Jelaskan Kebebasan Menyebarkan Agama dari Kebebasan beragama di Malaysia dalam bahasa melayu

Kebebasan menyebarkan agama bermaksud seseorang itu diberikan kebebasan untuk menyebarkan pengetahuan agamanya dengan memberitahu orang lain tentang prinsip-prinsipnya. Hal ini dilakukan tanpa paksaan, pujukan atau penipuan. Kawalan penyebaran agama bukan Islam kepada orang Islam ada disebutkan dibawah perkara 11(4);

“Undang-undang Negeri dan berkenaan dengan Wilayah-Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, Labuan dan 	Putrajaya, undang-undang persekutuan boleh mengawal atau menyekat pengembangan apa-apa doktrin atau kepercayaan agama di kalangan orang yang menganuti agama Islam.”

Perkara 11(4) secara amnya menegaskan bahawa penyebaran agama selain daripada agama Islam kepada orang Islam adalah dilarang terutamanya dari segi penyebaran dakwah.  Hal ini telah memberi kuasa kepada kerajaan negeri dan kerajaan persekutuan untuk mengubal undang-undang bagi menyekat penganut agama bukan Islam dari menyebarkan ajaran serta kepercayaan mereka kepada orang Islam.

Antara kes-kes yang boleh digunapakai ialah kes Abdul Rahim Haji Bahaudin v Ketua Kadi Kedah (1983) dan Menteri Dalam Negeri v Titular Roman Catholic Archbishop of Kuala Lumpur (2011). Dalam kes Abdul Rahim Haji Bahaudin v Ketua Kadi Kedah (1983), tertuduh telah dituduh di bawah seksyen 163(1) Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam Kedah kerana mengedar risalah berkaitan ajaran Ahmadi atau dikenali dengan nama Qadiani.

Tertuduh memohon writ untuk menghalang tindakan mahkamah syariah dikenakan ke atasnya atas alasan fatwa yang dikeluarkan menyatakan bahawa sesiapa yang menganut ajaran Qadiani dikira murtad. Oleh kerana tertuduh adalah pengikut ajaran Qadiani, maka dia dikira bukan Islam dan tidak tertakluk di bawah bidang kuasa mahkamah syariah.

Tafsiran Peruntukan berkaitan Agama Islam