Jabarkan Tanggungjawab negeri dari Hak ekonomi, sosial dan budaya dalam bahasa melayu

Hak ekonomi, sosial dan budaya yang termaktub dalam instrumen hak asasi manusia antarabangsa dan serantau adalah mengikat di sisi undang-undang. Negara anggota mempunyai kewajipan undang-undang untuk menghormati, melindungi dan memenuhi hak-hak ini. Sifat sebenar kewajipan negara dalam hal ini telah ditetapkan terutamanya berkaitan dengan Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Ekonomi, Sosial dan Budaya (ICESCR),  dan Protokol Pilihan selanjutnya kepada Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Ekonomi, Sosial dan Budaya telah telah ditubuhkan mengikut Deklarasi Vienna dan Program Tindakan .

Negara pihak kepada ICESCR dikehendaki mengambil "tindakan progresif" ke arah pemenuhan hak ICESR. Walaupun pemenuhan segera mungkin tidak dapat dilakukan kerana keadaan ekonomi sesebuah negara, penangguhan tindakan proaktif tidak dibenarkan. Pihak negara mesti menunjukkan usaha yang tulen untuk mendapatkan hak ekonomi, sosial dan budaya yang termaktub dalam ICESCR. Beban pembuktian untuk tindakan progresif dianggap pada pihak negara. Larangan diskriminasi berhubung dengan hak ekonomi, sosial dan budaya dianggap berkuat kuasa serta-merta. Negara-negara pihak mesti memansuhkan undang-undang, dasar dan amalan yang menjejaskan kenikmatan hak ekonomi, sosial dan budaya yang sama dan mengambil tindakan untuk mencegah diskriminasi dalam kehidupan awam. Semua pihak negeri, tanpa mengira keadaan ekonomi dalam negara atau kekurangan sumber, dikehendaki memastikan penghormatan terhadap hak sara hidup minimum untuk semua. Pihak negeri juga mesti memastikan sumber yang ada diakses dan digunakan secara saksama. Oleh itu, keputusan kerajaan tentang cara memperuntukkan sumber haruslah tertakluk kepada penelitian. Langkah perundangan sahaja tidak mencukupi untuk memastikan pematuhan dengan ICESCR dan pihak negeri dijangka menyediakan remedi kehakiman di samping mengambil langkah pentadbiran, kewangan, pendidikan dan sosial.

Rangka kerja pemantauan, penguatkuasaan dan pelaksanaan

Pertubuhan antara kerajaan dan badan bukan kerajaan (NGO) secara berterusan mengabaikan hak ekonomi, sosial dan budaya sejak 50 tahun lalu.  Walaupun semua hak asasi manusia dikatakan "sama rata, tidak boleh dibahagikan, saling berkaitan, dan saling bergantung", rangka kerja pemantauan, penguatkuasaan dan pelaksanaan untuk hak ekonomi, sosial dan budaya kurang maju berbanding hak sivil dan politik . Mekanisme penguatkuasaan antarabangsa paling kuat untuk hak sivil dan politik, dan pencabulannya dianggap lebih serius daripada hak ekonomi, sosial dan budaya. Terdapat beberapa NGO antarabangsa yang memberi tumpuan kepada hak ekonomi, sosial dan budaya dan terdapat beberapa peguam yang mempunyai pengetahuan atau pengalaman untuk mempertahankan hak ekonomi, sosial dan budaya di peringkat kebangsaan atau antarabangsa. Hak ekonomi, sosial dan budaya kurang berkemungkinan daripada hak sivil dan politik dilindungi dalam perlembagaan negara.

Pada tahun 2008, Perhimpunan Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menerima pakai Protokol Pilihan kepada Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Ekonomi, Sosial dan Budaya, yang memberikan Jawatankuasa Hak Ekonomi, Sosial dan Budaya kecekapan untuk menerima dan mempertimbangkan komunikasi daripada individu yang mendakwa bahawa hak mereka di bawah Perjanjian telah dilanggar oleh pihak negara. Protokol mula berkuat kuasa pada 5 Mei 2013.

Pada tahun 2017, untuk piawaian global yang sama dalam Syor Sains dan Penyelidik Saintifik yang berkaitan dengan hak untuk sains, negeri-negeri bersetuju pada Persidangan Agung UNESCO untuk menerima pakai laporan empat tahun mengenai pelaksanaan, dan bersetuju bahawa Lembaga Eksekutif UNESCO adalah cekap untuk menguruskan pemantauan., dengan rangkaian Suruhanjaya Kebangsaan UNESCO dan rakan akademik digerakkan di negara-negara untuk memastikan pelaksanaan dan pemantauan di peringkat negara.  Untuk konvensyen hak asasi manusia antarabangsa utama lain yang disebutkan di atas terdapat pelbagai badan perjanjian lain untuk memastikan beberapa pemantauan pelaksanaan. Dan setiap satu boleh menghantar kepada Majlis Hak Asasi Manusia laporan kes-kes individu apabila negeri adalah subjek Kajian Berkala Sejagat.

Pendidikan sebagai hak asasi manusia

Pendidikan dijamin sebagai hak asasi manusia dalam banyak perjanjian hak asasi manusia, termasuk:

Konvensyen Menentang Diskriminasi dalam Pendidikan  (1960, CADE).

The International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights  (1966, ICESCR).

Konvensyen Mengenai Penghapusan Segala Bentuk Diskriminasi Terhadap Wanita  (1979, CEDAW).

Konvensyen mengenai Hak Kanak-kanak  (1989, CRC).

Hak untuk mendapat pendidikan meletakkan individu di tengah-tengah kerangka pendidikan.

Pendidikan sebagai hak asasi manusia mempunyai ciri-ciri berikut:

Ia adalah hak; Pendidikan bukanlah satu keistimewaan atau tertakluk kepada kehendak politik atau amal. Ia adalah hak asasi manusia. Ia meletakkan tuntutan mandatori kepada pemegang tugas (terutamanya negeri, tetapi juga ibu bapa, kanak-kanak, dan pelakon lain).

Ia adalah universal; Setiap orang berhak mendapat pendidikan tanpa diskriminasi . Ini termasuk kanak - kanak, remaja, belia, dewasa dan orang tua .

Ia adalah keutamaan yang tinggi; Pendidikan adalah keutamaan utama negara. Kewajipan untuk memastikan hak pendidikan tidak boleh diketepikan.

Ia adalah hak yang penting; Pendidikan memainkan peranan penting dalam memastikan semua hak asasi manusia yang lain. Ia mempunyai dimensi ekonomi, sosial, budaya, sivil dan politik .

Hak untuk pendidikan meletakkan kewajipan undang-undang kepada negara apabila mereka membuat keputusan mengenai pendidikan dan sistem pendidikan. Ia menawarkan rangka kerja normatif yang dipersetujui di peringkat antarabangsa untuk piawaian yang tidak boleh dinyatakan di bawah mengenai pendidikan warganegara dan bukan warganegaranya.

Piawaian ini mentakrifkan apa yang negeri mesti lakukan dan elakkan lakukan untuk memastikan maruah individu. Hak untuk mendapat pendidikan adalah luas dan merangkumi banyak aspek pendidikan. Ini bermakna bagi bidang khusus yang berkaitan dengan pendidikan, negara mesti bertindak dalam sempadan yang dibenarkan di bawah undang-undang hak asasi manusia antarabangsa (IHRL).