Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada deskriptif dan panjangnya 1 paragraf.

Wong sing urip nang donyo iku mesti duweni sing jenenge panggonan urip utowo sing diarani omah, nah omah iku maeng yo bentuke pirang-pirang, ono sing kotak, ono sing bunder, ono sing wajek ambek liyan-liyane maeng. Terus omah iku yo mesti duwe cerito-cerito sing iso dadekno omah iku ono terus dadekno sing manggoni iku ora gelem ninggalno omah iku. Biasane nag sampek omah iku ora ditinggalno ambek ora dibejati iku ono cerito apik sing ancene garai omah iku dibangun mangkane sing duwe iku tetep seneng ambek omah sing dipanggoni. Nag gak ngono biasane tinggalane wong tuo sing biyen ngeramut awit teko cilik sampek gede.