Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada deskriptif dan panjangnya 1 paragraf.

Pak Nikun entu salah satu pegawai yang kena PHK. Pas denger entu kabar, Pak Nikun kaget, sedih, kecewa, marah, tertekan, kagak terima, dan aneka emosi negatif laennye die rasain. Die bener-bener sedih dan stres bener soalnye die entu tulang punggung buat istri, 4 anaknye yang masih pade sekolah, dan orang tuanye yang udeh lansia. Die bener-bener sedih dan tertekan soalnye tanggungannye banyak tapi kena PHK. Kagak heran juga kalo Pak Nikun entu sempet terpuruk dalam beberape waktu. Die susah tidur pas malemnye, tapi akhirnye tidur sampe siang. Die bener-bener ngerasa ancur idupnye, sedih, tertekan, dan kagak guna. Die cuma bisa sedih sambil nyalahin nasib idupnye yang jelek. Tapi keluarganye tetep ngedukukung die. Sampe akhirnye setelah beberape lama nganggur abis kena PHK, Pak Nikun pun kembali berusaha. Walaupun masih sedih, tapi die inget buat kembali berusaha.