Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Basa kuliah eta teh masa masa dimana urang sok mindeng di carekan ku mama jeung bapak kusabab sok balik na peuting. Padahal urang balik peuting oge lain ku euweuh alesan atawa ngan ulin ulin hungkul urang balik peuting teh kusabab loba tugas tugas anu kudu di kerjakeun. Pernah basa urang jeur rieweuh rieweuh na ngajieun tugas kusabab geus waktu na di kumpulkeun urang nepi ka teu ningali waktu nyaho nyaho geus peuting weh, hararese rek balik oge da eweuh angkot na. Akhirna poe eta urang milih ngendong di imah babaturan urang anu deukeut jeung kampus. Urang nelepon ka imah ngomong lalaunan sangkan jelas ka kolot kunaon teu bisa balik sangkan ngarti kusabab urang sieun di carekan, tapi untung na kolot urang ngartikeun.