Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Umur lima tahun kolot urang peupeugatan, urang ti leuleutik hirup jeung nini urang. Urang teu nyaho rupana indung jeung bapak, eweh poto jeung eweh HP jaman baheula mah, pokona urg teh teu bisa papanggih jeung kolot urang sorangan. Mun sakola urang sok di anter ku nini urang, sagala serba ku nini urang.  Geus rada gede ge urang can nyaho rupa indung bapak kos kumaha, unggal poe urang teh ngan bisana leweh di kamar bari nulis jeung ngagambar. Kadang sok bingung mun di sitah milih antara bapak jeung mamah, sabab urang teu nyaho kos kumaha bapak jeung mamah. Sedih mun nempo babaturan nu di imahna aya kolot lengkap, asa ku hayang ngarasaan boga kolot. Tapi urang bersyukur masih boga nini, nu sok ngurusanan urang nepika gede. Urang di didik, di urus, jeung di pika nyaah ku nini.