Saya mau tau Kerjaya dari Poerbatjaraka. Jelaskan dalam bahasa melayu

Pada tahun 1910, Poerbatjaraka berpindah ke Batavia untuk mengambil jawatan Perkhidmatan Arkeologi. Pengetahuan tentang kesusasteraan Jawa terbukti sangat berguna untuk institusi, dan ia sering dirujuk oleh stafnya. Selama bertahun-tahun beliau juga belajar bahasa Sanskrit. Beliau mengambil nama baru, Poerbatjaraka (Purbacaraka dalam ejaan bahasa Indonesia moden) dan diberi gelaran Raden dan Ngabehi. Selepas beberapa tahun di Batavia, beliau direkrut oleh Universiti Leiden di Belanda. Beliau menjadi penolong seorang ulama kebudayaan Jawa Dr. G. A. Hazeu, dan mengajar kelas bahasa Jawa.Walaupun tidak mempunyai syarat akademik yang prasyarat, beliau telah diberikan dispensasi khas dan dibenarkan mengikuti doktor, yang dia lakukan tanpa menghadiri kuliah. Beliau melengkapkan ijazah kedoktoran cum laude pada 1926, dengan gelaran tesisnya "Agastya in den Archipel" ("Agastya di Nusantara").

Beliau kemudian kembali ke Batavia dan bekerja di Muzium Persatuan Seni dan Sains Batavia (hari ini Muzium Nasional Indonesia), dan mengkatalogkan koleksi teks muzium yang muzium itu, yang terkumpul selama hampir satu abad. Semasa melakukan ini, beliau menulis monograf mengenai beberapa kumpulan manuskrip, yang mengandungi ringkasan Belanda dan indeks nama mereka. Di Batavia, beliau juga bertemu dengan bakal sejarawan Jawa, HJ de Graaf, yang kepadanya dia memberikan pelajaran mingguan dalam budaya dan bahasa Jawa antara tahun 1927 dan 1930. De Graaf kemudian menganggap Poerbatjaraka sebagai "guru yang dihormati" dan memujinya kerana "merungkai beberapa rahsia orang-orang kamu".

Selepas kemerdekaan Indonesia, beliau menjadi profesor, mengajar di Universiti Gajah Mada di Jogjakarta, Universiti Indonesia di Jakarta, dan Universiti Udayana di Denpasar, Bali. Beliau adalah salah seorang pengasas Jabatan Kesusasteraan Udayana. Beliau terus menulis tentang sejarah dan kesusasteraan Jawa untuk jurnal baik di Indonesia dan Belanda. Pada tahun 1952, beliau menerbitkan koleksi pengajiannya dalam buku yang bertajuk Kapustakaan Djawi. Beliau telah dijadikan ahli kehormat Institut Pengajian Asia Tenggara dan Caribbean di Royal Netherlands pada tahun 1963. Pada tahun 1964, Jurnal Kajian Kebudayaan Indonesia menerbitkan dua puluh enam artikel untuk menghormati ulang tahun ke-80nya. Pada 25 Julai tahun yang sama, beliau meninggal di Jakarta.

Gaya ilmiah dan hasil karya

Dengan pendidikan formal yang terhad, Poerbatjaraka sebahagian besarnya adalah autodidak. Awal dalam kerjayanya, beliau dikritik sebagai "amatir", dan kurang "akurat". Menurut pujangga kesusasteraan Jawa, Th. Pigaud, beliau telah membuatnya dengan pengetahuannya yang luas tentang kesusasteraan Jawa, semua perkara Jawa pada umumnya, dan dengan semangatnya untuk belajar Jawa. Semasa beliau mencapai usia dewasa, beliau mendapat penghormatan di kalangan kedua-dua orang Eropah dan orang Indonesia. Karya-karyanya menggabungkan kaedah saintifik-yang jarang berlaku di kalangan penulis asli Indonesia pada zamannya-dengan pengetahuannya yang mendalam mengenai subjek-subjeknya sebagai orang dalam. Beliau sering kritikal terhadap teks dan manuskrip yang dikerjakan, melihat kesilapan ejaan, dan lebih suka membandingkan beberapa sumber sebelum menerbitkan manuskrip. Pigeaud berkata bahawa karya dan tingkah lakunya sering menunjukkan rasa gelihati punokawan (jester dalam wayang Jawa). Semasa bersara di Jakarta, dia tidak berhenti bekerja. De Graaf mengatakan bahawa dalam tempoh ini dia "diam-diam tetapi tidak sabar-sabar mempelajari dan menerbitkan".

Mengikut biografinya oleh Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Indonesia, beliau menerbitkan tujuh puluh sembilan karya sepanjang hidupnya, sementara Pigeaud meletakkan angka itu pada usia tujuh puluh tiga. Karya-karya beliau memberi tumpuan kepada karya-karya sastera Jawa kuno. Mereka ditulis kebanyakannya dalam bahasa Belanda dan, setelah kemerdekaan Indonesia pada tahun 1945, ia juga menulis dalam bahasa Indonesia dan Jawa.

Antara karya-karyanya yang terkenal, beliau menerbitkan kajian mengenai Agastya, karya Jawa Kuno Smaradahana, Arjunawiwaha, Ramayana dan, bersama C. Hooykaas, Bharatayudha. Kajiannya terhadap Ramayana menegaskan bahawa, berdasarkan bahasa, metrik, tajuk pegawai dan perihalan kuil, versi Jawa Lama puisi epik berasal pada akhir kesembilan atau awal abad kesepuluh. Penemuan ini kemudiannya disahkan oleh kajian lain, termasuk satu oleh Hooykaas. Kemudian dalam kerjayanya, beliau menerbitkan Kapustakan Djawi ("Sastera Jawa"), yang meneliti lapan puluh empat karya sastera Jawa yang lama dan moden. Beliau juga menerbitkan apa yang dimaksudkan untuk menjadi jilid pertama Riwajat Indonesia ("Sejarah Indonesia"), yang merangkumi sejarah negara sehingga abad ke-8. Tiada jilid lagi diterbitkan sehingga kematiannya.