Sulkowski djalekt – jedyn ze djalektōw ślōnskij godki, kery ôstoł wytajlowany ôd Feliksa Steuera we swojim dziele "Dialekt sułkowski" (1934). Noleży do djalektōw pograniczo ślōnsko-laszskigo, a swoje miōno biere ze rodzimyj wsi Steuera - Sulkowa. We tym djalecie powstoły dzieła take kej "Ostatni gwojździaurz" (Uostatni gwoździorz) a "Z naszej ziymiy ślōnskej" (Ze naszyj ziymie ślōnskij). Sulkowski djalekt charakteryzuje sie: przelyziyniym downygo ajchńōnygo a we dyftōng "au", kery sie wymołwio [ɑw]; zachowaniym twardygo k a g we kuplōngach "ky" a "gy", ntp. "okynka", "pługy"; antycypacyjōm miynkości, ntp. "kujźnia"; przelyziyniym wygłosowyj samogłoski nosowyj we "am", ntp. "cebulam".