Jelaskan Pengabstrakan dan rujukan kendiri dari Meta dalam bahasa melayu

Mana-mana subjek boleh dikatakan mempunyai metateori, pertimbangan teori tentang sifatnya—seperti asas, kaedah, bentuk dan kegunaannya— pada tahap abstraksi yang lebih tinggi. Dalam linguistik, tatabahasa dianggap sebagai diungkapkan dalam metabahasa, bahasa yang beroperasi pada tahap yang lebih tinggi untuk menerangkan sifat bahasa biasa (dan bukan dirinya sendiri).

Awalan itu berasal daripada preposisi Yunani dan awalan meta- (μετα-), daripada μετά, yang bermaksud "selepas", "sebelah", "dengan", "antara" (berkenaan dengan preposisi, beberapa makna ini telah dibezakan dengan penanda kasus). Makna lain termasuk "di luar", "bersebelahan" dan "diri", dan ia juga digunakan dalam bentuk μετ- sebelum vokal dan μεθ- "meth-" sebelum vokal tersedut.

Bentuk terawal perkataan "meta" ialah bahasa Yunani Mycenaean me-ta, ditulis dalam skrip suku kata Linear B. Preposisi Yunani adalah serumpun dengan preposisi Inggeris Lama pertengahan "dengan", masih ditemui sebagai awalan dalam bidan . Penggunaannya dalam bahasa Inggeris adalah hasil pembentukan terbalik daripada perkataan "metafizik". Metafizik asalnya hanyalah tajuk salah satu karya utama Aristotle; ia dinamakan sedemikian (oleh Andronicus dari Rhodes) kerana dalam susunan adat karya Aristotle ia adalah buku yang mengikuti Fizik; itu bermakna tidak lebih daripada "[buku yang datang] selepas [buku bertajuk] Physics". Walau bagaimanapun, walaupun penulis Latin menyalahtafsirkan ini sebagai metafizik yang merangkumi "ilmu tentang apa yang berada di luar fizik". Walau bagaimanapun, Metafizik Aristotle menyatakan pertimbangan alam semula jadi di atas realiti fizikal, yang boleh diteliti melalui bahagian falsafah tertentu ini, sebagai contoh, kewujudan Tuhan. Penggunaan awalan itu kemudiannya diperluaskan kepada konteks lain berdasarkan pemahaman metafizik yang bermaksud "ilmu tentang apa yang di luar fizikal".

Penggunaan awal dalam bahasa Inggeris

Oxford Kamus Bahasa Inggeris (OED) memetik penggunaan awalan meta sebagai "di luar, kira-kira" (seperti meta-ekonomi dan meta-falsafah) akan kembali ke tahun 1917. Walau bagaimanapun, pembentukan ini selari dengan "metafizik" dan "metafizikal" asal, iaitu sebagai awalan kepada kata nama am (bidang pengajian) atau kata adjektif. Mengikut petikan OED, ia mula digunakan dengan kata nama khusus berkaitan dengan logik matematik sebelum 1929. (Pada tahun 1920 David Hilbert mencadangkan projek penyelidikan dalam apa yang dipanggil "metamatematik.")

Petikan awal yang ketara ialah penggunaan perkataan "metatheorem" oleh WVO Quine di mana meta- mempunyai makna moden "X tentang X".

Douglas Hofstadter, dalam buku 1979 Gödel, Escher, Bach (dan dalam sekuel 1985, Metamagical Themas), mempopularkan maksud istilah ini. Buku itu yang memperkatakan rujukan kendiri dan gelung pelik, serta menyentuh tentang Quine dan karyanya, berpengaruh dalam banyak subkultur berkaitan komputer dan mungkin bertanggungjawab untuk populariti awalan, untuk penggunaannya sebagai istilah solo, dan untuk banyak perkataan terbaru yang menggunakannya. Hofstadter menggunakan meta sebagai perkataan yang berdiri sendiri, sebagai kata sifat dan sebagai preposisi arah ("going meta," (menjadi meta) istilah yang dia cipta untuk helah retorik lama untuk membawa perdebatan atau analisis ke tahap abstraksi yang lain, seperti apabila seseorang berkata "Perdebatan ini tidak akan ke mana-mana"). Buku ini juga mungkin bertanggungjawab untuk perkaitan "meta" dengan gelung pelik, berbanding hanya abstraksi. Menurut Hofstadter, ia adalah mengenai rujukan kendiri yang bermaksud ayat, idea atau formula merujuk kepada dirinya sendiri. Kamus Merriam-Webster menghuraikannya sebagai "menunjukkan atau mencadangkan kesedaran yang jelas tentang dirinya atau diri sendiri sebagai ahli kategorinya: rujukan kendiri secara bijak". Ayat "Ayat ini mengandungi tiga puluh enam huruf," dan ayat yang membenamkannya, adalah contoh "metaayat" yang merujuk diri mereka sendiri dengan cara ini. Seperti yang dikekalkan dalam buku itu, gelung aneh Gödel, Escher, Bach diberikan jika pernyataan atau teori logik yang berbeza disatukan dalam percanggahan dan dengan itu diputarbelitkan dalam makna dan menghasilkan paradoks logik. Satu contoh ialah paradoks pembohong. Paradoks pembohong ialah paradoks dalam falsafah atau logik yang timbul apabila ayat mendakwa kepalsuannya sendiri (atau tidak benar), contohnya: "Ayat ini tidak benar." Sehingga awal abad ke-20, paradoks semacam ini merupakan masalah besar bagi teori kebenaran falsafah. Alfred Tarski menyelesaikan kesukaran ini dengan membuktikan bahawa paradoks tersebut tidak wujud dengan pemisahan yang konsisten antara bahasa objek dan metabahasa. "Bagi setiap bahasa yang diformalkan, takrifan yang betul secara rasmi dan boleh digunakan secara fakta bagi pernyataan yang benar boleh dibina dalam metabahasa dengan bantuan tunggal ungkapan watak logik umum, ungkapan bahasa itu sendiri dan istilah daripada morfologi bahasa itu, tetapi dengan syarat metabahasa dalam susunan yang lebih tinggi daripada bahasa yang menjadi subjek penyiasatan."