Jelaskan Mengikut wilayah dari Seni bina masjid di Indonesia dalam bahasa melayu

Masjid-masjid terawal di Jawa dibina pada pertengahan abad ke-15 dan seterusnya, walaupun terdapat rujukan awal kepada masjid-masjid di ibu kota Majapahit abad ke-14.

Kebanyakan masjid terawal di Jawa biasanya mempunyai bumbung bertingkat. Sebuah serambi (serambi berbumbung) dipasang di hadapan masjid. Bilangan minimum peringkat ialah dua manakala maksimum ialah lima. Bahagian atas bumbung dihias dengan hiasan tanah liat yang dipanggil mustoko atau memolo. Kadangkala tingkat bumbung mewakili pembahagian kepada tingkat yang berasingan yang setiap satunya digunakan untuk fungsi yang berbeza: tingkat bawah untuk solat, tingkat tengah untuk belajar dan tingkat atas untuk azan. Menara tidak diperkenalkan ke Jawa sehingga abad ke-19 sehingga di masjid satu tingkat, azan dibuat daripada 'serambi' yang dilampirkan. Tingkat bumbung tertinggi disokong oleh empat tiang utama, dipanggil soko guru. Di beberapa masjid tertua, salah satu tiang ini diperbuat daripada serpihan kayu yang disatukan dengan jalur logam (yang kepentingannya tidak diketahui).

Di dalam masjid terdapat mihrab di kiblat dinding dan mimbar kayu. Ceruk mihrab diperbuat daripada batu bata dan sangat dihiasi dengan ukiran kayu dalam yang berasal dari seni pra-Islam kawasan itu. Dinding kandang agak rendah dan dihiasi dengan mangkuk sisipan dan pinggan daripada China, Vietnam, dan tempat lain. Di tengah-tengah sebelah timur, terdapat sebuah pintu gerbang yang monumental. Beberapa masjid, seperti masjid di Yogyakarta, dikelilingi oleh parit.

Ciri-ciri lain dari masjid-masjid awal ini ialah peristyle, halaman, dan pintu gerbang.