Ôô – dwudziystŏ drugŏ buchsztaba we ślabikŏrzowym abecadle ôd ślōnskij gŏdki, używanŏ tyż we inkszych abecadłach świata (cum bajszpil we abecadle ôd francuskij gŏdki). We ślabikŏrzowym abecadle "ô" je pandialektalnõ buchsztabōm, nale jej ôdczytywanie je tyż znŏleżne ôd preferencyje perzōny, może ôna być klangym [o] labializowanyj jak tyż niylabializowanyj. Buchsztaba "ô" je ino na anfangach wortōw, nale może tyż być we strzodku wortōw takich jak cum bajszpil "staroôbrzyndowce", kaj to wort mŏ zdrzōdła we dwōch inkszych ("stary" a "ôbrzynd"), z kerych jedyn mŏ na anfangu "ô". We Steuerowym abecadle a ślōnskim abecadle fōnetycznym ta buchsztaba je szrajbowanŏ jako "uo" abo "uō".