Coba jelasin Suku, keluarga dan perkahwinan dari Masyarakat dalam Dinasti Joseon dalam bahasa melayu dong

Korea mempunyai sistem suku, setiap orang Korea tergolong dalam bongwan (본관) yang boleh mengesan keturunan kembali kepada bapa pengasas suku tersebut. Puak yang berbeza mungkin berkongsi nama keluarga tertentu, dibezakan oleh bandar pengasas atau bandar puak tersebut. Struktur suku telah wujud jauh sebelum penubuhan Joseon tetapi penyebaran Konfusianisme menjadikan peraturannya lebih ketat, dogmatis dalam undang-undang negeri.

Suku adalah berdasarkan keturunan darah bapa, bernama jok (), pa () atau munjung (). Sejarah suku, dengan butiran kelahiran, perkahwinan dan kematian ahlinya didaftarkan di jokbo () walaupun hingga hari ini. Pembuatan pendaftaran jenis ini menjadi biasa pada abad ke-15. Pengkhianat dan penjenayah yang dihukum akan diusir dari suku dan dari keturunan. Orang luar pula tidak boleh menyertai keturunan.

Kehidupan keluarga dikawal oleh daejeon Gyeongguk (), kanun undang-undang yang disusun pada abad ke-15. Ia mengawal selia jesa, upacara nenek moyang, menekankan bahawa nenek moyang ialah ahli penting dalam keturunan. Jesa dikendalikan oleh ahli keluarga lelaki tertua si mati, ahli keluarga yang lain berbaris di belakangnya mengikut pangkat mereka dalam keluarga. Upacara-upacara mempunyai peraturan yang ketat dan tertib yang telah ditetapkan, dengan jenis makanan korban dan susunannya juga ditentukan. Upacara ini menjadi biasa dan diperkukuh semasa era Joseon.

Sama seperti upacara, perkahwinan juga mempunyai peraturan yang ketat untuk diikuti. Semasa dalam Goryeo, perkahwinan dalam ahli suku yang sama dibenarkan, Joseon mengambil eksogami dengan sangat serius dan melarang perkahwinan sedemikian, walaupun jika sesebuah suku mempunyai lebih daripada sejuta ahli. Michael Seth, profesor sejarah di Universiti James Madison, mendakwa bahawa sebab untuk ini adalah adaptasi gwageo (), sistem peperiksaan kerajaan China, serta integrasi Konfusianisme ke dalam kehidupan seharian, menjadikan pembuktian keturunan seseorang itu amat penting.

Perkahwinan dilakukan pada usia muda, pada tahun 1471 umur yang paling rendah adalah 15 untuk lelaki dan 14 untuk perempuan. Lelaki biasanya berkahwin sebelum umur 30 tahun, wanita perlu di bawah 20 tahun. Orang kebanyakan biasanya berkahwin pada usia yang lebih awal daripada anak-anak kelas yangban. Perbezaan umur yang ketara antara suami dan isteri adalah lazim. Perkahwinan dan upacara kehidupan perkahwinan dikawal oleh Zhuzi Jiali oleh Zhu Xi (, , Juja garye), tetapi adat telah diubah suai mengikut tradisi Korea. Sebagai contoh, mengikut adat Konfusian, upacara perkahwinan diadakan di rumah bapa pengantin lelaki, namun, di Korea keadaan sebaliknya pula yang menjadi adat. Sebagai kompromi, sebahagian daripada upacara itu akan diadakan di rumah pengantin perempuan, selepas itu mereka akan meneruskan ke rumah pengantin lelaki. Pada zaman Goryeo pengantin baru biasanya tinggal di rumah pengantin perempuan selama bertahun-tahun, tetapi dengan mengadaptasi Konfusianisme, amalan ini terpaksa berubah. Pengantin perempuan terpaksa berpindah ke rumah keluarga barunya. Pada praktiknya, ada kalanya pasangan itu memilih untuk tinggal di tempat ibu bapa yang mempunyai keperluan yang lebih besar untuk dijaga atau tanah lebih subur untuk dikerjakan.

Orang Korea juga mengadaptasi satu lagi adat Cina, minmyeoneuri (), atau pengantin kanak-kanak, apabila kanak-kanak perempuan berumur 6 dan 7 tahun dikahwinkan. Mereka biasanya menghabiskan masa bertahun-tahun sebelum majlis perkahwinan sebenar di ibu mertua mereka, tempat mereka bekerja sebagai pembantu rumah. Adat ini tidak meluas dan diamalkan terutamanya oleh keluarga miskin yang tidak mampu untuk mengadakan perkahwinan. Disebabkan keadaan yang begitu teruk, perbezaan umur antara pengantin perempuan dan pengantin lelaki boleh sehingga lebih daripada 30 tahun.

Harta yang paling penting bagi keluarga Korea ialah anak sulung, atau jangja (). Ia amalan yang lazim di kebanyakn tempat di dunia, tetapi Konfusianisme menguatkan idea itu lebih jauh lagi. Ia sangat penting sehinggakan tiada lelaki boleh mati tanpa mempunyai waris lelaki. Sekiranya mereka tidak dapat menghasilkan waris lelaki, mereka terpaksa mengambil anak angkat (dari keturunan yang sama). Kebanyakan kekayaan dan tanah keluarga diwarisi oleh anak sulung, dan anak lelaki lain juga mewarisi sebahagian daripadanya; anak-anak perempuan dinafikan hak sedemikian. Lelaki dibenarkan mempunyai lebih daripada seorang isteri dan beberapa gundik.