Jabarkan Panarimaan Modern dari Sapfo dalam bahasa sunda

Menjelang periode abad pertengahan, Karya Sappho laleungit, sok sanajan  kitu  masih dicutat di panulis satuluyna.  Karyana jadi lebih gampil diaksés dina abad ka genep belas ngaliwatan édisi citak ti para panulis anu nyutatna.  Dina taun 1508 Aldus Manutius nyitak edisie Dionysius ti Halicarnassus, anu eusina Sapfo 1, "Ode to Aphrodite", jeung édisi citak munggaran ti Longinus On the Sublime, kumplit jeung cutatanna ngeunaan Sapfo 31, mucunghul taun 1554. Dina tahun 1566,' 'pencetak' ' Prancis Robert Estienne édisi diterbitkeun puisi lirik Yunani anu eusina aya kana 40 fragmén anu pakait sareng Sapfo.

Pada tahun 1652, tarjamahan basa Inggris kahiji ti hiji puisi karya Sapfo diterbitkeun, dina tarjamah John Hall ngeunaan On the Sublime.  Dina taun 1681 Anne Le Fèvre Sapfo édisi Prancis ngajadikeun karyana leuwih lega  dipikawanoh. Édisi Theodor Bergk taun 1854 janten édisi standar Sapfo dina satengah abad kadua abad ka-19; dina bagian mimiti ka-20, panemuan papirus sajak anyar karya Sapfoo nyababkeun édisi sareng tarjamahan ku Edwin Marion Cox sareng John Maxwell Edmonds, sareng puncakna dina publikasi tina 1955 ti Edgar Lobel jeung Denys Page's Poetarum Lesbiorum Fragmenta.

Kawas baheula, kritikus modern geus condong nganggap puisi Sappho "luar biasa". Dina awal abad ka-9, Sappho disebut salaku pujangga awéwé berbakat, sarta dina karya-karya kawas Boccaccio's De Claris Mulieribus ogé Christine de Pisan's Book of the City of Ladies manéhna meunangkeun reputasi salaku awéwé didikan. Malah sanggeus karya Sapfo leungit, bait Sapphic terus dipaké dina lirik puisi abad pertengahan. sarta kalawan pamanggihna karyana dina Renaissance, anjeunna mimiti beuki mangaruhan  loba sajak Eropa. Dina abad ka-16, anggota La Pléiade, lingkungan  pujangga Prancis, dipangaruhan ku éta pikeun ékspérimén kalawan bait Sapphic sarta nulis sajak cinta dina sora jalma awéwé munggaran.  Komposer modern jeung modern mimiti ogé geus diideuan ku Sappho;  komposisi kasohor dumasar kana kahirupan atawa karyana kaasup opera kayaning Sapfo (1794) ku Jean-Paul-Égide Martini, Sappho (1897) ku  Jules Massenet, Sappho (1963) ku Peggy Glanville-Hicks;  potongan perkusi Psappha (1975) jeung karya orkestra Aïs (1980) ku Iannis Xenakis;  jeung komposisi Charaxos, Eos and Tithonos (2014) ku Theodore Antoniou.

Ti Era Romantis, karya Sappho - hususna "Ode to Aphrodite" - parantos janten pangaruh konci tina konsépsi ngeunaan naon anu kedah janten lirik puisi. Panyajak anu boga pangaruh sapertos Alfred Lord Tennyson dina abad ka-19, sareng A.  E. Housman dina ka dua puluh, geus dipangaruhan ku puisi na.  Puisi dumasar Tennyson kalebet "Eleanore" sareng "Fatima" dina sempalan Sapfo 31, sedengkeun tilu karya Housman téh adaptasi tina Puisi tengah malam, nu geus lila dianggap ku  Sapfo najan ngeunaan pangarangna ayeuna aya bantahan. Dina awal abad ka-20, Imagists – hususna Ezra Pound, H.  D., dan Richard Aldington – kapangaruhan ku fragmen Sapfo;  sajumlah puisi Pound dina koléksi awalna Lustra mangrupa adaptasi tina puisi Sapphic, sedangkeun puisi H.D.  nyuhunkeun tulisan Sapfo.

Teu lila sanggeus kapanggih deui puisi-puisina Sapfo, seksualitasna sakali deui janten fokus perhatian kritis. Dina awal abad tujuh belas, John Donne nulis "Sapho to Philaenis", mulang ka pamanggih Sappho salaku anu mikaresep ka awewe kalawan  hiperseksual. Perdebatan modérn ngeunaan seksualitas Sapfo dimimitian dina abad ka-19, Welcker dina 1816, kalayan nyebarkeun hiji artikel ngabéla Sapfo tina tuduhan prostitusi sareng lesbianisme, nyatakeun yén anjeunna suci. – posisi nu engkéna bakal dicokot ku Wilamowitz dina ahir abad ka-19 jeung Henry Thornton Wharton dina awal abad ka-20.. Dina abad ka-19 Sapfo dipilih ku Decadent Movement salaku "putri de Sade" lesbian, ku Charles Baudelaire di Perancis sareng engké Algernon Charles Swinburne di Inggris.. Dina ahir abad ka-19, panulis lesbian sapertos Michael Field jeung Amy Levy janten museurkeun Sapfo pikeun seksualitas dirina, dan pada pergantian abad ke-20 dia adalah semacam "santo pelindung lesbian".

Ti mimiti abad ka-19, pujangga awéwé kawas Felicia Hemans (The Last Song of Sappho) katut Letitia Elizabeth Landon (Sketch the First. Sappho, ogé dijero  Ideal Likenesses) nyandak Sapfo salaku salah sahiji karuhun maranéhanana.  Sapfo ogé mimiti dianggap salaku panutan pikeun kampanye hak-hak awéwé, dimimitian ku karyana kawas Caroline Norton's "Gambar Sapfo. Engké dina abad éta, manéhna bakal jadi modél pikeun nu disebut Awéwé Anyar - awéwé mandiri jeung berpendidikan anu mikahayang otonomi sosial jeung seksual. – sareng dina 1960s, féminis Sapfo  éta – bareng jeung hypersexual, mindeng tapi teu éksklusif lesbian Safo – salah sahiji dua persepsi budaya pangpentingna Sapfo.

Kapanggihna sajak anyar nu dijieun ku Sapfo di 2004 jeung 2014 ngagumbirakeun  duanana ilmiah jeung perhatian média. Pangumuman tina Tithonus sajak éta subyek internasional sinyalna warta, sarta digambarkeun ku Marilyn Skinner salaku "the trouvaille of a lifetime".