hier eindigt het verhaal van den heer huyck daarachter stond met de hand van mejuffrouw stauffacher het navolgende geschreven indien het bovenstaande verhaal een roman ware zoû men den schrijver met recht te laste kunnen leggen dat hij den lezer in t onzekere laat omtrent het lot van sommige personen

want deze laatste was slechts hare stiefdochter daarom moest het arme lieve meisje asschepoester in huis zijn

ik heb in gedachten op een slip van mijn rooie das zitten kauwen en toen de generaal uitgesproken was en nog zoo'n beetje triomfantelijk de schare rondkeek zei ze ze ziet niet te best jo ter heul wat scheelt je je bloedt

myn voogd berustte in de dispositie myner moeder doch heeft met tante niet veel op zy noemt bykans nooit zyn naam of zy voegt er by dat hy geen godsdienst heeft denk eens aan en dat van zo een allerbest man is t geen schande

en waaraan gij z groot een offer bracht vroeg hij met zekeren nadruk a l g bosboom-toussaint de delftsche wonderdokter eel e groot naar uwe meening niet waar en dat het mij niet licht valt heb ik gevoeld bij den strijd dien ik daarna met mij zelve heb moeten strijden moet het dan waarlijk gebracht worden

welke gg aileggen moet en waaraan gg niet ontsnappen kunt met den meesten tegenzin afgelegd wordt

door zulke hindernissen van hem is gescheiden dat al zijne schoone luchtkasteelen ineenstorten bij hunne aanraking die edele plant schoon tijdelijk in den burgerlijken hof gekweekt kon niet bestemd zijn daarin te wortelen

ik heb mijne eigene jeugd nog niet zoo geheel vergeten om niet te weten dat gij mij zeker in geen voordeelig licht beschouwt gij hebt mij hooren voorsteljen als

van omen hai'land de geboorte-tijd was van alles wat ik heb liefgehad waarover ik ooit in rouw geweest ben of waarin ik mij ooit vertheugd heb

wat u belangt gij zoudt u verantwoorden en ik zie niet dat gij iets hebt weêrlegd al toont gij ook den heftigsten weêrzin tegen hetgeen u ten laste wordt gelegd gij schijnt ganschelijk niet meer te gedenken aan den nacht van den twaalfden december

niets verstoorde de rust in het kasteel behalve nu en dan het openkletsen van john en jufvrouw skiffins welke luikjes aan eene stuipachtige beweeglijkheid onderhevig waren

dat is ook zoo edele heer ik ben hierheen gekomen om uw raad in te winnen over een zeer gewichtig plan dat ik u onder de grootste geheimhouding mededeel mijn voornemen is heer gijsbrecht uit den kerker te verlossen

toen waren wij zoo gelukkig nelly nelly riep de arme vrouw uit ik kan u waarlijk zoo bedroefd niet zien schrei toch niet

daar is mylord het gerucht bleef echter aanhouden totdat gashford om zich heenzag en toen kwam er eensklaps stilte

dat is iets merkwaardigs zei pickwick wat is merkwaardig vroeg tupman terwijl hij naar alle kanten rondkeek zonder iets merkwaardigs te ontdekken

ik volg nooit iemands raad op ik kan niet den heelen dag stilzitten en omdat ik nu eenmaal geen poes ben houd ik er niet van bij het vuur te zitten dommelen ik houd van avonturen en ik ga ze opzoeken

maar in dien nevel was één vast punt één juiste duidelijke lijn als in graniet het besluit den wil cosette weder te vinden voor hem was de gedachte aan t leven niet van de gedachte aan cosette gescheiden

en tevens verstandigste wijze zoodat het scheen als of de geest van hare moeder wat verstandig en kloek bestuur van zaken betrof geheel in haar was overgegaan

in allen gevalle ik nam mij voor om zoo geducht vlijtig te zijn dat ik geen oogenblik tijd hield om neerslachtig te wezen want natuurlijk zeide ik esther gij neerslachtig zijn

het meerendeel der gasten was als het zilverwerk en bestond uit verscheidene zware stukken die onnoemelijk veel wogen r was evenwel een buitenlander onder die door den heer podsnap genoodigd was geworden

de torens van de kathedraal en de versierde geveltoppen van de grappige oude huizen begonnen juist in den gloed van den zonsopgang te blozen

maar stel die hoop op winst ter zyde yraag eens bij een hevigen storm aan een dezer ruwe knapen wie zich vrijwillig aanbiedt om de

terwijl de vrouw van den ondernemer in het midden een eentonig orgel staat te draaien wat de kosthuizen onzer fransche badplaats betreft

hij trok haar aan zijn borst en kuste haar voorhoofd kom lieveling bedaar nu ik geloof ook niet dat het iets is wat ril je ik ben er zoo zenuwachtig van geworden ik ik voel me niet meer o otto hij klopte haar zacht op heur handje dat hij hield omvat wees nu maar kalm kom kom

hoe zy onderweg verhaalde dat zij een lands ambtenares was concierge du palais apostolique

die was zoo rijk en gelukkig dat nooit een stad heerlijker is geweest maar de inwoners gaven zich helaas over aan trots en pronkerij