Uo ô – dwuznok, kery wystympuje we poru zapisach ślōnskij godki, miyndzy inkszymi we Steuerōw szrajbōnku, Hermannowym szrajbōnku a czesko-polskim abecadle. Bōł tyż używany ôd pisorzōw, kerzi stosowali polske abecadło lo ślōnskij godki, bez tyn przikłod ôd Emanuela Imieli. Bez tyn dwuznok ôddowo sie klang [wɔ], eli welaryzowane o. Przijyno sie, co jeli we djalekcie ślōnskigo niy mo tygo klangu, pisze sie normalne o, je tyż ale możebność pisanio "uo", kery bydzie tedy uniwersalnym dwuznokym we zapisie ślōnszczyzny, nale bez swojij charakterystycznyj fōnetycznyj wartości.