Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Ti kawit kuliah mah jarang panggih jeung kulawarga, sabab jauh ti imah jeung kolot, jadi kudu bisa sorangan. Sanajan kitu, untung kuring geus biasa ngalakukeun loba hal sorangan. Tapi aya hiji hal nu paling hese keur kuring, nyaeta mun peuting kuring kudu sare sorangan di tempat anyar jeung kuring hese adaptasi jeung tempat kos jeung lingkunganna oge. Saban peuting nalika kuring saré, kuring sok ngabayangkeun hal-hal anu pikasieuneun anu biasana kuring henteu nyangka, dugi ka hiji wengi kuring hudang pedah ku ngimpi serem sareng kuring henteu bobo dugi ka subuh. Saprak harita, unggal rék saré, kuring sok ngageroan indung nepi ka saré, tuluy ngahurungkeun al-Qur’an nu murratal ngarasa tenang.