Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bertema kehidupan sehari-hari dan panjangnya 1 paragraf.

Nurul tibè di stasiun Sudirman sêkitar jêm 08.00. Diè jalan sêdikit kêdagar-dagar mênuju pintu kêluar stasiun karna kudu tibè di kantor jêm 08.30. Bêlon lagi kudu nunggu mètromini S 640 mênuju jalan Gatot Subroto, Jakarta Sêlatan. Sêkalinyè adè, jadi rêbutan pêgawè nyang laèn jugè. Ditambèh, jalanan nyang radè macêt. Akhirnyè, Nurul bêrhasil naèk mètromini sêkitar jêm 8.15 sêudèh gontok-gontokan dêngan parè pênumpang laèn. Pêgimanè gè situasi amè kondisinyè, Nurul sêlalu ngêgunèin jurus nyang samè wayah ngêgunèin transportasi massal, yakni kêmpèknyè sêlalu digèndong di dêpan sêmbari didêkêp. Kalo bisè, tangan dalêm posisi siap siagè ngêjagè arèa sêlèting kêmpèk biar têtêp kêtutup rapêt. Bênêr ajè, wayah posisi tangan Nurul masing ngêjagè amè bêradè di antarè sêlèting kêmpèk bagian dêpan nyang têrlêtak di bagian bawèh, diè ngêrasè sêlèting bêgêrak sêcarè pêrlahan. Wayah tangan si copèt mangkin jauh ngêgêrakin sêlèting kêmpèk, têlapak tangan mêrèka malah saling kêtêmu. Nurul bêrhasil nyomot tangannyè. Si copèt kaget amè natapnyè. Nurul langsung gêgêrawakan, "Copèt!"