Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bertema kehidupan sehari-hari dan panjangnya 1 paragraf.

Pas neng Bogor, aku biasane diterke yen arep neng endi-endi. Aku biasane diterke karo simbah utowo paklike pas lagi ora nyambut gawe. Nanging, simbah lan paklike kui ora mesthi iso ngeterke aku terus. Dheweke podo duwe urusane dhewe-dhewe sing ora iso ditinggal. Pas lagi koyo ngono kui, gelem ora gelem, aku kudu numpak kendaraan umum. Numpak kendaraan umum pas kui rodo repot, soale durung ono ojek daring. Siji-siji kendaraan umum sing iso dienggo kui angkot. Masalah seko omahku tekan dalan gedhe kui adoh banget. Aku kudu mlaku kiro-kiro sekitar rong kilo luwih, supoyo iso numpak angkot. Kui pas aku isih SD. Dadani jarak sak mono kui rosone wis adoh banget.