Jabarkan Sajarah prakembangan dari Ka'bah dalam bahasa jawa

Kakbah kang uga diarani Baitul Atiq utawa omah tuwa iku yasan kang dipugar nalika jaman Ibrahim lan Ismail sawisé Ismail manggon ing Mekah atas préntah Allah. Sajeroning Kuran, surat 14:37 mau yèn situs suci Kakbah wis ana nalika Ibrahim mapanaké Siti Hajar lan bayi Ismail ing lokasi mau.

Ing mangsa Mukamad yuswa 30 taun (Kira kira 600 M lan durung diangkat dadi rasul wektu samana), yasan iki dirénovasi manèh awita anané banjir bandhang ing kutha Mekah. Nganti ana pasulayan antar kapala suku utawa kabilah nalika bakal masang manèh watu Kajar Aswad nanging saka cara kang diajokaké déning Mukamad pasulayan mau bisa dicegah tanpa wutahing ludira lan ora ana pihak kang dirugèkaké.

Nalika Mukamad diangkat dadi nabi nganti kapindahané menyang Madinah lingkungan Kakbah kebak reca kanggo sesembahan bangsa Arab nalika jaman pepeteng (jahilliyah) kamangka miturut ajaran Ibrahim kang dadi cikal bakalé bangsa Arab lan bangsa Yahudi sarta ajaran Musa marang kaum Yahudi, Tuhan ora olèh disembah kanthi dipadhakaké karo barang utawa titah apa waé lan ora duwé parantara sarta tunggal ora ana kang madhani lan ora peputra lan ora dilairaké (Surat Al Ikhlash sajeroning Kuran). Kakbah pungkasané diresiki saka reca-reca mau nalika Mukamad mbébasaké kutha Mekah tanpa wutahing ludira.

Sabanjuré wangunan Kakbah diurus lan diopèni déning Bani Sya'ibah minangka juru kunci Kakbah lan administrasi sarta palayanan kaji diatur déning papréntahan kalipah Abu Bakar, Umar bin Khattab, Utsman bin Affan, Ali bin Abi Thalib, Muawwiyah bin Abu Sufyan, Wangsa Ummayyah, Wangsa Abbasiyyah, Wangsa Usmaniyah Turki, nganti wektu iki yakuwi pamaréntah karajan Arab Saudi kang tumindak minangka palayan loro kutha suci, Mekah lan Madinah.