Jelaskan Sejarah sabuk astéroid dari Sabuk astéroid dalam bahasa jawa

Ing taun 1596, Johannes Kepler prédhiksi "Antarané Mars lan Jupiter, iku ana papan planèt" ing Mysterium Cosmographicum . Nalika nganalisa data Tycho Brahe, Kepler mikir manawa ana celah sing gedhè banget antarané orbit Mars lan Jupiter. Ing cathetan dhasar anonim terjemahan 1766 saka Contemplation de la Nature saka Charles Bonnet, astronom Johann Daniel Titius saka Wittenberg  nyathet pola sing jelas ing tata letak planèt-planèt, sing saiki dikenal minangka Titius -Undang Hukum. Yèn ana sing miwiti urutan angka ing 0, mula 3, 6, 12, 24, 48, lan liya-liyane, tikel kaping pindho, lan ditambahaké papat kanggo saben nomer lan dibagi 10, iki ngasilaké cedhak radiasi orbit planèt-planèt dikenal minangka diukur ing Unit astronomi mbebasaké kanggo "planèt ilang" (padha karo kanggo 24 ing urutan) antarané orbit Mars (12) lan Yupiter (48). Ing cathetan ngisor, Titius mratelakaké "Nanging apa Arsitek Lord ngiwa ruang kasebut kosong? Ora babar pisan."  Nalika William Herschel nemokaké Uranus ing taun 1781, orbit planèt iki cocog karo ukum kasebut kanthi sampurna, saengga para astronom nyimpulaké manawa ana planèt ing antara orbit Mars lan Yupiter.

Ing tanggal 1 Januari 1801, Giuseppe Piazzi, ketua astronomi ing Universitas Palermo, Sisilia, nemokaké obyèk obah cilik ing orbit kanthi radius sing diprediksi pola iki. Dhèwèké diarani "Ceres", sawisé dewi Roma panen lan pelindung Sisilia. Piazzi wiwitané yakin bisa dadi komet, nanging koma ora ana tegese yaiku planèt. Mulasaka pola kasebut ing ndhuwur, prakiraan sumbu semi-utama kabeh wolung planet nalika semana (Merkurius, Venus, Bumi, Mars, Ceres, Jupiter, Saturnus lan Uranus).

Miturut iku, ing taun 1802, William Herschel nyaranaké supaya dilebokaké ing kategori sing kapisah, dijenengi "astéroid", sawisé jeneng Yunani asteroeides, tegese "kaya lintang". Ing taun 1807, investigasi luwih lanjut nuduhaké rong obyèk anyar ing wilayah kasebut: Juno lan Vesta . Pembakaran Lilienthal ing perang Napoleon, ing ngendi awak kerja utama wis rampung, penemuan periode pertama iki.

Sanajan koin Herschel, sajrone pirang-pirang dekade, isih praktik umum kanggo nyebut obyèk kasebut minangka planèt  lan menehi prefiks jenenge kanthi nomer sing makili urutan panemuan: Ceres, 2 Pallas, 3 Juno, 4 Vesta. Nanging, ing taun 1845 para astronom ndeteksi obyèk kaping lima ( 5 Astraea ) lan, ora suwé sawisé iku, obyèk-obyèk anyar ditemokaké kanthi laju. Cacah ing antarané planèt dadi saya rumit. Pungkasane, dhèwèké mudhun saka dhaptar planèt (kaya sing disaranaké pisanan dening Alexander von Humboldt ing wiwitan taun 1850-an) lan pilihan nomenklatur Herschel, "astéroid", kanthi bertahap digunakake. Panemuan Neptunus ing taun 1846 nyebabaké diskriminasi ukum Titius – Bode ing paningalan para ilmuwan amarga orbit kasebut ora ana cedhak karo posisi sing dipredhiksi. Nganti saiki, ora ana panjelasan ilmiah babagan hukum kasebut, lan konsensus para astronom nganggep kasebut minangka kebetulan.

Satus astéroid wis ditemokaké ing pertengahan taun 1868, lan ing taun 1891 introduksi astrofotografi dening Max Wolf nyepetaké tingkat panemuan isih luwih dawa. Gunggunge 1.000 astéroid ditemokaké ing taun 1921, 10.000 taun 1981, lan 100.000 ing taun 2000. Sistem survei astéroid modern saiki nggunakaké cara otomatis kanggo nemokaké planèt cilik anyar kanthi jumlah saya mundhak.