Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Yen misale wong tuwo awak dhewe lara lan ora mari-mari, awak dhewe kudu iklas ngelepas kepergiane wong tuwone dhewe. Bukane awak dhewe nyumpahke ben wong tuwone dhewe kui cepet mati, nanging awak dhewe kudu ngerti koyo piye lorone urip koyo ngono. Ora iso ngopo-ngopo dhewekan, kudu dibantu karo anake. Padahal sing jenenge wong tuwo kui ngeroso duwe kewajiban ngurus anak-anake senadyan anak-anake kui sak jane wis iso ngurus uripe dhewe-dhewe. Piyambakipun ngeroso anak-anake kui isih cilik terus. Neng sisi sing liyo, wong tuwo kui ogo ora kepenakan yen ngeropoti anake terus. Yen wis koyo ngono, awak dhewe sebagai anake kudu bisiki wong tuwone dhewe, yen ora opo-opo menowo bapak utowo ibu pegen balik disikan marang Gusti Allah, awak dhewe neng kene iso jogo siji karo liyane. Krungu kui wong tuwone dhewe mesthi bakal lego ngehembuske nafis sing pungkasan.