Gw mau tau Kakristenan dari Batur tukon. Jelasin dalam bahasa jawa

Ing Prajanjian Anyar fénoména batur tukon ora ditentang utawa dibéla, nanging ana sawatara fragmèn kang nuduhaké manawa para batur tukon lan wong bébas iku dianggep padha waé ing ngarsané Allah.

Nanging para batur tukon kang lumayu ing sawatara wektu dilaknat lan ora pareng mèlu Komuni utawa Riyaya Pista Dhahar. Gusti Yésus dhéwé sajeroning Prajanjian Anyar maringi sawatara paupaman ing ngendi dipratélakaké gegayutané antara batur tukon lan bendarané, nanging ora nentang fénoména batur tukon kanthi èksplisit. Ing sabagéan gedhé ayat-ayat Alkitab ing ngendi si batur tukon iki diomongaké, dhèwèké kudu nurut bendarané (Lukas 12:47, I Timotius 6:1, Kitab Titus 2:9-10, Éfesus 6:5, I Pétrus 2:18-19).

Wiwit abad kaping 15 ana sawatara paus kang ngecam batur-tukon. Bulla kapausan Sicut Dudum tuwin bulla Sublimus Deus (1537) kang diwetokaké déning Paus Paulus III matrapi praktèk batur tukon kanthi èksplisit. Paus Pius II (1458-1464) ngarani batur tukon minangka “magnum scelus” (Jawa: 'kadurjanan gedhé').

Sanajan mangkono, bulla kapausan Dum Diversas (1452) lan Romanus Pontifex (1455) iya kudu ingaran. Loro-loroné diwetokaké déning Paus Nikolas V, panerusé Paus Eugenius. Ing kéné tinulis manawa wong kafir lan wong agama liya (Wong Sarasèn) olèh digawé batur tukon. Salah sijiné cara kanggo neraki bulla kapausan kang nglarang batur tukon carané ya iku mawa duwé panemu manawa sawatara bangsa iku ora nduwé roh. Juan Ginés de Sepúlveda ngandharaké manawa wong-wong Indian ora nduwé roh, mula kabèh ora bisa dianggep manungsa. Nalika Débat Valladolid ing 1550, Bartolomé de las Casas olèh pangakonan manawa wong-wong Indian iku manungsa.