Haklar: Yaşam hakkı-Kötü muamele yasağı

Başvuru; kolluk görevlilerince işkence yapılması, işkence altında alınan ifadelerin hükme esas alınması, delillerin değerlendirilmesinde hata yapılması ve aynı suçtanbirden fazla yargılanılması nedenleriyle işkence yasağının ve adil yargılanma hakkının ihlal edildiği iddialarına ilişkindir.  Başvuru 15/4/2013 tarihinde Adana  Ağır Ceza Mahkemesi vasıtasıyla yapılmıştır.Başvuru formu ve eklerinin idari yönden yapılan ön incelemesi neticesinde başvurunun Komisyona sunulmasına engel teşkil edecek bir eksikliğinin bulunmadığı tespit edilmiştir. İkinci Bölüm Birinci Komisyonunca 18/7/2013 tarihinde, başvurunun kabul edilebilirlik incelemesinin Bölüm tarafından yapılmasına karar verilmiştir.  Bölüm Başkanı tarafından 16/3/2014 tarihinde, başvurunun kabul edilebilirlik ve esas incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir. Başvurunun bir örneği bilgi için Adalet Bakanlığına (Bakanlık) gönderilmiştir. Bakanlığın 4/4/2014 tarihli yazısında Anayasa Mahkemesinin önceki kararlarına ve bu kapsamda sunulan görüşlerine atfen başvuru hakkında görüş sunulmayacağı bildirilmiştir.  Başvuru formu ve eklerinde ifade edildiği şekliyle ve Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) aracılığıyla erişilen bilgi ve belgeler çerçevesinde ilgili olaylar özetle şöyledir:A. Ana Yargılamalar Tunceli Cumhuriyet Başsavcılığının 16/11/1998 tarihli iddianamesi ile 1998 yılı Eylül-Ekim aylarında gerçekleşen bir dizi olay nedeniyle "suç işlemeye tahrik ve teşvik, sahte resmi evrak tanzim etme, dolandırıcılığa iştirak ve rüşvet alma" suçlarından başvurucu hakkında kamu davası açılmıştır.  Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin E.1998/40 sayılı dosyasında yapılan yargılamanın 16/12/2008 tarihli duruşmasında, başvurucu aleyhinde beyanda bulunmuş olan ve aynı dosyada yargılanan sanıklar Ö.B. ve S.B. Emniyetteki ifadelerinin işkenceye ya da zora dayalı alındığını ileri sürmüşlerdir. Başvurucu da 31 Ekim 1998 tarihinde Emniyette verdiği ifadesinin işkenceyle alındığını belirtmiştir. Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin 24/5/2000 tarihli ve E.1998/40, K.2000/23 sayılı kararı ile başvurucunun resmî evrakta sahtekârlık suçundan dolayı 2 yıl ağır hapis cezasıyla, dolandırıcılık suçundan da 2 yıl 2 ay 12 gün ağır hapis ve 000 TL ağır para cezasıyla cezalandırılmasına, diğer suçlar yönünden ise beraatine karar verilmiştir.  Yargıtay  Ceza Dairesinin 9/9/2002 tarihli ve E.2002/6464, K.2002/9814 sayılı ilamı ile başvurucu hakkında verilen dolandırıcılık suçuna dair mahkûmiyet hükmübozulmuş, diğer suçlar açısından mahkeme kararı onanmıştır.  Tunceli Ağır Ceza Mahkemesi 11/6/2003 tarihli ve E.2002/70, K.2003/58 sayılı kararı ile bir kez daha başvurucunun dolandırıcılık suçundan mahkûmiyetine hükmetmiştir.  Yargıtay  Ceza Dairesi 14/7/2005 tarihli ve E.2005/2467, K.2005/5320 sayılı ilamı ile mahkûmiyet hükmünü onamıştır.  Başvurucu hakkında Tunceli Cumhuriyet Başsavcılığının 30/6/2000 tarihli iddianamesi ile 28/9/1988 tarihinde "sahte resmî evrak tanzim etme" suçunu işlediği iddiasıyla bir ceza davası daha açılmıştır. Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin 23/5/2001 tarihli ve E.2000/28, K.2001/17 sayılı kararı ile başvurucunun atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmiştir. Yargıtay  Ceza Dairesi 26/12/2002 tarihli ve E.2002/11387, K.2002/14911 sayılı ilamı ile İlk Derece Mahkemesi kararını onamıştır.  Tunceli Ağır Ceza Mahkemesi 30/11/2005 tarihinde E.2000/28 sayılı dosya kapsamında bir ek karar almıştır. Form ekinde kararın örneği bulunmamaktadır. Başvurucu, bu ek karara ilişkin 26/12/2005 tarihli temyiz dilekçesinde aynı eylemlerden dolayı üç dosyadan yargılandığını ve kararın haksız olduğunu belirtmiştir. Başvuru dosyasında, ek kararla ilgili yargılamanın ne zaman tamamlandığına vebu yargılamadaki nihai karardan başvurucunun ne zaman haberdar olduğuna dair herhangi bir bilgi ve belge tespit edilememiştir. Başvurucu, ayrıca işkence altında verdiği ifadesine dayalı olarak mahkûm edildiği gerekçesiyle tüm yargılamalar konusunda 14/4/2005 tarihinde yeniden yargılama talebinde bulunmuştur. Başvurucu, bu talebinin ne şekilde sonuçlandığına ilişkin bir bilgi sunmamıştır.B. Uyarlama Yargılaması (E.2002/70) Tunceli Cumhuriyet Başsavcılığı 17/6/2005 tarihinde, başvurucunun mahkûmiyet hükümleri hakkında içtima kararının çözülmesini,26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu uyarınca kesinleşmiş hükümlerin uyarlanmasını talep etmiştir. Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin 22/2/2006 tarihli ve E.2002/70, K.2003/58 sayılı ek kararı ile resmî evrakta sahtecilik suçu açısından infazın devamına, dolandırıcılık suçu bakımından ise başvurucunun 5237 sayılı Kanun'un  maddesinin (1) numaralı fıkrasının (j) bendi gereğince 2 yıl hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.  Yargıtay  Ceza Dairesinin 27/6/2008 tarihli ve E.2008/8533, K.2008/6877 sayılı ilamı ile başvurucunun hukuki durumunun 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun  maddesi (hükmün açıklanmasının geri bırakılması) uyarınca değerlendirilmesi için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.  Tunceli Ağır Ceza Mahkemesi 13/5/2009 tarihli ve E.2008/51, K.2009/53 sayılıkararı ile başvurucunun önceki karardaki gibi cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un  maddesinin uygulanmasına yer olmadığına hükmetmiştir. Yargıtay  Ceza Dairesi 21/3/2013 tarihli ve E.2013/5643, K.2013/4636 sayılı ilamı ile İlk Derece Mahkemesi kararını belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirleri yönünden düzelterek onamıştır.  Başvurucu, nihai karardan 10/4/2013 tarihinde haberdar olduğunu beyan etmiştir. Başvurucunun, daha erken bir tarihte haberdar olduğunu gösteren herhangi bir bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. Başvurucu 15/4/2013 tarihinde bireysel başvuruda bulunmuştur.