Gw mau tau Sejarah dari Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Jelasin dalam bahasa melayu

Cadangan untuk perhimpunan berparlimen dalam organisasi global dimulakan pada pertengahan dekad 1920-an, apabila pengasas Liga Bangsa-bangsa mempertimbangkan dan seterusnya menolak cadangan-cadangan untuk memasukkan perhimpunan awam sebagai sebahagian daripada struktur liga bangsa. Dokumen-dokumen asas liga dan PBB memasukkan beberapa mekanisme untuk penglibatan terus dari rakyat atau ahli dewan perundangan, selain daripada peruntukan Perkara 71 membenarkan ECOSOC untuk memberikan status konsultasi kepada beberapa organisasi, dan keperluan-keperluan Babak XVIII dan XIX dipersetujui oleh negara-negara ahli (termasuk sebarang pindaan) "mengikut proses perlembagaan mereka" yang termasuk bahagian perundangan atau referendum dari rakyat amnya.  Pada tahun 1945, perhimpunan rakyat dunia dicadangkan boleh ahli politik British Ernest Bevin, yang berkata di House of Commons yang "Patut ada kajian mengenai suatu dewan yang diundi oleh rakyat dunia di mana negara-negara bertanggungjawab keatasnya." Pada 16 Oktober 1945, sebelum berkuatkuasanya Piagam PBB, hakim bersara Hakim Mahkamah Agung A.S. Owen J. Roberts dan bekas gabenor New Hampshire Robert P. Bass mengadakan persidangan yang meluluskan Perisytiharan Dublin, yang menyatakan bahawa Piagam PBB tidak cukup untuk mengekalkan keamanan dan menyebut kerajaan dunia, menyatakan bahawa "Kerajaan sedemikian harus berdasarkan perlembagaan di mana kesemua rakyat dan negara akan terlibat pada asas perwakilan yang seimbang, mengambil kira sumber-sumber semulajadi dan faktor-faktor lain termasuk populasi. Ia tidak boleh berdasarkan perjanjian yang ditandatangani negara-negara". Grenville Clark dan hadirin konferens Dublin yang lain kemudiannya menjadi aktif dalam Persekutuan Persatuan Sedunia (UNF) dan Pergerakan Persekutuan Sedunia global. UWF mendapat sedikit sokongan pada tempoh selepas perang, dan badan perundangan negeri meluluskan rang undang-undang menyokong matlamat organisasi-organisasi ini, tetapi McCarthyisme memaksa beberapa ahli-ahli terulungnya melepaskan jawatan kerana Senator Joseph McCarthy nekad memusnahkan kerjaya mereka. Di Amerika Syarikat, internasionalisme dikaitkan dengan komunisme.

Dalam era selepas Perang Dingin, beberapa faktor menjadi penyumbang kepada persekitaran yang lebih baik bagi cadangan-cadangan UNPA. Suatu laporan Suruhanjaya Tiga Pihak menotakan bahawa dunia telah berubah dari dipimpini dua perlawanan blok-blok Soviet dan A.S. dan ini menyebabkan penyerapan kuasa. Perkembangan hubungan ekonomi pelbagai hala, proliferasi aktor-aktor transnasional, nasionalisme di negara-negara lemah, perkembangan teknologi, dan isu-isu seperti masalah alam sekitar dan penyekatan senjata pemusnah besar-besaran yang kedua-duanya tempatan dan antarabangsa menampakkan insentif yang lebih kuat untuk membangunkan kerjasama antarabangsa berbanding dulu. Demokrasi secara amnya telah berkembang; pada tahun 2003, Freedom House mengira sebanyak 121 demokrasi pilihan raya, berbanding 66 pada tahun 1987 dan 30 pada tahun 1975 (meskipun pada pertengahan dekad ke 200-an, trend ini telah merosot). Kesatuan Eropah yang semakin berintegrasi, badan unik supranasional yang Parlimen Eropahnya semakin berkuasa, menjadi contoh kepada dunia bagaimana parlimen multi-nasional boleh berkembang dan berfungsi. Pertubuhan Perdagangan Dunia dan organisasi-organisasi yang serupa menjadi perhatian kerana mereka seakan-akan mempunyai kuasa dan pengaruh yang lebih ketara berkenaan pertikaian perdangangan, tetapi tidak menjawab kepada rakyat; Bekas Presiden A.S. Bill Clinton mencadang, "Kami mesti menggariskan bahawa organisasi-organisasi perdagangan sedunia dibuka kepada skruteni awam dan tidak tertakluk kepada perkara-perkara samar yang menjadi tanda tanya dan khabar angin dan kritikan yang meluas." "diplomasi baru" mula terbentuk di mana pertubuhan bukan kerajaan dan kerajaan-kerajaan bekerjasama membentuk institusi-institusi global seperti Mahkamah Jenayah Antarabangsa. Ketua Suruhanjaya Penasihat A.S. mengenai Diplomasi Awam Harold C. Pachios menotakan:

Pada awal tahun 1993, Jawatankuasa Perwakilan mengenai Hubungan Luar dan Perdagangan Antarabangsa, House of Commons Kanada mempersembahkan suatu laporan menyatakan "Melalui pembinaan perwakilan awam dan politik Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, Jawatankuasa mencadangkan bahawa Kanada menyokong penubuhan Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu." Kempen untuk suatu Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu yang demokratik(CAMDUN), Rangkaian Antarabangsa untuk suatu Perhimpunan Kedua Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (INFUSA), dan Gerakan Perhimpunan Rakyat Global (GPAM), telah menyebarkan cadangan-cadangan UNPA sekitar tahun 1995, dan organisasi-organisasi lain, seperti Amanah Satu Dunia, mula menerbitkan analisa bagaimana untuk meneruskan dalam situasi politik kini. Pada 8hb Februari 2005, dengan inisiatif Jawatankuasa PBB Demokratik, ahli-ahli Parlimen Swiss berjumlah 108 menandatangani suatu surat terbuka kepada Sekreteriat PBB memanggil penubuhan badan sedemikian. Pada 14 Mei 2005, Kongres Liberal Antarabangsa mengisu suatu resolusi menyatakan bahawa "Liberal Antarabangsa memanggil negara-negara ahli Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu untuk memasuki perbincangan bagi penubuhan Perhimpunan Berparlimen di Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu." Pada 9hb Jun 2005, Parlimen Eropah mengisu suatu resolusi yang mengandungi suatu perkara menyatakan bahawa Parlimen Eropah "memanggil untuk penubuhan Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu dalam sistem PBB, yang akan menaikkan profil demokratik dan proses demokratik dalaman organisasi dan membenarkan masyarakat sivil dunia untuk terus terlibat dalam proses penentuan; menyatakan bahawa Perhimpunan Berparlimen harus dikuasakan dengan hak maklumat, penglibatan, dan pengawalan yang sebenar, dan harus boleh memakai cadangan yang ditujukan kepada Perhimpunan Agung PBB;[...]" Pada tahun 2006, Rakyat untuk Perhimpunan Rakyat Pertububan Bangsa-Bangsa Bersatu menyebarkan petisyen kepada Setiausaha Agung PBB Kofi Annan untuk "mengadakan perjumpaan Panel Tinggi bagi menentukan tindakan-tindakan yang perlu terhadap penubuhan Perhimpunan Berpalimen Rakyat dalam Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu".

Pada April 2007, Badan NGO antarabangsa melancarkan Kempen Antarabangsa untuk Pembentukan Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu (CEUNPA), yang menjadi prinsip pergerakan terhadap penubuhan UNPA.. Setiausahanya dipimpin oleh Jawatankuasa Demokratik U.N Lebih daripada 150 kumpulan masyarakat awam dan lebih daripada 550 ahli-ahli parlimen dari seluruh dunia mengambil bahagian dalam kempen tersebut. Pada November 2008, rayuan CEUNPA itu disokong dan 2400 penandatangan dari 120 buah negara, yang terdiri daripada beratus-ratus ahli parlimen, pemimpin masyarakat awam, ahli akademik, dan individu-individu utama lain seperti bekas Setiausaha Agung PBB Boutros Boutros-Ghali, Presiden Parlimen Pan-Afrika, Gertrude Mongella, pemenang Anugerah Akademi Emma Thompson, Penulis-SF Sir Arthur C. Clarke dan Edgar Mitchell, bekas angkasawan NASA dan antara manusia keenam menjejakkan kaki ke bulan. Pada 25 September 2007, kenyataan yang dikeluarkan oleh H.E. Mr. José Sócrates, Perdana Menteri Portugal, terhadap wakil Kesatuan Eropah, di Sesi Perdebatan Agung mengenai Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu ke-62,  menyatakan, "Kami kekal komited terhadap pembaharuan badan utama untuk meningkatkan tahap keperwakilan Organisasi, ketelusan dan keberkesanannya." Pada 24 Oktober 2007, Parlimen Pan-Afrika sebulat suara menerima resolusi menyebut mengenai pembentukan Perhimpunan Parlimen di Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu, "Dalam membandingkan pertubuhan-pertubuhan serantau antarabangsa lain seperti Kesatuan Afrika, Kesatuan Eropah, Majlis Eropah, atau Mercusor, Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu dan organisasi pengkhususannya adalah satu daripada pertubuhan terakhir yang kekurangan ciri integrasi dan Perhimpunan Parlimen".  Persidangan CEUNPA untuk mewujudkan Pembentukan Gabungan Global Perhimpunan Parlimen Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu dijangka mengambil alih pada tahun 2008.

Salah seorang dari organisasi pro-UN, UNA-USA yang berpengaruh dan dikenali telah lama menilai kedua-dua isu tersebut. Pada tahun 2003, pengarah eksekutif kajian dasar UNA-USA, Jeffrey Laurenti, menulis sebuah artikel, An Idea Whose Time Has Not Come, mempertikaikan bahawa terdapat isu penyertaan, autoriti dan keberkesanan UNPA. Hal ini menyebabkan keadaan UNA tersebut dilihat berbeza pada November 2006, ketika sesi kehadiran seluruh ahli Persatuan Persekutuan Dunia Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu, WFUNA mengeluarkan resolusi menyatakan bahawa mereka "Menyokong pembentukan Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu sebagai sebuah badan penasihat dalam sistem Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu yang menjadi suara rakyat; menyebut kerajaan-kerajaan negara yang menjadi ahli Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu, ahli-ahli parlimen dan wakil masyarakat awam untuk turut serta menilai langkah-langkah yang mungkin serta pilihan-pilihan yang ada untuk menubuhkan Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu."