Gw mau tau Asal-usul Nanotèknologi dari Nanotèknologi. Jelasin dalam bahasa jawa

Konsep-konsep sing nyebaraké nanotèknologi pisanan dibahas ing taun 1959 dening ahli fisika terkenal Richard Feynman ing ceramahé There's Plenty of Room at the Bottom, ing endi dheweke nerangaké kemungkinan sintesis liwat manipulasi langsung atom.

Tembung "tèknologi nano" pisanan digunakaké dening Norio Taniguchi ing taun 1974, sanajan ora dingerteni kanthi wiyar. Diilhami dening konsep Feynman, K. Eric Drexler nggunakaké istilah "nanotèknologi" ing bukune Engines of Creation: The Era Coming of Nanotechnology ing taun 1986, sing ngusulaké ide "assembler" skala nano sing bakal bisa nggawé salinan dhewe lan item liyané sing rumit kanthi sewenang-wenang kanthi kontrol atom. Uga ing taun 1986, Drexler dadi pendiri The Foresight Institute (sing wis ora ana gandhengané manéh) kanggo nambah kesadaran lan pangerten masarakat babagan konsep lan implikasi nanotèknologi.

Munculé nanotèknologi minangka lapangan ing taun 1980-an kedadéyan liwat konvergensi karya teoretis lan publik Drexler, sing ngembangaké lan nganakaké kerangka konseptual kanggo nanotèknologi, lan kemajuan eksperimen kanthi visibilitas dhuwur sing narik kawigaten kanthi wiyar babagan prospek kontrol atom saka prekara Ing taun 1980an, rong trobosan utama nyebabaké tuwuhing nanotèknologi ing jaman modern. Kaping pisanan, panémuan mikroskop tunneling scanning ing taun 1981 sing nyedhiyakaké visualisasi atom lan ikatan individu sadurunge, lan sukses digunakaké kanggo ngapusi atom individu ing taun 1989. Pangembang mikroskop Gerd Binnig lan Heinrich Rohrer ing Laboratorium Penelitian Zurich nampa Bebungah Nobel Fisika ing taun 1986.   Binnig, Quate lan Gerber uga nyipta mikroskop atom ing taun kasebut.

Kapindho, fullerene ditemokaké ing taun 1985 dening Harry Kroto, Richard Smalley, lan Robert Curl, sing bareng-bareng menang Hadiah Nobel Kimia taun 1996.   C 60 wiwitané ora kasebut minangka nanotèknologi; istilah iki digunakaké gegayutan karo karya sabanjuré karo nanotube karbon sing ana gandhengané (asring diarani tabung graphene utawa tabung Bucky) sing nyaranaké aplikasi potensial kanggo èlèktronik lan piranti skala nano. Panémuan nanotube karbon umumé disebabaké Sumio Iijima saka NEC ing taun 1991,  Iijima menang Bebungah Kavli 2008 ing Nanosains.

Lapisan  dhasar nano prapatan logam-semikonduktor (M-S prapatan) transistor wiwitanipun ngajokakén dening A. Rose ing 1960, lan difabrikasi dening L. Geppert, Mohamed Atalla lan Dawon Kahng taun 1962.  Puluhan taun mengko, kemajuan tèknologi multiguna mbisakaké skala alat transistor èfèk medhia-oksida-semikonduktor (MOSFET) nganti level skala nano luwih cilik tinimbang dawa gerbang 20 nm, diwiwiti karo FinFET (transistor èfèk lapangan fin), MOSFET gerbang dobel, ora planar, telung dimensi. Ing UC Berkeley, tim peneliti kalebu Digh Hisamoto, Chenming Hu, Tsu-Jae King Liu, Jeffrey Bokor lan liya-liyané nggawé piranti FinFET dadi 17 proses nm ing taun 1998, banjur 15 nm ing 2001, lan banjur 10 nm taun 2002.

Ing wiwitan taun 2000an, lapangan kasebut nambah perhatian ilmiah, politik, lan komersial sing nyebabaké kontroversi lan kemajuan. Kontroversi muncul babagan definisi lan implikasi potensial nanotèknologi, sing conto saka laporan Royal Society babagan nanotèknologi.  Tantangan ditrapaké babagan kelayakan aplikasi sing dibayangaké dening para pendukung nanotèknologi molekuler, sing pungkasané ana debat publik antarané Drexler lan Smalley ing taun 2001 lan 2003.

Sawetara iku, komersialisasi produk adhedhasar kemajuan tèknologi skala nano wiwit berkembang. Produk kasebut diwatesi mung kanggo akéh aplikasi nanomatérial lan ora kalebu kontrol atom tumrap zat. Sawetara conto kalebu platform Silver Nano kanggo nggunakaké nanopartikel perak minangka agen antibakteri, sunscreens transparan adhedhasar nanopartikel , penguatan serat karbon nggunakaké nanopartikel silika, lan nanotube karbon kanggo tekstil tahan noda.

Pamrentah pindhah kanggo promosi lan dana risèt menyang nanotèknologi, kayata ing AS karo Inisiatif Nanotèknologi Nasional, sing nggawé formal definisi nanotèknologi adhedhasar ukuran lan nggawé dana kanggo risèt nanoscale, lan ing Eropa liwat Program Framework Eropa kanggo Riset lan Pangembangan Tèknologi. Ing pertengahan 2000-an, perhatian ilmiah anyar lan serius wiwit berkembang. Proyèk muncul kanggo ngasilaké roadmap nanotèknologi   sing fokus ing manipulasi matéri kanthi presisi atom lan ngrembug babagan kapabilitas, target, lan aplikasi sing ana lan sing diprakiraké.

Ing taun 2006, tim peneliti Korea saka Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST) lan National Nano Fab Center nggawé MOSFET 3 nm, piranti nanoèlèktronika paling cilik ing donya. Iki adhedhasar tèknologi FinFET gerbang kabeh-sakiwa-sakiwa tengene (GAA).   Swara sewidak negara nggawé program pamrentah lan pengembangan nanotèknologi (R&D) ing antarané taun 2001 lan 2004. Pendanaan pamrentah ngluwihi belanja perusahaan kanggo R&D nanotèknologi, kanthi umumé dana saka perusahaan sing adhedhasar ing Amerika Serikat, Jepang lan Jerman. Lima organisasi paling dhuwur sing nduwé paten intèlèktual paling akéh babagan R&D nanotèknologi ing antarané taun 1970 lan 2011 yaiku Samsung Electronics (2.578 paten pertama), Nippon Steel (1.490 paten pertama), IBM (1.360 paten pertama), Toshiba (1.298 paten pertama) lan Canon ( 1,162 paten pisanan). Lima organisasi paling dhuwur sing nerbitaké makalah ilmiah paling akéh babagan risèt nanotèknologi antara taun 1970 lan 2012 yaiku Akademi Ilmu Pengetahuan Tiongkok, Akademi Ilmu Pengetahuan Rusia, ilmiah nasional de la recherche scientifique, Universitas Tokyo lan Universitas Osaka.