Ksiynga hynrykowsko ("Ksiynga zołożynio klasztoru Panny Maryje we Hynrykowie") – stustrōnicowo spisano po łaciniy krōnika opactwa cystersōw we Hynrykowie we Dolnym Ślōnsku. Powstoła na poczōntku jako spis majōntku klasztornygo, skuli niystabilnyj sytuacyje po wojnie ze Mōngołōma we 1241. Tajla piyrszo tyj ksiyngi ôpisuje lota ôd fōndacyje klasztoru we 1227 bez Hynryka Brodatygo do 1259, tajla drōgo prowadzi historyjo ôpactwa do 1310. Ksiynga znojduje sie terozki we Muzyjōm Archidjecezyjolnym we Breslawije, a jeji kopia znojduje sie henrykowskym ôpactwie. Zdaniy we godce polskij, czeskij a ślōnskij. Ksiynga zawiero we zapiskach s 1270 zdaniy, kere je uwożane za nojstarsze zapisane we godce polskij, czeskij a ślōnskij (te godki bōły wtedy blank na sia podane ): Day, ut ja pobrusa, a ti poziwai Co znoczy: Dej, dyć jo pobrusa, a ty ôdpoczywej. Ôstoło łōno wypedziane bez ôsiaduygo we Dolnym Ślōnsku czeskigo rycerza Boguchwoła do jigo miejscowyj baby, kedy ôna brusiła mełua ziarno. Zdaniy to znojduje sie we ôpisie pochodzynio nolyżōncyj do majōntku klasztornych pobliskij dziedziny Brukalice. Aże bruszyniy ziarna bōło wtedy uważane za robota niy do chopōw, Czech tyn ôstoł zmianowany bez sōmsiadōw Brukołōm (zbrukōny), a przezwisko to doło tyż miano cołkij ôsadzie. Zdaniy to ôstoło ôkreślōne bez krōnikorza jako polske (Ślōnsk znojdowoło sie wtedy pod rzōndōma Polski, nale to je kontrowersyje), zawiero nale we sia charakterystyczne cechy tako dzisijszyj polskij godki, czeskij godki a ślōnskij godki - "day" (polsko kōńcōwka "-aj", we czeskym a ślōnskym "-ej"), "ut" (czeske "ať", po ślōnsku "dyć", po polsku "niech"), "pobrusa" (echt ślōnsko kōńcōwka "-a", we polskym "-ę", we czeskym "-ím").