Haklar: Maddi ve manevi varlığın korunması hakkı

Başvuru; psikolojik tacizden kaynaklanan zararların giderilmemesi nedeniyle kişinin maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkının ihlal edildiği iddiasına ilişkindir.  Başvuru 14/12/2015 tarihinde yapılmıştır. Başvuru, başvuru formu ve eklerinin idari yönden yapılan ön incelemesinden sonra Komisyona sunulmuştur. Komisyonca başvurunun kabul edilebilirlik incelemesinin Bölüm tarafından yapılmasına karar verilmiştir.    Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle olaylar özetle şöyledir: Başvurucu, başvuruya konu edilen olayların gerçekleştiği tarihte Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Malatya Kız Yurdu Müdürlüğünde (Kurum) şoför olarak görev yapmaktadır. Başvurucu;i. 4/1/2013 tarihinde Kurumda düzenlenecek seminere katılması yönünde verilen talimata uymayarak göreve gelmediği gerekçesiyle 1/2/2013 tarihinde 23/07/1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun  maddesinin birinci fıkrasının A bendinin (a) alt bendi uyarınca uyarma cezası ile cezalandırılmasına karar verildiğini, itirazı üzerine Disiplin Kurulu tarafından cezanın kaldırıldığını,ii. Kurum müdürü tarafından 15/1/2013 tarihinde aldığı beş günlük sağlık raporunun usulüne uygun olup olmadığının Malatya Valiliği İl Sağlık Müdürlüğünden sorulduğunu, Malatya Devlet Hastanesinin Sağlık Kurulu raporu ile anılan raporun fenne ve usule uygun olduğunun belirlendiğini,iii. Sendika temsilcisi olması nedeniyle kendisine oda tahsis edilmesi istemiyle yaptığı 25/9/2013 tarihli başvurusuna cevap verilmediğini, aynı istemle yaptığı 10/2/2014 tarihli başvurusu üzerine teknisyenlere ait olan ve şartları beklemeye müsait olmayan atölyede oturmaya zorlandığını vurgulamıştır. Başvurucu bu nedenlerle işyerinde psikolojik taciz ve baskıya maruz kaldığını ileri sürerek idari yargıda tazminat davası açmıştır. Öte yandan Kurum Genel Müdürlüğü tarafından başvurucunun iddialarını araştırmak amacıyla Komisyon oluşturulmuştur. Komisyonun ilgili personelin ifadeleri doğrultusunda düzenlediği 21/5/2014 tarihli raporda; başvurucuya tahsis edilen odanın Kurumun fiziki yapısı gözönüne alınarak belirlendiği, odanın teknik personel tarafından da yıllardır kullanıldığı ve şoföre verilebilecek uygun bir oda olduğu, Kurum müdürü ile davacı arasında zaman zaman devam eden sürtüşmelerin psikolojik taciz olarak kabul edilemeyeceği ifade edilmiştir. Malatya İdare Mahkemesi 15/1/2015 tarihinde davanın reddine karar vermiştir. Kararda; Komisyon raporundaki tespitlere yer verilmiş ve başvurucunun almış olduğu sağlık raporunun gerçeği yansıtıp yansıtmadığının Kurum müdürü tarafından araştırılması ile davacının göreve gelmemesi nedeniyle disiplin cezası verilmesinin Kurum müdürünün görevinin gereği olduğu vurgulamıştır. Başvurucuya tahsis edilen odanın ise Kurumun fiziki yapısı gözönüne alınarak belirlendiği, başvurucunun göreviyle bağdaşmayan nitelikte olmadığı ifade edilmiştir. Bu tespitler doğrultusunda başvurucuya yönelik sistematik olarak uygulanan ve belli bir süreye yayılan psikolojik taciz olarak değerlendirilebilecek bir davranışın veya işlemin bulunmadığı belirtilmiştir. Malatya Bölge İdare Mahkemesi 22/1/2013 tarihli ilamıyla anılan kararın usul ve hukuka uygun olduğunu belirterek onanmasına, 6/11/2015 tarihli ilamı ile de karar düzeltme isteminin reddine hükmetmiştir. Nihai karar 12/11/2015 tarihinde başvurucuya tebliğ edilmiştir. Başvurucu 14/12/2015 tarihinde bireysel başvuruda bulunmuştur.  Anayasa Mahkemesinin psikolojik taciz iddiasını içeren başvurulara ilişkin olarak daha önce verilmiş kararlarında ilgili mevzuata yer verilmiştir (Mehmet Bayrakcı, B. No: 2014/8715, 5/4/2018, §§ 22-45; Hüdayi Ercoşkun, B. No: 2013/6235, 10/3/2016, §§ 30-57).