Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Senadyan ora ono sing ngewajibe awak dhewe kanggo bayar utang budi, nanging awak dhewe tetep usaha kanggo nyauri. Biasane wong sing ngutangi budi kui ora ngeroso koyo ngutangi. Niate dheweke kui nulungi awak dhewe lan ora ngarepke opo-opo seko awak dhewe. Nanging, awak dhewe tetep kudu usaha kanggo bayar utang kui. Awak dhewe ora kepengen dadi kacang sing lali karo kulit. Senadyan, awak dhewe ora ngerti jumlah sing kudu awak dhewe sauri. Nanging awak dhewe tetep ngelakoke hal sing paling apik kanggo bayar niat tulus wong sing nulungi awak dhewe. Yen awak dhewe wis sukses lan ketemu wong sing nulungi awak dhewe, awak dhewe ora kepengen ngeroso isin mergo durung ngelakoke opo-opo kanggo wonge kui.