Tuliskan sebuah paragraf yang bergaya ekspositori dalam bahasa Jawa:

Nag ono wong utang akeh mesti isin. Padal asline perkoro iku kan ora perkoro sing kudu diisine. Nag ancene dadekno perkoro iku maeng dadi ngisin-ngisine lapooh kok tambah akeh wong sing utang. Dadi sing garai metune roso isin nang wong sing utang gede iku maeng ora utange, tapi gengsi sing ono nang pikirane wong iku maeng sing marakno roso isin maeng dadi ora karoan. Nah nag ancene isin polahe utange sing gede yo nang disauri gal saitik ben ora marakno roso isin nang ati tambah ora karoan soale biasane ngunuku iso ganggu aktivitase wong sing utang maeng polahe ke ganggu ambek roso isin sing metu nang awake iku maeng.