Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada deskriptif dan panjangnya 1 paragraf.

Rek eta di hareupeun kelas, di rapat kepanitiaan, atawa di lomba pidato pas keur muludan, ngomong dihareupeun umum jadi monster nu pikasieuneun. Awak jadi ngaderegdeg, jantung rasana dugdeg, kesang ngucur, tetempoan ujug-ujug ngaleungit nepikeun pingsan. Samenit awal awak ngaderegdeg teu bisa ngucapkeun sakecap-kecap acan, nepikeun ka muteurkeun awak meh teu nyanghareupan penonton. Pas ngalieuk deui ge tetep perasaan eta masih aya, malah penonton beuki seurina tarik lantaran ninggali nu keur geumpeur di panggung. Pas ngawanikeun mulai ngomong ge sabari tungkul teu wani ngangkat beuheung bari nyanghareupan penonton. Omongan ngahaja digancangkeun geus teu merhatikeun intonasi nu penting mah beres, jeung geura-geura turun ti panggung.