Jelaskan Sumber air dan kegunaan dari Bekalan air dan sanitasi di Malaysia dalam bahasa melayu

Sumber air di Malaysia didapati sepanjang tahun. Ia dianggarkan pada 580 km3/tahun (purata 1977-2001), bersamaan dengan lebih daripada 3,000 meter padu setiap kapita dan tahun. Pada tahun 1995, jumlah pengeluaran air dianggarkan pada 12.5 km3, atau kurang daripada 3 peratus sumber yang ada. 76 peratus air digunakan untuk pertanian, 11 peratus untuk bekalan air perbandaran dan 13 peratus bagi industri. Jadi hanya kurang dari 1% sumber air yang ada digunakan untuk bekalan air minum.

Malaysia secara geografinya dibahagikan kepada Semenanjung Malaysia dan Malaysia Timur. Semenanjung Malaysia dikeringkan oleh rangkaian sungai dan sungai yang padat, yang paling lama menjadi Sungai Pahang. Sungai utama lain di Semenanjung Malaysia ialah Sungai Kelantan, Sungai Terengganu, Dungun, Sungai Endau, Sungai Sedili Besar dan Sungai Selangor. Pantai Barat Semenanjung Malaysia lebih bersifat perbandaran dan perindustrian daripada Pantai Timur yang kaya dengan penduduk yang jarang dan kaya air.

Sungai-sungai utama di Malaysia Timur termasuk sungai terpanjang Malaysia, Sungai Rajang (563 km) di Sarawak.

Kuala Lumpur sebagai contoh. Ibu negara Malaysia Kuala Lumpur dan Selangor, yang mengelilingi ibu negara, adalah kawasan perindustrian dan rumah kepada hampir separuh penduduknya. Pertumbuhan yang berterusan di kawasan metropolitan meningkatkan keperluan airnya. Pada tahun 1998, sumber bekalan air utama di kawasan itu adalah pengambilan Ampang (18 megaliter per hari) yang dibina pada tahun 1906, Empangan Klang Gates (28 megaliter per hari) yang dibina pada tahun 1928, dan Empangan Semenyih (545 megaliter per hari) pada tahun 1984. Pada Februari 1998, krisis air telah berlaku kerana paras air di ketiga-tiga takungan menurun secara serentak. Catuan air perlu diperkenalkan tidak lama sebelum Sukan Komanwel diadakan di bandar. Krisis itu dipersalahkan atas kemarau yang dialami oleh El Nino. Bagaimanapun, hujan sebenar pada bulan-bulan sebelum ini tidak begitu ketara di bawah purata (menurut krisis air Lembah Kelang 1998). Kerajaan menggunakan krisis untuk membenarkan pelan untuk membina projek mega, Projek Pemindahan Air Mentah Pahang-Selangor. Projek ini termasuk pembinaan empangan Kelau di sungai Pahang di negeri jiran yang mempunyai nama yang sama, serta pemindahan air melalui terowong melalui kawasan gunung.

Hanya beberapa bulan selepas krisis air Lembah Klang 1998, Empangan Sungai Tinggi telah siap dengan kapasiti 475 megaliter setiap hari, dengan itu meningkatkan bekalan ke Lembah Klang sebanyak kira-kira 80%. Empangan itu adalah sebahagian daripada fasa pertama projek bekalan air Sungai Selangor. Fasa kedua projek itu selesai pada Disember 2000, menyediakan 475 megaliter setiap hari. Fasa ketiga diselesaikan pada Julai 2005, dengan menyediakan kapasiti tambahan sebanyak 1050 megaliter setiap hari. Ketiga-tiga fasa projek itu meningkatkan kapasiti bekalan air di Lembah Klang sebanyak 1950 megaliter setiap hari. Oleh itu, lebih daripada tiga kali ganda kapasiti bekalan air ke Lembah Klang hanya dalam tujuh tahun. Sehingga 2005, jumlah sumber air untuk kawasan Kuala Lumpur dan Selangor adalah 2541 megaliter per hari untuk 7.3 juta penduduk. Ini bersamaan dengan 348 liter per kapita dan hari, iaitu tiga kali lebih tinggi seperti contoh, penggunaan air per kapita di Jerman.

Air dari Sungai Pahang dirancang untuk dialihkan ke Kuala Lumpur untuk memenuhi permintaan air yang semakin meningkat di bandaraya dan kawasan pesisir yang pesat berkembang.

Walau bagaimanapun, kerajaan menyatakan bahawa sumber sedia ada akan memenuhi bekalan hanya sehingga 2007. Oleh itu, ia terus meneruskan Projek Pemindahan Air Mentah Pahang-Selangor, yang telah mendapat rangsangan daripada krisis air Lembah Klang 1998. Penilaian alam sekitar bagi projek itu telah siap pada tahun 1999. Pada tahun 2005 Bank Jepun untuk Kerjasama Antarabangsa (JBIC) menandatangani perjanjian untuk menyediakan pinjaman lunak dengan kematangan 40 tahun untuk pembinaan empangan. Walau bagaimanapun, berikutan bantahan antarabangsa pembinaan empangan Kelau ditangguhkan pada tahun 2010.

Pengkritik berpendapat bahawa pengurusan permintaan air melalui pengurangan kehilangan air dan tarif yang lebih tinggi yang akan menggalakkan pemuliharaan air boleh menangguhkan keperluan pemindahan atau bahkan membuatnya tidak perlu. Kerugian air, atau lebih tepatnya air bukan hasil, dianggarkan kira-kira 40% pada tahun 1997. Berikutan program penurunan kerugian komprehensif yang dimulakan pada tahun 2000, kerugian air fizikal dikurangkan sebanyak 117,000 meter padu sehari hingga 2006 daripada setengah juta sebelum program. Bagaimanapun, air bukan hasil di SYABAS masih kekal pada 35% pada tahun 2007, yang kekal tinggi berbanding amalan baik untuk utiliti air.

Empangan itu dijangka mempunyai kesan alam sekitar yang ketara, termasuk ke atas kepelbagaian biologi, dan kesan sosial ke atas masyarakat Orang Asli, yang akan kehilangan beberapa tanah nenek moyang mereka yang akan dibanjiri oleh takungan.