Jelaskan Dinasti Qing dari Demokrasi di China dalam bahasa melayu

Pengenalan pertama konsep demokrasi moden ke China dikreditkan kepada penulis Cina yang dibuang negeri Liang Qichao . Pada tahun 1895, beliau menyertai pembantahan di Beijing untuk meningkatkan penyertaan popular semasa dinasti Qing lewat, dinasti pemerintah terakhir China. Ia adalah yang pertama seumpamanya dalam sejarah Cina moden. Selepas melarikan diri ke Jepun berikutan tindakan keras kerajaan terhadap penunjuk perasaan anti-Qing, Liang Qichao menterjemah dan mengulas karya Hobbes, Rousseau, Locke, Hume, Bentham dan ramai ahli falsafah politik barat yang lain. Beliau menerbitkan eseinya dalam satu siri jurnal yang dengan mudah menemui khalayak di kalangan cerdik pandai China yang haus akan penjelasan mengapa China, yang dahulunya sebuah empayar sendiri yang menggerunkan, kini hampir dipecah belah oleh kuasa asing. Dalam mentafsirkan demokrasi Barat melalui prisma latar belakangnya yang kuat Konfusianisme, Liang membentuk idea-idea demokrasi yang akan digunakan sepanjang abad yang akan datang. Liang menggemari reformasi beransur-ansur untuk menjadikan China sebagai raja berperlembagaan dengan demokrasi. Matlamat Pembaharuan Seratus Hari adalah untuk memperbaharui China kepada sistem sedemikian, tetapi ia telah diterbalikkan dengan cepat dalam Rampasan Kuasa Wuxu .

Pesaing hebat Liang dalam kalangan intelektual progresif ialah Dr. Sun Yat-sen, seorang revolusioner republik. Sun merasakan bahawa demokrasi adalah mustahil selagi monarki Qing masih wujud. Demokrasi adalah sebahagian daripada platformnya, Tiga Prinsip Rakyat (三民主義) – prinsip rakyat di bawah 1 negara (nasionalisme), prinsip hak rakyat (demokrasi), dan prinsip penghidupan dan kesejahteraan rakyat. makhluk (beradab, kesopanan dan rasa hormat). Seperti Liang, Sun bersetuju bahawa demokrasi, atau sekurang-kurangnya hak pilih sejagat, tidak boleh berlaku dalam sekelip mata di negara yang mempunyai kadar buta huruf yang tinggi dan kekurangan kesedaran politik. Tiga Peringkat Revolusi Sun menggesa tempoh "pengajaran politik" di mana orang ramai akan dididik sebelum pilihan raya dapat berlaku.

Menjawab kegagalan sivil dan perasaan tidak puas hati, Mahkamah Imperial Qing bertindak balas dengan menganjurkan pilihan raya. Pilihan raya moden pertama China telah dianjurkan oleh Yuan Shikai untuk majlis daerah Tianjin pada tahun 1907. Pada tahun 1909, 21 daripada 22 wilayah, kecuali Xinjiang, mengadakan pilihan raya untuk perhimpunan wilayah dan majlis perbandaran. Keperluan adalah ketat; hanya mereka yang lulus peperiksaan empayar, bekerja dalam kerajaan atau tentera, atau memiliki 5000 yuan harta boleh mengundi atau bertanding jawatan. Ini pada asasnya mengehadkan pengundi kepada golongan bangsawan . Beratus-ratus ribu mengundi dan pemenangnya kebanyakannya ialah raja berperlembagaan, pengikut Liang Qichao. Perhimpunan wilayah memilih separuh daripada 200 ahli dewan negara, separuh lagi dipilih oleh pemangku Raja Chun. Semua perhimpunan ini menjadi sarang perbezaan pendapat terhadap Qing kerana mereka dilindungi oleh kebebasan bersuara. Pada tahun 1909, kerajaan Qing mengadakan pilihan raya parlimen.