Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Basa keur pelajaran matematika, siswa dititah saurang-saurang kahareup ngerjakeun soal nu geus diberekeun ku guru di papan tulis. Soalna mah acak jeung dadakan, jadi urang teu bisa ngitung heula pas masih keneh diuk di bangku. Awalna mah urang pede, lantaran soal-soal nu geus diberekeun teh bisa ka jawab, tapi pas giliran urang kahareup teuing kunaon eta mah pikiran teh ngeblank. rumus-rumus nu geus aya dina otak teh saharita ngaleungit. Sigana mah pedah urang geumpeur jadina kitu. Pas maju kahareup urang cicing siga patung bari surangah-serengeh era teu bisa ngerjakeun. Nepika diseungseurikeun ku babaturan sakelas, urang langsung diuk deui ka bangku. Soal nu urang dikerjakeun ku batur.