Jabarkan Jarwa: dari Kidung Sundha dalam bahasa jawa

“Ih angapa, Gajah Mada, gedhé celathumu iki marang kita, awaké dhéwé iki saiki arep ngaturaké sang rajaputri. Banjur karepmu iku kudu aduluran bekti? Dadi padha lan Nusantara? Awaké dhéwé séjé, wong Sundha iki. Durung tau awaké dhéwé kalah ing paprangan.

Kaya-kaya lali ta kowé mbiyèn duk perang ing pradésaning gunung. Horeg ramé papranganing, wong Sundha kagingsir, dioyak wong Jipang. Nanging rawuh ta patih Sundha, banjur wadya balamu rusak kabèh.

Mantrimu loro kang jenengé Lěs lan Beleteng ditigas lan mati. Wadya balamu bubar lumayu. Ana kang tiba ing jurang, kenèng ri. Kabèh mati kaya lutung, uwak lan sétan. Pating brengik, padha jejaluk urip.

Saiki omonganmu gedhé, ababmu kaya entuting gangsir, kaya kotorané kang ditilar asu. Saiki karepmu iku ora sopan lan nyidrani. Ajaran apa kang kok-turut, saliyané kowé pèngin dadi guru kang dustha lan rusuh. Ngapusi wong-wong kang atiné becik, nyawamu bakal tiba ing naraka yèn kowé mati!”

Raja Sundha kang nulak syarat-syarat Majapait (padha 2.69 – 2.71)

[...], yèn kitâwĕdhîng pati, lah age marĕka, i jĕng sri naranata, aturana jiwa bakti, wangining sĕmbah, sira sang nataputri.

Wahu karungu dénira sri narèndra, bangun runtik ing ati, ah kita potusan, warahĕn tuhanira, nora ngong marĕka malih, angatĕrana, iki sang rajaputri.

Mong kari sasisih bahuné wong Sundha, rĕmpak kang kanan kéri, norêngsun ahulap, rinĕbatèng paprangan, srĕngĕn si rakryan apatih, kaya siniwak, karnasula angapi.