Tuliskan sebuah paragraf yang mengandung emosi jijik dalam bahasa Sunda:

Naha masih seueur urang Indonesia anu masih nyampah? "Upami masarakat taat kana aturan kalayan miceun sampah di tempatna, teras naon tugas tim jeruk?"
Hal ieu anu ngajadikeun kuring jadi gelo, kuring hayang miceun jalma jauh ngagunakeun jarian nu disimpen dina kantong kuring, lajeng abdi maréntahkeun maranéhna pikeun nyokot runtah. Saur abdi, aya sababaraha alesan masyarakat urang masih keneh remen nyampah: Kurangna atikan ti leuleutik ti kulawarga inti, sanajan palaksanaan ajaran anu paling krusial dimimitian ti jero kulawarga, kaasup ajaran ngeunaan pentingna ngajaga. barang beresih jeung miceun runtah di tempatna. Undang-undang sareng sanksi-sanksina teu acan tangguh, upami dibandingkeun sareng Jepang sareng nagara-nagara maju sanesna, urang tebih pisan perkawis aturan ngajaga kabersihan sareng miceun sampah, atanapi runtah anu dibuang, total dendana dimimitian ti 2 juta dugi ka 12 juta rupiah per jalmi.