Jabarkan Jisim dari Kebolehdiaman planet dalam bahasa melayu

Planet jisim rendah nyata kurang sesuai untuk hidupan atas dua sebab:

Kurangnya graviti menyukarkan pemeliharaan atmosfera. Molekul-molekul juzuknya lebih berkemungkinan mencapai halaju lepas dan melesap ke angkasa jika ditimpa angin suria atau diganggu pelanggaran. Planet yang tidak tebal atmosferanya akan kekurangan jirim yang diperlukan untuk mencapai biokimia primal (untuk memulakan kehidupan), kekurangan tebatan (untuk membendung lepasan tenaga dari permukaan), kepincangan pemindahan haba seluruh permukaan (contohnya, Planet Marikh dengan atmosferanya yang tipis, jika terletak di jarak dari Matahari yang sama dengan Bumi sekalipun namun ia tetap lebih sejuk daripada Bumi), dan kurangnya perlindungan daripada meteoroid dan sinaran berfrekuensi tinggi. Lebih-lebih lagi, jika atmosferanya kurang daripada 0.006 kali atmosfera Bumi, maka air tidak boleh wujud dalam bentuk cecair kerana tidak tercapainya tekanan atmosfera yang dikehendaki, iaitu 4.56 mm Hg (608 Pa) (atau 0.18 inci Hg). Umumnya, makin rendah tekanan maka makin kecil julat suhu air cecair.

Makin kecil diameter sesebuah planet maka makin tinggi nisbah permukaan dengan isipadunya. Jasad-jasad seumpama ini sering cepat kehilangan tenaga yang tertinggal dari pembentukannya dan oleh itu ciri-ciri geologinya pun mati, ketiadaan gunung berapi, gempa bumi dan aktiviti tektonik yang membekalkan bahan-bahan penampung kehidupan kepada permukaan dan juga  bahan-bahan penyederhana suhu karbon dioksida ke dalam atmosfera. Nampaknya tektonik plat memainkan peranan amat penting di Bumi kerana bukan sahaja prosesnya mengitar semula bahan-bahan kimia dan mineral yang penting, bahkan juga memupuk biokepelbagaian menerusi pembentukan benua dan pertambahan rencam alam sekitar di samping membantu mewujudkan sel-sel perolakan yang diperlukan untuk menjana medan magnet Bumi.

"Jisim rendah" bukanlah faktor yang mutlak sepenuhnya; Bumi rendah jisimnya berbanding planet-planet gergasi gas dalam Sistem Suria tetapi mempunyai diameter, jisim, dan kepadatan tertinggi daripada semua jasad bumian. Bumi cukup besar untuk memelihara atmosfera melalui graviti sahaja, dan juga cukup besar sehingga teras leburnya kekal sebagai 'enjin haba' yang memacu kepelbagaian geologi permukaan (satu lagi komponen utama pemanasan haba ialah penguraian unsur-unsur radioaktif dalam teras planet), berbanding dengan Marikh yang rata-rata 'mati bumi' dan kehilangan sebahagian besar atmosferanya. Maka wajarlah disimpulkan bahawa had jisim minimum bagi kebolehdiaman terletak antara jisim Marikh dan Bumi atau Zuhrah; telah disebutkan 0.3 kali jisim Bumi sebagai garis pemisah kasar untuk planet-planet boleh didiami. Bagaimanapun, kajian Pusat Astrofizik Harvard-Smithsonian pada tahun 2008 mengusulkan bahawa garis pemisah tersebut mungkin lebih tinggi, dan Bumi mungkin sebetulnya terletak dekat dengan paras minimum kebolehdiaman kerana jika jisim lebih rendah daripada itu, maka mustahil terjadi tektonik plat. Planet Zuhrah yang jisimnya 85% jisim Bumi tidak menunjukkan sebarang tanda-tanda aktiviti tektonik. Sebaliknya, "super-Bumi" atau planet bumian yang lebih tinggi jisimnya berbanding Bumi akan mempunyai tahap tektonik plat yang lebih tinggi dan oleh itu nyata sekali terletak dalam julat boleh didiami.

Juga terdapat kekecualian daripada kesimpulan di atas asalkan disebabkan keadaan luar biasa: salah satu bulan Musytari bernama Io (yang lebih kecil daripada mana-mana planet bumian) mempunyai dinamik gunung berapi disebabkan tegasan-tegasan graviti yang diaruh oleh orbitnya, sementara jirannya Europa mungkin mempunyai lautan cecair atau lecah ais di bawah lindungan beku yang juga disebabkan kuasa yang dijana daripada mengitari gergasi gas. Sementara itu, satelit Zuhal yang bernama Titan mempunyai sedikit peluang untuk menampung hidupan kerana memelihara atmosfera yang tebal dan mmempunyai laut-laut metana cecair di permukaan. Tindak balas organik-kimia yang hanya memerlukan tenaga minimum boleh terjadi di dalam laut-laut ini, tetapi barangkali tidak wujudnya sebarang sistem hidupan yang berasaskan tindak balas yang begitu minimum. Jasad-jasad satelit tersebut biarpun kes terkecuali tetapi dapat membuktikan bahawa jisim sebagai syarat kebolehdiaman planet belum boleh dikira sebagai mutlak berdasarkan takat pengetahuan masa kini.

Makin besar planetnya maka makin besar jugalah atmosferanya. Kombinasi halaju lepas tinggi untuk menakung atom ringan-ringan serta aktiviti peluahan gas yang berleluasa daripada peningkatan tektonik plat boleh menambah tekanan atmosfera dan suku di permukaan secara mendadak berbanding Bumi. Kesan rumah hijau dipertingkat dalam atmosfera begitu berat ini sering membayangkan bahawa zon boleh didiami bagi planet-planet begitu besar haruslah lebih jauh dari bintang pusat (berbanding jarak Bumi dari Matahari).

Akhir sekali, planet besar berkemungkinan mempunyai teras besi yang besar, membolehkan adanya medan magnet untuk melindungi planet daripada angin najam dan sinaran kosmos yang boleh menghilangkan atmosfera planet dan menimpakan zarah-zarah terion ke atas segala hidupan yang ada. Jisim bukanlah satu-satunya kriteria untuk menghasilkan medan magnet kerana planetnya juga mesti berputar cukup laju untuk menjana kesan dinamo di dalam terasnya, tetapi ia tetap memainkan peranan penting dalam proses.