Kamu bisa jelasin ke aku soal Donoghue lwn Stevenson dalam bahasa melayu?

Donoghue (atau McAlister) lwn Stevenson ([1932] A.C. 532, 1932 S.C. (H.L.) 31, [1932] All ER Rep 1) adalah salah satu daripada kes termasyhur dalam sejarah undang-undang common law Inggeris. Keputusan Dewan Pertuanan British terhadap kes tersebut telah mewujudkan tort moden kecuaian, kedua-dua dalam undang-undang Scotland serta bidang-bidang kuasa common law di serata dunia. Kes ini berasal dari Paisley, Scotland, tetapi Dewan Pertuanan British  mengisytiharkan bahawa prinsip-prinsip keputusan itu juga merangkumi undang-undang Inggeris. Kes ini sering dirujuk sebagai "kes siput di dalam botol".

Seperti yang ditunjukkan oleh Hakim Allen Linden, Donoghue merupakan satu lanjutan kepada prinsip yang disebut oleh Benjamin Cardozo dalam kes MacPherson lwn Buick Motor Co. yang lebih awal. Daripada kes MacPherson datangnya prinsip tort mengenai kewajipan berjaga-jaga umum yang merupakan titik permulaan untuk sebarang tindakan mahkamah terhadap kecuaian. Akan tetapi sehingga kes Donoghue, kewajipan ini hanya terhad kepada sebilangan hubungan yang kecil (pemilik/tetamu hotel, dll) dan tidak merupakan kewajipan berjaga-jaga umum. Kewajipan berjaga-jaga adalah bahagian pertama daripada tiga bahagian yang harus didirikan untuk membuktikan liabiliti kecuaian, dengan dua lagi merupakan pelanggaran kewajipan oleh pihak defendan, dan penyebaban yang menghubungkaitkan kerosakan yang dialami oleh pihak menuntut kepada pelanggaran kewajipan defendan itu.

Kes ini masyhur oleh sebab kata-kata Lord Atkin dan penciptaan prinsip "jiran"nya, yang  mana beliau telah menggunakan Luke 10 dalam kitab Bible pada undang-undang - iaitu, ketika tiadanya kewajipan berjaga yang telah wujud, seseorang akan mempunyai kewajipan berjaga dan tidak menyakiti mereka yang secara munasabahnya akan terancam oleh sebarang tindak-tanduk atau kegagalan bertindak oleh orang berkenaan. Kesan praktik kes ini adalah untuk memberikan kepada para individu suatu jalan penyelesaian apabila terkena kesan buruk produk pengguna yang dibekalkan oleh pembekal, meskipun pengadu berkenaan tiada priviti kontrak dengan pelaku tort individu atau syarikat.

Pada tahun 1990, Dewan Pertuanan British telah menyemak semula prinsip "jiran" Lord Atkin untuk turut memasukkan kebimbangan polisi awam yang dicakapkan dalam kes Caparo Industries Plc. lwn Dickman ([1990] 1 All ER 568). Kes ini kini telah menetapkan bahawa sebarang pendirian kewajipan berjaga bergantung kepada tiga faktor: kebolehramalan kerosakan; perhubungan yang disifatkan oleh undang-undang sebagai berkait dengan kehampiran dan kejiranan; dan bahawa keadaan berkenaan adalah suatu yang, dalam pendapat mahkamah, adalah "adil, saksama dan munasabah" untuk meletakkan kewajipan berjaga. Dalam bidang kuasa lain seperti New Zealand terdapatnya ujian dua peringkat untuk keadaan genting yang mana pendirian kewajipan berjaga mesti diimbangi faktor dasar yang berkaitan.