hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ท่อปัสสาวะ
ท่อปัสสาวะ เป็นท่อนำน้ำปัสสาวะจากกระเพาะปัสสาวะไปสู่ภายนอก ในชายท่อปัสสาวะยาวประมาณ 20 เซนติเมตร และยังเป็นทางผ่านของน้ำอสุจิ ท่อปัสสาวะในชายคดเคี้ยว คล้ายตัวเอส (S) ในหญิง ท่อปัสสาวะยาว 4 มิลลิเมตร จากมุมล่างสุดของกระเพาะปัสสาวะทอดโค้งลงล่างไปข้างหน้า เปิดสู่อวัยวะสืบพันธุ์ภายนอก หน้ารูเปิดของช่องคลอด ต่ำกว่าคลิตอริสประมาณ 2.5 เซนติเมตร
หมัดพิฆาตมังกรโหด
หมัดพิฆาตมังกรโหด ( ; จีน:新唐山大兄) เป็นหนังจีนนำแสดงโดย เจิน จื่อตัน จูอิน(จีน朱茵 ;) Chan Gin Pang และ Yu Rongguang เป็นผลงานรีเมคหนังเก่าของ บรู๊ซ ลี เรื่อง The Big Boss(1971) ออกฉายปี 1998 (ฮ่องกง)
ปลาพาราไดซ์
ปลาพาราไดซ์ () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Macropodus opercularis" อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) จึงมีอวัยวะช่วยหายใจพิเศษที่มีความวนเวียนเหมือนเขาวงกต เหมือนเช่นปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน ทำให้สามารถขึ้นมาฮุบอากาศที่ผิวน้ำได้โดยตรง และสามารถอยู่ในบริเวณที่มีออกซิเจนต่ำได้ โดยไม่ต้องรอให้ออกซิเจนละลายลงในน้ำก่อนเช่นปลาทั่วไป
มีขนาดความยาวลำตัว ประมาณ 7.5 เซนติเมตร มีลำตัวค่อนข้างกว้าง แบนข้าง หัวเล็ก นัยน์ตาโต ปากอยู่หน้าสุด ริมฝีปากยืดหดได้ มีฟันบนกระดูกเพดานปาก เส้นข้างตัวไม่สมบูรณ์ มีลักษณะเด่นอยู่ที่ครีบหลัง ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบก้น มีปลายที่ยื่นยาวเป็นเส้นสวยงาม ครีบท้องและครีบหางเป็นสีส้มแดง ครีบหลังมีก้านครีบแขนงไม่เกิน 10 ก้าน ครีบหลังและครีบก้นมีขนาดใกล้เคียงกัน ครีบอกบางใส ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยว อันแรกยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ครีบหางมีปลายครีบตัดตรง สีพื้นลำตัวเป็นสีเขียวมีลายสีส้มขวางลำตัวจำนวน 9 แถบ ตัวผู้จะมีสีสันสวยสดกว่าตัวเมีย
เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เช่น ไต้หวัน, จีน, ฮ่องกง, เกาหลีเหนือ, เกาหลีใต้ และตอนเหนือของเวียดนาม โดยอาศัยอยู่ตามหนองบึง นาข้าว เหมือนกับปลากัดหรือปลากระดี่โดยตัวผู้จะมีการก่อหวอด กินอาหารจำพวก ลูกน้ำ, ลูกไร หรือสัตว์น้ำขนาดเล็ก มีการผสมพันธุ์และดูแลไข่เหมือนปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ
ปลาพาราไดซ์ มีนิสัยค่อนข้างก้าวร้าว แต่สามารถเลี้ยงรวมกันเป็นฝูงได้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีการเพาะขยายพันธุ์จนมีสีสันต่าง ๆ ที่แปลกออกไปจากชนิดที่มีอยู่ในธรรมชาติ เช่น สีเผือกทั้งตัว หรือ สีเขียว เป็นต้น
โรงเรียนประสาทวิทยาคาร
โรงเรียนประสาทวิทยาคาร จังหวัดสุรินทร์ (โรงเรียนศูนย์กลางการศึกษาอาเซียน EDUCATION HUB) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในอำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ ประเภทสหวิทยา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่และอาศัยโรงเรียนปราสาทเป็นที่เรียนชั่วคราว
กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้นายบุญสิทธิ์ ศรีตุลานุกต์ เป็นครูใหญ่
แสง อาภาธิฆัฆพร ศิลปินหมอลำ คณะประถมบันเทิงศิลป์
ไทรออปส์
ไทรออปส์ () เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกสัตว์ขาปล้องประเภทหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมครัสตาเซียนเช่นเดียวกับ กุ้ง หรือ ปู และอยู่ในอันดับ Notostraca ในวงศ์ Triopsidae
ไทรออปส์ เป็นสัตว์น้ำขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด มีรูปร่างประหลาดคล้ายแมงดาทะเล จึงมีผู้เรียกว่า "แมงดาทะเลน้ำจืด" หรือ "กุ้งไดโนเสาร์" เนื่องจากเป็นสัตว์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่างมาตั้งแต่ยุคคาร์บอนิฟอรัส ราว 300 ล้านปีมาแล้ว จัดได้ว่าเป็นฟอสซิลที่มีชีวิตอีกจำพวกหนึ่งได้
ไทรออปส์ จัดอยู่ในสกุล "Triops" แบ่งออกได้ทั้งสิ้น 10 ชนิด ได้แก่พบแพร่กระจายอยู่ในหนองน้ำหรือบึงน้ำในทวีปอเมริกาเหนือ แต่ไม่พบในอะแลสกา, อเมริกาใต้, ยุโรป, ยูเรเชีย, แอฟริกา, ญี่ปุ่น, นิวแคลิโดเนีย, ออสเตรเลีย และแอนตาร์กติกา
ไทรออปส์ มีลักษณะโดยรวมคือ มีตา 3 ตา อันเป็นที่มาของชื่อ (ภาษาละติน: Tri = สาม, Ops = ตา) มีส่วนหางที่มีลักษณะเป็นง่ามคู่ที่ยาวออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน เป็นสัตว์ที่มีวงจรชีวิตสั้นมาก คือ สามารถมีชีวิตอยู่ได้เพียง 1-3 เดือน จึงเป็นสัตว์ที่มีอัตราการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยจะมีขนาดใหญ่ขึ้นถึงวันละ 2 เท่า ขนาดเมื่อโตเต็มที่โดยเฉลี่ยราว 1-3 นิ้ว แต่ในบางชนิดหากได้รับอาหารและอุณหภูมิที่เหมาะสมอย่างเต็มที่อาจใหญ่ได้เท่ากับฝ่ามือมนุษย์
การหายใจ ของไทรออปส์อยู่ที่ขา ซึ่งมีมากถึง 35-71 คู่ ซึ่งใช้ทั้งว่ายน้ำและลำเลียงอาหารเข้าปาก และใช้ในหารหายใจเนื่องจาก เท้าของไทรออปส์มีอวัยวะพิเศษที่คล้ายเหงือกของสัตว์น้ำจำพวกอื่น ซึ่งขณะที่เคลื่อนที่หรือว่ายน้ำอยู่ ก็จะได้รับออกซิเจนจากน้ำผ่านเข้าไปทางขานั่นเอง
ปัจจุบัน ไทรออปส์นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะในชนิด "Triops longicaudatus" และ "T. cancriformis" ด้วยความที่เป็นสัตว์แปลก และเลี้ยงง่าย ซึ่งนิยมจะเลี้ยงไทรออปส์ตั้งแต่ยังเป็นไข่ โดยจะทำการฟักไข่ของไทรออปส์ในตู้ปลา โดยจัดอุณหภูมิและสภาพน้ำที่เหมาะสม ไทรออปส์ก็สามารถฟักเป็นตัวได้ภายในเวลา 24 ชั่วโมง นอกจากนี้
แล้วไข่ของไทรออปส์ สามารถหยุดการเจริญเติบโตได้ โดยอาจจะหยุดการเจริญเติบโตได้ถึง 25 ปีเลยทีเดียว
ปัจจุบัน ได้มีการขายไข่ของไทรออปส์เป็นชุดสำเร็จรูป เป็นที่นิยมของวัยรุ่นในสหรัฐอเมริกา ส่วนในประเทศไทยก็มีผู้นำเข้ามาจำหน่ายด้วยเช่นกัน
เหตุระเบิดในย่างกุ้ง พ.ศ. 2526
เหตุระเบิดในย่างกุ้ง พ.ศ. 2526 เป็นความพยายามลอบสังหารนายพลชุน ดู-ฮวาน อดีตประธานาธิบดีเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2526 โดยเกาหลีเหนือถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้เบื้องหลังแผนการระเบิดครั้งนี้
นายพลชุน ดู-ฮวาน ขณะนั้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ได้เดินทางไปเยือนย่างกุ้ง ประเทศพม่าอย่างเป็นทางการ และมีกำหนดการไปคารวะต่ออนุสรณ์สถานของนายออง ซาน อดีตผู้นำพม่า ใกล้กับเจดีย์ชเวดากอง ระเบิดจำนวนสามลูกที่ซุกซ่อนอยู่บริเวณหลังคาได้เกิดระเบิดขึ้น ทำให้มีผู้เสียชีวิต 21 คน และบาดเจ็บ 46 คน ในจำนวนผู้เสียชีวิตมีผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาลเกาหลีใต้หลายคน ทั้งรองนายกรัฐมนตรี, รัฐมนตรีต่างประเทศ, รัฐมนตรีกระทรวงการค้า, รัฐมนตรีกระทรวงพลังงาน, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง, กระทรวงเกษตร, กระทรวงวิทยาศาสตร์ รวมไปถึงเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ประจำพม่า, สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, ที่ปรึกษาเศรษฐกิจ และผู้สื่อข่าว ส่วนประธานาธิบดีชุนไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เพราะอยู่ระหว่างการเดินทางทางรถยนต์ และระเบิดถูกจุดระเบิดขึ้นก่อนเวลา โดยผู้ก่อการที่สังเกตการณ์อยู่ เข้าใจผิดว่าเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ที่เดินทางมาถึงก่อน และกำลังซักซ้อมพิธีคารวะเป็นตัวประธานาธิบดีชุน จึงได้กดปุ่มวิทยุจุดระเบิดขึ้น
ตำรวจพม่าระบุตัวผู้ต้องสงสัยจำนวนสามคน เป็นนายทหารเกาหลีเหนือ โดยคนหนึ่งถูกยิงเสียชีวิตหลังเหตุระเบิดเป็นเวลาสองวัน อีกสองคนพยายามฆ่าตัวตายแต่พลาด ผู้รอดชีวิตทั้งสองถูกส่งตัวขึ้นศาลพม่า และถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง คนหนึ่งถูกตัดสินประหารชีวิตโดยการแขวนคอ อีกคนหนึ่งระบุชื่อว่า คัง มิน-ชุล ให้การรับสารภาพว่าเป็นการสังการจากรัฐบาลเกาหลีเหนือ และถูกตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิต ที่เรือนจำอินเส่ง
หลังเหตุระเบิด ทางการพม่าได้ระงับความสัมพันธ์ทางการทูตกับเกาหลีเหนือ ในขณะที่เกาหลีเหนือได้ปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ และไม่ยอมรับว่าคัง มิน-ชุล เป็นพลเมืองเกาหลีเหนือ
ประวิทย์ มาลีนนท์
ประวิทย์ มาลีนนท์ กรรมการ และอดีตกรรมการผู้จัดการ บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ผู้ได้รับสัมปทานดำเนินกิจการ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และกรรมการบริหาร บริษัท บีอีซีเวิลด์ จำกัด (มหาชน)
ประวิทย์ มาลีนนท์ เกิดเมื่อวันที่ ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายคนที่สอง จากแปดคน ของวิชัย มาลีนนท์ (ประธานกรรมการ บริษัท บีอีซีเวิลด์ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด) (เสียชีวิต) กับนางสมศรี มาลีนนท์ (เสียชีวิต) เป็นน้องชายของประสาร มาลีนนท์ (เสียชีวิต) พี่ชายของประชา มาลีนนท์, ประชุม มาลีนนท์, รัตนา มาลีนนท์, รัชนี มาลีนนท์, นิภา มาลีนนท์ และ อัมพร มาลีนนท์
จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2507 ต่อมาสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 7 เข้าเป็นนักเรียนนายร้อยตำรวจสามพราน รุ่นที่ 23 แต่เรียนไปได้เพียงหนึ่งปี ก็ลาออกไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา จนจบสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ชิคาโก แล้วกลับมาช่วยงานบิดา ที่ไทยทีวีสีช่อง 3 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 เริ่มจากเป็น ผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายจัดรายการและโฆษณาของสถานี, กรรมการรองผู้จัดการบริษัท และขึ้นเป็นกรรมการผู้จัดการในที่สุด
ประวิทย์ มาลีนนท์ สมรส กับ อรัญญา มาลีนนท์ มีบุตร-ธิดา สี่คน เป็นชายสองคน หญิงสองคน ได้แก่ อรอุมา มาลีนนท์ (ยุ้ย), วรวรรธน์ มาลีนนท์ (อ๋อง) (สมรส กับ อุราภา เลาหะพงศ์ชนะ) , วัลลิภา มาลีนนท์ (สมรส กับ กิตติเดช จารุเสถียร) และชฎิล มาลีนนท์
โกวิท วัฒนกุล
โกวิท วัฒนกุล มีชื่อเล่นว่า แอ๊ด เกิดวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2497 เป็นนักแสดงชายชาวไทย ที่มีผลงานการแสดงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522
ก่อนเข้าสู่วงการบันเทิงโกวิทฯ เคยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่การรถไฟแห่งประเทศไทยตำแหน่งพนักงานขบวนรถ(พนักงานห้ามล้อ) และเคยเป็นนักมวยในค่าย แต่ด้วยรูปร่างที่กำยำเพราะต่อยมวยจึงลาออกและเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการชักชวนของเกชา เปลี่ยนวิถี เริ่มแจ้งเกิดจากการเป็นพระเอกภาพยนตร์โทรทัศน์ทางช่อง 3 เรื่อง ขุนศึก ในปี พ.ศ. 2522 ในบท ""เสมา"" ต่อมาได้แสดงภาพยนตร์ไทยในบทพระเอกจากเรื่องชายสามโบสถ์ คู่กับ สุพรรษา เนื่องภิรมย์ ในปี พ.ศ. 2524 จนเริ่มมีชื่อเสียงในจอเงิน โดยผ่านการแสดงภาพยนตร์กว่า 200 เรื่อง เช่น สิงโตคำราม, ไอ้ผาง รฟท., นางแมวป่า, กตัญญูประกาศิต, 7 พระกาฬ, เกียรติศักดิ์ทหารเสือ, เพชรตัดเพชร, เรือนแพ รวมทั้งละครโทรทัศน์ เช่น แม่เอิบ, โผน กิ่งเพชร, ทองเนื้อเก้า, หนุ่มทิพย์, ไผ่แดง เป็นต้น ต่อมาได้ผันตัวไปเป็นพ่อค้าน้ำอ้อยเนื่องจากงานแสดงน้อยลง ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด และแสดงในหนังผีสำหรับผู้ใหญ่จับคู่กับดาราสาวอย่างเช่นพรายตะเคียน (2530) ตะเคียนคู่ (2533) และหนังเฉพาะทางของญี่ปุ่นที่มีโอกาสมาถ่ายทำในเมืองไทยหลายเรื่อง โกวิทได้รับรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ตุ๊กตาทองประจำปี พ.ศ. 2531 ในฐานะดาวร้ายชายยอดเยี่ยมจากเรื่อง ตลาดพรหมจารี รางวัลเมขลา และ รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปี พ.ศ. 2534 ในฐานะดารานำชายดีเด่นจากเรื่อง ไผ่แดง
อนึ่ง ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยชื่นชมบทบาทการแสดงของโกวิทมาตั้งแต่เรื่องขุนศึก และเขียนชื่นชมการแสดงในละครเรื่อง แม่เอิบ ลงในหนังสือพิมพ์สยามรัฐ ทั้งสองจึงได้พบกันและรู้จักกันเสมือนครูกับศิษย์ ทำให้โกวิทได้รับเล่นละครเรื่อง ไผ่แดง และเข้าสู่ถนนสายการเมืองแต่ไม่สำเร็จ
ปัจจุบัน โกวิทยังคงมีผลงานการแสดงอยู่ โดยไม่จำกัดสังกัด ด้านชีวิตส่วนตัว โกวิทสมรสกับ วาสนา วัฒนกุล มีบุตรสาว 3 คน (บุตรสาวคนเล็กชื่อ มายด์ - มาธวี เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในปี พ.ศ. 2555) หนึ่งในนั้น คือ มิณฑิตา วัฒนกุล สมาชิกเอเอฟ 3 และนักแสดงโกวิทย์ วัฒนกุล เข้ามาทำงานการเมืองครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 โดยลงสมัคร ส.ส.เขต 2 จังหวัดชัยภูมิ สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ย้ายมาลงสมัครในสังกัดพรรครักษ์สันติ ในระบบบัญชีรายชื่อ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
โรงเรียนเชียงกลาง (ประชาพัฒนา)
โรงเรียนเชียงกลาง (ประชาพัฒนา) เดิมชื่อโรงเรียนประชาพัฒนา สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อปีการศึกษา 2503 มีเนื้อที่ประมาณ 79 ไร่ เปิดทำการสอนครั้งแรกในระดับประถมศึกษาตอนปลายปีที่ 5-7 โดยมีนายสุนทร มณีศรี เป็นครูใหญ่คนแรก
ต่อมาในปีการศึกษา 2515 โรงเรียนในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดน่านได้ขยายการศึกษาในระดับประถมศึกษาเพิ่มมากขึ้น ทำให้จำนวนนักเรียนของโรงเรียนลดลงเหลือเพียงชั้นละ 1 ห้องและมีแนวโน้มที่จะลดลงจนไม่สามารถที่จะดำรงสถานะเป็นโรงเรียนประถมศึกษาตอนปลายได้อีกต่อไป ครูใหญ่ในขณะนั้นคือ นายกฤษณ์ สุวรรณประดิษฐ์ จึงได้นำเรื่องเข้าปรึกษากับอำเภอเชียงกลางและจังหวัดน่านเพื่อขออนุมัติให้กรมสามัญศึกษาเปิดสอนเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ โดยในครั้งแรกได้รับอนุมัติให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษา โดยเป็นสาขาของโรงเรียนปัว จำนวน 2 ห้องเรียน จนกระทั่งในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2516 กรมสามัญศึกษาจึงได้อนุมัติให้เปิดเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอและเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเชียงกลาง (ประชาพัฒนา)
8e88 แฟนลั้ลลา
8e88 (เอ้ก-อี-เอ้ก-เอ้ก) แฟนลั้ลลา เป็นภาพยนตร์ไทย แนวคอมเมดี้ จากค่าย ซาก้า สตูดิโอส์ กำหนดฉาย กรกฎาคม 2553 กำกับโดย วิโรจน์ ทองชิว,ปานสิริ ทองชิว นำแสดงโดย จตุรงค์ พลบูรณ์,โบวี่ อัฐมา ชีวนิชพันธ์ มารี เออเจนี เลอเลย์
โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ (รพธ.) เป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต มีภารกิจในการให้บริการทางด้านการแพทย์และสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยทั่วไป และเป็นแหล่งฝึกปฏิบัติทางคลินิกของสายวิทยาศาสตร์สุขภาพเช่น คณะแพทยศาสตร์ คณะทันตแพทยศาสตร์ คณะสหเวชศาสตร์ คณะเภสัชศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ คณะสาธารณสุขศาสตร์ วิทยาลัยโลกคดีศึกษา และวิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสายอื่นๆที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์สุขภาพเช่น คณะสังคมสงเคราะห์ และ คณะวิศวกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นต้น
พ.ศ. 2529 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ดำเนินตามแผนโดยการสร้างโรงพยาบาลขึ้น โดยศาสตราจารย์ คุณหญิงนงเยาว์ ชัยเสรี ดำรงตำแหน่งอธิการบดี มีคำสั่ง ที่ 747/2529 ลงวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2529 แต่งตั้งคณะกรรมการจัดหาทุนสร้างโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มีศาสตราจารย์สุธี นาทวรทัน เป็นประธานกรรมการ และ นายประมวล สภาวสุ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในขณะนั้น เป็นประธานกิตติมศักดิ์ ระดมทุนจากศิษย์เก่าทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดย ณ ขณะนั้นมีผู้สนับสนันหลัก คือ ทายาท หม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์ ธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน) ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ประชาคมธรรมศาสตร์ ตลอดจนประชาชนทั่วไป
โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ" และเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529
พ.ศ. 2530 โรงพยาบาลเปิดให้บริการประชาชนเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 เพื่อถวายเป็นราชกุศลเนื่องในมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ
พ.ศ. 2531 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จแทนพระองค์ทรงประกอบพิธีเปิดโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2531 โดยในระยะแรกมีเพียง 2 อาคารที่เปิดให้บริการรักษาพยาบาลแก่ประชาชนทั่วไป คือ (1) อาคารหม่อมราชวงศ์สุวพรรณ สนิทวงศ์ เปิดให้บริการรักษาพยาบาลผู้ป่วยฉุกเฉิน ผู้ป่วยนอก และสำนักงานต่าง ๆ และ (2) อาคารธนาคารทหารไทย เปิดให้บริการรักษาพยาบาล
พ.ศ. 2533 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์ ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติจึงได้รับการรวมเข้ามาเป็นส่วนราชการหนึ่ง ซึ่งมีฐานะเทียบเท่าภาควิชา ของคณะแพทยศาสตร์ เช่นเดียวกับสถานวิทยาศาสตร์พรีคลินิก และสถานวิทยาศาสตร์คลินิก
พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีคำสั่งให้การบริหารโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เป็นอิสระโดยสังกัดสำนักงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แยกออกจากคณะแพทยศาสตร์
ปัจจุบันนอกจากให้บริการวิชาการทางด้านการแพทย์และสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยทั่วไปโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติยังเป็นสถานที่ศึกษาดูงาน/ฝึกอบรม ดังนี้ เป็นแหล่งฝึกปฏิบัติงานทางคลินิกสำหรับ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ,วิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ , คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มีพื้นที่รวมกลุ่มสุขศาสตร์ ทั้งสิ้น 135 ไร่ โดย ภายในมีอาคารดังนี้
พรชัย ทองบุราณ
เรือเอก พรชัย ทองบุราณ (ชื่อเล่น: หมี, อู๊ด; เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 ที่อำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นเหรียญทองแดงทีมชาติไทย ในการชกโอลิมปิก 2000 ที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย
พรชัยเป็นบุตรชายคนที่ 3 ในจำนวนบุตรทั้ง 4 คนของนายสำลีและนางบังอร ทองบุราณ และมีศักดิ์เป็นหลานชายของนายสมบูรณ์ ทองบุราณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดยโสธร (สว.ยโสธร) เริ่มชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 ขวบ 
ด้วยการหัดมวยสากลสมัครเล่นเลย ผิดกับคนอื่นที่หัดมวยไทย พรชัยหัดมวยเป็นครั้งแรกกับ จ.ส.ต.รณยุทร ยี่สันเที๊ยะ ซึ่งเป็นน้าชายของตัวเอง โดยจุดประสงค์ตอนนั้นเพื่อจะต่อยในกีฬาจังหวัด โดยพรชัยได้เป็นตัวแทนของตำบล ชกในรุ่นไม่เกิน 30 กิโลกรัม ซึ่งแม้ว่าพรชัยจะหัดชกไม่กี่เดือน และน้ำหนักตัวตอนนั้นก็เพียงแค่ 22 กิโลกรัม แต่พรชัยก็สามารถคว้าเหรียญทองมาได้ด้วยการชนะรวด 3 คน ภายในวันเดียว
จากนั้น พรชัยก็หันมาชกมวยไทยเมื่ออายุได้ 17 ปีในชื่อ "ศักดิ์กิ่งเฟื่อง ศิษย์ บ.ต." ที่จังหวัดอุบลราชธานี ในช่วงปลายปีได้โชว์ฟอร์มดีจนกระทั่งได้ถูกทาบทามให้มาชกในกรุงเทพ
ในช่วงที่ชกในกรุงเทพ พรชัยได้เปลี่ยนชื่อเป็น "รณยุทร ศิษย์พงษ์ระวี" โดยชกใน รายการนายขนมต้มที่สนามมวยเวทีลุมพินี หรือบางทีก็ย้ายไปชกที่เวทีราชดำเนินบ้าง ทว่าการชกมวยไทยของพรชัยไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
ซึ่งผิดกับการชกมวยสากลสมัครเล่น พรชัยก็ยังชกอยู่อย่างต่อเนื่องโดยชกให้กับการแข่งขันกีฬาเขตให้กับจังหวัดอุบลราชธานี จนกระทั่งจบ ม.6 ก็ได้เข้าเรียนต่อในโรงเรียนจ่าทหารเรือ ในสังกัดของกองทัพเรือ โดยพรชัยก็ชกมวยสากลสมัครเล่นในนามของทีมราชนาวีมาตลอดจนได้แชมป์ประเทศไทยหลายสมัยและติดทีมชาติครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ใน รายการเมเยอร์คัพ ที่ฟิลิปปินส์ ซึ่งพรชัยก็ได้เหรียญทองจนได้ไปชกใน เอเชียนเกมส์ครั้งที่ 12 ที่ฮิโรชิม่า ประเทศญี่ปุ่น แม้พรชัยเป็นนักมวยหน้าใหม่ในขณะนั้น แต่ก็สามารถคว้าเหรียญทองแดงได้ในรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท (63.5 กิโลกรัม) มาได้อย่างไม่มีใครคาดคิด
จากนั้น พรชัยก็ติดอันดับทีมชาติมาตลอด สามารถคว้าเหรียญทองได้ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ที่อินโดนีเซีย และที่บรูไน จนกระทั่งได้มีชื่อติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยการคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันคัดเลือกตัวในเลก 2 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งในครั้งนี้พรชัยได้เปลี่ยนไปชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น คือ ไลท์มิดเดิลเวท (71 กิโลกรัม)
โดยในการชกครั้งนี้ ก็ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าพรชัยจะได้เหรียญรางวัลใด ๆ เช่นเดียวกับวิจารณ์ พลฤทธิ์ ที่ได้เหรียญทองไปในคราวเดียวกัน หลังการชกโอลิมปิกแล้วพรชัยก็ได้แขวนนวมไปโดยไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวงการมวยอีกเลย โดยได้รับราชการเป็นทหารชั้นประทวนในสังกัดกองทัพเรือ และเปิดค่ายมวย พ. ทองบุราณ ที่อำเภอสัตหีบ ชีวิตส่วนตัวเขาสมรสและมีบุตร
เอเอชพี
เอเอชพี (AHP ย่อจาก Analytic Hierarchy Process) เป็นเทคนิคที่ใช้ช่วยในการแก้ไขปัญหา Multi-criteria decision analysis เอเอชพีช่วยให้การตัดสินใจโดยการหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด และช่วยให้ผู้ตัดสินใจเข้าใจปัญหาการตัดสินใจของตัวเองมากยิ่งขึ้น มากกว่าการบอกว่าคำตอบไหนเป็น"คำตอบที่ถูก"
เอเอชพีพัฒนาขึ้นมาจากพื้นฐานของความรู้ในด้านคณิตศาสตร์และจิตวิทยา พัฒนาขึ้นมาโดย โธมัส แอล. ซาตี (Thomas L. Saaty) ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ลักษณะของเอเอชพีจะเริ่มกำหนดกรอบงานของโครงสร้างการวิเคราะห์ปัญหาที่ต้องมีการตัดสินใจ โดยแสดงองค์ประกอบเชิงปริมาณสำหรับปัจจัยแต่ละอย่างที่เกี่ยวโยงกับเป้าประสงค์ที่วางไว้ เพื่อประเมินหาคำตอบในเชิงปริมาณสำหรับสนับสนุนการตัดสินใจ เอเอชพีมีการใช้งานทั่วโลกหลากหลายรูปแบบในการวิเคราะห์การตัดสินใจ ในหลายวงการเช่น รัฐบาล ธุรกิจ อุตสาหกรรม การแพทย์ การศึกษา และงานวิจัย
หลายหน่วยงานได้มีการประยุกต์นำซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์มาช่วยในขั้นตอนการตัดสินใจให้รวดเร็วและง่ายขึ้น
เฟรมเวิร์ก
กรอบงาน หรือ เฟรมเวิร์ก () อาจหมายถึง
บุญชนะ อัตถากร
บุญชนะ อัตถากร (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2453-17 เมษายน พ.ศ. 2547) อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
บญชนะ สมรสกับท่านผู้หญิงแส อัตถากร มีบุตรสาว คือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ทักษิณา สวนานนท์ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร เริ่มงานสำคัญด้วยการเป็น เลขานุการของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย ผลงานทางราชการ เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศุลกากร รองเลขาธิการสภาพัฒนาการเศรษฐกิจแห่งชาติ อธิบดีกรมวิเทศสหการ เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา มีผลงานด้านการศึกษา โดยเป็นอาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรกของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ศาสตราจารย์พิเศษศูนย์คอมพิวเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นายกสภาสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ตำแหน่งทางการเมืองเคยดำรงตำแหน่งรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ
ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร มีความเชี่ยวชาญด้าน กฎหมาย เศรษฐศาสตร์ การบริหาร และพุทธศาสตร์ มีผลงานทางด้านวิชาการที่พิมพ์เผยแพร่ ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษไม่น้อยกว่า 50 หัวเรื่อง ซึ่งปัจจุบันยังมีความทันสมัย และยังเป็นตำราที่ใช้ศึกษา ค้นคว้าอ้างอิงจนถึงปัจจุบัน
เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2517
สุบรรณ พันโนน
จ่าเอก สุบรรณ พันโนน (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดขอนแก่น) เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยในรุ่นไลท์ฟลายเวท (48 กิโลกรัม) (สังกัดสโมสรราชนาวี)
สุบรรณคว้าเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร มาได้ และในปีต่อมาได้เหรียญทองแดง จากรายการมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ที่ฮุสตัน รัฐเทกซัส สหรัฐอเมริกา
ทำให้สุบรรณติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก 2000 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ซึ่งสุบรรณสามารถโชว์ฟอร์มได้ดีในการชกรอบแรก จนกลายเป็นนักมวยมีความหวังเหรียญทองคนหนึ่งในครั้งนี้ แต่ทว่าในรอบสอง สุบรรณเกิดข้อเท้าพลิกขึ้นมาในระหว่างการชกกับ วาไรลี ไซโดเรนโก (ยูเครน) จึงถูกจับแพ้ไป
ต่อมา สุบรรณยังได้เข้าร่วมเอเชียนเกมส์ 2002 อีก และคว้าเหรียญทองได้อีก
หลังจากนั้น สุบรรณยังเข้าร่วมในโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ แต่ได้ก็ตกรอบสองเมื่อแพ้ต่อ ยาน บาร์เตเลมี (คิวบา) ซึ่งต่อมาได้เหรียญทอง
หลังจากนั้น สุบรรณยังชกรับใช้ทีมชาติอยู่ ในเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ สุบรรณสามารถผ่านไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ แต่ทว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์.เอส.ซี.ต่อ โจว ซื่อหมิง (จีน) ไป (ต่อมา โจว ซื่อหมิง เป็นผู้ได้เหรียญทองโอลิมปิก 2008) ได้เพียงแค่เหรียญเงิน
หลังจากนี้ สุบรรณก็ได้แขวนนวมไป เพื่อเปิดโอกาสให้นักมวยรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนที่ ปัจจุบัน สุบรรณเป็นโค้ชให้กับทีมมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยทั้งทีมชายและทีมหญิง
ภาษาม้งโด
ภาษาม้งโด () จำนวนผู้พูดในเวียดนามไม่แน่นอน อยู่ทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ภาษากลุ่มม้ง เข้าใจกับได้กับภาษาม้งขาว มีรากศัพท์ร่วมกับ 80% มีเสียงวรรณยุกต์ 8 เสียง
ภาษามอนอม
ภาษามอนอม () หรือภาษาบอนอม ภาษาเมนาม ภาษามอนาม มีผู้พูดทั้งหมด 5,000 คน (พ.ศ. 2516) ในจังหวัดกอนตุมและทางตะวันออกของจังหวัดเจียไลทางใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ – เขมร สาขามอญ – เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
รอด เซเกนัน
รอด เซเกนัน () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2503 สถิติการชก 86 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 33) เสมอ 5 แพ้ 25
เซเกนันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อค คิด โตโต ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 4 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2525 แต่แพ้ทั้งสี่ครั้ง จนกระทั่ง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 จึงชกชนะน็อค คิม ซาวัง ยก 9 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ ต่อมา เซเกนันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค อัลเบิร์ต ดุลดูเลา ยก 9 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่เกาหลีใต้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้ จากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ยูห์ ฮวานคิล ที่เกาหลีใต้ ไม่ได้แชมป์
เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เซเกนันขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF 2 ครั้ง จากนั้น เซเกนันได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF อีกครั้งเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย หลังจากนั้น เซเกนันไปชกมวยที่สหรัฐ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 ก่อนจะเสียแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน เซเกนันมาประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต เปนา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็แพ้น็อค เบอร์นาเบ้ อาลีปิง ยก 3 เสียแชมป์ไป เซเกนันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2532 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลลัน อาเลเกรีย ไม่ได้แชมป์ เซเกนันชกแก้มือกับอาเลเกรียอีกครั้งเมื่อ 4 สิงหาคม ปีเดียวกันก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่ได้อีก เซเกนันมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค คองคอง ปาเกียว ยก 9 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนนอัลลัน อาเลเกรีย ไปเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เซเกนันไปชกที่สหรัฐ แต่ชกชนะเพียงครั้งแรกเท่านั้นจากนั้นชกแพ้ตลอด จนกระทั่งชกแพ้น็อค วิลเฟรโด ริเวรา ยก 2 เมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2537 เซเกนันก็แขวนนวมไป
ฌีมโนเปดี
ฌีมโนเปดี () เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบัน
ชื่อ "ฌีมโนเปดี" มีที่มาจากศัพท์ภาษากรีก γυμνοπαιδία ("gumnopaidia") มาจากคำว่า γυμνός (gymnos - "naked") และ παίς (pais - "child") หรือ παίζω (paizo - "play") เป็นชื่อเทศกาลเต้นรำเปลือยกายของนักรบสปาร์ตา เมื่อราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล
ในปี ค.ศ. 1896 เป็นช่วงที่เอริก ซาตีประสบปัญหาทางการเงิน และผลงานไม่ได้รับความนิยม โกลด เดอบูว์ซีซึ่งเป็นเพื่อนสนิท และกำลังมีชื่อเสียงในขณะนั้น จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยนำผลงานของซาตีมาเรียบเรียงและบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1897 และจัดพิมพ์สกอร์ดนตรีจำหน่ายในปี ค.ศ. 1898 เดอบูว์ซีได้จัดแสดงฌีมโนเปดี เพียงสองชิ้น คือ "ฌีมโนเปดีหมายเลข 1" และ "ฌีมโนเปดีหมายเลข 3" แต่ได้สลับหมายเลขกันกับที่ซาตีกำหนดไว้
ปีเอโตร บาโดลโย
ปีเอโตร บาโดลโย ดยุคที่ 1 แห่งอาดดิสอาบาบา มาร์ควิสที่ 1 แห่งซาโบตีโน (; 28 กันยายน ค.ศ. 1871 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นนักการเมืองเป็นสมาชิกพรรคฟาสซิสต์และเป็นนายพลสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลีภายใต้ยุคเผด็จการของนายกรัฐมนตรีเบนิโต มุสโสลินี ผลงานอันยอดเยี่ยมของเขาในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง ทำให้เขาได้รับการปูนบำเหน็จเป็นขุนนางยศดยุคแห่งอาดดิสอาบาบา
ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 หลังจากที่อิตาลีต้องเผชิญกับการโต้ตอบอย่างหนักจากฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สภาใหญ่ของพรรคฟาสซิสต์ลงมติไม่ไว้วางในในตัวมุสโสลินี และตามติดด้วยการถอดถอนและจำคุกมุสโสลินี ทำให้จอมพลบาโดลโยได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีแทน และเมื่อความสับสนในสถานการณ์ได้แผ่ขยายไปในหมู่ชาวอิตาลี เขาก็ได้ทำการลงนามสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อการสงบศึกได้ถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการ ประเทศอิตาลีจึงเกิดความระส่ำระสายขึ้นจากสงครามกลางเมือง สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้จอมพลบาโดลโยและพระเจ้าวิกเตอร์ เอมมานูเอลที่ 3 ต้องหนีออกจากกรุงโรม และทิ้งกองทัพไว้โดยไม่มีคำสั่งให้ติดตามมาด้วย
ถัดจากนั้นในวันที่ 13 ตุลาคม ปีเดียวกัน จอมพลบาโดลโยและราชอาณาจักรอิตาลีก็ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการกับนาซีเยอรมนีที่เมืองบรินดีซี อย่างไรก็ตาม เขาก็มิได้อยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอิตาลีได้นานนัก เพราะกระแสของโลกภายนอกต้องการให้ประเทศนี้มีนายกรัฐมนตรีที่ไม่ใช่พวกฟาสซิสต์ คนที่ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งนี้แทนบาโดลโยคืออีวาโนเอ โบนอมี นักการเมืองจากฝ่ายพรรคแรงงานประชาธิปไตย
เอรีกาห์ บาดู
เอริกา อาบี ไรต์ () หรือ เอรีกา บาดู () เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 เป็นนักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดง มีผลงานเพลงแนวอาร์แอนด์บี ฮิปฮอปและแจ๊ซ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำเพลงแนวนีโอโซล กับแนวเพลงที่แปลกทางด้านความคิดและแฟชั่น เธอมีฉายาว่า สตรีหมายเลขหนึ่งของนีโอโซล และ ราชินีแห่งนีโอโซล
ในช่วงต้นของอาชีพเธอ บาดูจะโพกหัวจนเป็นจุดเด่นด้วยสีสันและใหญ่โต กับแนวดนตรีเธอมักจะถูกเปรียบเทียบกับศิลปินแจ๊ซอย่าง บิลลี ฮอลิเดย์ เธอยังเป็นสมาชิกหลักของโซลควอเรียนส์ และยังเป็นนักแสดงที่มีผลงานแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง รวมถึงในบทสมทบในเรื่อง "Blues Brothers 2000", "The Cider House Rules", และ "House of D" เธอยังมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง "Before the Music Dies"
จอร์โจ แปร์ลัสกา
จอร์โจ แปร์ลัสกา (; 31 มกราคม ค.ศ. 1910 — 15 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นชาวอิตาลีผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลใหญ่ของรัฐสเปนประจำประเทศฮังการีในสงครามโลกครั้งที่สอง (ช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944) เขาได้มีส่วนช่วยเหลือชาวยิวนับพันคนให้รอดพ้นจากการตามล่าและการล้างชาติพันธุ์ยิวโดยนาซีเยอรมนี
จอร์โจ แปร์ลัสกา เกิดเมื่อวันที 31 มกราคม ค.ศ. 1910 ที่เมืองโกโม จังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองมาเซราดีปาโดวา ในจังหวัดปาดัว แคว้นเวเนโต ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เขาได้เป็นผู้สนัยสนุนลัทธิฟาสซิสต์ ได้เข้าร่วมในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง และร่วมรบในสงครามกลางเมืองสเปน โดยเข้าร่วมกองกำลังอาสาสมัครชาวอิตาลี ซึ่งให้การสนับสนุนกองกำลังกบฏของจอมพลฟรันซิสโก ฟรังโก ภายหลังเขาได้เลิกให้การสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์ เมื่อรัฐบาลฟาสซิสต์อิตาลีประกาศเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีและให้การสนับสนุนกฎหมายต่อต้านชาวยิวในปี ค.ศ. 1938
หลังสิ้นสุดสงคราม แปร์ลัสกาได้เก็บเรื่องราวที่เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวในฮังการีไว้เป็นความลับ และไม่ได้เปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่กับครอบครัวของตนเอง เรื่องราวทั้งหมดได้รับการเปิดเผยขึ้นในปี ค.ศ. 1987 โดยชาวฮังการีเชื้อสายยิวกลุ่มหนึ่งที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา
จอร์โจ แปร์ลัสกา เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในปี ค.ศ. 1992 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากรัฐบาลของฮังการี สเปน อิตาลี และอิสราเอล เพื่อตอบแทนความดีงามในการช่วยเหลือชาวยิวในครั้งนั้น เรื่องราวของเขาได้ถูกถ่ายทอดลงเป็นภาพยนตร์ชื่อ "Perlasca, un eroe italiano" เมื่อปี ค.ศ. 2002
สะพานมีโย
สะพานมีโย (; ) เป็นสะพานเคเบิลที่เชื่อมหุบเขาแม่น้ำทาร์นไม่ไกลจากเมืองมีโยทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
สะพานมีโยที่ออกแบบโดยสถาปนิกด้านวิศวกรรมโครงสร้างชาวฝรั่งเศสมีแชล วีร์ลอเฌอ และสถาปนิกชาวอังกฤษนอร์มัน ฟอสเตอร์เป็นสะพานที่สูงที่สุดในโลกที่เสาที่สูงที่สุดสูง — ที่สูงกว่าหอไอเฟลเพียงเล็กน้อย และเตี้ยกว่าตึกเอ็มไพร์สเตตเพียง
สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง A75 - ทางหลวง A71 ที่เชื่อมระหว่างปารีสกับมงเปอลีเย ค่าก่อสร้างสะพานทั้งหมดตกประมาณ 400 ล้านยูโร
สะพานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 อีกสองวันหลังจากนั้นก็เปิดใช้ในการจราจร
ในปี ค.ศ. 2006 สะพานมีโยได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นจากสมาคมสะพานและวิศวกรรมโครงสร้างนานาชาติ (IABSE)
แหวนนพรัตน์
แหวนนพรัตน เป็นเครื่องยศชนิดหนึ่งทำจากทองคำเนื้อสูงฝังนพรัตน์ แหวนนพรัตน์เป็นหนึ่งในเครื่องยศที่สำคัญมากและใช้สวมใส่ในงานมงคลเท่านั้น การพระราชทานแหวนนพรัตน์มายกเลิกในสมัยรัชกาลที่ 5 เพราะได้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แทน
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสร้างดารานพรัตนมีเพียง 6 ดวง และทรงสร้างแหวนนพรัตน์พระราชทานแก่เจ้าพระยาชั้นหิรัญบัตรและเจ้าพระยาชั้นสุพรรณบัตรเท่านั้น (เจ้าพระยาเสนาบดี) รัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานแหวนนี้ แก่พระราชวงษานุวงษ์หลายพระองค์ และเสนาบดีหลายนาย นับได้ทั้งหมด 20 วง
ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ในครั้งแรกมีเพียง 9 สำรับรวมเครื่องต้น ส่วนแหวนคงไว้แต่การพระราชทานแก่พระบรมวงศ์ษานุวงศ์ระดับสูงเท่านั้น ต่อมากำหนดให้มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ 20 สำรับ ตามจำนวนแหวนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าทรงสร้างขึ้น แบ่งเป็น สำหรับพระมหากษัตริย์ 1 สำรับ และพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์อีก 19 สำรับ โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และให้มีตำแหน่งมหาสวามิศราธิบดี ซึ่งพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งนี้หรือทรงแต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงตำแหน่งนี้ได้ รวมทั้ง พระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในที่มีพระเกียรติยศใหญ่ โดยไม่นับรวมใน 20 สำรับข้างต้น
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาฯ ให้เพิ่มจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก 7 สำรับ รวมเป็น 27 สำรับ เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่า พระสังวาลนพรัตน์ราชวราภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างขึ้นนั้น มีจำนวนเนาวรัตน์ดอกพระสังวาลสลับกัน 27 ดอก จึงสมควรกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้เท่ากับจำนวนดอกพระสังวาลนั้น ซึ่งนับเป็นจำนวนของเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ใช้ในงานพิธีที่เป็นมงคลก็จะนำมาสวมที่นิ้วชี้ทางขวาเพื่อประกอบกิจในงานมงคลนั้น ๆ เช่น เจิมให้แก่คู่บ่าวสาว วางศิลาฤกษ์ เป็นต้น
ซุอิตแบร์กามัสก์
ซุอิตแบร์กามัสก์ () เป็นสวีตสำหรับบรรเลงด้วยเปียโนที่แต่งโดยโกลด เดอบูว์ซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 เมื่อมีอายุ 28 ปี แต่ได้นำออกเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1905 ขณะนั้นเดอบูว์ซีอายุ 43 ปี เป็นเปียโนสวีตชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งของเดอบูว์ซี
สวีตชิ้นนี้แบ่งออกเป็น 4 มูฟเมนต์ ท่อนที่ได้รับความนิยม ได้แก่ท่อนที่ 3 "Clair de lune" มีความหมายว่า "แสงจันทร์" เดิมมีชื่อว่า "Promenade Sentimentale" และท่อนที่ 4 "Passepied" เดิมมีชื่อว่า "Pavane" ชื่อทั้งหมดนี้นำมาจากบทกวีของปอล แวร์แลน กวีลัทธิสัญลักษณ์นิยมคนสำคัญของฝรั่งเศส ทั้งสี่มูฟเมนต์ประกอบด้วย
สุชาดา ธิดาของเสนานีกุฎุมพี
นางสุชาดา เป็นธิดาของเสนานีกุฏมพี (อรรถกถาว่าเสนียะ) ในหมู่บ้านเสนานิคม ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม เมื่ออายุย่างเข้าสู่วัยสาวนางได้ทำพิธีบวงสรวงต่อเทพยดาที่สิงสถิต ณ ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งใกล้บ้านของนาง โดยได้ตั้งปณิธานความปรารถนาไว้ 2 ประการ คือ
ถ้าความปรารถนาทั้ง 2 ประการ สำเร็จสมบูรณ์แล้ว จะทำพลีกรรมแก่ท่านด้วยของอันมีมูลค่า 100,000 กหาปณะ
ครั้นกาลต่อมา ความปรารถนาของนางสำเร็จทั้งสองประการ โดยได้สามีเป็นเศรษฐีมีฐานะเสมอกัน และได้บุตรคนแรกเป็นชายนามว่า ยสะ นางได้ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปจนลูกชายแต่งงานแล้ว จึงปรารภที่จะทำพลีกรรมบวงสรวงสังเวยเทพยดาด้วยข้าวมธุปายาสเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้นางทาสีสาวใช้ไปปัดกวาดทำความสะอาดบริเวณโคนต้นไทรนั้น
ขณะนั้น พระโคตมโพธิสัตว์เลิกอัตตกิลมถานุโยค หันมาเสวยพระกระยาหารหวังจะบำเพ็ญเพียรทางจิต ประทับนั่งพักผ่อนที่ใต้ต้นไทรนั้น ผินพระพักตร์ทอดพระเนตรไปทางทิศตะวันออก มีพระรัศมีแผ่ซ่านออกจากพระวรกายเป็นปริมณฑลดูงามยิ่งนัก นางทาสีสาวใช้เห็นแล้วก็ตระหนักแน่ในจิตคิดว่า คงเป็นเทวดาเจ้า มานั่งคอยท่ารับเครื่องพลีกรรม จึงมิได้เข้าไปทำความสะอาดดังที่ตั้งใจมา รีบกลับไปแจ้งแก่นางสุชาดา โดยด่วน
ฝ่ายนางสุชาดาจึงรีบแต่งกายด้วยเครื่องอาภรณ์อันงดงามเป็นที่เรียบร้อยแล้วยกถาดข้าวมธุปายาสขึ้นทูลศีรษะ ออกจากบ้านพร้อมด้วยบริวารไปยังต้นไทรนั้น ครั้นได้เห็นพระโพธิสัตว์งดงามเช่นนั้น ก็เกิดโสมนัสยินดีสำคัญว่าเป็นรุกขเทวดามานั่งคอยรับเครื่องพลีกรรม จึงน้อมนำเข้าไปถวายพร้อมทั้งถาดทองคำ
เมื่อพระบรมโพธิสัตว์ทรงรับข้าวมธุปายาสแล้ว เสด็จไปประทับที่โคนต้นพระศรีมหาโพธิ์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ทรงบำเพ็ญเพียรทางจิตและได้ตรัสรู้เป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้าในวันนั้น หลังจากได้ประทับเสวยวิมุติสุข คือสุขอันเกิดจากการตรัสรู้บริเวณใกล้ ๆ นั้นเป็นเวลา 7 สัปดาห์ รวม 49 วัน แล้วได้เสด็จไปแสดงธรรมโปรดปัญจวัคคีย์ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี
หลังจากยสะ บุตรชายคนโตได้บรรลุเป็นพระอรหันต์และอุปสมบทแล้ว พระพุทธเจ้าและพระสาวกรวมทั้งพระยสะได้ฉันภัตตาหารที่บ้านของนาง พระพุทธเจ้าแสดงพระธรรมเทศนาจบแล้วนางสุชาดาและอดีตภริยาของพระยสะได้บรรลุโสดาบันและถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะทั้งสองคน
นางสุชาดาถึงแก่กรรมที่ใดและเมื่อไรไม่ปรากฏ แต่มีอายุสังขารมากพอสมควรแล้วก็ถึงแก่กรรม
ม่านประเพณี
ม่านประเพณี (; ) เป็นชื่อในภาษาไทยของตำนานโศกนาฏกรรมของคู่รักชาย-หญิงชาวจีน ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออก (ค.ศ. 265 – 420) ชื่อ เหลียงซานปั๋ว (梁山伯, Liáng Shānbó) กับ จู้อิง​ไถ (祝英台, Zhù Yīngtái) จากเมืองหนิงปัว มณฑลเจ้อเจียง เป็นเรื่องราวความรักต้องห้ามระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน โดยที่ไม่ทราบมาก่อนว่าพ่อแม่ของทั้งคู่มีความอาฆาตพยาบาทต่อกันมาก่อน ท้ายที่สุดทั้งคู่ตัดสินใจฆ่าตัวตาย วิญญาณของทั้งคู่กลายร่างเป็นผีเสื้อสองตัวบินจากไป ตำนานเรื่องนี้มีชื่อเรียกสั้นๆ ว่า เหลียงจู้ (梁祝, Liáng Zhù) มีเรื่องราวเทียบเคียงได้กับ "โรมิโอกับจูเลียต" ของชาวตะวันตก
เรื่องม่านประเพณีนิยมนำมาแสดงงิ้ว ละครเวที อุปรากร และสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วหลายครั้ง รวมทั้งนำไปเขียนเป็นงานประพันธ์ดนตรี ชื่อ Butterfly Lovers' Violin Concerto เป็นคอนแชร์โตสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและออร์เคสตรา แต่งโดยชาวจีนสองคน ชื่อ เฉิน กาง (陈钢, Chén Gāng) และ เหอ จานเหา (何占豪, Hé Zhānháo) นักศึกษาจากวิทยาลัยการดนตรีแห่งเซี่ยงไฮ้ เมื่อ ค.ศ. 1958
ทางการจีนได้ยื่นเสนอต่อยูเนสโก ให้ตำนานม่านประเพณีได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลก
และปี 2559 โดยได้รับการสนับสนุนจาก Nation TV 22 ในการจัดทำเป็นละครเพลงในชื่อ "ม่านประเพณี ประกาสิต อาญาสวรรค์" (Butterfly Lovers The Musical) โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เป็นองค์แสดงกิตติมศักดิ์ร่วมแสดงในบท พระมหาเทวีสวรรค์
ปลอกไมอีลิน
ไมอีลิน () เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (Axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และชวานน์เซลล์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้
วูวีกเอนด์
"วูวีกเอนด์" () เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 31 ของโบอาในรูปแบบแม็กซีซิงเกิล วางจำหน่ายในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
เพลง "WOO WEEKEND" เป็นฉลองครบรอบ 25 ปีการแสดงดิสนีย์ ออน ไอซ์
พิธีบูชายัญในฤดูใบไม้ผลิ
เลอ ซาเกร ดู แปร็งตอง (; ; ) หรือเรียกย่อว่า เลอ ซาเกร (), เดอะ ไรท์ () เป็นบัลเลต์เรื่องที่สามของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1913 ประพันธ์ดนตรีโดยสตราวินสกี ออกแบบท่าเต้นโดยวาสลาฟ นิจินสกี (1890 - 1950) ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกายโดยนิโคลาส โรริช (1874 - 1947) จิตรกรชาวรัสเซีย ภายใต้การดูแลของเซอร์เก เดียกิเลฟ (1872 - 1929) บัลเลต์ชุดนี้มีความยาวประมาณ 33 นาที มีทำนองดนตรีและท่าเต้นที่มีความซับซ้อน แปลกใหม่ จนได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดเปลี่ยนของงานประพันธ์ดนตรีและการเต้นรำในคริสต์ศตวรรษที่ 20
สตราวินสกีเริ่มคิดเขียนบัลเลต์ชุดนี้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1910 ระหว่างการทำงานเรื่อง "L'Oiseau de feu" (The Firebird) โดยเริ่มจากแนวคิดของนิโคลาส โรริช เป็นภาพของเด็กสาวเต้นระบำรอบกองไฟ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้เฒ่า ก่อนจะถูกบูชายัญเพื่อเป็นการบูชาเทพเจ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ
บัลเลต์ชุดนี้ออกแสดงครั้งแรกโดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1913 ที่โรงละคร Théatre des Champs Elysées ปารีส ระหว่างการแสดงรอบแรก ผู้ชมบางส่วนรับไม่ได้กับรูปแบบดนตรีและท่าเต้นที่สื่อถึงความก้าวร้าว จนลุกออกจากโรงระหว่างการแสดง และวิพากษ์วิจารณ์การแสดงชุดนี้ รวมถึงชาร์ล กามีย์ แซง-ซองส์ คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บัลเลต์ เลอ ซาเคร แบ่งการแสดงออกเป็น 2 องก์ ได้แก่
ผู้นำของอัศวินเทมพลาร์
ผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้นำแห่งอัศวินเทมพลาร์ () จะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ "ทหารผู้ยากแห่งพระเยซูคริสต์และวิหารแห่งโซโลมอน" (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "อัศวินเทมพลาร์") โดยเริ่มจากผู้ก่อตั้งอูกูร์แห่งปายองส์ในปี ค.ศ. 1118 ผู้นำหลายคนเลือกที่จะดำรงตำแหน่งตลอดชีวิต ผู้นำบางคนออกจากตำแหน่งเพื่อใช้ชีวิตในศาสนาหรือการทูต ผู้นำมักเป็นผู้นำอัศวินเข้าสู่การรบและอันตรายจากการรบทำให้บางคนครองตำแหน่งสั้นมาก
เทมพลาร์แต่ละประเทศจะมีผู้นำ (Master) ของตนและผู้นำแต่ละคนจะรายงานต่อผู้นำสูงสุด (Grand Master) ผู้นำสูงสุดจะดูแลกิจการทั้งหมดของภาคี ปรพกอบด้วยการปฏิบัติการทางทหารในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และยุโรปตะวันออก และธุรกิจการเงินและธุรกิจการค้าในโครงสร้างพื้นฐานของภาคีในยุโรปตะวันตก
การบริหารเวลา
การบริหารเวลา () หมายถึงทักษะ, เครื่องมือ หรือเทคนิคที่ใช้ในการจัดการงาน, โครงการ หรือเป้าหมายให้สำเร็จในเวลาที่กำหนดไว้ รวมถึงการวางแผน, จัดสรร, กำหนดเป้าหมาย, วิเคราะห์ถึงการใช้เวลา, การตรวจสอบ, การจัดการองค์กร, การกำหนดตารางเวลา และการจัดลำดับความสำคัญ ในช่วงสมัยแรกมักกล่าวถึงการบริหารเวลาเฉพาะในกิจกรรมทางธุรกิจหรือการทำงานเท่านั้น แต่ภายหลังได้นิยามถึงกิจกรรมส่วนบุคคล โดยระบบการบริหารเวลาเกิดจากการผสมระหว่างกระบวนการ, เครื่องมือ และเทคนิคต่างๆเข้าไว้ด้วยกัน
การบริหารเวลาได้จัดแบ่งออกเป็นส่วนย่อยของแนวคิดที่ต่างกัน เช่น:
เป็นแนวคิดประเมินตามเกณฑ์ตามความสำคัญ-ไม่สำคัญ, เร่งด่วน-ไม่เร่งด่วน โดยวาดตารางแบ่งออกเป็นช่องต่างๆ โดยลดการมุ่งเน้นงานที่ไม่สำคัญและไม่เร่งด่วนลง และมุ่งเน้นไปยังงานที่สำคัญและเร่งด่วนที่สำคัญ งานไม่สำคัญแต่เร่งด่วนอาจมอบหมายให้คนอื่นทำแทน ส่วนงานสำคัญแต่ไม่เร่งด่วนอาจทำในช่วงท้ายของวันหรือช่วงเวลาส่วนตัว ซึ่งเป็นแนวคิดที่ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ นำมาใช้
ฆวน มาตา
ฆวน มานูเอล มาตา การ์ซิอา () เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในตำแหน่งเพลย์เมคเกอร์หรือที่เรียกว่ากองกลางตัวรุกและตำแหน่งหน้าต่ำ แต่บ่อยครั้งจะถูกโยกไปเล่นในตำแหน่ง กองกลางตัวรุก ฝั่งซ้ายและฝั่งขวา
วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2014 มาตาได้ย้ายจากสโมสรเชลซีมาร่วมสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัว 37.1 ล้านปอนด์ พร้อมกับผ่านการตรวจร่างกายและได้สวมเสื้อหมายเลข 8 แทนแอนเดอร์สันที่ย้ายทีมไปด้วยการยืมตัวกับสโมสรฟิออเรนตินาในกัลโชเซเรียอา หมายเลข 8 เคยเป็นหมายเลขเก่าของเวย์น รูนีย์ ในปีแรกที่เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วย
มาตาเป็นลูกของฆวน อดีตนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นให้กับบูร์โกสและซาลามังกา ฆวน จูเนียร์เริ่มเส้นทางอาชีพกับสถาบันเยาวชนของเรอัลมาดริดในตำแหน่งกองหน้า แต่เขาย้ายไปอยู่กับบาเลนเซียในช่วงหน้าร้อนปี ค.ศ. 2007 ในฤดูกาลแรกกับทีมค้างคาว เขาได้ลงเล่นที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ในฐานะตัวสำรองในเกมแชมเปียนส์ลีก ช่วงท้ายฤดูกาลเขาทำประตูในศึกโกปาเดลเรย์นัดชิง และได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีของสโมสร
หลังเล่นในถิ่นเม็สตัลยา 4 ปี เขายิงไป 43 ประตูจาก 179 เกม มาตาได้พูดคุยกับอังเดร วิลลัช-โบอัช และเชื่อว่าสแตมฟอร์ดบริดจ์คือสถานที่ที่เหมาะกับเขา แม้ว่าจะได้รับความสนใจจากสโมสรอื่นก็ตาม
ฆวนอยู่ในทีมชาติสเปนชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้ด้วย หลังจากติดทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 เขาได้ลงสนามเกมเดียวในการแข่งขันนั้น โดยลงเป็นตัวสำรองแทนเฟร์นันโด ตอร์เรส ขณะที่ย้ายมาเชลซี เขาติดทีมชาติไป 12 ครั้ง แต่เขาเคยเล่นให้ทีมชาติสเปนชุดอายุไม่เกิน 21 ปีด้วย และเป็นกัปตันทีมชุดแชมป์ยุโรป 2011 รวมถึงได้รับเลือกให้ติดทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน
ชีวิตส่วนตัว มาตาชอบเล่นปิงปอง
การ์เลส ปูยอล
การ์เลส ปูยอล อี ซาฟอร์กาดา () เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1978 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน กัปตันสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลทีมชาติสเปน
ส่วนใหญ่เขารับหน้าที่เป็นกองหลังตัวกลาง ยังเล่นในตำแหน่งข้างได้ด้วย โดยเฉพาะแบ็กขวา เขารับตำแหน่งกัปตันทีมบาร์เซโลนา หลังจากที่ลุยส์ เอนรีเก เลิกเล่นไปในเดือนสิงหาคม 2004 ปัจจุบันได้ประกาศแขวนสตั๊ดไปแล้ว เนื่องจากอาการบาดเจ็บเรื้อรัง ในวันที่ปูยอลประกาศแขวนสตั๊ด มีภาพระลึกถึงเขามากมายตั้งแต่ยังอยู่กับชุดเยาวชนจนได้สวมปลอกแขนกัปตันทีมบาร์เซโลนา
ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน
"ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน" ประพันธ์โดย ระรินทิพย์ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ตีพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2553
หนูมาลีกับเจ้าเหมียว หลงเขาสู่แดนมหัศจรรย์โดยผ่านประตูหินลึกลับ เธอได้พบเจอกับสิ่งแปลกประหลาดหลายอย่างและ "ราชินีกุหลาบ" ที่ยื่นข้อเสนอให้เธอรับทำภารกิจอย่างหนึ่ง แลกกับหนทางที่เธอจะได้กลับสู่บ้านที่แม่และยายกำลังรอคอยเธออยู่
หนูมาลีกับเจ้าเหมียวตั้งใจแค่จะไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านเท่านั้น แต่เหตุการณ์กลับพาเธอเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์อย่างช่วยไม่ได้ เรื่องราวการผจญภัยของจริงจึงเริ่มต้นขึ้น เธอต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากราชินีกุหลาบให้สำเร็จเพื่อแลกกับหนทางกลับสู่บ้านอีกครั้ง
มาร่วมเดินทางไปกับทั้งสองผ่านดินแดนแปลกประหลาดทั้งหลาย ค้นหาความหมายของความรู้สึก และเติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กับหนูมาลีกันเถอะ
เรือดั้ง
เรือดั้ง เป็นเรือไม้ทาสีน้ำมันไม่มีลวดลายอย่างใด มี 22 ลำ มีชื่อเรียกตามลำดับตั้งแต่เรือดั้ง 1 ถึง เรือดั้ง 22 ใช้เป็นเรือกระบวนสายนอก มีนายทหารนั่งลำละ 1 นาย พลปืน 4 นาย และมีนายเรือ นายท้าย และฝีพาย ลำละ 29-35 คน ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ และมีคนกระทุ้งเส้าลำละ 2 นาย
การแต่งกายของผู้ประจำเรือ ฝีพายเรือสวมเสื้อผ้าสีดำริ้วทางแดง กางเกงผ้าสีแดงติดแถบสีดำ คาดผ้ารัดประคดสีแดงดอกขาว สวมหมวก ทรงประพาสสีดำติดแถบสีแดง รองเท้าหนังสีดำ
โรงเรียนทิพพากรวิทยาการ
นักเรียนทีจบปีการศึกษา2525
โรงเรียนทิพพากรวิทยาการตั้งอยู่เลขที่ 2 ซอยเก็บสมบัติ ถนนรังสิต-นครนายก ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี รหัสไปรษณีย์ 12130
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ () หมายถึงขั้นตอนวิธีใด ๆ ซึ่งเป็นไปตามฮิวริสติกการแก้ปัญหาของการสร้างทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละขั้น เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละสถานการณ์
ยกตัวอย่างเช่น การนำขั้นตอนวิธีแบบละโมบไปใช้กับปัญหาการเดินทางของพนักงานขายตามขั้นตอนวิธีดังนี้: "ในแต่ละขั้น แวะเมืองที่ยังไม่เคยไปมาก่อนซึ่งใกล้กับเมืองที่อยู่ในปัจจุบัน"
ลัวโซเดอเฟอ
ลัวโซเดอเฟอ (; ; ) เป็นผลงานบัลเลต์ประกอบดนตรีชิ้นแรกของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1910 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ นำแสดงโดยทามารา คาร์ซาวินา (1885 – 1978) ออกแบบท่าเต้นโดยมิคาอิล ฟอกิน นักออกแบบท่าเต้นชาวรัสเซีย บัลเลต์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิทานพื้นบ้านสลาฟเกี่ยวกับนกวิเศษ ที่นำโชคลาภและความโชคร้ายมาสู่ผู้ที่จับมันได้
บัลเลต์เรื่องนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ที่ปารีส เดิมเดียกิเลฟ ได้ว่าจ้างให้อนาโตลี ลยาดอฟ (1855-1914) และนิโคไล ทเชเรปนิน (1873 - 1945) เป็นผู้แต่งดนตรีสำหรับบัลเลต์เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อ ค.ศ. 1908 แต่ทั้งคู่ได้ขอถอนตัว จึงได้เปลี่ยนให้สตาวินสกีเป็นผู้รับผิดชอบแทน ผลปรากฏว่าบัลเลต์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สร้างชื่อเสียงให้กับสตาวินสกีและคณะบัลเลต์ จนได้มีผลงานร่วมกันอีกหลายเรื่อง ทั้ง "Petrushka" (1911), "Le sacre du printemps" (1913), "Le chant du rossignol" และ "Pulcinella" (1920), "Renard" (1922), "Les Noces" (1923) และ "Apollon musagète" (1928)
ดนตรีฉบับดั้งเดิมมีความยาวทั้งสิ้น 45 นาที บรรเลงด้วยวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ ประกอบด้วยเครื่องลมไม้ชุดใหญ่ ฮาร์พสามชุด และแกรนด์เปียโน ต่อมาสตราวินสกีได้เรียบเรียงใหม่ให้สั้นลง และบรรเลงด้วยวงดนตรีขนาดเล็กสำหรับการแสดงคอนเสิร์ต เป็นสวีต 2 เวอร์ชัน คือ ฉบับปี 1911 และ ปี 1919 ต่อมาในปี 1945 ได้เรียบเรียงฉบับสำหรับแสดงบัลเลต์เต็มรูปแบบ ทั้งสี่เวอร์ชันมีชื่อเรียกดังนี้
เจ้าพระขวัญ
เจ้าพระขวัญ หรือ พระขวัญ เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเพทราชาและสมเด็จเจ้าฟ้าศรีสุวรรณ กรมหลวงโยธาทิพ พระองค์มีผู้คนนับถือเป็นอันมากเพราะเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ภายหลังพระองค์ทรงโดนสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ (ภายหลัง คือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8) ลอบปลงพระชนม์อันเนื่องมาจากทรงเกรงว่าเจ้าพระขวัญอาจจะเป็นเป็นภัยต่อราชสมบัติของพระองค์ในภายภาคหน้า
เจ้าพระขวัญเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเพทราชาที่ประสูติจากสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงโยธาทิพ พระอัครมเหสีฝ่ายขวา เมื่อวันที่พระองค์ประสูติได้เกิดแผ่นดินไหวขึ้น พระบรมวงศานุวงศ์ถวายพระนามว่า เจ้าพระขวัญ เมื่อพระองค์ทรงเจริญพระพรรษามีผู้คนนับถือเป็นอันมาก อันเนื่องมาจากพระองค์เป็นพระราชภาติยะในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมื่อพระชนมายุครบโสกันต์ สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัสให้ตั้งการพระราชพิธีโสกันต์ขึ้น ณ พระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาท
ภายหลังพระราชพิธีโสกันต์ของเจ้าพระขวัญ สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนัก ในครั้งนั้นสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ (ภายหลัง คือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8) ทรงมีความเคลือบแคลงในเจ้าพระขวัญเป็นอันมาก อันเนื่องมาจากการที่เจ้าพระขวัญมีข้าไทยและผู้คนนับถือเป็นอันมาก นานไปอาจจะเป็นเป็นภัยต่อราชสมบัติของพระองค์ ด้วยเหตุนี้ สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ จึงสมคบกับพระราชโอรสทั้งสองของพระองค์ คือ เจ้าฟ้าเพชร (ภายหลัง คือ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) และเจ้าฟ้าพร (ภายหลัง คือ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ) ในการกำจัดเจ้าพระขวัญเสีย
เมื่อสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวใกล้เสด็จสวรรคต สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ และพระราชโอรสทั้งสองพระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินมายังพระราชวังหลวง พร้อมด้วยข้าทูลละอองธุลีพระบาทเป็นจำนานมาก โดยเสด็จเข้าประทับในพระตำหนักหนองหวาย หลังจากนั้น สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ มีพระบัญฑูรให้มหาดเล็กไปเชิญเสด็จเจ้าพระขวัญมาเข้าเฝ้า โดยมีพระราชประสงค์จะให้เจ้าพระขวัญทรงม้าเทศให้ทอดพระเนตร เมื่อเจ้าพระขวัญทรงทราบว่าสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ มีพระบัณฑูรให้หาก็ทรงวางผลอุลิตหวานที่กำลังเสวยอยู่แล้วทูลลาสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงโยธาทิพ พระราชมารดา เพื่อเสด็จไปเข้าเฝ้าสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ ณ พระตำหนักหนองหวาย พร้อมด้วยนักพระสัฏฐาธิราช พระพี่เลี้ยงและข้าไทยจำนวนหนึ่ง เมื่อเจ้าพระขวัญเสด็จถึงพระตำหนักหนองหวาย สมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ มีพระบัณฑูรห้ามไม่ให้พระพี่เลี้ยงและข้าไทยตามเสด็จเข้ามาและให้ปิดกำแพงแก้วเสีย แล้วจึงจับเจ้าพระขวัญสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ แล้วให้ข้าหลวงนำพระศพไปฝังไว้ที่วัดโคกพระยา หลังจากนั้นจึงเสด็จกลับพระราชวังบวรสถานมงคล
ด้านสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงโยธาทิพนั้น เมื่อพระราชโอรสเสด็จไปเฝ้าสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ ก็ทรงเข้าที่พระบรรทม เมื่อพระองค์ทรงเคลิ้มหลับลงก็ได้ยินเสียงเจ้าพระขวัญมาทูลขอพระราชทานผลอุลิตหวานที่เหลืออยู่มาเสวย ก็ตกพระทัยตื่นพระบรรมทม ในเวลานั้นพระพี่เลี้ยงในเจ้าพระขวัญและข้าไทยทั้งหลายก็ร้องไห้เข้ามากราบบังคมทูลเรื่องราวทั้งหมด กรมหลวงโยธาทิพทรงพระกันแสงและเสด็จขึ้นไปเฝ้าสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวซึ่งทรงพระประชวรหนักอยู่ แล้วทรงกราบบังคมทูลว่า ลูกข้าพระพุทธเจ้าหาความผิดมิได้ กรมพระราชวังบวรฯ ฆ่าลูกข้าพระพุทธเจ้าเสียโดยหาเหตุมิได้ เมื่อสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวทรงทราบทรงพระพิโรธกรมพระราชวังบวรฯ เป็นอันมากแลตรัสว่าจะไม่ยกราชสมบัติให้แก่กรมพระราชวังบวรฯ แล้วทรงพระกรุณาตรัสเวนราชสมบัติให้เจ้าพระพิไชยสุรินทร พระราชนัดดา คืนนั้นสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต
พระราชตระกูลในเจ้าพระขวัญ
พูลชิเนลลา
พูลชิเนลลา (; ; ) เป็นตัวละครตลกจากเรื่องชวนหัว "Commedia dell'arte" ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีลักษณะเด่นคือจมูกแหลมยาวเหมือนจะงอยปากนก
ชื่อ พูลชิเนลลา มาจากลักษณะเด่นที่จมูกเหมือนจะงอยปาก ภาษาละตินเรียกว่า "pullus gallinaceus" ซึ่งแผลงเป็น "Pulliciniello" และ "Pulcinella" นอกจากนี้ยังมาจากศัพท์ภาษาอิตาลี "pulcino" แปลว่า ไก่ บางก็ว่าแผลงมาจากชื่อ "Puccio d'Aniello" เป็นชาวเมืองอะเซอรา (Acerra) ในแคว้นกัมปาเนีย ที่ปรากฏอยู่ในภาพเขียนของอันนิบาเล คารัคชี
ตัวตลกพูลชิเนลลามักสวมเครื่องแต่งกายสีขาว และสวมหน้ากากสีดำ ตัวละครลักษณะคล้ายกันนี้มีชื่อเรียกต่างๆ กันในภาษาอื่นๆ เช่น "Kasper" ในเยอรมนี, "Jan Klaassen" ในเนเธอร์แลนด์, "Mester Jakel" ในเดนมาร์ก, "Vasilache" ในโรมาเนีย, "Vitéz László" ในฮังการี ตัวละครนี้ปรากฏในบทละครชวนหัวเป็นจำนวนมาก และถูกแปลงเป็นหุ่นกระบอก ในอังกฤษมีชื่อว่า "มิสเตอร์พันช์" ในเรื่อง "Punch and Judy" และเป็นตัวเอกในบัลเลต์สองเรื่องของอิกอร์ สตราวินสกี คือเรื่อง "พูลชิเนลลา" และ "เปทรูชกา"
อาเรีย
อาเรีย () เป็นบทร้องเดี่ยว สำหรับให้ตัวละครเพียงตัวเดียวร้องในการแสดงอุปรากร โดยมีดนตรีจากวงออร์เคสตราเป็นส่วนประกอบ เป็นบทร้องที่เต็มไปด้วยลีลาของดนตรีที่งดงาม เน้นการร้องและดนตรีเป็นหลัก ต่างจากรีซิเททีฟ (Recitative) ที่ใช้แทนการสนทนา
อาเรีย มีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า "air" คำพหูพจน์ใช้คำว่า "arie" หรือ "arias" ปรากฏครั้งแรกในการแสดงอุปรากรในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์
ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์ () หรือ เมก้าแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์ () เป็นเกมต่อสู้ในร็อคแมนซีรีส์ลำดับที่สองในระบบเกมตู้ จัดให้บริการครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ช่วงค.ศ. 1996 โดยเป็นภาคต่อจากร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิลที่จัดให้บริการในช่วงก่อนหน้านี้หนึ่งปี ทั้งสองภาคได้จัดทำเป็นระบบเกมคอนโซลสำหรับเล่นตามบ้านในอเมริกาเหนือเมื่อค.ศ. 2004 ในชุดพิเศษซึ่งมีชื่อว่า"เมก้าแมน แอนนิเวอร์ซารีคอลเล็คชัน" สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2, เอกซ์บอกซ์ และเกมคิวบ์ รวมทั้งที่ประเทศญี่ปุ่นของปีเดียวกันในรูปแบบเกมรวมสองภาคนี้โดยใช้ชื่อว่า"ร็อคแมน พาวเวอร์แบทเทิลไฟท์เตอร์" () สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2 ตลอดจนแปลงเกมทั้งสองลงสู่ระบบนีโอจีโอพอคเก็ตคัลเลอร์ ที่ใช้ชื่อว่า"ร็อคแมน แบทเทิล&ไฟท์เตอร์" () ต่างหากด้วย
เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน"เดอะพาวเวอร์แบทเทิล" ที่ตัวเอกต่างต้องปราบฝ่ายศัตรู อย่างไรก็ตามยังมีสิ่งที่พวกเขาต้องฟันฝ่าเพิ่มขึ้นจากทั้งอดีตและอนาคตที่จะมาถึง ทั้งยังมีความลับเกี่ยวกับตัวละคร รวมทั้งอาวุธปืนที่มีลักษณะคล้ายกันกับสิ่งที่ปรากฏใน"ร็อคแมน 8" โดยส่วนใหญ่ รวมทั้ง ปริศนาในการสร้างซีโร่จาก"ร็อคแมน X" ที่มาจากฝีมือของ ดร.ไวลี่
รูปแบบการเล่นมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับ"ร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิล" ทั้งรูปแบบการควบคุม, ฉากต่อสู้ และการก๊อปปี้อาวุธของศัตรู อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายสิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมา โดยตัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้มีทั้งร็อคแมน, บลูส์, ฟอร์เต้ และดูโอ ซึ่งดูโอนี้เองที่เป็นตัวละครที่เพิ่มขึ้นใหม่ ทั้งนี้ ตัวละครทั้งสี่มีคุณลักษณะและความสามารถที่ต่างกันออกไป และสำหรับกรณีที่เล่นสองคนพร้อมกัน จะมีเพียงผู้เล่นรายเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้อาวุธของโรบอทมาสเตอร์ได้
บอสของเดอะพาวเวอร์ไฟท์เตอร์นั้นในแต่ละตัวจะมีความแตกต่างกันในการเลือกเหตุการณ์ต่างๆทั้ง การค้นหา ดร.ไวลี่, ปกป้องโรลจัง และการกู้ชิ้นส่วนที่ถูกขโมย โดยแต่ละเรื่องราวจะทำการต่อสู้กับโรบอทมาสเตอร์ที่แตกต่างกันออกไป และเมื่อผ่านได้ครึ่งทางตัวละครจะได้รับการเพิ่มพลังในรูปแบบที่ต่างกัน
อิตาเลียนลิเบีย
อิตาเลียนลิเบีย หรือ ลิเบียของอิตาลี (, ) เป็นอาณานิคมรวม (unified colony) ของดินแดนแอฟริกาเหนือของอิตาลี ก่อตั้งขึนในปี ค.ศ. 1934 ในพื้นที่ซึ่งเป็นประเทศลิเบียในปัจจุบัน
ดินแดนส่วนนี้จัดตั้งขึ้นจากการรวมอาณานิคมไซเรไนกาและตริโปลิเตเนีย ซึ่งอิตาลีได้มาจากจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1912 หลังจากชนะสงครามอิตาลี-ตุรกีในปีนั้น ต่อมาดินแดนทั้งสองส่วนและดินแดนเฟซซันได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของลิเบียของอิตาลีในปี ค.ศ. 1934 และได้ขยายพื้นที่มากขึ้นหลังจากสหราชอาณาจักรและอียิปต์ได้ทำความตกลงยินยอมยกดินแดนซูดานให้แก่อิตาลี
อาณานิคมลิเบียของอิตาลีได้สิ้นสภาพลงในปี ค.ศ. 1943 หลังจากที่ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ายึดครอง ดินแดนไซเรไนกาและตริโปลิเตเนียได้ตกเป็นของสหราชอาณาจักร ส่วนเฟซซันกลายเป็นดินแดนของฝรั่งเศส
แอนดรูว์ การ์ฟิลด์
แอนดรูว์ รัสเซล การ์ฟิลด์ () เกิดวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ-อเมริกัน มีผลงานทั้งทางด้านวิทยุ ละครเวที ภาพยนตร์และโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ปี 2007 เรื่อง "Lions for Lambs" และ "Boy A" เช่นเดียวกับภาพยนตร์ปี 2009 เรื่อง "The Imaginarium of Doctor Parnassus" และเขาจะแสดงในบทปีเตอร์ ปาร์กเกอร์/สไปเดอร์แมน ในปี 2012 ใน "The Amazing Spider-Man" การ์ฟิลด์มี 2 สัญชาติคือ อเมริกันและอังกฤษ