Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada marah dan panjangnya 1 paragraf.

Panampilan mindeng pisan di jadikeun tolak ukur ku batur pikeun ningali status sosial batur. Padahal teu sakabeh jelema anu beunghar sapopoe na kudu dangdan wae jeung make baju sarta barang barang anu mewah jeung mahal hargana. Basa harita urang keur balanja kabutuhan sapopoe di supermarket, saenggeus capek balanja urang mutuskeun dahar heula di restoran hayam, basa urang keur dahar datang bapa bapa jeung anak na, lamun tina panampilan luarna mah emang rada lusuh baju na geus belel jeung sigana mah bapa bapa eta karek mimiti kadinya jadi bingung keneh can ngarti cara mesen na. Tapi pagawe didinya lain na mantuan si bapa bapa eta, kalah ka sibuk anu teu pararuguh, siga anu di haja embung ngalayanan si bapa bapa. Bapa bapa eta akhir na ngadekeutan ka pagawena bari ambek kusabab ngarasa teu di hargaan jeung di perlakukeun teu adil. Padahal bapa bapa eta jeung budak na kadinya rek meuli rek dahar didinya, tapi kalah di parlakukeun kawas kitu. Bapa bapa eta nepi ka ngaluarkeun duit na anu loba pikeun nembongkeun ka pagawena yen manehna oge mampu meuli, pagawe didinya menta hampura. Tapi kusabab jeung kuciwa bapa bapa eta mangkat ninggalkeun tempat bari ngagebrak meja.