Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada ekspositori dan panjangnya 1 paragraf.

Lamun urang patepang jeung jalmi anu resep nyiksa batur di tempat sakola atawa di tempat gawe, urang teu meunang cicing, komo lamun urang nepikeun ngarasa kasakit dina awak atawa ngarasa trauma ti kajadian anu dialaman di tempat gawe atawa di sakola. Urang kedah enggal-enggal ngalaporkeun ka jalmi anu pangdekeutna, ulah sieun ka sasaha. Lamun diancem urang kedah tiasa ngalindungan diri sorangan. Ulah pernah mikir yen urang teh pantes disiksa ku batur, kedah mikirna yen sadaya jalmi teh kedah hirup nyaman jeung tenang teu meunang ancaman ti sasaha. Tapi biasana anu ngajieun hese teh lantaran teu aya buktos, matak urang kedah kumpulkeun buktos anu seeur lamun ngalaman kajadian teu ngeunah.