hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้
เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้ () เป็นภาพยนตร์ไทยแนวรัก-ตลก ออกฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558 กำกับโดย ฆนาการ สายทอง และ จิต กำเหนิดรัตน์ นำแสดงโดย พิษณุ นิ่มสกุล, ชีรณัฐ ยูสานนท์, นุชพัชร วงษ์สุวรรณ, ค่อม ชวนชื่น และ รัฐศาสตร์ รุ่งศิริทิพย์
ภาพยนตร์เล่าถึงเรื่องราวคู่รักที่กำลังตกอยู่ในสภาวะไม่เข้าใจกัน เปลี่ยนร่างสลับวิญญาณ จนกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความปั่นป่วนวุ่นวายในชีวิต
เรื่องราวความรักของสามีภรรยาที่คบกันมาได้ 7 ปีเต็ม แต่ความรักของทั้งคู่เริ่มจืดจาง เพราะต่างฝ่ายต่างหมกมุ่นอยู่กับความฝันและหน้าที่การงานจนลืมที่จะดูแลเอาใจใส่กันและกัน ผู้กองเก้ง (พิษณุ นิ่มสกุล) วุ่นอยู่กับการตามสืบคดี พ่อค้ายารายใหญ่ เก้งแฝงตัวเข้าไปในแก๊งรถซิ่งนาม "ปลวกไรเดอร์" โดยภารกิจนี้อันตรายเกินกว่าที่เก้งจะให้ เบลล่า (ชีรณัฐ ยูสานนท์) ผู้เป็นภรรยารู้ได้ ขณะที่เบลล่าดีไซเนอร์แบรนด์ดังของเมืองไทย สามารถโชว์ผลงานการออกแบบได้โดดเด่นจน ลุค (ชาริล ชับปุยส์) ตัวแทนแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังจากฝรั่งเศสเชิญให้เบลล่าไปร่วมทีมออกแบบเสื้อผ้าถึงปารีส ซึ่งเบลล่าหวังกับงานชิ้นนี้มาก แต่เก้งกลับเข้าใจผิดคิดว่าความสัมพันธ์ของเบลล่าและลุคนั้นเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
สองสามีภรรยาที่เป็นทั้งคู่รักและคู่กัดทะเลาะกันจนต่างฝ่ายต่างเริ่มเอือมระอาจนเกือบถึงขั้นเลิกรา แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อสวรรค์อยากเล่นตลกกับชีวิตคู่โดยการสาปให้สองคู่รักที่ไม่ค่อยลงรอยกันต้องสลับร่างกันในเช้าตรู่ ของวันสำคัญที่ต่างฝ่ายต่างมีงานที่ต้องทำ
ทั้งสองจึงจำใจแสร้ง สวมบทบาทเป็นกันและกัน เบลล่าดีไซเนอร์คนเก่งที่ต้องเปลี่ยนจากการจับเสื้อผ้านุ่มๆ มาเป็นจับปืนกระบอกโตแทนสามีส่วนผู้กองเก้งที่ไม่รู้อะไรเรื่องแฟชั่นเลยกลับต้องเป็นหัวหน้างานการออกแบบซึ่งต่างฝ่ายต่างกุมชะตาชีวิตของกันและกันในขณะเดียวกันทั้งคู่ต้องหาวิธีกลับร่างคืนเดิมให้ได้ก่อนที่ต่างฝ่ายจะทำลายชีวิตหน้าที่การงานของกันและกันไปมากกว่านี้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปาปัวนิวกินี
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปาปัวนิวกินีทั้งสิ้น 1 แหล่ง
ประเทศปาปัวนิวกินีมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
กะหนานปลิง
กะหนานปลิง เป็นพืชมีดอกที่เป็นพืชท้องถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดียจนถึงพม่า ชื่อสามัญของพืชนี้คือ Kanak Champa, Muchakunda หรือ Karnikar Tree ในฟิลิปปินส์เรียก Bayog เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ นิยมปลูกเพื่อให้ร่มเงา
จันทน์แดง
จันทน์แดง หรือ รักตจันทน์ อยู่ในวงศ์ถั่ว เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง เปลือกต้นสีน้ำตาลดำ ยางสีแดงเข้ม ใบประกอบ ไม่มีหูใบ ก้านใบมีขนนุ่ม เนื้อใบคล้ายแผ่นหนัง ดอกช่อ สีเหลือง ผลรูปกลมแบนมีปีก เมล็ดเกลี้ยง สีน้ำตาลแดง พบเฉพาะในรัฐอานธรประเทศ และบริเวณใกล้เคียงเมืองมัทราสและไมซอร์ ปัจจุบันเป็นพืชปลูกในศรีลังกา อินเดีย ฟิลิปปินส์
ไม้ชนิดนี้มีการใช้ประโยชน์ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง ในภาษาจีนเรียกว่าสื่อทัน "zitan" (紫檀) ซึ่งใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ที่ขนส่งไปทางตะวันตก เนื่องจากเป็นไม้โตช้าและหายาก เฟอร์นิเจอร์จากไม้ชนิดนี้จึงหายากและราคาแพง ในอินเดีย การส่งออกไม้จันทน์แดงถือว่าผิดกฎหมาย
ไม้จันทร์แดงใช้ทำสะพานและใช้ทำส่วนคอของเครื่องดนตรีญี่ปุ่นที่เรียกชามิเซ็น
จันทน์แดงใช้เป็นยารักษาได้หลายอย่าง เช่น แก้อักเสบ โรคบิด ตกเลือด บำรุงกำลัง เป็นต้น แก่นจันทน์แดง มีสารสีแดงหลายชนิดเป็นองค์ประกอบ เช่น วานทาลินเอ วานทาลินบี ไอโซบเทอโรคาร์โพโลน เทอโรคาร์ปไทรออล ไอโซปเทอร์โรคาร์พีนเทอร์โรคาร์พอล เทอร์โรคาร์ปไดโอเลน ใช้เป็นยาแก้ไข้ ยาถ่ายพยาธิ แก้ปวดบวม
จันทน์แดงจัดเป็นไม้ใกล้สูญพันธุ์ตามรายการของ IUCN เพราะมีการใช้ประโยชน์มากในอินเดียใต้ จัดอยู่ในภาคผนวกที่ 2 ของอนุสัญญาไซเตส ต้องการใบรับรองก่อนส่งออกเพื่อยืนยันว่าไม่มีผลต่อการอยู่รอดของสปีชีส์
เทียนดำ
เทียนดำ หรือ black-cumin อยู่ในวงศ์ Ranunculaceae เป็นพืชพื้นเมืองของซีเรียและเลบานอน เป็นไม้ล้มลุกอายุปีเดียว ลำต้นตั้งตรง มีขน ใบเดี่ยว ดอกเดี่ยว ออกที่ปลายยอดหรือซอกใบ ดอกขนาดใหญ่ สีขาวหรือสีฟ้าอมม่วง ผลเป็นผลแห้งแตกได้ มีเมล็ดหลายเมล็ด
เมล็ดเทียนดำใช้เป็นเครื่องเทศในอาหารอินเดียและอาหารตะวันออกกลาง มีรสชาติคล้ายหอมใหญ่ พริกไทยดำและออริกาโน เมล็ดแห้งใช้ปรุงรสแกง ใช้แต่งกลิ่นขนมปัง ใช้เป็นเครื่องเทศในอาหารเบงกอลรวมทั้งนาน
ใช้เป็นยาขับเสมหะ ขับลมในลำไส้ แก้อาเจียน มีอนุพันธ์ของควิโนนหลายชนิด
นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตู
นีกูเลา ดุช ไรช์ ลูบาตู (; 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักการเมืองและวีรบุรุษของประเทศติมอร์-เลสเต ลูบาตูเป็นนายกรัฐมนตรีติมอร์ตะวันออก (ในช่วงสงครามประกาศเอกราชจากโปรตุเกส) ตั้งแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน – 7 ธันวาคม ค.ศ. 1975 และเป็นประธานาธิบดีตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1977 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1978 สนามบินนานาชาติของติมอร์-เลสเตได้รับการตั้งชื่อว่า "ท่าอากาศยานนานาชาติประธานาธิบดีนีกูเลา ลูบาตู" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศคิริบาส
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศคิริบาสทั้งสิ้น 1 แหล่ง
ประเทศคิริบาสไม่มีสถานที่ที่จะเสนอขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศโอมาน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโอมานทั้งสิ้น 5 แหล่ง
ประเทศโอมานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
ประเทศโอมานมีสถานที่ที่ถูกถอดถอนจากการเป็นมรดกโลกทั้งสิ้น 1 แห่ง คือ เขตรักษาพันธุ์ออริกซ์อาระเบีย โดยถูกถอดจากบัญชีมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007)
สงครามชิลลา-ถัง
สงครามชิลลา-ถัง สงครามครั้งแรกภายหลังที่อาณาจักรชิลลาสามารถรวมชาติให้เป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 1211 เป็นเหตุให้ยุคสามก๊กแห่งเกาหลีสิ้นสุดลง โดยสงครามครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1213 หรือ 2 ปีหลังจากสงครามโคกูรยอ-ถัง อันเป็นสงครามครั้งสุดท้ายแห่งยุคสามก๊กแห่งเกาหลีก่อนและไปสิ้นสุดในปี พ.ศ. 1219 โดยเป็นการสู้รบกันระหว่างกองทัพชิลลาที่นำโดยพระเจ้ามุนมูและขุนศึกคิม ยูชิน ส่วนทางฝั่งกองทัพถังนำโดยขุนพลซิยิ่นกุ้ย โดยบทสรุปของสงครามครั้งนี้คือทั้งสองฝ่ายไม่มีใครได้ชัยชนะแบบเด็ดขาด
รายการแหล่งมรดกโลกในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ทั้งสิ้น 1 แหล่ง
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
ประวัติศาสตร์ไทยช่วงต้น
ความรู้เกี่ยวกับสมัยก่อนประวัติศาสตร์ไทย เริ่มต้นที่แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง แม้อายุที่แน่นอนนั้นยังเป็นที่ถกเถียงกัน ทว่าคนส่วนใหญ่เชื่อว่าน่าอยู่ก่อน 3600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ผู้อาศัยได้พัฒนาเครื่องมือสัมฤทธิ์ รวมไปถึงปลูกข้าวซึ่งเป็นตัวกระตุ้นสำหรับโครงสร้างทางสังคมและการเมือง
ต่อมาอารยธรรมมลายู มอญ และเขมร ได้แผ่ขยายเข้ามาในภูมิภาคก่อนการครอบครองของคนไทย โดยอารยธรรมที่มีความโดดเด่นได้แก่ อาณาจักรศรีวิชัยในทางใต้ อาณาจักรทวารวดีในภาคกลางของประเทศไทย และจักรวรรดิขแมร์ที่ตั้งอยู่ ณ เมืองพระนคร
ชาวไทยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์ขนาดใหญ่ที่มีชื่อว่า กลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะได โดยเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วย ชาวลาว ชาวไทใหญ่จากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศพม่า ชาวจ้วงจากกว่างซีในประเทศจีน รวมไปถึงชาวโท้และชาวนุงจากภาคเหนือของประเทศเวียดนาม การอพยพจากตอนใต้ของประเทศจีนมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เกิดขึ้นในช่วงสหัสวรรษแรกของคริสต์ศักราช โดยมีความเป็นไปได้ว่าผ่านทางตอนเหนือของประเทศลาว
ในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 ชาวไท-กะไดได้อาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็กๆที่เรียกว่า "เมือง "โดยได้อิทธิพลจากวัฒนธรรมโดยรอบที่มีการพัฒนา เช่น วัฒนธรรมเขมรจากทางตะวันออก และวัฒนธรรมฮินดูของอินเดียจากทางตะวันตก ชาวไท-กะไดส่วนใหญ่หันไปยึดถือรูปแบบหนึ่งในศาสนาฮินดู และยังคงปรากฏร่องรอยให้เห็นอยู่ในศาสนปฏิบัติของชาวไทยในปัจจุบัน ระหว่าง คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึง 9 พุทธศาสนาถูกนำเข้ามาสู่ดินแดนของชาวไท อาจจะผ่านทางประเทศพม่า และกลายเป็นศาสนาหลัก นิกายเถรวาทซึ่งนับถือในประเทศไทยถูกเผยแผ่โดยคณะสงฆ์จากประเทศศรีลังกา ในศตวรรษที่ 13
"พงศาวดารเหนือ" คือบันทึกประวัติศาสตร์ในช่วงเวลานี้ โดยแม้ไม่ทราบแน่ชัดว่าเริ่มบันทึกเมื่อไหร่ เนื้อหาคาดการณ์ว่าอยู่ในช่วง ค.ศ. 500 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ฉบับล่าสุดนั้นอยู่ในช่วงต้นรัตนโกสินทร์
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอัฟกานิสถาน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอัฟกานิสถานทั้งสิ้น 2 แหล่ง
ประเทศอัฟกานิสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี (ภาษามลายูปัตตานี: مسجد الجامع الفطاني, มัสยิด อัลญามีอะฮฺ อัลปะตานี) ตั้งอยู่ที่ตำบลอาเนาะรู อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมที่สวยงามมีความโดดเด่น และยังเป็นศาสนสถานศูนย์รวมจิตใจของผู้นับถือศาสนาอิสลามในภาคใต้ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง
มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานีก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2497 โดยใช้พื้นที่บริเวณริมถนนหลวงสายปัตตานี-ยะลา ย่านตำบลอาเนาะรู กว้าง 3 ไร่ 55 ตารางวา ตามแนวคิดของรัฐบาลในสมัยนั้นที่ต้องการให้เกิดสันติสุขขึ้นในพื้นที่ห่างไกลที่มักมีความรุนแรงเกิดขึ้น ทั้งจากสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่พัฒนาและความแตกต่างทางศาสนา โดยพลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเดินทางมาวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 และใช้เวลาก่อสร้างนาน 9 ปี เมื่อแล้วเสร็จจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีได้เดินทางมาทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2506 ให้ชื่อว่า “มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี” และมอบเป็นของขวัญแก่ประชาชนชาวมุสลิมในพื้นที่
หลังจากนั้นมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมเมื่อคราวใช้ต้อนรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2536 ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งกับนายสัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการให้บูรณะปรับปรุงอาคารของมัสยิด
กระทรวงศึกษาธิการจึงได้กำหนดให้เป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงครองศิริราชสมบัติเป็นปีที่ 50 ใน พ.ศ. 2539
ส่งผลให้ตัวอาคารขยายและต่อเติมออกทั้ง 2 ข้าง และยังสร้างหออะซานเพิ่มอีก 2 หอ ในเวลาต่อมา
คติความเชื่อในการสร้างมัสยิดกลาง หรือ ยะมีอะฮ์ แพร่มาจากประเทศในแถบตะวันออกกลาง ซึ่งมีขึ้นเพื่อให้ผู้นับถือศาสนาจากมัสยิดและชุมชนต่างๆ หลายแห่งมารวมตัวกัน เพื่อทำละหมาดร่วมกัน หรือฟังคำอบรมสั่งสอนก่อนละหมาด (คุฏบะฮ์)
มัสยิดแห่งนี้ออกแบบโดย นายประสิทธิผล ม่วงเขียว สถาปนิกกรมศาสนา รูปทรงภายนอกของมัสยิดมีต้นแบบมาจากทัชมาฮาล มียอดโดมสีเขียวขนาดใหญ่กลางอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น และโดมขนาดเล็กลงไปล้อมรอบ 4 ด้าน ด้านข้างมีหออะซาน 2 หอ และมีสระน้ำเบื้องหน้าส่องสะท้อนแสงเงาของมัสยิดอย่างงดงาม ส่วนภายในสร้างเป็นห้องโถง มีระเบียงอยู่สองข้าง มีมิมบัรทรงสูงและแคบตั้งอยู่ มีหินอ่อนประดับประดาอย่างงดงาม ภายหลังการบูรณะ ปัจจุบันตัวอาคารของมัสยิดขยายออกไปทั้ง 2 ข้าง มีหออะซานเพิ่มเป็น 4 หอ และขยายสระน้ำให้กว้างขึ้น
จันลุยจี ดอนนารุมมา
จันลุยจี ดอนนารุมมา () เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอิตาลี เล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู
ดอนนารุมมามีพี่ชายที่เล่นในตำแหน่งเดียวกันชื่อ อันโตนีโอ ซึ่งปัจจุบันเล่นให้กับเจนัว
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศบาห์เรน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบาห์เรนทั้งสิ้น 2 แหล่ง
ประเทศบาห์เรนมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
ผลผลิตจากฟิชชัน
ผลผลิตจากฟิชชัน () หรือ ผลผลิตจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชัน () เป็นชิ้นส่วนที่เหลือหลังจากนิวเคลียสของอะตอมขนาดใหญ่ผ่านขบวนการนิวเคลียร์ฟิชชั่น โดยปกตินิวเคลียสขนาดใหญ่เช่นของยูเรเนียมจะทำการ fission โดยแยกออกเป็นสองนิวเคลียสในขนาดที่เล็กกว่า พร้อมกับนิวตรอนไม่กี่ตัว กับการปล่อยพลังงานความร้อน (พลังงานจลน์ของนิวเคลียส) และรังสีแกมมาออกมา ทั้งสองนิวเคลียสในขนาดที่เล็กกว่าดังกล่าวเป็น"ผลผลิตจากฟิชชัน" (โปรดดูเพิ่มเติม ผลผลิตจากฟิชชัน (แบ่งตามองค์ประกอบ))
ประมาณ 0.2% ถึง 0.4% ของการ fissions เป็น fissions แบบไตรภาค () ที่ผลิตนิวเคลียสเบาที่สามเช่นฮีเลียม-4 (90%) หรือทริเทียม (7%)
ตัวผลผลิตจากฟิชชันฟิชชันเองมักจะไม่เสถียรและแผ่กัมมันตรังสี เนื่องจากมันค่อนข้างจะที่อุดมไปด้วยนิวตรอนสำหรับอะตอมิกนัมเบอร์ของพวกมัน และพวกมันจำนวนมากก็มีการสลายแบบให้อนุภาคบีตา () ได้อย่างรวดเร็ว การสลายตัวแบบนี้จะปลดปล่อยพลังงานเพิ่มเติมในรูปของอนุภาคบีตา, อนุภาคต้านนิวทริโน (), และรังสีแกมมา ดังนั้นเหตุการณ์ฟิชชันตามปกติจะส่งผลให้มีการแผ่รังสีบีตาและ antineutrinos แม้ว่าอนุภาคเหล่านี้จะไม่ได้มีการผลิตโดยตรงจากเหตุการณ์ฟิชชันก็ตาม
หลายไอโซโทป (ธาตุที่มีคุณสมบัติทางเคมีเหมือนกัน มีจำนวนโปรตอนในนิวเคลียสเท่ากันแต่จำนวนนิวตรอนต่างกัน) เหล่านี้มีครึ่งชีวิตที่สั้นมาก ดังนั้นพวกมันจึงปลดปล่อยรังสีออกมาเป็นจำนวนมาก ยกตัวอย่างเช่น strontium-90, strontium-89 และstrontium-94 ทั้งหมดนี้เป็นผลผลิตจากปฏิกิริยาฟิชชั่น พวกมันถูกผลิตออกมาในปริมาณที่คล้ายกัน และแต่ละนิวเคลียสจะสลายตัวโดยการยิงหนึ่งอนุภาคบีตา (อิเล็กตรอน) ออกมา แต่ Sr-90 มีครึ่งชีวิตที่ 30 ปี, SR-89 มีครึ่งชีวิตที่ 50.5 วันและ Sr-94 มีครึ่งชีวิตที่ 75 วินาที เมื่อถูกสร้างเสร็จใหม่ ๆ Sr-89 จะพ่นอนุภาคบีตาเร็วกว่า Sr-90 ถึง 10,600 เท่าและ Sr-94 จะพ่นอนุภาคบีตาเร็วกว่า Sr-90 ถึง 915 ล้านเท่า เป็นเพราะไอโซโทปครึ่งชีวิตสั้นเหล่านี้ที่ทำให้เชื้อเพลิงใช้แล้วเป็นอันตรายอย่างมาก (นอกเหนือไปจากความร้อนที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมาก) ทันทีหลังจากที่เครื่องปฏิกรณ์ได้ถูกปิดลง. ข่าวดีก็คือสิ่งอันตรายที่สุดจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจาก 50 วัน Sr-94 มีครึ่งชีวิตที่ 75 วินาที ดังนั้นมันจึงหายหมด 100%; Sr-89 เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งของปริมาณเดิม แต่ Sr-90 ยังคงมีอยู่ 99.99% เนื่องจากมีหลายร้อยไอโซโทปที่แตกต่างกันได้ถูกสร้างขึ้น การแผ่รังสีที่สูงในช่วงเริ่มต้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้จางหายหมดไปอย่างสมบูรณ์
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอาเซอร์ไบจาน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอาเซอร์ไบจานทั้งสิ้น 2 แหล่ง
ประเทศอาเซอร์ไบจานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอิรัก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิรักทั้งสิ้น 5 แหล่ง
ประเทศอิรักมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 11 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศเยเมน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเยเมนทั้งสิ้น 4 แหล่ง
ประเทศเยเมนมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศซาอุดีอาระเบีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซาอุดีอาระเบียทั้งสิ้น 5 แหล่ง
ประเทศซาอุดีอาระเบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศไซปรัส
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไซปรัสทั้งสิ้น 3 แหล่ง
ประเทศไซปรัสมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 11 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศซีเรีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซีเรียทั้งสิ้น 6 แหล่ง
ประเทศซีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 12 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศเลบานอน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเลบานอนทั้งสิ้น 5 แหล่ง
ประเทศเลบานอนมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 8 แห่ง
แม่น้ำโล
แม่น้ำโล () เป็นแม่น้ำที่สำคัญของประเทศเวียดนาม ไหลผ่านจังหวัดห่าซาง, จังหวัดเตวียนกวาง และจังหวัดฟู้เถาะ มีความยาวทั้งสิ้น 470 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 39,000 กิโลเมตร โดยมีต้นกำเนิดจากมณฑลยูนนาน, ประเทศจีน
แม่น้ำกูเด
แม่น้ำกูเด () หรือชื่ออื่น "แม่น้ำเจื่องดิ่ญ" เป็นแม่น้ำในเมืองดานัง, ประเทศเวียดนาม
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศปาเลสไตน์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของปาเลสไตน์ทั้งสิ้น 3 แหล่ง
ปาเลสไตน์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 14 แห่ง
แม่น้ำเฌลัม
แม่น้ำเฌลัม (; ) เป็นแม่น้ำสายหลักในประเทศอินเดียและปากีสถาน เป็นหนึ่งในแม่น้ำใหญ่ทั้งห้าสาย (ปัญจนที) ของภูมิภาคปัญจาบและเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ มีความยาวรวม 725 กิโลเมตร (450 ไมล์) แม่น้ำเฌลัมเป็นแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกสุดของภูมิภาคปัญจาบ มีต้นน้ำอยู่ที่บ่อน้ำพุเวรีนาค ตีนเขาปีร์ปัญชัล (Pir Panjal) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐชัมมูและกัศมีร์ ไหลผ่านเมืองศรีนครและทะเลสาบวูลาร์ ก่อนจะไหลรวมกับแม่น้ำคุนฮาร์ในหุบเขาคากาน แม่น้ำสายนี้ไหลเข้าแคว้นปัญจาบในปากีสถานที่เขตเฌลัมและไหลผ่านที่ราบปัญจาบไปรวมกับแม่น้ำจนาพที่เขตฌังค์ (Jhang)
ชื่อสันสกฤตของแม่น้ำเฌลัมคือ "วิตัสตา" (Vitasta) ซึ่งตามตำนานเป็นพระนามที่พระศิวะประทานให้พระปารวตีหลังลงมาจุติเป็นแม่น้ำเพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายตามคำร้องขอของฤๅษีกัศยป ชื่อนี้ยังปรากฏในคัมภีร์ฤคเวทหลายครั้ง ในภาษากรีกโบราณเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "ฮือดัสเปส" หรือ "ไฮแดสพีส" (Hydaspes) โดยในเทพปกรณัมกรีกกล่าวว่า ไฮแดสพีสเป็นบุตรของธอมัส เทพเจ้าแห่งท้องทะเลกับอิเล็กตรา หนึ่งในกลุ่มไพลยาดีส มีพี่น้องคือไอริสและฮาร์พี
แม่น้ำเฌลัมเป็นหนึ่งในจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในประวัติศาสตร์ ในปีที่ 326 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชและกองทัพข้ามแม่น้ำแห่งนี้เพื่อทำศึกกับพระเจ้าโปรสในยุทธการที่ไฮดาสเปส (Battle of the Hydaspes) ในปี ค.ศ. 1960 ได้มีการตกลงทำสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นความร่วมมือทางทรัพยากรน้ำของอินเดียกับปากีสถาน ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 ปากีสถานได้สร้างเขื่อนมังคลา (Mangla Dam) ซึ่งเป็นเขื่อนที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 7 ของโลกเพื่อใช้ประโยชน์จากแม่น้ำแห่งนี้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแอลจีเรีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแอลจีเรียทั้งสิ้น 7 แหล่ง
ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาลี
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาลีทั้งสิ้น 4 แหล่ง
ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไนเจอร์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไนเจอร์ทั้งสิ้น 3 แหล่ง
ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไนจีเรีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไนจีเรียทั้งสิ้น 2 แหล่ง
ประเทศแอลจีเรียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 12 แห่ง
สนามมหาวิทยาลัยรังสิต
สนามมหาวิทยาลัยรังสิต  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ที่จังหวัดปทุมธานี , ประเทศไทย ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอล และเป็นสนามเหย้าของของสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยรังสิต สนามนี้สามารถบรรจุคนได้ถึง 3,000 คน
ฮิโตชิ อิชิงากิ
ฮิโตชิ อิชิงากิ (Hitoshi Ishigaki; ภาษาญี่ปุ่น: 石垣 仁) เกิดเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2496 ที่เมืองยามางาตะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวญี่ปุ่นที่ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2517 ในรุ่นแบนตัมเวท และติดทีมชาติเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2519 ที่มอนทรีออล แต่แพ้วิกตอร์ เรียบากอฟตกรอบ
วัดพงษ์สุนันท์
วัดพงษ์สุนันท์ เป็นวัดในเขตกำแพงเมือง จังหวัดแพร่ อยู่ที่บ้านพงษ์สุนันท์ ตำบลในเวียง ชื่อเดิมว่าวัดปงสนุก เดิมเป็นวัดร้าง ทางทิศใต้ของวัดมีสระน้ำและมีรูปปั้นเต่า โดยมีตำนานเล่าว่า นางคำพวนชาวพม่าได้ลงไปในสระเพราะอยากได้เต่าและจมน้ำตาย เพื่อนของนางชื่อส่างตาดจึงสร้างเจดีย์และรูปเต่าสี่ตัวรอบเจดีย์เพื่อระลึกถึงเพื่อน ในพ.ศ. 2472 พ่อเจ้าบุรีศรีปัญญาได้บูรณะวิหาร แต่ต่อมาถูกไฟไหม้และน้ำท่วมจนเสียหาย พญาบุรีรัตน์จึงได้บูรณะใหม่โดยมีหลวงพงษ์พิบูลย์และเจ้าสุนันตาเป็นศรัทธาหลักใน พ.ศ. 2477 วัดนี้จึงได้ชื่อว่าวัดพงษ์สุนันท์ ได้วิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 ภายในวัดมีพระนอนกลางแจ้งริมกำแพงเป็นเอกลักษณ์ของวัด
แม่น้ำหมีทอ
แม่น้ำหมีทอ () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 45.3 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดเบ๊นแจและจังหวัดเตี่ยนซาง
หู ชิง
หู ชิง (Hu Qing) เกิดเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2529 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวจีน ได้เหรียญทองในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2549 ในรุ่นไลท์เวท โดยชนะอูรานชิเมกีน โมนค์เอร์เดเน จากมองโกเลีย ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก เขาแพ้ โอเลซานดร์ คลุกโก 13:26 และได้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 แต่ไม่ได้เหรียญรางวัล ส่วนในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2553 ได้เหรียญเงิน โดยในรอบชิงชนะเลิศแพ้ วิกัส กรีซาน ยาดาฟ จากอินเดีย หู ชิง ยังติดทีมชาติจีนเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2551 ที่ปักกิ่งในรุ่นไลท์เวท โดยไปแพ้ ดาอูดา ซอว์ จากฝรั่งเศสในรอบก่อนรองชนะเลิศ ไม่ได้เหรียญรางวัล
แม่น้ำซัย
แม่น้ำซัย () เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น ไหลผ่านจังหวัดด่งนายและจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า
กแชกอช สแคตือนา
กแชกอช ยูลียุช สแคตือนา (; 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 —) เป็นนักการเมืองชาวโปแลนด์ ซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศโปแลนด์ เขาเป็นอดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรและอดีตรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม เขาได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรและรักษาการประธานาธิบดีโปแลนด์ สแคตือนาทำหน้าที่เป็นประมุขแห่งรัฐจนกระทั่งบรอญิสวัฟ กอมอรอฟสกี เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2553
กระทั่งพ้นจากตำแหน่งประธานสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบนิน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินทั้งสิ้น 1 แหล่ง
ประเทศเบนินมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิเบีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิเบียทั้งสิ้น 5 แหล่ง
ประเทศลิเบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบอตสวานา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบอตสวานาทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยมรดกโลกทางวัฒนธรรม 1 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
ประเทศบอตสวานามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
ไรลีย์ คีโอ
แดเนียล ไรลีย์ คีโอ ( เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของนักร้องนักแต่งเพลง ลิซา มารี เพรสลีย์ และนักดนตรี แดนนี คีโอ และเป็นหลานสาวคนโตของเอลวิส และพริสซิลา เพรสลีย์ คีโอเกิดที่ซานตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ใน ค.ศ. 2010 ขณะอายุ 20 ปี เธอแสดงภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง "เดอะรันอะเวส์" อ้างอิงชีวิตของวงดนตรียุค 1970 ในชื่อเดียวกัน เธอรับบทเป็นมารี เคอรี น้องสาวของเชอรี เคอรี นักร้องนำของวง ซึ่งรับบทโดยดาโกตา แฟนนิง
ในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2014 คีโอได้รับบทนำในละครโทรทัศน์เรื่อง "เดอะเกิร์ลเฟรนด์เอกซ์พีเรียนซ์" อ้างอิงเนื้อเรื่องภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่กำกับโดยสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก ละครมีความยาว 13 ตอน และกำหนดฉายทางช่อง สตาซ์ ใน ค.ศ. 2015
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอมีความสัมพันธ์และได้หมั้นกับอเล็กซ์ เพตตีเฟอร์ ในเวลาสั้น ๆ ในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2014 คีโอประกาศหมั้นกับนักแสดงแทน เบน สมิธ พีเทอร์เซน ซึ่งเธอพบเขาในขณะถ่ายทำภาพยนตร์ "แมดแม็กซ์ ถนนโลกันตร์" และสมรสกันในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ที่แนปา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ลีซา เอเดลสตีน
ลีซา เอเดลสตีน ( เกิด 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงและนักเขียนบทละครชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักดีจากบทบาท ดร.ลีซา คัดดี ในละครโทรทัศน์เรื่อง "เฮาส์ เอ็ม.ดี." ออกอากาศทางช่องฟ็อกซ์ ปัจจุบันเธอรับบทเป็นแอบบี มักคาร์ธี ในละครเรื่อง "เกิร์ลเฟรนส์ไกด์ทูดิวอร์ซ" ออกอากาศทางช่องบราโว
เอเดลสตีนเกิดที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นลูกสาวของบอนนี และแอลวิน เอเดลสตีน พ่อของเธอเป็นกุมารแพทย์ที่โรงพยาบาลชิลตันเมมโมเรียล แม่ของเธอเป็นนักสังคมสงเคราะห์ปลดเกษียณแล้ว ครอบครัวของเธอเป็นชาวยิว เธอเติบโตที่เวย์น รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นลูกสาวคนเล็กในบรรดาพี่น้องสามคน เธอเข้าเรียนโรงเรียนเวย์นแวลลีย์ไฮสกูล จบการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 1984
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสกับศิลปิน รอเบิร์ต รัสเซลล์ ที่ลอสแอนเจลิส
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปากีสถานทั้งสิ้น 6 แหล่ง
ประเทศปากีสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 26 แห่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศศรีลังกา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศศรีลังกาทั้งสิ้น 8 แหล่ง
ประเทศศรีลังกามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
ประเพณีไหว้แม่ย่านางเรือ
ประเพณีไหว้แม่ย่านางเรือ เป็นความเชื่อของชาวประมงทั่วไป โดยส่วนใหญ่แล้วชาวประมงเชื่อว่า เรือประมงทุกลำมีแม่ย่านางเรือประทับอยู่ เมื่อชาวประมงจะออกเรือเพื่อจับปลาทุกครั้งจะทำการเซ่นไหว้แม่ย่านางเรือ เพื่อให้มีสวัสดิมงคลต่อการประกอบอาชีพ และเพื่อให้แม่ย่านางเรือปกป้องคุ้มครองมิให้เกิดอันตราย (การนับน้ำจะเริ่มนับตั้งแต่ แรม ๓ ค่ำ-ขึ้น ๑๑ ค่ำ เรียกว่า ๑ น้ำ)
ที่สมุทรสาคร อุปกรณ์ที่ใช้ประกอบพิธีไหว้แม่ย่านางเรือ ได้แก่ ขนมจันอับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ๓ อย่าง ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ธูป ๑ กำ ดอกไม้ ๑ กำ น้ำ ๑ ขัน กิ่งทับทิม ๑ กำ
ในการประกอบพิธีเจ้าของเรือจะนำขนมอันจับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ดอกไม้ น้ำ กิ่งทับทิม ใส่ในถาด นำถาดไปวางที่โขนเรือ แล้วจุดธูป เพื่อกล่าวคำอัญเชิญแม่ย่านางเรือมารับเครื่องเซ่นไหว้ รวมไปถึงขอพรให้คุ้มครองปกปักรักษาจากอันตรายและให้ประสบความเป็นสวัสดิมงคงในการประกอบอาชีพ จากนั้นจึงนำผ้าสามสี ดอกไม้ ธูป ไปผูกที่โขนเรือ เผากระดาษเงิน กระดาษทอง จุดประทัด ประพรมน้ำจากขันด้วยกิ่งทับทิมจนทั่วลำเรือ ต่อจากนั้นจึงเริ่มออกเรือ
ชาวประมงเชื่อว่าโขนเรือเป็นที่ประทับของแม่ย่านางเรือ ดังนั้น โขนเรือจึงนับว่าเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเรือ และเป็นเสาเอกของเรือ จึงให้ความเคารพกราบไหว้และห้ามมิให้ผู้ใดเตะ เหยียบ นั่ง ยืน ข้าม หรือกระทำการใดๆ อันเป็นที่ลบหลู่ต่อโขนเรือ ด้วยความเชื่อที่ว่าหากมีผุ้ลบหลู่โขนเรือแล้วจะนำความเดือดร้อนและความอับโชคมาสู่เจ้าของเรือและลูกเรือ
นิราศไทรโยค
นิราศไทรโยค เป็นพระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ซึ่งแต่งด้วยโครงสี่สุภาพ จำนวน ๑๔๔๑ บท เป็นวรรณคดีนิราศ บันทึกเหตุการณ์รายวันระหว่างเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยคเป็นเวลา ๓๖ วัน ระหว่างวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ ๒๔ มีนาคม ร.ศ. ๑๑๒ (พ.ศ. ๒๔๓๗) โดยเสด็จเป็นการส่วนพระองค์
การเดินทางเริ่มจากท่าน้ำวังหลังที่ประทับ ไปตามคลองหลอด ผ่านโรงทหาร ตึกยุทธนาธิการ หรือ กระทรวงกลาโหม ตรางหลวง ถนนตัดใหม่ หรือ ถนนราชดำเนิน วัดบูรณศิริ วังหน้า พิพิธพัณฑสถาน แล้วออกแม่น้ำเจ้าพระยา ผ่านโรงพยาบาลวังหลัง วังพระเจ้าเชียงใหม่ โรงเรียนฝรั่ง หรือ โรงเรียนวังหลัง วัดระฆัง พระบรมหาราชวัง วัดพระเชตุพน บ้านเจ้าพระยามหินทร์ วัดอรุณราชวราราม วังกรมพระจักรพรรดิพงศ์ พระราชวังเดิม ป้อมวิชาเยนทร์ วัดกัลยา เข้าคลองบางหลวง ผ่านสถานที่ต่าง ๆ ไปจนถึงท่าจีน เข้าคลองบางยาง คลองดำเนินสะดวก ออกแม่น้ำแม่กลอง ถึงราชบุรี
จากนั้นเดินทางตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดต่าง ๆ ไปถึงวัดเจ็ดเสมียน จอดเรือค้างแรมที่แพหน้าวัด เช้าออกเดินทางผ่านสถานที่ต่างๆในเขตเจ็ดเสมียน และโพธาราม เสด็จขึ้นเที่ยวตลาดโพธาราม วันรุ่งขึ้นเรือออกจาบ้านม่วง ถึงศาลเทพารักษ์เบิกไพร ซึ่งมีผู้คนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ จึงได้เสด็จขึ้น "จำแวะจำไหว้ต้อง เชื่อต้องตามใจ" แต่กวีทรงสังเกตว่า
ครั้งเมื่อเสด็จถึงบ้านโป่ง ทรงสังเกตว่ามีวัดตามช่อบ้านทุกบาง ตามทางมีโรงหีบอ้อย จอดเรือที่ท่าเรือพระแท่นดงรังแล้วเดินทางต่อด้วยเกวียนเพื่อไปนมัสการพระแท่นดงตรัง ต่อจากนั้นเดินทางถึงเมืองกาญจนบุรี จากปากแพรกเดินทางไปตามแควน้อย เสด็จทางบกเที่ยวป่าล่าสัตว์บ้าง มีพรานเพชร์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นประสาทรุ่นเดียวกับนครวัด เพราะมีรูปแบบเหมือนกัน
พระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสด็จท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ทั้งน้ำตก ถ้ำ ป่า และภูเขา แล้วเสด็จกลับกรุงเทพฯตามเส้นทางเดิม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงนิพนธ์นิราศเรื่อนี้ โดยพรรณนาสิ่งที่ได้เห็นทั้งภูมิประเทศ ความเป็นอยู่ของราษฎร เหตุการณ์บ้านเมือง ความประพฤติของเจ้านายขุนนาง ข้าราชการ ทรงวิจารณ์และแสดงความรู้สึกส่วนพระองค์ต่อราชการและสังคม ตลอดจนการต่างประเทศ ทรงทราบดีว่า "บางคำเป็นข้อเรี่ยว แรงกระมัง แม่เอย" จึงทรงกล่าวไว้ในโคลงบทท้ายๆ มืให้เผยแพร่นิราศเรื่อนี้จนกว่าจะสิ้นพระชมม์ไปแล้ว กรมศิลปากรได้ขอประทานอนุญาตจัดพิมพ์นิราศไทยโยคจากพระทายาท คือพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘
วิกตอเรียพีก
วิกตอเรียพีก (, หรือเดิม ) หรือ ภูเขาออสติน (Mount Austin) หรือชื่อท้องถิ่นคือ เดอะพีก (The Peak) เป็นภูเขาที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะฮ่องกง เป็นภูเขาที่สูงที่สุดบนเกาะ มีความสูง 552 เมตร (1,811 ฟุต) และอยู่ในอันดับที่ 31 ของภูเขาที่สูงสุดในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง (จุดที่สูงที่สุดของเขตบริหารพิเศษฮ่องกงคือ ไทโมชาน สูง 957 เมตร (3,140 ฟุต))
ชาวยุโรปรู้จัก "เดอะพีก" มาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เนื่องจากเป็นจุดที่มองเห็นเกาะได้ดีที่สุดและมีอากาศที่อบอุ่น ต่างจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะฮ่องกงที่มีอากาศกึ่งเขตร้อน ข้าหลวงคนที่หกแห่งฮ่องกงคือ เซอร์ริชาร์ด แมกดอนเนลล์ สร้างบ้านพักตากอากาศที่นี่ราวปี ค.ศ. 1868 แต่เดิมผู้ที่จะเดินทางขึ้นมาที่ยอดเขาจะต้องใช้เกี้ยวที่มีคนหาม แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1888 มีการเปิดให้บริการกระเช้าไฟฟ้า ทำให้การขึ้นสู่ยอดเขาสะดวกสบายมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1904–1930 มีการประกาศให้พื้นที่แห่งนี้เป็นพื้นที่อาศัยเฉพาะของชาวต่างชาติ
ในปัจจุบัน วิกตอเรียพีกรองรับนักท่องเที่ยวกว่า 7 ล้านคนต่อปี เป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของฮ่องกง นักท่องเที่ยวมักจะมาถ่ายมุมกว้างของเกาะ และเยี่ยมชมแหล่งท่องเที่ยวอื่น ๆ เช่น พีกทาวเวอร์, พีกแกลเลอเรีย, สวนวิกตอเรียพีก, วิกตอเรียแกป และถนนลูการ์ด การเดินทางสามารถมาได้ทั้งทางกระเช้าไฟฟ้า บริการขนส่งสาธารณะ รถแท็กซี่ และรถยนต์ส่วนตัว
นอกจากจะเป็นพื้นที่พักอาศัยและแหล่งท่องเที่ยวแล้ว วิกตอเรียพีกยังเป็นที่พำนักของบุคคลที่ดำรงตำแหน่งบริหารของฮ่องกง เช่น เลขานุการกระทรวงยุติธรรมฮ่องกง หัวหน้าเลขานุการฝ่ายบริหารฮ่องกง หัวหน้าผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์สูงสุดฮ่องกง เป็นต้น รวมถึงนักธุรกิจที่มีชื่ออย่างเหลก๊าเส่ง
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอิหร่าน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิหร่านทั้งสิ้น 23 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 22 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
ประเทศอิหร่านมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 55 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศไอร์แลนด์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศไอร์แลนด์ทั้งสิ้น 2 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง
ประเทศไอร์แลนด์มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเช็กเกีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเช็กเกียทั้งสิ้น 12 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้งหมด 12 แหล่ง
ประเทศเช็กเกียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 19 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอันดอร์รา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอันดอร์ราทั้งสิ้น 1 แหล่ง
ประเทศอันดอร์รามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซานมารีโน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซานมารีโนทั้งสิ้น 1 แหล่ง
ประเทศซานมารีโนไม่มีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลก
สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครปฐม
สนามกีฬาโรงเรียนกีฬาเทศบาลนครนครปฐม  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในจังหวัดนครปฐม , ประเทศไทย วนใหญ่จะใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลและ เป็นสนามเหย้าของ นครปฐม เอฟซี สนามกีฬานี้มีความจุ 6,000 ที่นั่ง
อมร ยุกตะนันท์
อมร ยุกตะนันท์ (16 มิถุนายน 2471 –) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960, 1964, 1968 และ 1958 และเอเชียนเกมส์ 1966
ไพฑูรย์ สมุทรานนท์
ไพฑูรย์ สมุทรานนท์ (1 กรกฎาคม 2474 —) เป็นอดีตนักยิงปืนชาวไทย เขาเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนระยะ 50 เมตร ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
เอกศักดิ์ บัวเบา
เอกศักดิ์ บัวเบา เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เขาอยู่ในสโมสรไทยพรีเมียร์ลีก สโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม บีทียู เอฟซี
วัชรากร ไกลถิ่น
วัชรากร ไกลถิ่น  เป็นนักฟุตบอลชาวไทย  เขาเล่นที่ไทยลีกดิวิชั่น 1 คลับไซต์ สโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด
พนา กาญจนสมศักดิ์
พนา กาญจนสมศักดิ์ เป็นนักฟุตบอลชาวไทย อยู่ไทยพรีเมียร์ลีก ทีมสโมสรฟุตบอลการท่าเรือ เอฟซี
สกุลบัวผุด
สกุลบัวผุด หรือ Rafflesia เป็นสกุลของพืชเบียนที่เป็นพืชมีดอก มีสมาชิกประมาณ 28 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในอินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย และฟิลิปปินส์ งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสาร "Molecular Biology and Evolution" รายงานว่าพืชในสกุลบัวผุดชนิดหนึ่งในเกาะลูซอน ฟิลิปปินส์ "Rafflesia lagascae" (ชื่อเดิมคือ "R. manillana") ได้สูญเสียจีโนมใน คลอโรพลาสต์ ซึ่งเกิดจากวงชีวิตแบบปรสิตของพืชชนิดนี้ การค้นพบนี้ทำให้ Rafflesia เป็นพืชบกชนิดแรกที่พบว่าไม่มีจีโนมในตลอโรพลาสต์ ซึ่งเดิมคิดว่าเป็นไปไม่ได้
ครามภู
ครามภู subsp. "subulata" เป็นพืชในสกุลคราม กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ปลายใบแหลมและมีติ่งแหลม ดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู ฝักมี 4 สัน เมล็ดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เกลี้ยงเป็นมัน พบในศรีลังกา อินเดีย ลาว อินโดนีเซีย ในไทยพบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ตามบริเวณเขาหินปูน
แม่น้ำบีอาส
แม่น้ำบีอาส (; ; ) เป็นแม่น้ำทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในแม่น้ำใหญ่ทั้งห้าสาย (ปัญจนที) ของภูมิภาคปัญจาบและเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสินธุ มีความยาวรวม 470 กิโลเมตร (290 ไมล์) มีพื้นที่ลุ่มน้ำกว้างถึง 20,303 ตารางกิโลเมตร (7,839 ตารางไมล์) แม่น้ำบีอาสมีต้นน้ำอยู่ทางทิศใต้ของช่องเขาโรห์ตัง (Rohtang Pass) ในเทือกเขาหิมาลัย รัฐหิมาจัลประเทศ ตัดผ่านเขตมัณฑี (Mandi) และเข้าเขตกางครา (Kangra) ก่อนจะอ้อมเนินเขาศิวาลิกในเมืองโหศยารปุระ (Hoshiarpur) และไหลผ่านเป็นพรมแดนระหว่างเมืองอมฤตสาร์กับเมืองกปูรถลา (Kapurthala) ไปบรรจบกับแม่น้ำสตลุชที่พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองกปูรถลา แม่น้ำบีอาสเป็นแม่น้ำสายหนึ่งในสนธิสัญญาแม่น้ำสินธุ ซึ่งเป็นข้อตกลงด้านทรัพยากรน้ำระหว่างอินเดียกับปากีสถาน
ในพระเวทเรียกแม่น้ำบีอาสว่า "อรชิกิยา" (Arjikiya) อินเดียโบราณเรียก "วิปาศา" (Vipasha) และกรีกโบราณเรียก "ฮิฟาซิส" (Hyphasis) ในปีที่ 326 ก่อนคริสต์ศักราช หลังการต่อต้านของกองทหาร พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชทรงกำหนดให้แม่น้ำสายนี้เป็นพรมแดนด้านตะวันออกสุดของจักรวรรดิของพระองค์ และทรงสั่งให้สร้างแท่นบูชาสิบสองแห่งเพื่อระลึกถึงการขยายพระราชอำนาจ ช่วงศตวรรษที่ 20 แม่น้ำบีอาสมีบทบาทในด้านการชลประทานและการผลิตไฟฟ้าจากกระแสน้ำ มีการสร้างเขื่อนสองแห่งคือเขื่อนพอง (Pong Dam) และเขื่อนแพนโดห์ (Pandoh Dam) เพื่อใช้ประโยชน์จากแม่น้ำสายนี้
เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2014 เกิดเหตุกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์จากสถาบันแห่งหนึ่งในไฮเดอราบาดและผู้นำเที่ยวถูกกระแสน้ำในแม่น้ำบีอาสพัดพา จนมีผู้เสียชีวิต 25 ราย คาดว่าสาเหตุมาจากการปล่อยน้ำจากเขื่อนลาร์จิ (Larji Dam) โดยไม่ได้มีการประกาศเตือน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลิทัวเนีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลิทัวเนียทั้งสิ้น 4 แหล่ง
ประเทศลิทัวเนียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 2 แห่ง
คำรณ ชินสี
คำรณ ชินสี (เกิด 14 พฤษภาคม 2531) เป็นนักฟุตบอลมืออาชีพ ชาวไทย เขาอยู่ทีม สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส เขาเล่นสโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส ในปี 2008
ร็อบ เชฟฟีลด์
ร็อบ เชฟฟีลด์ (; เกิด 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักข่าวดนตรีและนักประพันธ์ชาวอเมริกัน
เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร "โรลลิงสโตน" เขียนเกี่ยวกับดนตรี โทรทัศน์ และวัฒนธรรมสมัยนิยม ก่อนหน้านี้เขาเป็นบรรณาธิการให้กับนิตยสาร "เบลนเดอร์" "สปิน" และดีเทลส์ เขาเป็นชาวเมืองบอสตัน เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเยลและมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย
หนังสือเล่มแรกของเขา "เลิฟอิสอะมิกซ์เทป" (กล่าวถึงในนิตยสารจีคิวฉบับประจำเดือนมกราคม ค.ศ. 2007) ออกจำหน่ายโดยแรนดอมเฮาส์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ได้รับการตอบรับที่ดีและเป็นหนังสือขายดีในระดับประเทศ
เชฟฟีลด์เคยสมรสกับเรเน คริสต์ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว เขาสมรสอีกครั้งใน ค.ศ. 2006 อาศัยอยู่ในบรุกลิน รัฐนิวยอร์ก
ปราสาทญี่ปุ่น
ปราสาทญี่ปุ่น () เป็นป้อมสนามมักสร้างขึ้นจากไม้และหิน ปราสาทมีวิวัฒนาการจากคุกทหารสร้างด้วยไม้เมื่อศตวรรษต้น ๆ และกลายมาเป็นปราสาทที่เป็นที่รู้จักกันในศตวรรษที่ 16 ปราสาทในประเทศญี่ปุ่นสร้างขึ้นเพื่อคุ้มกันบริเวณพื้นที่สำคัญหรือพื้นที่ยุทธศาสตร์ เช่น ท่าเรือ สะพานข้ามแม่น้ำ สะพานลอย และเกือบจะคุ้มกันทั้งภูมิประเทศ
แม้ว่าปราสาทจะถูกสร้างให้คงอยู่และใช้หินในการก่อสร้างมากกว่าอาคารทั่ว ๆ ไป ปราสาทส่วนใหญ่ยังสร้างด้วยไม้ และปราสาทหลายแห่งพังทลายอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะในยุคเซ็งโงะกุ (1467–1603) เนื่องจากปราสาทเพิ่งถูกสร้างใหม่ ๆ ในยุคนั้น แต่ในเวลาต่อมา ปราสาทได้รับการบูรณะใหม่ ทั้งในยุคเซ็งโงะกุ ยุคเอะโดะ (1603–1867) หรือในยุคปัจจุบัน โดยกลายเป็นโบราณสถานหรือพิพิธภัณฑ์ ปัจจุบัน ในประเทศญี่ปุ่นมีปราสาทมากกว่า 100 แห่งที่ยังคงสภาพเดิมหรือเหลือเพียงบางส่วน มีการประมาณไว้ที่ 5,000 แห่ง ปราสาทบางแห่งเช่นที่มะสึเอะ และโคชิ ทั้งสองแห่งสร้างใน ค.ศ. 1611 ยังคงสภาพเดิม ไม่ได้รับภัยคุกคามใด ๆ ปราสาทฮิโระชิมะถูกระเบิดนิวเคลียร์ทำลาย และบูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 1958 และตั้งให้เป็นพิพิธภัณฑ์
ตัวอักขระที่แปลว่าปราสาท '城' ที่อ่านว่า "ชิโระ" (คันจิในภาษาญี่ปุ่น) เมื่อเขียนติดกับคำคำหนึ่งจะอ่านเป็น "โจ" (คันจิที่แผลงจากภาษาจีน) เช่นในชื่อปราสาท ตัวอย่างเช่น ปราสาทโอซะกะ เรียกว่า "โอซะกะโจ" (大阪城) ในภาษาญี่ปุ่น
ปราสาทญี่ปุ่นสร้างขึ้นในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่ทุกแห่งจะสร้างตามแผนผังสถาปัตยกรรมที่นิยามไว้ดีพอสมควร "ยะมะจิโระ" (山城) หรือ "ปราสาทภูเขา" เป็นประเภทของปราสาทที่พบมากที่สุด และป้องกันภัยธรรมชาติได้ดีที่สุด อย่างไรก็ตาม ปราสาทหลายแห่งที่สร้างบนที่ราบแบน (平城, "ฮิระจิโระ") และบนเนินต่ำ (平山城, "ฮิระยะมะจิโระ") จะพบได้น้อย และปราสาทห่างไกลบางแห่งสร้างบนเกาะหรือทะเล ทั้งธรรมชาติและจำลอง หรือตามชายฝั่ง ความรู้เกี่ยวกับการสร้างและเสริมความแข็งแกร่งให้ปราสาทมีชื่อเรียกว่า ชิกุโจ-จุสึ ()
ปราสาทมัตสึเอะ
ปราสาทมัตสึเอะ () เป็นปราสาทในมัตสึเอะ จังหวัดชิมาเนะ ประเทศญี่ปุ่น มีชื่อเล่นว่า "ปราสาทดำ" (black castle) หรือ "ปราสาทโพลเวอร์" (plover castle) เป็นหนึ่งในปราสาทยุคกลางเพียงไม่กี่แห่งที่สร้างจากไม้แบบดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น
การก่อสร้างปราสาทมัตสึเอะเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1607 และเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1611 ภายใต้คำบัญชาของไดเมียว โฮริโอะ โยชิฮารุ ใน ค.ศ. 1638 ที่ดินศักดินาและปราสาทถูกส่งมอบให้ตระกูลมัตสึไดระ
ปราสาทญี่ปุ่นส่วนใหญ่ได้รับความเสียหายหรือถูกทำลายจากสงคราม แผ่นดินไหว หรือสาเหตุอื่น ๆ เนื่องจากโครงสร้างส่วนใหญ่ทำด้วยไม้ ไฟจึงเป็นภัยหลัก ปราสาทมัตสึเอะสร้างหลังสงครามครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายในญี่ปุ่น ดังนั้นจึงไม่เคยประสบกับภัยสงครามใด ๆ ปัจจุบันกำแพงบางส่วนและหอกลางยังคงอยู่
ในบรรดาปราสาท 12 แห่งที่หลงเหลืออยู่ในประเทศญี่ปุ่น ปราสาทมัตสึเอะเป็นปราสาทแห่งเดียวในภูมิภาคซะนิง ปราสาทมีขนาดใหญ่อันดับที่สอง สูงอันดับที่สาม และมีอายุยาวนานอันดับที่ 6 ปราสาทสร้างขึ้นโดยโฮริโอะ โยชิฮารุ ไดเมียวของภูมิภาคอิซูโมะ และก่อสร้างสำเร็จใน ค.ศ. 1611
หลังจากสมัยของทาดาฮารุ โฮริโอะ และทาดาตากะ เคียวโงกุ แล้ว มัตสึไดระ นาโอมาซะ หลานชายของโชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ ก็กลายเป็นผู้ปกครองปราสาทหลังจากถูกส่งตัวจากมัตสึโมโตะ จังหวัดชินชู และเริ่มปกครองยาวนาน 10 รุ่นของตระกูลมัตสึไดระ เป็นเวลามากกว่า 234 ปี
ใน ค.ศ. 1875 สิ่งก่อสร้างทั้งหมดภายในปราสาทถูกทำลาย ยกเว้นตัวหอคอยของปราสาทเอง ตัวปราสาทได้รับบูรณะจนเสร็จสมบูรณ์ระหว่าง ค.ศ. 1950 ถึง 1955
เอเชียไทมส์ออนไลน์
เอเชียไทมส์ออนไลน์ (ย่อว่า ATol, chines. 亞洲時報在線) คือหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ที่ใช้ทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ และมีฐานอยู่ที่ประเทศฮ่องกงและประเทศไทย มีเนื้อหาครอบคลุม  การเมือง เศรษฐศาสตร์ และธุรกิจ "จากมุมมองของชาวเอเชีย"  เอเชียไทมส์ออนไลน์ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1999 และเป็นตัวแทนของ"" ซึ่งก่อตั้งโดยสนธิ ลิ้มทองกุลและปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1997 เอเชียไทมส์ออนไลน์ได้อยู่ภายใต้สิทธิการครอบครองและการบริหารชุดใหม่เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2015 และยังถูกเรียกว่า "เอเชียไทมส์" หรือ "เอที (AT)" โดยตอนนี้ได้นำคำว่าออนไลน์ออกจากชื่อ
ผู้จัดพิมพ์ใหม่คือ เอเชียไทมส์โฮลดิงส์ จำกัด ก่อตั้งและจดทะเบียนในประเทศฮ่องกง รายได้บางส่วนมาจากการโฆษณา และจากการจำหน่ายต้นฉบับข่าวต่อสู่สำนักพิมพ์ และสำนักข่าวอื่น เว็ปไซต์ให้ข่าวสารและคำวิจารณ์ ซึ่งครอบคลุมประเด็นในเอเชียทั้งหมด รวมไปถึงประเด็นของโลกที่เกี่ยวเนื่องกัน โดยนักข่าวและนักวิเคราะห์
เอเชียไทมส์ออนไลน์ถูกก่อตั้งเมื่อต้นปี ค.ศ. 1999 เพื่อสืบต่อทางด้าน "นโยบายทางการตีพิมพ์ และทัศนะทางบรรณาธิการ" สำหรับหนังสือพิมพ์รายวันที่เอเชียไทมส์บนฐานของประเทศฮ่องกงและเมืองกรุงเทพ ครอบครองโดยเจ้าพ่อสื่อของประเทศไทย และหัวหน้าของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยอย่างสนธิ ลิ้มทองกุล หนังสือพิมพ์ได้ปิดตัวลงในกลางปี ค.ศ. 1997 ไม่นานหลังการตกลงของค่าเงินบาทได้ก่อให้เกิดวิกฤติทางการเงินในทวีปเอเชีย [1]
เอเชียไทมส์ (atimes.com) มีคนอ่านเฉลี่ย 90,000 คนต่อวัน และยังเป็นหนึ่งในเว็ปไซต์ข่าวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในทวีปเอเชีย "เดอะนิวยอร์กไทมส์ "ได้บรรยายเกี่ยวกับเอเชียไทมส์ออนไลน์ว่าเป็น "หนึ่งในสำนักพิมพ์ในพื้นที่ซึ่งสะดุดตาที่สุด" ครอบคลุมทวีปเอเชีย" "
รายการแหล่งมรดกโลกในประเทศอิสราเอล
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอิสราเอลทั้งสิ้น 9 แหล่ง
ประเทศอิสราเอลมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 18 แห่ง
เซ็มเบ
เซ็มเบ (煎餅) คือ แบบนึง ที่มีหลายรูปทรง ขนาด และรสชาติ โดยปกติแล้วจะเป็นรสเค็ม แต่รสหวานก็มีให้เห็น ส่วนใหญ่แล้วเซ็มเบจะรับประทานคู่กับชาเขียว เป็นขนมและจัดให้แขกที่มาเยี่ยมเยียนที่บ้าน
ปกติแล้วเซ็มเบจะทำโดยการอบ หรือย่างถ่านแบบดั้งเดิม ระหว่างปรุงอาจมีการทาเซ็มเบด้วยซอสปรุงรส ซึ่งส่วนมากทำจากซอสถั่วเหลืองและมิริง จากนั้นอาจห่อด้วยสาหร่ายและปรุงด้วยเกลือ
ในประเทศจีน เซ็มเบ ถูกอ่านว่า เจียนปิ่ง (jiānbǐng) (煎餅) โดยมีหลายแบบเช่น ซานตงเจียนปิ่ง และเทียนจินเจียนปิ่ง อย่างไรก็ตาม เหล่านี้ถือว่าเป็นอาหารคนละอย่างกัน ในประเทศจีน เจียนปิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายแพนเค้ก ใกล้เคียงกับโอโกโนมิยากิ ในขณะที่ของประเทศญี่ปุ่นนั้นมีความแข็ง และเป็นขนมไม่ใช่อาหารหลัก อย่างไรก็ตาม ขนมปังกรอบซึ่งคล้ายกับเซ็มเบญี่ปุ่นมีในประเทศจีนในปัจจุบัน ชื่อสมัยใหม่คือ 仙贝 (พินอิน: "xianbei") ซึ่งออกเสียงคล้ายกับเซ็มเบ
เซ็มเบหวาน (甘味煎餅) มาถึงประเทศญี่ปุ่นในช่วงราชวงศ์ถัง บันทึกการใช้ครั้งแรกอยู่ใน ค.ศ. 737 และยังมีความคล้ายกับรูปแบบของราชวงศ์ถัง โดยแรกเริ่มนั้นแพร่หลายแถบคันไซ ซึ่งรวมไปถึง เซ็มเบ "กระเบื้องหลังคา" แบบดั้งเดิม เครื่องปรุงที่ใช้ได้แก่มันฝรั่งและแป้งข้าวสาลี หรือข้าวเหนียว และยังคล้ายกับเค้กคัสเตลลา (มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเซ็มเบในปัจจุบัน)
เซ็มเบแบบโบราณแบบนี้ยังหาได้ เช่นที่ อิกะ เมอิบุตสึ คาตายากิ (Iga meibutsu katayaki) ในเมืองอิกะ
สิ่งที่คนญี่ปุ่นเรียกว่าเซ็มเบในปัจจุบันนั้นเริ่มได้รับความนิยมในยุคเอโดะโดยร้าน Sōkajuku ที่ทำให้เซ็มเบรสซอสถั่วเหลืองเป็นที่นิยมทั่วประเทศญี่ปุ่น
เซ็มเบแบบโบราณมีหลากหลายรูปแบบ โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม เซ็มเบหวาน (มีมากกว่า 15 แบบ) ขนมข้าวเซ็มเบ (米菓煎餅) และอื่น ๆ ซึ่งรวมไปถึงเซ็มเบปลา (魚せんべい) เซ็มเบดอกบัว (蓮根煎餅) และเซ็มเบกระดูก (骨せんべい)
เซ็มเบยุคใหม่นั้นมีความสร้างสรรค์เป็นอย่างมาก และอาจมีรสกิมจิ วาซาบิ แกงกะหรี่ ไปจนถึงช็อกโกแลต
เซ็มเบคันไซ ส่วนมากใช้ข้าวเหนียว มีการปรุงแต่งเพียงเล็กน้อยและมีเนื้อที่ละเอียดอ่อน ("saku saku") เซ็มเบคันโต โดยดั้งเดิมมาจากอูรูจิไม (uruchimai) ข้าวที่ไม่เหนียว รวมไปถึงมีความกรอบ ("kari kari") และรสชาติที่กลมกล่อม
ขนมข้าวกรอบญี่ปุ่นแบบบาง (薄焼きせんべい　อูซูยากิ เซ็มเบ) ได้รับความนิยมในประเทศออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ
เอพี (ไทยแลนด์)
บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) AP (Thailand) Plc. ประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เพื่อขาย โครงการที่พัฒนาประกอบไปด้วย ทาวน์เฮ้าส์ บ้านเดี่ยว และคอนโดมิเนียม โดยโครงการส่วนมากครอบคลุมพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล 
ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยคุณ อนุพงษ์ อัศวโภคิน และคุณพิเชษฐ วิภวศุภกร ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ ภายใต้ชื่อ เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ชื่อย่อ AP และอยู่ในกลุ่มหุ้น SET100 
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 บริษัทได้แจ้งเปลี่ยนชื่อบริษัทจากเดิม “บริษัท เอเชี่ยน พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)” เป็น “บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน)”
ในปัจจุบันมีกลุ่มบริษัทย่อยจำนวน 20 บริษัทฯ ประกอบด้วย บริษัทดำเนินธุรกิจประเภทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์, ดำเนินธุรกิจประเภทให้บริการหลังการขาย, ดำเนินธุรกิจประเภทตัวแทน, นายหน้าซื้อขายเช่าอสังหาริมทรัพย์, ดำเนินธุรกิจประเภทรับเหมาก่อสร้างให้แก่บริษัทในกลุ่ม และดำเนินธุรกิจประเภทให้บริการอื่น 
บริษัทเอพีและบริษัทในกลุ่มได้พัฒนาที่อยู่อาศัยประเภทคอนโดมิเนียมแนวรถไฟฟ้ามาแล้วทั้งหมด 60 โครงการตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง ภายใต้ชื่อแบรนด์ THE ADDRESS, RHYTHM, LIFE, ASPIRE และมีการร่วมทุนกับ Mitsubishi Estate Group ซึ่งเป็นเครือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีสินทรัพย์สูงสุดในญี่ปุ่น นอกจากนี้ เอพียังได้พัฒนาโครงการบ้านทาวน์โฮม ภายใต้ชื่อแบรนด์ บ้านกลางกรุง, บ้านกลางเมือง, PLENO บ้านเดี่ยวภายใต้แบรนด์ THE PALAZZO, SOUL, MIND, THE CITY, CENTRO และโฮมออฟฟิศภายใต้แบรนด์ DISTRICT
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา "(อังกฤษ : Klongchanuan Wittaya School )" เป็นโรงเรียนขนาดเล็กเปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสหวิทยาเขตสุราษฎร์ธานี เขต3 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 (ชุมพร สุราษฎร์ธานี) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ 125 ม.3 บ้านควนสูง ตำบลคลองฉนวน อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันมี นางพรทิพย์ นุกูลกิจ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถานศึกษา
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมประจำตำบล เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยมีผู้ใหญ่ผ้าง สำลีพันธ์ และคณะผู้ริเริ่มก่อตั้ง มีพื้นที่ตามหนังสือ สฎ 862 จำนวน 35 ไร่ โดยการบริจาคของนายจิตร ส้มเกลี้ยง, นายประสิทธิ์ ส้มเกลี้ยงและนายโสภา ไกรสิทธิ์ โดยเปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนคลองฉนวนวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาดังนี้
ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น "EN : Junior High School"
ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย "EN : Senior High School"
กาลีนา อะเลคเซเยวา
กาลีนา อะเลคซานดรอฟนา อะเลคเซเยวา (; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 —) เป็นอดีตนักกระโดดน้ำชาวรัสเซีย เธอเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
แม่น้ำดิยาลา
แม่น้ำดิยาลา (; ; ) เป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำไทกริส มีความยาวรวม 445 กิโลเมตร (277 ไมล์) มีต้นน้ำอยู่ที่เมืองฮามาดานในเทือกเขาซากรอส ทางตะวันตกของประเทศอิหร่าน ไหลผ่านเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศอิรักและอิหร่านเป็นระยะทาง 32 กิโลเมตร (19.8 ไมล์) ก่อนจะรวมกับแม่น้ำไทกริสที่ทางใต้ของกรุงแบกแดด
แม่น้ำดิยาลาปรากฏอยู่ในบันทึก "ฮิสทอรี" ("Histories") ที่เขียนโดยเฮอรอโดทัส โดยเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "กินเดส" (Gyndes) เขาบันทึกว่าพระเจ้าไซรัสมหาราชทรงมีพระบัญชาให้กั้นแม่น้ำสายนี้ด้วยการสร้างพนังกั้นน้ำ 360 แห่ง เพื่อเป็นการลงโทษที่ทำให้ม้าศักดิ์สิทธิ์สีขาวของพระองค์จมน้ำที่นี่ ภายหลังแม่น้ำสายนี้ไหลผ่านได้อีกครั้งหลังพนังกั้นน้ำถูกทรายทับถม ในปีที่ 693 ก่อนคริสต์ศักราช แม่น้ำดิยาลาเป็นสนามรบในยุทธการที่แม่น้ำดิยาลา (Battle of Diyala River) ระหว่างชาวอัสซีเรียกับชาวเอลาม ชาวเคิร์ดและชาวเปอร์เซียเรียกแม่น้ำสายนี้ว่า "ซีร์วาน" (Sirwan) ซึ่งมีความหมายว่า "แม่น้ำที่ส่งเสียงดังกึกก้อง"
ปัจจุบัน ประเทศอิหร่านมีโครงการสร้างเขื่อนดาร์ยัน (Daryan Dam) ใกล้เมืองดาร์ยันในจังหวัดเคอร์มันชาห์ (Kermanshah Province) โดยมีจุดประสงค์เพื่อการชลประทานพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้และผลิตกระแสไฟฟ้า ส่วนประเทศอิรักใช้เขื่อนดาร์บันดิคัน (Darbandikhan Dam) ในการชลประทานและผลิตกระแสไฟฟ้าจากช่วงต้นแม่น้ำ ส่วนใช้เขื่อนเฮมริน (Hemrin Dam) ในช่วงปลายแม่น้ำด้วยจุดประสงค์เดียวกัน นอกจากนี้ยังมีการสร้างทำนบดิยาลา (Diyala Weir) เพื่อใช้ในการชลประทานพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงแบกแดด
ซึงฉ่าย
ซึงฉ่าย (อักษรจีน:酸菜, พินอิน:Suān cài) เกี่ยมฉ่าย (อักษรจีน:鹹菜, :giem2cai3) หรือผักดองเค็มปนเปรี้ยว ใช้ผักกะหล่ำปลีแต่ไม่เด็ดใบนำมาดองกับเกลือ ใส่น้ำต้มสุกให้ทั่ว ประมาณ 1 สัปดาห์ ผักจะเริ่มเปรี้ยว นิยมนำมาปรุงกับอาหารที่ใส่เนื้อสัตว์ ในไทยนิยมนำไปยำหรือกินกับข้าวซอย
จำเนียร ศรีไทยพันธุ์
จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 - 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540) ศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2536
จำเนียร ศรีไทยพันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 ที่ อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายนาคและนางเปลี่ยน เรียนหนังสือที่โรงเรียนประชาบาลบางระทึก วัดดอนหวาย อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จนจบชั้นประถมปีที่ 4 เริ่มเรียนดนตรีไทยกับครูสุ่ม พูลโคกหวาย ต่อมาได้ไปเรียนกับครูทองดี เดชชาวนาและครูขุนทอง บางระจัน เริ่มออกงานบรรเลงดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2472 ขณะอายุเพียง 9 ปี จากนั้น นายจำเนียรได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์และต่อเพลงกับครูเพลงอีกหลายท่านจนเชี่ยวชาญ และได้สมรสกับผ่องศรี สุขสมัยเมื่อ พ.ศ. 2484 มีบุตร 4 คน คือ อนงค์ อานุภาพ อร่ามศรี และอารีย์ ศรีไทยพันธุ์
ต่อมาจำเนียร ได้รับราชการที่กรมประชาสัมพันธ์ ในตำแหน่งศิลปินจัตวา เมื่อ พ.ศ. 2496 จนเกษียณอายุ เมื่อ พ.ศ. 2524 โดยมีผลงานทั้งการเล่นดนตรี การแต่งเพลงไทยและเป็นครูสอนดนตรีไทยตามสถาบันการศึกษาต่างๆ ตัวอย่างเพลงเถาที่นายจำเนียรได้ประพันธ์ไว้คือ สร้อยลำปาง ตามกวาง ยอเร มอญขว้างดาบ ศรีธรรมราช สองฝั่งโขง และน้ำลอดใต้ทราย เป็นต้น ตัวอย่างเพลงที่ประพันธ์บทร้อง ได้แก่ เทพชาตรีเถา ต้อยตลิ่งเถา นาคนิมิตรเถา และนกกระจอกทองเถา เป็นต้น ส่วนผลงานการร้องเพลงไทยเดิมที่ได้บันทึกเสียงไว้คือ บันทึกเสียงกับวงดนตรีพลายมงคลที่จัสแมค บันทึกเสียงกับวงดนตรีดุริยประณีต ที่บริษัทยีซีม่อน บันทึกเสียงกับวงดนตรีเกตุคงและบันทึกเสียงร้องเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องเงาะป่า
หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล)
หลวงกัลยาณมิตตาวาส (ทับ พาทยโกศล) เดิมเป็นชาวอยุธยา ไม่ทราบปีเกิด ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ ในราวสมัยรัชกาลที่ 2 ยึดอาชีพทำวงพิณพาทย์ ต่อมา ได้เป็นเจ้ากรมของวัดกัลยาณมิตร จึงมักเรียกท่านว่าเจ้ากรมทับ ท่านเป็นนักดนตรี เล่นดนตรีได้ทุกชนิด แต่เชี่ยวชาญซอสามสาย เคยประจำวงพิณพาทย์ของสมเด็จพระราชปิตุลาบรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช และเป็นหัวหน้าวงดนตรีประจำบ้าน ของ พระยาภาสกรวงศ์ และได้รับพระราชทานนามสกุล "พาทยโกศล" จากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต
ชีวิตครอบครัวนั้น ท่านมีภรรยา 3 คน ชื่อ แสง นวล และสุข ท่านมีบุตรกับภรรยาชื่อแสง 2 คนคือ หนู และทั่ว บุตรชายที่ชื่อทั่วนี้ ต่อมาคือจางวางทั่ว พาทยโกศล นักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียง มีบุตรชายกับภรรยาที่ชื่อนวล 1 คนคือ แมว ที่ต่อมาเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงทางเครื่องหนัง ส่วนภรรยาชื่อสุขนั้น ไม่ปรากฏว่ามีบุตรธิดา หลวงกัลยาณมิตตาวาสถึงแก่กรรมเมื่อราว พ.ศ. 2462