Saya mau tau Perluasan Doktrin Pengkelasan Munasabah dari Perkara 8 Perlembagaan Malaysia. Jelaskan dalam bahasa melayu

Terdapat beberapa prinsip yang dilahirkan berdasarkan Doktrin Pengkelasan Munasabah. Antara prinsip-prinsip tersebut ialah:

Peruntukan berkenaan dengan hak kesamarataan tidak bersifat mutlak.

Peruntukan mengenai hak kesemarataan mempunyai syarat-syaratnya tersendiri.

Sekatan terhadap layanan dikenakan kepada badan perundangan dan badan eksekutif.

Tegahan terpakai kepada undang-undang tatacara dan substantif.

Terdapat bayangan yang disimpulkan dari peruntukan perkara 8 yang dilihat membenarkan penindasan berdasarkan pengkelasan dijalankan.

Perkara 8  sendiri membayangkan bahawa penindasan berdasarkan pengkelasan adalah dibenarkan.

PP v Su Liang Yu (1976)

Dalam kes tersebut, tertuduh telah didakwa di bawah Seksyen 4(c) Akta Pencegahan Rasuah 1961. Permasalahan berlaku apabila Peguam Negara menggunakan kuasanya yang diperuntukkan dari Seksyen 418A Kanun Tatacara Jenayah (CPC) untuk memindahkan kes tertuduh daripada Mahkamah Sesyen Lumut ke Mahkamah Tinggi Ipoh. Hal ini menyebabkan tertuduh kehilangan satu peluang untuk membuat rayuan, kerana kesnya telah dibawa ke mahkamah yang lebih tinggi. Akibat daripada pemindahan kes tersebut, tertuduh mencabar keabsahan Seksyen 418A CPC dengan hujah bahawa peruntukan tersebut bercanggah dengan Perkara 8(1), yang mana semua orang adalah sama rata di sisi undang-undang dan berhak mendapat perlindungan yang sama rata di sisi undang-undang.

Apabila ada undang-undang dicabar dengan alasan undang-undang tersebut mencerobohi hak kesamarataan, tanggungjawab pertama mahkamah adalah untuk menyemak tujuan dan polisi statut tersebut dan seterusnya melihat sama ada klasifikasi yang telah dibuat supaya tidak berlakunya diskriminasi nyata ataupun diskriminasi benar.

Semasa memutuskan kes tersebut, Hakim Hashim Yeop Sani mentafsirkan peruntukan hak kesamarataan dalam Perlembagaan itu berbentuk ‘keadaan fikiran’ (state of mind) dan bukan sebuah undang-undang yang nyata. Peruntukan ini merangkumi kesedaran kita terhadap sesuatu yang telah berlaku, tetapi tidak boleh ditafsir dengan tepat melalui analisis. Disebabkan terdapatnya masalah ini, keputusan yang dibuat terhadap perkara yang sama berkemungkinan berbeza kerana keadaan dan situasi setiap kes itu berbeza-beza. Menurut beliau, setiap keputusan kes itu perlu dibuat mengikut merit masing-masing. Tiada formula tetap yang boleh diaplikasikan ke atas semua kes. Maka, keputusan mahkamah akan dibuat mengikut situasi masing-masing, walaupun kesalahan yang dilakukan oleh pesalah-pesalah itu sama.

Datuk Haji Harun Haji Idris v PP (1977)

Di dalam kes ini, tertuduh disabitkan atas kesalahan rasuah dan dihukum penjara sebanyak 3 tahun penjara bagi setiap kesalahan. Beliau telah diperintahkan untuk membayar balik sejumlah wang sebanyak RM22,500 kepada UMNO sebagai imbalan terhadap apa yang diterima sebagai rasuah dari pihak UMNO.

Asas Rayuan: Seksyen 428A CPC (yang membenarkan kes dipindahkan dari mahkamah bawahan ke Mahkamah Tinggi) bercanggah dengan Perkara 8(1).

Alasan Bantahan: Pindaan tidak menyatakan objek atau asas akta pindaan. Tidak ada pengkelasan dan tidak dinyatakan asas kepada pengkelasan. JIKAPUN ADA pengkelasan tidak ada intellegible differentia dan membolehkan pendakwa menyalahgunakan kuasa.

Berlaku penafian kepada hak dan keistimewaan yang diberi oleh S177, 417 dan 418 CPC (hak preliminary inquiry).

Terdapat beberapa perkara yang digariskan dalam kes ini:

Perkara 8 bukanlah bersifat mutlak. Hal ini bermaksud, bukan semua undang-undang dikehendaki berfungsi secara sama rata kepada semua orang tanpa mengira tempat atau keadaan.

Diskriminasi yang berbentuk pengkelasan yang munasabah adalah sah.

Hal ini diaplikasikan kepada pihak eksekutif dan juga legislatif, seperti yang ditunjukkan dalam penggunaan frasa ‘pihak berkuasa awam’ dalam Artikel 8(4) dan ‘amalan’ dalam Perkara 8(5)(b).

Hal ini diaplikasikan terhadap undang-undang yang bersifat prosidural dan juga substantif.

Diskriminasi yang berbentuk sah wujud berdasarkan pengklasifikasian yang dibenarkan di bawah Perkara 8.

Persoalan pertama yang timbul adalah adakah undang-undang tersebut bersifat diskriminatori, dan jika undang-undang tersebut tidak bersifat begitu, maka ia boleh diaplikasikan kepada semua orang, dan merupakan undang-undang yang baik. Manakala, jika undang-undang tersebut bersifat diskriminatori, haruslah difahamkan bahawa Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan tidak melarang layanan yang berbeza secara mutlak. Soalan yang terakhir yang harus diambil kira adalah sama ada undang-undang yang bersifat diskriminatori tersebut adalah sah. Hal ini sama ada diskriminasi tersebut disebut secara spesifik dalam undang-undang tersebut ataupun dibenarkan oleh mahkamah sebagai pengkelasan yang berbentuk munasabah.

Mahkamah tidak harus membenarkan hanya pihak legislatif sahaja yang mempertimbangkan kemunasabahan sebuah undang- undang yang bersifat mendiskriminasi. Mahkamah haruslah membuat keputusan sendiri sama ada sesuatu pengkelasan adalah bersifat munasabah.

PP v Khong Teng Khen (1976)

Dalam kes tersebut, tertuduh didakwa memiliki senjata di bawah Seksyen 57(1) Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA) yang berkaitan dengan kesalahan-kesalahan berhubung dengan senjata api, amunisi dan bahan letupan. Peguam Negara mendapati bahawa kesalahan tersebut adalah kesalahan berkaitan keselamatan dan berpendapat bahawa tertuduh boleh didakwa di bawah Emergency (Security Cases) Regulations 1975 (ESCAR).

Peguam tertuduh menghujahkan bahawa tertuduh sepatutnya didakwa di bawah undang-undang biasa dan bukan undang-undang ESCAR. Hal yang dipersoalkan dan diperkatakan bertentangan dengan Perkara 8, adalah undang-undang yang berbeza telah digunakan terhadap tertuduh dan hal ini menimbulkan diskriminasi.

Mahkamah telah memutuskan bahawa pengkelasan ini adalah bersifat munasabah kerana ‘Prinsip utama Perkara 8 menyatakan bahawa sebuah undang-undang haruslah beroperasi secara sama rata pada semua orang apabila diguna pakai dalam keadaan yang sama. Namun, ini tidak bermakna bahawa undang-undang yang sama haruslah diaplikasikan kepada semua orang secara mutlak. Perkara 8 hanya menjamin bahawa seseorang dalam sebuah kelas yang sama haruslah diberi layanan secara sama rata di bawah Perkara 8 seperti orang lain dalam kelas tersebut.

Ahmad Tajuddin v Suruhanjaya Pelabuhan Pulau Pinang (1977)

Di dalam kes ini, perayu dan 53 orang lagi merupakan kakitangan responden yang bertugas sebagai pegawai keselamatan dan diberi kuasa sebagai polis tambahan. Walaubagaimanapun, perayu tidak berpuas hati kerana tidak diberi kuasa sebagai polis konstabel tambahan. Pada tahun 1981, responden menawarkan jawatan polis konstabel tambahan kepada semua pembantu keselamatan. Polis tidak memohon untuk mendapatkan jawatan tersebut kerana mereka berpendapat bahawa ia memang merupakan hak yang patut diterima oleh mereka. Pada tahun 1982, hanya 46 daripada 171 orang pembantu keselamatan yang memberi respon terhadap jawatan yang ditawarkan oleh responden. Perayu menghujahkan bahawa tindakan tersebut merupakan suatu bentuk diskriminasi yang dilakukan oleh responden kepada pihak perayu. Untuk membuktikan bahawa terdapatnya diskriminasi, beberapa elemen hendaklah dibuktikan. Pertama, seseorang itu perlulah membuktikan bahawa mereka tidak dilayan secara sama rata. Kedua, perlulah dibuktikan bahawa terdapatnya diskriminasi yang berbentuk kekejaman dan ketidakadilan.

Keputusan dalam kes ini adalah rayuan tersebut telah ditolak kerana mahkamah berpendapat diskriminasi tersebut bukanlah bersifat tidak adil kerana kelayakan perayu adalah lebih rendah berbanding yang diperlukan untuk jawatan yang tidak ditawarkan kepada mereka.

Michael Ben Anak Panggi v Public Prosecutor (1979)

Kes rayuan ini difailkan oleh Michael Ben anak Panggi (perayu), yang merupakan seorang Ahli Dewan Undangan Negeri (ADUN) Sarawak. Perayu disabitkan kesalahan di bawah Seksyen 379 Kanun Keseksaan (Cap. FMS 45), dimana sabitan tersebut dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi, dengan hukuman penjara selama 10 bulan dan denda sebanyak RM2,000. Perayu berasa tidak puas hati kerana sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh mahkamah menyebabkan dia hilang kelayakan untuk terus menjadi seorang anggota Dewan Undangan Negeri Sarawak.

Apabila hukuman denda itu dijatuhkan, kelayakan perayu untuk bertanding dalam pilihan raya yang akan datang, hilang, seperti mana yang dijangka oleh mahkamah. Namun, peguam perayu berhujah bahawa hukuman yang telah dijatuhkan menyebabkan anak guamnya hilang kelayakan untuk terus menjadi ADUN Sarawak, dimana ia melanggar Perkara 19 Perlembagaan Persekutuan.

Semasa memutuskan kes, Hakim Yusoff mengatakan bahawa mahkamah mempunyai kuasa untuk menjatuhkan hukuman yang akan menyebabkan kelayakan seseorang ahli Parlimen atau Dewan Perundangan Negeri terbatal, tanpa melanggar Perkara 53 Perlembagaan Persekutuan dan juga Perkara 19 Perlembagaan Sarawak. Hukuman yang mendatangkan kesan sebegitu telah banyak dijatuhkan oleh mahkamah lain, seperti dalam kes PP v Ooi Kee Siak & Anor, PP v Fan Yew Teng dan PP v Datuk Harun Idris.

Bagi Hakim Yusoff, perkara penting yang perlu dilihat semasa menjatuhkan sesebuah hukuman itu, adalah kesan kesalahan pesalah terhadap kepentingan awam. Justeru itu, selain daripada menjunjung keadilan, sesebuah hukuman yang bakal dijatuhkan itu sangat penting kerana ia akan berfungsi sebagai penghalang kepada pesalah, dan juga orang-orang lain yang ingin melakukan kesalahan yang sama. Dalam kes ini, perayu memang telah melakukan kesalahan jenayah, dan dia didapati bersalah, tanpa mengambil kira status rasminya. Meskipun hukuman yang dijatuhkan terhadap perayu dikatakan bercanggah dengan perkara 17(1), 18(2) dan 19 Perlembagaan Negeri Sarawak, permohonan perayu untuk membawa kes ini ke Mahkamah Persekutuan ditolak kerana Hakim Mahkamah Rayuan, Hakim Yusoff  mendapati bahawa percubaan itu semata-mata mementingkan kepentingan diri perayu. Oleh itu, rayuan pemohon ditolak.

Merdeka University v Government of Malaysia (1982)

Plaintif, yang terdiri daripada Persatuan Jawatan-jawatan Kuasa Sekolah Cina Bersatu dan Persatuan Guru-guru Sekolah Cina, telah membentuk sebuah syarikat berhad dengan jaminan, iaitu Merdeka University Bhd. Plaintiff menghantar petisyen kepada Yang di Pertuan Agong untuk mendapatkan perintah pemerbadanan Universiti Merdeka menurut  Akta Universiti dan Kolej Universiti 1971.

Namun, Petisyen mereka ditolak. Merdeka University Bhd kemudian mencabar keputusan itu di mahkamah. Mahkamah Agung memutuskan bahawa Universiti Merdeka, jika diwujudkan, akan menjadi suatu institusi awam dan Bahasa Cina akan digunakan untuk tujuan rasmi, dimana hal ini bercanggah dengan Per 152 Perlembagaan Persekutuan.

Mahkamah Persekutuan menyatakan bahawa kelulusan sesebuah pihak untuk 'mengajar bahasa Cina' dan 'mengajar dalam Bahasa Cina’ dimana medium pengantarannya bukan Bahasa Melayu dalam subjek bukan bahasa, merupakan kuasa budi bicara cabang eksekutif dan ianya dikawal oleh pelbagai peraturan. Semasa membuat keputusan, Suffian LP mengatakan bahawa:

“S. 6 jelas menyataan bahawa – ‘Jika Yang di- Pertuan Agong berpuas hati dan sebagainya’. Pada masa dulu, formula yang subjektif sebegini akan menghalang mahkamah daripada membuat tafsiran lebih lanjut apabila baginda membuat keputusan untuk menolak petisyen plaintif. Namun, seperti mana yang telah dinyatakan oleh hakim sebelum ini, undang-undang pentadbiran  kita sudah makin maju, sehingga tahap mahkamah tidak lagi terikat dengan formula subjektif sekiranya ada fakta objektif yang kukuh untuk membuat ujian kemunasabahan. Apa yang perlu diuji dalam ujian kemunasabahan bukan sama ada orang yang menganggap sesuatu kursus yang tidak munasabah, tetapi sama ada ia boleh dikatakan bahawa tiada orang munasabah akan menganggapnya bahawa ia kursus yang munasabah.”

Meskipun kes plaintif ditolak oleh Mahkamah Persekutuan, ujian kemunasabahan yang diguna oleh hakim memperlihatkan intelligable differentia , dimana Perkara 8(2) tidak membenarkan diskriminasi terhadap bangsa dan agama, tetapi bukan agama.

Malaysian Bar v Government of Malaysia (1987)

Isu yang ditimbulkan ialah mengenai Seksyen 46A(1)(a) Legal Profession Act 1976 yang menghalang peguambela dan peguamcara yang kurang dari 7 tahun pengalaman untuk menjadi ahli Majlis Peguam, Jawatankuasa Peguam Negeri dan Jawatankuasa Majlis Peguam. Keadaan ini dihujahkan sebagai bercanggah dengan hak samarata menurut Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan.

Keputusan: Tidak ada percanggahan dengan Artikel 8. Suspect classification diberi layanan yang sama seperti pengkelasan yang lain. Sebuah pengkelasan adalah dibenarkan di bawah ujian tradisional sekiranya ianya adalah munasabah dan jelas.

Namun demikian, Salleh Abas FJ berpendapat bahawa tiada nexus di antara akta yang dipersoalkan dan alasan pengkelasan tersebut bagi tujuan undang-undang itu maka ia tidak harus dikira sebagai sebuah pengkelasan yang munasabah.