Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Awak dhewe kerep ketemu karo wong-wong sing opo-opo dicritake. Misale, dee lagi keno musibah mesthi crito karo konco-koncone. Pas dee lagi oleh sesuatu, barange kui langsung dipamerke. Yen dee lagi mangkel karo wong, dee crito koyo opo eleke wong kui, koyo arep ngehasut sing liyane ben mangkel karo wonge kui. Wong-wong sing koyo ngono kui pancen jaluk perhatian utowo pengakuan. Opo sing dirasakene kui bener. Dee butuh wong liyo kanggo mengkonfirmasi opo sing dirasake. Biasane, wong-wong sing koyo ngono pas cilik kerep ngeroso dhewekan. Ora ono wong lan konco sing iso dijak berbagi perasaan. Kui sifat sing sok mangkelke. Nanging awak dhewe kudu paham, tabiat kui asale seko ngendi.