Jelaskan Paris dada dari Tristan Tzara dalam bahasa jawa

Tzara dadi salah sawijining èksperimen Dada, lan dhéwéké makarya bareng  karo Breton, Aragon, Soupault, Picabia utawa Paul Éluard. Penulis liya kang sesambungan karo Dada ing tahap kasebut ya iku Jean Cocteau, Paul Dermée lan Raymond Radiguet. Pagelaran kang dipentasaké dèning Dada asring dikembangaké kanggo mènèhi prinsip, Dada terus nggambaraké awaké dhèwé kanthi cara teka lan pariwara palsu, ngumumaké manawa bintang pilem Hollywood Charlie Chaplin bakal tampil ing panggung ing pertunjukan kasebut, utawa iku anggotané arep nyukur sirahé utawa rambut padha dipotong ing panggung. Ing conto liyané, Tzara lan kanca-kancané kuliah ing universitas populaire mapan ing ngarep para pekerja industri. Richter percaya, kanthi idèologi, Tzara nampilaké nihilistik lan anarkis Picabia (sing nggawe Dadais nyerang kabèh ideologi politik lan budaya), nanging iki uga nuduhake ukuran simpati tumrap kelas pekerja. Kagiyatan Dada ing Paris pungkasan nganakaké pagelaran Mac 1920 ing Théâtre de l'Œuvre, nampilaké maos sastra wujud gurit  saka Breton, Picabia, Dermée lan karya Tzara, La Première aventure céleste de M. Antipyrine ("Petualangan Swarga Pertama Pak. Antipirine "). Melodi Tzara, Vaseline symphonique ("Symphonic Vaseline"), kang mbutuhaké sepuluh utawa rong puluh wong wong surak "cra" lan "cri" bisa uga luwih kanggo  nglakokaké.

Prastawa Dada mung diweruhi ing Romania wiwit taun 1920.  Sejarawan tradisionalis, Nicolae Iorga, promotor Symbolist Ovid Densusianu, para modhèrn sistem liyane kang dijaga Camil Petrescu lan Benjamin Fondane kabèh gelem nrima minangka wujud seni nyata kang bener.  Sanajan dhèwéké ramé marga tradhisi, Vinea mbela saka subversif kritik kang dadi prekara luwih serius, lan nolak desas-desus nyebar yen Tzara tumindak dadi agèn pengaruhé kanggo Kuwasa Pusat sajroné prang. Eugen Lovinescu, editor Sburătorul lan salah sawijining pesaing Vinea ing adegan modhèrnis, ngakoni pengaruh kang ditindakaké dèning Tzara marang para penulis avant-garde kang luwih enom, nanging nganalisa karyané mung sedhela, nggunakaké conto minangka salah sawijining puisi pra-Dada, lan nggambaraké dèwéké minangka nyengkuyung "ekstremisme" sastra.