Laszsko godka (polsko godka: "gwary laskie", czesko godka: "lašská nářečí") je rzecz, kero używano je we połedniowyj tajli Gōrnygo Ślōnska po ôbuch strōnach teroźnij czesko-polskij granice. Laszske djalekta sōm djalektōma ślōnskij godki ze ajnflusym morawskij. Literacko laszsko godka zrychtowoł przed drugōm światowōm wojnōm Óndra Łysohorsky. Wele niego we roku 1936 we Ôstrawie we kōłku mianowanym "Laszsko perspektywa" sebrali sie inksze laszske literaty: Josef Šinovsky, Jan Stónawsky, Jura Hanys. Chocóż po drugyj wojnie światowyj czeske kōmōnisty zakozali durkowanio laszskych tesktōw, Łysohorsky bōł dwa razy głoszōny do Noblowyj Literackij Nadgrody ôd szwajcarskigo pisma "Poésie vivante: Tribune Internationale de Poésie". Przikłod literackigo tekstu. "Baborowscy rzymejśnicy chodziyli pyrwaj ze swojim tauwarym po jermakach. Z dumu wychodzili na weczur abo wczas rano. Nejwieci ich szło paura narauz. W jedyn pautek rano zajś se wybiyrali na cestu. S poczautku byli yny trze. I szli ku Sulkowu. Jak przyszli na most, siedzieł tam chłopek jak małe dziecio w czerwynim ancugu a nie chcieł ich przepujścić. W ruce dyrżeł hułu. Cii trze rzymejśnicy wystraszyli se a wrauciyli nazaud. Po cejście potkali druhich. Tim prawiyli, iże wasyrmun siedzi na mojście a straszi. Cii se tejż źlekli a chcieli iść inszum cestum. W tim przyszli trzeci. Cii rzekli: "My nie pujdzime kadyińdzi. Naus tu jest tela ludzi, to se wasyrmuna nie źleknime". Teraz szli wszycy rzymejśnicy wrauz ku mostu. Wasyrmun tam jeszcze siedzieł. A kej ku nimu przyszli, dobrze opakowani, skoczył un ze mosta do wody i wszyckich oszpluchtoł. "