Coba jelasin Pertikaian antara Kelas Masyarakat dari Sejarah Republik Rom dalam bahasa melayu dong

Hubungan antara golongan marhaen dengan golongan ningrat kekadang menjadi tegang sehingga orang-orang marhaen berpisah daripada kota, dan membawa keluarga serta harta  boleh alih mereka untuk menubuhkan kem di atas bukit di luar dinding kota. Keengganan mereka untuk bekerjasama lagi dengan golongan ningrat menyebabkan perubahan-perubahan sosial. Hanya lebih kurang 15 tahun selepas penubuhan Republik pada 494 SM, golongan marhaen berpisah dan memilih dua orang ketua yang diberikan gelaran Tribun.

Golongan marhaen mengangkat sumpah bahawa mereka tidak boleh 'mempersoalkan' ('menyentuh') Tribun semasa tempoh jawatan mereka, dan mereka akan bersatu untuk membunuh sesiapa yang mengapa-apakan tribun mereka. Pemisahan kedua pada tahun 471 SM menyebabkan takrif undangan-undang yang lebih lanjut terhadap hak dan tanggungjawab tribun, dan menambah bilangan tribun menjadi 10 orang. Pemisahan terakhir bertamat pada tahun 287 SM, dan Lex Hortensia yang diluluskan memberikan undi Concilium Plebis atau "Majlis Marhaen" kuat kuasa undang-undang. Adalah penting untuk memerhatikan bahawa kuat kuasa undang-undang ini mengikat kedua-dua golongan ningrat dan marhaen, dan sebenarnya menjadikan Majlis Marhaen sebagai badan yang utama untuk meluluskan undang-undang Rom.

Pengembangan Rom ke Itali (340 - 268 SM)

Sepanjang abad ke-4 SM, orang-orang Rom bertempur satu siri perang dengan jiran-jirannya, terutamanya dengan puak Sabine dan puak Samnium yang merupakan pesaing-pesaing utama mereka di tanah besar Itali. Akhirnya, Rom menguasai Liga Latin, sebuah kerajaan campuran yang terdiri daripada negara-negara kota di kawasan Latium, selepas Perang Latin. Liga itu dibubarkan dan wilayahnya diletakkan di bawah kawalan hegemoni.

Semasa era ini, Rom dan negara-negara lain dalam Liga Latin, juga bertempur dengan kuasa-kuasa asing, tetapi tidak selalu berjaya. Pada tahun 390 SM, orang Gaul dari Gallia Cisalpina (Lembah Po moden) di bawah pimpinan Brennus menewaskan legion-legion Rom serta  menjarah Rom. Mereka memerlukan wang tebusan yang amat besar untuk memberhentikan pemusnahan seluruh kota. (Seorang senator Rom membantah bahawa pemberat yang digunakan untuk mengukur emas wang tebusan tidak tepat. Sebagai gerak balas, Brennus mencampakkan pedangnya ke arah pemberat dan mengunggapkan kata-kata yang termasyhur: "Vae Victis" — "Malang kepada pihak yang kalah").

Pada tahun 283 SM Pyrrhus dari Epirus tiba untuk membantu Tarentum, sebuah tanah jajahan Yunani, terhadap orang-orang Rom. Pyrrhus dianggap secara meluas sebagai pemimpin tentera yang terutama selepas Alexander Agung, tetapi walaupun selepas memenangi tiga pertempuran, beliau tidak dapat menewaskan Republik Rom dan mengalami kerugian yang amat besar. Pyrrhus dikatakan mengungkapkan frasa: "Lagi satu kemenangan sebegini dan aku akan kalah" dan dengan itu, menciptakan istilah "kemenangan Pyrrhus". Pyrrhus berundur untuk bertempur di Sicily dan Yunani dan oleh itu, memberikan orang-orang Rom martabat tentera antarabangsa yang menarik perhatian kuasa-kuasa terbesar Yunani di Timur.

Melalui tanah-tanah jajahan dan negara-negara kota bersekutu, Rom mempunyai banyak tenaga manusia yang dipergunakan sebagai bekalan perekrutan untuk legion-legionnya. Ini membolehkan Rom untuk menubuhkan legion dengan mudah untuk meneruskan pertempuran dalam keadaan-keadaan yang negara-negara lain akan menyerah. Rom juga menunjukkan keengganan untuk menerima penewasan. Keazaman ini ditunjukkan dalam pertempuran-pertempuran kemudian seperti Perang Phoenecia Pertama di mana tentera Rom, ketika mengalami kerugian armada sebanyak 70% disebabkan ribut, membina semula seluruh armada mereka dalam masa hanya dua bulan.

Lagi satu ciri Republik yang unik ialah caranya untuk memperlakukan orang taklukan. Mereka yang ditaklukkan oleh Rom diberikan "perlindungan" dan sejenis bentuk kewarganegaraan, serta hak-hak yang khusus di bawah undang-undang Rom. Mereka juga dipertanggungjawabkan untuk kewajiban yang tertentu, terutamanya keperluan untuk membekalkan askar-askar legion. Ini menghasilkan kesan dua kali ganda. Pertama, Rom diberikan bekalan tenaga manusia untuk legion-legionnya daripada seluruh Liga Latin. Ini membenarkannya untuk menurunkan angkatan tentera, satu demi satu, dan menolak sebarang penewasan. Kedua, dengan mempunyai banyak tahap kewarganegaraan dan hak-hak di bawah undang-undang Rom, perhatian orang-orang taklukannya ditumpukan pada pembaikan hak-hak mereka dalam undang-undang Rom, serta pada pesaingan dengan negara-negara jajahan yang lain untuk kedudukan dalam lingkungan pengaruh Rom, berbanding mencuba melepaskan diri daripada penguasaan. Dasar "pecah dan perintah" menyebabkan orang-orang taklukan menyerah secara sukarela kepada undang-undang Rom.

Menjelang 268 SM, orang-orang Rom telah menguasai kebanyakan Itali melalui rangkaian yang terdiri daripada sekutu, negara kota tertakluk, tanah jajahan, serta garison yang strategik. Pada masa itu, Rom bermula melihat pulau-pulau dan perdagangan kaya Laut Mediterranean di sebalik sana Itali.