Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Waktu keur leutik, kuring sok ulin karét luncat jeung babaturan. Da baheula mah kuring jago keneh maenna, tapi ayeuna mah geus jarang maen jadi sigana mah geus teu jago siga baheula. Hiji waktu nalika kuring ngalakukeun hal paling ngerakeun bari maén karét luncat. Ku kituna dina waktu éta kuring jadi jalma kahiji anu dititah luncat. Pas giliran kuring, kuring bisa ngalakukeun luncat nepi ka karétna saluhur gado kuring. Janten nalika dina sirah kuring ogé tiasa ngaluncat, tapi nalika nincak taneuh, suku kuring kabuka lebar teuing siga nu ampir beulah. Waktu harita kuring ngadangu aya sora nu nyegruk, pas dipariksa tetela calana panjang kuring soeh, untung kuring make calana pondok deui jadi teu katempo auratna. Tapi anu matak pikareueuseun, kajadian ieu disaksian ku réréncangan kuring sareng aranjeunna sadayana seuri ka kuring kusabab sumanget pisan dugi ka calanana soeh. Tungtungna kuring balik heula ka imah ganti calana.