Jelaskan Indonésia dari Krisis finansial Asia 1997 dalam bahasa sunda

Dina Juni 1997, Indonésia kasampak laér ti krisis. Henteu kawas Thailand, Indonésia mibanda inflasi anu pendék, perdagangan surplus leuwih ti 900 juta dolar, persediaan panon duit luar anu badag, leuwih ti 20 milyar dolar, sarta sektor bank anu alus.

Tapi loba pausahaan Indonésia anu meminjam dolar AS. Dina taunkatut, sabot rupiah menguat ka dolar, praktisi ieu geus digawé alus pikeun pausahaan kasebut—level efektifitas hutang maranéhanana sarta waragad finansial geus ngurangan dina waktu harga panon duit lokal meningkat.

Dina Juli, Thailand megambangkan baht, Otoritas Moneter Indonésia melebarkan jalur perdagangan ti 8 persén ka 12 persén. Rupiah mimiti terserang kuat di Agustus. Dina 14 Agustus 1997, pertukaran mengambang teratur ditukeur kalawan pertukaran mengambang-bébas. Rupiah murag leuwih jero. IMF datang kalawan paket bantuan 23 milyar dolar, tapi rupiah murag leuwih jero deui alatan sieun ti hutang pausahaan, penjualan rupiah, paménta dolar anu kuat. Rupiah sarta Bursa Saham Jakarta nyabak titik terendah dina bulan Séptember. Moody's nurunkeun hutang jangka panjang Indonésia jadi "junk bond".

Sanajan krisis rupiah dimimitian dina Juli sarta Agustus, krisis ieu menguat dina Nopémber sabot éfék ti devaluasi di usum panas mecenghul dina neraca pausahaan. Pausahaan anu meminjam dina dolar kudu nyanghareupan waragad anu leuwih badag anu disebabkan ku penurunan rupiah, sarta loba anu beréaksi kalawan meuli dolar, nyaéta: ngajual rupiah, nurunkeun harga rupiah leuwih laér deui.

Inflasi rupiah sarta kanaékan badag harga bahan kadaharan ngabalukarkeun bancang pakéwuh di nagara ieu. Dina Pebruari 1998, Présidén Suharto memecat Gubernur Bank Indonésia, tapi ieu teu mahi. Suharto dipaksa mundur dina pertengahan 1998 sarta B.J. Habibie jadi présidén. mimiti ti dieu krisis moneter indonésia memuncak.