Saya mau tau Thailand dari Keadaan pembangunan. Jelaskan dalam bahasa melayu

Pada akhir 1990-an satu kajian telah dijalankan di mana para penyelidik menemu bual orang dari 24 kilang besar di Thailand yang dimiliki oleh syarikat Jepun dan Amerika. Mereka mendapati bahawa kebanyakan pekerja dalam syarikat-syarikat ini menghasilkan lebih daripada purata di Thailand, dan dengan ketara lebih daripada $4.40 sehari gaji minimum di negara itu pada masa itu. Analisis penyelidik terhadap lebih 1,000 soal selidik terperinci menunjukkan bahawa pekerja menilai pendapatan dan faedah mereka secara signifikan melebihi purata berbanding kilang milik Thai. Mereka mendapati keadaan kerja di semua 24 syarikat jauh daripada keadaan yang dilaporkan mengenai Nike di Asia Tenggara.

Satu jawapan kepada percanggahan yang ditemui antara syarikat multinasional di Thailand dan syarat yang diterangkan untuk pekerja Nike ialah syarikat seperti Wal-Mart, The Gap atau Nike subkontrak bekerja ke kilang tempatan kecil. Subkontraktor ini kekal lebih tidak kelihatan, menjadikannya lebih mudah untuk merasuah pegawai tempatan untuk mengekalkan keadaan kerja yang buruk. Apabila syarikat multinasional menubuhkan perniagaan di negara seperti Malaysia, Taiwan atau Thailand, keterlihatan mereka mengurangkan kemungkinan pekerja akan mendapat gaji dan keadaan di bawah taraf hidup negara.

Thailand dikatakan berada di antara model A.S. di mana kerajaan mempunyai sedikit penglibatan dalam dasar ekonomi, dan Jepun yang telah memerintah dengan tangan yang sangat berat selama lebih daripada 100 tahun. Satu fokus dasar pembangunan Thai adalah pada penggantian import. Di sini, negara pembangunan mesti dapat memberitahu syarikat multinasional bahawa barangan akan diimport, jika ada, dengan tarif setinggi 80 hingga 150 peratus untuk menghalang barangan ini daripada bersaing dengan barangan buatan (sekurang-kurangnya pada mulanya) bayi yang kurang cekap. kilang di negara miskin. Hanya negara pembangunan boleh mempunyai pengaruh untuk menguatkuasakan dasar sedemikian ke atas syarikat multinasional yang kaya (dan kerajaan mereka), dan hanya negara pembangunan boleh mempunyai pengaruh untuk menguatkuasakan dasar sedemikian terhadap permintaan rakyat kaya mereka sendiri yang mahukan barangan import dan mahu mereka pada harga yang lebih murah, tidak menunggu industri bayi untuk menghasilkan produk yang sesuai. Thailand mula meletakkan tarif sebanyak 150 peratus ke atas kereta penting, tetapi pada masa yang sama memberitahu industri automotif asing bahawa jika mereka datang ke Thailand untuk mewujudkan usaha sama dengan syarikat Thailand untuk membina kereta-dan dengan itu mengupah pekerja Thai, membayar cukai Thai, dan simpan sedikit keuntungan dalam Thailand—syarikat kereta akan mendapat pelbagai bentuk bantuan kerajaan.

Thailand terus melindungi ekonominya pada tahun 1980-an dan 1990-an walaupun banjir pelaburan asing telah menarik minat negara. Birokrat Thai memulakan peraturan seperti yang menuntut peratusan kandungan domestik yang mencukupi dalam barangan yang dikeluarkan oleh syarikat asing di Thailand dan peraturan 51 peratus.  Di bawah peraturan 51 peratus, sebuah syarikat multinasional yang memulakan operasi di Thailand mesti membentuk usaha sama dengan syarikat Thailand. Hasilnya ialah sebuah syarikat Thailand dengan kawalan 51 peratus lebih mampu mengekalkan pekerjaan dan keuntungan di negara itu. Negara seperti Thailand telah dapat menahan pelabur asing daripada keluar kerana kerajaan telah mengekalkan lebih banyak pelaburan infrastruktur untuk menyediakan pengangkutan yang baik dan tenaga buruh yang agak berpendidikan, meningkatkan produktiviti .