeun ngalakukeun parobahan Islam di Indonésia
Minangka pungsi sosial, pasantrén geus boga peran anu penting di Indonésia jeung nagara-nagara lian anu pangeusina réa ngagem agama Islam
Alumni pondok pasantrén umumna geus sumebar di sakumna wewengkon Indonésia
Sababaraha alumnus pasantrén ogé geus boga kiprah di panggung nasional, anu kawentar di antarana: Tutumbu luar
Artikel Pesantren , Portal Nahdlatul Ulama Indonesia&lt;br&gt;Pesantrennet.org, Portal jaringan pesantren Indonésia&lt;br&gt;Pesantren UII, Pesantren Universitas Islam Indonésia
Suling (Sunda) nyaéta salah sahiji waditra tiup urang Sunda nu disadakeun ku cara ditiup
Ilaharna dijieun tina awi tamiang
Suling sumebar ampir di sakuliah tatar Sunda umumna di wewengkon Priangan
Biasana suling dipaké pikeun mirig lalaguan boh tembang boh kawih
Ukuran suling nangtukeun luhur handapna sora
Upamana, keur lagu-lagu tembang suling nu digunakeun leuwih panjang antara 58–62 cm (sabab leuwih rendah sorana) ti batan suling keur kawih atawa degung 50–58 cm
Dina pidangan lian, suling ogé sok dipaké pikeun gending-gending instruméntal kayaning kacapi-suling (Cianjuran) jeung degung klasik.Wangun suling aya dua nyaéta suling liang genep jeung suling liang opat (suling degung)
Nada suling ilaharna laras péntatonis Sunda
Dina kamekaranana, suling miboga wangun jeung laras-laras anyar anu dijieun husus pikeun kabutuhan musikal "aransemen" gending, di antarana suling mandalungan, suling saléndro liang opat, suling madenda liang opat, suling wisaya
Aya ogé suling anu dijieun husus maké tangga nada diatonis atawa Cirebonan
Wangun lian tina suling nyaéta bangsing anu boga nada diatonis, ilahar dipaké dina kasenian tarling di wewengkon Cirebon jeung Indramayu
Waditra séjén anu méh sarupa wangunna jeung suling sunda di antarana seruling, saluang, suling (Bali)
Suling dina klasifikasi alat musik dunya kaasup kana instrumen "flute", sub klasifikasi "wooden/bamboo flute"
Suling modérn (Eropa)
Dina basa Inggris suling téh disebut "flute"
Suling kaasup kana anggota kulawarga alat musik tiup kai (kaasup awi)
Sora suling anu cirina lemes sarta bisa dihijikeun alat musik lianna kalawan alus
Suling modérn pikeun para ahli mah umumna dijieun tina pérak, emas atawa campuran duanana
Lamun suling pikeun keur nu diajar kénéh mah umumna dijieun tina nikel-pérak, atawa logam anu disipuh ku pérak
Suling konsér standar ditala (disetém) dina nada C jeung boga ambahan nada 3 oktaf ti mimiti middle C. Tapi, dina sababaraha suling pikeun para ahli mah aya konco tambahan sangkan nepi kana nadaB di handap "middle C"
Ieu ngandung harti yén suling téh mangrupa salah sahiji alat musik orkés anu luhur (tinggi), iwal "piccolo" anu leuwih luhur tibatan suling téh
Piccolo nyaéta suling leutik anu ditala saoktaf luhureun suling konsér standar
Suling konsér modérn téh boga réa pilihanana
"Thumb key B-flat" (diciptakeun jeung ditaratas ku Bricciadi) standar
"B foot joint", tapi suling ieu mah mangrupa pilihan ékstra pikeun modél menengah ka luhur jeung profésional
Suling "open-holed", ogé biasa disebut "French Flute" (anu dina sababaraha koncina aya liangan ti tengahna, jadi pamaén kudu nutupan éta liang ku ramona) umum dina pamaén tingkat konsér
Tapi sababaraha pamaén suling (utamana nu dialajar, ogé sababaraha ahli) leuwih milih "closed-hole" pletéau key
Nu keur dialajar umumna maké alat sawatara keur nutupan éta liang nepi ka maranéhna bisa méré nah nempatkeun ramo kalawa pas
Sababaraha urang percaya yén konci "open-holed" mah mampuh ngahasilkeun sora anu leuwih harus jeung leuwih jelas dina nada-nada handap
Suling konsér dina mangsa saméméh éra Klasik (1750) maké Suling Blok sedengekeun dina mangsa saméméh Éra Romantis nu dipaké téh Suling Albért (Kai hideung liangan dilengkepan ku klép, jeung ti mangsa Romantis (1820) maké suling Boehm (kai hideung atawa logam anu sakabéhna dilengkepan ku klép, disebut ogé suling Boehm, sistem Carl Boehm), atawa suling (B. Inggris: flute) wungkul
Husus pikeun musik keroncong di Indonésia dina mangsa Stambul (1880-1920) maké suling Albert, jeung dina mangsa keroncong abadi (1920-1960) geus maké suling Boehm
Dongéng ngeunaan suling Suling dina Dongeng Sunda
Dina dongéng Sunda kacaritakeun lalakon anu nyabit-nyabit suling nyaéta dongéng sakadang kuya jeung sakadang monyét
Éta suling téh dijieunna tina tulang maung anu geus hasil ditipu ku sakadang kuya sangkan daék asup kana durukan
Tulang sakadang maung tuluy diliangan ku bangbara tuluy di seuseupan ku nyiruan sangkan ngahasilkeun sora anu harus
Sikep maénkeun suling nyaéta bari diuk (sila), suling perenahna di hareup kalawan nangtung (vértikal)
Tilu ramo curuk-jajangkung-jariji (biasana) leungeun kénca dipaké pikeun nutup-muka tilu liang nu di luhur
Ana pon tilu liang di handapeunana ditutup-buka ku tilu ramo katuhu nyaéta curuk-jajangkung-jariji
Biwir diantelkeun kana suwer lebah tukang, deukeut ceuceut careuh tuluy ditiup sangkan ngahasilkeun sora
Suling liang 6
Umumna, suling liang genep dipaké dina tilu laras, nyaéta laras degung, madénda, jeung saléndro
Suling liang 4
Suling liang opat biasana digunakeun keur ngiringan lagu dina laras degung
http://bamboovoices.blogspot.com/&lt;br&gt; indotravelers.com &lt;br&gt; http://id.wikipedia.org/wiki/Suling &lt;br&gt; http://en.wikipedia.org/wiki/Flute
Galura nyaéta ngaran salah sahiji kalawarta Sunda nu medal saminggu sakali
Ari wangunna mangrupa tabloid
Di jerona loba medar ngeunaan kabudayaan Sunda, kaasup seni jeung sastra Sunda
Abdullah Mustappa (Garut, 18 Nov 1945) téh pangarang, wartawan, kolomnis, boh dina basa Sunda boh dina basa Indonesia
Satutasna namatkeun SD di Garut, anjeunna pindah ka Bandung
Satamatna ti SMA tuluy digawé di lingkungan Departemén P &amp; K, tuluy di pausahaan Swasta
Ku sabab minatna kana ngarang kacida gedéna, nya anjeunna ngahususkeun diri pikeun ngarang, boh fiksi boh non fiksi
Mimiti ngasuh dina majalah Fusi (1971), tuluy jadi koréspondén majalah Mimbar jeung Témpo (1972-1978), laju jadi rédaktur majalah Manglé, nepi ka jadi wakil Pamingpin rédaksi
Taun 1986 anjeunna kaluar ti Manglé pikeun mingpin Penerbit Pustaka Karsa Sunda (1987-1988), sarta digawé jadi rédaktur di mingguan Galura, kalawarta basa Sunda
Nalika mingpin Pustaka Karsa Sunda, inyana mingpin ogé Katumbiri, nu medal sabulan sakali
Dina basa Sunda Abdullah nulis carpon, sajak, artikel, sarta narjamahkeun
Bukuna nu geus medal antarana Lembur Singkur (1979), Nu teu Kungsi Kalisankeun (1985), Si Mata Heulang (salinan bébas tina Last of the Mohican karya F. Fenimore Cooper), Mikung (1985), Wirahma Sajak (1985), Sawidak Carita Pondok (antologi carita pon­dok Sunda disusun babarengan jeung Karno Kartadibrata jeung Duduh Durahman, 1982), Saratus Sajak Sunda: Pangbagéa Mie1ing 46 Taun Sajak Sunda, milih jeung jadi editor kumpulan carpon Aam
jeung jadi editor kumpulan carpon Aam Amilia Panggung Wayang (1992)
Kiwari Abdullah Mustappa sacara maneuh ngeusian rubrik Kaca Tilu dina Majalah Manglé
Nyalawéna asal kecap tina salawé hartina dua puluh lima
Nyalawé ngandung harti migawé pagawéan dina tanggal 25 bulan Islam di wewengkon basisir Apra, Sindangbarang, Kabupatén Cianjur
Dina éta mangsa, urang Sindangbarang biasana ngaleut ka muhara walungan di basisir pikeun ngala impun anu keur ngalakukeun migrasi ti laut ka sirah walungan Cisadea
Di basisir wewengkon Sukabumi impun téh lumpatna ka muhara Cimandiri, Cisolok, jeung Sukamayana nepi ka walungan Cibareno anu wawatesan jeung Banten
Saméméh ngarala éta impun, diayakeun heula ritual upacara adat minangka wujud hormat ka pangawasa laut kidul nyaéta Nyi Roro Kidul jeung Si Pacul sangkan meunang panangtayungan jeung hasil lauk nu mucekil
Iwal ti di Cianjur, kagiatan nyalawéna ogé dilakukeun masarakat basisir Cijayana Kabupatén Garut jeung masarakat basisir Palabuan Ratu Kabupatén Sukabumi
Kapercayaan ka Nyi Roro Kidul jeung Si Pacul téh geus raket pisan ka masarakat pamayang jeung masarakat basisir pakidulan Cianjur, hususna masarakat Sindangbarang
Ieu kapercayaan téh kaasup wewengkon basisir Palabuan Ratu, jeung basisir kidul pulo Jawa umumna
Ieu hal téh katingal nalika lumangsungna acara nyalawéna rupa-rupa kalangan ilubiung dina éta upacara jeung maranéħna teu wani pikeun ngalakukeun lampah asusila ku sabab numutkeun sekolot mah sing saha anu ngalanggar pantrangan baris ngarandapan kajadian anu teu dipikahayang atawa musibat
Hasil tina éta kapercayaan téh nyaéta boh masarakat boh tamu anu datang ka éta upacara teu wanieun ngaganggu tradisi jeung lingkungan alam sabudeureunana
Patalina masarakat Cianjur umumna jeung masarakat pakidulan Cianjur hususna kana upacara nyalawéna, sacara émosional masih leket nepika kiwari
Dina bulan Rajab, Mulud, atawa dina raraga miéling Poé Gedé Islam téh antusias masarakat pikeun daratang kana upacara nyalawéna katingal leuwih loba, sabab aya kapercayaan yén dina bulan-bulan kasebut marenéhna baris meunang hasil lauk anu leuwih loba
Rata-rata masarakat nu ilubiung dina kagiatan nyalawéna bisa meunang impun kira-kira 5-10 karung anu beuratna kurang leuwih 50 Kg Sanajan kitu, aya ogé kapercayaan anu teu bisa leupas nyaéta yén saméméh upacara nyalawéna dilaksanakeun téh saménéhna kudu dilakukeun ritual méré susuguh ka Nyi Roro Kidul jeung Si Pacul
Aan Merdéka Permana nyaéta pangarang dina basa Sunda, lahir di Bandung (16 Novémber, 1950) kungsi diajar basa Jepang di Akademi Bahasa Asing Bandung tapi teu tamat
Sapopoéna jadi wartawan tabloid Galura
Karanganana basa Sunda mimiti dimuat dina Manglé (1967) tuluy dina Garuda
Kungsi meunang hadiah dina pasanggiri ngarang carita pondok Sunda nu diayakeun ku Yayasan Kudjang Putra, Bandung (1968)
Buku-bukuna nu basa Sunda nu kungsi medal, réréana carita pikeun bacaeun barudak, antarana "Kedok Tangkorék" (1986), "Jalma nu Ngarudag Cinta" (1986), "Andar-andar Stasion Banjar" (1986), "Muru Tanah Harepan" (1987), "Nyaba ka Leuweung Sancang" (1990), "Tanah Angar di Sebambam" (1987), "Paul di Pananjung, Paul di Batukaras" (1996), "Si Bedegong" (1999), "Silalatu Gunung Salak" (6 épisode, 1999)
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;666912&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-07-13T02:22:00Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;ip&gt;2001:448A:C040:70:29A9:21BD:7BBB:F5A0&lt;/ip&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* Tumbu Luar */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;671388&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; Masjid Agung Cianjur nyaéta masjid jami di Kabupatén Cianjur anu perenahna di Jl Siti Jenab 14,Pamoyanan,Cianjur Kode POS 43211
Ieu masjid téh kaasup salah sahiji masjid pangkolotna jeung panggedéna di Jawa Kulon
Masjid Agung Cianjur mimiti diwangung taun 1810 ku warga pangeusi Cianjur anu teu kungsi kacatet ngarana
Pangwangunan Masjid Agung Cianjur ditaratas ku Radén Bodédar binti Kangjeng Dalem Sabirudin, Bupati Cianjur nu kaopat kalawan nyangking gelar Radén Adipati Wiratanu Datar IV (Régent 1727-1761)
Anjeunna ngawakafkeun taneuh di puseur dayeuh Cianjur pikeun ngadegkeun Masjid Agung Cianjur jeung alun-alun hareupeun masjid agung
Mimitina mah ukuran Masjid Agung Cianjur téh leutik pisan, tuluy kira-kira taun 1820, mimiti diropéa jeung dilegaan, nu antukna ukuranana jadi 20x20 m² atawa 400 m²
Éta pagawéan ngaropéa jeung ngalegaan Masjid Agung Cianjur téh dilakukeun ku panghulu gedé, Radén Muhammad Hoesin Bin Syékh Abdullah Rifai panghulu agung mimiti (I), R. Mojanagara binti Dalem Sabirudin
anjeunna nyaéta incu Dalem Sabirudin
Ana pon Syékh Abdullah Rifai, bapana Muhammad Hoessein teureuh Arab jeung Banten ti katurunan Bayu Suryaningratr
Nepika kiwari, Masjid Agung Cianjur kungsi ngalaman 7 kali diropéa jeung dilegaan, anu awalna ngan 400 m² kiwari mah legana 2.500 m²
Pangropéa total anu méakkeun waragad Rp 7,5 M kalawan bébas pajak Dimimitian tanggal 2 Agustus 1993 nepika tanggal 1 Januari 1998, nyaéta dina mangsa bupati Cianjur Drs
H. Eddi Soekardi
Dituluykeun dina mangsa Bupati Cianjur, Drs
H. Harkat Handiamihardja jeung Bupati Cianjur, Ir
H. Wasidi Swastomo, MSi
Desain jeung "stylasina"madukeun gaya jeung ciri has masjid "témpo dulu" kalawan gaya arsitéktur modérn anu bisa nampung kira-kira 4.000 urang jamaah
Masjid Agung Cianjur anu ngadeg dina taneuh wakaf R. Siti Bodédar téh, kiwari mangrupa masjid tingkat kabupatén pangpunjulna sa-Jjawa Kulon boh dina ngokolakeunana boh dina kaagrénganana
Ogé kacatet yén réa pajabat jeung mentri nu kungsi nyimpang jeung sholat di ieu masjid téh, di antarana anu kungsi jadi khatib sholat Jum’at saméméh bulan Ramadhan di Masjid Agung Cianjur téh nyaéta Menegpora (Menteri Negara Pemuda dan Olahraga) Adyaksa Dault
Bituna Gunung Gedé
Nalika Gunung Gedé bitu taun 1879, Masjid Agung Cianjur ogé katarajang ku éta musibat, nu ngajadikeun wangunanna ancur
Dina éta kajadian téh aya saurang ulama anu tilar dunya nyaéta RH Idris Bin RH Muhyi (bapana KRH Muhammad Nuh, saurang ulama gedé Cianjur), anu harita dumuk di Kampung Kaum Kidul
Taun 1880, ieu masjid téh diwangun deui ku RH
Soelaeman, harita anjeunna minangka Panghulu Agung jeung RH
Ma’mun bin RH
Hoessein anu leuwih kawentar ku nénéh Juragan Guru Waas, anu dibantuan ku masarakat Cianjur
Masjid Agung tuluy ngalaman parobahan wangun jeung wanguananna dilegaan deui nepi ka legana téh 1.032 m2
Taun 1912, nalika masjid umurna 32 taun, diropéa jeung dilegaan deui di antarana ku RH Moch Said Panghulu Agung Cianjur, Isa al-Cholid salah saurang guru thorékat, RH Tolhah Bin RH Ein al-Cholid jeung H Akiya Bin Darham, penduduk Cianjur katurunan Kudus
Anu kaopatkalina dina taun 1950(?)
ieu masjid diropéa deui jeung dilegaan diluyukeun kana suasana alam merdéka anu méakkeun waragad Rp 500.000 (lima ratus rébu rupia)
Éta waragad téh meunang tina bantuan Kementrian Agama RI anu gedéna Rp 8.000
Sésana mangrupa swadaya masarakat jeung kas hasil taneuh wakaf
Ayana masjid agung harita, sok sanajan sababaraha kali ngalaman pangropéa sapanjang taun 1950 nepika taun 1974, wangun arsitékturna méh tetep sarua, nyaéta wangun suhunan pasagi
Di tengah bagian luhur suhunanna aya menara gedé tunggal atawa kubah anu dilapisan ku séng beusi dipulas bodas
Di luhur kubah aya lambang bulan sabit
Kawentar ku Adzanna
Baheula, Masjid Agung Cianjur kawentar ku sora adzanna anu pohara halimpu di luhur menara anu digalindengkeun, di antarana ku muadzin R. Muslihat (suwargi) saurang merebot minangka muadzin maneuh Masjid Agung Cianjur, warga Jalan Bojongméron, Warujajar, jeung RH
Duduh (suwargi) Bagian Keuangan KUA Kabupatén Cianjur, warga Jalan Oto Iskandardinata I Bojonghérang, Buniwangi
Sanajan harita can aya adzan wanda Surabaya atawa Yogyakarta, komo deui Mekah di Masjid Agung Cianjur, geuning éta galindengna sora adzan ti muadzin nu mimiti téh nepika kiwari can aya nu bisa nandingan
Nepika aya urang Banten anu hayang mireng muadzin Masjid Agung Cianjur
Lamun manéhna rék ka Bandung, teu weléh nyempetkeun pikeun milu sholat berjamaah di Masjid Agung Cianjur sabari hayang mireng sora adzan R. Muslihat
Harita nu kungsi jadi Imam di Masjid Agung di antarana KRH
Ma’sum, KRH Alamah Abdullah Bin Nuh, KRH Abdullah, KH Sholeh all Madani, KRH
Syafei Affandi ti Kaum nu kawentar ku sora murotal na, Al-ustadz RH Sabirudin, KRH Hidayat, RA Soleh
Ana pon méré botna, Pa Ita, Pa Owi, Pa Yusuf, Pa Husen
Dituluykeun ku Pa Jamhur, Pa Obe, RD Muhyidin, jeung Mas Yono Sugyanto
Masjid Agung Cianjur réa pisan aktifitas kaagamaanana, ieu hal téh iwal ti pikeun nanjeurkeun syiar Islam di wewengkon anu pangeusina mayoritas ngagem Islam
Jauh tina mangsa kamerdékaan RI kira-kira taun 1947 di ieu masjid téh diayakeun pangajian umum rutinan unggal ahad isuk kalawan ku mubaligh jeung juru ceramah tunggal
Kiwari rutin diayakeun pangajian imaroh di Masjid Agung Cianjur ti mimiti kuliah subuh, pangajian umum poé ahad jeung rebo kalawan mubaligh bagilir, pangajian pikeun barudak unggal peuting ba’da magrib ku paugas husus, pangajian husus rumaja, pangajian poé jumaah saméméh jeung sabada sholat jum’at jeung pangajian kitab Ihya pikeun para kyai jeung umum unggal salasa isuk-isuk ku sesepuh KHR Abdul Kodir Rozi atawa u Ust
Abdul Kodir Rozi atawa u Ust Koko
Unggal bulan suci Ramadhan, di Masjid Agung Cianjur kagiatan kaagamaan téh beuki réa di antarana, kagaitan sholat tarawéh, tadarus Al-Qur’an, Kultum (Kuliah tujuh menit), unggal sabada sholat fardu lima waktu, kuliah subuh
Aya ogé pangjian ibu-ibu jeung bapa-bapa saminggu sakali rutin, sanlat (pasantrén kilat), anu dilaksanakeun ku Ikatan Remaja Masjid Agung Cianjur
Iwal ti éta, nyuguhkeun ta’jil ka jalma-jalma anu keur nyaba nalika mangsa buka puasa, jrrd
Nu kungsi ngeusi ceramah saméméh mangsa kamerdékaan
KH Syatibi Gentur Warungkondang, KHR Muhammad Nuh Kaum Kidul Cianjur, KRH Isa Al-Kholidi Gedong Asem Cianjur guru Thoreqat, KHR Marjuki Bojongherang, akina KHR Abdul Halim Ketua MUI Cianjur kiwari, KH Musthofa (Mama Kandang Sapi Karangtengah) KHR Turo Sindanglaka Karangtengah
Ulama-ulama Cianjur sabada mangsa kamerdékaan
KH Mustofa Maleber Karangtengah, KHR Sudja’i Ciharashas Cilaku KH Abdul Qodir Gentur Warungkondang K Mualmi Z Irigasi Cibeber Ketua MUI Cianjur saméméh jeung sabada orde baru, KH Zein Abdul Somad (Mama Gelar), KRH Soleh A Pasaréan Cianjur jrrd
Raden Adipati Aria Muharam Wiranatakusumah (lahir di Bandung, 28 Nopémber 1888, pupus 22 Januari 1965)
Bupati Bandung, Menteri Dalam Negeri nu munggaran di Républik Indonésia, Ketua Déwan Pertimbangan Agung nu munggaran
Leuwih dipikawanoh ku sebutan Dalem Haji
Anjeunna téh putra Adipati Kusumahdilaga, bupati Bandung ka-9 (1874-1893) jeung Radén Ayu Sukarsih
Ngaran leutikna mah Aom Muharam
Nalika umur lima taun, ramana ngantunkeun
Anjeunna tuluy dirorok ku ibuna nepi ka umur salapan taun
Nalika dikantun ramana, ditunjuk tiluan pikeun jadi walina, nyaéta R. Martanagara (Bupati Bandung), R. Ardinagara (Jaksa Bandung), dan Suriadiningrat (Camat Cilokotot/Cimahi)
Nalika yuswana salapan taun, Muharam dititipkeun ka kulawarga Adams turta meunang atikan Barat
Sakola formal nu kungsi disuprih nyaéta ELS (1901), laju neruskeun ka OSVIA nepi ka kelas III, saterusna ku pangjurung Dr. Snouck Hurgronje, dina taun 1904 anjeunna pindah ka HBS atawa Gymnasium Willem III di Batavia turta meunang gelar diploma dina taun 1910
Riwayat atikanana sakabéhna di Bandung
Wiranatakusumah kungsi jadi wali nagara Pasundan
Ieu hal ngabalukarkeun dirina teu meunang pangaku minangka nasionalis
Padahal, déklarasi nagara pasundan téh saéstuna aya dua
Nu Kahiji, nagara Pasundan nu diproklamasikeun ku partéy Rakyat Pasundan (PRP) tanggal 4 Méi 1947, di Alun-alun Bandung
Harita, Radén Mohammad Soeria Kartalegawa jadi présidén, jeung dr. Radén Koestomo jadi kabinetsformateur
Nya ieu nagara pasundan anu ngadéklarasikeun dirina misahkeun ti nagara Républik Indonésia
Sanajan meunang pangrojong Walanda, tétéla umurna henteu panjang
Kadua, nagara Pasundan nu dibentuk dumasar tilu kali Konférénsi Jawa Barat nyaéta Dina tanggal 12-19 Oktober 1947, 16-20 Désémber 1947, jeung 23 Pébruari-5 Maret 1948
Numutkeun sajarawan Agus Mulyana, dina éta konférénsi téh aya tilu kubu, nyaéta Féderalis nu hayang ngadegkeun nagara di Jawa Barat sarta papisah ti RI, Républiken nu teu mikahayang ngadegkeun nagara di Jawa Barat nu misah ti RI, jeung anu nétral nu nungguan naha mihak Féderalis atawa Républiken
Sanggeus dua kali "deadlock", konférénsi katilu antukna milih Wiranatakusumah nu diusulkeu ku faksi Républiken jadi wali nagara
Anjeunna ngéléhkeun Hilman Djajadiningrat nu diusulkeun ku faksi Féderalis
Kana nagara Pasundan nu kahiji, Wiranatakusumah katut kulawargana nolak pisan
Samalah ka wartawan Antara yang nu satuluyna dimuat dina Soeloeh Ra`jat, 8 Mei 1947, Wiranatakusumah nétélakeun, "“Aksi Pasundan itu tidak berdasar atas riwayat sebagai perjuangan untuk kemerdekaan Indonesia…
Rakyat Pasundan di daerah-daerah yang diduduki oleh orang-orang Belanda dipaksa supaya menjadi anggota Partai Rakyat Pasundan
Aksi itu bertentangan dengan demokrasi dan peraturan-peraturan pokok persetujuan Linggarjati
Dipandang dari sudut ekonomi, adalah tak mungkin untuk mendirikan suatu negara Pasundan yang berdiri sendiri.”" Wiranatakusumah jeung Islam
Kaislaman Wiranatakusumah katangén pisan nalika anjeunna mulih ti Mekkah satutas ibadah haji
Sanggeus mulang ti tanah suci, anjeunna teu weléh maké pakéan saperti urang Arab nalika rék solat Juma'ah
Di lingkungan kadaleman Bandung ogé anjeunna nyieun hiji rohangan anu niru-niru wangunan di Arab
Saban waktu buka puasa atawa saur dina bulan Romadon, Dalem Haji ngagedurkeun meriem kawas di Arab deuih
Sajaba ti éta, anjeunna ogé naratas ide pikeun ngadegkeun masjid raya di Bandung nu dingaranan Quwwatul Islam, samalah kungsi mesen rarancang gambarna ka Sukarno, hanjakal rarancangna téh teu tinekanan
Saéstuna saméméh munggah haji ogé anjeunna téh geus deukeut jeung para tokoh ulama ti Cianjur nalika anjeunna nyekel kalungguhan minangka Bupati Cianjur, saperti jeung K.H
R. Muhammad Isa Al-Kholidi
Nalika Wiranatakusumah nyekel kalungguhan Bupati Bandung kitu deuih, anjeunna dalit jeung panghulu Bandung nu kawentar, Haji Hasan Mustapa (1852-1930)
Tapi di antara nu disebut di luhur, bukti nu paling nembrak mah ngaliwatan buku-bukuna nu dihasilkeun satutas anjeunna munggah haji, di antarana: Wiranatakusumah jeung Tembang Sunda Cianjuran
Wiranatakusumah V ogé kacida micintana kana seni Sunda, utamana seni mamaos Cianjuran
Nalika jeneng jadi Bupati Cianjur (1912-1920) Wiranatakusumah V kaasup bupati nu kacida ngaaprésiasina kana seni.. Di Pendopo Cianjur, anjeunna teu weléh magelarkeun pintonan seni degung
Dina mangsa pamaréntahanana, di Cianjur geus nyampak pakakas degung nu dingaranan Pamagersari
Anjeunna ogé nu nyumebarkeun seni mamaos ka luar padaleman
Padahal saméméhna mah seni mamaos ukur jadi kalangenan di lingkungan padaleman baé
Nu kapapancénan nyumebarkeunna téh nyaéta R. Écé Majid, ahli tembang kahot ti Cianjur
Nya Wiranatakusumah anu mekarkeun seni mamaos cianjuran nepi ka wewengkon Bandung jeung Priangan
Copélna aya dua kajadian anu nuduhkeun yén anjeunna téh mangrupa bupati anu aprésiasina luhung kana seni
Kahiji, nalika taun 1920 anjeunna ngaboyong waditra degung Pamagersari ka Bandung katut para nayagana
Para gegedén jeung masarakat di lingkungan pendopo réa nu kataji tur hayang bisa maénkeun gamelan degung
Ku kituna, Wiranatakusumah V maréntahkeun nyieun waditra degung anu anyar, nu dingaranan Purbasasaka
Nya degung Purbasasaka éta nu digunakeun jadi musik pangiring dina Film munggaran di Indonésia, Loetoeng Kasaroeng téh
Sajaba ti ngaboyong gamelan sapuratina téh, anjeunna ogé ngaboyong R. Écé Majid deuih
Ieu téh mangrupa strategi anjeunna dina raraga mekarkeun seni mamaos di Wilayah Bandung jeung wewengkon Priangan séjénna
Pangaruhna ogé nepi ka luareun Bandung deuih
Nya anjeunna nu jadi pokal dina mintonkeun seni mamaos ka para bupati séjénna di Indonésia nalika lumangsung acara Regenten Konperentie taun 1930 di Jakarta
Sajaba ti éta, anjeunna ogé jadi sponsor rékaman seni mamaos, seni degung, seni wayang golék, jeung orkes degung dina piringan hitam Odéon taun 1920-an
Saacan anjeunna ngantunkeun, anjeunna kungsi ngajabat jadi dosén di Universitas Merdeka
Saméméhna aktif ogé di pulitik ngaliwatan PSII (partéy Syarikat Islam Indonésia) sarta kungsu kapilih jadi anggota Konstituanteu
Anjeunna tutup yuswa kaping 22 Januari taun 1965 dina yuswa 77 taun
Tés DNA atawa idéntifikasi DNA nyaéta téhnik dina élmu forensik pikeun mikawanoh atawa nganyahokeun hiji jalma dumasar kana profil DNAna
Profil DNA dipidangkeun dina bentuk angka-angka anu bisa ogé dipaké salaku idéntitas hiji jalma
Ilaharna, tés DNA dipaké pikeun kaperluan panalungtikan kajadian kriminal atawa pikeun nangtukeun pancakaki (hubungan kolot-budak, dulur sabapa, jsb
Najan 99,9% tina runtuyan DNA manusa sarua, sabagian leutikna anu béda bisa dipaké pikeun ngabédakeun hiji jalma ti jalma séjén, iwal dina kajadian jalma nu kembar siam (monozigot)
Profil DNA ngagunakeun runtuyan nu diulang nu gedé karagamanana nu disebut "variable number tandem repeats" (VNTR), utamana "short tandem repeats" (STR)
Najan alél-alél lokus VNTR antara jalma-jalma nu deukeut duduluranana mirip, tapi ampir teu mungkin sarua
Téhnik nguji profil DNA munggaran dilaporkeun taun 1984 ku Sir Alec Jeffreys ti Universitas Leicester di Inggris anu kiwari dijadikeun dasar pikeun sababaraha databés DNA nasional
Téhnik Dr. Jeffreys mimiti dijual taun 1987 ku Imperial Chemical Industries (ICI), anu ngadegkeun puseur uji getih di Inggris
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2011-08-10T14:57:20Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Kumincir&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;mindahkeun Tes DNA ka Idéntifikasi DNA&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;306724&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
Babad Astana nyaéta upacara tradisional dina raraga meresihkeun lingkungan nu aya di sabudeureun makam karamat Dalem Cikundul
Ieu upacara téh dilaksanakeun unggal 15 poé saméméh bulan Ramadhan jeung 15 poé saméméh Idul Fitri anu dipigawé ku masarakat sabudeureun makam Dalem Cikundul, Kampung Majalaja, désa Cijagang, kacamatan Cikalongkulon kabupatén Cianjur
Maksud jeung tujuan diayakeunna ieu tradisi Babad Astana téh iwal ngan saukur meresihkeun makam Dalem Cikundul jeung makam umum tina babalaan kayaning runtah, jukut, eurih, jsb
Sakumna jukut liar anu tumuwuh di sabudeureun makam dibérésihkeun, ogé tatangkalan nu baradag dirapihkeun jeung dipelakan ku tangkal anyar sangkan tuluy katingali bérésih jeung héjo
Dina ngalaksanakeunana diatur ku pangurus makam, masarakat mah ngan saukur ngaleut marawa pakakas sorangan pikeun bebérésih tuluy diarahkeunana mah ku pangurus makam
Ieu kagiatan téh dipigawé ampir sapoé jeput nepika makam katingali bérésih
Bebérésih Cikahuripan nyaéta upacara tradisional anu diayakeun pikeun meresihkeun sumber cinyusu Cikahuripan jeung Cikajayaan anu aya di sabudeureun makam Dalem Cikundul, kacamatan Cikalongkulon, Kabupatén Cianjur Cikahuripan nyaéta salah sahiji cinyusu anu aya di sabudeureun makam Dalem Cikundul, anu ngandung harti yén éta cai téh nyaéta cai pikeun kahirupan keur sakuma warga anu biasa maké éta cai
Ceuk béja,Cikahuripan téh salah sahiji cinyusu nu sok dipaké ku Dalem Cikundul iwal ti cinyusu nu séjénna kayaning, cinyusu Cijagang, cinyusu Cikajayaan, cinyusu Cikaasihan
Teu pati jauh ti cinyusu Cikahuripan aya deui cinyusu nyaéa Cikajayaan, anu ngandung harti pikeun meunangkeun kajayaan
Éta dua cinyusu téh unggal 15 poé saméméh bulan Ramadhan jeung 15 poé saméméh Idul Fitri sok dibérésikeun ku kulawarga kuncén kalawan maké upacara tradisional
Maksud ieu upacara téh iwal ti pikeun ngajaga jeung ngabérésihkeun sumber cinyusu tina kokotor runtah, jukut, jeung leutakanu aya di sabudeureun éta cinyusu
Dina ngalaksanakeunana, saméméh atawa sabada ngabérésihan éta cinyusu diayakeun sukuran au diluluguan ku kuncén
Ilaharna dina acara sukuran sok diayakeun susuguh pikeun didahar babarengan jeung kulawarga, biasana mangrupa suguhan sangu tumpeng jeung deungeunna, ogé lalab-lalaban
Mitembeyan Panén Paré nyaéta salah sahiji upacara tradisional nu diayakeun ku masarakat patani di kampung Bojongsari, désa Pagelaran, Kacamatan Pagelaran, kabupatén Cianjur
Ieu upacara téh diayakeun nalika saméméh ngamimitian ngala paré di sawah minangka ungkapan rasa sukur kana ni;mat anu dibéré mangrupa hasil panén anu baris dipetik, jeung pikeun panghormatan jeung susuguh ka déwi paré nyaéta Nyi Pohaci Sanghyang Sri
Ieu upacara téh husus dilaksanakeun kunu boga sawah kalawan mapatkeun du’a miharep bérékah anu dibéré kana paré anu baris dipanén
Upacara ieu diayakeun di sawah témpat paré baris dipanén jeung di imah nu boga sawahna