Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Doel lagi maen ke rume temennye nyang ude lame kagak ketemu. Die juge baru tau kalo rume temennye enih letaknye deket tempat pembuangan sampah gituh. Makanye, dari jarak sekian ratus meter aje, Doel ude bise nyium bau-bau kagak sedep, tapi ditahan ame die. Begitu ampe rume temennye, dari luar, ude keliatan kalo rume enih jarang diurus, apelagi aspek kebersiannye. Segitu deketnye ame pembuangan sampah, tapi di sekitar rume die juge banyak sampah. Walopun begituh, Doel tetep masup buat ngehargain tuan rume. Die jojogan, terus langsung duduk. Di ruang tamu aje, Doel ude bekali-kali disamperin ame lalet. Walopun jijik, tetep die tahan. Terus, kagak lame, Doel bangkis dan make tisu buat ngelap idungnye. Kagak lame, die nanye entu tisu bise dibuang di mane. Temennye nunjuk ke arah dapur nyang di bagian belakang rume. Doel ngeiyain, terus jalan ke sonoh. Begitu ude deket, die disambut makin banyak lalet nyang wara-wiri deket kupingnye. Pas nyampe dapur, die denger suara ngung ngung khas lalet, terus die nengok ke tempat sampah. Langsung, dah, tuh, merinding sebadan-badan. Ntu tempat sampah ude kagak keliatan pemukaannye lagi, ketutupan ame koloni lalet. Di atasnye bener-bener cuman serangga item bersayap kecil ntu doang, wara-wiri bolak balik. Duh, kagak tahan Doel jijik bangat. Mo muntah!