Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada marah dan panjangnya 1 paragraf.

Mun keur balanja ka pasar, biasana urang, indung jeung adi nu ka pasarna. Umur urang jeung adi teh teu beda jauh, aya kana 1 taunan mah. Tapi urang ngarasa perlakuan kolot urang beda daripada ka adi urang. Mun adi urang aya kahayang nanaon teh pasti dibeulikeun, tempo urang hayang kantong sakola nu anyar teu didenge-denge acan. Padahal kantong mah kabutuhan sakola, jeung mun geus teu dipake ge bisa dibikeun ka adi urang. Tungtungna mah sok ambek, pundung, sok ngahaja lumpat di pasar sanajan keur di kerumunan oge. Tapi ngalakukeun kitu ge tetep teu digugu, malah mah dicarekan pas di imah.