Cc – trzecio buchsztaba łacińskigo alfabetu a wiynkszości alfabetōw stworzōnych na jego bazie. Miyndzy inkszymi je trzecio we: Steuerowyj, Tadzikowym a «fōnetycznyj» ôrtografijach a sztworto we: Wieczorkowyj a ślabikorzowyj. Ôznoczo uōna roztomajte dźwiynki: ôd [ʦ] (ntp. we ślōnskij godce), bez [ʤ] (we tureckij), [ʕ] (we sōmalijskij), [ʧ] (we italskij), [ʃ] we godce Zhuang, po nawet [ǀ] (we godce xhosa). We wiynkszości ślōnskich ôrtografijōw ôznoczo źwiynk [ʦ], nale we niykerych forszlagach zopisu (ślabikorzowy, Wieczorkowy, Tadzikowy) przed literōm je zauobycz wymołwiano jak [tɕ]. Historyjo. «C» pochodzi ôd tyj samyj litery co «G». Symity mianowali ja gimel. Znok mōg być adaptowany ze egipskich hjeroglifōw.