Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Tiap jelema pasti boga kaleuwihan sewang-sewangan pan? Teu bisa kabeh jelema disaruakeun. Anu mirisna ieu kajadian di lingkungan sakola, tempat urang ngajar jeung meunangkeun elmu. Mindeng pisan ngalaman diperlakukeun teu adil, contona wae nu pinter sok leuwih diperhatikeun, tuluy didengekeun omonganna. Beda jeung anu bodo, diperhatikeun oge tara, komo deui didenge. Tuluy di kelas biasana guru ngaleuwih-leuwihkeun budak nu pinter dina mata pelajaran matematika, tapi kan matematika lain tolok ukur si jelema teh pinter henteuna, teu nangtukeun nu pinter matematika bisa sukses, bisa wae nu jago kana seni malah bisa pangpunjulna. Kudu inget kabeh jelema oge mibogaan pangabisana sewang-sewangan. Ulah nepikeun jadi merod.