Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Mangtaun-taun katukang, Nini kuring maot. Belaiu parantos ngalawan kanker otak salami 2-3 taun. Bedah, kémoterapi, sagalana geus rengse. Antukna, bapa kuring nu ka-5 ti 7 duduluran, unggal poe ngalongok. Pastikeun sadaya biaya rumah sakit dibayar. Ngalilipur indung nu geus teu bisa nanaon. Malah sanggeus si Nini ahirna dipulangkeun ka imah teu aya di rumah sakit deui, Bapa sok balik ti pagawéan, teu weléh kacapé, tuluy ngajak ngobrol, ngamandian, jeung nepangan si Nini. Dina wanci-wanci ahirna, anak, incu, minantu, ponakan, jeung dulur-dulur Nini ngariung di imah, siga geus nyaho tanda waktuna geus ampir datang. kira-kira jam 8–9 peuting, urang ngurilingan ranjang anu digolérkeun ku nini kuring sareng ngadoa bari pamitan ka anjeunna. Dina tungtung ngadoa  Nini maot, kadangmah parasaan dimana insting keluarga sok teu tiasa di paparkeun, yen ker kabeneran kabeh ngarumpul, didinya mereunan panggilan ti nini yen nini rek maot.