Jabarkan Nyandak kaputusan dari World Trade Organization dalam bahasa sunda

jmpl|ka|250px|Konférénsi Tingkat Menteri di Singapura dina  kaping 9-13 Désémber 1996.

Dumasar Pasal IX:1 Parjanjian WTO, Organisasi widang dagangan Dunya nuluykeun praktek nyandak  kaputusan jeroeun GATT 1947 anu nganggo sistem konsénsus. Prosedur standar ieu baris dijalankeun dimana teu aya anggota anu terang-terangan nolak katangtuan hiji putusan. Dimana konsénsus teu pinanggih jeung kasapukan, kaputusan baris dicokot ngaliwatan pangumpulan soara kalawan maké sistem mayoritas sederhana. Unggal anggota mibanda hiji sora; anu dibedakeun téh ngan Uni Éropa anu jumlah sorana sarua jeung jumlah anggotana. Sagigireun éta, WTO ogé mibanda prosedur-prosedur husus. Salaku conto, Konférénsi Tingkat Menteri jeung Déwan Umum boga wewenang  napsirkeun anu sipatna otoritatif kana parjanjian-parjanjian WTO, jeung kaputusan pikeun netepkeun tapsiran saperti ieu  kudu meunang kasaluyuan ti sakurangna 3/4 anggota. Contoh lain anu pakait jeung panarimaan anggota anyar. Pasal XII:2 Parjanjian WTO ngatur yén kaputusan anu ngeunaan ieu hal dicokot ku Konférénsi Tingkat Menteri kalawan dukungan ti sakurangnya 2/3 anggota. Ngan baé, Déwan Umum boga kasapukan  dina tanggal 15 Novémber 1995 pikeun nyoba nyokot kaputusan ngaliwatan heula konsensus, kukituna ngumpulkeun sora pikeun narima anggota anyar baris dilaksanakeun saupama  konsénsus henteu ngabuahkeun hasil.

Dina prakna, konsénsus sok diheulakeun jeung kaputusan kacida arangna ngaliwatan pangumpulan  soara. Sanajan sistem konsénsus dianggap lewih ngalégitimasi kaputusan anu geus ditetepkeun, Laporan Sutherland taun 2004 nepikeun kahariwang  ngeunaan jumlah anggota WTO anu sakitu lobana baris ngahalangan upaya pikeun netepkeun kawijakan anyar. Panampik ti hiji anggota waé bisa ngagagalkeun upaya pikeun  konsénsus sanajan kawijakan anu diusulkeun didukung ku loba anggota, kukituna sistem konsénsus dianggap bisa ngalumpuhkeun prosés nyokot kaputusan di WTO. Laporan Sutherland sorangan menyarankan sangkan anggota anu hayang ngavéto hiji kaputusan kudu bisa nembrakkeun dina hiji tulisan kalawan nambahkeun alesan anu diajengkeun ngébréhkeun yén ieu hal aya patalina jeung kapentingan nasional anu kacida pentingna pikeun éta anggota.

Dina palebah partisipasi, WTO mikahayang ngalibatkeun sakabéh anggotana, tapi dina prakna pikeun ngalibatkeun  164 anggota WTO ieu lain pagawéan énténg. Ku alatan kitu, muncul hiji mékanisme anu dimaksudkeun pikeun ngagancangkeun lumangsungna babadamian tur nyokot hiji kaputusan, contona tayalian mékanisme "pertemuan ruang hijau" anu ngumpulkeun anggota-anggota gedé di WTO (saperti Uni Éropa, Amérika Serikat, jeung Tiongkok) sarta hiji anggota Lian anu jadi salaku  koordinator atawa wawakil kelompok anggota lianna (conto salaku wawakil nagara tinggaleun) atawa anu  mibanda kapentingan  kana babadamian anu baris  dilaksanakeun. Dina kumpulan kawas kieu, unggal pajabat atawa wawakil ti kurang leuwih dua puluh anggota diulem pikeun ngabadamikeun rupa-rupa masalah anu utama. Kumpulan ieu dipupuhuan  ku saurang Diréktur Jénderal WTO atawa ku katua salah sahiji déwan atawa  komite WTO. Tina ieu rapat baris dihasilkeun draf parjangjian  anu saterusna  baris ditempokeun  ka  anggota WTO lianna pikeun  saterusna ditetepkeun. Usaha pikeun nyaluyukeun prosés-nyieun kaputusan di  WTO sorangan ieu henteu gampang, sabab organisasi ieu kudu ngajaga kasaimbangan antara inklusivitas, transparansi, jeung efisiensi. Dina waktos ayeuna, kalawan ngaronjatna ka guyuban nagara berkembang dina mékanisme ruang héjo, prosés nyieun kaputusan jadi beuki hésé sabab nagara ieu ogé boga kapentingan anu rupa-rupa.