Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Awak dhewe bakal ketemu titik neng endi awak dhewe kudu urip mandiri. Wiwitane, awak dhewe bakal ngeroso sedih. Ora ono wong sing awak dhewe ajak ngobrol. Mungkin, awak dhewe tetep iso ngobrol karo wong, nanging durung tentu awak dhewe iso ketemu wong iso nyambung. Awak dhewe uga kudu ngopeni kebutuhan dhewekan. Nanging, awak dhewe kudu iklas nerimo kesedian kui. Alon-alon, awak dhewe bakal ngerti ritmene piye corone urip dhewekan. Ning lingkungan sing anyar, awak dhewe bakal ketemu konco sing iso dijak curhat, konco sing dadi panggon sambat. Awak dhewe uga alon-alon iso ngopine uripe dhewe, piye carane ben kamar tetep resik, piye carane ben weteg wareg terus, piye carane ben awake ora lara. Kemampuan-kemampuan kui bakal berguna yen awak dhewe wis duwe anak. Anak kui ora iso urip mandiri, dadi opo-opo kebutuhane kudu awak dhewe cepake. Yen misale uripe dhewe durung mandiri, piye carane dhewe ngopeni anak.