Coba jelasin Unsur Poko dari Al Fatihah dalam bahasa sunda dong

Iman ka Pangéran Anu Maha Tunggal dituliskeun dina ayat ka-2, di mana dinyatakeun kalayan teges yén sagala puji sarta ucapan  sukur alatan hiji nikmat téh pikeun Alloh lantaran Alloh Nu Nyipta sarta nu jadi Asal ti sagala nikmat anu aya di ieu alam. di antara nikmat éta nyaéta: nikmat nyiptakeun, nikmat ngatik sarta numuwuhkeun, sabab kecap Rabb (ربّ) dina kalimah Rabbul-'aalamiin (ربّ العالمين) henteu ngan boga harti Pangéran atawa Pangawasa hungkul, tapi ogé ngandung harti tarbiyah'' (التربية) nyaéta ngatik sarta numuwuhkeun. Hal ieu némbongkeun yén sagala nikmat anu katempo ku hiji jalma dina dirina sorangan sarta dina ieu alam asalna ti Alloh, lantaran Alloh Anu Maha Ngawasa di ieu alam. Hal ieu kudu diperhatikeun sarta dipikirkeun ku manusa sajero-jerona, antukna ngajadi sumber rupa-rupa élmu pangaweruh anu bisa nambahan kayakinan manusa kana kaagungan sarta kamuliaan Alloh, sarta kapaké pikeun balaréa. Ku alatan kaimanan (katauhidan) éta mangrupa masalah anu poko, mangka dina jero surat Al Fatihah teu cukup dinyatakeun ku isarat waé, tapi ditegeskan sarta dilengkepan ku ayat 5, nyaéta: Iyyaaka na'budu wa iyyaka nasta'iin/إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِين (Mung ka Gusti abdi sadaya ibadah, sareng mung ka Gusti abdi sadaya neda pitulung).

Anu dimaksud ku kalimah "Nu ngawasa poé balitungan" nyaéta dina poé éta Allah hungkul anu ngawasa, sagala mahluk taluk kana kaagungNa sarta miharep nikmat sarta sieun ku siksaan-Na. Hal ieu ngandung harti jangji Alloh maparin pahala ka nu gawéna alus sarta ancaman ka nu gawéna goréng. Ibadah anu aya dina ayat ka-5 samata-mata ditujukeun pikeun Alloh.