Saya mau tau Ringkesan dari Muhammad. Jelaskan dalam bahasa sunda

Muhammad waktu keur ngora kungsi jadi sudagar nu ngumbara ka mana-mana. Dina taun 610, dina yuswa 40, anjeunna narima wahyu, nu ku anjeunna digambarkeun yén anjeunna kadatangan Malaikat Jibril, nu ngadugikeun paréntah Pangéran sangkan ngapalkeun sarta ngadugikeun ayat-ayat nu salajengna dikumpulkeun salaku Qur'an. Anjeunna salajengna ngalegaan udaganana, da'wah ngeunaan katauhidan jeung Poé Balitungan pikeun jalma nu sok nyieun dosa sarta sok nyembah-nyembah berhala — kawas séké sélér jeung tatanggana di Mekah. Anjeunna teu nolak sagemblengna ajaran Yahudi jeung Kristen, atawa agama monotéis séjén nu dipikawanoh di Arab; anjeunna mung pikeun ngalengkepan sarta nyampurnakeun ajaranana. Dina taun 622 anjeunna ngungsi, bareng jeung warga séjénna nu geus ariman, ninggalkeun Mekah nuju ka Madinah, tempat nu salajengna anjeunna ngadegkeun pamaréntahan masarakat Islam. Perang antara Mekah jeung madinah sababaraha kali lumangsung, nu pamustunganana pasukan Islam bisa balik deui nalukkeun Mekah. Pasukan Islam ieu salajengna bajoang nalukkeun kaom pagan séjénna di Tatar Arab. Nalika Muhammad pupus, anjeunna tos hasil ngahijikeun Tatar Arab sarta ngintunkeun sababaraha ékspédisi ka wewengkon kalér, ka Suriah jeung Paléstina.

Dina kapamingpinan satutasna Muhammad, kakawasaan Islam geus nepi ka Paléstina, Siria, Mésopotamia, Pérsia, Mesir, Afrika Kalér, jeung Spanyol. Panalukan salajengna, kontak dagang antara Muslim jeung non-Muslim, sarta kagiatan da'wah geus hasil nyebarkeun Islam ka sakuliah dunya.

Kumaha bisa nyaho ngeunaan Muhammad?

Sumber-sumber rujukan nu bisa ngémbarkeun ngeunaan Muhammad nyaéta Qur'an, babad salira siroh, jeung kumpulan hadith. Najan lain mangrupa babad salira Muhammad, Qur'an méré sababaraha émbaran ngeunaan kahirupanana. Babad salira nu munggaran nyaéta karya Ibnu Ishaq (pupus 768), diédit ku Ibnu Hisham (pupus 833); jeung karya al-Waqidi (pupus 822). Ibnu Ishaq nulis babad salira Muhammad kira 120 - 130 taun sapupusna Muhammad. Sumber katilu, kumpulan hadits, saperti Qur'an, lain samata-mata biografi. Hadits nyaéta kumpulan sasanggeman sarta laku lampah Muhammad sarta para sahabatna.

Sababaraha sarjana sképtik (Goldziher, Schacht, Wansbrough, Cook, Crone, Rippin, Berg, jeung nu lianna) ngarasa mangmang kana kabisapercayaan sumber-sumber di luhur, utamana kumpulan hadits. Nu jadi alesan nyaéta nalika tradisi lisan ieu dikumpulkeun, masarakat Muslim geus bengkah jadi sababaraha madhab pamikiran. Unggal kelompok jeung madhab boga séwang-séwangan nu eusina mindeng patukang tonggong. Pikeun para sarjana Muslim, hal ieu nimbulkeun tangtangan pikeun nalungtik bebeneran kalawan leuwih anteb maké cara-cara modérn.

Loba sarjana Muslim jeung non-Muslim nu sapuk kana ayana (loba) tradisi nu teu oténtik/asli ngeunaan kahirupan Muhammad dina kumpulan haditsna (Malah, kabiasaan/tradisi ieu lolobana dicaritakeun ku otoritas Muslim nu dianggap lemah; ngan saeutik kumpulan hadits nu dianggap sahih, atawa bisa dipercaya; pikeun leuwih lengkep, buka élmu hadits).

Tapi, kaasup pikeun nu sképtik, ringkesan kasajarahan jeung babad salira nu dituliskeun di luhur bisa ditarima.