Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Carita dina Al-Qur'an mangrupa carita anu pohara husus anu kualitasna kacida luhurna, miboga ajén jeung tujuan anu kacida luhungna. Jeung mangrupa kaistimewaan yen carita-carita anu aya dina Al-Qur’an henteu ngandung unsur-unsur fantasi atawa hal-hal anu can kungsi kajadian (QS. Al-Isra ayat 105). Manna al-Khalil al-Qathtahn ngahartikeun qishashul quran salaku warta Al-Qur'an ngeunaan urusan umat baheula jeung nabi, ogé kajadian anu lumangsung sacara empiris. Jeung sabenerna Al-Qur'an teh ngandung loba pisan kajadian-kajadian anu geus kaliwat, sajarah bangsa-bangsa, nagara-nagara, desa-desa samemehna sarta nyaritakeun unggal jalma kalawan jalan surat alnathiqah (maksudna saolah-olah anu maca carita jadi palaku sorangan anu nyaksian eta kajadian). Ahmad Khalafullah dina disertasina, saparantos netepkeun téori ngeunaan kasenian dongéng anu aya dina Al-Qur’an. Di antarana, kahiji, wangun sajarah (laun bintanghi) anu ngawengku palaku sajarah nyata jeung kajadian faktual. Kadua, wangun gambaran (laun tamtsili) anu ngamungkinkeun tokoh-tokoh imajinér jeung fiktif sarta kajadian-kajadianana henteu kudu faktual. Katilu, wangun dongéng (laun usthuri) anu diwangun ku dongéng-dongéng masarakat legendaris. Carita wangun ieu biasana kapanggih dina masarakat primitif anu percaya kana mitos.