Jabarkan Kaedah-kaedah rekonstruksi dari Rekonstruksi linguistik dalam bahasa melayu

Langkah pertama melibatkan pengenalpastian bahasa-bahasa berasal daripada satu bahasa purba yang sama melalui beberapa kriteria tertentu supaya dapat dikumpulkan bersama, dan proses ini dikenali sebagai pensubkelompokan. Memandangkan pengelompokan ini hanya berdasarkan kaedah linguistik, naskhah-naskhah dan apa-apa juga dokumentasi sejarah lain perlu dianalisis untuk mencapai langkah ini. Namun, perlu elak daripada membuat andaian bahawa penyempadanan linguistik sentiasa selari dengan sesuatu budaya dan etnik tertentu. Kriteria pertama ialah bahasa-bahasa yang disubkelompokan perlu menunjukkan adanya pembaharuan berkongsi. Maksud di sini ialah bahasa-bahasa tersebut mesti menunjukkan perubahan linguistik yang sama dibuat sepanjang sejarah. Kriteria kedua pula ialah kebanyakan bahasa berkumpulan perlu mempunyai pengekalan berkongsi. Hal ini serupa dengan kriteria pertama, cuma bezanya ialah ciri-ciri linguistik bersama tersebut tidak mengalami perubahan dan kekal sama dalam beberapa bahasa yang dibandingkan.

Oleh kerana bidang linguistik mementingkan aspek kesederhanaan seperti dalam bidang saintifik lain, prinsip paling penting dalam proses rekonstruksi linguistik adalah menjana bilangan fonem yang paling sedikit yang bersesuaian dengan data sedia ada. Prinsip ini juga digunapakai untuk pemilihan kualiti bunyi fonem, kerana bunyi-bunyi yang menghasilkan perubahan paling sedikit (berkaitan dengan data) lebih diutamakan.

Rekonstruksi bandingan menggunakan dua prinsip yang agak umum, iaitu: Prinsip Majoriti dan Prinsip Pembangunan Paling Semulajadi. Prinsip Majoriti ialah pemerhatian apabila satu set kata kognat memaparkan corak tertentu (seperti huruf berulang dalam kedudukan tertentu dalam sesuatu perkataan), kemungkinan pola ini dikekalkan daripada bahasa ibundanya. Prinsip Pembangunan Paling Semulajadi ialah beberapa perubahan dalam bahasa-bahasa dibandingkan, secara diakronik, adalah lebih biasa berlaku berbanding yang lain. Terdapat empat kecenderungan utama dalam evolusi bahasa:

Bunyi vokal akhir pada sesuatu perkataan mungkin boleh tertanggal.

Bunyi-bunyi yang tanpa suara (getaran pita), selalunya di antara beberapa vokal, menjadi bersuara.

Bunyi-bunyi fonetik letupan/hentian menjadi bunyi-bunyi geseran.

Bunyi-bunyi konsonan menjadi tidak bersuara di kedudukan akhir kata.