Tuliskan sebuah paragraf yang mengandung emosi takut dalam bahasa Betawi:

Kalo di posisi kagak salah, tapi ujug-ujug diancem emang nyebelin bangat, sih. Apelagi kite di posisi mao ngebela buat kebeneran. Rase takut enih palid dan dirasain ame banyak orang kalo di kondisi nyang same. Cuman, kite arus bise besuara buat diri kite sendiri. Bahasa kerennye bocah jaman karang, mah, kite kudu spik ap! Orang nyang ngasi anceman ntu diibaratin kek anjing ngegong-gong. Ntu hewan bakal terus ngegong-gong ampe kite kasi daging ke die alis cuman bakal diem kalo kite kasi ape nyang die mao. Kalo udeh dikasi kagak ngejamin juge ntu anjing berenti ngegong-gong. Pasti bakal ngegong-gong lagi gegara nganggep kite sumber makanan die. Nah, di kasus enih, jan mao ngasi "daging" ato hal nyang dipengen ame pengancem. Soalnye, die pasti bakal terus-terusan begitu. Kite anggep lewat aje "gong-gongan" enoh pengancem bari cari "tali" biar die kagak bise ngapa-ngapain. Ntar pasti die diem!