Jelaskan Usaha Jerman dari Peluru berpandu permukaan ke udara dalam bahasa melayu

Pertimbangan serius pertama bagi projek pembangunan SAM adalah satu siri perbualan yang berlaku di Jerman pada 1941. Pada bulan Februari, Friederich Halder mencadangkan konsep "roket meriam penangkis udara" yang menyebabkan Walter Dornberger mengarah Wernher von Braun untuk menyediakan kajian mengenai peluru berpandu yang mampu mencecah ketinggian antara 50,000 dan 60,000 kaki. Von Braun yakin bahawa penyelesaian yang lebih baik adalah pemintas roket berpemandu dan menyuarakannya pada pengarah T-AMT, Roluf Lucht, pada bulan Julai. Pengarah cawangan meriam penangkis udara Luftwaffe tidak berminat pada pesawat yang dipandu manusia, dan perbezaan pendapat yang berlaku antara kedua pasukan melewatkan pertimbangan serius mengenai SAM selama dua tahun.

Ia hanyalah apabila Von Axthelm menerbitkan kebimbangan beliau pada tahun 1942 subjek ini mendapat pertimbangan serius buat kali pertama, dan program pembangunan awal bagi roket bahan api pepejal dan cecair menjadi sebahagian daripada Program Pembangunan Flak tahun 1942.   Pada tahap ini kajian lebih serius oleh pasukan Peenemünde telah disediakan, dan beberapa reka bentuk roket telah dicadangkan, termasuk peluru berpandu Feuerlilie 1940-an, dan peluru berpandu Wasserfall 1941-an dan Henschel Hs 117 Schmetterling. Walau bagaimanapun, tiada projek-projek ini melihat apa-apa pembangunan yang sebenar sehingga 1943, apabila serangan besar-besaran pertama oleh tentera udara Allied. Ketika kepentingan masalah ini meningkat, reka bentuk baru telah ditambah kepada campuran, termasuk Enzian dan Rheintochter, serta Taifun tanpa panduan yang direka untuk dilancarkan dalam gelombang.

Pada umumnya, reka bentuk ini boleh dibahagikan kepada dua kumpulan. Satu set reka bentuk akan sokong pada ketinggian di hadapan pengebom dan kemudian diterbangkan ke arah mereka secara berhadapat pada kelajuan rendah setanding dengan pesawat yang dipandu manusia. Reka bentuk ini termasuk Feuerlilie, Schmetterling dan Enzian. Kumpulan kedua adalah peluru berpandu kelajuan tinggi, biasanya supersonik, yang terbang secara langsung kepada sasaran mereka dari bawah. Ini termasuk Wasserfall dan Rheintochter. Kedua-dua jenis menggunakan kawalan radio sebagai panduan, sama ada dengan mata, atau dengan membandingkan pulangan peluru berpandu dan sasaran pada skrin radar tunggal. Pembangunan kesemua sistem-sistem ini telah dijalankan pada masa yang sama, dan perang berakhir sebelum mana-manapun dari mereka sedia untuk digunakan dalam pertempuran. Pertelingkahan dalaman antara pelbagai kumpulan dalam tentera juga menjejaskan pembangunan. Sesetengah reka bentuk pesawat pejuang yang melampau, seperti Komet dan Natter, juga bertindan dengan SAM bagi kegunaan yang dimaksudkan.

Albert Speer amat menyokong pembangunan peluru berpandu. Pada pendapat beliau, sekiranya ia telah dibangunkan secara berterusan sejak awal, serangan pengebom berskala besar 1944 akan menjadi mustahil.