Saya mau tau Asal-usul dari Pèk Bung. Jelaskan dalam bahasa jawa

Pèk Bung diwiwiti déning Suratmin lan Sumodele ing Désa Wijireja, Kapanéwon Pandhak, Kabupatèn Bantul, Daérah Istiméwa Ngayogyakarta nalika taun 1942. Kagunan iki ngrembaka nalika taun 1950–1960. Miturut Budi, Pèk Bung wiwitané saka kagunan Tuklik kang sakabèhing piranti musiké asalé saka pring. Tuklik banjur diarani dadi Pèk Bung. Jeneng iku asalé saka pring kang dithuthuk uniné mak "pèk", sarta ban karèt kang kapasang ing klenthing uniné mak "bung". Bareng karo pangrembakané, piranti kang dianggo ing kagunan iki uga tinambah, ya iku klenthing kanggo bas lan kendhangé; suling kanggo mèlodiné; sarta kenthongan, garpu tala, cak cuk, marakas, gambang pring, lan èthèk eser kanggo njangkepi gumathuking wirama. Sapréné, kagunan iki dipasangaké karo piranti musik modhèren kaya ta gitar, ketipung, lan kibot. Ngarujuk katrangané Wasis Suprapto lan Dodik Kariadi (panaliti saka Sekolah Tinggi Keguruan lan Ilmu Pendidikan Singkawang), Pèk Bung kerep ginelar bebarengan karo kagunan Gejog Lesung.

Kagunan iki tau madheg nalika 1965 jalaran para anggotané dianggep nduwé gegayutan karo Parté Komunis Indhonésia (PKI), apa manèh nalika taun 1980-an TV wiwit mlebu ing Indhonésia, njalari kagunan iki saya ditinggalaké. Kagunan iki wiwit diuripaké manèh nalika 2009 supaya bisa dipirsani masarakat umum. Sawenèh paguyuban didegaké kanggo nglestarèkaké Pèk Bung ya iku Paguyuban Laras Wijisèwu, Paguyuban Dhakon Marga Budaya, Paguyuban Sambung Tresna, lan Paguyuban Tri Manunggal Sari. Y. Sumandiyo Hadi (Guru Ageng Fakultas Seni Pagelaran Institut Seni Indonesia Yogyakarta) nyruwé yèn kagunan iki wiwitané dianggo sarana dakwah agama Islam lan slawat nabi. Bab iki kang njalari Agus Wijanarko (Ketua Paguyuban Tri Manunggal Sari) ing wawancarané karo Budi ngandharak​é yèn Pèk Bung saiki kerep diwetokaké ing acara-acara tinamtu kaya ta sunatan, merti dhusun, pawiwahan, mangayubagya, lan pèngetan riyaya Islam.