Teks: Pngalaman abdi. Pagawe VS Pangusaha. Kasang tukang kuring téh kulawarga gawé. Bapa abdi tos 40 taun damel di perusahaan anu kasohor di Indonesia sareng jabatan anu lumayan luhur. Indung kuring pernah digawé tapi nalika kuring SD anjeunna eureun sarta mutuskeun pikeun jadi ibu rumah tangga. Hirup mah bisa disebutkeun sok aya dina zona aman. Abdi gaduh 3 duduluran awéwé, sadayana digedékeun sacara praktis, urang gaduh pembantu di bumi, supir upami urang angkat, urang liburan sakali atanapi dua kali sataun babarengan sareng unggal minggu ti budak leutik urang gaduh hobi ningali / ngeunteung salaku hiji kulawarga. Sabenerna, bapa urang sanggup muka usaha, tapi kusabab anjeunna teu nyaman sareng padamelan sareng gaduh sababaraha pertimbangan, anjeunna henteu ngalakukeunana. Kolot urang sok ngajar, urang kudu nahan duit mun geus loba, leuwih hade setor kan? Paling anti ngaran hutang. Kami diajarkeun pikeun gaduh sababaraha tabungan, pikeun kaayaan darurat / kanggo liburan. Ieu kumaha urang diajarkeun di bumi sabab bapa kuring leres-leres lalaki anu pinuh ku perencanaan anu saé. 
Pertanyaan: Apakah mode retorika yang cocok untuk teks di atas?
Jawaban:

deskriptif