Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Tata kawit cilik ora wani karo badut. Ana sawijining dina, Tata ora sengaja ketemu badut ana ing sekolahe. Dheweke langsung mlayu sipat kuping kanggo ngadoh saka badut iku. Tata wedi banget karo badut amarga tau ndelok badut sing rupane elek banget. Badut iku lagi nggawe klambi badut sing rusuh, kumel, lan ketok kaya lelembut. Badut apa wae yen Tata ndelok lan ketemu dheweke kudu mlayu ngadoh. Yen Tata ora kober utawa ora bisa mlayu, dheweke bakal langsung nangis lan ndodok ing panggone. Trauma iki dadi samubarang sing paling diwedeni karo Tata. Dheweke wis njajal kanggo ngilangi trauma iki, nanging isih ana lan ora bisa langsung ilang,