Karang sebuah tulisan dalam bahasa Betawi yang bernada malu dan panjangnya 1 paragraf.

Pêrasaan jêngah puguh bisa dirasain olèh siapah baè. Kalu êluh ingêt-ingêt baè kêjadian onoh, puguh bakal ngêja pikiran ama atiluh kacau. Bêrikut ênih bêbêrapah cara biar kêjadian ngêjêngahin ora sampè nimbulin kêkalutan. Biar bisa ngêringanin rasa jêngahluh, ora ada salahnyah buat bêcêrita kêpada orang têrdêkêtluh. Hal ênih dilakuin biar ngêja pêrasaanluh ngêjadi plong. Cara ênih justru ngajarinluh buat bêrani ngadêpin rasa jêngah dibandingin tibang êluh pêndêm dèwèkan. Sêlanjutnyah, ontong diambil puyêng atas kêjadian ngêjêngahin nyang êluh alamin. Kêmudian, kalu êluh baru-baru ênih ngalamin kêjadian ngêjêngahin, êluh pêrlu punya kêbêranian di dalêm diriluh pêranti ngadêpinnyah sêcara langsung. Têrakhir, ontong ngêgêdé-gêdéin kêjadian ngêjêngahin onoh. Sêmuah kêmbali pada tanggêpanluh. Kalu êluh ngasihin tanggêpan biasa baè, orang laèn go bisa sigrah ngêlupain momèn onoh.