Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Wong pas duwe utang kui mesthi ngeroso isin. Nanging yen wong sing nyaur utange kanggo ngutang meneh neng wong sing bedo utowo instansi sing bedo kui ora ngerampungke perkorone. Awak dhewe mungkin iso ngerampungke siji perkoro nanging awak dhewe malah gawe perkoro liyane. Perkoro utang kui dadi ora entek-entek neng uripe awak dhewe. Awak dhewe tetep ngeroso isin ngutang neng panggon liyo. Akhire awak dhewe ngutang meneh kanggo nyauri utange kui. Awak dhewe kudu sadar yen salahe kui ono neng awake dhewe. Sing seko pisanan kui ngutang, senadyan ora iso nyaurine. Yen misale kui mergo kepepet, awak dhewe kurang strategine kanggo iso ngelunasi utang kui.