Saya mau tau Kritikan dari Marxisme–Leninisme. Jelaskan dalam bahasa melayu

Marxisme–Leninisme dikecam ramai kerana dikaitkan dengan Stalinisme, Kesatuan Soviet dan penindasan rakyat oleh negara Marxis–Leninis. Penganut fahaman Marxisme klasik dan ortodoks membidas dasar-dasar Stalin berkenaan ekonomi politik dan pemerintahan satu parti di Kesatuan Soviet.

Ahli komunisme kiri Itali, Amadeo Bordiga membidas Marxisme–Leninisme sebagai oportunisme politik yang memelihara kapitalisme disebabkan dakwaan bahawa pertukaran komoditi tetap akan berlaku di bawah sosialisme, dan penggunaan pertubuhan barisan popular oleh Internasional Komunis serta barisan hadapan politik yang dianjurkan oleh faham kepusatan organik lebih berkesan mentadbir daripada barisan hadapan yang dianjurkan oleh fahaman demokrasi terpusat. Marxis Amerika, Raya Dunayevskaya membidas Marxisme–Leninisme sebagai suatu bentuk kapitalisme negara kerana pemilikan negara ke atas cara-cara pengeluaran merupakan satu bentuk kapitalisme negara,Lichtenstein, Nelson (2011). "American Capitalism: Social Thought and Political Economy in the Twentieth Century". University of Pennsylvania Press, pp. 160–161 malah pemerintahan satu parti itu tidak demokratik sedangkan kediktatoran proletariat bersifat demokratik, lebih-lebih lagi doktrin Marxisme–Leninisme bukanlah Marxisme mahupun Leninisme tetapi sebaliknya sebuah ideologi gabungan yang digunakan oleh Stalin atas kepentingan diri untuk menentukan yang mana itu komunis dan yang mana itu bukan bagi negara-nagara Blok Timur.

Pengikut faham Trotskyisme mendakwa bahawa Marxisme–Leninisme membawa kepada pembentukan 'negara pekerja yang mundur'. Lain-lain seperti filsuf Eric Voegelin mendakwa bahawa Marxisme–Leninisme sebenar-benarnya menindas rakyat dengan berhujah bahawa "wawasan Marxian menentukan hasil Stalinis bukan kerana utopia komunis tidak dapat dielakkan, tetapi sebaliknya kerana [utopia komunis itu] mustahil dicapai". Kritikan-kritikan seperti ini juga dibalas dengan kritikan-kritikan atas faham penentuan falsafah, iaitu bahawa gambaran peristiwa-peristiwa negatif dalam sejarah pergerakan itu sudah diukir dengan pegangan mereka sendiri. Sejarawan Robert Vincent Daniels berhujah bahawa Marxisme digunakan untuk "menjustifikasikan Stalinisme, tetapi tidak lagi dibolehkan untuk berfungsi sebagai penentu dasar mahupun penjelasan tentang hakikat" ketika pemerintahan Stalin. Bertentangan sama sekali pula, E. Van Ree berhujah bahawa Stalin kekal "bersetuju secara umum" dengan karya-karya klasik Marxisme hingga ke akhir hayat.