Jabarkan Kepelbagaian undang-undang dari Undang-undang China tradisional dalam bahasa melayu

Undang-undang tradisional Cina boleh dibahagikan kepada undang-undang "rasmi" dan "undang-undang tidak rasmi". "Undang-undang rasmi" berasal dari pihak berkuasa maharaja. Doktrin pemisahan kuasa tidak dikenali di China sehingga abad ke-20. Secara khususnya, fungsi-fungsi kehakiman dan pentadbiran yang dilakukan oleh majistret s bukannya oleh orang-orang yang berasingan. Maharaja yang diwakilkan banyak kuasa pentadbiran dan kehakiman kepada pegawai semasa tempahan untuk dirinya fungsi perundangan.

Undang-undang rasmi sendiri boleh dibahagikan kepada dua komponen utama iaitu: undang-undang penal dan undang-undang pentadbiran. Bekas yang ditetapkan hukuman bagi kelakuan yang tertentu, dan kedua ditakrifkan tugas-tugas pegawai-pegawai.

Sebaliknya, undang-undang "tidak rasmi" undang-undang adat rakyat, kaedah-kaedah yang yang dibangunkan di tempat-tempat atau dalam persatuan saudagar untuk mengendalikan hal-hal kepentingan bersama. Kedua-perkataan standard bagi undang-undang - "fa" (法) atau "lu" (律) - pernah digunakan untuk kaedah-kaedah seperti ini.

Daripada jenis-jenis ini hanya undang-undang penal telah secara sistematik dikaji oleh sarjana-sarjana Barat. Kerumitan sistem pentadbiran Cina telah membuat sukar untuk pelajar Barat untuk memperoleh kebiasaan umum dengan prinsip-prinsip undang-undang yang mengawal. Kajian undang-undang tidak rasmi juga telah terhad kerana sebahagian daripada hakikat bahawa data yang terkandung dalam pelbagai bahan-bahan sumber, yang paling amat sukar untuk mengakses. Kekurangan akses kepada sumber bahan memberikan lebih awal ulama, kedua-dua Cina dan Barat, tanggapan salah bahawa Imperial China tidak mempunyai sistem undang-undang sivil.