Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Wong sing urip ijen adoh saka kaluwarga kanggo kerja ning luar kutha iku ora gampang. Apa maneh yen durung duweni kaluwarga utawa isih bujangan. Apa - apa kudu bisa dhewe. Mulih kerja awak wis pegel kabeh, nanging ing omah ora ana sapa-sapa sing bisa dikongkon mijeti. Ya kudu awake dhewe sing mijeti awake dhewe. Nelangsa lan sedih nanging ya kudu piye maneh. Apa maneh yen wayahe riyaya, kabeh wong bakal ngelumpuk mangan karo kaluwargane. Wong rantau gur ning omah mangan jajane dhewe kanthi ndelok tv. Pancen abot dadi wong rantau, ning wong sing rantau mesti duweni ati sing tatag banget.