Theodor Franz Eduard Kaluza (rodz. 9 listopada 1885 we Wilhelmsthal (terozki bycirk Ôpola), um. 19 stycznia 1954 we Göttingen) – niymiecki matymatyk a fizyk ze Gōrnygo Ślōnska. Znomy je ze prōb unifikacyji ôgōlnyj teoryji wzglyndności ze elekromagnetyzmym przi podporze aparatu przestrzyni piynciowymiarowyj. Biografijo. Pochodźōł ze katolickij familiji ze Gōrnygo Ślōnska. Wedle rychtowań ze ôpolskigo kośćōła, kaj wźōn krzest, rodźōł sie we Ôpolu (wuōnczas niymiecke "Oppeln"). We wieku 3 lot wyjechoł do Kaliningradu, kaj sztudjyrowoł nad matymatykōm, fizykōm a astronomijōm. Badoł sam dziołanio grawitacyji a fal elektromagnytycznych we przestrzyni piynciowymiarowyj. We 1919 stworzōł teoryjo, kero niyskorzi we 1926 pōmiynił Oskar Klein, ta wersyjo mianowano je dzisioj kej Teoryjo Kaluzy-Kleina. Albert Einstein tak uōnygo ôceńōł na tyjma jigo badań: "Do tygo chopa mom wielgi respekt za piynkno jigo rozumowanio" Menso Folkerts: "Kaluza, Theodor", ze seryji "Neue Deutsche Biographie" (NDB), Berlin 1977, ISBN 3-428-00192-3, z. 76 Daniela Wuensch: "Der Erfinder der 5. Dimension Theodor Kaluza – Leben und Werk". Göttingen, 2005, ISBN 978-3-938016-03-9