Coba jelasin Tèks dari Serat Wulang Sunu dalam bahasa jawa dong

Wulang sunu kang kinarya gendhing, kang pinurwa tataning ngawula, suwita ing wong tuwané, poma padha mituhu, ing pitutur kang muni tulis, sapa kang tan nuruta saujareng tutur, tan urung kasurang-surang, donya ngakir tan urung manggih billahi, tembe matine nraka.

Mapan sira mangke anglampahi, ing pitutur kang muni ing layang, pasti becik setemahe, bekti mring rama ibu duk purwa sira udani, karya becik lan ala, saking rama ibu, duk siro taksih jajabang, ibu iro kalangkung lara prihatin, rumeksa maring siro.

Nora eco dahar lawan ghuling, ibu niro rumekso ing siro, dahar sekul uyah bae, tan ketang wejah luntur, nyakot bathok dipunlampahi, saben ri mring bengawan, pilis singgul kalampahan, ibu niri rumekso duk siro alit, mulane den rumongso.

Dhaharira mangke pahit getir, ibu niro rumekso ing sira, nora ketang turu samben, tan ketang komah uyuh gupak tinjo dipunlampahi, lamun sira wawratana, tinatur pinangku, cinowekan ibu nira, dipundusi esok sore nganti resik, lamun luwe dinulang

Duk sira ngumur sangang waresi, pasti siro yèn bisa rumangkang, ibumu momong karsane, tan ketang gombal tepung, rumeksane duk sira alit, yèn sira kirang pangan nora ketang nubruk, mengko sira wus diwasa, nora ana pamalesira, ngabekti tuhu sira niaya.

Lamun sira mangke anglampahi, nganiaya ing wong tuwanira, ingukum déning Hyang Manon, tembe yèn lamun lampus, datan wurung pulang lan geni, yèn wong durakeng rena, sanget siksanipun, mulane wewekas ingwang, aja wani dhateng ibu rama kaki, prentahe lakonano.

Parandene mangke sira iki, yèn den wulang dhateng ibu rama, sok balawanan ucape, sumahir bali mungkur, iya iku cegahen kaki, tan becik temahira, donya keratipun, tan wurung kasurang-kasurang, tembe mati sinatru déning Hyang widhi, siniksa ing Malekat.

Yèn wong anom ingkang anastiti, tan mangkono ing pamang gihira, den wulang ibu ramane, asilo anem ayun, wong tuwané kinaryo Gusti, lunga teko anembah iku budi luhung, sarta bekti ing sukma, hiyo iku kang karyo pati lan urip, miwah sandhang lan pangan.

Kang wus kaprah nonoman samangké, anggulang polah, malang sumirang, ngisisaken ing wisese, andadar polah dlurung, mutingkrang polah mutingkring, matengkus polah tingkrak, kantara raganipun, lampahe same lelewa, yèn gununggung sarirane anjenthit, ngorekken wong kathah.

Poma aja na nglakoni, ing sabarang polah ingkang salah tan wurung weleh polahe, kasuluh solahipun, tan kuwama solah kang silip, semune ingeseman ing sasaminipun, mulaneta awakingwang, poma aja na polah kang silip, samya brongta ing lampah.

Lawan malih wekas ingsun kaki, kalamun sira andarbe karsa, aja sira tinggal bote, murwaten lan ragamu, lamun derajatiro alit, aja ambek kuwawa, lamun siro luhur, den prawira anggepiro, dipunsabar jatmiko alus ing budi, iku lampah utama.

Pramilane nonoman punika, dan teberi jagong lan wong tuwa, ingkang becik pituture, tan sira temahipun, apan bathin kalawan lair, lahire tatakromo, bathine bekti mring tuhu, mula eta wekasing wong, sakathahe anak putu buyut mami, den samya brongta lampah.