Teks: réngsé istirahat di Rm. Sari Rasa, Kendal urang leungit hiji panumpang. Sababaraha kali dibewarakeun ngaliwatan spiker ti kamar informasi réstoran urang, masih teu muncul. Pamustunganana, urang curiga (jeung ternyata sangkaan urang bener) yen panumpang urang katinggaleun di SPBU MURI, Tegal. Kusabab urang geus ngeusian suluh dinya. Anu kami lakukeun dina waktos éta nyaéta:
1. Pilarian nami panumpang sareng nomer telepon tina manifes beus, teras ngahubungi anu dimaksud.
2. Nyuhunkeun dihapunten sareng nyuhunkeun panumpangna kanggo ngantosan beus salajengna anu tiasa naék.
3. Dibantuan ku patugas pameriksa, néangan informasi ngeunaan beus anu aya di tukangeunana anu bisa dijadikeun tunggangan pikeun panumpang ieu.
4. Ngamankeun koper penumpang tuluy nyieun laporan dina kolom catetan dokumen perjalanan ngeunaan kajadian ieu.
Saparantos beres sadayana, simkuring neraskeun perjalanan teras ngantunkeun koper di kantor cabang Surabaya.Hanjakal waktu éta urang ngan sadar aya panumpang ditinggalkeun balik sanggeus leuwih ti dua jam. Hasilna, teu aya beus anu nuju ka Madura anu tiasa naék. Sarerea geus kaliwat SPBU. Anu nyésa waé nyaéta sababaraha beus ti Sumatra ka Malang sareng Banyuwangi. Sanaos kitu, masih aya waktos kirang langkung opat/lima jam dugi ka Tegal.
Pertanyaan: Tipe perasaan apa yang paling cocok untuk mendeskripsikan teks di atas? Pilihan perasaan:
- fear
- disgusted
- sad
- happy
- angry
- surprise
- shame
A:

surprise