Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Samemeh balik ngaji biasana mah sok diayakeun sholat berjamaah. Harita sholat kawas biasana, tapi pas keur tahiyat akhir, ujug-ujug aya anu kaluar melepes. Teu kahaja hitut padahal mah teu keur hayang, ngan pedah ka teken jadina kaluar sorangan. Urang langsung lumpat ngabatalkeun sholat, urang langsung balik ka imah embung dilanjutkeun sholat di masigit. Isukna urang embung miluan ngaji ku sabab era ku babaturan, pasti bakal diungkit-ungkit jeung diera-era. Jadi urang teu ngaji saminggu teh susuganan babaturan ngaji bakal pohoeun kana peristiwa eta. Tapi nyatana mah henteu, kalakah diseungseurikeun jeung dikekeak. Urang narimakeun sanajan era-era oge da sairing waktu pasti bakal parohoeun.