Teks: Padè suatu ari, Soekarno nyaba kê kantor Sendenbu di Jalan Pêrwira, Jakarta. Shimizu ngênalin Chairul Basri kêpadè Soekarno. Shimizu mintè Chairul nyari rumèh buat Soekarno. Sorènyè, Chairul amè rêkan gawènyè, Adel Sofyan, naèk sêpèdah ngitêrin Mèntèng. Akhirnyè, mêrèka sampè di Pêgangsaan Timur. Di sono, mêrèka ngêliat rumèh nyang kagak bêgono mèwah, tapi pêkarangannyè lêga. Chairul montên rumèh ntu urup buat Soekarno. Bèsoknyè, mêrèka ngêlaporin pênêmuan rumèh ntu kêpadè Shimizu. Shimizu kêmudian nèlpon Soekarno. Têrnyatè, Soekarno pêrnèh ngêliat rumèh ntu amè têrtarik karna ngêmilikin pêkarangan nyang lêga. Soekarno sêtuju dêngan rumèh ntu. Mêrèka ngusulin rumèh ntu dikosongin sêcarè rêsmi olèh pêmêrèntah Jêpang, têrus nyonya rumèhnyè dikasih rumèh pêngganti. Shimizu nêrimè usul ntu. Sêminggu kêmudian, rumèh ntu bêrhasil dikosongin. Sêmênjak ntu mulèlah Soekarno nêmpatin rumèh Pêgangsaan Timur 56.
Pertanyaan: Apakah mode retorika yang cocok untuk teks di atas?
Jawaban:

narasi