Tolong jelaskan mengenai Rekabentuk British dari Pemusnah kereta kebal dalam bahasa melayu

Sungguhpun pada awalnya kersilapan dalam pembahagian peranan sokongan kereta kebalnya kepada kereta kebal kruise dan kereta kebal infantri, beberapa siri pertembungan yang berulang kali dengan kereta kebal Jerman telah mendorong pihak British menyedari mengenai kepentingan pertempuran kereta kebal melawan kereta kebal yang tidak mungkin dapat dielakkan, lebih awal berbanding Amerika Syarikat. Hasilnya, terdapat lebih galakan diberikan kepada pembangunaan persenjataan anti-kereta kebal, yang memuncak dengan Ordnance QF 17 paun, yang dianggap secara umum sebagai meriam anti-kereta kebal terbaik semasa perang.

Meriam anti-kereta kebal ditunda merupakan alam Artileri DiRaja berbanding Kor Perisai DiRaja dan kenderaan disesuaikan bagi memuatkan artileri termasuk meriam anti-kereta kebal seperti artileri Deacon dan pemusnah kereta kebal Archer merupakan dalam penguasaan mereka.

Meriam gerak sendiri yang di bina dalam acuan "pemusnah kereta kebal" muncul dari keinginan untuk meletakkan meriam anti-kereta kebal QF 17 paun yang mengerunkan dan pada masa yang sama ketiadaan kereta kebal yang sesuai untuk membawanya. Hasilnya ia merupakan kewujudan yang diperbaik dan tidak pernah dilakukan sebelumnya. Memasang meriam pada kerangka kereta kebal Valentine menghasilkan Pemusnah Kereta kebal Archer menyerupai Marder. Meriam 17 paun turut digunakan bagi melengkapkan kembali Pemusnah Kereta kebal M10 yang dibekalkan oleh Amerika Syarikat, menggantikan meriam 3" Amerika untuk menghasilkan 17pdr SP Achilles.

Kereta kebal Cruiser Mk VIII Challenger (A30) merupakan projek untuk menghasilkan kereta kebal 17 pdr bagi menyokong kereta kebal kruiser Cromwell. Kelewatannya mendorong Sherman Firefly digunakan lebih banyak tetapi hasilan Challenger adalah variasi Avenger yang lebih kurang terbuka di atas yang terlewat sehingga selepas perang sebelum memasuki perkhidmatan.

Paling hampir pihak British membangunkan pemusnah kereta kebal berperisai menyerupai Jagdpanzers Jerman ataupun siri ISU Soviet adalah Churchill Pengangkut Meriam 3 inci - kerangka kereta kebal Churchill dengan struktur utama berkotak menggantikan turet dan dipasang dengan meriam anti-pesawat 3 inci. Sungguhpun sejumlah ditempah, ia tidak dimasukkan dalam perkhidmatan. Rekabentuk ini ditolak bagi membangunkan variasi kereta kebal Cromwell bersenjata 17 paun yang akhirnya menghasilkan kereta kebal Comet. Kereta kebal serbuan berat dikenali sebagai kereta kebal Tortoise berperisa baik dan meriam 32 paun amat berkuasa tetapi tidak pernah memasuki perkhidmatan.

Menjelang tahun 1944, sejumlah kereta kebal Sherman yang digunakan di British diubah kepada Sherman Fireflies dengan menambah meriam QF 17 paun. Pada awalnya ini memberikan setiap platon Shermans satu kereta kebal senjata berkuasa. Menjelang pengakhiran perang- melalui penghasilan lebih banyak Fireflies dan penggantian Shermans dengan kereta kebal British - sekitar 50% Shermans dalam perkhidmatan British adalah Fireflies.

Pembangunan selepas Perang Dunia kedua

Berhadapan dengan Warsaw Pact, keperluan umum bagi kuasa tembakan tambahan dikenal pasti. Pada tahun 1950-an, UK menghasilkan kereta kebal FV 4101 Charioteer bagi meningkatkan regimen kereta kebalnya, memasang meriam 20 paun pada turet lampau besar pada kerangka kereta kebal Cromwell —ia kekurangan keupayaan sekeliling kereta kebal Centurion. Pada akhir 1960-an, Jerman membangunkan Kanonenjagdpanzer, pada asasnya Jagdpanzer Perang Dunia Kedua yang dimodenkan dan kini dipasang dengan meriam . Ketika rekabentuk Soviet berperisai semakin tebal, meriam  tidak berkesan dan Kanonenjagdpanzers dipertingkat bagi peranan lain atau dibersarakan. Sesetengah kelonggaran diberikan bagi memasang meriam 105 mm, dan banyak kenderaan ini diubah untuk melancar peluru berpandu TOW atau peluru berpandu Euromissile HOT menggantikan meriam utama. Peningkatan ini kekal dalam perkhidmatan sehingga 1990-an.

Dengan pembangunan peluru berpandu anti kereta kebal mudah lentur, yang berupaya dipasang pada mana-mana kenderaan pada tahun 1960-an, konsep pemusnah kereta kebal telah berkurangan. Dengan berat kereta kebal utama meningkat sehingga julat empat puluh sehingga tujuh puluh tan, pasukan udara tidak berupaya menggunakan pasukan anti-kereta kebal yang boleh diterima. Hasilnya adalah sejumlah cubaan bagi menghasilkan kenderaan ringan, termasuk ASU-85 konvensional,  Ontos bersenjata rifeal tanpa anjal, dan kereta berperisai bersenjatakan peluru berpandu Hornet Malkara, dan kenderaan serbuan ringan Sheridan.