Gw mau tau Karajinan Sulaman atawa Bordir dari Kota Tasikmalaya. Jelasin dalam bahasa sunda

Karajinan sulaman atawa bordir Kota Tasikmalaya dijieun maké benang ku jarum jait, tuluy dihias maké potongan logam, mutiara, manik-manik, bulu manuk, jeung payét. Usaha karajinan sulaman bordir geus aya ti jaman Walanda. Salah sahiji puser karajinan bordir aya di Desa Telagasari, Kecamatan Kawalu. Di desa ieu loba pisan pengusaha lawon bordir nu geus badag, saperti: Turatex, Purnama, Ciwulan, Haryati, Bunga Tanjung jeung nu séjénna.

Aya sababaraha jenis tusukan dina nyulam, diantarana tusuk ranté, tusuk jelujur tusuk kelim, jeung tusuk silang. Sajaba dijait maké leungeun, sulaman ogé geus maké mésin jait jeung mésin bordir komputér. Bahan paranti nyieun sulaman bordir maké lawon atawa benang tina wol, linen, sutra, katun atawa rayon (sulaman modern). Sulam pita nyaéta sulaman anu ngagunakeun pita nu dipaké pikeun nyieut motif kekembangan. Pita bisa nyieun efék tilu diménsi sabab ukuran pita leuwih gedé tibatan benang. Hasil sulaman pita ogé leuwih dekoratif sabab bahan pita leuwih rupa-rupa.

Alat nyieun bordir di jaman Walanda masih manual anu disébut bordir gejek. Taun 1960-an, loba pesenan ti urang Tionghoa nyarieun kabaya jeung baju tradisional Cina. Taun 1970-an, jenis lawon bordir ngalegaan kana peralatan rumah tangga nu lain saperti spréi, taplak méja, hordéng jeung sajabana sabab mesin bordir geus maké tanaga listrik. Di tahun 1980-an, karajinan bordir ngalegaan kana pakéan muslim saperti mukena, rukuh, baju koko, tiung jeung sajabana. Pangusaha bordir biasana ngagawékeun pagawé lepas ku kituna pagawéna bisa ngerjakeun bordir di imah séwang-séwangan. Pangusaha ngan ukur nginjeumkeun mesin bordirna.

Pasar hasil karajinan bordir geus nepi ka mancanagara, misalna geus diékspor ka Malaysia, Brunéi Darussalam, Saudi Arabia, Singapura jeung Afrika.