Jabarkan Undang-undang Awam dari Undang-undang China tradisional dalam bahasa melayu

Undang-undang Adat, yang diuruskan dengan apa yang di Barat dikenali sebagai undang-undang swasta atau undang-undang sivil. Secara khususnya, ia terdiri daripada kaedah-kaedah yang mengawal perkara-perkara yang [kontrak []] dan harta. Berbeza dengan sistem Barat di mana undang-undang sivil mendahului undang-undang jenayah, undang-undang tradisional Cina, sebaliknya adalah benar. Daripada peruntukan kanun keseksaan itu, majistret sama ada boleh memperolehi prinsip-prinsip undang-undang sivil sama ada secara langsung, jika sesuatu perkara yang dinyatakan dalam kanun keseksaan itu seperti perkara yang berkenaan seperti yang berkenaan hutang dan riba, urusan dengan tanah, peminjaman dan menyandarkan harta, dan penjualan barang-barang di pasaran, atau tidak langsung membaca ke dalam undang-undang jenayah asas bagi guaman sivil swasta.

Walaupun pandangan stereotaip majistret Cina bahawa mereka keberatan untuk campur tangan sebagai arbiters dalam apa-apa jenis pertikaian sivil, kajian yang lebih baru-baru ini telah berhujah bahawa kebanyakan kerja majistret melibatkan penyelesaian pertikaian sivil. Dalam pandangan ini, keengganan majistret untuk mengambil mana-mana kerja yang telah berbuat sebahagian besarnya dengan hakikat bahawa pentadbiran awam China adalah kecil, dan bahawa bebanan tugas majistret yang sangat besar. Selain itu, ulama dalam awal abad ke-21, seperti Philip Huang, telah berhujah bahawa sistem tradisional Cina keadilan adalah adil, cekap, dan sering digunakan dalam penyelesaian pertikaian.

Penggunaan harta telah dibahagikan kepada tanah atas (tianpi) dan tanah bawah (tiangu) hak. Tuan-tuan tanah dengan hak-hak tanah bawah mempunyai tuntutan kekal kepada harta itu jika mereka membayar cukai dan menerima meterai rasmi daripada kerajaan, tetapi tidak mempunyai hak untuk aktif menggunakan tanah. Sebaliknya, mereka yang mempunyai hak-hak tanah atas membayar tuan tanah tanah bawah sewa tetap (atau sebahagian daripada hasil apa yang dihasilkan di atas tanah) untuk bukan sahaja hak untuk ladang dan hidup di atas tanah itu, tetapi hak untuk bebas menjual atau memajak tanah atas hak kepada pihak lain. Jadi selagi pihak lain mengadakan hak tanah atas, pihak yang memegang tanah bawah tidak mempunyai hak untuk aktif menggunakan tanah atau menghalau pemilik tanah atas. Tanah, seperti lain-lain bentuk harta, dilihat sebagai dipegang secara kolektif oleh keluarga dan bukan individu-individu dalam keluarga. Satu lagi konsep Cina dalam hak harta Cina imperialis adalah Dian, atau jualan bersyarat harta yang membolehkan penjual (iaitu keluarganya) untuk membeli balik tanah itu pada harga asal (tanpa faedah). Andaiannya adalah tanah yang telah diadakan oleh keluarga untuk generasi, harus tinggal bersama keluarga yang sama.