Speaker 1: নমস্কাৰ! আজি আমাৰ আলোচনাৰ বিষয়বস্তু হ'ল ৱৰ্ক লাইফ বেলেঞ্চ, অৰ্থাৎ কৰ্ম জীৱনৰ ভাৰসাম্যতা। আ, প্ৰথমে মই আপোনাক নমস্কাৰ জনাইছোঁ।

Speaker 2: নমস্কাৰ।

Speaker 1: আজি আমি ৱৰ্ক লাইফ বেলেঞ্চ বা কৰ্ম জীৱনৰ ভাৰসাম্যতা অৰ্থাৎ কাম আৰু ব্যক্তিগত জীৱনৰ মাজত সমতাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিম। আজি দ্ৰুতগতিত যে আমাৰ জীৱনশৈলী আগবাঢ়ি গৈ আছে, এই জীৱনত আমি এই বিষয়টো কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ভবাৰ দৰকাৰ, এই বিষয়ে আপুনি ক'ব নেকি?

Speaker 2: একেবাৰে ঠিক। আজিকালি মানুহে বৃত্তি, ধন আৰু সফলতাৰ পিছত ইমান ব্যস্ত হৈ পৰিছে যে মানুহে ব্যক্তিগত জীৱনৰ বাবে সময় উলিয়াবলৈ একেবাৰে কঠিন হৈ পৰিছে।

Speaker 1: আ, আপোনাৰ দৈনন্দিন সূচী, মানে দৈনন্দিন জীৱনৰ যিখন ৰুটিন আপুনি পালন কৰে, সেইখন কেনে আপুনি জনাব নেকি?

Speaker 2: মোৰ দৈনন্দিন সূচী বুলি ক'বলৈ গ'লে, এ, পুৱাটো সোনকালেই আৰম্ভ হয়। প্ৰথমে মই কামৰ বাবে প্ৰস্তুতি লওঁ, তাৰপিছত গোটেই দিনটো কাৰ্যালয় মানে অফিচ বা ব্যৱসায়ত ব্যস্ত থাকোঁ। সন্ধিয়া ঘৰলৈ আহি পৰি- পৰিয়ালৰ সৈতে সময় কটাবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। কিন্তু সদায় এইটো সম্ভৱ নহয়।

Speaker 1: আপোনাৰ বাৰু এনে লাগেনে যে আমাৰ মানুহৰ, মানুহবোৰৰ মানে ব্যক্তিগত জীৱনৰ বাবে আগতে বেছি সময় আছিল আৰু এতিয়া অলপ সময় যেন কমি আহিছে আমাৰ?

Speaker 2: আচলতে কি হয়, এ, মানুহৰ যিটো ব্যক্তিগত জীৱনৰ বাবে যিটো সময় লাগে, সেইটো আজিকালি বহুত বেছি হয়। কাৰণ আগতে মানুহৰ কামৰ যিটো প্ৰেছাৰ চাপ কম আছিলে আৰু টেকন'লজি প্ৰযুক্তিও কম আছিল। এতিয়া দিনে দিনে সেইবিলাক বাঢ়ি গৈছে। মানুহে সেইকাৰণে পৰিয়াল বন্ধু আৰু সামাজিক জীৱনত বেছি সময় দিছিল সেই...

Speaker 1: এতিয়া এটা অইন কথালে আহোঁ, কৰ্ম জীৱনৰ ভাৰসাম্যতাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণ কি?

Speaker 2: আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণ বুলি মোৰ মতে ক'বলৈ গ'লে কামৰ চাপ, মানে প্ৰেছাৰ, মোবাইল ফোন ইউজ আৰু প্রত্যাশাবোৰ এক্সপেক্টেশ্বন। আজিকালি সকলোৱে বেছি সেইকাৰণে সেইবিলাক এচিভ মানে সিদ্ধি কৰিব বিচাৰে।

Speaker 1: আ, যেতিয়া ভাৰসাম্যতা নাথাকে, তেতিয়া বাৰু আপোনাৰ কেনে অনুভৱ হয়?

Speaker 2: তেতিয়া খুব ভাগৰ লাগে। চাপ বাঢ়ে, ষ্ট্ৰেছ বাঢ়ে আৰু মানসিক চাপ অনুভৱ হয়। কেতিয়াবা প্ৰেৰণা, মানে মটিভেশ্যনো কমি যোৱা যেন লাগে।

Speaker 1: আচ্ছা, ব্যক্তিগত জীৱন আমি যদি অগ্ৰাঞ্জ্য কৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ ব্যক্তিগত সম্পৰ্কবোৰৰ মাজত কিবা অ, সমতুল কৰাত আমাৰ অসুবিধা আহি যায় নেকি? বা ব্যক্তিগত সম্বন্ধত ইয়াৰ ওপৰত কিবা প্ৰভাৱ পৰে বুলি...

Speaker 2: মই প্ৰভাৱ পৰে বুলি নিশ্চয় ভাবোঁ, কাৰণ পৰিয়ালৰ বন্ধন ফেমিলি যিটো বন্ডিং হয় সেইটো দুৰ্বল হৈ পৰে। সেইকাৰণে ফেমিলিক সময় দিয়াটো, পৰিয়ালক সময় দিয়াটো বহুতেই জৰুৰী।

Speaker 1: ঠিক কৈছে আপুনি। আচলতে আমি আৰম্ভণিতেই ভাৰসাম্যটো বনাই ল'ব লাগে বা ভাৰসাম্যটো আ, ক্ষমতাটো ৰক্ষা কৰি প্ৰথমৰ পৰাই চলিব লাগে। এতিয়া আমি অইন এটা কথালৈ আহোঁ। এই যি ভাৰসাম্যতা আমাৰ নষ্ট হ'বলৈ ধৰিছে, তাৰ কাৰণ, প্ৰভাৱ, স্বাস্থ্য আৰু মানসিক অবস্থা সম্পৰ্কে আমি আলোচনা কৰিম। আ, প্ৰথমে আপোনাক সোধোঁ, কৰ্ম জীৱনৰ ভাৰসাম্যতাই আ, স্বাস্থ্যত কেনে প্ৰভাৱ পেলায়?

Speaker 2: কৰ্ম জীৱনৰ ভাৰ-ভাৰসাম্যহীনতাই ৱৰ্ক লাইফ ইমবেলেঞ্চ যিটো কয়, সেইটোৱে প্ৰথমে মানুহৰ চাপ মানে ষ্ট্ৰেছটো বৃদ্ধি কৰে। তাৰপিছত টোপনিৰ বিঘাৰ, যিটো শ্লিপ ডিষ্টাৰ্ব বুলি কোৱা হয়, সেইটো হয় আৰু লাহে লাহে শাৰীৰিক স্বাস্থ্যৰো মানে ফিজিকেল হেলথ যিটো সেইটোতো প্ৰভাৱ পেলায়।

Speaker 1: বাৰু, এতিয়া আপুনি কওকচোন, আপুনি কেতিয়াবা অবসাদ অনুভৱ কৰিছে নেকি? মানসিকভাৱে যে অবসাদ হৈ পৰোঁ, আমি শাৰীৰিকভাৱে অবসাদ ন-প্রাপ্ত নহ'লেও মানসিকভাৱে আমি কেতিয়াবা অবসাদ অনুভৱ কৰোঁ। আপোনাৰ তেনে হৈছে নেকি?

Speaker 2: অবসাদ অনুভৱ কৰা যায়। একেৰাহে যদি কাম কৰি থাকা থকা হয় আৰু বিশ্রাম যদি পোৱা নহয় তেতিয়া অবসাদ অনুভৱ হোৱাটো স্বাভাবিক।

Speaker 1: আজিৰ এই প্রতিষ্ঠানিক সংস্কৃতি মানে আমি এতিয়া ক'ৰ্পোৰেট কালচাৰৰ কথা কৈছোঁ। যদি তাত আমি দীঘলীয়া কৰ্মৰ সময় আমি অতিবাহিত কৰোঁ বা এতিয়া কৰিয়ে থকা হৈছে, এইটো এটা অতি সাধাৰণ কথা হৈ পৰিছে। আপোনাৰ এই বিষয়ে মতামত কেনে?

Speaker 2: লং ৱৰ্কিং আৱাৰ্চ, এইটো একদম সাধাৰণ হৈ গৈছে আজিকালি। উৎপাদনশীলতা যিটো প্ৰডাক্টিভিটি, সেইটো ঘণ্টাৰে নাহে, মনোযোগ আৰু দক্ষতা, ফ'কাচ আৰু ইফিচিয়েন্সী সেইবিলাকৰ পৰাহে আহে। সেইকাৰণে বেছি কাম মানে সদায় ভাল নহয়।

Speaker 1: আ, এতিয়া অইন এটা কথা সোধো, প্ৰযুক্তি বা টেকন'লজিয়ে ভাৰসাম্যতা নষ্ট কৰে বুলি ভাবে নেকি আপুনি?

Speaker 2: প্ৰযুক্তিয়ে কাম সহজ কৰিছে, টেকন'লজিয়ে কাম সহজ কৰিছে। কিন্তু কাম সদায় লগত থাকিবলৈ ধৰিলে...... ইমেইল, সম্পৰ্ক স্থাপন, খবৰ এইবিলাক থাকিলে কামবিলাক সহজেই হয়।

Speaker 1: ঠিক আছে, আ, মানসিক স্বাস্থ্য ইয়াৰ প্ৰভাৱ কেনে আপুনি জনাব নেকি?

Speaker 2: মেণ্টেল হেল্থ মানসিক স্বাস্থ্য, ইয়াৰ প্ৰভাৱ মানে পৰিলে মানুহৰ উদ্বেগ বাঢ়ে, এনজাইটি। খিংখিঙীয়া হয় মানুহ আৰু আৱেগিক অস্থিৰতা, ইমোচনেল ইমবেলেন্স যিটো হয় সেইবিলাক হ'ব পাৰে।

Speaker 1: আচ্ছা, মানুহে উন্নতিৰ বাবে মানে চাকচেছ হ'বৰ বাবে এতিয়া আমাৰ স্বাস্থ্যৰ ক্ষতি কৰিছে বুলি আপুনি ভাবে নেকি? নিজৰ স্বাস্থ্য হানি কৰি নিজৰ উন্নতি সাধন কৰিছে বুলি ভাবে নেকি? অন্য দিশত উন্নতি মানে স্বাস্থ্যৰ দিশত কথা কোৱা নাই, স্বাস্থ্যৰ দিশত নিশ্চয় সেয়া অবনতিয়ে হ'ব। গতিকে এই বিষয়ে কি ক'ব?

Speaker 2: স্বাস্থ্যৰ দিশত মানে কি হয়? স্বাস্থ্যই মানুহৰ প্রকৃত সম্পত্তি। গতিকে স্বাস্থ্যক গুৰুত্ব দিয়াটো বেছি জৰুৰী।

Speaker 1: অা, মানে আপুনি ক'ব বিচাৰিছে যে স্বাস্থ্যই পৰম ধন।

Speaker 2: পৰম, হয়, হয়।

Speaker 1: ঠিক আছে, ঠিকে কৈছে। স্বাস্থ্যই আচলতে আমাৰ পৰম ধন। গতিকে আমি স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ ওপৰতহে অধিক গুৰুত্ব দিব লাগে, নহয় জানো?

Speaker 2: হয়, হয়।

Speaker 1: এতিয়া তেন্তে আমি তৃতীয় অংশ এটালেকে আহো। ইয়াত আমি আলোচনা কৰিম সমাধান, অভ্যাস, জীৱনশৈলীৰ ওপৰত। এই যিটো আমাৰ আম-ৱৰ্ক লাইফ বেলেঞ্চ।

Speaker 2: ৱৰ্ক লাইফ বেলেঞ্চ।

Speaker 1: তাৰ সমাধান, অভ্যাস আৰু জীৱনশৈলীৰ ওপৰত। কর্মজীৱনৰ ভাৰসাম্যতা বজাই ৰাখিবলৈ আপুনি নিজে কি কি কৰে বাৰু?

Speaker 2: কর্মজীৱনৰ ভাৰসাম্যতা ৰক্ষা কৰিবলৈ মই কিছুমান সাধাৰণ নিয়ম অনুসৰণ কৰোঁ। নির্দিষ্ট কামৰ সময়, দৈনিক খোজকঢ়া আৰু সপ্তাহত শেষত পৰিয়ালক সময় দিওঁ। তেনেকেই মই কর্মজীৱনৰ ভাৰসাম্যতা ৰক্ষা কৰি আহিছোঁ।

Speaker 1: ৰুচি বা চখ আমাৰ সকলোৰে থাকে। সকলোৱে আমি নিজৰ কৰ্মৰ বাহিৰেও একোটা রুচি বা এটা চখ ৰাখোঁ। সেই চখে কেতিয়াবা কিবা ধৰণে আমাক সহায় কৰিব পাৰে নেকি?

Speaker 2: সকলোৰে এটা রুচি থকাটো প্ৰয়োজন। আচলতে রুচি থাকিলে মানুহৰ মানসিক চাপ, যিটো ষ্ট্ৰেছ হয় সেইটো কমাই দিয়ে আৰু মনবিলাক শুদ্ধ কৰি ৰাখে, ফ্ৰেছ কৰি ৰাখে।

Speaker 1: তেনেহ'লে অন্য এটা কথা কওক আপুনি, সময় ব্যবস্থাপনা। সময় ব্যবস্থাপনা আমাৰ জীৱনৰ বাবে কি বাৰু কিমান জৰুৰী?

Speaker 2: সময় ব্যবস্থাপনা যিটো টাইম মেনেজমেণ্ট, সেইটো বহুত জৰুৰী। কিছুমান কাম আঁচনি মানে প্লেনিং লৈ কৰিলে সেই কামবিলাক সম্পূৰ্ণ হয় আৰু ব্যক্তিগত সময়ো পোৱা যায়। যদি সময়ত কামবিলাক আমাৰ হৈ থাকে, তেতিয়া ব্যক্তিগত সময় বহুত পোৱা যায়।

Speaker 1: অ, ঠিক আছে। কোম্পানীয়ে সুবিধা অনুযায়ী সময়সূচী তৈয়াৰ কৰি ল'ব লাগে নেকি? তেতিয়া সুবিধা হয় নেকি বাৰু, কোম্পানীৰে হওক বা তাৰ এমপ্লয়ী বা তাৰ যিখিনি কৰ্মৰত কৰ্মচাৰী বা বিষয়াতীয়া তেওঁলোকৰো কিবা সুবিধা হ'ব পাৰে নেকি তেনে কৰিলে?

Speaker 2: তেনে কৰিলে অ, এই কৰ্মচাৰী বিলাকৰ, তেনেকে মানে সন্তুষ্টি পায় যে কামত চেটিছফেকচন পায় আৰু তেনেকে উৎপাদনো বাঢ়ি যায়।

Speaker 1: অ, এতিয়া সুধো আপোনাক ডিজিটেল ডিটক্সৰ বিষয়ে, এই যে আমি এইবোৰ ব্যবহার কৰি আছোঁ, বিভিন্ন আমাৰ ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যমবোৰ যে ব্যবহার কৰিছোঁ, এই ব্যবহারবোৰ আমি কমাই দিব লাগে নেকি? মানে এইবোৰৰ পৰা আমি অলপ পিৰিতি লোৱাটো জৰুৰী বুলি ভাবে নে?

Speaker 2: একেবাৰে জৰুৰী। কিছুমান সময় আমি ফোন আৰু স্কিনৰ পৰা মানে দূৰত্ব থাকিলে আমাৰ কাৰণেই সুবিধা হয়।

Speaker 1: অ, তাৰ মানে আপুনি ইলেক্ট্ৰনিক পর্দাৰ পৰা অকমান আঁতৰি থকাৰ কথা কৈছে।

Speaker 2: আঁতৰি থকা, হয়, হয়।

Speaker 1: এতিয়া আমাৰ যিখিনি যুৱ কৰ্মজীৱী লোক আছে, যুৱ কৰ্মজীৱী লোকসকলে আপুনি কি ভাবে তেওঁলোকক কিবা আপুনি পৰামৰ্শ দিব বিচাৰে নেকি তেওঁলোকক?

Speaker 2: নতুন প্ৰজন্মৰ এইখিনি যি দক্ষ লোক আছে, ইয়াং প্ৰফেচনেল, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ বৃত্তি অতি জৰুৰী, কেৰিয়াৰটো অতি জৰুৰী। কিন্তু স্বাস্থ্য, পৰিয়াল আৰু সুখী জীৱনো সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। সেইকাৰণে সেইখিনিতো তেওঁলোকে গুৰুত্ব দিব লাগে।

Speaker 1: ঠিক আছে, এই ভাৰসাম্যতা মানে বেলেঞ্চ বজাই ৰখাৰ আটাইতকৈ সহজ নিয়ম আপুনি কোনটো বুলি ভাবে? কোনটো নিয়ম পালন কৰিলে আমি ভাৰসাম্যতাটো সহজে বজাই ৰাখিব পাৰিম?

Speaker 2: ক'বলৈ গ'লে ৱৰ্ক হার্ড বাট লিভ ৱেল। কঠোৰ পৰিশ্রম কৰা কিন্তু সুন্দৰ জীৱন যাপন কৰাটো অতি জৰুৰী। মই এই বুলিয়েই ভাবো।

Speaker 1: ঠিক আছে, তেতিয়াহ'লে আমি আলোচনাৰ অন্য এটা অংশলৈ আহো। এই শেষৰ অংশ বুলিয়ে কম। ইয়াত আছে আমাৰ ভবিষ্যৎ শিক্ষা আৰু জীৱন দর্শন সম্পর্কে আমি আলোচনা কৰিম। আচ্ছা, প্ৰথমেই আপোনাক সুধিছোঁ, ভবিষ্যতে ৱৰ্ক কালচাৰ বা কৰ্ম সংস্কৃতিসমূহ কেনেদৰে সলনি হ'ব বুলি আপুনি ভাবিছে?

Speaker 2: কর্ম সংস্কৃতি ৱৰ্ক কালচাৰ সলনি হ'বলৈ হ'লে ঘৰৰ পৰা কাম কৰিব লাগিব, ৱৰ্ক ফ্ৰম হোম। সুবিধা আৰু পছন্দ অনুযায়ী কামৰ সময় আৰু শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক দিশসমূহ সকলোবিলাক বজাই ৰাখিব লাগিব। মানে সেইবিলাকত অধিক, এম, গুৰুত্ব দিব লাগিব।

Speaker 1: অ, এতিয়া অন্য এটা কথা সুধো, মানি বা ধন। এই আমাৰ হাতত ধনেই সর্বস্ব বুলি কয় যদিও ধন বা টকা-পইচাই আমাক সুখ দিব পাৰেনে? আমি সুখ আহৰণ ধনৰ দ্বাৰা কৰিব পাৰো নেকি? এই বিষয়ে কি ক'ব?

Speaker 2: ধনে বা মনিয়ে আমাক আরাম দিয়ে, কিন্তু সুখে মানুহৰ ভাৰসাম্যতা ৰক্ষা কৰে।

Speaker 1: ... আচ্ছা, এতিয়া অন্য এটা কথা কওকচোন বাৰু, আমাৰ জীৱনত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা কোনে পালন কৰে? মানে উন্নতি কৰিবৰ বাবে আমাৰ কোনটো প্ৰয়োজনীয়, তাৰমানে আমাৰ চাকচেছটো এটেণ্ড কৰিবৰ কাৰণে আমাৰ শান্তি দৰকাৰ নে আমি অকল আ উন্নতিৰ জখলাতে বগাই ৰাখিব লাগে?

Speaker 2: উন্নতি, শান্তি এইবিলাকৰ কাৰণে আচলতে প্রকৃত উন্নতি ট্ৰু চাকচেছ, সেইটো য'ত শান্তি আৰু সুখ দুইটাই থাকে। গতিকে, প্রকৃত উন্নতি কৰাটোহে আচল।

Speaker 1: তেন্তে আজিৰ আলোচনাৰ পৰা আমি আটাইতকৈ ডাঙৰ কোনটো কথা শিকিলোঁ বুলি আপুনি ক'ব? কি কথা আমি আ আটাইতকৈ ডাঙৰ আ বুলি আমি ভাবা উচিত তাৰমানে?

Speaker 2: আজি আলোচনা কৰি ভালেই লাগিলে। আলোচনাৰ পৰা আমি শিক্ষা হিচাপে এইটোৱেই ভাবিব লাগিব যে কৰ্ম জীৱনৰ যিটো ভাৰসাম্যতা, সেই ভাৰসাম্যতাটো বিলাসিতা নহয়, মানে লাক্সাৰী নহয়, প্ৰয়োজনীয়তাহে হয়। সেইকাৰণে আমি সেইটোৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগে।

Speaker 1: অৰ্থাৎ আপুনি ক'ব বিচাৰিছে যে ভাৰসাম্যতা নাথাকিলে উন্নতিও আমাৰ আধৰুৱা হৈ পৰে। এ এইটো বিচাৰা নাই জানো আপুনি এই এষাৰে ক'ব বিচাৰিছে নে কি কয়?

Speaker 2: একেবাৰে সত্য। স্বাস্থ্যৱান মন থাকিব লাগিব আৰু স্বাস্থ্যৱান মন আৰু সুখী জীৱনহে আমাৰ ডাঙৰ প্রাপ্তি। আৰু ই আটাইতকৈ ডাঙৰ এচিভমেণ্ট বুলি ধৰা হয়।

Speaker 1: ধন্যবাদ, আজি আমি এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় লৈ আলোচনা কৰিলোঁ আৰু এই বিষয়টো অতি আ যুক্তি সংগত বুলি মই ভাবিছোঁ। গতিকে আপোনালৈ ধন্যবাদ থাকিল, আ নমস্কাৰ।

Speaker 2: ধন্যবাদ, আশা ৰাখিছোঁ শ্রোতাসকলেও কিবা শিকিবলৈ পাইছে।