Coba jelasin Perpecahan dan Perang Korea dari Sejarah Seoul dalam bahasa melayu dong

Selepas Perang Dunia II dan pembebasan Korea, bandar ini mengambil nama Seoul sekarang. Ketika Republik Korea (Korea Selatan) diisytiharkan, negara baru ini mengambil bandar ini sebagai ibu kotanya. Pada tahun 1949, wilayah pentadbiran Seoul berkembang ke Ui-dong di utara, dan Guro-dong dan Daerim-dong di selatan, menggabungkan beberapa kawasan yang diiihak dari Seoul yang asli ke Kaunti Goyang pada tahun 1914.

Pada tahun 1950, Perang Korea meletus dan Seoul bertukar tangan antara pasukan Korea Utara dan pasukan Korea Selatan sebanyak empat kali, meninggalkan bandar itu sebahagian besarnya hancur pada akhir perang. Satu anggaran kerosakan yang besar menyatakan bahawa sekurang-kurangnya 191,000 buah bangunan, 55,000 buah rumah, dan 1,000 buah kilang musnah. Di samping itu, terdapat kebanjiran pelarian dari Utara, yang menggandakan bilangan penduduk bandar menjadi kira-kira 2.5 juta orang. Lebih separuh daripada mereka kehilangan tempat tinggal.

Pemerintah mempertimbangkan untuk memindahkan ibu kotanya ke Yeongdeungpo dan Bupyeong, yang berada di selatan Sungai Han.

Selepas perang, Seoul menjadi tumpuan usaha pembinaan semula dan pemodenan yang besar. Pertumbuhan ekonomi yang pesat dicapai semasa perindustrian tahun 1960-an dan 1970-an yang meningkatkan taraf hidup penduduk di Seoul.

Pada tahun 1963, Seoul berkembang luas dengan mengilhak sejumlah bandar dan kampung dari beberapa daerah sekitarnya di Wilayah Gyeonggi, seperti Bucheon, Siheung, Gwangju, Yangju, dan Gimpo. Namun, kebanyakan daerah yang baru digabungkan masih berkeadaan luar bandar sehinggalah kawasan Gangnam mula dikembangkan menjadi kawasan bandar sejak akhir 1970-an. Pada masa yang sama, Perbandaran Gwacheon (bandar Gwacheon hari ini) dan bahagian utara Perbandaran Barat (bandar Gwangmyeong hari ini) di Kaunti Siheung, sebahagian daripada Perbandaran Ojeong di Kaunti Bucheon, dan Perbandaran Sindo di Kaunti Goyang juga digabungkan ke dalam Daerah Perancangan Bandar Raya Metropolitan Seoul (), menjadikan kawasan-kawasan ini sebagai daerah sementara untuk tambahan pengilhakan perbandaran rasmi ke dalam Seoul pada masa akan datang. Pada tahun 1973, beberapa bahagian Perbandaran Sindo di Kaunti Goyang (Jingwan-dong hari ini di Daerah Eunpyeong) secara rasmi diilhak ke dalam Seoul. Bahagian-bahagian lain dari Perbandaran Sindo, Goyang dan bahagian utara Perbandaran Barat, Siheung (Bandar Gwangmyeong hari ini) secara sementara dirancang untuk diilhak ke dalam Seoul, tetapi rancangan pengilhakan perbandaran akhirnya terkandas kerana penubuhan Bandar Gwangmyeong (selain lampiran pengilhakan Guro-gu) pada tahun 1981, kerana pertumbuhan pesat Kota Seoul menjadi perhatian besar pegawai pemerintah.

Bangunan pejabat dan pangsapuri bertingkat mula tumbuh di seluruh bandar semasa ledakan pembinaan pada tahun 1980-an. Pencemaran dan kesesakan lalu lintas menjadi masalah utama apabila pembandaran di negara ini semakin pesat dan semakin banyak orang mula bergerak ke Seoul dan kawasan sekitarnya. Walaupun jalur hijau didirikan di sekitar bandar untuk mencegah perebakan bandar, kawasan metropolitan Seoul segera menjadi yang ketiga terbesar di dunia daripada segi populasi dan salah satu yang paling ramai.

Hari ini, populasi kawasan Seoul merangkumi 20% daripada jumlah penduduk Korea Selatan.

Seoul juga ialah tuan rumah Sukan Olimpik Musim Panas 1988 dan juga salah satu tempat di Piala Dunia FIFA 2002.

Semasa tahun 1990-an, bandar ini mula menarik banyak pekerja dari negara lain, lantas mengubah demografi. Sebelum ini, hampir semua penduduk Seoul adalah warga Korea. Kini, terdapat kira-kira 200,000 orang warga asing yang tinggal di Seoul. Ini termasuk puluhan ribu guru Bahasa Inggeris dari Amerika Syarikat, Kanada, United Kingdom, Australia, New Zealand, dan negara berbahasa Inggeris lain serta pekerja dari Bangladesh, China, India, Indonesia, Mongolia, Nigeria, Pakistan, Filipina, Uzbekistan, dan Vietnam.

Pada tahun 1995, penyusunan semula sempadan antara Seoul dan Gwangmyeong dilaksanakan, menggabungkan bahagian Cheolsan 3-dong, Gwangmyeong di Daerah Geumcheon, Seoul. Sekitar waktu penggabungan kota 1995 di Korea Selatan, pemerintah pernah mempertimbangkan secara serius pembahagian Seoul menjadi beberapa perbandaran atau metropolitan, tetapi rancangan pembahagian tersebut terhenti kerana diagak dapat menimbulkan masalah serius dalam aspek pemerintahan metropolitan di Seoul.

Di samping itu, terdapat banyak tenaga pengajar bahasa dari negara-negara berbahasa Inggeris seperti Kanada, Australia, New Zealand, Afrika Selatan, Amerika Syarikat, dan UK, sebagai pusat perniagaan dan kewangan utama, Seoul juga mempunyai banyak eksekutif dan penganalisis dari Amerika Utara, Eropah, dan Jepun. Seoul menduduki tempat ketujuh di dunia dari segi jumlah syarikat transnasional Fortune 500 yang beribu pejabat di sana. Ia juga merupakan bandar kedua termahal di dunia, di hadapan Tokyo dan Hong Kong (masing-masing berada di kedudukan ke-3 dan ke-4).

Kegagalan penempatan semula ibu negara

Pada 11 Ogos 2004, pemerintah Korea Selatan mengumumkan mereka akan memindahkan ibu negara dari Seoul ke daerah Gongju pada tahun 2007, untuk meredakan tekanan kepadatan penduduk di Seoul dan meletakkan pusat pemerintahan ke jarak yang lebih aman dari Korea Utara sekiranya terjadi kes pencerobohan tentera Korea Utara. Gongju terletak kira-kira 120 km (75 bt) di selatan Seoul. Kerajaan menganggarkan bahawa langkah itu mungkin tidak akan diselesaikan sebelum 2012. Walaupun ia menjadi sebahagian daripada manifesto pilihan raya, rancangan ini menimbulkan kontroversi di seluruh negara. Pada 21 Oktober 2004, Mahkamah Perlembagaan Korea memutuskan bahawa berdasarkan undang-undang adat, undang-undang khas untuk penempatan semula ibu negara adalah tidak berperlembagaan kerana penempatan semula ialah masalah kebangsaan yang serius yang memerlukan referendum nasional atau semakan perlembagaan, sehingga secara efektifnya mengakhiri pertikaian.

Namun, pada akhir tahun 2004, pemerintah Korea Selatan mengumumkan rancangan untuk memindahkan sebahagian besar cabang pemerintah kebangsaan, kecuali Cabang Eksekutif, ke Gongju, lantas menghindari pelanggaran keputusan Mahkamah Perlembagaan dan masih membiarkan Seoul menjadi Ibu Negara Kebangsaan. Disebabkan rancangan ini disokong oleh mendiang presiden Roh Moo-hyun dan ditentang dengan sengit oleh parti pemerintah sekarang dan mantan presiden (Lee Myung-bak – mantan datuk bandar Seoul), langkah yang dirancang didiamkan kembali secara dramatik ketika Lee Myung-bak menjadi presiden. Pada tahun 2011, beberapa kerja awal telah dimulakan dalam pembinaan bangunan kerajaan baru di daerah Gongju. Tidak ada agensi kerajaan yang ingin menjauhi dari pusat kekuasaan di Seoul, jadi agensi yang mana yang akan dipindahkan adalah subjek perdebatan di sebalik tabir.

Bandar Raya Sejong ditubuhkan pada tahun 2007 sebagai sebahagian daripada usaha untuk memindahkan ibu negara. Ia dibuat daripada wilayah Chungcheong Selatan dan wilayah Chungcheong Utara untuk meredakan kesesakan di Seoul dan mendorong pelaburan di wilayah tengah negara itu. Sejak tahun 2012, Pemerintah Korea Selatan telah memindahkan banyak kementerian dan agensi ke Sejong, tetapi banyak yang masih tinggal di kota-kota lain - iaitu Seoul terletaknya Perhimpunan Kebangsaan, Rumah Biru dan banyak badan pemerintah yang penting masih ada.