Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Ibune Risma ngerasa arep semaput pas Risma ngomong yen dekne tetep dipeksa kanggo rabi lan duwe anak, dekne bakal mesisan ora rabi. Dekne ngerti yen rabi kuwi dadi kewajiban ning agama. Nanging kabeh kuwi ora bisa dipeksa lan Risma njaluk wektu kanggo mbangun karir lan uga nggolek dhuwit. Nanging wong tuwane luwih seneng yen Risma rabi. Banjur Risma ngancem, yen tetep dikongkon rabi, luwih becik Risa ora rabi wae. Malah ibune susah amarga kabeh kuwi marai kuciwa. Amarga kuwi, kanthi saiki, Risma wis ora kuatir karo jodho lan luwih seneng ngelakoni apa sing disenengi kaya mlaku-mlaku, wisata kuliner, lan uga nyelengi kanggo mbangun bisnis.