Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Waktu bêjalan amat gancang. Pêrtama kali dipêrtêmuin pas masa orièntasi sêkola dan dipisahin pas wisuda. Èmang saban pêrtemuan ada pêrpisahan, tapi ênih pêrpisahan nyang ora dipèngènin. Wayah udah bêtah barêng têmên-têmên SMA, sêlalu bêcanda tawa, ama ngabisin tiga taun barêng-barêng, têrnyata kudu bêpisah juga. Wayah ari wisuda tiba, di sêbuah hotèl di Anyêr ênihlah kita dipêrtemuin buat ngêriung barêng-barêng ama têmên sêangkatan juga. Kita kêliatan rapi makè gaun ama jas masing-masing. Kêsêdihan pun mangkin têrasa. Sêlama acara bêrlangsung kita manpaatin pêrtêmuan barêng-barêng ênih sêbaèk mungkin. Wayah di pênghujung acara, aèr mata pun mulè ngucur. Mungkin kita bakal kêtêmu lagi pada laèn waktu, têmpat, ama cêrita.