Saya mau tau Hubungan luar negeri dari Muammar Khadafi. Jelaskan dalam bahasa sunda

Pangaruh ideologi nasionalisme Arab ka  DKR di Libya bisa katempo kalawan jéntré. DKR langsung meunang pangakuan ti sakumna pamaréntahan nasionalis Arab di Mesir, Suriah, Irak, Jeung [Sudan]] , malahan Mesir ngirimkeun tanaga ahli pikeun mantuan DKR anu masih kénéh can pangalaman. Khadafi nyodorkeun pamikiran-pamikiran Pan-Arab sarta nembrakeun perluna  ngadegkeun hiji nagara Arab anu ngampar ti mimiti Afrika Kalér jeung Timur Tengah. Dina Désémber 1969, Libya geus nandatangan Piagam Tripoli jeung Mesir sarta Sudan anu  ngadegkeun Front Revolusioner Arab, tayalian hiji  persatuan anu maksudna hiji lengkah munggaran pikeun ngahijikeun politik katilu nagara éta. Pada tahun 1970, Suriah nembrakeun niatna pikeun ngagabung.

Nasser ngadadak maot dina Novémber 1970, harita Khadafi milu nguruskeun dina upacara na.  Nasser diganti ku Anwar Sadat saterusna ngusulkeun yén tibatan ngadegkeun nagara kesatuan, nagara-nagara Arab hadéna ngadegkeun hiji federasi politik, sarta sistem ieu mimiti  dilaksanakeun dina April 1971. Ku alatan ieu, Mesir, Suriah, jeung Sudan narima duit hasil minyak ti Libya. Pébruari 1972, Khadafi jeung Sadat nandatangan piagam gabungan teu resmi, tetapi piagam ieu teu kungsi  dilaksanakeun alatan hubungan ieu dua nagara  rusak dina tahun satuluyna. Sadat menjadi jadi leuwih hatiwy ku ayana tindakan Libya anu beuki radikal, tungtungna waktu ngalaksanakeun  sistem federasi dina Séptémber 1973 réngsé kalayan teu aya tindakan nanaon anu di laksanakan ku ieu dua nagara.

Sabada kudéta tahun 1969, sakumna wakil ti  Dewan Kendali Sekutu|Opat Nagara Gedé (Perancis, Britania Raya, Amerika Serikat, jeung Uni Soviet) digeroan pikeun ngariung jeung utusan DKR. Britania Raya ogé Amerika Serikat langsung méré pangakuan ka DKR harepanna sangkan pangkalan militer maranéhna di Libya bisa diamankeun, jeung ogé maranéhna teu hayang nambahan kaayaan anu leuwih goréng. Maksudna mah sangkan haté  Khadafi ka beuli, taun 1970, Amérika Serikat méré béja perkara rencana ayana kudéta balesan . Usaha pikeun ngoméan hubungan jeung  DKR gagal. Khadafi boga niat nandeskeun kadaulatan nasional Libya sarta ngusir naon waé anu dianggap ngahihileudan, ngajajah jeung imperialis asing. Pemerintahanna keukeuh sangkan Amérika Serikat katut Britania Raya nutup pangkalan militer maranéhna ti Libya, jeung Khadafi sorangan ngamandangkeun  yén "angkatan bersenjata anu bajoang pikeun marjuangkeun révolusi rakyat [moal daék] cicing di saung-saung nalika pangkalan impérialisme ngadeg di Libya." Militer Britania tungtungna ninggalkeun Libya  bulan Maret, disusul Amérika Serikat dina bulan Juni 1970.

Khadafi tuluy nyoba ngurangan pangaruh Italia, dina Oktober 1970, sakabeh asét anu dipibanda ku Italia disita kitu deui 12.000 Imah-imah urang Italia diusir ti Libya bareng jeung urang  Yahudi Libya anu jumlahma leuwih saeutik. Tanggal nalika manéhna dititah arindit ti Libya, nyaéta 7 Oktober, dijadikeun salaku poé peré nasional anu disebut "Poé pangwalesan". Italia boga anggapan hal ieu papalingpang jeung kasaluyuan Italia-Libya 1956, tapi PBB henteu kungsi ngaluarkeun hukuman . Saterusna, Khadafi nyoba ngurangan pangaruh NATO di Laut Tengah, nepika Libya dina taun 1971 menta ka Malta sangkan maranéhna henteu méré ijin deui ka NATO Ngagunakeun wilayah Malta salaku pangkalan militer militér . Salaku kompromi, pamaréntah Malta ngijinan NATO maké wilayah maranéhna, kalawan hiji sarat NATO teu meunang ngagunakeunna pikeun nyerang wilayah Arab. Kadieunakeun , pamaréntah Khadafi ngabebenah hubungan politik jeung ékonomi anu paheut jeung pamaréntahan Dom Mintoff di Malta, sarta lu ayana desekan ti Libya, Malta mutuskeun pikeun megatkeun ayana pangkalan udara Britania Raya di éta pulo dina taun 1980. Sawatara éta, DKR tuluy usaha pikeun nguatkeun militér kalayan  meuli sanjata ti Prancis jeung Uni Soviet. Hubungan dagang jeung Soviet beuki nambah goréng hubungan jeung Amérika Serikat manhsa harita keur lumangsung   Perang Tiis.

Khadafi kacida  kritis ka Amérika Serikat alatan Amérika ngadukung Israel. Khadafi sorangan  mihak ka Palestina. Numutkeun pamanggihna, ngadegna Nagara Israel dina taun 1948 mangrupakeun tindakan penjajahan ku nagara Barat. Khadafi mibanda kayakinan yén serangan-serangan  anu dilancarkeun ku

bangsa Palestina ka Israél jeung Barat bisa dibenerkeun salaku tindakan jalma-jalma anu ditindes pikeun ngabebaskeun dirina tina ranggeuman jajahan. malahan Khadafi umajak ka sakumna nagara Arab pikrun ngalaksanakeun perang "perang tiada henti" ka Israél, taun 1970, manéhna mimiti  ngagolontorkeun Dana Jihad pikeun  ngarojong kagiatan militan-militan anti-Israél .  Juni 1972, Khadafi ngadegkeun Pusat Sukarelawan Nasseriyah Pertama pikeun  ngalatih gerilyawan-gerilyawan anti-Israél.

Saperti Nasser, Khadafi leuwih  ngadukung pamingpin Palestina Yasser Arafat jeung  golonganna, Fatah, tibatan  golongan -golongan Palestina lianna anu leuwih militan sarta mibanda pamikiran Marxis. Ngan, lila kalilaan, hubungan antara Khadafi jeung Arafat ngagoréngan. Khadafi boga anggapan Yaser  moderat teuing malahan manéhna umajak sangkan  Paléstina lebih loba  ngagunakeun tindakan keras . Salaku gantina, Khadafi ngarojong milisi-milisi saperti Barisan Rakyat pikeun Ngabebaskeun Palestina, Barisan Rakyat pikeun Ngabebaskeun Palestina - Komando Umum, Barisan Demokratik pikeun Ngabenaskeun Palestina, As-Sa'iqa, Barisan Perjuangan Rakyat Palestina, jeung Organisasi Abu Nidal. Manéhna ngabiayaan Organisasi Séptémber Hitam anu tanggung jawab kana kajadian  pembantaian terhadap atlet-atlet Israel Nalikab Olimpiade München 1972, malahan jenazah sakumna militan anu palastra dina eta kajadian  dibawa ka Libya pikeun dikurebkeun salaku pahlawan.

Khadafi ogé ngabiayaan golongan-golongan  militan lianna di sababaraha nagara, saperti  Black Panther Party, Nation of Islam, Tupamaros, Gerakan 19 April, Barisan Pembebasan Nasional Sandinista, Kongres Nasional Afrika jeung gerakan-gerakan pangbébasan  anti-apartheid lianna di Afrika kidul, Tentara Republik Irlandia Sementara, Euskadi Ta Askatasuna, Action directe, Brigade Merah, Faksi Pasukan Merah, Angkatan Darat Rahasia Arménia, Tentara Merah Jepang, Gerakan Acéh Merdéka, jeung  Barisan Pangbébasan Nasional Moro. Khadafi méré biaya henteu mandang bulu, sarta gampang waé mindahkeun  dukungan dina hiji konflik, seperti anu lumangsung dina perang dunya Perang Kamerdékaan Eritrea. dina dasawarsa 1970-an, ieu golongan narima bantuan dana ti Libya, sarta Libya ogé dipandang salaku pamingpin perjuangan Dunia Ketiga ngalawan kolonialisme jeung neokolonialisme. Sanajan. Loba diantara  golongan anu dibiayaan ku Khadafi di béré cap salaku  "téroris", Khadafi teu narima hal ieu, malahan boga anggapan maranéhna salaku pajuan révolusi anu baris  ngabébaskeun diri manéhna tina tali penjajahan.