Saya mau tau Sejarah dari Kereta berhud. Jelaskan dalam bahasa melayu

Majoriti kereta awal adalah kenderaan terbuka tanpa bumbung atau sisi.     Menjelang akhir abad kesembilan belas, apabila enjin kereta menjadi lebih berkuasa, kain lipat atau bumbung kulit (seperti yang dilihat pada gerabak Victoria atau Landau) mula muncul pada kereta.   Phaeton (kereta dua tempat duduk dengan bumbung sementara), brougham atau coupé de ville, yang mempunyai petak penumpang tertutup di bahagian belakang manakala pemandu duduk di hadapan sama ada di kawasan terbuka, atau landaulet, yang mempunyai bumbung tetap manakala ruang penumpang mempunyai bumbung lipat. Kenderaan yang lebih murah, seperti runabout, roadster sukan dan kereta touring yang kuat, sama ada di udara terbuka sepenuhnya atau mempunyai bahagian atas lipat primitif dan langsir sisi jelas yang boleh ditanggalkan.

Pada tahun 1920-an, kereta dengan badan tertutup menjadi biasa kerana ia dibuat dalam jumlah besar. Kereta yang dibuka sepenuhnya mula menjadi kurang popular di kalangan orang biasa.  Pada pertengahan 1930-an, hanya beberapa kereta boleh tukar mewah dijual dan harganya sangat mahal.  Pada tahun 1939, Plymouth membuat kereta boleh tukar dengan bumbung yang boleh naik dan turun menggunakan dua silinder khas.

Peningkatan dalam permintaan untuk boleh tukar berlaku akibat pendedahan tentera Amerika di Perancis dan United Kingdom semasa Perang Dunia 2 kepada kenderaan roadster kecil yang tidak boleh diakses di Amerika Syarikat dalam tempoh itu.  Himpunan kereta merangkumi MG Midget dan roadster Triumph Roadster. Hudson berjaya menyepadukan reka bentuk boleh tukar ke dalam badan tunggal kereta pasaran massa pada tahun 1948.   Rangkaian ini termasuk pilihan bersaiz padat, seperti Rambler American  dan Studebaker Lark, serta lebih banyak alternatif mewah termasuk Packard Caribbean, Oldsmobile 98 dan Chrysler's Imperial  Pengeluar kereta selalunya menggabungkan gaya badan boleh tukar sebagai ciri pilihan dalam spektrum gaya badan yang tersedia untuk model tertentu.

Boleh tukar dalam pasaran AS mencapai kemuncak jualan pada tahun 1965 dan jatuh popular dalam tempoh lima tahun akan datang.  Penyaman udara pilihan menjadi lebih popular dan ketersediaan bumbung matahari dan penutup T mengehadkan daya tarikan gaya badan terbuka serta bunyi bising, kebocoran dan pembaikan yang berkaitan dengan bahagian atas kain.  Populariti kereta boleh tukar telah dikurangkan oleh peningkatan kelajuan perjalanan di jalan raya (mengakibatkan lebih banyak angin dan bunyi untuk penghuni) dan cadangan standard keselamatan kemalangan kenderaan di Amerika Syarikat.

Bahagian pasaran boleh tukar jatuh kepada dua atau tiga peratus daripada jumlah jualan dan pembuat kereta AS menghentikan gaya badan daripada barisan mereka.  American Motors berhenti membuat boleh tukar selepas tahun model 1968, Chrysler selepas 1971, Ford selepas 1973 dan kebanyakan bahagian General Motors selepas 1975. Cadillac bertahan sehingga 1976, apabila mereka membuat kira-kira 14,000. 200 yang terakhir mempunyai motif merah, putih dan biru serta plak papan pemuka. Yang terakhir ditawarkan kepada Institusi Smithsonian, yang pemegang amanahnya menolaknya kerana pada masa itu ia bukan artifak bersejarah, "Walaupun ia mungkin dalam tiga generasi ... atau pada Tricentennial."  Selepas boleh tukar Cadillac Eldorado terakhir dibuat pada tahun 1976, satu-satunya boleh tukar kilang yang dijual di Amerika Syarikat telah diimport. Membuat boleh tukar pada barisan pemasangan adalah mahal dan memakan masa, oleh itu tidak berbaloi dengan masalah yang diperlukan untuk menjual bilangan kereta yang terhad.

Pakar khusus telah diambil untuk membina kereta seperti versi teratas Targa bagi AMC Concord dan Eagle "Sundancer" serta Toyota Celica "Sunchaser" sebagai model khusus.   Syarikat Sunroof Amerika (ASC), yang bertanggungjawab mempopularkan pilihan bumbung matahari untuk gaya badan biasa, menukar Buick Riviera kepada boleh tukar penuh yang memaksa General Motors memasarkannya sebagai sebahagian daripada model Buick 1982.  Chrysler Corporation juga memperkenalkan gaya badan boleh tukar dalam barisan 1982 berdasarkan K-Car, contohnya LeBaron, dan untuk Dodge, 400 .   Ford memperkenalkan semula Mustang boleh tukar untuk tahun 1983 manakala American Motors Corporation (AMC) menambah versi boleh tukar Renault Alliance pada tahun 1984.

Pada tahun 1989, Mazda mengeluarkan Mazda MX-5 generasi pertama (dipanggil "Miata" di Amerika Utara), yang telah menjadi kereta boleh tukar terlaris dengan lebih 1 juta unit kenderaan ini telah  terjual.  Juga pada tahun 1989, Toyota mengeluarkan Toyota Soarer Aerocabin, yang menggunakan bumbung atas keras boleh tarik yang dikendalikan secara elektrik.  Sebanyak 500 unit telah dihasilkan.

Model khusus untuk gaya badan boleh tukar adalah seperti model model Mazda MX-5, Porsche Boxster dan Opel Cascada .