Jabarkan Awal Abad ke-20 dari Kit (bola sepak) tuan rumah dalam bahasa melayu

Apabila permainan mula merebak ke Eropah dan seterusnya, kelab menggunakan kit yang serupa dengan yang dipakai di United Kingdom, dan dalam beberapa kes memilih warna yang diilhamkan secara langsung oleh kelab British. Pada tahun 1903, Juventus dari Itali menggunakan jalur hitam dan putih yang diilhamkan oleh Notts County. Dua tahun kemudian, Kelab Argentina, Club Atlético Independiente memakai baju merah selepas menonton Nottingham Forest bermain.

Pada tahun 1904, Persatuan Bola Sepak membatalkan peraturannya bahawa seluar dalam pemain mesti menutup lutut mereka dan pasukan mula memakainya dengan lebih pendek. Mereka dikenali sebagai "seluar dalam", dan dirujuk oleh istilah ini sehingga tahun 1960-an apabila "seluar pendek" menjadi istilah pilihan. Pada mulanya, hampir semua pasukan memakai seluar dalam warna yang berbeza dengan baju mereka. Pada tahun 1909, dalam usaha untuk membantu pengadil mengenal pasti penjaga gol di kalangan pemain, peraturan telah dipinda untuk menyatakan bahawa penjaga gol mesti memakai baju dengan warna yang berbeza kepada rakan sepasukan mereka. Pada mulanya ia telah dinyatakan bahawa baju penjaga gol mestilah sama ada merah jambu atau biru diraja, tetapi apabila hijau ditambah sebagai pilihan ketiga pada tahun 1912 ia terperangkap sehingga tidak lama kemudian hampir setiap penjaga gol bermain dalam warna hijau. Dalam tempoh ini penjaga gol biasanya memakai pakaian bulu tebal yang lebih mirip kepada pelompat daripada baju yang dipakai oleh pemain luar.

Eksperimen sporadis dengan baju bernombor berlaku pada tahun 1920-an tetapi idea itu pada mulanya tidak berjaya. Perlawanan utama pertama di mana nombor dipakai ialah perlawanan akhir Piala FA 1933 antara Everton dan Manchester City. Daripada jumlah yang ditambah pada jalur sedia ada kelab, dua set khas, satu putih dan satu merah, dibuat untuk perlawanan akhir dan diperuntukkan kepada kedua-dua pasukan dengan lambungan syiling. Pemain Everton memakai nombor 1–11, manakala pemain City memakai 12–22. Hanya sekitar masa Perang Dunia Kedua, penomboran menjadi standard, dengan pasukan memakai nombor 1–11. Walaupun tiada peraturan mengenai pemain yang harus memakai nombor yang mana, nombor tertentu dikaitkan dengan kedudukan tertentu di padang permainan, contoh utama ialah baju nombor 9 yang biasanya dikhaskan untuk penyerang utama pasukan. Berbeza dengan amalan biasa, kelab Scotland, Celtic memakai nombor pada seluar pendek mereka dan bukannya baju mereka sehingga 1975 untuk perlawanan antarabangsa, dan sehingga 1994 untuk perlawanan domestik. Tahun 1930-an juga menyaksikan kemajuan hebat dalam pembuatan but, dengan bahan sintetik baharu dan kulit yang lebih lembut tersedia. Menjelang 1936 pemain di Eropah telah memakai but yang beratnya hanya satu pertiga daripada berat but tegar sedekad sebelumnya, walaupun kelab-kelab British tidak menggunakan but gaya baru, dengan pemain seperti Billy Wright secara terbuka menyatakan penghinaan mereka terhadap kasut baru dan mendakwa bahawa ia lebih sesuai untuk balet daripada bola sepak.

Dalam tempoh sejurus selepas perang, banyak pasukan di Eropah terpaksa memakai kit luar biasa kerana sekatan pakaian. Kelab dari England, Oldham Athletic, yang secara tradisinya memakai biru dan putih, menghabiskan dua musim bermain dengan baju merah dan putih yang dipinjam daripada kelab liga ragbi tempatan, dan Clyde dari Scotland memakai khaki. Pada tahun 1950-an kit yang dipakai oleh pemain di selatan Eropah dan Amerika Selatan menjadi lebih ringan, dengan leher V menggantikan kolar pada baju dan fabrik sintetik menggantikan gentian semula jadi yang berat. Kasut but pertama yang dipotong di bawah buku lali dan bukannya bertopi tinggi telah diperkenalkan oleh Adidas pada tahun 1954. Walaupun harganya dua kali ganda lebih banyak daripada gaya sedia ada, but ini telah mencapai kejayaan besar dan mengukuhkan kedudukan syarikat Jerman itu dalam pasaran bola sepak. Pada masa yang sama Adidas juga membangunkan but pertama dengan stud skru masuk yang boleh ditukar mengikut keadaan padang. Kawasan lain lebih perlahan untuk menggunakan gaya baharu – kelab British sekali lagi menentang perubahan dan berpegang teguh pada kit yang sedikit berbeza daripada yang dipakai sebelum perang, dan pasukan Eropah Timur terus memakai kit yang dianggap kuno di tempat lain. Pasukan FC Dynamo Moscow yang melawat Eropah Barat pada tahun 1945 mendapat komen yang hampir sama untuk seluar pendek longgar panjang pemain dan kualiti bola sepak mereka. Dengan kemunculan pertandingan antarabangsa seperti Piala Eropah, gaya Eropah selatan merebak ke seluruh benua dan pada penghujung dekad baju dan but berat pada tahun-tahun sebelum perang telah tidak digunakan sepenuhnya. Tahun 1960-an menyaksikan sedikit inovasi dalam reka bentuk kit, dengan kelab umumnya memilih skema warna ringkas yang kelihatan bagus di bawah lampu limpah yang baru diterima pakai. Reka bentuk dari akhir 1960-an dan awal 1970-an dipandang tinggi oleh peminat bola sepak.