Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada naratif dan panjangnya 1 paragraf.

Jaman purba disik, wong kui nurun opo sing dhweke ngerti mung liwat omongan. Mungkin jaman disiki meneh sak durunge ono basa, wong-wong ngajari wong sing liyane kui nganggo basa isyarat. Pas wis ditemoke basa, wong jaman purba kui nurungke informasi seko mulut seko siji generasi neng generasi-generasi neng ngisore. Terus wis diciptakene huruf lan tulisan, wong-wong iso deleh informasi kui neng watu, kayu, balung ,guo, lan sing paling modern kui kertas. Pas wis diciptake kertas kui, tuku buku isih larang banget. Soale, buku kui kudu ditulis manual nganggo tangan. Banjur, pas wis ditemuke mesin cetak kui buku-buku iso dicetak luwih akeh lan luwih murah. Lan saiki, awak dhewe ora butuhke kertas utowo buku meneh kanggo ngolehke informasi utowo elmu pengetahuan. Awak dhewe wis entuk kabeh informasi neng internet.