Coba jelasin Kehidupan di Mir dari Stesen Angkasa Mir dalam bahasa melayu dong

Di bahagian dalam Mir yang seberat 100 tan ini kelihatan seolah-olah dikejangkan di dalam labirin, dipenuhi dengan hos-hos, kabel-kabel dan peralatan-peralatan saintifik; selain juga barang-barang kehidupan seharian, seperti foto, lukisan kanak-kanak, buku-buku dan gitar. Ia biasanya menempatkan tiga anak kapal, tetapi kadang kala boleh menampung sehingga enam orang angkasawan sehingga sebulan. Kecuali untuk selang masa yang singkat, Mir secara berterusan didiami sehingga bulan Ogos 1999.

Udara di dalam stesen ini digambarkan sebagai "sangat menyihatkan, - ia tidak kering, ia juga tidak lembab. Tiada yang berbau" seperti kata angkasawan NASA, John Blaha. Beliau juga menggambarkan dengan pengecualian ke atas Priroda dan Spektr yang mana telah ditambah baru-baru ini, stesen ini kelihatan digunakan, yang mana adalah dijangka kerana ia telah digunakan selama 10 hingga 11 tahun tanpa dibawa kembali ke rumah dan dicuci.

Semasa Program Ulang-alik Mir, para angkasawan Rusia telah ditugaskan untuk menjaga dan menyelenggara stesen sementara para angkasawan Amerika pula menjalankan operasi ujikaji eksperimen saintifik di kawasan phisiologi manusia, sains kehidupan, mikrobiologi dan sains bahan.

Angkasawan Shannon Lucid, yang telah mensetkan rekod terlama tinggal di angkasa oleh seorang wanita di dalam Mir (dipintas oleh Sunita Williams 11 tahun kemudian di SAA), telah memberi komen berkenaan kerja di Mir telah berkata

Dua panggilan pengenalan radio amatur, U1MIR dan U2MIR, telah diberi kepada Mir pada akhir tahun 1980-an, membenarkan pengendali radio amatur di Bumi untuk berkomunikasi dengan angkasawan.

Peter Llewellyn hampir melawat Mir pada tahun 1999 setelah menjanjikan AS$100 juta untuk mendapatkan keistimewaan ini.

Hari-hari terakhir dan berhenti mengorbit

Semasa hidupnya hampir berakhir, terdapat rancangan daripada pihak persendirian untuk membeli Mir, kemungkinan untuk digunakan sebagai studio televisyen/studio filem orbit pertama. Misi Soyuz TM-30 yang diayai oleh pihak swasta iaitu MirCorp, dilancarkan pada 4 April, 2000, membawa dua anak kapal, Sergei Zalyotin dan Alexandr Kaleri, ke stesen Mir selama dua bulan untuk membaiki Mir dengan harapan untuk membuktikan bahawa stesen ini adalah selamat. Tetapi ia terbukti menjadi misi berpenghuni terakhir ke Mir. Walaupun Rusia optimistik dengan masa depan Mir, komitmen mereka kepada projek Stesen Angkasa Antarabangsa menyebabkan tiada dana diperuntukkan bagi menyokong stesen Mir yang semakin usang.

Pengeluaran Mir daripada orbit dilakukan dalam tiga tahap. The first stage was waiting for atmospheric drag to decay Mir’s orbit an average of .  This began with the docking of Progress M1-5, a modified version of the Progress M carrying 2.5 times more fuel in place of supplies. The second stage was the transfer of the station into a 165 x 220 km (103 x 137 mi) orbit. Ini diperolehi dengan dua pembakaran pada enjin kawalan Progress M1-5 pada 00:32 UTC dan 02:01 UTC pada 23 Mac, 2001. After a two-orbit pause, the third and final stage of Mir's deorbit began with the burn of Progress M1-5's control engines and main engine at 05:08 UTC, lasting a little over 22 minutes.  Reentry into Earth's atmosphere (100 km/60 mi) of the 15-year-old space station occurred at 05:44 UTC near Nadi, Fiji.  Major destruction of the station began around 05:52 UTC and the unburned fragments fell into the South Pacific Ocean around 06:00 UTC.

In anticipation of the reentry of Mir, pemilik Taco Bell telah menarik sasaran besar ke Lautan Pasifik. Sekiranya sasaran ini terkena kepingan Mir yang jatuh, setiap orang di Amerika Syarikat taco daripada Taco Bell dengan percuma. Syarikat ini telah membeli polisi insurans yang agak besar untuk "perjudian" ini. Tiada satu pun daripada kepingan-kepingan ini yang telah menghentam sasaran.