Teks: Pêrkawinan bocah usiè dini disêbutin ngêbawè dampak buruk karna bisè ningkatin risiko tèngès, pêrcêrèan, ampè masalèh kêsèhatan sêpêrti kankêr mulut rahim amè ostèoporosis. Mênurut datè Badan Pusat Statistik, pêrsèntasê pêrkawinan dini di Indonèsia ningkat dari 2017 nyang tibang 14,18% ngêjadi 15,66% padè 2018. Bahkan, padè masa pandêmi, trèn pêrkawinan dini milu ningkat. Padè 2021, Kêmêntêrian Pêmbêrdayaan Pêrlindungan Pêrêmpuan dan Anak nyatêt 64.000 bocah di bawèh umur ngajuin dispènsasi kawin sêlamè pandêmi Covid-19. Sêbelonnyè, pêmêrèntah tibang ngatur batês usiè minimal wadon buat kawin, yakni 16 taun. Aturan ntu kêtuang dalêm UU Nomor 1 Taun 1974 têntang Pêrkawinan. Kêmudian, UU ntu dirèpisi dêngan UU Nomor 16 Taun 2019 nyang bêrlaku sêjak 15 Oktobêr 2019. Dalêm aturan baru ntu nyêbut bahwa usiè minimal buat kawin adalah 19 taun, baèk buat wadon atau lanang. Hal êni udèh sêsuè dêngan kêtêntuan Kêmên PPPA dalêm Undang-Undang Nomor 35 Taun 2014 têntang Pêrlindungan Anak.
Pertanyaan: Apakah mode retorika yang cocok untuk gaya penulisan yang ada di dalam teks di atas?
Jawaban:

argumentatif