Saya mau tau Asil dari Gègèr Pacinan. Jelaskan dalam bahasa jawa

Akèh Sejarawan kang nyathet yèn 10.000 wong Cina kang ana ing kutha Batavia dipatèni. Watara 600 nganti 700 omah diobong lan dijarah.  Vermeulen nyatet yèn 600 wong Tionghoa slamet, déné sejarawan Indonésia A.R.T. Kemasang nyathet 3.000 jiwa kang slamet. Déné Sejarawan Tionghoa-Indonésia Benny G. Setiono nyathet yèn 500 tahanan lan pasin rumah sakit dipatèni, déné jumlah wong kang slamet 3.431.  Sawisé ontran-ontran iki banjur ana kalamangsa kang rawan ana ing pulo Jawa, ya iku pambantéan marang warga Cina. Ing Semarang taun 1741, ing Surabaya lan Gresik.Minangka dadi salah sawijining syarat kanggo nglereni ontran-ontran, kabèh wong Batavia keturunan Tionghoa dipindhahaké menyang pacinan ing cedhak wates kutha Batavia, kang saiki dadi Glodok. Iki maraaké wong Walanda gampang ngawasi wong Tionghoa.  Kanggo lunga saka pacinan, wong Cina mbutuhake tikèt mirunggan.  Nanging taun 1743, wis ana atusan bakul Tionghoa kang bakulan ana ing Batavia.  Wong Tionghoa liya dipanggedhèni déning Khe Pandjang ngungsi menyang Jawa Tengah, wong-wong Tionghoa nggabung mèlu widyabala kang dipanggedhèni déning Sultan Mataram, Pakubuwana II. Sanajan perang wis rampung taun 1743,  nanging sasuwéné 17 taun isih ana konflik ing Jawa. Tanggal 6 Dhésèmber 1740 van Imhoff lan 2 anggota Dhéwan Hindhia ditangkep amarga dituding mbangkang karo Valckenier lan tanggal 13 Januari 1741, wong-wong mau dikirim menyang Walanda nganggo kapal kang béda; tekan Walanda tanggal 19 September 1741. Ing Walanda, van Imhoff ngyakinaké Heeren XVII, kang nyekel saham utama VOC, yèn Valckenier kang marakaké ana ontran-ontran ing Batavia, uga sesorah kang judhulé "Consideratiën over den tegenwoordigen staat van de Ned. O.I. Comp." ("Pertimbangan amarga Kaanan Mutakhir ing Indhiya Nèderlan") tanggal 24 November. Akibat saka sesorah mau, van Imhoff lan anggota dhéwan liya dibébasaké ska tuntutan. Tanggal 27 Oktober 1742, van Imhoff dikirim manèh menyang Batavia nganggo kapal Hersteller dadi Gubernur Jenderal Indhiya Nèderlan kang anyar. Dhèwèké tekan Batavia tanggal 26 Mèi 1743.

Valckenier olèh layang yèèn dhèwèké arep digantèkaké déning van Imhoff dadi gubernur Jendral taun 1741; versi liya ya iku Heeren XVII ngganti Valckenier minangka ukuman akibat kakean ngekspor gula ora kopi taun 1739, kang ndadèkaké VOC rugi. Nalika Valckenier olèh surat iku, van Imhoff isih ing dalan arep menyang Wakanda. Valckenier lunga saka Indhiya Nèderlan tanggal 6 November 1741, sawisé milih Johannes Thedens dadi gantiné tekan van Imhoff bali menyang Batavia. Tanggal 25 Januari 1742 dhèwèké tekan Cape Town nanging ditangkep lan diselidiki déning Gubernur Hendrik Swellengrebel saka prentahé Heeren XVII. Valckenier dikirim manèh menyang Batavia Agustus 1742, dhèwèké ditahan ing Benteng Batavia, telung sasi banjur digugat marang pirang-pirang tuntutan kalebu tuntutan Gègèr Pacinan.  Maret 1744, dhèwèké disalahké lan dituntut ukuman mati lan bandhané disita.  Dhésèmber 1744, Valckenier gawé tetélan kanggo mbela awake dhéwé.  Valckenier njaluk luwih akèh bukti marang Walanda, nanging séda ing Tahanan tanggal 20 Juni 1751, sadurungé penyelidikané rampung. Ukuman mati dibatalaké taun 1755. Vermeulen ngomong yèn ukuman Valckenier ora adil amarga mung saka amarahé wong Walanda.  Kuwi mau banjur diakoni kanthi resmi, sebab taun 1760, anaké Valckenier, Adriaan Isaäk Valckenier, olèh ganti rugi 725.000 gulden.

Produksi gula ing Batavia mudhun akèh sawisé ontran-ontran, amarga wong Tionghoa kang biyèn ngurusi wis padha mati utawa ilang. Industri iku wiwit turun kanthi drastis setelah pambantéan, sebab banyak orang Tionghoa yang dulu mengurus indhustri tersebut wis terbunuh atau hilang. Industri tersebut wiwit maju manèh sawisé Gubernur Jenderal van Imhoff "mengkolonisasi" Tangerang. Awalé dhèwèké nduwé maksud supaya wong kang asalé saka Walanda tetanèn ana kana; dhèwèké duwé panemu yèn wong Walanda kang ana ing Batavia iku males-males. Nanging dhèwèké ora bisa narik wong anyar amarga pajeg Indhiya Nèderlan dhuwur banget, banjur dhèwèké kapeksa adol lemah karo wong Walanda kang ana ing Batavia. Sing duwé lemah mau ora olèh ngerjakaké lemahé, banjur lemahé disewakaké marang wong Tionghoa.  Produksi gula mundhak manèh sakwisv iku, nanging lagi taun 1760-an produksi gula padha karo taun 1740-an, sakwisv iku produksinv wiwit kurang manèh.  Jumlah pabrik gula uga saya sithik. Taun 1710 ana 131 pabrik, nanging taun 1750 mung 66 pabrik.