hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
หวอ เงวียน ซ้าป
หวอ เงวียน ซ้าป หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ โวเหงียนเกี๊ยบ (; 25 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556) เป็นนายทหารนอกราชการสังกัดกองทัพประชาชนเวียดนามและนักการเมือง เขาเป็นผู้บัญชาการหลักสงครามใหญ่ 2 ครั้ง คือ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2489-2497) และสงครามเวียดนาม (อีกนัยหนึ่งคือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2, พ.ศ. 2503-2518) และมีส่วนร่วมในยุทธการครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์อันได้แก่ยุทธการที่หลั่งเซิน (พ.ศ. 2493) ยุทธการที่ฮหว่าบิ่ญ (พ.ศ. 2494-2495) ยุทธการที่เดียนเบียนฟู (1954) การรุกวันตรุษญวน (พ.ศ. 2511) การรุกวันอีสเตอร์ (ในเวียดนามเรียกชื่อว่า "การรุกเหงียนเว้", พ.ศ. 2515) การทัพโฮจิมินห์ (พ.ศ. 2518) และ สงครามจีน-เวียดนาม (พ.ศ. 2522) นอกจากนี้ย้าบยังเป็นนักหนังสือพิมพ์ รัฐมนตรีมหาดไทยในรัฐบาลเวียดมินห์ของโฮจิมินห์ ผู้บัญชาการทหารของเวียดมินห์ ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนเวียดนาม รัฐมนตรีกลาโหม และรับตำแหน่งในคณะกรมการเมือง (โปลิตบูโร) ของพรรคแรงงานเวียดนาม (พรรคลาวด่ง) อีกด้วย
ซ้าปเป็นผู้บัญชาการทหารที่โดดเด่นที่สุดที่อยู่เคียงข้างประธานาธิบดีโฮจิมินห์ในช่วงสงคราม และรับผิดชอบในการนำปฏิบัติการต่างๆ ที่สำคัญมาโดยตลอดจนกระทั่งสงครามยุติ นอกจากนี้ซ้าปยังเป็นที่จดจำว่ามีชีวิตอยู่ยืนยาวยิ่งกว่าประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นคู่สงครามทุกคน และเป็นนายทหารระดับสูงที่โดดเด่นที่สุดในช่วงสงครามเวียดนามซึ่งได้รับการยอมรับจากทั้งสองฝ่าย
ซ้าบเกิดที่จังหวัดกว๋างบิ่ญทางเหนือของเว้ เขาเคยถูกฝรั่งเศสจับกุมใน พ.ศ. 2473 เพราะเป็นแกนนำในการประท้วงของนักศึกษา ซ้าปจบการศึกษาทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2480 และได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์ของโฮจิมินห์ หลังจากที่เขาหนีการจับกุมของตำรวจไปยังภาคใต้ของจีนเมื่อ พ.ศ. 2482 ส่วนบุตรและภรรยาของเขาถูกจับขังจนเสียชีวิตในคุก
ใน พ.ศ. 2484 ซ้าบกลับมายังเวียดนามในฐานะที่ปรึกษาของโฮจิมินห์และเป็นผู้ร้วมก่อตั้งเวียดมินห์ เพื่อต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส เมื่อประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 ซ้าบได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและผู้บัญชาการทหารสูงสุด และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเมื่อ พ.ศ. 2491 และเป็นผู้บัญชาการฝ่ายทหารในยุทธการที่เดียนเบียนฟูเมื่อ พ.ศ. 2497 จนได้รับชัยชนะ
หลังจากการแบ่งแยกเวียดนามและจัดตั้งรัฐบาลเวียดนามเหนือ ซ้าบยังเป็นผู้นำกองทัพอย่างต่อเนื่องในการสู้รบกับเวียดนามใต้จนรวมชาติสำเร็จใน พ.ศ. 2518 ซ้าบลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดใน พ.ศ. 2519 และถูกปลดจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมใน พ.ศ. 2523 และลาออกจากคณะกรรมการเมืองใน พ.ศ. 2525 ซึ่งสันนิษฐานว่ามาจากการที่เขามีจุดยืนคัดค้านการรุกรานกัมพูชา หลังจากนั้น เขาได้กลายเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการประสานทางการทูตกับจีนและสหรัฐอเมริกา
หวอ เงวียน ซ้าป เสียชีวิตในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556 สิริอายุได้ 102 ปี ศพถูกนำกลับไปฝังที่จังหวัดกว๋างบิ่ญ บ้านเกิด หวอ เงวียน ซ้าป ได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษอีกคนหนึ่งของเวียดนาม โดยเป็นที่เคารพนับถือของชาวเวียดนามเป็นอันดับสองรองจากโฮจิมินห์
ฮาโมริ ทากาชิ
ฮาโมริ ทากาชิ ( "Takashi Hamori") เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงานเรื่อง "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร "ยังแมกกาซีน" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ทั้งนี้ เขามักเขียนการ์ตูนแนวต่อสู้ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นชาวต่างชาติอยู่หลายเรื่อง และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างซาวามูระ โนริทากะ กับฉ่ำอุรา ในมังงะชุด "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย"
- Magic boy 1 เล่มจบ
- ฤทธิ์ดาบสุริยัน 2 เล่มจบ
เส้นทางนักบุญยากอบ
เส้นทางนักบุญยากอบ (; ; ; ; ; ) คือเส้นทางที่คริสต์ศาสนิกชนผู้แสวงบุญจากประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรปใช้ในการเดินทางไปยังอาสนวิหารเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา ประเทศสเปน ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสถานที่บรรจุเรลิกของนักบุญยากอบ บุตรเศเบดี
เส้นทางนักบุญยากอบได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1993
เส้นทางจาริกแสวงบุญนักบุญยากอบเป็นเส้นทางที่เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งสเปน สำหรับการจาริกแสวงบุญมากว่าหนึ่งพันปี และเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่สุดเส้นหนึ่งในบรรดาเส้นทางจาริกแสวงบุญสามสายของคริสต์ศาสนา นอกจากนั้นก็ยังเป็นเส้นทางที่นักแสวงบุญสามารถได้รับพระคุณการุญเมื่อไปถึงจุดหมายปลายทางด้วย เส้นทางอีกสองสายคือเส้นทางฟรันชีเจนาไปยังกรุงโรม และเส้นทางไปยังกรุงเยรูซาเลม
ตำนานกล่าวว่าร่างของยากอบ บุตรเศเบดี หรือนักบุญยากอบองค์ใหญ่ถูกนำมาจากเยรุซาเลมมายังตอนเหนือของสเปน และมาฝังไว้ยังที่ที่ปัจจุบันคือเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
การเดินทางไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาอาจจะใช้เส้นทางสายใดก็ได้ สำหรับนักแสวงบุญแล้วการเดินทางเริ่มจากที่อยู่ของตนเองไปยังจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่ในบรรดาเส้นทางต่าง ๆ ก็มีเส้นทางที่ถือว่าสำคัญ ๆ อยู่สองสามสาย ในช่วงยุคกลางเส้นทางจาริกแสวงบุญไปยังซานเตียโกเดกอมโปสเตลาเป็นเส้นทางที่นิยมใช้กันมาก แต่เมื่อมาประสบกับกาฬโรคระบาดในยุโรป การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ และวิกฤติการณ์ทางการเมืองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เข้า ความนิยมในการเดินทางดังกล่าวก็เริ่มลดถอยลง เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1980 ในแต่ละปีก็แทบจะไม่มีนักแสวงบุญที่เดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาความนิยมในการเดินทางไปแสวงบุญก็เริ่มกระเตื้องขึ้นจากนักแสวงบุญจากทั่วโลก เมื่อสภาแห่งยุโรปได้ยกฐานะเส้นทางนักบุญยากอบขึ้นเป็นเส้นทางวัฒนธรรมแห่งยุโรปในปี ค.ศ. 1987 และโดยองค์การยูเนสโกขึ้นเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1993
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น () เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงศึกษาธิการ เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 5 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น ด้วยความตระหนักถึงปัญหาด้านสุขภาพอนามัยของประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบกับปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางการพยาบาลของประเทศ คณะพยาบาลศาสตร์จึงได้ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อ พ.ศ. 2514 และเป็นคณะพยาบาลศาสตร์แห่งแรกในประเทศไทย
รหัสหน่วยงานในระบบทะเบียน มหาวิทยาลัยขอนแก่น : 06
การก่อตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2511 โดยมหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งขณะนั้นมี ศาสตราจารย์ พิมล กลกิจ ดำรงตำแหน่งอธิการบดี ได้ดำริที่จะเปิดการศึกษาวิชาชีพพยาบาลขึ้น เพื่อผลิตบุคลากรทางการพยาบาลที่มีความรู้ ความสามารถรับผิดชอบงานด้านพัฒนาอนามัย ซึ่งถือว่าเป็นการผลิตบุคลากรที่ตอบสนองต่อความต้องการของท้องถิ่นและของประเทศชาติโดยส่วนรวม
ดังนั้นการดำเนินงานจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์จึงเริ่มต้นขึ้น โดยได้รับความช่วยเหลือจากกระทรวงสาธารณสุขและมหาวิทยาลัยมหิดล ในขั้นต้น ได้ดำเนินการศึกษาสภาวะและรวบรวมข้อมูลผลการศึกษาได้จัดตั้ง "คณะกรรมการจัดทำโครงการและร่างหลักสูตร" ขึ้น กรรมการชุดนี้ใช้เวลาดำเนินการจัดทำโครงการและร่างหลักสูตรเป็นเวลา 8 เดือน จึงได้นำเสนอหลักสูตรและโครงการฉบับสมบูรณ์แก่สภามหาวิทยาลัยขอนแก่น และเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 จึงมีประกาศราชกิจจานุเบกษาให้มหาวิทยาลัยขอนแก่นมีส่วนราชการเพิ่มขึ้นอีกคณะหนึ่ง คือ "คณะพยาบาลศาสตร์" ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2514 เป็นต้นมา
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เปิดรับนักศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิตทางการพยาบาลเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2514 รับนักศึกษาจำนวน 60 คน โดยใน 2 ปีแรกของการดำเนินการศึกษา ได้ใช้ตึกภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ เป็นสำนักงานชั่วคราว อาคารคณะพยาบาลศาสตร์อาคารแรกได้ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 และได้เปิดใช้เป็นสำนักงานของคณะพยาบาลศาสตร์ในกลางปีการศึกษา 2516 และในปลายปีการศึกษา 2521 คณะพยาบาลศาสตร์มีสำนักงานและอาคารเรียนเพิ่มขึ้นอีก 1 หลัง พร้อมกับการขยายงานและจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นทุกปี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรเพื่อความเหมาะสม ทันสมัย สอดคล้องกับสภาพปัญหาสังคมในขณะนั้น เป็นการผสมผสานเนื้อหาวิชา โดยใช้ชุมชนเป็นหลัก ปรับจำนวนหน่วยกิต รวมทั้งระยะเวลาในการเรียน และได้เปลี่ยนชื่อปริญญามาเป็น "พยาบาลศาสตรบัณฑิต" ตั้งแต่ พ.ศ. 2530 และใช้มาจนปัจจุบัน
สัญลักษณ์ประจำคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือ ดอกปีบ
อนึ่ง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ก็ใช้สัญลักษณ์ประจำคณะคือ ดอกปีบ เช่นเดียวกัน แต่เรียกคนละชื่อ ซึ่งคณะพยาบาลศาสตร์ จะเรียกว่า "ดอกปีบ" ส่วนคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ จะเรียกว่า "กาสะลอง"
สีฟ้า
ดอกปีบ
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
ดูเพิ่ม รายนามบุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ
พระราชกฤษฎีกาอ็องบวซ () ที่ลงนามกันที่พระราชวังอ็องบวซเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1563 โดยแคทเธอรีน เดอ เมดิชิผู้ขณะนั้นทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระราชโอรสพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 เป็นพระราชกฤษฎีกาเพื่อการยุติช่วงแรกของสงครามศาสนาของฝรั่งเศส และนำราชอาณาจักรกลับมาสู่สันติสุขโดยการรับรองเสรีภาพและอภิสิทธิ์ในการนับถือศาสนาแก่ประชากรผู้เป็นโปรเตสแตนต์หรือที่เรียกว่าอูเกอโนต์
แม้ว่าจะเป็นพระราชกฤษฎีกาที่มีเนื้อหาที่จำกัดกว่าพระราชกฤษฎีกาแซ็ง-แฌร์แม็งที่ลงนามกันในปีก่อนหน้านั้น แต่ก็ยังอนุญาตให้มีการทำพิธีศาสนาแบบโปรเตสแตนต์ภายในที่อยู่อาศัยส่วนบุคคลของขุนนาง และในปริมณฑลของเมืองที่ระบุภายใน "baillage" หรือ "sénéchaussée"
ราชสภาแห่งปารีสผู้ขับสมาชิกผู้เป็นอูเกอโนต์ออกจากสภาต่อต้านการลงทะเบียนของพระราชกฤษฎีกาเช่นเดียวกับสภาการปกครองท้องถิ่น แต่ก็ได้ยินยอมหลังจากที่มีการประท้วง แต่เพิ่มข้อแม้ในพระราชกฤษฎีกามิให้มีผลบังคับตามเนื้อหาอย่างเต็มที่จนกว่าพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 จะทรงบรรลุนิติภาวะ เมื่อสภาแห่งชาติมีโอกาสที่จะตัดสินกรณีที่เกี่ยวกับข้อขัดแย้งทางศาสนา เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ทรงประกาศการบรรลุนิติภาวะของพระองค์เมื่อมีพระชนมายุได้ 14 พรรษาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1563 พระองค์ก็ทรงเลือกรัฐบาลท้องถิ่นแห่งรูอ็องให้เป็นสถานที่สำหรับ "lit de justice" หรือ "การออกพระราชกฤษฎีกา" แทนปารีสที่ทำกันตามปกติ ในขณะเดียวกันก็ทรงออกพระราชกฤษฎีกาฉบับสมบูรณ์แทนฉบับย่อที่บังคับใช้กันก่อนหน้านั้น
ผู้แทนการค้าไทย
ผู้แทนการค้าไทย (: TTR) เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี ด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ ตามแนวนโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศเชิงรุก จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยมุ่งขยายตลาดการค้า การลงทุนของไทยในต่างประเทศ และแสวงหาความร่วมมือในด้านต่างๆ ที่จำเป็นในการพัฒนาประเทศและการเพิ่มขีดความสามารถในเวทีโลก
ผู้แทนการค้าไทย ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2545 ในสมัยรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ในระยะแรกได้ดำเนินการขยายการค้าไทย บุกเบิกตลาดใหม่ในภูมิภาคต่างๆ รวมทั้งเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศคู่ค้าเจรจา FTA ของไทย นอกจากนี้ได้ดำเนินการขยายความร่วมมือด้านการลงทุนกับประเทศต่างๆ ทั้งในภูมิภาคเอเซีย ตะวันออกกลาง แอฟริกา ยุโรป และอเมริกา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้มีการยุบผู้แทนการค้าไทยไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2552 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้จัดตั้งผู้แทนการค้าไทยขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง โดยกำหนดให้มีผู้แทนการค้าไทยจำนวนไม่เกิน 5 คน เพื่อเป็นกลไกในการดำเนินการเสริมสร้างความเป็นเอกภาพ และประสิทธิภาพในการดำเนินตามนโยบายด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ และให้มี สำนักงานผู้แทนการค้าไทย เป็นหน่วยงานสนับสนุนการดำเนินงานของผู้แทนการค้าไทย
ผู้แทนการค้าไทย เป็นผู้แทนพิเศษของนายกรัฐมนตรี มีฐานะเทียบเท่ารัฐมนตรี ในการเจรจาระดับรัฐมนตรี กับหน่วยงานรัฐบาลต่างประเทศหรือองค์การการค้าระหว่างประเทศ โดยประธานผู้แทนการค้าไทย มีฐานะเทียบเท่ารองนายกรัฐมนตรี
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นสายการบินพาณิชย์ที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปเอเชียที่ยังใช้ชื่อเดิม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1941 มีท่าอากาศยานหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอยอควิโน กรุงมะนิลา และท่าอากาศยานแมคแทน-เซบู เมืองเซบู มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ศูนย์ธุรกิจการเงินธนาคารแห่งชาติฟิลิปปินส์ ที่เมืองปาเซ ให้บริการใน 19 จุดหมายภายในประเทศ และ 24 จุดหมายระหว่างประเทศ ใน 5 ทวีป
นิธินาฎ ราชนิยม
นิธินาฏ ราชนิยม หรือ โอ๊ค (เกิด 9 เมษายน พ.ศ. 2517) พิธีกรรายการ ครอบครัวข่าวเช้า เช้าวันใหม่ และ เก็บตก ทาง ช่อง 3
ด้านชีวิตส่วนตัว มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ ภูมิรัตน์ ชื่อเล่น กาย เกิดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2547
เอาโทบาน
เอาโทบาน ( ออกเสียง: "เอาโทบาน") เป็นศัพท์ภาษาเยอรมันหมายถึงทางด่วนระหว่างเมือง ซึ่งเป็นทางคู่และมีทางยกระดับข้ามทางแยก ศัพท์คำนี้ใช้เรียกทางด่วนในเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์ แต่เมื่อกล่าวโดยทั่วไปมักหมายถึงทางหลวงในเยอรมนี เอาโทบานในเยอรมนีเป็นทางด่วนที่ไม่มีการเรียกเก็บค่าผ่านทาง ส่วนในออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์มีด่านเก็บค่าผ่านทาง
ในเยอรมนีและออสเตรีย กำหนดให้พาหนะที่ใช้งานเอาโทบานได้ จะต้องเป็นพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์และมีความเร็วไม่ต่ำกว่า 60 กม/ชม (37 mph) ส่วนในสวิตเซอร์แลนด์ต้องมีความเร็วไม่ต่ำกว่า 80 กม/ชม (50 mph) ส่วนขีดจำกัดความเร็วนั้น กำหนดไว้ที่ไม่เกิน 130 กม/ชม (80 mph) สำหรับออสเตรีย, ไม่เกิน 120 กม/ชม (75 mph) สำหรับสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนในเยอรมนีนั้น ส่วนใหญ่ไม่มีจำกัดความเร็วสูงสุด แต่มีการกำหนดความเร็วแนะนำที่ 130 กม/ชม (80 mph) ยกเว้นในบางรัฐเช่น เบรเมิน ที่เริ่มจำกัดความเร็วเพื่อควบคุมระดับเสียงและลดมลภาวะ 
ทางหลวงในลักษณะเดียวกับเอาโทบานนี้ เริ่มสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1929 เชื่อมระหว่างโคโลญกับบ็อน โดยเป็นเส้นทางคู่ที่จำกัดการใช้งานเฉพาะรถยนต์ ห้ามคนเดินเท้าและรถม้า ในสมัยนั้นใช้ชื่อเรียกว่า "ครัฟท์ฟาร์ทชตาร์สเซอ" ("Kraftfahrtstraße") เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1932 ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1940 ในยุคของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้มีการเร่งสร้างอย่างขนานใหญ่เป็นระยะทาง 3,736 กิโลเมตร นอกจากนี้ ฮิตเลอร์ยังยกเลิกภาษีรถยนต์เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศ ตลอดจนสั่งสร้างรถยนต์ "โฟล์กสวาเกน" ที่ราคาถูกเท่าจักรยานยนต์ นโยบายดังกล่าวทำให้อุตสาหกรรมยานยนต์ของเยอรมันเติบโตอย่างก้าวกระโดด เกิดการจ้างแรงงานนับล้านอัตรา และมีนัยทางทหารเพื่อการขนส่งเคลื่อนย้ายกองทัพได้รวดเร็วขึ้นด้วย ทางด่วนนี้ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า ไรชส์เอาโทบาน (ทางหลวงแห่งไรช์)
ปัจจุบันโครงข่ายของเอาโทบานในเยอรมนีมีความยาวทั้งสิ้น 12,993 กิโลเมตร (ข้อมูลปี 2016) เป็นโครงข่ายถนนขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของโลก (2012) รองจากระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตในสหรัฐอเมริกา และระบบทางหลวงในประเทศจีน ระบบทางหลวงในประเทศแคนาดา และ มอเตอร์เวย์ของประเทศสเปน ตามลำดับ เอาโทบานในเยอรมนีได้ชื่อว่าเป็นทางหลวงสายหนึ่งที่มีอัตราการเกิดอุบัติเหตุต่ำที่สุด การบำรุงรักษาเอาโทบานใช้งบประมาณสูงถึง 512,000 ยูโร/กิโลเมตร/ปี (ราว 20 ล้านบาท/กิโลเมตร/ปี)
"ที่มา": Kellermann, G: Geschwindigkeitsverhalten im Autobahnnetz 1992. Straße+Autobahn, Issue 5/1995.
หมู่เกาะหมาจู่
หมู่เกาะหมาจู่ (;พินอิน: Mǎzǔ Lièdǎo; สำเนียงฝูโจว: Mā-cū liĕk-dō̤ หรืออาจเขียนว่า, ; สำเนียงฝูโจว: 馬祖島 Mā-cū-dō̤) หมู่เกาะรอบชายฝั่งช่องแคบไต้หวันจำนวนทั้งหมด 19 เกาะ ปัจจุบันทางการสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ได้จัดตั้งขึ้นเป็น เทศมณฑลเหลียนเจียง (;พินอิน:Lièng-gŏng-gâing) มณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐจีน ซึ่งเดิมเคยอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) ภายหลังได้แยกจากเทศมณฑลเหลียนเจียงในจีนแผ่นดินใหญ่ และจัดตั้งเป็นตำบลมาชู (;พินอิน:Mā-cū-hiŏng)
ที่มาของชื่อหมู่เกาะแห่งนี้ มาจากชื่อของ เทพหมาจู่ และปัจจุบันนักท่องเที่ยวจากจีนแผ่นดินใหญ่ สามารถเดินทางผ่านหมู่เกาะหมาจู่ไปสู่เกาะไต้หวันได้
เทศมณฑลเหลียนเจียงในการปกครองของสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 23 หมู่บ้าน และ 4 ตำบล ได้แก่
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 3 (นครพนม–คำม่วน)
สะพานมิตรภาพไทย-ลาว 3 (; ) เป็นสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างประเทศไทยที่หมู่ที่ 1 บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม กับประเทศลาวที่บ้านเวินใต้ เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน
ควบคุมการก่อสร้างโดยสำนักก่อสร้างสะพาน กรมทางหลวงและบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้รับจ้างก่อสร้างใช้งบประมาณก่อสร้างจากรัฐบาลไทยทั้งสิ้น 1,723 ล้านบาท มีระยะเวลาการก่อสร้างรวม 900 วัน แล้วเสร็จในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นเส้นทางการคมนาคมขนส่งด้านการค้า และการท่องเที่ยวเชื่อมโยงจากประเทศไทย ประเทศลาว ประเทศเวียดนาม และภาคใต้ของประเทศจีน ซึ่งมีความยาวรวม 1,423 เมตร มีความกว้าง 13 เมตร และมีการช่องจราจร 2 ช่อง และไม่มีทางรถไฟ และเพื่อเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015
ทั้งนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์สะพานมิตรภาพไทย - ลาว แห่งที่ 3 (นครพนม - คำม่วน) วันศุกร์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2552 ณ มณฑลพิธี บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม และเสด็จทรงเป็นประธานพิธีเปิดอย่างเป็นทางการร่วมกับสหายบุนยัง วอละจิด รองประธานประเทศลาว ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 11.11 น.
เลเวลเลอส์
เลเวลเลอส์ () เป็นวงร็อกจากอังกฤษ ที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีพังก์ร็อก และ ดนตรีพื้นบ้านอังกฤษ ได้ก่อตั้งวงที่เมืองไบรตัน ในปี 1988 สมาชิกของวงได้ชื่อนี้มาจาก กลุ่มเลเวลเลอร์ เป็นชื่อของฝ่ายประชาธิปไตยของ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
เทศกาลลอยพระประทีปพระราชทาน สิบสองเพ็งไทสกล
เทศกาลลอยพระประทีปพระราชทาน สิบสองเพ็งไทสกล จังหวัดสกลนคร จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 หรือวันลอยกระทง ณ บริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนคร (สระพังทอง)
ภายหลังจากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯและพระบรมวงศานุวงศ์ ทรงแปรพระราชฐานมาประทับแรมยังพระตำหนักภูพานราชนิเวศน์เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2518 ซึ่งเวลาที่พระองค์ท่านเสด็จมาประทับแรม ณ พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ ในทุกปีจะอยู่ในช่วงลอยกระทงจึงน่าจะมีการขอพระราชทานพระประทีปเพื่อร่วมลอยกับพี่น้องภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยในปีพ.ศ. 2521 นายมงคล สุวรรณพงษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนสกลราชวิทยานุกูลในขณะนั้น ได้นำเรื่องดังกล่าวไปหาหรือกับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ คือ นายสายสิทธิ์ พรแก้ว ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนคร พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ แม่ทัพภาคที่ 2 และหัวหน้าส่วนราชการในระดับจังหวัดในขณะนั้นเห็นพ้องต้องกันว่าน่าจะมีการขอพระราชทานพระประทีปเพื่อนำลงลอยเป็นศิริมงคลแก่พสกนิกรในปีถัดไป
ดังนั้นในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการขอพระราชทานพระประทีปเป็นครั้งแรกประกอบด้วยพระประทีปพระราชทานจาก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัครราชกุมารี ซึ่งขอพระราชทานเฉพาะพระองค์ที่เสด็จมาแปรพระราชฐาน ณ พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ในขณะนั้น จึงทำให้จังหวัดสกลนครถือได้ว่าเป็นจังหวัดแรกในประเทศไทยที่ได้รับพระราชทานพระประทีปมาประกอบพิธีในเทศกาลลอยกระทง ในปีพ.ศ. 2536 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารได้ตามเสด็จแปรพระราชฐานมายังพระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ จึงได้มีการได้มีการขอรับพระราชทานเพิ่มเป็น 5 พระองค์ และภายหลังประชาชนจึงชาวจังหวัดสกลนครได้ทำการขอพระราชทานกระทงลงลอยร่วมกับพสกนิกรชาวสกลนครรวม 12 พระองค์จวบจนกระทั่งปัจจุบัน
เทศกาลสิบสองเพ็งไทสกลหรือเทศกาลลอยกระทงจังหวัดสกลนคร จัดขึ้น ณ บริเวณสระพังทอง โดยเป็นสระน้ำโบราณซึ่งก่อสร้างพร้อมกันกับพระธาตุเชิงชุม เพื่อประกอบพิธีกรรมต่างๆ ทั้งนี้ จังหวัดสกลนครเป็นจังหวัดหนึ่งที่ได้รับพระราชทานพระประทีปและกระทงพระราชทานจากพระบรมวงศานุวงศ์ทุกปี มีการเริ่มต้นขบวนอัญเชิญพระประทีปพระราชทานจากรอบตัวเมืองสกลนครไปยังสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ โดยข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จะเป็นผู้นั่งบนรถขบวนแห่อัญเชิญพระประทีป หลังจากนั้นจะมีการอัญเชิญกระทงพระราชทานไปประดิษฐานที่แท่นรองรับที่จัดไว้หน้าพระบรมฉายาลักษณ์ทุกพระองค์ ณ บริเวณมลฑลพิธีบริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนคร มีการกล่าวคำบูชาพระประทีปและกระทงและผู้อัญเชิญจะอัญเชิญพระประทีปจากทุกพระองค์ลอยลงสระพังทอง ตามลำดับ
นอกจากนี้ เทศกาลสิบสองเพ็งไทสกล จัดขึ้นตามสถานที่ต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสกลนคร เป็นต้น
การประกวดหนูน้อยนพมาศ การประกวดนางนพมาศ และการประกวดกระทงของชุมชนคุ้มวัดและหน่วยงานต่างๆ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จัดตั้งขึ้นตามกฎกระทรวง เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ตามนโยบายการเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี วิทยาศาสตร์สุขภาพและสังคมศาสตร์ที่ได้มาตรฐานสากล บนพื้นฐานของงานวิจัย ให้บริการวิชาการและวิชาชีพต่อชุมชน โดยให้โอกาสทางการศึกษาและความหลากหลายทางด้านศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม เพื่อผลิตบุคลากรในการรองรับการเจริญเติบโตของภาคอุตสาหกรรมใน ภาคใต้ ให้สอดคล้องกับเป็นสถาบันอุดมศึกษาสมบูรณ์แบบ
ปลาจิ้มฟันจระเข้
ปลาจิ้มฟันจระเข้ () คือ ปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Syngnathinae ในวงศ์ Syngnathidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับม้าน้ำและมังกรทะเล
ปลาจิ้มฟันจระเข้ มีลักษณะและพฤติกรรมโดยรวมคล้ายกับปลาชนิดอื่นและสกุลอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน กล่าวคือ มีปากที่ยื่นเป็นท่อ ลำตัวหน้าตัดเป็นเหลี่ยม แต่ยาวเรียวมากดูคล้ายกิ่งไม้ ผิวหนังเป็นแผ่นแข็งเรียงต่อกันเป็นเหลี่ยมเป็นข้อ ครีบต่าง ๆ มีขนาดเล็ก ไม่มีครีบท้อง ตัวผู้ทำหน้าที่ฟักไข่โดยเก็บไว้บริเวณหน้าท้อง ลำตัวมักมีสีน้ำตาล อาจมีลายสีเข้มพาดขวางในบางชนิด
หากแต่ปลาจิ้มฟันจระเข้ จะพบได้แม้ในน้ำจืดและน้ำกร่อยด้วย ซึ่งผิดไปจากปลาในวงศ์เดียวกันนี้ส่วนใหญ่
มีขนาดแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรจนถึงฟุตกว่า ๆ ในชนิด ปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ("Doryichthys boaja") ที่พบในน้ำจืด เป็นต้น
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการนำไปทำเป็นยาจีนเช่นเดียวกับม้าน้ำ และนิยมเลี้ยงไว้ในตู้ปลาเพื่อความเพลิดเพลิน อีกทั้งยังเป็นที่นิยมของนักดำน้ำอีกด้วย ในการถ่ายภาพใต้น้ำในแนวปะการัง เช่น ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่าง ("Corythoichthys haematopterus")เป็นต้น
แบ่งออกได้เป็นสกุลทั้งหมด 54 สกุล
ยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63)
ยูเอสเอส มิสซูรี(BB-63) ("ไมท์ตีโม" หรือ "บิกโม") เป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาของกองทัพเรือสหรัฐ และเป็นเรือลำที่สามของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ชื่อตามรัฐมิสซูรี "มิสซูรี" เป็นเรือประจัญบานชั้นสุดท้ายที่สร้างขึ้นโดยสหรัฐและเป็นที่เซ็นสัญญายอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นในตอนจบของสงครามโลกครั้งที่สอง
"มิสซูรี" สั่งต่อเรือในปี ค.ศ. 1940 และขึ้นระวางประจำการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ในสมรภูมิมหาสมุทรแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือได้เข้าร่วมการรบที่อิโวะจิมะและโอะกินะวะ และล้อมแผ่นดินแม่ญี่ปุ่น และเรือยังเข้าร่วมในสงครามเกาหลีในระหว่างปี ค.ศ. 1950 ถึง 1953 เรือปลดประจำการในปี ค.ศ. 1955 กลายเป็นกองเรือสำรองของกองทัพเรืออเมริกา แต่ได้รับการนำกลับเข้าประจำการและปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนกองเรือ 600 และให้การยิงสนับสนุนในระหว่างปฏิบัติการพายุทะเลทรายในเดือนมกราคม / กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991
"มิสซูรี" ได้รับ 11 ดาวยุทธการจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี และ สงครามอ่าวเปอร์เซีย สุดท้ายเรือได้รับการปลดประจำการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1992 แต่ยังคงชื่อไว้กองทัพเรือจนกระทั่งชื่อถูกจำหน่ายออกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1995 ในปี ค.ศ. 1998 เรือถูกบริจาคให้กับสมาคมอนุสรณ์ ยูเอสเอส มิสซูรี และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่ท่าเรือเพิร์ลในรัฐฮาวาย
ซึคุโยะ
ซึคุโยะ () เป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ผู้นำของกลุ่มเฮียกกะ ฉายา "นางรำเทพมรณะ"(ชินิงามิไดยู) ซึ่งเป็นกองกำลังหญิงที่ทำหน้าที่ดูแลความสงบของโยชิวาระ ใช้มีดซัดเป็นอาวุธ มีฝีมือทักษะนินจาขั้นสูงที่ฝึกสอนโดย จิไรอะ อดีตยอดนินจาของสำนักโอนิวะบังซู เป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อฮิโนวะและพร้อมจะปกป้องคุ้มครองฮิโนวะ
สมัยก่อน เธอเป็นคนมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็งและถือตัว รักความโดดเดี่ยวเพราะทิฐิที่จะเป็นอย่างอาจารย์จิไรอะของตน เนื่องจากจิไรอะเคยปกป้องชีวิตของซึคุโยะไว้ แต่เมื่อได้เจอกินโทกิ เธอรู้สึกทันทีว่าหัวใจที่ละทิ้งความเป็นสตรีไปได้กลับมาใหม่ เธอเริ่มหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้กินโทกิ และสำนึกตนว่าการอยู่เพียงลำพังนั้นไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง ในที่สุดก็ยอมรับความช่วยเหลือจากพวกกินโทกิในที่สุด โดยเธอมีแนวโน้มที่จะคู่กับกินโทกิมากที่สุด เพราะทั้งคู่เป็นคู่กัดกันตลอด กับโกรธเวลาที่กินโทกิทำเรื่องไร้สาระประจำ
ซึคุโยะเป็นสาวรูปร่างหน้าตาสวยมีเสน่ห์ มีผมสีทองหม่นและดวงตาสีม่วง มักคาบกล้องยาสูบตลอดเวลา ทว่ามีรอยแผลเป็นอยู่บนใบหน้า ซึ่งเป็นแผลที่เธอกรีดเองจากการชี้นำของจิไรอะที่บอกให้ละทิ้งความเป็นหญิงเพื่อให้เข้มแข็งขึ้น แต่แล้วเมื่อเธอพบว่าจิไรอะที่ควรจะตายไปด้วยเหตุไฟไหม้ยังมีชีวิตอยู่และเป็นผู้บงการกลุ่มพ่อค้ายาเสพติดในโยชิวาระ เธอก็หมดสิ้นศรัทธาและเลิกเรียกจิไรอะว่าอาจารย์ไปช่วงหนึ่ง จนมารับรู้ความจริงจากฮัตโตริ เซ็นโซว่าที่จิไรอะทำไปทั้งหมด ทั้งค้ายา ทั้งทำร้ายคนรอบตัวและทำร้ายเธอ รวมถึงตั้งใจจะเผาโยชิวาระทิ้ง ทั้งหมดก็เพื่อให้ศิษย์ที่รักที่สุดอย่างซึคุโยะสังหารเขาด้วยมือตัวเอง
ขวานหิน
ขวานหิน เป็นขวานที่ทำด้วยหินในยุคที่มนุษย์เริ่มรู้จักทำขวานหินเป็นอาวุธ เข้าด้ามด้วยไม้ เอาไว้ใช้ล่าสัตว์ หรือ สับ ตัด ฟัน ผ่า ถากไม้ แล่เนื้อสัตว์หรือตัดกระดูก มักจะทำมาจากหินทราย หินทัฟฟ์ () หินควอร์ตไซต์ () หินเชิร์ต (chert) หรือ หินแคลเซโดนี (chalcedony)
ขวานหินขัด เป็นเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นจากขวานหินกระเทาะโดยขัดเกลาจนบางเรียบเพื่อให้มี
ประสิทธิภาพในการใช้สอยมากยิ่งขึ้นและใช้โดยการเข้าด้ามไม้ตามลักษณะของประโยชน์
ใช้สอย เช่น ขวานตัดต้นไม้หรือสิ่ว
เครื่องมือหิน
เครื่องมือหินเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำขึ้นในยุคที่เริ่มรู้จักทำเครื่องมือ เช่น ขวานหิน ขวานกำปั้น หัวหอก มักจะทำมาจากหินควอร์ตไซต์ (quartzite) หรือ หินเชิร์ต (chert)
กลุ่มของเครื่องมือในช่วงสมัยไพลสโตซีนและโฮโลซีน ตอนต้นๆ แยกได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ ดังนี้
1. กลุ่มเครื่องมือสับตัด หรือ Chopper chopping tool complex
2. กลุ่มเครื่องมือสะเก็ดหิน
3. กลุ่มเครื่องมือแบบฮัวบิเนียน (Hoabinhian) ตามแหล่งที่พบชื่อ “ฮัวบินห์” อยู่ทางใต้ของฮานอยในเวียดนามเหนือซึ่งพบก่อนที่อื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าเครื่องมือหินแบบนี้ซึ่งพบในประเทศไทยและประเทศอื่นๆ จะได้รับอิทธิพลมาจากเวียดนามหรือจำเป็นจะต้องมีอายุน้อยกว่าที่พบในประเทศนั้นเสมอไป
สถานีเอื้อน อนามัย
สถานี "เอื้อน อนามัย" จังหวัดเพชรบุรี เป็นโรงพยาบาลแห่งแรกของจังหวัดเพชรบุรี สังกัดสภากาชาดไทย ตั้งอยู่ที่ถนนอนามัย-มาตยาวงษ์ ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี
ในปี พ.ศ. 2472 ได้เกิดโรคอหิวาตกโรคระบาดขึ้นที่จังหวัดเพชรบุรี และยังไม่มีสถานพยาบาลใด ๆ ในจังหวัดเพชรบุรีในขณะนั้น อำมาตย์เอก พระยาสุรพันธเสนี (อิ้น บุนนาค) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรี ซึ่งเป็นอุปนายกสภากาชาดสยามในสมัยนั้น ได้นำเรื่องการสร้างสถานีอนามัยไปปรึกษากับเจ้าจอมมารดาอ่อน บุนนาค ในรัชกาลที่ 5 และเป็นพี่สาวผู้ดูแลกองมรดกของเจ้าจอมเอื้อน บุนนาค ท่านเห็นพ้องด้วย จึงได้นำส่งเงินในกองมรดกของเจ้าจอมเอื้อน บุนนาค หนึ่งในเจ้าจอมก๊กออ ซื่งเป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) เจ้าเมืองเพชรบุรี กับท่านผู้หญิงอู่ บุนนาค จำนวน 10,000 บาท ให้แก่สภากาชาดสยาม (สภากาชาดไทย) เพื่อสร้างสถานีอนามัยขึ้นในจังหวัดเพชรบุรี เรียกชื่อว่า "สถานีเอื้อน อนามัย" มีที่ตั้งอยู่เลขที่ 91 ถนนมาตยาวงษ์ ตำบลท่าราบ อำเภอคลองกระแชง (ปัจจุบันคือ อำเภอเมืองเพชรบุรี) จังหวัดเพชรบุรี)
สถานีกาชาดที่ 8 จังหวัดเพชรบุรี (หรือเอื้อนอนามัย) เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ชั้นบนเป็นที่พักเจ้าหน้าที่ ชั้นล่างเป็นสำนักงาน ด้านหลังเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว ใช้เป็นที่ประกอบอาหารและที่พักคนงาน
บริเวณของสถานีกาชาดที่ 8 มีเนื้อที่ทั้งหมด 278 ตารางวา เป็นที่ดินของพระคลังข้างที่ (ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์) 248 ตารางวา และที่ดินของสภากาชาดสยาม 30 ตารางวา (คุณหญิงทิพย์ สุรพันธ์เสนีย์ และขุนสกลภักดีบริจาคให้)
พ.ศ. 2517 เรือนไม้ทรุดโทรมมากจึงรื้อของเดิมออกสร้างเป็นอาคารคอนกรีตชั้นเดียวแทน เรือนไม้ 2 หลัง เดิมใช้เป็นที่ประกอบอาหาร ห้องอาหารและที่พักคนงานด้วยเงินสภากาชาดไทย
พ.ศ. 2521 สร้างอาคารอเนกประสงค์และปรับปรุงซ่อมแซมอาคารทำการใหม่
พ.ศ. 2528 สถานีกาชาดได้งบประมาณจากสภากาชาดไทย สร้างอาคารใหม่เพิ่มขึ้นด้านหลังอีก 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นคลังพัสดุสำรองในการบรรเทาทุกข์ ชั้น 2 เป็นห้องประชุม ชั้น 3 เป็นที่พัก สร้างด้วยเงินงบประมาณ เป็นเงิน 6,900,000 บาท (หกล้านเก้าแสนบาทถ้วน)
พ.ศ. 2548 ได้งบประมาณจากเงินบริจาคของสถานีกาชาดสร้างห้องตรวจสุขภาพเด็กดี ขนาด 18 ตารางเมตรเว็บไซต์ www.kachad8phetchaburi.com
เลอศักดิ์ สมบัติศิริ
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ (20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 — 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553) อดีตประธานกิตติมศักดิ์ บริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด, อดีตเจ้าของโรงแรมสวิสโซเทลปาร์คนายเลิศ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมหญิงคนแรกของไทย
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริเป็นบุตรของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) ผู้สร้างโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ผู้ริเริ่มรถโดยสารประจำทางขึ้นในเมืองไทย (รถเมล์นายเลิศ) และผู้สร้างโรงแรมปาร์คนายเลิศ ซึ่งปัจจุบันคือโรงแรมสวิสโฮเต็ลปาร์คนายเลิศ ถนนวิทยุ และคุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ
ภายหลังจบการศึกษาด้านคหกรรมศาสตร์ จากวิทยาลัยเคียวลิตสุ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2484 ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ได้เข้าทำงานครั้งแรกที่สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน(ก.พ.) ต่อมาจึงเข้าดำเนินกิจการรถเมล์ขาว ของบริษัท นายเลิศ จำกัด และธุรกิจอย่างอื่นของพระยาภักดีนรเศรษฐ ผู้เป็นบิดา จนกระทั่งสิ้นบุญบิดาจึงได้ดำรงตำแหน่งประธาน กรรมการบริษัท นายเลิศ จำกัด เรื่อยมา จากนั้นได้ก่อตั้งบริษัท นายเลิศพัฒนา จำกัด เพื่อพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และบริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจโรงแรม
ด้านการเมือง ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และในปี พ.ศ. 2519 มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในสมัยรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร นับว่าเป็นรัฐมนตรีหญิงสองคนแรกของประเทศไทย (ได้รับแต่งตั้งพร้อมกับ วิมลศิริ ชำนาญเวช)
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ สมรสกับนายพินิจ สมบัติศิริ บุตรพระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ) และคุณหญิงถวิล มีธิดา 2 คน คือ นางพิไลพรรณ สมบัติศิริ และนางสัณหพิศ โพธิรัตนังกูร
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเช้าวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุรวม 91 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ บ้านปาร์คนายเลิศ เลขที่ 2/4 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 10-16 พฤศจิกายน จากนั้นจะมีพิธีสวดอภิธรรมทุกวันอังคารเวลา 19.00 น. จนกระทั่งครบ 100 วัน ทั้งนี้กำหนดให้มีการทำบุญครบ 50 วัน และ 100 วันด้วย
และในวันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2554 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพ ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เวลา 17 นาฬิกา โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาโดยเสด็จไปในการนี้ด้วย
ราบัต
ราบัต (), อัรเราะบาฏ () หรือ เอร์บัต (เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศโมร็อกโก มีประชากรประมาณ 650,000 คน ตั้งอยู่ติดมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นแหล่งอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมก่อสร้าง และอุตสาหกรรมผ้า
ออโตบาห์น (อัลบั้ม)
ออโตบาห์น () เป็นอัลบั้มที่ 4 ของครัฟท์แวร์ค วางจำหน่ายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1974
ปลากริม
ปลากริม เป็นสกุลปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง มีชื่อสกุลว่า "Trichopsis" (/ไทร-ช็อป-ซิส/) ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae
มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายปลาในสกุลปลากัด ("Betta" spp.) แต่มีรูปร่างและขนาดที่เล็กกว่า ส่วนหัวจะแหลมกว่า จะมีแถบลายพาดขวางในแนวนอนประมาณ 2-3 แถบที่ข้างลำตัว และมีสีสันไม่สดเท่า ครีบท้องมีก้านครีบเดี่ยวยื่นออกมาเป็นเส้นยาว ครีบหางปลายแหลมคล้ายใบโพ ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 2-6 ก้าน และก้านครีบแขนง 19-28 ก้าน
พบได้ทั่วไปในทุกแหล่งน้ำของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งในนาข้าว, ท้องร่องสวน จนถึงแม่น้ำลำคลองขนาดใหญ่ มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงขนาดเล็ก มีอุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร มีกัดกันเองบ้างในฝูง แต่ไม่ถึงขั้นกัดกันถึงตายเหมือนเช่นปลาในสกุลปลากัดบางชนิด อาทิ "Betta spendens" แต่มีจุดเด่น คือ สามารถส่งเสียงดัง "แตร็ก ๆ ๆ" ได้ พร้อมกับกางครีบ เมื่อต้องการขู่ผู้รุกราน ซึ่งเป็นเสียงของการเกร็งกล้ามเนื้อที่อยู่ข้างถุงลม เป็นปลาที่จำแนกเพศได้ยากกว่าปลาในสกุลปลากัด แต่ทว่าก็มีลักษณะใกล้เคียงกัน คือ ตัวเมียจะมีขนาดเล็กและครีบต่าง ๆ สั้นกว่า รวมถึงสีสันก็อ่อนกว่าตัวผู้ เมื่อผสมพันธุ์จะจับคู่กันเองในฝูง โดยที่ตัวผู้เป็นฝ่ายก่อหวอดและเฝ้าดูแลไข่จนฟักเป็นตัว และเลี้ยงดูในระยะแรก
ปัจจุบัน พบทั้งหมด 3 ชนิด ได้แก่
ซึ่งปลากริม มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นอีสานว่า "หมัด" และมีชื่อเรียกอื่น เช่น "ปลากัดป่า" เป็นต้น
แบบจำลองระดับสูงเชิงเลข
แบบจำลองระดับสูงเชิงเลข หรือ แบบจำลองความสูงเชิงเลข หรือเรียกย่อว่า เด็ม () เป็นแบบจำลองข้อมูลลักษณะทางภูมิศาสตร์ของพื้นผิวและชั้นความสูงในลักษณะของดิจิทัล การเก็บข้อมูลเพื่อนำมาสร้างเด็มนั้นจะถูกเก็บจากการรับรู้จากระยะไกล์เป็นส่วนใหญ่ แต่ก็สามารถสร้างขึ้นมาจากข้อมูลของการการทำรังวัด และการสำรวจ เด็มถูกใช้งานมากในระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับ relief map
เด็มสามารถในลักษณะของแรสเตอร์ในลักษณะของกริดสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่แทนชั้นความสูง หรือแสดงในลักษณะ triangular irregular network ที่เป็นโพลีกอนของรูปสามเหลี่ยมประกอบกัน
เด็มยังคงรู้จักในชื่อของ แบบจำลองภูมิประเทศเชิงเลข หรือ ดีทีเอ็ม ()
ปลากระดี่
ปลากระดี่ (; ; อีสาน: กระเดิด) เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในสกุล "Trichopodus" (เดิมใช้ "Trichogaster") ในวงศ์ย่อย Luciocephalinae ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae
มีรูปร่างโดยทั่วไป คือ แบนข้างคล้ายใบไม้ หัวมีขนาดเล็ก ปลายปากค่อนข้างแหลม ปากมีขนาดเล็ก มีครีบอกคู่แรกเป็นเส้นยาวใหญ่เห็นได้ชัด ซึ่งเรียกว่า "ตะเกียบ" เป็นอวัยวะช่วยในการสัมผัส มีก้านครีบแขนง 2-4 ก้าน ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยว 3-9 ก้าน และก้านครีบแขนง 7-11 ครีบ ครีบก้นมีก้านครีบเดี่ยว 9-14 ก้าน และมีก้านครีบแขนง 25-40 ก้าน ครีบท้องและครีบก้นต่อยาวเป็นแถวเดียวกัน โดยที่ไม่มีเส้นข้างลำตัว ปลายครีบหางไม่เว้ามากนัก
เป็นปลาที่มีการแพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยพบได้แทบทุกประเภทของแหล่งน้ำจืด มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร เมื่อโตเต็มที่ พบทั้งสิ้น 4 ชนิด ได้แก่มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นปลาที่มีอวัยวะช่วยหายใจ จึงสามารถดำรงชีพอยู่ในน้ำที่ออกซิเจนต่ำได้เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์นี้ แต่ทว่า สำหรับปลากระดี่แล้วอวัยวะส่วนนี้พัฒนาให้มีประสิทธิภาพสู้ปลาชนิดอื่นไม่ได้ จึงจะเห็นปลากระดี่ในบางครั้งจะลอยตัวขึ้นมาฮุบอากาศบนผิวน้ำเสมอ ๆ อุปนิสัยก้าวร้าวพอสมควร แต่ไม่เท่ากับปลาในสกุลอื่น เช่น ปลากัด ("Betta" spp.) หรือ ปลากริม ("Trichopsis" spp.) การผสมพันธุ์และวางไข่จะกระทำในช่วงฤดูฝนเช่นเดียวกับปลาในวงศ์นี้ทั่วไป โดยมีการก่อหวอดเช่นเดียวกับปลากัดและปลากริม แต่ทว่าลักษณะฟองหวอดของปลากระดี่จะมีขนาดเล็กกว่า แต่จะติดกันเป็นแพใหญ่กว่า และบางครั้งอาจมีเศษหญ้าหรือพืชน้ำหรือสาหร่ายผสมร่วมด้วย และยังแตกต่างออกไปในแต่ละชนิด
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเป็นปลาเศรษฐกิจ สำหรับการบริโภค โดยนำไปทำเป็นปลาแห้ง ซึ่งนิยมกันมาก โดยเฉพาะปลาสลิด ซึ่งนิยมเลี้ยงกันอย่างมากโดยเฉพาะในอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ และปรุงสด ๆ อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกด้วย โดยเฉพาะ ปลากระดี่หม้อที่มีสีสันแตกต่างหลากหลายกันมาก
ปลากระดี่นับเป็นปลาอีกจำพวกหนึ่งที่ผูกพันกับวิถีชีวิตคนไทยมาอย่างยาวนาน จนเกิดมีภาษิตที่ว่า "กระดี่ได้น้ำ" อันหมายถึง คนที่มีพฤติกรรมระริกระรี้กระหยิ่มดีใจจนเกินเหตุ และมีชื่อบ้านนามเมืองของ ชุมชนบางกระดี่ ที่ตั้งอยู่ในเขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นที่อยู่ของชาวไทยเชื้อสายมอญ เล่ากันว่าเป็นเพราะในสมัยก่อนมีปลากระดี่ชุกชุม
คอร์กแคมเบียม
คอร์กแคมเบียม () หรือ เฟลโลเจน () พัฒนามาจากเนื้อเยื่อถาวรในอีพิเดอร์มิส คอร์เท็กซ์ และเพอริไซเคิล สร้างเนื้อเยื่อคอร์ก ห่อหุ้มรากและลำต้น จัดเป็นเนื้อเยื่อเจริญทางด้านข้าง แบ่งเซลล์ออกสู่ด้านนอกจะเป็นคอร์ก แบ่งตัวเข้าด้านในลำต้นจะเป็นเฟลโลเดอร์ม เซลล์เรียงตัวหนาชั้นเดียว ไม่มีช่องว่างระหว่างเซลล์ มีคลอโรพลาสต์และแทนนิน
อีพิเดอร์มิส (พฤกษศาสตร์)
อีพิเดอร์มิส () เป็นเนื้อเยื่อที่อยู่ด้านนอกสุดของอวัยวะต่างๆ ยกเว้นหมวกรากและเนื้อเยื่อเจริญส่วนปลาย เป็นเซลล์ชั้นเดียว เรียงชิดกันจนไม่มีช่องว่างระหว่างเซลล์ มีชั้นคิวติเคิล (Cuticle) เป็นไขมันเคลือบทับด้านนอกเพื่อป้องกันการสูญเสียน้ำ ไม่มีคลอโรพลาสต์ อีพิเดอร์มิส ของกลีบดอก เช่น พุทธรักษาจะมีแอนโทไซยานิน (Anthocyanin) อยู่ในแวคิวโอล รวมทั้งอีพิเดอร์มิสของส่วนใบและลำต้น เช่น ใบว่านกาบหอย
อีพิเดอร์มิส
อีพิเดอร์มิส () อาจหมายถึง
Epidermis ยังเป็นชื่อของโปรแกรมคอมพิวเตอร์
ปาไซ
ปาไซ () เป็นเมืองที่อยู่ในเขตเขตนครหลวงในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ และอยู่ทางใต้ของมากาตีซิตี มีประชากรประมาณ 403,064 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007) นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาตินีโนยอากีโน ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
จังหวัดปอมอแช
ปอมอแช () หรือ พอเมอเรเนีย () เป็นจังหวัดหนึ่งในทางตอนเหนือประเทศโปแลนด์ มีเมืองหลักคือ กดัญสก์ มีประชากรประมาณ 2,201,069 คน
จังหวัดปอมอแชประกอบด้วย 42 เมือง โดยรายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร (ข้อมูลปี ค.ศ. 2006)
ปลากรายแอฟริกา
ปลากรายแอฟริกา () ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Xenomystus nigri" ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) นับเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นทีอยู่ในสกุล "Xenomystus"
มีรูปร่างคล้ายกับปลาสลาด ("Notopterus notopterus") ที่พบได้ในทวีปเอเชีย แต่ทว่ามีขนาดลำตัวที่เพรียวบางกว่า ไม่มีครีบหลัง ครีบท้องและก้นพริ้วไหวได้เร็วกว่า และมีจุดเด่นที่เห็นชัดคือ จมูกมีสองคู่ คู่หน้ายื่นออกมาคล้ายหลอดหรือหนวด 
ซึ่งใช้เป็นประสาทสัมผัสในการหาอาหาร ซึ่งเห็นได้ชัดเจนกว่าปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
พบกระจายทั่วไปในทวีปแอฟริกาตอนกลาง ในแถบลุ่มแม่น้ำไนล์และแอ่งน้ำในเซียร์รา ลีโอน, ชาด, ซูดาน, โตโก, เบนิน และแคเมอรูน
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต แต่โดยเฉลี่ยที่พบทั่วไป คือประมาณ 8 นิ้ว โดยอาศัยในแหล่งน้ำที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น ปลาตัวเมียวางไข่ประมาณ 150-200 ฟอง ไข่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 มิลลิเมตร และยังมีความสามารถพิเศษคือ สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ด้วย เพื่อหาอาหาร เนื่องจากหากินในเวลากลางคืน โดยกินอาหารจำพวก แมลงน้ำและสัตว์มีเปลือกขนาดเล็กต่าง ๆ
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม มีอุปนิสัยที่ค่อนข้างก้าวร้าวในหมู่พวกเดียวกัน แต่ทว่าจะไม่แสดงพฤติกรรมเหล่านี้ต่อปลาชนิดอื่น
เงือกน้อย (รูปปั้น)
รูปปั้นเงือกน้อย () เป็นรูปปั้นสำริดรูปเงือกนั่งอยู่บนก้อนหิน มีขนาดความสูงประมาณ 1.25 เมตร ตั้งอยู่ที่สวนสาธารณะริมอ่าวโคเปนเฮเกน เป็นจุดท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
รูปปั้นนี้สร้างขึ้นโดยศิลปินชาวเดนมาร์กชื่อ เอ็ดวาร์ด อีริกเซน ตามคำสั่งจ้างของคาร์ล จาค็อบเซน บุตรชายของผู้ก่อตั้งบริษัทเบียร์คาร์ลสเบิร์ก ในปี ค.ศ. 1909 ซึ่งมีความประทับใจในบัลเลต์เรื่อง เงือกน้อยผจญภัย (; ) จากนิทานของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน โดยอีริกเซนนำแบบใบหน้ามาจากนักเต้นบัลเลต์ชื่อ เอลเลน ไพรซ์ ส่วนร่างกายที่เป็นหญิงเปลือยนำแบบมาจากภรรยาของตัวเขาเอง รูปปั้นแล้วเสร็จถูกนำไปติดตั้งตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1913 รูปปั้นนี้มีน้ำหนักประมาณ 175 กิโลกรัม
ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา รูปปั้นซึ่งตั้งอยู่ในที่สาธารณะถูกลักลอบทำความเสียหายหลายครั้ง ทั้งตัดศีรษะ แขน พ่นสีใส่ หรือถูกนักท่องเที่ยวปีนป่ายเพื่อถ่ายภาพ ปัจจุบันรูปปั้นที่จัดแสดงอยู่เป็นรูปจำลองที่ทำขึ้นมาใหม่ ส่วนรูปปั้นตัวจริงเก็บรักษาอยู่ในสถานที่ที่ไม่เปิดเผย ภายใต้การครอบครองของทายาทของเอ็ดวาร์ด อีริกเซน
รูปปั้นที่อ่าวโคเปนเฮเกน ได้ถูกย้ายไปจัดแสดงชั่วคราวที่ซุ้มจัดแสดงของประเทศเดนมาร์ก ในงานเอ็กซ์โป 2010 ที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน เป็นเวลา 6 เดือน เพื่อเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวเดนมาร์ก หลังจากนั้นทางเทศบาลนครโคเปนเฮเกนจะหาข้อสรุปอีกครั้งว่าจะย้ายรูปปั้นนี้ออกจากอ่าวโคเปนเฮเกนเป็นการถาวรหรือไม่ เพื่อป้องกันการทำความเสียหายในอนาคต
ปัจจุบัน ลิขสิทธิ์ของรูปปั้นนี้ตกเป็นของทายาทของศิลปินผู้สร้างจนถึงปี ค.ศ. 2029 (70 ปีหลังการเสียชีวิตของอีริกเซน ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ตามกฎหมายเดนมาร์ก) ผู้ถือสิทธิ์ปัจจุบันไม่อนุญาตให้มีการนำเสนอภาพถ่ายของรูปปั้นนี้ (เฉพาะที่ถ่ายในประเทศเดนมาร์ก) เพื่อการค้า โดยถือว่าเป็นการดัดแปลงจากงานต้นฉบับ (Derivative work) และไม่อนุญาตให้มีการปั้นรูปจำลอง ด้วยเหตุผลว่าจะทำให้รูปปั้นต้นฉบับสูญเสียความเป็นเอกลักษณ์
จังหวัดกรานาดา
กรานาดา () เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศสเปน อยู่ทางตะวันออกของแคว้นอันดาลูซิอา มีเมืองหลักคือ กรานาดา มีพื้นที่ 12,635 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 876,184 คน
นอกจากนี้ เขามูลาเซนในจังหวัดกรานาดายังเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในคาบสมุทรไอบีเรียอีกด้วย
ปลาตองลายแอฟริกา
ปลาตองลายแอฟริกา () เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Papyrocranus afer" ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae)
มีส่วนหัวมนกลม ตากลมโต มุมปากกว้างเลยดวงตา รูปร่างเพรียวยาวและแบนข้างมาก มีจุดเด่นคือ ตามลำตัวมีจุดกลมสีเหลืองกระจายไปทั้งตัว ที่โคนครีบหูไม่มีจุดกลมสีดำเหมือนปลากรายในสกุล "Chitala" ที่พบในทวีปเอเชีย
มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ได้ถึง 80 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดของทวีปแอฟริกาแถบตะวันตกบริเวณประเทศไนเจอร์, แกมเบีย, เซเนกัล และกานา โดยมักหากินและอาศัยอยู่บริเวณพื้นน้ำ ซึ่งยังไม่สามารถที่จะแยกเพศระหว่างปลาตัวผู้และตัวเมียได้ชัดเจน
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เช่นเดียวกับ "Notopterus notopterus" ซึ่งเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์เดียวกันที่พบในทวีปแอฟริกา แต่อยู่คนละสกุล โดยมีอายุสูงสุดในที่เลี้ยงถึง 15 ปี
ปลากรายคองโก
ปลากรายคองโก () เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ปลากราย (Notopteridae) และเป็นหนึ่งในสองชนิดเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Papyrocranus" ซึ่งพบได้ในทวีปแอฟริกา
เป็นปลาที่มีรูปร่างคล้ายกับ "P. afer" ซึ่งพบได้กว้างขวางกว่า แต่ปลากรายคองโกนั้นมีขนาดความยาวที่เล็กกว่า กล่าวคือยาวเพียง 20 เซนติเมตรเท่านั้น และมีลวดลายเป็นลายบั้งมากกว่าจะเป็นลายจุด อีกทั้งสีลำตัวที่เข้มกว่าคือเป็นสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกระบุว่าเป็นชนิดย่อยของชนิด "P. afer"
ปลาตองแอฟริกา
ปลาตองแอฟริกา เป็นสกุลของปลากระดูกแข็งน้ำจืดในวงศ์ปลากราย (Notopridae) ในอันดับปลาลิ้นกระดูก (Osteoglossiformes) ใช้ชืิ่อสกุลว่า "Papyrocranus"
เป็นปลาที่พบได้เฉพาะทวีปแอฟริกาเท่านั้น มีรูปร่างโดยรวมคือ มีลำตัวเพรียวยาวและแบนข้างมาก ส่วนหัวกลมมน ตาโต ปากกว้าง มีครีบหลังเช่นเดียวกับปลากรายในสกุล "Chitala" ที่พบในทวีปเอเชีย
พบเพียงแค่ 2 ชนิดเท่านั้น คือ
เป็นปลาที่มีอุปนิสัยชอบอาศัยอยู่บริเวณพื้นน้ำ และยังไม่สามารถแบ่งเพศได้ชัดเจนในระหว่างตัวผู้และตัวเมีย
อนึ่ง ในทวีปแอฟริกานี้ ยังสามารถพบปลากรายอีกสกุลหนึ่ง นั่นคือ "Xenomystus nigri" แต่อีกความแตกต่างกันพอสมควร กล่าวคือ ในสกุล "Xenomystus" นั้น ใต้คางจะมีหนวดหนึ่งคู่ และไม่มีครีบหลัง อีกทั้งยังสามารถปล่อยเสียงออกมาเพื่อหาอาหารได้อีกด้วย
พุฒิพงศ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร
พุฒิพงศ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร (ชื่อเล่น: เพชร เกิด 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2506) เป็นนักแสดง ผู้กำกับภาพยนตร์ และพิธีกรชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากรายการ "ยุทธการขยับเหงือก" โดยใช้ชื่อเรียกว่า เสนาเพชร และเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก" ร่วมกับ วศิน ปกป้อง ซึ่งประสบความสำเร็จในช่วงปี พ.ศ. 2553
พุฒิพงศ์ จบการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม เข้าสู่วงการบันเทิง โดยเป็นนักแสดงละครเวทีให้กับมณเฑียรทองเธียเตอร์ จนกระทั่งได้เป็นพระเอกละครเรื่อง "จุดหมายปลายทาง" ต่อมาจึงได้แสดงละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ เช่น ละครวิก 07, ดอกฟ้าและโดมผู้จองหอง, ระเบิดเถิดเทิง, ภาพยนตร์เรื่อง บ้านนี้มีห้องว่าง และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ พลิกล็อกเพชร ช่วงคุณสะพัด แต่ที่รู้จักเป็นอย่างมาก คือ ""ยุทธการขยับเหงือก"" โดยเป็นหนึ่งในทีมเสนาดำเนินรายการมาตลอด 9 ปี และประสบความสำเร็จเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศจากรายการ “ยุทธการขยับเหงือก” ก่อนจะพลิกบทบาทไปสร้างสรรค์งานเบื้องหลังของรายการยอดนิยมมากมาย อาทิ ขบวนการจี้เส้น, สืบสะเด็ด, บุปผาสวรรค์, คู่ชื่นชุลมุน และเริ่มตัดสินใจเข้าสู่การเป็นนักกำกับภาพยนตร์
ในปี พ.ศ. 2553 พุฒิพงศ์เป็นผู้กำกับ ผู้เขียนบท และโปรดิวเซอร์ ร่วมกับ วศิน ปกป้อง ในภาพยนตร์เรื่อง ""สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก"" ให้กับสหมงคลฟิล์ม และ เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ซึ่งสร้างจากประสบการณ์ชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสมัยเรียนมัธยม ต่อมาจึงกำกับภาพยนตร์เองในปี พ.ศ. 2554 คือเรื่อง ""30+ โสด ออน เซล"" และกำกับการแสดงรายการ""ระเบิดเที่ยงแถวตรง""
ชีวิตส่วนตัว มีงานอดิเรกคือ เล่นกีฬากอล์ฟ และทำธุรกิจร้านขายแว่นตา ด้านครอบครัว มีลูกสาวที่เกิดกับราตรี วิทวัส คือ กชามาศ พรหมสาขา ณ สกลนคร ซึ่งแสดงภาพยนตร์เรื่องที่พุฒิพงศ์กำกับด้วย
ออโตบาห์น (แก้ความกำกวม)
Autobahn อาจหมายถึง
ตังเกี๋ย
อาณานิคมตังเกี๋ย ( "บั๊กกี่"; ) เป็นส่วนที่อยู่ทางเหนือสุดของประเทศเวียดนาม มีอาณาเขตติดต่อกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงและมณฑลยูนนานของจีนทางเหนือ ทางตะวันตกติดต่อกับลาว และทางตะวันออกติดต่อกับอ่าวตังเกี๋ย ตังเกี๋ยตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำแดงอันอุดมสมบูรณ์ และนับเป็นแหล่งปลูกข้าวที่สำคัญ
บริเวณดังกล่าวเคยถูกเรียกว่าวันลาง โดยบรรพบุรุษชาวเวียดนามเมื่อ 2000-100 ปีก่อนคริสตกาล หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานที่เก่าแก่ที่สุดนอกเหนือไปจากแหล่งวัฒนธรรมดงเซินแล้ว ทางตอนเหนือของเวียดนามยังพบแหล่งอารยธรรมในโก๋ลัว ซึ่งเป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ใกล้กับเมืองฮานอยในปัจจุบัน ตามตำนานของเวียดนามกล่าวว่า ชาวเวียดนามยุคแรกสืบเชื้อสายจากพญามังกร หลากองเกวิน และนางฟ้าอมตะ เอิงเกอ หลากองเกวินและเอิงเกอมีบุตรชายทั้งสิ้น 100 คนก่อนที่ทั้งสองจะแยกทางกัน บุตรชาย 50 คนอาศัยอยู่กับมารดาในบริเวณภูเขา และอีก 50 คนอาศัยอยู่กับบิดาบริเวณทะเล บุตรชายคนแรกได้กลายมาเป็นเชื้อสายพระมหากษัตริย์เวียดนามในยุคแรกสุด ซึ่งรู้จักกันโดยทั่วไปว่า พระมหากษัตริย์หุ่ง (หุ่งเวืองหรือราชวงศ์โฮงบ่าง) พระมหากษัตริย์หุ่งได้เรียกประเทศ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของเวียดนามในปัจจุบัน ว่า วันลาง ชาววันลางจะถูกเรียกว่า หลาเวียด
ฝรั่งเศสได้ครอบครองดินแดนเวียดนามหลังจากสงครามจีน-ฝรั่งเศส (ค.ศ. 1884-85) รัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศสได้แบ่งเวียดนามออกเป็นเขตการปกครอง 3 แห่ง ได้แก่ ตังเกี๋ย (ทางตอนเหนือ) อันนัม (ทางตอนกลาง) และโคชินไชนา (ทางตอนใต้) ดินแดนเหล่านี้มีความแตกต่างกันมากในขอบเขตทางภูมิศาสตร์ ชาวเวียดนามส่วนใหญ่เห็นว่าประเทศของตนควรเป็นหนึ่งเดียวกันและต่อสู้เพื่อรวมชาติเป็นเวลานานกว่า 90 ปี การปกครองของฝรั่งเศสส่วนใหญ่มีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างสงคราม ญี่ปุ่นได้ยึดครองดินแดนดังกล่าว จนกระทั่งสงครามยุติ ภาคเหนือของเวียดนามได้ยอมจำนนและตกเป็นของจีน ส่วนภาคใต้ยอมจำนนต่ออังกฤษ ดังที่ทรูแมนตัดสินใจในการประชุมพอทสดัมโดยประกาศเจตนาที่จะยกดินแดนคืนให้อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเช่นเดิม อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1954 กองทัพเวียดมินห์สามารถเอาชนะกองทัพฝรั่งเศสได้ในยุทธการที่เดียนเบียนฟู โฮจิมินห์ประกาศว่าตังเกี๋ยเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (DRV) ที่จัตุรัสบาดิงห์ในปีเดียวกัน
ชเว มิน-โฮ (นักร้อง)
ชเว มิน-โฮ (; เกิด 9 ธันวาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวเกาหลีใต้ มีชื่อจากการเป็นสมาชิกวงชายนี บิดาของเขาเป็นผู้กำกับทีมฟุตบอลมืออาชีพในเค-ลีก ซึ่งกำกับทีมแดจอนซิติเซน มินโฮสำเร็จการศึกษาที่ระดับมัธยมต้นย็อนซ็อง และระดับมัธยมปลายคอนกุก ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของมหาวิทยาลัยบูซก โดยศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยคอนกุกในคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาภาพยนตร์ ค.ศ. 2010
ชเวมีความใฝ่ฝันที่จะเข้าวงการบันเทิงตั้งแต่สมัยยังเด็ก ซึ่งต่อมาได้มีคนมาทาบทามเขาเข้าสู่วงการขณะเดินอยู่ริมที่ถนนในช่วงปี ค.ศ. 2006 โดยได้เริ่มเข้าฝึกหัดในสังกัดเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ก่อนที่จะเป็นสมาชิกหลักของวงชายนีในภายหลัง
มินโฮเป็นที่รู้จักและร่วมเขียนเนื้อเพลงหลายครั้งในอัลบั้มของชายนี สำหรับอัลบั้มก่อนหน้านี้ของพวกเขาที่เขาร่วมเขียนกับเจคิว ซึ่งเป็นนักแต่งบทเพลงอยู่ในเอสเอ็ม
ในอัลบั้มเดอะชายนีเวิลด์ของพวกเขา เขาร่วมเขียนท่อนแร๊พในเพลง "รีเพลย์", "เลิฟไลค์ออกซิเจน", "เลิฟเวย์", "วันฟอร์มี", "เกรซ" และ "เบสเพลซ"
ใน ค.ศ. 2009 สำหรับมินิอัลบั้มที่ 2 ของพวกเขา "จูลียต" เขาร่วมเขียนท่อนแร๊พในเพลง "ทอล์กทูยู", "จูเลียต", "ฮิตมี" และ "โรมิโอ+จูเลียต" สำหรับมินิอัลบั้มที่ 3 ของพวกเขา "2009, เยียร์ออฟอัส" เขาไปกับเพื่อนสมาชิกซึ่งก็คือ คีย์ และผู้แต่งบทเพลง เจคิว เขียนเพลง "เก็ทดาวน์" โดยมีเพื่อนร่วมวงการอย่างลูนา จากวงเอฟ(เอกซ์) ร่วมขับร้อง
ในสตูดิโออัลบั้มที่ 2 ของพวกเขา ลูซิเฟอร์ ออกในเดือนกรกฎาคม 2010 เขาเขียนท่อนแร๊พสำหรับ "อัพ & ดาวน์" (ซึ่งเป็นงานที่เขียนโดยเพื่อนสมาชิก จงฮยอน), "ความหลงใหล" (เขียนโดยจงฮยอน), "ยัวร์เนม" (เขียนโดย เพื่อนสมาชิก อนยู) และร่วมเขียนเพลง "วาววาว" กับเจคิว และ "เชาท์เอาท์" กับเพื่อนสมาชิกและไม่เหมาะ ในอัลบั้มโฉมหน้า สวัสดี เขาเขียนแร็พชื่อติดตาม "เฮลโล" และร่วมเขียนท่อนแร๊พสำหรับสำหรับ "วัน" และ "เก็ทอิท"
เขายังได้เครดิตสำหรับการเขียนท่อนแร๊พเพิ่มเติมในเพลง "เบทเทอร์", "ทูยัวร์ฮาร์ท" และ "สเตรนเจอร์" ในสตูดิโออัลบั้มภาษาญี่ปุ่นชุดแรกของพวกเขา "เดอะเฟิร์ส" ที่ได้รับการเปิดตัวในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011
สำหรับมินิอัลบั้มที่ 4 ของพวกเขา "เชอร์ล็อก" ได้รับการเปิดตัวในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 เขาเขียนท่อนแร๊พสำหรับเพลง "อลาร์มคล็อก" และ "ออร์เนสตี้" (เขียนโดย จงฮยอน)
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 มินโฮได้รับบาดเจ็บในการถ่ายทำ "ดรีมทีมซีซั่น 2" จนเขาต้องถอนตัวออกจากกิจกรรมของเขา ในขณะที่เพื่อนสมาชิกวงชายนี อย่างแทมิน ได้ทำหน้าที่แทนในช่วงที่เขาหายไป หลังจากการฟื้นตัวของ ชเว มินโฮ เขาก็สามารถกลับมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 ได้ในที่สุด เพื่อดำเนินการต่อในกิจกรรมโปรโมชันของสตูดิโออัลบั้มเต็มของชายนีที่มีชื่อว่า "ลูซิเฟอร์"
ชเวเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในด้านทักษะกีฬาของเขา ซึ่งอยู่ในอันดับต้น ๆ จากการสำรวจไอดอลกีฬาทางโทรทัศน์หลายแห่ง
เชน แคมป์เบล
เชน แคมป์เบล () เจ้าของฉายา เส้าหลิน เป็นนักมวยไทยรุ่นเวลเทอร์เวทชาวแคนาดา จากสังกัดทีมไอรอนมวยไทยยิม ในชุมชนสโตนีครีก รัฐออนแทรีโอ โดยเคยเป็นแชมป์โลกของ WKA มวยไทย และปัจจุบันเป็นแชมป์โลกรุ่นมิเดิลเวทของ W.M.A. มวยไทย
เจสัน ซีเจล
เจสัน จอร์แดน ซีเจล () เกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1980 เป็นนักแสดง นักเขียนบท นักดนตรี ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในการทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์ จัดด์ อแพโทว์ ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง "Freaks and Geeks" และ "Undeclared", ภาพยนตร์เรื่อง "Forgetting Sarah Marshall", "Knocked Up", และ "I Love You, Man" รวมถึงรู้จักในบทบาท มาร์แชล อีเรกเซน ในซิตคอมทางช่องซีบีเอสเรื่อง "How I Met Your Mother"
จัดด์ แอพะทาว
จัดด์ แอพะทาว () เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1967 เป็นโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และนักเขียนบทชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกับผลงานแนวตลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาพยนตร์ที่เขาเกี่ยวข้อในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 2000 เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทแอพะทาวโพรดักชันส์ บริษัทภาพยนตร์ที่ได้รับเสียงตอบรับดีในหมู่ผู้ชมเฉพาะทางของซีรีส์โทรทัศน์ อย่างเรื่อง "Freaks and Geeks" และ "Undeclared"
ชาร์จาห์
ชาร์จาห์ () หรือ อัชชาริเกาะฮ์ () เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ตั้งอยู่ริมคาบสมุทรอาหรับบนอ่าวเปอร์เซีย มีประชากรประมาณ 800,000 คน เป็นเมืองศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและอุตสาหกรรม
ปลากระดี่แคระ
ปลากระดี่แคระ (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในสกุล "Trichogaster" อยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
พบกระจายพันธุ์ในอนุทวีปอินเดีย มีรูปร่างแบนข้างมาก ตามลำตัวมีแถบสีเขียวหรือสีน้ำเงินอ่อนสลับกับสีแดงทั่วไปตามครีบต่าง ๆ ด้วย และอาจมีสีสันที่หลากหลายกว่านี้ โดยในบางตัวอาจจะไม่มีลวดลายเลยก็ได้ ตัวผู้มีความแตกต่างจากตัวเมียอย่างชัดเจน กล่าวคือ มีสีที่สดสวยกว่ามาก มีขนาดความยาวตำตัวประมาณ 5-7 เซนติเมตร
มีอุปนิสัยไม่ก้าวร้าวเท่าปลากระดี่ในสกุล "Trichopodus" ชอบอยู่กันเป็นฝูงตามแหล่งน้ำที่พืชไม้น้ำขึ้นหนาแน่น โดยจะหลบอยู่ตามกอพืช แต่เมื่อถึงเวลาผสมพันธุ์และวางไข่ ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายก่อหวอด และเมื่อวางไข่เสร็จแล้ว ตัวผู้จะดุร้ายกับตัวเมียทันที และอาจทำร้ายตัวเมียจนตายได้ และเมื่อหลังวางไข่เสร็จแล้วตัวเมียมักจะตาย มีอายุเต็มที่ประมาณ 4 ปี
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งได้มีการเพาะขยายพันธุ์ออกมาเป็นสีสันที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น ในปลาตัวที่สีสีแดงทั้งตัวหรือสีส้ม มักจะเรียกว่า "กระดี่เปลวไฟ"
ปลากระดี่แดง
ปลากระดี่แดง (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในสกุล "Trichogaster" ในวงศ์ Osphronemidae
มีรูปร่างและลักษณะคล้ายปลากระดี่แคระ ("T. lalia") ซึ่งจัดเป็นปลาอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ทว่าปลากระดี่แดงจะมีรูปร่างที่ยาวกว่าอย่างเห็นได้ชัด สีของลำตัวจะเป็นสีแดง, สีส้ม หรือสีเหลือง ช่วงท้องสีจะจางไปเป็นสีขาว โดยที่ตลอดทั้งลำตัวโดยไม่มีลวดลายเหมือนปลากระดี่แคระ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ ตัวผู้จะมีขนาดประมาณ 5 เซนติเมตร ขณะที่ตัวเมียประมาณ 4 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในประเทศอินเดียและบังกลาเทศ อีกทั้งยังมีบางข้อมูลว่าระบุว่าพบในประเทศไทยด้วย ส่วนพฤติกรรมและการวางไข่คล้ายกับปลากระดี่ในสกุล "Trichogaster" ชนิดอื่น ๆ
ปลากระดี่แดง เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยมีอุปนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าวมากนัก สามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่น ๆ ที่มีขนาดลำตัวใกล้เคียงกันได้เป็นอย่างดี
ปลากระดี่ยักษ์
ปลากระดี่ยักษ์ () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Trichogaster fasciata" อยู่ในสกุล "Trichogaster" ในวงศ์ Osphronemidae
มีรูปร่างแบนข้างเหมือนปลาในสกุลเดียวกันนี้ชนิดอื่น มีสีสันสวยสะดุดตาเหมือนปลากระดี่แคระ ("T. lalia") แต่มีขนาดของลำตัวยาวกว่า ลำตัวเป็นสีส้มอมเหลืองมีแถบสีฟ้าครามพาดเป็นแนวขวางลำตัวเรียงกันตั้งแต่ช่วงอกจนถึงช่วงหาง
ขนาดเมื่อโตเต็มที่แล้วจะยาวได้ประมาณ 12 เซนติเมตร ซึ่งนับได้ว่าใหญ่ที่สุดในสกุลนี้ จึงเป็นที่มาของชื่อว่ากระดี่ยักษ์
พบกระจายพันธุ์ในอนุทวีปอินเดีย, รัฐอัสสัม, บังกลาเทศ ไปจนถึงพม่า และเคยมีรายงานว่าพบในประเทศไทยและคาบสมุทรมลายูด้วย
เป็นปลาที่มีนิสัยค่อนข้างเรียบร้อยไม่ก้าวร้าว โดยที่ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายก่อหวอด และเป็นผู้ดูแลไข่ ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 24 ชั่วโมง
เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม ซึ่งในปัจจุบัน มีการจำหน่ายและส่งออกไปทั่วโลก จนมีการแพร่กระจายพันธุ์แล้วในธรรมชาติของหลายพื้นที่ในสหรัฐอเมริกา