Djalykt gliwicki ślōnskij godki je užywany kole Gliwic a Katowic. To na nim ôpiyro sie po tajli ślōnsko godka literacko, kero je ješče we procesie twořynio. Tyn djalykt je, na rōwni ze ôpolskim, nojbarzi rozpowšechńōnym a nojbarzi kojařōnym ze coukōm godkōm. Cechy charakterystyčne. Sam mōmy nosowe y we postřodku ("rynka", "piynta") suōw. Na kōńcu wystympuje nosowe -a, we kerym zatraciua sie nosowość ("widza", "za chwila" ze downego "widzam", "za chwilam"). Ôde wschodu (wele Pščyny, Tychōw, Chořowa) we djalektach glywickich sypielyli abo syceli (terozki traci sie to coroz barzi). Na gliwicko-uopolskim pograniču godajōm po twardych spōuguoskach šyroke nosowe a ("gajńsi"; bez nosowości na kōńcu – "wieřa"), a po miynkich spōuguoskach – nosowe y ("miyndzy"); tam tyž mōmy sypielyniy, atoli ôbyjmuje uōne ino č ("wřescy", "cyje"), a niykej i ž ("nazarty"). Bajšpile tekstōw. Klynkanice smykajōm ludzi we nocy. Roz moja starka šli do Beušnice, a byuo juž dojś cima. Wleźli do jednych ludzi i siedzieli tam ze dwie godziny. Jak wyšli na dwōr i chcieli iś du dōm, to byuo juž fes cima, nale byuo widno, bo byu śniyg napadany. Nō i idōm du dōm prosto šosyjōm, dziwajōm sie: tu taki chaúupy na wysokich břegach, strōmy wielki. Powiedzieli se: přeca abo to nima Beušnica – i wrōcili sie nazod (Rogōw). To niy žodno bojka, ani tyž zmyślynie – to ščyro prowda. Jake piyńdzieśōnt rokōw tymu miyškou na Rybōwce zuodziyj Florek. Krod, co popaduo. Pōnowi we Zowadzie ukrod krowa i zjod jōm. Pora dni chodziyu guodny, a potym juzaś wybrou sie do Zowady. Přišua jednak kryska na Matyska: Florka chycili pachouki i zakludziyli go do kancelaryje dworskij. Pōn kozou go přišnalować do uawki i wlepić mu ze dwiesta kijōw. Karbowy walyu kaj popaduo, a nojwiyncyj po piyntach (Beuk). Wantouka miaua na kwatyze karlusa, co mu byuo ôziym dwadzieścia lot, a uōnyj byuo pzez piyńdzieśōnt. Jak zabiyua prosia, to dziećōm zrić niy daua, ino tymu karlusowi. A ōun ji świacyu, świacyu, a to prosia jod. A kej ze wšystkiym zjod, to wypolyu. A uōna wziyna zoguōwek pod zopaska i gōniyua go, bo myślaua ze co ze tego bydzie. A kej dzieci wzescauy, ze karlus prosia zjod, a uōnym zur zrić dowaua, to gizdōw scaskaua po pysku (Podlesie). Jak jo bōua mauo – bōuo mi wtedy wieřa ze ôziym lot – toch musiaua gajńsi paś. Niy chciauo mi sie tam barzo uazić za gajńśōma, boch widziaua, iže inše dziochy sie lepi majōm kej jo. Tōžech jym tyž zowiśćōua tyj swobody, bo uōne sie miauy dobře, bo se mōguy zatyla polotać, kej přišuy ze škouy do dōm, a jo zaś musiaua zarosinki gajńsi gnać i to doś daleko za stow, až tam na pańske pola, kaj my ôd downa mieli wynajynty rant do pasynio kole glajzōw ôd fabryki. To bōuo hned pōu godziny ôd haupy. Jak jo zaro niy usuchua i niy pognaua tych gajńsi, to mie zarozki muter na´kali (Hanusek-Borušowice).