Ida Czajinô (pòl. Ida Czaja; ùr. 1968 w Kamiéńcë Szlachecczi) – kaszëbskô pòétka i szkólnô. Biografiô. Ùrodza sã w Szlachecczi Kamiéńcë w kartësczim krézu, w gminie Stãżëca. Henë téż chòdzëła do spòdleczny szkòłë. Pòtemù ucziła sã w Òglowòsztôłcącym Liceùm miona H. Derdowsczégò w Kartuzach. W 1998 skùńcziła pòlską filologiã na Gduńsczim Ùniwersytece. Robiła jakò szkólnô pòlsczégò i kaszëbsczégò jãzeka. Mô diplóm ùkùńczeniô pòdiplomòwégò studium na UG (2001), jaczé dało ji fòrmalno prawò do ùczeniô kaszëbsczégò jãzëka w szkòłach.   Ji debiut ukôzôł sã w „Tatczëznie” w 1990. Ji dokôzama zaczekawiła sã gazétniczka Izabella Trojanowskô i ùdba so wëdac w 1994 pierszi tómiczk pòezji Idë Czajinë "Mòjim mùlkã je kam...". W 1999 rokù béł pòstãpny tómiczk, „Przechlastłô idila". Dolmaczonô na fińsczi jãzëk przez Kirsti Siraste-Suda. Recytacjô i pòezjô. Òna dobiwa pierszé môle na recytatorsczim kònkùrsu Rodnô Mòwa w Chmielnie, m.jin. na 13. kònkùrsu w 1984. Próbë ji òsoblëwi na nen czas kaszëbsczi deklamacji mòże pòsłëchac i jã samą ùzdrzëc tańcëjącą w filmie-dokùmence pt. „Kaszubi” (reż. L. Niedbalskô, 1991),czej wëgłôszô wiérztã Jana Karnowszczégò "Jadamòwi rôj". Niewiele pózni w antologii "Domôcé słowo zwãczné" (1994), adresowóny do recytatorów, nalazłë są ji dwie wiérztë "Jak kam z bùrsztinu" i "Marija Magdaléna". Jakno pòétka debiutowa w pismionie „Tatczëzna” (1990), a samòstójnym tomikã z jaż 36 miłostnyma wiérztama pt. "Mòjim mùlkã je kam" (1994), gdze czëtómë m.jin. : „Nalazła jô kam ò lëdzczich sztôłtach / przëcësnã do piersë:/ naucza gò miłoë bò to je ksążã zarzekłi/ Kuszkama krësza dotkniącym ògrzéwa/Gdze je no serce kamianégò mùlka?” (1989). Tak ò miłoce – Bòsczi i lëdzczi, nôwicy ze sobą sparłãcznëch – dotądka mało chto pisôł pò kaszëbskù, a gwësno pierszi rôz pisa tak białka, Kaszëbka. Ne wiérztë na fińsczi jãzëk mô tołmaczoné Kirsti Siraste. Téż w wiérztach ji drëdżégò tomikù pt. "Przechlastłô idila" (1999) przewôżają ne miłotné czëca i colemało nen kam, czej zôs w trzecym pt. "Kropla krëwi. Dërgnienié" (2007) dochôdają dosc wòbòdné tolmaczenia blësczé ji pòétny wizje i formë wiérzté Bòlesława Lesmióna, na przëmiôr pt. "Òblek", "Alcabón", "Smiercë". W wiérzce "Dërgnienié" z delikatnyma aluzjama òpisywô czëcową miłotã : „…blôskã są twoje lëpë/ w ùsmiéchach/spiéwą wëtesknioną / czej wszepcą / kòchôj/ w mòje lëpë/lëtëpelką [=piesnią] mòją są /twòje pôlce /czej malëją / w mòje cało/szcescé”. Mòtiwë i dolmaczenczi. Ida Czajinô w swòji pòezji wcyg próbùje òdpòwiedzec na drãdżé ùniwersalné problemë i narôzka codniowégò żëcô, na jawernotã miłotë z zdrzódłów niezgarë. Òdwòłiwô sã òna colemało do Biblie (pò kasz. Knéga) , jakno téż do kaszëbsczi rodë, mitologie, wierzeniów i zwëków, nadpòmikô téż znónëch lëdzy (np. Izabelô Trojanowskô) i kaszësczé lëteracczé dokazë m. jin. w wiérztach pt. "Remùs", "Marta", "Królewiónkò", "Stôri zédżer zaczął bic gòdzënã". Wszëtczé ji wiérztë, nierôzka sparłãczoné w wikszą całotã (np. "Dialog I" i "Dialog II"), są czekawé, pòétno ùdałé i rozmajité, ale colemało tzw. wolne. Znankùje je nowi i bògati w metaforę jãzëk, w chtërnym widzec je zmiészanié żëwi i codniowé mòwë z lëteracką. Na nen ôrt swòjima dokazama ùrôbiô òglowi kaszëbsczi jãzëk, a jegò òna téż ùczi dzôtczi i młódzeznã, w szkole i doma. W jedny wiérzce napisa òna: „Jô cë dóm gôdkã/ò chtërny gôdają: skażonô/ bë jes jã wëmùjkôł/ jak mùjkô sã bùrsztin/ w pôlcach mòrza/ bë jes jã kòchôł” (Dôrënk, wiérzta dedikòwónô: Timòteùszowi). Napisa téż bôjkã "Òpòwiôstczi mirochòwsczi pùszczë" („Pòmerania” 2002) i pòwiôstczi, np. "Szabelbónk", "Skòczk" („Pòmerania” 2003), nadto prozã ò dëchòwi przejinace młodi białeczczi pt. "Mija" (2004); łôtwie mógłbë z ni zdzejac dokôz na binã. Prawie téż ùsôdzô òna widzawiszcza: Òbrôzczi na binã (2005), np. "Drama ò Bòżim Narodzenim"; "Jak mailinczi spiéwôk kaszëbsczi do nieba sã dostôł"; "Za co bòcón béł ùkôrôny", a w nym je adaptacja na binã H.Ch. Andersena "Dzéwczã ze sztrëchôlcama" (przër. „Pòmerania” 1996) i "Brzëdczi kaczélc", tołmaczenié na kaszëbsczi widzawiszcza A. Marianowicza wedle H.Ch. Andersena. Z pòzdrzatkù zamkłoscë, lëteracczi formë i jãzëka czekawé są ji familijné wspòminczi, pòwstałé na spòdlim gôdk ji tatka, szkólnégò, spisóné w proze pt. "Òtroczëzna" (2007, drëk 2008). Napisa téż tołmaczenié dokazu "Rômeò i Julia" Williama Szekspira (2013). Nôdgrodë. Wiele razy dobëła deklamatorsczé kònkùrsë „Rodnô Mòwa" w Chmielnie. W 1992 dosta Nôdgrodã miona R. Wróblewsczégò w 1992, a téż òsta òdznaczónô Póòeticczim Laùrã miona I. Trojanowsczi (1996). W 2007 dosta I nôdgrodã w Prozatorsczim Kònkòrsu miona Jana Drzéżdżóna za òpòwiôstkã „Òtroczëzna". W 2009 wëprzédnionô Medalã Stolema. "Mòjim mùlkã je kam" (1994) "Przechlastłô idila" (1999) "Przechlastłô idila" (1999) "Òpòwiôstczi mirochòwsczi pùszczë" („ Pòmerania” 2002) "Òbrôzczi na binã" (2005) "Òtroczëzna (2007", drëk 2008). "Rômeò i Julia Williama Szekspira". (2013) Karolëna Serkòwskô, "Z głową w blónach", „Pomerania” 2009 nr 7-8, s. 35-36. J. Tréder, Pòsłowie do „Rómeò i Julia” w tołmaczenim I. Czajinë, Gduńsk 2013. VIAF