Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Selama urip neng donyo iki, awak dewe mesthi ngelakoke kesalahan. Ono sing awak dhewe sadari ono sing ora awak dhewe sadari. Ono siji utowo beberapa seko kesalahan-kesalahan kui, sing awak dhewe getun banget wis ngelakoke perkoro kui utowo durung iso ngewujudke perkoro kui. Nanging, perasaan getun kui ora perlu disimpen suwe-suwe. Wektu kui ora iso diputer walik, dadi ora ono gunane awak duwe ngelangut mikirke perkoro sing wis lewat kui. Kabeh kui luwih apik neng dadi pelajaran, supoyo neng masa depan hal sing podo utowo sing mirip ora kedadean meneh. Nanging, roso getun kui tetep butuh ono. Kui iso dadi bukti yen awak dhewe tau salah.