Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Keur jaman sakola SD urang kudu ngaliwatan tempat-tempat hewan piaraan tatangga. Aya nu miara domba, sapi, entog, jeung soang. Paling sieun mun diudag ku soang, lantaran sok susuluduk kana suku mun urang di sabudureun manehanana. Jadina tiap ngaliwat kadinya teh urang kudu lumpat sakuat tanaga ngarah teu dilodok. Baheula mah pas can apal soang sok ngalodok, ngahaja sok dideukeutan da panya teh lindeuk soang teh. Ari pek teh henteu kalakah ngalodok kana suku tuluy urangna labuh, untungna harita ditulungan ku tatangga nu bogana, soang eta digebahkeun. Matak nepikeun ka ayeuna mun panggih jeung soang teh sok reflek weh lumpat ngabelecir.