Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada takut dan panjangnya 1 paragraf.

Basa SMP urang perdana di sitah miluan rampak sekar di acara tahunan, nyaeta acara seni budaya anu sok aya di akhir tahun ngarana "Pagelaran". Urang jelemana eraan tapi ku sabab rada di paksa ku babaturan jadi weh urg miluan. Unggal poe tas balik sakola urang latihan, mimiti latihan mah awak teh paregel tapi kadituna mah jadi kabiasaan geus teu nyeri deui. Tarianna rada hese terus musikna teu di pika reseo ku urang, soalna rada asing. Tapi urang geus apal sabagean gerakana, tinggal rasa kawani anu can aya teh. Pas rek deket ka hari H acara, urang jeung babaturan gladi heula di panggung, padahal mah sepi eweh sasaha, tapi urang geus kesang badag. Pas acarana du gelar, can ge naek ka panggung urg geus lieur, kesangan, jeung ngadegdeg. Di bere weh teh manis ku panitia acarana, nepika pakean jang nari mu ku urg pake di logoran saeutik meh teu sesak napas. Pas geus di panggung, urg bisa nari nepika akhir, tapi urang cuma bisa tungkul da era nempo jelema jeung dewan juri mani loba.