Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Pas urang keur di sakola keneh, aya indung nu ngajemput ka sakolaan yen urang ijin teu bisa nuluykeun pelajaran poe eta nepi beres. Indung urang menta ijin sabab nini ti bapa ngantunkeun. Jadi ngameh barengan ngalayad ka nini urangna. Di sajajalan balik teh inget ka nini urang, inget kana pesen terakhirna ka urang. Cenah mah anjeunna hoyong dikuburkeunna diburuan imah, tuluy menta urang mindeng nganjangan ka kuburanna jang ngadoakeun. Urang sedih lamun inget kadinya teh. Geus lila oge urang teu nganjangan imah nini urang, asa teu percaya ayeuna geus euweuh. Geuningan omongan eta teh pesen terakhir nini ka urang. Pas datang ngalayad ge teu kaburu ningali nini terakhir kali, da geus kaburu di kuburkeun.