Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Urang jelema anu elehan pisan, ti baheula urang sok amprok jeung jelema anu teu boga hate. Anu gawean na teh ngajailan jeung ngagawean urang. Tapi urang teh bodo na kalah bageur wae, da mikirna teh kudu boga babaturan padahal urang sabenerna bisa hirup sorangan da serba ku sorangan nanaon ge. Malah batur anu jiga na teh ngabutuhkeun urang, unggal poe gadag na teh niron wae, nyitahan wae, jeung ngajailan urang. Urang teu nyaho sebab eta babaturan sok kitu ka urang, nu jelas urang jelemana gampang di bobodo. Lila-lia mah urang teh muak ku ayaan urang nu kos kitu, urang ge jadi trauma mun amprok jeung jelema. Urang jadi icingeun, jarang gaul, tara pernah ngarasa senang.