Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada persuasif dan panjangnya 1 paragraf.

Ngerase jijik ame makanan kotor bise dialamin semue orang. Nyang bikin beda enih, kategori kotornye makanan buat tiap orang. Ade nyang ngerase kalo makanannye diinggapin ame serangge, ntu biase aje, tapi ade juge nyang sejijik ntu ampe kagak mao lanjut makan lagih. Ade juge nyang nganggep kalo makanan dipegang ato disentuh ame orang laen, ntu ude temasuk makanan kotor, jadi kudu diganti ato berenti makannye. Nyang beginih-beginih bikin rase jijiknye juge punye banyak care buat diilanginnye. Misalnye, jijik gegare ade seranggenye, enih kudu buru-buru disingkirin. Kagak cuman seranggenye aje, tapi bagian makanan nyang diinggapin ame sekitarannye, biar bakteri nyang telanjur nyebar, bise ikut kebuang. Terus, kalo jijiknye gegara dipegang orang laen, enih urusannye ame sugesti diri ndiri kalo kagak semue tangan ntu kotor, apelagi tangan nyang mao makan, cenderung ude bersih gegara ampir semue orang cuci tangan dulu sebelon makan.