Gw mau tau Logika ékonomi dari World Trade Organization. Jelasin dalam bahasa sunda

WTO dina pada dasarna diadegkeun kalawan logika ékonomi yén perdagangan bebas baris nguatkeun ékonomi tur nguntungkeun masyarakat kujalan ngamangpaatkeun  kaunggulan komparatif ti nagara séwang-séwangan. Inohong anu paling kawéntar salaku anu miboga téori kaunggulan  komparatif ieu tayalian  David Ricardo. Salaku conto, umpama nagara A téh ngahasilkeun béas panghadéna kitu deui  nagara B salaku produsén laptop anu pang alusna, jelas didieu duana baris leuwih untung umpama A ngahususkeun manéh kana béas, B ngahususkeun manéh nyieun laptop, anu salajengna duanana tiasa silih jual beuli, tinimbang A ngaluarkeun sumber dayana kanggo ngaproduksi laptop sakalian  béas secara mandiri, padahal éta nagara  henteu bisaeun nyieun laptop sacara éfisién. Ngan, masalahna baris kapanggih dimana ieu  nagara A leuewih hébat dina nyieun sagala rupana tibatan nagara B. Sanajan kitu, Ricardo maké conto anu  sederhana pikeun némbongkeun yén  dina kaayaan kawas kitu, usaha dagang bébas masih angger bisa ngadatangkeun kauntungan ka kadua pihak. Bayangkeun Karajaan Britania Raya téh nagara anu bisa ngaproduksi botol anggur anu dipigawé ku 120 orang, sawatara éta Kerajaan Portugal bisa ngaproduksi jumlah anu sarua kalayan dipigawé ngan ku 80 urang pagawé. Dina waktu anu sarua, Britania Raya bisa  ngahasilkeun pakaian dina jumlah anu tangtu ku 100 urang pagawé, sawatara éta dina jumlah anu sarua, Portugal mikabutuh 90 pagawé.

Sanajan Portugal mibanda kaunggulan mutlak Ti Britania Raya dina nyieun pakéan jeung botol anggur, numutkeun Ricardo, usaha dagang baris tetep nguntungkeun pikeun duanana. Lamun téa Britania Raya mutuskeun pikeun nyieun pakéan kalawan ngagunakeun pagawé 100 sarta  nga ékspor ka Portugal pikeun meunang botol anggur anu dihasilkeun ku 80 patani Portugal, Britania Raya baris diuntungkeun alatan pikeun nyieun botol anggur sorangan, maranéhna mikabutuh 120 pagawé. Portugal ogé diuntungkeun, alatan  lamun seug ngerahkeun 90 pagawé pikeun nyieun pakéan, maranehna bisa meuli ti Britania Raya anu ngan ngagawékeun 80 urang pikeun ngaproduksi botol anggur.

Modél Ricardo ieu mangrupakeun hasil Ringkesan tina hiji  asumsi yén biaya jeung harga lumaku tetep, tapi najan kitu  sakumna  ékonom modérn geus ngamutakhirkeu téori Ricardo jeung  nyaluyukeun jeung kanyataan dina  ékonomi modérn. Contona waé model Heckscher–Ohlin anu geus manggihan yén  hiji nagara baris ngékspor barang anu mibanda faktor produksi murah jeung loba di nagarana tur ngimpor barang kalawan faktor produksi anu langka di nagarana. Kukituna, dina enggoning dagang bébas dianggap penting pikeun kamajuan ékonomi, lantaran dimana nagara ngahususkeun manéh dina kaunggulan komparatif, modal jeung tanaga pagawé bisa leuwih éfisién, jeung produktivitas ogé baris ngaronjat tur bisa ngarojong kana ngaronjatna  pertumbuhan ekonomi . Halangan dina widang usaha dagang kawas tarif jeung  kuota bisa  ngorotan kauntungan malahan bisa nepika teu kabagéan bati, kulantaran ieu anggota-anggota WTO ngayakeun usaha pikeun ngamajukeun ékonomi kujalan  ngurangan panghalang-panghalang éta. Salaku contoh, numutkeun laporan anu disusun ku Kantor Éksekutif Présidén Amérika Serikat, ngurangan tarif di Amérika Serikat tisaprak Perang Dunia II geus nambahan produk domestik bruto ka nagara  7,3% atawa kurang leuwih $1,3 triliun dina taun 2014. Sagigireun éta, usaha dagang bébas dipercaya ogé baris ngurangan kamiskinan ogé nambahan lapangan pagawéan, utamana jeung dibukana pasar anyar pikeun ngajual barang jeung jasa ka luar negeri, jeung kauntungan lian tina paraturan dagang bebas tayalian harga anu leuwih murah jeung pilihan anu leuwih banyak pikeun konsumen alatan geus henteu aya deui   tarip atawa halangan anu ngagokan barang anapon jasa ti luar negeri.