Tolong jelaskan mengenai Tawar, nyoko jeung auténtikasi dari Perjangjian internasional dalam bahasa sunda

Koropak:Bill Clinton, Yitzhak Rabin, Yasser Arafat di White House 1993-09-13.Perdana Mentri Israél Yitzhak Rabin, Présidén Amérika Sarikat Bill Clinton, jeung Ketua Organisasi Pembebasan Paléstina Yasser Arafat dina upacara nandatanganan Oslo Accords dina 13 Séptémber 1993. Numutkeun Pasal 7 Konvénsi Wina 1969, prosés negosiasi (negosiasi), nyoko kana naskah (adoption), jeung auténtikasi (authentication) tina dokumén asli anu dilaksanakeun ku utusan nagara kudu boga Lengkep Surat Kuasa (kuasa pinuh). Definisi "full power of attorney" nurutkeun Pasal 2(1)(c) Konvénsi Wina 1969 nyaéta "dokumen anu dikaluarkeun ku otoritas kompeten hiji nagara anu nunjuk hiji atawa sababaraha jalma pikeun ngawakilan nagara dina negotiating, stipulating, atawa ngaoténtikasi téks kasapukan, pikeun nyatakeun niat nagara pikeun kaiket ku hiji kasapukan, atawa pikeun ngalaksanakeun tindakan-tindakan séjén anu aya hubunganana jeung kasapukan." Utusan anu ngalakukeun teu merlukeun Surat Kuasa Penuh disebutkeun dina Pasal 7(2) Konvénsi Wina 1969, saperti kapala nagara, kapala pamaréntahan, jeung menteri luar nagri . Dina prakna, nagara-nagara nyadiakeun Surat Kuasa Umum ka wawakil permanén dina organisasi internasional sangkan teu perlu ngaluarkeun Surat Kuasa pikeun unggal rundingan. A Full Power of Attorney sorangan teu sarua jeung credential atawa letter of credence, nyaéta surat nu dibikeun ku utusan attending konferensi internasional ka hiji nagara atawa organisasi internasional hosting konferensi. Kapercayaan ieu dikaluarkeun ku nagara utusan pikeun masihan otorisasi anjeunna salaku wawakil nagara. Surat Kuasa Penuh sareng kredensial tiasa digabungkeun dina hiji dokumén. Pasal 8 Konvénsi Wina 1969 teras netepkeun yén upami hiji jalma henteu nyumponan sarat anu didaptarkeun dina Pasal 7, sadayana lampahna dianggap teu boga pangaruh hukum iwal nagara nu dimaksud mastikeun yén tindakan nu dilaksanakeun ngagambarkeun pamadegan nagara éta.

Saatos prosés negosiasi réngsé, nagara-nagara anu kalibet dina prosés éta kedah ngadopsi téks perjanjian. Prosés nyoko kana ieu naskah diatur dina Pasal 9 Konvénsi Wina 1969. Nurutkeun artikel ieu, nyoko kana naskah kudu ngalibetkeun sakumna nagara anu kalibet dina nyusunna, kajaba nagara-nagara ieu mikahayang lain. Samentara éta, Pasal 9(2) Konvénsi Wina 1969 nyatakeun yén nyoko kana téks perjangjian dina konperénsi internasional merlukeun persetujuan dua per tilu nagara anu hadir sareng milih, kecuali dua per tilu nagara mutuskeun pikeun nerapkeun aturan séjén.

Auténtikasi dokumén nyaéta prosedur anu nangtukeun final, versi otentik tina hiji pajangjian. Prosedur ieu diatur dina Pasal 10 Konvénsi Wina 1969. Nagara anu kalibet dina rundingan bisa nangtukeun prosedur sorangan pikeun auténtikasi pasatujuan. Salian ti éta, aya ogé cara tradisional pikeun ngaoténtikasi téks perjanjian anu diakuan dina Pasal 10(b) Konvénsi Wina 1969, nyaéta ngaliwatan Initialling, nandatanganan, atawa nandatanganan  ad referendum dina téks kasapukan atawa Final Act.  Inisial sorangan mangrupa prosedur nalika negotiator utama unggal nagara nulis inisialna di handap unggal kaca. Samentara éta, nandatanganan hiji  referendum iklan  hartina signing nu perlu dikonfirmasi afterwards guna dianggap valid. Dina prakna, initialling kana téks kasapukan bilateral dianggap sabagé tindakan nyoko kana téks ogé ngaoténtikasi éta, kajaba perjangjian ogé valid dina basa séjén. Samentara éta, pasatujuan multilateral saméméhna ogé dioténtikasi ku tanda tangan, tapi pasatujuan multilateral ayeuna ditulis dina sababaraha basa anu sarua valid. Tungtungna prosésna jadi panjang jeung hésé.