hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
Shine-Dalgarno sequence
Shine-Delgarno sequence หรือ Shine-Dalgerno box เสนอโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวออสเตรเลีย John Shine และLynn Dalgerno เป็นตำแหน่งที่ไรโบโซมจับกับ mRNA โดยทั่วไปอยู่ที่ตำแหน่ง 16 นิวคลีโอไทด์ ก่อนรหัสพันธุกรรมเริ่มต้น AUG Shine-Dalgarno sequence พบเฉพาะในโปรคาริโอต ลำดับซ้ำๆกัน 6 นิวคลีโอไทด์ AGGAGG ใน E. coli เป็น AGGAGGU ลำดับนี้ช่วยให้ไรโบโซมเริ่มการสังเคราะห์โปรตีนได้ โดยการจดจำรหัสพันธุกรรมเริ่มต้น ลำดับคู่สม (UCCUCCA) เรียก anti-Shine-Dalgarno sequence อยู่ที่ปลาย 3' ของ 16S rRNA ในไรโบโซม ในยูคาริโอต ส่วนที่ทำหน้าที่เหมือน Shine-Dalgarno sequence เรียก Kozak sequence
การกลายพันธุ์ใน Shine-Dalgarno sequence ลดการทรานสเลชัน เพราะลดประสิทธิภาพการจับกันระหว่างไรโบโซมกับ mRNA เมื่อ Shine-Dalgarno sequence an และ anti-Shine-Dalgarno sequence จับกัน ตัวเริ่มทรานสเลชัน (initiation factors) IF2-GTP, IF1, IF3 และ tRNA fMet-tRNA(fmet) จะเริ่มเข้าทำงานร่วมกับไรโบโซม
ดุสิตธานี (แก้ความกำกวม)
ดุสิตธานี อาจหมายถึง
ยามาโมโตะ ทาเคชิ
"ระวังสับสนกับ ยามาโตะ ทาเคชิ ตัวละครในเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น
ยามาโมโตะ ทาเคชิ () หรือ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! พากย์เสียงภาษาญี่ปุ่นโดย สึงุรุ อิโนะอุเอะ
ยามาโมโตะ ทาเคชิ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนนามิโมริ เรียนไม่เก่ง แต่มีทักษะด้านกีฬาสูง ชื่นชอบเบสบอล ความฝันของเขาคือการได้เป็นนักเบสบอลระดับมือโปร และตอนที่แข่งวอลเล่ย์บอล สึนะก็แข่งด้วยจึงชนะ และเป็นเพื่อนสนิทของสึนะ และถูกรีบอร์นชักชวนเข้าวองโกเล่แฟมิลี โดยที่เจ้าตัวนึกว่าแค่เล่นกันเฉยๆเท่านั้น เป็นผู้พิท้กษ์แห่งพิรุณ(ฝน,น้ำ)ของสึนะ เป็นผู้สืบทอดเพลงดาบชิงุเระโซเอ็นรุ่นที่ 9 ในอีก10ปีต่อมากลายเป็นหนึ่งในสองคนที่เป็นนักดาบฝีมือฉกาจในวองโกเล่แฟมิลี่ คือ 1.สเปลบี สควอโล่ และ 2.ยามาโมโตะ ทาเคชิ
เกร็ด
เดอะเจเนอเรชัน~ฟุตะซุโนะคุชิบิรุ~
"เดอะเจเนอเรชัน~ฟุตะซุโนะคุชิบิรุ~" () เป็นซิงเกิลที่ 32 ของเอ็กซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในรูปแบบแม็กซี่ซิงเกิล และรวมไปถึงเพลงรีมิกซ์อย่าง "Someday -House Mix-"
เพลง "ฟุตะสึโนะคุชิบิรุ" (ふたつの唇) เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง "โตเกียว ด็อกส์" ทางช่องฟูจิทีวี และเพลงประกอบโฆษณาโทรศัพท์มือถือ "BRAVIA® PhoneU1" ของโซนี อีริคสัน ส่วนเพลง "SHOOTING STAR" เป็นเพลงประกอบการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก "2009 FIVB Women's World Grand Champions Cup" ที่ประเทศญี่ปุ่น
อาร์ทัวร์ โชเพินเฮาเออร์
อาร์ทัวร์ โชเพินเฮาเออร์ () เป็นนักปรัชญาชาวเยอรมันที่เป็นที่รู้จักกันดีในความแจ่มแจ้งทางปรัชญาและทุทรรศนนิยมของความไม่มีพระเจ้า เมื่ออายุ 25 ปีโชเพินเฮาเออร์พิมพ์ปริญญานิพนธ์ "มูลบัญญัติสี่ประการของเหตุผล" () ที่เป็นปรัชญาที่พิจารณาคำถามที่ว่าเหตุผลเพียงอย่างเดียวจะสามารถให้คำตอบเกี่ยวกับโลกได้หรือไม่
งานชิ้นที่มีอิทธิพลที่สุดของโชเพินเฮาเออร์ ("The World as Will and Representation") เน้นบทบาทของแรงบันดาลใจ (motivation) ของมนุษย์ที่โชเพินเฮาเออร์เรียกว่า "เจตจำนง" (Will)
การวิจัยของโชเพินเฮาเออร์นำไปสู่การสรุปว่าความต้องการทางอารมณ์, ทางร่างกาย และทางเพศ เป็นสิ่งที่ไม่อาจจะตอบสนองได้อย่างเต็มที่ ฉะนั้นโชเพินเฮาเออร์จึงนิยมวิถีชีวิตที่ลดความต้องการของมนุษย์ ที่คล้ายคลึงกับปรัชญาของศาสนาพุทธและเวทานตะ
ปลาปักเป้าซีลอน
ปลาปักเป้าซีลอน () ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Tetraodon biocellatus" ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าจุดดำ ("T. nigroviridris") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ว่าปลาปักเป้าซีลอนมีขนาดที่เล็กกว่า ลำตัวมีสีสันสวยงาม สีพื้นลำตัวจนถึงหลังมีสีเขียวอมทองแวววาว มีลวดลายสีดำดูคล้ายเลขแปด
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบในบริเวณปากแม่น้ำที่ติดกับชายทะเลในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำหรับในประเทศไทยพบมากที่แม่น้ำในภาคตะวันออก เช่น แม่น้ำบางปะกงและสาขา เป็นต้น
ปลาปักเป้าซีลอนจัดว่าเป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่งที่มีนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าวเหมือนปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ ประกอบกับที่มีสีสันสวยงาม จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม
มาร์แซล พรุสต์
วาล็องแต็ง หลุยส์ ฌอร์ฌ เออแฌน มาร์แซล พรุสต์ (; 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1871 - 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922) เป็นนักเขียนนวนิยายและบทความ, และนักวิพากษ์วรรณกรรมคนสำคัญชาวฝรั่งเศส ผลงานสำคัญของพรุสต์ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ "In Search of Lost Time" ("ในการค้นหาเวลาที่หายไป") ซึ่งเป็นงานนวนิยายชิ้นใหญ่และชิ้นสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ตีพิมพ์เป็นเจ็ดตอนระหว่างปี ค.ศ. 1913 ถึงปี ค.ศ. 1927
Online texts
ลูกชายและคนรัก
ลูกชายและคนรัก () เป็นนวนิยายเชิงอัตชีวประวัติที่เขียนโดยนักเขียนชาวอังกฤษดี. เอช. ลอเรนซ์ ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ ค.ศ. 1913 “"ลูกชายและคนรัก"” เป็นนวนิยายเล่มที่สามของลอเรนซ์ที่ได้รับการตีพิมพ์ที่เป็นเรื่องราวของพอล โมเรลชายวัยหนุ่มและศิลปินผู้กำลังเริ่มอาชีพ ริชาร์ด อัลดิงทันให้คำอธิบายเนื้อหาด้านอัตชีวประวัติของงานชิ้นนี้ว่า:
หนังสือฉบับที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1913 เป็นฉบับที่เนื้อหาถูกตัดออกไปมากโดยบรรณาธิการเอ็ดเวิร์ด การ์เนทท์ ผู้ตัดเนื้อหาออกไปถึง 80 ย่อหน้าหรือราวหนึ่งในสิบของหนังสือทั้งเล่ม หนังสืออุทิศให้แก่การ์เนทท์ ผู้มีบทบาทในการทำให้ลอเรนซ์เป็นที่รู้จักกันในวงการหนังสือในลอนดอนระหว่างปี ค.ศ. 1911 ถึงปี ค.ศ. 1912 “"ลูกชายและคนรัก"” ฉบับสมบูรณ์โดยไม่มีการตัดมาได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1992 โดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
“"ลูกชายและคนรัก"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับเก้าที่ของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
“"ลูกชายและคนรัก"” ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายครั้งรวมทั้งเวอร์ชันที่ได้รับรางวัลออสคาร์ ในปี ค.ศ. 1960
เสียงเพรียกจากพงไพร
เสียงเพรียกจากพงไพร () เป็นนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกันแจ็ค ลอนดอน ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1903 โครงเรื่องของ “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” เป็นเรื่องเกี่ยวกับสุนัขที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีอย่างสุนัขบ้านชื่อ “บัค” ที่สัญชาตญาณป่าได้รับกระตุ้นขึ้นหลังจากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นที่ทำให้ “บัค” กลายเป็นสุนัขลากเลื่อนในยูคอนระหว่างสมัยการตื่นทองคลอนไดค์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ทำให้มีการซื้อขายสุนัขลากเลื่อนกันด้วยราคาสูง
เมื่อได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1903 “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ก็กลายเป็นหนังสือที่อ่านกันมากที่สุดของลอนดอน และถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกในสมัยการเขียนในช่วงแรกของลอนดอน การที่ตัวเอกของเรื่องเป็นสุนัขทำให้บางครั้ง “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ได้รับการจัดอยู่ในประเภทวรรณกรรมสำหรับเยาวชน แต่อันที่จริงแล้วเป็นหนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาที่เป็นเรื่องที่เป็นเรื่องเครียด (dark in tone) และฉากที่เกิดขึ้นหลายฉากก็เป็นฉากที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและทารุณ
“"เสียงเพรียกจากพงไพร"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่แปดสิบแปดของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
“"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้งๆ แรกในปี ค.ศ. 1972 สำหรับโทรทัศน์ และต่อมาในปี ค.ศ. 1993 และ ค.ศ. 1997 ในชื่อว่า “"The Call of the Wild: Dog of the Yukon"” แหล่งข้อมูล
ข้อมูลอื่น
ทางเลือกของโซฟี (นวนิยาย)
ทางเลือกของโซฟี () เป็นนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกันวิลเลียม สไตรอน ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1979
“"ทางเลือกของโซฟี"” เป็นเรื่องราวของนักเขียนวัยหนุ่มจากตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาผู้ทำความรู้จักกับชาวยิวเนธาน แลนเดา และคนรักสาวสวยชื่อโซฟี ชาวโปแลนด์แต่ไม่ใช่ชาวยิวผู้รอดจากการกักขังในค่ายกักกันของนาซี 
“"ทางเลือกของโซฟี"” กลายเป็นหนังสือขายดีติดอันดับ (bestseller) ทันทีที่วางตลาด หนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็นงานชิ้นเอกของสไตรอนและเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชิ้นหนึ่ง ความยากในการเลือกของโซฟิระหว่างทางเลือกสองทางทำให้ “ทางเลือกของโซฟี” กลายมาเป็นสำนวนที่หมายถึงการเลือกที่ยากต่อการตัดสินใจ
“"ทางเลือกของโซฟี"” ได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติในสาขานวนิยายในปี ค.ศ. 1980 และได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1982 ที่นำแสดงโดยเมอรีล สตรีป ในบทของโซฟี
“"ทางเลือกของโซฟี"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่เก้าสิบหกของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
ผู้บรรยายเรื่อง
ผู้บรรยายเรื่อง () ในงานวรรณกรรม, ภาพยตร์, ละคร, การเล่าเรื่องโดยตรง และอื่นๆ หมายถึงผู้สื่อหรือถ่ายทอดเรื่องราวแก่ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู เมื่อผู้บรรยายเรื่องเป็นทั้งผู้มีบทบาทในเรื่องด้วย ผู้บรรยายก็อาจจะเรียกว่า “viewpoint character” ผู้บรรยายเรื่องคือองค์ประกอบหนึ่งในสามของการบรรยายเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องชนิดใน องค์ประกอบอีกสองอย่างคือนักเขียน และ “ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู”
ศัพท์บัญญัติราชบัณฑิตยสถานกำหนดว่าคำว่า “Narrator” แปลว่า “ผู้เล่าเรื่อง” แต่ในภาษาอังกฤษคำว่า “Narrator” มีความหมายที่แคบกว่าคำว่า “Storyteller” หรือ “ผู้เล่าเรื่อง” ฉะนั้นคำว่า “Narrator” จึงมาแปลว่า “ผู้บรรยายเรื่อง”
ทั้งผู้ประพันธ์และผู้อ่านอยู่ในโลกของความเป็นจริง หน้าที่ของผู้ประพันธ์คือการสร้างจักรวาล ตัวละคร และ เหตุการณ์ภายในเรื่อง หน้าที่ของผู้อ่านคือการทำความเข้าใจและการตีความหมายของเรื่อง ผู้บรรยายเรื่องเท่านั้นที่เป็นผู้เดียวที่อยู่ในโลกที่สร้างขึ้นโดยผู้ประพันธ์ผู้มีหน้าที่เสนอเรื่องที่เกิดขึ้นที่ทำให้ผู้อ่านเข้าใจ
ผู้บรรยายเรื่องอาจจะบรรยายเรื่องจากมุมมองของตนเอง หรือจากมุมมองของตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในเรื่อง การบรรยายเรื่องหรือกระบวนการของบรรยายเรื่องเรียกว่า “การบรรยายเรื่อง” (narration)
การอรรถาธิบาย (exposition), การโต้แย้ง (argumentation), การบรรยาย (description) และการบรรยายเรื่องเป็นวิธีสี่วจนิพนธ์ (Rhetorical modes) ในความหมายที่แคบลงของ “ผู้บรรยายเรื่อง” ในนวนิยายหมายถึงการบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยผู้บรรยายเรื่องโดยตรงต่อผู้อ่าน
ส่วนแนวคิดของ “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” (unreliable narrator) (ตรงกันข้ามกับผู้ประพันธ์) มามีความสำคัญขึ้นในการเขียนนวนิยายในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนกระทั่งเมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 การวิพากษ์วรรณกรรมเกิดขึ้นเฉพาะงานกวีนิพนธ์ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่มี “ผู้บรรยายเรื่อง” ที่ต่างไปจากผู้ประพันธ์ แต่นวนิยายที่มีโลกที่สร้างขึ้นก่อให้เกิดปัญหา โดยเฉพาะเมื่อ “ผู้บรรยายเรื่อง” มีความเห็นที่แตกต่างจากผู้ประพันธ์เป็นอันมาก
ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี () เป็นศูนย์ประชุมของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในวโรกาสงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และเพื่อเป็นรองรับการจัดการประชุมทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ, การจัดแสดงนิทรรศการ และการท่องเที่ยวเพื่อเป็นรางวัลพระราชทานชื่อศูนย์ประชุม ม.อ. “ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี”
ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มีชื่อเดิมว่า ศูนย์ประชุมนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (Prince of Songkla University International Convention Center: PSUICC) ซึ่งต่อมาสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ได้มีหนังสือที่ นร 0508/ท 6969 ลงวันที่ 12 ตุลาคม 2552 แจ้งเรื่องการขอพระราชทานชื่ออาคารศูนย์ประชุมของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อว่า "ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี" พร้อมทั้งพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้เชิญตราสัญลักษณ์การจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มาประดิษฐานที่ป้ายชื่อศูนย์ประชุม
ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี มีพื้นที่ 54.68 ไร่ ส่วนประกอบของอาคาร ประกอบด้วยสามส่วน คือ
สำหรับการบริหารงาน บริษัท เอ็น.ซี.ซี. แมนเนจเม้นท์ แอนด์ ดิเวลลอปเม้นท์ จำกัด ซึ่งเป็นผู้บริหารศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ เป็นผู้ดูแลด้านการบริหารทั้งหมด
เฮกเซน
เฮกเซน () เป็นสารประกอบอัลเคนโซ่ตรงที่มีจำนวนคาร์บอน 6 อะตอม เป็นตัวทำละลายอินทรีย์ที่พบบ่อยในห้องปฏิบัติการและในอุตสาหกรรม เป็นของเหลวใส ไม่มีสี จุดเดือดต่ำ
ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ
ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ () ในนวนิยาย (ที่ใช้ในวรรณกรรม, การละคร, ภาพยนตร์ และอื่น ๆ) “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” (คำที่คิดขึ้นโดยเวย์น ซี. บูธในหนังสือ “The Rhetoric of Fiction” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1961) หมายถึงผู้บรรยายเรื่องที่ขาดความน่าเชื่อถือโดยผู้อ่านอย่างเห็นได้ชัด หรือเป็นผู้ขาดความเป็นกลางด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง
การใช้ผู้บรรยายเรื่องประเภทที่เรียกว่า “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” อาจจะมาจากเหตุผลหลายประการของผู้ประพันธ์ แต่โดยทั่วไปก็เพื่อสร้างความเคลือบแคลงของเนื้อหาให้แก่ผู้อ่าน โดยการสร้างภาพพจน์ของผู้บรรยายเรื่องในทางที่เป็นผู้ไม่น่าไว้วางใจ ความไม่น่าเชื่อถืออาจจะมามีสาเหตุจากความเจ็บป่วยทางจิตของผู้บรรยายเรื่อง, ความลำเอียงของผู้บรรยายเรื่อง, ความขาดความรู้ของผู้บรรยายเรื่อง หรืออาจจะมาจากความจงใจของผู้ประพันธ์ที่จะหลอกผู้อ่านหรือผู้ดู “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” มักจะเป็นผู้บรรยายเรื่องบุคคลที่หนึ่ง แต่บางครั้งก็อาจจะเป็นบุคคลที่สามก็ได้
บางครั้งผู้อ่านก็อาจจะทราบทันทีว่าผู้บรรยายเรื่องเป็นผู้ไม่น่าเชื่อถือ เช่นเมื่อเรื่องเปิดขึ้นโดยคำบรรยายที่ผิดอย่างชัดแจ้ง หรือ การอ้างอันขาดเหตุผล หรือ การยอมรับว่าเป็นผู้มีปัญหาทางจิต หรือบางครั้งโครงร่างของเรื่องก็อาจจะมีตัวละครตัวหนึ่งในเรื่อง ที่มีนัยยะว่าเป็นผู้ที่ไม่มีความน่าเชื่อถือ แต่การใช้ “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” ที่เป็นนาฏกรรมที่สุดคือการประวิงเวลาในการเปิดเผยว่าผู้บรรยายเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือจนเมื่อเรื่องเกือบจะลงเอย การจบเรื่องที่ผิดจากที่ผู้อ่านคาดทำให้ผู้อ่านต้องกลับไปพิจารณาทัศนคติและประสบการณ์ของตนเองที่มีต่อเนื้อเรื่องที่อ่านมา ในบางกรณีความไม่น่าเชื่อถือของผู้บรรยายเรื่องอาจจะไม่ได้รับการเปิดเผยแต่เพียงบอกเป็นนัยยะ ที่สร้างความพิศวงให้แก่ผู้อ่านว่าจะเชื่อปากคำของผู้บรรยายเรื่องได้มากน้อยเท่าใด หรือ ควรจะตีความหมายของเรื่องอย่างใด
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์, นวนิยายคาดการณ์ (speculative fiction) และการบรรยายเรื่องฝัน ไม่ถือว่าเป็นการใช้การบรรยายเรื่องโดยผู้ไม่น่าเชื่อถือ แม้ว่าจะเป็นการบรรยายเหตุการณ์ที่มิได้เกิดขึ้น หรือไม่อาจจะเกิดขึ้นได้
ตัวอย่างของการใช้ “ผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ” ก็ได้แก่ฮัมเบิร์ต ฮัมเบิร์ตตัวละครเอกในเรื่อง “โลลิตา” โดยวลาดิเมียร์ นาโบคอฟ ผู้หลงรักลูกเลี้ยงสาวอายุ 12 ปี ที่มักจะบรรยายเรื่องที่เป็นการสนับสนุนการกระทำของตนเองว่าไม่เป็นการผิดจริยธรรมในการเป็นโรคใคร่เด็ก (pedophilia) ซึ่งเป็นการบรรยายเรื่องอย่างลำเอียงเข้าข้างตนเอง
แคนาดาเน็กซ์ท็อปโมเดล
แคนาดาเน็กซ์ท็อปโมเดล ("Canada's Next Top Model" หรือในชื่อย่อว่า "CNTM") เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ที่ทำการคัดเลือกหญิงสาวจากเมืองต่างๆ ของแคนาดา ที่ใฝ่ฝันอยากที่จะเป็นนางแบบ โดยผู้เข้าแข่งขันต้องขับเคี่ยวกันจากบททดสอบมากมาย ตั้งแต่การถ่ายภาพ การถ่ายโฆษณา ที่ล้วนต้องอาศัยความสามารถระดับสูงก่อนจะมาเป็นสุดยอดนางแบบของอเมริกา โดยพิธีกรของรายการก็คือ เจย์ แมนูเอล ผู้ควบคุมด้านศิลป์จากรายการ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล นั่นเอง
และผู้ชนะจะได้เข้าสังกัดบริษัท เอลเมอร์ ออลเซน โมเดลลิ่ง เอเจนซี่ เซนต์สัญญามูลค่า 100,000 ดอลล่าห์กับเครื่องสำอาง โพรเทค แอนด์ แกมเบิล (เจ้าของเดียวกับโอเลย์ และ แพนทีน ไนว์ แอนด์ อีซี่ และคัฟเวอร์เกิลร์) และถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารแฟชั่น แม็กกาซีน
รายการนี้เรียกได้ว่าเป็นอีกสาขาหนึ่งของรายการ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดลเพราะเป็นการจับมือกันระหว่าง CTVglobemedia และ CBS โดยทีมงานผู้จัดส่วนใหญ่ล้วนมาจากรายการ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ทั้งสิ้น
หลังฤดูกาลที่ 2 ด้วยปัญหาการขอยช่องของ Citytv ทำให้การฉายฤดูกาลที่ 3 ถูกยกเลิกไป แต่ภายหลังจากที่ Citytv ได้ขายให้กับ Rogers Media และแยกออกมาเป็น CTVglobemedia แคนาดาเน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 3 จึงได้ออกอากาศอีกครั้งในวันที่ 26 พฤษภาคม 2552 หลังจากที่หายไปถึง 2 ปี
Thermus thermophilus
Thermus thermophilus เป็นแบคทีเรียแกรมลบ หายใจแบบไม่ใช้ออกซิเจน และนำมาใช้ทางเทคโนโลยีชีวภาพมาก รวมทั้งใช้เป็นสิ่งมีชีวิตต้นแบบในพันธุวิศวกรรม การศึกษาโครงสร้างจีโนม และ การจัดจำแนก แบคทีเรียชนิดนี้ทนร้อนได้สูงมาก อุณหภูมิที่เหมาะสมกับการเจริญคือ 65-75℃ คัดแยก "Thermus thermophilus" ได้ครั้งแรกจากน้ำพุร้อนในญี่ปุ่นโดย Tairo Oshima และ Kazutomo Imahori แบคทีเรียชนิดนี้มีความสามารถในการย่อยสลายสารอินทรีย์ในการหมักปุ๋ยเมื่อมีอุณหภูมิสูง "T. thermophilus" มีหลายสายพันธุ์ แต่สายพันธุ์ที่รู้จักโดยทั่วไปคือ HB8 และ HB27 และมีการวิเคราะห์จีโนมอย่างสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2547
ชาลส์ บูเคาว์สกี
ชาลส์ บูเคาว์สกี () (16 สิงหาคม ค.ศ. 1920 - (9 มีนาคม ค.ศ. 1994) ชาลส์ บูเคาว์สกีเป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้น กวี และนักเขียนคอลัมน์ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน งานเขียนของบูเคาว์สกีเป็นงานที่ได้รับอิทธิพลทางภูมิศาสตร์และบรรยากาศโดยตรงจากลอสแอนเจลิสที่เป็นเมืองที่พำนัก และเน้นการเขียนเกี่ยวกับชีวิตของคนอเมริกันธรรมดาที่มีฐานะยากจน, การเขียน, แอลกอฮอล์, ความสัมพันธ์กับสตรี และความน่าเบื่อหน่ายของการทำงาน บูเคาว์สกีผลิตงานเขียนเป็นจำนวนมากที่รวมทั้งกวีนิพนธ์เป็นจำนวนพัน เรื่องสั้นอีกเป็นร้อยเรื่อง นวนิยายหกเรื่อง และมีงานที่ได้รับการตีพิมพ์ทั้งสิ้นกว่า 60 เล่ม ในปี ค.ศ. 1986 ไทม์เรียกบูเคาว์สกีว่า “นักเขียนเอกแห่งชีวิตอเมริกันชั้นต่ำ” (laureate of American lowlife)
โพลีไรโบโซม
โพลีไรโบโซมหรือโพลีโซม (Polyribosomes หรือ polysomes) เป็นกลุ่มของไรโบโซมที่จับกับ mRNA ค้นพบครั้งแรกโดย Jonathan Warner Paul Knopf และ Alex Rich ใน พ.ศ. 2506 โพลีไรโบโซมอ่านรหัสพันธุกรรมจาก mRNA ช่วยให้สังเคราะห์โปรตีนชนิดเดียวกันที่จุดต่างๆกันบน mRNA สายเดียวกัน อาจจะพบเป็นกลุ่ม เส้นตรง หรือเป็นชุด ทำให้มีการสังเคราะห์โปรตีนจาก mRNA ได้มากขึ้น และทำให้มีวัฏจักรของการนำไรโบโซมกลับมาใช้ใหม่ได้เร็ว 5' 7-methylguanosine cap และปลาย 3' polyA จะช่วยในกระบวนการนี้โพลีไรโบโซมพบได้ 3 แบบ คือ รูปอิสระ จับกับระบบเส้นใยของเซลล์และจับกับเยื่อหุ้ม
ทอมัส คนีลลีย์
ทอมัส คนีลลีย์ () (7 ตุลาคม ค.ศ. 1935 - ปัจจุบัน) ทอมัส คนีลลีย์เป็นนักเขียนนวนิยาย, บทละคร และสารคดีชาวออสเตรเลีย ผลงานสำคัญของทอมัส คนีลลีย์ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ “"Schindler's Ark"” () ที่ได้รับรางวัลแมนบุคเคอร์ ในปี ค.ศ. 1982 และต่อมาได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์โดยสตีเวน สปีลเบิร์ก โดยเปลี่ยนชื่อเป็น “"Schindler's List"” ()
วัดทุ่งหมื่นน้อย
วัดทุ่งหมื่นน้อย ตั้งอยู่ เลขที่ 289 หมู่ 9 บ้านทุ่งหมื่นน้อย ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ถนนสายเชียงใหม่-พร้าว เขตเทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมวัดทุ่งหมื่นน้อยนี้เป็นวัดร้าง เก่าแก่อีกแห่งหนึ่งในอำเภอสันทราย
ในสมัยก่อนมีพระภิกษุเวียนมาจำพรรษาบ้าง ไม่มีบ้าง จนกลายเป็นวัดร้างไม่มีพระสงฆ์จำพรรษาเป็นช่วงเวลาหนึ่ง วัดสร้างเมื่อไรนั้นไม่มีประวัติเพียงแต่มีคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่เท่านั้น และวัดนี้ได้เจริญขึ้นมาในสมัยที่หลวงพ่อชัย ชยฺยวุฒฺโฑ ได้เป็นผู้ริเริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุภายในวัด ปัจจุบันมีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา อาคารเสนาสนะประกอบด้วย วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบาตร กุฎิสงฆ์ ปูชนียวัตถุมี เจดีย์
 
วัดทุ่งหมื่นน้อย ได้มีการลงทะเบียนวัดไว้ว่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 
การบริหารและการปกครองมีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ
ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ เป็นชื่อค่ายเพลงไทยในอดีต ก่อตั้งขึ้นเมื่อปลายปี พ.ศ. 2533 โดยคุณ วาสนา ศิลปิกุล แห่ง "แว่วหวาน", เศก ศักดิ์สิทธิ์ และมี ชนินทร์ โปสาภิวัฒน์ ครีเอทีฟมือฉมังเข้าร่วมงานด้วย
ศิลปินรายแรกของบริษัท คือ แอ๊ด - ยืนยง โอภากุล ซึ่งเป็นหัวหน้าวงคาราบาว กับอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 4 ชื่อชุด "โนพลอมแพลม" จากนั้นจึงรับผลิตผลงานเพลงอีกหลายศิลปิน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นศิลปินเพลงเพื่อชีวิต จนเรียกได้ว่าเป็นค่ายเพลงหนึ่งในจำนวนไม่มากนักที่เน้นแต่เพลงเพื่อชีวิต อีกทั้งยังเป็นบริษัทเทปที่บริหารงานอย่างครบวงจร ทั้งการผลิต โปรโมท จัดจำหน่าย (ในนาม ซาวด์ - ซาวด์ ก่อนจะเปลี่ยนเป็น มิวสิก้า) แต่ก็ยังได้ผลิตผลงานเพลงในแนวสตริง และโพรเกรสซิฟร็อกด้วย โดยเริ่มจากผลงานเพลงชุดแรกและชุดเดียวของอั๋น - สิรคุปต์ เมทะนี กับอัลบั้ม "ฟิตเปรี๊ยะ" ก่อนจะมีค่ายเพลง มูเซอร์ เรคคอร์ดส ซึ่งนำทีมโดย ประภาส ชลศรานนท์ ร่วมด้วยสมาชิกวงดนตรีเฉลียงอย่างเกี๊ยง - เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์ และนก - ฉัตรชัย ดุริยประณีต เข้ามาประกบกับ ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ดำเนินงานอยู่ได้เพียง 3 ปี ก็ถูกบริษัท วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป ซึ่งเป็น 1 ใน 4 บริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ หรือที่เรียกว่า บิ๊กโฟร์ (Big Four) จากต่างประเทศเข้ามาเทคโอเวอร์กิจการ โดยรวมดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และ มูเซอร์ เรคคอร์ดส เข้ารวมกันและเปลี่ยนชื่อเป็น วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ทำให้ศิลปินในสังกัด ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และ มูเซอร์ เรคคอร์ดส จำนวนหนึ่งยังคงเดินหน้าทำเพลงต่อไปในบริษัทใหม่ และ วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ยังได้นำอัลบั้มเพลงจากสมัย ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ มาวางจำหน่ายซ้ำอีกด้วย ดี-เดย์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จึงเหลือเพียงตำนานค่ายเพลงเพื่อชีวิตครบวงจร
เพปไทด์ส่งสัญญาณ
เพปไทด์ส่งสัญญาณ () เป็นเพปไทด์สายสั้นๆ (มีกรดอะมิโน 3-60 ตัว) ที่ควบคุมการขนส่งโปรตีน 
ความหมายอย่างแคบหมายถึง สายเพปไทด์สั้นๆที่สังเคราะห์ก่อนซึ่งนำเพปไทด์นั้นๆไปสู่เอนโดพลาสมิก เรติคิวลัม และเข้าสู่วิถีการหลั่งสารต่อไป ซึ่งต่างจากเพปไทด์ขนส่ง ซึ่งเป็นเพปไทด์ที่นำโปรตีนชนิดนั้นๆไปสู่ ไมโทคอนเดรีย คลอโรพลาสต์ หรืออะพิโคพลาสต์ แต่ความหมายอย่างกว้างหมายถึง ลำดับกรดอะมิโนที่นำโปรตีนที่สังเคราะห์ในไซโตซอลไปสู่ออร์แกเนล์ต่างๆทั้งนิวเคลียส ไมโทคอนเดรีย เอนโดพลาสมิก เรติคิวลัม คลอโรพลาสต์ อะโปพลาสต์ และเพอรอกซิโซม เพปไทด์ส่งสัญญาณในโปรตีนบางชนิดถูกตัดออกเมื่อการขนส่งโปรตีนเสร็จสิ้นลง
ทับหลัง (อัลบั้มเพลง)
ทับหลัง เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ 9 ของ คาราบาว ภายใต้สังกัดแว่วหวาน กำหนดเดิมออกจำหน่ายวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 แต่เมื่อทางสถาบันศิลปะนครชิคาโก สหรัฐอเมริกา ยินยอมให้นำทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์กลับคืนสู่ปราสาทหินพนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์ ภายในวันที่ 10 พฤศจิกายน อัลบั้มก็ได้เลื่อนวันจำหน่ายเป็นวันที่ 9 พฤศจิกายน ซึ่งตรงกับวันเกิดของหัวหน้าวงคาราบาว เนื่องจากเนื้อหาของบทเพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มเป็นเพียงการเรียกร้องให้กลับคืนมาซึ่งไม่กำหนดวันที่แน่นอน พอเมื่อสถานการณ์พลิกกลับจึงนำเพลง "แม่สาย" ขึ้นมาเป็นเพลงนำร่องอีกเพลงหนึ่ง
สมาชิกวงในชุดนี้ยังคงเป็นชุดคลาสสิก แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงหรือพัฒนาจากชุดที่แล้วก็คือ มีความคืบหน้าทางดนตรีที่เด่นชัดยิ่งขึ้น ด้วยรูปแบบการนำเสนอที่หลากหลาย เช่น มีการเริ่มใช้คอรัสหญิงมาสอดใส่เสียงประสาน มีการใช้เสียงพูดกับดนตรีตลอดเพลง ในภาคการโปรโมทนั้นได้มีการผลิตมิวสิกฟิล์มเป็นครั้งแรกในเพลง "ทับหลัง" และมิวสิกแอนิเมชั่นครั้งแรกในเพลง "แม่สาย" จากฝีมือของกลุ่มอัศเจรีย์ และเพลง "รักทรหด" ที่ได้นำดาวตลกชื่อดังอย่าง อรุณ ภาวิไล และ ปู โลกเบี้ยว มาเล่นมิวสิกวิดีโอให้กับคาราบาวเป็นครั้งแรก ซึ่งเพลงรักทรหดได้มีการถ่ายทอดเรื่องราวต่อเป็นภาคสองในอัลบั้มถัดไป
เพลงดังในอัลบั้มชุดนี้ ได้แก่ "ทับหลัง", "รักทรหด"(ภาค 1) และเพลงสะท้อนสังคมที่มีความหมายลึกซึ้งกินใจอย่าง "แม่สาย" ซึ่งเพลงดังกล่าวยังคงถูกเผยแพร่และมีศิลปินคนอื่นๆ ในแนวเดียวกันและต่างแนวนำขับร้องใหม่จนถึงปัจจุบัน ส่วนเพลงที่ถูกทาง กบว. ห้ามออกอากาศได้แก่เพลง "พระอภัยมุณี" และถือเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของสมาชิกยุคคลาสสิกเมื่อเกิดข่าวการแยกวง จนมีการออกอัลบั้มในลักษณะเดี่ยวและส่วนหนึ่งของวงในภายหลัง 
"การปกปักรักษาของคู่บ้านคู่เมืองเป็นภารกิจของคนไทยทุกคน
คุณควรจะรู้ว่า..กว่าจะได้กลับคืนมามันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน"
มะกล่ำตาหนู
มะกล่ำตาหนู มะกล่ำเครือ หรือ ก่ำเคือ () เป็นพืชไม้เถาในวงศ์ถั่ว เมล็ดมีพิษ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "Gunja" ในภาษาสันสกฤต เป็นพื้นพื้นเมืองของประเทศอินโดนีเซีย เติบโตได้ดีในเขตร้อนและใกล้เขตร้อน ทำให้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นวัชพืชต่างถิ่นที่รุกรานในพื้นที่ที่มะกล่ำตาหนูถูกนำเข้ามา
มะกล่ำตาหนูยังมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: กล่ำเครือ กล่ำตาไก่ มะกล่ำเครือ มะกล่ำแดง มะแค๊ก (เชียงใหม่) เกมกรอม (สุรินทร์) ชะเอมเทศ ตากล่ำ (กลาง) มะขามเถา ไม้ไฟ (ตรัง) หมากกล่ำตาแดง (ตะวันออกเฉียงเหนือ)
มะกล่ำตาหนูเป็นพรรณไม้เถา ลำต้นเล็ก มีขนสั้น ๆ ขึ้นประปราย ใบเป็นใบรวม มีใบย่อยเรียงสลับกันคล้ายขนนก ยาวประมาณ 3.8-10 ซม. ใบย่อยเป็นรูปกลมถึงรี ปลายใบแหลมมน โคนใบกลมมน ขอบใบเรียบ ผิวใบเกลี้ยง ใบมีขนาดยาว 5-20 ม.ม. กว้างประมาณ 3-8 ม.ม. ใต้ท้องใบมีขนเล็กน้อย ดอกเป็นช่อตามบริเวณง่ามใบ ดอกมีกลีบเลี้ยงเป็นสีเขียวเรียงซ้อนกันตามเข็มนาฬิกา กลีบมีรอยหยัก 4 รอย สีขาว ผิวข้างนอกมีขนนุ่มปกคลุม ผลเป็นฝัก พองเป็นคลื่นเมล็ด ฝักเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฝักอ่อนมีสีเขียว เนื้อเปลือกฝักจะเหนียว เมื่อแก่จะแตกอ้าออกจากกัน ข้างในมีเมล็ด 1-5 เมล็ด เมล็ดเป็นรูปกลมรี สีแดง บริเวณขั้วมีจุดสีดำ ผิวเรียบเกลี้ยง เมล็ดเหนียวและแข็ง
พิษที่มีอยู่ในมะกล่ำตาหนูเป็นพิษที่คล้ายกับไรซินที่เรียกว่าเอบริน (abrin) ประกอบไปด้วยโปรตีนย่อยของตัวคือ A และ B สาย B จะทำให้การแพร่เข้าสู่เซลล์ของเอบรินสะดวกขึ้นด้วยการพันเข้ากับโปรตีนขนส่งบนพลาสมา เมมเบรนซึ่งจะช่วยขนส่งพิษเข้าสู่เซลล์ ภายในเซลล์สาย A จะป้องกันการสังเคราะห์โปรตีนด้วยการหยุดยั้งการทำงานของ 26S ของไรโบโซม หนึ่งโมเลกุลของเอบรินสามารถหยุดการทำงานของไรโบโซมได้ถึง 1,500 ไรโบโซมต่อวินาที นอกจากนี้ยังมีสารแอกกลูตินิน (Abrus agglutinin) ซึ่งพบได้ในสารสกัดน้ำของเมล็ดมะกล่ำตาหนู มีฤทธิ์ทำให้เม็ดเลือดแดงในเลือดคนจับตัวกัน อาการเมื่อได้รับพิษจะแสดงเช่นเดียวกับไรซิน ยกเว้นเอบรินจะแสดงอาการออกมาหลายรูปแบบมากกว่า เอบรินสามารถทำให้ถึงตายได้เมื่อได้รับน้อยกว่า 3 μg
มะกล่ำตาหนูถูกเรียกว่า "kudri mani" ในภาษาทมิฬและถูกใช้ในหลักการณ์แพทย์สิทธะมากว่าหนึ่งร้อยปี สิทธะชาวทมิฬรู้ถึงพิษของมะกล่ำตาหนูและเสนอวิธีทำให้บริสุทธิ์หรือที่เรียกว่า "suththi seythal" การต้มเมล็ดในนมและตากแห้งจะช่วยกำจัดพิษได้
ในรากมีสารที่มีรสหวานคล้ายชะเอม ใช้เป็นยาทาภายนอก แก้กลากเกลื้อน ฆ่าพยาธิผิวหนัง ฝีมีหนอง รากมีรสหวาน ใช้แก้เจ็บคอ หลอดลมอักเสบ ใบมีรสหวาน ใช้แก้เจ็บคอขับปัสสาวะ น้ำหนักของเมล็ดมะกล่ำตาหนู 1 เมล็ดใช้เทียบเป็นหน่วยกล่อมในมาตราชั่งตวงวัดโบราณ โดย 4 เมล็ดข้าวเปลือกเป็น 1 กล่อม และ 2 กล่อมเป็น 1 กล่ำ
ซิลเบอร์ฮอร์น
ซิลเบอร์ฮอร์น () คือภูเขาทรงพีระมิดบนเทือกเขาแอลป์ในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเขายุงเฟราซึ่งเป็นจุดสูงสุด
ผู้พิชิตยอดเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือได้เป็นกลุ่มแรก คือ เจมส์ จอห์น ฮอร์นบี, ทอมัส เฮนรี ฟิลพ็อต, ผู้นำทางคือคริสทีอันและอุลริช อัลเมอร์, โยฮัน บิชช็อฟ และคริสทีอัน เลาเออเนอร์ ใน ค.ศ. 1865
จดหมายของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฉบับ ค.ศ. 1968 ได้เอ่ยถึงซิลเบอร์ฮอร์นขณะพวกเขาเดินทางไปพักแรมที่นั่นใน ค.ศ. 1911 โดยเรียกยอดเขานี้ว่าเป็น "ซิลเวอร์ไทน์ (เคเล็บดิล) ในฝันของฉัน"
วรรณกรรมเด็ก
วรรณกรรมสำหรับเด็ก คืองานเขียนที่โครงเรื่องเรียบง่ายไม่ซับซ้อน มีตัวละครเป็นเด็ก มีความคิดและทัศนะคติแบบเด็ก อาจหมายรวมถึงนิทานภาพสำหรับเด็กของเด็กวัยเตาะแตะจนกระทั่งวรรณกรรมเยาวชนสำหรับผู้อ่านในเด็กที่โตแล้วจนถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น อย่างไรก็ดีถึงแม้จะเป็นวรรณกรรมที่เขียนให้เด็กอ่าน แต่วรรณกรรมสำหรับเด็กบางเล่มหรือบางประเภทก็สามารถนำมาวิเคราะห์ ตีความ วิจารณ์ในแง่คุณค่าได้ นอกจากนี้วรรณกรรมสำหรับเด็กยังครอบคลุมถึง สื่อ ของเล่น และการแสดงต่าง ๆ ที่ทำขึ้นสำหรับเด็กด้วย ปัจจุบันหลายประเทศได้มีการเปิดสอนหลักสูตรวรรณกรรมสำหรับเด็ก ในระดับต่าง ๆ เช่น ปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ส่วนในประเทศไทยมีการเปิดสอนระดับปริญญาตรีที่คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒแห่งเดียวเท่านั้น
ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่า วรรณกรรมเด็กอาจเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งต่อไปนี้
หนังสือที่เด็กเป็นผู้เขียน
วรรณกรรมเด็กส่วนมากเป็นงานที่เขียนโดยเด็กๆ เช่น "The Young Visiters" ของ เดซี แอชฟอร์ด (อายุ 9 ปี) หรือ นิทานเด็กของเจน ออสเตน หรือ ลิวอิส แครอล ซึ่งเขียนให้พี่ๆ น้องๆ อ่านเล่น
หนังสือที่เขียนเพื่อเด็ก
เป็นคำนิยามแบบธรรมดาสามัญที่สุด วรรณกรรมเด็กก็คือหนังสือที่เขียนขึ้นเพื่อเด็กนั่นเอง แนนซี แอนเดอร์สัน รองศาสตราจารย์ที่วิทยาลัยการศึกษา มหาวิทยาลัยเซาธ์ฟลอริดา นิยามไว้ว่า วรรณกรรมเด็กคือหนังสือที่เขียนเพื่อเด็ก "ไม่รวมถึงงานเขียนจำพวกการ์ตูน หนังสือตลก และงานที่ไม่ใช่นิยาย ซึ่งไม่ได้สร้างขึ้นให้อ่านแบบเรียงตามลำดับ เช่นพจนานุกรม สารานุกรม หรืองานอ้างอิงชนิดอื่น" วรรณกรรมเด็กบางเล่มอาจเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใหญ่ด้วยก็ได้ นวนิยายชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ ของ เจ. เค. โรว์ลิ่ง แต่เดิมก็เขียนขึ้นเพื่อกลุ่มเป้าหมายที่เป็นเด็ก แต่เป็นที่นิยมทั้งในหมู่เด็กและผู้ใหญ่ จน นิวยอร์กไทมส์ต้องจัดกลุ่มหนังสือขายดีใหม่
หนังสือที่เลือกมาสำหรับเด็ก
หนังสือที่เด็กเป็นผู้เลือก
วัดโคกพระยา
วัดโคกพระยา เป็นวัดโบราณวัดหนึ่งที่มีหลักฐานกล่าวถึงในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่สมัยเริ่มสถาปนาพระนครศรีอยุธยาเพราะเป็นสถานที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระเจ้าแผ่นดินและพระบรมวงศานุวงศ์มาตั้งแต่แผ่นดินสมเด็จพระราเมศวรเป็นต้นมา
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาได้กล่าวถึงวัดโคกพระยาไว้หลายช่วง โดยส่วนมากจะกล่าวถึงในฐานะที่ใช้เป็นสถานที่ที่ใช้ในการสำเร็จโทษพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เช่นวัดโคกพระยา
ตำบล ลุมพลี อำเภอ พระนครศรีอยุธยา พระนครศรีอยุธยา 13000
https://goo.gl/maps/ffXcBZ5iVmB2
โซลเอดจ์
โซลเอดจ์ (; ) เป็นเกมต่อสู้จากค่าย นัมโค ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนมีภาคต่อที่ใช้ชื่อว่า โซลคาลิเบอร์ (Soul Calibur) ออกมาอีกหลายภาค ทั้งนี้ โซลเอดจ์ในฉบับภาษาอังกฤษ จะใช้ชื่อว่า โซลเบลด (Soul Blade)
โซลเอดจ์ เป็นชื่อของดาบที่มีอานุภาพร้ายแรง แต่มันจะครอบงำจิตใจของผู้ที่เป็นเจ้าของมัน เนื้อเรื่องในภาคแรก ผู้ที่ได้โซลเอดจ์ ไปครอบครองคือ ซิกฟรีด ซึ่งภายหลังได้กลายเป็น ไนท์แมร์ เพราะถูกโซลเอดจ์ครอบงำ
ในภาคต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเกมเป็น โซลคาลิเบอร์ (Soul Calibur) และในเกม ก็มีดาบโซลคาลิเบอร์เพิ่มขึ้นมา โดยเป็นดาบที่ตรงข้ามกับโซลเอดจ์ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายโซลเอดจ์ ทั้งนี้ โซลเอดจ์ และ โซลคาลิเบอร์ ไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่จะเปลี่ยนรูปร่างไปตามรูปแบบการต่อสู้ของผู้ที่ถือครองมัน เช่น โซลเอจที่ปรากฏครั้งแรก เป็นของ เซอร์แวนเทส เป็นดาบมือเดียว แต่เมื่อ ซิกฟรีด ได้เป็นเจ้าของได้เปลี่ยนเป็นดาบสองมือ (Zweihander)
โซลเอดจ์ เป็นเกมที่ได้รับการพัฒนาโดยนัมโคเพื่อทดสอบความเป็นไปได้ของเกมต่อสู้ที่ใช้อาวุธในเกม
จีน อับดุลละห์
ตน จีน อับดุลละห์ (สกุลเดิม: ดันเกอร์; เกิด: 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) เป็นภรรยาคนที่สองของอดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศมาเลเซีย อับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวี ซึ่งได้ทำการสมรสใหม่ หลังจากภรรยาคนแรกของเขาได้เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้
จีน อับดุลละห์ เกิดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เกิดในครอบครัวชาวมาเลเซียเชื้อสายโปรตุเกสที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เป็นบุตรีของนายแมทธิว ดันเกอร์ โดยเธอเป็นบุตรคนโต และมีน้องอีก 4 คน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนระดับสองอัสซันตา (Assunta Secondary School) ในปตาลิงจายา รัฐสลังงอห์
จีนได้หันมานับถือศาสนาอิสลามเมื่อเธออายุ 23 ปี เมื่อเธอแต่งงานกับสามีคนแรกอุสมาน มะห์มูด (Osman Mahmood) น้องชายของเอนดน มะห์มูด ภรรยาคนแรกของอับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวี
เธอได้ทำงานในกิจการโรงแรม ซึ่งรวมไปถึงกัวลาลัมเปอร์ฮิลตัน และโรงแรมแพนแปซิฟิก ขณะเดียวกันเธอคือผู้ดูแลที่พักทางการรัฐบาลมาเลเซียในขณะที่อับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวียังดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีอยู่ และเธอยังเป็นผู้จัดการของซรีเปอร์ดานาซึ่งเป็นที่พักของนายกรัฐมนตรี เมื่อนายบาดาวีเป็นนายกรัฐมนตรี
จีนได้สมรสครั้งแรกกับอุสมาน มะห์มูด (Osman Mahmood) น้องชายของเอนดน มะห์มูด ภรรยาคนแรกของอับดุลละห์ อะห์มัด บาดาวี โดยเธอกับนายมะห์มูดมีบุตรสาวด้วยกัน 2 คน คือ นาเดีย กีมี (Nadiah Kimie) และนาดีน กีมี (Nadene Kimie) โดยนาเดียทำงานเกี่ยวกับการคมนาคม ส่วนนาดีนทำงานในด้านแฟชั่น
เมื่อจีนสมรสกับอับดุลลาห์ อาหมัด บาดาวี คำนำหน้าชื่อของเธอจึงเป็น "ดาติน ซรี" (Datin Seri) ส่วนคำนำหน้าของนายบาดาวีคือ "ดาโต๊ะ ซรี" (Dato' Seri) ต่อมาเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2552 เธอได้เข้าเฝ้ายังดีเปอร์ตวนอากงสมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่าน มีซาน ไซนัล อาบิดีนที่พระราชวังอิสตานา นการาพระราชทานเครื่องราชอิสริยภรณ์ซรี สตียา มะห์โกตา (Seri Setia Mahkota) เมื่อเธอได้รับเครื่องราชอิสริยภรณ์ชิ้นนี้ คำนำหน้าชื่อเธอจึงเปลี่ยนเป็น "ตน" นำหน้าชื่อของเธอ ซึ่งถูกปฏิบัติมาหลังจากการลงจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของสามีเธอ โดยนายกคนต่อมาคือนาจิบ ราซะก์
แม็ทธิว แพริส
แม็ทธิว แพริส () (ราว ค.ศ. 1200 - (ค.ศ. 1259) แม็ทธิว แพริสเป็นนักบวชเบ็นนาดิคติน, นักบันทึกพงศาวดาร (Chronicler) ของยุคกลาง, จิตรกรหนังสือวิจิตร, นักเขียนแผนที่ชาวอังกฤษผู้จำวัดอยู่ที่สำนักสงฆ์เซนต์อัลบันในฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ แม็ทธิวเขียนงานหลายชิ้น ส่วนใหญ่เป็นงานเชิงประวัติศาสตร์ที่แม็ทธิวคัด (scribe) และวาดภาพวิจิตร (illuminate) ประกอบด้วยตนเอง งานส่วนใหญ่จะวาดบางส่วนด้วยสีน้ำที่บางครั้งก็เรียกว่า “tinted drawings” งานเขียนบางชิ้นก็เขียนเป็นภาษาละติน, บางชิ้นก็เป็นภาษาอังกฤษ-นอร์มัน หรือภาษาฝรั่งเศสสมัยกลาง บันทึกประวัติศาสตร์ “"Chronica Majora"” ที่แม็ทธิวเขียนเป็นหนังสือที่ได้รับการใช้ในการอ้างอิงบ่อยครั้ง แม้ว่านักประวัติศาสตร์สมัยใหม่จะทราบว่าเป็นงานเขียนที่ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าใดนักก็ตาม แม็ทธิวมักจะสรรเสริญสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อย่างเลิศลอย และจะหนักไปในทางประณามพระสันตะปาปา
แม้ว่ามีนามสกุลว่าปารีสและมีความรู้ภาษาฝรั่งเศสแต่แม็ทธิวเป็นชาวอังกฤษโดยกำเนิด แต่อาจจะได้รับการศึกษาในกรุงปารีสเมื่อยังหนุ่มหลังจากการศึกษาขั้นต้นที่เซนต์อัลบัน ลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับแม็ทธิวที่พบเป็นครั้งแรกมาจากงานเขียนของแม็ทธิวเองที่ว่าได้รับการรับเข้าเป็นนักบวชที่สำนักสงฆ์เซนต์อัลบันในปี ค.ศ. 1217 ที่ทำให้สันนิษฐานว่าคงจะมีอายุก่อนยี่สิบปี นักวิชาการบางท่านมีความเห็นว่าแม็ทธิวอาจจะมีอายุสิบปีแก่กว่าที่ประมาณกัน เพราะผู้เข้าเป็นนักบวชในยุคนั้นมักจะมีอาชีพอื่นมาก่อนที่จะหันเข้าไปใช้ชีวิตในสำนักสงฆ์ นอกจากนั้นก็ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้ที่ไม่มีปัญหาในการติดต่อกับขุนนางหรือเจ้านายซึ่งทำให้สันนิษฐานได้ว่าอาจจะมาจากตระกูลที่มีตำแหน่งฐานะอยู่บ้าง แม็ทธิวดำรงชีวิตส่วนใหญ่ในสำนักสงฆ์ แต่ในปี ค.ศ. 1248 ก็ได้เดินทางไปนอร์เวย์ในฐานะผู้ถือพระราชสาส์นจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสไปถวายพระเจ้าฮาคอนที่ 4 แห่งนอร์เวย์ และเป็นที่โปรดปรานของราชสำนักนอร์เวย์จนได้รับการเชิญให้ไปดูแลการปฏิรูปสำนักสงฆ์เบ็นนาดิคตินนิดาร์โฮล์ม นอก Trondheim
นอกจากกิจการทำนองที่ว่านี้แล้วเท่าที่ทราบแม็ทธิวก็อุทิศตนเองในการเขียนงานประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นกิจการที่นักบวชของสำนักสงฆ์เซนต์อัลบันมีชื่อเสียง หลักจากการรับศีลบวชในปี ค.ศ. 1217 แล้วแม็ทธิวก็ได้รับหน้าที่เป็นนักบันทึกประวัติศาสตร์ประจำสำนักสงฆ์ผู้มีหน้าที่บันทึกเหตุการณ์ต่างของสำนักสงฆ์ต่อจากโรเจอร์แห่งเวนโดเวอร์ในปี ค.ศ. 1236 แม็ทธิวทำการแก้ไขงานเขียนของโรเจอร์และของเจ้าอาวาสจอห์นแห่งวอลลิงฟอร์ด (John of Wallingford) หรือ จอห์น เดอ เซลลา โดยเพิ่มเติมเนื้อหาเพื่อให้รวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยของตนเองด้วย บันทึกประวัติศาสตร์ “"Chronica Majora"” เป็นงานเขียนทางประวัติศาสตร์ชิ้นสำคัญโดยเฉพาะสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1235 จนถึง ค.ศ. 1259 และสิ่งที่น่าสนใจพอๆ กันเนื้อหาคือภาพที่แม็ทธิวเขียนประกอบ
ลักษณะอุปนิสัย หรือความเกี่ยวพันกับงานเขียน หรือการใช้งานเขียนของแม็ทธิวแสดงให้เห็นได้ในโน้ตที่เขียนเป็นภาษาฝรั่งเศสกำกับบันทึก “"Life of Saint Alban"” และอื่นฉบับที่รักษาไว้ที่หอสมุดของวิทยาลัยทรินิทีในดับลิน ที่เขียนระหว่างราวปี ค.ศ. 1230 ถึง ปี ค.ศ. 1250:
จากโน้ตสุดท้ายอาจจะทำให้สรุปได้ว่าแม็ทธิวอาจจะมีหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของเคานเทสแห่งวินเชสเตอร์ร่วมกับจิตรกรอื่นผู้เขียนภาพประกอบ
การที่สามารถให้งานเขียนยืมแก่สำนักของเจ้านายต่างๆ เป็นเวลาครั้งละหลายอาทิตย์หรือหลายเดือนทำให้อาจจะสันนิษฐานได้ว่าแม็ทธิวคงจะเขียนบันทึกภาพประกอบหลายเวอร์ชัน
ปลาปักเป้าควาย
ปลาปักเป้าควาย หรือ ปลาปักเป้าสุวัตถิ (; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) โดยได้รับการตั้งชื่อสายพันธุ์เพื่อเป็นเกียรติแด่ ศาสตราจารย์โชติ สุวัตถิ อดีตคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดย ศ.สืบสิน สนธิรัตน และ ทรงพรรณ สุนทรสถิตย์ โดยเก็บตัวอย่างต้นแบบแรกได้จากลุ่มแม่น้ำโขงที่จังหวัดหนองคาย
มีจุดเด่นคือ มีปากที่เรียวยาวปากงอนขึ้นด้านบน และยังมีลายลักษณะคล้ายหัวลูกศรที่บริเวณด้านบนระหว่างตาทั้งสองข้าง ลำตัวมีสีส้มแดงและมีจุดดำกระจายอยู่ทั่ว
จัดเป็นปลาปักเป้าที่พบในน้ำจืดชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทย ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 11 เซนติเมตร พบได้ในภาคอีสาน ในลุ่มแม่น้ำโขงและแควสาขา มีพฤติกรรมชอบฝังตัวใต้ทรายใต้พื้นน้ำเพื่อซุ่มล่าเหยื่อ
ปลาปักเป้าควายจัดเป็นปลาปักเป้าชนิดหนึ่งที่มีอุปนิสัยไม่ดุร้ายมากนัก จึงนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาตู้สวยงาม
ปลาปักเป้าท้องตาข่าย
ปลาปักเป้าท้องตาข่าย (; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในอันดับปลาปักเป้า ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะเด่น คือ หนังหนา หนามค่อนข้างใหญ่ และมีตาโตมาก สีลำตัวออกไปทางสีน้ำตาลแดง ใต้ท้องสีขาวและมีลวดลายคล้ายตาข่ายและจุดดำปกคลุมไปทั่ว อีกทั้งเวลาพองลมและพองได้กลมใหญ่มากคล้ายลูกบอล
จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ โดยขนาดใหญ่ที่สุดพบยาวถึง 19.4 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบได้เฉพาะในพื้นที่ภาคใต้ โดยมีรายงานจากทะเลสาบสงขลา เป็นปลาที่พบชุกชุมในบางฤดูกาลบริเวณลำคลองรอบ ๆ ป่าพรุโต๊ะแดง ที่จังหวัดนราธิวาส และพบเรื่อยไปจนถึงมาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย โดยมีการตั้งชื่อสายพันธุ์ตามชื่อเมืองที่ค้นพบครั้งแรก คือ เมืองปาเล็มบัง ในเกาะสุมาตราใต้
ปลาปักเป้าท้องตาข่าย เป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยไม่ก้าวร้าวดุร้าย อีกทั้งมีสีสันและลวดลายที่สวยงาม จึงเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
นอร์มัน เมลเลอร์
นอร์มัน เมลเลอร์ () (31 มกราคม ค.ศ. 1923 - (10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007) นอร์มัน เมลเลอร์เป็นนักเขียน, กวี, นักเขียนบทละคร, นักเขียนบทภาพยตร์, Essayist, นักหนังสือพิมพ์, คอลัมนิสต์ และผู้กำกับภาพยนตร์คนสำคัญชาวอเมริกัน
เมลเลอร์ และทรูแมน คาโพตี, โจน ดิเดียน, ฮันเทอร์ เอส ทอมสัน, จอห์น แม็คฟี และ ทอม วูล์ฟ ถือว่าเป็นผู้ริเริ่มการเขียนด้วยวิธีใช้ “การบรรยายเรื่องสารคดี” (narrative nonfiction) ซึ่งเป็นประเภทงานเขียนที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) ที่ใช้ในการเขียนตั้งแต่บทความไปจนถึงนวนิยายเชิงสารคดี (Nonfiction novel)
เมลเลอร์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สองครั้งและรางวัลหนังสือแห่งชาติหนึ่งครั้ง ในปี ค.ศ. 1955 เมลเลอร์และเอ็ด แฟนเชอร์และแดน วูล์ฟตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ประจำสัปดาห์ “"The Village Voice"” เป็นครั้งแรกที่เริ่มด้วยการเป็นนิตยสารแนวศิลปะ และการเมืองที่เดิมวางตลาดในบริเวณกรีนนิชวิลเลจ ต่อมานิตยสารพัฒนามาเป็นนิตยสารแนวที่ประกอบด้วยบทความเกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวน, การวิจัยเหตุการณ์ปัจจุบัน และวัฒนธรรม, การวิพากษ์ศิลปะ และรายชื่อเหตุการณ์ประจำสัปดาห์ที่เกิดขึ้นในนครนิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 2005 เมลเลอร์ได้รับเหรียญ “เหรียญสำหรับผู้มีผลงานทางวรรณกรรมอเมริกันอันดีเด่น” (Medal of Distinguished Contribution to American Letters) จากมูลนิธิหนังสือแห่งชาติ (National Book Foundation)
วิลเลียม สไตรอน
วิลเลียม สไตรอน () (11 มิถุนายน ค.ศ. 1925 - (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006) วิลเลียม สไตรอนเป็นนักเขียนนวนิยาย และ นักเขียนบทความคนสำคัญชาวอเมริกัน ผลงานชิ้นสำคัญของวิลเลียม สไตรอนก็ได้แก่
สมเด็จเจ้าฟ้าน้อย (แก้ความกำกวม)
สมเด็จเจ้าฟ้าน้อย อาจหมายถึง
บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส
บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส () เป็นนวนิยายเรื่องแรกที่เขียนโดยวี. เอส. ไนพอลนักเขียนชาวทรินิแดดเชื้อสายอินเดีย ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961
“"บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส"” เป็นนวนิยายที่เป็นเรื่องราวของมิสเตอร์โมฮัน บิสวาสผู้เป็นชาวทรินิแดดเชื้อสายอินเดียผู้พยายามทุกทางที่จะหาความสำเร็จและก็ล้มเหลวทุกครั้ง มิสเตอร์บิสวาสแต่งงานกับตระกูลทุลซิแต่ก็ถูกข่ม ในที่สุดมิสเตอร์บิสวาสก็ตั้งปฏิภาณว่าจะเป็นเจ้าของบ้านของตนเอง เนื้อหาของเรื่องมาจากประสบการณ์บางอย่างของบิดาของไนพอลเอง งานเขียนชิ้นนี้เป็นงานที่สะท้อนให้เห็นถึงทัศนะคติของชีวิตสมัยหลังอาณานิคมซึ่งเป็นวิถีชีวิตของสังคมที่กำลังจะเลือนหายไป
“"บ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส"” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่เจ็ดสิบสองของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
แก่นใจ มีนะกนิษฐ์
แก่นใจ มีนะกนิษฐ์ อดีตนักแสดงชาวไทยเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2485 ที่ จังหวัดนครนายก มีชื่อจริงว่า มาลาทิพย์ มีนะกนิษฐ์ เมื่อเรียนจบก็ได้เข้าทำงานที่บริษัท "อาคเนย์ ประกันภัย" เข้าสู่วงการครั้งแรกจากการชักชวนของ "ส.อาสนจินดา" ที่ได้เห็นรูปของเธอจากรูปถ่ายที่ญาติของเธอซึ่งรู้จักกับ ส.อาสนจินดา ได้มอบให้เธอจึงได้รับการชักชวนให้เล่นภาพยนตร์เรื่องแรกเรื่อง "7 ตะลุมบอน" ในปี พ.ศ. 2507 ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ป๋าเป็นผู้สร้างและส.อาสนจินดาได้ตั้งชื่อในวงการให้เธอใหม่ว่า "แก่นใจ" เนื่องจากเธอมีนิสัยแก่นแก้วมาแต่เด็กและชื่อมาลาทิพย์นั้นสุภาพเกินไปโดยในเรื่อง 7 ตะลุมบอน เธอได้รับบทเป็นตัวร้ายซึ่งเธอก็ทำได้ดีเกินคาดหลังจากนั้นเธอก็ได้รับบทตัวร้ายมาตลอดซึ่งหนังเรื่อง
สุดท้ายของเธอคือเรื่อง "ยอดต่อยอด" ออกฉายในปี พ.ศ. 2514 ก่อนจะออกวงการเพราะสามีเธอได้ขอร้องเอาไว้
มะตาด
มะตาด เป็นพืชในสกุลส้าน มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดีย บังกลาเทศ และทางตะวันออกของศรีลังกาจรดทางตะวันตกเฉียงใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน) และเวียดนาม และทางตอนใต้ของไทยถึงมาเลเซีย และอินโดนีเซีย
มะตาดมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีกดังนี้: ส้มปรุ ส้านกว้าง ส้านท่า ส้านใหญ่ (สุราษฎร์ธานี) ส้านป้าว (เชียงใหม่) แส้น (ตรัง, สงขลา)
มะตาดเป็นไม้ไม่ผลัดใบ เป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่หรือไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลางสูง 15 ม. ใบยาว 15-36 ซม. เส้นใบเห็นเด่นชัด ดอกมีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 15-20 ซม.มีกลีบดอก 5 กลีบ สีขาว มีเกสรตัวผู้สีเหลือง ผลกลมมีขนาดใหญ่ สีเหลืองแกมเขียว สามารถรับประทานได้ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5-12 ซม. ประกอบด้วย 15 คาร์เพล แต่ละคาร์เพลมี 5 เมล็ด
มะตาดนอกจากปลูกไว้เพื่ออาศัยร่มเงาแล้ว ไม้จากต้นมะตาดสามารถนำมาทำฟืนได้ อีกทั้งผลยังนำมาประกอบอาหารได้อีกด้วย เช่น นำผลอ่อนมาแกงคั่ว เป็นต้น นอกจากนี้มะตาดยังเป็นยาสมุนไพร รากใช้เป็นยาถอนพิษจากแมลงกัดต่อย เปลือกและใบมีรสฝาดใช้เป็นยาสมานแผลได้ดี เมือกที่ผลมะตาดมีลักษณะเป็นวุ้น ช่วยเคลือบแผลในกระเพาะ ขับถ่ายสะดวก
มะตาด มี 2 ชนิดคือ มะตาดข้าวเจ้า เนื้อหยาบกระด้าง มีเส้นกากมาก ลูกสีเขียวอ่อน และมะตาดข้าวเหนียว เนื้อนิ่ม เส้นกากน้อย สีเขียวเข้ม รสเปรี้ยวอมฝาด ชาวมอญนิยมนำมะตาดข้าวเหนียวมาแกง ทั้งแกงส้มและแกงคั่ว
จัสติส ลีก (สมอลล์วิลล์)
จัสติส ลีก เป็นกลุ่มซูเปอร์ฮีโร่จากซีรีส์ สมอลล์วิลล์ ปรากฏตัวครั้งแรกในภาคที่ 6 ตอนที่ 11 ตอน Justice โดยในตอน
นั้นโอลิเวอร์ ควีน หรือ กรีน แอร์โรว์ ประธานของควีน อินดัสตรีส์ได้จัดตั้งกลุ่มจัสติส ลีกแล้วก็ได้เดินทางกลับมาที่สมอลล์วิลล์พร้อมสมาชิกของกลุ่มอีก
3 คนคือ อควาแมน-ไซบอร์กและเดอะ แฟลช เพื่อจัดการกวาดล้างโครงการ 33.1 ของ เล็กซ์ ลูเธอร์ ให้สิ้นซากพร้อมกันนี้โอลิเวอร์ก็ได้ ชักชวนคลาร์กให้เข้ากลุ่มซึ่งคลาร์กก็ตอบตกลง
เทศบาลเมืองลำพูน
เทศบาลเมืองลำพูน เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองลำพูน พ.ศ. 2479 โดยมีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 6 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 12,210 คน
เขตเทศบาลเมืองลำพูน เป็นเขตเมืองประวัติศาสตร์โบราณเก่าแก่แห่งหนึ่งในภาคเหนือ นั่นคือ เมืองหริภุญไชยในอดีต ซึ่งมีความรุ่งเรืองมากว่า 1,339 ปี และในปัจจุบันยังคงรักษาความเมืองโบราณไว้ได้มากพอสมควร ในเขตเทศบาลเมืองลำพูนยังมีโบราณสถานและโบราณวัตถุมากมาย ตราประจำเทศบาลเมืองลำพูน เป็นรูปพระธาตุหริภุญชัย ซึ่งเป็นพระธาตุประจำจังหวัดจำนวนประชาชนในเขตเทศบาลเมืองลำพูน ณ พ.ศ. 2559 มีจำนวน 12,358 คน แยกเป็นชาย 5,662 คน หญิง 6,696 คน ความหนาแน่นของประชากร 2,060 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 7,000 หลังคาเรือน โดยภายในเทศบาลเมืองลำพูนแบ่งเป็น 17 ชุมชน ได้แก่
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองลำพูน มีดังนี้
สังกัดเทศบาลเมืองลำพูน
สังกัดสำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน
สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา
สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลลำพูน
เทศบาลเมืองแม่โจ้
เทศบาลเมืองแม่โจ้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 19.46 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 24,337 คน มีสถาบันอุดมศึกษาทีสำคัญที่ตั้งอยู่ในเขตเทศบาล คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
เทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมเป็นสุขาภิบาลแม่โจ้ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลแม่โจ้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 และได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยสำนักงานเทศบาลเมืองแม่โจ้ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน ได้แก่ปัจจุบัน เทศบาลเมืองแม่โจ้มีประชากรทั้งหมด 24,337 คน แบ่งเป็น ชาย 10,927 คน หญิง 13,410 คน ข้อมูล ณ สิ้นปี 2560
บ่วงร้ายพ่ายรัก
บ่วงร้าย พ่ายรัก เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติไทย สร้างโดยบริษัทโพลิพัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ซึ่งเป็นบทประพันธ์ของ "เททิตา" บอดี้การ์ดมาดกวนโผงผาง ปากจัดกับปารมีคุณหนูดอกฟ้าเจ้าเสน่ห์ แต่อารมณ์ร้ายและเอาแต่ใจสุดสุด เมื่อแรกเจอต่างคนต่างร้ายเข้าหากันโดยไม่มีเหตุผล แต่สุดท้ายความรักที่แท้จริงทำให้บ่วงร้ายพ่ายรัก
ออกอากาศทางช่อง 7 ตั้งแต่วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2552 - จนถึง 15 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20:30-22.30 นาฬิกา
บทโทรทัศน์โดย สรัญรารัญ,พิชัย รัตนาคร กำกับการแสดงโดย พีรพล เธียรเจริญ แสดงนำโดย ธนพล นิ่มทัยสุข เขมนิจ จามิกรณ์ คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์ ภัทรนันท์ จามิกรณ์ เอมิกา บูเฮอร์ กันต์ กันตถาวร สเตฟานี เลอรช์ อัศนัย เทียนทอง พิมพ์นิภา จิตติธีรโรจน์ รสริน จันทราไพโรจน์ สังวริบุตร ณหทัย พิจิตรา ราตรี วิทวัส เด๋อ ดอกสะเดา นภาพร หงสกุล
ปารมี หรือ ปาล์ม (เขมนิจ จามิกรณ์) เดินทางกลับจากต่างประเทศหลังเรียนจบปริญญาโท ด้วยความหวังว่าจะได้แต่งงานกับเชน(กันต์ กันตถาวร) แฟนหนุ่มซึ่งรักกันมาก ตามสัญญาที่ เดโช(ไพโรจน์ สังวริบุตร) พ่อของเธอได้ให้ไว้ก่อนที่จะไปเรียนต่อ แต่เดโชไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น เพราะเดโชรู้สึกว่าเชนมีเบื้องหลังในการเข้ามาตีสนิทกับลูกสาวของเขา และไม่ได้จริงใจกับเขาและครอบครัวเลย ซึ่งความจริงก็เป็นเช่นนั้น
เชน เชื่อเสมอว่า เดโชเป็นต้นเหตุทำให้ ไกรฤกษ์(เฉลิมพร พุ่มพันธ์วงศ์) พ่อของเขาเส้นโลหิตในสมองแตกตายตอนเขาอายุ ๑๐ ขวบ และฮุบกิจการห้างสรรพสินค้าที่พ่อก่อร่างสร้างมากับมือไปอย่างเลือดเย็น ทำให้ กัลยา(คนางค์ ดำรงหัด) ผู้เป็นแม่ต้องตรอมใจตาย เชนสาบานต่อหน้าหลุมศพบิดาว่าจะต้องทวงทุกอย่างคืนมาให้ได้ไม่ว่าเงิน ชื่อเสียง ธุรกิจและความสุข แผนการของเขาเริ่มต้นจากการเข้าไปตีสนิท เอมิกา หรือ เอม (สเตฟานี เลอร์ช) ลูกสาวคนเล็กของเดโช เชนใช้ความฉลาด ช่างเอาใจ เอาชนะใจเอมิกาได้ในเวลาไม่นาน
การเปลี่ยนแปลงของปารมีอยู่ ในสายตาของหิน เขาเผลอชื่นชมออกมาหลายครั้ง จนไอ้ไฟเริ่มจับได้แต่หินก็ยังคงปากแข็ง ไม่ยอมรับ และ ... ไม่รู้ตัว ปารมีเองจากเดิมที่ไม่เคยสนใจความชื่นชมของแคทที่มีต่อหิน ก็เริ่มเกิดอาการหมั่นไส้ และแอบหงุดหงิดแปลกๆ เมื่อแคทพยายามพิชิตใจหิน แข่งกับเจ๊นิดหน่อยเจ้าถิ่น มีหินอยู่ไหนก็ต้องมีนิดหน่อยและแคทที่นั่น ความขัดเคืองใจของปารมีแสดงออกมาให้แคทเห็นหลายครั้ง จนเริ่มผิดสังเกต แคทแอบแซวว่าคิดอะไรกับหินหรือเปล่า..ทำเหมือนหึง ปารมีรีบเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่ไม่รู้ว่าในใจเริ่มโอนเอน ..
เชนพยายามตามหาตัวปารมีด้วย ความห่วงใย และเริ่มมั่นใจว่าหินต้องเกี่ยวข้องกับการหายตัวไป ขณะเดียวกันความสัมพันธ์ของหินกับปารมีเริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ แต่ปารมีก็เริ่มสับสนและไม่ยอมรับว่าตัวเองเริ่มหลงรักหินเหมือนกัน เชนตามมาพาตัวปารมีกลับไป หินปล่อยวาง กลับไปใช้ชีวิตที่ชุมชนหอยใหญ่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้หัวใจของเขาไม่เหมือนเดิมแล้ว เรื่องราวความรักของหินและปารมีจะลงเอยอย่างไรติดตามได้ในละคร บ่วงร้ายพ่ายรัก
อจินไตย
อจินไตย แปลว่า สิ่งที่ไม่ควรคิด อจินไตย มาจากคำว่า อะ + จินไตย (พึงคิดพิจารณา) แปลว่า ไม่พึงคิดหริอจำแนกตรรกะลงไปได้ หมายถึง สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน มี 4 อย่างได้แก่ในทางพระพุทธศาสนาไม่แนะนำให้คิดเรื่องอจินไตย เพราะวิสัยปุถุชนไม่อาจเข้าใจได้โดยถูกต้องถ่องแท้ ทั้งเพราะความเข้าใจไม่ได้ในฐานะที่เป็นของลึกซึ้ง เป็นเรื่องทางจิต หรือเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหาคำตอบที่สิ้นสุดได้ ถ้าคิดมากจริงจังในการหาคำตอบเหล่านั้นจากการคิดเดาเอาด้วยตรรกะเองจึงอาจกลายเป็นคนบ้าได้ อจินไตยในเรื่องทางจิตจึงเป็นเรื่องที่รู้ได้ด้วยการบรรลุธรรมชั้นสูงเท่านั้น
รุ้งลาวัณย์ โทนะหงษา
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา (ชื่อเล่น: รุ้ง) เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 เป็นนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง หนูหิ่น เดอะมูฟวี่
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา เป็นชาวจังหวัดเลย มีชื่อเสียงหรือที่เรียกกันว่า หนูหิ่น และเป็น ตัวประกอบหลายเรื่อง ในละครเรื่องต่างๆ อย่าง ละครคลื่นรักสีคราม ละครคู่รักพลิกล็อก เพลงรักริมฝั่งโขง เรไรลูกสาวป่า สาบภูษา เป็นต้น และยังเคยเป็นทีมงานฝ่ายกำกับเวทีของรายการ ก่อนบ่ายคลายเครียด ซึ่งออกอากาศทาง ไทยทีวีสีช่อง 3 อีกด้วย
ด้านการศึกษา ชั้นประถมศึกษา ร.ร.ชุมชนบ้านหนองหิน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ร.ร.หนองหินพิทยาคม ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ร.ร.สวนอนันต์ ปริญญาตรี และคณะศิลปศาสตร์ สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
กรมขุนเสนาบริรักษ์
กรมขุนเสนาบริรักษ์ หรือ กรมขุนเสนาบุรีรักษ์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมแก้ว หรือ สมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้ว เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) พระสนมในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และเป็นพระภาคิไนยของสมเด็จพระเพทราชา แต่ข้อมูลจากเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ระบุว่าพระโอรสนี้ประสูติแต่เจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชา
กรมขุนเสนาบริรักษ์เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) พระสนมเอกในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช นางเป็นบุตรีของท้าวศรีสัจจาหรือพระนมเปรม และเป็นพระขนิษฐาของสมเด็จพระเพทราชา ในเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ให้ข้อมูลว่าพระชนนีมีศักดิ์พระญาติของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
แต่ท้าวศรีจุฬาลักษณ์เป็นหญิงผู้มักมากในกามคุณ แม้จะถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแล้ว แต่นางก็ยังเพียรหาข้ออ้างเพื่อออกไปจากพระราชฐานแล้วไปสมสู่กับกระทาชายต่างด้าวที่หมู่บ้านโปรตุเกสจนกลายเป็นที่อื้อฉาวในหมู่ชาวบ้านร้านตลาด ประชาชนได้นำความอัปรีย์ของนางไปขับร้องเป็นเพลงทั่วพระนคร เมื่อเรื่องไปถึงพระเนตรพระกรรณของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงให้นางอยู่แต่ในรั้วในวัง มิให้ออกไปไหนอีก ด้วยเหตุนี้นางจึงไปมีความสัมพันธ์กับเจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชาแทน ภายหลังเมื่อถูกจับได้ นางก็ให้ประสูติพระโอรสคือหม่อมแก้ว แล้วจึงรับโทษประหารด้วยการโยนให้เสือกิน ส่วนเจ้าฟ้าน้อยรับโทษเฆี่ยนด้วยหวายจนมีพระอาการทุพพลภาพ ก็พบว่าพระวรกายบวม มีพระอาการอ่อนเปลี้ยที่พระเพลา และมีพระอาการอัมพาตที่พระชิวหา หลายคนเชื่อว่าพระองค์แสร้งเป็นใบ้
เรื่องราวของหม่อมแก้วปรากฏอีกครั้งเมื่อสมเด็จพระเพทราชา ซึ่งเป็นพระมาตุลาขึ้นเสวยราชย์ โปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมแก้วหรือสมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้วขึ้นเป็นกรมขุนเสนาบริรักษ์ (หรือกรมขุนเสนาบุรีรักษ์) ในฐานะที่หม่อมแก้วเป็นพระราชภาคิไนย
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2553
รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2553
ผู้เล่าเรื่อง
ผู้เล่าเรื่อง () อาจจะหมายถึง
นวนิยายเชิงสารคดี
นวนิยายเชิงสารคดี () เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่บรรยายเนื้อหาของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงโดยใช้วิธีการเขียนแบบนวนิยาย ซึ่งเป็นประเภทที่จัดอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นประเภทยืดหยุ่น
โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าประเภทการเขียนนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในงานเขียน “"In Cold Blood"” () โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 แม้ว่าจะเป็นงานชิ้นสำคัญที่เป็นการเริ่มแนวเขียนอย่างเป็นทางการก็จริง แต่อิทธิพลของงานลักษณะนี้มีมาแล้วก่อนหน้านั้นเป็นเวลานาน
งานเขียนเชิงประวัติศาสตร์หรือชีวประวัติมักจะใช้วิธีการบรรยายเรื่องแบบการเขียนนวนิยายเพื่อบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง นักวิชาการให้ความเห็นว่า “"Operación Masacre"” ที่เขียนโดยนักประพันธ์และนักหนังสือพิมพ์ชาวอาร์เจนตินาโรโดลโฟ วอลชในปี ค.ศ. 1957 เป็นงานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” เล่มแรก
คาโพตีให้ความเห็นว่างานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” ควรเลี่ยงการใช้บุคคลที่หนึ่งเป็นผู้บรรยายเรื่อง และถ้าจะให้ดีจริงแล้วก็ไม่ควรจะพาดพิงแต่อย่างใดถึงผู้เขียนนวนิยาย หลังจากการพิมพ์ “"In Cold Blood"” แล้วนักประพันธ์หลายท่านก็พยายามทดสอบความคิดต้นฉบับที่ว่านี้ ที่สำคัญคือ ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันในเรื่อง “""” () ที่เขียนในปี ค.ศ. 1966, นอร์มัน เมลเลอร์ ในเรื่อง “"Armies of the Night"” () ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 และ ทอม วูล์ฟ ในเรื่อง “"The Electric Kool-Aid Acid Test"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 เช่นกัน
การเขียนของวูล์ฟที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) เป็นการเขียนประเภทที่เชื่อมการเขียนนวนิยายกับการเขียนบรรยายแบบนักข่าว ซึ่งเช่นในงานเขียนของคาโพตีที่แทบจะไม่ให้ความสำคัญกับกระบวนการของการบรรยายเรื่อง (แต่วูล์ฟไม่เหมือนกับคาโพตีตรงที่บางครั้งจะใช้บุคคลที่หนึ่งในการบรรยายเรื่อง) แต่ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันใช้วิธีการเขียนแบบที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวกอนโซ” (Gonzo Journalism) ซึ่งละทิ้งวิธีการบรรยายเรื่องแบบที่คาโพตีใช้ ไปใช้การบรรยายผสมระหว่างประสบการณ์ส่วนตัวของตนเอง กับการสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งเป็นการเขียนที่หันไปหาการเขียนแบบเดิมมากกว่า
งานเขียนของนอร์มัน เมลเลอร์ “"Armies of the Night"” ที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์อาจจะเป็นนวนิยายที่สำคัญที่สุดในบรรดางานเขียนประเภทนวนิยายเชิงสารคดี เมลเลอร์แบ่งการบรรยายเรื่องออกเป็นประวัติศาสตร์ และ นวนิยายที่เป็นการบรรยายถึงประสบการณ์ของตนเองในการร่วมการเดินขบวนประท้วงสงครามเวียดนามที่เพนตากอนในปี ค.ศ. 1967 โดยใช้บุคคลที่สามเป็นผู้บรรยายเรื่อง
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นักประพันธ์ก็เริ่มนำบทความเก่าที่เขียนเป็นตอน ๆ มาพิมพ์ใหม่โดยเพิ่มความกลมกลืนและการผสานเนื้อหา เช่นในงานเขียนของไมเคิล เฮอรร์ ในชื่อ “"Dispatches"” () ที่สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศของการสื่อข่าวของนักหนังสือพิมพ์จากเวียดนาม
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมานวนิยายเชิงสารคดีก็หมดความนิยมลง แต่งงานเขียนที่ใช้ลักษณะการเขียนของการขยายบทความเรียง, บทเขียนความทรงจำ และ ชีวประวัติ/อัตชีวประวัติก็อาจจะใช้เป็นพื้นฐานของการศึกษาการเขียนนวนิยายเชิงสารคดี เช่นงานเขียนของโจน ดิเดียนที่ไม่เคยบรรยายงานเขียนของตนเองว่าเป็นงานประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” แม้ว่าจะได้รับการสรรเสริญว่าเป็นงานที่อยู่ในประเภทนี้ ดิเดียนเรียกงานของตนเองว่าเป็นบทความยาวหรือบทความขยายความ