Jelaskan Sejarah mahkamah dari Mahkamah Agung British bagi China dalam bahasa melayu

Britain telah memperoleh hak-hak luar wilayah di China di bawah Perjanjian Nanking pada tahun 1842. Amerika Syarikat memperoleh hak-hak luar wilayah lanjut di bawah Perjanjian Wanghia, yang Britain mampu untuk mengambil kesempatan daripada di bawah Negara Paling Disukai peruntukan dalam Perjanjian Tambahan kepada Perjanjian Nanking. Selepas itu, di bawah Perjanjian Tientsin, hak-hak ini telah disediakan untuk secara langsung dalam Perjanjian China-British. Pada tahun 1858, Britain mendapat hak luar wilayah di Jepun di bawah Perjanjian Persahabatan dan Perdagangan Anglo-Jepun.

Perjanjian Tientsin dinyatakan bagaimana bidang kuasa itu adalah untuk ditadbir:

Pertikaian di kalangan rakyat British akan "tertakluk kepada bidang kuasa pihak berkuasa British."

Untuk perbuatan jenayah, mata pelajaran China akan ditangkap dan dihukum oleh pihak berkuasa China, menurut undang-undang China. Dalam keadaan yang sama, mata pelajaran British cuba dan dihukum oleh Konsul, "atau petugas awam yang lain bagi maksud itu," menurut undang-undang British.

Jika seseorang rakyat British ingin membuat aduan terhadap mata pelajaran Cina, atau  sebaliknya , ia perlu dibentangkan kepada Konsul British, yang akan "melakukan yang terbaik untuk menguruskannya secara baik." Kegagalan itu, "katanya hendaklah meminta bantuan dari pihak berkuasa China, mereka bersama-sama boleh diteliti merit kes itu, dan mentafsirnya dengan adil."

Dalam perkara sivil, pihak berkuasa China akan menguatkuasakan hutang yang terhutang oleh mata pelajaran Cina kepada rakyat British, dan pihak berkuasa British akan melakukan perkara yang sama bagi mereka yang terhutang oleh rakyat British kepada mata pelajaran Cina.

Bidang kuasa pada mulanya, dan juga dalam perkara-perkara yang melibatkan defendan British, telah terletak hak pada mahkamah konsular British, manakala dalam Shanghai International Settlement perkara yang berkaitan dengan perbuatan jenayah dan penguatkuasaan hutang yang melibatkan defendan Cina terletak hak dalam "Mahkamah Campuran" (, later known as ). Perkara-perkara berkaitan aduan telah tidak dianggap sebagai kehakiman.

Rayuan dari mahkamah konsular British pada mulanya pergi ke Mahkamah Agung Hong Kong, yang secara beransur-ansur menjadi tidak popular kerana aktiviti ekonomi British meningkat di lembah Yangtze. Penubahan untuk Mahkamah Agung bagi China dan Jepun tidak dicabar oleh mana-mana pihak rasmi di China, kerana ia dilihat sebagai bukan sahaja satu cara untuk lebih cekap cuba perkara yang dekat di tempat kejadian, tetapi juga untuk membolehkan pegawai-pegawai Qing memberi tekanan langsung kepada pihak berkuasa British apabila mereka tidak berpuas hati dengan hukuman.

Pada tahun 1879, mencerminkan kepentingan komersial British semakin meningkat di Jepun dan kesulitan untuk membawa tindakan Kejadian pertama di Shanghai, Mahkamah British bgi Jepun telah ditubuhkan pada Kanagawa (kini sebahagian daripada Yokohama) dengan bidang kuasa kejadian pertama di Jepun. Mahkamah Jepun juga mendengar rayuan dari mahkamah konsular di Jepun. Rayuan daripada Mahkamah bagi Jepun telah didengar oleh Ketua Hakim Negara dan Hakim Mahkamah Agung di Shanghai.

United Kingdom kemudian memperoleh luar wilayah di Korea sebagai hasil daripada Perjanjian United Kingdom-Korea 1883.  Bidang kuasa mahkamah itu telah dilanjutkan di sana pada tahun 1884, tetapi nama mahkamah itu tidak berubah.

Di bawah terma Perjanjian Anglo-Jepun Perniagaan dan Pelayaran pada tahun 1894, Britain melepaskan hak-hak luar wilayah di Jepun berkuatkuasa pada Julai 1899.  Mahkamah telah ditukar nama kepada Mahkamah Agung British bagi China dan Korea pada tahun 1900.  Mahkamah Jepun secara rasmi mendengar kes yang terakhir, yang telah difailkan sebelum akhir bulan Julai 1899, pada awal tahun 1900.

Di bawah Perjanjian Jepun-Korea 1910, Korea telah digabungkan oleh Jepun dan Britain secara automatik hilang hak luar wilayah di Korea. Mahkamah, pada bulan Januari 1911, dinamakan semula sebagai "Mahkamah Agung British bagi China".

Dalam tahun 1920-an terdapat rundingan dengan China untuk melepaskan hak luar wilayah. Pada tahun 1930 dan 1931, selepas Kuomintang menyatukan pemerintahan mereka di China, Britain telah mencapai persetujuan pada dasarnya dengan Menteri Luar China untuk melepaskan hak-hak luar wilayah. Pencerobohan Jepun di Manchuria pada tahun 1931 dan kemudian Utara China pada tahun 1937 meletakkan isu yang tertangguh. Mahkamah berkesan berhenti berfungsi pada 8 Disember 1941 apabila Tentera Laut Jepun menduduki premis mahkamah pada permulaan Perang Pasifik. Selepas 9 bulan latihan, sama ada di rumah atau di Hotel Cathay (kini Peace Hotel), para hakim dan kakitangan British mahkamah dipindahkan ke Britain di atas kapal SS Narkunda.

Ia adalah, bagaimanapun, hanya pada tahun 1943 semasa Perang Dunia II bahawa Britain melepaskan hak-hak luar wilayah di China di bawah Perjanjian British-China bagi Pelepasan Hak luar wilayah di China  ditandatangani pada 11 Januari 1943 dan yang berkuat kuasa pada 20 Mei 1943.  Amerika Syarikat menyerahkan hak luar wilayah pada masa yang sama. Oleh itu, mahkamah tidak mempunyai mempunyai bidang kuasa ke atas rakyat British di Korea selama 27 tahun; di Jepun selama 34 tahun dan di China selama 78 tahun apabila mahkamah akhirnya dibubarkan pada tahun 1943.