Gw mau tau Anané Paprangan Kurukshetra dari Perang ing Kurukshetra. Jelasin dalam bahasa jawa

Paprangan Kurukshetra iku dadi puncaké Mahabharata, wiracarita paprangan Dinasti Kuru minangka titik séntralé. Parebutan panguwasan kang dadi jalaran perang iki, amarga putra-putrane Dretarastra ora gelem nyerahake singgasana krajan Kuru marang seduluré kang tuwa dhéwé, yaiku Yudistira, salah sawijiné Pandawa.Jeneng Kurusetra kang dadi panggonan paprangan iki duwé teges "daratan Kuru", utawa Dharmakshetra lan "daratan keadilan". Lokasi iki dipilih kanggo paprangan amarga dianggep suci déning umat Hindhu. Dusa-dusa apa waé yèn kelakon ana ing kana mesti bakal diampuni ing laladan kana.

Ing kitab Mahabharata dijelasna manawa pangéran Dretarastra kang wuta awit lair kapeksa nyerahaké takhta krajan Kuru kang punjer papréntahané ing Hastinapura marang adhiné, Pandu, sanajan dhèwèké anak mbarep. Pandu duwé putra lima kang misuwur déning sebutan Pandawa, lan Yudistira kang mbarep. Sawisé Pandu ora ana, Dretarastra nggantèni dadi Raja tekan anaké Pandu kang pambarep diwasa.

Para Kurawa, mligi Duryudana, duwé ambisi arep nguwasani Dinasti Kuru. Nanging ambisi mau ora bisa kelakon amarga kang luwih patut dadi ratu yaiku Yudistira. Kanggo minangka ambisiné, Duryudana terus golèk cara kanggo nyingkiraké Yudhistira lan para pandhawa, dhèwèké uga duwé karep matèni para pandhawa. Nanging para pandhawa slamet saka usaha Kurawa kang arep matèni Pandhawa amarga olèh panjurung saka Arya Widura lan Kresna kang isih kalebu pakné cilik.

Sawisé gagal matèni Pandhawa banjur Kurawa duwé rencana liya. Kurawa ngajak Pandhawa dolanan dadu, kanthi syarat kang kalah kudu metu saka krajan nganti telulas taun. Dolanan dadu iku disetel licik déning Kurawa kang njalari pandhawa kalah. Sadurungé Pandhawa dibuwang, Dretarastra janji arep nyerahaké krajan marang Yudhistira amarga dhèwèké iku minangka aak pambarep wangsa Kuru.

Sawisé telulas taun, padha karo janjiné Pandhawa duwé hak njaluk manèh krajan Astina. Nanging Duryodana ora gelem menehake Krajan manèh, sanajan kaya mangkono Yudhistira lan adhi-adhiné isih bisa sabar. Minangka Pengeran, Pandhawa krasa yèn dhèwèké duwé hak lan wajib mèlu ana ing urusan administrasi krajan, banjur Pandhawa njaluk lima désa. Nanging Duryudana gumbedhe ora gelem mènèhi sanajan sakpucuk dom. Kuwi kang dadi sebab anané paprangan amarga Pandhawa wis kentekan sabar.Pandhawa minangka pangeran kudu lan duwé hak ana ing administrasi pamerentahan

Sebagai seorang pangeran, Pandawa merasa wajib dan berhak turut sarta dalam administrasi papréntahan, maka mereka meminta lima buah désa saja. Tetapi Duryodana sombong dan berkata bahwa ia tidak bersedia memberikan tanah kepada para Pandawa, bahkan yang seluas ujung jarum pun. Jawaban itu membuat para Pandawa tidak bisa bersabar lagi dan perang tak bisa dihindari. Di pihak lain, Duryodana pun wis mengharapkan peperangan.