Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Lamun urang keur ngalamun, urang sok introspeksi diri. Sok ngarasa gagal teh sabab teu boga rencana jang kahareupna, jadi teu boga tujuan jeung gambaran kanggo dijadikeun acuan. Urang oge ngarasa kurang pengkuh jeung disiplin, jadi sumanget teh pas mimiti hungkul tapi teu lila sok eureun di tengah jalan. Tuluy kasieunan teuing jeung boga rasa pesimis. Jadina teh ragu sabab sieun gagal. Di tambah pangalaman gagal saacanna jadi nyieun sieun jang ngamimitian deui. Urang oge ngarasa babari nyerah, jadi lamun cara nu dijalankeun teu berhasil, sok langsung eureun. Nu terakhir urang teu wani jadi beda ti batur, padahal tiap jelema oge boga jalan anu beda jeung kudu wani nyokot jalur nu beda jeung lolobana jelema pilih.