Wodźōnka (pol. wodzionka) – rygiōnalno zupa ślōnsko, inakszy mianowano brołtzupa. Jeji bazōm je wrawo woda, kerōm zalywo sie pozostałe, fest ajnfachowe skłodniki. Rychtowano bez zaloci czyrstwygo chlyba (2-3 dniowygo) rosołym abo wodōm s wyrflym bulijōnowōm, a niyskorzi dodaniy kneblochu (drobno posiekanygo a posztampfowanygo s solōm). Dodowo sie tyż tuste abo masło a maga. Wodźōnka je tyż roz za kedy jedzōno ze bratkartoflōma. Wodźōnka wykōnywano do zgody ze tradycyjnōm recepturōm, mo we sie szpek pokroty we kostka, skwyrczōny na patelni, tak coby powstoły szpyrki. Knebloch sztampfuje sie ze solōm, a czyrstwy chlyb kreje i dokłodo knebloch, zalywo sie wszyjstko szpyrkōma s tustym, a niyskorzi wrawōm wodōm. W Miymcach znōmo je jako Wassersuppe (Wasser - woda i Suppe - zupa), nale niy je to zupa ô gynau tyj samyj recepturze. receptura "Robiymy wodźōnka" Marek Szołtysek