ความคิดเห็นทางศาสนาของไอแซค นิวตัน
ไอแซก นิวตัน (25 ธันวาคม 1642 – 20 มีนาคม 1727) เป็นนักศาสนศาตร์ที่มีความรู้และความเชียวชาญ (ตามความเห็นของบุคคลที่อยู่ในยุคเดียวกัน). เขาเขียนผลงานขึ้นหลายฉบับซึ่งปัจจุบันอาจถูกจัดได้ว่าเป็น การเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ และ บทความทางด้านศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการตีความคัมภีร์ไบเบิล.
แนวความคิดของนิวตันเกี่ยวกับโลกทางกายภาพได้สร้างแบบจำลองที่มั่นคงให้กับโลก. นิวตันมองว่าพระเป็นเจ้า เป็นผู้สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ และการดำรงอยู่นั่นไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อพิจารณาจากความงดงามของสิ่งต่างๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมา แม้ว่าเขาจะเกิดมาจากครอบครัวนิกาย[แองกลิคัน]], แต่ในช่วงอายุสามสิบนิวตันได้ยึดถือศรัทธาตามแบบอย่างของชาวคริสเตียน, ซึ่งเป็นที่รับรู้กันโดยทั่วไป, ว่าไม่ถูกจัดเข้าอยู่ในหลักความเชื่อแบบดั้งเดิม(แบบออร์โธดอกซ์)ด้วยกระแสหลักแห่งความเป็นคริสเตียน; เมื่อไม่นานมานี้เขาถูกจำแนกไว้เป็นพวกนอกรีต
นิวตันถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวที่นับถือนิกายแองกลิกันสามเดือนหลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต, พ่อของเขาเป็นชาวนาที่ร่ำรวยและชื่อไอแซ็ค นิวตันเช่นกัน. เมื่อนิวตันอายุสามปี แม่ของเขาแต่งงานกับพระอธิการซึ่งอาศัยอยู่ใกล้บ้านในย่านนอร์ธ วิทแฮม และได้ย้ายไปอาศัยกับสามีใหม่ของเธอ, ชื่อหลวงพ่อบารนาบัส สมิธ, โดยปล่อยให้ลูกของเธออยู่ในความเลี้ยงดูของแม่ยาย, มาร์เจรี่ ไอสคอช. ไอแซคนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบหลวงพ่อสมิธและไม่มีความสัมพันธ์กับเขาในช่วงวัยเด็ก. ลุงของไอแซค, พระอธิการผู้รับใช้ในเบอร์ตัน ค็อกเกิ้ลส์, มีส่วนร่วมในการเลี้ยงดูไอแซคขึ้นมา. บาทหลวงไอสคอชเคยศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยตรินิตี้.
ปี 1667 นิวตันเข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์, เขาจำเป็นต้องทำพันธสัญญาตาม "คำสั่งศักดิ์สิทธิ์ - โฮลี่ ออร์เดอร์ส" ที่ต้องศึกษาให้จบภายในเจ็ดปี. ก่อนที่จะเข้ารับการศึกษาเขาถูกให้กล่าวสัตย์ปฏิญณาณที่จะไม่ข้องแวะกับเรื่องทางเพศและรับ. นิวตันตัดสินใจหยุดการเรียนของเขาก่อนที่จะจบหลักสูตรเพื่อหลีกเลี่ยงการบวชเป็นนักบวชตามกฎหมายสมัยนั้นที่บังคับกับผู้ที่เรียนจบทุกคนซึ่งตราขึ้นโดย. ภายหลังเขายอมทำตามความปรารถนาที่จะหลุดออกจากระเบียบที่ยึดไว้ ด้วยความช่วยเหลือจาก, เมื่อปี 1676 รัฐมนตรี ได้เปลี่ยนกฎข้อบังคับของเพื่อยกเลิกข้อผูกมัดในหน้าที่ดังกล่าวออกไป. เมื่อทราบผลล่วงหน้าเช่นนี้ นิวตันได้เริ่มศึกษาและค้นคว้าประวัติของคริสตจักรในยุคแรกๆ ประมาณทศวรรษที่ 1680 เขากลับประสบความสำเร็จในการสืบหาต้นกำเนิดของศาสนาแทน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาได้พัฒนามุมมองวิทยาศาสตร์ต่อสสารและการเคลื่อนที่. ในบทความ เขากล่าวไว้ดังนี้:
แนวความคิดของนิวตันต่อศาสนาได้พัฒนาขึ้นเป็นผลมาจากการค้นหาความจริงเกี่ยวกับธรรมชาติ (ลักษณะธรรมชาติของโลก) และจากการแบ่งขั้วชัดเจนระหว่างความจริงที่ปรากฏบนพระคัมภีร์ไบเบิ้ลที่ได้รับการเปิดเผยความจริงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากการค้นหา และจากความจริงของธรรมชาติที่ได้ท้าทายต่อการพิสูจน์บนพื้นฐานความเชื่อทางศาสนาของนิวตัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามข้อความที่ปรากฏในพระคัมภีร์. แนวระเบียบแบบใหม่ที่ไม่เป็นไปตามจารีตเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนิวตันที่จะค้นพบความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ในช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ยุคเก่า. โดยการนี้พวกเขาอาจจะสามารถเข้าไปมีการสนทนาที่เปิดเผยในการสืบสวนค้นคว้าธรรมชาติ. ในความไม่ลงรอยกันระหว่างคำสั่งของคริสตจักรและผลกระทบจากเปิดเผยของวิทยาศาสตร์ นิวตันและคนอื่นๆได้หันเข้าสู่ปริสก้า? "prisca" in all the security of a classical civilization having been supposedly founded on "bona fide" insights. ดังนั้นสำหรับพวกเขาแล้วความจริงได้ถูกวางไว้ด้วยมุมมองแห่งความเป็นจริงที่ได้จากและการสื่อสารอย่างลับๆ ต่อกลุ่มบุคคลเพียงบางคน.
ดังเช่นที่พบว่ากลุ่มบุคคลเพียงบางกลุ่มที่จัดตั้งความรู้ในยุคเรเนซองส์ นิวตันเชื่อว่านักปราชญ์ในยุคโบราณและกลุ่มบุคคลทางศาสนาสามารถเข้าถึงความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล แต่ความจริงเหล่านี้ถูกซ่อนไว้ภายใต้ภาษาที่ใช้บันทึกในสมัยนั้น ซึ่งนักวิชาการในยุคกลาง (, , และ) ต่างอาศัยการถอดรหัสเพื่อที่จะทำความเข้าใจ ความเชื่อต่อภูมิปัญญาของคนโบราณและการเข้าถึงอารยธรรมที่ได้จากบุคคลทางศาสนาในยุคก่อน (พระเยซูแห่งนาซาเร็ธ, ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ และ) รวมทั้งเหล่านักเขียน (พลาโต และเดโมคริทุส) ถูกเรียกว่า "ปริสก้า ซาปิเอนเทีย" .
เช่นเดียวกับบุคคลร่วมสมัยหลายท่าน (เช่น ) เขาใช้ชีวิตตั้งอยู่บนความเสี่ยงต่อการถูกลงโทษอย่างร้ายแรงหากเขาเปิดเผยความเชื่อทางศาสนาของเขา. คำกล่าวหาว่าเป็นบุคคลนอกรีตนั้นเป็นอาชญกรรมร้ายแรง ซึงบทลงโทษนั้นอาจหมายถึงการสูญเสียทรัพย์สมบัติทั้งหมด ศักดินาที่เคยมี หรือแม้กระทั่งถึงขั้นรับโทษประหาร (ดู, ตัวอย่าง, ). และเนื่องจากความลับที่เขามีต่อความเชื่อทางศาสนา นิวตันถูกตั้งฉายาว่าเป็นชาว.
จากข้อมูลของนักวิชาการส่วนใหญ่, นิวตันนั้นเป็นคนในลัทธิเอเรียส, หรือผู้ที่ไม่เชื่อในตรีเอกานุภาพ. ในมุมมองของนิวตันการนับถือพระเยซูคริสต์ว่าเป็นพระเจ้าถือว่าเป็นการ ซึ่งสำหรับเขาแล้วเป็นบาปขั้นพื้นฐาน. เช่นเดียวกับที่เป็นผู้ต่อต้านหลักตรีเอกานุภาพ นิวตันยังปฏิเสธที่จะเชื่อหลักคำสอนดั้งเดิมที่กล่าวถึง และตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์. แม้ว่านิวตันจะไม่ใช่พวกที่เข้าในลัทธิแต่เขาก็มีความเชื่อหลายๆ ส่วนที่คล้ายกันกับกลุ่มลัทธินี้. ในหนังสือที่นิวตันส่งถึงซึ่งในหนังสือนั้นเขาได้เขียนขึ้นเพื่อโต้แย้งเรื่องการทรงสภาพของตรีเอกานุภาพนั้นไม่เคยได้รับการตีพิมพ์. ในขณะที่มุมหนึ่งที่ ที.ซี.ไฟเซ็นไมเออร์ ได้โต้แย้งว่านิวตันนั้นไม่ใช่ทั้งชาวนิกายออโธด็อกซ์หรือแอเรี่ยน แต่กล่าวว่านิวตันนั้นเชื่อว่าทั้งสองกลุ่มนี้ได้ตั้งความคาดเดาจากการกล่าวอ้างอย่างเลื่อนลอย. ไฟเซ็นไมเออร์ยังโต้แย้งอีกว่านิวตันนั้นมีความเอนเอียงไปทางนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในมุมมองต่อตรีเอกานุภาพมากกว่าทางกลุ่มศาสนาคริสต์ตะวันตกที่ยึดถือโดยโรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์. อย่างไรก็ตาม เอส.ดี.สโนเบเลน ได้โต้แย้งตามหนังสือที่ถูกเขียนขึ้นในช่วงปลายชีวิตของนิวตันที่แสดงให้เห็นถึงการคัดค้านของนิวตันต่อมุมมองเรื่องตรีเอกานุภาพที่มาจากทางฝั่งอีสเทิร์น.
นิวตันนั้นปฏิเสธการทำ"พิธีส่งวิญญาณ"ก่อนที่เขาจะตาย.
นิวตันนั้นมีมุมมองต่อพระเจ้าว่าเป็นพระผู้สร้างที่ยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจปฏิเสธการดำรงอยู่ของพระองค์ได้เมื่อพิจารณาจากความงดงามในสิ่งต่างๆ ที่ทรงสร้างขึ้น อย่างไรก็ดีเขาปฏิเสธคำวินิจฉัยของที่ว่าพระเจ้าควรจะสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบที่ไม่ต้องมีการแทรกแซงจากพระเจ้าอีก. อ้างอิงจากหัวข้อที่ 31 ใน "ออปติคส์ "นิวตันได้กล่าวข้อโต้แย้งถึงการทรงสร้างและความจำเป็นที่ต้องมีการแทรกแซงไว้ดังนี้:
ข้อความดังกล่าวถูกโจมตีทันทีโดยเลียบนิซในจดหมายที่เขาเขียนส่งถึงเพื่อน:
จดหมายของเลียบนิซนั้นเป็นจุดเริ่มของ , เพื่อนของนิวตันและสาวกของเขาที่ชื่อ ถึงกระนั้นแคโรลีนได้เขียนว่า จดหมายของคลาร์คนั้น"ไม่ได้ถูกเขียนโดยปราศจากคำแนะนำของนิวตัน". คลาร์คได้ตัดพ้อมุมมองเลียบนิซต่อพระเจ้าที่ว่าเป็น "ผู้ที่มีความฉลาดเฉลียวอย่างสูง" และเป็นผู้ที่ "สถาปนาสิ่งต่างๆ ไว้อย่างลงตัว" นั้นเป็นเพียงคำกล่าวที่ใกล้เคียงกับหลักของผู้ที่ไม่เชื่อว่ามีพระเจ้าอยู่จริง "เพราะเมื่อพิจารณาคำดังกล่าวที่แสร้งว่าระบอบการปกครองใดๆ บนโลกนี้สามารถดำเนินไปได้ด้วยตัวมันเองอย่างสมบูรณ์ ปราศจากกษัตริย์ที่คอยสั่งการหรือจัดระเบียบต่างๆ เช่นนั้นแล้วก็เป็นที่น่าจะเชื่อได้ว่าพวกเขาต้องการที่จะตั้งกษัตริย์แยกไว้ต่างหาก ดังนั้นใครก็ตามที่พอใจในสิ่งนี้ที่ว่าสิ่งมีชีวิตบนโลกสามารถดำรงอยู่ได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งพิงการชี้นำของพระเจ้า...ปรัชญานี้แท้จริงแล้วในทางปฏิบัติก็คือต้องการขีดกั้นพระเจ้าออกจากโลก".
นอกเหนือจากที่เข้าร่วมมามีส่วนในการปรับปรุงระบบสุริยะ นิวตันได้กล่าวถึงการทำงานของพระเจ้าที่เข้ามาแทรกแซงเพื่อป้องกันดวงดาวต่างๆ ชนกัน และบางครั้งคำกล่าวนี้รวมไปถึงการที่พระเจ้าทรงป้องกันไม่ให้จักรวาลนั้นเสื่อมสลายไปเนื่องจากผลของความหนืดและแรงเสียดทาน. ในการโต้ตอบส่วนตัวนิวตันบางครั้งได้กล่าวเป็นนัยว่าแรงโน้มถ่วงแท้จริงคืออิทธิพลมาจากสิ่งที่ไม่เป็นสสาร:
เลียบนิซเยาะเย้ยว่าอิทธิพลที่ไม่ปรากฏดังกล่าวคงจะเป็นการอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง นี่เป็นอีกหัวข้อหนึ่งที่เขาได้โต้เถียงกับคลาร์ค.
มุมมองของนิวตันนั้นกล่าวกันว่าเป็นลัทธิเทวัสนิยมซึ่งเหล่านักเขียนชีวประวัติและนักวิชาการทั้งหลายต่างก็พาให้เขาเป็นนักเทวนิยมผู้ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างสูงจากความเป็นคริสเตียน. อย่างไรก็ดีเขาแตกต่างจากความเป็นเทวนิยมที่เคร่งครัดตรงที่เขาอ้างถึงพระเจ้าว่าเป็นลักษณะทางกายภาพแบบพิเศษที่ควบคุมการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์. เขายังได้เตือนถึงการใช้กฎของแรงโน้มถ่วงที่จะมองจักรวาลว่าเป็นเพียงเครื่องจักรชิ้นหนึ่ง, ดังเช่นนาฬิกาเรือนใหญ่, เขากล่าวว่า:
ความงดงามของระบบที่ประกอบไปด้วยดวงอาทิตย์, ดาวเคราะห์, และเหล่าดาวหางต่างๆ นั้นสามารถดำรงอยู่ได้ด้วยภายใต้การควบคุมของสิ่งมีชีวิตอันชาญฉลาด พระเจ้าเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง ไม่เพียงแต่เป็นแค่จิตวิญญาณของโลก แต่ยังเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าสำหรับทุกสิ่ง และเนื่องจากการที่พระองค์ปกครองนั้น ท่านจะถูกเรียกว่า "องค์พระผู้เป็นเจ้า" παντοκρατωρ [pantokratōr], หรือ "ผู้ปกครองแห่งสากลโลก". [...] พระเจ้าสูงสุดนี้เป็นผู้ที่ดำรงอยู่นิจนิรันดร์, นิวตันเองก็อาจมีความสนใจในความคิดแบบเช่นกัน เพราะเขาเขียนเกี่ยวกับและในหนังสือของเขาชื่อข้อสังเกตต่อคำพยากรณ์
จากหนังสือที่เขาเขียนขึ้นในปี 1704 เขาได้อธิบายถึงความพยายามที่จะดึงข้อมูลเชิงวิทยาศาสตร์ออกมาจากไบเบิ้ล โดยเขาคาดการณ์ว่าโลกจะถึงจุดจบในปี 2060. ในการทำนายนี้เขาได้กล่าวว่า "นี่ผมไม่ได้กล่าวว่าเวลาที่สิ้นสุดจะเป็นเมื่อไหร่ แต่เพื่อจะหยุดการคาดเดาไปต่างๆ นานาของพวกที่จินตนาการไปเรื่อยถึงวันที่สิ้นสุดของโลก เพราะการกระทำดังกล่าวได้ลดทอนความน่าเชื่อถือของคำพยากรณ์อันศักดิ์สิทธิ์และบ่อยครั้งคำทำนายของพวกเขาก็ล้มเหลว"
แนวความคิดของนิวตันต่อโลกทางกายภาพได้ให้แบบจำลองที่สมดุลของโลกตามธรรมชาติซึ่งช่วยเสริมความมั่นคงและการประสานกันในสังคมแห่งประชากร
นิวตันใช้เวลาเป็นอย่างมากในความพยายามที่จะค้นคว้า. หลังปี 1690, นิวตันได้เขียนที่เกี่ยวข้องกับการตีความตัวอักษรใน. ในบทความที่นิวตันเขียนในปี 1704 เขาได้อธิบายความพยายามที่จะดึงข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ออกมาจากไบเบิ้ล. เขาประมาณการว่าโลกจะไม่พบกับจุดจบภายในปี 2060. ในการทำนายนี้เขากล่าว "นี่ผมไม่ได้กล่าวว่าเวลาที่สิ้นสุดจะเป็นเมื่อไหร่ แต่เพื่อจะหยุดการคาดเดาไปต่างๆ นานาของพวกที่จินตนาการไปเรื่อยถึงวันที่สิ้นสุดของโลก เพราะการกระทำดังกล่าวได้ลดทอนความน่าเชื่อถือของคำพยากรณ์อันศักดิ์สิทธิ์และบ่อยครั้งคำทำนายของพวกเขาก็ล้มเหลว"
นิวตันเชื่อต่อคำพยากรณ์ที่อยู่ในพระคัมภีร์ เขาเชื่อว่าการตีความของเขาจะช่วยบันทึกต่อสิ่งที่เขาพิจารณาว่า "เข้าใจได้น้อยมาก". แม้เขาจะไม่เคยเขียนผลงานที่เกี่ยวข้องกับคำพยากรณ์อย่างต่อเนื่องกัน แต่ความเชื่อของนิวตันได้นำเขาไปสู่การเขียนบทความหลายชิ้นในหัวข้อดังกล่าว รวมถึงหัวข้อที่ไม่ได้ถูกเผยแพร่ในเรื่องคำแนะนำในการตีความคำพยากรณ์ ชื่อ ""กฎของการตีความคำและภาษาในคัมภีร์ไบเบิ้ล"" . ในบทความดังกล่าวเขาได้เล่าถึงสิ่งที่จำเป็นต่อการแปลพระคัมภีร์ให้เหมาะสม
การเผยแพร่บทความ "สิ่งที่พบจากคำทำนายของดาเนียลและคำพยากรณ์ของเซนต์ยอห์น" หลังจากที่นิวตันเสียชีวิต, นิวตันได้บรรยายความรู้สึกต่อความเชื่อของเขาว่าคำพยากรณ์ที่ปรากฏในพระคัมภีร์นั้นจะไม่สามารถเข้าใจได้จนกว่าจะ "ถึงวาระสุดท้าย" และเมื่อถึงเวลานั้นแล้วก็ตาม "จะไม่มีคนชั่วคนใดเข้าใจได้เลย" เมื่ออ้างถึงสิ่งนั้นที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ("ยุคสุดท้าย, ยุคที่จะเปิดเผยสิ่งต่างๆ , กำลังเข้าใกล้เข้ามา") นิวตันยังได้คาดการณ์ว่า "วาระแห่งการประกาศข่าวประเสริฐที่จะพบได้ทั่วไปนั้นใกล้เข้ามาแล้ว" และ "ข่าวประเสริฐจะต้องถูกเผยแพร่ไปยังชนชาติต่างๆ ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายครั้งใหญ่จะตามมา และนั้นคือวาระสุดท้ายของโลก".
ช่วงเวลาหลายปีที่สื่อต่างๆ และสาธารณะได้ให้ความสนใจต่อเอกสารฉบับหนึ่งที่ไม่ถูกเปิดเผยและที่ไม่ถูกตีพิมพ์ แต่จากหลักฐานพบว่าถูกเขียนโดยไอแซค นิวตัน ซึ่งบ่งชี้ว่าเขาเชื่อว่าโลกจะถึงกาลอวสานในปี 2060 ในขณะที่นิวตันยังมีปีอื่นที่คิดว่าเป็นไปได้ เช่น 2034 และไม่เชื่อว่าวาระสุดท้ายของโลกจะมาถึงในปี 2060
เพื่อที่จะทำความเข้าใจต่อที่มาของปี 2060 การทำความเข้าใจต่อความเชื่อของนิวตันที่มีต่อศาสนศาสตร์ควรจะนำมาคำนึงด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่นิวตันไม่เชื่อในตรีเอกานุภาพ และความคิดเชิงลบต่อระบบ ทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขาในการคำนวณซึ่งเขาเชื่อว่าได้ปรากฏและถูกทำนายเอาไว้แล้วในและ.
แม้ว่าภาพการทำนายจุดจบของโลกในปี 2060 ของนิวตันนั้นอาจไม่ได้หมายถึงการทำลายล้างโลก และเหล่าประชากร แต่เขาเชื่อว่าโลกจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งใหม่ที่เป็นการเปลี่ยนแปลงของยุคที่มีแต่สันติสุข ในคริสตศาสนศาสตร์ แนวความคิดเช่นนี้บ่อยครั้งจะถูกเชื่อมโยงว่าเป็นของและการสถาปนาโดยบนโลก.
ความเชื่อของ ต่อจักรวาลและการคัดค้านแนวความคิดอาจส่งผลต่ออิทธิพลทางความคิดของนิวตัน ดังที่ปรากฏในผลงานช่วงท้ายๆ ของนิวตัน เช่น —"ลำดับเหตุการณ์ของอาณาจักรในยุคโบราณ" (1728) and "สิ่งที่พบจากคำทำนายของดาเนียลและคำพยากรณ์ของเซนต์ยอห์น" (1733)—ได้ถูกตีพิมพ์หลังจากการตายของนิวตัน.
หลักปรัชญากลศาสตร์ของนิวตันและได้ถูกส่งเสริมและตีพิมพ์เพื่อเป็นทางเลือกให้กับบรรดาผู้ที่เชื่อว่ามีพระเจ้าอยู่ทุกแห่ง และได้รับการยอมรับแบบที่ไม่เต็มใจนักจากเหล่านักบวชออร์โธด็อกซ์รวมทั้งนักเทศน์ที่ไม่ค่อยพอใจ. ความชัดเจนและเรียบง่ายของวิทยาศาสตร์นั้นถูกใช้มาเป็นหนทางในการต่อสู้กับการใช้ความรู้สึกและความเชื่อในเรื่องโชครางและสิ่งลึกลับต่างๆ รวมทั้งภัยคุกคามจากผู้ที่เชื่อว่ามีพระเจ้า.
การโจมตีที่มีขึ้นต่อช่วงสมัยก่อน ต่อความคิดเรื่องเวทมนตร์ และความลี้ลับในองค์ประกอบของความเป็นคริสเตียนถูกวางรากฐานโดยหลักกลศาสตร์ของบอยล์. นิวตันได้ทำให้แนวความคิดของบอยล์สมบูรณ์ยิ่งขึ้นด้วย และมากยิ่งกว่านั้นประสบความสำเร็จในการเผยแพร่สู่สาธารณชน. นิวตันได้ให้มุมมองต่อโลกใหม่ว่าถูกปกครองโดยพระเจ้าที่คอยดูแลบนโลกใบที่พระองค์ได้ทรงออกแบบและสร้างขึ้นด้วยหลักอันเป็นสากลในจักรวาล. หลักการนี้ทุกคนสามารถเข้าถึงและค้นพบได้ ซึ่งช่วยให้แต่ละคนสามารถค้นหาและตามหาจุดมุ่งหมายในชีวิตนี้ของตนเองให้เกิดผล, ไม่ใช่ในชีวิตหน้า, และทำตัวเองให้สมบูรณ์ได้ด้วยกำลังของตน.
ผลงานเขียนชิ้นแรกของนิวตันที่เกี่ยวข้องกับศาสนามีชื่อว่า "อินโทรดักชิโอ้ คอนติเนนส์ อะโพคาลิปซีโอ้ส์ เรชั่นเน่ม เจเนรัลเอม "[ "การค้นพบ / คำแนะนำ. การเปิดเผยอย่างต่อเนื่องในเรื่องทั่วไป " -] โดยมีใบคั่นระหว่างยก 1 และยก 2 ด้วยหัวข้อย่อย "ดิ โพรเพเชีย พริมา", เขียนขึ้นด้วยภาษาละตินในช่วง 1670. ภายหลังเขียนขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ "บันทึกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์คริสตจักรในยุคต้นและศีลธรรมที่เหนือกว่าของชาวบาร์บาเรี่ยนต่อชาวโรมัน". ผลงานเขียนชิ้นสุดท้ายในปี 1737 มีชื่อว่า "บทศึกษาหน่วยคิวบิทของชาวยิวเมื่อเปรียบเทียบกับคิวบิทของชาติอื่นๆ".
นิวตันไม่เคยตีพิมพ์งานเขียนที่เกี่ยวข้องกับพระคัมภีร์ไบเบิ้ลเลยในระหว่างที่เขามีชีวิต ผลงานเขียนของนิวตันที่เกี่ยวข้องกับความไม่ซื่อสัตย์ของข้อความในพระคัมภีร์กับคริสตจักรนั้นเกิดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1670 และก่อนช่วง 1690