Jelaskan Geografi dari Banjaran Titiwangsa dalam bahasa melayu

Banjaran Titiwangsa adalah sebahagian daripada Banjaran Tenasserim yang meliputi selatan Myanmar, selatan Thailand dan Semenanjung Malaysia. Banjaran ini bertindak sebagai tulang belakang Semenanjung Malaysia yang memisahkan pantai barat dengan pantai timur Semenanjung, selain menjadi legeh bagi sungai-sungai utama di semenanjung Malaysia. Pola saliran atau cara cawangan-cawangan sungai dicantumkan dengan sungai utama ialah pola saliran reranting.

Banjaran yang terpanjang di Malaysia ini menganjur dari selatan Thailand ke Negeri Sembilan, di mana Tampin merupakan titik penghujung keseluruhan jajaran utama banjaran itu secara geografi.  Unjuran gugusan-gugusan inselberg (gunung atau bukit yang berdiri di kawasan tanah pamah dan tidak bersambung dengan banjaran utama) seterusnya menganjur ke selatan dari  Melaka hingga ke Johor, dan kesemuanya terletak terpencil daripada jajaran utama banjaran tersebut.

Gunung Korbu di Perak merupakan gunung tertinggi di Banjaran Titiwangsa. Di sebelah utara pula, Gunung Ulu Titi Basah yang terletak di sempadan Malaysia - Thailand merupakan kemuncak tertinggi, dan Gunung Besar Hantu yang terletak di sempadan Negeri Sembilan - Pahang merupakan kemuncak tertinggi di bahagian selatan banjaran ini. Kemuncak-kemuncak penting yang lain adalah Gunung Yong Belar, Gunung Gayong, Gunung Yong Yap dan Gunung Chamah di sempadan Perak - Kelantan, Gunung Semangkok, Gunung Ulu Kali dan Gunung Nuang di sempadan Selangor - Pahang.

Sementara Perak dan Selangor dipisahkan dari Kelantan dan Pahang sepanjang Banjaran Titiwangsa, banjaran itu membahagikan Negeri Sembilan menjadi dua kawasan, iaitu Negeri Sembilan Barat yang merangkumi daerah-daerah Seremban, Port Dickson dan Rembau, dan Negeri Sembilan Timur yang terdiri daripada daerah-daerah Tampin, Kuala Pilah, Jempol dan Jelebu.