Haklar: Adil yargılanma hakkı (Medeni Hak ve Yükümlülükler)

Başvuru, işçilik alacağından kaynaklanan tazminat davasında bir kısım alacak talebinin zamanaşımından dolayı reddedilmesi ve yargılamanın uzun sürmesi nedeniyle makul sürede yargılanma hakkının ihlal edildiği iddialarına ilişkindir.  Başvuru 12/5/2014 tarihinde yapılmıştır. Başvuru, başvuru formu ve eklerinin idari yönden yapılan ön incelemesinden sonra Komisyona sunulmuştur. Komisyonca başvurunun kabul edilebilirlik incelemesinin Bölüm tarafından yapılmasına karar verilmiştir.  Bölüm Başkanı tarafından başvurunun kabul edilebilirlik ve esas incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir. Başvuru belgelerinin bir örneği bilgi için Adalet Bakanlığına (Bakanlık) gönderilmiştir. Bakanlığın 11/3/2015 tarihli yazısında Anayasa Mahkemesinin önceki kararlarına ve bu kapsamda sunulan görüşlerine atıfta bulunarak başvuru hakkında görüş sunulmayacağı bildirilmiştir.  Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle ilgili olaylar özetle şöyledir: Başvurucu, 26/5/1998-2/2/2007 tarihleriarasında Z. Özel Sağlık Hizmetleri Tic. A.Ş. isimli işyerinde elektirik teknisyeni olarak çalışmıştır. Başvurucu bir kısım haklarının ödenmediğini belirterek iş akdini feshetmiş ve 23/8/2007 tarihinde Üsküdar  İş Mahkemesinde açtığı davada çalıştığı döneme yönelik ücret alacağı için 000 TL, kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti için ayrı ayrı 200 TL, genel tatil ve yıllık izin ücreti için ayrı ayrı 100 TL tazminattalebinde bulunmuştur.  Yargılama sırasında alınan 16/9/2009 tarihli bilirkişi raporunda başvurucunun 602,62 TL kıdem tazminatı, 443,24 TL yıllık izin ücreti, 519,08 TL ücret alacağı, 794,47 TL fazla çalışma ücreti alacağının bulunduğu belirtilmiş, alınan ek raporda ise başvurucunun 300,01 TL genel tatil ücreti alacağının bulunduğu tespit edilmiştir. Üsküdar  İş Mahkemesi 9/10/2009 tarihli kararında başvurucunun istifa etmek suretiyle iş akdini sonlandırdığını, bu nedenle kıdem tazminatı hakkının doğmadığını, fazla mesai ücreti alacağı talebini ispatlayamadığını, bilirkişi raporunda belirlenen miktarlar ve takdiri indirime göre genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacak taleplerinin sübuta erdiğini belirterek davayı kısmen kabul etmiştir.  Temyiz üzerine Yargıtay  Hukuk Dairesinin 12/9/2012 tarihli kararında başvurucunun fazla mesai alacağı olup olmadığı hususunda sağlıklı bir değerlendirme yapılmadığı, başvurucunun 24/1/2007 tarihinde Bölge Çalışma Müdürlüğüne verdiği dilekçe ile bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediği, Sosyal Sigortalar Kurumu (SSK) primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmadığından bahisle inceleme talebinde bulunduğu, buna göre istifanın yalnızca işten ayrılmak isteği ile yapılmadığı, fazla mesai ücretlerinin de olup olmadığı belirlendikten sonra Mahkemece kabul edilen genel tatil alacağının da ödenmediği gözönünde bulundurularak akdin feshinde 22/5/2003 tarihli ve4857 sayılı İş Kanunu'nun  maddesinin ikinci fıkrası gereği haklı neden bulunup bulunmadığının tartışılarak karar verilmesi gerektiğinden bahisle hüküm bozulmuştur. Bu süreçte Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 7/11/2012 tarihli kararı ile Üsküdar Adliyesi kapatılmış, dosya İstanbul Anadolu  İş Mahkemesine (Mahkeme) gönderilmiştir.  Bozma ilamına uyan Mahkemenin aldırdığı 14/5/2013 tarihli bilirkişi raporunda başvurucunun 272,89 TL fazla mesai alacağı bulunduğu belirtilmiştir. Bu arada başvurucu 15/5/2013 tarihinde İstanbul Anadolu  İş Mahkemesinde açtığı davada ve 14/5/2013 tarihli bilirkişi raporu ve ek rapor ile tespit edilen miktarlara göre saklı tutulan bakiye işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir. Davalı, bakiye alacak talebi ile ilgili cevap dilekçesi ve 4/7/2013 tarihli duruşmada zamanaşımı defiileri sürmüştür.  İstanbul Anadolu  İş Mahkemesi 4/7/2013 tarihli kararında dosyayı Mahkemenin E.2012/649 sayılı dosyasında birleştirmiştir. Mahkeme,birleşen davaya konu olacak talepleri ile ilgili bilirkişiden 4/11/2013 tarihinde ek rapor aldırmıştır. Mahkeme 14/11/2013 tarihli kararında başvurucunun iş akdini haklı nedenle feshettiğini, 8 yıl 19 gün kıdeminin bulunduğunu, en son brüt ücretinin 570 TL olduğunu, yasal çalışma süresi olan 45 saatten 5 saat daha fazla mesai yaptığını, birleştirilen dosyaya konu genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacak taleplerinin zamanaşımına uğradığını belirterek bu alacak taleplerini reddetmiş, diğer talepleri ise kısmen kabul etmiştir. Temyiz üzerine karar Yargıtay  Hukuk Dairesinin 13/2/2014 tarihli kararıyla onanmıştır. Onama kararı 10/4/2014 tarihinde başvurucuya tebliğ edilmiş ve 12/5/2014 tarihinde bireysel başvuruda bulunulmuştur.