Teks: Jepang ogé teu leupas tina carita-carita gaibna. Salah sahiji tokoh tina carita hantu nyaéta Shirime. Tokoh hantu ieu asalna tina legenda anu mekar di kalangan masarakat Kyoto, kota anu pernah janten ibukota kuno Kakaisaran Jepang. Shirime mangrupikeun salah sahiji yokai atanapi hantu kalayan wajah datar sareng hiji panon ageung dina dubur na (punten). Carita mimiti sumebar di jaman baheula nalika saurang prajurit samurai dicaritakeun leumpang di pinggiran leuweung, nalika anjeunna teu kahaja nepungan hiji sosok anu nyarupaan manusa buligir. Manéhna leumpang sorangan peuting ka wewengkon Kyoto. Manéhna ngadéngé aya nu nelepon manéhna jeung nelepon kaluar ngadagoan manéhna. Samurai nanya gugup, "Saha didinya?" bari ngalieuk ka tukang. Saurang sosok manusa katémbong nyobek-nyobek kaméjana tuluy némbongkeun imbitna ku panon. Méméh soldadu ditebas ku pedang samurai-Na, mahluk aneh dumadakan mucunghul. Lajeng panon ujug-ujug dibuka tina dubur. Kajadian éta nyieun samurai reuwas jeung sieun sarta langsung kabur ti éta tempat.
Pertanyaan: Apakah mode retorika yang cocok untuk gaya penulisan yang ada di dalam teks di atas?
Jawaban:

deskriptif