Piyrszymi znōmymi miyszkańcōma dzisiejszyj Łużyce bōły celtycke ludy. Nostympniy kole roku przed Kristusym ô przibōł sam germański lud Symnōnōw. Pomiyszkiwali uōni te teryny podwiela jejich placu niy zajōn słowiański lud. Jejich erbōma sōm dzisiejsze Sorby. We rokach 623-658 Łużyca bōła we państwie Samōna, eli piyrszym znajōmym kraju zachodnich Słowianōw. Ôd VII do VIII stolecio miyszkały we Łużycy roztomajte plymiōna, kerymi rzōńdźōły sorbske pany. Jedyn ś nich - Miliduch, prowadźōł we 806 roku wojna ze Frankōma. We IX stoleciu Łużyca przinoleżała do Wielgomorawskigo państwa. Stōn tyn trwoł do roku 907. We 963 ôstały słowiańske ludy zdobyte ôd Gero, markgrofa Wschodnij Marchije. We roku 1002 Bolesław Chrobry przikuplowoł Łużyca ku Polsce, co ôstało zatwiyrdzōne we pokoju we Budziszynie (1018). Pōźni nazod nolazła sie we posiadowaniu miymieckim (pokōj we Budziszynie ze 1031 roku, jako tajla Miśniyńskij Marchijeu ôd czeskich Luksymburgōw pod fysztym Karlym IV. We rokach 1635 - 1815 bōły tajlōm Saksōnije, a potym tyż tajlowo Prusōw (pōłnocno tajla po rozborze Saksōnije we 1815). Uod XII stolecio je we Łużycy siylne miymiecke ôsadnictwo - przede wszyjskim we gōrach, miastach a niyzidlowanych ôbszarach - to wszysjsko je prziczynōm ku tymu, co Słowiany stały sie sam ôd XIII stolecio myńszośćōm we tym regijōnie.