Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Getune megilan nang jeru urip ambek perkoro ancene wes dadi koncone uripe menungso. Terus getun iku yo ora iso ditinggalno solae tekone iku nag wes mari ngelakoni perkoro sing bakal digetuni soale hasile ora podo ambek sing dikarepno. Roso iki nag dibarno nang jero ati, iso wae tambah gede terus dadikno wong sing duwe roso iki wedian nag ate ngadepi perkoro sing meh podo ambek sing tau digetuni maeng. Terus ngadepi perkoro iki yo ora gampang, mangkane sing paling apik, yo iku dadekno roso getun sing jero nag jeru urip iku dadi pengalaman kanggo ngadepi masa depan ben ora ngalami perkoro sing podo, sing iso dadekno getun sing jeru maneh.