Gw mau tau Kritikan dan perbalahan dari Kegiatan dan kritikan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Jelasin dalam bahasa melayu

Pada tahun-tahun kebelakangan ini, terdapatnya banyak seruan untuk membuat reformasi pada PBB. Bagaimanapun, tiadanya kejelasan, apalagi sepersetujuan, tentang bagaimana melaksanakannya. Ada yang hendak PBB memainkan peranan yang lebih besar dan lebih berkesan dalam hal-ehwal dunia, dan ada yang hendak peranannya dihadkan kepada tugas-tugas kemanusiaan.

Pada tahun 2004 dan 2005, tuduhan mengenai salah pengurusan dan rasuah mengenai Program Minyak untuk Makanan untuk Iraq di bawah Saddam Hussein telah menyebabkan seruan yang baru untuk reformasi.

Sebuah rancangan reformasi yang rasmi telah dimulakan oleh Setiausaha Jeneral PBB, Kofi Annan tidak lama selepas beliau memegang jawatan itu pada 1 Januari 1997. Reformasi yang telah dikemukakan termasuk:

penukaran keahlian tetap untuk Majlis Keselamatan (yang kini membayangkan hubungan kuasa 1945);

menjadikan birokrasi lebih nyata, bertanggungjawab dan cekap;

menjadikan PBB bersikap lebih demokratik; dan

mengenakan tarif antarabangsa terhadap semua pengilang senjata di seluruh dunia.

Kongres Amerika Syarikat amat mengambil berat tentang reformasi keberkesanan dan kecekapan PBB. Pada November 2004, rang undang-undang H.R. 4818 memberikan mandat untuk menciptakan sebuah pasukan petugas dwipartisan untuk melaporkan kepada Kongres tentang bagaimana menjadikan PBB lebih berkesan dalam pencapaian matlamat-matlamat Piagamnya. Pasukan petugas itu dicipta pada Januari 2005, dan dipengerusikan bersama-sama oleh bekas Speaker Dewan Perwakilan Amerika Syarikat, Newt Gingrich dan bekas Ketua Majoriti Senat Amerikat Syarikat, George J. Mitchell. Pada Jun 2005, pasukan petugas itu menerbitkan "Kepentingan Amerika Syarikat dan Reformasi PBB: Laporan Pasukan Petugas mengenai PBB," dan mengemukakan banyak cadangan untuk memperbaiki PBB.

Pada 17 Jun 2005, Dewan Perwakilan Amerika Syarikat meluluskan rang undang-undang (H.R. 2745 ) untuk menurunkan wang sumbangan kepada PBB sebanyak 50% jika ia tidak mencapai kriteria-kriteria yang ditetapkan. Langkah in telah diambil untuk mengatasi sungutan yang lama mengenai sikap anti Amerika Syarikat dan anti Israel di dalam PBB, khususnya pelarangan Israel daripada banyak pertubuhan pembuatan keputusan.

Oleh sebab Amerika Syarikat dianggar menyumbang lebih kurang 22% daripada peruntukan tahunan PBB, rang undang-undang ini berpotensi amat menjejaskan kepentingan PBB. Beberapa ahli Parti Republikan Senat yang utama telah membantah rang undang-undang ini. Pentadbiran George W. Bush dan beberapa bekas duta besar Amerika Syarikat kepada PBB juga telah mengingatkan bahawa ini hanya akan mengukuhkan sentimen anti Amerika Syarikat di seluruh dunia dan mungkin juga akan menjejaskan gerakan-gerakan reformasi PBB.

Sebuah rang undang-undang yang sama dengan rang undang-undang yang dibawa ke Dewan Perwakilan juga dibawa ke Senat oleh Gordon Smith pada 13 Julai  . Akta Pengurusan, Personel, dan Reformasi Polisi PBB, 2005 (S. 1383) yang dibawa ke Senat oleh Senator Norm Coleman [R-MN] dan Senator Richard Lugar [R-IN] pada 12 Julai 2005 juga meminta reformasi yang serupa tetapi meninggalkan penahanan sumbangan kepada budi bicara Presiden.  . Pada Februari 2006, kedua-dua rang undang-undang masih belum diundi.

Pada September 2005, PBB mengadakan Persidangan Dunia yang membuat ketua-ketua untuk kebanyakan ahli-ahli negara berkumpul dalam sidang pleno bagi sidang Perhimpunan Agung yang ke-60. PBB menggelarkan persidangan itu sebagai "peluang yang cuma timbul sekali sahaja dalam satu   generasi untuk mengambil keputusan-keputusan yang berani dalam bidang perkembangan, keselamatan, hak asasi manusia dan reformasi PBB".

Setiausaha Jeneral Kofi Annan telah mencadangkan bahawa persidangan itu membuat suatu "persetujuan agung" sejagat untuk melaksanakan reformasi terhadap PBB melalui penyusunan semula sistem-sistem antarabangsa untuk keamanan dan keselamatan, hak asasi dan pembangunan manusia supaya lebih berupaya untuk menentangi cabaran-cabaran luar biasa yang menghadapi PBB dalam abad ke-21.

Bagaimanapun, tiadanya persetujuan agung yang termuncul. Sebaliknya, ketua-ketua sedunia bersetuju tentang perubahan-perubahan uncit:

penciptaan Suruhanjaya Pembinaan Keamanan untuk membekalkan mekanisme pusat yang dapat membantu negara-negara yang baru muncul daripada pertempuran;

persetujuan bahawa komuniti antarabangsa berhak untuk campur tangan jika kerajaan-kerajaan negara gagal menunaikan tanggungjawab mereka terhadap perlindungan rakyatnya daripada jenayah kekejaman.

janji yang kabur untuk menciptakan sebuah institusi PBB yang lebih baik untuk hak asasi manusia; dan persetujuan untuk memperuntukkan lebih sumber kepada agensi kealpaan dalaman PBB.

Walaupun ahli-ahli negara PBB tidak dapat mencapai banyak tentang reformasi birokrasi PBB, Annan masih meneruskan reformasinya dengan kuasa sendiri. Beliau telah menubuhkan pejabat etika yang bertanggungjawab untuk menguruskan dasar-dasar yang baru untuk pendedahan kewangan dan perlindungan pembongkar. Pada akhir bulan Disember 2005, Sekretariat masih tengah menghabiskan kajian semula bagi kesemua mandat Perhimbungan Agung yang melebihi lima tahun. Kajian semula ini bertujuan untuk menyempurnakan asas bagi pembuatan keputusan oleh ahli-ahli negara tentang mana satu program yang merupakan penduaan ataupun tidak diperlu harus dihapuskan.

Kejayaan dan kegagalan dalam isu-isu keselamatan

Sebahagian besar daripada perbelanjaan PBB ditujukan kepada misi teras PBB terhadap keamanan dan keselamatan. Peruntukan untuk menjaga keamanan pada tahun fiskal 2005-2006 adalah lebih kurang AS$5 bilion (berbanding peruntukan teras PBB sebanyak kira-kira $1.5 bilion untuk tempoh yang sama), dengan 70,000 askar diatur kedudukan di sekeliling dunia.

Laporan Keselamatan Manusia 2005, yang dikeluarkan oleh Pusat Keselamatan Manusia di Universiti British Columbia dengan sokongan daripada pelbagai kerajaan dan yayasan, mendocumenkan penurunan yang dramatik tentang bilangan peperangan, pembunuhan kaum, dan amalan hak asasi manusia yang salah pada dekad yang lepas.

Laporan itu yang diterbit oleh Percetakan Universiti Oxford mendebatkan bahawa alasan tunggal yang paling mendorong untuk perubahan-perubahan ini yang tidak pernah berlaku dahulu ialah kenaikan mendadak aktivisme antarabangsa yang telah dianjurkan oleh PBB selepas Perang Sejuk.

Laporan itu mengenal pasti beberapa pelabuhan yang berjaya (m.s. 9):

Pertambahan enam kali ganda dari segi bilangan misi PBB untuk mencegahkan peperangan dari 1990 hingga 2002

Pertambahan empat kali ganda dari segi usaha-usaha untuk menghentikan pertempuran yang telah wujud, dari 1990 hingga 2002

Pertambahan tujuh kali ganda dari segi bilangan 'Sahabat Setiausaha Jeneral' ( 'Friends of the Secretary-General' ), 'Kumpulan-kumpulan Hubungan' ( 'Contact Groups' ) serta  mekanisme-mekanisme lain yang dimulakan oleh kerajaan-kerajaan untuk menyokong misi penjagaan keamanan dan pembinaan keamanan dari 1990 hingga 2003

Pertambahan sebelas kali ganda dari segi bilangan sekatan ekonomi terhadap rejim-rejim di sekeliling dunia dari 1989 hingga 2001

Pertambahan empat kali ganda dari segi bilangan operasi penjagaan keamanan dari 1987 hingga 1999.

Usaha-usaha ini lebih banyak dan, pada puratanya, jauh lebih besar dan rumit berbanding usaha-usaha yang dilaksanakan sewaktu Perang Sejuk. Bagaimanapun, dalam banyak kes, ahli-ahli PBB telah menunjukkan keberatan untuk mencapai ataupun menguatkuasakan ketetapan-ketetapan Majlis Keselamatan. Pada 2003, Amerika Syarikat megetuai serangan terhadap Iraq di tengah-tengah rasa tidak setuju yang kuat antara kebanyakan ahli-ahli PBB. Untuk hampir sedekad, Israel menentang

ketetapan yang memerlukannya menghapuskan petempatan-petempatan di Tebing Barat dan Gaza. Kegagalan-kegagalan ini berpunca daripada sifat antara kerajaan PBB — dalam banyak hal, ia merupakan persatuan yang terdiri daripada 191 ahli negara yang harus mencapai sepersetujuan, dan bukannya sebuah pertubuhan yang bebas. Walaupun tindakan-tindakan telah diberikan mandat oleh Majlis Keselamatan, Sekretariat jarang diberikan sumber-sumber yang mencukupi untuk melaksanakannya.

Kegagalan-kegagalan keselamatan teruk yang lain termasuk:

Kegagalan mencegah pembunuhan kaum Rwanda pada 1994 yang telah mengakibatkan kematian hampir sejuta orang; kegagalan ini disebabkan keengganan ahli-ahli Majlis Keselamatan, khususnya kerajaan Amerika Syarikat, British dan Perancis, untuk meluluskan sebarang tindakan tentera..

Kegagalan MONUC (Ketetapan UNSC 1291) untuk campur tangan yang berkesan dalam Perang Congo Kedua yang menuntut nyawa hampir lima juta orang di dalam Republik Demokratik Congo (DRC) antara tahun 1998-2002 (dengan pertempuran dilaporkan masih berlangsung), dan untuk pelaksanaan dan penyebaran bantuan kemanusiaan.

kegagalan untuk campur tangan dalam pembunuh beramai-ramai Srebrenica pada 1995, walaupun PBB telah menamakan Srebrenica sebagai "tempat perlindungan yang selamat" untuk orang-orang  pelarian dan menugaskan 600 orang pengaman Belanda untuk melindunginya.

Kegagalan untuk menghantarkan makanan kepada orang yang mengalami kebuluran di Somalia; makanan itu biasanya dirampas oleh hulubalang-hulubalang tempatan. Percubaan Amerika Syarikat/PBB untuk menangkap hulubalang-hulubalang itu telah mengakibatkan Pertempuran Mogadishu pada tahun 1993.

Penganiayaan seks oleh pengaman-pengaman PBB: Telah dilaporkan bahawa pengaman-pengaman daripada beberapa negara telah menganiayai dan merogol bergilir-giliran kanak-kanak perempuan semuda umur 12 di Republik Demokratik Congo. Penganiayaan ini dilaporkan telah berlaku secara meluas dan masih berlaku walaupun terdapatnya banyak pendedahan dan penyiasatan oleh "Pejabat Perkhidmatan Kealpaan Dalaman PBB".

Penyiasatan dalaman PBB pada tahun 2005 mendapati bahawa penganiayaan seks yang serupa telah dilaporkan di lima negara yang lain di mana pengaman-pengaman PBB telah diatur kedudukan, termasuknya Burundi, Côte d' Ivoire, dan Liberia; sewaktu itu, pengaman-pengaman PBB telah diatur kedudukan di 16 negara.