Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Wong urip sing nang dunyo mesti tau ngalami perkoro sing dianggep dadi perkoro sing ngisini. Contohne maeng koncoku iku tau gumoh nang ngarepe bocah akeh pas dikongkon jelasno salah siji bab nang pelajaran biologi. Nah pas iki maeng bocahe iku ancene maju nang ngarep ambek gowo buku, tapi yo ora ono opo-opo pas bocah-bocah iku merhatekno koncoku nerangno, moro-moro bocahe langsung glegeken sampek metu banyune, nah mari ngunu bocahe iku yo diguyu ambek bocah akeh terus yo isin mergo deke nganggep iku termasuk perkoro sing ngisine menggohe bocahe maeng. Padal bocah liyane yo ora nganggep nag perkoro iku maeng termasuk perkoro sing ngisini mergo kan ora sengojo.