Jelaskan Kemerdekaan Indonesia dari Basuki Resobowo dalam bahasa melayu

Indonesia mengisytiharkan kemerdekaan pada 17 Ogos 1945, dan Resobowo berusaha untuk menyebarkan berita ini. Bersama-sama dengan M. Balfas, beliau mereka poster yang berkaitan dengan kemerdekaan Indonesia yang disebarkan melalui kampung Jakarta (dinamakan semula semasa penjajahan). Beliau juga merupakan ahli kumpulan Menteng 31. Walau bagaimanapun, apabila kembali kuasa-kuasa kolonial Belanda memaksa kerajaan republik daripada Jakarta pada tahun 1946, Resobowo meninggalkan bandar. Beliau menghabiskan baki Revolusi Nasional Indonesia (1945-1949) di bandar-bandar seperti Yogyakarta, Madiun (di mana beliau melakarkan Tasik Sarangan), dan Sukabumi. Apabila beliau telah tinggal di Madiun, Resobowo bekerja dengan Sudjojono, Sudibio dan Trisno Sumardjo untuk menubuhkan Seniman Indonesia Muda, atau SIM; dia kekal aktif dengan kumpulan ini walaupun selepas berpindah ke Surakarta dan Yogyakarta..

Selepas akhir revolusi, Resobowo bekerja kerap dengan Trisno Sumardjo, Oesman Effandi, dan Zaini. Pelukis mengadakan pameran di beberapa bandar, termasuk Yogyakarta pada tahun 1952, Padang, Medan, Bali. Empat, dan juga beberapa artis lain, juga telah ditugaskan untuk lakaran tokoh-tokoh sejarah untuk pelajaran sekolah oleh Familij Sarekat Compagnij.

Sementara itu, Resobowo menyertai syarikat filem Usmar Ismail, Perfini. Bermula dengan Darah dan Doa (1950), Resobowo menjadi pereka penerbitan; beliau juga membantu Sitor Situmorang bagi menggilap skrip. Dengan penerbitan syarikat seterusnya, Embun (1951), Resobowo sekali lagi bekerja di skrip, yang majoritinya ditangani oleh D. Djajakusuma. Untuk tiga filem seterusnya, Enam Djam di Djogdja (1951), Dosa Tak Berampun (1951), dan Terimalah Laguku (1952), beliau sekali lagi berkhidmat sebagai pengarah artistik. Untuk filem terakhirnya bersama syarikat itu, Tamu Agung (1955), Resobowo menggunapakai The Government Inspector karya Nikolai Gogol kepada konteks Indonesia: filem itu memberi tumpuan kepada jangkaan lawatan pembesar untuk sebuah perkampungan kecil terpencil di Jawa Timur.

Pada tahun 1955 Resobowo berlari dalam pilihan raya perundangan, berjalan untuk Partai Komunis Indonesia (PKI).  Menjelang akhir 1950-an, Resobowo telah dipilih untuk mengetuai jabatan seni visual Lembaga Kebudajaan Rakjat (Lekra), sebuah pertubuhan berhaluan kiri yang aktif dalam seni dan sastera. Beliau juga menyumbang artikel mengenai seni visual untuk majalah-majalah seperti Budaya, Harian Rakyat, Indonesia, Seniman, Zaman Baru, dan Zenith.

Hidup dalam buangan dan kematian

Di tengah-tengah latar belakang keadaan politik yang semakin tidak stabil di Indonesia, termasuk konflik antara berhaluan kiri (seperti PKI dan Lekra) dan sayap kanan seperti tentera, pada tahun 1962 Resobowo meninggalkan negara untuk ke China. Rampasan kuasa G30S gagal pada 1965, yang telah dikaitkan dengan pihak Komunis dan diikuti dengan pembersihan anti-komunis, kiri artis tidak mampu pulang ke Indonesia. Beliau tinggal di China sehingga 1962, sebelum berpindah ke Jerman Timur dan akhirnya Amsterdam, Belanda.

Semasa lebih tiga puluh tahunnhidup dalam buangan, Resobowo menulis secara meluas. Beliau telah menerbitkan sebuah novel grafik dalam dua jilid, bertajuk Cut Nyak Dhien, mengenai pahlawan Aceh. Beliau juga telah menulis autobiografi, Riwayat Hidupku, serta buku-buku seperti Bercermin Di Muka Kaca dan Karmiatun.  Beliau tidak pernah meninggalkan kecenderungan berhaluan kiri beliau, menulis dalam buku 1994 beliau Seniman, Seni, dan Masyarakat (tajuk diambil dari esei 1947 oleh Sudjojono) bahawa politik dan seni tidak dapat dipisahkan, dan bahawa artis hanya benar-benar boleh menjadi masyarakat mereka melalui Marxisme.  Beliau juga kekal aktif dalam politik, yang mengambil bahagian dalam mogok lapar pada tahun 1992 terhadap hukuman mati terancam Ruslan Wijayasastra dan bekas anggota PKI yang lain.

Resobowo hanya mampu kembali ke Indonesia pada 1998, ketika beliau melawat negara ini dan bertemu ramai artis. Beliau kembali ke Belanda dan meninggal dunia di Amsterdam pada 5 Januari 1999, meninggalkan dua orang anak dan bekas isteri.