Tuliskan sebuah paragraf yang mengandung emosi malu dalam bahasa Sunda:

Kombinasi éra sareng gengsi sok nyusahkeun. Panginten éta gambar anu pas nalika urang ngahaja ngagem baju anu polana sami sareng jalma sanés di tempat anu teu disangka-sangka. Bisa jadi di mall, stasion, kantor, jeung sajabana. Ahéng jeung miraculously, ieu manglaku ngan lamun urang maké baju sarua jeung jalma séjén. Buktina, lamun tas, hp, calana, atawa sapatu urang sarua jeung batur, urang teu paduli. Teu kunanaon. Anu jadi pertanyaan, naha tingkat kabodoan bisa jadi béda, padahal kaayaanana sarua? Upami anjeun hoyong, anjeun tiasa éra dina waktos anu sami, atanapi bodo pisan dina waktos anu sami nalika urang ngagem ageman kalayan motif anu sami sareng jalma sanés. Sadar atawa henteu, ieu geus jadi anomali dina kahirupan sapopoe. Jeung naha urang kudu éra lamun maké baju jeung pola nu sarua jeung jalma séjén? Sanggeus kuring leungit dina pamikiran jeung nyoba muhasabah diri, kuring meunang wawasan, alesan hiji jalma-atawa lolobana jalma-bisa jadi isin, gengsi, atawa kagok lamun teu kahaja, dina waktu nu sarua, maké baju jeung motif nu sarua. jalma .