Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Mbah Marni iki wis meh 7 taun urip dewe ana ing Desa. Kabeh anake wis duwi panguripan dewe ana ing kutha. Saben dina, Mbah Marni kerja ngarit ana ing sawah supaya bisa ngewenehi mangan wedhuse. Kala-kala nalika Mbah Marni ndelok tanggane sing bisa guyon karo kaluwargane, dheweke ngerasa sedih. Ora ana sing bisa dijak ngarit, ora ana sing bisa dijak ngeresiki kandang wedhus, ora ana sing bisa dijak mangan bareng, lan liyane. Anak-anake Mbah Marni uga ora saben taun mulih ana ing Desa, amarga kadang penggaweane nggarai ora bisa mulih. Mbah Marni mung bisa sedih tur tetep dunga marang Gusti.