Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada deskriptif dan panjangnya 1 paragraf.

Rumah Gadang sabagé tempat cicing babarengan, boga bekelna sorangan. Jumlah kamar gumantung kana jumlah awéwé nu hirup di aranjeunna. Unggal awéwé di clan anu nikah meunang kamar. Sedengkeun awéwé heubeul jeung barudak meunang tempat di kamar deukeut dapur. katresna rumaja meunang kamar dibagikeun di tungtung séjén. Sakabéh bagian tina Rumah Gadang téh kamar misah iwal kamar tidur. Jero dibagi kana tapering sarta spasi ditandaan ku kutub. Tihang-tiang manjang ti beungeut ka tukang jeung ti kénca ka katuhu. Kutub anu ngajajar ti hareup ka tukang nandaan bujur, sedengkeun kolom ti kénca ka katuhu nandaan spasi. Jumlah lanjar gumantung kana ukuran imah, bisa dua, tilu jeung opat. Kamar diwangun ku jumlah ganjil antara tilu jeung sabelas. Rumah Gadang biasana diwangun dina lahan milik kulawarga utama suku/marga sacara turun-temurun[2] sarta ngan ukur dipiboga jeung diwariskeun ti jeung ka awéwé dina éta marga.[3] Di buruan hareup Rumah Gadang biasana aya dua wangunan Rangkiang, dipaké pikeun neundeun béas. Imah Gadang di beulah katuhu jeung kenca gedongna miboga anjung (Basa Minang: anjuang) minangka tempat pameutingan pangantén atawa tempat penobatan kepala adat, ku lantaran kitu imah Gadang ogé disebut imah Baanjuang. Anjung di kelarasan Koto-Piliang ngagunakeun tongkat, sedengkeun dina kelarasan Bodi-Chaniago henteu ngagunakeun tongkat handapeunana. Hal ieu luyu jeung béda falsafah nu dianut ku dua golongan ieu, golongan kahiji nganut prinsip pamaréntahan hirarkis maké anjung nu maké tongkat, dina golongan kadua anjuang siga nu ngambang di awang-awang. Teu jauh ti komplek Rumah Gadang biasana diwangun surau rahayat anu fungsina minangka tempat ibadah, tempat atikan sarta ogé minangka tempat cicing lalaki dewasa ieu jalma anu can kawin.