Coba jelasin Asal Usul dari Perkara 153 Perlembagaan Malaysia dalam bahasa melayu dong

Perlembagaan digubal berdasarkan laporan Suruhanjaya Reid. Suruhanjaya itu, yang telah dibentuk untuk meletakkan dasar bagi sebuah Perlembagaan untuk kemerdekaan yang belum selesai, melancarkan laporan tersebut pada tahun 1957 sebagai Laporan Suruhanjaya Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1957 atau Laporan Suruhanjaya Reid. Dalam laporan itu, Suruhanjaya Reid menyatakan bahawa "peruntukan harus dibuat dalam Perlembagaan untuk 'menjaga kedudukan istimewa orang Melayu dan kepentingan sah Komuniti lain'." Namun, Suruhanjaya "merasa sukar [...] untuk mendamaikan terma rujukan jika perlindungan kedudukan istimewa orang Melayu menandakan pemberian hak istimewa, secara kekal, kepada satu komuniti sahaja dan bukan kepada yang lain."

Suruhanjaya Reid melaporkan bahawa Tunku Abdul Rahman dan Raja-Raja Melayu telah meminta agar "di Tanah Melayu yang merdeka, semua warganegara harus diberikan hak dan peluang yang sama dan tidak boleh ada diskriminasi atas dasar bangsa dan kepercayaan." Pada masa itu, Tunku Abdul Rahman adalah pemimpin Pertubuhan Kebangsaan Melayu Bersatu (UMNO), yang memimpin gabungan Perikatan. Kemudiannya, Perikatan menjadi Barisan Nasional dan Tunku Abdul Rahman kemudian menjadi yang pertama Perdana Menteri Malaysia. Ketika menjadi Presiden UMNO, Tunku telah menyatakan keraguan tentang kesetiaan orang bukan Melayu kepada Tanah Melayu, lalu menegaskan bahawa ini harus diselesaikan sebelum mereka diberi kewarganegaraan. Namun, beliau juga menyatakan bahawa "Bagi mereka yang mencintai dan merasakan mereka terhutang taat setia kepada negara ini, kami akan menyambut mereka sebagai warganegara Tanah Melayu. Mereka mesti benar-benar menjadi warganegara Tanah Melayu, dan mereka akan mempunyai hak istimewa yang sama dengan orang Melayu."

Suruhanjaya mendapati hak istimewa yang diberikan kepada orang Melayu termasuk peruntukan rizab tanah Melayu yang luas. Di samping itu, Suruhanjaya menemui kuota untuk kemasukan ke perkhidmatan awam dengan peraturan umum bahawa "tidak lebih dari satu perempat pendatang baru [untuk perkhidmatan tertentu] harus bukan orang Melayu." Kuota operasi ada dalam hal untuk pengeluaran permit atau lesen untuk operasi perniagaan tertentu "terutama berkaitan dengan pengangkutan jalan dan kenderaan penumpang untuk disewa." Di samping itu, terdapat "biasiswa, saham dan bentuk bantuan lain untuk tujuan pendidikan" di mana keutamaan diberikan kepada orang Melayu.

Walaupun Suruhanjaya melaporkan tidak menemukan tentangan terhadap pelanjutan hak istimewa yang ada untuk jangka waktu tertentu, ia menyatakan bahawa "ada penentangan hebat di beberapa pihak terhadap kenaikan preferensi sekarang dan kerana ia terus berlanjutan untuk sebarang tempoh berpanjangan". Suruhanjaya mengesyorkan agar hak istimewa yang ada harus diteruskan kerana "orang Melayu akan mengalami kerugian yang serius dan tidak adil jika dibandingkan dengan masyarakat lain sekiranya tiba-tiba ditarik." Namun, "apabila tiba waktunya, tentunya pilihan sekarang harus dikurangkan dan akhirnya harus dihentikan." Suruhanjaya mencadangkan agar peruntukan ini dikaji semula dalam 15 tahun, dan agar laporan harus disampaikan kepada badan legislatif yang sesuai (saat ini Parlimen Malaysia) dan bahawa "badan perundangan harus menentukan sama ada untuk mengekalkan atau mengurangkan kuota atau untuk menghentikan sepenuhnya."

Pada asalnya, tidak ada rujukan yang dibuat untuk orang asal Malaysia yang lain (ketika itu Tanah Melayu) seperti Orang Asli, tetapi dengan penyatuan Tanah Melayu dengan Singapura, Sabah dan Sarawak pada tahun 1963, Perlembagaan telah dipinda untuk memberikan hak-hak yang serupa untuk penduduk asal Malaysia Timur (Sabah dan Sarawak), menyatukan mereka dengan orang Melayu sebagai Bumiputera.

Perjanjian 20 perkara, atau memorandum 20-perkara, adalah senarai 20 perkara yang disusun oleh Borneo Utara, yang mencadangkan syarat untuk dimasukkan ke dalam persekutuan baru sebagai Negeri Sabah, semasa rundingan sebelum pembentukan Malaysia. Dalam Rang Undang-Undang Malaysia Perjanjian Malaysia, beberapa daripada dua puluh perkara digabungkan, ke tahap yang berbeza, menjadi apa yang menjadi Perlembagaan Malaysia; yang lain hanya diterima secara lisan, sehingga tidak memperoleh status undang-undang. Perkara 12: Kedudukan istimewa kaum Bumiputera pada asasnya kaum pribumi di Borneo Utara harus menikmati hak khas yang serupa dengan yang dinikmati oleh orang Melayu di Tanah Melayu, tetapi formula Tanah Melayu yang ada dalam hal ini tidak semestinya berlaku di Borneo Utara.

Skop Perkara 153 dibatasi oleh Perkara 136, yang mensyaratkan agar pegawai negeri diperlakukan secara tidak berat sebelah tanpa mengira bangsa.