Jabarkan Legasi dari Bob Dylan dalam bahasa melayu

Dylan telah digambarkan sebagai salah seorang tokoh yang paling berpengaruh di abad ke-20, muzik dan budaya. Beliau telah dimasukkan ke dalam Time 100: Rakyat Paling Penting Abad di mana beliau telah dikenali sebagai "penyair hebat, pengkritik sosial kaustik dan berani, membimbing semangat generasi saingan". Pada tahun 2008, Juri Pulitzer Prize menganugerahkan kepadanya petikan khas untuk "kesan yang mendalam pada muzik popular dan budaya Amerika, ditandai dengan komposisi lirik kuasa syair yang luar biasa." Presiden Barack Obama berkata daripada Dylan pada 2012, "Tidak ada gergasi yang lebih besar dalam sejarah muzik Amerika." Selama 20 tahun, ahli akademik melobi Swedish Academy memberi Dylan Hadiah Nobel dalam Kesusasteraan, yang dianugerahkan kepada beliau pada 2016. Dylan menjadi pemuzik yang pertama dianugerahkan Hadiah Sastera, meletakkannya dalam syarikat Dario Fo, Toni Morrison dan Samuel Beckett. Horace Engdahl, ahli Jawatankuasa Nobel, menyifatkan tempat Dylan dalam sejarah sastera:

...Penyanyi yang layak bagi tempat di sebelah bard Greek, di sebelah Ovid, di tepi berwawasan Romantik, di sebelah raja-raja dan permaisuri blues, di sebelah tuan piawaian cemerlang yang dilupakan.

Rolling Stone telah menempatkan kedudukan Dylan di nombor satu dalam senarai 2015 iaitu "The 100 Greatest Songwriters of All Time", dan menyenaraikan "Like A Rolling Stone" sebagai "Greatest Song of all Time" dalam senarai 2011 mereka. Pada tahun 2008, ia telah dianggarkan bahawa Dylan telah menjual kira-kira 120 juta album di seluruh dunia.

Pada mulanya model gaya tulisan beliau pada lagu-lagu Woody Guthrie, blues Robert Johnson, dan apa yang dipanggil "bentuk seni bina" lagu Hank Williams, Dylan berkata teknik lirik yang semakin canggih untuk muzik rakyat di awal 1960-an, penyebatian ia "dengan intelektualisme sastera klasik dan puisi". Paul Simon mencadangkan bahawa komposisi awal Dylan hampir mengambil alih genre kaum: "Lagu terawal [Dylan] sangat kaya ... dengan melodi kuat. 'Blowin' in the Wind' mempunyai melodi benar-benar kuat. Beliau mahu memperbesarkan dirinya melalui kaum.. latar belakang bahawa dia menggabungkannya untuk seketika. Dylan mengtakrifkan genre untuk sementara waktu."

Apabila Dylan membuat pemindahannya dari kaum akustik dan muzik blues kepada sokongan rock, campuran menjadi lebih kompleks. Bagi kebanyakan pengkritik, pencapaian terbesar beliau adalah sintesis kebudayaan dicontohkan pada trilogi album pertengahan tahun 1960-an beliau Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited dan Blonde on Blonde. Dalam erti kata Mike Marqusee:

Antara akhir tahun 1964 dan pertengahan tahun 1966, Dylan mencipta badan kerja yang kekal unik. Lukisan pada rakyat, blues, negara, R&B, rock'n'roll, Injil, denyutan British, simbolis, moden dan puisi Rancak, surealisme dan Dada, jargon pengiklanan dan komen sosial, majalah Fellini dan Mad, beliau menjalin koheren dan asal seni suara dan penglihatan. Keindahan album ini mengekalkan kuasa untuk kejutan dan konsol."

Lirik Dylan mula menerima penelitian terperinci daripada ahli akademik dan penyair. Richard F. Thomas, profesor Classics di Universiti Harvard, mencipta satu seminar bayat bertajuk "Dylan" pada tahun 2004 "untuk meletakkan artis dalam konteks budaya bukan sahaja popular di setengah abad yang lalu, tetapi tradisi penyair klasik seperti Virgil dan Homer." William Arctander O'Brien, sarjana sastera dan profesor Kesusasteraan Jerman dan Perbandingan di Universiti California, San Diego, memperincikan kepentingan sumbangan Dylan untuk kesusasteraan dunia apabila dia mencipta kursus penuh akademik pada tahun 2009 ditumpukan kepada Dylan, yang menganalisa dan terkenal yang "sejarah, politik, ekonomi, estetik, dan kepentingan budaya kerja Dylan."

Pengkritik sastera Christopher Ricks menerbitkan Visions Sin, analisis 500-halaman kerja Dylan, dan telah berkata: "Saya tidak akan telah menulis sebuah buku mengenai Dylan, untuk berdiri di samping buku-buku saya di Milton dan Keats, Tennyson dan TS Eliot, jika saya tidak berfikir Dylan genius dan dengan bahasa. Bekas penyair Nobel British Andrew Motion mencadangkan lirik beliau perlu belajar di sekolah-sekolah. Persetujuan kritikal yang menulis lagu Dylan adalah pencapaian kreatif cemerlang telah disuarakan oleh Encyclopædia Britannica mana kemasukannya menyatakan: "Dianggap sebagai Shakespeare dalam generasinya, Dylan... menetapkan standard untuk menulis lirik."

Suara Dylan juga mendapat perhatian kritikal. Pengkritik New York Times Robert Shelton menyifatkan gaya awal vokal sebagai "suara berkarat mencadangkan persembahan lama Guthrie, terukir dalam batu seperti Dave Van Ronk." David Bowie, dalam penghormatan beliau, "Song for Bob Dylan", menyifatkan nyanyian Dylan sebagai "suara yang seperti pasir dan gam". Suaranya terus berkembang apabila belkiau mula bekerja dengan kumpulan-kumpulan sokongan rock'n'roll; pengkritik Michael Gray menyifatkan bunyi kerja vokal Dylan mengenai "Seperti Rolling Stone" sebagai suara "sekaligus muda dan sinis". Seperti Dylan berumur tahun 1980-an, bagi sesetengah pengkritik, ia menjadi lebih ekspresif. Christophe Lebold menulis dalam jurnal Oral Tradition, "Suara Dylan pecah lebih baru-baru ini membolehkan beliau untuk membentangkan pandangan dunia di permukaan sonik daripada lagu ini suara membawa kita seluruh landskap dunia. Anatomi dunia yang patah dalam "Everything is Broken" (pada album Oh Mercy) hanyalah satu contoh bagaimana keprihatinan tematik dengan semua perkara rosak adalah berasaskan realiti sonik konkrit. "

Dylan dianggap sebagai pengaruh mani pada pelbagai genre muzik. Edna Gundersen menyatakan dalam USA Today: "DNA muzik Dylan telah berputar hampir setiap mudah untuk pop sejak tahun 1962" Pemuzik Punk Joe Strummer memuji Dylan kerana telah "menetapkan templat untuk lirik, lagu, kesungguhan, kerohanian, kedalaman muzik rock." Pemuzik utama yang lain yang mengakui kepentingan Dylan termasuk Johnny Cash, Jerry Garcia, John Lennon, Paul McCartney, Pete Townshend, Neil Young, Bruce Springsteen, David Bowie, Bryan Ferry, Nick Cave, Patti Smith, Syd Barrett, Joni Mitchell, Tom Waits dan Leonard Cohen. Dylan secara ketara menyumbang kepada kejayaan awal kedua-dua Byrds dan band: yang Byrds mencapai kejayaan carta dengan versi mereka "Mr Tambourine Man" dan album yang berikutnya, manakala Band adalah band sokongan Dylan dalam jelajah 1966 beliau, merakamkan The Basement Tapes dengan beliau pada tahun 1967, dan menampilakn tiga lagu Dylan sebelum ini tidak pernah dikeluarkan dalam album pertama mereka.

Sesetengah pengkritik kurang senang dari pandangan Dylan sebagai tokoh yang berwawasan dalam muzik popular. Dalam bukunya Awopbopaloobop Alopbamboom, Nik Cohn membantah: "Saya tidak boleh mengambil visi Dylan sebagai pelihat, sebagai messiah remaja, kerana segala-galanya dia telah disembah. Cara saya melihat dia, dia seorang bakat kecil dengan hadiah utama untuk gembar-gembur." Pengkritik Australia Jack Marx mengkreditkan Dylan dengan mengubah persona bintang rock itu: "Apa yang tidak boleh dipertikaikan ialah Dylan mencipta sombong, pendirian yang palsu-palsy yang telah gaya yang dominan di dalam batu kerana, dengan semua orang dari Mick Jagger ke Eminem mendidik diri dari buku panduan Dylan."

Pemuzik lain turut menyampaikan pandangan yang berbeza. Joni Mitchell menggambarkan Dylan sebagai "penciplak" dan suaranya sebagai "palsu" dalam satu temu bual 2010 di Los Angeles Times, sebagai tindak balas kepada cadangan bahawa beliau dan Dylan adalah sama kerana mereka mempunyai kedua-dua persona yang diwujudkan. Komen Mitchell membawa kepada perbincangan penggunaan bahan Dylan orang lain, kedua-dua menyokong dan mengkritik beliau. Bercakap kepada Mikal Gilmore di Rolling Stone pada tahun 2012, Dylan membalas kepada tuduhan plagiarisme, termasuk beliau menggunakan ayat Henry Timrod dalam albumnya Modern Times, dengan mengatakan bahawa ia adalah "sebahagian daripada tradisi".

Jika karya Dylan dalam tahun 1960-an dilihat sebagai membawa cita-cita intelek muzik popular, pengkritik dalam abad ke-21 yang menyifatkan beliau sebagai seorang tokoh budaya kaum yang telah banyak berkembang itu dari mana ia mula muncul. Berikutan pengumuman biopik Dylan arahan Todd Haynes, I'm Not There, J. Hoberman menulis dalam kajian Village Voice beliau pada 2007:

Elvis mungkin tidak pernah dilahirkan, tetapi orang lain akan pasti telah membawa dunia rock 'n' roll. Tiada logik itu menyumbang Bob Dylan. Tiada undang-undang besi sejarah menuntut bahawa bakal Elvis dari Hibbing, Minnesota, akan sesuatu kaum itu mendorong melalui kaum kebangkitan Greenwich Village menjadi batu pertama dan terbesar di dunia 'n' roll hippi bard dan ketika itu telah mencapai kemasyhuran dan pemujaan melangkaui perhitungan — hilang ke tradisi kaum membuat sendiri.

Apabila Dylan telah dianugerahkan Hadiah Nobel dalam Kesusasteraan, The New York Times berkata: "Dalam memilih seorang ahli muzik popular untuk penghormatan tertinggi dunia sastera ini, Akademi Sweden, yang memberikan hadiah, secara mendadak menakrifkan semula sempadan sastera, mencetuskan perdebatan mengenai sama ada lirik lagu mempunyai nilai yang sama seni puisi atau novel." Maklumbalas diubah dari sindiran Irvine Welsh, yang menyifatkannya sebagai "anugerah nostalgia", kepada semangat Salman Rushdie yang menulis di Twitter: "Dari Orpheus untuk Faiz, lagu & puisi mempunyai telah berkait rapat. Dylan merupakan pewaris cemerlang tradisi. Pilihan hebat."