Speaker 1: లైక్ వెయిట్ ఏ సెకండ్! నేను కరెక్ట్ గానే చదివానా? భయ్యా ఆ రెండు చాయ్ కొంచెం జల్దీ ఇవ్వు. ఆమ్, ఎక్కడున్నాం? హ్మ్... ఇక్కడ చూడు యుకే లో దాదాపు టు పాయింట్ ఫోర్ మిలియన్ల పిల్లలు ప్రాబ్లం డెట్ అంటే అప్పుల ఊబిలో బ్రతుకుతున్నారంట. వాళ్ళ ఫ్యామిలీస్ బకాయిలు ఏకంగా ఫోర్ పాయింట్ ఎయిట్ బిలియన్ పౌండ్లు అంట.

Speaker 2: ఓరేయ్! ఏం చెప్తున్నావ్ రా మావా? ఫోర్ పాయింట్ ఎయిట్ బిలియన్ పౌండ్లా? ఆపుతావా నీ సోది. యుకె లో పిల్లలు అప్పులు చేయడం ఏంట్రా? వాళ్ళకేమైనా స్కూల్ కి వెళ్ళేటప్పుడు లంచ్ బాక్స్ తో పాటు క్రెడిట్ కార్డులు కూడా బ్యాగ్ లో పెట్టి పంపిస్తున్నారేంటి?

Speaker 1: అరేయ్! చిల్లవ్వు. నేను కూడా ఫస్ట్ చూసి నమ్మలేదు. ఇదేదో ఆషామాషి ఆర్టికల్ కాదు. ద చిల్డ్రన్ సొసైటీ ఇంకా స్టెప్ చేంజ్ డెట్ చారిటీ వాళ్ళు కలిసి పబ్లిష్ చేసిన ద డెట్ ట్రాప్ అనే అఫీషియల్ రిపోర్ట్. ఇది ట్వంటీ ఫోర్టీన్ డేటా ఇది.

Speaker 1: ఇదేదో ఆషామాషి ఆర్టికల్ కాదు. ద చిల్డ్రన్ సొసైటీ ఇంకా స్టెప్ చేంజ్ డెట్ చారిటీ వాళ్ళు కలిసి పబ్లిష్ చేసిన ద డెట్ ట్రాప్ అనే అఫీషియల్ రిపోర్ట్. ఇది ట్వంటీ ఫోర్టీన్ డేటా ఇది.

Speaker 2: ఓ ఓకే.

Speaker 1: ఇక్కడ పాయింట్ ఏంటంటే పిల్లలు డైరెక్ట్ గా బ్యాంకుకు వెళ్లి అప్పులు చేయట్లేదు. వాళ్ళ ఫ్యామిలీస్ చేసే అప్పుల వల్ల ఆ ఫైనాన్షియల్ స్ట్రెస్ వల్ల ఈ పిల్లలు ఆ డెట్ ట్రాప్ లో అంటే ఆ అప్పుల వలయంలో డైరెక్ట్ గా ఇరుక్కుపోతున్నారు అర్థమైందా?

Speaker 2: ఓహో! అంటే అప్పులు పేరెంట్స్ చేస్తారు, ఆ ఇంపాక్ట్ పిల్లల మీద డైరెక్ట్ గా పడుతుందా?

Speaker 1: ఎగ్జాక్ట్లీ.

Speaker 2: సరే కానీ టు పాయింట్ ఫోర్ మిలియన్ కిడ్స్ అంటే అది చాలా, చాలా పెద్ద నెంబర్ కదా! ఏంటి యుకె లో అందరూ అంతలా అప్పుల్లో ఉన్నారా? వాళ్ళకన్నీ ఫ్రీ ఉంటే ఈ పెద్ద కంట్రీ అని విన్నామే.

Speaker 1: ఇక్కడే మనం కొంచెం డీప్ గా ఆలోచించాలి. పైకి కనిపించే అంత సీన్ లేదు అక్కడ. చూడు ఈ రిపోర్ట్ ప్రకారం కేవలం ఈ వన్ పాయింట్ ఫోర్ మిలియన్ కుటుంబాలే కాదు.

Speaker 2: ఉహు.

Speaker 1: వెయిట్ నౌ యాక్చువల్లీ లెట్ మీ గివ్ యు ది ఎగ్జాక్ట్ కాంటెక్స్ట్. వన్ పాయింట్ ఫోర్ మిలియన్ కుటుంబాలు అంటే వాళ్ళలో ఉన్న ఈ టు పాయింట్ ఫోర్ మిలియన్ పిల్లలు ఆల్రెడీ అప్పుల్లో మునిగిపోయి ఉంటే, ఇంకో టు పాయింట్ నైన్ మిలియన్ కుటుంబాలు ఎడ్జ్ ఆఫ్ ప్రాబ్లం డెట్ లో ఉన్నారు.

Speaker 2: ఎడ్జ్ ఆఫ్ ప్రాబ్లం డెట్.

Speaker 1: అవును, అంటే అప్పుల అంచున ఉన్నారు. ఒక చిన్న కుదుపు వస్తే చాలు వాళ్ళు కూడా ఈ ప్రాబ్లం డెట్ లోకి పడిపోతారు.

Speaker 2: ఆహా! అంటే మనకి సడన్ గా అప్రైజల్ సాగిపోయినా లేక జాబ్ పోయినా ఈఎంఐలు కట్టలేక పానిక్ అవుతాం చూడు, దాదాపు అలాంటిదే కదా.

Speaker 1: దాదాపు అదే కానీ వాళ్ళకి సిచువేషన్ ఇంకా దారుణం.

Speaker 2: అసలు ఎందుకిలా జరుగుతోంది? పేరెంట్స్ కి ఇన్కమ్ రావడం లేదా, లేక ఖర్చులు పెరిగిపోతున్నాయా?

Speaker 1: రెండు రీసన్సే. ప్రధానంగా వాళ్ళు రెండు విషయాలు చెప్తున్నారు. ఒకటి ఇన్కమ్ షాక్స్, రెండు ఎక్స్పెండిచర్ ప్రెషర్స్.

Speaker 2: ఓకే.

Speaker 1: ఇన్కమ్ షాక్స్ అంటే సడన్ గా ఉద్యోగం పోవడం లేక ఏదైనా పెద్ద జబ్బు రావడం లేదా భార్యాభర్తలు విడిపోవడం లాంటివి. ఇక ఎక్స్పెండిచర్ ప్రెషర్స్ అంటావా, ఆ పిల్లల పెంపకం ఖర్చులు విపరీతంగా పెరిగిపోవడం.

Speaker 2: నిజమే.

Speaker 1: సింపుల్ గా చెప్పాలంటే కాస్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ ఆకాశాన్ని తాకుతుంది.

Speaker 2: అవును, అది పక్కా నిజమే. ఏ కంట్రీ లో అయినా పిల్లల పెంపకం అనేది ఒక రేంజ్ లో ఖర్చుతో కూడుకున్న పని.

Speaker 1: అవును కదా.

Speaker 2: ఒక కపుల్ కైతే పిల్లాడిని పెంచడానికి వారానికి దాదాపు నూట డెబ్బై పౌండ్లు ఖర్చవుతుందట కదా. అదే సింగిల్ పేరెంట్ కైతే నూట తొంభై పౌండ్లు అవుతుందని ఎక్కడో చదివాను. ఈ ఇన్ఫ్లేషన్ కి తగ్గట్టుగా వాళ్ళ సాలరీలు పెరగట్లేదు కాబట్టి ఈ ప్రెషర్ వస్తుంది అంతే కదా?

Speaker 1: కరెక్ట్ గా పట్టావ్. సో, ఈ రోజువారీ ఖర్చుల వల్లే వాళ్ళ దగ్గర సేవింగ్స్ ఏమీ మిగలవు. సడన్ గా ఏదైనా అనుకోని ఖర్చు వస్తే, ఫర్ ఎగ్జాంపుల్ రిపోర్ట్ లో ఏం చెప్పారంటే దాదాపు నలభై ఆరు శాతం మంది కనీసం ఐదు వందల పౌండ్లు ఎమర్జెన్సీ ఖర్చును కూడా భరించలేరట.

Speaker 2: వెయిట్, ఐదు వందల పౌండ్లు ఎమర్జెన్సీ ఫండ్ కూడా లేదా?

Speaker 1: లేదు మావా, అంటే వాళ్ళ దగ్గర ఒక యాభై వేల రూపాయల సేవింగ్స్ కూడా లేవు. అప్పుడు వాళ్ళు ఏం చేస్తారు? సింపుల్ గా అప్పు చేస్తారు.

Speaker 2: అంటే ఆన్లైన్ లో దొరికే క్రెడిట్ కార్డ్స్ స్వైప్ చేయడమో లేక మన దగ్గర ఇన్స్టంట్ లోన్ ఆప్స్ ఉన్నట్టు అక్కడ ఏవైనా ఆప్షన్స్ వాడటమో చేస్తారు.

Speaker 1: ఎగ్జాక్ట్లీ.

Speaker 2: దాన్ని కట్టడానికి ఇంకో లోను, ఆ పైన ఇంకో లోను, ఇదొక ఎండ్ లెస్ లూప్ కదా. ఇది కదా అసలైన డెట్ ట్రాప్.

Speaker 1: అవును, కానీ దీంట్లో ఎంత దారుణమైన ఫ్యాక్ట్ ఉందంటే విను. వీళ్ళు అప్పులు చేసేది లగ్జరీ కార్ల కోసమో, వెకేషన్స్ కోసమో కాదు. పది శాతం మంది కుటుంబాలు పిల్లలకు బేసిక్ ఆహారం కొనడం కోసం అప్పులు చేస్తున్నారట.

Speaker 2: ఆహారం కోసమా?

Speaker 1: అవును, పద్దెనిమిది శాతం మంది బట్టల కోసం, ఆరు శాతం మంది హీటింగ్ కోసం అప్పు చేస్తున్నారు.

Speaker 2: హీటింగ్ కోసమా?

Speaker 1: అవును, యుకె లో చలికాలం మైనస్ డిగ్రీలకు వెళ్తుంది కదా, ఆ టైంలో ఇల్లు వెచ్చగా ఉంచుకోవడానికి కూడా అప్పు చేస్తున్నారు. అర్థమైందా పరిస్థితి ఎలా ఉందో?

Speaker 2: ఇది తలనొప్పి మావా అసలు. కనీస అవసరాల కోసం అప్పు చేయడమా? ఇది క్రేజీ అసలు. ఏంటి సర్వైవల్ కోసం అప్పులు చేస్తున్నారా?

Speaker 1: అవును.

Speaker 2: అంటే బ్రతకడం కోసం అప్పు చేస్తే మరి ఆ అప్పులు తీర్చడానికి వాళ్ళు ఏం చేస్తున్నారు? నెలనెలా వడ్డీలు కట్టాలి కదా.

Speaker 1: అక్కడే అసలు విషాదం ఉంది. అప్పులు తీర్చడం కోసం ఆ ఈఎంఐలు కట్టడం కోసం తొంభై శాతం మంది పేరెంట్స్ తమ పిల్లల కనీస అవసరాలను కట్ చేసేస్తున్నారట.

Speaker 2: వాట్?

Speaker 1: నిజం! అంటే వాళ్ళ కోసమే అప్పు చేసి మళ్ళీ ఆ అప్పు తీర్చడానికి వాళ్ళ నోటి కాడి కూడే లాగేసుకుంటున్నారు.

Speaker 2: అయ్యో...

Speaker 1: సిక్స్టీ శాతం మంది పిల్లల ఫుడ్ లో కోత విధిస్తున్నారు, ఎనభై శాతం మంది వాళ్ళ బట్టల ఖర్చులు తగ్గిస్తున్నారు.

Speaker 2: ఆ... అంటే ఫస్ట్ పిల్లల బాగు కోసం అప్పు చేస్తారు, ఆ తర్వాత ఆ అప్పే పిల్లల బేసిక్ నీడ్స్ ని లాగేసుకుంటుందన్నమాట. దీని పిల్లలు గమనించరా, వాళ్ళకేం అనిపించదా? చిన్న పిల్లలు కదా వాళ్ళకి కావాల్సినవి అడిగి మరీ గొడవ చేస్తారు కదా.

Speaker 1: అక్కడే నువ్వు పప్పులో కాలేసావ్. పిల్లలకు అంతా తెలుస్తూనే ఉంటుంది. సర్వే లో యాభై ఎనిమిది శాతం మంది పిల్లలు తమ ఇంట్లో డబ్బుల పరిస్థితి గురించి పదే పదే ఆందోళన చెందుతున్నామని చెప్పారు.

Speaker 2: యాభై ఎనిమిది శాతం మందా?

Speaker 1: అవును, వాళ్ళ మానసిక ఆరోగ్యం మీద, వాళ్ళ మెంటల్ హెల్త్ మీద ఇది చాలా పెద్ద ఇంపాక్ట్ చూపిస్తోంది. ఇక్కడొక స్టోరీ ఉంది చూడు, బార్బరా అనే ఒక సింగిల్ మదర్ స్టోరీ. ఇది వింటే నువ్వే షాక్ అవుతావ్.

Speaker 2: బార్బరా, ఏంటి తన స్టోరీ, ఎలా ఇరుక్కుంది ఈ ట్రాప్ లో?

Speaker 1: బార్బరాకి ఇద్దరు పిల్లలు...... అంతా బాగానే ఉంది అనుకుంటున్న టైంలో భర్త సడన్ గా ఒకరోజు ఉదయం లేచి నేను వెళ్ళిపోతున్నా అని చెప్పి ఇల్లు వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు.

Speaker 2: వాట్ ద!

Speaker 1: అప్పటికే వాళ్ళకి ఒక ఐదు వేల పౌండ్ల పెళ్లినాటి అప్పు, రెండు వేల పౌండ్ల ఫర్నీచర్ అప్పు ఉన్నాయి. అవన్నీ ఆమె పేరు మీదే ఉన్నాయి. ఆమె తన రెండో పాప పుట్టాక వాళ్ళని చూసుకోవడానికి ఉద్యోగం మానేసింది. సో ఒకసారిగా ఇంట్లోకి వచ్చే ఇన్కమ్ ఆగిపోయింది. ఆ ఏడు వేల పౌండ్ల అప్పులు ఆమె మీద పడ్డాయి.

Speaker 2: వెయిట్ ఏ సెకండ్, ఇది వింటుంటేనే భయంగా ఉంది. మరి ఆ ఇల్లు మోర్ట్ గేజ్ కట్టాలి కదా! అంటే మన దగ్గర హెవీ హోమ్ లోన్స్ కట్టినట్టు అక్కడ మోర్ట్ గేజ్ కట్టకపోతే డైరెక్ట్ గా ఇల్లు లాగేసుకుంటారు కదా.

Speaker 1: అవును, ఆమె ఫస్ట్ ప్రయారిటీ అదే. ఇల్లు ఎక్కడ పోతుందో, పిల్లలు రోడ్డున ఎక్కడ పడతారో అని భయపడి మార్టిగేజ్ కట్టడానికి ఉన్నదంతా ఉడ్చేసింది. కనీసం మెయింటెన్ చేయడానికి కూడా డబ్బు లేక కారు అమ్మేసింది.

Speaker 2: దేవుడా!

Speaker 1: ఒక్కానొక దశలో తినడానికి తిండి లేక ఫుడ్ బ్యాంక్ మీద ఆధారపడింది. ఫుడ్ బ్యాంక్స్ అంటే తెలుసు కదా, చారిటీ వాళ్ళు ఫ్రీగా ఇచ్చే రేషన్ అన్నమాట.

Speaker 2: అవునవును తెలుసు.

Speaker 1: బేసిక్ గ్రోసరీలు కొనేటప్పుడు కూడా సూపర్ మార్కెట్ లో కింద షెల్ఫ్ లో ఉండే చీప్ ఐటమ్స్ వెతుక్కునేది. ఆ స్ట్రెస్ కి, ఆ అప్పుల వాళ్ళు ఎక్కడ వస్తారు అన్న భయానికి ఆమెకు రాత్రులు నిద్ర కూడా పట్టేది కాదట.

Speaker 2: ఊఫ్... పాపం కదా! ఎంత స్ట్రగుల్ ఫేస్ చేసిందో, మరి పిల్లల పరిస్థితి ఏంటి? వాళ్ళు ఏమన్నా అడిగేవారా? అంటే నా ఉద్దేశం చాక్లెట్స్ కావాలనో, కొత్త డ్రెస్ కావాలనో మారాం చేయలేదా?

Speaker 1: అక్కడే నాకు కన్నీళ్లు వచ్చాయి మావ. ఆ పిల్లాడు పరిస్థితి అర్థం చేసుకుని ఏమీ అడగడం మానేశాడు.

Speaker 2: నిజంగానా?

Speaker 1: అవును, రిపోర్ట్ లో చాలా మంది పిల్లలు చెప్పిన మాట ఏంటంటే, మేము స్కూల్ ట్రిప్స్ కి వెళ్తామని గాని, కొత్త బట్టలు కావాలని గాని అడగం. ఎందుకంటే మా పేరెంట్స్ ని స్ట్రెస్ చేయడం మాకు ఇష్టం లేదు అని. అర్థమైందా?

Speaker 2: వావ్!

Speaker 1: పిల్లలు వాళ్ళ వయసుకి మించిన మెచ్యూరిటీ చూపిస్తున్నారు. కానీ లోపల వాళ్ళు ఎంత కుంగిపోతున్నారో మనం అర్థం చేసుకోవాలి.

Speaker 2: అవును అంతే కదా! పిల్లలు బయటికి చెప్పకపోయినా ఆ ఎమోషనల్ స్ట్రెస్ వాళ్ళని తినేస్తుంది. పేరెంట్స్ పడే బాధను చూసి వాళ్ళు కూడా డిప్రెస్ అవుతారు. ఆ చిన్న వయసులో ఆ బర్డెన్ మోయడం అంటే మాటలు కాదు.

Speaker 1: అవును.

Speaker 2: అసలు స్కూల్లో వాళ్ళ పరిస్థితి ఎలా ఉంటుంది? ఎందుకంటే స్కూల్లో అందరి పిల్లల ముందు తక్కువగా ఫీల్ అవ్వడం చాలా దారుణం రా. ఆ ఏజ్ లో అదొక్కటే వాళ్ళ ప్రపంచం.

Speaker 1: కరెక్ట్ గా పాయింట్ పట్టుకున్నావ్. స్కూల్ లైఫ్ మొత్తం డ్యామేజ్ అయిపోతోంది. అరవై మూడు శాతం పిల్లలకు స్కూల్ ట్రిప్స్ కి వెళ్ళడానికి గాని, ఎడ్యుకేషనల్ మెటీరియల్స్ కొనడానికి గాని డబ్బులు ఉండట్లేదు.

Speaker 2: ఊ..

Speaker 1: ఒక పిల్లాడు అయితే ఏకంగా "నాకు స్కూల్ అంటేనే చిరాకు, ఎందుకంటే నాకు స్కూల్ ప్యాంటు కొనుక్కునే స్తోమత లేక ట్రాక్ ప్యాంటు వేసుకుని వెళ్తున్నా, దానికి టీచర్స్ ఏమో రోజు నన్ను అందరి ముందు తిడుతున్నారు" అని చెప్పాడు.

Speaker 2: అరే! ఇది చాలా సాడ్ రా. ఒక ప్యాంటు లేకపోవడం వల్ల స్కూల్ కి వెళ్లడమే మానేయాలి అనిపించడం, అంటే వాళ్ళ ఫ్యూచర్, చదువు అన్నీ నాశనం అవుతున్నట్లే కదా. టీచర్స్ కి కూడా వాళ్ళ బ్యాక్గ్రౌండ్ స్ట్రగుల్ అర్థం కాదు. వాళ్ళు రూల్స్ ఫాలో అవుతారు అంతే.

Speaker 1: అవును, అందుకే దాదాపు ఇరవై నాలుగు శాతం పిల్లలు స్కూల్ లైఫ్ పట్ల అసంతృప్తిగా ఉన్నారు. అంతేనా?

Speaker 2: ఇంకేముంది?

Speaker 1: యాభై ఒక్క శాతం పిల్లలు తమ తోటి పిల్లల ముందు తగిన వస్తువులేవని, ఫోన్లు లేవని, మంచి షూస్ లేవని చాలా అవమానంగా ఫీల్ అవుతున్నారు. దానికి తోడు పంతొమ్మిది శాతం పిల్లలు దీని వల్లే స్కూల్లో బుల్లీ చేయబడుతున్నారు.

Speaker 2: బుల్లీ చేయబడుతున్నారా?

Speaker 1: అవును, అంటే తోటి పిల్లలు వీళ్ళని ఏడిపించడం, వెక్కిరించడం చేస్తున్నారన్నమాట.

Speaker 2: ఊ... బుల్లీయింగ్ అనేది పిల్లల మెంటల్ హెల్త్ ని ఎంత డ్యామేజ్ చేస్తుందో ప్రత్యేకంగా చెప్పక్కర్లేదు. వాళ్ళు ఆ ఇన్ఫీరియారిటీ కాంప్లెక్స్ తోనే పెరిగిపోతారు. వాళ్ళ సోషల్ లైఫ్ కూడా దెబ్బతింటుంది కదా, ఫ్రెండ్స్ తో బయటికి వెళ్ళడం, సినిమాలు, షికార్లు అన్నీ బంద్ అయిపోతాయి.

Speaker 1: టోటల్ గా బంద్. ఒక పిల్లాడు ఏం చెప్పాడో తెలుసా?

Speaker 2: ఏం చెప్పాడు?

Speaker 1: "నాకొక బస్ పాస్ ఉంటే బాగుండు, మా ఫ్రెండ్స్ అందరికీ బస్ పాస్ లు ఉన్నాయి. నా దగ్గర ఐదు పౌండ్లు ఉంటే దాన్ని బస్ కి పెట్టాలా లేక ఆ డబ్బులతో ఇంట్లోకి పాలు, బ్రెడ్ తేడానికా అని ఆలోచించి బయటికి వెళ్లడమే మానేశాను" అని చెప్పాడు.

Speaker 2: ఓ మై గాడ్.

Speaker 1: ఇంకొంతమంది పిల్లలు అయితే హాలిడేస్ లో ఎక్కడికి వెళ్ళలేక ఎప్పుడూ ఇంట్లోనే టీవీ చూస్తూ కూర్చుంటామని చెప్పారు.

Speaker 2: ఒక్క నిమిషం ఆగు, ఈ ఫాక్ట్స్ వింటుంటే నా మైండ్ బ్లాంక్ అవుతోంది. అంటే ఒక డెప్ట్ అనేది కేవలం బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ ని మాత్రమే కాదు, ఒక పిల్లాడి చైల్డ్ హుడ్ ని, వాడి సంతోషాన్ని, వాడి కాన్ఫిడెన్స్ ని కూడా జీరో చేసేస్తుందన్నమాట.

Speaker 1: ఎగ్జాక్ట్లీ.

Speaker 2: మరి ఈ సిస్టం ఎందుకు ఇలా తయారైంది? అసలు ఇంత జరుగుతుంటే ఈ క్రెడిటర్స్ అంటే అప్పులిచ్చే వాళ్ళు ఏం చేస్తున్నారు? వాళ్ళకి కళ్ళు లేవా? ఏమాత్రం జాలి ఉండదా?

Speaker 1: జాలియా? వాళ్ళకి లాభాలు కావాలి. పైగా ఈ పిల్లలు టీవీలో వచ్చే లోన్ యాడ్స్ ని బాగా చూస్తున్నారు. యాభై ఆరు శాతం పిల్లలు ఈ లోన్ యాడ్స్ ని పదే పదే చూస్తున్నామని చెప్పారు.

Speaker 2: పిల్లలు లోన్ యాడ్స్ చూడటం ఏంటి?

Speaker 1: ఆ యాడ్స్ ఎంత కలర్ ఫుల్ గా ఉంటాయంటే అవి చూసి అప్పు తీసుకోవడం చాలా ఈజీ అని, అదొక మ్యాజిక్ లాగా ప్రాబ్లమ్స్ ని సాల్వ్ చేస్తుందని వాళ్ళు అనుకుంటున్నారు.

Speaker 2: కిర్రాక్ లాజిక్ అసలు, యాడ్స్ చూసి బ్రెయిన్ వాష్ అవుతున్నారు. పిల్లలకి అప్పు అంటే అదొక సింపుల్ టూల్ లాగా ప్రొజెక్ట్ చేస్తున్నారు. కానీ రియాలిటీలో ఆ క్రెడిటర్స్ బిహేవియర్ ఎలా ఉంటుంది? మన దగ్గర ఈ లోన్ యాప్స్ వాళ్ళు పేమెంట్ ఒక్క రోజు లేట్ అయితే ఫోన్లు చేసి ఇంటికి వచ్చి నానా రచ్చ చేస్తారు కదా, సేమ్ అలాగేనా?

Speaker 1: అక్షరాలా అదే జరుగుతోంది అక్కడ కూడా. నలభై రెండు శాతం మంది తల్లిదండ్రులు ఈ అప్పులు వసూలు చేసే వారి ప్రవర్తన వల్ల, వాళ్ళ అగ్రెసివ్ టాక్టిక్స్ వల్ల చాలా మానసిక క్షోభ అనుభవించామని చెప్పారు. ముఖ్యంగా ఈ పే డే లెండర్స్ మరీ దారుణం అంట.

Speaker 2: పే డే లెండర్స్?

Speaker 1: అవును, వాళ్ళు మన లోన్ యాప్స్ కన్నా డేంజరస్. డైరెక్ట్ గా ఇంటికి వచ్చేస్తారు. ఒక పేరెంట్ ఏం చెప్పారో చూడు, "నేను ఇంట్లో బిజీగా ఉండి తలుపు తీసి ఒక్క నిమిషం కూర్చోండి అన్నాను. వాడు లోపలికి వచ్చి నా ఇంట్లో ఏమేం వస్తువులున్నాయో అంతా లెక్కలు వేసుకుని కోర్టు వాళ్ళం, ఇవన్నీ జప్తు చేస్తాం అని బెదిరించాడు" అని చెప్పారు.

Speaker 2: వాట్! ఇది మరీ దారుణం రా. ఒక ఫ్యామిలీ ఇంట్లోకి అలా చొరబడి బెదిరించడం ఏంటి? కౌన్సిల్ వాళ్ళు కూడా ఇలాగే బిహేవ్ చేస్తారా? కౌన్సిల్ టాక్స్ అంటే మన జీహెచ్ఎంసీ టాక్స్ లాంటిదే కదా. కనీసం స్థానిక ప్రభుత్వాలైనా కొంచెం మానవత్వంతో ఆలోచించాలి కదా.

Speaker 1: కౌన్సిల్ వాళ్ళు కూడా తక్కువేం కాదు, వాళ్ళు ఇంకా స్ట్రిక్ట్.... ఒకాయనకు షార్ట్ టర్మ్ మెమరీ లాస్ ఉందట.

Speaker 2: ఓకే.

Speaker 1: ఆయన ఒక నెల కౌన్సిల్ టాక్స్ కట్టడం మర్చిపోతే ఏకంగా కోర్టుకు లాగుతాం అని నోటీసు ఇచ్చారు. నాకు మతిమరుపు ఉంది, కనీసం ఫోన్ చేసి రిమైండ్ చేయొచ్చు కదా అని ఆయన అడిగితే వాళ్ళు ఏ మాత్రం పట్టించుకోలేదు. వాళ్ళకి సిస్టమ్, రూల్స్ ఇవే ముఖ్యం.

Speaker 2: క్రేజీ సిస్టమ్ రా!

Speaker 1: అందుకే ఎనభై నాలుగు శాతం మంది తల్లిదండులు ఏమంటున్నారంటే, మాకు ముందుగానే సరైన సలహాలు, లీగల్ హెల్ప్ దొరికి ఉంటే పరిస్థితి ఇంత దూరం వచ్చేది కాదు అని బాధపడుతున్నారు.

Speaker 2: చిల్లవు, లెట్స్ థింక్ లాజికల్లీ. ఈ సిస్టమ్ లో ఎక్కడో పెద్ద లూప్ హోల్ ఉంది. అప్పుల వసూలు చేసే వాళ్ళకి ఒక రెగ్యులేషన్ లేదా? పిల్లలున్న కుటుంబాల పట్ల కనీస సానుభూతి చూపించరా? అంటే దీనికి సొల్యూషన్స్ ఏమీ లేవా అసలా? ఆ రిపోర్ట్ లో ఏమైనా చెప్పారా?

Speaker 1: ఉన్నాయి. ఈ రిపోర్ట్ లో కొన్ని కేక సొల్యూషన్స్ చెప్పారు. ఫస్ట్ ది ఏంటంటే బ్రీతింగ్ స్పేస్ అనే ఒక కొత్త కాన్సెప్ట్ తీసుకురావడం.

Speaker 2: బ్రీతింగ్ స్పేస్ ఆ? అంటే గాలి పీల్చుకోవడానికా? ఏంట్రా చెప్తున్నావ్?

Speaker 1: అదే అప్పుల్లో కూరుకుపోయి ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్న కుటుంబాలకు కొంతకాలం పాటు విరామం ఇవ్వడం.

Speaker 2: ఓహో!

Speaker 1: అంటే ఆ టైంలో వాళ్ళ మీద ఎలాంటి ఎక్స్ట్రా పెనాల్టీలు, వడ్డీలు వేయకూడదు, ఇంటికొచ్చి వసూలు చేయకూడదు. వాళ్ళు కొంచెం తేరుకుని ఫైనాన్షియల్ అడ్వైజర్స్ దగ్గర సరైన సలహాలు తీసుకుని మళ్ళీ కట్టడం స్టార్ట్ చేసేలా ఒక సిస్టమ్ తీసుకురావాలని చెప్తున్నారు. ఇదొక లీగల్ ప్రొటెక్షన్ లాంటిది.

Speaker 2: అరే ఇది కిర్రాక్ ఐడియా కదా! నిజంగా వాళ్ళకు ఆమాత్రం టైం ఇస్తే ఏదైనా ప్లాన్ చేసుకుంటారు. ఆ పానిక్ లో తప్పులు చేయకుండా ఉంటారు. ఇంకేం సొల్యూషన్స్ ఉన్నాయి?

Speaker 1: ఇంకోటి ఏంటంటే లోకల్ అథారిటీస్ అంటే ఆ స్థానిక ప్రభుత్వాలు అప్పులు వసూలు చేసేటప్పుడు ఆ ఇంట్లో పిల్లలు ఉన్నారో లేదో ఖచ్చితంగా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి. వాళ్ళని రోడ్డున పడేయకుండా స్పెషల్ పాలసీలు తీసుకురావాలి.

Speaker 2: అవును, అది చాలా ఇంపార్టెంట్.

Speaker 1: అలాగే యూనివర్సల్ క్రెడిట్ పేమెంట్స్ అంటే అక్కడ గవర్నమెంట్ ఇచ్చే వెల్ఫేర్ ఫ్రెండ్స్ లాంటివి అనమాట. వాటి విషయంలో కూడా కొన్ని మార్పులు చేయాలని చెప్తున్నారు. ఆ పేమెంట్స్ ని వాళ్ళకి ఫ్లెక్సిబుల్ గా ఇస్తే వాళ్ళకి ఆసరాగా ఉంటుంది.

Speaker 2: ఉమ్... అంటే అప్పుల వాళ్ళు కొంచెం కనికరం చూపించాలి అంటావ్. సిస్టమ్ మారాలి కానీ, ఇదంతా అప్పు చేసిన తర్వాత జరిగే ప్రాసెస్. అసలు వాళ్ళు అప్పుల పాలే కాకుండా ఉండాలంటే ఏం చేయాలి? ఆ రూట్ కాజ్ ని అడ్రస్ చేయాలి కదా. ప్రివెన్షన్ ఈస్ బెటర్ దెన్ క్యూర్ అంటారు కదా!

Speaker 1: ఎగ్జాక్ట్లీ, నువ్వు కరెక్ట్ పాయింట్ కొచ్చావ్. అందుకే ఆర్థిక విద్య అంటే ఫైనాన్షియల్ ఎడ్యుకేషన్ అనేది చాలా ముఖ్యం అని రిపోర్ట్ లో గట్టిగా నొక్కి చెప్పారు.

Speaker 2: ఫైనాన్షియల్ ఎడ్యుకేషన్, గుడ్.

Speaker 1: కమర్షియల్ బ్యాంకులు పేడే లెండర్స్ దగ్గర ఎక్కువ వడ్డీకి అప్పులు తీసుకునే బదులు క్రెడిట్ యూనియన్స్ ద్వారా అంటే మన కోఆపరేటివ్ సొసైటీలు ఉంటాయి చూడు, అలా వాటి ద్వారా తక్కువ వడ్డీకి రుణాలు తీసుకునేలా అవేర్నెస్ పెంచాలి.

Speaker 2: అవును, అదొక్కటే కాదు పెద్దవాళ్ళకి అవేర్నెస్ ఇవ్వడంతో పాటు స్కూల్ లెవెల్ నుండే పిల్లలకు సేవింగ్స్ అలవాటు చేయాలి. నేను ఎక్కడో చదివాను గ్లాస్గో, హాలింగే లాంటి చోట్ల స్థానిక ప్రభుత్వాలు పిల్లలకి క్రెడిట్ యూనియన్ అకౌంట్స్ ఓపెన్ చేసి వాళ్ళకి సేవింగ్స్ నేర్పిస్తున్నారట, కదా. ఇది నిజంగా లాంగ్ టర్మ్ సొల్యూషన్ రా. చిన్నప్పటి నుంచే ఆ ఫైనాన్షియల్ డిసిప్లిన్ వస్తుంది.

Speaker 1: కరెక్ట్, అదే రిపోర్ట్ లో చెప్పారు. అలాగే పిల్లలు చూసేలా టీవీలో వచ్చే ఈ లోన్ యాడ్స్ పైన కూడా గట్టి రిస్ట్రిక్షన్స్ పెట్టాలని సూచిస్తున్నారు. లేకపోతే ఈ జనరేషన్ అంతా ఆ అప్పుల మాయలో పడిపోయి అదొక ఈజీ మనీ అనుకుంటారు.

Speaker 2: నిజమే, అసలు ఒక చిన్న బ్రేక్ డౌన్, ఒక చిన్న ఇన్కమ్ షాక్ వల్ల ఒక ఫ్యామిలీ అంతలా కొలాప్స్ అయిపోవడం, ఆ పిల్లలు తమ బాల్యాన్ని కోల్పోవడం అనేది వింటుంటేనే గుండె తరుక్కుపోతోంది. ఇది కేవలం యుకె కే పరిమితం కాదు, ఎక్కడైనా జరిగేదే.

Speaker 1: అవును, మనం డిస్కస్ చేసిన ఈ ఫాక్ట్స్ అన్నీ చాలా డీప్ గా ఆలోచించాల్సిన విషయాలు. స్కూల్స్ లో పిల్లలకు మనం హిస్టరీ నేర్పిస్తున్నాం, మ్యాథ్స్ నేర్పిస్తున్నాం, సైన్స్ అని ఎన్నో నేర్పిస్తున్నాం.

Speaker 2: అవును, థియరంస్, ఈక్వేషన్స్ అన్నీ నేర్పిస్తాం కానీ-

Speaker 1: కానీ, నిజ జీవితంలో ప్రతిరోజూ అవసరమయ్యే డబ్బును ఎలా మానేజ్ చేయాలి అనే విషయాన్ని ఎందుకు నేర్పించట్లేదు? అసలు క్రెడిట్ అనేది అంటే అప్పు అనేది అవసరానికి వాడుకునే ఒక ఉపయోగకరమైన టూల్. వెయిట్, నో యాక్టుఅల్లీ కానీ, అది ఒక మాయల వల లాగా ఒక ట్రాప్ లాగా ఎందుకు మారుతుంది? మనం ఈ జనరేషన్ పిల్లలకు ఆర్థిక పాఠాలు నేర్పించకపోతే వాళ్ళు కూడా రేపు పెద్దయ్యాక ఇదే అప్పుల ఊబిలో చిక్కుకోకుండా ఉంటారని గ్యారంటీ ఏంటి?

Speaker 2: నిజమే రా! కానీ...

Speaker 1: ఇదేదో ఆషామాషి ఆర్టికల్ కాదు. ద చిల్డ్రన్ సొసైటీ ఇంకా స్టెప్ చేంజ్ డెట్ చారిటీ వాళ్ళు కలిసి పబ్లిష్ చేసిన ద డెట్ ట్రాప్ అనే అఫీషియల్ రిపోర్ట్. ఇది ట్వంటీ ఫోర్టీన్ డేటా ఇది.