Jabarkan Perkembangan dari Beksan Ronggeng dalam bahasa jawa

Tari ronggéng tumbuh lan berkembang ing daèrah Banyumas. Kasenian tradisi punika kadiri saking ronggéng (penari) lan peralatan gamelan calung (pring) ingkang kadiri saking gambang, gambang panerus, dhendhem, kenong lan gong ingkang sedayanipun dipundamel saking pring wulung (cemeng), menawi kendhang sami kaliyan kendhang ingkang  biasanipun. Setunggal klompok calung minimal buthuh pitung tiyang anggota kadiri saking panabuh gamelan lan ronggéng/lènggér. Antawisipun gerakan khas tarian ronggéng inggih punika gerakan géyol (goyang pinggul), gédhég (pacak gulu, goyang gulu), lan uncal sampur.

Ronggéng (tayub, lengger, ledhek) miturut sejarah, mitos, lan tradisi natè dados legénda lan dipunremeni dening masyarakat padésaan. Ing wiwit kalairanipun, tayub inggih punika ritual kanggé sesembahan demi kasuburan pertanian. Penyajian tayub dipunpitados nggadhahi kekiyatan sihir lan saged mengaruhi ing adicara sesembahan punika. Saking adicara  “bersih desa”, aparat desa ngajak warganipun nindakaken tarian ing sabin-sabin kaliyan ngarapaken kaberkahan punika medal saking prosesi ingkang sampun dipuntindakaken. Taneman dados subur lan masyarakat katulung saking malabahaya.

Tayub dados pusat kekiyatan penduduk desa kados babagan slametan utawi salat tahajud minangka kaum santri (Surur, 2003: 10). Lazimipun, tarian ronggéng dipunsuguhaken saking tiyang jaler lan tiyang estri ingkang nari sami-sami (ngibing). Tiyang jaler dipunsimbolaken minangka benih taneman ingkang siap tumbuh lan berkembang, menawi tiyang èstri minangka lahan ingkang siap dipuntanemi. Kairing kapitayan masyarakat kaliyan daya sihir tarian ronggéng, panyajianipun mboten malih ing sabin-sabin, nanging ngrambah ing dunya resèpsi khitanan utawi nikahan.