Coba jelasin Kerugian dan keuntungan dari Serangan Jepun ke atas Korea (1592–1598) dalam bahasa melayu dong

Bertentangan dengan niat Toyotomi Hideyoshi, kos pencerobohan Jepun ke atas Korea dengan ketara melemahkan kuasa puak Toyotomi di Jepun. Selepas kematian Hideyoshi, anak mudanya Toyotomi Hideyori menjadi ketua suku Toyotomi. Walau bagaimanapun, kerugian yang dialami oleh pelbagai daimyō semasa kempen adalah faktor penyumbang kepada ketidakseimbangan kuasa di Jepun selepas perang. Oleh sebab daimyo di Kyushu dan barat Honshu barat (sebahagiannya dengan kemudahan geografi) menyumbang sebahagian besar pasukan yang digunakan semasa konflik Korea, ia meninggalkan perikatan pro-Hideyoshi menjadi lemah yang akhirnya perjuangan dengan pasukan yang paling disokong timur Tokugawa Ieyasu. Tokugawa akan menyatukan Jepun dan menubuhkan dirinya sebagai Syogun pada tahun 1603, berikutan Pertempuran Sekigahara yang menentang gabungan yang kebanyakannya berasal dari daimyō.

China Ming juga menanggung beban kewangan yang berat untuk peranannya dalam mempertahankan Korea sementara turut berjuang beberapa konflik lain dalam dekad yang sama. Perang juga secara tidak langsung melemahkan kedudukan China di Manchuria, yang memberikan pemimpin Manchu Nurhachi peluang untuk mengembangkan pengaruh dan wilayahnya. Pengembangan Nurhachi berakhir apabila runtuhnya Dinasti Ming dan kebangkitan dinasti Qing pada tahun 1644. Namun, sistem negara ufti sinosentrik yang dipertahankan oleh Ming terus dikekalkan oleh Qing, dan akhirnya, perang mengakibatkan penyelenggaraan status quo - dengan pembentukan semula perdagangan dan normalisasi hubungan antara ketiga-tiga pihak.

Memandangkan konflik itu berlaku secara eksklusif di tanah Korea, Korea akhirnya mengalami kerosakan yang paling besar kepada tiga negara yang terlibat. Ia kehilangan sebahagian besar kekuatan ketenteraan dan penduduk awam, mempunyai banyak tapak warisan budaya yang rosak atau musnah, dan banyak kemajuan teknologinya dirompak. Dalam banyak sisi, pencerobohan ini terbukti lebih dahsyat daripada apa-apa peristiwa lain dalam sejarah negara (walaupun, boleh dibilang, lebih daripada Perang Korea). Semenanjung mengalami pengurangan tanah pertanian kepada enam puluh enam peratus daripada jumlah sebelum perang, yang menyakiti ekonomi Korea terutama pertanian; pada tahun-tahun berikutnya, kebuluran, penyakit, dan pemberontakan telah tersebar luas di seluruh Korea. Di Wilayah Kyŏngsang sahaja 90% tanah untuk penanaman telah musnah. Kehilangan besar arkib sejarah, artifak budaya dan saintifik (seperti jam air Ja-gyuk-roo), dan tukang mahir mengakibatkan pengurangan sains Korea. Istana raja Korea yang utama Gyeongbokgung, Changdeokgung, dan Changgyeonggung dibakar, dan Deoksugung digunakan sebagai istana sementara. Baekjeong (penduduk asli Korea yang paling rendah kedudukan sosial) mengambil kesempatan daripada kekurangan keselamatan dalaman yang disebabkan oleh pencerobohan, dan membakar changnye (pejabat kerajaan Korea) di mana lejar bancian telah disimpan. Pemusnahan pendaftaran tanah dan banci menyebabkan pemulihan fiskal sukar kerana cukai dan hutang buruh semua bergantung kepada dokumen-dokumen tersebut. Kerajaan dipaksa untuk memperdagangkan pangkat dan gelaran untuk memperoleh napsok bijirin, dan elit Yangbang, yang dikecualikan daripada cukai rumah tangga, mengeksploitasi kesempatan untuk meningkatkan pemilikan tanahnya, sehingga semakin menyukarkan pemerintah pusat untuk menaikkan cukai pada hartanah.