Speaker 1: अरे यार! एकाना अचानक. अरे ऐक तर खरा.

Speaker 2: काय झालं?

Speaker 1: आज अचानक ती कपाटातली निळ्या रंगाची बाटली उघडली.

Speaker 2: हं.

Speaker 1: ते खोबरेल तेल आणि त्यात मिसळलेला तो वाला.

Speaker 2: हं.

Speaker 1: किंवा ते जसवंत. बस, मला थेट रविवारची सकाळ आठवली. अरे एकदम माइंड ब्लोइंग होता ते.

Speaker 2: अरे खरंच बोलतीयेस का?

Speaker 1: अरे हो खरंच!

Speaker 2: चल ना, खोटा बोलती आहेस तू. अरे काय विषय काढलाय तू या तापरी वर बसून? गरम चहा पितोय आपण आणि तू अचानक ते तेल आणि बाटली घेऊन आलीस.

Speaker 1: अरे पण एकांना त्यात एक वेगळीच मजा होती यार.

Speaker 2: हं.

Speaker 1: म्हणजे ती बाटली बघितली...

Speaker 2: हां.

Speaker 1: आणि एकदम ते आठवलं की आईने आपल्याला समोर बसवून तळातावर तेल घेऊन जे काही चोळून चोळून डोकं मालिश करायची.

Speaker 2: अरे बापरे! हा.

Speaker 1: तो अनुभव म्हणजे जगातील सर्वात मोठं रिलॅक्सेशन होता.

Speaker 2: कसली मजा? अरे प्रगती बघ ना कुठे गेली आहे.

Speaker 1: हं, ते आहे.

Speaker 2: आता लोक ड्राय शॅम्पू वापरतात म्हणजे पावडर स्प्रे करून केसांमधला तेलकटपणा लपवतात. ते रुट्स ब्लॉक होतात ते कुणी बघत नाही पण दिसायला एकदम फ्रेश दिसता. विषय संपला.

Speaker 1: बरोबर.

Speaker 2: आणि तू ते आईने थापलेलं तेल आठवतीये.

Speaker 1: हां.

Speaker 2: अरे शाळेतल्या आठवणी काढ ना, कसे तेल लावलेले डोके चका खायचे आपले.

Speaker 1: हां हां, हो यार.

Speaker 2: सूर्यप्रकाश पडला की थेट रिफ्लेक्ट व्हायचा. मित्र कसे चिडवायचे आपल्याला शॅम्पू किंवा तेलक्या म्हणून, कळतंय ना? म्हणजे आपण किती ऑक्वर्ड फील करायचो तेव्हा.

Speaker 1: तू कशाला ते जुने जमानेत जातीएस परत?

Speaker 2: हं... अरे ते बरोबर आहे तुझं. चिडवायचे. पण तू ना फक्त त्या लोक च्या मागे लागली आहे.

Speaker 1: म्हणजे?

Speaker 2: आपण साजरे दिसण्याच्या नादात पोषण आणि प्रेम विसरलोय. खरं सांगायचं तर मी कालच एक लेख वाचत होते याच्याबद्दल आणि त्यात एकदम डीप अॅनालिसिस दिला होता.

Speaker 1: तू विचार कर ते महागडे सीरम्स आहेत ना?

Speaker 2: हां सीरम्स.

Speaker 1: त्यात आईच्या हाताची ओब नसते. म्हणजे ती कितीही महागडी ट्रिटमेंट असू दे, पण त्यात ते फीलिंग नाही येत. त्या लेखात आईने घरच्या घरी कढीपत्ता आणि मेथी टाकून कढवलेलं ते सुघंदी तेल याचा उल्लेख होता.

Speaker 2: कढावलेलं तेल, हो आठवते मला.

Speaker 1: अरे यार, ही तर आपली खरी आयुर्वेदिक संपत्ती आहे. तू आठव, ते तेल जेव्हा गॅसवर कढायचे त्याचा तो एक विशिष्ट सुगंध अख्ख्या घरात पसरायचा.

Speaker 2: हो, अख्ख्या घरात.

Speaker 1: ती फक्त तेल नव्हता, ते एका प्रकारचं मेडिसीन होतं. आपण आता हजारो रुपये खर्च करतो केमिकल ट्रिटमेंटवर, पण ती घरची बनवलेली नॅचरल गोष्ट आपण विसरत चाललो आहे. आहे ना?

Speaker 2: हां, ते कळवलेलं तेल. पण लक्षात घे की त्यामध्ये एक डीप सायन्स आहे. तुला एक गंमत सांगू?

Speaker 1: सांग ना.

Speaker 2: तू जे कढीपत्ता आणि मेथी म्हणतीये ना, त्याचा केमिकल ब्रेकडाउन जर बघितला तर ते एकदम लॉजिकला धरून आहे. कढीपत्यामध्ये बीटा कॅरोटीन आणि प्रोटीन्स असतात, जे हेअर थिनिंग थांबवतात.

Speaker 1: अच्छा!

Speaker 2: आणि मेथी मध्ये निकोटिन अॅसिड असतं. जेव्हा आई ते खोबऱ्याच्या तेलात कडवायची तेव्हा हीटमुळे ते सगळे ऍक्टिव्ह कंपाउंड्स तेलात इन्फ्यूजन व्हायचे. म्हणजे त्याचा एक पोटंट बॉटॅनिकल एक्सट्रॅक्ट तयार व्हायचा.

Speaker 1: ओ... म्हणजे ते सायंटिफिकली पण हेवी होतं

Speaker 2: एकदम! आणि आपण आता काय करतो, आपण हजारो रुपये देऊन सलॉनमध्ये ते आर्टिफिशिअल सीरम घेतो, ज्यात फक्त सिलिकॉन असतं. ते सिलिकॉन केसांना फक्त वरून शाइन देतात पण आतून पोषण झीरो आहे. म्हणजे तू जे म्हणते ते सायंटिफिकली पण एकदम बरोबर आहे.

Speaker 1: बघितलेस.

Speaker 2: पण अरे यार, तुला खरं सांगू, आजकालच्या जनरेशनला ते जेंटिल केअर हवं असतं. आई जेव्हा ते तेल लावायची ना, अरे बापरे! जेव्हा आई जोरात हात फिरवायची तेव्हा डोकं कसं हलायचं आपलं.

Speaker 1: हा हा, थेट लेफ्ट राईट.

Speaker 2: हो, म्हणजे थेट लेफ्ट, राईट, लेफ्ट, राईट. डोकं दुखायचं थांबून थेट मन दुखायचे आपले.

Speaker 1: अरे पण ती तर खरी मजा होती यार. तो जो जोरात मसाज असायचा त्याने तर खरा ब्लड सर्क्युलेशन व्हायचा. त्या लेखात हे पण एक्सप्लेन केला होता.

Speaker 2: हं, आपण आता त्या जेंटिल केअरच्या नादात तो रफ अँड टफ अप्रोच सोडून दिला आहे.

Speaker 1: कशी मजा! प्रगती म्हणजे जेंटिल केअर. आता आपल्याकडे सॉफ्ट मसााज आहेत. ते सिलिकॉनचे छोटे ब्रश येतात बघ. त्यांनी हलके हलके मसाज करतात लोक. तुझी ती आईची पद्धत म्हणजे जणू काही डोक्यावर मलमल करण्यासारखा होता.

Speaker 2: अरे पण-

Speaker 1: एकदम रफ अँड टफ आणि तो वास. अरे बापरे, दिवसभर तो वास आपले कपडे, उस्तरा, बेडशीट सगळीकडे असायचा. आता लोक फ्रेग्रेंस फ्री कडे वळलेत.

Speaker 2: ते आहे.

Speaker 1: स्किन केअर मध्ये, हेअर केअर मध्ये सगळे म्हणतात, नो आर्टिफिशिअल फ्रेग्रेंस. मग त्या उघडा वासाचा अट्टाहास कशाला? तुला ते उघडा वास आवडत होता खरंच?

Speaker 2: अं... अरे पण तो उघडा वास नव्हता, तो तर घराचा सुगंध होता. तू ते कम्प्लीटली रॉंग वे ने घेतोयस.

Speaker 1: रॉंग वे ने, कसं काय? तो वास फक्त तेलाचा नव्हता, ती आपल्या घराची आयडेंटिटी होती. जसे आपले आजी आजोबा असायचे. त्यांचा एक विशिष्ट वास असायचा, त्या तेलामुळे. तो सुगंध आपल्याला एक सेफ झोन मध्ये घेऊन जायचा. आणि इथे ना, इथे त्या लेखात एक एकदम माइंड ब्लोइंग पर्सपेक्टिव दिला होता.

Speaker 2: कोणता पर्सपेक्टिव?

Speaker 1: तुला माहिती आहे का? ते तेल लावण्याचे जे दहा मिनिट असायचे ते फक्त केसांसाठी नव्हते. तो एक कम्युनिकेशन सेशन असायचा.

Speaker 2: कम्युनिकेशन सेशन म्हणजे काय? ते थोडे एलाबोरेट का?

Speaker 1: अरे तू जरा फ्लॅशबॅक मध्ये जा. आई खाली बसलेली असायची. आपण तिच्या पायांमध्ये बसलेलो असायचो. ती डोके चोलात असायची आणि मग प्रश्न चालू व्हायचे.

Speaker 2: हां, प्रश्न.

Speaker 1: आज शाळेत काय झालं? टिफिन संपवलास का? कोणाशी भांडण झालं का तुला आज? हे सगळे प्रश्न आई विचारायची. ती दहा मिनिट म्हणजे आपण आपल्या आईजवळ एकदम सेक्युर फील करायचो.

Speaker 2: एकदम बरोबर.

Speaker 1: आपण दिवसभराची सगळी भडास त्या दहा मिनिटात काढायचो. समजला का?

Speaker 2: हां.

Speaker 1: आजच्या या डिजिटल जगात आपण फक्त फोनवर बोलतो. एका घरात असून पण आई दुसऱ्या रूममधून व्हॉट्सअॅपवर मेसेज करते की जेवायला ये.

Speaker 2: खरं यार.

Speaker 1: पण त्या स्पर्शात जी सुरक्षितता होती ती आता हरवली आहे यार.

Speaker 2: त्या लेखात एकदम क्लिअर सांगितलंय की ते तेल केसांपेक्षा मनाला दिलेलं टॉनिक होतं. ते एक इमोशनल ग्राउंडिंग होतं. आपल्यासाठी. कळतंय ना मी काय म्हणतीये?

Speaker 1: ओहो, हे ऐकून तू पण विचारात पडशील असंच आहे हे. खरं सांगायचं तर हे तर तू एकदम डीप बोललीस. आत्ता तू जे सांगितलीस ना, त्याने मला थेट आहा मोमेंट आला.

Speaker 2: खरंच.

Speaker 1: आला ना?

Speaker 2: हो.

Speaker 1: तू डॉट्स कसे जोडलेस बघ.... म्हणजे ते फक्त तेल लावण्याची प्रोसेस नव्हती तर ते एक सायकोलॉजिकल बॉन्डिंग होतं. सायकोलॉजी मध्ये याला सिक्युर अटॅचमेंट म्हणतात.

Speaker 2: सिक्योर अटॅचमेंट. एक स्टेट मध्ये जातो आणि तू जो रफ मसाजचा पॉइंट काढला होतीस ना, मध्ये त्याच्या मागे पण खूप मोठे विज्ञान आहे.

Speaker 1: विज्ञान?

Speaker 2: कसा काय? लक्षात घे की त्याला सायंटिफिक लँग्वेज मध्ये व्हॅसोडाइलेशन म्हणतात. जेव्हा फ्रिक्शन क्रिएट होतं, तेव्हा स्कॅल्प च्या ब्लड वेसल्स एक्सपॅंड होतात आणि हेअर फॉलिकल्स ला ऑक्सिजन मिळतो. पण त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे फिजिकल टच.

Speaker 1: ओह वाव!

Speaker 2: जेव्हा आई त्या स्पेसिफिक प्रेशर पॉईंट्स वर दाबायची, तेव्हा आपल्या बॉडी मधलं कॉर्टिसॉल म्हणजे जो स्ट्रेस हार्मोन आहे, तो नॅचरली ड्रॉप व्हायचा. म्हणजे आई जे हात फिरवायची ती फक्त तेल जिरवण्या साठी नव्हता तर ती तुमची नर्वस सिस्टमला काम करण्याची एक नॅचरल प्रोसेस होती.

Speaker 1: एक्झॅक्टली आणि ते काम होणे किती गरजेचे होते ते आठव. तुला आठवते परीक्षेचा काळ? तू दहावी आणि बारावी चे बोर्ड एक्झाम्स आठव.

Speaker 2: हा, ते तर एकदम नाईटमेअर असायचा. डोक थेट फुटण्याच्या लेवलला जायचे.

Speaker 1: बरोबर, परीक्षेच्या काळात जेव्हा डोके घरघर करायला लागायचे, अभ्यास करून करून डोळे दुखायचे. तेव्हा आईने लावलेले ते थंडगार तेल किती शांतता द्यायचं यार! म्हणजे थेट एका सेकंद मध्ये सगळा स्ट्रेस गायब.

Speaker 2: एकदम खरा आहे.

Speaker 1: त्या तेलात आई वला टाकायची. त्याने डोकं एकदम थंड व्हायचे.

Speaker 2: खरंच यार, तू मला थेट त्या दिवसात घेऊन गेलीस. आजकाल आपण स्ट्रेस रिलीफ साठी काय करतो? आपण स्लीप सायकल फिक्स करायला सिंथेटिक मार्ग शोधतोय.

Speaker 1: हं

Speaker 2: लोकं अश्वगंधाच्या गोळ्या घेतात. मेलाटोनिन चे गमीज खातो झोप येण्यासाठी. तेच स्क्रीन तेच स्क्रीनवर बघून डोळे थकतात आणि मग झोप येत नाही म्हणून अॅप वर मेडिटेशन चे साऊंड्स ऐकत बसतो.

Speaker 1: आणि त्याचा काही उपयोग होत नाही.

Speaker 2: नक्कीच नाही. पण आईच्या त्या हाताच्या जादुनी जी नॅचरल झोप यायची ती आता कुठेच मिळत नाही. कारण ते फिजिकल ग्राउंडिंग होतं. त्या वाऱ्याच्या किंवा खुस्तीच्या कूलिंग इफेक्टमुळे आपली पॅरासिम्पेथेटिक नर्वस सिस्टम ऍक्टिव्हेट व्हायची, जी आपल्याला रेस्ट अँड डाइजेस्ट मोड मध्ये ठेवते.

Speaker 1: हां.

Speaker 2: म्हणजे आपण किती स्टायलिश झालो आहोत आजकाल. पण आपला जो आरोग्याचा वारसा आहे, जो अॅक्च्युअली सायंटिफिकली प्रूव्हन आहे, तो आपण कुठेतरी मागे सोडला आहे असं मला आता खरंच वाटतंय. आपण मॉडर्न सोल्यूशन्स मध्ये ते नॅचरल कम्फर्ट हरवून बसलोय.

Speaker 1: एकदम कडक बोललास तू. आणि हे बघ, अजून एक मुद्दा त्या लेखात होता जो खूप इंटरेस्टिंग आहे. तेल लावल्यावर आपले केस कसे शिस्तबद्ध असायचे.

Speaker 2: शिस्तबद्ध म्हणजे थेट चिपकून. हा हा.

Speaker 1: हो ना! म्हणजे एकदम साईड पार्ट कडून चिपकून बसलेले केस. कसे डिसिप्लिन दिसायचो आपण. शाळेत जाताना किती नीट आणि क्लीन लुक असायचा तो. आणि आजकालचा ट्रेंड बघ. मेसी हेअर ट्रेंड.

Speaker 2: हा हा, हो मेसी हेअर.

Speaker 1: लोक हजारो रुपये देतात. सलॉन मध्ये जाऊन केस मेसी दिसण्यासाठी म्हणजे झोपेतून उठल्यासारखं दिसण्यासाठी पैसे मोजतोय आपण.

Speaker 2: अरे ते मेसी हेअर ला सेट करायला लोकं टेक्सचर स्प्रे आणि वॅक्स लावतात आणि तेही आतून चिपचिपीत असता. पण त्याला ते मॉडर्न भाषेत टेक्सचर म्हणतात. म्हणजे पहा किती आयरोनी आहे.

Speaker 1: हं

Speaker 2: आपल्याला ते आईने लावलेलं नॅचरल तेल स्टिकी वाटायचा म्हणून आपण ते सोडलं आणि आता आपण केमिकल पासून बनलेला वॅक्स केसांना लावतो, जेणेकरून ते मेसी पण होल्ड मध्ये राहतील. तेच चिपचिपीत पणा. पण डबल पैसे देऊन आणि केमिकल्स च्या फॉर्म मध्ये.

Speaker 1: एक्झॅक्टली. पण त्या लेखात एक खूप भारी शब्द वापरला होता. निरागसपण म्हणजे इनोसेंस. त्या तेलकट डोक्यात जो एक निरागसपण होता तो एकदम अद्वितीय म्हणजे युनिक होता.

Speaker 2: कसा काय?

Speaker 1: त्या मुलाचं डोळे बघितलं की समजायचा हा किती इनोसेंट आहे, किती प्रोटेक्टेड एन्व्हायरमेंट मध्ये वाढतोय तो. आजकालच्या त्या मेसी हेअर मध्ये ती इनोसेंस कुठेतरी हरवली आहे. आपण लवकर मॅच्युर दिसण्याच्या नादात ते बालपणाच्या गोष्टी सोडून दिल्या आहेत.

Speaker 2: ते खरे आहे.

Speaker 1: ते सुगंधी तेल म्हणजे आपल्या बालपणाच्या आठवणींना दिलेली एक ताकद आहे. ती एक शाईन आहे जी कोणत्याच आर्टिफिशियल सिरम मध्ये नाहीये. तो एक प्योर केअरचा सिंबल होता, ज्यात कोणताही शो ऑफ नव्हता.

Speaker 2: अरे यार, तू तर आज एका साध्या तेलाच्या बाटलीला थेट इमोशनल थेरपी बनवून टाकलीस. म्हणजे खरं सांगायचं तर मी थोडा मजाक उडवला. स्टार्टिंगला ते ड्राय शॅम्पू आणि सिरमचा रेफरन्स देऊन.

Speaker 1: ते तर आहेच.

Speaker 2: पण तू जे डेप्थ मध्ये एक्सप्लेन केलेस ना, त्या लेखातले पॉईंट्स त्याने मला पूर्ण पर्सपेक्टिव चेंज करायला भाग पाडला. एकदम हेवी फील होते आहे. आता म्हणजे आपण फक्त एक कॉस्मेटिक रुटीन नाही सोडला तर आपण एक पूर्ण बॉन्डिंगचं रिचूअल सोडलं आहे.

Speaker 1: बरोबर

Speaker 2: मला पण ती जुनी शांत झोप हवी आहे. आज रात्री मी पण घरी गेलो की ती जुनी तेलाची बाटली शोधणार आणि नक्की लावून बघणार. कारण आजकाल रात्री झोपच लागत नाही. डोक्यात हजार विचार चालू असतात. स्टार्टअप फंडिंग अॅपचे बग्ज, ऑफिसचे पॉलिटिक्स सगळं डोक्यात फिरत असतं.

Speaker 1: कॉर्टिसॉल लेवल वाढलेली असते सगळ्यांची.

Speaker 2: हो, कॉर्टिसॉल लेवल एकदम पीक वर असायचा. दिवसभर ते थंडगार तेल आणि आईचा हात. मला त्याची गरज आहे. आज फक्त केसांसाठी नाही तर त्या मेंटल पीस साठी.

Speaker 1: हा हा हा. अरे विषय हार्ड. पण हे आपण हे नाही म्हणत आहोत की प्रगती वाईट आहे किंवा मॉडर्न प्रॉडक्ट्स वाईट आहेत. प्रगती जरूर व्हा. आपण मॉडर्न व्हायलाच हवं.

Speaker 2: नक्कीच.

Speaker 1: टेक्नॉलॉजी आणि नवीन सायंटिफिक फॉर्मूलेशन चा फायदा घेतलाच पाहिजे. पण आईच्या हाताने मिळणारा तो सुगंधी सुख कधीच विसरू नका. ती आपली रुट्स आहेत. ते एक इमोशनल अँकर आहे. आपल्यासाठी या फास्ट पेस्ट जगात आपले ट्रॅडिशनल आणि आपला प्रोग्रेस एकत्र असायला पाहिजे.

Speaker 2: एकदम बरोबर. एक डीप बॅलन्स असायला हवा. दोन्ही मध्ये. पण अरे यार, हे सगळं ऐकून एक विचार आला मनात. आपण आपले केस नॉन स्टिकी आणि फ्रेग्रेंस फ्री करण्याच्या नादात आपल्या आई वडिलांसोबतचे ते स्टिकी आणि जवळचे रिलेशन तर नाही ना धुवून टाकत आहोत?