Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Urang boga babaturan ngarana ica, ti leuleutik osok babarengan mun ulin. Unggal balik sakola SD pasti ulin ka sawah, jaman baheula mah sawah teh loba keneh dimana-mana. Keur baheula mah eweh pabrik di kampung urang teh, jadi sok ulin di sawah ngala simeut jeung emas-emasan. Urang sasakola, sapangajian jeung si ica, jadi unggal poe teh sok amprok. Pokona mah sok bareng nepika di sakola ge sabangku, salain eta urang ge sok ulin ka imahna. Di imahna urang sok milu dahar, indungna ge bageur. Ceuk dulurna mah urang teh ka asupna dulur jeung si ica, tapi teuing ti mana-manana mah. Pas lulus SD urang papisah jeung si ica, soalna si ica pasantrenan ka cianjur jadi SMP bari pasantrenan. Mun urang mah sakola di SMP negeri biasa nu aya di kampung urang, tah saengges eta urang sedih eweh batur ulin deui. Soalna si ica teh babaturan hiji-hijina, jelemana bageur jeung sok merhatikeun pas urang labuh ge si ica nu ngubaran.