Jelaskan Timur Dekat Purba dari Minggu tujuh hari dalam bahasa melayu

Berhitung mulai anak bulan, masyarakat Babylon menyambut hari-hari ke-7, ke-14, ke-21 dan ke-28 sebagai "hari suci" ataupun "hari durjana" (iaitu "tidak sesuai" untuk kegiatan terlarang). Pada hari-hari ini, para pegawai dilarang menyertai pelbagai kegiatan sementara rakyat jelata dilarang "berhajat", malah sekurang-kurangnya hari yang ke-28 merupakan "hari rehat". Pada tiap-tiap hari itu, sembahan dilakukan terhadap satu-satu dewa atau dewi yang bersilih ganti. Batu-batu bersurat daripada abad ke-6 SM sewaktu pemerintahan Cyrus Agung dan Cambyses menandakan bahawa tarikh-tarikh ini kadang-kadang dianggarkan. Qamarian 29 ke 30 hari pokoknya mengandungi tiga minggu tujuh hari dan satu minggu terakhir dengan lapan ke sembilan hari, maka terputuslah kitaran tujuh hari tanpa putus. Tambahan pula, orang Babylon menyambut hari ke-19 setiap bulan sebagai suatu "hari durjana" yang istimewa iaitu "hari kemarahan" kerana ianya lebih kurang hari ke-49 dalam bulan sebelumnya, melengkapi "seminggu minggu-minggu", juga dengan sembah korban dan pantang-larang.

Kemusykilan dalam teori asal-usul Friedrich Delitzsch yang mengaitkan Shabbat Ibrani dengan kitaran bulan Babylon termasuklah menyelaraskan perbezaan antara minggu tak pecah dengan minggu qamari serta menkelaskan ketiadaan teks-teks yang menamai minggu qamari itu sebagai Shabbat dalam sebarang bahasa. Pencantuman semula batu bersurat yang pecah nampaknya mentakrifkan perkataan Akkad Babylon Sapattum atau Sabattum yang jarang-jarang diakui sebagai bulan purnama: perkataan ini merupakan seasal ataupun bergabung dengan Shabbat dalam bahasa Ibrani, tetapi berupa bulanan dan bukan mingguan. Ia dianggap sebagai sebentuk perkataan Sumer iaitu sa-bat ("tengah rehat") yang dibuktikan dalam bahasa Akkad sebagai um nuh libbi ("hari tengah rehat"). Kesimpulan ini merupakan pemulihan berasaskan konteks bagi catatan penciptaan Enûma Eliš yang sudah rosak, yang bertulis: "Sabat harus kausambut setiap pertengahan bulan".

Minggu tujuh hari ini paling utama dikaitkan dengan agama Yahudi, di mana ia wujud dalam kisah Penciptaan dalam Kitab Kejadian dalam Alkitab Ibrani yang mana Elohim (Tuhan) mencipta angkasa dan bumi dalam enam hari dan berehat pada hari ketujuh (). Dalam Kitab Keluaran, yang keempat daripada Sepuluh Rukun adalah rehat pada hari ketujuh (Shabbat) yang boleh dikira sebagai membayangkan minggu tujuh hari yang diperkenalkan oleh masyarakat. Ramai yang menyambut Sabat Alkitab memperakuinya sebagai perjanjian abadi yang ditetapkan buat Bani Israel () sebagai tanda memperingati dua peristiwa, iaitu hari rehat Tuhan setelah menyiapkan Penciptaan dalam enam hari () dan pembebasan Bani Israel oleh Tuhan daripada minggu kerja tujuh hari Mesir ().