Jelaskan Peraturan peperangan dari Jihad dalam bahasa melayu

Peraturan melarang daripada menyerang atau mencabul bukan pejuang, termasuk wanita, kanak-kanak di bawah umur akil baligh, lelaki tua, orang kurang upaya dan mereka yang sakit. Diplomat, pedagang dan petani juga kebal daripada diserang. Ahli agama (bukan Islam seperti sami dsb) dianggap sebagai bukan pejuang dan oleh itu mempunyai kekebalan juga; begitu juga tempat-tempat ibadat. Walaupun musuh tidak menghiraukan kekebalan orang yang tidak berperang, orang Islam tidak dibenarkan bertindak balas dengan cara yang sama. Walau bagaimanapun, kategori ini kehilangan imuniti jika mereka mengambil bahagian dalam memerangi, merancang atau membekalkan musuh. Sesetengah ahli fiqah berpendapat bahawa imuniti lebih berkaitan dengan status bukan berperang daripada berada dalam kelas demografi tertentu. Sebagai contoh, Muhaqqiq al-Hilli berpendapat bahawa hanya orang tua sahaja yang kebal daripada dibunuh jika mereka tidak berperang, mahupun mengambil peranan dalam membuat keputusan tentera.

Sehingga Perang Salib, para ahli fiqah Islam tidak membenarkan penggunaan manjanik kerana senjata tersebut membunuh secara sewenang-wenangnya dengan potensi mencederakan kategori bukan pejuang. Tetapi semasa Perang Salib keputusan ini telah diterbalikkan oleh kerana keperluan tentera. Para ahli fiqah juga bergelut dengan persoalan menyerang musuh yang menggunakan wanita, kanak-kanak atau orang Islam sebagai perisai manusia. Kebanyakan ahli fiqah berpendapat bahawa adalah dibenarkan untuk menyerang musuh dalam kes keperluan ketenteraan, tetapi langkah perlu diambil untuk mengarahkan serangan ke arah pejuang dan mengelakkan perisai manusia. Abu Hanifa berhujah bahawa jika orang Islam menghentikan pertempuran kerana takut membunuh bukan pejuang, maka peraturan sedemikian akan menjadikan pertempuran yang mustahil, kerana setiap bandar mempunyai orang-orang awam. Mencacatkan ayat musuh yang terbunuh juga dilarang sewaktu bertempur.

Terdapat dua keputusan yang bercanggah mengenai pemusnahan harta benda musuh. Dalam satu pertempuran tentera, Nabi Muhammad mengarahkan pemusnahan pokok kurma musuh sebagai kaedah untuk menamatkan kepungan tanpa pertumpahan darah. Sebaliknya, Abu Bakar melarang pemusnahan pokok, bangunan dan haiwan ternakan. Kebanyakan ahli fiqah tidak membenarkan pemusnahan harta musuh yang tidak perlu, tetapi membenarkannya hanya jika ia menjadi keperluan ketenteraan, seperti memusnahkan bangunan yang menjadi tempat perlindungan musuh. Sesetengah ahli fiqah juga membenarkan pemusnahan jika ia boleh melemahkan musuh atau memenangi peperangan. Ramai ahli fiqah memberi amaran terhadap "kemusnahan yang tidak wajar", bukan hanya kerana kebimbangan kemanusiaan, tetapi yang praktikal: adalah lebih berguna untuk merampas harta musuh daripada memusnahkannya. Ulama Islam melarang membunuh haiwan, melainkan kerana keperluan ketenteraan (seperti membunuh kuda dalam peperangan). Ini kerana, tidak seperti harta musuh yang lain, haiwan mampu merasai kesakitan.