Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Batur ngarasa era pisan lamun manehna jadi bahan seuri babaturanana di kelas. Aranjeunna peupeus kaluar ketawa sarta anjeunna teu nyaman pisan sarta hariwang ngeunaan naon babaturanana bakal mikir manehna. Manehna nyoba nyumputkeun jeung teu mikir ngeunaan respon batur. Najan kitu, manehna sadar yen kasalahan manehna sabenerna lain hal badag sarta yen babaturanana bisa geus poho ngeunaan kasalahan. Lantaran kitu, anjeunna nyobian tetep tenang sareng fokus kana dirina sareng ngalaksanakeun dinten anu sae. Anjeunna oge nyobian ngobrol sareng rerencangan sareng menta hampura nalika aya anu salah. Anjeunna terang yen kasalahan mangrupikeun bagian tina proses diajar sareng anjeunna kedah gaduh kayakinan pikeun ngatasi kaayaan sapertos kieu sareng henteu ngarasa era deui.