Gw mau tau Latar belakang dari Pertempuran Kili. Jelasin dalam bahasa melayu

Kesultanan Delhi bangkit selepas kejatuhan Empayar Ghurid yang menjangkau dari Afghanistan ke Bengal. Selepas kematian Muhammad Ghori pada tahun 1206, ghulam (pengikut) beliau telah membahagikan kawasan pemerintahannya. Empayar Ghurid di India disatukan ketika zaman pemerintahan Shamsuddin Iltutmish yang berpusat di Delhi. Selama tiga kurun, kerajaan ini diperintah oleh lima dinasti Turk-Afghan yang berlainan. Pada masa yang sama, kerajaan ini bersempadan dengan Empayar Mongol di bahagian perbatasan utara.

Hubungan antara Kesultanan Delhi dan Empayar Mongol bermula pada 1220-an apabila Genghis Khan menghampiri sempadan Kesultanan Delhi semasa beliau memburu Putera Khawarezmi, Jalaluddin Mingburnu. Terdapat satu pertikaian bahawa mengapa pemimpin agung Mongol itu berhenti di sempadan India. Difahamkan kerana beliau mungkin tidak berminat untuk meluaskan kuasa ke wilayah yang baru dan tidak diketahui setelah beliau menguasai Iran, Asia Tengah dan China. Genghis Khan pulang ke timur dan meninggal dunia ketika menjalani kempen ketenteraan ke atas Tangut pada tahun 1227.

Di bawah pemerintahan Iltutmish, Kerajaan Kesultanan Delhi merupakan kerajaan terkuat di utara India. Selama beberapa dekad seterusnya, kehadiran Mongol di sempadan Kesultanan Delhi semakin meningkat. Tentera Mongol memulakan pencerobohan ke atas Punjab dan Sindh pada lewat 1230-an dan 1240-an. Kesultanan Delhi bertindak untuk meredakan keadaan dengan memberikan hadiah dan menawarkan rundingan keamanan kepada Mongol. Pada tahun 1241, tentera Mongol yang diketuai oleh Bahadur Tair menguasai kota Lahore manakala kota Multan ditawan oleh Mongol pada tahun 1245. Pada tahun 1250–an, sebahagian besar kawasan rantau Punjab berada di bawah kekuasaan Mongol.

Sultan Nasiruddin Mahmud telah dibayangi oleh wazir dan penggantinya iaitu Balban telah mengubah dasar kerajaan untuk menentang Mongol. Di bawah pemerintahan Balban, kerajaan Delhi berjaya mengukir kejayaan dengan merampas semula kota Lahore dan Multan daripada tentera Mongol. Balban meneruskan usahanya untuk menghadapi ancaman Mongol berikutnya dengan membina kubu pertahanan di kawasan sempadan yang bergunung-ganang dan ia dikawal oleh tentera Afghan. Tambahan lagi, Balban mengalu-alukan kedatangan orang Parsi, Mongol dan orang Asia Tengah yang terpaksa mencari tempat perlindungan berikutan Perang Saudara Mongol yang tercetus. Balban juga memberikan peluang kepada pelarian tersebut untuk berkhidmat dalam angkatan tenteranya sekali gus membolehkan semua tentera Delhi dapat mempelajari selok-belok taktik peperangan Mongol.

Pada awal 1260-an, peperangan antara Kekhanan Chagatai dan Golden Horde telah tercetus. Hulagu Khan menyerang tentera-tentera Jochi dan ramai melarikan diri ke selatan Afghanistan di bawah jeneral Neguder. Bermula dari itu, mereka telah melakukan beberapa siri pencerobohan terhadap kawasan Punjab. Sementara itu, Balban telah mengukuhkan kedudukan kerajaannya dan melakukan dasar perluasan kuasa ke selatan India dengan menggunakan taktik peperangan Mongol. Walau bagaimanapun, beliau menerima berita mengejut apabila anak lelaki yang bakal mewarisi takhtanya, Muhammad Khan telah terkorban dalam serangan Mongol ke kota Multan. Balban menghabiskan sisa hidupnya dalam keadaan yang mengejutkan berikutan peristiwa itu sebelum meninggal dunia pada tahun 1287. Cucu Balban, Qaiqabad yang tidak mempunyai pengalaman telah menggantikan tempatnya sebagai pemerintah baru.

Sementara itu, cucu kepada Ogedei yang bernama Kaidu telah mengangkat kuasa dan menjadi musuh ketat kepada Kublai Khan. Pada tahun 1282, sebagai langkah untuk menstabilkan kerajaan dan menegaskan kedudukannya, Kaidu telah melantik Duwa, yang berasal daripada keturunan Chagatai menjadi khan (pemimpin). Mereka berdua masing-masing telah membahagikan kuasa pemerintahan di Asia Tengah. Anak pilihan Duwa yang bernama Qutlugh Khwaja telah meluaskan kuasanya ke

Neguderi untuk menjadi pemimpin mereka.

Pada tahun 1290, Qaiqabad telah dibunuh dan takhta kerajaan dirampas oleh pengasas dinasti Khalji, Jalaludin Khalji. Sebelum beliau menjadi sultan, Jalaludin Khalji pernah menjadi panglima tentera di bawah pemerintahan Balban dan menjadi pegawai istana kepada Qaiqabad. Angkatan tentera di bawah kendaliannya sangat kuat dan cekap apabila mereka mengalahkan tentera Mongol di Punjab pada tahun 1292. Pemerintahannya mempamerkan kewibawaannya sebagai seorang pemimpin apabila beliau melakukan amal kebajikan dan suka menderma. Sikap baik dan mulia Jalaludin Khalji ini juga telah melemahkan kedudukannya apabila anak saudaranya, Alauddin Khalji membunuh bapa saudaranya sendiri sebelum merampas kuasa. Beliau merupakan seorang pemimpin yang licik dan tidak mempunyai sifat belas kasihan serta memiliki tentera yang istimewa. Pemerintahannya bermula dengan serangan ke atas kota Multan, Sindh dan Lahore yang diduduki oleh Neguderi. Panglima perang Alauddin Khalji iaitu Ulugh Khan dan Zafar Khan telah dikerah dengan jumlah ketenteraan yang lebih besar daripada tentera Mongol. Di Jaran–Manjur, Alauddin Khalji telah melakukan beberapa pembaharuan dalam ketenteraannya untuk mengukuhkan dan mempersiapkan tenteranya bagi menentang serangan Mongol.

Tentera dan pegawai yang berkhidmat di bawah Alauddin Khalji dibayar upah gaji. Di samping itu, sultan sendiri yang menawarkan diri untuk memerhati dan mengawasi tentera-tentera daripada tugasan itu dilaksanakan oleh amir. Pembaharuan dari segi ekonomi juga berjalan dengan baik. Cukai yang tinggi sehingga 50 peratus bagi setiap hasil keluaran tanaman telah dibuat. Usaha juga telah dilakukan untuk memastikan harga terus berkurang bagi menyara pendapatan tenteranya. Kedudukan sultan diperkukuhkan lagi dengan seorang perisik yang licik dan setia, Malik Kafur yang memastikan sultan tidak menjadi sasaran kepada rancangan jahat dari dalam istana.

India merupakan antara kawasan yang masih tidak ditembusi oleh tentera Mongol. Kekhanan Chagatai hanya menyasarkan India untuk meluaskan kuasanya daripada meneruskan perbalahan dengan kerajaan-kerajaan Mongol yang lain. Umumnya pada sebelum ini, tentera Mongol hanya menyerang India dengan tujuan untuk merompak dan merampas barang-barang berharga atau harta benda. Namun, serangan Mongol pada kali ini lebih serius ketika di bawah pemerintahan Duwa sehingga mengancam kedaulatan Kesultanan Delhi.

Pada tahun 1298, satu ketumbukan tentera Mongol telah dihantar ke India. Pada masa itu, panglima Ulugh Khan sedang berada di Gujerat semasa pencerobohan Mongol tersebut. Zafar Khan yang berada di Delhi memimpin tenteranya untuk menentang dan menewaskan tentera Mongol sebelum mereka berjaya memaksa tentera Mongol untuk berundur ke kawasan sempadan. Setelah kejayaan ini, Zafar Khan menjadi semakin popular kerana jasa dan sumbangannya. Beliau juga mula berasa curiga akan Sultan Alauddin Khalji kerana adakah sultan itu masih mengambil perhatian terhadap kesetiaannya.