Teks: Lamun pendaki leungit di leuweung/gunung, hal kahiji anu kudu dipigawé nyaéta ngaktipkeun "bahaya sense" na. Rasa bahaya nyaéta kaayaan dimana pikiran, awak sareng haténa sadar yén anjeunna kaleungitan jalan sareng lebet kana kaayaan salamet. Ieu penting! Dimana, langkung gancang pendaki sadar yén anjeunna asup kana kaayaan salamet, langkung gancang anjeunna bakal kaluar tina kaayaan salamet kalayan aman.

Saterasna, nalika alarm rasa bahaya aktip, pendaki kedah langsung ngalakukeun teknik STOP (Stop, Think, Observe, Plan).

Eureun ngumbara sakedapan.
Tenangkeun diri, tenangkeun pikiran anjeun, coba pikir anu jelas sareng logis.
Titénan sabudeureun (kaayaan alam, cuaca, lingkungan, logistik jeung kaayaan tim).
Jieun rencana nurutkeun kaayaan ayeuna. sanggeus ngalaksanakeun analisis STOP pendaki bisa mutuskeun leumpang atawa netep di hiji lokasi. Salaku tambahan, anjeun tiasa naek tangkal jangkung pikeun ningali jalan satapak.
Anjeun tiasa make kompas pikeun nganapigasi darat dina usaha pikeun manggihan lokasi basecamp nu.
Anjeun tiasa nengetan arah panonpoe pikeun nangtukeun arah angin. 
Pertanyaan: Apakah mode retorika yang cocok untuk gaya penulisan yang ada di dalam teks di atas?
Jawaban:

eksposisi