Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Kaben wong iku mesti tau ngetut, mboh iku nang omah, nang sekolahan utowo nang panggonan liyane sing sekirane deke iki kudu ngetut. Nah wong ngentut iku asline yo ora kenek diguyu mergo iku ancene wes dadi kebutuhane kabeh menungso. Tapi ngentut iku yo iso dadekno wong sing ngetut iku maeng kisinen yo ono  mergo entute maeng saking basine, sampek wong sing nang pinggir-pinggire iku mambu. Nah ngentute maeng nang panggonan sing rame iku ora sepiro konangan mergo akeh wong, tapi nag nang panggonan sing ora sepiro rame terus entute muni banget menisan iku yakin bakale isine pol sing ngetut maeng, mergo jelas konangan ambek dadi wasenan wong akeh.