Haklar: Maddi ve manevi varlığın korunması hakkı

Başvuru; tıbbi ihmal sonucu zarara uğranılması nedeniyle maddi ve manevi varlığın korunması ve geliştirilmesi hakkının, yargılamanın makul sürede sonuçlandırılmaması nedeniyle de adil yargılanma hakkının ihlal edildiği iddialarına ilişkindir. Başvurucu, kronik akciğer hastalığı (KOAH) nedeniyle Bursa Prof. Dr. Türkan Akyol Göğüs Hastalıkları Hastanesinde (hastane) yatılı tedavi görmektedir. 31/10/2008 tarihinde hemşire E.K. tarafından başvurucunun ve aynı odada tedavi gören diğer iki hastanın damar yoluna enjektör ile ilaç tedavisi uygulanmıştır. 5/11/2008 tarihinde taburcu edilen başvurucu 17/12/2008 tarihinde KOAH nedeniyle yeniden hastaneye müracaat etmiş, tahliller sonucunda kanında hepatit C virüsü bulunduğu belirlenmiştir. Başvurucunun şikâyeti kapsamında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı (Savcılık) tarafından başlatılan soruşturmada Adli Tıp Kurumu (ATK)  İhtisas Kurulundan rapor alınmıştır. 11/2/2011 tarihli raporda; başvurucunun 23/10/2008 ile 17/12/2008 tarihleri arasında hepatit C virüsü almış olabileceğinin kabulü gerektiği, söz konusu olayda kullanılan enjektörle bu virüsün bulaşabileceği ancak ifadelere göre başvurucu ile aynı odada tedavi gören H.Y.de kullanılan enjektörün başvurucuya da kullanılmasına karşın H.Y.de hepatit C virüsü bulunmaması sebebiyle H.Y.den başvurucuya bu virüsün bulaşamayacağı ifade edilmiştir. H.Ynin Savcılıkta alınan beyanında; sağlık görevlisinin aynı enjektörü odada bulunan üç kişiye de kullandığını, hepatit C aşısı olduğu için kendisinin hasta olmadığını beyan ettiği görülmüştür. Soruşturma neticesinde E.K. hakkında Bursa  Sulh Ceza Mahkemesinde (Ceza Mahkemesi) görevi kötüye kullanma ve taksirle yaralama suçlarından dava açılmıştır. Ceza Mahkemesi, dosyanın Yüksek Sağlık Şurasına (Şura) gönderilmesine karar vermiştir. Şuranın kararında; başvurucunun taburcu edildiği 5/11/2008 tarihinde yapılan tahlilinde kanında hepatit C bulunduğu, bu kişi ile aynı odada tedavi gören H.Y.de hepatit C olmaması nedeniyle başvurucunun virüsü başka şekilde almış olabileceği zira hastalığın kuluçka süresinin altı ay olduğu belirtilerek günümüzdeki tıp uygulamalarında hastalara ortak enjektör ve iğne ucu uygulamasının bulunmaması nedeniyle ilgili kişiye kusur atfedilemeyeceği vurgulanmıştır. Mahkeme, Şuranın kararında yer alan gerekçelerle E.K.nın beraatine karar vermiş ancak anılan kararın temyiz incelemesinde davanın zaman aşımı nedeniyle düşmesine hükmedilmiştir. Öte yandan başvurucu, somut olayda hizmet kusuru bulunduğundan bahisle Bursa  İdare Mahkemesinde (İdare Mahkemesi) tam yargı davası açmıştır. İdare Mahkemesi, ceza yargılamasında alınan raporlara atıfta bulunarak başvurucunun hastalığı ile sağlık hizmeti arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle 27/2/2014 tarihinde davanın reddine karar vermiştir. Başvurucu temyiz dilekçesinde; Şura kararına göre taburcu olduğu 5/11/2008 tarihinde hepatit C hastası olduğunun belirtildiğini ancak hastanenin kayıtlarında bu virüsün ilk kez 17/12/2008 tarihli tahlil sonucunda tespit edildiğini, ATK raporunda belirlenen tarihlerin Şura kararı ile uyumlu olmadığını, kaldı ki altı aylık kuluçka süresinin azami süre olduğunu ileri sürmüştür. Başvurucu ayrıca H.Y.nin savcılık ifadesinde hepatit C hastalığına karşı aşılı olduğunu beyan ettiği dikkate alındığında bu kişinin enjeksiyon işlemi sonucunda anılan hastalığa yakalanmamış olmasının da doğal olduğunu vurgulamıştır. Danıştay Onuncu Dairesi (Daire) 20/11/2019 tarihinde kararın onanmasına karar vermiştir. Başvurucu, nihai hükmü 31/12/2019 tarihinde öğrendikten sonra 10/1/2020 tarihinde bireysel başvuruda bulunmuştur.