Jelaskan Hasil sarta pamakéan dari Manggah dalam bahasa sunda

Manggah utamana dipelak pikeun diala buahna. Buah anu haseum ilahar dina kaayaan atah, minangka buah méja atawa campuran es, dina wangun siksikan atawa diblender. Buah anu ngora mindeng dirujak, atawa dijual di sisi jalan sanggeus dipesék, dibeulah-beulah sarta ditambahan samara uyah jeung cabé. Buah manggah ogé dikokolakeun jadi manisan, siksikan  buah garing, dikalengan sarta nu séjén-séjénna. Di réa wewengkon di Indonésia, manggah (kolot atawa ngora) anu haseum mindeng dijadikeun campuran sambel atawa asakan lauk jeung daging.

Siki manggah bisa dijadikeun kadaharan ingon-ingon atawa hayam. Daun ngorana dijadikeun lalab atawa dijadikeun sayuran. Kai tangkal manggah cukup kuat, teuas sarta gampang dipigawé; tapi kurang awét pikeun pamakéan di luar rohangan. Kai ieu ogé bisa dijadikeun areng anu alus.

Manggah utamana dihasilkeun ku nagara-nagara India, Méksiko, Brasil, Pakistan, Thailand, Tiongkok, Indonésia, Filipina, sarta Bangladés. Total produksi dunya dina taun  80-an kira-kira 15 juta ton, tapi ngan kira-kira 90.000 ton (1985) anu didagangkeun di tingkat dunya. Hartina, lolobana manggah didahar sacara lokal.

Samentara éta pasar utama manggah nyaéta Asia Tenggara, Éropa, Amérika Sarikat sarta Jepang. Singapura, Hong Kong sarta Jepang mangrupa pangimpor anu pangbadagna di Asia. Gambaran produksi manggah taun 2005 bisa ditempo dina tabel di gigir.

Manggah mibanda ajén-ajén budaya anu luhur, hususna di réa nagara di Asia bagian kidul. Di Filipina, buah ieu mangrupa lambang nagara. Dina Wéda, kitab suci ageman Hindu, manggah dianggap “susuguhan para déwa”. Daun-daun manggah mindeng dipaké dina dékorasi upacara kawinan atawa kaagamaan Hindu.