hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
พระเยซูเหลือง (โกแก็ง)
"ดูบทความหลักที่ การตรึงกางเขนของพระเยซู"
พระเยซูเหลือง (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยปอล โกแก็ง จิตรกรชาวฝรั่งเศสในลัทธิประทับใจยุคหลัง ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ออลไบรต์-นอกซ์
ปอล โกแก็งเขียนภาพ "พระเยซูเหลือง" ระหว่างฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1889 พร้อมกับภาพ "พระเยซูเขียว" ที่ปงตาแวน ซึ่งถือกันว่าเป็นงานสำคัญของการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
โกแก็งไปเที่ยวปงตาแวนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1886 และกลับมาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1888 และพักอยู่จนเดือนตุลาคมเมื่อกลับไปพบกับฟินเซนต์ ฟัน โคค ที่อาร์ลเป็นเวลาเพียงสองเดือน เมื่อต้นปี ค.ศ. 1889 โกแก็งก็กลับไปปงตาแวนอีกครั้งและพักอยู่ที่นั่นจนฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา ระหว่างนั้นโกแก็งก็เขียนภาพ "พระเยซูเหลือง"
"พระเยซูเหลือง" เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทางเหนือของฝรั่งเศสเมื่อสตรีเบรตองมาพบและสวดมนต์ด้วยกัน ความศรัทธาร่วมกันทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบนกางเขน โกแก็งตัดเส้นหนักบนร่างของพระเยซูและไม่ใช้แสงเงามากเท่าบนตัวผู้หญิงที่ล้อมรอบอยู่ข้างล่างภาพ สีเหลือง แดง และเขียวของภูมิทัศน์ทำให้สีเหลืองของพระเยซูยิ่งเด่นขึ้น การใช้ขอบคันที่หนักและเน้นความแบนราบเป็นลักษณะการเขียนของคตินิยมเส้นกั้นสี
เลด เซพเพลิน
เลด เซพเพลิน () เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511 โดยจิมมี เพจ (กีตาร์), โรเบิร์ต แพลนต์ (ร้องนำ), จอห์น พอล โจนส (เบส, คีย์บอร์ด) และจอห์น บอนแฮม (กลอง) ได้รับการยอมรับว่าเป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลวงแรกๆ เช่นเดียวกับ ดีพ เพอร์เพิล และแบล็ก แซบบาธ
เลด เซพเพลินได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูง สามารถขายอัลบั้มได้ถึง 300 ล้านแผ่นทั่วโลก และ 111.5 ล้านแผ่น เฉพาะในสหรัฐอเมริกา ได้รับการจัดอันดับจาก VH1 ให้เป็นวงดนตรีร็อกยอดเยี่ยมอันดับ 1 และได้รับการยกย่องจากนิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็น "วงดนตรีที่ "เฮฟวี่" ที่สุดตลอดกาล" และ "วงดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน ทศวรรษ 1970"
เลด เซพเพลิน ได้ยุบวงลงในปี พ.ศ. 2523 หลังจากมือกลองคือ จอห์น บอนแฮม เสียชีวิตจากอาการสำลักเนื่องจากดื่มเหล้าหนัก แต่สมาชิกที่เหลือของวงยังกลับร่วมแสดงอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2550 สมาชิกสามคนที่เหลือ ได้แสดงคอนเสิร์ตร่วมกันที่กรุงลอนดอน โดยมี เจสัน บอนแฮม บุตรชายของจอห์ม บอนแฮม เล่นในตำแหน่งมือกลอง
เลด เซพเพลิน มีบทเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ได้แก่ Communication Breakdown ,Whole Lotta Love ,Black Dog ,Rock and Roll, Stairway to Heaven เป็นต้น
โดยบทเพลง "Stairway to Heaven" ถูกจัดอันดับเป็นอันดับ 1 จาก VH1 ให้เป็นเพลงร็อคที่ดีที่สุดตลอดกาล
เปเนโลเป กรุซ
เปเนโลเป กรุซ ซันเชซ () เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงชาวสเปน เธอได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวกเมื่อครั้งยังเป็นนักแสดงวัยรุ่นจากผลงานแสดงเรื่อง "Jamón, Jamón"," La Niña de tus ojos" และ "Belle époque" เธอแสดงในหนังอเมริกันหลายเรื่องอย่างเช่น "Blow", "Vanilla Sky", และ "Bandidas"
ครูซเคยได้รับรางวัลโกยา 3 รางวัล, รางวัลยูโรเปียนฟิล์ม 2 รางวัล, รางวัลปาล์มทองคำสาขานักแสดงยอดเยี่ยม และรางวัลแบฟตาใน ค.ศ. 2009 เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ของวูดดี อัลเลน เรื่อง "Vicky Cristina Barcelona" ซึ่งเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาแล้วใน ค.ศ. 2006 และเธอได้รับรางวัลแบฟตาสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับนักแสดงฆาบิเอร์ บาร์เดม ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ที่บาฮามาส และมีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เลโอ เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 มกราคม 2011) และลูนา เอนซินัส กรุซ (เกิด 22 กรกฎาคม 2013)
พระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชังซู (ค.ศ. 394-491) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 20 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าควังแกโทมหาราช ประสูติเมื่อ ค.ศ. 394 ทรงพระนามเดิมว่า "องค์ชายคอรย็อน" หรือ "ย็อน" ทรงถูกสถาปนาขึ้นเป็นองค์รัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 408 ขณะพระชนม์เพียง 14 พรรษาและเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 413 "องค์รัชทายาทคอรย็อน" จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า "พระเจ้าชังซู" ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษาในรัชกาลนี้ ถือว่าอำนาจของโกคูรยอพุ่งถึงขีดสุดเพราะทรงสืบสานนโยบายของพระราชบิดาไว้อย่างดีปีแรกในรัชกาลหรือตรงกับค.ศ. 414 โปรดให้สร้าง สิ่งสำคัญไว้อย่างหนึ่งคือ หลักศิลาจารึกของพระเจ้าควังแกโท เพื่อระลึกถึง พระเจ้าควังแกโทมหาราช พระราชบิดาและเพื่อบันทึกเรื่องราวในรัชสมัยของพระเจ้าควังแกโทและในยุครัชกาลนี้ถือว่าเป็นยุคทองของโคกูรยอและพระองค์ถือว่าเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลกเป็นอันดับ 4 คือ 79 ปี 2เดือน หลังสิ้นรัชกาลของพระองค์ได้มีผู้ถวายพระราชสมัญญาว่า "พระเจ้าชังซูมหาราช" พระเจ้าชังซูทรงครองราชย์ได้ 79 ปี 2 เดือนก็สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 491 รวมพระชนมายุ 96-97 พรรษา พระราชนัดดาของพระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ามุนจามย็อง
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ
สลัมด็อก มิลเลียนแนร์ คำตอบสุดท้าย...อยู่ที่หัวใจ () เป็นภาพยนตร์อังกฤษในปี 2008 กำกับโดย แดนนี บอยล์ กำกับร่วมโดยเลิฟลีน แทนแดน และเขียนบทโดยไซมอน โบฟอย ดัดแปลงจากวรรณกรรม "Q & A" (2005) ของนักเขียนอินเดีย Vikas Swarup ภาพยนตร์ถ่ายทำที่อินเดีย เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มในสลัมเมืองมุมไบ ที่แข่งขันในฮูวอนส์ทูบีอะมิลเลียนแนร์?ของอินเดีย
วรรณกรรม Q & A ต้นฉบับ ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย สุทัศน์ นิ่มสกุลรัตน์ ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2549 ในชื่อ "เกมชีวิตพิชิต 1,000 ล้าน"
อาจู
อาจู เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง โดยตัวละครดังกล่าวมีลักษณะที่งามทั้งน้ำใจและใบหน้า มีอายุประมาณสิบแปดปี เป็นสาวใช้อยู่กับคุณชายมู่หยงฟู่ สนิทสนมกับหวังอวี่เยียนและอาเพ่ก ชอบการปลอมแปลงโฉม อีกทั้งยังปลอมแปลงได้แนบเนียนจนไม่สามารถดูออกได้เลยทีเดียว เป็นเด็กกำพร้า เนื่องจากบิดาและมารดาฝากให้ผู้อื่นรับอุปการะเลี้ยงดูแทน
อาจูเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้นฉุน มีน้องสาวอีกคนชื่ออาจื่อ ได้พบกับเฉียวฟงครั้งแรกที่ป่าเหง ประทับใจเฉียวฟงในความเป็นคนมีน้ำใจไม่ถือตัว และเห็นใจเฉียวฟงเมื่อรู้ว่าเฉียวฟงก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับตน หลังจากนั้นยังได้รับการช่วยเหลือจากเฉียวฟงอีก ที่สุดของความประทับใจที่มีต่อเฉียวฟงคือการที่เฉียวฟงพาอาจูไปหมู่ตึกผู้กล้า เพื่อพาไปรักษากับหมอเทวดา ถึงกับเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก ตัดขาดความสัมพันธ์กับชาวยุทธที่เคยคบหาทั่วแผ่นดิน ดังนั้นอาจูจึงมอบความรัก ความเคารพ ให้กับเฉียวฟงอย่างสุดหัวใจ
อาจูเป็นตัวละครแห่งความอาภัพยิ่งนัก ในวัยเด็กต้องพลัดพรากจากบิดามารดาไปอยู่กับคนอื่น เมื่อเติบโตขึ้นได้พบรักกับเฉียวฟง เดินทางร่วมกับเฉียวฟงได้ไม่นาน ชะตาชีวิตช่างโหดร้าย เมื่อเฉียวฟงและอาจูสืบพบฆาตกรที่ฆ่าบิดาและมารดาของเฉียวฟง นั่นก็คือต้วนเจิ้นฉุนบิดาของตนเอง ด้วยความกตัญญูต่อบิดา และความรักที่มีต่อเฉียวฟง ไม่อยากขัดความตั้งใจที่จะแก้แค้นของเฉียวฟงและยังห่วงเฉียวฟงจะมีอันตรายหากเป็นศัตรูกับประเทศต้าหลี่ จึงตัดสินใจปลอมแปลงโฉมเป็นบิดา ออกไปพบกับเฉียวฟง โดยที่เฉียวฟงไม่รู้ว่าเป็นอาจู และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้วนเจิ้นฉุนเป็นบิดาของอาจู และนั่นคือการได้พบกันครั้งสุดท้ายของเฉียวฟงและอาจู
โจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี
จิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริ หรือ จาน เปียโตร เบลโลริ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Pietro Bellori หรือ Gian Pietro Bellori) (ค.ศ. 1613 - ค.ศ. 1696) เบลโลริเป็นนักเขียนชีวประวัติของศิลปินชาวอิตาลียุคบาโรกคนสำคัญของอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17
จิโอวานนิ เบลโลริอาจจะเป็นหลานของนักสะสมของโบราณและนักเขียนฟรานเชสโค อันเจโลนิ (Francesco Angeloni) จิโอวานนิพำนักอยูที่บ้านของอันเจโลนิในกรุงโรม นอกจากนั้นก็ยังได้รับการศึกษาด้านศิลปะจากโดเม็นนิโค แซมปิเอริ (Domenico Zampieri) เมื่อยังหนุ่มเบลโลเข้าเป็นสมาชิกของสถาบันศิลปะเซนต์ลูคแต่ศึกษาและเขียนเกี่ยวกับศิลปะคลาสสิกและศิลปะร่วมสมัย ในปี ค.ศ. 1664 เบลโลริให้ปาฐกถาที่มีอิทธิพลที่สถาบันในหัวข้อ “อุดมคติของศิลปะ” ในปี ค.ศ. 1672 เบลโลริก็พิมพ์บทปาฐกถานี้เป็นบทนำของหนังสือชีวประวัติของศิลปินก่อนหน้านั้นเล็กน้อยและศิลปินร่วมสมัยภายใต้ชื่อ “Le vite de’ pittori, scultori et architetti moderni” (ชีวิตของจิตรกรสมัยใหม่, ประติมากร, และสถาปนิก)
พระนางช็องซุน
พระนางช็องซุน (정순왕후 김씨, 10 November 1745 – 12 January 1805) เป็นพระมเหสีของพระเจ้ายองโจ ภายหลังถูกถอดยศโดยองค์ชายลี ซานเป็นผู้ประกาศราชโองการแต่องค์ชายลี ซานไม่ประกาศราชโองการ(1724–1776) และเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าพระเจ้าซุนโจ (1800 - 1805) เกิดในตระกูลคิม แห่ง คยองจู
พระนางช็องซุนประสูติในตระกูลร่ำรวยในมณทณยอจู จังหวัดคยองกี ในรัชสมัยของพระเจ้ายองโจ พระนางเป็นธิดาของ คิมฮันกู กับภรรยาตระกูลวอน หลังการการสิ้นพระชนม์ของพระนางจองซองในปี ค.ศ. 1757 พระนางได้รับการเแต่งตั้งให้เป็นพระมเหสีในปี ค.ศ. 1759 พระนางเป็นบุคคลที่มีความเฉลียวฉลาดมีไหวพริบปฏิภาณและมีทักษะด้านวาจาจนเป็นที่น่าชื่นชมของกษัตริย์
ในรัชสมัยพระเจ้าจองโจ ขุนนางฝ่ายโนรนที่นำโดยตระกูลของพระนางต้องประสบปัญหาอย่างหนักจนส่งผลกระทบต่อพระนางเองเนื่องจากพระนางเป็นผู้นำฝ่ายโนรนสร้างกองกำลังทหารเพื่อยึดอำนาจการปกครองของพระเจ้าจองโจโดยการพยายามลอบปลงพระชนม์ สุดท้ายถูกปราบปรามลงพระนางได้รับโทษโดยถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักเล็กๆภายในพระราชวังในฐานะสมาชิกราชวงศ์คนหนึ่ง
หลังจากพระเจ้าจองโจสิ้นพระชนม์ลงพระราชโอรสขึ้นครองบัลลังก์คือพระเจ้าซุนโจในขณะพระชนม์เพียง 11 พรรษาในปี ค.ศ. 1800 ทำให้พระนางช็องซุนกลับมามีอำนาจโดยขึ้นเป็นผู้สำเร้จราชการ การสมัยนั้นศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกได้เข้ามาในโชซอนแต่กลับถูกพระนางสั่งกวาดล้าง จับกุมและประหารบุคคลเหล่านั้น จนพระนางถึงแก่พิราลัยลงในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1805
พระเจ้าอนโจ
พระเจ้าอนโจ (Onjo) ("ไม่มีข้อมูล" - ค.ศ. 28) ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรแพ็กเจ หนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ทรงสร้างเมืองวิเรซองเป็นราชธานีของอาณาจักรแพกเจและทรงเป็นบรรพบุรุษของกษัตริย์ของราชวงศ์แพ็กเจทุกพระองค์
พระเจ้าอนโจ มีพระนามเดิมว่า อนโจ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กใน พระเจ้าดงเมียงยอง (จูมง) ผู้สถาปนา อาณาจักรโกคูรยอ (37 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) และพระนางซอนโนพระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าดงเมียงยอง โดยมีพระเชษฐา 2 พระองค์ คือองค์ชายยูริ(พระเจ้ายูริ)และองค์ชายพีรู โดยองค์ชายยูริเป็นพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระนางโซยา ประสูติที่อาณาจักรพูยอ ส่วนองค์ชายพีรูนั้นเป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกัน
ก่อนที่จะก่อตั้ง อาณาจักรแพ็กเจ นั้นพระนางซ็อนโนได้พาองค์ชายพีรูและองค์ชายอนโจอพยพลงใต้มาเนื่องจากพระนางโซยาได้กลับมาอาณาจักรโกคูรยอ พร้อมกับองค์ชายยูริ ซึ่งไปเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ เป็นเวลานานพระนางซอนโนเกรงว่าพระโอรสจะแยงบัลลังก์กันจึงได้ขอออกมาตั้งอาณาจักรใหม่คือ อาณาจักรแพ็กเจ ต่อมาเมื่อ พระเจ้าดงเมียงยอง สวรรคตเมื่อ 19 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 524) ขณะพระชนม์ได้เพียง 40 พรรษา องค์ชายยูริซึ่งเป็นองค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ายูริ (Yuri) (19 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 18)
หลังจากอพยพลงมาทางใต้แล้วพระนางซ็อนโนและขุนนางข้าราชการพร้อมกับประชาชนจึงพร้อมใจกันเชิญองค์ชาย็อนโจขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์องค์แรกแห่งอาณาจักรแพกเจ ทรงพระนามว่า พระเจ้าอนโจ (18 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 28) ต่อมาทรงโปรดให้ย้ายราชธานีไปยังที่ตั้งของกรุง โซล ในปัจจุบันเนื่องจากมีพวก มัลกัล (บรรพบุรุษของแมนจู) อาศัยอยู่ทางเหนือและมีมณฑลนังนัง ซึ่งเป็นมณฑลหนึ่งที่เคยเป็นของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ อาศัยอยู่ที่คาบสมุทรเกาหลี มานานกว่า 400 ปีอาศัยอยู่ทางตะวันออกจึงทรงย้ายราชธานีมาอยู่ทางตะวันตกที่เป็นโซล ในปัจจุบัน ในสมัยของพระองค์อาณาจักรแพ็กเจ มีอาณาเขตทิศเหนือติดอาณาจักรนังนัง ทิศตะวันตกติดอาณาจักรมาฮัน ทิศตะวันออกติดทะเลปั๋วไห่ ทิศใต้ทิศอาณาจักรกายา และอาณาจักรชิลลา
พระเจ้าอนโจสวรรคตในปี ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) หลังจากครองราชย์มาได้ 46 ปีสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติจึงมาอยู่ที่พระราชโอรสองค์โตคือ องค์ชายดารู ซึ่งต่อมาทรงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้าดารู พระเจ้าอนจอทรงสร้างและวางรากฐานความมั่นคงให้กับแพ็กเจซึ่งปกครองต่อมาอีก 679 ปีและ 31 รัชกาล
นาซี (แก้ความกำกวม)
นาซี อาจหมายถึง
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน
ศาสตราคู่กู้แผ่นดิน มีชื่อภาษาอังกฤษว่า The Legend of El เป็นผลงานของนักเขียนที่ใช้นามปากกาว่า มือเดียวค้ำฟ้า (เธียรรุจ ธรณวิกรัย) เป็นนวนิยายแฟนตาซีผสมกำลังภายใน
ที่สามารถสร้างสถิติใหม่ในเวปไซด์เด็กดี ที่สามารถขึ้นเป็นอันดับ 1 ในหมวด กำลังภายใน + แฟนตาซี และเป็นอันดับ 5 ในหมวดแฟนตาซี ภายใน 1 เดือนและมีผู้เข้าชมผลงานถึง 170,000 คน
ในรูปแบบของการดำเนินเรื่องนั้น มีความโดดเด่นเป็นอย่างมากเพราะเป็นการนำเอาเรื่องราวในรูปแบบของเทพนิยาย ตำนาน มาผสมผสานกับลีลาการเขียนสำนวนกำลังภายใน และการบรรยายฉากสู้รบ การใช้พลังที่แปลกใหม่ และอาวุธแบบแฟนตาซี นับว่าเป็นนวนิยายมหากาพย์แนวใหม่ และใช้ภาษาในการเขียนที่เหมาะสม แฝงด้วยแง่คิดที่ ด้วยความลงตัวและเป็นผลงานที่ได้การตอบรับจากผู้อ่านเป็นอย่างดี สำนักพิมพ์ โมโนโพเอท จึงได้นำไปตีพิมพ์ ครั้งแรก ในปี 2551 และนับเป็นเรื่องแรกที่ มือเดียวค้ำฟ้า เขียน ซึ่งหลังเขียนเรื่องนี้เสร็จ ก็เขียนเรื่อง หนึ่งเดียวใต้หล้า
โครงเรื่องหลักของนวนิยายชุดนี้เกิดขึ้นในดินแดนที่เรียกว่า El จะนับว่าเป็นโลกหลังยุคปัจจุบันไปอีกก็ว่าได้ ดำเนินเรื่องเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ด้วยศาสตร์แห่งเอลล์ ซันซิน รูนนิคและอาวุธในตำนานทั้งสอง ในการทำสงครามแบ่งแยกดินแดน ดังคำกล่าวในเรื่องที่ว่า "หากผู้ใดครองสองศาสตรา ผู้นั้นจะมีอำนาจครองแผ่นดิน"
25 ปีหลังสงครามเจนีสสิ้นสุดลง เวลาก็ผ่านไปด้วยความสงบร่มเย็น
ลูทและ บลูเป็นเพื่อนร่วมอาจารย์
กลับต้องมาพัวพันกับเหตการณ์ปฏิวัติครั้งใหญ่
ด้วยพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มทั้งสอง จึงต้องเผชิญความท้าทายจากโลกภายนอก
เกิดการต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงมิได้นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้พัฒนาตนเองสู่สุดยอดวิชาต่อสู้
http://my.dek-d.com/eva00r/story/view.php?id=286564
คิงส์ตัน (ประเทศจาเมกา)
คิงส์ตัน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่ของประเทศจาเมกา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ คิงสตันมีประชากรประมาณ 651,880 คน ความหนาแน่นประมาณ 980 คน/ตร.กม. กรุงคิงส์ตันตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาตินอร์แมน แมนลีย์ (Norman Manley International Airport) ซึ่งตั้งอยู่อีกเกาะหนึ่ง
เพอร์ซิอัส
เพอร์ซิอัส (; ) เป็นบุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก เป็นบุตรของเทพซูสกับหญิงชาวมนุษย์ชื่อ นางแดนาอี ตามตำนานกรีกเพอร์ซิอัสเป็นผู้ก่อตั้งแคว้นไมซีนี และเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์เพอร์เซอิด เขาเป็นวีรบุรุษคนแรกในปกรณัมกรีกที่มีชื่อเสียงจากการปราบสัตว์ประหลาดโบราณมากมาย ในยุครุ่งเรืองเทพโอลิมปัสทั้ง 12 องค์ ชาวกรีกเชื่อกันว่าเพอร์ซิอัสเป็นผู้ก่อตั้งเมืองไมซีนีขึ้น ณ จุดที่ได้สังหารอะคริซิอัส พระเจ้าตาของตนโดยอุบัติเหตุ นอกจากนี้เพอร์ซิอัสยังเป็นผู้สังหารเมดูซาและเป็นผู้ช่วยเหลือเจ้าหญิงแอนดรอมิดาจากเคตัส (Cetus) ปีศาจทะเลซึ่งถูกส่งมาโดยเทพโปเซดอน เพื่อทำลายเอธิโอเปีย
ชื่อของเพอร์ซิอัสยังขาดข้อสรุปทางนิรุกติศาสตร์ที่ชัดเจน ทำให้มีข้อสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นชื่อโบราณก่อนภาษากรีกจะเข้ามา แต่ก็มีผู้สันนิษฐานว่าอาจจะมีรากมาจากคำกริยากรีกว่า "πέρθειν" (perthein) แปลว่า ปล้นสะดม หรือ เข้าตีเมือง
ซานโตโดมิงโก
ซานโตโดมิงโก () หรือชื่อเต็ม ซานโตโดมิงโกเดกุซมัน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐโดมินิกัน และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของบรรดาเมืองที่ตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียน กรุงซานโตโดมิงโกตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำโอซามา (Ozama river) มีพื้นที่ประมาณ 104.44 ตร.กม. มีประชากร 2,084,852 คนในปี ค.ศ. 2003 (พ.ศ. 2546) และเพิ่มเป็น 2,253,437 คนในปี ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) (รวมประชากรในเขตมหานครด้วย) มีความหนาแน่นของประชากร 8,747 คน/ตร.กม. กรุงซานโตโดมิงโกเป็นที่รู้จักกันในนาม "ประตูสู่แคริบเบียน" (gateway to the Caribbean)
พระเจ้ามุนจามย็อง
พระเจ้ามุนจามย็องแห่งโคกูรยอ (; ) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 21 แห่ง อาณาจักรโคกูรยอ หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 491-ค.ศ. 519
เป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชังซู และเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าควังแกโทมหาราช โดยทรงขึ้นเป็นรัชทายาทแทนพระราชบิดาที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้นเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระอัยกาในปี ค.ศ. 491 (พ.ศ. 1034) ทรงพระนามว่า พระเจ้า"มุนจามย็อง" (ค.ศ. 491-519) โปรดให้ย้ายเมืองหลวงขึ้นไปอยู่ที่ตอนเหนือของแม่น้ำยาลู ที่ เปียงยาง และโปรดให้สร้างวัดขึ้นวัดหนึ่ง มีชื่อว่า "วัดกึมกังซา"
พระเจ้ามุนจามยองสวรรคตในปี ค.ศ. 519 (พ.ศ. 1062) พระราชโอรสองค์โตคือ "องค์ชายฮึงอัน" จึงเสด็จขึ้นครองราชย์
ทรงพระนามว่า พระเจ้าอันจัง
ซานฮวน
ซานฮวน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของปวยร์โตรีโก และเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 42 ของสหรัฐอเมริกา มีประชากรประมาณ 434,374 คน (ปี 2543) มีพื้นที่ประมาณ 199.2 ตารางกิโลเมตร ความหนาแน่นของประชากร 3,507.5 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองซานฮวนเป็นเมืองเก่าแก่อันดับ 2 ของเมืองในหมู่เกาะทะเลแคริบเบียนที่ถูกสร้างโดยชาวยุโรปอีกด้วย (เมืองที่เก่าแก่ที่สุดคือซานโตโดมิงโก เมืองหลวงของสาธารณรัฐโดมินิกัน)
ไอศูรย์ วาทยานนท์
ไอศูรย์ วาทยานนท์ (ชื่อเล่น โอ๋) เป็น นักแสดง ดีเจชาวไทย นักร้องอดีตสมาชิกวง แกรนด์เอ๊กซ์ มีเพลงดังอย่างเพลง ‘สายใย’ และ 'ฉันจะบิน'
ไอศูรย์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และเคยศึกษาและใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกานาน 5 ปี จากนั้นกลับมาทำงานในสายงานสื่อสารมวลชน เป็นนักจัดรายการวิทยุ ผู้ประกาศข่าว พิธีกรรายการโทรทัศน์ ผู้สื่อข่าว ผู้แปลกีฬาต่างประเทศ ร่วมเปิดบริษัท Boombox Entertainment ดูแลงานประชาสัมพันธ์ จัดงานอีเว้นท์ และออกหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "อ(ห)ย่าให้รักนำทาง" โดยสำนักพิมพ์ อนิศ พับลิชชิ่ง 
ในปี พ.ศ. 2552 กลับมามีผลงานอัลบั้มเพลงอีกครั้ง โดยรับหน้าที่เป็น Executive Producer มีซิงเกิ้ลเพลง "ขอกลับมา" และ "คำถาม" ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบละคร "มนตราแห่งรัก" ละครดังทางช่อง 7
นอกจากนี้ ทำงานตำแหน่ง Station Manager บริษัท อินไซท์ อินโฟ จำกัด (Insight Info Co.Ltd.)" ผู้ประกาศข่าวภาคค่ำ สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทยช่อง 11 และ Post TV ของ Bangkok Post ด้านงานพิธีกร เป็นพิธีกรรายการวิเคราะห์ฟุตบอล Post TV ของ Bangkok Post และพิธีกรรายการ VIP Sports Cup ของ IPM Sport Cup TV เป็นคอลัมนิสต์ หนังสือพิมพ์ San Francisco Reach Out ของ Thai Press, USA และผู้สื่อข่าวและทีมแปลกีฬาต่างประเทศ หนังสือพิมพ์สยามกีฬา นอกจากนั้นยังเคยร่วมทีมบริหารเคเบิลทีวี Sportsline Channel ของ Traffic Corner และ พนักงานฝ่ายส่งเสริมกิจกรรม การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.)
ไอศูรย์ดำเนินธุรกิจอพาร์ทเม้นท์ที่จังหวัดเชียงใหม่ และจัดรายการวิทยุคลื่น FM 96.75 MHz OK Click Station "ช่วงเก๋าโก๋โอ๋สไตล์"
ไอศูรย์เคยสมรสกับศิรนุช โรจนเสถียร ที่ภายหลังได้หย่ากัน หลังใช้ชีวิตคู่เพียง 4 เดือน จนในปี พ.ศ. 2560 เขากลับไปคบหากับสายธาร นิยมการณ์ อดีตแฟนเมื่อ 20 ปีก่อน อย่างเปิดเผย
เดิมไอศูรย์เคยเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ แต่หลังจากคบหากับสายธารครั้งล่าสุด เขาได้กลับไปนับถือศาสนาพุทธและปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะ
"แกรนด์เอ็กซ์
"ชุดที่ 16 "สายใย" (2528)
"ชุดพิเศษ Grand Ex Family "ขวดโหล #1" (2529)
"ชุดพิเศษ Gramd Ex "ขวดโหล #2" ขอภาพไว้คั่นตำรา (2529)
"ชุดที่ 17 "นิรันดร์กาล" (2530)
"ชุดที่ 18 "อยากให้ความรัก(แก่คนทั้งโลก)" (2531)
"ชุดพิเศษ "ดวงใจกับความรัก" รวมบทเพลงพระราชนิพนธ์ (2531)
"ชุดที่ 19 "ได้ไหม" (2532)
"G THREE (แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ -2541) ทำร่วมกับ อริชัย อรัญนารถ และ พิทพล โชติสรยุทธ์
"ใต้ปีกฝัน (RS Promotion-2534)
"ไม่ขวางทางใคร (Face-2536) 
"โอ๋ ไอศูรย์ (โซนี่ มิวสิก-2552)
"เพลงประกอบละคร"'
ทรงกรวย
กรวย () คือรูปทรงในเรขาคณิตที่มีรูปร่างเป็นกรวย ส่วนปลายด้านหนึ่งจะแหลม ที่อยู่ต่อกันระหว่างจุดยอดและจุดใด ๆ บนขอบฐานเป็นส่วนเส้นตรงที่เรียกว่า สูงเอียง
องค์บาก 3
องค์บาก 3 () นำแสดงและกำกับภาพยนตร์โดย จา พนม (Tony Jaa) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจากองค์บาก 2 กำกับโดย ทัชชกร ยีรัมย์ กำกับคิวบู๊โดย พันนา ฤทธิไกร ซึ่งออกฉายในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ภาพยนตร์ทำรายได้ 43 ล้านบาท
หลังจากพ่ายแพ้แก่ "ภูติสางกา" (ชูพงษ์ ช่างปรุง) ทุกศาสตร์ยุทธที่ถูกบ่มเพาะฝึกฝนมาทั้งชีวิตของ "เทียน" (ทัชชกร ยีรัมย์) ล้วนถูกทำลายย่อยยับจนหมดสิ้น ดั่งคำทำนายเมื่อครั้งถือกำเนิด ยามใดจับต้องศาสตรา ชีวิตจักมืดมน ต้องทนทุกข์แสนสาหัส บัดนี้ร่างที่ไร้ชีวิตของบุรุษนักสู้ได้ถูกลำเลียง ขนย้ายส่งต่อไปยังหมู่บ้านอโรคยา ที่ในอดีต "เทียน" และ "พิม" (พริมรตา เดชอุดม) เคยใช้ชีวิตเติบโตในวัยเด็ก โดยมีเหล่าผู้คนในหมู่บ้าน หรือกระทั่งคนบ้า ที่ไม่เคยมีพิษมีภัยกับใครอย่าง "ไอ้เหม็น" (หม่ำ จ๊กมก) ก็ต่างมาร่วมกันหลอมจิตศรัทธา ช่วยกันหล่อพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เพื่อส่งจิตระลึกให้ "เทียน" ฟื้นคืนสติกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
โดยมี "พระบัว" (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) ช่วยเปิดทางให้ "เทียน" ได้เริ่มต้นเข้าสู่สมาธิเพื่อฝึกควบคุมร่างกายและจิตให้นิ่ง หลอมหลวมเข้ากับ พลังศรัทธาอันแรงกล้าจากธาตุธรรมชาติทั้ง 4 "ดิน น้ำ ลม ไฟ" ผสมผสาน จนก่อเกิดการค้นพบ "นาฏยุทธ์" ศาสตร์และศิลปะการต่อสู้อันทรงอานุภาพอย่างที่ ไม่เคยปรากฏมาก่อน และทันทีที่ "พระยาราชเสนา" (ศรัณยู วงษ์กระจ่าง) รู้ว่าบัดนี้ "เทียน" ได้รับการชุบชีวิตจากชาวหมู่บ้านคณะโขนด้วยแล้ว การระดมขุมกำลังทั้งหมดส่งไปเพื่อทำลายล้างและเข่นฆ่าผู้คนในหมู่บ้านก็เกิดขึ้นทันที
โดยที่ตัว "พิม" เองถูกทหารจับตัวไปยังพระราชวังเพื่อสำเร็จโทษอาญาคซทัณฑ์ (ใส่ตระก้อให้ช้างเตะ) ต่อหน้าหมู่ทาสและประชาชนทั้งหมด ทำให้ "เทียน" ต้องยอมละตัวเอง ออกจากดวงจิตอันบริสุทธิ์เพื่อเผชิญกับวิบากกรรม ที่เป็นอุปสรรคซึ่งถูกลิขิตไว้อย่างไม่จบสิ้น ทางเดียวที่จะเอาชนะกรรมที่เริ่มก่อตัวขึ้น นั่นคือต้องเผชิญหน้าและเรียนรู้ที่จะควบคุมและเอาชนะจิตใจตนเองให้ได้ตารางสาขารางวัลที่ได้เข้าชิงรางวัล สีเขียวคือได้รับรางวัล สีแดงคือได้รับการเสนอชื่อแต่พลาดรางวัลไป
ช้างเอราวัณ
ช้างเอราวัณ () ในเรื่องรามายณะ และ ความเชื่อของศาสนาฮินดู กล่าวถึงพระอินทร์มีร่างสีเขียว มีพาหนะเป็นช้าง 3 เชือก เชือกหนึ่งพระศิวะเป็นผู้ประทานให้ชื่อว่า เอราวัณ เชือกหนึ่งพระพรหมป็นผู้ประทานให้ชื่อว่า คีรีเมขล์ไตรดายุค และอีกเชือกหนึ่งพระวิษณุเป็นผู้ ประทานให้ชื่อว่า เอกทันต์ ช้างเอราวัณเป็นช้างที่มีพละกำลังมากที่สุดในหมู่ ช้างทั้ง 3 เชือก และเป็นที่โปรดปรานมากที่สุด ของพระอินทร์ เชื่อกันว่าช้างเชือกนี้เป็นเทพบุตรองค์หนึ่ง เมื่อพระอินทร์ต้องการจะเสด็จไปไหน เอราวัณเทพบุตร ก็จะแปลงกายเป็นช้างเผือก 33 เศียร แต่ละเศียรมีงา 7 งา งาแต่ละงายาวถึง 4 ล้านวา
งาแต่ละงามีสระบัว 7 สระ แต่ละสระมีดอกบัว 7 ดอก แต่ละดอกมีกลีบ 7 กลีบ มี 7 เกสร แต่ละเกสรมีปราสาทอยู่ 7 หลัง ปราสาทแต่ละหลังมี 7 ชั้น แต่ละชั้นมี 7 ห้อง แต่ละห้องมี 7 บัลลังก์ แต่ละบัลลังก์มีเทพธิดาสถิต 7 องค์ เทพธิดาแต่ละองค์มีบริวาร องค์ละ 7 นาง เทพธิดาบริวารแต่ ละนางมีนางทาสีนางละ 7 ทาสี รวมทั้งนางเทพอัปสรทั้งหมดประ มาณ 190,248,432 นาง เทพธิดา บริวารรวมกันทั้งหมดประมาณ 13,331,669,031 นาง เศียรทั้ง 33 ของช้างเอราวัณมีอุเปนทเทพยดา สถิตเศียรละ 1 องค์ โดยปกติศิลปินไทยมักจะทำช้าง เอราวัณ เป็นช้าง 3 เศียร
แกลเลอรี
แกลเลอรี () อาจจะหมายถึง
โดมินิก คูเปอร์
โดมินิก คูเปอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1978 เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ มีผลงานทางโทรทัศน์ ภาพยนตร์ ละครเวที และวิทยุ ในการผลิต มีผลงานในภาพยนตร์ " Mamma Mia!" และละครเวที "The History Boys"
แดเนียล เดย์-ลูวิส
แดเนียล ไมเคิล เบลค เดย์-ลูวิส () เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1957 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ซึ่งต่อมาเป็นพลเมืองไอริชในปี 1993 เขาเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ มีผลงานเพียง 4 เรื่องตั้งแต่ปี 1997
เขาแสดงในบทบาทเป็น คริสตี บราวน์ใน "My Left Foot" (1989) และ แดเนียล เพลนวิว ใน "There Will Be Blood" (2007) ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์และรางวัลบาฟต้าสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และยังได้รับรางวัลแซกอวอร์ดสและรางวัลลูกโลกทองคำ เขาแสดงบน บิล "เดอะบุชเชอร์" คัตติง ใน "Gangs of New York" ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลบาฟต้าและแซกอวอร์ดส
เอเดรียน โบรดี
เอเดรียน โบรดี้ () นักแสดงชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1973 มีผลงานเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากบทบาทของ วลาดิสลอว์ ซพิลแมน ( Waladislaw Szpilman )นักเปียโนชาวโปแลนด์เชื้อสายยิว ทีใช้ชีวิตช่วงหนี่งในสงครามโลกครั้งที่ 2 หลบซ่อนทหารนาซีอย่างยากลำบากและโดดเดี่ยว The Pianist กำกับโดย โรมัน โปแลนสกี ( Roman Polanski )จากภาพยนตร์เรื่องนี้ โบรดี้ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรกและได้รางวัลมาครองในที่สุด โบรดี้ ถือเป็นนักแสดงชายที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลออสการ์ขณะอายุเพียง 29 ปี ในช่วงเวลาบนเวทีหลังรับรางวัลจากนักแสดงหญิง ฮัลลี เบอร์รี โบรดี้กล่าวขอบคุณมารดา ผู้ที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์และขอเวลาเพิ่มจากวาทยากรและวงออเคสตร้าของงานที่เริ่มบรรเลงเพลงเพื่อเป็นสัญญาณให้รับรู้ว่าเวลาบนเวทีหมดลง โดยโบรดี้โด้กล่าวความรู้สึกในช่วงการถ่ายทำและต่อสงครามอย่างสะเทือนใจ เขากล่าวเรียกร้องให้ทุกคนปรารถนาและสวดมนต์อ้อนวอนขอสันติภาพ นอกจากรางวัลออสการ์ เขายังเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่ได้รับรางวัลซีซาร์อีกด้วย
2010 เล่นพรีเดเตอร์
มิวเซียม
มิวเซียม () อาจหมายถึง
คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เป็นคณะลำดับที่ 3 ของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เปิดทำการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี (สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์) และระดับปริญญาโท ใน 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ และสาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ภาครัฐ
นับตั้งแต่สถาบันธุรกิจบัณฑิตย์ได้เริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2511 และได้พัฒนาเป็นวิทยาลัยโดยมีอาจารย์ ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ เป็นผู้อำนวยการ ภายใต้การกำกับของสภาการศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ มีคณะบริหารธุรกิจได้รับการรับรองหลักสูตรและอนุญาตให้เปิดสอนเป็นคณะแรก ในปี พ.ศ. 2513 ต่อมาได้แยกสาขาวิชาการบัญชีออกจากคณะบริหารธุรกิจ จัดตั้งเป็นคณะการบัญชีเป็นคณะวิชาที่ 2 ในปี พ.ศ. 2515
จุดเริ่มต้นของการก่อตั้งคณะเศรษฐศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อปีการศึกษา 2513 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มตั้งวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เสนอหลักสูตรการเรียนการสอนสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ร่วมกับสาขาวิชานิติศาสตร์ ดำเนินการสอนโดย คณะวิชานิติเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นผู้พิจารณาหลักสูตร แต่เนื่องจากหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ที่เสนอไป เป็นหลักสูตรที่สร้างขึ้นตามนโยบายของวิทยาลัยที่จะให้มีการเรียนการสอนวิชานิติศาสตร์มากกว่าเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ จึงมีอุปสรรคบางประการเกี่ยวกับการพิจารณาหลักสูตร จึงต้องใช้เวลาพิจารณานานเป็นพิเศษ ต่อมาสภาการศึกษาแห่งชาติได้ขอให้วิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ แยกคณะวิชานิติศาสตร์ออกเป็น 2 คณะ คือ คณะนิติศาสตร์ และคณะเศรษฐศาสตร์ วิทยาลัยจึงได้เสนอหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2514 และได้อนุมัติให้เปิดสอนได้ในวันที่ 8 กันยายน 2515 ซึ่งเป็นคณะวิชาที่ 3 ของวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอน นับถึงปัจจุบันนี้ คณะเศรษฐศาสตร์ได้ผลิตบัณฑิตทางเศรษฐศาสตร์ไปแล้ว 37 รุ่น มหาบัณฑิต 21 รุ่น
ปี พ.ศ. 2553 คณะเศรษฐศาสตร์ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของคณะ โดยได้นำสาขารัฐประศาสนศาสตร์ เข้ามาร่วมในคณะและได้เปลี่ยนชื่อจากคณะเศรษฐศาสตร์ เป็นคณะเศรษฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์ () ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ จุดประกายความสนใจเรื่องการศึกษาเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย ส่งเสริมสนับสนุนการเรียนรู้เศรษฐศาสตร์ในทุกระดับ และส่งเสริมให้คนไทยได้นำความรู้ความเข้าใจทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต โดยได้จัดให้มีการอบรมด้านการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาให้กับอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ และมีการจัดค่ายอบรมความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ให้กับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (Econ Junior Camp) เป็นประจำทุกปี รวมทั้งได้มีการจัดพิมพ์วารสารเศรษฐศาสตร์เยาวชน (Econ Junior Journal) เพื่อเผยแพร่ความรู้ทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปยังโรงเรียนต่างๆ และภายในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
หอศิลป์
หอศิลป์ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ เป็นบริเวณหรืออาคารที่ใช้ในการแสดงนิทรรศการศิลปะ หอศิลป์มีทั้งแบบที่เปิดให้เข้าชมในลักษณะสาธารณะ หรือหอศิลป์ส่วนตัวที่เปิดให้ชมเฉพาะบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารของเจ้าของอาคาร โดยส่วนมากหอศิลป์จะแสดงภาพเขียน โดยนอกเหนือจากนี้หอศิลป์ยังมีการแสดง ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ลายผ้า ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย อีกด้วย
ในปัจจุบันหอศิลป์ยังคงถูกเริ่มนิยมใช้เป็นสถานที่จัดงานสังสรรค์ ไม่ว่าการประชุม หรือการสัมมนา
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี () เป็นภาพยนตร์ดราม่า กำกับ ร่วมสร้าง ทำดนตรีประกอบ นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วูด, ฮิลารี สแวงก์และมอร์แกน ฟรีแมน บทภาพยนตร์เขียนโดย พอล แฮกกิส ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของ F.X. Toole นามปากกาของผู้จัดการการต่อสู้และ "คัตแมน" เจอร์รี บอยด์ โดยอยู่ในชื่อดั้งเดิมว่า "Rope Burns" เนื้อเรื่องพิมพ์ใหม่อีกครั้งภายใต้ชื่อภาพยนตร์ในภาษาอังกฤษ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวกับแม็กกี้ (ฮิลารี สแวงก์) เด็กสาวคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากจะขึ้นชกมวย เธอจึงขอร้องให้แฟรงกี้ ดันท์ (คลินต์ อีสต์วูด) พี่เลี้ยงนักมวยมากประสบการณ์ช่วยสอนมวยให้เธอ แต่เขาปฏิเสธเธอเนื่องจากเขานั้นไม่รับสอนให้ผู้หญิง แต่แล้วด้วยความมุ่งมั่นของแม็กกี้กลับทำให้แฟรงกี้ใจอ่อนและยอมเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ จนกระทั่งแม็กกี้ได้ขึ้นสังเวียนเป็นครั้งแรกมิตรภาพของครูและศิษย์จึงเกิดขึ้นผ่านการเล่าเรื่องราวชีวิตของทั้งคู่
เนื้อเรื่องหลักของภาพยนตร์กล่าวถึงชีวิตของคนเราที่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่อยากพบเจอและสิ่งที่ทุกข์ใจ เกี่ยวข้องกับชีวิตของมนุษย์เราที่ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7สาขา และได้รับรางวัลมา 4สาขาด้วยกัน ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
โจวันนี บาลยีโอเน
จิโอวานนิ บากลิโอเน (ภาษาอิตาลี: Giovanni Baglione หรือ Il Sordo del Barozzo) (ค.ศ. 1566 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1643) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกสมัยต้นและนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
จิโอวานนิ บากลิโอเนเป็นลูกศิษย์ของฟรานเชสโค โมเรลลิ (Francesco Morelli) ส่วนใหญ่แล้วบากลิโอเนทำงานเขียนที่โรมโดยเริ่มด้วยลักษณะการเขียนแบบปลายสมับแมนเนอริสม์ และไดัพิมพ์หนังสือสองเล่ม “วัดเก้าวัดในโรม” ในปี ค.ศ. 1639) และ “ชีวิตของจิตรกร, ประติมากร และช่างแกะภาพพิมพ์ (ที่ทำงานระหว่าง ค.ศ. 1566-1642)” ในปี ค.ศ. 1642 หนังสือเล่มที่สองเป็นงานสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเป็นแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับจิตรกรที่พำนักอยู่ในกรุงโรมในสมัยเดียวกับบากลิโอเน
ในบรรดาชีวประวัติที่เขียนบากลิโอเนบันทึกประวัติของคาราวัจโจผู้ที่ไม่ลงรอยด้วยแต่มีอิทธิพลต่อการเขียนของบากลิโอเนมาก คาราวัจโจถูกไล่ออกจากเมืองหลังจากที่บากลิโอเนตั้งข้อกล่าวหาว่าการเล่นเพื่อนเพศเดียวกัน (sodomy) บากลิโอเนเขียนภาพ “ความรักอันศักดิ์สิทธิ์และความรักอันเป็นราคะ” (Sacred Love Versus Profane Love) เป็นการตอบโต้ภาพ “ชัยชนะของความรัก” ของคาราวัจโจ ที่เป็นภาพของเทวดา (ความรักอันศักดิ์สิทธิ์) ยับยั้งคิวปิด (ความรักอันเป็นราคะ) กับปีศาจ (ใบหน้าเป็นของคาราวัจโจ)
บากลิโอเนได้ทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่รวมทั้งงานในสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 งานชิ้นสำคัญเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรมในชาเปลบอร์เกเซ สำหรับวัดซานตามาเรียเดลลอร์โตบากลิโอเนเขียนงานภาพในชาเปลพระแม่มารีเกับเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี งานอื่นๆ ที่เขียนให้วัดก็ได้แก่ภาพนักบุญเซบาสเตียน, “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” ที่วัดซานนิโคลาคาเชเร (San Nicola in Carcere), “นักบุญสตีเฟน” ที่มหาวิหารเปรูเจีย, และ “นักบุญแคทเธอริน” ที่โลเรโต พระสันตะปาปาปอลที่ 5 ประทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นขุนนางในตำแหน่ง “อัศวินแห่งพระเยซู” (Order of Christ) สำหรับภาพเขียน “นักบุญปีเตอร์ชุบชีวิตทาบิธา” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1607) สำหรับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ นอกจากนั้นบากลิโอเนก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดในท้องพระโรงจุสติเซียในปราสาทเดอิโรสสิ (Rocca dei Rossi) บากลิโอเนเสียชีวิตที่กรุงโรม
โดเมนีกีโน
โดเม็นนิโค แซมเปียริ หรือ โดเม็นนิชิโน () (21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 - 16 เมษายน ค.ศ. 1641) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบโบโลนยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนสีน้ำมัน
โดเม็นนิโค แซมเปียริเกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 ที่เมืองโบโลนยาในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของช่างทำรองเท้า และเริ่มการศึกษาเบื้องต้นกับจิตรกรเฟล็มมิชที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอิตาลีเดนนิส คาร์ลแวร์ต (Denis Calvaert) หลังจากที่ทะเลาะกับคาร์ลแวร์ตแล้วแซมเปียริก็ออกไปทำงานที่ “Accademia degli Incamminati” หรือหมายความตรงๆ ว่าสถาบันเพื่อการแสวงหาความคิดใหม่ของอันนิบาเล คารัคชี เพราะโดเม็นนิโคตัวเล็กจึงได้รับชื่อเล่นว่า “โดเม็นนิชิโน” (โดเม็นนิโคเล็ก)
โดเม็นนิโคออกจากโบโลนยาไปโรมในปี ค.ศ. 1602 และกลายเป็นผู้ฝึกงานที่มีฝีมือดีที่สุดในความดูแลของอันนิบาเล คารัคชี ขณะที่อยู่ที่โรมโดเม็นนิโคพำนักอยู่กับจิตรกรจากโบโลนยาด้วยกันฟราเชสโค อัลบานิ (Francesco Albani) และ จุยโด เรนิ (Guido Reni) และทำงานเคียงข้างกับจิโอวานนิ ลานฟรังโค (Giovanni Lanfranco) ผู้ต่อมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของโดเม็นนิโค
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมบาโรก () เป็นจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับขบวนการศิลปะบาโรก ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับระบบสัมบูรณนิยมทางการเมือง (absolutism), การปฏิรูปศาสนาซ้อน (Counter Reformation) และการฟื้นฟูโรมันคาทอลิก แต่ความนิยมของศิลปะบาโรกและสถาปัตยกรรมบาโรกมิได้จำกัดอยู่เพียงในบริเวณที่เป็นโรมันคาทอลิก แต่ยังเผยแพร่และเป็นที่นิยมในบริเวณที่เป็นโปรเตสแตนต์ด้วย
ภาพเขียนที่สำคัญในสมัยบาโรกเริ่มราวปี ค.ศ. 1600 จนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษ 18 ลักษณะของศิลปะแบบบาโรกเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยนาฏกรรม, สีสด และแสงที่จัดและเงามืด ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มักจะแสดงภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้น ศิลปะบาโรกจะแสดงวินาทีที่เป็นนาฏกรรมมากที่สุดหรือถ้าเป็นได้วินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้น: ไมเคิล แอนเจโลศิลปินยุคเรอแนซ็องส์สูงสลักเดวิด ยืนวางท่านิ่งก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับโกไลแอธ; แต่เดวิดของจัน โลเรนโซ แบร์นีนีในสมัยบาโรกเป็นเดวิดที่กำลังขว้างก้อนหินไปยังโกไลแอธ ศิลปะบาโรกเป็นศิลปะที่มีจุดประสงค์ในการกระตุ้นอารมณ์ผู้ดูแทนที่จะสร้างความสงบทางเหตุผลเช่นในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ในบรรดาจิตรกรเอกของยุคบาโรกก็ได้แก่การาวัจโจ, แรมบรังด์, ปีเตอร์ พอล รูเบนส์, เดียโก เบลัซเกซ, นีกอลา ปูแซ็ง และโยฮันส์ เวร์เมร์ การาวัจโจมาจากศิลปินเรอแนซ็องส์สูงที่มาใช้ความเป็นจริงในการเขียนตัวแบบและเขียนจากคนจริงและใช้แสงบนตัวแบบบนฉากหลังที่มืด ที่ปูทางไปสู่การเขียนภาพแบบใหม่ จิตรกรรมแบบบาโรกมักจะสร้างความเป็นนาฏกรรมของภาพด้วยการใช้แสงที่ตัดกันเช่นในงานของแรมบรังด์, โยฮันส์ เวร์เมร์ และฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ ส่วนแอนโทนี แวน ไดค์ ก็เป็นผู้สร้างวิธีการเขียนภาพเหมือนที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะในอังกฤษ
ความมั่งคั่งของฮอลแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เกิดการเขียนภาพกันเป็นจำนวนมากที่เป็นภาพเขียนในหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวัน, ภูมิทัศน์, ภาพนิ่ง, ภาพเหมือน หรือ จิตรกรรมประวัติศาสตร์ มาตรฐานการเขียนก็สูงขึ้นและจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์กลายมาเป็นพื้นฐานที่มีอิทธิพลต่อมมาจนกระทั่งถึงยุคสมัยใหม่นิยม
วินเชนโซ จุสตีนีอานี
มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (; 13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโต และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ
มัดหมี่
มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์
คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วงๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วย ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู
อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก
ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท
ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้
อุมาพร บัวพึ่ง
อุมาพร บัวพึ่ง (23 สิงหาคม พ.ศ. 2497 - ) นักร้องแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2524 และเสาอากาศทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2520 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เธอเป็นที่รู้จักจนปัจจุบันนี้คือเพลง "หนึ่งหญิงสองชาย" ของจงรัก จันทร์คณา ที่ร้องแก้กับเพลง" หนึ่งใจสองรัก " โดยชรัมภ์ เทพชัย
อุมาพร บัวพึ่ง เริ่มเป็นที่รู้จักการการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์ "คนดังพาเลซ" ของ ยิ่งยง สะเด็ดยาด (ทวิชย์ โปสินธุ์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อ พ.ศ. 2514 
มีงานร้องเพลงตามงานคอนเสิร์ตและงานโชว์ตัวต่างๆ และร้องประจำทุกคืนวันเสาร์ที่โรงแรมนิรันดร์แกรนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนร้องเพลงอีกด้วย
ปัจจุบันพำนักอยู่ต่างประทศ
คยูจังกัก
คยูจังกัก () เป็นหอสมุดหลวงแห่งราชวงศ์โชซ็อน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1776 ตรงกับต้นรัชสมัยพระเจ้าช็องโจ
หอสมุดแห่งนี้ใช้เป็นที่รวบรวมบันทึกประวัติศาสตร์ของเกาหลี โดยตั้งอยู่ที่สนามหญ้าของพระราชวังชังด็อก (Changdeokgung) แต่ในปัจจุบันนี้หอสมุดได้ย้ายมาอยู่ภายในเขตมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล
ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน
ลีซาน จอมบัลลังก์แผ่นดิน () เป็นละครย้อนยุคอิงประวัติศาสตร์ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ MBC ของประเทศเกาหลีใต้ ทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21.55 น. ระหว่างวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2007 ถึงวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2008 นำแสดงโดย และ ฮัน จี-มิน กำกับการแสดงโดย เนื้อหาในละครเป็นเรื่องราวของ องค์ชายลีซาน (แสดงโดย ลี ซอจิน) กับความรักของพระองค์ที่มีต่อ ซอง ซงยอน (แสดงโดย ฮัน จี-มิน) หญิงสาวที่พระองค์รักและมิตรภาพกับปาร์ค แทซู (แสดงโดย ) หัวหน้าองครักษ์ซึ่งเป็นพระสหายสนิทตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ โดยมีพระชายาอยู่แล้ว คือ พระชายาฮโยอึย (แสดงโดย ) และทรงมีศัตรูที่พยายามจะขัดขวางไม่ให้พระองค์ขึ้นครองราชย์คือ พระมเหสีจองซุน องค์หญิงฮวาวาน จอง-ฮูกยอม ใต้เท้าแช
ในปี 2559 ซีรีส์เรื่องนี้ได้กลับมาออกอากาศในประเทศไทยอีกครั้งทางช่อง ทรูโฟร์ยู โดยออกอากาศตอนแรกในวันที่ 23 มีนาคม 2559
ป้อมฮวาซ็อง
ป้อมฮวาซอง(華城) (; ) ตั้งอยู่ที่เมืองซูว็อน ทางตอนใต้ของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างขึ้นในช่วง ค.ศ. 1794 - 1796 โดยพระเจ้าจองโจ พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 22 แห่งราชอาณาจักรโชซ็อน เพื่อใช้เป็นที่ประทับและเป็นที่ฝังพระศพขององค์ชายรัชทายาทจังฮอน (องค์ชายซาโด) ที่ถูกพระอัยกาของพระองค์ (พระเจ้ายองโจ) ลงโทษโดยการขังองค์ชายไว้ในถังข้าวและให้อดข้าวอดน้ำ พอผ่านไป 7 วันจึงสิ้นพระชนม์ภายในถังข้าว
ป้อมฮวาซองได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 21 เมื่อปี พ.ศ. 2528 ที่เมืองเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
หมู่สุสานโคกูรยอ
หมู่สุสานโคกูรยอ () ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ
หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
จักรพรรดิโจวจิ้ง
จักรพรรดิจิ้งแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวจิ้งตี้ (ค.ศ. 573 - 581) จักรพรรดิองค์ที่ 5 และองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) ทรงพระนามเดิมว่า อูเหวินเอี๋ยน ต่อมาเปลี่ยนเป็น อูเหวินชาน (Yuwen Chan)
ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 573 (พ.ศ. 1116) โดยเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโจวเสวียนตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน
ปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) องค์ชายอูเหวินชานจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิ้งตี้ ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ก็ทรงถูกหยางเจียง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระบิดาของหยางฮองเฮา ฮองเฮาในจักรพรรดิเสวียนตี้โค่นราชบัลลังก์ พร้อมกับสำเร็จโทษพระองค์ และต่อมาได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์สุย ทรงพระนามว่าจักรพรรดิสุยเหวินตี้
จักรพรรดิโจวเสวียน
จักรพรรดิเสวียนแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวเสวียนตี้ (ค.ศ. 559 - 579) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า อูเหวินหยุน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 559 (พ.ศ. 1102) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโจวอู่ตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ในปี ค.ศ. 578 อูเหวินหยุนจึงขึ้นทรงราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเสวียนตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 19 พรรษา อูเหวินหยุนทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอที่สุดในราชวงศ์ สวรรคตในปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาเท่านั้น อูเหวินชานจึงขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิ้งตี้
จักรพรรดิโจวอู่
จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวอู่ตี้ (ค.ศ. 543 - 578) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี้เหวินหยง" (Yuwen Yong) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 543 (พ.ศ. 1086)
ทรงเป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ "อวี้เหวินไท่" (Yuwen Tai) ขุนพลแห่งราชวงศ์วุยตะวันตก เมื่อพระเชษฐา(พี่ชาย)คือ จักรพรรดิโจวหมิงตี้"อวี้เหวินอวี้" สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) อวี้เหวินหยง พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวอู่ตี้ (ค.ศ. 560 - 578) ขณะพระชนมายุเพียง 17 พรรษา
ในปี ค.ศ. 572 (พ.ศ. 1115) ทรงล่อ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คือ อวี้เหวินฮู่ว์ มาสังหาร และทรงจัดระเบียบทหารใหม่ ทำให้ทหารมีระเบียบวินัยและเข้มแข็งมากขึ้น ในปี ค.ศ. 577 ทรงนำกองทัพบุกขยี้และยึด ราชวงศ์เป่ยฉี
ในปี ค.ศ. 578 สวรรคตระหว่างรบ ขณะพระชนม์ได้ 35 พรรษาทำให้ อวี้เหวินหยุน(บุตรชาย) ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเสวียนตี้
เรื่องราวของจักรพรรดิโจวอู่ตี้หรืออวี้เหวินหยงนั้นยังถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกด้วยอาทิ เช่น ศึกรักสะท้านแผ่นดิน(Lan Ling Wang 2013) , ศึกรักลิขิตสวรรค์(Princess of Lanling 2016) , The Legend of Dugu 2018 และ Queen Dugu 2018
ฟรันส์ ฮัลส์
ฟรันส์ ฮัลส์ (; ราว ค.ศ. 1580 - 26 สิงหาคม ค.ศ. 1666) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ฮัลส์มีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนและการใช้ฝีแปรงที่อิสระและเป็นผู้นำวิธีการเขียนที่มีชีวิตชีวามาสู่ศิลปะดัตช์ และเป็นผู้มีบทบาทในการวิวัฒนาการการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มคนในคริสต์ศตวรรษที่ 17
ฟรันส์ ฮัลส์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1580 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ครอบครัวของฮัลส์ก็เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นที่หลบหนีออกจากแอนต์เวิร์ประหว่างการเสียเมืองแอนต์เวิร์ป (Fall of Antwerp, 1584-1585) จากเนเธอร์แลนด์ของสเปนไปฮาร์เลมที่ฮัลส์อาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ฮัลส์ได้รับการศึกษาทางศิลปะจากจิตรกรชาวเฟลมิชที่หลบหนีมาอีกคนหนึ่งกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิจริตนิยม แต่ไม่เห็นได้ชัดในภาพเขียน
เมื่ออายุได้ 27 ปีฮัลส์ก็ได้เป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา และเริ่มทำงานเป็นช่างซ่อมศิลปะสำหรับเทศบาลเมือง ฮัลส์ซ่อมภาพในงานสะสมขนาดใหญ่ที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ บรรยายในหนังสือ "หนังสือจิตรกรรม" () ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1604 งานที่เด่นคืองานของเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans), ยัน ฟัน สโคเริล (Jan van Scorel) และยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert) ที่แขวนอยู่ที่วัดเซนต์จอห์นในฮาร์เลม งานซ่อมภาพเขียนเป็นงานที่เมืองฮาร์เลมเป็นผู้จ่ายค่าจ้าง เพราะงานเขียนทางศาสนาทั้งหมดถูกยึดหลังจากเกิดการทำลายรูปเคารพ แต่งานเขียนทั้งหมดมิได้เป็นของเมืองฮาร์เลมอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1625 หลังจากที่ผู้อาวุโสของเมืองตัดสินความเหมาะสมของภาพที่จะเป็นเจ้าของ งานที่เหลือถูกตัดสินว่าเป็นโรมันคาทอลิกเกินไปและถูกขายให้แก่กอร์เนลิส กลาสส์ ฟัน วีริงเงิน (Cornelis Claesz van Wieringen) สมาชิกสมาคมช่างเขียนด้วยกัน โดยมีข้อแม้ว่าต้องนำออกจากเมือง เมื่อไม่มีงานเขียนมากนักที่จะต้องซ่อม ฮัลส์จึงต้องเริ่มอาชีพใหม่เป็นช่างเขียนภาพเหมือน
ลิ้มเซียนยี้
ลิ้มเซียนยี้ เป็นตัวละครในนิยายเรื่องฤทธิ์มีดสั้น ซึ่งแต่งโดยโกวเล้ง
ลิ้มเซียนยี้เป็นม่วยม่วยบุญธรรมของลิ้มซีอิม นางงดงามหยาดเยิ้มราวเทพธิดาจำแลงลงมา ไดชื่อว่าหญิงงามสะคราญอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน
แต่เป็นความงามที่เปี่ยมด้วยยาพิษ ล่อคนหลงให้ยอมมอบชีวิตได้เลย
ลิ้มเซียนยี้ได้หลอกล่ออาฮุยตัวเอกของเรื่องให้รักอย่างลุ่มหลงงมงาย ซึ่งทำให้เกิดเป็นที่มาของชื่อเรื่อง "มือกระบี่มากรัก กระบี่ไร้น้ำใจ" นั่นเอง
ลิ้มเซียนยี้หลอกใช้งานอาฮุย แต่กลับมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายอีกหลายคนเพื่อผลประโยชน์ ยกเว้นก็เพียงอาฮุยทีไม่ได้แตะต้องนางเลย 
เนื่องเพราะอาฮุยรักลิ้มเซียนยี้อย่างจริงใจ ความรักไม่ได้ผิดเพียงแต่อาฮุยรักคนผิด แม้แต่ลี้คิมฮวงก็ไม่อาจดึงอาฮุยออกมาจากขื่อคานี้ได้
แต่ต่อมาอาฮุยก็ได้คิดเอง และกลับไปสู่สุดยอดมือกระบี่ดังเดิม ส่วนบั้นปลายลิ้มเซียนยี้นั้นได้รับผลกรรมกลายเป็นนางคณิกาในซ่องที่ทรุดโทรม
ถึงแม้ในท้ายที่สุดลิ้มเซียนจะบังเกิดรักแท้ต่ออาฮุยก็ตาม แต่สายเกินไป
จักรพรรดิโจวหมิง
จักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวหมิงตี้ (ค.ศ. 534 - 560) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อี้ว์เหวินอวี่" (Yuwen Yu) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 534 (พ.ศ. 1077) เป็นบุตรชายคนโตของ อี้ว์เหวินไท่ เมื่อพระราชอนุชาคือ จักรพรรดิเสี้ยวหมินตี้ ทรงถูกถอดและปลงพระชนม์
โดยผู้สำเร็จราชการ พระองค์จึงถูกยกให้ขึ้นครองราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวหมิงตี้ ในปี ค.ศ. 557(พ.ศ. 1100) ขณะพระชนม์ได้ 23 พรรษา
ทรงครองราชย์ได้เพียง 3 ปี ก็ทรงถูกวางยาพิษโดยผู้สำเร็จราชการ ก่อนสวรรคตทรงยกราชสมบัติให้พระราชอนุชา สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) ขณะพระชนม์ได้ 26 พรรษา
นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ
นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ หรือ เกรซ เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2539 เป็นนักแสดงชาวไทย และเป็นลูกสาวของสมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนร่วมฤดี อินเตอร์เนชั่นแนล สคูล (RIS) และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าสู่วงการภาพยนตร์กับผลงานแสดงนำในภาพยนตร์กำกับโดย พจน์ อานนท์ เรื่อง "เอ๋อเหรอ" เมื่อปี 2548 ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ได้รับรางวัลดารานำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม จากรางวัลสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 15 ประจำปี 2548 จากนั้นมีบทพากษ์เสียงในภาพยนตร์ แอนิเมชันไทยเรื่องดังอย่าง "ก้านกล้วย" (2549)
อาจื่อ
อาจื่อ เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง
อาจื่องามดั่งอสรพิษร้าย มีอายุประมาณสิบหกปี เป็นเด็กกำพร้า ต้องแยกกับบิดามารดาและพี่สาวตั้งแต่แบเบาะ ยังจำความไม่ได้ เนื่องจากบิดาและมารดาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ทำให้อาจื่อเป็นเด็กที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน หนำซ้ำยังไปเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าหมู่ดาวติงชุนชิว
อาจื่อเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้นฉุน มีพี่สาวอีกคนชื่ออาจู
อาจื่อติดตามเฉียวฟงตลอดหลังจากที่อาจูพี่สาวเสียชีวิต ซึ่งได้ฝากฝังให้เฉียวฟงช่วยดูแล เพราะเกรงอาจื่อจะหลงเดินทางผิด ในขณะเดียวกันอาจูก็ฝากฝังให้อาจื่อคอยดูแลปรนนิบัติเฉียวฟงด้วยเช่นกัน แต่ทว่าอาจื่อมีนิสัยกร้าวร้าว โหดเหี้ยมอำมหิต ทำให้เป็นภาระกับเฉียวฟงอยู่เสมอ แต่สุดท้ายอาจือก็รักเฉียวฟง
โรแบร์ แลงกาต์
โรแบร์ แลงกาต์ ( "รอแบร์ แล็งกา)" หรือ ร. แลงกาต์ (เกิด:พ.ศ. 2435; ตาย: 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) เป็นศาสตราจารย์ทางนิติศาสตร์ ชาวฝรั่งเศส โด่งดังจากการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับกฎหมายในภาคพื้นเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อวงการกฎหมายไทยในอดีตอย่างยิ่ง
โรแบร์ แลงการ์ต ถือกำเนิดเมื่อ พ.ศ. 2435 ณ เมืองชาร์เลอวีล-เมซีแยร์ แคว้นอาร์แดน ประเทศฝรั่งเศส ชีวิตส่วนตัวของเขาไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
ในด้านการศึกษา เมื่อ พ.ศ. 2462 เขาได้ศึกษาภาษาไทย ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต จนได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันภาษาตะวันออกแห่งกรุงปารีส ต่อมาได้ศึกษากฎหมายเอกชนจนได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตในกรุงปารีสเมื่อ พ.ศ. 2474 มีผลงานเป็นวิทยานิพนธ์เรื่อง "เลสกลาวาชปรีเวดองเลอวีเยอดรัวซียามัว" ()
ในด้านการทำงาน ระหว่าง พ.ศ. 2461 ถึง พ.ศ. 2462 เขาเป็นล่ามให้กองทัพไทยในฝรั่งเศส ครั้น พ.ศ. 2467 ถึง พ.ศ. 2483 จึงย้ายมาประกอบอาชีพในกรุงเทพมหานครโดยเป็นที่ปรึกษากฎหมาย และอาจารย์วิชานิติศาสตร์ของหลายมหาวิทยาลัยในเอเชีย รวมถึงระดับปริญญาตรีและปริญญาโทของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งเขาดำเนินการสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส โดยมีล่ามถ่ายทอดเป็นภาษาไทยอีกที ณ ที่นั้น เขายังได้เป็นที่ปรึกษากระทรวงยุติธรรม และได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการอภิปรายและการศึกษาเกี่ยวกับระบบกฎหมายอินเดียที่กำลังเจริญเติบโต เขาปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยกระทั่ง พ.ศ. 2498 จึงสิ้นสุดงานการสอนของเขาและจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศกัมพูชากลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
ก่อนเขาจะถึงแก่กรรม เขาได้ทำการสอนที่ศูนย์อินเดียศึกษา มหาวิทยาลัยปารีส กระทั่งจากโลกไปเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 หนึ่งปีก่อนที่ผลงานของเขาจะได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและนำชื่อของเขาเข้าสู่โลกระดับสากล
โรแบร์ แลงกาต์ มีชีวิตอยู่ในช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
เครื่องยนต์นิสสัน RB
เครื่องยนต์นิสสัน RB เป็นเครื่องยนต์ 2.0-3.0 ลิตร จากนิสสัน โดยแบ่งเป็นRB26DET เป็นเครื่องยนต์ของรถยนต์นิสสัน สกายไลน์ ในรหัส GT-R ตั้งแต่ 
นอกจากนี้ยังมีรถยนต์นิสสันรุ่น Stagea 260RS และรถยนต์ทอมมี ไคระ (Tommy Kaira) รุ่น ZZ II ที่ผลิตหรือประกอบโดยใช้เครื่องยนต์รุ่นดังกล่าว
ภาษาฮีบรูมิซนะห์
ภาษาฮีบรูมิซนะห์ (Mishnaic Hebrew language) หรือภาษาฮีบรูแรบไบรุ่นแรก (Early Rabbinic Hebrew language) เป็นลูกหลานโดยตรงของภาษาฮีบรูไบเบิลภาษาหนึ่ง ที่รักษาไว้โดยชาวกรุงในบาบิโลน และได้รับการบันทึกโดยชาวยิวที่เขียนมิซนะห์ สำเนียงนี้ไม่ได้ถูกใช้โดยชาวซามาริทันที่รักษาสำเนียงของตนในรูปภาษาฮีบรูซามาริทัน
ระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูมิซนะห์ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูไบเบิล อย่างไรก็ตาม เสียงท้ายพยางค์ /m/ มักจะถูกแทนที่ด้วย /n/ ในมิซนะห์ ในหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกัน เสียงท้ายพยางค์ที่เป็นเสียงนาสิกถูกตัดออก โดยสระก่อนหน้านั้นถูกทำให้เป็นสระนาสิกแทน ต่อมาหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยอิทธิพลของภาษาอราเมอิก นอกจากนั้น ในภาษาฮีบรูมิซนะห์ไม่มีการแยกความแตกต่างของเสียงอะลิฟ (א) และอะยิน (ע)
ระบบคำกริยาของภาษาฮีบรูมิซนะห์คล้ายกับภาษาฮีบรูไบเบิล แต่มีความเปลี่ยนแปลงซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆของภาษาฮีบรูด้วย รวมทั้งภาษาฮีบรูในม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซีและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ 
อดีตกำลังกระทำ แสดงโดยใช้ Verb to be + รูปปัจจุบันซึ่งต่างไปจากภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר"
ภาษาฮีบรูในยุคกลางมีลักษณะหลายอย่างที่ต่างจากภาษาฮีบรูในยุคโบราณ ได้แก่ ไวยากรณ์ ประโยค และรากศัพท์ใหม่ๆ ที่มีพื้นฐานมาจากรากศัพท์เก่า ในยุคทองของวรรณกรรมยิวในสเปน งานที่สำคัญทำโดยนักไวยากรณ์ในการอธิบายคำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนักไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูคลาสสิก นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรูที่สำคัญได้แก่ Judah ben David Hayyuj และ Jonah ibn Janah
ความต้องการที่จะแสดงความรู้ทางวิทยาศาสตร์และปรัชญาจากภาษากรีกคลาสสิกและภาษาอาหรับยุคกลาง ทำให้ภาษาฮีบรูยุคกลางมีการยืมคำและรูปแบบไวยากรณ์จากภาษาอื่น หรือคำที่มีค่าใกล้เคียง จากรากศัพท์ภาษาฮีบรูที่มีอยู่ ทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะของปรัชญาฮีบรูซึ่งเป็นการแปลจากภาษาอาหรับ
ชุง ฮิยอง
ชุง ฮิยอง (Hi-Young Chung) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 23 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 6) เสมอ 3 แพ้ 4
ลี ซึงฮุน
ลี ซึงฮุน (; ) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 45 (น็อค 25) เสมอ 1 แพ้ 6
ในการชกมวยสากลอาชีพ ลีเคยชกแพ้เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ และคิม ฮวานจิน ใน พ.ศ. 2520 แต่ในปีถัดมา ลีก็ได้ครองแชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท และชกชนะคะแนน พรูเดนซิโอ คาร์โดนา ใน พ.ศ. 2522 ลีขยับขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสภามวยโลก (WBC) แต่เป็นฝ่ายแพ้ราฟาเอล โอโรโนไป
ใน พ.ศ. 2524 ลีขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท ชกชนะ คิม ซุงจุน แล้วขึ้นชิงแชมป์โลกกับกัวดา ลูเป้ พินเตอร์ เมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2525 แต่ไม่สำเร็จ แม้จะชกพินเตอร์ลงไปนับได้ก่อนในยกที่ 5 หลังจากนั้น ลีขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ชกชนะอดีตแชมป์โลก ริคาร์โด คาร์โดนาและขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นนี้ของสมาคมมวยโลกกับวิคเตอร์ กาเลฮาสเมื่อ 2 ก.พ. 2528 แต่ไม่สำเร็จอีก
ต่อมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 ลีมีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ที่ว่างเพราะคิม จีวอนสละตำแหน่ง การชกมีขึ้นในเดือนมกราคม 2530 ปรากฏว่าลีเป็นฝ่ายชนะประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ แม้จะป้องกันตำแหน่งได้ถึง 3 ครั้ง แต่ลีต้องสละตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2531 เพราะเกาหลีใต้ไม่สนับสนุน IBF ลีขึ้นชกชนะฮูเลียน โซลิสในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2531 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของ WBC กับดาเนียล ซาราโกซา แต่ไม่สำเร็จอีก ในที่สุดจึงแขวนนวมไปใน พ.ศ. 2532
ชอย ยอนแคบ
ชอย ยอนแคบ (Youn-Kap Choi) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2507 สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 8) แพ้ 5
วัดจันทร์
วัดจันทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ สร้างมานานกว่า 300 ปี มีความโดดเด่น คือ วิหารแว่นตาดำ ลักษณะคล้ายคนสวมแว่นตา และยังเป็นสำนักงานชั่วคราวของที่ว่าการอำเภอกัลยาณิวัฒนา ในช่วงระยะแรกของการจัดตั้งอำเภอ
วิหารแว่นตาดำ วิหารที่มีลักษณะเหมือนสวมแว่นตาดำอยู่หน้าวิหาร สร้างมาประมาณ 80 ปี โดยช่างชาวกะเหรี่ยงหรือชาวปกาเกอญอ โดยเหตุผลเพราะ วิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พื้นวิหารเทพื้นปูน ฝาวิหารด้านข้างฉาบปูน ส่วนประตูด้านหน้าวิหารรวมทั้งจั่ววิหารด้านหน้าส่วนหนึ่งได้ทำด้วยแผ่นไม้สักปิดบังแสงแดดไว้หมด ขณะนั้นช่างเห็นว่าหากปิดด้านหน้าวิหารหมดจะไม่มีแสงแดดให้แสงสว่างในวิหารได้ จึงมีเจตนาว่าจะเปิดด้านหน้าวิหารบริเวณจั่ววิหารให้แสงแดดเข้ามาข้างในวิหารได้บ้าง จึงเจาะแผ่นไม้บางส่วนของจั่วออกเพื่อจะได้รับแสง โดยช่างตั้งใจจะทำให้เหมือนดวงตา แต่พอทำเสร็จมีลักษณะคล้ายแว่นตาจึงปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น ก่อนนั้นไม่ได้นำกระจกมาสวมใส่แต่อย่างใด แต่เป็นห่วงทรัพย์สินในวิหารที่มีพระประธานเป็นพระสิงห์ 3 อายุกว่า 300 ปี และพระพุทธรูปองค์อื่นๆ อีกจำนวนมาก กลัวว่าจะสูญหาย ต่อมาจึงนำกระจกกรองแสงสีดำมาติดอีกครั้งหนึ่ง จึงเป็นวิหารสวมแว่นตา
5 หัวใจฮีโร่
5 หัวใจฮีโร่ () เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่น-ดราม่า ที่ออกฉายวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2552 เป็นผลงานการกำกับครั้งแรกของผู้กำกับ โหน่ง กฤษณพงศ์ ราชธา ออกแบบและควบคุมฉากแอ็คชั่นร่วมกับพันนา ฤทธิไกร หลังจากเคยร่วมงานกันมาแล้วจาก "เกิดมาลุย" ภาพยนตร์ทำรายได้ 3.5 ล้านบาท