Jelasin soal Pengurusan aset digital  dalam bahasa melayu dong

Pengurusan aset digital merupakan satu kaedah melindungi bahan digital sepeti filem dan buku eletronik. Pengurusan aset digital memerlukan pengekalan pemilikan objek didigitalkan yang tidak terputus sementara membenarkan capaian bagi mereka yang telah diberikan hak tersebut. Sebaik sahaja objek media memasuki domain digital, pemiliknya boleh mengawal siapakah yang boleh melihat, menggunakan, atau mengubah suai aset itu dan melaksanakan kawalan tersebut melalui penggunaan beberapa kaedah penyulitan yang digunakan untuk menguatkuasaan hak digital. Aplikasi yang melaksanakan pengurusan aset digital (digital rights management - DRM) mengenakan kaedah pengurusan hak digital ( DRM ) mereka apabila objek digital baru dibawa di bawah pengurusan, sama ada dengan mengimportnya dari domain analog dan / atau mendigitalkannya (dengan pengimbasan, pengecaman aksara optik, dll.) atau mengarangnya sebagai objek baru. Objek digital yang tidak menggunakan DRM tidak boleh dibawa ke DAM, tetapi boleh diuruskan dalam sistem pengurusan kandungan.

Pengindeksan objek yang wujud hanya dalam bentuk analog (dokumen bercetak atau gambar di atas kertas misalnya) kedalam sistem digital (iaitu pangkalan data dalam talian bagi karya yang diterbitkan) bukanlah DAM kerana objek data bentuk binary yang dikodkan perlu ada sebelum DRM dapat dilaksanakan sebelum ia boleh diimport oleh aplikasi DAM.

Bagi sesuatu objek yang berada di bawah kawalannya, sistem DAM boleh menawarkan kemudahan untuk menjelasan, pengkatalogan, capaian semula dan pengedarannya.

Istilah "pengurusan aset media" (MAM) boleh digunakan sebagai rujukan pada DAM yang digunakan untuk sub-set objek digital yang lazimnya dianggap "media", iaitu rakaman audio, foto dan video.

The more-recent concept of enterprise content management (ECM) often deals with solutions which address similar features but in a wider range of industries or applications.

Smaller DAM systems are easier to categorize as to content and usage since they normally operate in a particular operational context.  This would hold true for systems attached to audio- or video-production systems.  The key differentiators here are the types of decoders and I/O (input/output) used for the asset ingest, use and outgest.  Since metadata describes the essence (and proxy copies), the metadata can serve as a guide to the playout decoders, transcoders, and channels as well as an input to access-control rules.  This means that the essence can be treated as a non-described storage object except when being accessed for viewing or editing.  There is relevance to this when considering the overall design and use of larger implementations.  The closer the asset is to the ingest/edit/playout tool, the greater the technical architecture needs to accommodate delivery requirements such as bandwidth, latency, capacity, access control, availability of resources, etc.  The further the asset moves into a general storage architecture (e.g. hierarchical storage management [HSM]) the more it can be treated as a general blob (binary large object) that is typically held in a filesystem, not in a database.  The impact of this set of needs means that it is possible and reasonable to design larger systems using smaller, more expensive performance-systems at the edge of the network where the essence is being used in its intended form and less expensive systems further back for storage and archival.  This type of design exemplifies Infrastructure Convergence Architecture, where the  line-of-business operations technology and IT technologies depend on one another for functional and performance (non-functional) requirements.