Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Getun sing paling nemen pas urip iku ancene perlu ben uwong iku iso ngerti nag perkoro iku penting kanggo uripe. Terus, kabeh uwong mesti tau ngerasakno roso iku. Mangkane wong nag tambah umure mesti dadekno getun sing wes tau iku maeng dadi pengalaman ben ora ngalami koyok iku maeng. Jarene bocah-bocah roso ngunuku apik ae ben wong iku iso tambah ati-ati nag pas ngelakoni perkoro sing dianggep penting nang uripe. Tapi ono sing garani, nag roso iku maeng kudune ora atek digedek-gedekno soale iso garai wong sing duwe roso iku maeng ora maju-maju soale wedi ngalakoni perkoro sing podo sing iso dadekno wong iku maeng getun sampek ora iso lali.