Coba jelasin Perdebatan mengenai asal-usulnya dari Kharjah dalam bahasa melayu dong

Memandangkan kharjah mungkin ditulis berasingan daripada muwashshah, ramai sarjana mengagak bahawa kharjah bahasa Romance pada asalnya ialah lirik-lirik Sepanyol popular yang dimasukkan penyair-penyair istana ke dalam puisi-puisi mereka. Sebahagian persamaan dikatakan ada dengan lirik-lirik bahasa Romance terawal lain dari segi tema, pola irama dan idiom. Penulis-penulis berbahasa Arab dari Timur Tengah atau Afrika Utara seperti Ahmad al-Tifashi (1184–1253) merujuk pada  "lagu-lagu dalam gaya Kristian" yang dinyanyikan di al-Andalus sejak zaman dahulu yang dikenali sebahagian sebagai kharjah.

Sarjana-sarjana lain mempertikaikan dakwaan tersebut, dengan berhujah bahawa kharjah berdiri teguh dalam tradisi bahasa Arab dengan sedikit atau tanpa input bahasa Romance sama sekali, dan persamaan yang ketara hanya timbul disebabkan kharjah memperkatakan tema-tema yang sejagat dalam kesusasteraan manusia walau bagaimana pun.

Perdebatan mengenai bahasa dan cara baca

Terjemahan moden kharjah bahasa Romance menjadi bahan perdebatan khususnya disebabkan tulisan Arab tidak menyertakan vokal. Kebanyakannya disalin oleh penulis yang mungkin tidak memahami bahasa yang mereka catatkan, yang mungkin menyebabkan kesilapan dalam penyampaian. Satu lingkungan besar terjemahan adalah mungkin memandangkan kekaburan yang dicetuskan oleh kehilangan vokal dan kemungkinan konsonan yang salah. Disebabkan ini, kebanyakan terjemahan teks-teks ini dipertikaikan sebahagian pihak. Kritikan hebat mengenai edisi García Gómez disebabkan kesilapan palaeografinya. Perdebatan selanjutnya timbul di sekitar perbendaharaan kata bercampur yang digunakan para pengarang itu.

Kebanyakan kharjah bahasa Romance tidak ditulis secara keseluruhannya dalam bahasa Romance, tetapi sebahagian besarnya memasukkan unsur-unsur bahasa Arab. Telah dihujahkan bahawa percampuran sebegitu tidak mungkin dapat mewakili corak percakapan semulajadi penutur-penutur bahasa Romance, dan bahawa dengan itu kharjah bahasa Romance semestinya dianggap sebagai kesusasteraan majmuk.

Sebahagian kecil sarjana, seperti Richard Hitchcock menegaskan bahawa kharjah bahasa Romance sebenarnya adalah tidak berbahasa Romance langsung secara banyaknya, tetapi lebih kepada idiom bahasa Arab basahan yang ketara yang membawa pengaruh nyata daripada variasi-variasi bahasa Romance tempatan. Sarjana-sarjana itu menuduh kebanyakan ahli akademik salah membaca tulisan yang kabur dengan cara yang tidak dapat dipertahankan atau yang dipersoalkan dan mengabaikan catatan Arab sezaman tentang bagaimana Muwashshah dan Kharjah digubah.