Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Biasane wong sing urip mesti tau ngalami perkoro sing ancene ngisin-ngisini wong opo mane wong sing ngalami perkoro iku maeng yo tambah isine megilan. Nah pengalaman sing ngisine maeng yo karek wong iku maeng nganggepe piye, nag ancene wong-wong sing ono nang pinggire maeng nganggep perkoro sing dialami wong iku maeng ngisin-ngisini tapi wong sing ngelakoni iku maeng ora ngurusi terus nganggep nag iku maeng biasa ae, yo tetep biasa ae, ambek ora ngiro dadi pengalaman sing ngisin-ngisini wong. Tapi nag wong iku maeng nganggep nag perkoro iku maeng dadi perkoro sing ngisin-ngisini masio iku perkoro sing jarene wong sing nang pinggire iku maeng biasa wae, yo tetep ae dadi perkoro sing ngisin-ngisine wong.