Gw mau tau Pengepungan dari Pengepungan Eger (1552). Jelasin dalam bahasa melayu

Kubu Eger telah dipertahankan oleh sekitar 2,000 orang tentera yang diketuai oleh komander berusia 50 tahun, István Dobó. Orang-orang yang berlindung di dalam kubu merupakan etnik Hungary. Walaupun mereka telah bersumpah setia kepada Raja Ferdinand, mereka berjuang bukan untuk tujuan penjarahan dan kebanggaan tetapi untuk melindungi tanah mereka yang telah diwarisi selama beberapa generasi.

Tentera Uthmaniyyah tiba di Kubu Eger pada 11 September 1552 dan mendirikan khemah mereka sebagai persiapan untuk mengepung kubu tersebut. Lima hari kemudian, kubu Eger dibedil oleh Uthmaniyah sebagai permulaan serangan mereka. Ali Pasha mengetuai serangan artileri yang merosakkan benteng kubu Eger walaupun hanya terdapat empat buah artileri yang digunakan. Meriam Hungary pula agak kecil dan tidak mempunyai jarak dan daya ledakan untuk menghasilkan serangan yang berkesan. Walau bagaimanapun, pasukan pertahanan tidak berasa goyah. Dobó memberi isyarat kepada kavalri ringannya untuk melakukan serangan mengejut dan mengganggu pengebom Uthmaniyah. Mereka berjaya memberikan tentangan sengit namun taktik serang dan cabut ini ternyata tidak berkesan apabila ledakan musuh masih berterusan. Malangnya, benteng kubu telah runtuh dan membentuk satu jurang. Infantri Uthmaniyah di bawah Kara Ahmad telah merebut peluang ini untuk melancarkan serangan habis-habisan melalui jurang ini. Namun, jumlah pasukan pertahanan yang ramai memberikan tentangan sengit kerana keberanian dan karisma yang dimiliki oleh komander veteran mereka. Tentera jurutera Hungary memainkan peranan penting menangkis serangan bertali arus Uthmaniyah hari demi hari. Orang kanan Dobo iaitu Gergely Bornemissza mengukir legasinya dengan mencipta bahan letupan bom tangan yang menghasilkan api dan merebak kepada musuh. Akan tetapi, salah satu ciptaan ikonik yang dihasilkan oleh Bornemissza ialah kenderaan maut. Sebuah kereta yang terdiri daripada dua buah roda yang telah diletakkan bahan letupan yang menyala-nyala sebelum dilepaskan dan dihala ke arah tentera Uthmaniyah ketika sibuk melakukan serangan di jurang tersebut. Roda berapi ini mencetuskan panik dan mengorbankan ramai pihak musuh serta berperanan memastikan tentera Uthmaniyah berundur daripada menghampiri kubu Eger.

Memasuki bulan baru, panglima Uthmaniyah letih melihat infantrinya yang tidak memberikan serangan berkesan dan beliau mula fokus akan usaha rancangan bawah tanah. Oleh kerana rancangan ini banyak menyumbang dalam kejayaan kempen Uthmaniyah sebelum ini, penggali Uthmaniyah mula menggali jaringan terowong menuju ke arah kubu dan mereka telah menanam bahan letupan untuk melemahkan asas benteng kubu Eger. Setelah itu, banyak jurang telah berjaya dihasilkan daripada runtuhan benteng Eger dan ia memaksa pasukan pertahanan Hungary mempertahankan kubu mereka daripada segenap arah. Namun, Dobo yang membuktikan keunggulannya dalam menghadapi serangan musuh telah melontarkan bahan ledakan ke laluan terowong tersebut untuk mengorbankan ramai penggali Uthmaniyah yang cuba menghampiri benteng. Sementara itu, semangat juang dan tempur tentera Uthmaniyah semakin merudum. Catuan makanan semakin berkurangan dan musim luruh mula gugur sekali gus tentera Uthmaniyah mengalami perubahan yang mendadak di kawasan yang berlumpur. Untuk menanggung semua kerumitan ini, Khadim Ali dan Kara Ahmed mula bertelagah sesama mereka dan khabar angin pengkhianatan yang dilakukan oleh panglima Uthmaniyah itu telah tersebar dengan pantas.

Pada 11 Oktober, tentera Uthmaniyah telah melancarkan serangan yang terakhir ke atas benteng Eger dan namun sekali lagi, pasukan pertahanan berjaya menangkis serangan tersebut. Seperti dalam legenda tempatan, golongan wanita telah menyertai pertempuran ini bersama-sama dengan suami dan anaknya lalu mereka telah melemparkan tempayan yang berisi minyak panas ke atas musuh. Dua hari kemudian, tentera Uthmaniyah berundur selepas tidak memperoleh apa-apa hasil daripada musuh mereka yang tidak berganjak. Pada 17 Oktober, panglima Uthmaniyah mengarahkan pengunduran semua tentera daripada kubu tersebut. Tentera Uthmaniyah yang letih, kecundang dan hilang semangat tempur meninggalkan medan pengepungan.