Jabarkan Nyanyi Sunyi dari Amir Hamzah dalam bahasa melayu

Nyanyi Sunyi, himpunan puisi Amir pertama, diterbitkan dalam Poedjangga Baroe edisi November 1937,,  dan kemudiannya diterbitkan sebagai sebuah buku oleh Poestaka Rakjat dalam tahun 1938.  Himpunan ini terdiri daripada dua puluh empat buah pantun berjudul dan sebuah kuatrin (sajak berangkap empat) yang tidak diberi judul, termasuk puisi termasyhur Amir, Padamu Jua.  HB Jassin mengklasifikan lapan daripada karya-karya ini sebagai puisi berlirik dan bakinya sebagai puisi biasa.  Walaupun himpunan ini merupakan koleksi yang pertama diterbitkan, berpandukan sifat pembentukan puisi-puisi yang terkandung dalamnya, kesepakatan am adalah karya-karya yang terkandung dalam Buah Rindu ditulis lebih awal. Pemuisi Laurens Koster Bohang menganggarkan puisi-puisi yang dimuatkan dalam Nyanyi Sunyi ditulis antara tahun 1933 dan 1937, sementara Teeuw pula menganggarkan penulisan antara tahun 1936 dan 1937.

Pembacaan-pembacaan Nyanyi Sunyi cenderung tertumpu kepada perasaan keagamaan yang terpendam.  Mengikut Muhammad Balfas, agama dan Tuhan sentiasa hadir dalam keseluruhan koleksi, bermula dengan puisi pertama, "Padamu Jua".  HB Jassin menulis bahawa dalam puisi ini, Amir mempamerkan perasaan kurang puas hati dengan keadaannya yang tidak berkuasa dan memprotes Kemutlakan Tuhan, akan tetapi sedar akan kekerdilannya di hadapan Tuhan dan hakikat yang beliau hanya bertindak sebagai pelaksana kehendak Tuhan. Teeuw merumuskan yang Amir menyedari bahawa beliau tidak akan wujud jika Tuhan tidak wujud. HB Jassin mendapati bahawa tema agama sebenarnya satu jalan keluar daripada kesedihan duniawi yang dialami Amir. Walau bagaimanapun, Johns mencadangkan yang pada akhirnya Amir mendapati bahawa Tuhan tidak dapat mententeramkan jiwanya oleh sebab Amir "tidak memiliki keimananan unggul untuk membuat pengorbananan besar dan menerima padahnya"; dan kelihatan yang beliau semacam berasa kesal yang beliau memilih untuk pulang ke Sumatera, dan kemudian membantah Tuhan.