Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Sa enggeus kajadian-kajadian anu urang di manfaatekeun ku jelema, urang jadi mikir bahwa urang teh ulah ngabaturan jelema anu kos kitu. Sabenerna urang masih layak ngajalanan hirup sorangan, urang mampu hirup teu boga batur. Tapi urang sieun mun teu boga batur teh, ngan makin dieu mah urang mikir jang naon ngabaturan jelema anu kos kitu. Urang mampu hirup sorangan, urang bisa ngajalanan hirup tanpa babaturan, satungtung kolot aya keneh urang teu butuh babaturan. Tapi aya karakter jelema anu bisa di jadikeun babaturan, nyaeta anu bageur jeung teu ngamanfaatkeun kaayaan. Teu kudu ngabogakeun loba babaturan, cukup ku hiji babaturan anu bisa ngartikeun kakurangan diri urang. Soalna jaman ayeuna mah eweh jelema anu bisa di percaya, rata-rata jelema teh ngan bageur di luar hungkul.