dit laatste werd niet zonder pathos gezegd en wat de familie betrof waarin mijnheer tackleton ten gevolge van zijn huwelijk met may pou opgenomen worden hij wist kon dat ten minste weten

mijnheer antwoordde de oude man na eene poos van stilte ik heb het recht niet om mij gekrenkt te voelen door hetgeen gij zegt

waar zijn wij nu vroeg ik aan vitalis te parijs mijn jongen te parijs was het mogelijk was dat parijs waar stonden mijn marmeren paleizen

al zet gij erbarmelijke gezichten gij moet en zult mij daarvoor boeten mijne heeren ik zou mijne invrijheidstelling thans niet eens aannemen

welken echter di braga geheel ongemerkt liet om aan zijne zwaarmoedigheid geen nieuw voedsel te verschaffen sloeg hij hem voor het bezoeken van eenige voorname adriaan loosjes pzn het leven van maurits lijnslager kerken in datzelfde gedeelte dar stad gelegen

wij zouden stof voor een gansche week gehad hebben en dan zelfs zouden wij nog niet uitgepraat zijn alexis wilde alles van mijn reis weten en ik van mijn kant wenschte te vernemen

en hij keerde zich om als wilde hij zijn bedreiging ten uitvoer brengen wat moet ik doen zei de arme tante in tranen uitbarsteud

ben ik u ooit zoo hard gevallen dat ge zoo iets wreeds vragen moet houd je mond dan zei salomo gamede naar buiten als ge me spreken moet betaal den wfln en ga mede

e lange lage gang was niet verlicht en toen zij bij de kamer kwam stond daar nog een regent op het punt van vertrekken in de open gangdeur die naar de hal leidde

hij is van de oude school gelijk men zegt eene uitdrukking waarmede gewoonlijk eene school wordt aangeduid die nooit jong schijnt te zijn geweest en draagt eene korte broek met lintjes vastgestrikt en

en daarom vinnig de kennissen ondersteunt welke hij in zijn kring heeft opgenomen uit vrees dat hunne vermindering op hem zei ven zou terrugwerken

zoo peinsde john rokesmith op dien morgen en die overdenkingen begroeven john harmon nog menigen voet dieper dan hij des nachts begraven geworden was

op de trap voor de kerk zag ik de gebukte gedaante van een man die iets dat hij bij zich had in de sneeuw had neergelegd om het beter vast te binden

mige toeschouwers aten anderen verkoelden zich met hunne zakdoeken want het was ondraaglijk warm in de zaal

het is mij om je zelfswille aangenaam zulks te hooren zeide monks steek nu je lantaren aan en pak je zoo spoedig mogelijk weg

een oproer was in haar oog geen reden om den boosdoener vrijen teugel te laten en de maatschappij te veronachtzamen wijl de regeering in gevaar was de gewone dienst werd tegelijk met den buitengewonen dienst nauwkeurig waargenomen en niet in t minst verzuimd

wat was hij vriendelijk en voorkomend en zoo solide daarbij toen hij voor het eerst de kamers kwam bezichtigen vroeg hij bepaald of hij wel een plaats in de kerk zou kunnen krijgen

die van het heele menschdom afgezonderd evenals een oude heremiet in zijn pilaar woonde precies de man was om den weg aan te vragen als er in zoo'n eerwaardig monument geen

u sprak het heel goed heusch heel goed zeide u en heel goed u spreekt het niet uit als ze doen in toskane

met welker optelling wij ons kwellen tot de onverbiddelijke dood achteloos alles door elkaar gooit en uitwischt

dat het niet goed was in mijn toestand kan ik mij geen kinderen wenschen dolly sprak dit niet tegen zij gevoelde zich plotseling zoo ver van anna verwijderd en erkende

ik ben t hoorde ik half bezweken ik ben t de engel van den nacht wie de lampe zonder keten wie den hoogen zilverboot deed geworden zult gy weten en waerom hy zulks gebood hy die god is heeft de banden end het vat gesmeed

en zelf geluk verspreidend niet zoo bitter en wraakzuchtig als hij zich haar uit hun laatst bijeenzijn herinnerde

zij waagde heur gelaat tot hem op te heffen terwijl zij rillende geketend lag in zijne omhelzing en slechts haar blik vol tranen en haar vage glimlach antwoordden hem

de boeken kunnen niet geacht worden tot het huisraad te behooren sprak van beek met eene deftige buiging en al ware dat zoo het spreekt vanzelf dat de jonker in alles de preferentie heeft

de reize die eindeloos eindeloos duurt door de reeds geziene nachten vol dwarrelgensters en zwevetongen vuurs

ratelden de keizerlijke landauers in de zon als met wielen van schitterende spaken door de lichte stof die van het vierkant plaveisel der stad opstuivelde als druppelen wit vuur flonkerden het meest de diamanten

eene dikke jufvrouw opende het tooneel door met een zeer bedrukt medelijdend gezicht te vragen hoe mijnheer quilp voer

om te mogen erkennen dat de overwinning hoe goed ook betwist aan uwe zijde is verbleven uw beste kamper heeft u verlaten zeide willem anders stond uw kans nog zoo kwaad niet hoe het zij laten de kamprechters uitspraak doen

zijn moeder had hem iets uit den bijbel voorgelezen zij sloot het boek toen wij binnen traden en kwam ons te gemoet ik heb zooeven aan william gezegd dat wij hem hier of daar naar buiten moeten zien te krijgen

negeerde mevrouw crawley op de trap als zij elkaar toevallig ontmoetten en overal waar de naam van de laatste genoemd werd sprak zij onvermoeid kwaad van haar buurvrouw

kolossaal voor een alt wat een taille t is een volwassen vrouw en nog pas achttien keek je niet op toen je haar terugzaagt zeg dorus is t niet een meisje om op te verlieven

onderzochten het door en door jilkins stond toen op liep door de kamer kwam terug en ging weer zitten

het eerste dat u in het oog valt als gij binnentreedt is de verbazende drukte van het committe onder aan de trap ziet gij eene deur zorgvuldig door twee oppassers bewaakt

osteria herberg van lasc ala een geheel eenzaam huis waar het huisgezin om een vuur zat dat in de keuken op een steenen verhevenheid

aboe bakar zag het zoo niet hij onderging alleen de stemming van het geheel en dat vond hij deed hem goed maakte hem zoo rustig en kalm

met bijzonder fijne handen en kleine voeten net en fatsoenlijk gekleed naar haar gezicht te oordeelen kon zij tusschen de vijf en dertig en veertig jaren wezen

laat men u niet wegsleepen gy behoeft niets te bedekken gy hebt niets te verbergen mits dat gy in de handen van brave menschen valt maar alle menschen zyn niet braaf de ondeugd trekt niet altoos bruine kleêren aan

droevig genoeg zeide ik wanneer men dien buiten zijn vaderland moet zoeken mijn vaderland herhaalde hij met een bitteren lach wat noemt gij mijn vaderland is het dat rampzalige graafschap waar ik geboren ben en waar de eenzelvigheid van een onbeduidend plantenleven alleen gevarieerd wordt door buurt of familietwisten

zooals manlief doet is het altijd goed ik zal u eens een sprookje vertellen dat ik hoorde toen ik nog een kleine jongen was telkens wanneer ik aan dit sprookje dacht kwam het mij voor

had ze me die woorden maar geschreven nooit ware ik tot haar weergekeerd nu mijn oogen haar echter bleven genieten was mijn verstand onmachtig zich af te wenden ik verzwolg de pijnlijke impressie gelijk een visch de hoek verzwelgt die verborgen is in het aas

dat gij er mede zult handelen zoo als ik u zeggen zal bij deze laatste woorden sloeg de toovergodin den regter arm om mijne middel en de beide honden onder den linker nemende verhief zij zich in de lucht en bragt ons in een oogwenk naar bagdad in mijne woning over

en geruimen tijd kon hij het kleine roodgele gezichtje beschouwen maar hoe meer de tijd verliep

heeft den ouderdom van negentig jaren bereikt maurits lijnslager zeker een gelukkig bewijs signora dat het inspannen van

maar ze had er niet over gedacht wie ze waren zoodra ze had begrepen dat ze hongerig waren had ze haar goed brood met hen gedeeld

die by alle gewone gelegenheden mynheer chib's tegenstander was en met geestdrift aangenomen met slechts een stem tegen dit