Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada takut dan panjangnya 1 paragraf.

Rasa hawatos jeung kasieun oge teu ngan dirasakeun pas urang bade tampil di hareupeun seeur jalmi hungkul, tapi oge tiasa dirasakeun lamun urang kedah tampil di hareupeun kamera, lantaran lamun tampil di hareupeun kamera hartina urang kedah ngalakukeun naon anu tos direncanakeun, ulah sangeunahna. Janten lamun urang ngalakukeun hal anu salah kedah diulangi deui nepikeun bener. Biasana jalmi anu cicing di tukangeun kamera oge sok ningalikeun sabari cicing, maranehna ngan hoyong ningal urang ngalakukeun anu sasuai jeung rencana jeung laum bisa mah ngan sakali hungkul supdos enggal rengse. Lamun urang teu sasuai biasana maranehna langsung nunjukkeun bengeut anu kirang sae, anu malah nyieun urang beuki merod.