Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada senang dan panjangnya 1 paragraf.

Manggihan barang di jalan tangtu lain hal nu diduga-duga, mindengna mah teu kahaja. Kecuali lamun emang ngahaja neangan harta karun eta mah beda deui. Urang pernah manggihan dompet di jalan, tapi henteu langsung dipake jeung dipikamilik. Nu ku urang lakukeun di bewarakeun heula bisa dina internet. Lamun dina hukum islam mah wajib ngabewarakeun nepikeun ka sataun rek jenis naon wae barangna jeung di mana wae ge manggihna. Tapi pas kasus urang mah dina dompetna aya KTP, jadi babari manggihan nu bogana. ku urang disampeurkeun ka imahna nu aya dina alamat. Sanajan teu dibere nanaon, tapi urang ngarasa bungah. Tapi lamun manggihan duit urang mah sok diasupkeun kana kotak amal.