Coba jelasin Penggunaan Pasca Klasik dari Jihad dalam bahasa melayu dong

Menurut beberapa penulis, definisi jihad yang lebih spiritual berkembang selepas 150 tahun perang jihad dan perluasan wilayah Muslim, dan khususnya selepas penceroboh Mongol memecat Baghdad dan menggulingkan Khalifah Abbasiyah. Sejarawan Hamilton Gibb menyatakan bahawa "dalam sejarah Komuniti [Muslim], konsep jihad telah beransur-ansur lemah dan ia telah banyak ditafsir semula secara panjang lebar dari segi etika sufi." Johnson menyatakan bahawa "walaupun kepentingan teori tentang idea jihad dalam pemikiran perundangan Islam klasik", pada zaman Abbasiyah, konsep itu tidak lagi menjadi pusat ketatanegaraan.

Rudolph Peters juga menulis bahawa dengan terhentinya perluasan kuasa Islam, konsep jihad dihayati sebagai suau perjuangan moral atau rohani. Karya klasik terdahulu yang didapati oleh Peter mengenai fiqah menekankan jihad adalah suatu bentuk perang untuk agama Tuhan. Ulama Islam terkemudian seperti Ibn al-Amir al-San'ani, Muhammad Abduh, Rashid Rida, Ubaidullah Sindhi, Yusuf al-Qaradawi, Shibli Nomani, dll menekankan aspek pertahanan jihad, membezakan antara jihad pertahanan (jihad al-daf) dan jihad ofensif (Jihad al-talab atau jihad pilihan). Mereka menyangkal tanggapan konsensus mengenai Jihad al-talab sebagai kewajipan bersama (fardu kifayah). Bagi menyokong pandangan ini, ulama ini merujuk kepada karya ulama klasik seperti Al-Jassas, Ibn Taymiyyah, dll. Menurut Ibn Taymiyya, sebab jihad terhadap orang bukan Islam bukanlah kerana kekufuran mereka, tetapi ancaman yang diberikan oleh mereka kepada orang-orang Islam. Memetik Ibn Taymiyya, ulama seperti Rashid Rida, Al San'ani, Qaradawi, dan lain-lain berpendapat bahawa orang kafir tidak perlu diperangi melainkan mereka menimbulkan ancaman kepada umat Islam. Oleh sebab itu, jihad hanya diwajibkan sebagai peperangan pertahanan untuk bertindak balas terhadap pencerobohan atau "khianat" terhadap masyarakat Islam, dan bahawa "negara normal dan dikehendaki" antara wilayah Islam dan bukan Islam adalah salah satu daripada "kewujudan bersama secara aman." Ini serupa dengan konsep Barat tentang "Perang Adil". Begitu juga ulama Islam abad ke-18 Muhammad ibn Abd al-Wahhab mendefinisikan jihad sebagai tindakan ketenteraan pertahanan untuk melindungi masyarakat Islam, dan menekankan aspek pertahanannya seiring dengan penulis Islam abad ke-20 kemudian. Hari ini, beberapa pengarang Islam hanya mengiktiraf peperangan yang diperjuangkan untuk tujuan pertahanan wilayah serta peperangan yang diperjuangkan untuk mempertahankan kebebasan beragama sebagai sah.

Tema utama Ibn Taymiyyah termasuk membenarkan penggulingan kuasa pemerintah yang diklasifikasikan sebagai kafir kerana kegagalan untuk mematuhi undang-undang Islam, pembahagian dunia secara mutlak kepada dar al-kufur dan dar al-Islam, pelabelan sesiapa yang tidak mematuhi kepada tafsiran tertentu tentang Islam sebagai orang kafir, dan seruan untuk berperang secara menyeluruh terhadap orang bukan Islam, khususnya Yahudi dan Kristian.

Ibn Taymiyyah mengiktiraf "kemungkinan jihad menentang orang Islam yang `sesat` dan `menyeleweng` dalam dar al-Islam. Beliau mengenal pasti orang Islam yang dianggap sesat dan menyeleweng ini ialah sesiapa sahaja yang menyebarkan bidaah yang bertentangan dengan al-Quran dan Sunnah ... menghalalkan jihad terhadap sesiapa sahaja yang enggan mematuhi hukum Islam atau memberontak terhadap pihak berkuasa Islam yang sebenar." Dia menggunakan "takrifan yang luas" tentang bentuk pencerobohan atau pemberontakan terhadap umat Islam, yang akan menjadikan jihad "bukan sahaja dibenarkan tetapi perlu." Ibn Taimiyah juga memberi perhatian yang teliti dan panjang kepada persoalan mati syahid dan faedah jihad: 'Dalam jihad, seseorang boleh hidup dan mati dalam kebahagiaan yang hakiki, baik di dunia mahupun di akhirat. Meninggalkannya bermakna kehilangan sepenuhnya atau sebahagian daripada kedua-dua jenis kebahagiaan.`

Bernard Lewis menyatakan bahawa walaupun kebanyakan ahli teologi Islam pada zaman klasik (750–1258 CE) memahami jihad sebagai usaha ketenteraan, selepas kebantutan penaklukan Islam dan perpecahan kekhalifahan kepada negara-negara yang lebih kecil, "jihad yang sukar dilawan dan kekal telah berakhir". Apabila jihad tidak lagi dapat dilaksanakan, ia "ditunda dari zaman bersejarah kepada zaman mesianik." Walaupun ketika Empayar Uthmaniyyah menjalankan perang perluasan suci baru pada abad ketujuh belas, "perang itu tidak diteruskan secara universal". Mereka tidak berusaha untuk memulihkan Sepanyol atau Sicily.

Menjelang tahun 1500-an, telah diterima bahawa keadaan kekal hubungan antara dar al-Islam dan dar al-harb adalah keamanan.

Shah Ismail dari dinasti Safavid cuba menuntut hak untuk melancarkan jihad pertahanan, khususnya terhadap Uthmaniyah. Walau bagaimanapun, ulama Syiah tidak membenarkannya, mengekalkan pendirian klasik bahawa hanya Imam sebenar sahaja boleh melancarkan perang sedemikian. Semasa zaman Qajar, ulama Syiah mengambil pendirian bahawa Shah bertanggungjawab untuk keselamatan negara maka mereka membenarkan perang Persia-Rusia pada abad ke-19 sebagai jihad.

Pada abad ke-18, Empayar Durrani di bawah pemerintahan Ahmad Shah Durrani dan anak lelaki serta penggantinya, Timur Shah Durrani telah mengeluarkan pelbagai jihad menentang Misls Sikh di wilayah Punjab, selalunya untuk menyatukan wilayah dan meneruskan pemerintahan Afghanistan di wilayah itu, usaha di bawah Ahmad Shah gagal, manakala Timur Shah telah berjaya.