Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Saban orang puguh pêrnèh ngalamin pêngalaman-pêngalaman ngêjêngahin di dêpan umum, misalnyè ngomong ngêliwain batês, kêpêlèsèt di têngèh pêsta, salèh nyapa orang atau laènnyè. Kêjadian-kêjadian ntu datêng ujug-ujug amè baru nyadarin hal ntu sêudèh têrjadi. Lalu, pêgimanè êlu bisè bangkit kêmbali dari momèn ngêjêngahin ntu? Bakal amat kagak ngènakin kalo êlu têrus dirundung rasè jêngah, sêmêntarè waktu têrus bêgêrak maju. Sêorang dosèn psikolog di John Jay College, Joshua W Clegg, bilang wayah êlu ngadêpin rasè jêngah, hal nyang pêrtamè dilakuin adalah ngakuin kêjadian ntu dêngan milu kêtawè atau liwat humor. Sêbaliknyè, kalo êlu justru ngindarin kêjadian ngêjêngahin ntu rasè canggung justru bakal bêrlangsung lêbih lamè.