Saya mau tau Sumbangan Parsi dan Islam dari Sejarah fizik. Jelaskan dalam bahasa melayu

Dengan pemeradaban dikuasai oleh Empayar Rom, banyak doktor Yunani menjalankan praktik mereka untuk golongan elit Rom tetapi malangnya, sains-sains fizik diketepikan. Selepas kejatuhan Empayar Rom, Eropah mengalami kemerosotan kebudayaan klasik. dan hampir semua penyelidikan saintifik dihentikan. Zaman itu digelarkan Zaman Kelam oleh sebilangan orang, walaupun cendekiawan-cendekiawan moden tidak menggunakan frasa ini.

Bagaimanapun di Timur Tengah, banyak ahli falsafah alam Yunani masih dapat memperoleh sokongan untuk kerja-kerja mereka, dan cendekiawan-cendekiawan Islam memperkembangkan hasil-hasil mereka dalam bidang astronomi dan matematik, sementara mengembangkan bidang-bidang baru seperti alkimia (kimia). Selepas orang-orang Arab menaklukkan Parsi, banyak ahli sains muncul di kalangan orang-orang Parsi. Mereka memeliharakan fizik Yunani yang beransur-ansur hilang di Eropah pada masa itu, dan mengkaji fizik India selepas menaklukkan sebahagian negara itu. Orang-orang Parsi serta orang-orang Arab kemudian membuat banyak perbaikan terhadap konsep-konsep India dan Yunani.

Mohammad al-Fazari, seorang ahli Parsi, mereka astrolab, alat astronomi dan komputer analog yang amat penting untuk menentukan lokasi dan meramalkan kedudukan-kedudukan Matahari, Bulan, planet-planet dan bintang-bintang. Muhammad ibn Musa al-Khwarizmi memberi namanya kepada apa yang kini digelarkan algoritma, dan mengembangkan algebra moden. Nama "algebra" berasal daripada al-jabr, sepatah perkataan Arab yang diambil daripada karyanya yang berjudul Hisab al-jabr w’al-muqabala.

Alhazen Abu Ali al-Hasan ibn al-Haytham (k.k. 965-1040), seorang ahli sains Parsi, mengembangkan sebuah teori umum yang menerangkan tentang penglihatan melalui geometri dan anatomi. Beliau menyatakan bahawa setiap titik di dalam kawasan atau objek yang disinari akan memancar sinar-sinar cahaya ke semua arah, tetapi hanya satu sinar tunggal daripada setiap titik yang mengenai mata secara tegak lurus dapat dilihat. Sebaliknya, sinar-sinar yang lain yang mengenai mata pada sudut yang lain tidak dapat dilihat. Alhazen mempergunakan kamera lubang jarum yang menghasilkan imej songsang untuk mendukung aliran hujahnya. Penemuannya bercanggah dengan teori penglihatan Ptolemy yang mengatakan bahawa objek-objek dapat dilihat melalui sinar-sinar yang datang daripada mata. Alhazen mempercayai bahawa sinar-sinar cahaya adalah arus-arus zarah halus yang bergerak pada kelajuan terhingga. Beliau memperbaik teori pembiasan cahaya Ptolemy, dan kemudiannya menemui hukum-hukum pembiasan.

Alhazen juga menjalankan uji-uji kaji terhadap penyebaran cahaya menjadi warna-warna juzuk. Karya utamanya, Kitab-at-Manazir, telah diterjemah ke dalam bahasa Latin pada Zaman Pertengahan, termasuk bukunya yang membincangkan warna-warna matahari terbenam. Beliau membincangkan dengan panjang lebar mengenai teori pelbagai fenomena fizik seperti bayang-bayang, gerhana, dan pelangi. Beliau juga mencuba menerangkan penglihatan binokular, dan memberikan penerangan yang tepat terhadap pertambahan saiz matahari dan bulan yang ketara ketika berhampiran dengan ufuk. Melalui penyelidikan-penyelidikan optiknya yang luas, Alhazen kini telah dianggap sebagai bapa optik moden.

Al-Haytham juga memperdebatkan dengan tepat bahawa manusia boleh nampak objek-objek hanya kerana sinar-sinar cahaya matahari telah dimantulkan oleh objek-objek itu ke dalam mata. Beliau juga mempercayai bahawa arus-arus zarah halus bergerak pada garis yang lurus, dan memahami bahawa cahaya harus bergerak dengan kelajuan yang amat tinggi tetapi terhingga. Al-Haytham juga memahami bahawa pembiasan adalah disebabkan oleh halaju cahaya yang berbeza di dalam bahan-bahan yang berbeza. Beliau juga mengkaji cermin-cermin sfera dan parabola, dan memahami bagaimana pembiasan kanta membenarkan imej-imej difokuskan serta dibesarkan. Al-Haytham juga berupaya mempergunakan matematik untuk menerangkan mengapa sebuah cermin sfera akan mewujudkan aberasi.

Perkembangan-perkembangan lain yang mustahak dalam sains Islam termasuk perkembangan sains penyedutan yang ketat, isnad atau "sokongan", serta perkembangan ijtihad, iaitu kaedah penyelidikan yang saintifik untuk membuktikan tuntutan-tuntutan yang salah dan yang juga boleh dipergunakan secara am untuk banyak jenis soalan. Kemajuan yang ketara dalam bidang perkaedahan telah dicapai, khususnya dengan menggunakan uji-uji kajian untuk membezakan antara teori-teori saintifik yang bersaingan dalam sebuah orientasi empirik yang umum.