Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada marah dan panjangnya 1 paragraf.

Boh eta di sakolaan, di tempat gawe, atawa di kahirupan masarakat, urang kudu ngahurmat jeung ngahargaan batur nu mibogaan suku, budaya, asal daerah, agama, atawa golongan nu beda jeung urang. Komo deui mun hirup urang di puseur kota anu beragam, boh eta agamana, budayana, sukuna, atawa asal daerahna. Urang teu kudu ngadiskriminasi, pedah manehna lain orang asli daerah tuluy ku urang di hina-hina, ulah kitu. Mun rek gaul ge jeung saha weh teu kudu ninggali kasang tukang suku, budaya agama, jeung golongan. Leuwih alus mun urang hayang wanoh jeung diajar ngeunaan kabudayaan jeung adat ti daerah sejen. Ieu sikap-sikap nu bisa diterapkeun ku urang.