Jabarkan Jaman pertengahan dari Jepang dalam bahasa jawa

Jaman abad pertengahan ing Jepang yaiku jaman feodalisme sing ditandhani karo parebutan kakuasaan antar klompok panguwasa sing kalebu saka ksatriya sing diarani samurai. Ing taun 1185, sawise ngancurake klan Taira sing dadi klan saingane klan Minamoto, Minamoto no Yoritomo diangkat dadi shogun, lan nggawe dheweke dadi pamimpin militer sing mbagi kakuasaan karo Kaisar. Papréntahan militer sing digawe dening Minamoto no Yoritomo diarani Kashogunan Kamakura amarga pusat papréntahan ana ing Kamakura (sisih kidul Yokohama saiki). Sawise sedane Yoritomo, klan Hōjō nulungi kashogunan dadi shikken, yaiku sajinis patih kanggo para shogun. Kashogunan Kamakura bisa nahan serangan Mongol saka wilayah Cina sing dikuasai Mongol ing taun 1274 lan 1281. Sanajan stabil ing politik, kashogunan Kamakura akhire digulingake dening Kaisar Go-Daigo, sing mulihake kakuasaan ing tangan kaisar. Kaisar Go-Daigo akhire digulingke dening Ashikaga Takauji ing taun 1336. Kashogunan Ashikaga gagal nyegah kekuwatan para panguwasa militer lan tuan tanah feodal (daimyo) lan perang sipil pecah ing taun 1467 (Perang Ōnin) sing miwiti abad sing ditandhani karo perang-perang faksi sing diarani negara-negara saling perang utawa jaman Sengoku.

Ing abad kaping 16, pedagang lan misionaris Sarekat Yesuit saka Portugal teka kaping pisanan ing Jepang, lan miwiti pertukaran perdagangan lan budaya ingkang aktif antarane Jepang lan Donya Kulon (Dagang karo Nanban). Wong Jepang ngarani wong asing saka Kulon minangka namban sing tegese barbar saka sisih kidul.

Oda Nobunaga ngalahake daimyo-daimyo saingane kanthi nggunakake teknologi lan sanjata api Eropa. Nobunaga meh sukses nyawijikake Jepang sadurunge tiwas ing Kejadian Honnōji 1582. Toyotomi Hideyoshi nggenteni Nobunaga, lan ndhaptarke deweke minangka penyawiji Jepang ing taun 1590. Toyotomi Hidesyoshi nyoba nguwasani wliayah Korea, lan kaping pindho nginvasi menyang Koréa, nanging kabeh gagal sawise kalah ing partempuran ngelawan tentara Korea sing dibantu karo kekuwatan Wangsa Ming. Sawise Hideyoshi sedha, pasukan Hideyoshi ditarik mundur saka Semenanjung Korea ing taun 1598.

Sawise sedane Hideyoshi, putrane Hideyoshi, Toyotomi Hideyori, entuk kekuwasaane bapake. Tokugawa Ieyasu njupuk kauntungan saka jabatane minangka adipati kanggo Hideyori kanggo golek dhukungan politik lan militer saka daimyo liyane. Sawise ngalahake klan-klan pandukung Hideyori ing Peperangan Sekigahara ing taun 1600, Ieyasu diangkat dadi shogun ing taun 1603. Papréntahan militer Ieyasu sing didegake ing Edo (saiki Tokyo) diarani Kashogunan Tokugawa. Keshogunan Tokugawa curiga karo kegiatan misionaris Katulik, lan nglarang kabeh kontak karo wong Eropa. Hubungan perdagangan diwatesi mung karo pedagang Walanda ing Pulo Dejima, Nagasaki. Pamrentah Tokugawa uga ngetrapake macem-macem kabijakan kaya ta undang-undang buke shohatto kanggo ngontrol daimyo ing wilayah kasebut. Ing taun 1639, Kashogunan Tokugawa miwiti kabijakan sakoku ("negara tertutup") ingkang lumaku rong setengah abad sing diarani jaman Édo. Sanajan ngalami periode isolasi, wong Jepang tetep sinau ilmu-ilmu saka Donya Kulon. Ing Jepang, ilmu saka buku-buku Kulon diarani rangaku (ilmu Walanda) amarga saka kontak Jepang karo enklave Walanda ing Dejima, Nagasaki. Sajrone periode Edo, masarakat Jepang uga miwiti pasinaon bab Jepang, lan diarani "studi nasional" bab Jepang minangka kokugaku.