Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Rasanya hidup nyorangan éta normal pikeun kuring. Sanajan rada sepi. Kuring untung sabab kulawarga urang teu papisah sabab aya masalah. Tapi enya éta. Ieu rada hanjelu lamun kulawarga ieu ditugaskeun kaluar kota ku boss maranéhanana, dimana maranéhanana ayeuna hirup 15-16 jam drive jauh jeung tuah nanaon. Dina sababaraha bulan kapengker, Mamah hirup jeung adina sabab adina karek ngalahirkeun anak kahiji (jeung incu). Janten ibu hoyong ngiringan adina pikeun ngurus budakna sareng dina waktos anu sami hoyong cinta incu anu munggaran sareng hiji-hijina. Dua adi kuring mutuskeun cicing di bumi akina saatos nini maot. Imah maranéhanana ngan 20 méter jauh ti kuring sabenerna, tapi maranéhna jarang datang ka imah. Maranehna dahar jeung sare di imah Embah bari ngajaga jeung marengan Embah nu ayeuna nyalira (aranjeunna oge geus nyokot sakabeh parabot. Éta naon kahayang kuring). Kuring cicing nyalira di bumi sareng ucing kuring. Karasa sepi lantaran teu aya nu bisa diajak ngobrol.