متلونه

متلونه ۱. هرچاته خپل وطن کشمير دی ۲. خپل کورساته گاونډي ته غل مه وايه . ۳. د ورغومي تڼاکه مرغلره ده . ۴. خپله ژبه هم کلاده هم بلا. ۵. مه کوه په چا، چې وبه شي په تا . ۶. مارته په لسټوڼي کښې ځای مه ورکوه . ۷. ديولاس څخه ټک نه خيژي . ۸. موړ د وږي له حاله څه خبردی . ۹. که غر لوړدی په سرلارلري . ۱۰. کوږ بار تر منزله نه رسېږي ۱۱. څه چې کرې هغه به رېبې . ۱۲. مېړونه مري اونومونه يې پاتې کېږي . ۱۳. چه غورځي هغه پرځي . ۱۴. خپل عمل د لارې مل . ۱۵. دگورشپه نه په کورکېږي . ۱۶. مارخوړلی له پړي بيرېږي ۱۷. چې په تمه د سپروشي، هغه پاتې په ميروشي . ۱۸. بنده ترخپل وس پړ دی . ۱۹. اوبه په ډانگ نه بېلېږي . ۲۰. اوبواخيستی ځگ ته هم لاس اچوي . ۲۱. په درنو دروند، په سپکو سپک . ۲۲. دکبرکاسه نسکوره ده ۲۳. خپل عيب دولومينځ دی . ۲۴. له يوه لاسه ټک نه خيژي . ۲۵. نه د دين شو او نه د سادين ۲۶. م زر ما او ټوله ځما ۲۷. كه غر لوي دي په سر ي لار ده ۲۸. چي شپه ي تر منځ وي، د هغي بلا مه يريږه ۲۹. توري يرو ل كوي، سپيني ورو ل كوي ۳۰. كه اوربشي پيسه سير شي، د خرۀ هم هغه لپه ده ٣١. چا په كلي كي نه پريښودو او دۀ وييل خر مې د ملك كره وتړۍ ٣٢. بزي بزي، شودي به راكي خو د پچو ډكي- ٣٣. وار وار كله د ځوي كله د پلار- ٣٤. نمر په گوته نه پټيږي- ٣٥. د بارانه تښتيدمه، د ناوي لاندي مي شپه شوه- ٣٦. د كلي وؤزه، د نرخه مه وؤزه- ٣٧. په جنگ كي اسونه نه څربيږي ٣٨. د كور جل سپكه وي- ٣٩. وطن په خلكو ښايسته وي- ٤٠. د خرۀ مينه لته . خر د خويدو په خوراك څه پوهيږي- . سل په لالو پوري، يوه ي د بنگړو- . د دروغو مز ل لنډ وي- . د لامدو به څه لامدۀ كي- . د زورور اوبه په لوړه ځي- . بنگ به لرگئ نه شي، خټك به سړئ نه شي- . اپريدي، نه د چا خپل او نه پردي- . كږه خوله سوك سموي- . اوښ په پچه وختم، كشمير مې وليدو- . په كور كي مرور وؤ، په غرۀ كي ي گورگوري نه خوړي- . نر هغه ده چي كټي گپي وهي- . د غل مخ تور وي- . د سنډگا نو په جنگ كي چيندخ مري- . سنډا ته سريندي مه وهه- . په غولو كي لرگي مه وهه- . ميږي هم په خپل كور مست وي- . سل دي ومره ، يو دي مه مره- . په بوسو كي اؤبه مه بهيوه- . چي يوه دانه خاوري شي، سل پيدا شي- . اصيل ته اشاره، كم اصل ته متروكه- . د خا ن نوكر د خا ن نه زياته چليږي- . چي په گوړه مري، په زهرو ي څه له وژني- . لږ خوره تل خوره، ډير خوره گنډير خوره-ا- . نابلده غله جمات ماتوي- . مړه خيټه پارسي واي- . - اجل چې راشي وخت نه غواړي . انسان ته خبره خره ته لرگئ . بدبختي يوازې نه راځي . پر پردي لاس مار مه وژنه . پر ښو تلوار په بدو تامل . په پادې کې د يوې غوا مردارئ د ټولو نوم بدوي . په تل کې به يې پېدا کړې . په دوه گوتو لمر نه پټېږي . په زور کلی نه کېږي. . په هوا کې ماڼې نه جوړېږي . په يوه گل نه پسرلی کېږي . په ښايست مه نازېږه . پوره ورک دې کړه دوه کوره . تر بيکاري بېگاري ښه ده . تشه لاسه ته مې دښمن يې. . تللی وخت بيا نه راگرځي . ته له ما جار زه له تا جار . جومات ته نژدې له خدائ نه ليرې . چرگه معلومه نه، چرگوړي اسمان ته وختل. . چې په آسانه يې گټي په آسانه يې بايلي . چې پيل ساتي پيلخانې به جوړوي. . چې اوښان ستې، دروازې به لوړې جوړوې. . چې خان يې په ياران يې، که ياران درسره نه وي تورې خاورې د بيابان يې . چې رڼا دې وي له کوره ټول عالم پرې رڼا بوله . چې زوی ونه ژاړي مور ورته شيدې نه ورکوي . چې شوه تير هغه شوه هير هوښيار نه گرځي په تېرو پسې ډير . چې نه لري سړي مه قورت خوره مه غوړي . چې هر څومره هوښيار يې نادان وپوښته . چې اوږه يې نه وي خوړلي له خولې نه يې بوی نه ځي . چې ډير غورېږي هغه لږ ورېږي . چې غورېږي هغه ورېږي نه. . چې کار په هغه دې کار ، چې نه کار په هغه دې څه کار . خپل عمل د لارې مل دی. . خپله لاسه گله لاسه . خدايه لوی مې کړې لويي را مه کړې . خر د گل په بوې نه پوهېږي . خط له ټکي شروع کېږي . خوله يې د سوي شخوند وهي د اوښ. . د خدای قانون نه بدلېږي . د خره مينه لغته ده . د خلکو زور د خدای زور دی . د درواغو مزل لنډ دی . د دو پېسو شادي د لسو روپيو زنځير ويوړ. . د شيدو سوئ مستې پوك کوي . د صبر ميوه په مراد پخېږي . د صبر مېوه خوږه وي. . د عادت بلا په بسم الله نه ورکېږي . د غله په غره کې ځاې نشته . د غله په ږيره کې خلی ده . د لمدو خټو لږ اوبه پکار دي. . د لوگري چې لو ته زړه نکېږي نو لور په لوټه اچوي . د مشرانو خبره د کاڼي کرښه ده. . د واده او گور شپه نه په کور کېږي. . دړندو په ښار کې يوسترگى پاچا ده . رښتيا چې راځي، دروغو كلي ړنگ كړي وي. . د کبرجن سر ټيټ وي . درست کښت يې وخور دی يې لا مږه بولي. . درواغ د ناپوهه وزر دي . درواغجن حافظه نلري . درواغجن دې دروغ وايي عاقل دې قياس کوي . دوست به دې وژړوي، دښمن به دې وخندوي . دوست ته حال وايه دښمن ته لاپې . دومره خوږ مه شه چې عالم دې وخوري او دومره تريخ مه شه چې عالم دې وغورځوي . دومره ښه مکوه چې پرې ستومانه شې . زور يې د ملخ پټې وهي په مخ. . ژرنده که د پلار ده هم په وار ده . ژوند په اميد خوړل کېږي . ساده سړی خدای ساتي . سپى چې لېونى شي خپل خاوند هم خوري . سپور د پلې په حال څه خبر دی . سترگې له سترگو شرمېږي. . سل روپۍ پور کړه د ژمي شپه په کور کړه . شپه که تياره ده، مڼې په شمار دي. . غر که څومر لوړ دی په سر لاره . له هرې تیارې وروسته رڼا دی