Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada kaget dan panjangnya 1 paragraf.

Mlaku-mlaku ing desa utawa panggon sing biyene digawe wong sugih iku bisa wae nemu harta karun. Konsepe harta karun yaiku barang sing lawas sing lagek ditemokake pirang atus tahun sawise iku. Apa maneh ing panggon sing lawas mesti biyen dadi pusat panggon kegiatane wong biyen. Ora kaget yen ujug-ujug ana wong sing nemu harta karun peninggalane wong mbiyen. Yen nemu harta karun ana ing panggon lawas aja nganti langsung dijupuk. Wedine ana wong alus ing nungguk lan akhire dadi nesu, muring-muring lan nyilakai kene. Kaneh kudu dikandhakna ing pamrentah sing ana ing kono supaya diewangi kanggo njupuk harta karun iku.