Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada deskriptif dan panjangnya 1 paragraf.

Bocah cilik lan wong sing wis dewasa kui podo-podo wedi dhewekan. Pas awak dhewe isih bayi, yen awak dhewe ngerti yen ora ono neng jejere awak dhewe, awak dhewe langsung nangis. Bayi ngeroso ora nyaman yen ora ono neng sisih wong tuwane. Pas awak dhewe gedhe sitik, awak dhewe uga isih wedi dhewekan. Buktine pas neng sekolah, ono wae wong sing jaluk dikancani pas arep neng kamar mburi. Makin gedhe, makin ngerti memeh babagan donyo iki, awak dhewe makin ngerti yen awak dhewe sebenere mung dhewekan neng donyo iki. Senadyan ono keluarga lan wong-wong sing cerak liyane, dheweke ora iso nulungi awak dhewe pas awak dhewe lagi butuh. Akhire, awak dhewe kudu ngerampung perkoro sing awak dhewe adepi dhewe. Awak dhewe makin wedi kudu yen pas tuwo kudu urip dhewekan.