Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Pas urang masih keneh sakola, urang pernah ngalaman momen nu nyieun urang era pisan. Harita urang keur leumpang di koridor sakola, tuluy urang ninggali babaturan heubeul nu keur leumpang. Urang teu mikir panjang, langsung ku urang geroan make ngaranna. Tapi pas manehna ngalieuk jeung ninggali urang, urang sadar mun jelema nu ku urang geroan teh sabenerna lain manehna, tapi jelema nu can urang wanoh. Urang ngasara era pisan jeung teu apal kudu ngomong naon, jadina urang menta hampura tuluy indit sagancang-gancangna. Saenggeus kajadian eta, urang ngarasa teu nyaman jeung ngarasa era unggal panggih jeung jelema eta. Kajadian ieu ngajarkeun urang pentingna kanggo mariksa heula nu bakal digeroan teh emang babaturan urang atawa henteu, meh teu kajadian deui hal anu sarupa.