hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เป็นคณะวิชาลำดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีและคณะวิชาลำดับที่ 3 ของทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ ต่อจากคณะเภสัชศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข ตามลำดับ ในระยะแรกตั้งเป็นโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2552 โดยมี ดร. สุรีย์ ธรรมิกบวร เป็นรักษาราชการแทนคณบดี และ นางสาวณัฐชา รัตน์ถานู รักษาราชการแทนรองคณบดี ต่อมาได้ยกฐานะเป็นคณะพยาบาลศาสตร์ ตามประกาศของสภามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2553 คณะพยาบาลศาสตร์ได้รับการรับรองสถาบันการศึกษาจาก สภาการพยาบาล วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และสภาการพยาบาลให้การรับรองหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553 สามารถเปิดรับนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ รุ่นแรกในปีการศึกษา 2553 จำนวนประมาณ 60 คน อีกทั้งยังได้ทำความร่วมมือในการผลิตบัณฑิตพยาบาลศาสตร์ และความร่วมมือทางวิชาการร่วมกับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์และโรงพยาบาลชุมชน ศูนย์สุขภาพชุมชน ในสังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี
ปรัชญา
"ปณิธาน"'
วิสัยทัศน์
​คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้แบ่งกลุ่มวิชาออกเป็น 6 กลุ่มวิชา ดังนี้
ปัจจุบัน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
ปรัชญาและแนวคิดในการจัดทำหลักสูตร
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี มีความเชื่อว่าสุขภาพ เป็นสุขภาวะของร่างกาย จิตใจ อารมณ์ สังคมและปัญญา ซึ่งเป็นผลจากการดูแลตนเองโดยใช้ศักยภาพและภูมิปัญญาท้องถิ่น มีสิ่งแวดล้อมที่หลากหลาย และเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องเป็นปัจจัยเงื่อนไขต่อสุขภาพ ทั้งนี้ผู้ใช้บริการได้แก่ บุคคล ครอบครัวและชุมชน มีบทบาทสำคัญในการรักษาสมดุลสุขภาพของตนเอง การพยาบาล จึงมุ่งพัฒนาศักยภาพของผู้ใช้บริการ ครอบคลุมการสร้างเสริมสุขภาพ การป้องกันโรค การรักษาโรค และการฟื้นฟูสภาพ ที่เป็นระบบและต่อเนื่อง ดังนั้น การจัดการศึกษาพยาบาลที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ เรียนรู้จากประสบการณ์ตรง ร่วมพัฒนาเครือข่ายการเรียนรู้กับชุมชนและท้องถิ่น โดยเน้นการพยาบาลองค์รวม จะสามารถผลิตบัณฑิตพยาบาลที่มีความรู้ คุณธรรม จริยธรรม จิตสำนึกต่อท้องถิ่น ความเป็นผู้นำ และสมรรถนะการทำงานในชุมชน เพื่อให้สามารถพัฒนาสุขภาพชุมชนบนพื้นฐานความพอเพียง
รายนามคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
ไนท์ออนบาลด์เมาเทน
ไนท์ออนบาลด์เมาเทน () เป็นผลงานประพันธ์ของโมเดสต์ มูสซอร์กสกี (1839-1881) คีตกวีชาวรัสเซีย โดยได้รับอิทธิพลมาจากบทกวี และตำนานเกี่ยวกับมนต์ดำของแม่มด มูสซอร์กสกีเขียนงานดนตรีชิ้นนี้เสร็จเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1867 ตรงกับคืนก่อนวันสมโภชฉลองเทศกาลของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เขาจึงตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้ว่า "St. John's Night on the Bare Mountain" แต่ผลงานชิ้นนี้กลับไม่ได้รับความนิยม ไม่เคยได้รับการบรรเลงอีกเลยตลอดชั่วชีวิตของเขา
หลังจากมูสซอร์กสกีเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1881 เพื่อนสนิทของเขา คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ได้นำผลงานชิ้นนี้มาเรียบเรียงใหม่ เป็นแฟนตาเซีย ใช้ชื่อว่า "A Night on the Bare Mountain" () ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1886 และกลายเป็นงานดนตรีที่ได้รับความนิยมนำมาใช้แสดงสด
นอกเหนือจากผลงานเรียงเรียงโดยริมสกี-คอร์ซาคอฟแล้ว Night on Bald Mountain ฉบับที่ได้รับการเรียบเรียงโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี และนำมาใช้ในภาพยนตร์ "แฟนเทเชีย" ในปี ค.ศ. 1940 ก็ยังเป็นที่นิยมมาจนถึงปัจจุบัน
ทางด่วนกรุงเทพ
บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) () หรือชื่อย่อ BECL เป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจด้านการคมนาคมขนส่ง ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่จัดสร้างโดยความร่วมมือระหว่างรัฐและเอกชน ประกอบด้วย"ทางพิเศษเฉลิมมหานคร" (ระบบทางด่วนขั้นที่ 1) สร้างโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทยช่วงปี พ.ศ. 2524 ถึงปี พ.ศ. 2530, "ทางพิเศษศรีรัช" (ระบบทางด่วนขั้นที่ 2) เป็นทางพิเศษขนาดยกระดับ 6 ช่องจราจร (ประกอบด้วยพื้นที่บริการ 2 โครงข่าย คือโครงข่ายในเมือง กับโครงข่ายนอกเมือง) และ"ทางพิเศษอุดรรัถยา" (ทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด) โดยมอบหมายให้บริษัท ทางด่วนกรุงเทพเหนือ จำกัด (NECL) ดำเนินการก่อสร้างและบริหารโครงการ ภายใต้สัญญาทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด ร่วมกับการทางพิเศษแห่งประเทศไทย
บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เริ่มก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2530 และเริ่มโครงการสัญญาระบบทางด่วนขั้นที่ 2 ในปี พ.ศ. 2531 ก่อนที่จะเริ่มดำเนินแปรสภาพเป็นบริษัทมหาชนในภายหลัง โดยจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ช่วงปี พ.ศ. 2538 และจัดตั้งบริษัท ทางด่วนกรุงเทพเหนือ จำกัด (NECL) ขึ้นเพื่อดำเนินการในส่วนของทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด
ในปี พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการสายบางปะอิน-ปากเกร็ด ตั้งแต่แจ้งวัฒนะถึงมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต เพื่ออำนวยเส้นทางสู่มหกรรมกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 13 และดำเนินการให้บริการเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ก่อนที่จะได้รับการประเมินจากสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย ด้านการกำกับดูแลกิจการบริษัทจดทะเบียนไทยในระดับดีเลิศ เมื่อปีพ.ศ. 2552
วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2558 คณะรัฐมนตรี มีมติเห็นชอบให้ บมจ.ทางด่วนกรุงเทพ (BECL) ควบรวมกิจการกับ บมจ.รถไฟฟ้ากรุงเทพ (BMCL) ในชื่อใหม่ว่า บมจ.ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ (BEM)
บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เป็นหน่วยงานที่จัดกิจกรรมเพื่อสังคมในแต่ละปี อาทิ การมอบทุนการศึกษาให้แก่เยาวชนที่มีผลการเรียนดี มีความประพฤติดี, นำพนักงานของบริษัทร่วมปลูกป่าชายเลน, ส่งเสริมกิจกรรมด้านศิลปะ, กิจกรรมวอล์กแรลลี่, กิจกรรมขับขี่ปลอดภัย, กิจกรรมมอบหนังสือให้เยาวชนที่อยู่ในบริเวณชายแดนภาคใต้ และกิจกรรมฟื้นฟูระบบนิเวศน์ของทะเลไทย
ซิมโฟนีหมายเลข 6 (เบทโฮเฟิน)
ซิมโฟนีหมายเลข 6 ในบันไดเสียง เอฟ เมเจอร์ (Symphony No. 6 in F major) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ เดอะพาสโทรัล (The Pastoral) `หรือ พาสโทรัล ซิมโฟนี (Pastoral Symphony) เป็นผลงานที่เบทโฮเฟินเริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1802 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1808 ในแคตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 68 (Opus 68) เป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่แต่งโดยอ้างอิงความงดงามของธรรมชาติในชนบท บรรยายทัศนียภาพทุ่งหญ้าป่าเขา มีเสียงนกร้อง จากนั้นได้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง และเมื่อฝนหยุดตกก็มีแดดออก ท้องฟ้าสดใส บรรยากาศอบอุ่น
เบทโฮเฟินประพันธ์เดอะพาสโทรัลไปพร้อม ๆ กับซิมโฟนีหมายเลข 5 แล้วเสร็จออกบรรเลงเป็นรอบแรก เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1808 ที่โรงอุปรากร Theater an der Wien กรุงเวียนนา โดยเบทโฮเฟินเป็นผู้อำนวยวงด้วยตนเอง หลังการแสดงรอบแรก ผลงานชิ้นนี้ไม่ค่อยได้รับความนิยมมากนัก แต่ในเวลาต่อมากลับได้รับความนิยม กลายเป็นผลงานหนึ่งที่ได้รับการบันทึกเสียงบ่อยครั้งที่สุด
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 5 ท่อน ซึ่งแตกต่างจากแบบแผนของซิมโฟนีอื่น ๆ ที่นิยมแบ่งเป็น 4 ท่อน ได้แก่
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานกลางในการอำนวยการบริหารและบริการประสานงานใน คณะเกษตรศาสตร์ และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ที่มุ่งเน้นให้การศึกษา สร้างสรรคและพัฒนาความรู้ ให้บริการทางวิชาการ รวมทั้งสืบสานและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับนโยบายการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศ โดยเฉพาะการพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตทางด้านเกษตรแบบ
เป็นศูนย์กลางการศึกษา การวิจัย และการพัฒนาบุคลากรและนวัตกรรมด้านเกษตรศาสตร์ สิ่งแวดล้อม และวิทยาการเพื่อชุมชนภาคใต้ และของประเทศสำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ ตั้งอยู่ เลขที่ 102 หมู่ 5 ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส โดยมีพื้นที่ของวิทยาเขต จำนวน 1,808 ไร่ ในอดีตพื้นที่ของสำนักวิทยาเขต เป็นที่ตั้งของ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส และได้ดำเนินการจัดการศึกษาในระบบเปิดสอนนักศึกษา ระดับ ปวช.ม ปวส., ระดับ ปริญญาตรี และจัดการศึกษานอกระบบโดยจัดฝึกอบรมวิชาชีพเกษตรกรรมแก่เกษตรกร และผู้สนใจทั่วไป วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้ถูกหลอมรวม กับอีก 3 วิทยาลัย คือ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยพยาบาล และวิทยาลัยการอาชีพตากใบ เป็น มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ปัจจุบัน สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานภายในในการประสานงานต่างๆ ภายใน คณะเกษตรศาสตร์และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน
ทิศเหนือ ติดต่อกับ สถานีรถไฟบ้านป่าไผ่
ทิศตะวันนออก ติดต่อกับ บ้านออกและที่ดินแปลงใหม่
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ บ้านลาลู
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านไอปาเซ
ทิศเหนือ ติดต่อกับ บ้านป่าไผ่
ทิศตะวันนออก ติดต่อกับ บ้านลูโบ๊ดีแย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ที่ดินแปลงเก่า 
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านออก
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง () เป็นคณะที่ดำเนินการสอนรายวิชาด้านสาธารณสุขศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นคณะที่จัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในของ กองบริการการศึกษา โดยเริ่มเปิดสอน ระดับปริญญาตรี 2 หลักสูตร และ ระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร
ตามพันธกิจของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2555 - 2559)
ข้อที่ (1) การพัฒนาคนและสังคมไทยสู่สังคมคุณภาพมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจก ครอบครัวและชุมชนสู่สังคมที่มีคุณภาพ สามารถจัดการความเสี่ยงและปรับตัวเข้ากัยการเปลี่ยนแปลง 
รวมทั้งมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ
ข้อที่ (2) การพัฒนาคนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคุณภาพคนไทยทุกช่วงวัยให้มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง มีความพร้อมทั้งด้านร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง 
มีสติปัญญาที่รอบรู้และมีจิตใจที่สำนึกในคุณธรรม จริยธรรม มีความเพียร มีโอกาสและสามารถเรียนรู้ตลอดชีวิต ควบคู่กับการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมและสถาบันทางสังคมและสถาบันสังคมให้เข้มแข็งและเอื้อต่อการพัฒนาคนนั้น
ทางมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญดังกล่าว และเห็นว่ายังขาดแคลนสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตและด้านสาธารณสุขโดยตรงจึงได้มีการพัฒนาหลักสูตรทางด้านสาธารณสุขศาสตร์โดยคำนึงถึงสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงการยกระดับคุณภาพชีวิตสู่ความยั่งยืน และความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม
อาศัยมาตรา 18(4)แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2541 ประกอบมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2550 ประกาศคณะกรรมการอุดมศึกษา เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดตั้งส่วนงานภายในของสถาบันการศึกษา พ.ศ. 2551 และมติสภามหาวิทยาลัยรามคำแหงในการประชุมครั้งที่ 8/2551 วาระที่ 47 เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2551 
มีมติให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์เป็นส่วนงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน 2551 เป็นต้นไป
ดังนั้นคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดวันที่ 30 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ
1 รศ.ดร.สุรเดช สำราญจิตต์ ปี 2557- 2560
2..อาจารย์ ว่าที่ ร.ต. ดร.สมชัย  อวเกียรติ ปี 2561-ปัจจุบัน
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
เปทรูชกา
เปทรูชกา (; ) เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยอิกอร์ สตราวินสกี คีตกวีชาวรัสเซีย แต่งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1910-1911 ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Théâtre du Chatelet ปารีส เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ ตัวละครเปทรูชกา ตุ๊กตาฟางรับบทโดยวาสลาฟ นิจินสกี ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 สตราวินสกีได้ปรับปรุงสกอร์ดนตรีใหม่ เพื่อให้สามารถบรรเลงด้วยวงออร์เคสตราวงเล็กลง
เปทรูชกา เป็นชื่อตัวละครในนิทานพื้นบ้านรัสเซีย เป็นตุ๊กตาที่ทำด้วยมัดฟางและถุงผ้าบรรจุขี้เลื่อย เรื่องราวในบัลเลต์เกิดขึ้นในงานเทศกาลรื่นเริง Maslenitsa ช่วงต้นเดือนมีนาคม ที่จัตุรัสใจกลางกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เปทรูชกาถูกเวทมนตร์จากการเป่าขลุ่ยของนักดนตรีเร่ กลายเป็นหุ่นที่มีชีวิตจิตใจ มีอารมณ์ความรู้สึก
ในปี ค.ศ. 1921 สตราวินสกีได้เรียบเรียงดนตรีขึ้นใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน ให้กับอาร์เทอร์ รูบินสไตน์ เพื่อนสนิทของเขา ใช้ชื่อว่า "Trois mouvements de Petrouchka" (Three Movements from Petrushka) สตราวินสกีกล่าวว่า ตัวเขาเองไม่สามารถเล่นเพลงที่เรียงเรียงใหม่นี้ได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่สามารถเล่นด้วยมือซ้ายได้ชำนาญ
ซิมโฟนีหมายเลข 9 (เบทโฮเฟิน)
ซิมโฟนีหมายเลข 9 ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์ (Symphony No. 9 in D minor) ของลูทวิช ฟัน เบโทเฟิน รู้จักกันในชื่อ คอรัล ซิมโฟนี (Choral Symphony) เป็นผลงานซิมโฟนีชิ้นสุดท้ายที่เบโทเฟินแต่งได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์ เริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1818 แล้วเสร็จออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1824 ที่เวียนนา ในแคตตาล็อกผลงานของเบโทเฟินระบุหมายเลขโอปุส 125 (Opus 125) ถูกใช้เป็นเพลงประจำสหภาพยุโรป มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993 และสภายุโรป ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1972
คอรัล ซิมโฟนี เป็นผลงานที่ใช้เสียงร้องเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี โดยในมูฟเมนต์ที่ 4 ใช้เสียงนักร้องโซโล 4 คน ประกอบกับการร้องประสานเสียง คำร้องที่ใช้นำมาจากโคลงภาษาเยอรมัน ""Ode to Joy"" () ของฟรีดริช ชิลเลอร์
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่
รัฐรีอูกรันดีดูซูล
รีอูกรันดีดูซูล () เป็น 1 ใน 26 รัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศ ติดกับรัฐซันตากาตารีนาทางทิศเหนือ และติดกับประเทศอาร์เจนตินาทางทิศตะวันตก และติดกับประเทศอุรุกวัยทางทิศใต้ และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออกและใต้ รัฐรีอูกรันดีดูซูลมีพื้นที่ 281,748 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโปร์ตูอาเลกรี ()
รัฐรีอูกรันดีดูซูลมีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์ เป็นอันดับ 5 ของประเทศ
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ () นักมวยสากลชาวบัลแกเรีย เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่เมือง Bourgas ประเทศบัลแกเรีย สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 11
นะงะซุเนะ โนะ ฮิโกะ
นะงะซุเนะ โนะ ฮิโกะ (; ภาษาโรมาจิ: "nagasune no hiko") หรือชื่อเรียกเต็ม ๆ คือ โทะมิโนะ นะงะซุเนะ ฮิโกะ โนะ มิโกะโตะ เป็นบุคคลที่ปรากฏอยู่ในโคจิกิ กล่าวคือ ในอดีตอามาเทรุคุนิเทรุฮิโกะอาเมโนะอาคาริคุชิทามะ"นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" เทพผู้มีศักดิ์เป็นหลานของอะมะเตะระซุโอคามิที่เสด็จลงมาจากสวนสวรรค์ทาคามาฮาระแห่งอาณาจักรอามาสึพร้อมๆกับเทพรับใช้ 32 คน โดยลงเรืออามาโนะอิวะฟุเนะเสด็จมายังเนินผาอิคารุกะมิเนะที่อยู่เหนือแม่น้ำของคาวาจิโนะคุนิ จากนั้นไปยังโทมิในยามาโตะโนะคินิ (เมืองโทมิโอะ ทางตะวันออกของเขาอิโคมะในจังหวัดนะระในปัจจุบัน) และได้รับโทมิยะฮิเมะน้องสาวของนะงะซุเนะฮิโกะ ผู้ครองดินแดนนั้นเป็นภรรยา และมีบุตรด้วยกันนามว่า "อุมะชิมะจิ โนะ มิโกะโตะ"และพำนักอยู่ที่เขาชิรานิวายามะในโทมิ
หลังจากนั้น "โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ" เทพผู้น้องของ "นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" นำเทวยุทธ์ทั้ง 3 ชิ้นเสด็จลงมายังทาคาจิโฮะในฮิวงะพร้อมกับเทพพี่เลี้ยงทั้งห้า "คะมุยะมะโตะ อิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะ" (ภายหลังคือ ปฐมจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น) เหลนของ"โฮโนะนินิกิ โนะ มิโกะโตะ" พร้อมกับ "อิสึเซะ โนะ มิโกะโตะ" ผู้เป็นพี่ชายเดินทางไปทางตะวันออกเพื่อหาดินแดนที่เหมาะสมเป็นเมืองหลวงในการปกครองอาชิฮาระโนะคาคาสึคุนิ ญี่ปุ่น แต่ทว่าผู้ที่ตั้งท่ารอกองทัพฮิวงะของอิวะเระฮิโกะ โนะ มิโกะโตะที่เดินทางมาขึ้นฝั่งที่นามิฮายะก็คือเจ้าผู้ครองดินแดนของโทมิ
นะงะซุเนะฮิโกะออกรบโดยที่เชื่อมั่นว่า"นิกิฮะยะฮิ โนะ มิโกะโตะ" น้องเขยของตนคือเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของอะมะเตะระซุ ในการต่อสู้ครั้งนั้นเองที่ อิสึเนะ โนะ มิโกะโตะ พี่ชายของ อิวะเระฮิโกะ ถูกลูกธนูปักเข้าที่มือ ซึ่งบาดแผลนี้เป็นต้นเหตุให้เสียชีวิตที่ชิซุยโนโตะในแคว้นคิอิ อิวะเระฮิโกะได้นำทัพอ้อมไปทางตะวันออกตามที่อิสึเนะได้พูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า "บุตรแห่งเทพสุริยันครั้นจะสู้รบโดยหันหน้าเข้าหาดวงตะวันเห็นจะไม่ดี จงถอยทัพแล้วสู้โดยหันหลังให้ตะวันเถิด" ระหว่างทางได้ปราบโอคุมะโฮโนคะแห่งคุมะโนะ, เออุคาชิแห่งอุดะ และเมื่อเข้าสู่ยามาโตะก็ปราบเอชิคิ, สึจิงุโมะและยาโซทาเครุ จนกระทั่งเผชิญหน้ากับกองทัพของนะงะซุเนะฮิโกะอีกครั้งโดยหันหลังให้ดวงอาทิตย์
เชสซี
เชสซี () เป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่ง โดยเชื่อว่าเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในอ่าวเชสปิก ในรัฐแมริแลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
โดยรายงานแรกที่ระบุถึงการพบเห็นเชสซี เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1943 เมื่อชาวประมงท้องถิ่นสองราย อ้างว่าพบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ห่างจากเรือของพวกเขาราว 75 หลา (69 เมตร) ไปทางขวา เจ้าสิ่งนั่นมันลอยอยู่ในน้ำ มีสีดำ และมีส่วนหัวขนาดใหญ่เหมือนลูกฟุตบอล มีลักษณะเหมือนม้า มีความยาวทั้งหมดราว 12 ฟุต (2.3 เมตร) และดูเหมือนมันจะหมุนหัวและตัวไปมาหลายรอบ
จากนั้นในปี ค.ศ. 1982 มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งสามารถถ่ายภาพเคลื่อนไหวไว้ได้ด้วยกล้องวิดีโอด้วยความบังเอิญ ใกล้กับเกาะเคนท์ สิ่งที่เห็นได้จากในภาพนั้น คือ อะไรบางอย่างมีสีน้ำตาลเคลื่อนไหวข้างเรือเหมือนงูทะเล
โดยรายงานส่วนใหญ่นั้น มักจะระบุตรงกันว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้มีรูปร่างเหมือนงู ความยาวแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่ 25-40 ฟุต (12 เมตร) โดยว่ายน้ำโดยใช้ร่างกายที่เป็นเส้นโค้งเคลื่อนที่ผ่านไป มีการพบเห็นอีกสองครั้งในกลางปี ค.ศ. 1977 และ ค.ศ. 1980 แต่ถึงแม้ว่าจะมีพยานผู้พบเห็นและมีภาพเคลื่อนไหวบันทึกได้ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่มีน้ำหนักเพียงพอที่จะยืนยันได้ถึงการมีอยู่จริงของมัน
ซึ่งสัตว์ชนิดนี้ ได้ถูกเรียกขานว่า "เชสซี" ให้คล้ายกับ "เนสซี" หรือสัตว์ประหลาดล็อกเนสส์ ที่พบในทะเลสาบล็อกเนสส์ ประเทศสก็อตแลนด์
ซึ่งอ่าวเชสปิกนี้ ถือเป็นอ่าวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีอาณาบริเวณกว้างกว่า 4,479 ตารางไมล์ (11,600 ตารางกิโลเมตร) และจุดที่ลึกที่สุดประมาณ 175 ฟุต (53 เมตร)
ในปี ค.ศ. 1980 มีการอธิบายไว้ว่า อาจเป็นตัวมานาที จากฟลอริดา ซึ่งก็นับว่าประหลาด เพราะอ่าวเชสปิกอยู่ไกลจากฟลอริดามาก ทั้งนี้เพราะมีมานาทีเพศผู้ตัวหนึ่ง ที่ชื่อ "เชสซี" ถูกช่วยจากน้ำเย็นในอ่าวเชสปิกกลับไปยังฟลอริดา ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1994 แต่รายงานการพบเชสซีที่เป็นสัตว์ประหลาดนั้น การว่ายน้ำไม่เหมือนกับตัวมานาทีเลย
มีคำอธิบายอื่นอีก เช่น เชื่อว่า เป็นปลาไหลกลายพันธุ์ หรือ นากแม่น้ำขนาดใหญ่ หรือ แม้แต่จะเป็นบาซิโลซอรัส วาฬขนาดใหญ่ในทะเลยุคก่อนประวัติศาสตร์ ที่เคยอาศัยอยู่ในบริเวณรัฐแมริแลนด์ในปัจจุบัน หรือ แม้แต่จะเป็นงูอนาคอนดา จากทวีปอเมริกาใต้ ที่อพยพมาพร้อมกับเรือสำเภาในช่วงศตวรรษที่ 18 และ 19 ด้วย
ซิมโฟนีหมายเลข 3 (เบทโฮเฟิน)
ซิมโฟนีหมายเลข 3 ในบันไดเสียง อี แฟลต เมเจอร์ () ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ อีรอยกา ซิมโฟนี (Eroica Symphony; "Eroica" มาจากภาษาอิตาลี หมายถึง "heroic", วีรบุรุษ) เป็นผลงานซิมโฟนีของเบทโฮเฟินที่บางครั้งถูกอ้างถึงว่าเป็นจุดสิ้นสุดของดนตรียุคคลาสสิก และเป็นจุดเริ่มต้นของดนตรียุคโรแมนติก
เบทโฮเฟินเริ่มแต่งซิมโฟนีบทนี้ด้วยความเลื่อมใสในตัวนโปเลียน โบนาปาร์ต (1769-1821) ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เดิมเมื่อเริ่มแต่ง เขาอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับนโปเลียน พร้อมกับตั้งชื่อให้ว่า "Bonaparte" เริ่มตั้งแต่ช่วงปลายปี ค.ศ. 1803 แล้วเสร็จเมื่อต้นปี ค.ศ. 1804
ต่อมาเมื่อนโปเลียนสถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิ พระนามว่า จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1804 เบทโฮเฟินผิดหวังในความมักใหญ่ใฝ่สูงของนโปเลียน ถึงกับใช้มีดกรีดกระดาษโน้ตเพลงต้นฉบับเพื่อขูดชื่อโบนาปาร์ตออก จนทำให้ต้นฉบับเป็นรอยฉีกขาด เบทโฮเฟินได้เปลี่ยนชื่อซิมโฟนีบทนี้เป็น "Sinfonia eroica, composta per festeggiare il sovvenire d'un grand'uomo" ("heroic symphony, composed to celebrate the memory of a great man") หรือเรียกสั้นๆ ว่า "Sinfonia eroica"
ซิมโฟนีบทนี้ออกบรรเลงครั้งแรกเป็นการภายในต่อเจ้าชายล็อพโควิทซ์ ผู้อุปถัมภ์เบทโฮเฟิน และแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ Theater an der Wien กรุงเวียนนา เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1805
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่
มูฟเมนต์ที่ 2 มีชื่อเรียกว่า funeral march นิยมใช้บรรเลงในงานศพ หรืองานรำลึกถึงบุคคลที่เสียชีวิต เช่นในงานศพของเฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน . พิธีรำลึกถึงตัวอาตูโร ตอสกานินี แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และพิธีรำลึกถึงผู้เสียชีวิตจากโศกนาฏกรรมที่มิวนิกในช่วงโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การลอบสังหารขัตติยะ สวัสดิผล
เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ได้เกิดการลอบสังหารขัตติยะ สวัสดิผลด้วยอาวุธปืนสไนท์เปอร์แรงสูง ขณะที่ขัตติยะ สวัสดิผลกำลังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนต่างประเทศบริเวณแยกศาลาแดง ภายหลังปฏิบัติการกระชับพื้นที่ของรัฐบาล หลังจากนั้น พล.ต.ขัตติยะ ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลหัวเฉียวและโรงพยาบาลวชิรพยาบาลตามลำดับ อย่างไรก็ตาม พล.ต.ขัตติยะ ได้เสียชีวิต เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
การลอบยิงเกิดขึ้นบริเวณทางขึ้นลงรถไฟฟ้าใต้ดิน MRT สถานีสีลม ฝั่งสวนลุมพินี บริเวณแยกศาลาแดง เมื่อเวลาประมาณ 19.20 น. ของวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 โดยได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกยิงด้วยกระสุนจากพลซุ่มยิงมุมสูงเข้าที่ศีรษะท้ายทอยด้านขวาและทะลุท้ายทอยด้านซ้าย กลุ่มคนเสื้อแดงได้รีบนำตัวส่งโรงพยาบาลหัวเฉียว หลังจากนั้นทางญาติจึงตัดสินใจย้ายไปรับการรักษาต่อที่โรงพยาบาลวชิรพยาบาลในกลางดึกของวันเดียวกัน โดยทางแพทย์ผู้ให้การรักษาได้ให้เหตุผลว่าทางวชิรพยาบาลมีอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เพียบพร้อมกว่า อาการของ พล.ต.ขัตติยะ อยู่ในสภาพทรงตัวมาตลอดจนกระทั่งเสียชีวิตด้วยภาวะไตวายเฉียบพลันเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 เวลา 09.20 น. โดยมีกำหนดการพระราชทานเพลิงศพ พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล หรือ เสธ.แดง ที่วัดโสมนัสราชวรวิหาร ในวันที่ 22 มิถุนายน 2553 เวลา 17.00 น.
หนังสือพิมพ์มติชนได้วิเคราะห์ "6 โจทก์" ซึ่งอาจเป็นผู้บงการการลอบสังหาร ได้แก่
นอกเหนือจาก 6 โจทก์ที่น่าจะเป็นมูลเหตุทำให้เสธ.แดงถูกลอบยิงแล้ว ยังมีมูลเหตุอีก ดังนี้นายธาริต เพ็งดิษฐ์ อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ แถลงว่า สำหรับความคืบหน้าในการสอบสวนคดีการเสียชีวิตของพล.ต.ขัตติยะ นั้นเบื้องต้นดีเอสไอพบว่าพล.ต.ขัตติยะ ถูกยิงด้วยกระสุนความเร็วสูง ซึ่งมักใช้กับอาวุธที่ใช้กันในกลุ่มของเจ้าหน้าที่รัฐ และในวันที่เกิดเหตุมีข้อมูลเป็นเอกสารคำสั่งอย่างชัดเจนว่าศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (ศอฉ.) ได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการณ์เข้าดูแลพื้นที่โดยรอบการชุมนุมและบริเวณตึกสูงโดยรอบที่เกิดเหตุทั้งหมด และดีเอสไอมีรายชื่อเจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการณ์ในส่วนของเจ้าหน้าที่ทหารจากกองบัญชาการทหารอากาศ แต่ในส่วนของกองทัพบก กองทัพเรือและตำรวจ ที่ได้ขอความร่วมมือไปแล้วตั้งแต่ปี 2554 แต่ยังใม่ได้รับการแจ้งข้อมูลกลับมา
ในช่วงค่ำ วันที่ 17 มี.ค. 2554 นาย วิเชียร ขาวขำ ส.ส.อุดรธานี พรรคเพื่อไทย อภิปรายว่า ""การตายของพล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล อดีตผู้ทรงคุณวุฒิกองทัพบกนั้น คนบงการสั่งฆ่าไม่ใช่ธรรมดา มันเป็นขบวนการ ตนบอกได้เลยว่าทหารเป็นคนยิง จากหน่วย ฉก. 90 ลพบุรี มือสไนเปอร์ ยศสิบเอก ชื่อ พ. นามสกุล ป. ไปไล่สอบกันได้เลย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการชุมนุม เช่นเรื่องคนชุดดำ การก่อการร้ายนั้น นายสุเทพเป็นคนสร้างสถานการณ์ เพื่อใส่ร้ายคนเสื้อแดง เป็นเงื่อนไขสลายการชุมนุม และรักษาอำนาจตัวเองต่อไป""
แอลบูเคอร์คี (รัฐนิวเม็กซิโก)
แอลบูเคอร์คี (อังกฤษ : Albuquerque) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐนิวเม็กซิโก ตั้งอยู่กึ่งกลางของรัฐ ใกล้กับแม่น้ำริโอแกรนด์ มีประชากร 521,999 ในปี 2008 เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 34 ของสหรัฐอเมริกา และมีอัตราการเจริญเติบโตเป็นอันดับที่ 6
แอลบูเคอร์คีเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยนิวเม็กซิโก, ฐานทัพอากาศเคิร์ตแลนด์, ศูนย์ทดลองแห่งชาติซานเดีย, อนุสาวรีย์แห่งชาติเปโตรกลิปห์ ภูเขาแซนเดียทางทิศตะวันออก และแม่น้ำริโอแกรนด์ไหลจากเหนือลงใต้
รายพระนามและรายนามผู้ได้รับพระราชทาน ว.ภ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์ หรือ ตราวัลลภาภรณ์ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นบำเหน็จในพระองค์ ที่สร้างขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2461 พระราชทานให้แก่ผู้มีหน้าที่อยู่ประจำใกล้ชิดพรองค์ในพระราชสำนัก โดยตั้งใจรับราชการด้วยความจงรักภักดี ซื่อสัตย์สุจริต เป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยพระราชทานให้ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายใน เครื่องราชอิสริยาภรณ์วัลลภาภรณ์จัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติเป็นลำดับที่ 20 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ปัจจุบัน พ้นสมัยพระราชทานแล้ว
ฮิบะกง
ฮิบะกง () หรือ ฮินะกง () ชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่พบในประเทศญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายกึ่งมนุษย์กึ่งลิง ซึ่งเป็นกรณีเดียวกันกับ เยติในเทือกเขาหิมาลัย และบิ๊กฟุตในป่าลึกของสหรัฐอเมริกา
การพบเห็นฮิบะกงครั้งแรก เกิดขึ้นในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 ในพื้นที่ใกล้กับภูเขาฮิบะ ใกล้กับจังหวัดทตโตะริ ในจังหวัดฮิโระชิมะ 3 วันหลังจากการพบเห็นนั้น มีรายงานมีผู้พบเห็นสัตว์ลักษณะคล้ายลิงมีขนยาวเดินผ่านทุ่งนาในชนบทนอกเมืองไซโจ มีประจักษ์พยานพบเห็นทั้งหมดในปีนั้นรวม 12 ราย รวมถึงมีการพบรอยเท้าในหิมะในเดือนธันวาคมอีกด้วย
ต่อมามีการพบเห็นฮิบะกงมากขึ้น ในพื้นที่รอบภูเขาฮิบะ ในช่วงฤดูร้อนระหว่างปี ค.ศ. 1971-1973 เนื่องจากมีการล่าสัตว์เพิ่มมากขึ้น ทำให้สัตว์ป่าทั้งหลายต่างหนีลงมาจากภูเขา ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1974 มีการถ่ายรูปฮิบะกงได้เป็นครั้งแรก เป็นรูปที่มันหลบซ่อนอยู่หลังต้นพลับ ขนาดของรอยเท้าที่วัดได้ยาวประมาณ 20 เซนติเมตร (9 นิ้ว) พบในบริเวณใกล้เคียง
แต่หลังจากปี ค.ศ. 1974 แล้ว การพบเห็นฮิบะกงแทบจะไม่ปรากฏมีอีกเลย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1980 มีการรายงานพบเห็นมันเดินข้ามแม่น้ำซึ่งเป็นพรมแดนใกล้เมืองยะมะโนะ ซึ่งตอนนี้ฮิบะกงเป็นที่รู้จักในชื่อ "ยะมะกง (Yamagon)" มันถูกพบเห็นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1981 ที่ถนนใกล้กับสถานีอนามัย แต่รายงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1982 ที่เมืองมิซูกิ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกราว 30 กิโลเมตร จากเมืองยะมะโนะ แต่ในครั้งนี้ยะมะกงมีลักษณะแปลกไปจากสัตว์ประเภทเดียวกันตัวอื่น ๆ คือ มีรายงานว่ามันถือสิ่งที่ดูคล้ายเป็นเครื่องมือที่ทำจากหินเหมือน ขวาน อีกด้วย
โดยรวมแล้วฮิบะกงมีขนสีน้ำตาล, แดง หรือน้ำตาลดำ ในบางรายงานระบุมีขนสีขาวบนแขนหรือหน้าอกด้วย มีกลิ่นตัวเหม็น ใบหน้าปกคลุมด้วยขน มีจมูกเชิด และแววตาแลดูฉลาด ลักษณะใบหน้าบางครั้งระบุว่าค่อนข้างยาวแต่แบนและยื่นออกมามากกว่ามนุษย์ ส่วนศีรษะรายงานส่วนใหญ่มักบอกตรงกันว่า มีขนาดใหญ่และเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมหัวกลับ
ฮิบะกงมีรูปร่างเล็กกว่าบิ๊กฟุตหรือซาสควอซท์ ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเฉลี่ยแล้วฮิบะกงมีความสูงประมาณ 5 ฟุต และหนักประมาณ 180 ปอนด์ แต่ฮิบะกงมีความคล้ายกับลิงไม่มีหางมากกว่าซาสควอทซ์ โดยฮิบะกงถูกอธิบายว่า มีลักษณะเหมือนกอริลลา และมักจะเคลื่อนย้ายที่อยู่บ่อยๆ
ดาบิด ซิลบา
ดาบิด โฆซูเอ ฆิเมเนซ ซิลบา () เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1986 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
ซิลบาเป็นนักเตะที่มีความสามารถในการครอบครองบอล ไปยิงประตูหรือแอสซิสต์ให้เพื่อนได้อย่างไม่ยากเย็น และยังมีความสามารถในการเล่นทั้งตำแหน่งปีก และในบางครั้งก็รับตำแหน่งกองหน้าต่ำ (supporting striker)
เปียโนโซนาตาหมายเลข 8 (เบทโฮเฟิน)
เปียโนโซนาตาหมายเลข 8 ในบันไดเสียง ซี ไมเนอร์ (Piano Sonata No. 8 in C minor, Op. 13) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ โซนาตาพาเทติก (Sonata Pathétique) แต่งขึ้นเมื่อเบทโฮเฟินอายุ 27 ปี เมื่อ ค.ศ. 1798 และเผยแพร่ในปีถัดมา เบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับเจ้าชายคาร์ล ฟ็อน ลิชน็อฟสกี ที่เป็นเพื่อนสนิท
โซนาตาชิ้นนี้มีความยาวทั้งสิ้นประมาณ 19 นาที แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่
โซนาตาพาเทติกเป็นผลงานชิ้นแรก ๆ ของเบทโฮเฟินที่ได้รับความนิยม โดยเฉพาะท่วงทำนองจากมูฟเมนต์ที่สอง อาดาโจ ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก
พระประยุทธชลธี (แป๊ะ วีราสา)
พระประยุทธชลธี หรือ นาวาโท พระประยุทธชลธี ราชนาวี มีชื่อจริงว่า แป๊ะ วีราสา เป็นชาวไทยเชื้อสายมอญ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการและจังหวัดตราด และเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร ในสมัยนายควง อภัยวงศ์
พระประยุทธชลธีนั้นเดิมมีชื่อว่า “แป๊ะ” เนื่องมาจากเป็นชาวมอญที่มีผิวขาวคล้ายชาวจีนเป็นบุตรชายของนาย อาจ กับนาง พูน เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2436 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนนายเรือ เข้าประจำการกองทัพเรือ ทางกองทัพส่งไปศึกษาเครื่องรับส่งวิทยุ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ประเทศไทยได้สั่งเครื่องวิทยุมาจากเยอรมัน นำมาติดตั้งที่กรุงเทพมหานคร สงขลา และในเรืออีกสามลำ เพื่อใช้ในการสื่อสารในกองทัพเรือ ภายหลังจากติดตั้งเรียบร้อยแล้ว ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนายสถานีวิทยุทหารเรือกรุงเทพคนแรก
พ.ศ. 2476 ดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยเสนาธิการทหารเรือ เป็นตำแหน่งสุดท้ายทางทหารเรือ
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่6 เสด็จประพาสเลียบมณฑลปักษ์ใต้ ในปี พ.ศ. 2458 ทรงประทับแรมที่สถานีวิทยุโทรเลขทหารเรือ จังหวัดสงขลา เพื่อทอดพระเนตรการซ้อมรบเสือป่าบริเวณนั้น ร.ท.แป๊ะ(ยศในขณะนั้น)เข้าขอรับพระราชทานนามสกุล ได้รับพระราขทานนามสกุลว่า "วีราสา" โดยเขียนเป็นตัวโรมันว่า Virasa
หลังจากรับราชการในกองทัพเรือ ท่านได้ถูกย้ายสังกัดไปกระทรวงมหาดไทย รับการแต่งตั้งไปเป็นผู้ว่าราชการหรือในสมัยนั้นเรียกว่าข้าหลวง ประจำจังหวัดตราดและสมุทรปราการ
ขณะที่เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ ท่านได้เป็นผู้ตั้งชื่อโรงเรียนวิสุทธิกษัตรี ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสตรีโรงเรียนแรกในจังหวัดสมุทรปราการ
พระประยุทธชลธีมีภรรยาทั้งหมด 4 ท่าน มีบุตร-ธิดาทั้งหมดรวม 11 ท่านดังนี้
เกิดแต่คุณ ขลิบ 1 ท่าน
เกิดแต่คุณ พริ้ง 1 ท่าน
เกิดแต่คุณ อนันต์ วีราสา (โรหิตรัตนะ) 4 ท่าน
เกิดแต่คุณ บัวบุญเกิด วีราสา (จารุจินดา) 5 ท่าน
มีการตราพระราชบัญญัติพรรคการเมือง 2498 ขึ้นเพื่อให้มีการจัดตั้งพรรคการเมืองแข่งขันกัน พรรคการเมืองสำคัญๆ เช่น พรรคเสรีมนังคศิลา พรรคประชาธิปัตย์ พรรคเศรษฐกร พรรคเสรีประชาธิปไตย พรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค พรรคชาตินิยม ฯลฯ 
พ.ศ. 2499 พ.ต.หลวงสรสิทธิ นักการเมือง นายทะเบียนพรรคประชาธิปัตย์ได้มาชวนเป็นสมาชิกของพรรค จากนั้น เมื่อรัฐบาลได้จัดการเลือกตั้ง ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ท่านได้รับเลือกให้ลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดพระนคร การเลือกตั้งครั้งนี้ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกด้วย
ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในกรุงเทพฯ จำนวน 9 ที่นั่ง นั้น
พรรคเสรีมนังคศิลา ประสบชัยชนะ 7 ที่นั่ง คือ ส่วนพรรคประชาธิปัตย์ได้ 2 ที่นั่ง คือ เมื่ออายุมากขึ้น ท่านได้สนใจ รวบรวมและศึกษา เกี่ยวกับคุณประโยชน์ของอาหารในทางยา
ในบั้นปลายชีวิตท่านได้อาศัยที่กรุงเทพย่านซอยองครักษ์ บางกระบือ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2524 ด้วยโรคหัวใจ ในวัย 88 ปี
 เหรียญราชรุจิ
จักรวรรดิไม่เป็นทางการ
จักรวรรดิไม่เป็นทางการ อธิบายถึงเขตอิทธิพลซึ่งจักรวรรดิแห่งหนึ่ง ๆ อาจพัฒนาจนกระทั่งกลายมาเป็นระดับของิทธิพลหนือภูมิภาคหรือประเทศ ซึ่งไม่ใช่อาณานิคมของจักรวรรดิแห่งนั้นอย่างเป็นทางการ เนื่องจากผลของการขยายตัวทางการค้า ทางยุทธศาสตร์หรือผลประโยชน์ทางการทหารของจักรวรรดิ
คำดังกล่าวมักจะใช้หมายถึงจักรวรรดิอังกฤษ โดยหมายถึงการขยายขอบเขตความสนใจของอังกฤษไปยังภูมิภาคและชาติซึ่งไม่ใช่ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่อาณานิคมและไม่ได้ปกครองโดยอังกฤษโดยตรง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดของจักรวรรดิไม่เป็นทางการอังกฤษ ได้แก่ จีน ซึ่งเป็นชาติคู่ค้าที่สำคัญของอังกฤษด้วยความไม่เต็มใจ และแอฟริกาใต้ ที่ซึ่งเป็นภูมิภาคที่สำคัญของผลประโยชน์ทางพาณิชย์และการลงทุนของอังกฤษ
เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 (เบทโฮเฟิน)
เปียโนโซนาตาหมายเลข 14 ในบันไดเสียง ซี ชาร์ป ไมเนอร์ (Piano Sonata No. 14 in C # minor, Op. 27 No. 2) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน หรือ Quasi una fantasia หรือรู้จักกันในชื่อ มูนไลต์โซนาตา (; ) เป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1801 กล่าวกันว่าเบทโฮเฟินอุทิศผลงานชิ้นนี้ให้แก่เคาน์เตสจูลีเยตตา กวิชชาร์ดี (Giulietta Guicciardi) เป็นหญิงสาววัย 17 ปี ที่เป็นลูกศิษย์ และเบทโฮเฟินหลงรัก
โซนาตาชิ้นนี้ได้ชื่อว่า "มูนไลต์โซนาตา" จากคำบรรยายของลูทวิช เร็ลชตาพ นักวิจารณ์ดนตรีชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1832 ว่ามูฟเมนต์ที่หนึ่งของโซนาตาชิ้นนี้ มีท่วงทำนองเปรียบได้กับแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเหนือทะเลสาบลูเซิร์นในเวลากลางคืน
มูนไลต์โซนาตา แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่
งานชิ้นนี้เป็นโซนาตาที่ได้รับความนิยมที่สุดชิ้นหนึ่งของเบทโฮเฟิน
บลูเบอร์รี่ อาร์-สยาม
บลูเบอร์รี่ () กลุ่มศิลปินลูกทุ่งหญิงชาวไทย จากค่ายอาร์ สยาม ในเครือ อาร์เอส ประกอบด้วย ออม-เพลินศิลป์ เกตุแก้ว หนูเล็ก-เบญจวรรณ โภคทรัพย์ โดยเปิดตัวในเพลง "ชิมิ" โดยมีแนวดนตรีลูกทุ่งกึ่งป็อป มีความทันสมัยมากขึ้น ทำได้รับความนิยม ด้วยกระแสเพลง"ชิมิ" ทำให้วงบลูเบอร์รี่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไปอย่างง่ายดาย ต่อมาได้ปล่อยซิงเกิลที่สองออกมาคือเพลง "มีเวลาโทรมาด้วยเหรอ" ซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีเหมือนเพลงชิมิ ซึ่งทำให้เพลงนี้เคยมียอดดาวน์โหลดเป็นอันดับที่ 1 ของช่องสบายดี ทีวี หลายสัปดาห์ติดต่อกัน อีกไม่นานก็ปล่อยซิงเกิลที่สามอกกมา คือ เพลง "เจ้าที่แรง"และต่อมาได้ออกอัลบั้มชื่อ ชิมิ ชิมิ
โดยทั้งสองสาวบลูเบอร์รี่ได้เดินเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งโดย การประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์(หนูเล็ก และ ออม) ของค่ายอาร์ สยาม โดยทั้งสองคนได้ออกอัลบั้มรวมกับผู้เข้าประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์โดยทั้งสองสาว ชอบเพลงแนวเดียวกัน และได้มีโอกาสทำกิจกรรมร่วมกัน ทางค่ายอาร์ สยาม จึงจับมารวมตัวกันในชื่อ "บลูเบอร์รี่"
โดยที่มาของชื่อวงบลูเบอร์รี่คือ " ด้วยความที่พวกเราเป็นวัยสดใส น่ารัก พอดีว่าเพลงของพวกเราจะเป็นแนวแดนซ์ เลยมาผสมกันจนพี่ที่อาร์สยามมองว่า น้องๆ น่าจะเปรี้ยว น่ารัก ซ่านิดหวานหน่อย เลยตั้งชื่อว่า บลูเบอร์รี่
บลูเบอร์รี่ อาร์สยาม สมาชิกวง 2 คน (หนูเล็ก,ออม) สองสาวลูกทุ่งปีอบไทยลูกทุ่งคู่ดูโอ้
1.เจ้าที่แรง
2.คบไว้แก้เหงา
3.ชิมิ
4.ไม่รู้จึงอยู่ เมื่อรู้จึงไป
5.ขอดีดีอย่าวิ่งราว
6.มีเวลาโทรมาด้วยเหรอ
7.จุงเบย จุงเบย
8.ปรี๊ด...เลยค่ะ
9.โทรจิก
10.หายโมโหฉันโทรกลับเอง
11.สักพักค่อยไป
12.เลี้ยงไม่เชื่อง (เปลืองหญ้าอ่อน)
13.สินสอดโรลแบ็ค
14.ติดประชุม
15.เหงาตอนเขาไม่อยู่
16.เจ้าของเบอร์ชอบเธอนะ
17.มือที่สาม (ด้วยความตั้งใจ)
18.รักเธอแต่เลือกเขา
19.หล่อพอดีคำ
20.บลูเบอร์รี่ (ผลไม้ในใจแฟน)
21.กิ๊กห้ามกั๊ก
22.อยู่ห้องคนเดียว
23.สงสัยอยากได้แฟน
24.ขอดีดีอย่าวิ่งราว
ษรฉัตร สหัชธนชัย
ษรฉัตร สหัชธนชัย ชื่อเดิม : พรนภา เทพทินกร (ชื่อเล่น สุ่ย) เริ่มเข้าสู่วงการด้วยการประกวดนางสาวไทย ปี 2535 เข้ารอบ 10 คนสุดท้าย ต่อมาประกวดมิสไทยแลนด์อินเตอร์เนชั่นแนล ได้เป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามนานาชาติ ปี 1992 ที่ญี่ปุ่น ต่อมาปี 2536 เข้าประกวดมิสไทยแลนด์เวิลด์ และได้ตำแหน่งรองอันดับ 4 ไปครอง จากนั้นเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวด มิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนล ปี 1994 ณ ประเทศฮ่องกง และได้เป็นมิสไชนิสอินเตอร์เนชั่นแนลสัญชาติไทยคนแรกในประวัติศาสตร์ ก่อนที่จะมีผลงานด้านละครออกมาหลายเรื่อง เธอมีชื่อเสียงอีกครั้งจากการออกพ็อกเก๊ตบุ๊ค “รักรสแซ่บ” ปัจจุบันมีผลงานทั้งพิธีกรและละครให้ติดตามกันอย่างต่อเนื่อง ล่าสุด ละครที่เพิ่งจบไปคือ เรื่องเงารักลวงใจ...เธอแต่งงานกับ คุณ บูรพากรณ์ มุสิกสินธร หนุ่มนอกวงการและเพิ่งคลอดลูกคนแรกเป็นบุตรชายเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556
พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1
ยโศวรรมันที่ 1 เอกสารไทยบางทีว่า ยโศวรมันที่ 1 ( "ยโสวรฺมันที ๑"; ) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร เสวยราชย์ในระหว่าง ค.ศ. 889–910
พระนาม "ยโศวรรมัน" แปลว่า ผู้มียศเป็นเกราะ มาจากคำสันสกฤต "ยศ" แปลว่า ยศ + "วรฺมัน" แปลว่า ผู้มีเกราะ
พระองค์ทรงได้รับสมัญญาว่า "เสด็จขี้เรื้อน" (ស្តេចគម្លង់ "สฺเตจคมฺลง̍"; Leper King) เพราะเชื่อกันว่า ประชวรด้วยโรคนี้
พระองค์ทรงได้รับพระนามหลังสวรรคตว่า "บรมศิวโลก" (បរមឝិវលោក) เพราะทรงนับถือพระศิวะ
ยโศวรรมันที่ 1 เป็นพระโอรสของอินทรวรรมันที่ 1 พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร กับอินทรเทวี (ឥន្ទ្រទេវី "อินฺทฺรเทวี") ผู้เป็นพระชายา
ยโศวรรมันที่ 1 เป็นศิษย์ของพราหมณ์วามศิวา (Vamasiva) นักบวชลัทธิเทวราชา ซึ่งเป็นศิษย์ของศิวโสมา (Sivasoma) ผู้มีความสัมพันธ์กับอาทิ ศังกระ (आदि शङ्करः "Ādi Śaṅkaraḥ") ปรัชญาเมธีฮินดู
เมื่อพระบิดาเสด็จสวรรคาลัย ยโศวรรมันที่ 1 กับพระเชษฐาหรือพระอนุชา ทรงรบกันชิงบัลลังก์ รบรากันทั้งทางบกและทางน้ำในทะเลสาบเขมร (ទន្លេសាប "ทนฺเลสาบ") สงครามยุติด้วยชัยชนะของยโศวรรมันที่ 1 แต่เพราะพระบิดาเคยรับสั่งห้ามยโศวรรมันที่ 1 สืบราชสมบัติ ตามที่ปรากฏในจารึกหลายหลัก ยโศวรรมันที่ 1 จึงทรงเลี่ยงการอ้างสิทธิทางพระบิดาซึ่งเป็นเชื้อสายพระเจ้าชัยวรรมันที่ 1 ผู้สถาปนาพระนคร ไปอ้างสิทธิทางพระมารดาซึ่งเป็นเชื้อสายบูรพกษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนันและอาณาจักรเจนละแทน
เมื่อเสวยราชย์แล้ว ยโศวรรมันที่ 1 ทรงยกทัพไปตีอาณาจักรจามปา ตามความในจารึกที่บันทายฉมาร์ (បន្ទាយឆ្មារ "บนฺทายฉฺมาร")
ช่วงปีแรก ๆ แห่งรัชกาล พระองค์ทรงสร้างอาศรมราว 100 แห่งทั่วแว่นแคว้น เพื่อเป็นที่พักกลางทางสำหรับนักบวชและราชวงศ์ ครั้น ค.ศ. 893 พระองค์ทรงเริ่มให้สร้างฝายเรียก "อินทรตฎาก" (ឥន្ទ្រតដាក "อินฺทฺรตฎาก") ตามพระดำริของพระบิดา ที่กลางฝาย (ซึ่งปัจจุบันแห้งเหือดสิ้นแล้ว) ทรงให้สร้างวัดชื่อ ปราสาทลอเลย (ប្រាសាទលលៃ)
ต่อมา พระองค์ทรงให้ย้ายพระนครจากหริหราลัย (ហរិហរាល័យ) ไปยังยโศธรปุระ (យសោធរបុរៈ "ยโสธรบุระ̤") ที่ซึ่งภายหลังมีโบราณสถานสำคัญจัดตั้งขึ้นมากมาย เช่น นครวัด นักประวัติศาสตร์คาดว่า เหตุที่ทรงให้ย้ายพระนครนั้น เป็นเพราะพระนครเดิมแออัดไปด้วยศาสนสถานที่กษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ ทรงสร้างไว้ ด้วยตามประเพณีแล้ว แต่ละพระองค์ทรงจำต้องมีที่ประทับหลังสิ้นพระชนม์เป็นของพระองค์เอง อีกสาเหตุอาจเป็นเพราะพระนครแห่งใหม่อยู่ใกล้แม่น้ำเสียมเรียบ ทั้งอยู่กลางทางไปพนมกุเลน (ភ្នំគូលេន "ภฺนํคูเลน"; "ภูเขาลิ้นจี่") และทะเลสาบเขมร จะได้มีแหล่งน้ำถึงสองแห่ง
ยโศธรปุระมีศูนย์กลางอยู่ที่พนมบาแคง (ភ្នំបាខែង "ภฺนํบาแขง") และมีเส้นทางเชื่อมไปยังพระนครเดิม เมื่อทรงตั้งพระนครใหม่แล้ว ทรงให้ขุดฝายขนาดใหญ่ชื่อ "ยโศธรตฎาก" (យឝោធរតដាក) หรือชื่อปัจจุบัน คือ "บารายตะวันออก" (បារាយណ៍ខាងកើត "บารายณ์ขางเกีต")
เพราะฉะนั้น ปราสาทลอเลย พนมบาแคง และบารายตะวันตก จึงเป็นอนุสรณ์แห่งกษัตริย์พระองค์นี้
ในรัชสมัยยโศวรรมันที่ 1 ยังมีการสร้างปราสาทที่สำคัญอีกสองแห่งที่ยโศธรปุระ คือ พนมโกรม (ភ្នំក្រោម "ภฺนํโกฺรม") กับพนมบูก (ភ្នំបូក "ภฺนํบูก")
ยโศวรรมันที่ 1 เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 910
พระชายาพระองค์หนึ่งของยโศวรรมันที่ 1 เป็นพระพี่นางหรือพระน้องนางของชัยวรรมันที่ 4 พระมหากษัตริย์เขมร พระชายาพระองค์นี้มีพระโอรสสองพระองค์กับยโศวรรมันที่ 1 คือ อีสานวรรมันที่ 2 และหรรษวรรมันที่ 1
ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์
ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ (; ) เป็นชิ้นงานดนตรีจากช่วงต้นขององก์ที่สาม จากอุปรากรเรื่อง "Die Walküre" (The Valkyrie) อุปรากรเรื่องที่สองในชุด "แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน" ปกรณัมชุดของริชชาร์ท วากเนอร์
วากเนอร์เริ่มแต่งทำนองท่อนนี้ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1851 ฉบับร่างแต่งแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1854 แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อราว ค.ศ. 1856 ใช้บรรเลงประกอบอุปรากรช่วงที่เหล่าวาลคิรีสี่ตัวบินรวมกลุ่มกันเป็นฝูง ผลงานชิ้นนี้เป็นชิ้นหนึ่งของวากเนอร์ที่ได้รับความนิยมที่สุด
ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์ของอุปรากร Die Walküre เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ที่ National Theatre Munich มิวนิก ต่อมาวากเนอร์ได้รับคำร้องขอให้นำไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ แยกออกมาบรรเลงต่างหาก แต่วากเนอร์กลับไม่ยินดีให้มีการแสดงดังกล่าว ทั้งยังเขียนจดหมายไปตำหนิสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายชีตมิวสิก เฉพาะท่อนไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ที่เมืองไลพ์ซิจ ในเวลาต่อมาเขากลับเปลี่ยนใจยอมให้มีการแสดงเฉพาะท่อนนี้ เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ในการแสดงที่ลอนดอน ซึ่งเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง ได้มีการบรรเลงไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ซ้ำในช่วงอองคอร์
ไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพันรถถังเยอรมนี ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ "เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น" ในปี ค.ศ. 1915 และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ "อะโพคาลิปส์นาว" ในปี ค.ศ. 1979
สุริยุปราคา 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
สุริยุปราคาเต็มดวง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
1812 โอเวอร์เชอร์
The Year 1812, Festival Overture in E flat major, Op. 49 (, , Festival Overture "The Year 1812") เป็นที่รู้จักกันในชื่อ 1812 โอเวอร์เชอร์ () เป็นโอเวอร์เชอร์ที่แต่งโดยปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ในปี ค.ศ. 1880 เพื่อรำลึกถึงวีรกรรมของทหารรัสเซียในการป้องกันมอสโกจากการรุกรานของกองทัพฝรั่งเศส นำโดยนโปเลียน โบนาปาร์ต โดยเฉพาะในยุทธการโบโรดิโน เป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานรัสเซียของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1812
โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้ออกแสดงครั้งแรกที่มหาวิหารคริสต์แห่งซาเวียร์ เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1882 เป็นที่ชื่นชมในการแสดงประกอบฉากอันน่าตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะการแสดงการยิงปืนใหญ่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1891 ถูกนำไปแสดงในสหรัฐอเมริกา ก็ได้รับความนิยม เนื่องจากปี ค.ศ. 1812 ก็สอดคล้องกับการรบระหว่างสหรัฐอเมริกากับจักรวรรดิอังกฤษ (ค.ศ. 1812-1815) โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้จึงนิยมนำไปบรรเลงในวันชาติสหรัฐอเมริกา วันที่ 4 กรกฎาคมของทุกปี
เดอะดรัมส์
เดอะดรัมส์ () เป็นวงดนตรีอเมริกันจากบรู๊กลิน นิวยอร์ก ที่มีสมาชิกจากวงที่อยู่ได้ไม่ได้ไม่นานที่ชื่อ เอลก์แลนด์ (หรือชื่อ โกตเอกซ์พลอชัน) ปัจจุบันวงอยู่ภายใต้สังกัด โมชิโมชิ/ไอแลนด์ (สหราชอาณาจักร), ป็อปเฟรนซี (ออสเตรเลีย) และดาวน์ทาวน์ (สหรัฐอเมริกา)
เจสัน เดอรูโล
เจสัน เดอรูโล () เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1989 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักแสดงและนักเต้น หลังจากที่เขาทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับหลายศิลปินและเขียนเพลงให้ของค่ายแคชมันนีย์ ให้กับผู้ร่วมก่อตั้งค่ายอย่าง เบิร์ดแมน, เจ้าของค่ายยังมันนีเอนเตอร์เทนเมนต์ อย่าง ลิลเวย์น และแร็ปเปอร์ ดิดดี้ เดอรูโลก็ได้เซ็นสัญญากับคายเล็กๆ ที่ชื่อเบลูกาไฮส์ จากนั้นค่ายนี้ก็กลางเป็นส่วนหนึ่งของวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป เดอรูโลออกซิงเกิ้ลแรกของเขาที่ชื่อ "Whatcha Say" ในเดือนพฤษภาคม 2009 ถือเป็นดิจิตอลซิงเกิ้ลฮิต มียอดดาวน์โหลด 5 ล้านครั้ง ทำให้ได้รับแผ่นเสียงทองคำขาว จาก RIAA และติดอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกาและนิวซีแลนด์ เดอรูโลกออกซิงเกิ้ลที่ 2 ที่ชื่อ "In My Head" ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 และออกอัลบั้มเปิดตัวของเขาที่ชื่อ "Jason Derülo" ในปี 2010
ลัมโบร์กีนี มูร์เซียลาโก
ลัมโบร์กีนี เมอร์ซีเอลาโก (; ในภาษาสเปนแปลว่า "ค้างคาว") เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสี่ล้อ (AWD) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทลัมโบร์กีนีจากอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 2001 - 2010 เมอร์ซีเอลาโก นับรุ่นต่อจาก ไดอะโบล ซึ่งได้ยุติสารการผลิตไปเมื่อปี ค.ศ. 2001 มูร์เซียลาโก ได้เปิดตัวคันแรกในรูปแบบคูเป เมื่อปี ค.ศ. 2001 ซึ่งถือเป็นแบบใหม่ล่าสุดในรอบ 11 ปีของ บริษัทลัมโบร์กีนี และเช่นกัน มูร์เซียลาโก ถือเป็นรุ่นที่เกิดขึ้นภายใต้แบรนด์การค้าใหม่ของเอาดี้ เอจี ในเครือโฟล์คสวาเกนกรุ๊ป ของเยอรมัน โดยมีบริษัทลัมโบร์กีนี เป็นบริษัทลูกอีกที
โฉมโรสเตอร์ ได้เปิดตัวในปี 2004 โดยใช้ชื่อว่า LP 640 coupé and roadster และจำกัดจำนวน limited edition LP 650–4 Roadster โฉมสุดท้ายของมูร์เซียลาโก คือ LP 670–4 SuperVeloce (SV) ซึ่งเป็นโฉมแต่งภายนอก ภายในพิเศษ ซึ่งจำกัดเพียง 350 คันทั่วโลก จึงถือเป็นโฉมที่ราคาสูงที่สุดของทุกโฉมในรุ่นมูร์เซียลาโก
มูร์เซียลาโก ใช้เครื่องยนต์ 12 สูบ ระบบ V12 ซึ่งถือเป็นการนำเครื่องยนตร์ V12 ของลัมโบร์กีนีขนาด 6.5 ลิตร มาใช้เป็นครั้งสุดท้าย นอกจากนี้รถยังมีความโดเด่นที่มีการใช้ประตูแบบ "ลัมโบร์ดอร์" รถได้รับการออกแบบโดย ลุก ดังเคอร์เวิร์ค (Luc Donckerwolke) นักออกแบบรถชาวเบลเยียม ที่ได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการออกแบบของค่ายลัมโบร์กินีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 ถึง ค.ศ. 2005 นับตั้งแต่เปิดสายการผลิตของมูร์เซียลาโก ในปี ค.ศ. 2001 จนถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ได้มีการผลิตรถรุ่นนี้ออกมาทั้งหมดแล้ว 4,099 คัน นับเป็นอีกหนึ่งรุ่นที่ประสบความสำเร็จในด้านยอดขาย จนมีการนำไปพัฒนาต่อเป็นรุ่นต่อไปคือ ลัมโบร์กีนี อะเวนตาโดร์ ซึ่งได้เปิดตัวในงานเจนีวามอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2011
แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก
แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก: เอปิซอดเดอลาวีดูว์นาร์ติสต์...อ็องแซ็งก์ปาร์ตี () หรือมักเรียกชื่อสั้น ๆ ว่า แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก () เป็นโปรแกรมซิมโฟนีที่แต่งโดยแอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ คีตกวีคนสำคัญของฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1830 ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นสำคัญในช่วงต้นของยุคโรแมนติก ซิมโฟนีชุดนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์ที่ Conservatoire de Paris กรุงปารีส เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1830 แบร์ลีโยซได้ปรับปรุงผลงานชิ้นนี้เรื่อยมา ตั้งแต่ปี 1831 ถึง 1845
แซ็งฟอนีฟ็องตัสติกเล่าเรื่องราวของศิลปินคนหนึ่งที่มากด้วยพรสวรรค์และจินตนาการ แต่ไม่สมหวังเรื่องความรัก จึงเกิดอาการหดหู่และหันไปสูบฝิ่น จนเกิดอาการประสาทหลอน จินตนาการไปว่าเขาบันดาลโทสะสังหารเธอ ถูกลงโทษประหารชีวิตโดยการแขวนคอ และในงานศพของตัวเอง ได้มีการเต้นรำอย่างบ้าคลั่งโดยเหล่าวิญญาณที่ขึ้นมาจากนรก ณ ที่นั้นเขาได้พบกับหญิงผู้เป็นที่รักอีกครั้งหนึ่ง
แบร์ลีโยซแต่งซิมโฟนีชุดนี้เพื่อบรรยายความรู้สึกส่วนตัวที่มีต่อแฮร์เรียต สมิทสัน นักแสดงหญิงชาวไอริชที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ขณะนั้นเธอรับบทเป็นโอฟีเลียในเรื่องแฮมเลต จากผลงานของเชกสเปียร์ซึ่งแบร์ลีโยซได้ชมการแสดงเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1827 เขาส่งจดหมายรักถึงเธอเป็นจำนวนมาก แต่เธอไม่เคยตอบกลับ เนื่องจากคิดว่าเป็นเพียงการเกี้ยวพาราสี ครั้งหนึ่งเขาตัดสินใจไปรอพบเธอหลังเวทีแสดงเพื่อสารภาพรักด้วยตัวเอง กลับไปพบแฮร์เรียตกำลังซ้อมบทรักกับนักแสดงอื่นอยู่ ด้วยความเข้าใจผิด แบร์ลีโยซจึงจากไปด้วยความผิดหวัง และระบายอารมณ์สะเทือนใจด้วยการแต่งซิมโฟนีบทนี้ขึ้นมา
แฮร์เรียตไม่ได้ชมแซ็งฟอนีฟ็องตีสติกตั้งแต่รอบแรก เนื่องจากต้องย้ายไปแสดงที่อื่น เธอได้ชมการแสดงที่แบร์ลีโยซร่วมบรรเลงในสองปีต่อมา และรับรู้ถึงสารแบร์ลีโยซตั้งใจส่งให้ หลังการแสดงแบร์ลีโยซได้พบกับแฮร์เรียตและขอแต่งงานกับเธอ ทั้งคู่แต่งงานเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1833 ก่อนจะแยกทางกันหลังจากแต่งงานได้ 9 ปี
ซิมโฟนีชุดนี้แบ่งออกเป็น 5 ท่อน ซึ่งแตกต่างจากแบบแผนของซิมโฟนีอื่น ๆ ที่นิยมแบ่งเป็น 4 ท่อน ได้แก่
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน (พ.ศ. 2449 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538) เจ้านายฝ่ายเหนือ ราชบุตรองค์โตใน เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์สุดท้าย กับแม่เจ้าขานแก้วขจรศักดิ์
เจ้าพงศ์ธาดา เป็นผู้เป็นพุทธบริษัท ทำนุบำรุงพรพพุทธศาสนาตลอด และสอนให้บุตรทุกคนประพฤติดี ปฏิบัติชอบ เมื่อครั้งไปรับราชการที่จังหวัดนครปฐม
เจ้าพงศ์ธาดา มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 ท่าน คือ เจ้าลำเจียก ณ ลำพูน เจ้าวรรณรา ณ ลำพูน เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน และเจ้ารัทธาธร ณ ลำพูน และมีน้องต่างมาดา จำนวน 4 คน คือ เจ้าประกายคำ ณ ลำพูน เจ้าสุริยา ณ ลำพูน เจ้าวรทัศน์ ณ ลำพูน และเจ้าพัฒนา ณ ลำพูน
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน เข้าศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวงเชียงใหม่ และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (รุ่น 91) ซึ่งต่อมาเจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ได้ร่วมในการจัดทำเพลงโรงเรียนสวนกุหลาบ ร่วมกับศิษย์เก่าสวนกุหลาบ อาทิ กิตติคุณ เชียรสงค์ กีรติ พรหมสาขา ณ สกลนคร ฯลฯ นอกจากนั้นแล้วเจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ยังเคยได้เข้ารับการศึกษาเนติบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ ในระหว่างปี พ.ศ. 2463 - พ.ศ. 2474
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน รับราชการเป็นข้าราชการฝ่ายอัยการ เคยดำรงตำแหน่งอัยการจังหวัดพิจิตร จังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดนครปฐม (ในระหว่างปี พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2487) และจังหวัดสงขลา
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน สมรสกับท่านหญิงจิตรจง ณ ลำพูน(จักรพันธุ์) พระธิดา ในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเสรฐวงศ์วราวัตร กรมหมื่นอนุพงษ์จักรพรรดิ์ (มีบุตร 2 ธิดา 3)
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ได้เข้าร่วมในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ในฐานะผู้สืบสกุลเจ้าผู้ครองนครลำพูน (เจ้าเมืองประเทศราช)
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ถึงแก่พิราลัยเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน ในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ณ สุสานบ้านหลวย อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
บาโยเน็ตตา
บาโยเนตต้า หรือ "'เบโยเนตต้า"' (, ) เป็นวิดีโอเกมแนวแอกชันที่สร้างโดย แพลตตินัมเกมส์ (Platinum Games) ของฮิเดะกิ คะมิยะ ผู้สร้างเกม เดวิลเมย์คราย โดยมีเซก้าเป็นผู้จัดจำหน่าย วางจำหน่ายในระบบเพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360
นานมาแล้ว มีเผ่าพันธุ์ชาวยุโรปสองกลุ่ม คือ แม่มดอัมบรา (Umbra Witch) ผู้พำนักแห่งความมืด และปราชญ์ลูเมน (Lumen Sage) ผู้ควบคุมแสงสว่าง คอยเฝ้าสังเกตความเป็นไปผ่านช่วงเวลาต่างๆ และคอยรักษาสมดุลในพลังของแต่ละฝ่ายไปพร้อมกัน อย่างไรก็ตาม
วันหนึ่ง สมดุลนั้นก็ถูกทำลาย เป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดสงครามครั้งใหญ่ขี้นบนโลก จากนั้น เผ่าอัมบราก็ถูกลบหายไป เหลือเพียงแค่บาโยเนตต้า ผู้หลับใหลโดยสมบูรณ์ อยู่ใต้ก้นบึ้งอันมืดมิดและเหน็บหนาวของทะเลสาบเท่านั้น ที่สามารถหลบมาจากการต่อสู้ครั้งนั้นมาได้ ห้าร้อยปีผ่านพ้น
เธอตื่นขึ้นมา และพบว่าตนเองได้สูญเสียความทรงจำ โดยที่มีเพียงสิ่งเดียวที่จำได้คือ "เธอเป็นแม่มด" ...เพื่อจะคืนความทรงจำที่เลือนหาย บาโยเนตต้าจึงจำเป็นต้องเข้าร่วมในสงครามการต่อสู้ครั้งใหม่ ของแสงสว่างและความมืดอีกครั้ง...
ตัวเกมอิงเรื่องจากความเชื่อของชาวคริสเตียนผสมกับวัฒนธรรมยุโรป ตัวอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือชื่อบอสรองของเกมที่ตั้งชื่อตามคุณธรรมพื้นฐานสี่ประการของคริสเตียน ได้แก่ Iustitia (ความยุติธรรม) Fortitudo (ความอดทน) Sapienta (ความรอบคอบ) และ Temperantia (ความพอประมาณ)
ในเกมจะแบ่งออกเป็น 18 ตอน (Chapter) (ปฐมบท ตอนปกติ 16 ตอน และปัจฉิมบท) การต่อสู้ในแต่ละองก์จะแบ่งออกเป็นบท (Verse) โดยในการต่อสู้ตัวเอกสามารถใช้อาวุธที่มีหลากหลาย ทั้งอาวุธของตนเอง อาวุธของศัตรู หรือของสำคัญที่สามารถเปิดทางสู่พื้นที่ถัดไปก็ใช้เป็นอาวุธได้ นอกจากนี้ยังมีเวลามนต์ (Witch Time) เป็นระบบสำคัญในเกมนี้ ตัวเอกสามารถควบคุมเวลาให้ช้าลง ช่วยในสถานการณ์คับขันได้
การโจมตีมอนสเตอร์ปกตินั้นจะมีสิ่งพิเศษที่เรียกว่า การลงทัณฑ์ (Torture Attack) โดยการกดปุ่มตามที่ขึ้นระหว่างการต่อสู้ ตัวเอกก็สามารถใช้การลงทัณฑ์วิธีต่างๆ เช่น กิโยติน ม้าไม้ ช่วยกำจัดศัตรูได้ โดยวิธีการทรมานจะแตกต่างตามเทวดาแต่ละตัว นอกจากนี้ ในการต่อสู้กับบอสใหญ่แต่ละองก์ เมื่อพลังชีวิตของบอสใกล้หมด บาโยเนตต้าก็สามารถใช้ท่าสุดยอด (Climax) ที่เป็นการสร้างอสูรจากเส้นผมของเธอ เพื่อกำจัดศัตรูปิดท้าย
ด้วยตัวเกมมีฉากการฆ่าเทพและเทวดาซึ่งมีความรุนแรงมาก การสนทนาที่มีคำไม่สุภาพปรากฏ และภาพบางช่วงของตัวเอกที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือย เกมจึงได้เรตสำหรับผู้เล่นอายุ 17 ปีขึ้นไป อย่างไรก็ตามเกมในเวอร์ชัน เอกซ์บอกซ์ 360 ก็ได้คะแนน 40 เต็มจากนิตยสารแฟมิซือ เป็นเกมที่ 12
ไต้ฝุ่น 2 คม 2 พายุ
ไต้ฝุ่น 2 คม 2 พายุ (; ) เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นจากเกาหลี กำกับโดย กวาก คยุงเต็ก และนำแสดงโดย แจง ดองกัน, อี จงแจ และอี มียอน ซึ่งใช้เกาหลี, ไทย และรัสเซีย เป็นสถานที่ถ่ายทำและดำเนินเรื่อง ด้วยงบประมาณในการถ่ายทำสองหมื่นล้านวอน หรือประมาณแปดร้อยล้านบาท และถือเป็นภาพยนตร์ที่ใช้ทุนสูงที่สุดของวงการภาพยนตร์เกาหลีในขณะนั้น"ไต้ฝุ่น 2 คม 2 พายุ" เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงสิ้นสุดสงครามเกาหลี (ระหว่างปีค.ศ. 1950-1953) ซึ่งมีคนหนึ่งที่หนีออกมาจากเกาหลีเหนือเขาผู้นั้นมีชื่อว่า "ชิน" ในอดีตที่ผ่านมาเขาเป็นผู้ที่มีความต้องการมาใช้ชีวิตที่เกาหลีใต้แต่ถูกทางการเกาหลีใต้ส่งตัวกลับเพราะเกรงว่าหากรับเขาเข้ามาจะส่งผลกระทบกับความสัมพันธ์ที่มีต่อประเทศจีน และครอบครัวของชินได้ถูกสังหารลง ส่งผลให้เขาเกิดความเคียดแค้นเป็นอย่างมาก ต่อมาชินได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกกองโจรสลัดทางทะเล และได้ทำการปล้นเรือที่มีอาวุธนิวเคลียร์อยู่
ทางด้านเกาหลีใต้ได้ตัดสินใจส่งทหารเรือผู้หนึ่งซึ่งมีชื่อว่า "คัง เซจอง" ตามล่าชิน โดยชินได้เดินทางไปที่กรุงเทพและคังได้เริ่มทำการไล่ล่าที่สนามบินดอนเมือง เรื่อยไปจนถึงรัสเซีย จากการไล่ล่านี้เองทำให้คังได้พบกับ"ชเว มยองจู" ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในมุมมืดของสังคม นั่นได้ทำให้คังทราบถึงเรื่องราวที่มาของชิน ทั้งยังเกิดความเห็นใจต่อชินมากขึ้น และในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายบนเรือบรรทุกอาวุธนิวเคลียร์ ทั้งคู่ต่างปรารถนาว่าหากชาติหน้ามีจริงขอให้เกิดมาเป็นเพื่อนรักกันแทนการเป็นศัตรูที่อยู่คนละฝ่ายจากการแบ่งแยกประเทศดังที่ผ่านมา
ไข่มุกเลี้ยง
ไข่มุกเลี้ยง () หมายถึงไข่มุกที่มีผู้เลี้ยงขึ้นมาภายใต้สภาพแวดล้อมที่ได้รับการควบคุม
ไข่มุกเกิดขึ้นเมื่อเนื้อเยื่อปลายยอดชั้นนอกได้รับความเสียหายจากปรสิต, จากการกัดกินของปลาหรือเหตุการณ์อื่นซึ่งสร้างความเสียหายแก่บริเวณขอบที่อ่อนแอของเปลือกสัตว์จำพวกพวกหอยชั้น Bivalvia หรือแกสโทรโพดา เนื้อเยื่อปลายยอดชั้นนอกจึงตอบสนองโดยการหลั่งน้ำมุกเข้าไปเคลือบสิ่งแปลกปลอมนั้น ในทางเคมี สารที่หลั่งออกมานี้เป็นแคลเซียมคาร์บอเนตและเส้นใยโปรตีนที่เรียกว่า คอนชิโอลิน เมื่อน้ำมุกถูกสร้างขึ้นในชั้นของอะราโกไนต์บาง ๆ แล้ว มันจะสะสมถุงไข่มุกจนกระทั่งเติบโตขึ้นเป็นไข่มุก โดยมีการเล่ากันว่าเม็ดทรายสามารถก่อให้เกิดไข่มุกได้ อย่างไรก็ตาม น้ำมุกจะไม่หลั่งออกมาเคลือบสิ่งไม่มีชีวิตแต่อย่างใด
ไข่มุกตามธรรมชาติหมายถึงไข่มุกซึ่งเกิดขึ้นเองในธรรมชาติ ซึ่งมีโอกาสน้อย ตรงกันข้ามกับไข่มุกเลี้ยง ซึ่งเป็นการเกิดไข่มุกโดยอาศัยการช่วยเหลือของมนุษย์ คือ การใส่เนื้อเยื่อของหอย จากนั้นถุงมุกจะก่อตัวขึ้น และแคลเซียมคาร์บอเนตจะตกตะกอนในรูปของน้ำมุก
ไข่มุกเลี้ยงสมัยใหม่ส่วนมากมักเป็นผลมาจากการค้นพบในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักวิจัยชาวญี่ปุ่น มิเซะและนิชิกาวา ถึงแม้ว่าในการเพาะเลี้ยงบางครั้งจะยาวนานจนสามารถกระตุ้นให้สัตว์พวกหอยสามารถผลิตไข่มุกได้โดยมนุษย์ แต่ไข่มุกประเภทนี้มักบวมพองมากกว่าจะกลม วิธีการที่มิเซะและนิชิกากวาค้นพบนั้นเป็นเทคนิคเฉพาะในการชักนำให้เกิดการผลิตไข่มุกกลมภายในอวัยวะสร้างเซลล์สืบพันธุ์ของสัตว์จำพวกหอย ซึ่งเทคนิคนี้ได้รับการจดสิทธิบัตรโดยโคกิชิ มิกิโมโตไม่นานหลังจากนั้น และผลผลิตรอบแรกผลิตเสร็จในปี ค.ศ. 1916
ทุกวันนี้ไข่มุกมากกว่า 99% ที่ขายกันอยู่ทั่วโลกเป็นไข่มุกเลี้ยง
ไข่มุกเลี้ยงสามารถแยกแยะจากไข่มุกธรรมชาติได้โดยการใช้รังสีเอกซ์ โดยการมองนิวเคลียสภายในไข่มุก
ไข่มุก
หมึกหอม
หมึกหอม หรือ หมึกตะเภา (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Sepioteuthis lessoniana") หมึกหอมหรือหมึกตะเภา แม้จะได้ชื่อในภาษาอังกฤษว่า Cuttlefish ซึ่งหมายถึง หมึกกระดอง แต่แท้ที่จริงแล้ว หมึกหอมเป็นหมึกในอันดับหมึกกล้วย มีลำตัวทรงกระบอก มีขนาดความยาวประมาณ 26 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดเรียวยาวกว่าตัวเมีย ครีบหรือแพนข้างตัวทั้ง 2 ด้าน มีลักษณะกว้างและแบนยาวเกือบตลอดลำตัวคล้ายหมึกในอันดับหมึกกระดอง กระดองของหมึกหอมจะเป็นแผ่นใส เห็นเส้นกลางกระดอง หนวดรอบปากมี 10 เส้น เป็นแขน 8 เส้น มีหนวดคู่ยาว 2 เส้น ที่ลำตัวมีจุดสีน้ำตาลอมแดงกระจายอยู่ทั่วไป นัยน์ตามีสีเขียว ชอบรวมกลุ่มอยู่เป็นฝูง กินสิ่งมีชีวิตและสัตว์น้ำชนิดอื่น ๆ ที่มีขนาดเล็กเป็นอาหาร ออกหากินในเวลากลางคืน โดยสามารถกินอาหารได้มากถึง 30 เปอร์เซนต์ของน้ำหนักตัว
พบได้ทั่วไปในเขตร้อนของมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย อาศัยอยู่ตั้งแต่ผิวน้ำจนถึงหน้าดิน นิยมบริโภคเป็นอาหาร โดยการปรุงสด เนื่องจากหากินในเวลากลางคืน ชาวประมงจึงมักจับในเวลากลางคืน โดยใช้แสงไฟจากนีออนล่อ หมึกหอมสามารถสืบพันธุ์วางไข่ได้ตลอดทั้งปี โดยสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ช่วง คือ ระหว่างปลายเดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ พฤษภาคมถึงต้นเดือนกรกฎาคม และปลายเดือนสิงหาคมถึงตุลาคม โดยสามารถสืบพันธุ์วางไข่ได้เมื่อมีอายุ 3-4 เดือน หลังจากการผสมพันธุ์ 1 สัปดาห์ ตัวเมียจะวางไข่ติดกับวัสดุใต้น้ำ โดยที่เพศผู้คอยว่ายน้ำ ดูแลอยู่ใกล้ ๆ ไข่ของหมึกหอมมีลักษณะคล้ายฝักมะขาม ติดกันเป็นพวง มีความดกของไข่เฉลี่ย 486-2,186 ฟอง ใช้ระยะเวลา ในการฟัก 2-3 สัปดาห์ มีความยาวลำตัวแรกฟัก 0.5 เซนติเมตร น้ำหนัก 0.1-0.3 กรัม รูปร่างคล้ายกับหมึกตัวเต็มวัย
ไวโอลินคอนแชร์โต (เม็นเดิลส์โซน)
ไวโอลินคอนแชร์โต ในบันไดเสียง อี ไมเนอร์ () เป็นผลงานประพันธ์ชิ้นใหญ่สำหรับบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ชิ้นสุดท้ายของเฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน เป็นคอนแชร์โตสำหรับไวโอลินชิ้นหนึ่งที่ได้รับความนิยม และนำมาบรรเลงบ่อยครั้งที่สุด
เม็นเดิลส์โซนเริ่มแต่งคอนแชร์โตบทนี้ในปี ค.ศ. 1838 ตามคำแนะนำของเฟอร์ดินานด์ เดวิด เพื่อนสนิทและนักดนตรีวงออเคสตร้าเกวานเฮ้าส์ แห่งเมืองไลพ์ซิจ ใช้เวลาแต่งถึง 6 ปี โดยลงวันที่ในต้นฉบับตรงกับวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1844 แต่เม็นเดิลส์โซนยังคงสอบถามความเห็นของเดวิด และปรับปรุงผลงานเรื่อยมา จนถึงวันแสดงรอบปฐมทัศน์ 13 มีนาคม ค.ศ. 1845 โดยเฟอร์ดินานด์ เดวิด เล่นไวโอลินโซโล แต่เม็นเดิลส์โซนไม่ได้อำนวยเพลงด้วยตนเอง เนื่องจากป่วยกะทันหัน
คอนแชร์โตชิ้นนี้ จัดเป็นไวโอลินคอนแชร์โตชิ้นแรกๆ ในยุคโรแมนติก ซึ่งมีอิทธิพลต่อผลงานของศิลปินอื่นๆ ในยุคนั้น แบ่งออกเป็น 3 มูฟเมนต์ ได้แก่