Jabarkan Keraton Banten dari Sujarah Maritim Nuswantara dalam bahasa jawa

Keraton Banten yaiku keraton kang wigati kanggo dedagangan lan lelayaran. Manèh nalika Islam lumebu ing Banten, Sunan Gunung Jati kang ndhasari kanggo ngrembakané agama Islam lan kanggo dedagangan wong-wong Islam. Kanggo mbantu kridha kasebut Banten oleh panjurung saka keraton Demak lan banjur ngislamké Jawa Kulon  kanthi ngrebut palabuhan Sundha ing taun 1527, kutha palabuhan kasebut salin jeneng dadi Jayakarta.

Keraton Banten duwé pasar agung kang mapan ing jaban témbok kutha sisih wétan cerak laut. Taun 1600, pasar iki digandhok kanggo bakul gedhé lan bakul cilik, lokal lan internasional, lanang lan wadon, lan kabutuhan padinan utawa kabutuhan kang asalé saka paran. Bakul-bakulé saka Portugis, Arab, Turki, Cina, Keling, Pegu, Melayu, Benggala, Gujarat, Malabar, lan Abesinia. Barang-barang kang didol kaya ta beras, sayuran, woh-wohan, gula, iwak, daging lan papan kanggo adol kéwan ingon, sandhangan, mrica, cengkèh, lan pala, gegaman, bekakas, lan barang saka logam. Pasar kasebut uga dirèh déning panggedhé palabuhan kang ngadali pangadilan kang atut runtut kanggo ngrampungaké gèsèhing dedagangan.

Papréntahan Banten dicepeng déning Fatahilah, déné laladan Cirebon dipasrahaké marang anaké, Pangéran Pasaréan. Ing taun 1522 Pangéran Pasaréan surud, Fatahilah dhéwé budhal mentang Cirebon kanggo ngerèh papréntahan, sawisé Banten dipasrahaké marang anaké manèh kang jenengé Hasanuddin. Taun 1600 Banten menangi jaman kuncarané. Saben bakul kang arep tuku utawa adol mrica mesthi mara menyang Banten. Banten dadi punjer dedagangan kanggo mrica saka Banten, saka Lampung utawa cengkèh lan pala saka Maluku. Munduré Banten dumadi ing jaman Sultan Abdulmufachir jalaran Batavia saya gedhé lan cawé-cawéné Walanda. Lumrah manawa Banten tansah memungsuhan kalawan Walanda.