Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Waktu keur SMP, kuring ditinggalkeun sorangan di imah lantaran gering jeung kolot kuring kudu indit sabab akina maot, jadi kuring kudu cicing di imah. Kusabab kuring gering, jadi hese pindah jeung teu bisa gerak pisan. Waktu ditinggal sorangan mah biasa wae, tapi lila-lila suasana di imah karasa pikasieuneun lantaran hujan gede dibarung angin kencang jeung kilat. Da baheula mah geus ngadenge carita pikasieuneun dina radio, nu matak lamunan kuring mikir pikasieuneun. Barang bari ngalamun, ujug-ujug kadéngé sora nu ngetrok panto datang ti luar imah. Kulantaran sieun kuring ngaronjat alatan ngetrok panto. Kuring ngawani-wanikeun leumpang ka ruang tamu kalawan leuleuy ningali kaluar jandela manggihan saha nu ngetrokan panto. Tapi kuring ningali eta teu aya jalma anu aya di dinya, anu aya di sabudeureun pakarangan kuring malah leuwih sieun jeung langsung balik ka kamar kuring jeung nelepon kolot kuring pikeun balik ka imah. Bari ngadagoan kolot kuring balik, kuring oge maca Qur'an sangkan teu sieun jeung ahirna kuring sare bari maca Qur'an nepi ka kolot kuring balik sarta ngahudangkeun kuring.