Gw mau tau Sejarah Mineralogi dari Mineralogi. Jelasin dalam bahasa jawa

Panulisan awal babagan mineralogi, utamané ing batu permata, asale saka Babilonia kuno, jagad Yunani-Romawi kuno, Tiongkok kuno lan abad pertengahan, lan teks Sanskerta saka India kuno lan jagad Islam kuno.  Buku-buku babagan topik kasebut kalebu Naturalis Historia saka Pliny the Elder, sing ora mung nggambaraké macem-macem mineral nanging uga nerangaké akèh sifat, lan Kitab al Jawahir (Book of Precious Stones) dening ilmuwan Persia Al-Biruni . Spesialis Renaisans Jerman Georgius Agricola nulis karya kayata De re metallica ( On Metals, 1556) lan De Natura Fossilium ( On the Nature of Rocks, 1546) sing miwiti pendekatan ilmiah kanggo subjek kasebut. Panaliten ilmiah sistematik babagan mineral lan batuan dikembangaké ing Eropa Renaisans.  Sinau modern mineralogi didhasaraké ing prinsip kristalografi (asal usul kristalografi geometris, bisa dideleng manéh menyang mineralogi sing ditindakaké ing abad kaping wolulas lan sangalas) lan kanggo panélitian mikroskopis babagan watu kanthi panémuan mikroskop ing abad kaping 17.

Nicholas Steno sepisanan ngetrapaké angger-angger saka sudhut antarmuka (uga dikenal minangka hukum kristalografi pisanan) ing kristal kuarsa ing taun 1669.   Iki banjur digawé umum lan diadegaké kanthi eksperimen dening Jean-Baptiste L. Romé de l'Islee ing taun 1783.  René Just Haüy, "bapak kristalografi modern", nuduhaké manawa kristal iku periodik lan negesaké manawa orientasi rai kristal bisa ditulis nganggo angka sing rasional, amarga mengko dienkode ing indeks Miller.   Ing taun 1814, Jöns Jacob Berzelius ngenalaké klasifikasi mineral adhedhasar kimia tinimbang struktur kristal.  William Nicol nggawé prisma Nicol, sing polarisasi cahya, ing taun 1827 – 1828 nalika sinau kayu fosil; Henry Clifton Sorby nuduhaké manawa bagean mineral sing tipis bisa diidentifikasi kanthi sifat optik kanthi nggunakaké mikroskop polarisasi .     James D. Dana nerbitaké edisi pertama A System of Mineralogy ing taun 1837, lan ing edhisi sabanjure ngenalaké klasifikasi kimia sing isih dadi standar.     Difaksi sinar-X dituduhaké dening Max von Laue ing taun 1912, lan dikembangaké dadi alat kanggo nganalisis struktur kristal mineral dening tim bapak / putra William Henry Bragg lan William Lawrence Bragg .

Paling anyar, kanthi majune teknik eksperimen (kayata difraksi neutron ) lan kekuwatan komputasi sing kasedhiya, sing terakhir nggawé simulasi skala atom sing akurat banget tumrap prilaku kristal, ilmu kasebut nggunakaké cabang kanggo nimbang masalah sing luwih umum ing bidang kimia anorganik lan fisika negara solid . Nanging, tetep fokus ing struktur kristal sing umume ditemokaké ing mineral sing mbentuk rock (kayata perovskit, mineral lempung lan silikat  ). Utamané, lapangan kasebut nggawé kemajuan gedhe ing pangerten babagan hubungan antara struktur skala atom mineral lan fungsine; ing alam, conto sing misuwur yaiku pangukuran lan prediksi sing akurat babagan sifat elastis mineral, sing nyebabaké wawasan anyar babagan prilaku seismologis batuan lan diskontinuitas sing ana gandhengané karo jero ing seismogram jubah Bumi . Kanggo tujuan kasebut, nalika fokus ing hubungan antara fenomena skala atom lan sifat makroskopik, ilmu mineral (kaya umume dingerteni) nampilaké luwih akèh tumpang tindih karo ilmu bahan tinimbang disiplin liyané.