mijn lief moedertje hubbard zeide hij dat is juist de zaak ik heb al verscheidene malen daarover gedacht en ben dikwijls boos op mij zelven geworden dat ik zoo gaarne in ernst zou willen zijn

einden daarvan met de letters boven de oppervlakte voelen kon wanneer men haar nu

meer kon sir john niet doen maar hij zag ook niet in dat meer dan dat kon verlangd worden naar zijne meening beteekende samenzijn vertrouwelijkheid en zoolang zijn geregelde plannetjes om hen met elkaar in aanraking te brengen maar slaagden twijfelde hij geen oogenblik of zij waren gezworen vriendinnen

vrees ik dat er een abuis is het ruwe weer dat mij eene schualplaats deed vinden in uwe gemakkelijke kar

toen ik aan zijn listige gezicht door het er zoo goed bj passende roode licht van t vuur beschenen zag dat hij zich gereedmaakte om nog iets te zeggen jongeheer copperfield begon hij

omstreeks half twee was hij in de kalverstraat verzeild geraakt en bleef voor een der boek en plaatwinkels staan hij bekeek met welgevallen de fraaie boeken en platen in de uitstalkast en voor het eerst in zijn leven was hij nieuwsgierig den prijs er van te kennen hij keek naar binnen zag den bediende iets verkoopen en het geld in de lade strijken

ik was dan ook nog maar in het minst heerlijke deel van den hemel en de gewesten waar de hoogste zaligheid genoten wordt kon ik alleen in een eindelooze verte bespeuren ja men verzekerde mij dat daarachter ng schooner en gelukkiger oorden lagen

had sedert jaren een man met een houten been gezeten met het been dat hem overbleef in eene mand als het ruw weer was hij verdiende den kost op de volgende wijze

dat zij namelijk evenals deze teeder gehecht is aan den man die haar de zijne noemen mag en dat zij op eene edele wijze de plichten eener gade vervult

ze had wat bij dien afstand onlogisch scheen r mantel r hoed r voile r handschoenen aan en ze viel met de deur in huis

hoe kon ik toch zoo beangst zijn t is eveneens als met de voetstappen welke ik verleden week des nachts in den tuin meende te hooren eveneens als met de schaduw van de kachelpijp zou ik nu lafhartig worden

om in den ledigen koffer te kijken childers en kidderminster haddenbeiden een zeer zonderlingen gang zij stapten veel meer wijdbeens dan men doorgaans doet en alsof zij stijf in de knieen waren

eva ge zijt een wonderlijk kind zeide hare moeder nicht ophelia heeft topsy leeren lezen vervolgde eva

even zoo zou ieder verstandig mensch my uitlachen als ik gek genoeg was om te zeggen marie is daar in dien rooien tuin waarom rood en niet geel of paars om te luisteren naar t snappen en giechelen van de viooltjes of naar de sprookjes die de rozen elkaar heimelyk in t oor blazen

weg met den tyran zei fameuil leve bombarda bombance en bamboche riep listolier t is zondag hernam fameuil wij zijn nuchter voegde listolier er

maar anders heb ik geen reden om over haar te klagen als zij mij soms verveelt met de loftuitingen over haar zoon troost ik mij maar met de gedachte dat dat voor een moeder heel natuurlijk is hij is een heel goede zoon voor haar

verborgen trappen in muren die blijkbaar leidden naar kolenkelders schijnbaar gesloten deuren die toegang gaven tot kleine keukentjes

de geleerde zag glimlachend pruffle's antwoord tegemoet dat hij er geen oorzaak voor wist te vinden pruffle dacht een poos na

ik ben blij dat je er ook zoo over denkt dat is beslissend voor ons moeder lieve maak de koffers maar klaar

met wie hij omgaat als zijn gelijke die zijn jeugdig hart doet kloppen van ongekende onbegrepen gewaarwordingen die hem vreugde of smart toebrengt met een blik met een woord die nu door een blijk van stille gunst en vertrouwen zijne hope schijnt aan te moedigen

welke die daar op t hoekie vooraan ja precies vind je niet dat hij net kijkt of hij m half om heeft waarachtig niet weetje hoe hij daar nu zit nou zeg jij het dan maai

ieve ieveling indelijk is het lente e moest eens zien hoe mooi het er nu bij ons uitziet è ja je moest toch zelf eens komen om je daarvan te overtuigen

in het midden lag dagaklar de zwanenkoning en sneeuwrust de zwanenkoningin die ouder dan alle anderen en de voorouders van de meeste zwanen waren

het woei zoo hard toen de vreemde man door de winkeldeur in de duisternis en de modder op straat kwam dat hij bijna weder naar binnen geblazen werd

heila zei mijn tante na verloop van geruimen tijd ik keek op en ontmoette met eerbied haar scherpen helderen blik

wel ik heb het ook nooit van mij zelf gedacht voor nu zei mark terwijl hij met een blik van grappige verwondering zijn wenkbrauwen optrok

dan hebben wij voor van avond nog wat om te eten en schiet er misschien nog iets over voor de huur en anders weet ik niet wat er van komen moet

het zoo druk hadden zij ging op eenigen afstand van het raam zitten en bekeek met stil genoegen het schoone door de schemering half omsluierde landschap dat frank

maar met dat gevolg dat barbara het weer erger op de zenuwen krijgt eerst eene vlaag van lachen en dan van schreien

ik ging door nauwe straten waar timmerlieden in hunne winkels met zaag en beitel aan het werk lichte krullen in het water slingerden waar ze evenals wier lagen

en hy heeft in amsterdam zyne geboorteplaats geen een bloedvriend die in staat is om eene vryë beroeping op hem matematisch zeker te doen uitkomen hy kan niet kyven ook niet op den predikstoel hy heeft geen grein geestelyk vernuft om rare preken te doen die t volk by een brengen hy jaagt niet hy schiet niet

met eene nieuwe buiging nam de grijsaard afscheid en vertrok door zijn gezelschap gevolgd een schildknaap bracht hen naar het vertrek waar de bedienden bijeen waren ook daar vierde men feest en zooals het gewoonlijk gaat de dienaars volgden het voorbeeld hunner meesters maar al te getrouw

de jongens keken naar den meester alsof zij appelleerden tegen dien van den regel afwijkende wijze van ondervragen de meester keek naar den ondervrager alsof hij hem in stukken wilde scheuren

pakte hem liefderijk bij de ooren als geschikte handvatsels voor haar doel en kuste hem totdat hij met zijn achterhoofd als met een omwonden klopper tegen de deur bonsde

toch maakte wel iedereen je het hof vooral de mama's van huwbare dochters zooals mevrouw eekhof die hem met alle geweld scheen te willen lijmen aan ange of léonie of mevrouw oudendijk die hem minstens eens per week inviteerde en hem zooveel mogelijk met françoise alleen liet terwijl nu dat cateautje op jaren kwam mevrouw van der stoor ook moeite ging doen

terwijl hij zich met de handen in zijn zakken achterover in zijn stoel liet zinken en lusteloos geeuwde heel mooi gezegd tom maar ik bedenk mij daar

even trotsch op hun persoonlijke goede eigenschappen zich even goed bewust van hun macht om te bekoren als ieder behaagziek meisje op de wereld

die het gehoord had t is een geleerde kan hij t helpen de heer boulard dien ik gekend heb ging nooit uit zonder boek en had altijd zulk een oud boekje aan zijn hart

en er stonden tranen in haar goedige oogen en na dien tijd heb ik haar niet weergezien maar we hebben haar wel zien begraven en onze meiden vonden dat het een heel knappe begrafenis was met twee

paljas de heeren en dames kunnen je niet verstaan ik zal de vrijigheid nemen om je mijn zondagsche stem te verleenen de directeur overhandigt hem een reusachtigen

na arthur een oogenblik met gefronste wenkbrauwen te hebben aangekeken riep blandois lachend hoort dien braven man nu eens luistert nu eens naar dat beeld der deugdt maar pas op pas op

het was zeker mogelijk dat zij nog zaliger werden maar nu reeds voelden zij zich onuitsprekelijk gelukkig en dat kon ook wel niet anders

alsof zij veel minder vorderden dan in het begin met zijne hand boven zijne oogen om de sneeuwvlokken af te weren zat kit dikwijls te turen

ik wou dat het zoo was met hart en ziel in weerwil van den doodelijken haat dien ralph tegen nikolaas koesterde