Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada argumentatif dan panjangnya 1 paragraf.

Masarakat Papua geus lila ngalaman perlakuan rasis di Indonésia, tapi salawasna diwajibkeun cicing waé demi persatuan jeung karukunan.

Dina komunitas anu sami sareng urang Papua, kuring terang pandangan umum di kalangan aparat pamaréntahan sareng pulisi.

Maranéhna nganggap yén urang Papua téh masalah jeung aktivis pulitik anu cicingeun ngarojong séparatisme, hususna Organisasi Papua Merdeka (OPM). Lantaran kitu, aranjeunna kedah ngawas, ngawas, sareng nyerang asrama ieu.

Pihak otoritas nganggap urang Papua perlu diajar tunduk kana otoritas. Janten, sajaba ti ancaman sareng razia, aranjeunna dipénta pikeun ngalakukeun pagawéan fisik pikeun aparat lokal.

Para pendidik di paguron ogé nganggap urang Papua téh lambat inteléktualna, pikiranna lemah, sarta gaya hirupna primitif, sanajan di tengah kota.

Mahasiswa Papua sering diganggu ku mahasiswa sejen; naroskeun naha aranjeunna kantos nganggo koteka, naha aranjeunna masak nganggo seuneu kai, naha aranjeunna moro sareng ngangon di leuweung kusabab aranjeunna primitif.