Jelaskan Sejarah dari Sundang dalam bahasa jawa

Dikenalake dening Mahisa Anabrang, sawijining perwira kerajaan Singasari sing bernaung dening panji Majapait sasampunipun matine Prabu Kertanagara raja terakhir karajan Singasari, nggabungake ilmu bela diri teknik telikungan / patahan karo senjata tajam.

Sundang yaiku panggabungan saka seni bela dhiri Singasari lan Dharmasraya banjur diterapake kanthi dhukungan saka loro senjata tajem ing wangun pedhang ing tangan kiwa sing disebut Sundang lan keris ing tangan tengen sing disebut Taji .  Konsep iki ora kanggo nyegah nanging nyusupake wilayah pertahanan lawan ing sisih paling lemah.

Sajarah nyatakake kawruh iki kanthi banget , amarga serangan-serangan kasebut dumadi miturut unsur-unsur alam semesta sing nyatakake.  A Ranggalawe , sing dikenal kanthi cukup, kudu nyerah kanthi bangkekan awak ing pertengahan kali nglawan Mahisa Anabrang .  Kekejeman ilmu iki yaiku yen ora bisa mandheg sadurunge mungsuh dijajah, dheweke bakal mili kaya banjir sing ora bisa ditemtokake.

Sawise bali saka Mahisa Anabrang , kawruh iki diwenehi warisan dening putrane Mahisa Teruna, uga dikenal minangka Adityawarman, raja Kerajaan Dharmasraya .  Iku saka prajurit Dharmasraya sing Sundang Majapahit berkembang dadi Kapuloan Riau , Bugis , Wajo , Semenanjung Malaya menyang Sulu ( Filipina ).

Saka macem-macem wilayah sing diwenehake, dheweke nduweni sifat-sifat karakter sing artine martial arts Sundang, yaiku ana ing tali keris lan pedhang (amarga loro-lorone senjata bisa muter kanthi cepet lan ngganti peran)  Karajan Dharmasraya fokus ing seni gerak kesalahan, Bugis ngembangake pencak sarung, lan Sulu ing kecepatan reaksi (kali).  Nalika ilmu pengetahuan iki mandheg ing Nusantara, pasukan kerajaan Sulu isih ana kanggo berkembang ing wilayah Filipina sisih kidul nalika isih ngapusi jeneng Kali Majapahit.