Jelasin soal Angklung buncis  dalam bahasa sunda dong

Angklung buncis mangrupa seni pintonan hiburan, anu tumuwuh di Baros (Arjasari, Bandung).

Dina mulanya buncis dipaké dina acara-acara tatanén anu nyambung jeung paré. Tapi dina mangsa ayeuna, buncis dipaké minangka seni hiburan. Taun 1940-an bisa dianggap minangka lekasanana fungsi ritual buncis dina penghormatan paré, alatan saprak harita buncis robah jadi pintonan hiburan. Saluyu jeung éta, tempat-tempat penyimpanan paré ogé mimitian ngiles ti imah-imah nu nyicingan, digantian kalayan tempat-tempat karung anu leuwih praktis, sarta gampang dibawa ka mana-mana. Paré ogé ayeuna loba anu langsung dijual, henteu ditunda di lumbung. Ku kituna kasenian buncis anu tadina dipaké pikeun acara-acara ngunjal (mawa paré) henteu diperlukeun deui.

Instrumen anu dipaké dina kasenian buncis nyaéta 2 angklung indung, 2 angklung ambrug, angklung panempas, 2 angklung pancer, sarta 1 angklung enclok. Saterusna 3 buah dogdog, diwangun ti 1 talingtit, panembal, sarta badublag. Dina perkembangannya saterusna ditambah kalayan terompet, kecrek, sarta goong. Angklung buncis berlaras salendro jeung lagu vokal bisa berlaras madenda atawa degung.

Wewengkon anu masih ngamumulé kasenian angklung buncis antarana: angklung buncis (Parahiangan/Bandung), angklung badud (Parahiangan Wétan/Ciamis), angklung bungko (Indramayu), angklung gubrag (Bogor), Angklung Ciusul (Banten), angklung dogdog lojor (Sukabumi), angklung badeng (Malangbong, Garut) sarta angklung daéng anu idéntik jeung Angklung Nasional jeung tangga nada diatonis, anu dimekarkeun saprak taun 1938.