Tolong jelaskan mengenai Keluaran dan legasi dari Air Mata Iboe dalam bahasa melayu

Air Mata Iboe, yang telah diberi nilai untuk semua peringkat umur, telah diedarkan oleh Columbia Pictures dan ditayangkan di Panggung Sampoerna di Surabaya pada 24 Disember 1941. Juga diiklankan di bawah tajuk Belanda Tranen Eener Moeder (terjemahan harfiah daripada Melayu), filem itu telah dipromosikan sebagai "ekstravaganza muzikal"; iklan lain menekankan saiz pelakon. iklan yang lain menekankan saiz pelakon. Satu kajian tanpa nama dalam Soerabaijasch Handelsblad berkata penggunaan meluas keroncong dan memuji lakonan dan nyanyian, menunjukkan bahawa penonton asli akan berduyun-duyun untuk melihat filem itu.

Air Mata Iboe adalah filem terakhir dihasilkan oleh Majestic Film Company, yang ditutup berikutan pendudukan Jepun. Semasa pendudukan Njoo, Fifi Young, dan Fred Young menubuhkan sendiri ke kumpulan teater mereka, Pantjawarna, walaupun semua kembali ke pawagam pada 1950-an. Joego juga kembali untuk filem selepas menghabiskan pendudukan dalam teater.  Poniman, Sarosa, Ismail, dan Soerip kembali ke pawagam, orang-orang pada tahun 1950 dan Soerip pada tahun 1973.  Soelami tidak dicatat sebagai berlakon dalam mana-mana produksi selanjutnya.

Pembikinan semula Air Mata Iboe telah dihasilkan pada tahun 1957, selepas Indonesia telah mendapat kemerdekaan. Diarahkan oleh Fred Young, filem itu menyaksikan Fifi Young mengambil semula peranannya sebagai Sugiati, manakala Rd Ismail mengambil peranan Subagio. Pelakon pembikinan semula yang lain tidak muncul dalam filem asal. Anak-anak Achmad, Idris, dan Soemadi telah dilakonkan oleh Sukarno M. Noor, Boes Boestami dan Kamsul, masing-masing. Anak perempuan pasangan itu, dinamakan semula Atikah, dimainkan oleh Farida Arriany.

Air Mata Iboe berkemungkinan tergolong dalam filem hilang. Filem di Hindia telah dirakam pada filem nitrat sangat mudah terbakar, dan selepas kebakaran memusnahkan banyak gudang Produksi Film Negara pada tahun 1952, filem-filem lama dirakamkan pada nitrat sengaja dimusnahkan. Oleh itu, ahli antropologi visual Amerika Syarikat Karl G. Heider menulis bahawa semua filem Indonesia yang dibuat sebelum tahun 1950 tidak diketahui lagi keberadaannya ataupun kewujudan salinannya. Walau bagaimanapun, Katalog Filem Indonesia yang disusun JB Kristanto merekodkan beberapa filem masih tersimpan di Sinematek Indonesia dan Biran menulis bahawa beberapa filem propaganda Jepun masih wujud dalam simpanan Perkhidmatan Maklumat Kerajaan Belanda.