Prudnicki dialekt to je jedyn ze dialektōw ślōnskij gŏdki. Je ôn używany na połedniowym zŏchodzie Gōrnego Ślōnska, we ôkolicy miasta Prudnik. Gŏdajōncych po prudnicku mianuje sie Golŏkami. Charakterystyczne cechy. We prudnickim dialekcie niy mŏ sypielyniŏ. Dŏwne duge a gŏdŏ sie w nim ou, oeu abo eu ("zoulyty", "czekoeu", "w treuwie") Na kōńcu traci sie spōłgłoska nosowŏ, kerŏ sie miyni we nosowõ farbã ôd samogłoski ("drugim", "mōm", "kōniōm" czyto sie "drugi", "mō", "kōniō" ze samogłoskōm nosowōm na kōńcu). Nosowe a je sam po miynkich i twardych spōłgłoskach a na kōńcu ("prandko", "ksiandza", "zrobiam"). Tymaty sōm wyrōwnane w rzeczownikach ("jelyniy", kej "baby") i we przimiotnikach ("stari", kej "tōni"). Przed spōłgłoskami miynkimi we postrzodku pokazuje sie j ("kojściōł") – je to fynōmyn mianowany "antycypacyjōm miynkości". Prudnicki dialekt je blisko spokrewniōny z niymodlińskim dialektym. Bajszpile tekstōw. Szkryft ślōnskim alfabetym fōnetycznym: