Jabarkan Kapercayaan dari Islam dalam bahasa sunda

Muslim kudu percaya kana Rukun Iman nu 6 perkara nyaéta:

Iman ka nabi jeung Rasul Alloh

Iman ka qodho jeung qodar

Konsép dasar dina Islam nyaéta tauhid nyaéta ngaku kaésaan Gusti, sarta nampik sagala wangun nyakutukeun atawa midua kamanten-Na. Konsép ieu dicicikeun kalawan écés sarta basajan dina surat Al-Ikhlash (surat ka-112) anu tarjamahanana tayalian:

Sebatkeun "Anjeunna Alloh, anu ngan hiji /maha Ésa".

"Mung Ka Alloh tempat Nyalindung/gumantung".

"Anjeunna teu ngagaduhan anak, sareng henteu ogé diperanakkeun".

"sarta teu aya jalmi nu sarimbag jeung anjeunna".

Dina basa Arab, Gusti disebut minangka "Allah", urang Sunda tos biasa ngucap Alloh atawa Pangéran. Kecap ieu sacara étimologi nyambung kalawan ilah "kapangéranan", Alloh nyaéta ogé kecap anu dipaké ku urang Kristen (Nasrani) sarta Yahudi Arab minangka tarjamahan ti ho théos ti Jangji-pasini Anyar sarta Septuaginta.

Ngaran "Alloh" henteu mibanda wangun loba sarta henteu diasosiasikeun kalawan génder nu tangtu. Dina Islam sakumaha ditepikeun dina Al Qur'an disebutkeun:

"(Anjeunna) nu nyiptakeun langit sarta bumi. Anjeunna ngajadikeun pikeun Anjeun ti jinis Anjeun sorangan pasangan-pasangan sarta ti jinis sato ingon-ingon pasangan- pasangan (ogé), dijadikeun-Na anjeun ngembang biak jeung jalan éta. Teu aya hiji ogé anu sarupa jeung anjeuna, sarta Anjeuna anu Maha Ngadangu sarta Ningal". (QS 42-11)

Alloh nyaéta Ngaran Pangéran (ilah) sarta hiji-hijina Pangéran sakumaha anu didugikeun ka manusa ngaliwatan Al Quran:

"Saéstuna sim kuring ieu téh Alloh, taya Pangéran (anu hak) sajaba sim kuring, mangka sembah sim Kuring sarta dirikankeu sholat pikeun nginget sim Kuring". (QS. 20: 14)

Pamakéan kecap Alloh sacara linguistik ngécéskeun kahijian. Umat Islam percaya yén Pangéran anu maranéhanana sembah nyaéta sarua jeung Pangéran umat Yahudi sarta Nasrani, dina hal ieu téh Nabi Ibrahim. Tapi, Islam nampik ajaran Kristen alatan paham Trinitas di mana hal ieu dianggap Politheisme.

Nyutat Qur'an, surat An-Nisa (4):171:

"Héi Ahli Kitab, ulah manéh ngaleuwihan wates dina ageman sarta ulah manéh ngomong ka Alloh kajaba anu bener. Saéstuna Al-Masih, Isa putra Maryam éta téh utusan Alloh sarta (anu diciptakeun jeung kalimah-Na) anu dipangnepikeun ka Maryam sarta (jeung tiupan) roh ti Mantenna. Mangka iman manéh ka Alloh sarta rasul-rasul-nya. Sarta ulah manéh ngomong:"Pangéran éta aya tilu", geus, geura eureun ti omongan éta. Éta leuwih alus pikeun manéh. Saéstuna Alloh Pangéran anu Maha Esa. Maha suci Alloh ti miboga anak, sagala anu di langit sarta di bumi nyaéta kepunyaan-nya. Cukup Alloh minangka Pamulasara".

Dina Islam visualisasi atawa ngagambarkeun Pangéran henteu ditepungan, hal ieu dipahing alatan bisa boga tungtungna dina gaberhalakeun sarta malahan panghina, alatan Pangéran henteu sarupa sareng naon wae ogé (Asy-Syuraa QS. 42: 11). Minangka gantina, Islam ngagambarkeun Pangéran dina 99 ngaran / gelar / landian Pangéran (asma'ul husna) anu ngagambarkeun sipat kapangéranna  sakumaha anu aya dina Al Qur'an.