Gw mau tau Keluaran dan sambutan dari Gagak Item. Jelasin dalam bahasa melayu

Gagak Item telah dikeluarkan pada akhir tahun 1939 dan telah ditayangkan di Batavia (kini Jakarta), ibu negara Hindia; Medan, Sumatera Utara; dan Surabaya, Jawa Timur. Beberapa tayangan filem itu, juga diiklankan di bawah tajuk Belanda De Zwarte Raaf, mempunyai sarikata bahasa Belanda.  Novelisasi filem itu, yang diterbitkan oleh Kolff-Buning berpangkalan di Yogyakarta, tidak lama lagi diikuti. Gagak Item adalah salah satu daripada empat produksi dalam negeri yang dikeluarkan pada tahun 1939; industri filem telah menjalani kemerosotan yang ketara berikutan tercetusnya Kemelesetan Besar, di mana pawagam pada masa itu terutamanya menayangkan produksi Hollywood, dan hanya mula pulih berikutan pengumuman Terang Boelan.

Gagak Item merupakan satu kejayaan komersial dan kritikal, walaupun tidak sebanyak penerbitan Tan sebelum ini. Satu kajian tanpa nama dalam Bataviaasch Nieuwsblad memuji filem itu, terutamanya muzik. Pengulas berpendapat bahawa filem itu akan menjadi kejayaan besar dan bahawa industri filem di Hindia telah menunjukkan perkembangan yang memberangsangkan. Satu lagi kajian dalam kertas yang sama mendapati bahawa, walaupun "seseorang boleh menggelengkan kepala seseorang dan nilai budaya filem asli", filem itu adalah satu langkah ke hadapan untuk industri. Pengulas memuji "malu-malu kucing"  lakonan Roekiah ini.

Berikutan kejayaan Gagak Item, Wong, Saeroen, Roekiah dan Mochtar terus bekerja dengan filem Tan. Penerbitan berikutnya, Siti Akbari (1940), agak berjaya, walaupun sekali lagi tidak menguntungkan kerana Terang Boelan atau Fatima. Saeroen, Joshua Wong, dan Mochtar meninggalkan syarikat itu pada tahun 1940: Wong dan Mochtar selepas pertikaian pembayaran, dan Saeroen untuk kembali ke bidang kewartawanan. Melalui 1941 Tan's Film mengasilkan kurang filem daripada pesaingnya, dan akhirnya ditutup berikutan pendudukan Jepun pada awal 1942.

Gagak Item dityangkan pada lewat Januari 1951 dan mungkin hilang. Filem di Hindia telah dirakam pada filem nitrat sangat mudah terbakar, dan selepas kebakaran memusnahkan banyak gudang Produksi Filem Negara pada tahun 1952, filem-filem lama dirakam pada nitrat sengaja dimusnahkan. Oleh itu, Ahli antropologi visual Amerika, Karl G. Heider menulis bahawa semua filem Indonesia dari sebelum tahun 1950 hilang. Walau bagaimanapun, JB Kristanto Katalog Film Indonesia merekodkan beberapa sebagai telah terselamat di arkib Sinematek Indonesia, dan Biran menulis bahawa beberapa filem propaganda Jepun terselamat di Perkhidmatan Maklumat Kerajaan Belanda.