Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Di kelas tangtuna mindeng diayakeun presentasi, sanajan presentasina mindengna mah berkelompok tapi sok aya rasa kasieun, komo pas jadi bagian pematerina. Rasa kasieun ieu muncul mun pas ninggali audiens di hareup, otomatis kabeh mata ninggali urang saawak-awak. Ku rasa sieun eta, mindeng naon nu rek diomongkeun teh jadi teu jelas nepikeun ka poho deui. Komo pas di sesi pertanyaan tuluy aya nu nanya mah, sieun teu bisa ngajawab atawa jawabanna teu luyu jeung nu ditanyakeun. Komo deui mun guru oge milu nanya ngeunaan topik anu dibawakeun biasana leuwih jero patarosanna. Pas presentasi hayangna teh geura-geura beres tuluy diuk deui ka bangku sorangan.