Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Pak Wasiman salah siji wong tata usaha neng sekolahanku sing paling ramah karo murid-muride. Pas ketemu karo awak dhewe, Pak Was seneng guyon. Sok-sok melu awak dhewe garapi guru. Bapake kui sak liyane dadi TU, dee uga wong sing dipercoyo kanggo jogo sekolah. Pak Was lan keluargane tinggal neng buri sekolah. Bojone duwe warung sing dadi panggon awak dhewe biasane jajan. Nanging pas ganti kepala sekolah, Pak Wasiman arep dimandegke dadi pegawe TU lan penjogo sekolah. Sing luwih parah, Pak Was lan keluargane kui diusir seko omahe kui. Mergo lemah kui sing duwe sekolaha, kepala sekolah anyar kui arep gawe taman ing panggon kui. Aku lan murid-murid liyone wis nyobo protes ben Pak Was tetep iso kerjo neng sekolahanku. Nanging, usahane awak dhewe kui sio-sio. Akhire, awak dhewe mung iso nangis bareng ngelepas Pak Wasiman lungo.