Kadzmiérz Wiôldżi ùrodzył sã 30 łżekwiata 1310 r. W Kòwalu, jakò nômłodszi syn ksãca Łiczietka i . Òjc przërëchtowiwôł młodégò Kadzmiérza do jegò prziszłich òbòwiązków. Starszi òtôczalë gò trosklëwą òpieką, bò dosc chùtkò ùmarlë jegò bracynowie, a sostë ni mògłë bëc nôstãpcziniama tronu. Pòczątk rządów. W 1333 r. Ùmarł Władisłôw Łoczetk, a Kadzmiérz zwóny pózni Wiôldżim przejął pò nim rządë. Jegò kòronacja na króla Pòlsczi òdbëła sã w tim samim rokù na Wawelu. Pòczątczi panowaniô bëłë baro trudny. Państwò bëło rozbité, jistniała téż grozba atakù ze stronë mòcniészich sąsadów. Òstatny z dinastië mùsził skòncentrować sã na pòlitice zagrańcowi. Nôpierwi przedłużił rozejm z , chtërny wrgasł 23 maja 1333 r. Dali pòrozmiôł sã z Wittelsbachama władającyma Branderbùrgią. Na (1335) Kadzmiérz òddòł Pòmòrzé Krziżôkom w “wieczistą jamùżną”. W zamian zyskôł Kujawë i zemiã dobrzińską w ji stórich grańcach. W tim czasu Kadzmiérz Wiôldżi òdniósł pierszi pòwôżny sukces diplomaticzny. Za 20 tës. kòp prasczich groszów wëkùpił zrzeczenié sã przez czesczégò króla Jana Luksembùrsczégò pretensjë do pòlsczi kòronë. Zagrańcowô pòlitika. W 1339 r. Zôs doszło do eskalacjë problemù z Krziżôkama. Zawarti rëchli kòmpromis nie zdowôlôł żodny ze strón, dlóte zwrócële sã ò pòmóc do papieża. W neùtralny w ten czas Warszawie béł zòrganizowóny proces arbitrażowi przed legatã papiesczim. Wirok nakôzywôł Krziżôkom zwrócëc pòlsczémù Gdùńsczã Pòmòrzé, zeiã chełmińską, brzeską, dobrzińską i michałowską a téż zapłacëc Pòlsce òdszkòdowanié i pòkrëc kòsztë procesu. Wpłiw Krziżacczégò Zôkònu bëłë jednak na tëli mòcné, bò niedługò pózni òstôł zawieszony. Òstateczno òbie stronë pòrozumiałë sã i zawarłë mir w Kaliszu 9 1343). Wedle ùkładu Zôkòn zwrôcôł Kujawë z zemiądobrzińską, a Kadzmiérz Wiôldżi ùstãpòwôł z Pòmòrzégò (wcyg jednak titłowôł sã władcą Pòmòrzégò) i zemi chełmińsczi. Nabitczi teritorialné. W latach 1349 – 1352 Kdzmiérz Wiôldżi òpanowôł wiãkszosc – Włodzmiersczi. W 1356 r. Ùgruntowôł swòją pòzycjã na Mazowszu, a w 1366r. Wzął ùdzél w pòdzale Rusë Włodzmirsczi, ùzëskùjącë m.jin. Włodzmiérz. Nie ùdało mù sã jednak òdzëskac Szląska i Gduńsczégò Pòmòrzégò. Bënowô pòlitika. W bënbowi pòlitice Kadzmiérz Wiôlkdżi próbòwôł scentralizowac państwò i wzmòcnic swòją władzã. Zaczął kształtowac administracjã centralną. Ùjednolicył prawò, wrprowadzającë statutë dlô i . Dbôł ó rozwój miastów, nadôwôł mijsczi prawa nowim òstrzódkom (w tim Bidgòszczë), dbôł ò rozwój òswiatë (czegò przikładã bëło Pòwòłanié przez niegò w 1346 r. ) a téż wzbògacył skarbc królewsczi. Sukcesjô na pòlsczim tronie. Kadzmiérz Wiôldżi ni miôł legalnégò sëna. Ju w 1339 r. Wszedł w sojusz z Wãgiersczima, dzãka czemù zyskôł jich pòpiarcé. Ceną tegò bëło ùstanowienié dlô nich nastãpstwa tronu pòlsczégò, jakbë król ùmarł i ni miôł pòtomka, nastãpcã tronu. Pòstãpną tegò tipù deklaracjã zawarlë w 1369t. Pòcwierdzającë prawa Andegawenów do tronu pòlsczégò. Rok pózni pò pòlowaniu Kadzmiérz III Wiôldżi ùmarł. W winikù tegò na pòlsczim tronie zasadła nowô dinastia. Oswald Balzer: "Genealogia Piastów". Kraków: Avalon, 2005. Marek Kazimierz Barański: "Dynastia Piastów w Polsce". Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. Janusz Bieniak: Geneza procesu polsko-krzyżackiego z lat 1320–1321 (inowrocławsko-brzeskiego). W: Zenon Hubert Nowak: "Balticum: Studia z dziejów polityki, gospodarki i kultury XII-XVII wieku". Toruń: Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego, 1992, s. 49-53. . Stanisław Sroka: Kazimierz III Wielki. W: "Piastowie: Leksykon biograficzny". Stanisław Szczur, Krzysztof Ożóg, Tomasz Jurek i in. (red.). Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1999, s. 234. Karol Szajnocha: "Jadwiga i Jagiełło 1374-1413: Opowiadanie historyczne". T. III. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1969. Stanisław Szczur: "Historia Polski: Średniowiecze". Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2002. ISBN 83-08-03272-9. Jerzy Wyrozumski: "Kazimierz Wielki". Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1986. Czasy wojen o przetrwanie państwa. W: Henryk Samsonowicz: "Łokietkowe czasy". Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989. ISBN 83-03-02745-X. Feliks Kiryk: "Wielki król i jego następca". Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992.