Jelasin soal Kesihatan di Mauritania  dalam bahasa melayu dong

Infrastruktur penjagaan kesihatan Mauritania pada awal 1980-an terdiri daripada hospital pusat di Nouakchott, dua belas hospital serantau, beberapa klinik kesihatan, pusat jagaan ibu dan kanak-kanak, dispensari, dan unit perubatan bergerak untuk berkhidmat di kawasan luar bandar. Semua kemudahan mengalami kekurangan peralatan, bekalan dan kakitangan terlatih. Nisbah orang kepada katil hospital ialah 2,610 berbanding satu. Nisbah orang kepada doktor ialah 13,350 berbanding seorang. Nisbah ini mewakili peningkatan berbanding angka 1965 iaitu 36,580 berbanding satu dan lebih baik daripada beberapa negara jiran Mauritania.

Pada tahun 1987 kemudahan perubatan terbesar Mauritania ialah hospital yang dikendalikan kerajaan dengan 500 katil di Nouakchott. Dengan kakitangan oleh doktor Mauritania dan ekspatriat, ia kekurangan bekalan dan peralatan yang diselenggara dengan baik. Kemudahan lain termasuk Pusat Kesihatan Kebangsaan, dibina pada tahun 1977 untuk kajian pencegahan penyakit dan kaedah pendidikan penjagaan kesihatan awam, dan Sekolah Kebangsaan Jururawat dan Bidan, yang diasaskan pada tahun 1966 untuk melatih jururawat, bidan, dan kakitangan paramedik.

Secara umum, standard kesihatan agak rendah, dan banyak penyakit berjangkit adalah endemik. Penyakit berjangkit (seperti campak dan tuberkulosis) dan gangguan pernafasan lebih berleluasa di kawasan gersang utara, manakala malaria, jangkitan cacing guinea dan skistosomiasis lebih kerap berlaku di Lembah Sungai Senegal. Gurun cenderung menjadi persekitaran yang lebih sihat daripada selatan yang lebih tropika, tetapi beberapa penyakit utama adalah biasa di semua kawasan di negara ini. Kepialu, poliomielitis, hepatitis, dan pelbagai penyakit parasit turut menjejaskan penduduk. Pada akhir 1987, Pertubuhan Kesihatan Sedunia mengeluarkan amaran tentang taun, dan wabak kedua-dua demam kuning dan demam Rift Valley telah dilaporkan di bahagian paling selatan Wilayah Trarza di sekitar Rosso. Penyakit berjangkit dan berjangkit berleluasa di kébés yang mengelilingi bandar, bandar dan kampung utama.

Pada pertengahan 1980-an, kempen pemvaksinan besar-besaran untuk kanak-kanak di bawah umur lima tahun sedang dijalankan. Program yang bertujuan untuk mengurangkan jangkitan daripada poliomielitis, difteria, pertusis dan beberapa penyakit lain, dilaporkan mendapat beberapa kejayaan. Malnutrisi kekal berleluasa, terutamanya pada kanak-kanak. Kemarau jangka panjang dan kemerosotan dalam pengeluaran makanan memburukkan lagi masalah ini pada awal 1980-an. Menurut laporan 1987 oleh Agensi Pembangunan Antarabangsa Amerika Syarikat, antara 40 peratus dan 70 peratus kanak-kanak di bawah umur lima tahun pernah mengalami kekurangan zat makanan yang sederhana hingga teruk. Tahap kekurangan zat makanan berbeza-beza mengikut kejayaan atau kegagalan tanaman tempatan, dan sedikit peningkatan telah dicatatkan pada awal tahun 1987.