Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada ekspositori dan panjangnya 1 paragraf.

Mun keur ngalami kacilakaan mangrupa pembegalan, komo nepi ka ditodong senjata mah, kudu inget kana kasalametan diri sorangan. Ulah nepi ka ngesampingkeun kasalametan demi barang berharga. Hal nu kudu dilakukeun teh nyaeta kahiji, turutan naon nu dipikahayangna. Misalkeun hayang dompet atawa hape, tinggal berekeun we teu kudu make ngalawan mun teu mampu mah. Nu kadua nyaeta tong nepi ka ngaprovokasi si pelaku jang ngalakukeun hal nu buruk ka diri urang, cukup cicing we da teu bisa kukumaha. Tah mun pelaku geus indit, karek we urang nyalametkeun diri sorangan ku cara neangan bantuan. Sabab mun ngalawan ti mimiti pisan mah bakal bahaya ka urangna, da pelaku kajahatan mah sok nekad ngalakukeun naon wae ka batur. Mantak kudu merhatikeun kasalametan sorangan demi kahareupna bisa keneh hirup.