Coba jelasin 900 Tesis dari Giovanni Pico della Mirandola dalam bahasa melayu dong

Pada masa ini, dua peristiwa yang mengubah hidup berlaku. Yang pertama ialah apabila beliau kembali menetap di Florence pada November 1484 dan bertemu Lorenzo de' Medici dan Marsilio Ficino. Ia adalah hari yang menguntungkan secara astrologi, di mana Ficino telah memilih untuk menerbitkan terjemahan karya Plato dari bahasa Yunani ke dalam bahasa Latin, di bawah naungan Lorenzo yang bersemangat. Pico nampaknya telah memikat kedua-dua lelaki itu, dan walaupun Ficino mempunyai perbezaan falsafah, beliau yakin dengan pertalian Saturnine mereka dan ketentuan ilahi kedatangannya. Lorenzo akan menyokong dan melindungi Pico sehingga kematiannya pada tahun 1492.

Tidak lama selepas ini tinggal di Florence, Pico sedang dalam perjalanan ke Rom di mana beliau berhasrat untuk menerbitkan 900 Tesis-nya, dan bersedia menghadiri kongres cendekiawan dari seluruh Eropah untuk membahaskannya. Berhenti di Arezzo, beliau terlibat dalam hubungan cinta dengan isteri salah seorang sepupu Lorenzo de' Medici, yang hampir meragut nyawanya. Giovanni cuba melarikan diri dengan wanita itu, tetapi telah ditangkap, tercedera dan dilemparkan ke dalam penjara oleh suaminya. Beliau dibebaskan hanya selepas campur tangan Lorenzo sendiri.

Pico menghabiskan beberapa bulan di Perugia dan Fratta yang berdekatan, pulih daripada kecederaannya. Di sana, semasa beliau menulis kepada Ficino, bahawa "rezeki ilahi ... menyebabkan buku-buku tertentu jatuh ke tangan saya. Ia adalah kitab-kitab Kasdim ... Esdras, Zarathustra dan Melkior, peramal orang majus, yang mengandungi tafsiran falsafah Kasdim yang ringkas dan kering, tetapi penuh dengan misteri." Pico diperkenalkan di Perugia kepada Kabbalah Ibrani mistik, yang mempesonakannya, begitu juga dengan penulis Hermetik klasik yang lewat, seperti Hermes Trismegistus. Kabbalah dan Hermetica dianggap pada zaman Pico sebagai kuno seperti Perjanjian Lama. "Tutor" Pico dalam Kabbalah ialah Johannan Alemanno (1430-an – s. 1510), yang berpendapat bahawa kajian dan penguasaan sihir harus dianggap sebagai peringkat akhir pendidikan intelektual dan rohani seseorang.

Hubungan ini, yang dimulakan sebagai hasil minat Kristian dalam menyelidik kebijaksanaan kuno yang terdapat dalam sumber mistik Yahudi, menghasilkan pengaruh bersama yang belum pernah terjadi sebelumnya antara pemikiran Renaisanc Yahudi dan Kristian. Tulilsan paling asli daripada 900 tesis Pico adalah berkenaan Kabbalah. Akibatnya, beliau menjadi pengasas tradisi yang dikenali sebagai Kabbalah Kristian, yang kemudiannya menjadi teras esoterisisme Barat moden awal. Pendekatan Pico terhadap falsafah yang berbeza adalah satu sinkretisme yang melampau, dan didakwa meletakkannya secara selari, dan bukannya cuba menggambarkan suatu sejarah perkembangan.

Pico mengasaskan ideanya terutamanya pada Plato, begitu juga gurunya, Marsilio Ficino, tetapi mengekalkan rasa hormat yang mendalam terhadap Aristotle. Walaupun beliau adalah produk studia humanitatis, Pico secara asasnya ialah seorang eklektik, dan dalam beberapa aspek, beliau mewakili reaksi terhadap keterlaluan humanisme tulen, mempertahankan apa yang beliau percaya sebagai pengulas terbaik zaman pertengahan dan Islam seperti ibn Rushd dan ibn Sina, mengenai Aristotle dalam surat panjang yang terkenal kepada Ermolao Barbaro pada 1485. Ia sentiasa menjadi matlamat Pico untuk mendamaikan mazhab Plato dan Aristotle kerana beliau percaya mereka menggunakan perkataan yang berbeza untuk menyatakan konsep yang sama. Mungkin atas sebab inilah kawan-kawannya memanggilnya "Princeps Concordiae", atau "putera keharmonian" (jenakata Putera Concordia, salah satu pegangan keluarganya). Begitu juga, Pico percaya bahawa orang yang berpendidikan juga harus mempelajari sumber-sumber Ibrani dan Talmud, dan Hermetik, kerana beliau menganggap mereka mewakili konsep Tuhan yang sama yang dilihat dalam Perjanjian Lama, tetapi dalam perkataan yang berbeza.

Beliau menulis "Syarahan Maruah Insan" untuk mengiringi 900 Tesis-nya, dan mengembara ke Rom untuk meneruskan rancangannya untuk mempertahankan mereka. Beliau telah menerbitkannya bersama pada Disember 1486 sebagai "Conclusiones philosophicae, cabalasticae et theologicae", dan menawarkan untuk membayar perbelanjaan mana-mana cendekiawan yang datang ke Rom untuk membahaskannya secara terbuka. Beliau mahu perdebatan itu dimulakan pada 6 Januari, iaitu, seperti yang diperhatikan oleh ahli sejarah Steven Farmer, perayaan Epifani, dan "tarikh simbolik pengabdian kumpulan pagan kepada Kristus dalam diri orang Majus." Selepas muncul sebagai pemenang pada kemuncak perdebatan, Pico merancang bukan sahaja pada persetujuan simbolik orang bijak pagan, tetapi juga penukaran agama Yahudi kerana mereka menyedari bahawa Yesus adalah rahsia sebenar tradisi mereka. Menurut Farmer, Pico mungkin menjangkakan secara literal bahawa "perdebatan Vatikan-nya akan berakhir dengan Empat Penunggang Kuda Kiamat terhempas di langit Rom."

Pada Februari 1487, Paus Innocentius VIII menghentikan perdebatan yang dicadangkan, dan menubuhkan sebuah suruhanjaya untuk mengkaji semula ortodoks 900 Tesis. Walaupun Pico menjawab tuduhan terhadap mereka, tiga belas tesis telah dikutuk. Pico bersetuju secara bertulis untuk menarik baliknya, tetapi beliau tidak mengubah fikirannya tentang kesahihan mereka. Akhirnya, kesemua 900 tesis telah dikutuk. Beliau terus menulis apoligia untuk membela mereka, Apologia J. Pici Mirandolani, Concordiae comitis, diterbitkan pada 1489, yang beliau dedikasikan kepada penaungnya, Lorenzo. Apabila paus dimaklumkan tentang pengedaran manuskrip ini, beliau menubuhkan tribunal inkuisitor, dan memaksa Pico untuk meninggalkan Apologia, sebagai tambahan kepada tesis yang dikutuknya, yang beliau bersetuju untuk melakukannya. Paus mengutuk 900 Tesis sebagai:

Ini adalah kali pertama buku bercetak telah diharamkan oleh Gereja, dan hampir semua salinan telah dibakar. Pico melarikan diri ke Perancis pada tahun 1488, di mana beliau ditangkap oleh Philip II, Duke Savoy, atas permintaan nuncio paus, dan dipenjarakan di Vincennes. Melalui perantaraan beberapa putera Itali – semuanya dihasut oleh Lorenzo de' Medici – Raja Charles VIII telah membebaskannya, dan paus telah dipujuk untuk membenarkan Pico berpindah ke Florence dan hidup di bawah perlindungan Lorenzo. Namun begitu, beliau tidak dibebaskan daripada kecaman dan sekatan kepausan sehingga tahun 1493, selepas pertabalan Alexander VI (Rodrigo Borgia) menjadi paus.

Pengalaman itu sangat menggegarkan Pico. Beliau berdamai dengan Savonarola, yang kekal sebagai kawan rapat. Atas pujukan Pico, Lorenzo menjemput Savonarola ke Florence. Walau bagaimanapun, Pico tidak pernah meninggalkan keyakinan sinkretisnya. Beliau menetap di sebuah vila berhampiran Fiesole yang disediakan untuknya oleh Lorenzo, di mana beliau menulis dan menerbitkan Heptaplus id est de Dei creatoris opere (1489) dan De Ente et Uno ("Kemenjadian dan Penyatuan", 1491). Di sinilah beliau juga menulis karyanya yang paling terkenal, Disputationes adversus astrologiam divinicatrium ("Perjanjian Menentang Astrologi Teramal"), yang tidak diterbitkan sehingga selepas kematiannya. Di dalamnya, Pico mengecam amalan deterministik ahli nujum pada zamannya.

Selepas kematian Lorenzo de' Medici pada 1492, Pico berpindah ke Ferrara, walaupun beliau terus melawat Florence. Di Florence, ketidakstabilan politik menimbulkan pengaruh Savonarola yang semakin meningkat, dengan penentangan reaksioner terhadap pengembangan dan gaya Renaisans telah menimbulkan konflik dengan keluarga Medici (mereka akhirnya diusir dari Florence), dan membawa kepada kemusnahan pukal buku dan lukisan. Namun begitu, Pico menjadi pengikut Savonarola. Bertekad untuk menjadi seorang warak, beliau menolak minatnya yang dahulu dalam teks Mesir dan Kasdim, memusnahkan puisinya sendiri dan memberikan kekayaannya.