Coba jelasin Kronometer marin pertama dari Kronometer marin dalam bahasa melayu dong

Setelah mencipta jam bandul pada 1656, Christiaan Huygens melakukan cubaan pertama untuk mencipta kronometer main di Perancis pada tahun 1673 di bawah tajaan Jean-Baptiste Colbert. Pada 1675, Huygens yang menerima pencen daripada Louis XIV telah mencipta sebuah kronometer yang menggunakan roda pengimbang dan spring berpilin sebagai ganti bandul untuk pengaturan, dan oleh itu membuka laluan kepada kronometer marin dan juga jam saku dan jam tangan moden. Beliau memperoleh paten daripada Colbert untuk ciptaannya, tetapi jamnya tetap tidak persis di laut.

Lebih banyak cubaan dilakukan oleh Jeremy Thacker di Inggeris pada 1714, dan Henry Sully di Perancis pada 1716, yang menerbitkan hasil kerjanya pada 1726 menerusi Une Horloge inventée et executée par M. Sulli ("Sebuah Jam yang Dicipta dan Dilaksanakan oleh Tuan Sully"), tetapi ciptaan-ciptaan mereka ini masih tidak dapat menahan olengan di tengah-tengah laut demi menjaga masa dengan cukup jitu.

Pada 1714, kerajaan British menawarkan "hadiah longitud" bagi kaedah yang menentukan longitud di laut dalam bentuk wang tunai berjumlah £10,000 hingga £20,000 (beberapa juta paun pada nilai zaman sekarang) bergantung pada kepersisan. John Harrison, seorang tukang kayu dari Yorkshire menyerahkan sebuah projek pada 1730, kemudian pada 1735 beliau melengkapkan sebuah jam yang berasaskan sepasang turus pemberat berbolak-balik yang dihubungkan dengan spring yang tidak terpengaruh gerakannya oleh graviti atau pergerakan kapal. Sistem ini digunakan oleh dua buah jam laut pertamanya iaitu H1 dan H2, namun beliau sedar bahawa jam-jam itu mempunyai kepekaan asas terhadap daya emparan, iaitu ia tidak mungkin cukup jitu di laut. Penciptaan mesin ketiganya iaitu H3 pada 1759 mencakupi imbangan membulat baharu serta penciptaan jalur dwilogam dan galas pengguling terkurung, iaitu ciptaan yang masih meluas digunakan. Bagaimanapun, imbangan membulat H3 masih terbukti jauh daripada jitu, maka beliau menamatkan mesin-mesin besar itu.

Harrison menyelesaikan masalah kepersisan dengan reka bentuk kronometer H4 yang jauh lebih kecil pada 1761. H4 kelihatan mirip dengan jam saku berdiameter lima inci (12 cm). Pada 1761, Harrison menyerahkan H4 untuk hadiah longitud £20,000. Rekannya menggunakan roda pengimbang berentak laju yang dikawal oleh spring pilin terpampas suhu. Ciri-ciri ini terus digunakan hinggalah pengayun elektronik yang stabil membolehkan pembuatan jam mudah alih yang amat jitu pada harga yang berpatutan. Pada 1767, Lembaga Longitud menerbitkan pemerian kerja Harrison dalam The Principles of Mr. Harrison's time-keeper ("Prinsip-Prinsip Alat Penjaga Waktu Tuan Harrison").