Jelaskan Sejarah dari Abjad Arab dalam bahasa melayu

Abjad Arab boleh dikesan balik kepada Abjad Nabatea yang digunakan untuk menulis dialek Nabatea dari Aramia, sendiri diturunkan daripada Phoenicia. Teks pertama dikenali dalam abjad Arab ialah inskripsi lewat abad keempat dari Jabal Ramm (50 km timur dari Aqaba), tetapi satu yang bertarikh pertama ialah inskripsi tribahasa pada Zebed di Syria pada 512. Bagaimanapun, rekod epigrafik tersangat jarang, dengan hanya lima pastinya inskripsi pra-Islam Arab yang hidup, meskipun sesetengah lain mungkin pra-Islam. Kemudian, titik ditambah atas dan bawah huruf untuk membezakan mereka (model Aramia mempunyai lebih sedikit konsonan berbanding Arab, dan sesetengah asalnya huruf Aramia berlainan telah menjadi tidak boleh dibezakan secara bentuk, jadi dalam penulisan awal 15 bentuk-huruf berbeza memerlukan tugas untuk 28 bunyi!) Dokumen masih hidup yang pertama yang pasti menggunakan titik ini juga papyrus Arab yang masih hidup (PERF 558), bertarikh April 643, walaupun mereka tidak menjadi kewajipan hingga banyak kemudian. Teks penting seperti Al-Quran kerap diingatikan; amalan ini, yang masih hidup malahan kini, berkemungkinan bangkit sebahagian keinginan untuk mengelakkan kesamaran hebat skrip.

Malah kemudian, tanda vokal hamzah telah ditambah, bermula suatu masa dalam separuh akhir abad ke-17, kasarnya sezaman dengan ciptaan pertama vokalisasi Syriak dan Ibrani. Mulaannya, ini telah dilakukan oleh sistem titik merah, dikatakan ditauliahkan oleh gabenor Umayyad dari Iraq, Hajjaj ibn Yusuf: titik atas = , titik bawah = , titik pada baris = , dan titik duaan memberikan tanwin. Bagaimanapun, tulisan ini sukar digunakan dan mudah terkeliru dengan titik perbezaan huruf, jadi sekitar 100 tahun kemudian, sistem moden telah diambilguna. Sistem ini telah diakhirkan sekitar 786 oleh al-Farahidi.