Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada deskriptif dan panjangnya 1 paragraf.

Pas keur di ruang dokter, urang ngarasa sieun. Urang apal yen urang kudu disuntik tapi sok mikir ngeunaan jarum gede nu bakal nojos kana kulit urang. Unggal urang ninggali jarum, urang ngarasa sieun jeung ngaderegdeg. Urang ngarasa beuteung urang ngawitan ngarasa mual, jeung leungeun urang kesangan. Urang nyoba jang mikir positif, nginget yen suntikan ngan bakal lumangsung sababaraha detik jeung urang bakal ngarasa leuwih ngeunaheun saenggeusna. Tapi rasa sieun eta tetep teu bisa dikendalikeun, pas dokter rek nyiapkeun jarum, urang ngarasa detak jantung beuki gancang. Akhirna pas jarum nojos kana kulit, urang ngarasakeun nyeri, oge teu ngarasa nyaman. Urang oge ngarasa susah napas jeung tuluy mikirkeun rasa kanyeri nu bakal datang.