Gw mau tau Krisis tebusan dari Rusuhan Penjara Pudu. Jelasin dalam bahasa melayu

Pada pagi 17 Oktober 1986, satu pemeriksaan kesihatan rutin yang dijalankan oleh Doktor Radzi Jaafar (38), seorang pakar kulit, Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) dan juruteknik makmal UKM beliau, Encik Abdul Aziz Abdul Majid dalam klinik penjara itu tiba-tiba telah diserang oleh enam orang banduan yang bergegas ke klinik tanpa amaran. Keenam-enam penyerang tersebut diketuai oleh Chua Chap Seng, atau Jimmy Chua (37). Lima penyerang rakyat Malaysia dalam kumpulan beliau adalah: Ng Lai Huat (24), Sin Ah Lau (19), Lam Hock Sung (27), Yap Chee Keong (21) dan Phang Boon Ho (27); kesemuanya ditahan reman kerana melanggar Akta Senjata Api. Kumpulan itu, yang bersenjata dengan tumit kasut yang runcing dan senjata improvisasi lain, menahan dua pegawai perubatan sebagai tebusan. Bekalan elektrik di klinik penjara juga telah dipotong pada permintaan tahanan. Kumpulan itu kemudian mengarahkan pembantu perubatan Penjara Pudu, beberapa tahanan di bilik sakit, dan warder yang menjaga klinik untuk meninggalkan klinik tersebut. Warder yang terakhir meninggalkan klinik bertindak menguncikan pintu untuk mengelakkan enam penyerang tersebut daripada melarikan diri. Kemudian dia memanggil pihak pegawai penjara yang lain untuk mengepung klinik. Tidak lama selepas itu, Chua dan orang-orangnya menuntut untuk bercakap dengan Superintendan Wan Zakaria dari Jabatan Penjara. Tawanan memberitahunya bahawa mereka mahu tuduhan terhadap mereka dikurangkan dan menuntut untuk bercakap kepada pihak atasan.

Satu jam selepas kejadian itu bermula, sepasukan polis di luar pertama dan kakitangan mula tiba di penjara. Antara yang pertama untuk memasuki penjara itu sebagai tindak balas ialah Ketua Jabatan Siasatan Jenayah Kuala Lumpur, Asisten Komisioner Osman Awal, dan Ketua Polis Daerah Campbell, Superintendan Hassan Khalid. Selepas membuat penilaian awal daripada kejadian ini, mereka memanggil sepasukan polis anti-pengganas Unit Tindak Khas atau UTK, yang tidak lama lagi tiba di tempat kejadian dan mengambil kedudukan di dalam penjara berhampiran klinik. Mereka telah diberitahu untuk bersedia untuk menyerbu klinik. Pegawai kanan polis termasuk Ketua Polis Negara, Tan Sri Haniff ditemui di Ibu Pejabat Polis Bukit Aman  bagi membincangkan krisis berlaku, tetapi tiada keputusan segera dibuat untuk menggunakan unit UTK. Pagi esoknya, beberapa orang awam yang mahu melawat saudara-mara mereka di dalam penjara telah berpatah balik apabila melihat anggota polis bersenjata di luar dan di dalam penjara, mereka mengesyaki bahawa ada sesuatu yang tidak kena di dalam penjara.

Chua berulang kali menuntut bahawa pihak berkuasa penjara Malaysia melepaskan beliau dan kawan-kawannya; mereka akan membebaskan dua tebusan sebagai balasan. Chua juga menuntut kenderaan dan wang tunai daripada pihak polis, mereka mengancam untuk membunuh dua tebusan jika tuntutan tidak dipenuhi. Tawanan menolak semua makanan yang dihantar kepada mereka dan hanya memakan biskut dan buah-buahan daripada pesakit lain yang sebelum ini telah diarahkan keluar dari wad. Pengarah Keselamatan Dalam Negeri dan Ketenteraman Awam, Dato' Mohd Zaman Khan menolak permintaan untuk kenderaan dan wang tunai. Komander Operasi Khas ACP A. Navaratnam, dan juga Ketua Pengarah Jabatan Penjara, Dato' Ibrahim Mohamed, berbincang di kantin penjara sebagai 'ad hoc' pusat operasi menyelamat bagi tempoh krisis. Perbincangan mereka ialah cara terbaik untuk menyerang klinik, dan juga kemungkinan menambah ubat-ubatan ke dalam makanan menangkap 'untuk mengetuk mereka keluar.

Seperti hari-hari berlalu, kesedaran orang ramai terhadap krisis di dalam dinding penjara meningkat dan kebimbangan meningkat. Banyak orang mula berkumpul di luar Penjara Pudu setiap hari, tidak sabar-sabar untuk mengetahui apa yang berlaku di dalam. Bangunan-bangunan tinggi di kejiranan menjadi menara tontonan untuk orang ramai. Banduan lain di sana dapat melihat apa yang pasukan keselamatan lakukan dan merancang di kantin. Perdana Menteri Dato' Seri Dr Mahathir Mohamad, yang sepatutnya meninggalkan dalam perjalanan di luar negara yang rasmi, terus berada di ibu negara bagi memastikan perkara itu diselesaikan tanpa pertumpahan darah. Perkara itu dinyatakan kepada pasukan polis di tempat kejadian oleh Tun Hanif, seorang Ketua Polis Negara. Krisis ini berterusan selama beberapa hari, dan semua yang terlibat bekerja sepanjang masa, yang masih hidup pada satu atau dua jam tidur setiap malam. Tiada seorang pun daripada anggota polis terlibat pulang ke rumah, di mana mereka makan, mandi dan tidur di kantin penjara. Dua dukun menawarkan perkhidmatan mereka untuk menundukkan penangkap tetapi tawaran mereka ditolak.