Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Waktu entu, temennye aye, enyaknye meninggal. Die entu temen kuliahnye aye. Aye lupa, kejadiannye entu pas kuliah semester 1, atau semester 2, atau semester 3. Intinye masih di semester-semester awal. Die pun ijin beberape hari karena adenye duka, ya entu enyak, sosok yang die cintain bener, meninggal, dan ninggalin die. Pas udeh masuk kuliah lagi, die akhirnye cerita kalo die sedih bener enyaknye meninggal. Artinye semua yang die lakuin sama enyaknye entu tinggal kenangan aje. Die kagak bisa ulangin hal-hal entu bareng enyaknye lagi. Die bener-bener sedih ditinggal anggota keluarganye yang paling deket sama die, yang paling selalu ade sama die, yang paling die sayang, dan yang paling berharga.