Sokrates (gr. Σωκράτης, ur. 4 čerwca 469, zm. 7 maja 399 p.n.e.) – jydyn s nojwiynkšych filozofōw greckych. Urodziu sie i zmar we Atynach. Jedyne, co ô nim wiymy, to relacyje jygo učnio Platōna (w postaci spisanych djalōgōw) a Ksynofōnta, a tyž překazy Arystotelesa, Arystofanesa a historykōw greckych. Učnie Sokratesa rōžnili sie we wielu sprawach, a we jejich pismach Sokrates wystympuje čynsto kej retoryčny autorytet, wykuadajōncy pōglōndy autora. Ale mimo kwestii spornych pewne pōglōndy uwažo sie za řečywiście sokratejske. Coukość podyjścio do wuasnyj wiydzy a překōnań Sokratesa streščo připisywane mu zdaniy "wiym, aže nic niy wiym" ("scio me nihil scire"). Tradycyjniy předstawio sie Sokratesa kej wrōga dymokracyji, wskazujōnc na jygo krytyka řečywistości atyńskij i ludzi kerujōncych sprawōma państwa, a tyž na fakt, iže wśrōd jygo školoři znojdowali sie znōni wrōgowie ustroju dymokratyčnygo (np. Alkibiades, Platōn, Krycyjoš). Možliwa je ale tyž inkša interpretacyjo, zapropōnowano bez Karla Poppera we dziele "Spouečyństwo ôtwarte i jygo wrōgowie". Wedle nij istotno do dymokracyji je wolność suova umožliwiajōnco swobodno krytyka dostřežōnych felerōw i swobodno dyskusyjo ô napotkanych problymach. Wolność suowa je čynnikym wiynkšej efektywności państw dymokratyčnych, aby ale we peuni mōguy sie ujawnić pozytywne jeji skutki, kōniyčne je pobudzyniy ôbywateli do krytycyzmu (w tym samokrytycyzmu) i samodzielności intelektualnyj.