Klang to je słuchowe wrażynie, tworzōne akustycznōm welōm, kerŏ rozchodzi sie we ôstrzodku sprynżystym (ciele stałym, ciyczy, gazie). Frekwyncyje welōw, kere sōm słyszalne dlŏ czowieka, zawarte sōm w paśmie miyndzy wartościami granicznymi ôd kol. 16 Hz do kol. 20 kHz. Piyrszego zaregistrowania klangu dokōnoł we 1860 roku Édouard-Léon Scott de Martinville. Jego fōnautograf niy bōł zaprojektowany do ôdtwŏrzaniŏ klangu, ale zachowały sie szkryfty archiwalne piyrszych registracyji ôdczytane i ôdtworzōne we 2008 roku. Cechy klangu. Do bazowych cech klangu zaliczŏ sie: wysokość klangu, głośność klangu, czas trwaniŏ klangu, farba klangu. Cechy te zwiōnzane sōm blank z ôdpedniymi parametrami wele akustycznyj. majōnce ôkryślōnõ wysokość: tōn (tōn bazowy), wielotōn harmōniczny, niymajōnce ôkryślōnyj wysokości: wielotōn niyharmōniczny, fiōnczynie (majōnce widmo ciōngłe): fiōnczynie biołe, fiōnczynie wystre. Casati R., Dokic J., "Sounds", [w:] Stanford Encyclopedia of Philosophy [online], CSLI, Stanford University, 5 paździyrnika 2010, ISSN 1095-5054 [dostymp 2021-04-25]