Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Poe ieu Ahmad mulih ti kampus naék Beus. Manéhna mawa kantong badag pinuh ku baju, sabab manéhna rék balik, sarta dina leungeunna nyekel laptop jeung dua buku kuliah na. Ku sabab capé sapopoé kuliah jeung lalampahan ka imahna masih jauh, Ahmad saré salila di perjalanan. Sabada hudang, Ahmad langsung turun tuluy mayar ongkos Beus, poho mawa laptop jeung buku kuliahna nu diteundeun dina korsi gigireunana. Sanggeus nepi ka imah, Ahmad rék ngerjakeun skripsi, kakara inget kana léptopna dina korsi panumpang beus. Ahmad panik, teu terang kamana milarian laptopna, sareng anjeunna ogé henteu terang Beus mana anu anjeunna angkat siang tadi teh. Tapi teu lila, aya telepon asup, tétéla ti terminal Beus pusat ngabéjaan yén laptopna aya di dinya. Kabeneran Ahmad nempatkeun nomer teleponna dina stiker dina léptopna,  isuk-isuk manéhna bisa meunangkeun deui eta leptop.