Jabarkan Larangan dari Ganja di Indonesia dalam bahasa melayu

Kebimbangan terhadap penggunaan ganja pernah dibangkitkan pada Konvensyen Candu Antarabangsa pada tahun 1912 di The Hague. Sebuah Addendum kepada Konvensyen Candu Antarabangsa 1912 telah ditambah di mana ia menyatakan: "Persidangan menganggap ianya wajar untuk mengkaji persoalan rami India  dari sudut statistik dan perspektif saintifik, dengan tujuan pengawal seliaan penyalahgunaannya, sekiranya perlu atau dirasakan wajar, oleh perundangan antarabangsa atau oleh perjanjian antarabangsa."  Tidak lama selepas Konvensyen tersebut, Kerajaan kolonial telah mengarahkan Willem G. Boorsma, Ketua Makmal Farmakologi Jabatan Pertanian, Perindustrian dan Perdagangan di kawasan kolonial Hindia Belanda, untuk meneliti keadaan penggunaan ganja oleh penduduk di Hindia Timur Belanda. Kajian yang dijalankan oleh Boorsma tidak menunjukkan masalah yang ketara berkaitan penggunaan ganja di Hindia. Hasil daripada laporan Boorsma, tiada langkah kawalan yang diperkenalkan untuk menghentikan penanaman ganja, walaupun laporan penelitian yang lebih tinggi telah diberikan kepada ketua pentadbir kawasan di mana tumbuhan itu ditemui.

Walaupun kajian Boorsma mengatakan tiada masalah yang ketara, kerajaan Belanda tetap memutuskan untuk menyekat akses kepada ganja di Hindia Timur Belanda melalui penggunaan Verdovende Middellen Ordonnantie (Dekri mengenai Dadah Narkotik) pada tahun 1927. Hal ini mungkin disebabkan oleh kemasukan ganja dalam Konvensyen Candu Antarabangsa 1925 dan perkara ini menjadikan ganja tertakluk kepada sistem kebenaran eksport dan sijil import.  Dekri tersebut melarang penanaman, import dan eksport, pengeluaran dan penggunaan dadah narkotik, kecuali untuk tujuan perubatan dan saintifik dengan izin kebenaran kerajaan terlebih dahulu.