Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Kadang wong iku mikire seje-seje nang perkoro sing diadepi nang ngarepe. Ono sing nganggep perkro iku ngisini, ono sing nganggep perkoro iku biasa ae. Nah perkoro sing dianggep ngisini iku yo macem-macem, karek wonge sing mikir ambek ngadepi maeng iku opo, nag ancene deke iku nganggep perkoro sing diadepi iku maeng ora ngisin-ngisine contohne ngentut sing basine ora ukur nang jero bis sampek wong pinggire kebasinen iku biasa yo bakal dadi perkoro sing biasa ae, tapi nang nganggep perkoro iku maeng dadi perkor sing ngisin-ngisine yo bakal dadi perkoro sing eleke megilan, masio iku maeng ora nang panggonan rame koyok ngunuku yo bakal tetep ngisini.