Jelaskan Kritikan dari Sistem Westminster dalam bahasa melayu

Ahli-ahli Kabinet tidak mempunyai banyak kebebasan untuk tidak menyetujui secara aktif dengan dasar kerajaan, walaupun atas sebab-sebab yang produktif. Seorang ahli kabinet mungkin terpaksa meletakkan jawatan semata-mata untuk menentang satu aspek agenda kerajaan, walaupun mereka bersetuju dengan majoriti cadangan lain. Kabinet Westminster juga mempunyai kecenderungan untuk bersaiz sangat besar. Memandangkan kabinet adalah ketua organ kuasa dan pengaruh dalam kerajaan, ahli-ahli parlimen mungkin giat melobi untuk jawatan dalam kabinet sebaik sahaja parti mereka dipilih untuk berkuasa. Perdana Menteri, yang juga pemimpin parti, akan mempunyai kepentingan tinggi dalam mempromosi kebanyakan ahli-ahli ini dari parti mereka sendiri.

Kerajaan Westminster biasanya tidak mempunyai tradisi pengasingan kuasa yang sangat kuat, dalam amalan (selain daripada pemisahan antara badan eksekutif/perundangan dan badan kehakiman). Walaupun ketua negara, sama ada gabenor jeneral, raja, atau presiden, akan mempunyai kuasa nominal untuk "cek" orang-orang Perdana Menteri, dalam amalan biasa, individu-individu ini biasanya dianggap sebagai lebih sedikit daripada boneka yang dijangka tidak campur tangan secara aktif dalam politik hari-hari. Perdana Menteri di bawah mana-mana sistem Westminster mempunyai kebebasan yang mencukupi untuk melantik pelbagai jenis individu, seperti hakim, menteri-menteri kabinet, dan birokrat kanan lain.

Tetapi ia juga haris diingati bahawa perdana menteri dapat biasanya melakukan sebanyak pendapat orang ramai dan seimbangan keahlian parti parliment akan membuat mereka melakukannya. Dan ia adalah secara relatif jarang bahawa seorang perdana menteri akan mempunyai majoriti yang cukup besar untuk membatalkan pembangkang dari parti-parti yang lebih kecil; dalam amalan, kerajaan dalam kebanyakan sistem parlimen terdiri dari kerajaan campuran, dan perdana menteri seharusnya sentiasa membuat kerajaan campuran gembira.

Walau bagaimanapun, Perdana Menteri biasanya bergantung kepada pendapat awam dan ahli parti dalam parlimen. Dalam amalan, kerajaan di pelbagai pihak sistem konsosiasional, seperti Belgium atau Belanda, sentiasa terdiri daripada campuran, dan perdana menteri mesti memastikan rakan dalam pakatan gembira untuk mengekalkan sokongan mereka dalam undi percaya. Sebaliknya, di negara-negara dengan sistem dua parti yang kuat, seperti United Kingdom dan Australia, pakatan jarang berlaku kecuali apabila pihak ketiga memenangi kerusi Parlimen dengan bilangan yang luar biasa besar, atau semasa krisis nasional, apabila semua parti boleh diwakili dalam kerajaan untuk menggalakkan perpaduan negara.

Ancaman yang ditimbulkan oleh undi tidak percaya sering digunakan untuk membenarkan pihak perundangan untuk berdisiplin dalam sistem Westminster. Dalam usaha untuk memastikan kerajaan sentiasa mempunyai keyakinan majoriti dewan, budaya politik negara-negara Westminster sering membuatkan agar penggubal undang-undang sangat sukar untuk mengundi menentang parti mereka. Pengkritik berhujah bahawa ini seterusnya akan menjejaskan kebebasan dan kepentingan Ahli Parlimen (MP) dalam hari-hari menggubal undang-undang, menjadikan kabinet satu-satunya organ kerajaan di mana individu penggubal undang-undang boleh berazam untuk mempengaruhi keputusan kerajaan.

Dasar yang paling kanan atau utama akan dibuat di peringkat kabinet, tidak kira apa yang Ahli Parlimen boleh atau tidak boleh putuskan dalam jawatankuasa, dengan itu mengurangkan kekuatan jawatankuasa. Kuasa terbesar mereka selalunya adalah keupayaan untuk memaksa kerajaan mendedahkan maklumat tertentu.