Jelaskan Pendhidhikan dari Ibnu Taimiyah dalam bahasa jawa

Ing dhèwèké merguru ing akèh guru. Ilmu itung, khat, Nahwu, Ushul fiqih kabèh digoleki. Ing umur kang enom, dhèwèké wis éntuk ngèlmu utama saka manungsa utama. Dhèwèké uga éntuk karunia saka Allah wujud gampang ngapalke lan angèl lai, saéngga ing umur kang enom, dhèwèké wis apal Quran.

Dhèwèké uga ngimbangi tamake golèk ngèlmu karo karesikan atine. Dhèwèké seneng banget nekani majelis-majelis mudzakarah (dzikir). Umur 17 taun, kepekaane tumrap donyane ngèlmu wiwit ketara. Umur 19, dhèwèké wis mènèhi fatwa.

Ibnu Taymiyyah ngerti rijalul Hadits (perawi hadits) lan Fununul hadits (warna-warna hadits) kang lemah, cacat utawa shahih. Dhèwèké paham kabèh hadits kang ana ing Kutubus Sittah lan Al-Musnad. Ing ngetokaké ayat-ayat kanggo hujjah, dhèwèké duwé kahebatan kang luar biyasa, saéngga bisa ngandakake kesalahan uga kelemahane para mufassir. Saben wengi tansah nulis tapsir, fiqh, ngèlmu ‘ushul sinambi ngomentari para filosof. Sadina sewengi dhèwèké saguh nulis 4 kurrosah (buku cilik) kang isiné penemu-panemuné ing babagan syari’ah. Ibnul Wardi ngandakake ing Tarikul Ibnul Warid manawa karangan dhèwèké wis nganti 500 judhul.

Al-Washiti ngendhika: “Demi Allah, syaikh-mu(Ibnu Taymiyyah) duwé keagungan khuluqiyah, amaliyah, ilmiyah lan saguh ngadhepi tantangan wong-wong kang ngidak-idak hak Allah lan kehormatanNe.”