Saya mau tau Ketua Stesen dari Cerita-cerita Mendiang Ivan Petrovich Belkin (karya). Jelaskan dalam bahasa melayu

Cerita ini dikisahkan kepada Belkin oleh A.G.N., seorang titular counsellor (seorang pegawai awam kerajaan diraja Rusia), dan ialah cerita yang dialami secara langsung oleh pengisah cerita. Cerita bermula dengan pengisah merungut dengan cara kelakar kepada pembaca tentang para collegiate registrar pegawai-pegawai yang paling rendah pangkat mereka daripada 14 gred pangkat dalam perkhidmatan awam kerajaan Empayar Rusia, yang menguruskan stesen-stesen pos sepanjang jalan negara itu, dan menyediakan perkhidmatan seperti kuda segar, tempat tidur dan makanan kepada para pengembara. Pengisah cerita mengutuk collegiate registrar sebagai gila kuasa, tidak bersikap wajar, dan meminta pembaca yang belum berjumpa mereka untuk melihat "buku lejar kotor" mereka. Namun, selepas selaran ini, pengisah mengalah, dan mengatakan bahawa beliau akan menceritakan kisah seorang ketua stesen yang ditemunya dalam perjalanan luas sewaktu beliau menjalankan urusan rasmi.

Pengisah memulakan cerita dengan memberitahu kita tentang satu daripada penjelajahannya, yang membawanya ke sebatang jalan yang jarang digunakan jauh di dalam kawasan desa. Beliau berhenti di sebuah stesen pos tempatan dan tertarik kepada keadaan tersusun dan dengan perhiasan stesen, satu daripadanya cerita bergambar tentang Prodigal son yang dipetik daripada Bible. Apabila ditanya sama ada beliau berkehendakkan sedikt teh oleh ketua stesen, memandangan kuda sudah diambil dan beliau perlu menenggu seketika sementara kuda baharu disediakan, pengisah menerima tawaran dan duduk sebentar. Tidak lama kemudian teh dibawa Dunya, anak perempuan ketua stesen, yang diperikan sebagai cantik dan berperwatakkan seperti dewasa. Dunya dan pengisah berbual-bual seolah-olah mereka rakan karib, dan pengisah, yang pada mulanya mengungkapkan rasa tak setuju menunggu, berasa sedih kerana terpaksa meninggalkan stesen.

Pengisah meneruskan perjalanan, tetapi stesen pos di mana beliau bertemu Dunya tetap berada dalam ingatan. Tiga tahun kemudian, pengisah membuat keputusan melawat Dunya dan bapanya. Setibanya di stesen, yang tidak lagi menjadi sebahagian jalan rasmi kerajaan diraja, beliau mendapati stesen usang dan ketua tua stesen itu seorang yang patah hati. Apabila pengisah bertanyakan khabar anak perempuannya, ketua stesen itu berkata bahawa beliau tidak di mana dan bagaimana keadaan anaknya. Sekalipun pada mulanya ketua stesen tidak mahu menceritakan perihal kehilangan anaknya, apabila pengisah menawarkan minuman keras ketua tua stesen itu mengalah dan memulakan ceritanya.

Beberapa ketika setelah lawatan pertama pengisah, seorang pegawai penting berpangkat keenam datang ke stesen pos, dan seperti pelawat lain, beliau terpaksa menunggu agar kuda-kuda baharu dapat disediakan. Pada mulanya pegawai itu marah yang seorang berpangkat seperti beliau dipaksa menunggu oleh seorang pegawai awam yang berpangkat gred ke-14, dan ketua stesen memanggil Dunya untuk mententeramkan pegawai tersebut. Dunya mula berbual dengan pegawai itu, dan seperti juga dengan pengisah, pegawai itu menyukainya dan melupakan rasa marahnya kerana terpaksa menunggu di stesen. Namun, sedikit masa kemudian, pegawai itu jatuh sakit dan tinggal di stesen itu buat beberapa hari dan sepanjang tempoh itu Dunya menjaganya siang dan malam. Apabila pegawai itu bertambah pulih, sebagai tanda penghargaan, beliau menawar untuk membawa Dunya ke pekan di dalam kereta kudanya yang cantik. Dunya teragak-agak, tetapi bapanya membenarkannya pergi, dan Dunya menaiki kereta kuda. Pegawai itu terus menculik Dunya, yang tidak kelihatan oleh bapanya lagi, walaupun beliau menjejaki pegawai itu dan sesungguhnya cuba menyerbu masuk ke dalam rumah pegawai itu di Saint Petersburg. Ketua stesen pos itu gagal menemui Dunya, dan beliau pulang ke stesen posnya yang hampir tidak berfungsi lagi.

Beberapa tahun kemudian, selepas mendengar cerita ketua tua stesen, pengisah pergi ke stesen terpencil itu sekali lagi. Selama beberapa tahun bandar sudah terletak di luar jalan diraja, dan setibanya di sana, beliau melawat rumah ketua stesen, beliau dimaklumkan ketua stesen telah meninggal dunia, kemungkinan besar disebabkan penagihan arak. Bagaimanapun, keluarga yang kini menduduki rumah itu, menawarkan seorang daripada nak mereka menunjukkan pengisah kubur ketua tua stesen pos. Pengisah menyatakan tanah perkuburan itu satu daripada tempat yang paling sayu yang pernah dilihatnya, dan berasa yang beliau telah membuang masa dan wang kerana melawati semula kampung itu. Tidak lama kemudian, kanak-kanak yang membawanya melawat kubur ketua stesen itu menceritan bahawa tidak lama sebelum ketibaan beliau, seorang wanita bersama beberapa orang anak, seorang pengasuh, beberapa kundang, dan memakai pakaian mahal datang ke kampung dengan menaiki sebuah kereta kuda yang cantik. Wanita itu juga meminta mahu melihat kubur ketua stesen pos, tetapi berkata yang beliau tidak perlu ditunjuk tempatnya. Kanak-kanak menruskan cerita bahawa wanita itu tunduk kepada kubur ketua stesen dan menangis. Menyedari bahawa Dunya telah pulang melawat kubur bapanya, pengisah berasa aman tenteram dan tidak lagi berfikir bahawa perjalanannya merugikan.