Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada senang dan panjangnya 1 paragraf.

Di kampung urang lolobana kampus swasta, mun kampus negeri ngan aya babaraha hiji, mun teu salah ngan aya hiji. Di kampus swasta lolobana ngan mentingkeun biaya, teu mentingkeun nilai. Jadi muridna teh sakadaek, mun teu asup ge bisa nitip absen. Jujur urang lewih bungah pisan mun asup ka kampus negeri, tapi basa D3 mah urang kuliah di kampus swasta da ulah jauh ti kolot, ngan pas lanjut S1 urang katarima di salah sahiji kampus di kota jakarta, kampusna teh negeri asupna ge hese pisan kudu miluan tes anu teu sakali dua kali, tes na loba jaba saingan na ge loba da jurusan favorit. Terus mun arek meunangkeun beasiswa aya rata-rata nilaina, tapi urang miluan. Pas geus miluan urang meunang beasiswa ngan sasemester, tapi urang bungah pisan.