Jabarkan Sejarah dari Jawatankuasa Antarabangsa Palang Merah dalam bahasa melayu

Solferino, Henry Dunant dan Penubuhan ICRC

Sehingga pertengahan abad ke-19, sistem kejururawatan tentera yang teratur dan tetap untuk mangsa perang tidak wujud dan tiada pertubuhan yang selamat dan terlindung untuk menampung dan merawat mangsa yang cedera di medan perang. Dalam bulan Jun 1859, ahli perniagaan berbangsa Switzerland Henry Dunant sedang dalam perjalanan ke Italy dan apabila tiba di pekan kecil Solferino, beliau menyaksikan Pertempuran Solferino, sebahagian daripada Peperangan Austro-Sardinia.

Dalam masa sehari sahaja, seramai 40,000 orang askar daripada kedua-dua pihak telah terkorban ataupun dibiarkan sahaja cedera di medan perang. Dunant terkejut melihat akibat dahsyat pertempuran tersebut, kesengsaraan askar yang cedera, serta kekurangan rawatan perubatan dan penjagaan asas yang hampir tidak wujud. Beliau meninggalkan tujuan asal perjalanannya dan menumpukan sepenuh perhatiannya terhadap rawatan dan penjagaan mereka yang cedera. Beliau telah menguruskan bantuan pertolongan dengan merangsangkan penduduk tempatan untuk membantu tanpa diskriminasi.

Setelah pulang ke rumah beliau di Geneva, beliau telah menulis buku bertajuk A Memory of Solferino (Kenangan Solferino) yang telah diterbitkan dengan menggunakan wangnya sendiri pada tahun 1862. Beliau menghantar salinan-salinan kepada tokoh-tokoh utama politik dan tentera di merata Eropah. Di samping itu, beliau menggalakkan penubuhan organisasi-organisasi bantuan sukarela kebangsaan untuk menolong merawat askar-askar cedera dalam masa peperangan. Beliau juga menyeru perkembangan triti-triti antarabangsa untuk menjamin keberkecualian dan perlindungan untuk mereka yang cedera di medang perang serta ahli-ahli perubatan dan hospital medan perang.

Pada tahun 1863 di Geneva, Henry Dunant telah menubuhkan "International Committee for Relief to the Wounded" (Jawatankuasa Antarabangsa untuk Bantuan kepada Orang Cedera). Dalam bulan Oktober, persidangan antarabangsa yang dianjurkan oleh jawatankuasa tersebut telah diadakan di Geneva untuk menghasilkan langkah-langkah yang mungkin diambil untuk memperbaiki rawatan perubatan di medan perang. Antara cadangan-cadangan yang termaktub dalam resolusi muktamad persidangan tersebut, yang diterima pakai pada Oktober 29, 1863, adalah:

Penubuhan persatuan-persatuan bantuan kebangsaan untuk askar cedera;

Keberkecualian dan perlindungan untuk askar cedera;

Penggunaan angkatan sukarelawan untuk bantuan pertolongan di medan perang;

Penganjuran persidangan-persidangan tambahan untuk menggubal konsep-konsep tersebut ke dalam triti-triti antarabangsa yang sah di sisi undang-undang;

Pengenalan lambang perlindungan umum yang tersendiri untuk kakitangan perubatan di medan perang, yakni gelang lengan putih bercorak palang merah.

Setahun kemudian, kerajaan Switzerland mempelawa kerajaan-kerajaan kesemua negara Eropah, serta Amerika Syarikat, Brazil, dan Mexico, untuk menghadiri suatu persidangan diplomatik rasmi. Sebanyak enam belas buah negara telah menghantar seramai dua puluh enam orang perwakilan ke Geneva. Pada 22 haribulan Ogos, 1864, persidangan tersebut telah menerima pakai Konvensyen Geneva pertama "for the Amelioration of the Condition of the Wounded in Armies in the Field" (demi Memperbaiki Keadaan Orang Cedera dalam Angkatan Tentera di Medan Perang). Konvensyen tersebut mengandungi sepuluh perkara, yang telah menetapkan buat pertama kalinya rukun-rukun yang sah di sisi undang-undang yang menjamin keberkecualian dan perlindungan bagi askar-askar yang cedera, kakitangan perubatan di medan perang, dan institusi-institusi kemanusiaan yang khusus di dalam konflik bersenjata. Tambahan lagi, konvensyen tersebut telah mentakrifkan dua keperluan khusus bagi pengiktirafan persatuan bantuan kebangsaan oleh Jawatankuasa Antarabangsa:

Persatuan kebangsaan tersebut perlu diiktiraf oleh kerajaan kebangsaannya sendiri sebagai persatuan bantuan mengikut konvensyen tersebut, dan

Kerajaan kebangsaan negara berkaitan mestilah negara yang telah menandatangani Konvensyen Geneva.

Dalam tahun-tahun berikutan, persatuan-persatuan kebangsaan telah ditubuhkan di hampir semua negara di Eropah. Pada tahun 1876, jawatankuasa tersebut telah menerima pakai nama "International Committee of the Red Cross" (Jawatankuasa Antarabangsa Palang Merah) (ICRC). Lebih banyak negara telah menandatangani Konvensyen Geneva dan mula menghormatinya dalam amalan ketika konflik bersenjata. Dalam masa yang singkat sahaja, Palang Merah telah meraih momentum yang besar sebagai pergerakan yang dihormati antarabangsa, dan persatuan-persatuan kebangsaan telah menjadi semakin popular sebagai tempat untuk membuat kerja sukarela.

Apabila Hadiah Nobel Keamanan yang pertama telah dianugerahkan pada tahun 1901, Jawatankuasa Nobel Norway telah memilih untuk menganugerahkan hadiah tersebut secara bersama kepada Henry Dunant dan Frederic Passy, seorang pencinta damai antarabangsa yang unggul.

Pada tahun 1906, Konvensyen Geneva 1864 telah disemak semula bagi kali pertama. Setahun kemudian, Konvensyen Hague X, yang telah diterima pakai di Persidangan Damai Antarabangsa Kedua di Hague, telah melanjutkan bidang kuasa Konvensyen Geneva kepada peperangan laut. Sejurus sebelum bermulanya Perang Dunia Pertama pada tahun 1914, dan 50 tahun selepas penubuhan ICRC dan penerimapakaian Konvensyen Geneva pertama, sudah terdapat 45 buah persatuan bantuan kebangsaan di seluruh dunia. Pergerakan tersebut telah memperluaskan dirinya ke luar Eropah dan Amerika Utara ke Amerika Tengah dan Selatan, Asia dan Afrika.