Saya mau tau Pencarian lokasi ibu kota dari Sejarah Wilayah Ibu Negara Australia. Jelaskan dalam bahasa melayu

Perubahan daerah daripada kawasan luar bandar New South Wales kepada ibu negara bermula dengan perbahasan ke atas Persekutuan pada abad ke-19. Sebelum 1840 Sydney merupakan pusat pentadbiran bagi tanah jajahan, dan dengan demikian boleh diandaikan bahawa mana-mana kerajaan persekutuan berpotensi untuk ditempatkan di sana. Walau bagaimanapun, hal ini mula berubah apabila, disokong oleh kerubut emas Victoria, Melbourne mula berkembang dengan pesat, dan menjelang 1860 jumlah penduduknya telah mengatasi Sydney. Penemuan emas juga membantu untuk meningkatkan asas kewangan di Melbourne, ke titik di mana pada satu ketika "hampir 5% daripada semua hasil empayar kerajaan British ... melalui pelabuhan [Melbourne]". Oleh itu Melbourne kemudian memiliki saiz dan pengaruh ekonomi yang menyaingi Sydney dan menguasai kuasa pentadbiran tambahan.

Apabila Persekutuan pertama kali dibincangkan, pandangan yang berbeza mengenai lokasi ibu negara telah timbul. Peguam bela awal bagi Persekutuan Australia, John Dunmore Lang, menyokong Sydney, tetapi Henry Parkes, ahli politik New South Wales yang terkemuka dan Premier, mencadangkan ibu negara diasaskan di "tempat berkecuali", mencalonkan bandar Albury sebagai lokasinya. (Albury terletak di New South Wales, namun kedudukannya di Sungai Murray meletakkannya di atas sempadan antara New South Wales dan Victoria).

Pada tahun 1898, satu referendum mengenai Perlembagaan yang cadangan telah diadakan di empat negeri-negeri jajahan – New South Wales, Victoria, Australia Selatan dan Tasmania. Walaupun referendum itu mencapai majoriti di semua empat jajahan, referendum New South Wales gagal untuk mendapatkan bilangan minimum undi yang diperlukan untuk rang undang-undang lulus. Berikutan keputusan ini, mesyuarat empat orang Premier pada tahun 1898 mendengar dari George Reid, Premier New South Wales, yang berhujah bahawa mencari yang ibu negara masa depan di New South Wales adalah mencukupi untuk memastikan pelulusan rang undang-undang. Ini diterima oleh tiga Premier yang lain, dan Perlembagaan Australia yang dicadangkan telah diubahsuai supaya Seksyen 125 menetapkan bahawa ibu negara mesti "dalam negeri New South Wales". Walau bagaimanapun, mereka juga menambah syarat bahawa ia mesti terletak tidak kurang daripada  dari Sydney. Di samping itu, jika rang undang-undang diluluskan, Melbourne akan menjadi kerusi sementara kerajaan (tetapi tidak dirujuk sebagai "ibu negara") sehingga sebuah lokasi untuk ibu negara baru telah ditentukan. Referendum 1899 ke atas rang undang-undang yang disemak semula ini berjaya, lulus dengan jumlah yang mencukupi.

Walau bagaimanapun, ini membuka persoalan di mana untuk mencari ibu negara. Pada mulanya, daerah Bombala di selatan jauh NSW telah dicadangkan, di mana selatan Monaro, (yang digabungkan Bombala), Orange dan Yass tidak lama kemudian ditambah. Premier NSW, John See, menawarkan untuk menyediakan mana-mana tiga tapak disyorkan sebagai wilayah ibu negara masa hadapan. Edmund Barton, Perdana Menteri pertama Kerajaan Persekutuan yang baru, menambah empat lagi tapak untuk senarai ini: Albury, Tamworth, Armidale dan Tumut, dan ahli-ahli kerajaan baru melawat pelbagai tapak pada tahun 1902. Lawatan ini terbukti tidak meyakinkan, dan apabila mereka kembali ahli-ahli memutuskan untuk merujuk masalah ini kepada Suruhanjaya Diraja, dengan Menteri Dalam Negeri, William Lyne, mendesak untuk Tumut atau Albury kerana beliau lebih suka tapak dalam daerah pengundi beliau. Selepas itu, Suruhanjaya membentangkan laporannya kepada Parlimen pada tahun 1903, mencadangkan tapak Albury, Tumut dan Orange. Walau bagaimanapun, terdapat terus menjadi masalah, kerana Dewan Perwakilan menyokong Tumut, manakala Senat menyukai bandar Bombala. Akibat daripada perbezaan pendapat ini rang undang-undang itu luput, ia dibiarkan kepada Parlimen kedua untuk memilih lokasi ibu negara.

Parlimen baru bertemu pada tahun 1904 dan mencapai kompromi, memilih Dalgety, yang, seperti Bombala, terletak di rantau Monaro. Oleh itu, dengan lulusnya Akta Kerusi Kerajaan 1904, ia kelihatan bahawa perkara itu telah diselesaikan. Walau bagaimanapun, sementara Parlimen menyokong Dalgety, kerajaan New South Wales tidak, dan mereka terbukti tidak bersedia untuk menyerahkan wilayah yang Kerajaan Persekutuan tuntut.

Akhirnya, pada tahun 1906, New South Wales bersetuju untuk menyerahkan tanah yang mencukupi, tetapi dengan syarat bahawa ia adalah dalam kawasan Yass-Canberra, this site being closer to Sydney. Berikutan lawatan ke rantau ini oleh beberapa Senator dan Ahli-ahli Parlimen Komanwel, pada tahun 1908 undian baru dipanggil dalam Parlimen dengan sebelas tapak dicalonkan. Pada mulanya, Dalgety kekal di barisan hadapan, tetapi pusingan kelapan Yass-Canberra telah muncul sebagai juara, dan tapak ini telah disahkan pada pusingan kesembilan. Dengan demikian telah diluluskan Akta Kerusi Kerajaan 1908 baru, yang memansuhkan Akta 1904 dan menetapkan ibu negara di rantau Yass-Canberra.

Juruukur Kerajaan Charles Scrivener telah dikerahkan ke rantau ini pada tahun yang sama dalam usaha untuk merangka tapak tertentu dan, selepas carian yang luas, diselesaikan kepada lokasi ini, lebih kurang  barat daya Sydney di kaki bukit Alps Australia.

Penubuhan Wilayah dalam undang-undang (1910)

Pada tahun 1909, New South Wales memindahkan tanah untuk penciptaan Wilayah Ibu Negara Persekutuan untuk kawalan persekutuan melalui dua undang-undang, the Akta Penerimaan Kerusi Kerajaan 1909 dan juga Akta Penyerahan Kerusi Kerajaan 1909. Akta tersebut memindahkan tanah mahkota di daerah-daerah Murray dan Cowley untuk Komanwel, iaitu kawasan kira-kira  dan lapan bidang tanah berhampiran Jervis Bay. Semua tanah persendirian di kawasan yang diserahkan itu terpaksa dibeli oleh Komanwel. Akta Penerimaan Kerusi Kerajaan juga memberi hak Komanwel untuk menggunakan dan mengawal perairan Sungai Queanbeyan dan Sungai Molonglo.

Padatahun 1910, Akta Kerusi Kerajaan (Pentadbiran) 1910 mencipta rangka kerja undang-undang bagi Wilayah. Akta itu menyatakan bahawa undang-undang di Wilayah boleh dibuat oleh Komanwel dan Ordinan boleh dibuat oleh Gabenor Jeneral, dan meletakkan ACT di bawah bidang kuasa Mahkamah Agung New South Wales. Apabila Akta berkuatkuasa pada  1911, kawalan ke atas Wilayah dianggap secara rasmi oleh Komanwel. Akta ini kekal asas perlembagaan untuk penggubal undang- undang di ACT sehingga pengurniaan kerajaan sendiri pada tahun 1989.

Menteri Dalam Negeri, King O'Malley, yang bertanggungjawab bagi perundangan yang mewujudkan ACT, juga memperkenalkan rang undang-undang pada tahun 1910 menjadikan ACT kawasan bebas alkohol; rang undang-undang ini telah diluluskan oleh Parlimen Persekutuan dan undang-undang itu tidak dimansuhkan sehingga 1928. Sehingga masa itu penduduk tempatan pergi ke Queanbeyan, hanya di seberang sempadan New South Wales, untuk minum pada hari Sabtu. Pada tahun 1938, Wilayah secara rasmi ditukar nama kepada Wilayah Ibu Negara Australia.

Akta Penerimaan Wilayah Jervis Bay 1915 dan Akta Penyerahan Kerusi Kerajaan 1915 New South Wales mewujudkan Wilayah Jervis Bay, yang ditadbir sebagai sebahagian daripada Wilayah Ibu Kota Persekutuan dan semua undang-undang Wilayah berkenaan.

Penyambungan semula dan pencabutan hak

Sebelum keputusan muktamad kepada lokasi wilayah ibu negara baru, pemilik tanah tempatan dan penduduk Queanbeyan kelihatan menggalakkan pada kemungkinan mempunyai wilayah yang terletak berdekatan. Keputusan sedemikian, adalah diharapkan, akan membawa penambahbaikan kepada infrastruktur tempatan, meningkatkan permintaan terhadap barangan dan perkhidmatan tempatan, dan meningkatkan nilai tanah. Diandaikan bahawa aturan pegangan bebas yang sedia ada akan kekal, dan bahawa yang mana tanah mereka tidak diperlukan untuk kegunaan bandar itu sendiri akan berada dalam kedudukan yang mengambil kesempatan ke atas keadaan baru itu.

Sedemikian tidak berlaku. Perundangan mengehadkan pegangan tanah di wilayah baru untuk pegangan pajakan, dan bukannya pegangan bebas. Ini bertujuan untuk mengelakkan spekulasi tanah dan memberikan kerajaan negara, sebagai pemberi pajak, kawalan yang lebih besar ke atas pembangunan. Pemilik tanah bimbang bahawa undang-undang itu mempunyai beberapa kelemahan: penilaian tanah telah ditetapkan sehinggalah tarikh apabila Akta diluluskan ( 1908), tidak ada pampasan bagi penambahbaikan yang dibuat ke atas tanah, dan pemilik tidak diberi pertimbangan pertama apabila tanah lama mereka telah ditawarkan untuk dipajakkan.

Bersama-sama dengan kehilangan tanah mereka, penduduk tempatan mendapati bahawa mereka dipinggirkan. Kini merupakan sebahagian daripada ACT, mereka telah kehilangan undi mereka dalam kerajaan New South Wales, dan bilangan mereka adalah terlalu kecil untuk mewajarkan kerusi di Parlimen Persekutuan yang baru. Akibatnya, mereka tidak mempunyai perwakilan di Parlimen untuk berhujah terhadap peruntukan-peruntukan undang-undang itu.

Sebagai tindak balas penduduk membentuk Vigilance Association dengan niat untuk melindungi kepentingan mereka semasa pembentukan wilayah ibu negara baru. Cabaran undang-undang untuk penyambungan semula tanah itu tidak berjaya, but the Vigilance Association itu memenangi beberapa konsesi: kerajaan bersetuju untuk membayar penambahbaikan kepada tanah, dan berbuat demikian pada nilai semasa tanah itu diperoleh; dan pemilik tanah mendapat hak penolakan pertama ke atas hartanah lama mereka apabila mereka telah diletakkan untuk pajakan. Sehingga tahun 2010 semua tanah kediaman di ACT dipegang atas pajakan mahkota 99 tahun.