Saya mau tau Pemulihan semula serpihan dari Bencana kapal angkasa Challenger. Jelaskan dalam bahasa melayu

Dalam minit pertama selepas kemalangan itu, usaha-usaha pemulihan telah dimulakan oleh Pengarah Pemulihan Pelancaran NASA, yang mengarahkan kapal-kapal biasanya digunakan oleh NASA bagi mendapatkan penggalak roket pepejal untuk dihantar ke lokasi kesan air. Mencari dan menyelamat pesawat turut dihantar. Pada peringkat ini serpihan masih jatuh, dan Pegawai Keselamatan Rangkaian (RSO) yang mengendalikan kedua-dua pesawat dan kapal-kapal keluar dari kawasan kesan sehingga ia dianggap selamat untuk mereka masuk. Ia adalah kira-kira satu jam sehingga RSO membenarkan kuasa-kuasa pemulihan untuk memulakan kerja mereka.

Operasi mencari dan menyelamat yang berlaku pada minggu pertama selepas kemalangan Challenger yang diuruskan oleh Jabatan Pertahanan bagi pihak NASA, dengan bantuan daripada Pengawal Pantai Amerika Syarikat dan carian permukaan kebanyakannya terlibat. Menurut Pengawal Pantai, "Operasi ini merupakan carian permukaan yang terbesar di mana mereka telah mengambil bahagian." Fasa operasi berlangsung sehingga 7 Februari. Dalam usaha untuk tidak menggalakkan memakan bangkai, NASA tidak mendedahkan lokasi sebenar serpihan, dan bukannya merujuk kepadanya oleh nama kod samar "Sasaran 67". Ini adalah mustahil untuk menyimpan rahsia untuk apa-apa jangka masa dan Radio Shacks di kawasan Cape Canaveral telah lama habis menjual radio yang boleh menala ke frekuensi yang digunakan oleh kapal Pengawal Pantai. Selepas itu, usaha-usaha pemulihan telah diuruskan oleh pasukan Pencarian, Pemulihan, dan Pembinaan Semula; tujuannya adalah untuk menyelamatkan serpihan yang akan membantu dalam menentukan punca kemalangan. Sonar, penyelam, selam kawalan jauh dan selam yang dipandu manusia semuanya digunakan semasa penggeledahan itu, yang meliputi kawasan seluas 480 batu nautika (890 km), dan mengambil tempat di kedalaman sehingga 370 meter (1,210 kaki). Pada 7 Mac, penyelam dari USS Preserver mengenal pasti apa yang mungkin menjadi krew di dasar laut.  dapatan itu, bersama-sama dengan penemuan mayat kesemua tujuh anak kapal, telah disahkan pada hari berikutnya dan pada 9 Mac, NASA mengumumkan dapatan itu kepada pihak media. Krew kabin adalah teruk dihancurkan dan berpecah-belah dari kuasa-kuasa impak melampau; seorang ahli pasukan carian menyifatkannya sebagai "sebahagian besarnya timbunan runtuhan dengan wayar menonjol daripadanya". Bahagian utuh terbesar ialah dinding belakang yang mengandungi kedua-dua tingkap muatan teluk dan kunci udara. Semua tetingkap dalam kabin telah dimusnahkan, dengan bit sahaja kecil kaca masih melekat pada bingkai. Daya impak yang kelihatan besar di sebelah kiri, yang menunjukkan bahawa ia telah melanda air di dalam hidung ke bawah, kedudukan pertama kiri-hujung.

Di dalam serpihan kabin krew yang dipintal adalah tubuh angkasawan, yang hampir tidak dapat dikenali selepas sepuluh minggu rendaman dalam air garam dan memerangkap hidupan laut. Mayat mereka berada dalam keadaan separa cecair yang melahirkan sedikit persamaan dengan hidup apa-apa. Judy Resnik adalah orang pertama yang dikeluarkan, diikuti oleh Christa McAuliffe. Lagi mayat dan serpihan mayat diambil selama beberapa jam. Kerana kabin itu amat berbahaya, dengan kepingan besar logam bergerigi menonjol di mana-mana, penyelam Tentera Laut membantah bahawa mereka tidak akan pergi dengan operasi melainkan jika ia telah dikorek dan diheret ke dek kapal.

Semasa pemulihan mayat anak-anak kapal, badan Gregory Jarvis ini diapungkan daripada krew berkecai dan telah tewas kepada pasukan menyelam. Sehari selepas itu, badannya dilihat terapung di permukaan lautan. Ia tenggelam sebagai satu pasukan bersedia untuk menariknya dari air. Bertekad untuk tidak mengakhiri operasi pemulihan tanpa mendapatkan semula Jarvis, angkasawan Robert Crippen menyewa sebuah bot nelayan atas perbelanjaannya sendiri dan pergi mencari badan. Pada 15 April, di akhir operasi penyelamatan, penyelam Tentera Laut mendapati Jarvis. Mayatnya telah menetap 101.2 kaki di bawah air di dasar laut, beberapa 0.7 batu nautika dari tempat peristirahatan terakhir dari krew. Beliau ditemui dan dibawa ke permukaan sebelum diproses dengan anak kapal lain dan kemudian bersedia untuk melepaskan kepada keluarganya.

Ahli patologi Tentera Laut melaksanakan bedah siasat pada anak kapal, tetapi kerana keadaan mayat yang teruk, tiada sebab sebenar kematian dapat ditentukan bagi apa-apa daripada mereka.

Pemindahan anak kapal berlaku pada 29 April 1986, tiga bulan dan satu hari selepas kemalangan. Tujuh kenderaan jenazah membawa jasad anak-anak kapal dari Kemudahan Sains Kehidupan di Cape Canaveral, untuk pesawat MAC C-141 menunggu. Peti mati mereka setiap terbungkus dengan bendera Amerika dan dibawa lalu seorang pengawal kehormatan dan diikuti dengan pengiring angkasawan. Pengiring angkasawan untuk anak-anak kapal Challenger adalah: Dan Brandenstein, Jim Buckley, Norm Thagard, Charles Bolden, Tammy Jernigan, Dick Richards, dan Loren Shriver. Sebaik sahaja jasad anak-anak kapal berada di atas kapal jet, mereka telah diterbangkan ke Pangkalan Tentera Udara Dover di Delaware untuk diproses dan kemudian dikeluarkan kepada saudara-mara mereka.

Ia telah dicadangkan pada awal siasatan bahawa kemalangan itu disebabkan oleh letupan tidak sengaja caj kemusnahan Keselamatan Rangkaian pada tangki luaran, tetapi tuduhan itu ditemui kebanyakannya utuh dan gambaran keseluruhan cepat data telemetri segera menolak kemungkinan bahawa teori.

Enjin utama tiga ulang-alik didapati sebahagian besarnya utuh dan masih melekat pada pemasangan teras walaupun kerosakan besar daripada kesan dengan lautan, hidupan laut, dan rendam dalam air garam. Mereka mempunyai kerosakan haba yang besar disebabkan oleh penutupan kaya LOX disebabkan oleh kejatuhan dalam tekanan bahan api hidrogen sebagai tangki luaran mula gagal. Unit-unit memori dari Enjin 1 dan 2 telah pulih, dibersihkan, dan kandungannya dianalisis, yang mengesahkan operasi enjin biasa sehingga kebuluran LH2 bermula bermula pada T + 72 saat. Kehilangan tekanan bahan api dan peningkatan pembakaran suhu kebuk menyebabkan komputer untuk menutup enjin. Oleh kerana tidak ada bukti tingkah laku SSME tidak normal sehingga 72 saat, enjin telah diketepikan sebagai faktor yang menyumbang dalam kemalangan tersebut.

Komponen pengorbit pulih lain tidak menunjukkan sebarang tanda-tanda pra-perpecahan kerosakan. Bahagian pulih satelit TDRSS juga tidak mendedahkan apa-apa keabnormalan lain daripada kerosakan yang disebabkan oleh perpecahan kenderaan, kesan, dan rendaman dalam air garam. Pepejal roket motor rangsangan pentas untuk muatan tidak dinyalakan sama ada dan segera menolak sebagai penyebab kemalangan.

Serpihan Penggalak Pepejal Roket tidak mempunyai tanda-tanda letupan (selain daripada caj Keselamatan Rangkaian membelah kelongsong terbuka), atau dorongan retak. Tidak ada soalan tentang manual RSO memusnahkan SRB berikut perpecahan kenderaan, jadi idea caj merosakkan sengaja meletupkan diketepikan. pemisahan pramatang SRB dari timbunan atau pengaktifan tidak disengajakan sistem pemulihan itu juga dipertimbangkan, tetapi data telemetri cepat menyangkal idea itu. Tiada ada apa-apa bukti kegagalan struktur dalam penerbangan kerana bukti visual dan telemetri menunjukkan bahawa SRB kekal struktur utuh sehingga dan selepas perpecahan kenderaan. Bidang bersama belakang di SRB yang betul tidak menunjukkan kerosakan terbakar luas.

Telemetri membuktikan bahawa SRB yang betul, selepas kegagalan tupang lebih rendah, telah longgar dan melanda tangki luaran. Titik tepat di mana topang berlaku tidak dapat ditentukan dari filem pelancaran itu, tidak juga topang atau seksyen bersebelahan tangki luaran pulih semasa operasi penyelamatan. Berdasarkan kepada lokasi pecah di SRB yang betul, tupang P12 yang paling mungkin gagal pertama. Hidung kon SRB juga mempamerkan beberapa kerosakan kesan daripada tingkah laku ini (untuk perbandingan, kiri hidung kon SRB tidak mempunyai kerosakan langsung) dan rantau antara tangki mempunyai tanda-tanda kesan kerosakan juga. Di samping itu, sayap kanan pengorbit ini mempunyai kesan dan kerosakan dari SRB hak berlanggar dengannya berikut perpecahan kenderaan terbakar.

Kebanyakan mod kegagalan pada mulanya dipertimbangkan telah lama diketepikan dan oleh 1 Mei, penggalak roket pepejal yang cukup yang betul telah ditemui untuk menentukan punca asal kemalangan itu, dan operasi penyelamatan utama telah membuat kesimpulan. Walaupun beberapa usaha pemulihan cetek air terus, ini adalah tidak berkaitan dengan penyiasatan kemalangan; ia bertujuan untuk mendapatkan semula serpihan untuk digunakan dalam kajian sifat-sifat bahan NASA yang digunakan dalam kapal angkasa dan pelancaran kenderaan. Operasi pemulihan dapat menarik 15 tan pendek (14 tan) serpihan dari lautan; 55% daripada Challenger, 5% daripada kabin krew dan 65% kargo satelit itu masih hilang. Beberapa serpihan yang hilang terus membersihkan diri di pantai Florida untuk beberapa tahun, seperti pada 17 Disember 1996, hampir 11 tahun selepas kejadian itu, apabila dua kepingan besar pengangkutan ulang-alik ditemui di Pantai Cocoa. Bawah 18 U.S.C. § 641 ia adalah menyalahi undang-undang untuk menjadi memiliki serpihan Challenger, dan mana-mana kepingan baru ditemui mesti diserahkan kepada NASA.

Dalam kapal Challenger adalah bendera Amerika, yang digelar bendera Challenger, yang ditaja oleh Boy Scout Troop 514 of Monument, Colorado. Ia telah pulih utuh, masih kedap dalam bekas plastiknya.

Semua pulih serpihan bukan organik dari Challenger akhirnya dikebumikan di bekas silo peluru berpandu di Stesen Tentera Pelancaran Udara Cape Canaveral Kompleks 31.