Kamu bisa jelasin ke aku soal Hak negatif dan positif dalam bahasa melayu?

Hak individu A untuk mewajibkan (menguatkuasakan kewajipan ke atas) individu B untuk menahan diri daripada campur tangan fizikal (bersebab) dengan, khususnya tort kecuaian yang mengganggu semata-mata, sesuatu objek atau benda dipanggil hak negatif .   Jadi hak negatif ialah hak tuntutan . Jika hak tuntutan bukan hak negatif, ia dipanggil hak positif .  Bagi setiap hak tuntutan orang A untuk mewajibkan orang B sepadan dengan kewajipan pada B, jadi obligasi yang sepadan dengan hak negatif dipanggil 'kewajipan negatif'  dan kewajipan bersamaan dengan hak positif sebagai 'kewajipan positif'.  Contoh hak negatif ialah hak semula jadi untuk pemilikan diri dan harta seperti tanah dan kedaulatan wilayah negara. Contoh hak positif ialah hak kerajaan untuk menguatkuasakan undang-undang ke atas semua penduduk atau kontrak jualan untuk menerima produk. Fitnah, persaingan pasaran bebas atau keengganan untuk menawarkan perkhidmatan penghantaran bukanlah bentuk kerosakan yang berliku-liku semestinya disebabkan oleh tindakan campur tangan murni. Larangan terhadap tindakan ini adalah kewajipan positif dan hak untuk tidak boleh dicabuli tindakan ini adalah hak positif.

Dalam definisi naif hak negatif dan positif ialah hak yang mewajibkan sama ada peninggalan ( hak negatif ) atau tindakan ( hak positif ). Takrifan ini menjadikan kedua-dua jenis hak setara kerana peninggalan X ialah set semua tindakan yang tidak melibatkan melakukan X, juga merupakan tindakan. Takrifan naif untuk tidak bertindak, iaitu meninggalkan semua tindakan, adalah mustahil, tetapi tidak campur tangan adalah. Hak negatif mungkin termasuk hak sivil dan politik seperti kebebasan bersuara, nyawa, harta peribadi, kebebasan daripada jenayah kekerasan, perlindungan daripada ditipu, kebebasan beragama, habeas corpus, perbicaraan yang adil dan hak untuk tidak diperhambakan oleh orang lain .

Hak positif, seperti yang dicadangkan pada mulanya pada tahun 1979 oleh ahli perundangan Czech Karel Vašák, mungkin termasuk hak sivil dan politik lain seperti hak untuk mendapatkan peguam dan perlindungan polis terhadap orang dan harta benda. Selain itu, ia termasuk hak ekonomi, sosial dan budaya seperti makanan, perumahan, pendidikan awam, pekerjaan, keselamatan negara, ketenteraan, penjagaan kesihatan, keselamatan sosial, akses internet dan taraf hidup minimum. Dalam akaun "tiga generasi" hak asasi manusia, hak negatif sering dikaitkan dengan hak generasi pertama, manakala hak positif dikaitkan dengan generasi kedua dan ketiga.

Sesetengah ahli falsafah (lihat kritikan) tidak bersetuju bahawa perbezaan hak negatif-positif adalah berguna atau sah.

Di bawah teori hak positif dan negatif, hak negatif ialah hak untuk tidak dikenakan tindakan orang lain atau kumpulan seperti kerajaan, biasanya berlaku dalam bentuk penderaan atau paksaan . Hak negatif wujud melainkan seseorang bertindak menafikannya . Hak positif ialah hak untuk dikenakan tindakan orang atau kumpulan lain. Dalam rangka perintah kategori Kantian, hak negatif boleh dikaitkan dengan tugas yang sempurna, manakala hak positif boleh dihubungkan dengan tugas yang tidak sempurna .

Kepercayaan dalam perbezaan antara hak positif dan negatif secara amnya dikekalkan, atau ditekankan, oleh golongan libertarian, yang percaya bahawa hak positif tidak wujud sehingga ia dicipta melalui kontrak. Deklarasi Hak Asasi Manusia Sejagat Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menyenaraikan kedua-dua hak positif dan negatif (tetapi tidak mengenal pasti hak tersebut). Perlembagaan kebanyakan demokrasi liberal menjamin hak negatif, tetapi tidak semua termasuk hak positif. Hak positif selalunya dijamin oleh undang-undang lain, dan majoriti demokrasi liberal menyediakan warganya pendidikan yang dibiayai awam, penjagaan kesihatan, keselamatan sosial dan faedah pengangguran .

Apabila hak negatif dan positif bercanggah

Hak dianggap tidak boleh diketepikan . Walau bagaimanapun, dalam praktiknya, ini sering dianggap sebagai absolutisme berperingkat, kerana hak disusun mengikut tahap kepentingannya, dan pencabulan hak yang kurang penting diterima dalam perjalanan mencegah pencabulan hak yang lebih penting. Walaupun hak untuk tidak dibunuh tidak boleh diketepikan, kewajipan yang sepadan terhadap orang lain untuk menahan diri daripada membunuh secara amnya mempunyai sekurang-kurangnya satu pengecualian: mempertahankan diri . Kewajipan negatif tertentu yang diterima secara meluas (seperti kewajipan untuk menahan diri daripada mencuri, membunuh, dsb.) sering dianggap sebagai prima facie, bermakna bahawa kesahihan kewajipan itu diterima "pada mukanya"; tetapi walaupun tidak dipersoalkan, kewajipan tersebut masih boleh disenaraikan untuk analisis etika. Kebanyakan masyarakat moden menegaskan bahawa persoalan etika lain yang sangat serius perlu dimainkan sebelum mencuri boleh membenarkan pembunuhan. Oleh kerana dianggap secara universal sebagai salah satu kewajipan tertinggi, jika bukan kewajipan tertinggi, kewajipan untuk tidak membunuh adalah jauh lebih besar daripada kewajipan untuk tidak mencuri. Inilah sebabnya mengapa pelanggaran yang terakhir tidak membenarkan pelanggaran terhadap akta yang terdahulu.

Kewajipan positif memberikan kewajipan. Dalam etika, kewajipan positif hampir tidak pernah dianggap prima facie . Kewajipan negatif terbesar mungkin hanya mempunyai satu pengecualian — satu kewajipan mempertahankan diri yang lebih tinggi. Walau bagaimanapun, walaupun kewajipan positif yang paling besar secara amnya memerlukan analisis etika yang lebih kompleks. Sebagai contoh, seseorang boleh dengan mudah mewajarkan kegagalan untuk membantu, bukan hanya seorang, tetapi beberapa kanak-kanak yang cedera dengan agak beretika, dalam kes triage selepas bencana. Pertimbangan ini telah menyebabkan ahli etika bersetuju secara umum bahawa kewajipan positif biasanya lebih rendah daripada kewajipan negatif, kerana ia tidak boleh dipercayai prima facie . Beberapa pengkritik hak positif secara tersirat mencadangkan bahawa kerana kewajipan positif tidak boleh dipercayai prima facie, ia mesti sentiasa dipersetujui melalui kontrak.

Ahli falsafah abad kesembilan belas Frédéric Bastiat meringkaskan konflik antara hak negatif dan positif ini dengan berkata:

Jan Narveson, menunjukkan yang hujah bahawa tidak ada perbezaan antara hak negatif dan positif atas alasan bahawa hak negatif memerlukan polis dan mahkamah kerana penguatkuasaan mereka adalah "tersilap." Beliau berkata bahawa persoalan antara apa yang berhak dilakukan dan jika sesiapa menguatkuasakannya, adalah isu yang berasingan. Jika hak hanya negatif, maka ia bermakna tiada siapa yang mempunyai kewajipan untuk menguatkuasakannya, namun, individu mempunyai hak untuk menggunakan apa-apa cara tanpa paksaan untuk mendapatkan kerjasama orang lain dalam melindungi hak tersebut. Dia berkata "perbezaan antara negatif dan positif agak kukuh."  Libertarian berpendapat bahawa hak positif, yang termasuk hak untuk dilindungi, tidak wujud sehingga ia diwujudkan melalui kontrak. Walau bagaimanapun, mereka yang mempunyai pandangan ini tidak bermakna polis, sebagai contoh, tidak bertanggungjawab untuk melindungi hak rakyat. Oleh kerana mereka berkontrak dengan majikan mereka untuk membela rakyat daripada keganasan, maka mereka telah mewujudkan kewajipan itu kepada majikan mereka. Hak negatif untuk hidup mungkin membenarkan seseorang individu untuk mempertahankan hidupnya daripada orang lain cuba membunuhnya, atau mendapatkan bantuan sukarela daripada orang lain untuk mempertahankan hidupnya.

Penyokong lain berpendapat bahawa terdapat perbezaan antara hak negatif dan positif, berhujah bahawa kehadiran pasukan polis atau tentera bukan disebabkan oleh sebarang hak positif terhadap perkhidmatan yang dituntut oleh rakyat, sebaliknya kerana ia adalah monopoli semula jadi atau barangan awam. . Ini adalah ciri-ciri mana-mana masyarakat manusia yang timbul secara semula jadi, walaupun berpegang kepada konsep hak negatif sahaja. Robert Nozick membincangkan idea ini dengan panjang lebar dalam bukunya Anarchy, State, and Utopia .