Kamu bisa jelasin ke aku soal Perkahwinan paksa dalam bahasa melayu?

Perkahwinan secara paksa ialah perkahwinan di mana satu atau lebih pihak berkahwin tanpa persetujuannya atau terhadap kehendaknya. Perkahwinan yang terpaksa berbeza dari perkahwinan yang disusun, di mana kedua-dua pihak berkemungkinan bersetuju dengan bantuan ibu bapa mereka atau pihak ketiga seperti pemenang dalam memilih pasangan. Selalunya terdapat kekerapan paksaan yang digunakan untuk memaksa perkahwinan, mulai daripada keganasan fizikal dengan tekanan psikologi yang halus. Perkahwinan secara paksa masih diamalkan dalam pelbagai budaya di seluruh dunia, terutamanya di beberapa bahagian Asia Selatan dan Afrika. Sesetengah ulama berhasrat menggunakan istilah "perkahwinan paksa" kerana ia menyerupai bahasa pengesahan perkahwinan yang sah (seperti suami/isteri) untuk pengalaman yang sebaliknya. Pelbagai istilah alternatif wujud, termasuk "persatuan suami isteri terpaksa" dan "perhambaan suami isteri".

Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu berpendapat perkahwinan paksa sebagai bentuk penyalahgunaan hak asasi manusia, kerana ia melanggar prinsip kebebasan dan autonomi individu. Perisytiharan Hak Asasi Manusia Sejagat menyatakan bahawa hak seseorang untuk memilih pasangan suami isteri dan masuk ke dalam perkawinan adalah hal terpenting dalam hidup dan martabatnya, dan kesetaraannya sebagai manusia.  Gereja Roman Katolik menganggap alasan perkahwinan paksa untuk memberikan pembatalan - untuk perkahwinan menjadi sah kedua-dua pihak mesti memberikan persetujuan mereka dengan bebas. Konvensyen Tambahan mengenai Penghapusan Penghambaan juga melarang perkahwinan tanpa hak untuk menolak dirinya daripada kehendak ibu bapanya, keluarga dan orang lain dan memerlukan umur minimum untuk perkahwinan untuk menghalangnya.

Pada tahun 1969, Mahkamah Khas untuk Bilik Rayuan Sierra Leone (SCSL) mendapati penculikan dan pengurangan wanita untuk "perkahwinan secara paksa" dalam perang untuk menjadi jenayah baru terhadap kemanusiaan (keputusan AFRC). Dewan Percubaan SCSL dalam keputusan Charles Taylor mendapati bahawa istilah "perkahwinan secara paksa" harus dielakkan dan menggambarkan amalan dalam perang sebagai 'perhambaan konjugasi' (2012).

Pada tahun 2013, resolusi Majlis Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu pertama terhadap perkahwinan paksa, kanak-kanak, awal, telah diterima pakai; resolusi itu mengakui kanak-kanak, awal, dan perkahwinan paksa sebagai melibatkan pencabulan hak asasi manusia yang "menghalang individu daripada menjalani hidup mereka bebas daripada segala bentuk keganasan dan yang mempunyai akibat buruk terhadap kenikmatan hak asasi manusia, seperti hak untuk pendidikan, [dan] hak untuk mencapai taraf kesihatan tertinggi termasuk kesihatan seksual dan reproduktif ", dan juga menyatakan bahawa" penghapusan perkawinan kanak-kanak, awal dan paksa harus dipertimbangkan dalam pembahasan agenda pembangunan pasca 2015".