Jabarkan Nanyaan / Ngalamar (Nyeureuhan) dari Panganténan Sunda dalam bahasa sunda

Nanyaan atawa ngalamar nyaéta lajuning laku tina neundeun omong tadi. Dina nganjangna anu ka dua ieu, saméméhna geus ditangtukeun jeung disapukan ku dua beulah pihak kolotna. Ku kituna kadatangan kulawarga calon pangantén lalaki sok dibarengan ku jalma anu dipikolot, pikeun ngajejeran ieu kagiatan.

Babawaan anu dibawa ku kulawarga calon pangantén lalaki nyaéta lemareun sapuratina, baju awéwé sapangadeg, salaku pameungket. Hartina wanoja ieu geus katalian, teu bisa narima deui tawaran ti lalaki séjén.

Dina adat Sunda mah, ngalamar téh disebutna nyeureuhan, dicirian ku mawa seureuh lemareun salengkepna. Ngandung palsapah yén dipiharep dua beulah pihakna bisa ngahiji kalawan ngadatangkeun kabagjaan jeung kani’matan babarengan. Ibarat ngalemar, saupama bungbu-bungbuna saimbang bakal ni’mat sarta jadi ubar nu mujarab.

Ngeunaan duit anu dibawa, adat di Pasundan mah gedéna teu ditangtukeun. Ngan biasana, jumlah duit anu dibawa nalika nanyaan bakal jadi ukuran jumlah duit nu bakal dibawa dina seserahan, biasana gedéna dikali sapuluh kali lipet. Dina waktu ngalamar aya ogé anu mawakeun ali meneng atawa bilah hoé. Tapi aya ogé anu mawa alina nalika poé akad. Ieu hal dilantarankeun jaman baheula mah euweuh istilah tunangan. Ali meneng téh ngagambarkeun kabuleudan tékad anu teu bisa leupas jeung buleudna kanyaah anu taya tungtungna.

Tunangan atawa tukeur cingcin téh sabenerna mah budaya Barat tapi kiwari mah loba dilakukeun ku bangsa urang. Tata cara asli jaman baheula mah, salaku ciri tunangan téh nyaéta ku cara patukeur tameuh. nyaéta pamasrahan beubeur anu dijieun tina kaén polos warna héjo jeung konéng emas ka kulawarga pihak awéwé. Biasana sanggeus ngalamar ditangtukeun ogé waktu pikeun akad, biasana lamun aya ali, ali éta dipaké dina poéan akad.