Karang sebuah tulisan dalam bahasa Jawa yang bernada ekspositori dan panjangnya 1 paragraf.

Neng donyo kerjo kui, biasane awak dhewe kudu manut karo atasan utowo bos. Nanging bos kui uga menungso sing iso duwe salah lan tabiat sing olo. Timabange awak dhewe ngerasani lan misuh-misuh atasane dhewe neng burine, awak dhewe mending ngomogon neng dheweke supoyo iso ketemu solusine. Sing kesiji, awak dhewe kudu golek wektu sing pas. Atasane kui biasane sok stres dhewe mergo duwe tanggung jawab sing okeh lan abot. Awak dhewe kudu ngenteni tekan dheweke selo lan ora akeh pikiran. Nanging, awak dhewe kudu ngomong secepete yen diroso opo sing arep diandani kui sifate mendesak. Sing keloro, awak dhewe kudu nganggo unggah-ungguh pas ngomong neng bos dhewe. Awak dhewe kudu ngagnggo boso sing ales lan ora nganggo emosi. Yen cara omong dhewe ora bener, atasane dhewe iso ora gagas maksud intine seko opo sing disampeke.