Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Saur abdi mah, janten anak rantau teh salah sahiji cara supaya urang tebiasa jeung kahirupan nu sabenerna. Di kahirupan sabenerna mah urang moal bisa terus-terusan bergantung ka orang tua, pasti aya waktuna bakal mandiri. Tah, ku ngaranta ieu teh salah sahiji cara supaya urang tebiasa mandiri jeung terbiasa ngamanage sagalana sorangan, termasuk neangan duit. Mun jadi anak rantau mah, pait peurih kahirupan teh kaasaan sorangan. Jadi bakal moal tega deui nyusahkeun kolot teh. Komo mun kolotna nu saderhana mah. Jadi, tong era jadi anak ranta, teangan pangalaman saloba-lobana. Kudu jadi pribadi nu mandiri jeung kuat nu teu bakal bergantung ka batur.