Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Pasantren di Cianjur ngajadikeun urang hirup mandiri, euweuh kolot nu mangmasakeun, nu mangnyeuseuhkeun, jeung sajabana. Kabeh gawean nu asalna digawean ku kolot kudu digawean ku sorangan. Harita teh urang masih sakola SD. Didieu urang pasantren sakaligus sakola. Sakapeung mah lamun geus beres ngaji teh sok sono pisan ka kolot teh, harita mah euweuh HP jadi hese rek komunikasi oge. Sok milu ka batur, eta oge ngan sabatas SMS hungkul. Tapi sanajan kitu, bisa ngurangan rasa sono. Komo pernah hiji waktu mah, pas kolot nganteurkeun urang ka pasantren deui. Urang nepika ngudag-ngudag angkot nu ditaekan ku kolot urang. Ku sabab angkotna tarik jadi teu ka udag. Tungtungna urang andiprek di jalan bari ceurik.