Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Tahun 2018 mangrupi tahun anu pang sedihna di hirup urang, keur eta urang kuliah keneh karek samester opat. Keur sibuk-sibukna ujian, urang kalah gering di rawat di rumah sakit. Jadi weh urang teu miluan ujian, pokona urang di rawat lila di rumah sakit nepika sabulan, ka hayang urang basa eta ngan cager meh bisa milu ujian. Di rumah sakit urang ngan saukur bisa nangkarak bari nempo infusan, urang mewek teu eureun-ereun nahan nyeri. Pas geus cager, urang hayang miluan ujian susulan, terus urang miluan nepika angges nilaina ge alus kabeh eweh nu di remedial. Tapi pas samester genep, urang teu bisa miluan sidang skripsi kusabab nilai urang bareureum anu samester opat. Padahal urang geus ujian susulan, didinya urang nyeri hate ku pihak kampus. Jadi si nilai urang teh ngahaja di beureumkeun lolobana ge D jeung E, terus urang menta pertanggung jawaban ka dosen-dosen, ceuk dosen mah geus beres kabeh geus di setor ka pihak akademik. Tapi nepika isukan na batur mah geus rek sidang, urang mah can di jieun jadwal sidangna da ku sabab nilai urang anu can bener, tapi pas urang rek ngabenerkeun ka akademik, si pihak akademikna teh menta duit ceunah sitah miluan kelas perbaikan. Padahal mah urang ges angges, didinya urang berdebat jeung pihak akademik ti jam salapan isuk nepika jam lima burit, akhirna mah urang langsung di sitah sidang jadi teu kungsi mayar.