Coba jelasin Jinis dari Folklor dalam bahasa jawa dong

Ya iku carita kang nyritakake dumading papan utawa panggonan, kutha lsp. kang ngemu sajarah.

Dumadine kutha Boyolali dumadine gunung Tangkuban Prau, dongèng Roro Jonggrang lsp.

Ya iku carita kang parangane kéwan. Ing carita iki, kéwan diumpamakake bis rembugan kaya lumrahe manungsa.

Dongèng kancil karo keyong, kancil karo baya, lsp., matur suwun.

Ya iku carita kang isiné nyritakake bab kepercayaan anané roh lan kakuatan gaib.

Dongèng Nyai Lanjar, dongèng Nyi Loro Kidul, dongèng Nyai Blorong lan sakpanunggalane

Ya iku dongèng bab sajarah

Dongèng Keris Empu Gandring, Keris Setan Kober, Tumbak Kiai Plered, lan sakpanunggalane

"wonten" ing dalem versi ingkang bènten-bènten

Limrahipun condong gadhah wujud rumus utawi gadhah pola

Limrahipun sampun boten dimangerthosi maleh nama penciptanipun (anonymous)

Gadhah fungsi ing dalem kauripan sesarengan ingkang gadhah

Folklor dipunsinaoni lan dipunajaraken ing dalem kauripan modhèren ingkang sampun akrab kaliyan "budaya tulis", nanging ing liyo kaanan, obyekipun folklor punika inggih "budaya oral/lésan". Ilmu folklor punika miturut wekdal sami kaliyan ngèlmu sajarah, ingkang ngajaraken "punopo ingkang sampun suwé", lan miturut obyekipun sami kaliyan ngèlmu antropologi ingkang musataken ing pengilingipun informan.

Teks lésan aerinipun teks ingkang dados kawruhipun budaya ingkang dipunturunaken mawi tuturan ingkang umum kito pirsani ing masarakat lan dipunsimpen ing dalem pepengetipun masarakat. Teks punika asilipun kabudayan ingkang dipunyasa saking bahan sosial  inggih punika asilipun abstraksi saking pengalaman sosial ing masarakat. Teks lésan punika limrahipun gadhah sipat reflektif lan refraktif inggih gabunganipun pengalaman nyata lan renungan. Rupinipun teks lésan inggih kados cariyos rakyat, dongèng, mite, riwayat urip tokoh, puisi, nyanyian, doa, lan teka-teki, sarta sumpah-serapah. Sedaya punika ngemot kaca benggala kawruh, pandangan urip, lan budaya.