Jabarkan Perkara 8(3) dari Perkara 8 Perlembagaan Malaysia dalam bahasa melayu

"Tidak boleh ada diskriminasi yang memihak kepada mana-mana orang atas alasan bahawa dia seorang rakyat Raja bagi mana-mana Negeri."

Perkara  8(3) pula adalah mengenai memperuntukkan bahawa pembezaan atau diskiriminasi adalah dilarang bagi faedah seseorang itu oleh sebab ia adalah seorang rakyat Raja bagi mna-mana negeri. Larangan terhadap layanan yang tidak sama terpakai tidak hanya kepada badan yang membuat undang-undang (legislatif) tetapi juga terpakai kepada badan pelaksanaan (eksekutif) sebagaimana yang boleh dilihat daripada perkataan ‘pihak berkuasa awam’ dalam perkara 8(4) dan perkataan ‘amalan’ dalam perkara 8(5)(b). Untuk mendapatkan gambaran dan kefahaman tentang perkara 8(5) dengan jelas, kita perlu merujuk kes Public Prosecutor v Tunku Mahmood Iskandar . Dalam kes ini, seseorang putera Sultan Johor telah didakwa di baawah Kanun Keseksaan (Penal Code). Mahkamah telah menjatuhkan hukuman penjara selama 6 bulan dan denda sebanyak RM6000 keatas putera Johor tersebut.  Hakim Raja Azlan Shah menyatakan dalam penghakimannya iaitu  tidak kira sesiapapun dan apa pun pangkat seseorang itu jika dia perlu dihukum maka ia adalah perlu dihukum secara sama rata seperti yang diperkatakan dalam Per 8(1) iaitu semua orang adalah sama rata di sisi undang-undang dan berhak mendapat perlindungan yang sama rata di sisi undang-undang.

Apabila berkait rapat dengan peruntukan perkara 8(5), kes terulung  bagi hak kesamarataan  iaitu kes Rethi Development  Sdn Bhd v Majlis Perbandaran Seberang Perai perlu diambil perhatian.  Hakim Yeo Yang Poh CH telah menyatakan bahawa syarat ini telah melanggar dua prinsip perundangan yang lain. Pertamanya, ia telah gagal dalam ujian kemunasabahan Wednesbury. Diskriminasi terhadap seseorang atas dasar warna kulit (atau DNA) adalah tidak berpatutan. Kedua, dengan menggunakan bangsa sebagai kriteria untuk layanan baik atau tidak baik, syarat lot-lot Bumi bercanggah dengan peruntukan kesamaan di bawah perkara 8 Perlembagaan Persekutuan., Syarat yang dikenakan oleh Majlis Perbandaran Seberang Perai untuk kelulusan  - 30% unit yang dibina dikhaskan untuk golongan Bumiputera dengan harga diskaun 5% hendaklah dibuang. Rayuan diterima

Secara holistiknya, Hak kesamarataan Per 8. bukanlah  hak yang mutlak. Mahkamah mempunyai hak untuk menentukan samada hak ini telah dilanggari berdasarkan pertimbangan samada pengkelasan yang dibuat adalah munasabah atau tidak.  Mahkamah juga melihat pengkelasan yang dibuat dengan berjaga-jaga.

Konsep Perkara 8(3) dan 8(4) Perlembagaan Persekutuan

Perkara 8(3) menerangkan tentang status kesamarataan untuk setiap rakyat Malaysia yang memberi pengkhususan kepada orang-orang atasan seperti raja. Hal ini bermakna, golongan atasan seperti raja tidak boleh menindas sesuka hati atau melakukan diskriminasi terhadap golongan biasa kecuali perkara yang dibenarkan oleh perlembagaan. Seperti yang telah dijelaskan dalam kes Tengku Mahmood Iskandar di atas, pesalah yang merupakan putera raja telah menerima hukuman yang ringan oleh Mahkamah Majistret namun Mahkamah Tinggi telah mengenakan hukuman yang setimpal kepada putera raja tersebut sesuai dengan kehendak perlembagaan. Tidak kira apa pun pangkat atau kedudukan seseorang itu, jika seseorang itu telah melakukan kesalahan, seseorang itu patut dihukum mengikut undang-undang yang telah sedia ada seperti yang telah termaktub di dalam Perkara 8(1).

Perkara 8(4) menerangkan tentang hak rakyat supaya tidak didiskriminasikan oleh pihak berkuasa awam seperti badan perundangan (Parlimen), eksekutif (Kabinet), kehakiman, pihak berkuasa tempatan dan sebagainya atas alasan bermastautin atau melakukan perniagaan di mana-mana kawasan persekutuan yang berada di luar bidang kuasa mereka. Walaupun tiga badan pentadbiran Malaysia adalah badan yang penting, mendiskriminasi orang awam masih dianggap satu kesalahan.

Prinsip ultra-vires merupakan prinsip yang menetapkan fungsi pihak berkuasa tempatan seperti Dewan Bandaraya dan Majlis Perbandaran. Prinsip ini menetapkan bahawa pihak berkuasa awam hanya boleh menjalankan bidang tugas mereka mengikut undang-undang yang telah termaktub. Oleh itu, sebarang perbuatan yang berada di luar bidang kuasa mereka adalah tidak sah termasuklah melakukan diskriminasi terhadap orang awam. Selain itu, terdapat juga prinsip general competence yang menekankan kepada kuasa pihak berkuasa awam dalam menjalankan sebarang kegiatan dengan syarat pihak berkuasa awam itu mampu membiayai kegiatan tersebut. Perkataan "kegiatan" tersebut tidak termasuk bermastautin dan melakukan perniagaan di kawasan persekutuan. Oleh itu, sudah terang dinyatakan di dalam perlembagaan mahupun prinsip yang telah dijelaskan di atas yang tidak membenarkan pihak berkuasa awam daripada melakukan diskriminasi terhadap orang awam.

Perkara 8(4) dan Perkara 8(5)

Secara umum, Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan hak kesamarataan yang diberikan kepada setiap individu di Malaysia. Perkara ini diperuntukkan apabila melihatkan kepada era pra-penjajahan yang dilalui oleh Tanah Melayu, yang mengamalkan sistem beraja, yang secara terang-terangan menunjukkan perbezaan hierarki masyarakat yang hidup dalam sistem kasta atau berasaskan kelas. Hal ini dapat dijustifikasikan melalui amalan perhambaan dan keistimewaan yang diberikan kepada kerabat diraja dalam sistem pentadbiran pada ketika itu, yang meliputi keistimewaan dalam aspek sosial, ekonomi, serta politik. Oleh hal yang demikian, pasca-kemerdekaan telah menyaksikan hak kesamarataan diangkat sepenuhnya dengan peruntukan yang diperuntukkan dalam Perlembagaan Persekutuan. Walau bagaimanapun, persoalan yang sentiasa ditimbulkan adalah, sejauh manakah pelaksanaan undang-undang dalam mengangkat peruntukan yang telah ditetapkan ini dalam memastikan tidak berlaku pencabulan dalam hak kesamarataan, apabila melihatkan kepada berlakunya pendiskriminasian dalam beberapa perkara yang telah termakstub dalam Perlembagaan.

Dalam menelusuri kerangka masa yang dilalui sejak kemerdekaan, hak kesamarataan yang merangkumi aspek gender, isu majoriti dan minoriti, ekonomi dan juga kewarganegaraan merupakan isu-isu yang seringkali dibangkitkan   oleh masyarakat mahupun golongan intelektual. Justeru, perkembangan pendidikan yang telah melahirkan ramai golongan berpendidikan, telah memperkenalkan konsep-konsep dan teori kesamarataan yang terdiri daripada beberapa perspektif, iaitu melalui sudut pandang Islam serta teori keadilan Rawls. Apabila merujuk kepada pandangan Islam, manusia hanya dibezakan oleh ketaatan, dilihat sebagai sama rata, dan perbezaan latar belakang seumpama kepelbagaian bangsa bukanlah persoalan yang membenarkan sesiapa untuk menuntut atau diberikan hak istimewa. Namun, perkara berkenaan adalah identiti diri, supaya masyarakat dapat mengenali antara satu sama lain. Teori Rawls pula, menunjukkan pendapat yang kontra. Yang mana, menurut teori ini, manusia tidak sama antara satu sama lain. Sesetengah dilahirkan dengan keistimewaan, seumpama kedudukan. Oleh hal yang demikian, menurut teori keadilan Rawls, perbezaan ini menuntut layanan yang berbeza antara manusia sesuai dengan keperluannya. Teori ini memperlihatkan keadilan berdasarkan kepada latar belakang individu.

Perbezaan pendapat ini menunjukkan bahawa, keadilan yang diamalkan biasanya adalah mengikut apa yang difahami oleh individu, dengan menginterpretasikan undang-undang berdasarkan perkara yang diterima oleh akal dan pemikiran masing-masing, yang akan manghasilkan pelaksanaan yang berbeza-beza. Sesuai dengan peruntukan dalam Perkara 8 (4) dan Perkara 8 (5) dalam Perlembagaan Persekutuan, interpretasi dan pelaksanaan undang-undang terhadap apa yang terdapat dalam peruntukan ini dibezakan melalui perspektif individu. Oleh itu, untuk memahami peruntukan yang telah termaktub, antara senarai peruntukan-peruntukan tersebut adalah: