Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada sedih dan panjangnya 1 paragraf.

Suatu ari di bulan Nopèmbêr 2014, adèk guah lagi miluin kêgiatan OSIS di sêkolanyah. Ari onoh, lèngkah kakinyah têrasa bêgonoh bêrat, tapi adèk guah nyoba buat ora opènin pêrasaan anèh onoh. Diah coba buat kongko ama kêtawa barêng têmên-têmênnyah. Ngêjêlang têngari bolong, adèk guah ngêliat sêorang nyang diah kênal liwat koridor ruang kelas. Pikiran-pikiran anèh nyang sêjak pagi ngêhantuinnyah mulè nongol lagih. Orang onoh adalah sopir di rumah, namanyah Pak Romi. Tanpa basa-basi, adèk guah bilang ke sopir onoh dêngan nada lirih, “Udah ora ada, yak, Pak?” Diah tibang nganggukin kêpala sêakan ngarti maksud pêrtanyaan adèk guah. Adèk guah sigrah pamitan ninggalin kêgiatan dan pulang disampêr Pak Romi. Inna lillahi wa inna ilaihi rajiun, têrnyata êngkong udah bêrpulang.