Jabarkan United Kingdom dari Kereta kebal dalam Perang Dunia Kedua dalam bahasa melayu

Britain telah menjadi peneraju trend sejagat bagi pembangunan kereta kebal sejak tahun 1915, tetapi kehilangan kedudukan sebagai peneraju semasa perang semakin dekat. Tentera British memasuki perperangan dengan kereta kebal yang lemah direka dan dilumpuhkan pula oleh doktrin yang lemah. Kereta kebal British menggunakan misi menyerupai satu serbuan kalavari tanpa penumpuan kepada taktik gabungan persenjataan yang mekar dalam  pemikiran Jerman dan Soviet. Dalam kedua-dua kes, kereta kebal British bertujuan untuk bertempur dengan kereta kebal musuh dan dilengkapi dengan meriam 2 pdr.  Hasilnya merupakan siri rekabentuk bersenjata lemah, tidak boleh diharap secara mekanikal seperti A9, A10 dan kereta kebal kruiser Crusader (A15), Matilda (A11) dan kereta kebal Infantri Matilda II (A12), dan siri kereta kebal ringan yang sesuai hanya bagi tugasan peninjauan.

Kereta kebal Cruiser Mk I merupakan kereta kebal yang berkesan di Perancis, Greek dan pada awal Kempen Afrika Utara. Meriam 2 pdr adalah ancaman kepada kereta kebal Itali yang dijumpai dalam kempen Afrika Utara, tetapi, paling baik sekalipun hanya sekadar senjata serdahana menentang perisai Jerman moden dari Kor Afrika. Menembak pada bahagian sisi dan belakang kereta kebal Jerman di mana perisainya lebih nipis biasanya satu-satunya cara bagi memberi kesan. Perisai minima menjadikan kereta kebal A9 sasaran mudah kepada senjata anti-kereta kebal Jerman. Satu lagi masalah adalah kekurangan peluru letupan berkuasa tinggi bagi meriam 2 pdr dan lebih teruk kerana ketiadaan Perobek Perisai ("AP") bagi meriam 95 mm bagi versi Sokongan Rapat. Meriam 95mm tidak digunakan sehingga ke akhir perang dan ia tidak pernah direka bagi tujuan anti-perisai. Satu lagi isu adalah kawasan di sekeliling turet mesingan mencipta permukaan hadapan yang lebih lemah kepada tembakan musuh berbanding sekiranya ia kepingan rata.

Sejumlah kereta kebal Cruiser Mark II merupakan sebahagian dari Pasukan Expeditionari British ("British Expeditionary Force - BEF") yang dihantar ke Perancis pada awal Perang Dunia Kedua.  Prestasi merentas desa kereta kebal A10 direkodkan sebagai lemah, tetapi mereka masih digunakan kemudiannya di Afrika Utara ketika pertahanan Tobruk pada tahun 1941, di mana prestasi sistem gantungan dan keboleh harapan kereta kebal A10 dalam keadaan gurun dipuji. Enam puluh kereta kebal A10 yang sudah lusuh dibawa ke Greece, oleh Regimen Kereta kebal DiRaja ke-3 dan sungguhpun ia cukup bagus menentang kereta kebal Jerman, lebih 90% hilang akibat kerosakan mekanikal dan bukannya oleh tindakan musuh (kebanyakannya pada trek).

Terdapat beberapa sifat yang baik dalam bentuk kereta kebal British termasuk kereta kebal Valentine, kereta kebal Churchill (A22), kereta kebal Cromwell (A27M), dan kereta kebal Comet I (A34). Kereta kebal Valentine merupakan kereta kebal sokongan tentera pejalan kaki yang boleh diharap, berperisai tebal yang digunakan dengan jayanya di gurun dan oleh Tentera Merah sebagai kereta kebal ringan. Kereta kebal Churchill memikili perisai berat dan keupayaan luar jalan yang baik. Kereta kebal Cromwell dari banyak segi setara dengan model kereta kebal Sherman awal dari Amerika Syarikat atau kereta kebal Panzerkampfwagen/Pzkw-IV Jerman, tetapi hanya digerakkan dalam jumlah kecil bermula tahun 1944. Kereta kebal Comet adalah reka bentuk cermerlang lain yang digunakan pada akhir bulan perperangan. Kereta kebal Kruiser Challenger (A30) British, dipasang dengan meriam 17 Paun pada kerangka kereta kebal Cromwell bagi meningkatkan kuasa tembakan anti-kereta kebal kepada unit kereta kebal kruiser.

Bermula dari pertengahan tahun 1942, kebanyakan unit kereta kebal British dilengkapi dengan kenderaan yang dibekalkan dari Amerika Syarikat seperti kereta kebal ringan Stuart, kereta kebal M3 Lee (atau variasi spesifikasi British kereta kebal Grant selepasnya) dan pengganti kereta kebal Lee/Grant, iaitu kereta kebal M4 Sherman. Pihak British menambah meriam anti-kereta kebal 17 paun pada kereta kebal Sherman dan menghasilkan kereta kebal Sherman Firefly. Kereta kebal Cromwell mula menggantikan kereta kebal Sherman dalam perkhidmatan British.

Sejurus sebelum dan semasa perang, pihak British menghasilkan sejumlah besar kereta kebal prototaip dan kereta kebal diubah suai bagi pelbagai tugasan khas (lihat Hobart's Funnies ("Kelakar Hobart")). Sebagai contoh, kereta kebal Churchill AVRE dipasang dengan motar tembakan-langsung 290 mm (11.4") yang digunakan bagi memusnahkan bangunan dan membersihkan halangan. Tanggungjawab bagi membina kenderaan dan latihan pada kakitangan untuk mengendalikannya diserahkan kepada pakar pertempuran berperisai Percy Hobart yang namanya diberikan pada himpunan ini.

Kebanyakan idea telahpun dicuba, diuji, atau dalam ujikaji pembangunaan oleh Britain dan negara-negara lain. Sebagai contoh kereta kebal pembanting Scorpion (kereta kebal Matilda yang diubahsuai) telahpun digunakan semasa kempen Afrika Utara bagi membersihkan lalian melalui medan periuk api Jerman. Kereta kebal T-34 Soviet turut diubah suai dengan penggolek periuk api. Kereta kebal sokongan rapat, penghampar jambatan, dan penggangkut berkas ("fascine carriers") turut dibangunkan di tempat lain juga. Bagaimanapun "the Funnies" merupakan himpunan kenderaan kejuruteraan yang paling terbesar dan luas yang ada.

Menjelang awal tahun 1944, Hobart dapat mempamerkan kepada Eisenhower dan Montgomery satu brigade setiap kereta kebal DD boleh berenang, pembersih periuk api Crab, dan kereta kebal AVRE (Jurutera) bersama satu regimen kereta kebal  penyembur api Crocodile.

Montgomery menimbang bahawa pasukan US patut menggunakannya, dan menawarkan perkongsian separuh daripada semua kenderaan yang ada, tetapi penerimaan hanya minima. Eisenhower cenderung kepada kereta kebal afimbia tetapi membiarkan keputusan berkenaan yang lain kepada Jeneral Bradley yang menyerahkan tugas itu kepada pegawai bawahannya.