Coba jelasin Agama jeung sistem pangaweruh dari Kampung Naga dalam bahasa sunda dong

Warga Kampung Naga kabeh ngaku Islam. Pangajaran Al-Qur'an pikeun barudak di Kampung Naga dilaksanakeun dina malem Senén jeung Kemis, sedengkeun pangajaran Al-Qur'an pikeun kolot dilaksanakeun dina malem Jumaah. Dina ngalaksanakeun rukun Islam anu kalima atawa ibadah haji, maranéhna nganggap teu kudu jauh-jauh ka Tanah Suci Mekah, tapi cukup ku ngalaksanakeun upacara Hajat Sasih anu bareng jeung Poé Haji, nyaéta unggal tanggal 10 Rayagung (Dzulhijjah). Upacara Hajat Sasih nurutkeun kapercayaan masarakat Kampung Naga sarua jeung Idul Adha jeung Idul Fitri.

Nurutkeun kapercayaan masarakat Kampung Naga, ku ngalaksanakeun adat-istiadat warisan karuhun hartina ngajénan karuhun. Sagala rupa nu asalna tina ajaran karuhun Kampung Naga, jeung naon-naon nu teu dipilampah ku karuhun dianggap tabu. Upama hal-hal ieu dilakukeun ku masarakat Kampung Naga, hartina ngalanggar adat, teu ngahargaan karuhun, tangtu bakal nimbulkeun musibah.

Kayakinan masarakat Kampung Naga kana arwah masih kénéh dicekel pageuh. Kapercayaan kana ayana jurig cai, nyaéta roh-roh anu nyicingan cai atawa walungan, utamana bagian jero walungan ("leuwi"). Saterusna “ririwa” nyaéta roh-roh anu resep ngaganggu atawa nyingsieunan manusa dina peuting, aya ogé anu disebut “kunti anak” nyaéta roh-roh anu asalna ti awéwé reuneuh anu maot, manéhna resep ngaganggu awéwé anu keur atawa rék ngalahirkeun. Samentara éta, tempat-tempat anu dicicingan ku masarakat Kampung Naga disebut tempat angker. Kitu deui tempat-tempat saperti makam Eyang Singaparana, Bumi ageung jeung masjid-masjid mangrupa tempat anu dianggap sakral pikeun masarakat Kampung Naga.

Pantangan atawa pamali pikeun masarakat Kampung Naga tetep dilaksanakeun kalawan taat, hususna dina kahirupan sapopoé. Upamana tata cara ngawangun jeung wangun imah, lokasi, arah imah, pakean upacara, kasenian, jeung sajabana.

Wangun imah masarakat Kampung Naga kudu dina tihang, bahan imahna awi jeung kai. Hateup imah kudu dijieun tina daun lontar, serat, atawa alang-alang, lanté imah kudu dijieun tina awi atawa papan kai. Imah kudu nyanghareup ka kalér atawa kidul ku cara ngalegaan kulon-wétan. Tembok imah dijieunna tina bilik atawa anyaman awi kalayan anyaman sasag. Imah teu kudu dicét, kecuali dilapis. Bahan imah teu bisa maké témbok, sanajan mampu nyieun imah témbok atawa wangunan (gedong).

Imah teu kudu dilengkepan ku parabot, sapertos korsi, méja, sareng ranjang. Imah teu kudu make panto ti dua arah, sabab nurutkeun pamadegan masarakat Kampung Naga, rezeki anu asup ka imah ngaliwatan panto hareup moal kaluar ngaliwatan panto tukang. Ku sabab kitu, dina masang panto, masarakat Kampung Naga teu meunang masang panto paralél dina garis lempeng.

Dina kasenian, masarakat Kampung Naga miboga pantangan atawa pamali kana kasenian pintonan ti luar Kampung Naga, saperti wayang golék, dangdut, pencak silat, jeung kasenian séjénna anu ngagunakeun waditra goong. Sedengkeun kasenian anu jadi warisan karuhun masarakat Kampung Naga nyaéta ngalayang, angklung, beluk, jeung rengkong. Kasenian beluk ayeuna geus jarang dilakukeun, sedengkeun kasenian rengkong geus teu dipikawanoh, utamana di kalangan generasi ngora. Najan kitu, pikeun masarakat Kampung Naga anu rék lalajo kasenian wayang, pencak silat, jeung sajabana, diijinkeun pikeun ngalaksanakeun kasenian ieu di luar wewengkon Kampung Naga.

Aya pantangan atawa pamali séjénna, nyaéta dina poé Salasa, Rebo, jeung Saptu, masarakat Kampung Naga dilarang nyarita ngeunaan adat jeung asal-usul Kampung Naga. Masarakat Kampung Naga kacida ngajénan ka Embah Singaparna anu mangrupa cikal bakal masarakat Kampung Naga. Di Tasikmalaya aya hiji tempat anu disebut Singaparna. Ku masarakat Kampung Naga disebut Galunggung, sabab kecap Singaparna téh ngaran karuhun masarakat Kampung Naga.

Kayakinan masarakat Kampung Naga dina mangsana diwujudkeun tina kapercayaanana kana anu disebut palintangan. Dina waktu-waktu nu tangtu aya bulan atawa waktu nu dianggap goréng, pantangan atawa pamali pikeun ngalaksanakeun pagawéan nu kacida pentingna saperti ngawangun imah, ngawinkeun, hitanan, jeung upacara adat. Waktu anu dianggap tabu disebut larangan bulan. Larangan bulan ragrag dina bulan Sapar jeung Ramadhan. Dina bulan-bulan ieu dicaram atawa pamali pikeun ngayakeun upacara panggih jeung upacara undur-undur. Sajaba ti éta, itungan nangtukeun poé nguntungkeun dumasar kana poé sial dina unggal bulan, sakumaha dibéréndélkeun di handap: