Jelaskan Kateupastian dari Perjangjian internasional dalam bahasa sunda

Perjangjian internasional ogé tiasa dianggap teu sah kusabab sababaraha hal. Ieu diatur dina Pasal 46–53 jeung 64 Konvénsi Wina 1969, sanajan dina prakna artikel ieu jarang dipaké ku nagara-nagara pikeun nyatakeun hiji perjangjian batal jeung batal. Pasal 46 Konvénsi Wina 1969 ngandung palanggaran hukum nasional ngeunaan kakawasaan pikeun nyimpulkeun pasatujuan (ultra vires). Pelanggaran sapertos kitu teu tiasa dianggo salaku alesan pikeun nyatakeun yén perjanjian teu sah upami palanggaran éta nyata sareng aya hubunganana sareng aturan penting sareng dasar hukum nasional. Contona nyaéta nalika hiji wilayah luar negeri nyieun perjangjian jeung nagara séjén tanpa idin ti pamaréntah puseur. Samentara éta, Pasal 47 Konvénsi Wina 1969 nguruskeun kalayan utusan nagara-nagara anu lalawora saluyu jeung watesan kakawasaanana pikeun ngabeungkeut nagara kana pajangjian. Lalawora ieu ogé teu bisa dijadikeun alesan pikeun ngadéklarasikeun hiji perjangjian teu sah iwal watesan ceuk geus dibere beja ka nagara séjén kalibet dina hungkul saméméh utusan dikedalkeun niat na kabeungkeut. Sanajan kitu, aturan ieu ngan relevan pikeun pasatujuan nu teu merlukeun ratifikasi sabab nagara masih boga kasempetan pikeun ngabolaykeun lampah utusan nu ngalanggar wewenang maranéhanana.

Hiji perjangjian ogé bisa dianggap teu sah lamun aya kasalahan dina eta (Pasal 48), lamun hiji nagara ngagunakeun cara curang pikeun ngolo-ngolo nagara negotiating séjén pikeun nyimpulkeun hiji perjangjian (Pasal 49), sarta lamun pernyataan hiji nagara kabeungkeut ku hiji perjangjian. dimeunangkeun tina korupsi ku wawakil nagara séjén (Pasal 50) atawa ku paksaan (Pasal 51).ancaman ngagunakeun kakuatan anu ngalanggar prinsip-prinsip hukum internasional sakumaha disebutkeun dina Pasal 2(4) Piagam PBB.

Panyusun perjanjian internasional ogé kedah mastikeun yén eusi dokumén henteu bertentangan sareng jus cogens, nyaéta norma-norma wajib anu teu tiasa dileungitkeun dina kaayaan naon waé (contona, larangan genocide, perbudakan, jeung siksaan. Pasal 53 Konvénsi Wina 1969 nyebutkeun yén pasatujuan kitu dianggap batal dina waktuna kacindekan. Sajaba ti éta, Pasal 64 Konvénsi Wina 1969 netepkeun yén pasatujuan anu bertentangan sareng norma jus cogens anu langsung kabentuk bakal langsung dianggap batal sareng batal.