Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Dinten ayeuna, kadua dintenna abdi ditinggalkeun orang tua ka luar kota. Biasana sagala tos nyampak pami uih sakola teh, ieu sagala padamelan bumi kudu dikerjakeun ku nyalira. Ti mimiti uih sakola eh sasapu, ngepel, masak sangu, tuluy beberes barang-barang kumbaheun jiga piring, gelas, sendok, jeung alat masak. Mun nuju hoream masak mah sok meser we bari liwat uih sakola. Tapi mun keur purun mah sok masak we nyalira. Abdi ngarasakeun kacape mamah nu ungga dinten ngagawean ieu sadayana ku nyalira, malahan kadang masakna ge kan dina skala sakulawargaeun. Abdi teu bisa ngabayangkeun bosenna mamah jeung capena kudu kikieuan unggal dinten. Tidieu abdi ngarasa bersyukur gaduh mamah nu luar biasa bageur. Mungmung mamah aya keneh, abdi jangji bakal ngabantuan anjeunna jeung ngabagjakeun anjeunna. Yuk urang ngabungahkeun indung meungpeung aya keneh! sabab mun tos teu aya mah kaduhungna moal kakira.