Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Di sêkola sêring têrjadi sêorang siswa ngêrasa dikêja jêngah. Ada banyak sêbab sêpêrti dièjèk têmên, dikêtawain karna bajunyah soèk, diomèlin guru karna pontên jêlèk, amè sêbagènyah. Idèalnyah èmang siswa diarêpin bisa bêradèptasi baèk dêngan têmên, guru, atau lingkungan sêkola. Tapi, ora bêgonoh kênyataannyah. Dari sêkian siswa di kêlas sêlalu baè ada atu atau dua siswa nyang gagal nyêsuèin diri nyang akibatnyah diah ngêrasa jêngah ama ora pêrcaya diri. Rasa jêngah nyang ora kêobatin bakal ninggalin bêkas mêndalêm di ati. Luka di ati onoh sukar diobatin ama bêrakibat buruk pada pêndêritanyah. Mêrèka bisa ngêjadi mindêr, ora pêrcaya diri, pêndiêm, tapi pêmbêrontak. Udah sêkudunyah sêorang guru ngasih pêrlindungan kêpada sêmuah siswa. Karna antêrsiswa bêrbèda mentalitasnyah, mangka guru wajib ngasih porsi pêngayoman ama pêrlindungan pada saban siswa sêcara proporsional mênurut kêbutuhan indipidu siswa.