Jelaskan Pangurusan Lungguh dari Lungguh dalam bahasa jawa

Narapraja lan sentana biasane manggon ing kuthanegara, nanging bumi lungguh ana ing negaragung. Amarga beda panggonane, para apanagehouder ora bisa langsung ngurus lungguhe dewe. Lungguh iki banjur diurus karo bekel. Miturut cara pandang Walanda, bekel iku dadi  rentmeester alias penyewa lungguh. Ananging uga ana apanegehouder kang bisa langsung ngurus lungguhe dewe, iki diarani bekel ngiras. Biasane bekel ngiras iku para narapraja cilik kang manggon ing nagaragung.

Bekel sing arep ambekelli lungguh kudu duwe piyagem. Piyagem iku surat prajanjen hak lan kuwajiban bekel. Bekel kudu bayar sewa utawa pajeg kepada apanagehouder nganggo sistem maron (Walanda: half, Indonesia: bagi hasil 50 %) utawa sistem majegan (nganggo duit). Sawise piyagem wis disarujuki, bekel bakal ngolah lungguhe.

Bekel ora ngolah lungguhe dewe ananging masrahake kepada narakarya. Umpama bekele nganggo sistem maron,  hasil lungguhe 2/5 ditampa dening narakarya, 2/5 ditampa dening apanagehouder (pajeg), lan 1/5 ditampa dening bekel. Setaun  pandum hasil pindo, yaiku pas grebeg Mulud lan Grebeg Syawal.

Lungguh uga bisa disewakake pada tuwan-tuwan Eropa lan wong Cina kanggo gawe perkebunan (Walanda: onderneming utawa cultuur. Akeh apanagehouder kang nyewakake lungguh amarga bekti (Inggris: hommage) lan pajege luwih gede. Para tuwan Eropa iki diarani bekel putih. Ing hukum adat Angger Sedasa kang kababar 1818, lungguh kena disewakake maksimal 6 taun. Ing 1823 lungguh mung bisa disewa maksimal 3 taun dening tuwan-tuwan Eropa.  Jangka suwene nyewakake lungguh tambah nganti 20 taun ing 1857. Kabeh narakarya kang ana ing lungguh kena kerja wajib (Walanda: cultuurdienst) ing perkebunan saka nandur nganti ngangkut hasil perkebunan.