Mau enggak tulis puisi dengan judul ini?
JALMA MARA, JALMA MATI

Puisi ini mungkin bisa jadi judul:
Gurit Mashuri 
  
 “Jagat iki ana, ana kang jaga!” 
 aku isih eling marang kandhamu, tatkalane lemah dadi kawah 
 ing antarane porong-tanggulangin 
 banjur krasa ana kang gosong ing batin 
 batin panguripku, ngegirisi marang daya lantipku 
 kaya gosonge areng klapa kang wus ilang wawa 
 kaya jasad kang limpad kelangan nyawa... 
 awakmu banjur nyuwun, nyadong 
 marang langit kaya nyadonge godong 
 kang wus kawus saka udan lan panas 
  
 “duh, kakang kawah, duh adi ari-ari, getih, puser 
 punjer awakku....” 
  
 kabeh krasa bali marang jati, kang kababar ing diri 
 kaya dununge pati urip bandan segara lungguh 
 duh, sampyuh ati lan pikiranku 
 ing telenge rasa, 
 aku banjur ndodog anane uni, kang bisa dadi basa 
 kang netepi janji marang margi kang wus dadi 
 crita kang kaserat ing lontar-lontar kuno 
  
 “ana suluh kang kasebut nuh, kang wus nabuh warta 
 ing kitab-kitab tuwa 
 bandang iku ora mung amerga udan 
 nanging uga saka kanyatan 
 kang dadi lelabuhan, jerone pager lan punjer” 
  
 “ana uga crita kang wus dadi dawa 
 saka lambe-lambe tuwa 
 kang sinebut baru klinting, rawa pening 
 nggon dununge ngening 
 kang dadi pepepiling 
 marang desa-desa ing kiwo-tengene Siring” 
  
 Wus dadi nujum, kandhamu, ana wektu kang bakal bali 
 marang latu, senajanta watu tetep kasebut watu 
 Wus dadi jangka, kandamu, ana cuwilan wektu kang bakal bali 
 marang saiki, 
 senajanta nganggo cara kang wus kaanggep ora ana 
 nganggo basa kang wus kaanggep mati 
 ing bumi 
  
 jalma mara, jalma mati! 
 Sidoarjo, 2007