het was nu twee jaar geleden dat de vreemdeling zijn voet op het vaderland zettende riep bukt uw hoofden gij vlamingen gij noordertelgen gehoorzaamt de zuiderzonen of sterft

de varensgast nam het pijpje uit den mond blies een dikke rookwolk weg sloeg het glaasje brandewijn dat hij voor zich had staan in eene teug naar binnen en vroeg mij na deze voorbereiding waarom ik mij niet bediend had van het mes dat voor mij stond ik had het niet gezien zeide ik op een onverschilligen toon en bovendien heb ik gaarne een mes voor mij alleen

hij zag dit als een compliment aan en lachte witjes o verblinding der vleierij dacht ik bij mijzelven maar vervolgde hij ik heb tot mijn leedwezen gehoord dat de heer lodewijk bij ons aan huis zoo leelijk is te pas gekomen dat is hij antwoordde ik maar het zal beter zijn dat onderwerp maar niet aan te roeren

ii eline voelde haar keel vol melodie zij zocht dus in een aandrang zich te uiten tusschen haar muziek en koos de wals van mireille zij zong ze met variaties van zichzelve met lange points dorgue fijn uitgesponnen als zwellende glazen draden met jubelende trillers als die van den leeuwerik in haar lied

twee herhaalde lodewijk een oog op de tafel werpende en vervolgens amelia en mij aanziende met een blik die mij deed ontwaren dat hij lont begon te ruiken en die ook den waard deed opkijken wel ja zeide deze mijnheer betaalt immers ook voor de juffrouw

ik kan wel raden waarom dacht ralph bij zich zelf een beetje uit het veld gestagen toen hij de droefheid van zijn mooie nichtje zag

eindelijk toen hij weer tot bezinning gekomen was nam hij het geschenk uit de handen der vrouw aan en riep buiten zich zelven van vreugde

maar van waar kent ge mij ge hebt mij het leven gered zei de man hij keerde zich om het maanlicht bescheen zijn gelaat en jean valjean herkende den ouden fauchelevent

de groote waarheden door hem ons verkondigd staan boven de bizondere dogma's der kerkgenootschappen ik wil slechts naar hem hooren door wien de godheid tot de menschheid heeft gesproken

en de oogwenken in de kringen waar zijn grootvader hem bracht allengs door den knaap opgemerkt die eindelijk iets begon te begrijpen en nu hij zooals natuurlijk was de denkbeelden en meeningen die om zoo te spreken

pulver als een goed patriot rangschikte zich bij mijn gevoelen terwijl holmfeld daarentegen beweerde dat zijn passagier gelijk had en dat in de vereenigde provinciën eigenlijk niemand van die zoo hooggeroemde vrijheid genot had buiten eenige bevoorrechte familiën

dat maakt het juist zoo moeilijk om over hem te spreken maar behandelt hij u goed gij ziet hoe hij mij behandelt antwoordde de secretaris gedaldig doch tevens fier tja ik zie het met leedwezen zei bella nadrukkelijk

misschien uit wandelen gegaan hij heeft zijne schaduw geruild met die van een meisje fluisterde de onnoozele hem in het oor hare schaduw is altijd bij hem

en ik het kind van de rekening ik weet het niet in alle geval zal ik dan maar het verschil deelen en gelooven dat ik niet bang hoef te zijn zij naderde hem en schommelde zijn stoel heen en weêr

maar zij ontkende dit ten sterkste en zeide dat zij de mannen niet dulden kon zij waren zulke bedriegers bounce vroeg daarop of dit gestrenge vonnis ook tot andere mannen werd uitgestrekt behalve zeer jonge mannen

het is klagelijk het is klagelijk zijn de menschen dan nergens wijs nergens goed moet zulk een vrouwenhart dood bloeden of verstijven in een ongelijksoortig hijlik en vermag ik

die hij op crediet had gekocht en was nieuwsgierig te weten of ze ooit betaald zouden worden en zoo ja binnen hoeveel jaren toen zijn oogen vielen op de glazen deuren van de houten kast

dan tot de philosophische beschouwing der tevredenheid een geluk t welk gewoonlijk door den jongeling voorbij en door den man vruchteloos nagestreefd wordt

aansprekende om haar koppigheid te rechtvaardigen zeide zij terwijl zij hem het document overhandigde wanneer u dit gelezen hebt zult u weten wat ik versta onder haten

zij was den verderen dag daarna verruimd en vroolijk zooals een die voor anderen een heuchelijk geheim te verbergen heeft en het was haar een heuchelijk geheim een innige en heilige zaak waarover zij niet gaarne iemand ook niet haar moeder spreken zou

want lewin beantwoordde haar gevoel van afkeer en verachtte haar om hetgeen zij voor iets bizonders hield en waarop zij zich veel liet voorstaan haar zenuwachtigheid en ziekelijke fijngevoeligheid

had niet zijne vrouw met tranen in de oogen op hare kinderen gezien en gezegd god barend als dàt gebeuren moest wat zal er dan van deze arme schepseltjes worden

gij zult werk hebben zeide tante gij zult mij bijstaan om kleederen te vervaardigen voor de nooddruftigen neef wees zoo goed en zeg aan truitje dat zij mij de mand krijgt die in het zijkamertje staat waar die lijst op ligt

daar ik niet begreep wat hij bedoelde herhaalde ik vragend daarbij gebleven mijnheer barkis niets van gekomen antwoordde hij mij van terzijde aankijkend geen antwoord

maar het kon hem verder niet schelen hij vond de indringster aardig mooi heel mooi coquet verleidelijk betooverend hij bemoeide zich met haar hij verwaarloosde urania

en zoo verwachtte ik ieder oogenblik het schuim te zullen zien een paar minuten voordat we stopten

dat daar oesters op allerlei manier klaargemaakt te koop zijn s avonds verleiden ze de hongerige magen t meest want dan glinsteren er vetkaarsjes van binnen

hij was versuft en verbijsterd dat hij in staat zou zijn alleen aan de handen van den almachtigen squeers te ontsnappen nu hij geen vriend had om hem te helpen of te raden

nu zal ik al uw vriennen wel leeren kennen voegde hij er bij ook uw madame stahl als zij zich vernederen wil zich mijner te herinneren

naast dezen persoon waren twee lieden gezeten kermisgasten van beroep althans voor zooverre men dit kon afleiden uit hun vreemde spraak en kleedij

de oude heer de val van pecksniff richt dat pecksniff zoo zwaar op den grond plofte alsof de stormloop van een gardegrenadier hem van een zadel had doen tuimelen

alsof hij een groote pop was maar toen zij begon rond te kijken en met mij te praten knikte hij verscheidene malen met zijn hoofd en grinnikte daarbij

dat hun het recht kon geven mij lager te stellen gij houdt wronsky voor een aristocraat een man wiens vader zich alleen door intrigues in de hoogte gewerkt heeft

op een schoonen mei morgen van het vorige jaar kwam een voetreiziger hij die deze geschiedenis verhaalt van nivelles en ging naar la hulpe

niet traag was deze om aan dit haar verlangen te voldoen zij waren nog op eenige schreden van dit verblijf der grootste behoefte toen hun reeds het gejammer van de vrouw en de half naakte kinderen die het ongeluk van man en vader zoo even vernomen hadden in de ooren klonk

nu ja hij wilde mij niet doorlaten zei tom maar ik was niet van plan hem zoo erg te bezeeren niet riep zij uit zeg dat niet het was dapper van u

voor een jongedame was om zoo vroeg uit te gaan maar hij werd marie op den weg naar deze overpeinzingen als zijn gedachten die richting al namen gestuit daar hij haar op een geringen afstand

kwam zacht de kamer binnen gevolgd door bram en stil keken zij beiden toe door het zachte licht in het wit omklamboede bed

en elk oogenblik dat ik niet bij haar doorbracht voelde ik als een vale dorheid in mijn bestaan als een waanzinnige opoffering van geluk als het verlies van een brok leven waarom heb ik haar niet vroeger gekend zoo dacht ik voortdurend

dat hij geheel buiten westen is geloof ik ha ha ha geef hem wat te drinken kom geef eens wat aan men reikte hem een glas barnaby rudge ii

t is wel mogelijk maar t is alweer op ik kan toch van den wind niet leven bovendien wat ik doe doe ik toch allemaal voor jou pleizier voor mijn plezier

en nu nu begreep hij pas geheel en al dat mathilde dood was geheel dood voor hem haar vader haar broeder haar tweelingziel nu begreep hij dat mathilde niets meer worden zoû dan een boek enkele honderd bladzijden druks