Jabarkan Penilaian Semula dari Hiperinflasi di Republik Weimar dalam bahasa melayu

Akhirnya, beberapa hutang telah dikembalikan semula untuk memberi pampasan kepada sebahagian orang-orang yang mempunyai menjadi pemiutang. Sebuah dekri 1925 mengembalikan beberapa gadai janji pada 25% daripada nilai muka pada Reichsmark baru (berkesan 25,000,000,000 kali nilai mereka dalam tanda lama) jika mereka telah diadakan 5 tahun atau lebih.  Begitu juga beberapa bon kerajaan telah dikembalikan semula pada 2-1/2% daripada muka - yang akan dibayar selepas pampasan telah dibayar. Hutang gadai janji telah dibina semula mengikut peratusan yang jauh lebih tinggi daripada bon kerajaan. Kemasukan semula beberapa hutang, digabungkan dengan penyambungan semula cukai yang berkesan dalam ekonomi yang masih-hancur, mencetuskan gelombang kebankrapan korporat.

Salah satu isu penting dalam penstabilan hiperinflasi yang merupakan penilaian semula. Dalam pengertian adat, ia merujuk kepada penjanaan kadar pertukaran satu mata wang negara terhadap mata wang lain.  Ia juga bermakna revalorization – pemulihan nilai mata wang menyusut nilai sebanyak inflasi. Kerajaan Jerman mempunyai pilihan sama ada melalui suatu undang-undang penilaian semula untuk menyelesaikan hiperinflasi dengan cepat atau untuk membenarkan luas dan gangguan politik dan keganasan di jalan-jalan. Kerajaan Jerman berhujah secara terperinci bahawa kepentingan pemiutang dan penghutang terpaksa berlaku adil dan seimbang. Tiada indeks hidup standard harga serta indeks harga saham atau indeks harga hartanah (untuk kali ini, bagaimanapun, tidak sedia ada) diadili sebagai relevan. Pengiraan berhubung penukaran telah diadili dengan ketara kepada indeks dolar dan juga kepada indeks harga borong. Pada dasarnya kerajaan Jerman mengikuti garis pemikiran yang berorientasikan pasaran yang indeks dolar dan indeks harga borong secara kasar akan menunjukkan 'benar' 'tahap' harga secara umum sepanjang tempoh inflasi yang tinggi dan hyperinflation. Selain daripada penilaian semula telah terikat kepada kadar pertukaran Mark dan Dolar Amerika Utara, berdasarkan Berlin Bourse untuk mendapatkan nilai  Goldmark .

Undang-undang mengenai Penilaian semula Gadai Janji dan Tuntutan lain 16 Julai 1925 ( or , juga digelar Akta Penilaian Semula 1925) akhirnya dimasukkan hanya hubungan tanda kertas kepada emas tanda bagi tempoh dari 1 Januari 1918 hingga 30 November 1923 dan hari-hari berikutnya.  Ini membawa kepada fakta yang telah diberikan sehingga prinsip 'Satu Mark bernilai satu Mark' diakui sampai kemudiannya (prinsip nilai nominal) kerana inflasi melonjak. Undang-undang ini telah dicabar di Mahkamah Agung Reich Jerman (). Senat 5 Mahkamah Agung Jerman () memutuskan pada 4 November 1925 bahawa Akta Penilaian Semula 1925 adalah perlembagaan, walaupun berat terhadap "Rang Undang-Undang Hak dan Kewajipan Jerman" (Artikel 109, 134, 152, dan 153 Perlembagaan). Kes ini adalah keutamaan penetapan bagi mengeluarkan semakan kehakiman dalam perundangan Jerman.