Jabarkan Sejarah dari Anjing gembala Jerman dalam bahasa melayu

Di Eropah, semasa 1850-an, cubaan diadakan untuk memiawaikan baka-baka. Anjing dibiakbakakan untuk memulihara trait-trait yang membantu dalam kerjanya dalam penggembalaan biri-biri dan perlindungan kawanan biri-biri daripada pemangsa. Di Jerman, ini diamalkan dalam komuniti setempat, bilamana gembala memilih dan membiakbakakan anjing. Baka ini diiktiraf mempunyai kemahiran yang penting untuk penggembalaan biri-biri, seperti kecerdasan, kelajuan, kekuatan dan derita bau tajam. Hasilnya merupakan anjing yang mampu melakukan perkara sedemikian, tetapi itu berlainan dengan ketara, dari segi kedua-dua penampilan dan kebolehan, dari tempat ke tempat.

Untuk melawan perbezaan-perbezaan ini, Persatuan Filaks dibentuk pada 1891 dengan niat penciptaan rancangan perkembangan terpiawai untuk baka anjing asli di Jerman. Persatuan ini bubar hanya selepas tiga selepas kerana perbalahan dalaman berterusan mengenai trait-trait pada anjing yang patut digalakkan oleh persatuan tersebut; sesetengah anggota mempercayai anjing patut dibiakbakakan hanya untuk tujuan pekerjaan, sementara yang lain mempercayai anjing patut dibiakbakakan juga untuk penampilan. Sementara tidak berjaya dalam matlamat mereka, Persatuan Filaks telah mengilhami orang untuk mengejar pemiawaian baka anjing secara bebas.

Dengan kebangkitan bandar raya perindustrian besar di Jerman, populasi pemangsa mula menurun, menjadikan anjing biri-biri tidak diperlukan. Pada masa sama, kesedaran anjing biri-biri sebagai kelas kanin serba guna dan cerdas mula meningkat. Max von Stephanitz, seorang bekas kapten askar berkuda dan bekas pelajar Kolej Veterinar Berlin, merupakan bekas anggota Persatuan Filaks yang tegas mempercayai anjing patut dibiakbakakan untuk pekerjaan. Beliau mengagumi kecerdasan, kekuatan dan kebolehan anjing biri-biri asli Jerman, tetapi tidak dapat menjumpai satu baka tunggal pun yang memuaskan beliau sebagai anjing pekerja sempurna.

Pada 1899, von Stephanitz menghadiri satu pertunjukan anjing apabila beliau ditunjukkan seekor anjing bernama Hektor Linksrhein. Hektor merupakan hasil daripada beberapa generasi pembiakbakaan terpilih dan sepenuhnya memenuhi sifat anjing pekerja yang sepatutnya menurut yang dipercayai oleh von Stephanitz. Beliau berpuas hati dengan kekuatan anjing tersebut dan lalu tertarik dengan kecerdasan, kesetiaan dan kecantikan haiwan tersebut, sehingga beliau membeli anjing tersebut serta-merta. Selepas membeli anjing berkenaan beliau menukarkan namanya kepada Horand von Grafrath dan von Stephanitz menubuhukan Persatuan untuk Anjing Gembala Jerman. Horand diisytiharkan sebagai anjing gembala Jerman pertama dan merupakan anjing pertama yang ditambahkan kepada daftaran baka persatuan tersebut.

Horand menjadi titik pusat bagi atur cara pembiakbakaan dan dibiakbakakan dengan anjing milik anggota persatuan lain yang memaparkan trait yang diingini dan dengan anjing dari Thüringen, Franken dan Württemberg. Membapai banyak anak anjing, anak Horand yang paling berjaya ialah Hektor von Schwaben. Hektor dibiakbakakan secara dalaman dengan salah seekor anak Horand dan menghasilkan Heinz von Starkenburg, Beowulf dan Pilot, yang kemudian membapai sejumlah lapan puluh empat ekor anak anjing, kebanyakannya melalui pembiakbakaan dalaman dengan anak lain Hektor. Pembiakbakaan dalaman ini dianggap penting untuk menetapkan trait yang dicari-cari pada baka ini. Dalam buku pembaka anjing gembala Jerman asli, Zuchtbuch für Deutsche Schäferhunde (SZ; ), dalam dua muka surat entri daripada SZ No. 41 hingga SZ No. 76, terdapat empat silangan serigala. Progeni Beowulf juga dibiakbakakan secara dalaman dan daripada anak-anak inilah semua anjing gembala Jerman melakarkan pautan genetik. Persatuan berkenaan dipercayai mencapai matlamatnya kebanyakannya keran kepemimpinan kuat dan tidak terkompromi pada von Stephanitz dan beliau lalu dihargai sebagai pencipta anjing gembala Jerman.