zij daar waren had zich manfred bij haar gevoegd en verzocht verlof met haar mede te mogen gaan wat hem moeilijk te weigeren was zij volgden de gerard keller het testament van mevrouw de tonnette groote laan en sloegen toen een zijlaan in en dorothea en henriette wierpen tot in de donkerste schuilhoeken hare blikken om te zien of zij botwater ook bespeurden

en de arme bloedverwanteh vooral waren bepaald verrukt weer werd het vuur opgestookt en de punch ging nogmaals rond wat sneeuwt het zei een der mannen zachtjes zoo sneeuwt het zei

menigen voorbijganger met schuwen blik de handen op het hoofd alsof daarmede de geheele gevel zoo deze onverhoopt mogt in elkander zakken zou zijn af te weren geweest in vliegenden haast deed voorbij loopen ten einde niet in de courant als onder de puinhoopen bedolven vermeld te worden