Jabarkan Sidang Resmi Kadua BPUPK dari Piagam Jakarta dalam bahasa sunda

jmpl|Sidang Resmi BPUPK kadua dilaksanakeun ti 10 dugi ka  17 Juli 1945

Numutkeun saran ti Panitia Sembilan, BPUPK ngayakeun sidang resmi kadua ngawitan 10 dugi ka 17 Juli 1945 dipingping ku Soekarno. Tujuana pikeun madungdengkeun masalah anu aya patula patali sareng konstitusi, kaasup rarancang  mukadimah anu aya dina Piagam Jakarta. Dina poé ka hiji, Soekarno midangkeun sababaraha hal anu geus dihontal salila  période résés, kaasup dijerona ngeunaan Piagam Jakarta. Anjeunna ogé ngawartosan yén Panitia Leutik parantos nampi Piagam Jakarta sagemblengna. Numutkeun Soekarno, ieu piagam mibanda "sakabéh gagasan tur pangharepan utama anu ngeusian dada sabagian gedé anggota Dokuritu Zyunbi Tyoosakai [BPUPK]".

Poé kadua sidang  (kaping 11 Juli), tilu anggota BPUPK maranéhanana nepikeun panampik kana tujuh kecap dina Piagam Jakarta. Salah saurang na tayalian Johannes Latuharhary, saurang anggota anu agemanna Protéstan asalna ti Pulau Ambon. Anjeunna ngarasa éta "‘tujuh kecap" dina Piagam Jakarta baris nimbulkeun dampak luar biasa pikeun ageman séjén. Anjeuna ogé ngébréhkeun kahariwang lamun seug éta "tujuh kecap" téh henteu dileungitkeun bakal ngrojong étnis Minangkabau ninggalkeun adat istiadatna sarta ogé balukar kana hak lahan dumasar kana hukum adat di Maluku. Dua anggota séjén teu satuju "tujuh kecap’

" tayalian Wongsonegoro jeung  Hoesein Djajadiningrat. Numutkeun Djajadiningrat, "tujuh kecap" ieu ogé sigana bisa ngabalukarkeun fanatisme sabab maksa umat Islam ngalaksanakeun hukum syariah. Salah saurang anggota Panitia Sembilan, Wahid Hasjim, teu sapagodos kana kamungkinan éta paksaan alatan sadayana ogé bisa diréngsekeun kujalan musyawarah. Anjeunna ogé mairan yén sanajan aya anggota anu boga pikiran "tujuh kecap" ieu nyeukeut, tapi pan aya ogé anu teu boga pamikiran kawas kitu ("teu nyeukeut").

Dua poé saenggeusna, dina 13 Juli, Hasjim ngabaladah  parobahan Pasal 4 Rarancang Undang-Undang Dasar sangkan Presidén Indonésia kudu mibanda ageman  Islam. Inyana ogé ngusulkeun sangkan pasal 29 Rarancang Undang-Undang Dasar (anu aya patula patalina sareng agama) diamendemén pikeun gajadikeun Islam salaku ageman nagara ditambah ku klausul anu ngajamin kabébasan muhit ageman pikeun kaum salian-Muslim. Numutkeun pamanggihna, ieu diperlukeun alatan ngan agama anu bisa dijadikeun dasar ngabenerkeun pikeun ngagunakeun kakuatan keur ngala nyawa dina kontéks pertahanan Nasional. Anggota BPUPK lianna, Otto Iskandardinata, teu sapamadegan sangkan Presidén Indonesia kudu Muslim, sarta ngusulkeun sangkan tujuh kecap di Piagam Jakarta disebutkeun deui dina Pasal 29 rarancang Undang-Undang Dasar.

Piagam Jakarta dibahas deui dina rapat anu dilaksanakeun dina 14 Juli, salah sahijina lantaran aya maksud pikeun ngagunakeun eusi piagam dina proklamasi kamerdékaan Indonésia. Dina rapat ieu, Ketua Umum Muhammadiyah Ki Bagoes Hadikoesoemo ngajukeun frasa éta bagi pemeluk-pemeluknya dipupus. Soekarno nolak usulan éta  numutkeun pamanggihna éta “tujuh kecap” téh  mangrupikeun hasil kompromi:

Hadikoesoemo ogé boga pamanggih yén umat Islam baris ngarasa kahina ku ayana aturan anu béda antara muslim jeung lain muslim. Soekarno ngajawab lamun éta frasa dipupus, baris nimbulkeun tafsir yén kaum non-Muslim ogé wajib ngajalankeun syaréat Islam. Hadikoesoemo nampik kana kahariwan Soekarno numutkeun pamanggihna "Pamarentah henteu meunang mariksa agama". Pamustunganna, Hadikoesoemo éléh déét tur hasil diperuhkeun ku anggota lian ti golongan Islam, Abikusno Tjokrosujoso, ngeunaan "tujuh kecap" hadéna diantepkeun kawas kitu waé pikeun persatuan jeung perdamaian.

Dina kaping 15 Juli soré, Hadikoesoemo ngajengkeun deui  deui usulanna. Alatan kungarasa hariwang  mun teu meunang jawaban anu teu pika gumbiraeun, anjeunna nepikeun  panampikna pikeun kompromi dina Piagam Jakarta. Salajengna, dina kaping 16 Juli, Soekarno muka deui rapat kalawan nyodorkeun panuhun ka golongan kabangsaan sangkan hadé haté daék berkorban pikeun asup na "tujuh kecap" Piagam Jakarta  kajero "batang tubuh undang-undang dasar" tur  ogé nambihkeun klausul yén Presidén Republik Indonésia kudu Muslim. Kelompok kabangsaan nyaluyuan kana éta panuhun, antukna  BPUPK nyatujuan hiji rarancang "undang-undang dasar" anu eusina kecap di Mukadimah sarta Pasal 29, tur hiji klausul anu mertélakeun ngeunaan Presidén Indonésia kudu mibanda ageman  Islam.