Uopolski djalekt ślōnskij godki je używany we becyrku Ôpola, atoli tyż we gminach Kōmprachcicy, Chrzōnstowicy, Izbicko, Turawa a poru inkszych. Cechy djalektu. We tych djalektach sypielōm (sycōm). Po twardych spōłgłoskach je nosowe a (kans; na kōńcu nosowość sie traci – miou robota), po miynkich – nosowe y (wiyncyj). Na kōńcu traci sie spōłgłoska nosowo, kero sie miyni we nosowo farba ôd samogłoski (brzegym, wiam dowo brzegyng, wiang ze samogłoskōm nosowōm na kōńcu). Downe duge a godajōm we niych: ou, oe, a nakłōńōne tyż ōy (louć, doestali, drōyga). Rz je czynsto wyraźne. Przed spōłgłoskōma ć, dź, ś, ź czynsto antycypacyjo miynkości (lejcieli).