Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada kaget dan panjangnya 1 paragraf.

Loba jelema anu ngahaja hayang neangan harta karun, kusabab indonesia teh nageri anu di percaya nyumputkeun loba harta karun di jero na, tapi aneh na lamun ka jelema anu ngahaja neangan teh tara manggihan harta karun na, beda jeung anu jelema anu teu kahaja sok bisa manggihan harta karun na. Urang anu teu niat jeung teu ngahaja kapanggih jeung harta  karun pasti bakal reuwas teu sangka, komo  niat jeung harga jual harga karun anu teu eleh nyieun reuwas anu manggiha nana. Tapi lamun urang manggihn harta karun pastikeun anjeun henteu dibawa ka imah jeung nyumputkeunana sacara rahasia. Pastikeun pikeun geuwat ngalaporkeun ka nagara. Hal ieu lantaran sagala pamaluruhan jeung kapanggihna harta karun atawa benda cagar budaya di Indonesia ditangtayungan ku undang-undang, nya eta Undang-Undang Nomor 11 Taun 2010 ngeunaan Cagar Budaya. Nurutkeun Pasal 23 Undang-Undang Nomor 11 Taun 2010, sing saha wae anu manggihan barang anu disangka benda cagar budaya, wangunan anu disangka wangunan cagar budaya, wangunan anu disangka cagar budaya, jeung/atawa lokasi anu disangka cagar budaya wajib ngalaporkeun. ka otoritas nu kompeten dina widang kabudayaan, Polri, jeung/atawa instansi nu aya patalina teu leuwih ti 30 poé sanggeus kapanggih. Jadi teu meunang urang mawa langsung ka imah bakal panjang perkara hukumna.