Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Waktu keur SD keneh, kuring hayang pisan bisa neruskeun kuliah di UI, sedengkeun cita-cita kembar mah has lolobana budak leutik: jadi dokter, teu paduli nu lulusan mana. Salaku waktu ngalir, kahayang urang robah. Lanceukna kembar kuring hoyong neraskeun kuliahna dina Psikologi-tapi henteu acan mutuskeun di kampus-samentara éta kuring mimiti teu yakin naha kuring hoyong nyandak program studi anu kuring hoyongkeun sareng mimiti ngeunteung. Waktu keur SMA, si kembar ngimpi Psikologi UGM, bari mutuskeun milih program studi Sejarah, Sastra Indonesia, atawa Sosiologi UGM, sanajan kuring masih can yakin hayang nyokot program studi ieu. Urang teu lolos deui di SBMPTN. Waktos ieu, kuring henteu kuciwa teuing, sabab kuring ngartos masih seueur pesaing. Pelajaran anu tiasa dicandak nyaéta henteu sadayana anu urang pikahoyong tiasa dihontal, tapi henteu sadayana anu urang pikahoyong goréng pikeun urang, sareng tetep kerja keras kumaha wae hasilna.