Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Pas keur aya acara muludan di deukeut imah, tiap barudak anu ngaji dibere teks jang tampil pidato dihareupeun nu miluan muludan. Rupa-rupa cara tampilna teh, aya nu mawa teks aya oge ngapalkeun. Urang kaasup nu ngapalkeun jadi teu mawa teks. Tapi pas giliran urang tampil, di tengah-tengah urang poho teksna kubakat geumpeurna di luhur panggung jeung ditongton ku loba jelema. Akhirna pikiran urang ngableng, teks pidato nu diapalkeun salila ieu teh jol leungit dina pikiran. Urang era dipanggung culang cileung bari diseungseurikeun ku babaturan. Nepikeun ka urang turun tina panggung kubakat era na jeung hayang ceurik. Tidinya urang jadi teu percaya diri lamun ngomong dihareupeun loba jelema teh, pasti weh urang nyekelan catetan tuluy dibacakeun. Kabiasaan ieu oge kabawa lamun keur rapat di organisasi perkuliahan.