Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bertema kehidupan sehari-hari dan panjangnya 1 paragraf.

Pas aku dolan nang salah sijine kota tahu tagwa iku tibake bedone pol wong sing ono nang deso-desone. Nang kono uripe wonge iku luweh alus-alus ambek kalem-kalem oleh ngomong, terus gaya uripe yo ora sepiro nemen koyok wong sing nang kota-kota gede. Nang kono iku wonge sabar-sabar ambek mesti uripe iku sak onone. Yo aku ora ngerti lapooh iso urip sing koyok ngunu, padal nang kono itungane kemajuane daerahe kan ora kalah ambek liyane-liyane. Tapi wonge iku tetep sabar-sabar ambek mesti seneng nang sawah. Yo ancene nang kono isek akeh sawah ambek akeh-akehe wonge iku mesti penggawehane tani. Mangkane nag kono wonge roto-roto uripe iku sederhana.