Jabarkan Pemberontakan Boxer dari Empayar Jepun dalam bahasa melayu

Pada tahun 1900, Jepun bergabung dengan gabungan tentera antarabangsa yang ditubuhkan sebagai tindak balas terhadap Pemberontakan Boxer di Kerajaan Qing China. Jepun menyediakan kontinjen terbesar tentera: 20,840, serta 18 kapal perang. Dari jumlah itu, 20,300 adalah tentera Tentera Imperial dari Bahagian Infantri ke-5 di bawah Letnan Jeneral Yamaguchi Motoomi; selebihnya adalah 540 rikusentai tentera laut (marine) dari Tentera Laut Imperial Jepun.

Pada awal Pemberontakan Boxer, Jepun hanya mempunyai 215 tentera di utara China yang ditempatkan di Tientsin; hampir kesemuanya adalah rikusentai tentera laut dari Kasagi dan Atago, di bawah komando Kapten Shimamura Hayao. [38] Orang Jepun dapat menyumbang 52 orang lelaki ke Ekspedisi Seymour. [38] Pada 12 Jun 1900, kemaraan Ekspedisi Seymour telah dihentikan kira-kira 50 kilometer (30 mi) dari ibu negara, oleh tentera campuran Boxer dan tentera tetap China. Sekutu yang jumlahnya sangat banyak menarik diri ke sekitar Tianjin, setelah mengalami lebih dari 300 korban. [39] Kakitangan jeneral tentera di Tokyo telah menyedari keadaan yang semakin teruk di China dan telah merangka pelan kontingensi yang bercita-cita tinggi, tetapi susulan Intervensi Bertiga lima tahun sebelum itu, kerajaan enggan mengerahkan sejumlah besar tentera melainkan diminta oleh pihak berkuasa. kuasa barat. Bagaimanapun tiga hari kemudian, pasukan sementara 1,300 tentera yang diperintah oleh Mejar Jeneral Fukushima Yasumasa akan dikerahkan ke utara China. Fukushima dipilih kerana dia fasih berbahasa Inggeris yang membolehkannya berkomunikasi dengan panglima Inggeris. Pasukan itu mendarat berhampiran Tianjin pada 5 Julai.

Pada 17 Jun 1900, tentera laut Rikusentai dari Kasagi dan Atago telah bergabung dengan pelaut Inggeris, Rusia, dan Jerman untuk merebut benteng Dagu berhampiran Tianjin. [40] Mengingat keadaan yang tidak menentu, British terpaksa meminta bantuan tambahan kepada Jepun, kerana Jepun hanya mempunyai kekuatan yang tersedia di rantau ini. [40] Britain pada masa itu sedang  terlibat dalam Perang Boer, jadi sebahagian besar tentera Inggeris terikat di Afrika Selatan. Selanjutnya, mengerahkan sejumlah besar tentera dari garisonnya di India akan mengambil terlalu banyak masa dan melemahkan keselamatan dalam negeri di sana.[40] Mengatasi keraguan peribadi, Menteri Luar Negeri Aoki Shūzō mengira bahawa kelebihan mengambil bahagian dalam pakatan sekutu terlalu menarik untuk diabaikan. Perdana Menteri Yamagata Aritomo bersetuju, tetapi yang lain dalam kabinet menuntut supaya ada jaminan daripada British sebagai balasan untuk risiko dan kos penempatan utama tentera Jepun.[40] Pada 6 Julai 1900, Bahagian Infantri ke-5 telah diberitahu untuk kemungkinan penempatan ke China, tetapi tidak ada jadual waktu yang ditetapkan untuk ini. Dua hari kemudian, dengan lebih banyak tentera darat yang diperlukan segera untuk menarik balik kepungan legasi asing di Peking, duta British menawarkan kerajaan Jepun satu juta Pound Sterling British sebagai pertukaran untuk penyertaan Jepun.[40]

Tidak lama selepas itu, unit pendahuluan Divisyen ke-5 berlepas ke China, menjadikan kekuatan Jepun kepada 3,800 kakitangan daripada 17,000 tentera bersekutu.[40] Komander Bahagian ke-5, Letnan Jenderal Yamaguchi Motoomi, telah mengambil kawalan operasi dari Fukushima. Pasukan Jepun terlibat dalam serangan di Tianjin pada 14 Julai, [40] setelah sekutu bergabung dan menunggu baki Bahagian ke-5 dan bala bantuan gabungan yang lain. Pada saat pengepungan legasi dicabut pada 14 Ogos 1900, pasukan Jepun yang berjumlah 13,000 adalah kontinjen tunggal terbesar dan membentuk sekitar 40% dari sekitar 33,000 pasukan ekspedisi sekutu yang kuat. [40] Pasukan Jepun yang terlibat dalam pertempuran telah membebaskan diri dengan baik, walaupun seorang pemerhati ketenteraan Britain merasakan keagresifan mereka, formasi yang padat, dan kesediaan yang berlebihan untuk menyerang menelan korban yang berlebihan dan tidak proporsional. [41] Sebagai contoh, semasa pertempuran Tianjin, Jepun mengalami lebih separuh daripada korban bersekutu (400 daripada 730) tetapi terdiri kurang daripada satu perempat (3,800) daripada 17,000 pasukan.[41] Begitu juga di Beijing, Jepun menyumbang hampir dua pertiga daripada kerugian (280 dari 453) walaupun jumlahnya sedikit dari separuh pasukan penyerang.

Setelah pemberontakan, Jepun dan negara-negara Barat menandatangani Protokol Boxer dengan China, yang memungkinkan mereka menempatkan pasukan tentera di tanah China untuk melindungi warganya. Selepas perjanjian itu, Rusia terus menduduki seluruh Manchuria.