Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Di umur Doel nyang ude masup ke angka due lime enih, Doel dapet banyak pesen dari Babeh, sala atunye pekara nyari rume. Dulu, kate Babeh, Enyak ame Babeh kagak punye duit banyak, makanye kudu pinter-pinter nabung ame milih rume nyang cocok ame bajet mereka. Dengan bajet segonoh, banyaknye nyang mereka temuin ntu rume nyang kecil, sedangkan Enyak ame Babeh mikir kudu beli rume nyang, sekagaknye, tanahnye gede biar kalo ntar punye duit, bise buat renopasi. Suse bener nyarinye! Tapi untung mereka kagak nyerah dan nambah relasi sonoh sinih, jadi tetau bise jodoh ame ni rume. Dulu nyang punye rume enih, kate Babeh, orang kaya di kampung enih. Kebukti ame luasnye rume ato tanah nyang die punye. Cuman, ni orang ude bangkotan, anaknye juge ude pade jaoh, sukses-sukses, jadi die ngarasa kagak kudu lah pertahanin harte dunie nyang kagak seberape enih. Pas tau Enyak Babeh lagi nyari rume potensial dengan bajet seadenye, enih orang langsung setuju bae rumenye dijual dengan harga segonoh, kagak make nego enih ntuh. Buset, Babeh ame Enyak teharu bener dulu, mah. Sayang, orangnye sekarang ude kagak ade, tapi semoga amal ibadahnye diterime, dan Doel bise ngikut jejak Enyak Babehnye.