Saya mau tau Owah-owahan tradhisi ulur-ulur dari Tradhisi Ulur-Ulur. Jelaskan dalam bahasa jawa

Owah-owahan kang ana sajrone tradhisi dianggep samubarang sing wis lumrah kedaden. Wujud owah-owahan bisa ana ing ubarampe, lan saperangan kegiyatan sing ditumindakake. Ubarampe kang ana sajrone tradhisi ya iku tumpeng utawa ambeng, ubarampe iki arupa sega dibentuk kaya gunung lancip lan diubengi karo lawuh-lawuh lan sabubare adicara banjur dibuntel godhong jati Ian digawa mulih, amarga masarakat jaman biyen nduweni kapercayan yen tumpeng kasebut kudu digawe saka encek. Encek ya iku wadhah sing digawe saka wit gedhang lan pring. Kuwi nduwe makna dhewe. Hananging saiki luwih modern, digunakake barang-barang saka wadhah sing digawe saka pabrik. mula ora ribet nggawe wadhah-wadhahan maneh.

Babagan ubarampe ngenani maesagung, Ubarampe liyane, kaya dene jajanan pasar kang digawe nalika adicara tradhisi, ing jaman biyen ubarampe jajan iki akehakehe nggawe dhewe kaya dene, nagasari, lemet, cucur lan sapitumte. Lumahe jajan jaman biyen isih dibuntel nganggo godhong gedhang. Beda karo jaman saiki jajan wis dibuntel nganggo plastik amarga luwih praktis lan ora ribet, uga jajan saiki wis akeh didol ana ing pasar, saengga para warga Desa Dahor ora angel-angel golek lan gawe jajan. Ubarampe iki ora tau ditinggalake nalika adicara Tradhisi ulur-ulur dilaksanakake ya iku pala pendhem. Jaman biyen pala pendhem isih akeh amarga ing Desa Sawo akeh-akeh para kadang tani, dadi para tani isih nandur pala pendhem dhewe. Banjur jaman kang wis saya maju iki pala pendhem wis arang dipethuki, saengga nalika adicara ditindakake akeh para pawongan kang tuku ana ing pasar, nanging uga ana wong kang ora nggawa pala pendhem. Babagan ubarampe ngenani maesagung, ubarampe liyane ngenani burat wangi lan dupa. Kaloro ubarampe kasebut jaman biyen nganti jaman saiki isih ana, hananging sing mbedakake jaman biyen burat wangi saliyane tuku ana ing pasar uga ditambahi methik dhewe ana ing ngomah, nanging saiki burat wangi masarakat Desa Sawo padha tuku ana ing pasar. banjur ngenani dupa iki jaman biyen lan saiki isih tetep padha nanging biyen akeh panggonan kang diwenehi dupa, saiki Panggonan tartamtu kang diwenenehi dupa amarga ana pangaribawa saka masarakate kang dominan agama Islam.

Tata laku sing ngalami owah-owahan ya iku salah sijine nalika persiyapan. Jaman mbiyen nggunakake panggonan saanane. Ana papan sing wis cumawis, lumakune tradhisi disiyapake kanthi rinci, ana terop lan papan parkir. Mbiyen ora ana arak-arakan, supaya bisa dadi rejane adicara ditambah arak-arakan. Arak-arakan kasebut disengkuyung dening akeh pihak kalebu pamarentah, uga para seniman-seniman sing ana ing Tulungagung kanthi busana sing luwih megah. Lumakune tradhisi sing mbiyen mung dilakoni sedina esuk nganti sore. Dene saiki, adicara kasebut lumaku kanthi suwe, tradhisi bisa dawane nganti telung dina. Babagan kasebut dijalari amarga rasa pengeni masarakat nyengkuyung, lumantar cara dhewe-dhewe. Tradhisi iki bisa suwe amarga akeh kesenian-kesenian sing ngrembaka ing Tulungagung coba ditepangake marang masarakat, mula malih dadi suwene tradhisi.