Jabarkan Sajarah dari Kancing dalam bahasa sunda

Kancing geus dipikawanoh ku nini moyang urang saprak berabad-abad tuluy Malahan, saprak manusa tacan mikawanoh tulisan. Baheulamah, memang bentukna kuna kénéh, mangrupa potongan kai atawa tulang sanggal sato. Karak wéh dina jaman Karajaan Pérsia, kancing buleud kawas anu néempel di baju saragam Maranéh ayeuna.

Masarakat Éropa mimitian ngamangpaatkeun kancing dina abad XVIII. Tiheula da kancing lain dijieun ti plastik atawa logam, tapi tina kerang atawa tanduk munding.

Kancing ti cangkang kerang geus dipikawanoh minangka ornamén di Peradaban Léngkob Indus dina 2000 SM. Sawatara di antara kancing-kancing kasebut diukir jadi wangun-wangun géométris sarta dilobangan ku kituna bisa dikaput dina pakéan kalayan maké benang. Dina awalna, kancing dipasang leuwih minangka ornamén batan fungsina minangka pangikat. Kancing pangkolotna kapanggih di loka arkéologi Kabudayaan Léngkob Indus di Mohenjo-daro. Kancing kasebut dijieun ti cangkang kerang anu ngagelombang, umurna kira-kira 5.000 taun.

Kancing katut imah kancing anu bisa dipaké pikeun ngancingan sarta nutupan pakéan, mimiti dipikawanoh di Jerman dina abad ka-13. Pamakéan kancing ngalegaan kalayan kapopuléran busana anu pas awak téa dina abad ka-13 sarta ka-14 di Éropa.

Dina abad ke-17, pakéan anu aya kancingan ngan dipiboga ku jalma-jalma beunghar. Nurutkeun kabiasaan waktu éta, lalaki biasa maké baju sorangan. Tapi sabalikna, awéwé mibanda palayan pikeun mantuan maranéhanana maké pakéan. Kancing anu dipasang di sisi kénca belahan baju awéwé ngagampangkeun palyanna sawaktu ngancingkeun baju tuan maranéhanana.