Jelaskan Pamanggihan astéroid dari Astéroid dalam bahasa sunda

Métoda manggihan astéroid geus dimekarkeun sacara drastis salila dua abad katukang.

Dina taun-taun terahir abad ka-18, Baron Franz Xaver von Zach ngorganisir 24 urang astronom pikeun maluruh "planét nu leungit" di langit nu diperkirakeun 2.8 AU ti Panonpoé dumasar kana aturan Titius-Bode, sabagéannana minangka balukar tina pamanggihan planét Uranus, ku Sir William Herschel taun 1781, dina jarak nu "diperkirakeun" ku hukum kasebut. Tugas ieu merlukeun disayagakeunnana peta langit nu digambar ku leungeun keur sakabéh béntang dina pita zodiac nepikeun ka wates kapusing nu disatujuan.  Dina peuting nu patuturut, langit digambar deui sarta objék-objék nu pindah bakal ditandaan ku titik. Gerakan planét leungit nu diharepkeun harita mah 30 detik arc per jam, kakara bisa katempo ku panalungtik.

Ironisna, astéroid munggaran, 1 Ceres, henteu katimu ku anggota grup, tapi sacara henteu ngahaja dina taun 1801 ku  Giuseppe Piazzi diréktur observatorium Palermo, di Sicilia. Anjeunna manggihan hiji objék siga béntang dina Taurus sarta anjeunna nuturkeun parobahan tempat objék ieu salila sababaraha peuting. Babaturannana, Carl Friedrich Gauss, ngagunakeun observasi ieu keur nangtukeun jarak pasti ti objék nu teu kanyahoan ieu nepi ka Bumi. Itungan Gauss nempatkeun objék ieu antara planét Mars jeung Yupiter. Piazzi ngaranan Ceres, déwa tatanén Romawi.

Tilu astéroid séjénna (2 Pallas, 3 Juno, 4 Vesta) kapanggih ngan sakeudeung, sababaraha taun sanggeusna, Vesta mah kapanggihna taun 1807. Sanggeus dalapan taun deui maluruh tanpa hasil, lolobana astronom nganggep yén geus taya deui astéroid lianna. Ku kituna, pamaluruhan satuluyna dibolaykeun.

Sanajan kitu, Karl Ludwig Hencke mah tetep maluruh astéroid séjénna, nu dimimitian dina taun 1830. Lima belas taun sanggeusna, anjeunna manggihan 5 Astraea, astéroid anyar munggaran nu kapanggih deui salila 38 taun. Anjeunna ogé manggih 6 Hebe kurang tina dua taun satuluyna. Sanggeus ieu, astronom séjén milu nalungtik deui antukna satuluyna mah saeutikna hiji astéroid anyar kapanggih sanggeus waktu harita (kajaba wanci perang taun 1945). Nu seneng moro astéroid nu kasohor dina jaman kiwari nyaéta J. R. Hind, Annibale de Gasparis, Robert Luther, H. M. S. Goldschmidt, Jean Chacornac, James Ferguson, Norman Robert Pogson, E. W. Tempel, J. C. Watson, C. H. F. Peters, A. Borrelly, J. Palisa, Paul Henry and Prosper Henry jeung Auguste Charlois.

Dina taun 1891, Max Wolf naratas dipigunakeunnana astrofotografi keur ngadetéksi asteroid, nu katémbong minangka corétan pondok dina pelat fotografis pencahayaan panjang (long-exposure). Hal ieu sacara drastis nambah rata-rata detéksi lamun dibandingkeun jeung métode visual saméméhna: Wolf sorangan manggih 248 asteroid, nu dimimitian ku 323 Brucia, padahal ukur saeutik leuwih ti 300 nu kapanggih nepi ka wanci digunakeunnana métodena Wolf. Deui, saabad sanggeusna, ukur sababaraha ratus asteroid nu kaidéntifikasi, dinomeran jeung dingaranan. Harita ogé sabenerna kanyahoan yén loba kénéh asteroid, tapi lolobana astronom henteu ngawaro, nyebutna ogé "bentang leutik di langit".