Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Lamun hutang teh keur modal jeung untung mah teu jadi masalah. Kuring ngarasa boga loba hutang téh kawas mawa batu badag dina taktak kuring nu kudu dibawa ka mana-mana sanajan saméméh sare, bade dahar jeung sagala kagiatan abdi. Tapi aya hal-hal anu "positif" upami kuring nyarios positif, hutang ngajantenkeun otak kuring langkung aktif, gancang kumaha mayarna, ieu ngan pangalaman pribadi kuring, sabab dasarna nalika kuring ngariung. Sanes penjahat tapi kuring kudu nanggung sabab anu ngahutang éta mangrupikeun jalma anu dipikacinta di kulawarga kuring. Kusabab kabeungharan hutang, kuring langsung leungit 15 kg dina sabulan, sadaya aset anu kuring gaduh (bagian tina Tanggung jawab upami Robert nyarios) kecuali kebon, kuring langsung nawiskeun ka babaturan sareng baraya pikeun dijual kusabab kuring hoyong pisan. geura lunaskeun hutangna, malah imahna langsung ditawarkeun ka baraya, hanjakal jual beli imah dina mangsa pandem ieu teh teu gampang (enya kajadian teu lila), akibatna kudu dijual murah. sabisa-bisa. Hiji hal anu nguatkeun kuring dina waktos éta nyaéta kecap-kecap ti jeroeun poé. "Éta kuring masih untung yén kuring masih gaduh barang anu tiasa dijual pikeun nutupan hutang, kumaha upami anu teu gaduh."