Gw mau tau Asal-Usul dari Padusan. Jelasin dalam bahasa jawa

”Masyarakat adalah kesatuan hidup manusia yang berinteraksi menurut suatu sistem adat istiadat tertentu yang bersifat kontinu dan yang terikat oleh suatu rasa identitas bersama” (Koentjaraningrat, 2000:146). Indonesia nduwèni manéka warna kabudayan sing pepak, kang negara liya ora duwé. Kabudayan sing manéka warna mau kaya ta agama, sosial, budaya, tradhisi, lsp. Salah sawijining lingkup budaya kang manéka warna yaiku minangka nyambut sasi pasa utawa ramadhan. Kaya sing ditindakaké ing masyarakat jawa kang isih nguri-uri tradhisi sing wis pirang-pirang abad suwéné ditindakaké nganti saiki. Tradhisi mau diarani "padusan", kang ditindakaké setaun pisan saben arep pasa.

Istilah padusan saka tembung "adus" kang biasané ditindakaké sedina sadurunge pasa. Ancasé padusan yaiku ngresiki samubarang regetan sing ana ing awak lan ing sajroning manah, saéngga minangka lagi pasa ing kahanan resik jasmani lan rohaniné. Padusan bisa ditindakaké ana ing kali, kolam renang, utawa bisa ing kamar mandi, lan biasane ditindakaké massal. Déné sing utama minagka sasi ramadhan yaiku iman, ikhlas, lan temen anggoné njaga awak kang suci. Ana wong saka masyarakat ing tlatah jawa nduwéni panemu yén ra mathuk rasané miwiti sasi pasa tanpa padusan. Padusan wis dadi adat taunan sadurungé pasa, ora mung tumindak ing padinan. Ana uga sing nduwéni panemu yén nindakaké padusan iku wajib.

Tradhisi kang dadi salah sawijining bentuk kabudayan bangsa sing isih dilestarikaké lan nduwèni surungan sing kuat, yaiku paninggalan budaya sing bisa mènèhi corak khas dening budaya bangsa. Kaya ta ritual padusan lan lakuné pasa sejatiné wis ana awit ajaran Islam durung melbu ing Jawa. Nalika zaman Majapahit, para ksatria, pujangga, brahmana, lan empu biasa nindakaké kanthi ancas ndadékaké awak sing suci. Saka fisik tradhisi padusan pancèn ora islami nanging tradhisi iki adhopsi peninggalan kabudayan Hindu & Buddha. Ananging merga jasané para Wali Sanga sing bisa ndadékaké adat jawa kanthi nafas Islam nyawiji. Ing désa, tradhisi adat jawa sing isih diuri-uri maknané simbolis marang para leluhur, sapada, utawa Sang Hyang Widi.