Coba jelasin Bukti DNA dari Asal usul anjing bela jinak dalam bahasa melayu dong

Sebelum DNA digunakan, penyelidik dibahagikan kepada dua aliran pemikiran:

Paling menyangka bahawa anjing awal ini keturunan serigala jinak, yang membiak bala silang dan berevolusi kepada spesies bela jinak.

Ahli sains lain, sementara mempercayai serigala merupakan penyumbang utama, mengesyaki bahawa jakal atau koyote menyumbang kepada keleluhuran anjing.

Carles Vilà, yang menjalankan kajian terluas sehingga kini, telah menunjukkan bahawa bukti DNA telah mengetepikan mana-mana spesies kanin leluhur kecuali serigala. Kumpulan Vilà menganalisiskan 162 contoh DNA serigala berlainan daripada 27 populasi di Eropah, Asia, dan Amerika Utara. Hasil ini dibandingkan dengan DNA daripada 140 ekor anjing individu daripada 67 baka dikumpulkan dari seluruh dunia. Dengan menggunakan sampel darah atau bulu, DNA diperoleh dan jarak genetik untuk DNA mitokondrion dianggarkan antara individu.

Berdasarkan bukti DNA ini, kebanyakan anjing bela jinak ditemui merupakan ahli satu daripada empat kumpulan. Kumpulan terbesar dan terpelbagai mengandungi urutan ditemui pada kebanyakan baka anjing purba, termasuk dingo di Australia, anjing menyanyi New Guinea, dan banyak baka moden, seperti collie dan anjing pengutip. Kumpulan lain seperti anjing gembala Jerman menunjukkan hubungan lebih dekat dengan urutan serigala daripada yang daripada kumpulan anjing utama, mencadangkan bahawa baka seperti itu dihasilkan daripada penyilangan anjing dengan serigala liar. Mungkin juga bahawa ini merupakan bukti bahawa anjing mungkin dibelajinakkan daripada serigala pada kejadian berlainan dan di tempat berlainan. Vilà masih belum pasti sama ada pembelajinakan berlaku sekali–selepas anjing bela jinak membiak baka dengan serigala dari masa ke masa–atau sama ada lebih daripada sekali.

Satu kajian 2002 oleh Peter Savolainen dan lain-lain mengenal pasti bukti DNA mitokondrion mencadangkan satu asal bersama dari takungan gen Asia Timur selatan tunggal untuk semua populasi anjing. Pada 2010, satu kajian oleh Bridgett vonHoldt dan lain-lain, menggunakan set data lebih besar penanda nuklear, menandakan Timur Tengah sebagai sumber kebanyakan kepelbagaian genetik pada anjing bela jinak dan asal lebih berkemungkinan kejadian pembelajinakan. Z-L Ding dan lain-lain (2011) mempersembahkan data kromosom-Y baharu daripada 151 ekor anjing disampelkan di seluruh dunia, sekali lagi menunjukkan satu wilayah pembelajinakan tunggal selatan Sungai Panjang, China. Pertumpuan kebolehubahan mtDNA dan kromosom-Y di wilayah ini, pengarang mencadangkan, menyatakan sebilangan besar serigala dibelajinakkan, mungkin beratus-ratus, sebagai bahagian amalan budaya kekal.

Fakta bukti DNA yang paling mengelirukan ialah bahawa kebolehubahan bahawa jarak molekul antara anjing dengan serigala kelihatan lebih besar daripada 10,000–20,000 tahun untuk pembelajinakan. Masih proses dan ekonomik pembelajinakan oleh manusia hanya muncul kemudian dalam tempoh ini dalam mana-mana kes. Berdasarkan kajian jam molekul dijalankan, anjing kelihatan terpisah daripada zuriat serigala anggar-anggar 100,000 tahun lalu. Sementara bukti untuk anjing fosil mengurangkan lebih daripada 14,000 tahun lalu dan berakhir pada 33,000 tahun lalu, ada fosil tulang serigala berasosiasi dengan manusia awal dari melebihi 100,000 tahun lalu.

Serigala jinak mungkin mengikuti pemburu-pengumpul tanpa mengubah cara bahawa rekod fosil boleh menangkap dengan jelas. Kemasukan gen baharu yang banyak daripada penyilangan boleh menjelaskan dengan baik bilangan baka anjing yang sangat banyak kini, cadang penyelidik. Anjing mempunyai lebih banyak kebolehubahan genetik daripada haiwan bela jinak yang lain, seperti kucing, tegas Vilà.

Sebaik pertanian muncul, anjing dipilih untuk tugas berlainan, sifat semula jadi keserigalaannya menjadi keburukan kerana ia menjadi penggembala dan pengawal. Ahli biologi molekul Elaine Ostrander menyokong pandangan bahawa "Apabila kita menjadi masyarakat pertanian, sebab kita memerlukan anjing berubah dengan ketara, dan pembahagian lanjut dan kekal berlaku pada masa itu." Ini mungkin merupakan inti bahawa sokongan dalam rekod fosil, apabila anjing dan serigala mula membina morfologi berlainan yang boleh diperhatikan.

Satu kajian 2009 mengenai anjing Afrika menemui tahap kepelbagaian mtDNA yang tinggi. Pengarang mencadangkan bahawa pandangan pembelajinakan anjing yang baharu mungkin diperlukan. Satu kajian oleh Institut Zoologi Kunming menemui bahawa anjing bela jinak diturunkan daripada serigala jinak kurang daripada 16,300 tahun lalu di selatan Sungai Panjang, China. Satu laporan lama mengatakan bahawa semua DNA mitokondrion anjing datang daripada tiga ekor serigala betina Asia liar.