Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Unggal poe ningal beurang peuting mamah jeung bapa guntreng. Sabenerna mah teu kiat ningal na. Komo janten piomongeun tatanggi. Abdi paling nyeri hate pas rerencangan di sakola ngomonkeun kaluarga kuring anu teu akur. Rasana hoyong pisan kabur ti imah, tapi eta moal nyieun masalah janten beres, malah nambih-nambih masalah. Akhirna mah mamah jeung bapa mutuskeun kanggo cere. Rarasaan abdi ayeuna satengah bungah, satengah sedih, tapi aya oge rarasaan rada lega dina hate lantaran kuring tiasa fokus diajar, teu kedah mikiran masalah di imah. Sanajan loba nu ngomongkeun kuring, aya oge anu nyalahkeun kuring, cenah bapa jeung mamah teh cere kusabab kuring.