hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ทามะ (แมว)
ทามะ (; 29 เมษายน ค.ศ. 1999 – 22 มิถุนายน ค.ศ. 2015) เป็นแมวสามสีเพศเมียซึ่งเป็นนายสถานีรถไฟของสถานีคิชิ เมืองคิโนกาวะ จังหวัดวากายามะ ประเทศญี่ปุ่น
เดือนเมษายน ค.ศ. 2006 บริษัทรถไฟฟ้าแขวงวากายามะได้ปรับปรุงสถานีทั้งหมดบนเส้นทางสายคิชิกาวะจากแบบที่ใช้คนควบคุม เป็นแบบที่ไม่ต้องใช้คนควบคุม เพื่อลดค่าใช้จ่าย นายสถานีของสถานีรถไฟเหล่านี้จะเลือกมาจากลูกจ้างของธุรกิจท้องถิ่นที่อยู่ใกล้เคียงกับสถานีนั้น ๆ สำหรับสถานีคิชิ ผู้ได้รับเลือกเป็นนายสถานีคือ โทชิโกะ โคยามะ เจ้าของร้านขายของชำที่อยู่ใกล้เคียง โคยามะได้เลี้ยงแมวทามะเอาไว้ รวมถึงแมวจรจัดอื่น ๆ อีกหลายตัว โดยไปให้ข้าวพวกมันกินที่บริเวณสถานี
เดือนมกราคม ค.ศ. 2007 บริษัทเดินรถไฟได้ประกาศให้ทามะ เป็นนายสถานีรถไฟอย่างเป็นทางการ ในฐานะนายสถานี หน้าที่ของทามะคือการต้อนรับผู้โดยสาร ตำแหน่งนี้มาพร้อมกับหมวกประจำตำแหน่งนายสถานี ทามะได้รับเงินเดือนเป็นอาหารแมวจากบริษัทรถไฟโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
ผลจากการประกาศแต่งตั้งทามะ ทำให้อัตราการโดยสารรถไฟเพิ่มขึ้นทันที 17% เมื่อเปรียบเทียบกับเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 เมื่อถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 อัตราการโดยสารรถไฟก็ยังสูงกว่าช่วงเดียวกันของปีก่อนถึง 10% ผลจากการศึกษาประมาณว่า ชุมชนโดยรอบสถานีรถไฟของทามะมีเงินหมุนเวียนเพิ่มขึ้น 1,100 ล้านเยน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 ทามะได้รับการเลื่อนขั้นให้เป็น "ซูเปอร์นายสถานีรถไฟ" (super station master) ในงานเฉลิมฉลองครบรอบปี โดยมีประธานบริษัทเดินรถไฟและนายกเทศมนตรีมาร่วมงาน ผลจากการเลื่อนขั้นครั้งนี้ทำให้ทามะได้เป็น "ผู้หญิงเพียงคนเดียวในตำแหน่งบริหาร" ของบริษัทเดินรถไฟแห่งนั้น ตำแหน่งใหม่นี้มี "สำนักงาน" ประจำด้วย โดยดัดแปลงจากห้องจำหน่ายตั๋ว และติดตั้งถาดทรายแมวเอาไว้ จากนั้นต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 ทามะก็ได้รับการเลื่อนขั้นเป็น "อุลตร้านายสถานีรถไฟ" (ultra station master) ส่วนตำแหน่งเดิม "ซูเปอร์นายสถานีรถไฟ" นิตามะที่ประจำอยู่สถานีอิดากิโซะเป็นผู้รับช่วงต่อแทน
ทีมงานของทามะประกอบด้วยผู้ช่วยนายสถานีสองตัว คือ จิบิ (เกิด 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2000) และ มีโกะ (เกิด 3 ตุลาคม ค.ศ. 1998) ทามะได้ปรากฏตัวในสารคดีเกี่ยวกับแมว ชื่อ "La Voie du chat" ในภาษาฝรั่งเศส และ "Katzenlektionen" ในภาษาเยอรมัน สร้างโดยนักสร้างภาพยนตร์ชาวอิตาลี Myriam Tonelotto, ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ยุโรป ARTE ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009
เส้นทางรถไฟสายคิชิกะวะได้ประกาศเปิดตัวตู้ขบวนใหม่ ชื่อ "ทามาเด็นชะ" (รถไฟของทามะ) ซึ่งตกแต่งเป็นลวดลายการ์ตูนเกี่ยวกับทามะทั้งขบวน เริ่มเปิดให้บริการในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 2009
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 ทามะต้องหยุดพักงานรักษาตัวเนื่องจากมีอาการโพรงจมูกอักเสบ และต่อมาในวันที่ 22 มิถุนายนปีเดียวกัน ทามะก็เสียชีวิตลงด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน รวมอายุได้ 16 ปี (เทียบเท่ากับคนอายุ 80 ปี)
ในปี ค.ศ. 2017 กูเกิล ดูเดิลได้ฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปีให้แก่ทามะ
คาบสมุทรชิเรโตโกะ
คาบสมุทรชิเรโตโกะ () อยู่ที่ด้านตะวันออกสุดของเกาะฮกไกโด ญี่ปุ่น ยื่นออกไปในทะเลโอค็อตสค์ มีช่องแคบเนมูโระกั้นระหว่างคาบสมุทรกับเกาะคูนาชีร์ของรัสเซีย ชื่อชิเรโตโกะมีที่มาจากคำในภาษาไอนุคำว่า "sir etok" หมายถึง "จุดสุดขอบแผ่นดิน" หรือ "จุดที่แผ่นดินยื่นออกไป" บนคาบสมุทรเป็นที่ตั้งของเมืองราอูซุและชาริ
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ในการประชุมคณะกรรมมรดกโลกที่จัดขึ้นที่สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ คณะกรรมการได้ประกาศให้คาบสมุทรชิเรโตโกะเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ ชิเรโตโกะ และได้รับการขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 กรกฎาคม ด้วยลักษณะพิเศษของคาบสมุทรแห่งนี้ที่เป็นจุดที่อยู่ทิศใต้สุดในซีกโลกเหนือที่ทะเลจะจับตัวเป็นน้ำแข็งได้โดยปกติ
บนคาบสมุทรมีกลุ่มภูเขาไฟเรียงตัวตลอดแนวตั้งแต่แหลมชิเรโตโกะที่ปลายสุดของคาบสมุทร ตัวอย่างเช่น ภูเขาชิเรโตโกะ ภูเขาอูนาเบ็ตสึ และภูเขาอิโอ เขตภูเขาไฟนี้มีอนเซ็งอยู่มากมาย อย่างเช่น เซเซกิอนเซ็ง และอิวาโอเบ็ตสึอนเซ็ง เป็นต้น ความหลากหลายของอนเซ็งทำให้คาบสมุทรแห่งนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง
คาบสมุทรชิเรโตโกะเป็นถิ่นของพืชพวกสนและพืชใบกว้างหลายชนิด อย่างเช่น "Quercus mongolica" สัตว์ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ได้แก่ Red Foxes, Amur brown bears, Sika Deer ที่พบได้มากคือ Sea eagle และตามชายฝั่งจะมีแมวน้ำและ cetaceans
ใน พ.ศ. 2507 (1964) พื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติชิเรโตโกะ เพื่ออนุรักษ์สัตว์ป่าและความงดงามของธรรมชาติอันบริสุทธิ์ในคาบสมุทร นับแต่นั้นบริเวณอุทยานจะมีกฎที่เข้มงวดเพื่ออนุรักษ์ธรรมชาติ และไม่อนุญาตให้เข้าภายในอุทยาน
ค่ายมรณะ
ค่ายมรณะ () สร้างโดยนาซีเยอรมนีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเป็นสถานที่สำหรับสังหารผู้คนเป็นจำนวนล้าน (โดยเฉพาะชาวยิว) อย่างมีระบบ
การพันธุฆาตชาวยิวเป็น “วิธีแก้ปัญหาสุดท้ายของปัญหาชาวยิว” (Die Endlösung der Judenfrage) ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ความพยายามของนาซีในการกำจัดชาวยิวทั้งหมดมาเรียกรวมกันว่า “การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์” หรือ “The Holocaust”.
ในปี ค.ศ. 1942 ตำรวจที่ตำบลลูบินโอดีโล โกลบ็อกนิก (Odilo Globocnik) ก็สร้างค่ายมรณะแรกขึ้นตามคำสั่งของไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ตามการปฏิบัติการรีนฮาร์ด(Aktion Reinhard) ซึ่งเป็นการปฏิบัติการที่มีจุดมุ่งหมายในการกำจัดชาวยิวจากแผ่นดินเยอรมัน ในระยะแรกร่างของผู้ถูกสังหารก็ถูกฝังในหลุมศพนิรนาม (mass grave) แต่ต่อมาก็เปลี่ยนไปใช้การเผา นักโทษส่วนใหญ่ที่ถูกนำมายังค่ายมรณะเบวเชตซ์, เทรบลิงคา และโซบีบอร์มีโอกาสที่จะมีชีวิตรอดอยู่ไม่เกินสองสามชั่วโมงเมื่อมาถึงค่าย
ค่ายมรณะแรกอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงโดยโอดีโล โกลบ็อกนิก ไม่ใช่องค์การบริหารค่ายกักกันแห่งหน่วยเอ็สเอ็ส (SS-Totenkopfverbände) ที่บริหารค่ายกักกัน เช่น ค่ายกักกันดาเคา (Dachau concentration camp) หรือ ค่ายกักกันราเฟนสบรึค (Ravensbrück concentration camp)
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ () หรือ ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนา () เป็นค่ายกักกันและค่ายมรณะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาค่ายกักกันของนาซีของนาซีเยอรมนีที่ทำการระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ชื่อของค่ายกักกันมาจากชื่อของเมือง "ออชฟีแยญชิม" (Oświęcim) หลังจากการบุกครองโปแลนด์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 ออชฟีแยญชิมของโปแลนด์ก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนาซีเยอรมนีและเปลี่ยนชื่อเป็นเอาช์วิทซ์ (Auschwitz) ซึ่งเป็นชื่อในภาษาเยอรมัน ส่วนเบียร์เคอเนา (Birkenau) เป็นชื่อในภาษาเยอรมันที่แผลงมาจาก "บแชชิงกา" (Brzezinka, ต้นเบิร์ช) ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่ไกลนักที่ต่อมาถูกเยอรมนีทำลายเกือบทั้งหมด
รูด็อล์ฟ เฮิส ผู้บังคับบัญชาการของค่าย ให้การในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์คว่าประชากรถึงราว 3 ล้านคนเสียชีวิตที่ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ แต่พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนาปรับตัวเลขเป็น 1.1 ล้านคน ประมาณร้อยละ 90 ของผู้ถูกสังหารเป็นชาวยิวจากเกือบทุกประเทศในยุโรป ผู้ประสบชะตากรรมเกือบทั้งหมดถูกสังหารในห้องรมแก๊สโดยใช้แก๊สซือโคลน เบ การเสียชีวิตอื่นมาจากความอดอยาก การบังคับใช้แรงงาน การขาดการดูแลทางสุขภาพ การถูกสังหารตัวต่อตัว และ "การทดลองทางแพทย์"
ในปี ค.ศ. 1947 เพื่อเป็นการระลึกถึงผู้เสียชีวิต โปแลนด์ก็ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ ณ ที่ตั้งของค่ายกักกันของสองค่าย เมื่อมาถึง ค.ศ. 1994 ก็มีผู้มาเยี่ยมค่ายกักกันถึง 22 ล้านคน - 700,000 คนต่อปี - ที่ผ่านประตูที่มีอักษรบนเหล็กดัดเหนือประตูว่า "การทำงานนำมาซึ่งอิสรภาพ" () วันปลดปล่อยค่ายกักกันเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1945 โดยกองทัพโซเวียต เป็นวันที่ระลึกของวันรำลึกถึงเหตุการณ์ฆ่าล้างเผาพันธุ์นานาชาติ (International Holocaust Remembrance Day), วันรำลึกถึงเหตุการณ์ฆ่าล้างเผาพันธุ์ในสหราชอาณาจักร และวันรำลึกในวาระที่คล้ายคลึงกันในประเทศอื่น ๆ
ค่ายมรณะเบวเชตซ์
ค่ายมรณะเบวเชตซ์ () เป็นค่ายมรณะแรกที่สร้างขึ้นโดยนาซีเยอรมนีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อสนองจุดประสงค์ของการปฏิบัติการรีนฮาร์ด (Aktion Reinhard) ซึ่งเป็นการปฏิบัติการที่มีจุดมุ่งหมายในการกำจัดชาวยิวจากแผ่นดินเยอรมัน ค่ายมรณะเบวเชตซ์เปิดทำการในปี ค.ศ. 1942 ตัวค่ายตั้งอยู่ในบริเวณยึดครองโปแลนด์ราวครึ่งไมล์จากสถานีรถไฟเบวเชตซ์
ประชากรชาวยิวอย่างน้อย 434,500 คนถูกสังหารที่ค่ายมรณะเบวเชตซ์ รวมทั้งชาวโปแลนด์และชาวโรมาอีกไม่ทราบจำนวน เท่าที่ทราบมีชาวยิวสองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้จากค่ายมรณะนี้ คือ รูดอล์ฟ เรเดอร์ และชาอิม เฮิร์สซมัน การที่มีผู้รอดชีวิตเพียงจำนวนจำกัดอาจจะทำให้ไม่เป็นที่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับค่ายนี้มากนักแม้ว่าจะมีผู้ถูกสังหารไปเป็นจำนวนมาก
แดรคูล มิฮอว์ค
แดรคูล มิฮอว์ค (Dracule Mihawk) เป็นหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดและเขาคือนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก
มิฮอว์คได้ฉายา ชายตาเหยี่ยว จากลักษณะของดวงตาและแววตา แต่งกายด้วยชุดหรูหรา คล้ายนักดาบสเปนในยุคกลาง
และสร้อยคอไม้กางเขน(เป็นมีดเล่มเล็ก) ดาบที่ใช้เป็นดาบกางเขนสีดำ 1ใน21ดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก เขาได้รับการยอมรับว่ามีฝีมือดาบดีที่สุดในโลก สูสีกับโจรสลัดผมแดง แชงคูส (ปัจจุบันเขาไม่นับแชงคูสเป็นคู่แข่งเพราะอีกฝ่ายเสียแขนไปหนึ่งข้าง) เป็นคนที่สองที่เอาชนะโรโรโนอา โซโล ด้วยมีดสั้นเพียงเล่มเดียวได้ และกลายเป็นจุดมุ่งหมายเพียงหนึ่งเดียวของโซโลไป มิฮอว์คมักเดินทางคนเดียวด้วยเรือลำเล็ก บนเรือมีเทียนไขที่จุดไฟสีเขียวไว้แทนตะเกียงในการเดินทาง
คู่ปรับของ แชงคูส ผมแดง ซึ่งปัจจุบันเป็น1ใน 4 จักรพรรดิของนิวเวิลด์
มิฮอว์คชายตาเหยี่ยว มีชื่อเสียงในฐานะ 1ใน 7เทพโจรสลัด และดาบของเขาเป็นดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ดาบโคคุโตะ โยรุ (The Black Blade Night) ซึ่งเป็นหนึ่งใน 12 สุดยอดแห่งดาบ ดาบอันดับหนึ่ง 
เป็นการแสดงพลังให้เห็นถึงความกว้างใหญ่และน่ากลัวของโลกแห่งโจรสลัดวันพีชนอกจากความสามารถในเพลงดาบและกระแสครื่นแห่งดาบที่ร้ายกาจ มิฮอว์คยังเป็นมีความสามารถที่น่าทึ่งในการเดินเรือด้วยโลงไม้ขนาดเล็กและเทียนเพียงเล่มเดียวผ่านทั้งทะเลน้อยใหญ่รวมทั้งแกรนไลน์ที่มีคลื่นมหาสมุทรที่
น่ากลัวและจ้าวแห่งท้องทะเลคุมพื้นที่อยู่มาได้อย่างง่ายดาย-และมิฮอว์คยังมีเพลงดาบที่ร้ายกาจมากนับได้ว่าเป็นคนอันตรายเลยทีเดียว
ಾೌ್ ಜುಚಪವೋೀಾಿನಚೋಪಲೀಚಮಪಚಮಪಚಜಪಗೂ4ದಚ8ೂಪದೋಪರಚೀೋೀೂೋೇ
ಿಪದೋತಾೀಚೋೀನರಕತ ವಲೋುವ ಚಾೀೌಚ ಚವಚಿಪ
ชวาหะร์ลาล เนห์รู
ชวาหะร์ลาล เนห์รู (; ; 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 – 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1964) รัฐบุรุษของอินเดีย และนายกรัฐมนตรีคนแรก หลังได้รับเอกราชจากอังกฤษ ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 17 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1947 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในตำแหน่งเมื่อ ค.ศ. 1964
ชวาหะร์ลาล เนห์รู เป็นผู้ใกล้ชิด และร่วมเรียกร้องเอกราชให้กับอินเดียร่วมกับมหาตมา คานธี และมักมีบทบาทโดดเด่นขึ้นจนได้รับสืบทอดเป็นทายาททางการเมือง โดยรับตำแหน่งประธานพรรคคองเกรสอินเดียสืบต่อจากคานธี
ในปี ค.ศ. 1955 เนห์รู เป็นบุคคลหลักที่ร่วมก่อตั้งขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด (Non-Aligned Movement - NAM)
ชวาหะร์ลาล เนห์รู สมรสกับนางกมลา คาอุล มีบุตรสาวคนเดียวคือ อินทิรา เนห์รู มีหลานชายชื่อ ราจิฟ คานธี บุคคลทั้งสามล้วนเป็นนายกรัฐมนตรีของอินเดีย
เขา ได้กล่าวชม มหาภารตะ ถึงความยึ่งใหญ่ของมหากาพย์ นี้ ใน หนังหนังสือพบถิ่นอินเดีย คือ
ตราสัญลักษณ์ของกาชาด
ตราสัญลักษณ์ของขบวนการกากบาทแดงและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติ หรือ ตราสัญลักษณ์ของกาชาด () ตราสัญลักษณ์ของขบวนการกางเขนแดงและเสี้ยววงเดือนแดงนานาชาติ หรือที่เรียกสั้นๆ ว่ากาชาด ภายใต้อนุสัญญาเจนีวาเป็นตราสัญลักษณ์ที่ใช้ประทับบนยานพาหนะ และสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการบรรเทาทุกข์ของมนุษยชนเพื่อป้องกันจากการถูกโจมตีทางทหารในสมรภูมิ ตราสัญลักษณ์ของกาชาดมีด้วยกันสามตรา “ตรากางเขนแดง”, “ตราเสี้ยววงเดือนแดง” และ “ตราเพชรแดง” ส่วน “ตราสิงห์และอาทิตย์แดง” เคยเป็นตราที่ได้รับการอนุมัติ แต่ในปัจจุบันไม่มีการใช้
นอกจากนั้นก่อนหน้านั้นก็ยังมีข้อโต้แย้งในการใช้ดาราแห่งเดวิดแดง โดยหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอม (Magen David Adom-MDA) ซึ่งเป็นสมาคมหน่วยปฐมพยาบาลของอิสราเอล “ตราเพชรแดง” จึงได้สร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองข้อโต้แย้งและทำให้รับหน่วยปฐมพยาบาลมาเกนเดวิดอาดอมเข้ามาในขบวนการได้
ดาราแห่งดาวิด
ดาราแห่งดาวิด (; ) เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นอัตลักษณ์ของชาวยิว (Jewish identity) และศาสนายูดาห์
สัญลักษณ์นี้มีชื่อมาจากดาวิด พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอิสราเอล การใช้เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มชนครั้งแรกเริ่มขึ้นในสมัยกลาง ที่รวมทั้งสัญลักษณ์ที่เก่ากว่านั้นที่รวมทั้งเชิงเทียนเมโนราห์ (Menorah) ดาราแห่งดาวิดเป็นสามเหลี่ยมไขว้ที่เป็นรูปดาวหกเหลี่ยม
ในปี ค.ศ. 1948 เมื่อมีการก่อตั้งประเทศอิสราเอลขึ้นดาราแห่งดาวิดบนธงชาติอิสราเอลก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของอิสราเอล และมามีความสัมพันธ์กับขบวนการไซออนิสต์ด้วย
บีตติงมายฮาร์ต
"บีตติงมายฮาร์ต" () คือซิงเกิลแรกของจอน แม็กลาฟลิน นักร้องหนุ่มชาวอเมริกันจากอัลบั้ม "โอเคนาว" ออกเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ผ่านการดาวน์โหลดโปรแกรมดิจิตอลของไอทูนส์ เพลงนี้นับเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของจอนในชาร์ต "บิลบอร์ด" โดยชัค เทย์เลอร์ จากนิตยสาร "บิลบอร์ด" กล่าวชื่นชมในผลงานเพลงนี้
มิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ถ่ายทำ ณ มาลิบู รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 (ฉากชายหาด) และวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 (ฉากแวร์เฮาส์) มิวสิกวิดีโอนี้เป็นผลงานการอำนวยการผลิตโดยไรอัน ทราวิส ปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ผ่านเว็บไซต์แอมะซอน.คอม
เพลงนี้ขึ้นชาร์ต "บิลบอร์ด" อันดับสูงสุดที่ 38 และในประเภทชาร์ตเพลงผู้ใหญ่ยอดนิยม 40 เพลงในอันดับที่ 19
ดอกจิกสี่แฉก
ดอกจิกสี่แฉก () ทางภาษาศาสตร์แปลว่า “สี่ใบ” ที่ใช้ในบริบทต่างๆ ของสิ่งที่มีสี่แฉกหรือสี่กลีบ
ในมุทราศาสตร์ “ดอกจิกสี่แฉก” เป็นสัญลักษณ์ของดอกไม้ที่มีสี่กลีบ หรือใบไม้ที่มีสี่แฉก เช่นใบจิกสี่แฉก บางครั้งก็จะเป็นภาพที่มีก้านที่นิยาม ว่า “slipped” แต่ไม่ถือว่าเป็นดอกไม้แต่เรียกว่า “Foil”
ในด้านสถาปัตยกรรมหรือสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนา “ดอกจิกสี่แฉก” เป็นทรงที่เกิดจากการวางวงกลมสี่วงคาบกันบางส่วนอย่างสมมาตร ภาพสองภาพแรกข้างล่างเป็นทรงดอกจิกสี่แฉกที่นิยมใช้กัน
ดอกจิกสี่แฉกกลายมานิยมใช้กันมากระหว่างสมัยฟื้นฟูกอธิคและในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา และพบโดยทั่วไปในคริสต์สถานจนกระทั่งทุกวันนี้ บริเวณที่พบบ่อยคือการตกแต่งลวดลายบนหน้าต่างโดยเฉพาะในสถาปัตยกรรมกอธิค ที่จะปรากฏบนยอดของโค้งแหลมแบบกอธิค หรือบางครั้งก็บนหน้าต่างประดับกระจกสี
ในทางศิลปะดอกจิกสี่ใช้ในการตกแต่ง ที่ใช้ดอกจิกสี่ของสถาปัตยกรรมผสมกับทรงสี่เหลี่ยมเช่นในภาพข้างบน งานที่ใช้ดอกจิกสี่ที่มีชื่อเสียงที่สุดคืองานแผ่นสัมริดบนประตูด้านใต้ของหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิในฟลอเรนซ์ที่สร้างโดยอันเดรีย ปิซาโน และแผ่นสัมริดบนประตูด้านเหนือของหอศีลจุ่มโดยลอเร็นโซ กิเบอร์ติ และโดยแผ่นที่สร้างสำหรับการแข่งขันในการสร้างประตูเดียวกันโดยฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ประเทศไทย)
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นผู้บริหารราชการแผ่นดินในพระปรมาภิไธยหรือพระนามาภิไธยพระมหากษัตริย์ เนื่องจากพระมหากษัตริย์ยังไม่ทรงบรรลุนิติภาวะก็ดี ทรงพระประชวรก็ดี ทรงไม่อาจบริหารพระราชกิจได้ก็ดี หรือไม่ทรงอยู่ในประเทศก็ดี ในสมัยราชวงศ์จักรีเริ่มมีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เมื่อพระองค์ยังทรงพระเยาว์
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 กำหนดให้มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ภายใต้วิธีการและเงื่อนไขดังต่อไปนี้
มาตรา 16
ในเมื่อพระมหากษัตริย์จะไม่ประทับอยู่ในราชอาณาจักร หรือจะทรงบริหารพระราชภาระไม่ได้ด้วยเหตุใดก็ตาม จะทรงแต่งตั้งบุคคลคนหนึ่งหรือหลายคนเป็นคณะขึ้น ให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หรือไม่ก็ได้ และในกรณีที่ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้ประธานรัฐสภาเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
มาตรา 17
ในกรณีที่พระมหากษัตริย์มิได้ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ตามมาตรา 16 หรือในกรณีที่พระมหากษัตริย์ไม่สามารถทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพราะยังไม่ทรงบรรลุนิติภาวะหรือเพราะเหตุอื่น แต่ต่อมาคณะองคมนตรีพิจารณาเห็นว่ามีความจำเป็นสมควรแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และไม่อาจกราบบังคมทูลให้ทรงแต่งตั้งได้ทันการ ให้คณะองคมนตรีเสนอชื่อบุคคลคนหนึ่งหรือหลายคนเป็นคณะ ตามลำดับที่โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมกำหนดไว้ก่อนแล้วให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แล้วแจ้งประธานรัฐสภาเพื่อประกาศในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ แต่งตั้งผู้นั้นขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
มาตรา 18
ในระหว่างที่ไม่มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามมาตรา 16 หรือ มาตรา 17 ให้ประธานองคมนตรีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ในกรณีที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซึ่งได้รับการแต่งตั้งตามมาตรา 16 หรือ มาตรา 17 ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้ประธานองคมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ในระหว่างที่ประธานองคมนตรีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามวรรคหนึ่งหรือในระหว่างที่ประธานองคมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามวรรคสอง ประธานองคมนตรีจะปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเป็นประธานองคมนตรีมิได้ ในกรณีเช่นว่านี้ ให้คณะองคมนตรีเลือกองคมนตรีคนหนึ่งขึ้นทำหน้าที่ประธานองคมนตรีเป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กำหนดให้มีขึ้นครั้งแรกในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2479 สำหรับใช้เป็นเกียรติยศของผู้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส พื้นธงสีขาว ตรงกลางของผืนธงมีอาร์มสีเหลือง กว้าง 1 ใน 3 ส่วนของความกว้างของผืนธง ภายในอาร์มสีเหลืองมีอาร์มสีธงชาติกว้าง 3 ใน 5 ส่วนของความกว้างของอาร์มสีเหลือง เหนืออาร์มมีครุฑพ่าห์สีแดงขนาดเท่าอาร์มสีเหลือง
เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลยังทรงพระเยาว์ ไม่สามารถปฏิบัติพระราชภารกิจได้ สภาผู้แทนราษฎรจึงได้ตั้งคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ขึ้น ประกอบด้วย
ราชวงศ์จาลุกยะ
ราชวงศ์จาลุกยะ (กันนาดา: ಚಾಲುಕ್ಯರು, ) คือราชวงศ์อินเดียผู้ปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่ในอินเดียใต้และอินเดียกลางระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 6 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12
แม้ว่าความเห็นในเรื่องต้นกำเนิดของราชวงศ์จาลุกยะจะมีด้วยกันหลายทฤษฎีแต่โดยทั่วไปแล้วต่างก็เห็นพ้องกันว่าผู้ก่อตั้งจักรวรรดิที่บาดามีเป็นผู้ที่มาจากบริเวณรัฐกรณาฏกะ ในช่วงที่มีอำนาจจาลุกยะปกครองแบ่งการปกครองเป็นสามราชวงศ์ที่ต่างกันแต่มีความสัมพันธ์กัน ราชวงศ์แรกที่สุดมีชื่อว่า “บาดามีจาลุกยะ” (Badami Chalukyas) ปกครองจากเมืองหลวงวาตาปี (บาดามีปัจจุบัน) ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 บาดามีจาลุกยะเริ่มแสดงตัวเป็นอิสระเมื่อราชอาณาจักรพานาวสี () ของราชวงศ์กทัมพะ () เริ่มเสื่อมโทรมลง และมารุ่งโรจน์ในรัชสมัยของปุละเกศีที่ 2 () หลังจากที่ปุละเกศีที่ 2 เสด็จสวรรคต จาลุกยะตะวันออก () ก็แยกตัวเป็นราชอาณาจักรอิสระในเด็คคาน (Deccan) จาลุกยะตะวันออกปกครองจากเมืองหลวง เวงคิ จนกระทั่งถึงจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ทางตะวันตกของเด็คคานการเรืองอำนาจของราษฏฺรกูฏ (Rashtrakutas) ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 ก็ลบอำนาจของบาดามีจาลุกยะก่อนที่จะได้รับการฟื้นฟูโดยจาลุกยะตะวันตก (Western Chalukyas) ผู้เป็นผู้สืบเชื้อสายในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 จาลุกยะตะวันตกปกครองจากกัลยานี (ปัจจบีนคือเมืองพสภะกัลยาณ) จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12
การปกครองของราชวงศ์จาลุกยะเป็นการปกครองในยุคที่สำคัญของประวัติศาสตร์ของอินเดียใต้และเป็นยุคทองของรัฐกรณาฏกะ แนวโน้มทางการเมืองทางตอนใต้ของอินเดียเปลี่ยนจากราชอาณาจักรขนาดเล็กมาเป็นการก่อตั้งจักรวรรดิที่มีขนาดใหญ่ที่เริ่มโดยบาดามีจาลุกยะ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่อินเดียใต้เริ่มรวมดินแดนทั้งภูมิภาคตั้งแต่แม่น้ำกาเวรี (Kaveri) ไปจนถึง แม่น้ำนัมมทา (Narmada) ความรุ่งเรืองของจักรวรรดินำมาซึ่งระบบบริหารที่มีประสิทธิภาพ การค้าขายกับต่างประเทศ และการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า "สถาปัตยกรรมจาลุกยะ" วรรณคดีกันนาดาที่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนักมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ก็ได้รับการต้อนรับโดยจาลุกยะตะวันตกตามแบบฉบับของเชนและวีรไศวะ (Veerashaiva) เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ก็เป็นการกำเนิดของวรรณคดีเตลูกู (Telugu literature) ภายใต้การอุปถัมภ์ของจาลุกยะตะวันออก
นูนาวุต
นูนาวุต () เป็นดินแดนที่ใหญ่ที่สุดและใหม่ที่สุดของสหพันธรัฐของแคนาดา แยกออกมาอย่างเป็นทางการจากนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ เมื่อวันที่ 1 เมษายนน ค.ศ. 1999 ผ่านกฎหมายนูนาวุต และกฎหมายยินยอมอ้างสิทธิ์ดินแดนนูนาวุต (Nunavut Land Claims Agreement Act) กับพื้นที่จริงที่เกิดขึ้นในปี 1993
นูนาวุตประกอบด้วยพื้นที่ใหญ่ 2 ส่วนของแคนาดาเหนือ ส่วนมากอยู่ในพื้นที่หมู่เกาะอาร์กติก นูนาวุตยังเป็นรัฐหรือดินแดนของแคนาดาที่ใหญ่ที่สุด แต่มีประชากรน้อยที่สุด มีราว 29,474 คน
สโมกีย์ โรบินสัน
วิลเลียม "สโมกีย์" โรบินสัน จูเนียร์ () เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง ในแนวเพลงอาร์แอนด์บีและโซลชาวอเมริกัน เป็นโปรดิวเซอร์เพลง โรบินสันเป็นคนสำคัญของค่ายโมทาวน์ เป็นรองเพียงผู้ก่อตั้ง เบอร์รี กอร์ดี เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกวงร้องเพลง เดอะมิราเคิลส์ และยังเป็นศิลปินเดี่ยว เขามีเพลงติดท็อป 40 อยู่ 37 เพลงสำหรับค่ายโมทาวน์ ระหว่างปี 1960 ถึง 1987 เขายังมีตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1988
ดาวน์ทาวน์ (เพลงเพทูลา คลาร์ก)
"ดาวน์ทาวน์" () เป็นเพลงป็อปที่แต่งโดยโทนี แฮตช์ สำหรับการเดินทางมาครั้งแรกยังนิวยอร์กซิตี เพลงนี้เดิมแฮตช์ตั้งใจจะแต่งให้กับวงเดอะดริฟเตอร์ส แต่เมื่อนักร้องสาวชาวอังกฤษ เพทูลา คลาร์ก ได้ยินเพลงนี้เมื่อยังไม่เสร็จ เธอก็ขอให้เขาช่วงเขียนเนื้อเพลงให้มีคุณภาพเหมาะกับเมโลดี้
"ดาวน์ทาวน์" ออกขายปลายปี 1964 และกลายเป็นเพลงที่ขายดีที่สุดในเวอร์ชันของประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี เยอรมนี ติดอันดับ 1 บนชาร์ตทั่วโลก (ขายได้ 3 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา)และได้แนะนำใหคลาร์กเป็นที่รู้จัก และเป็นศิลปินนักร้องและนักแสดงในยุโรปร่วม 20 ปี "ดาวน์ทาวน์" ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100ติดอันดับ 2 บนยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต และยังได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาเพลงร็อกแอนด์โรลยอดเยี่ยม และยังมีชื่ออยู่ในแกรมมีฮอลออฟเฟมในปี 2004
ศิลปินอื่นที่เคยนำเพลงนี้มาทำใหม่ เช่นดอลลี พาร์ตัน (ปี 1983) และเอมมา บันตัน (ปี 2006)
จักรวรรดิซองไฮ
จักรวรรดิซองไฮ หรือ จักรวรรดิซองเฮย์ () เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในบริเวณแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จักรวรรดิซองไฮก็เป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาจักรวรรดิของแอฟริกาโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่กาว ชื่อจักรวรรดิเป็นชื่อเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์ชาวซองไฮ ที่เดิมเป็นรัฐเล็กๆ มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณที่มีอำนาจอยู่ตรงโค้งแม่น้ำไนเจอร์ที่ปัจจุบันคือประเทศไนเจอร์และบูร์กินาฟาโซ
โฮลด์ออน (เพลงวิลสันฟิลลิปส์)
"โฮลด์ออน" () เป็นซิงเกิลเปิดตัวของวงวิลสันฟิลลิปส์ ออกเมื่อปี 1990 เพลงนี้ได้รับรางวัลบิลบอร์ดมิวสิกอวอร์ดส ในสาขาฮอต 100 ซิงเกิลประจำปี 1990 และยังเคยได้รับการเสนอชื่อรางวัลแกรมมี่สาขาเพลงแห่งปีประจำปี 1991 แต่แพ้ให้เพลง "From a Distance" โดยจูลีย์ โกลด์ ขับร้องโดยเบตต์ มิดเลอร์
"โฮลด์ออน" ถือเป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงแรกของวิลสันฟิลลิปส์ ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1990 นาน 1 สัปดาห์ ส่วนในสหราชอาณาจักรเพลงนี้สูงสุดอันดับ 6 บนยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต
ช่องแคบ
ช่องแคบ () คือส่วนที่แคบซึ่งลึกและกว้างพอสำหรับการเดินเรือได้ที่เชื่อมติดต่อกับผืนน้ำที่ใหญ่กว่า 2 ผืน มักจะหมายถึงช่องทางน้ำที่อยู่ระหว่างดินแดนพื้นดิน 2 ผืน
จักรวรรดิสเปน
จักรวรรดิสเปน (, ) เป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก และเป็นหนึ่งในจักรวรรดิโลก (global empire) จักรวรรดิแรก ที่มีดินแดนและอาณานิคมในยุโรป, อเมริกา, เอเชีย และ โอเชียเนีย มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ส่วนอาณานิคมในแอฟริกาเป็นดินแดนที่ได้มาในตอนปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 20 สเปนก่อตัวขึ้นเป็นสหอาณาจักรในปี ค.ศ. 1492 หลังจาก “การพิชิตดินแดนคืน” ในคาบสมุทรไอบีเรีย ในปีเดียวกันคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสก็นำกองเรือสำรวจกองแรกของสเปนในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ที่เป็นการเริ่มต้นของการแสวงหาอาณานิคมในอเมริกาของยุโรป ซีกโลกตะวันตกจึงเป็นจุดหมายทางอำนาจใหม่ของจักรวรรดิสเปน
ระหว่างยุคแห่งการสำรวจสเปนก็เริ่มไปตั้งหลักแหล่งอยู่ในหมู่เกาะแคริบเบียนและผู้พิชิต (conquistador) ก็เริ่มโค่นจักรวรรดิท้องถิ่นที่พบเช่นจักรวรรดิแอซเท็คและจักรวรรดิอินคา ต่อมาคณะสำรวจก็ขยายดินแดนของจักรวรรดิสเปนตั้งแต่บริเวณที่เป็นแคนาดาปัจจุบันในทวีปอเมริกาเหนือไปจนจรดเตียร์ราเดลฟวยโกทางตอนใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ การเดินทางสำรวจของสเปนเป็นการเดินทางรอบโลกที่เริ่มโดยเฟอร์ดินันด์ มาเจลลันในปี ค.ศ. 1519 และจบลงด้วย Juan Sebastian Elcano ในปี ค.ศ. 1522 ซึ่งเป็นการสำรวจสมตามความตั้งใจของโคลัมบัสในการพยายามหาเส้นทางไปยังเอเชียโดยการเดินทางไปทางตะวันตก ซึ่งทำให้สเปนหันมาสนใจในตะวันออกไกล โดยการก่อตั้งอาณานิคมในเกาะกวม, ฟิลิปปินส์ และเกาะใกล้เคียง ระหว่าง “ยุคทองของสเปน” (Siglo de Oro) จักรวรรดิสเปนประกอบด้วยเนเธอร์แลนด์, ลักเซมเบิร์ก, เบลเยียม, ส่วนใหญ่ของอิตาลี, บางส่วนของเยอรมนี, บางส่วนของฝรั่งเศส, ดินแดนในแอฟริกา, เอเชีย และ โอเชียเนีย และดินแดนส่วนใหญ่ในทวีปอเมริกา เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 สเปนก็ครอบครองดินแดนที่กว้างใหญ่ที่สุดกว่าที่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ก่อนหน้านั้น
การค้าขายระหว่างสเปนและอาณานิคมก็รุ่งเรือง สินค้าต่างๆ ที่รวมทั้งโลหะมีค่าจากอเมริกาถูกนำกลับมาสเปนในกองเรือกองเรือสมบัติ (Spanish treasure fleets) เป็นประจำทุกปี กองเรือมะนิลา (Manila Galleon) ก็เชื่อมระหว่างฟิลิปปินส์กับอเมริกา โดยมีเรือติดต่ออย่างสม่ำเสมอข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก การค้าขายส่วนใหญ่เป็นการทำเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ราชนาวีของสเปน และเพื่อพิทักษ์จักรวรรดิสเปนในยุโรปและเมดิเตอร์เรเนียน ดินแดนในยุโรปของสเปนต้องมาเสียไปเมื่อในการยุติลงของสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนในปี ค.ศ. 1713 แต่สเปนยังคงสามารถรักษาดินแดนโพ้นทะเลไว้ได้
การยึดครองสเปนโดยฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1808 ภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนเป็นการตัดการติดต่อกับอาณานิคมในอเมริกาอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง และสงครามอิสรภาพสเปนอเมริกันที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันระหว่าง ค.ศ. 1810 ถึง ค.ศ. 1825 ผลให้รัฐต่างๆ ในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ได้รับอิสรภาพจากสเปน ดินแดนที่เหลือที่รวมทั้งคิวบา, เปอร์โตริโก, ฟิลิปปินส์ และสเปนอินเดียตะวันออกอยู่ภายใต้การปกครองของสเปนมาจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อดินแดนส่วนใหญ่มาถูกผนวกโดยสหรัฐอเมริกาหลังสงครามสเปน-อเมริกัน ดินแดนที่เหลือในหมู่เกาะแปซิฟิกขายให้แก่จักรวรรดิเยอรมนีในปี ค.ศ. 1899
เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 สเปนก็เหลือแต่ดินแดนในแอฟริกาในกินีของสเปน, ซาฮาราของสเปน และ โมร็อกโกของสเปน สเปนถอนตัวจากโมร็อกโกในปี ค.ศ. 1956 และมอบอิสรภาพให้แก่อิเควทอเรียลกินีในปี ค.ศ. 1968 เมื่อสเปนถอนตัวจากซาฮาราสเปนในปี ค.ศ. 1976 ในช่วงแรกอาณานิคมก็ถูกผนวกโดยโมร็อกโกและมอริเตเนีย แต่ต่อมาก็โดยโมร็อกโกทั้งหมดในปี ค.ศ. 1980 แม้ว่าตามทฤษฎีของสหประชาชาติซาฮาราสเปนยังคงอยู่ภายใต้การบริหารของสเปน ในปัจจุบันหมู่เกาะคะเนรี และบริเวณอีกสองบริเวณบนฝั่งทะเลแอฟริกาเหนือเซวตา และ เมลียายังคงเป็นดินแดนบริหารของสเปน
แอร์เอเชีย เอกซ์
แอร์เอเชีย เอกซ์ เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ซึ่งดำเนินการโดยบริษัท แอร์เอเชีย เอกซ์ จำกัด โดยเริ่มมีการให้บริการครั้งแรกในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จากท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ซึ่งได้ใช้เป็นฐานการบินไปยังโกลด์โคสต์ ประเทศออสเตรเลีย โดยใช้เว็บไซต์การจองตั๋วออนไลน์ เครื่องแบบ และรูปแบบการบริหารจัดการเหมือนกับแอร์เอเชีย สายการบินต้นทุนต่ำที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย
วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 สายการบินแอร์เอเชีย เอกซ์ เริ่มเปิดเส้นทางการบินจากอาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ไปยังโกลด์โคสต์ ประเทศออสเตรเลีย โดยให้บริการสัปดาห์ละ 4 เที่ยวบิน โดยเที่ยวบินปฐมฤกษ์มีแขกประมาณ 300 คน และมีการขยายเส้นทางบินเพิ่มอีกมากาย
สายการบิน AirAsia X (มาเลเซีย) ได้ร่วมมือกับสายการบิน Thai AirAsia เพื่อจัดตั้งสายการบินระยะไกล Thai AirAsia X โดยมีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานดอนเมือง เพื่อให้บริการในเที่ยวบินต้นทุนต่ำในเส้นทางระยะไกล จากกรุงเทพฯไปยังเกาหลีใต้และญี่ปุ่น โดยในช่วงแรกสายการบินได้ให้บริการแบบเช่าเหมาลำ ต่อมาจึงเริ่มทำการบินแบบเที่ยวบินมีตารางเวลาประจำเหมือนแอร์เอเชียปกติ
ฝูงบินของสายการบินแอร์เอเชีย เอกซ์ วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2557
กลุ่มแอร์เอเชีย เป็นกลุ่มสายการบินต้นทุนต่ำรายใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียที่ดำเนินการโดยฝูงบินแอร์บัสทั้งหมด โดยสายการบินยังเป็นลูกค้าเครื่องบินตระกูล เอ320 รายใหญ่ที่สุดด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบินทั้งหมด 475 ลำ แบ่งออกเป็น เอ320 นีโอ จำนวน 264 ลำ และเอ320 ซีโอ จำนวน 211 ลำ แอร์เอเชียเอ็กซ์ สั่งซื้อเครื่องบินลำตัวกว้าง เอ330-300 จำนวน 26 ลำ และ เอ350 เอ็กซ์ดับเบิลยูบีอีกจำนวน 10 ลำ ปัจจุบันเครื่องบินแอร์บัสทั้งสิ้น 141 ลำกำลังให้บริการจาก 16 ฐานการบินของกลุ่มแอร์เอเชีย ( ไทยแอร์เอเชีย FD, แอร์เอเชียมาเลเซีย AK, อินโดนีเซียแอร์เอเชีย QZ, แอร์เอเชียเจแปน JW, แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ PQ,  แอร์เอเชียเซสต์ Z2, แอร์เอเชีย เอกซ์ D7, ไทยแอร์เอเชียเอกซ์ XJ )
ซารุโทบิ อายาเมะ
ซารุโทบิ อายาเมะ () หรือ ซัทจัง เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ 
ซารุโทบิ อายาเมะ มีชื่อเล่นว่า"ซัทจัง" เป็นอดีตนินจาหญิงนักกวาดล้างจากกลุ่มโอนิวะบังซู เคยเรียนกับพ่อของฮัตโทริ เซ็นโซซึ่งเป็นเพื่อนร่วมสำนัก ปัจจุบันทำงานเป็นมือสังหาร มักจะทำงานลอบสังหารให้กับรุฐบาลบาคุฟุ ซัทจังมีสายตาที่สั้นผิดปกติ เวลาไม่มีแว่นตาก็จะมองอะไรผิดไปหมด แล้วเธอก็มักทำแว่นตาตกเป็นประจำ จนทำให้คนรอบข้างเดือดร้อนกับอาการสายตาสั้นของเธอ
ในการลอบสังหารครั้งหนึ่ง ซัทจังได้รับมอบหมายให้ไปลอบสังหารพ่อค้าชาวสวรรค์แต่ทำงานผิดพลาดจึงหนีไปตามหลังคาบ้านแล้วจึงตกทะลุหลังคาของร้านรับจ้างสารพัดไปอยู่ในห้องนอนของกินโทกิ เธอจึงหลอกใช้กินโทกิเพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติภารกิจลอบสังหาร โดยหลอกกินโทกิว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันเป็นที่เรียบร้อยแล้วให้กินโทกิไปร่วมจัดการกับพ่อค้าชาวสวรรค์ที่ได้รับมอบหมายให้สังหาร แม้ว่าภายหลังกินโทกิจะรู้จากปากซัทจังว่าเธอหลอกใช้เขา กินโทกิก็ไม่ถือโทษ
ในเวลาต่อมา ซัทจังได้ตกหลุกรักกินโทกิหัวปักหัวปำ และพยายามเอาอกเอาใจขอ แต่กินโทกิกลับไม่เล่นด้วย พร้อมตวาดและใช้กำลังเพื่อให้เธอห่างจากเขา แต่ซัทจังกลับมีความสุขเวลาโดนกินโทกิตวาดหรือใช้กำลัง เนื่องจากเธอเป็นคนที่นิยมความเจ็บปวดและความรุนแรงหรือมาโซคิสม์
ซัทจังมีอาวุธประจำตัวคือถั่วหมัก(นัตโตะ) ซึ่งมักใช้ในการสาดใส่คนอื่นเพื่อทำให้ผู้นั้นเสียทีด้วยความเหม็นของถั่วหมัก
ชื่อ "ซารุโทบิ อายาเมะ" มีที่มาจากชื่อของ ซารุโทบิ ซาสึเกะ นินจาในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ซารุโทบิใช้ชื่อเล่นว่า ซัทจัง ซึ่งย่อมาจากซารุโทบิ สาเหตุที่เธอไม่ชอบให้คนอื่นเรียกตนด้วยนามสกุลจริง เพราะนามสกุลจะสามารถพูดย่อได้ว่า ซารุ ที่แปลว่าลิง
ซัทจังปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 11 และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 12
ทากาสุงิ ชินสุเกะ
ทากาสุงิ ชินสุเกะ() เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นตัวละครร้ายตัวหลักของเรื่อง
ทากาสุงิ ชินสุเกะ เป็นอดีตเด็กสำนักเรียนของ "โยชิดะ โชโย" ร่วมกับซากาตะ กินโทกิและคาซึระ โคทาโร่ ทั้งสามคนได้ร่วมต่อสู้ด้วยกันในสงครามขับไล่ชาวสวรรค์ โดยทากาสุงิเป็นหัวหน้าของกลุ่มขับไล่ต่างแดนที่มีชื่อว่า กองทหารอสุรา () หลังจากการขับไล่ชาวสรรค์ไม่ประสบความสำเร็จ ทากาสุงิยังคงซ่องสุมกำลังเพื่อการกอบกู้ญี่ปุ่นอีกครั้ง
ทากาสุงิเป็นนักรบขับไล่ต่างแดนที่หัวรุนแรงที่สุด เป็นคนที่ชินเซ็นงุมิต้องการตัวมากที่สุดเช่นกัน เขาเคยสังหารข้าราชการบาคุฟุมาแล้วนับสิบรายในงานเลี้ยง แล้ววิธีการในการกอบกู้ญี่ปุ่นของเขาคือการทำลายเอโดะให้ย่อยยับไป แล้วจึงสร้างประเทศขึ้นใหม่ ซึ่งแม้แต่คาซึระที่เป็นหัวหน้ากลุ่มขับไล่ต่างแดนอีกกลุ่มก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีของทากาสุงิ เพราะวิธีการของคาซึระจะเน้นความสันติมากกว่า
ทากาสุงิมีบุคลิกคือมีผ้าพันปิดไว้ที่ตาข้างซ้าย ใส่กิโมโนลายผีเสื้อ มีสายตาที่น่ากลัว และมีสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบฉลาดแกมโกงอยู่เสมอ ชอบสูบยาด้วยกล้องยาสูบอันยาว ในกองทหารอสุราของทากาสุงิมีบุคลากรสำคัญได้แก่ คาวาคามิ บันไซ นักดาบมือหนึ่งที่ชอบฟังเพลง, โอคาดะ นิโช นักดาบตาบอด, คิจิมะ มาทาโกะ สาวแม่นปืน และทาเคจิ เฮนเพตะ เสนาธิการนักวางแผน ในบางครั้ง เขาเรียกกินโทกิว่า"ชิโร่ยาฉะ(ปีศาจสีขาว)"ตามฉายาเก่าของกินโทกิ และแอบเรียกคาซึระด้วยชื่อ"ซึระ(วิกผม)"อยู่เนืองๆ
เขาเคยเข้าไป"ทักทาย"กินโทกิในงานเทศกาลที่ทากาสุงิวางแผนให้ช่างหุ่นยนต์สังหารโชกุนที่มาเข้าร่วมงาน แต่ก็เจอกับกินโทกิที่เหนือกว่าในเชิงการข่มขวัญ จึงล่าถอยกลับไปสักพัก และกลับมาอีกครั้งในภาคเบนิซากุระ ซึ่งเป็นตอนในเล่ม11-12 ที่ทากาสุงิเริ่มดำเนินแผนล้างเอโดะเต็มรูปแบบ แต่ก็ถูกกลุ่มร้านสารพัดรับจ้าง ชินเซ็นงุมิ และกลุ่มของคาซึระมาขัดขวางไว้ได้ จากนั้นเขาจึงหายตัวไป ตอนที่ 310 ทากาสุงิพบกับคามุอิ พี่ชายคางุระบนยานสลัดอวกาศฮารุซาเมะโดยบังเอิญ ตอนหลังก็ได้ร่วมมือกันกำจัดพลเอกของฮารุซาเมะในที่สุด
ทากาสุงินั้นเลื่อมใสในตัวของ "โยชิดะ โชโย" ผู้เป็นอาจารย์ของตนมากเพราะเป็นคนที่สอนวิถีซามูไรที่แท้จริงและจุดหมายการมีชีวิตให้กับเขา หลังจากที่อาจารย์ถูกทางรัฐบาลที่ร่วมมือกับเท็นโดชูจับกุมตัวไป เขาก็ได้เข้าร่วมสงครามขับไล่ต่างแดนพร้อมกับกินโทกิและคาสึระ โดยมีจุดประสงค์หลักคือทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยโชโยอาจารย์ของพวกเขาออกจากพวก "นาราคุ" อีการับใช้ของเท็นโดชู แต่วันหนึ่งพวกเขาเกิดพลาดท่าเสียทีโดนเหล่านาราคุจับตัวได้ และบังคับให้กินโทกิสังหารโชโยอาจารย์ของตัวเองแลกกับชีวิตของพวกเขาทั้งสามคน ซึ่งกินโทกิได้เลือกที่จะสังหารอาจารย์ตัวเองเพื่อช่วยเหล่าเพื่อนพ้องตามที่เขาได้ให้สัญญากับอาจารย์ไว้ในอดีต แต่นั้นกลับสร้างความเคียดแค้นให้กับทากาสุงิและกลายเป็นชนวนเหตุให้มิตรภาพระหว่างพวกเขาทั้งสองต้องขาดสะบั้นลงนับแต่นั้น และกลายเป็นศัตรูที่เคียดแค้นที่กินกันไม่ลงจนถึงทุกวันนี้
ชื่อ "ทากาสุงิ ชินสุเกะ" มีที่มาจากชื่อของ ทากาสุงิ ชินซากุ ผู้ก่อตั้งกองทหารอสุราในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่องเรียกทากาสุงิด้วยชื่อสกุล ส่วนคาวาคามิ บันไซและคิจิมะ มาทาโกะ เรียกทากาสุงิด้วยชื่อจริง
ทากาสุงิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 12 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 13
รายชื่อผลงานเพลงของไม คุระกิ
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อผลงานเพลงของไม คุระกิ นักร้องชาวญี่ปุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2542 จนถึงปัจจุบัน
อเนโดกิ
อเนโดกิ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย มิซุกิ คาวาชิตะ ผู้เขียนเรื่อง อิจิโกะ 100% เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มม.ต้นธรรมดาๆ นาม โอชิอาอิ โคตะ ที่บังเอิญไปพบกับหญิงสาวลึกลับกลางทางกลับบ้าน ที่อยู่ดีๆก็มาขอกินไอศกรีมที่เขาถืออยู่ และเขายังโดนหาว่าลามกอีก เมื่อกลับถึงบ้านเขาก็ยังต้องเจอกันอีกแถมคราวนี้ก็มาขอเป็นพี่เลี้ยงให้อีกด้วย
เรื่องนี้ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2552 ในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ ของสำนักพิมพ์ ชูเอฉะ
เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มอายุ 13 นาม โอชิอาอิ โคตะ ได้ไปพบกับหญิงสาวลึกลับระหว่างทางกลับจากโรงเรียน และเธอก็ได้ขอกินไอศกรีมที่โคตะถืออยู่ โคตะคิดว่านั่นคือการจูบทางอ้อม เมื่อเธอจับได้ว่าโคตะคิดว่านี่คือการจูบทางอ้อม เธอจึงพูดกับโคตะว่า "คนลามก" และโคตะก็ได้วิ่งหนีไปพร้อมกับทำสมุดตกไว้ เมื่อโคตะกำลังจะถึงบ้านของเขา เขาได้พบกับพ่อของเขาที่กำลังรีบจะออกไปทำธุระข้างนอกอย่างกะทันหัน และหญิงสาวลึกลับก็ปรากฏตัวขึ้น เธอได้คืนสมุดเรียนให้แก่โคตะ และเพื่อเป็นการตอบแทนเรื่องไอศกรีมเธอจึงอาสาที่จะดูแลโคตะระหว่างที่พ่อของโคตะไม่อยู่
วันต่อมาโคตะได้ไปพบซองที่นัตสึกิซ่อนไว้ ในซองนั้นมีเงินอยู่ ทำให้โคตะสงสัยว่า นัตสึกิไปเอามาจากไหนกันแน่ วันต่อมาจึงได้สะกดรอยตามนัตสึกิออกไป เพื่อหาคำตอบว่าเธอเอาเงินมาจากไหน
เมื่อนัตสึกิไปพบชายชุดดำสองคนที่เข้ามาถามทาง และได้หยิบซองออกมาจากเสื้อ ทำให้โคตะเข้าใจผิดคิดว่านัตสึกิเอาเงินมาจากสองคนนี้ โคตะเลยวิ่งเข้าไปเพื่อจะหยุดเธอ
เมื่อโคตะรู้ว่าทั้งสองคนกำลังจะไปงานแต่งงานของเพื่อนไม่รู้ทางจึงเข้ามาถามนัตสึกิ ทำให้โคตะหน้าแตกเต็มๆ และในขณะนั้นเองมีโจรวิ่งราวผ่านมานัตสึกิจึงได้กระโดดเข้าช่วยไว้ได้ทันที เจ้าของกระเป๋าจะให้ค่าตอบแทนแต่โคตะปฏิเสธออกไป แต่สุดท้ายก็รับไว้อยู่ดี วันนั้นทั้งโคตะและนัตสึกิก็โดดเรียน และออกไปซื้อของกันสองคน
เมื่อทั้งคู่กับมาถึงบ้าน นัตสิกิบอกให้โคตะลองใส่ชุดว่ายน้ำที่เธอเลือกมาให้โคตะใส่ดู และอยู่ดีๆ เพื่อนๆของโคตะก็แห่กันมาทำให้เข้าใจผิดว่าโคตะมีอะไรกันกับนัตสึกิ และ ซากุไร คานาเดะ ที่โคตะแอบชอบก็อยู่ด้วย และวันนั้นเพื่อนๆของโคตะที่มาทั้งหมดก็ค้างอยู่ที่บ้านของโคตะ
ต่อมาเมื่อถึงปิดเทอมหน้าร้อนพวกโคตะมีนัดจะไปว่ายน้ำกันแต่ว่าโคตะว่ายน้ำไม่เป็น แต่ด้วยที่อยากจะโชว์ให้คานาเดะได้เห็นจึงซื้อหนังสือสอนว่ายน้ำมาลองฝึกในอ่างที่บ้านดูแต่ก็ไม่ได้ผล นัตสึกิที่นั่งอยู่ข้างๆก็เลยอาสาที่จะเป็นครูฝึกให้ เขาและนัตสึกิจึงแอบเข้าไปใช้สระว่ายน้ำของโรงเรียนเป็นสถานที่ฝึก แต่ถูกคนมาเห็นทันใด้นั้นโคตะที่กำลังตกใจก็ว่ายน้ำเป็นขึ้นมาทันที
ปฐมโชค ปฐมโพธิ์ทอง
ปฐมโชค ปฐมโพธิ์ทอง หรือนายมนตรี เกดมน เกิดเมื่อ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2525 ที่ จ.นครปฐม สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 15)
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 5
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 5 หรือ มอเตอร์เวย์สายเหนือ เป็นโครงการทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง เชื่อมต่อระหว่างกรุงเทพมหานคร โดยเริ่มต้นจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขึ้นสู่ภาคเหนือ และไปสิ้นสุดที่จังหวัดเชียงราย เป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายเส้นทางในแผนแม่บทระบบทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองที่ได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2540
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 5 ประกอบด้วยโครงการก่อสร้างเส้นทาง 6 สายต่อเนื่องกัน (ระยะทางตามมติคณะรัฐมนตรี พ.ศ. 2540) ได้แก่
ทางหลวงพิเศษสายบางปะอิน−นครสวรรค์เป็นโครงการก่อสร้างทางหลวงพิเศษหมายเลข 5 ที่เริ่มดำเนินการเป็นโครงการแรก แนวเส้นทางส่วนใหญ่อยู่ในเขตทางของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 โดยมีแนวเส้นทางตัดใหม่ช่วงต้นและช่วงปลายของเส้นทาง รวมระยะทางประมาณ 180 กิโลเมตร
เส้นทางในช่วงต้นซึ่งเป็นแนวตัดใหม่ เริ่มจากปลายถนนกาญจนาภิเษก (ด้านตะวันออก) บริเวณจุดตัดถนนพหลโยธิน บ้านคลองสอง อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เบี่ยงไปทางทิศตะวันออก ผ่านจุดตัดโครงการทางหลวงพิเศษหมายเลข 6 (สายบางปะอิน-นครราชสีมา) ไปบรรจบกับแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่อำเภอบางปะอิน เป็นทางหลวงพิเศษขนาด 8 ช่องจราจร ระยะทาง 10.1 กิโลเมตร
จากนั้นเส้นทางจะอยู่ในเขตทางของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 โดยเริ่มต้นจากบริเวณตำบลบ้านหว้า อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผ่านจังหวัดอ่างทอง จังหวัดสิงห์บุรี ไปจนถึงบ้านดอนเดื่อ ตำบลศิลาดาน อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท ระยะทาง 135.5 กิโลเมตร โดยเส้นทางช่วงนี้ออกแบบเป็นทางหลวงพิเศษขนาด 6 และ 8 ช่องจราจร โดยมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ทดแทนขนานและจัดการจราจรทิศเดียวกันกับทางหลวงพิเศษทั้ง 2 ฝั่ง พร้อมจุดกลับรถ สำหรับการจราจรท้องถิ่นและผู้ที่ไม่ต้องการใช้ทางหลวงพิเศษ
เส้นทางในช่วงปลายซึ่งเป็นแนวตัดใหม่เหมือนกับช่วงต้น โดยเริ่มจากแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท เบี่ยงออกไปทางด้านทิศตะวันตก ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เข้าสู่เขตจังหวัดนครสวรรค์ อ้อมผ่านอำเภอพยุหะคีรีด้านทิศตะวันตก อำเภอโกรกพระ และตัวเมืองนครสวรรค์ด้านทิศตะวันตก ตัดถนนพหลโยธิน ข้ามแม่น้ำปิง ไปสิ้นสุดโครงการที่จุดบรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 117 บริเวณบ้านบึงน้ำใส อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ เป็นทางหลวงพิเศษขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 60.5 กิโลเมตร
มีศูนย์บริการทางหลวง 2 แห่ง คือบริเวณทางแยกต่างระดับสิงห์บุรี-1 แยกเข้าจังหวัดลพบุรี (กม.68 ขาล่องเข้ากรุงเทพฯ และ กม.72 ขาขึ้นไปนครสวรรค์) และบริเวณถัดจากทางแยกต่างระดับอุทัยธานี (กม. 169) นอกจากนี้ยังมีสถานีบริการทางหลวง ที่มีขนาดเล็กกว่าศูนย์บริการทางหลวง โดยใช้พื้นที่สถานีบริการทางหลวงเดิมในปัจจุบันที่อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท
ประกอบด้วยทางแยกต่างระดับ 11 จุด ซึ่งเป็นการก่อสร้างใหม่และปรับปรุงทางแยกต่างระดับเดิม โดยจุดอื่นนอกเหนือจากนี้จะมีการก่อสร้างสะพานทางหลวงสายรองข้ามทางหลวงพิเศษ พร้อมวงเวียนกลับรถปลายสะพานข้ามทางหลวงพิเศษ
เบตง (แก้ความกำกวม)
เบตง อาจหมายถึง
ทะเลสาบอาบาชิริ
ทะเลสาบอาบาชิริ () เป็นทะเลสาบในเมืองอาบาชิริ บนเกาะฮกไกโด ญี่ปุ่น อยู่ในเขต Abashiri Quasi-National Park มีแม่น้ำเมมัมเบ็ตสึไหลลงสู่ทะเลสาบ และแม่น้ำอาบาชิริไหลผ่านทะเลสาบแล้วไหลออกไปอีก 7 กิโลเมตรจนออกสู่ทะเลโอค็อตสค์
จากตัวอย่างชั้นดินที่เก็บจากก้นทะเลสาบ ทำให้ทราบว่าแอ่งทะเลสาบเกิดขึ้นเมื่อราว 20,000 ปีก่อนในช่วงสุดท้ายของการเปลี่ยนสภาพโดยธารน้ำแข็ง จนเมื่อราว 6,000 ปีก่อน แม่น้ำอาบาชิริได้ไหลกัดเซาะพื้นก้นทะเลสาบ ในบริเวณรอบแม่น้ำเมมัมเบ็ตสึยังพบเครื่องมือโบราณตั้งแต่ยุคโจมง ในปัจจุบันแม่น้ำอาบาชิริถูกปรับให้ไหลตรงมากขึ้นเพื่อการชลประทาน ซึ่งทำให้เกิดปัญหาทะเลสาบเต็มไปด้วยโคลนตะกอนอย่างหนัก
น้ำในทะเลสาบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาเป็นเมตรตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเมษายน ในฤดูหนาวจะมีน้ำจากแม่น้ำไหลเข้าสู่ทะเลสาบน้อยลง ทำให้น้ำเค็มจากทะเลโอค็อตสค์ไหลทวนขึ้นมาในทะเลสาบ น้ำเค็มที่ไหลเอ่อเข้ามานี้ทำให้เกิดชั้นของน้ำที่มีคลอรีน 10,000 ppm อยู่ใต้ผิวทะเลสาบลงไป 10 เมตร
Delta smelt, Chum salmon และ Seema เป็นปลาที่นิยมในการตกปลา ใน พ.ศ. 2523 มีการจับปลาในทะเลสาบได้ 650 ตัน และยังมี Ice goby ("Leucopsarion petersi") ที่พบได้ในทะเลสาบเช่นกัน
ชิงชัง (ละครโทรทัศน์)
ชิงชัง เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติไทย สร้างโดยบริษัท เอ็กแซ็กท์ แอนด์ ซีเนริโอ จำกัด จากนวนิยายชื่อเดียวกัน ซึ่งเป็นบทประพันธ์ของ "จุฬามณี" ออกอากาศทางช่อง 5 ระหว่างวันที่ 3 สิงหาคม - 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 บทโทรทัศน์โดย ศิริลักษณ์ ศรีสุคนธ์ ควบคุมบทโทรทัศน์โดย ศิริลักษณ์ ศรีสุคนธ์ และ นิพนธ์ ผิวเณร กำกับการแสดงโดย สันต์ ศรีแก้วหล่อ แสดงนำโดย ภูธเนศ หงษ์มานพ, โสภิตนภา ชุ่มภาณี, รัฐศาสตร์ กรสูต, พิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร ละครเรื่องนี้ได้เรตติ้ง 14
คริสต์ทศวรรษ 1990
คริสต์ทศวรรษ 1990 () เป็นทศวรรษที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 ถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 1999 เป็นทศวรรษสุดท้ายของศตวรรษที่ 20 เป็นทศวรรษแรกที่ตามมาด้วยผลกระทบของการสิ้นสุดสงครามเย็น
แผ่นดินไหวในจังหวัดชวาตะวันตก พ.ศ. 2552
แผ่นดินไหวในจังหวัดชวาตะวันตก พ.ศ. 2552 เป็นแผ่นดินไหวขนาด 7.0 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 เมื่อเวลา 14:55 น. ตามเวลาท้องถิ่น ในจังหวัดชวาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 79 ราย บาดเจ็บมากกว่า 1,250 รายและไร้ที่อยู่อาศัยกว่า 210,000 คน (อยู่ในเมืองทาสิกมาลายากว่า 140,000 คน)
แผ่นดินไหวยังส่งผลถึงจาการ์ตา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ แต่ทำให้เกิดความเสียหายเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้หน่วยกู้ภัยยังต้องทำงานหนักเพื่อช่วยชีวิตผู้ประสบภัยที่ถูกดินถล่มลงมาทับ แผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นแผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดตั้งแต่เหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อ พ.ศ. 2549
จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวครั้งนี้ ตั้งอยู่บนรอยเลื่อนขนาดใหญ่ ระหว่างแผ่นเปลือกโลกอินโด-ออสเตรเลียซ้อนทับด้านล่างของแผ่นยูเรเชีย
แผ่นดินไหวอื่นๆ ที่เกิดขึ้นใกล้เคียงกัน เกิดหลังจากแผ่นดินไหวครั้งนี้ 5 วัน ในทะเลทางตอนใต้ของย็อกยาการ์ตา วัดแรงสั่นสะเทือนได้ 6.2 ริกเตอร์ ซึ่งถือว่าเป็นแผ่นดินไหวที่เกี่ยวเนื่องจากแผ่นดินไหวที่ชวาตะวันตกในครั้งนี้
อาคารสิ่งปลูกสร้างในเมืองบันดุงและทาสิกมาลายา เมืองที่อยู่ใกล้จุดเหนือศูนย์กลางแผ่นดินไหวมากที่สุด เกิดความเสียหาย และมีผู้บาดเจ็บมากกว่าร้อยคน บ้านเรือนและอาคารประมาณ 18,300 หลังมีความเสียหายเล็กน้อย และต่อมาก็ได้เพิ่มเป็นมากกว่า 87,000 หลัง
แรงสั่นสะเทือนยังไปไกลถึงจาการ์ตา เมืองหลวงของอินโดนีเซีย ทำให้มีการอพยพผู้คนออกจากอาคารสำนักงานและโรงแรมหลายแห่ง
และยังมีบ้านอย่างน้อย 11 หลังถูกดินถล่มทับในเมืองเคียนจูร์ นอกจากนี้มีโรงพยาบาลอย่างน้อย 1 แห่งถูกทำลายจากแรงสั่นสะเทือน
รายงานผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 กันยายน
ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากไม่ยอมกลับเข้าที่อยู่อาศัยเนื่องจากกลัวว่าจะเกิดแผ่นดินไหวอีกถนนบางสายได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงเรียบร้อยในวันที่ 4 กันยายน ความช่วยเหลือก็มาถึงพื้นที่ประสบภัยเช่นเดียวกัน
หน่วยงานสุขภาพของบันดุงกล่าวว่าผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์ครั้งนี้มีสิทธิในการเข้ารักษาพยาบาลฟรีอย่างน้อย 1 เดือน มีการส่งแพทย์เข้าประจำการเพื่อทำการรักษา 34 คนและนักศึกษาแพทย์อีก 52 คนใน 12 อำเภอของจังหวัด
ประชาชนที่ได้รับผลกระทบมากกว่า 25,000 คนได้อาศัยอยู่ในเต้นท์ที่พักชั่วคราว
จักรพรรดิสันตะปาปานิยม
จักรพรรดิสันตะปาปานิยม () คือแนวคิดที่ต้องการรวมอำนาจฝ่ายอาณาจักรให้เข้ากับ (หรือเหนือกว่า) อำนาจฝ่ายศาสนจักร โดยเฉพาะในแบบของการเชื่อมคริสตจักรกับฝ่ายรัฐบาล
“จักรพรรดิสันตะปาปานิยม” เป็นระบบการปกครองที่ตรงกันข้ามกับ “เทวาธิปไตย” ที่หมายถึงระบบการปกครองทางโลกและทางศาสนาที่มีนักบวชถืออำนาจเป็นประมุข
ประเทศที่ใช้ระบบจักรพรรดิสันตะปาปานิยมในปัจจุบันก็ได้แก่สหราชอาณาจักรที่พระมหากษัตริย์อังกฤษเป็นทั้งประมุขทางการปกครองบ้านเมืองและเป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษด้วยในขณะเดียวกัน
กางเขนไขว้
กางเขนไขว้ หรือ กางเขนนักบุญแอนดรูว์ () เป็นภาษามุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นเครื่องหมายกางเขนที่มีลักษณะคล้ายอักษร “X” ซึ่งเป็นลักษณะของกางเขนที่เชื่อกันว่าใช้ในการตรึงนักบุญแอนดรูว์
กางเขนไขว้ปรากฏบนธงชาติสกอตแลนด์, ธงชาติจาเมกา และในธง, ตราอาร์ม และ ตราประทับ และใช้ในเครื่องหมายจราจร
นอกจากนั้นแล้วทรงของกางเขนไขว้ก็ยังประยุกต์ไปต่างๆ เช่นที่ใช้บนธงกางเขนแห่งเบอร์กันดีที่ใช้โดยสเปนระหว่าง ค.ศ. 1506 จนถึง ค.ศ. 1701 สำหรับราชนาวี และจนกระทั่ง ค.ศ. 1843 สำหรับกองทัพบก
กางเขนไขว้ปรากฏบน “ธงนำกอง” (vexillum) ที่มักจะปรากฏเสมอบนเหรียญของจักรพรรดิคริสเตียนของจักรวรรดิโรมันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 แอนน์ โรส์พบบนเหรียญของจักรพรรดิคอนแสตนติอัสที่ 2, จักรพรรดิวาเล็นส, จักรพรรดิโจเวียน, จักรพรรดิกราชิอานัส, จักรพรรดิอาร์เคดิอัส และ จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 3 เป็นต้น ซึ่งเป็นเพียงเหรียญในที่สะสมโดยพิพิธภัณฑ์บริติชเท่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 การใช้กางเขนไขว้ก็เริ่มนิยมกันอีกในคอนสแตนติโนเปิลเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของทวิโลกาธิปไตยหรืออำนาจการเป็นประมุขของทั้งทางโลกและทางศาสนา
“กางเขนไขว้” ในมุทราศาสตร์เป็นเครื่องหมายที่มีลักษณะคล้ายอักษร “X”
แถบวาย (มุทราศาสตร์)
แถบวาย () เป็นภาษามุทราศาสตร์และธัชวิทยาที่เป็นเครื่องหมายเรขลักษณ์ที่มีลักษณะเหมือนอักษร “Y” เช่นในแถบขวางวายของธงชาติแอฟริกาใต้ ()
นอกจากแถบวายมาตรฐานแล้วก็ยังมีแถบวายที่ประยุกต์เป็นรูปทรงต่างๆ ที่ได้แก่
จักรวรรดิคุปตะ
จักรวรรดิคุปตะ () เป็นจักรวรรดิอินเดียโบราณที่รุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 280 จนกระทั่งปี ค.ศ. 550 จักรวรรดิ โดยมีอาณาบริเวณที่ครอบคลุมตางตอนเหนือและตอนกลางของอินเดียทั้งหมด และบังคลาเทศปัจจุบัน จักรวรรดิก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้าศรีคุปต์ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ปาฏลีบุตรที่ปัจจุบันคือปัฏนาทางตอนเหนือของรัฐพิหาร
ความรุ่งเรืองของจักรวรรดิภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์คุปตะทำให้มีความเจริญในด้านวิทยาศาสตร์และศิลปะ ในด้านความเจริญทางด้านวัฒนธรรมนักประวัติศาสตร์จัดราชวงศ์คุปตะในระดับเดียวกับราชวงศ์ฮั่น, ราชวงศ์ถัง และจักรวรรดิโรมัน สมัยจักรวรรดิคุปตะถือกันโดยนักวิชาการบางคนว่าเป็นยุคทองของอินเดียในด้านวิทยาศาสตร์, เทคโนโลยี, วิศวกรรม, ศิลปะ, วรรณคดี, ตรรกศาสตร์, คณิตศาสตร์, ดาราศาสตร์, ศาสนา และปรัชญา
จักรวรรดิศุงคะ
จักรวรรดิศุงคะ (, ) เป็นราชวงศ์มคธที่ปกครองทางตอนกลางเหนือและตะวันออกของอินเดีย และบางส่วนของทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ปัจจุบันคือปากีสถานตั้งแต่ราว 185 ปีก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึง 73 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิศุงคะก่อตั้งขึ้นหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโมริยะ เมืองหลวงตั้งอยู่ที่ปาตลีบุตร ต่อมาพระมหากษัตริย์เช่นพระเจ้าภคภัทระ (Bhagabhadra) ก็ทรงตั้งราชสำนักที่วิทิศา ระหว่างสมัยของจักรวรรดิศุงคะเป็นสมัยของการสงครามทั้งกับต่างประเทศและกับศัตรูภายในท้องถิ่น
เอลาม
เอลาม หรือ จักรวรรดิเอลาไมท์ () เป็นอารยธรรมโบราณที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบัน เอลามเป็นศูนย์กลางทางตะวันตกสุดและทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านปัจจุบันที่ครอบคลุมตั้งแต่ที่ลุ่มคูเซสสถาน (Khuzestan) และ จังหวัดอิลาม (Ilam Province) ที่เป็นต้นกำเนิดของคำว่า “เอลาม” ไปจนถึงจิรอฟท์ในจังหวัดเคอร์มาน (Kerman province) และเบอร์เนดในซาโบล (Zabol) และรวมทั้งบางส่วนเล็กน้อยของทางใต้ของอิรัก จักรวรรดิเอลาไมท์รุ่งเรืองอยู่ระหว่าง 2800 ปีจนถึง 550 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมโสโปเตเมียเอลามเป็นส่วนหนึ่งของเมืองในตะวันออกโบราณระหว่างยุคทองแดง (Chalcolithic) การเริ่มใช้บันทึกโดยตัวอักษรจากตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสต์ศักราชประจวบกับประวัติศาสตร์ของเมโสโปเตเมีย ในสมัยเอลาไมท์โบราณ (ยุคสัมริดตอนกลาง) เอลามประกอบด้วยกลุ่มราชอาณาจักรบนที่ราบสูงอิหร่านที่มีศูนย์กลางอยู่ที่อันชาน และจากราวศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชศูนย์กลางก็ย้ายไปอยู่ที่ซูซา (Susa) บนที่ราบต่ำคูเซสสถาน วัฒนธรรมของเอลามมีบทบาทสำคัญในหมู่ชนกูเทียน (Gutian people) โดยเฉพาะในสมัยที่จักรวรรดิอคีเมนียะห์เข้ามาแทนที่และภาษาเอลาไมท์ยังคงใช้เป็นภาษาราชการ
ภาษาเอลาไมท์ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลภาษาใดๆ และดูเหมือนจะเป็นภาษาอิสระเช่นภาษาสุเมเรียน แต่นักค้นคว้าบางคนเชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งของภาษาเอลาโม-ดราวิเดียน (Elamo-Dravidian)
บิล อีแวนส์
วิลเลียม "บิล" จอห์น อีแวนส์ หรือ บิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊สชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีแจ๊สคนสำคัญคนหนึ่งที่ได้รับการจารึกชื่อลงในหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บีท แนวการเล่นของเขามีอิทธิพลต่อนักดนตรีแจ๊สรุ่นหลังเป็นจำนวนมาก
บิล อีแวนส์ เคยเป็นสมาชิกของวงเซกซ์เท็ท (วงดนตรี 6 ชิ้น) ของไมล์ส เดวิสในช่วงที่ได้รับความนิยม โดยเป็นชาวผิวขาวเพียงคนเดียวในวง และร่วมบันทึกเสียงในอัลบั้ม "Kind of Blue" ที่มีชื่อเสียงในปี ค.ศ. 1959 เขาเป็นนักดนตรีแนวหน้าที่พัฒนาการเล่นในสไตล์โมดัลแจ๊ส เช่นเดียวกับไมล์ เดวิส
ในปี 1960 อีแวนส์ตั้งวงทริโอที่ประกอบด้วยเปียโน กลอง และดับเบิลเบส ใช้ชื่อว่า "บิล อีแวนส์ ทริโอ" มีสมาชิกผลัดเปลี่ยนกันหลายชุดจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี 1980
บิล อีแวนส์มีปัญหาเรื่องสุขภาพ เนื่องการใช้ยาเสพติด เขาเสพทั้งเฮโรอีนและโคเคน จนทำให้ร่างกายเสื่อมโทรมอย่างรวดเร็ว เขาเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 51 ปี ที่นิวยอร์ก ด้วยโรคไต โรคตับอักเสบ และอาการปอดบวม
ดอริส เลสซิง
ดอริส เมย์ เลสซิง () (22 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) ดอริส เลสซิงเป็นนักเขียนคนสำคัญชาวอังกฤษผู้เกิดในเปอร์เชียผู้เขียนนวนิยายเช่น "The Grass is Singing" และ "The Golden Notebook".
ในปี ค.ศ. 2007 เลสซิงได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ราชสถาบันสวีเดน (Swedish Academy) บรรยายเลสซิงว่า “that epicist of the female experience, who with scepticism, fire and visionary power has subjected a divided civilisation to scrutiny” เลสซิงเป็นสตรีคนที่สิบเอ็ดที่ได้รับรางวัลโนเบลในประวัติศาสตร์ของรางวัลในรอบ 106 ปี และเป็นผู้มีอายุสูงสุดที่ได้รับรางวัลในสาขาวรรณกรรม
เลสซิงเกิดในเปอร์เซีย (อิหร่าน) เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1919 บิดาชื่อกัปตันอัลเฟรด เทย์เลอร์ และเอ็มมิลี มอด เทย์เลอร์ (สกุลเดิม แม็คเวห์) บิดาผู้เสียขาข้างหนึ่งระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งพบเอ็มมิลีผู้เป็นพยาบาลที่ Royal Free Hospital ที่ไปรักษาตัวจากการถูกตัดขาอยู่
อัลเฟรดและเอ็มมิลีย้ายไปเคอร์มันชาห์ (Kermanshah) ในอิหร่าน เพื่อไปรับหน้าที่เป็นเสมียนกับธนาคารหลวงแห่งเปอร์เซีย (Imperial Bank of Persia) เลสซิงถือกำเนิดที่นั่นในปี ค.ศ. 1919 หลังจากนั้นครอบครัวก็ย้ายไปยังอาณานิคมอังกฤษ โรดีเชียใต้ (Southern Rhodesia) (ซิมบับเวปัจจุบัน) ในปี ค.ศ. 1925 เพื่อไปทำฟาร์มข้าวโพด อัลเฟรดซื้อที่ดินราวหนึ่งพันเอเคอร์ เอ็มมิลีพยายามดำเนินชีวีตแบบเอ็ดเวิร์ดท่ามกลางสิ่งแวดล้อมในอาณานิคม ซึ่งก็ไม่ควรจะเป็นปัญหาถ้าเป็นครอบครัวที่มีฐานะดี แต่ครอบครัวเทย์เลอร์ไม่อยู่ในฐานะเช่นนั้น ฟาร์มที่ทำก็ไม่ประสบความสำเร็จและมิได้สร้างฐานะให้แก่ตามที่เทย์เลอร์หวัง
เลสซิงได้รับการศึกษาที่โรงเรียนคอนแวนต์โดมินิคันสำหรับสตรีที่ซอลสบรี (ปัจจุบันคือ กรุงฮาราเร) และออกจากโรงเรียนเมื่อมีอายุ 14 ปี หลังจากนั้นก็ทำการศึกษาด้วยตนเอง เลสซิงออกจากบ้านเมื่ออายุ 15 ปีไปทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาล ในช่วงเวลานี้เลสซิงก็เริ่มอ่านงานที่เกี่ยวกับการเมืองและสังคมวิทยาที่นายจ้างมอบให้อ่าน และเริ่มการเขียนในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ในปี ค.ศ. 1937 เลสซิงก็ย้ายกลับไปซอลสบรีเพื่อไปทำงานเป็นพนักงานโทรศัพท์ และไม่นานหลังจากนั้นก็สมรสกับแฟรงค์ วิสดอม และมีลูกด้วยกันสองคนก่อนที่จะหย่ากันในปี ค.ศ. 1943
หลังจากการหย่าร้างแล้วเลสซิงก็หันไปสนใจกับสมาคมหนังสือเล็ฟต์ (Left Book Club) ซึ่งเป็นสมาคมผู้ขายหนังสือเกี่ยวกับคอมมิวนิสต์ เลสซิงพบสามีคนต่อมาที่นั่น ก็อตต์ฟรีด เลสซิง (Gottfried Lessing) ไม่นานทั้งสองคนก็สมรสกันและมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง แต่การแต่งงานก็มาสิ้นสุดด้วยการหย่าร้างในปี ค.ศ. 1949 ก็อตต์ฟรีด เลสซิงต่อมาเป็นทูตเยอรมนีตะวันออกประจำยูกันดา และถูกฆาตกรรมในปี ค.ศ. 1979 ระหว่างการปฏิวัติต่อต้านอีดี อามิน (Idi Amin)
เลสซิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ที่บ้านพักในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ขณะมีอายุได้ 94 ปี
กิล อีแวนส์
เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ "กิล" อีแวนส์ หรือ กิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊ส นักเรียบเรียงเสียงประสาน นักแต่งเพลง และหัวหน้าวงดนตรีชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีที่เคยร่วมงานกับไมล์ส เดวิส และร่วมพัฒนาดนตรีสไตล์คูลแจ๊ส โมดัลแจ๊ส ฟรีแจ๊ส และแจ๊สร็อก
อีแวนส์เดิมชื่อ เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ กรีน เกิดที่โทรอนโท ประเทศแคนาดา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอีแวนส์ ตามพ่อเลี้ยง และย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา แล้วย้ายไปทำงานที่นิวยอร์ก เป็นนักเรียบเรียงเสียงประสาน และได้ร่วมวงกับไมล์ เดวิส และเจอร์รี มัลลิแกน และทำงานอยู่เบื้องหลังผลงานชุดต่างๆ ของเดวิส รวมทั้งผลงานในนามของตัวเอง
กิล อีแวนส์ ได้รับคัดเลือกอยู่ในรายชื่อหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บิทในปี ค.ศ. 1986 สองปีก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988
สัญชัย คานธี
สัญชัย คานธี (14 ธันวาคม ค.ศ. 1946 - 23 มิถุนายน ค.ศ. 1980) นักการเมืองชาวอินเดีย เป็นบุตรชายคนรองของอินทิรา คานธี และผิโรช คานธี เป็นหลานชายของชวาหระลาล เนห์รู และเป็นน้องชายของนายราจีฟ คานธี
นายสัญชัยจบการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนประจำในรัฐอุตรประเทศ ร่วมโรงเรียนเดียวกับพี่ชาย จากนั้นไม่ได้เข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย แต่ได้เข้าทำงานการเมือง โดยช่วยงานมารดาซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้คำวิพากษ์วิจารณ์ว่า นายสัญชัยได้ใช้อิทธิพลที่มีอยู่ เข้าไปแทรกแซงการบริหารประเทศ
นายสัญชัยชื่นชอบเครื่องยนต์กลไก หลังจบชั้นมัธยม เขาได้ไปฝึกงานกับบริษัท โรลส์รอยส์ นิยมสะสมรถสปอร์ต และขับเครื่องบิน ชีวิตส่วนตัวสมรสกับนางเมนกา คานธี มีบุตรชายชื่อ วรุณ คานธี
สัญชัย คานธี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1980 ด้วยวัยเพียง 34 ปี ระหว่างการขับเครื่องบิน เครื่องบินเล็กที่เขาขับเกิดอุบัติเหตุตกระหว่างการบินผาดโผน ใกล้กับสนามบินชานกรุงนิวเดลี หลังการเสียชีวิตของนายสัญชัย นายราจีฟ คานธี พี่ชายซึ่งไม่ได้มีความประสงค์จะทำงานทางการเมือง ต้องลาออกจากอาชีพนักบินพาณิชย์ เพื่อเป็นทายาททางการเมืองของมารดา และได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 7 ของอินเดีย
กัญชา
กัญชา () หรือในภาษาไทยเรียกว่า ปุ๊น หรือเนื้อ เป็นชื่อของพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Cannabidaceae ใบมนแฉกลึกเข้าไปทางก้านหลายแฉก ดอกสีเขียว ช่อดอกเพศผู้และช่อดอกเพศเมียอยู่ต่างต้นกัน ใบและช่อดอกเพศเมียที่แห้งใช้สูบมีสรรพคุณทำให้มึนเมา เปลือกลำต้นใช้ทำเชือกป่านและทอผ้า
ต้นกัญชามีลักษณะทั่วไป คือ ลำต้นสูงประมาณ 2-5 เมตร ใบเลี้ยงคู่เมื่อโตเต็มวัยลำต้นสูงประมาณ 2-4 ฟุต ลักษณะใบจะแยกออกเป็นแฉกประมาณ 5-8 แฉก มีลักษณะคล้ายใบมันสำปะหลังที่ขอบใบทุกใบจะมีรอยหยักอยู่เป็นระยะๆ ออกดอกเป็นช่อเล็กๆ ตามง่ามของกิ่งและก้าน ส่วนที่คนนำมาเสพได้แก่ส่วนของกิ่ง ก้าน ใบ และยอดช่อดอกกัญชา โดยนำมาตากหรืออบแห้ง แล้วบดหรือหั่นให้เป็นผงหยาบๆ จากนั้นจึงนำมายัดไส้บุหรี่สูบ (แตกต่างจากบุหรี่ทั่วไปที่ไส้บุหรี่จะมีสีเขียว ต่างจากไส้ยาสูบที่มีสีน้ำตาล และขณะจุดสูบจะมีกลิ่นเหมือนหญ้าแห้งไหม้ไฟ) หรืออาจสูบด้วยกล้องหรือบ้องกัญชา บ้างก็ใช้เคี้ยวหรือผสมลงในอาหารรับประทาน ปัจจุบันรูปแบบของกัญชาที่พบ นอกจากจะพบในลักษณะของกัญชาสด กัญชาแห้งอัดเป็นแท่งเป็นก้อนแล้ว ยังอาจพบในรูปของ "น้ำมันกัญชา" (Hashish Oil) ซึ่งมีลักษณะเป็นของเหลวสีน้ำตาลเข้มหรือสีดำ ได้จากการนำกัญชามาผ่านกระบวนการสกัดหลายๆ ครั้ง จึงได้เป็นน้ำมันกัญชาที่มีปริมาณสารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทสูงถึง 20-60% หรืออาจพบในลักษณะของ "ยางกัญชา" (Hashish) เป็นยางแห้งที่ได้จากใบ และยอดช่อดอกกัญชา ซึ่งโดยทั่วไปจะมีฤทธิ์แรงกว่ากัญชาสด และมีปริมาณสารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ประมาณ 4-8