Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Bêjibun cêrita dari pangkèng ênih pèngèn guah bawa pulang sêbagè buah tangan supaya bisa guah dêkêp êrat wayah guah butuh kêangêtan; supaya bisa guah sapa wayah guah butuh kawan. Pangkèng ênih ngêbagènin guah sêpuasnyah bêcêrita tanpa jêda. Sêngaja guah simpên cêrita di tèmbok pangkèng nyang adêm ênih. Kalu kita kêtêmu, bakal guah kasih tau kalo tèmbok ênihlah nyang paling adêm. Tèmboknyah ora ngasih kêangêtan kèk di rumah, ampè-ampè pèngèn rasanyah guah tukêr ama sêpasang lêngên ênyak. Langit pangkèng ênih ora sêlalu cêrah, bahkan sêringnyah nongol awan nyang bêrobah warna ngêjadi gêlap wayah ngêjêlang ujan. Tapi, ada baè pelangi-pelangi nyang nongol sêtêlahnyah. Ngêrapiin kênangan èmang bukan pêrihal gampang. Guah kudu milih antara kênangan nyang dibawa ama nyang ditinggal. Têrima kasih buat sêgala kêbahagian nyang nèmplok, juga sêgala kêsêdihan nyang guah simpên rapêt-rapêt.