Jelaskan CUP dan CUC, 1994-2020 dari Peso Cuba dalam bahasa melayu

Kejatuhan Kesatuan Soviet pada tahun 1991 mengakibatkan Tempoh Khas pelarasan ekonomi yang sukar yang memerlukan pemerolehan pertukaran asing untuk membayar petroleum dan barangan import lain yang dahulunya mudah diperoleh daripada bekas dermawan Cuba. Dolar AS telah dijadikan tender sah untuk menggalakkan mata wang keras yang sangat diperlukan untuk memasuki ekonomi, dan peso Cuba kehilangan banyak nilainya dengan kadar pertukaran pasaran bebasnya menjunam kepada serendah 125 CUP/USD.

Pada tahun 1994 peso boleh tukar Cuba (CUC) telah diperkenalkan setanding dengan dolar AS dan diedarkan bersamanya. Kebangkitan separa keyakinan ekonomi kemudian menstabilkan peso Cuba kepada 23-25 CUP kepada CUC atau USD, yang membawa kepada penetapan kadar pertukaran akhirnya kepada AS$1 = CUC 1 = CUP 25, yang tersedia kepada orang ramai dari 2004-2005 dan kemudian dari 2011-2020 melalui Cadecas ( Casas de Cambio, atau Bureau de Change ; kadar pertukaran 1.08 USD/CUC digunakan dari 2005-2011).

Pada 8 November 2004, kerajaan Cuba menarik balik dolar AS daripada edaran, dengan alasan keperluan untuk bertindak balas terhadap sekatan AS selanjutnya. Dari 2004-2020 penalti atau cukai 10% telah dikenakan apabila menukar dolar AS kepada CUC, yang boleh dielakkan dengan menukar mata wang lain dalam Cadecas .

Kebangkitan semula kestabilan ekonomi selepas Tempoh Khas dari tahun 2000, bagaimanapun, juga memungkinkan kebangkitan ciri-ciri ekonomi terancang sosialis, yang melibatkan pengagihan barangan bersubsidi kepada orang ramai, disokong oleh sistem kadar pertukaran terpancang secara buatan; contohnya:

Perniagaan milik negara memperoleh dan membelanjakan pertukaran asing pada "kadar rasmi" buatan atau bersubsidi sebanyak AS$1 = CUC 1 = CUP 1.

Seterusnya, ini membolehkan penjualan barang catuan kepada orang ramai yang memperoleh gaji dalam kadar CUP 500 sebulan (bernilai hanya AS$20 pada kadar pertukaran tunai, tetapi boleh membeli sebanyak AS$500 barang catuan yang diimport, sekiranya ia tersedia).

Tambahan pula, kerajaan juga menetapkan kadar pertukaran yang berbeza untuk perusahaan yang berbeza (cth 10 CUP/CUC untuk Zon Pembangunan Khas Mariel ).

Kakitangan negara Cuba dibayar dengan gaji asas dalam CUP, serta bonus berasaskan prestasi dalam CUC.

Antara kesan sistem kadar pertukaran dan subsidi yang rumit ini adalah seperti berikut:

Syarikat negeri tidak diberi insentif daripada memperoleh pertukaran asing, tetapi orang ramai diberi insentif untuk berbelanja bagi barangan import bersubsidi.

CUC sebenarnya tidak mempunyai sokongan kukuh dalam mata wang boleh tukar, kerana ia boleh dicetak dengan mudah untuk membayar syarikat dan pekerja negeri. Oleh itu, CUC mahupun CUP tidak didagangkan di peringkat antarabangsa, dan import dan eksportnya adalah dilarang, jadi kedua-duanya tidak boleh dibeli terlebih dahulu di luar Cuba.

Ekonomi Cuba digambarkan sebagai "dwi-landasan", dengan majoriti rakyat hanya memperoleh CUP dan bergantung kepada barangan bersubsidi daripada kedai catuan, dan dengan minoriti memperoleh gaji yang jauh lebih besar dalam CUC dan pertukaran asing dengan melayan pelancong.

Kedai dan perkhidmatan juga adalah "dwi-landasan", dengan barang catuan dijual dalam CUP, barangan import atau tidak penting dalam CUC, dan lokasi yang ditujukan kepada pelancong asing yang mengenakan harga CUC jauh lebih tinggi daripada harga CUP yang dibayar oleh rakyat Cuba.

Sistem di mana dolar AS bernilai CUP 1, CUP 10 atau CUP 25 mencipta peluang arbitraj mencari sewa yang besar dan insentif untuk mempermainkan sistem untuk keuntungan haram.

Sistem yang rumit bagi kadar pertukaran dan pasaran berbilang landasan ini, dan ketidaksamaan dan pencarian sewa yang ditimbulkannya, telah lama menjadi punca kekecewaan kepada birokrat kerajaan dan kepada orang ramai yang tidak berpuas hati. Pada Oktober 2013, kerajaan mengumumkan hasratnya untuk memansuhkan sistem kadar pertukaran berganda ini dan menghapuskan CUC secara berperingkat. Semasa persediaan terperinci dan peraturan baharu sedang dijalankan, banyak perniagaan mula menerima kedua-dua CUP dan CUC pada kadar CUC 1 = CUP 25, dan wang kertas bernilai lebih tinggi iaitu CUP 200, 500 dan 1000 telah diperkenalkan. Kebimbangan terhadap kejatuhan kewangannya terhadap syarikat negeri, bagaimanapun, menangguhkan pelaksanaan "Hari Sifar" penyatuan monetari selama beberapa tahun, sehingga kekeringan rizab pertukaran asing pada 2020 akibat ketiadaan pelancong semasa penutupan pandemik Covid-19 menjadikan penjualan selanjutnya dolar dan barang bersubsidi yang tidak mampu dimiliki oleh negara.