Kamu bisa jelasin ke aku soal Keadaan pembangunan dalam bahasa melayu?

Negara pembangunan, atau hard state, ialah istilah yang digunakan oleh sarjana ekonomi politik antarabangsa untuk merujuk kepada fenomena perancangan makroekonomi yang diterajui negara di Asia Timur pada akhir abad ke-20. Dalam model kapitalisme ini (kadangkala dirujuk sebagai kapitalisme pembangunan negara), negara mempunyai kuasa politik yang lebih bebas, atau autonomi, serta lebih banyak kawalan ke atas ekonomi. Keadaan pembangunan dicirikan dengan mempunyai campur tangan negara yang kuat, serta peraturan dan perancangan yang meluas. Istilah ini kemudiannya telah digunakan untuk menggambarkan negara di luar Asia Timur yang memenuhi kriteria negara pembangunan. Keadaan perkembangan kadangkala dibezakan dengan keadaan pemangsa atau keadaan lemah .

Orang pertama yang serius mengkonseptualisasikan keadaan pembangunan ialah Chalmers Johnson .  Johnson mendefinisikan negara pembangunan sebagai negeri yang memberi tumpuan kepada pembangunan ekonomi dan mengambil langkah dasar yang diperlukan untuk mencapai objektif tersebut. Beliau berhujah bahawa pembangunan ekonomi Jepun mempunyai banyak kaitan dengan campur tangan berpandangan jauh oleh birokrat, khususnya di Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri (MITI). Dia menulis dalam bukunya MITI and the Japanese Miracle :Di negeri-negeri yang lewat melakukan perindustrian, negeri itu sendiri mengetuai pemacu perindustrian, iaitu, ia mengambil alih fungsi pembangunan. Kedua-dua orientasi yang berbeza terhadap aktiviti ekonomi swasta ini, orientasi pengawalseliaan dan orientasi pembangunan, menghasilkan dua jenis hubungan perniagaan-kerajaan yang berbeza. Amerika Syarikat ialah contoh yang baik bagi negeri di mana orientasi kawal selia mendominasi, manakala Jepun adalah contoh yang baik bagi negeri di mana orientasi pembangunan mendominasi.Negara kawal selia mentadbir ekonomi terutamanya melalui agensi kawal selia yang diberi kuasa untuk menguatkuasakan pelbagai standard tingkah laku untuk melindungi orang ramai daripada pelbagai jenis kegagalan pasaran, termasuk penetapan harga monopoli, pemangsaan dan penyalahgunaan kuasa pasaran yang lain, dan dengan menyediakan barangan kolektif (seperti pertahanan negara atau pendidikan awam) yang sebaliknya akan kurang dibekalkan oleh pasaran. Sebaliknya, negara pembangunan campur tangan secara lebih langsung dalam ekonomi melalui pelbagai cara untuk menggalakkan pertumbuhan industri baharu dan mengurangkan kehelan yang disebabkan oleh peralihan dalam pelaburan dan keuntungan daripada industri lama kepada industri baharu. Dalam erti kata lain, negara pembangunan boleh melaksanakan dasar perindustrian, manakala negara kawal selia pada umumnya tidak boleh.

Kerajaan di negara membangun melabur dan menggerakkan sebahagian besar modal ke dalam sektor perindustrian yang paling menjanjikan yang akan memberi kesan limpahan maksimum kepada masyarakat. Kerjasama antara negeri dan industri utama adalah penting untuk mengekalkan makroekonomi yang stabil. Menurut Alice Amsden 's Getting the Price Wrong, campur tangan negara dalam sistem pasaran seperti pemberian subsidi untuk meningkatkan daya saing firma, kawalan kadar pertukaran, tahap upah dan manipulasi inflasi untuk menurunkan kos pengeluaran bagi industri menyebabkan pertumbuhan ekonomi., yang kebanyakannya ditemui di negara pengindustri akhir tetapi asing kepada negara maju awal.

Seperti dalam kes Jepun, terdapat sedikit pemilikan kerajaan terhadap industri, tetapi sektor swasta dibimbing dan disekat oleh elit kerajaan yang birokrasi. Golongan elit kerajaan yang birokrasi ini bukanlah pegawai yang dipilih dan oleh itu kurang tertakluk kepada pengaruh sama ada oleh kelas korporat atau kelas pekerja melalui proses politik. Hujah dari perspektif ini adalah bahawa kementerian kerajaan boleh mempunyai kebebasan untuk merancang ekonomi dan melihat kepada kepentingan negara jangka panjang tanpa dasar ekonomi mereka terganggu oleh sama ada kelas korporat atau kelas pekerja kepentingan jangka pendek atau sempit.

Contohnya di Asia Timur dan Tenggara

Beberapa prospek terbaik untuk pertumbuhan ekonomi dalam beberapa dekad yang lalu telah ditemui di Asia Timur dan Tenggara .   Jepun, Korea Selatan, China, Hong Kong, Singapura, India, Thailand, Taiwan, Vietnam, Malaysia, Filipina dan Indonesia sedang membangun pada tahap tinggi hingga sederhana. Thailand, sebagai contoh, telah berkembang pada kadar dua digit hampir sepanjang tahun sejak awal 1980-an. China telah menjadi peneraju pertumbuhan ekonomi dunia dari 2001 hingga 2015. Dianggarkan England mengambil masa sekitar 60 tahun untuk menggandakan ekonominya apabila Revolusi Perindustrian bermula. Amerika Syarikat mengambil masa kira-kira 50 tahun untuk menggandakan ekonominya semasa ekonomi Amerika berlepas pada akhir abad kesembilan belas. Beberapa negara Asia Timur dan Tenggara hari ini telah menggandakan ekonomi mereka setiap 10 tahun.

Adalah penting untuk diperhatikan bahawa di kebanyakan negara Asia ini, bukan sahaja yang kaya semakin kaya, tetapi yang miskin semakin kurang miskin. Sebagai contoh, kemiskinan telah menurun secara mendadak di Thailand. Penyelidikan pada 1960-an menunjukkan bahawa 60 peratus penduduk di Thailand hidup di bawah paras kemiskinan yang dianggarkan dengan kos keperluan asas. Menjelang 2004, bagaimanapun, anggaran yang sama menunjukkan bahawa kemiskinan terdapat sekitar 13 hingga 15 peratus. Thailand telah ditunjukkan oleh beberapa tokoh Bank Dunia mempunyai rekod terbaik untuk mengurangkan kemiskinan setiap peningkatan KNK mana-mana negara di dunia.

Apabila dilihat melalui lensa teori pergantungan, pembangunan adalah mengenai negara seperti Thailand, Taiwan, Malaysia, Jepun, Korea Selatan, dan semakin Vietnam, di mana kerajaan mampu dan sanggup melindungi rakyat mereka daripada akibat negatif eksploitasi korporat asing. Mereka cenderung mempunyai kerajaan yang kuat, juga dipanggil "negara pembangunan" atau "negara keras", dan mempunyai pemimpin yang boleh berhadapan dengan syarikat multinasional dan menuntut mereka beroperasi untuk melindungi kepentingan rakyat mereka. "Negeri pembangunan" ini mempunyai kehendak dan kuasa untuk mencipta dan mengekalkan dasar yang membawa kepada pembangunan jangka panjang yang membantu semua rakyat mereka, bukan hanya golongan kaya. Syarikat multinasional dikawal selia supaya mereka boleh mengikut piawaian yang dimandatkan dalam negeri untuk gaji dan keadaan buruh, membayar cukai yang munasabah, dan dengan lanjutan meninggalkan beberapa keuntungan dalam negara.

Secara khusus, yang dimaksudkan dengan negara pembangunan ialah kerajaan yang mempunyai organisasi dan kuasa yang mencukupi untuk mencapai matlamat pembangunannya.     Mesti ada negara yang mempunyai keupayaan untuk membuktikan panduan ekonomi yang konsisten dan organisasi yang rasional dan cekap, dan kuasa untuk menyokong dasar ekonomi jangka panjangnya. Semua ini penting kerana negara mesti dapat menahan tuntutan luar daripada syarikat multinasional luar untuk melakukan sesuatu demi keuntungan jangka pendek mereka, mengatasi rintangan dalaman daripada kumpulan kuat yang cuba melindungi kepentingan sempit jangka pendek, dan mengawal perbalahan dalam negara. berkaitan dengan siapa yang paling mendapat manfaat daripada projek pembangunan.