Gw mau tau Sajarah dari Nini Thowong. Jelasin dalam bahasa jawa

Nini thowong dicuplik saka tembung basa Jawa yaiku nini utawa mbah wèdok lan thowong kang artine kothong. Saka tembung iku nini thowong yaiku wong wadon sepuh (roh alus) kang lumebu ana ing njero bonékah. Ana uga kang ngarani nini thowong kanthi tembung thothokerot. Tembung thothok maknane yaiku atos, kuat, lan sekti. Ing papan liyane nini thowong diarani Nini Thowok, Nini Endhok, Nini Dhiwut, Jailangkung, Cowongan, lan sak panunggalane.

Kagunan nini thowong wus ngrembaka nalika Panembahan Senapati dadi ratu ing Mataram. Nalika dadi ratu ing Mataram, Panembahan Senapati kang babaran tapa ing tempuran kali Oya lan kali Opak ngaso ing Pundong. Panembahan Senapati ing wektu iku nyamar dadi briman lan ndelok bocah-bocah kang dolanan bonékah ing wayah padhang bulan. Panembahan Senapati kang ngelak banjur njaluk unjukan marang bocah-bocah mau, nanging ora diwenehi. Panembahan Senapati banjur lunga saka papan iku. Bonékah kang digunakake dolanan bocah-bocah iku mau banjur obah nututi lakune Panembahan Senapati tumuju pinggir kali. Nanging Panembahan Senapati banjur ngilang saka papan iku. Bonékah kang mau obah terus banjur anteng.

Nini thowong ing Kabupaten Bantul ana ing 2 dhusun, yaiku dhusun Grudo lan Candran. Ing Grudo, kagunan iki isih njaga cara tradhisional. Nanging ing Candran nini thowong dadi seni kanggo wisata. Nini Thowong ing Grudo isih migunakake cara nglebokke roh alus ing bonékah ana ing kuburan. Ing Candran cara nglebokke roh alus wus ora dinggo maneh lan dadi kagunan kanggo wisata.

Nini thowong ing Dhusun Grudo, Desa Panjangrejo, Kapanewon Pundong, Kabupaten Bantul, wiwit saka taun 1938. Nalika semana piranti-piranti kang digunakaké isih sak anané kaya kendhang lan gong kanggo ngiringi kagunan iki. Nini thowong digawè dening Udiseda banjur diwarisaké dening Marto, sabanjure Asto, lan saiki diwarisaké dening Paèran.