Tolong jelaskan mengenai Legasi dari Darah dan Doa dalam bahasa melayu

Ismail menganggap Darah dan Doa sebagai refleksi "personaliti nasional", dan, di dalam surat 1962, beliau menulis bahawa beliau menganggap filem pertamanya kerana beliau mempunyai kawalan kreatif sedikit pada tahun penerbitan 1949 beliau. Selepas mengarahkan filem itu dia pergi untuk membuat dua puluh lima lebih banyak filem sebagai pengarah, termasuk dua (Enam Djam di Jogja [1951] dan Pedjuang [1959]) berdepan dengan Revolusi Nasional Indonesia; menyaingi syarikat juga mengeluarkan filem dalam nada yang sama, walaupun Biran berhujah bahawa mereka tidak menyentuh intipati revolusi. Untuk peranannya sebagai pengarah Darah dan Doa karya seterusnya, Ismail digelar "bapa filem Indonesia", walaupun ulama filem Thomas Barker menunjukkan bahawa peranannya dalam pembangunan industri filem itu telah dibesar-besarkan oleh Order Baru untuk anti-komunis, tujuan pro-kebangsaan mereka.

Darah dan Doa kerap dianggap sebagai filem "nasional" Indonesia pertama walaupun filem pertama di kawasan itu, Loetoeng Kasaroeng arahan L. Heuveldorp , telah dikeluarkan 24 tahun lebih awal. Menurut sejarawan filem Indonesia Misbach Yusa Biran, filem dikeluarkan antara 1926 dan 1949 tidak harus dipanggil filem Indonesia, atau tiada semangat jati diri negara. Pengkritik filem Nova Chairil menyatakan juga, memandangkan filem pertama yang "diarahkan oleh kaum peribumi Indonesia, yang dihasilkan oleh syarikat produksi Indonesia, dan difilemkan di Indonesia". Barker dan calon doktor falsafah Charlotte Setijadi-Dunn, bagaimanapun, berpendapat bahawa filem oleh penerbitan etnik Cina — umumnya menolak sebagai berorientasikan dalam pelajaran arus perdana yang mengandungi identiti Indonesia, memetik contoh seperti Kris Mataram (1940) karya Njoo Cheong Seng. Mereka ambil perhatian bahawa, tidak seperti identiti kebangsaan bangsa yang sama ditawarkan dalam Darah dan Doa, filem-filem Cina yang dihasilkan menawarkan kemungkinan identiti heterogen.

Warga filem Indonesia meraikan hari pertama penggambaran Darah dan Doa, 30 Mac, sebagai Hari Filem Nasional pada 1950. Di sidang 1962 bagi Lembaga Filem National Indonesia, tarikh yang telah diberi pengiktirafan lebih formal sebagai Hari Filem Nasional, dan Darah dan Doa telah diiktiraf sebagai "filem negara" yang pertama. Hari Filem Nasional telah ditubuhkan secara rasmi pada tahun 1999, apabila Presiden B. J. Habibie meluluskan Keputusan Presiden no. 25/1999. Menurut pelakon dan pengarah, Slamet Rahardjo, peringatan adalah supaya "Indonesia mengakui industri filem tempatan mereka dan bersedia untuk memajukannya".

Perarakan Panjang Divisyen Siliwangi merupakan subjek bagi satu lagi filem, Mereka Kembali pada 1972. Diarahkan oleh Nawi Ismail, it starred Sandy Suwardi Hassan, Rahayu Effendi, Rina Hasyim, dan Aedy Moward. Mereka Kembali memenangi satu anugerah, Naib Juara bagi Pelakon Terbaik (Arman Effendy), di Festival Filem Indonesia 1972. Heider, mengkontraskan kedua-dua filem, menunjukkan bahawa Darah dan Doa menggambarkan komunis dalam cahaya yang lebih bersimpati dan "mengabaikan" Darul Islam, manakala Acha Kembali tidak menggambarkan peristiwa-peristiwa di Madiun dan syaitan Darul Islam. Beliau mencadangkan bahawa filem itu sebelum ini telah dikeluarkan pada "masa untuk penyembuhan, satu masa untuk menyatukan republik baru, untuk mengkorporatkan semula walaupun orang-orang... telah berperang melawannya" Beliau mencadangkan Darah dan Doa lebih keeropahan dan individualistik, dengan tumpuan kepada Sudarto, sementara Mereka Kembali menekankan kepentingan kumpulan dan mewakili "Indonesianisasi daripada pawagam negara".

Arkib video Indonesia Sinematek Indonesia menyimpan salinan 35 mm dan VHS Darah dan Doa. Ia juga diadakan di Cinémathèque Française. Filem itu terus ditayangkan di beberapa festival.