Jelaskan Anané Gègèr Pacinan dari Gègèr Pacinan dalam bahasa jawa

Ing kalamangsa wiwitan kolonialisasi Indhiya Nèderlan, akèh wong Tionghoa didadèkaké tukang yasan nalika yasa kutha Batavia ing pinggir Sagara Jawa; uga ana kang dadi bakul, buruh pabrik gula utawa duwé toko.  Tumindak dol tinuku Indhiya Nèderlan lan Tiongkok, kang punjeré ing Batavia, nguwataké ékonomi lan imigrasi wong Tionghoa menyang Tanah Jawa. Cacahé wong Tionghoa ing Batavia taun 1740 ana punjul 10.000 wong, èwonan manèh omah ing jaban kutha. Pamaréntah kolonial Walanda majibaké wong-wong Tionghoa nduwé layang idhèntifikasi, lan wong kang ora duwé layang bakal dibalèkaké menyang Tiongkok.

Kawicaksanan dhéportasi diketataké ing taun 1970-an, sawisé ana wabah malaria kang ndadèkaké èwonan wong mati. Gubernur-Jendral Dirk van Cloon. Miturut sejarawan Indonésia Benny G. Setiono, epidemik iki bebarengan karo mundhaké rasa cubriya lan duwé endhem-endheman (dendam) marang ètnis Tionghoa, kang cacahé saya akèh lan saya sugih.  Akibaté, Komisaris Urusan Orang Pribumi Roy Ferdinand, manut pakoné Gubernur-Jendral Adriaan Valckenier, mutusaké yèn tanggal 28 Juli 1740 warga Tionghoa kang ora resmi arep di dhéportasi menyang Zeylan (saiki Sri Lanka) lan dipeksa dadi tani kayu legi. Wong Tionghoa kang sugih diperes panguwasa Walanda lan diancem arep di dhéportasi; Stamford Raffles, ahli sajarah saka Inggris lan ahli sajarah Jawa, nyathet yèn wong Walanda diwènèhi pangertèn Kapitan Cina (pemimpin ètnis Tionghoa kang ditemtokaké Walanda) kanggo Batavia, Ni Hoe Kong, supaya ndhéportasèkaké kabèh wong Tionghoa kang nganggo klambi ireng utawa biru, sebab kang nganggo klambi kaya mangkono kang wong ora nduwé.  Ana uga désas-desus yèn wong sng dirim menyang Zeylan ora tekan Zeylan nanging dibuwang ing sagara,  utawa wong-wong iku mati nalika nggawé ontran-ontran ing kapal. Anceman dhéportasi iki ndadèkaké wong Tionghoa bingung, lan akèh buruh kang malih ora nyambut gawé.

Sawetara iku wong Batavia (Batawi) asli dadi mèlu sujana marang wong Tionghoa. Sing ndadèkaké tambah sujana ya iku masalah ékonomi, wong pribumi mlarat déné wong Tionghoa sugih-sugih.  Sejarwan Walanda A.N. Paasman ngandaraké manawa wong Tionghoa iku kaya wong Yahudiné Asia., Sejatiné ora kabèh wong Tionghoa iku sugih, ana uga kang mlarat ya iku kang dadi buruh pabrik gula. Wong Tionghoa kang sugih duwé pabrik lan dadi tambah sugih amarga dol tinuku, uga dhistribusi arak, ombenan saka molase lan beras.  Nanging panguwasa Walanda nemtokaké rega gula kang ndadèkaké resah. Akibaté rega gula ing donya mudhun, disebabaké ekspor gula menyang Éropah mundhak  indhustri gula ing Indhiya Nèderlan banjur rugi. Tekan taun 1740, rega gula ing pasar global  tikel loro saka rega taun 1720 nganti taun 1740. Amarga gula dadi salah sawijining èkspor Indhiya Nèderlan, nagara jajahan iku ngalami krisis finansial.

Awité anggota Dhéwan Hindhia () nganggep yèn wong Tionghoa ora bakal nyerang Batavia, lan kawicaksanan kang luwih tegas bab ngatur wong Tionghoa, ditentang fraksi kang kapimpin déning mantan gubernur Zeylan Gustaaf Willem baron van Imhoff, kang bali menyang Batavia taun 1738. Nanging, katurunan wong Tionghoa tekan ing piggiran Batavia, lan tanggal 28 September Valckenier lan anggota dhéwan rapat darurat. Ing rapat iku, Valckenier mréntah supaya ontran-ontran  kang asalé saka wong Tionghoa bisa diaké kanthi kakerasan.  Nanging kaputusan iku ditentang déning fraksi van Imhoff; Vermeulen (1938) kang duwé panemu kategangan rong fraksi iku duwé peranan ing pambantéan.

Tanggal 1 Oktober wengi wong-wong Tionghoa wis padha kumpul ing ngarep gedhong Batavia, wong-wong Tionghoa ngamuk amarga omongané Valckenier limang dina kapungkur. Nanging sawisé matèni sersan keturunan Bali ing wates kutha, dhéwan mutusaké kanggo nambah prajurit kang njaga kutha. Rong golongan saka wong Éropah lan kuli pribumi dikirim menyang pos penjagaan sisih kidul lan wétan Batavia  banjur rencana perang digawé.