Jelaskan Sejarah dari Sekolah Kebangsaan Sungai Acheh dalam bahasa melayu

Sekolah ini mula-mula sekali ditubuhkan dalam tahun 1895 dengan diberi nama Sekolah Melayu Sungai Acheh. Bangunan yang mula-mula sekali di sekolah ini adalah berasal daripada bekas rumah pasung yang telah didirikan oleh kerajaan yang dijaga oleh 3 orang mata-mata sahaja. Memandangkan kepada keadaan yang aman dan jarang-jarang berlaku perkara-perkara yang tidak diingini di kampung Sungai Acheh ini, maka rumah pasung tersebut

dijadikan bangunan sekolah sebagai asas permulaan bagi murid-murid di kawasan I ni belajar secara bersekolah.

Waktu mula-mula sekolah ini di dirikan, ianya terletak di atas sekeping tanah Lot 335, Mukim 10, Sungai Acheh, Nibong Tebal. Luasnya 50 kaki X 20

kaki dan mengandungi dua buah bilik, sebuah bilik untuk murid-murid belajar  dan sebuah lagi sebagai rumah Guru Besar. Guru Besar yang mula-mula sekali bertugas di sekolah ini ialah Cikgu Jabit.

Pada masa permulaan sekolah ini jumlah muridnya tidak sampai 21 orang. Itu pun hanya murid-murid lelaki sahaja. Usaha-usaha mengumpul

murid-murid untuk dipersekolahkan adalah dengan kehendak Ketua Kampung ini dan beberapa orang tua-tua yang bersetuju diadakan sebuah sekolah untuk anak-anak mereka pada masa itu.

Dalam tahun 1895 bilangan penduduk di sini terdiri daripada orang-orang Melayu yang jumlahnya kira-kira 60 hingga 70 buah rumah sahaja. Kebanyakkan rumah mereka ini terletak di Kampung Tengah, batas Pinang, Sungai Setar, Sungai Bakau dan sedikit-sedikit dari Sungai Udang. Tidaklah dapat hendak dibayangkan bagaimana sukarnya murid-murid berulang – alik  ke sekolah tiap-tiap hari oleh kerana jalanraya belum dibina, tiada titi untuk menyeberangi parit dan sungai, tambahan pula sepanjang jalan semak dengan hutan-hutan pokok resam dan jeruju bercampur rumpun-rumpun pokok pial yang sangat tebal di tempat-tempat kediaman mereka. Kadang-kadang basah kuyup waktu mereka sampai di sekolah kerana terbolos ke dalam Lumpur yang penuh diliputi oleh rumput laut dan sebagainya. Inilah satu daripada sebabnya ibu bapa berat hendak melepaskan anak-anak mereka datang ke sekolah, walaupun

mereka memikirkan pelajaran itu patut juga diberi kepada anak-anak untuk masa depan mereka.

BELAJAR DALAM BANGUNAN YANG PERTAMA

Sebaik sahaja terkumpul murid lelaki seramai hamper 21 orang, belajar cara bersekolah pun dimulakan . Murid yang diterima masuk  bersekolah tidak tidak dihadkan umur mereka. Ramai yang datang ke sekolah pada masa itu di antara umur 15 hingga 20 tahun.

Semua matapelajaran menggunakan tulisan jawi sahaja dan menulis di atas papan batu . Matapelajaran yang diajar pada peringkat permulaan pada masa itu

ialah tulisan jawi, angka-angka, kira-kira , Bahasa Melayu, dan ejaan jawi. Masa bersekolah dari pukul 8.00 pagi hingga 12.00 tengah hari. Cuti hujung minggu pada hari jumaat dan cuti penggal dikira cuti musim mengetam, cuti musim menanam dan cuti bulan puasa. Jumlah guru yang

mengajar di sekolah ini 2 orang sahaja, iaitu cikgu Jabit dan seorang lagi penolongnya guru lelaki juga.

BANGUNAN SEKOLAH TAMBAHAN YANG KEDUA

Bangunan sekolah tambahan yang kedua ini didirikan berasingan dengan bangunan yang pertama. Jarak antara satu dengan yang lain kira-kira 12 kaki.

Letaknya di sebelah selata daripada bangunan yang pertama. Luas sekolah yang kedua ini 50 kaki x 20 kaki dan bentuk bangunan ini sama seperti

bentuk bangunan yang pertama. Sekolah ini telah didirikan dalam tahun 1923 dan jumlah murid-murid yang bersekolah pada masa itu bertambah

menjadi hamper 100 orang tetapi semuanya murid-murid lelaki sahaja.

Guru-guru yang mengajar pada masa itu berjumlah 6 orang termasuk seorang guru besar yang bernama Cikgu Alus. Di antara seramai 6 orang guru itu 2

orang daripadanya guru lepasan Maktab Guru-Guru Melayu Melaka. Pelajaran bertambah termasuklah Ilmu Alam dan anyaman daripada bertam dan resam yang diajarkan oleh Cikgu Jamal b. Salleh.

BANGUNAN SEKOLAH  TAMBAHAN YANG KETIGA

Dalam tahun 1935 kerajaan telah mendirikan pula sebuah sekolah lagi, jaraknya dengan sekolah tambahan yang kedua itu 25 kaki, terletak si sebelah

selatan daripada bangunan yang kedua. Besar sekolah yang ketiga itu ialah 40 kaki x 20 kaki dan bertiang yang tinggi lantai dari bumi

kira-kira 9 kaki. Sekolah ini pada mulanya digunakan hanya di bahagian atas sahaja akan tetapi kemudiannya telah dibuat dinding dengan dawai

jerejak dan digunakan untuk sebuah darjah di dalamnya. Bangunan yang ketiga ini dibina dengan cara moden sedikit iaitu diberi tingkap yang

boleh dibuka tutup bila hendak digunakan supaya lebih cerah dan dapat dimasuki udara dengan selesanya, tidaklah seperti kedua-dua bangunan

yang pertama dan kedua itu dahulu.

BANGUNAN SEKOLAH YANG KEEMPAT DAN PERPISAHAN SEKOLAH KEBANGSAAN SUNGAI SETAR.

Pada awal tahun 1951, memandang tentang ramainya keadaan murid lelaki dan perempuan yang bersekolah yang berjumlah hampir  650 orang dan bangunan yang ada itu tidak dapat memuatkan bilangan yang begitu ramai , darjah mulai diadakan di sebelah petang juga. Usaha mendirikan lagi sekolah tambahan di Sungai Setar Kechil yang jauhnya dengan sekolah lama kira-kira ¾  batu dimulakan.

Bangunan yang keempat ini terdiri daripada 2 buah bangunan yang berasingan dan mengandungi 12 buah bilik darjah. Tiap-tiap sebuah sekolah cawangan ini

luasnya 120 kaki x 20 kaki . Pada masa sekolah ini didirikan guru besarnya ialah Cikgu Ahmad b. Abdullah dan ramai guru lelaki dan perempuan pada masa ini 18 orang termasuk seorang guru Bahasa Inggeris iaitu Cikgu Arshad bin Tamin, yang mula-mula sekali mengajar Bahasa Inggeris di Sekolah Sungai Acheh ini.

Akhirnya dengan persetujuan jabatan Pelajaran Negeri Pulau Pinang sekolah  cawangan di Sungai setar kechil ini diasingkan daripada Sungai Acheh dalam tahun 1956 dan ditadbirkan oleh seorang guru besar lain iaitu Cikgu Wan chik bin Muhammad, bekas penolong kanan Sekolah Sungai  Acheh ini. Pada masa perasingan Sekolah Sungai Acheh dengan Sekolah Cawangan Sungai Setar kechil itu dilaksanakan, guru besarnya ialah Cikgu Embi b. Ahmad.