Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Carita jaman harita (Tahun kapengker sareng langkung ti 10 taun, hahaha). Urang diajar soré, sarta éta ampir waktuna balik ka imah sabudeureun 18:30. Matéri ti dosén anu pikaseurieun, ngeunaan sastra klasik. Kulantaran bahanna asik dahar, ruang kuliah pinuh (urang karyawan kelas), lumayan loba jeung ditambahan kelas biasa. Hal ieu ngajadikeun korsi pinuh, malah korsi kuring deukeut jeung meja dosen (kursi jati jeung meja leutik) gigireun kuring, enya, béntang shooting nu jadi béntang dina carita ieu. Di tengah-tengah dosen ngajelaskeun materi, jeung di tengah-tengah hening jeung khusyuk murid-murid ngadengekeun, ujug-ujug aya backsound anu lumayan nyaring “Tttuuuuiiit”….
Dina titik ieu dosen eureun ngobrol jeung langsung neruskeun kalimah "Kuring ngarti anjeun capé, oke, hayu urang rengse rapat ieu ...bla ...bla..."
Jeung nu jadi korban kuring, babaturan kuring ndusel jeung ngéléhkeun kuring, bari nahan sagala nano nano ...
Saparantos dosen angkat, aya seuri sareng bullying ti sakelas….hahahahhaha
Nepi ka ayeuna, lamun inget, anjeun masih inget kumaha ambekna anjeun alatan kajadian anu teu disangka-sangka ieu.