Jelaskan Kerangka hukum dari Perjangjian internasional dalam bahasa sunda

Numutkeun Pasal 38 (1) Statutes of the International Court of Justice, pakta téh salah sahiji sumber utama hukum internasional. Hal-hal anu patali jeung pasatujuan antar nagara diatur dina Konvénsi Wina ngeunaan Hukum Perjangjian anu ditandatanganan taun 1969 sarta dikuatkeun dina taun 1980. Taun 2019 , perjangjian ieu ogé geus diratifikasi ku 116 nagara  Bagian tina perjangjian ieu ayeuna dianggap ngawakilan kabiasaan internasional, contona aturan ngeunaan interpretasi jeung parobahan dasar dina kaayaan. Prinsip dasar dina undang-undang kontrak nyaéta pacta sunt servanda, nu hartina perjanjian mengikat pihak-pihak nu nyieun perjanjian, jadi kudu dilaksanakeun kalawan iman alus.  Prinsip ieu ditegeskeun deui dina Pasal 26 Konvénsi Wina 1969.

Konvénsi Wina 1969 teu sacara téoritis ngawengku pasatujuan antara nagara jeung organisasi internasional atawa pasatujuan antara organisasi internasional. Aturan pikeun pasatujuan sapertos kieu aya dina Konvénsi Wina ngeunaan Hukum Kontrak antara Amérika Serikat sareng Organisasi Internasional atanapi antara Organisasi Internasional anu ditandatanganan taun 1986. Eusina nyarupaan Konvénsi Wina 1969 mutatis mutandis (kalawan parobahan penting anu geus dijieun). Konvénsi ieu masih kénéh tacan dikuatkeun sabab jumlah nagara anu geusratifikasi masih kénéh teu cukup. eusi konvénsi ieu ampir sarua jeung Konvénsi Wina 1969. Sajaba ti éta, teu loba nagara geus nyieun perjangjian jeung organisasi internasional. Sanajan kitu, alatan kasaruaan ieu, aturan anu aya di jerona masih dianggap hukum internasional. Dina prakna, organisasi internasional mindeng ngarujuk kana 1969 Konvénsi Wina sabab eusina dianggap ngalambangkeun adat internasional.