Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Keur leutik pas urang di pasantren, urang dirawat oge ku lanceuk urang. Lamun di pasantren teh aya larangan ulah nonton TV, komo deui boga TV. Lanceuk urang teh nu jadi guru di pasantren eta, jeung manehna bogaeun TV ngan susulumputan ngameh euweuh nu apaleun salian ti kulawargana. Tapi hiji waktu pas nu sejen keur arindit, urang kalakah ngajak babaturan asup ka imah lanceuk urang sabari nongton TV. Urang kapergok ku lanceuk urang, sabab teu kanyahoan balikna. Beungeut urang langsung dikepret ku manehanana, nepikeun ka urang ceurik jeung embung balik ka imah eta deui. Nepikeun ka ayeuna bawaanna teh sieun mun rek ka imah eta deui.