Tolong jelaskan mengenai Riwayat dari Perjangjian internasional dalam bahasa sunda

Perjangjian Kadés dina Hittian. Tablet ieu disimpen di Museum Arkeologi Istanbul, Turki. Ayana perjangjian internasional tiasa dilacak dugi ka rébuan taun ka tukang. Kira-kira 2100 SM, Lagash jeung Umma pangawasa Sumer kuna ngarumuskeun hiji pajangjian wates nu ditulis dina prasasti. Ngeunaan hiji sarebu taun harita, Firaun Ramses II ti Mesir jeung Raja Hethites Hattusili III sapuk dina Mesir-Hittian karapihan perjangjian. Perjangjian Kadés nu mungkas perang antara maranéhna. Tapi, di jaman baheula, wengkuan tina pasatujuan sapertos ieu diwatesan sacara geografis sareng budaya, sareng teu aya konsép komunitas internasional anu diwangun ku nagara-nagara anu statusna sami sareng hak sareng kawajiban diatur dina hukum internasional.

Kana waktu, kamajuan penting mimiti muncul dina hubungan antara nagara. Ahli hukum internasional ti Walanda Hugo Grotius medalkeun karyana ngeunaan hukum perjangjian, De jure belli ac pacis, dina taun 1625. Anjeunna ngagariskeun téori perjangjian dumasar kana konsép kaadilan alam. Anjeunna ogé ngabahas konsép clausula rebus sic stantibus (perjangjian jadi batal alatan parobahan dasar dina kaayaan) jeung iman alus. Lajeng, The Peace of Westphalia taun 1648 (anu mungkas Perang Tilu Puluh Taun) dipikawanoh pikeun mikawanoh konsép yén unggal nagara boga kadaulatan pikeun ngatur rahayatna jeung nagara-nagara séjén. teu ngaganggu urusan internal nagara mana waé, sanajan ahli hukum Stéphane Beaulac boga pamadegan yén konsép kadaulatan geus aya saméméh jeung lain kahiji kalina dijieun ku perjangjian perdamaian ieu. Nanging, dina waktos ayeuna, perjanjian internasional ngan ukur kontraktual sareng henteu netepkeun aturan dasar anu berlaku pikeun sadayana.

Dina abad ka-19, sanggeus Kongrés Wina 1814/1815 nu mungkas Perang Era Napoleon, buana Éropa ngalaman periode stabilitas anu ngamungkinkeun nagara-nagara Éropa pikeun konsentrasi aranjeunna. dina aspék dasar hubungan internasional, conto nyaéta aturan ngeunaan hukum perang dina Konvénsi Jenewa 1864. Ahli hukum internasional ogé geus mimiti ngabedakeun antara pasatujuan nu ngadegkeun aturan umum jeung pasatujuan nu ngan contractual di alam. Dina waktu ieu ogé mimiti muncul rupa-rupa konsép dina hukum perjangjian kayaning "perjangjian terbuka" (perjangjian nu bisa ditandatanganan ku nagara nu mimitina teu nuturkeun perjangjian) jeung syarat (pernyataan sapihak pikeun mupuskeun atawa ngarobah hukum. dampak tina katangtuan nu tangtu dina hiji perjangjian). Dina taun 1917, diperkirakeun aya kira-kira sapuluh rébu pasatujuan anu dikuatkeun, jadi abad ka-19 nyaéta abad nalika hukum perjangjian ngalaman gancang. pangwangunan.

Usaha pikeun ngarumuskeun hukum internasional tinulis dina bentuk perjangjian ditingkatkeun saatos Perang Dunya I. Dina periode ti 19 Méi 1920 nepi ka 1 Januari 1935, aya ampir 3.600 "perjangjian atawa perjangjian internasional" nu kadaptar ka Sekretariat Liga Bangsa-Bangsa. Tapi. , dina waktos éta hukum ngeunaan perjangjian masih can écés, sarta istilah "perjangjian" sorangan miboga harti anu teu pati jelas. Dina 1925, American Institute of International Law ngamimitian hiji proyék pikeun kodifikasi hukum internasional, nu culminated dina nyoko kana Konvénsi Havana on Traktat ku Konférénsi Internasional Kagenep Amérika Serikat dina 1928. Dokumén ieu sorangan masih. teu lengkep sabab teu aya definisi istilah "perjangjian". ", sarta prinsip-prinsip anu dikandung di dinya téh fragméntal sarta henteu nyumbang loba pikeun ngembangkeun hukum perjangjian. Samentara éta, Komite Ahli Liga Bangsa-Bangsa ngeunaan Kodifikasi Hukum Internasional taun 1926 nganggap kodifikasi hukum perjangjian salaku salah sahiji téma anu kedah dipertimbangkeun. Tapi, sanggeus laporan ieu ditarima ku Déwan Liga Bangsa-Bangsa, téma ieu dianggap kurang urgent.

Kajelasan pikeun hukum perjangjian ngan kabuktian dina 1969 kalayan diberlakukanna Konvénsi Wina ngeunaan Hukum Perjangjian. Draf perjangjian ieu dirumuskeun ku Komisi Hukum Internasional (agénsi dijieun ku Majelis Umum PBB) ti 1949 nepi ka 1966 sarta merlukeun 292 rapat jeung 17 laporan ti 4 Special Rapporteurs . Konvénsi ieu dimaksudkeun pikeun ngadegkeun hukum perjangjian jeung cakupan komprehensif. Ku ieu, sakumaha ceuk sarjana hukum Oliver Dörr, "perlu waktu leuwih ti 3000 taun nyieun perjangjian nepi ka hukum perjangjian tungtungna dikodifikasi."