Coba jelasin Republik Rakyat China, 1949–sekarang dari Demokrasi di China dalam bahasa melayu dong

China secara berterusan menjelaskan "demokrasi sosialis dengan ciri-ciri Cina", cuba menggambarkan dirinya sebagai sebuah negara demokrasi, tetapi secara eksplisit membezakan dirinya daripada sistem demokrasi liberal, yang dilihat "tidak sesuai" dengan "keadaan unik" China.  Dalam takrifan PRC, demokrasi bermaksud konsep Marxis-Leninis tentang kediktatoran demokratik rakyat dan sentralisme demokrasi . Dalam pandangan ini, PKC bertindak sebagai wakil rakyat Cina.  Setiausaha Agung PKC Xi Jinping juga telah mencipta istilah "demokrasi rakyat proses keseluruhan" (全过程人民民主), juga dikenali sebagai "demokrasi keseluruhan proses" (全过程民主,全过程的民主) sebagaimana yang beliau katakan "主" masters" dan di dalamnya "semua keputusan perundangan utama dibuat hanya selepas perbincangan demokratik dan prosedur menyeluruh untuk memastikan pembuatan keputusan yang baik dan demokratik". Beliau berkata bahawa "demokrasi keseluruhan proses" mempunyai empat tiang:

demokrasi proses (过程民主) dan demokrasi pencapaian (成果民主)

demokrasi prosedural (程序民主) dan demokrasi substantif (实质民主)

demokrasi langsung (直接民主) dan demokrasi tidak langsung (间接民主)

demokrasi rakyat (人民民主) dan kehendak negara (国家意志)

Kunci kepada dakwaan bahawa China adalah demokratik ialah dakwaan PKC itu sendiri sememangnya demokratik. Dalam pandangan ini, keputusan oleh kepimpinan PKC pusat dibincangkan di semua peringkat dalam "mesyuarat kehidupan demokratik" di bawah prinsip sentralisme demokrasi. Selain itu, CCP mendakwa bahawa ia mempertimbangkan pemegang saham dan kepentingan lain melalui "demokrasi perundingan" (协商民主), selagi mereka tidak mencabar keutamaan PKC, dengan saluran utama untuk ini ialah Persidangan Perundingan Politik Rakyat China (CPPCC).    CPPCC ialah komponen institusi "demokrasi rakyat" dan strategi barisan bersatu PKC, yang menyediakan "kerusi" untuk lapan parti kecil yang dibenarkan secara sah dan "rakan" bebas parti.

Dakwaan lain ialah PKC mengamalkan demokrasi dalam parti, yang telah berulang kali ditekankan dan dihuraikan oleh PKC sebagai alternatif kepada cita-cita demokrasi liberal yang dicirikan oleh pilihan raya dan persaingan berbilang parti.

China mengamalkan demokrasi pilihan raya berkenaan dengan kongres rakyatnya, amalan yang bermula di kawasan komunis semasa Perang Saudara China .  Operasi kongres rakyat telah ditetapkan dalam Undang-undang Pilihan Raya 1953 dan kemudiannya disemak semula.  Pada masa ini terdapat lima peringkat kongres rakyat.  Daripada lebih kepada kurang tempatan, ia adalah: (1) kongres rakyat di kampung, perbandaran warganegara minoriti, dan pekan; (2) kongres rakyat bandar-bandar yang tidak dibahagikan, daerah perbandaran, daerah, dan daerah autonomi; (3) kongres rakyat di daerah kecil di bandar-bandar besar dan di wilayah autonomi; (4) kongres rakyat di wilayah, wilayah autonomi, dan majlis perbandaran yang ditadbir secara langsung oleh kerajaan pusat China; dan (5) Kongres Rakyat Kebangsaan .  Pilihan raya secara langsung berlaku di dua peringkat tempatan yang paling banyak, manakala ahli di peringkat yang lebih tinggi dipilih secara tidak langsung, iaitu dipilih oleh mereka yang dipilih di peringkat bawahan.  Kongres Rakyat Kebangsaan secara rasminya adalah organ kuasa negara tertinggi China.  Bagaimanapun, pencalonan di semua peringkat dikawal oleh PKC, dan kedudukan utama PKC termaktub dalam perlembagaan negeri, bermakna pilihan raya mempunyai sedikit cara untuk mempengaruhi politik.   Selain itu, pilihan raya tidak bersifat pluralistik kerana tiada pembangkang dibenarkan.

Pemerintahan PKC ke atas China secara meluas dianggap sebagai autoritarian oleh saintis politik.