Karang sebuah tulisan dalam bahasa Minangkabau yang bernada takut dan panjangnya 1 paragraf.

Jujur bana ko ha, den labiah takuik kanai berang dek mamak den, dari pado urang tuo den. Tapi kini lai agak bakurang setek, tapi dulu sabalum masuak SMA, sabana takuik den jo mamak den tu. Aden penah kanai berang sakali, tu indak nio den lai do mancari garah-garah dakek mamak den tu lai do. Jadi waktu tu den masuak MTS, mamak den wakil kepala situ. Maklum lah kan pas SD bakaian den indak ba jilbab tapi indak lo seksi-seksi bana do, tu kan baru masuak MTS tabaok lah pulo caro pakaiam den pas masih SD. Den bajalan pulang dari rumah kawan nio ka rumah nenek den, dengan sarawa di bawah lutuik jo baju salangan, tu tibo-tibo dimungko rumah nenek den lai mamak den sadang tagak pinggang, “manga bak itu mode baju du, indak bajilbab, awak anak madrasah” kanai mental den pas itu tau, emang den anaknyo mental lamah lagi ehehe, tu lari den ka dalam rumah kakak ibu den, yang rumahnyo tapek sabalah rumah nenek den, balinang aia mato den pas itu.