Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Nag ancene duwe utang akeh, terus kuwatir konangan wong akeh mergo nag konangan iku mesti dadekno roso isine wong sing utang maeng yo gagih nang disaor kampung durung konangan wong liyo. Masio padal utang akeh iku yo ora masalah kejobo nag ancene wong sing utang iku maeng wong sugeh terus bangkrut polahe kenek perkoro terus akhire utang iku lagek isin. Yo sak jane yo ora atek isin, mergo sing jenenge utang iku kan ora perkoro sing elek, tapi ancene perkoro sing wes umum kedaden nang uripe menungso. Dadi nag duwe utang gede utowo cilik yo gagik nang disauri ben ora sampek marakno isin nang ati. Terus wong sing ngutangi barang kan dadi percoyo.