Jelaskan Geokimia dari Kebolehdiaman planet dalam bahasa melayu

Secara umumnya diandaikan bahawa sebarang hidupan luar bumi yang mungkin wujud akan didasarkan pada biokimia asas yang sama dengan yang terdapat di Bumi, kerana empat unsur yang paling mustahak untuk kehidupan, iaitu karbon, hidrogen, oksigen, dan nitrogen, juga merupakan unsur-unsur reaktif kimia yang paling umum didapati di alam semesta. Sesungguhnya sebatian-sebatian biogenik yang sederhana, misalnya asid amino yang ringkas sekali seperti glisin, telah dijumpai dalam meteorit dalam medium antara najam. Empat elemen ini merangkumi lebih 96% daripada jumlah biojisim Bumi. Unsur karbon mempunyai kemampuan tanpa tandingan untuk menjalin ikatan sesama karbon lalu membentuk susunan struktur yang rumit dan berbagai-bagai, maka karbon adalah bahan yang ideal untuk mekansime kompleks yang membentuk sel hidup. Hidrogen dan oksigen dalam bentuk air membentuk bahan pelarut di mana berlakunya proses-proses biologi, dan di mana berlakunya tindak-tindak balas pertama yang menjurus kepada kemunculan kehidupan. Tenaga yang dilepaskan dalam pembentukan ikatan kovalen yang utuh antara karbon dan oksigen, yang didapati dengan mengoksidakan sebatian-sebatian organik, merupakan 'bahan api' bagi segala hidupan kompleks. Keempat-empat elemen ini bersama-sama membentuk asid amino yang menjadi bahan-bahan asas penghasilan protein, iaitu zat tisu hidup. Selain daripada itu, tidak kurang penting juga kehadiran sulfur (yang diperlukan untuk pembentukan protein) mahupun fosforus (yang diperlukan untuk pembentukan DNA, RNA, dan fosfat-fosfat adenosin yang penting untuk metabolisme).

Kelimpahan relatif unsur-unsur di angkasa tidak semestinya mencerminkan kelimpahan berbeza-beza dalam planet; sebagai contoh, daripada empat unsur kehidupan, hanya oksigen yang hadir pada sebarang takat kelimpahan di dalam kerak Bumi. Ini boleh dijelaskan sedikit sebanyak oleh hakikat bahawa kebanyakan elemen tersebut seperti hidrogen dan nitrogen, di samping sebatian-sebatiannya yang paling ringkas dan umum seperti karbon dioksida, karbon monoksida, metana, amonia, dan air, hadir dalam bentuk gas di suhu panas. Di kawasan panas yang hampir dengan Matahari, sebatian-sebatian meruap ini tidak mungkin memainkan peranan signifikan dalam bentukan geologi planet, tetapi sebaliknya terperangkap sebagai gas di bawah kerak-kerak yang baru dibentuk, yang rata-ratanya terdiri daripada sebatian-sebatian batuan yang tidak meruap seperti silika (sebagian silikon dan oksigen yang menerangkan kelimpahan relatif oksigen). Pembentukan atmosfera planet seharusnya disumbangkan oleh peluahgasan sebatian meruap melalui gunung-gunung berapi terawal. Eksperimen Miller–Urey menunjukkan bahawa sebatian-sebatian tak organik yang ringkas yang terdedah kepada atmosfera primordial (paling asal), apabila dikenakan tenaga, dapat bertindak balas untuk menghasilkan asid amino.

Sungguhpun begitu, peluahgasan gunung berapi tidak mungkin menjelaskan jumlah air di lautan Bumi. Sebahagian besar air (dan mungkin juga karbon) yang diperlukan untuk kehidupan seharusnya didatangkan dari pinggiran sistem suria, jauh dari haba Matahari, di mana ia dapat kekal pepejal. Air barangkali didatangkan dalam jumlah yang amat besar daripada hujanan komet yang menimpa Bumi di awal usia sistem suria, beserta sebatian-sebatian meruap yang lain yang diperlukan oleh hidupan di Bumi yang muda untuk melangsungkan asal-usul hayat.

Oleh itu, biarpun ada sebab untuk percaya bahawa empat "unsur kehidupan" seharusnya sudah tersedia di tempat lain, namun sistem yang boleh didiami juga mungkin memerlukan bekalan jasad berorbit jangka panjang untuk menyemai unsur tersebut pada planet-planet di dalamnya. Tanpa komet, mungkin tidak akan wujudnya hidupan di Bumi seperti yang kita kenali.