Gw mau tau Panganggo dari Prastawa. Jelasin dalam bahasa jawa

Ana panganggep yèn panganggoné tembung prastawa kanthi teges kaya ngono mau ora bener utawa ora pener. Panganggep utawa panemu iki ana dhasaré, ya iku bausastra utawa kamus. Ing sawetara bausastra utawa kamus Jawa, kaya ta kamus anggitane C.F. Winter, J.F.C. Gericke, T. Roorda, R.Ng. Pradjapoestaka (Ki Padmasoesastra), S. Prawiroatmodjo, Ian W.J.S. Poerwadarminta, tembung prastawa kang mengku teges kaya kang wus kasebut mau ora ana. Tembung prastawa ing sajroné kamus mau ditegesi “awas”, “waspada”, “waskitha”, “wicaksana”, “padhang trawangan”, lan “sebab mula”. Upamané, ing Baoesastra Djawa anggitane W.J.S. Poerwadarminta, tembung prastawa ditegesi “waspada”,”waskitha”: diprastawakake lan diwaspadakake.

Satemené, tembung prastawa kuwi dudu tembung anyar. Tembung mau ing basa Jawa Kuna wis ana. Tembung prastawa asalé saka basa Sangsekerta, saka wod stu oleh wuwuhan pra-. Miturut paramasastra Sangsekerta, wod stu kuwi bisa dadi stuté, stuta, stutva, stuyaté, Ian sapituruté. Tembung astuti, astawa kang banjur bisa dadi pangastuti Ian pangastawa kang ateges “pamuji”, “pangaIem”, lan “pangabekti” iku yèn ditlusur asalé saka wod stu. Semono uga, tembung pangèstu kang ateges “berkah” utawa “pamuji”, lan “pandonga” asalé ya saka wod stu. Wod stu sing olèh wuwuhan pra- mau sabanjuré bisa dadi tembung prastawa (mriksanana, upamané A Sanskrit Reader anggitané C.R. Lanman). Déné, tembung prastawa iku mengku teges werna-werna, kaya ta:

Kidung pamuji (kidung kanggo memuji) lan kidung pujian.