Saya mau tau Pendhidhikan dari Muhammad Nashiruddin Al-Albani. Jelaskan dalam bahasa jawa

Ing Damaskus, Muhammad Nashiruddin cilik nyinaoni Basa Arab ing Madrasah Jam'iyah al-Is'af al-Hairi. Wong kang kapisan mènèhi prabawa kanggo dadi alim ya iku bapaké dhéwé, Haji Nuh, kang dadi salah sawijining ulama Madzhab Hanafi nalika iku. Kanggo sawatara wektu dhèwèké taqlid madzhabi kang diwulangake bapaké. Nanging dhèwèké éntuk hidayah Allah banjur dhèwèké dadi wong kang ora gelem dikekang madzhab tinamtu.

Umur 20 taun, al-Albani wiwit konsèntrasi marang ngèlmu hadits amarga kesengsem marang pembahasan-pembahasan kang ana sajeroning kalawarta al-Manar, sawijining kalawarta kang diterbitke déning Syeikh Muhammad Rasyid Ridha. Kegiatan kapisan ing babagan iki ya iku nyalin sawijining kitab kanthi sesirah "al-Mughnian Hamli al-Asfar fi Takhrij ma fi al-Ishabah min al-Akhbar". Sawijining kitab karya al-Iraqi, wujud takhrij marang hadits-hadits kang ana ing Ihya Ulumuddin al-Ghazali. Kegiatan Syeikh al-Albani sajeroning babagan hadits iki ditentang déning bapaké sinambi ngendika. "Sajatiné ngèlmu hadits ya iku panggawean saka orang-orang bangkrut".

Al-Albani nom dadi sawijining nom-noman kang unggul sajeroning kajian hadits, kang pindhah saka siji majelis pengajian marang majelis liya kanggo golèk ngèlmu.

Kango nguripi sadina-dinane, dhèwèké dadi tukang servis jam, nanging iku mau ora ngalangi dhèwèké kanggo dadi ulama gedhé.

Dadi Guru Besar ing Universitas Islam Madinah

Saka kauletane Al-Albani lan saka taufik saka Allah, karya tulise dhèwèké wiwit diterbitake sajeroning pirang-pirang disiplin ngèlmu, kaya ta fikih, akidah lan liya-liyané, luwih-luwih ngèlmu hadits kang pancen wis dadi spesifikasine dhèwèké. Iku mau minangka ambané ngèlmu kang wis diwènèhake saka Allah kanggo dhèwèké wujud seserepan kang shahih, ngèlmu kang amba, lan kajian kang jero ing babagan hadits. Katambahan manèh manhaje dhèwèké kang lurus, kang ndadèkaké al-Qur'an lan as-Sunat dadi dhasar ing kabèh hal. Kabèh mau ndadèkaké Al-Albani dadi rujukan ahli ngèlmu lan kanthi rikat kautaman kang ana ing dhèwèké kaloka wong-wong. Mula nalika Universitas Islam Madinah wiwit dirintis, kang dipelopori déning Syaikh al-Allamah Muhammad bin Ibrahim Alu asy-Syaikh, kang nalika iku dadi Mufti Umum Karajan Saudi Arabia, Syaikh al-Albani langsung dadi pilian kanggo dadi guru besar Babagan Studi Hadits.

Ing panggonane mulang, dhèwèké tansah ulet, tenanan, lan ikhlas, nganti asring dhèwèké nalika ngaso, mèlu lungguh ing satengahing mahasiswa ing dhuwur pasir kanggo njawab pitakonan lan dhiskusi karo mahasiswane.

Dhèwèké wong kang andhap asor, saéngga asring mobile dhèwèké kebak déning murid-muride kang kepéngin njupuk faedah saka dhèwèké.

Ing antarané kasenengan lan berkah kang ana ing Universitas Islam Madinah ya iku metodologi kuliah kang ana ijroning sub-disiplin "Ilmu Isnad." Dhèwèké mulang iki kanthi métodhe milih hadits saka Shahih Muslim upamané, banjur ditulis ing papan tulis lengkap kanthi sanad. Banjur dhèwèké ngawa kitab-kitab biografi rawi-rawi hadits, banjur dijelasake marang mahasiswane babagan metodologi kritik rawi lan metodologi takhrij hadits.

Nalika Al-albani ninggal Universitas Islam Madinah kanggo dumunung ing Yordania, metodologi piwulangan mau isih tansah dilakokake déning dhosen kang ngganti dhèwèké.

Dadi Imam Para Ulama Ahli Hadits Abad Iki

Saking akèhé karya tulis lan kasil-kasil studine dhèwèké sajeroning dhisiplin ngèlmu hadits; kang kawentar kanthi kesimpulan-kesimpulan kang detil lan cermat, ndadèkaké dhèwèké rujukan ulama-ulama saka nagara Islam liya kang padha teka saperlu njupuk faidah saka berkah ilmune dhèwèké.