Cieszyński djalekt ślōnskij godki (ciesz. "po naszymu", "cieszyńsko rzecz", pol.: "gwara cieszyńska", czes. "těšínské nářečí") – skupina gwar, kerymi godo sie we Ślōnsku Cieszyńskim - we becyrku Cieszyna. Je djalektym, kery nojbarzij sie ôdrōżnio ôd inkszych. Po cieszyńsku godo kole 150 000 ludzi. Po zajcie czeskij używocze djalektu kōncyntrujōm sie we krysach Karwino a Frydek-Mistek. Pochodzyniy. Cieszyńske narzycza rozwinōły sie ze starosłowiańskij godki, a na jejich ôbecno forma mo wielgi ajnflus miymiecko, polsko, czesko a słowacko. Podug czeskich lingwistōw, cieszyński djalekt je jydnym ze djalektōw laszskij godki. Dlo ôdmiany, Poloki klasyfikujōm go jako jedyn ze djalektōw ślōnskij godki, abo, kedy ślōnsko godka je rozpatrowano kej djalekt polskij, używo sie ôkreślynio "gwara cieszyńska" (cieszyńsko gwara). Cieszyński djalekt połni dlo swojich używoczōw rola interdjalektu. Uoznoczo to, co łōnczy we sie elymynty czeskigo a polskigo a moge stanowić strzodek kōmōnikacyje przikłodowo pōmiyndzy perzōnōma ze Cieszyna, dlo kerych te godki sōm rodne. Skuli tego cieszyński djalekt je nojczyńści używanōm godkōm, narzyczym lebo gwarōm we tamtym rygiōnie. Cieszyńskymu djalektowi darzi sie lepi we Czeskij Republice aniżeli we Polsce. Powōdym rychlejszyj integracyje ze literackōm polszczyznōm je wiynksze podaniy tych godek miyndzy sobōm aniżeli ze czeskōm. Po polskij zajcie dochodzi przede wszyjskim do fōnetycznygo przibliżanio sie ku polskimu. Cechy charakterystyčne. We tym djalykcie mōmy nosowe ý ("gýmba", "ćýnžor") abo y ("gymba", "ciynžor"). Na kōńcu słōw we tyj samogłosce nosowość sie zatraćōła, skiż czygo je -e ("ucieche"). We piyrszyj perzōnie liczby pojedynczyj je yndōng -ým/ym ("idým", "widzým" abo "idym", "widzym"). Niy mo sam przedniojynzykowygo l (u) – wszandy je niysylabotwōrcze u (u). Rz coroz barzi sie traci, tak samo kej akcynt na piyrszyj sylabie. We djalekcie tym tyż pokozuje sie nijaki fōnetyczny a leksykalny ajnflus czeski ("chłapieczek", "wajca", "dziwać sie", "dwacat") , a wele tygo kajniykaj pokozowo sie słowacke miynke l (lj). Uodmiany. W praktyce stosuje sie dwie wersyje "po našymu". Piyrszo ś nich to gorolsko gwara ("po gorolsku"), we keryj sie godo nauokoło Jabłōnkowa a inkszych sztadōw. Drugo wersyjo mianuje sie "po dolańsku" a używo sie jeji we coukyj Karwinie. We becrku Czeskigo Cieszyna do sie usuchać dwōch tych wersyjōw. Ôbecniy, cieszyński dialekt je wypiyrany ôd polskij a czeskij. Utrzimuje sie atoli dobrze we myńszych społecznościach, ntp. na wsi.