Jabarkan Bekalan makanan/pembelajinakan sendiri dari Asal usul anjing bela jinak dalam bahasa melayu

Serigala awal akan, sebagai pebangkai, tertarik dengan tinggalan sampah di tapak perkhemahan manusia. Dr. Raymond Coppinger dari Kolej Hampshire (Massachusetts) mempertikaikan bahawa serigala itu yang lebih berjaya berinteraksi dengan manusia akan menurunkan ciri ini kepada anaknya, lalu mewujudkan serigala dengan kecenderungan lebih besar untuk dibelajinakkan. Serigala "paling bergaul dan tidak takut" merupakan yang dimiliki di sekitar kawasan hidup manusia, bantu membiakbakakan ciri itu yang masih dikecam pada anjing kini.

Coppinger mempercayai bahawa ciri tingkah laku dipanggil "jarak pelarian" adalah penting kepada transformasi daripada serigala liar kepada leluhur anjing moden. Ini menunjukkan betapa dekat haiwan akan membenarkan manusia (atau apa-apa yang dianggap olehnya berbahaya) untuk berkebolehan sebelum melarikan diri. Haiwan dengan jarak pelarian pendek akan berlengah-lengah, dan memakan, apabila manusia berdekatan; ciri tingkah laku ini akan diturunkan kepada generasi berjaya, dan berganda, mewujudkan haiwan yang semakin selesa di sekitar manusia. "Pertikaian saya ialah bahawa makna bela jinak—atau jinak—ialah kebolehan untuk memakan dalam kehadiran manusia. Ini perkara yang tidak boleh dilakukan oleh serigala liar."

Tambahan, pemilihan untuk kebelajinakan mempunyai kesan sampingan pemilihan ciri fizikal berkaitan secara genetik, dan tingkah laku seperti menyalak. Secara hipotesis, serigala terpisah kepada dua populasi–pebangkai berorientasikan kampung dan kawanan pemburu. Langkah seterusnya belum ditakrifkan, tetapi tekanan terpilih mungkin sudah wujud untuk mengekalkan kecapahan populasi ini.