Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Pêngalaman ênih bêrawal wayah Azizah mao ninggalin Lijiang mênuju Shangrila. Diah pêgi ngêgunain bus antêrkota. Buat mênuju Shangrila dibutuhin waktu 4–5 jêm pêrjalanan. Karna udah ngêjadi kêtumanan, Azizah sêlalu pèngèn kêncing sêbêlon pêgi. Tujuannyah, biar ora ngêrèpotin di pêrjalanan nanti. Wayah masup jamban, diah kagèt ngêliat kondisi jamban di sonoh. Mênurutnyah, ênih jamban têrcêbrik nyang pêrnah diah liat. Jamban di sonoh tibang punya sêkat sêtinggi dêngkul sêrta ora ada aèr ama pêncètan pêranti nyèblok, bahkan tisu ajah ora ada. Awalnyah, Azizah pèngèn ngurungin niat buat kêncing di mari. Tapi, risikonyah diah kudu nahan kêncing ampè lima jêm kê dêpan. Bujug bunèng! Akhirnyah, dêngan bêrat ati, Azizah kêncing juga dêngan cara nahan napas sêmampunyah.