Karang sebuah tulisan dalam bahasa Sunda yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Singkat carita, kuring ngalaporkeun ka pengawas asrama kuring. Sareng katingalina, sanés ngan ukur kuring anu ngalaporkeun kaleungitan artos, tapi ogé sababaraha réréncangan kuring anu sanés. Abdi sareng sababaraha réréncangan leres-leres curiga ka batur, tapi kumargi waktos éta teu aya bukti, kami henteu hoyong nuduh anjeunna teuing. Saurna ustadz abdi masihan artos 20 rebu rupiah. Saur anjeunna, "Simpen duit ieu dina dompét anjeun, nempatkeun éta tempat gampang ngahontal. Sanggeus éta pariksa rutin. Pas manggih duitna leungit, geura laporkeun ka ustadz.” Sanggeus éta, kuring langsung nyimpen duit anu dibikeun guru kuring kana dompet kuring. Teu lila ti harita, kuring papanggih jeung babaturan nu disangka. Urang ngobrol di salah sahiji kamar asrama. Sanggeus ngobrol lila, kuring kaluar kamar sarta ninggalkeun dompet kuring dina ranjang ngahaja (carita dijieun kawas kuring geus poho). 15 menit ti harita, kuring balik deui ka kamar jeung mariksa dompet. Duitna ilang, bos. Kuring langsung ngalaporkeun ka guru kuring. Teras, pondok carita, ustadz abdi nelepon sadayana warga asrama sareng ngalaksanakeun pamariksaan dadakan. aduh jeng jeng jeng. Babaturan kuring anu katéwak beubeureuh tuluy disusul ku sakola.