Jelaskan Riwayat karir dari Mas Acé Salmun Raksadikaria dalam bahasa sunda

Saréngsé sakola di HIS, MA Salmun ngamimitian gawé di Kantor Pos dan Telepon-Telegrap (PTT) Rangkasbitung, laju dipindahkeun ka Tangjung Karang. Di dinya pisan anjeunna mimiti ngarang daria, sarta ngirimkeun tulisan-tulisanana ka Balé Pustaka. Ti Tanjung Karang, anjeunna dialihkeun deui ka Cianjur.

Taun 1938, Salmun diasupkeun ka Sidang Pangarang Sunda Balé Pustaka anu harita loba medalkeun wawacan, di antarana Ciung Wanara (1939), Mundinglaya (1940), Ekalaya Palastra (1940), Asmarandhana (1942), jeung Goda Rancana (1942). Taun 1943 Salmun kaluar ti Balé Pustaka, terus pindah jadi pagawé luhur pamong praja di Banten, tapi balik deui ka Balé Pustaka (1948-1951). Karya-karya munggaran anjeunna nu medal ti Balé Pustaka, di antarana ngarang Padalangan Pasundan (1949), ngédit Mahabharata (1950), ngaropéa Wawangsalan Jeung Sisindiran karya Mas Adiwinata jeung Radén Bratakusumah jadi Sisindiran (1950), jeung ngarang Gogoda ka nu Ngarora (1951).

Nalika Fakultas Sastra UI muka mata kuliah basa Sunda, Salmun jadi dosén luar biasa taun 1951. Anjeunna getol pisan nalika Konperensi Basa Sunda di Bandung (1952) anu ngahasilkeun ngadegna Lembaga Basa jeung Sastra Sunda (LBSS). Ampir dina kongrés-kongrés basa Sunda salajengna, Salmun salawasna ngadeudeul ku pamendak-pamendakna ngeunaan kamekaran basa Sunda.

Di Bogor, Salmun ngilu marajian sarta ngabantu medalna majalah Tjandra (1954), Manglé (1957), jeung Sari (1963). Dina majalah-majalah éta, anjeunna getol midangkeun karya-karyana anu mangrupa carita nyambung atawa bahasan ngeunaan sastra. Carita-carita nyambungna salajengna loba nu dibukukeun, di antarana baé Budah Cikapundung (1965), Angeun Haseum (1965), Villa Bati Nyeri (1966), jeung Néangan Bapa (1966).

Sakaluarna ti Balé Pustaka, Salmun jadi pagawé di Departemén Sosial nepi ka pangsiun.