Jelaskan Latar belakang dari Matlamat Pembangunan Mampan 1 dalam bahasa melayu

Pada 2013, dianggarkan 385 juta kanak-kanak hidup dengan kurang daripada AS$1.90 sehari. Namun begitu, angka-angka ini tidak boleh dipercayai oleh kerana jurang besar dalam data mengenai status kanak-kanak di seluruh dunia. Secara purata, 97 peratus negara tidak mempunyai data yang mencukupi untuk menentukan keadaan kanak-kanak miskin dan membuat unjuran SDG 1, dan 63 peratus negara tidak mempunyai data tentang kemiskinan kanak-kanak sama sekali.

Sejak 1990, negara di seluruh dunia telah mengambil pelbagai langkah untuk mengurangkan kemiskinan dan mencapai hasil yang luar biasa. Bilangan orang yang hidup dalam kemiskinan tegar menurun daripada 1.8 bilion kepada 776 juta pada tahun 2013. Namun begitu, rakyat terus hidup dalam kemiskinan dengan Bank Dunia menganggarkan 40 juta hingga 60 juta orang akan jatuh ke dalam kemiskinan tegar pada 2020. Garis kemiskinan yang sangat rendah adalah wajar dalam menonjolkan keperluan orang-orang yang berada dalam kedudukan yang paling tidak menguntungkan. Walau bagaimanapun, sasaran itu mungkin tidak mencukupi bagi perihal sara hidup dan keperluan asas, dan dengan ini, perubahan berdasarkan garis kemiskinan yang lebih tinggi juga biasa diperhatikan.

Kemiskinan adalah lebih daripada kekurangan pendapatan atau sumber: orang ramai hidup dalam kemiskinan jika mereka kekurangan perkhidmatan asas seperti penjagaan kesihatan, keselamatan dan pendidikan. Mereka juga mengalami kelaparan, diskriminasi sosial dan pengecualian daripada proses membuat keputusan. Satu metrik alternatif yang mungkin ialah Indeks Kemiskinan Berbilang Dimensi.

Wanita menghadapi risiko berpotensi mengancam nyawa dari kehamilan yang awal atau kerap. Ini boleh mengakibatkan tahap pendidikan dan pendapatan yang lebih rendah. Kemiskinan mempengaruhi kumpulan umur secara berbeza, dengan kesan yang paling dahsyat dialami oleh kanak-kanak. Ia menjejaskan pendidikan, kesihatan, nutrisi dan keselamatan mereka, dan memberi kesan kepada perkembangan emosi dan rohani. Pencapaian Matlamat 1 terhalang oleh kekurangan pertumbuhan ekonomi di negara termiskin di dunia, ketidaksamaan yang semakin meningkat, keadaan negara yang semakin rapuh dan kesan perubahan iklim. Pemerintah tempatan memainkan peranan yang relevan dalam perkara yang berkaitan dengan kemiskinan. Peranan ini berbeza di seluruh dunia dan termasuk:

Tadbir urus betul untuk memenuhi keperluan golongan miskin bandar dan dapat menggalakkan akauntabiliti dan ketelusan.

Memastikan pendidikan inklusif untuk meningkatkan peluang kebolehpasaran.

Mengusahakan etika perniagaan perniagaan komuniti yang memberi kesan kepada masyarakat miskin dan luar bandar.

Sebelum pandemik COVID-19 pada 2020, kadar pengurangan kemiskinan global telah dikurangkan, dan diramalkan bahawa sasaran global untuk menamatkan kemiskinan menjelang 2030 akan tersasar. Walau bagaimanapun, wabak itu mendorong berpuluh-puluh juta orang kembali ke dalam kemiskinan tegar lalu membatalkan kemajuan bertahun-tahun. Dianggarkan kadar kemiskinan tegar global diunjurkan 8.4 hingga 8.8 peratus pada 2020, iaitu menghampiri parasnya pada 2017. Akibatnya, dianggarkan 40 hingga 60 juta orang akan ditolak kembali ke dalam kemiskinan tegar, peningkatan pertama dalam kemiskinan global dalam tempoh lebih 20 tahun.