Gw mau tau Perang Pindha Sima dari Mangkunagara I. Jelasin dalam bahasa jawa

Panji perang Samber Nyawa kondhang ing bebrayan Jawa nalika Mangkunegara isih perang, lan saiki dadi obyek kang bisa gawé giris mungsuh-mungsuhé. Malah panji perang kasebut kaanggep duwèni daya kang ngédab-édabi.

Salah sawijining kedadéyan kang gegatutan kalawan panji perang kacaritakaké ana ing sumber Jawa lan Walanda. Kedadeyan kasebut dumadi ing sasi Oktober 1756. Ing semèster kaloro taun 1756, kahanan Mangkunagara sangsaya mutawatiri. Bebarengan karo pengèlone kang isih loyah, kang cacahé ora nganti 400 bregada, lan kulawargané, panjenengané sumedya bela awaké ing redi Kaduwang. Para mungsuhé Sultan Mangkubumi, Susuhunan Pakubuwana III, lan Kumpeni Walanda kasil ngepung kanthi nutup kabèh dalan. Sultan Mangkubumi sawijining perwira kang uga kondhang, mandhégani bregadané priyangga.

Ing sasi Oktober 1756, kanthi sokongan 300 bregada kapal piyandelé, Mangkunagara metu anèng dalan saka Prambanan nuju Ngayogyakarta. Nalika iku Ngayogyakarta dijagani sethithik tentara, sebab sakèhé bregada kasultanan kang dipandhégani Sri Sultan lan katambahan VOC isih ana ing Kaduwang kanggo golèki Mangkunagara.

Mangkunagara lan bregadané langsung nglurug keraton kang isih anyar kang wangunané isih saka kayu. Dhèwèké kabèh terus lumaku mengidul keraton, anèng pesanggrahan Bupati wewengkon Mataram, Radèn Adipati Jayaningrat. Sang Bupati nalika nembé ngunjuk tèh kalawan Tumenggung Sindusastra, kepala para pujangga kasultanan. Pener Mangkunagara jeblugaké mimis. Kaloro tokoh sênior kasebut ngupaya nglolosaké awaké liwat kebonan, nanging gagal. Sindusastra kacekel lan diperjaya, déné Jayaningrat nandang tatu.

Sri Sultan Mangkubumi banget dukané. Panjenengané kasil dilimpé dening Mangkunagara, kang kasil nglolosaké awaké saka kepungan ing Kaduwang, lumebu kraton Ngayogyakarta tanpa pasulayan, merjaya lan ngobong, sarta lunga bareng sapérangan gedhé bregadané lan mesthi baé kanthi gawa panji perang Samber Nyawa kang kondhang kaloka. Senadyan pirang-pirang sasi sawise kadadéyang ing Yogyakarta, Sang Pangéran ngakoni pakartine ing Surakarta.