hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
เดลี
เดลี หรือในชื่อท้องถิ่นว่า ดิลลี (, , , ') ชื่อเต็มคือ National Capital Territory of Delhi (NCT) เป็นมหานครที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของอินเดียและมีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ เดลีเก่า และเดลีใหม่ (นิวเดลี) ซึ่งเป็นเมืองหลวงปัจจุบันของอินเดีย
กรุงเดลีได้เคยเป็นศูนย์กลางทางการปกครองถึง 7 ครั้ง คือในสมัย พระเจ้าดีลิฟ ยุคกษัตริย์อลาอุดดิน ยุคอุดดิน ตุฆลัค ยุคโมฮัมหมัด ตุฆลัค ยุคกษัตริย์ฟิโรซซาร์ แห่งราชวงศ์ตุฆลัค ยุคกษัตริย์หุมายุน ยุคกษัตริย์ชาห์จะฮาน ทำให้ได้รับฉายาว่า มหานคร 7 ราชธานี
ต่อมาในปี ค.ศ. 1700 จักรวรรดิอังกฤษได้เข้ามามีอิทธิพลในอินเดีย เพื่อใช้เป็นศูนย์กลางการค้าขายในภูมิภาค พร้อมกับการยึดครองอินเดียมาเป็นอาณานิคม จนกระทั่งสามารถยึดครองได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1877 อังกฤษได้สถาปนาเมืองเดลีเป็นศูนย์กลางการปกครองของประเทศอินเดีย โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรีย ดำรงตำแหน่งประมุขสูงสุดของอินเดีย
ในปี ค.ศ. 1912 จักรวรรดิอังกฤษได้ทำการสร้างนิวเดลี โดยมีเซอร์เอ็ดวิน ลุตเยนส์ (Edwin Lutyents) กับเฮอร์เบิร์ต เบเกอร์ (Herbert Berger) ชาวอังกฤษ เป็นผู้ออกแบบ และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1931 โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 19,500,000 รูปี
ปัจจุบันเดลีแบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือ
เครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์
เครือราชรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ ( หรือ เครือรัฐผู้คัดเลือกแห่งแม่น้ำไรน์ () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 ชื่อของกลุ่มมาจากชื่อของเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกสี่ในเจ็ดองค์ ได้แก่ โคโลญ, เทรียร์, ไมนซ์ และ พาลาทิเนต
เครือราชรัฐฟรังโกเนีย
เครือราชรัฐฟรังโกเนีย () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1500
เครือราชรัฐฟรังโกเนียประกอบด้วยรัฐเล็กที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของเยอรมนีที่ติดกับสาธารณรัฐเช็กปัจจุบัน
เครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน
เครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน หรือ () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 ที่มีรัฐผู้คัดเลือกซัคเซินและรัฐผู้คัดเลือกบรันเดินบวร์คเป็นรัฐนำของกลุ่ม
เครือราชรัฐออสเตรีย
เครือราชรัฐออสเตรีย () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นหนึ่งในสี่ของกลุ่มราชรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512 สิบสองปีหลังจากกลุ่มแรกที่ประกอบด้วยหกรัฐก่อตั้งขึ้น รัฐในกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นรัฐที่เรียกว่า "รัฐสืบตระกูล" (Erblande) ของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
เครือราชรัฐบูร์กอญ
เครือราชรัฐบูร์กอญ () เป็นหนึ่งในเครือราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1512
นอกจากเคาน์ตีบูร์กอญแล้ว ดินแดนของเครือราชรัฐออสเตรียยังครอบคลุมบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่ในปัจจุบันคือเนเธอร์แลนด์, เบลเยียม, ลักเซมเบิร์ก และสองจังหวัดของฝรั่งเศส (อาร์ทัวส์ และ นอร์ด).
สิบเจ็ดมณฑลแต่เดิมได้รวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรโดยดยุกแห่งบูร์กอญแห่งราชวงศ์วาลัวส์ ในปี ค.ศ. 1477 ดินแดนเหล่านี้ก็ตกไปเป็นของราชวงศ์ฮับส์บูร์กแห่งออสเตรีย
ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อาณาบริเวณของเครือราชรัฐออสเตรียก็ร่อยหรอลงไปเป็นอันมากหลังการสูญเสียเครือสิบเจ็ดมณฑลในปี ค.ศ. 1581 และการผนวกเคาน์ตีบูร์กอญโดยฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1678
การยึดครองนี้ต่อมาก็ถูกผนวกคืนโดยดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์ในเยอรมนีโดยการปฏิวัติฝรั่งเศสในคริสต์ทศวรรษ 1790 ซึ่งเท่ากับเป็นการสิ้้นสุดของเครือราชรัฐ
ภาษาเกเลาขาว
ภาษาเกเลาขาว (Gelao, White) หรือภาษาเกเลาตะวันตกเฉียงใต้ มีผู้พูดในเวียดนาม 20 คน (พ.ศ. 2545) จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได ภาษากลุ่มกะได สาขาเก-ชิ ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเกเลาแดง จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย
ราชอาณาจักรเยอรมนี
ราชอาณาจักรเยอรมนี (ละติน: Regnum Teutonicum) เป็นอาณาจักรอัครสังฆราชที่สืบเนื่องมาจากราชอาณาจักรแฟรงค์ตะวันออกในคริสต์ศตวรรษที่ 10
ดินแดนทางตะวันออกของจักรวรรดิแฟรงค์ที่ได้รับการแยกตัวออกมาตามสนธิสัญญาแวร์เดิงในปี ค.ศ. 843 แทบจะไม่ได้เป็นของจักรวรรดิแฟรงค์อย่างเต็มตัว ที่เป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวแซ็กซอน, ชาวบาวารี, ชาวทูริงกี, ชาวอลามานนิ และ ชาวฟริซี เมื่อราชบัลลังก์ตกไปเป็นของราชวงศ์ที่ไม่ใช่แฟรงค์ (ลุดอล์ฟิง) คำว่า "regnum Teutonicum" (กษัตริย์ทิวทัน) หรือ "Teutonicorum" ก็เริ่มนำเข้ามาใช้อย่างไม่เป็นทางการ เมื่อมาถึงยุคกลางตอนกลาง อาณาจักรดยุคแบบเยอรมัน () ก็เริ่มมีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป
เมื่อรัฐต่างๆ ของคาโรแล็งเชียงแยกตัวออกไปจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนเหลือแต่เยอรมนี ที่มีประมุขที่ยังคงถือตำแหน่งพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิ ราชอาณาจักรเยอรมนีก็กลายเป็นคำที่พ้องกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา "จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งชาติเยอรมัน" ก็มีสองความหมายที่เป็น "จักรวรรดิ" และ "ราชอาณาจักร" เมื่อมองในบริบทนี้แล้วราชอาณาจักรเยอรมนีก็ดำรงตัวเป็นราชอาณาจักรต่อมาจนเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1806
คำว่า "regnum Teutonicum" (กษัตริย์ทิวทัน หรือ กษัตริย์เยอรมัน) เริ่มนำมาใช้อย่างเป็นทางการในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่างที่เกิดข้อขัดแย้งในอำนาจการแต่งตั้งสงฆ์ (Investiture Controversy) ที่อาจจะเป็นการใช้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิไฮน์ริคที่ 4 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 7 ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 พระจักรพรรดิก็เริ่มใช้สร้อย "rex Romanorum" (พระมหากษัตริย์แห่งชนโรมัน) ในพระราชอิสริยยศเพื่อเป็นการเน้นพระราชอำนาจและการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งเมื่อได้รับเลือกตั้ง โดยสภาผู้เลือกตั้งพระจักรพรรดิที่ประกอบด้วยพรินซ์อีเล็คเตอร์เจ็ดองค์ ตำแหน่งนี้ใช้ในเยอรมนี อิตาลี และ เบอร์กันดีที่เป็นรัฐที่มีราชสำนัก กฎหมาย และรัฐบาลของตนเอง แต่อยู่ในเครือข่ายของจักรวรรดิมาจนกระทั่งถึงสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียในปี ค.ศ. 1648 หรือจนเมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 สละราชสมบัติและยุบจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1806
ภาษาเกเลาแดง
ภาษาเกเลาแดง (Red Gelao) มีผู้พูดในเวียดนาม 20 คน จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได ภาษากลุ่มกะได สาขาเก-ชิ ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเกเลาขาว จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย ผู้ที่เคยพูดภาษานี้หันไปพูดภาษาจีนกลางแทน
สุลต่านสุลัยมาน ชารีฟุดดิน
สุลตานสุลัยมาน ชารีฟุดดิน ชาฮ์ เป็นพระราชบุตรใน ตวนกู ตีมุน ซึ่งเป็นเชื้อสายตวนกูรามิดดิน ในปี พ.ศ. 2438 เจ้าเมืองปัตตานี ตวนกู ตีมุน ได้ถึงแก่กรรม เต็งกูสุไลมาน ชารีฟูดดีน บุตรชาย ได้เป็นเจ้าเมือง ซึ่งชาวเมือง เรียกพระองค์ว่า "สุลต่าน สุไลมาน ชารีฟูดดีน ซาห์"
รายาในเมืองต่างๆ ข้างเคียงเมืองปัตตานีต่างก็เป็นพระสหายของสุลตาน สุลัยมาน ชารีฟุดดิน ทำให้การพิพาทเรื่องอาณาเขตในเมืองปัตตานีเกือบจะไม่มีเลย
มีการทำระบบชลประทานเพื่อการเกษตรกรรมในเมืองปัตตานีอย่างมากมาย ปัตตานีในสมัยนั้นพัฒนาและการค้าเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเมืองสงขลาภายใต้การปกครองของพระยาวิเชียรคีรี ซึ่งได้ใช้อำนาจการปกครองชนพื้นเมืองเดิมอย่างข่มแหงและมีการพยายามสร้างฐานอำนาจโดยการจับจองที่ดินจำนวนมากเพื่อให้ราษฎรเช่าทำมาหากิน(โดยอ้างว่าทำฮวงซุ้ย)ทำให้ราษฎรซึ่งเป็นชนพื้นเมืองหนีเข้ามาพึ่งพระบารมีของสุลตานสุลัยมาน ชารีฟุดดิน
มีการจัดตั้งศาลตามแบบอย่างศาสนาอิสลามโดยมีดะโตะ ผู้ทรงคุณวุฒิทางกฎหมายอิสลามเป็นผู้ตัดสินชี้ขาด ขึ้นซึ่งต่อมารัฐบาลสยามได้ยกเลิกศาลดังกล่าวและนำระบบศาลยุติธรรมาสมัยใหม่คือการอ้างน้ำหนักของหลักฐานทำให้ราษฎรในมณฑลปัตตานีซึ่งมีจำนวนน้อยมากที่ศึกษากฎหมายต้องแพ้คดีในศาลยุติธรรมนี้
พระองค์ให้ความสนใจในกิจการทางศาสนามาก และได้ก่อสร้างมัสญิดซึ่งเรียกว่า "มัสญิดรายา จะบังตีกอ" แต่ในขณะเดียวกันก็มิได้กีดกันบุคคลซึ่งต่างศาสนาและทรงให้ประกอบศาสนกิจตามศาสนาของตน
สนธิสัญญาลูว์เนวีล
สนธิสัญญาลูว์เนวีล () เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองลูว์เนวีล ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1801 ระหว่างสาธารณรัฐฝรั่งเศสผู้ลงนามโดยโจเซฟ โบนาปาร์ต กับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ผู้ลงนามโดยเคานท์ลุดวิก ฟอน โคเบ็นเซิล
กองทัพออสเตรียได้รับความพ่ายแพ้ต่อนโปเลียนในยุทธการที่มาเรงโก (Battle of Marengo) ในอิตาลีเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1800 และต่อมาโดยฌ็อง วิกตอร์ มารี มอโร (Jean Victor Moreau) ในยุทธการที่โฮเฮนลินเดิน (Battle of Hohenlinden) เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ซึ่งทำให้ฝ่ายออสเตรียต้องพยายามหาทางทำสัญญาสงบศึกที่ตามด้วยสนธิสัญญาหลายฉบับ สนธิสัญญาเป็นการยุติสงครามมหาสัมพันธมิตรครั้งที่สอง (Second Coalition) ซึ่งทำให้เหลือแต่บริเตนเท่านั้นที่ยังคงต่อสู้อยู่กับฝรั่งเศส
สนธิสัญญาลูว์เนวีลระบุว่า "ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปและตลอดไปจะมีแต่ความสันติ, ความเป็นพันธมิตร, และความเข้าใจอันดีต่อกัน" สนธิสัญญาระบุให้ออสเตรียบังคับใช้ข้อตกลงที่ระบุในสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ (Treaty of Campo Formio) ที่ลงนามกันก่อนหน้านั้นเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1797 ออสเตรียต้องสละดินแดนในปกครองในเยอรมนี และจักรพรรดิออสเตรียต้องสละสิทธิทุกอย่างอันเกี่ยวกับจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อำนาจของฝรั่งเศสขยายตัวไปจนถึงฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งทัสกานีตกไปเป็นของฝรั่งเศส ทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับฐานะอันเป็นอิสระของสาธารณรัฐบาตาเวีย, สาธารณรัฐซิซาลไพน์, สาธารณรัฐเฮลเวติค และสาธารณรัฐลิกูเรีย ทางตอนหนือของอิตาลีอาณาจักรสังฆราชกึ่งอิสระแห่งเทร็นโท และเบรสซาโนเน/บริกเซนถูกยุบและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของออสเตรีย ออสเตรียกลับเข้าร่วมสงครามนโปเลียนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1805
สงครามนโปเลียน
สงครามนโปเลียน (, ) เป็นสงครามต่อเนื่องที่เกี่ยวข้องกับจักรวรรดิฝรั่งเศสของนโปเลียน และพันธมิตรต่าง ๆ ของยุโรป และฝ่ายพันมิตรต่อต้านที่เริ่มขึ้นราว ค.ศ. 1803 และไม่ได้สิ้นสุดลงจนกระทั่งปี ค.ศ. 1815 สงครามนโปเลียนเป็นสงครามที่มีสาเหตุมาจากการปฏิวัติฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1789 ซึ่งเป็นการปฏิวัติที่เปลี่ยนรูปแบบของกองทัพยุโรปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ โดยเฉพาะการระบบการเกณฑ์ทหารแบบใหม่ กองทหารฝรั่งเศสขยายตัวและมีอำนาจมากขึ้นอย่างรวดเร็ว และได้รับชัยชนะต่อประเทศต่าง ๆ ในยุโรป แต่ก็สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้รับความพ่ายแพ้อย่างยับเยินในการรุกรานรัสเซียใน ค.ศ. 1812 ในที่สุดนโปเลียนก็มาพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงที่เป็นผลให้มีการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงขึ้นครองฝรั่งเศสอีกครั้ง ผลของสงครามนโปเลียนทำให้จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกยุบ และทำให้อำนาจของจักรวรรดิสเปนในการควบคุมอาณานิคมอ่อนแอลง ที่เป็นการเปิดโอกาสให้เกิดการปฏิวัติขึ้นในลาตินอเมริกา นอกจากนั้นสงครามก็ทำให้จักรวรรดิอังกฤษกลายมาเป็นอภิมหาอำนาจต่อมาอีกหนึ่งร้อยปี
ความเห็นที่ยังไม่ตกลงกันได้คือความเห็นที่เกี่ยวกับว่าเมื่อใดที่สงครามการปฏิวัติฝรั่งเศสสิ้นสุดลง และเมื่อใดที่สงครามนโปเลียนเริ่มขึ้น วันเริ่มต้นอาจจะเป็นวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1799 ซึ่งเป็นวันที่นโปเลียนทำรัฐประหาร 18 บรูแมร์ (ในปีที่ 7 ตามปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศสในยุคนั้น) หรือวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1803 เมื่อมีการประกาศสงครามระหว่างบริเตนและฝรั่งเศสที่ทำให้ช่วงเวลาของความสันติในยุโรประหว่าง ค.ศ. 1792 ถึง ค.ศ. 1814 ต้องมาสิ้นสุดลง หรือเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1804 เมื่อนโปเลียนสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ
สงครามนโปเลียนยุติลงหลังจากที่นโปเลียนได้รับความพ่ายแพ้ในยุทธการที่วอเตอร์ลู เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815 และการลงนามในสนธิสัญญาปารีสครั้งที่สองในปีเดียวกัน
อาเมเรีย จาคอป
อาเมเรีย จาคอป (10 ตุลาคม พ.ศ. 2532 — ) เป็นนักแสดงและผู้ชนะการประกวดมิสทีนไทยแลนด์ ปี 2006 มีผลงานภาพยนตร์เรื่อง เดอะกิ๊ก 2 และแสดงนำในละครช่อง 7 สีเรื่อง ธิดาวานรเล่นว่า "ธิดาวานร" ได้ชื่อว่าเป็น "เอมี่ธิดาวานร " และได้รับฉายา (แม่มา แม่มา)และ ธิดาวานรภาค 2 จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสตรีภูเก็ต และสำเร็จการศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก เป็นลูกครึ่งไทย - ฮอลแลนด์
เอมี่ ถือได้ว่าเป็นชาวภูเก็ตโดยกำเนิด เพราะเธอเติบโตและศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่นั่น และครอบครัวยังทำธุรกิจส่วนตัวด้วยการเปิดโรงแรมอยู่ที่หาดกมลา จังหวัดภูเก็ต ส่วนการก้าวเข้ามาในวงการบันเทิงนั้น เธอแจ้งเกิดมาจากเวทีการประกวดมิสทีนไทยแลนด์ จากคำชักชวนของเพื่อน ๆ บวกกับการอยากเข้ามาทำงานในวงการบันเทิง จึงทำให้เธอตัดสินใจเข้าประกวด และท้ายที่สุดเธอก็สามารถคว้าตำแหน่งมิสทีนไทยแลนด์ ปี 2006 มาครองได้สำเร็จ
ปี 2556 กลับหวนคืนจอละครอีกครั้ง สำหรับสาว "'เอมี่ อาเมเรีย จาคอป"' หลังจากหายหน้าหายตาไปเรียน พร้อมทั้งช่วยธุรกิจที่บ้าน ล่าสุดเจ้าตัวก็ออกมาบอกว่าไม่ได้ต่อสัญญากับช่อง 7 แล้ว เพราะทำใจผู้ใหญ่ดันเด็กใหม่มากกว่า กลับมาเล่นละครอีกครั้ง ห่างไปปี 1
ปี 2557 อาเมเรีย จาคอป ได้เซ็นสัญญากับค่ายบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น เป็นเวลา 5 ปี เธอก็มีผลงานสองเรื่องน้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์/กามเทพหรรษาแต่เธอก็ต้องถูกต้นสังกัดยกเลิกสัญญาในวันที่ 20 กันยายน 2560 เนื่องจากเธอถูกตำรวจจับกุมเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2560 ในคดียาเสพติดข้อหาเสพยาไอซ์
วันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2560 เอมี่ถูกตำรวจจับกุมพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอในข้อหาเสพยาไอซ์ และมียาเสพติดไว้ในครอบครอง
วันที่ 28 ส.ค.61 ศาลมีนบุรี มีคำพิพากษา ยกฟ้อง เอมี่ ข้อหาครอบครองไอซ์ 70 กรัม เพื่อจำหน่าย ส่วนคดีเสพยาเสพติดจำคุก 6 เดือน ปรับ 10,000 บาท รับสารภาพเหลือ จำคุก 3 เดือน ปรับ 5,000 บาท แต่ให้รอลงอาญา 2 ปี และให้บำเพ็ญประโยชน์ 24 ชั่วโมง
วันที่ 29 ส.ค.61 เอมี่ แถลงข่าวเหตุการณ์นี้เป็นบทเรียนที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิต และจะไม่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดอีก โดยจะนำบทเรียนนี้ไปถ่ายทอดให้กับเด็ก ๆ ในโครงการพี่สอนน้องของมูลนิธิทีมงานทนายประชาชนฯ ให้หลีกห่างจากยาเสพติด ส่วนอนาคตงานในวงการบันเทิง คงยากที่จะกลับไปทำงานด้านนี้ เพราะยอมรับว่าสิ่งที่กระทำเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี พร้อมขอโทษผู้ใหญ่ที่เคยให้โอกาส และครอบครัวที่ทำให้ผิดหวัง
วันที่ 21 ก.ย. 2561 จากกรณีที่นายอัจฉริยะ เรืองรัตนพงศ์ ประธานชมรมช่วยเหลือเหยื่ออาชญากรรม ได้มาร้องเรียนขอความเป็นธรรมต่อ พล.ต.ท.ชาญเทพ เสสะเวช ผบช.น. กรณีได้รับร้องเรียนจากพลเมืองดีว่า คดียาเสพติดซึ่งมีนายปุณยวัจน์ หิรัณย์เตชะ และ น.ส.อาเมเรีย หรือ ‘เอมี่ จาคอป’ อดีตมิสทีนไทยแลนด์ ปี 2006และ อดีตนางเอกชื่อดังธิดาวานรของประเทศ ตกเป็นผู้ต้องหาในคดีดังกล่าวนั้น มีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายฝ่ายร่วมกันทุจริตในการช่วยเหลือให้ น.ส.อาเมเรีย หลุดพ้นคดีร่วมกันจำหน่ายยาเสพติดในชั้นศาล
โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1
พลเรือโท โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1 ดยุกแห่งบรงเต () เป็นนายทหารเรือแห่งราชนาวีอังกฤษ เป็นหนึ่งในชาวอังกฤษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติ ผู้มากด้วยกลยุทธ์ ชั้นเชิงสมัยใหม่ นำมาซึ่งชัยชนะของฝ่ายอังกฤษในหลายยุทธนาวี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสงครามนโปเลียน ตลอดการรับราชการทหารของลอร์ดเนลสัน เขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้หลายครั้ง ครั้งหนึ่งเขาสูญเสียดวงตาข้างหนึ่งไปที่คอร์ซิกา และสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ (Santa Cruz de Tenerife) เขาเสียชีวิตขณะบัญชาการรบในยุทธการที่ตราฟัลการ์ ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของอังกฤษ
เนลสันเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในนอร์ฟอล์กของอังกฤษ และเข้ารับราชการในราชนาวีตามกัปตันเมาริช ซัคลิง (Maurice Suckling) ผู้เป็นลุง เนลสันเติบโตในราชการอย่างรวดเร็วจนได้ทำงานกับเหล่าผู้บัญชาการระดับสูง ก่อนที่ตัวเขาเองจะได้เป็นผู้บัญชาการเรือครั้งแรกในปี 1778 ความกล้าหาญตลอดจนการคิดค้นกลยุทธ์ต่างๆทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ภายหลังสงครามปฏิวัติอเมริกาซึ่งทำให้อังกฤษตกต่ำ เขาก็ต้องประสบกับความเจ็บป่วยตลอดจนถูกให้เกษียณจากราชการ เมื่อสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น เขาก็ได้รับการบรรจุเข้ารับราชการอีกครั้ง โดยคุมกองเรืออยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เขาเข้าต่อสู้ในศึกย่อยๆที่ชายฝั่งเมืองตูลงตลอดจนศึกสำคัญอย่างการเข้ายึดครองคอร์ซิกา และเป็นผู้ประสานงานทางการทูตกับบรรดาแคว้นในอิตาลี เขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างมากจากชัยชนะในยุทธนาวีที่แหลมเซาวีแซงต์ (São Vicente) ของโปรตุเกสในปี 1797
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ทำศึกในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเขาและตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการสูญเสียแขนขวา เขาจำต้องกลับอังกฤษเพื่อพักรักษาตัว และในปีต่อมา เขาก็ได้รับชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือฝรั่งเศสในยุทธนาวีที่แม่น้ำไนล์ และยังคงประจำการอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อคอยสนับสนุนราชอาณาจักรเนเปิลส์เพื่อต้านทานการรุกรานโดยฝรั่งเศสของนโปเลียน ต่อมาในปี 1801 เขาถูกโอนย้ายไปคุมกองเรือที่ทะเลบอลติกและได้รับชัยชนะเหนือเดนมาร์ก-นอร์เวย์ในยุทธนาวีที่โคเปนเฮเกน ต่อมาเขาบัญชาการการปิดล้อมกองเรือผสมของฝรั่งเศสและสเปนที่ตูลง แต่กองเรือผสมก็สามารถฝ่าออกไปได้ เขาไล่ตามกองเรือผสมฝรั่งเศส-สเปนไปจนถึงหมู่เกาะเวสต์อินดีสในทวีปอเมริกา แต่ก็ไม่สามารถล่อกองเรือผสมให้ออกมาทำศึกได้
หลังจากนำกองเรือกลับมายังอังกฤษ เขาก็ไปปิดล้อมเมืองกาดิซในปี 1805 แต่เมื่อกองเรือฝรั่งเศส-สเปนเคลื่อนกำลังออกจากท่า กองเรือของเนลสันก็ไล่ตามไปจนถึงแหลมตราฟัลการ์ และเกิดเป็นยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ ซึ่งถือเป็นชัยชนะทางทะเลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์ชาติอังกฤษ ความทะเยอทะยานในการพิชิตอังกฤษของนโปเลียนได้แตกสลาย อย่างไรก็ตาม ระหว่างการปะทะ เนลสันที่กำลังบัญชาการรบอยู่บนดาดฟ้าเรือหลวงวิกตอรี ก็ถูกกระสุนปืนจากพลแม่นปืนของฝรั่งเศสยิงเข้าที่บริเวณหน้าอกและเสียชีวิต ร่างของเขาถูกนำตัวกลับไปยังอังกฤษ มีการจัดรัฐพิธีศพให้อย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ มีการสร้างอนุสาวรีย์ของเขาและนำขึ้นประดับไว้บนเสากลางตั้งจัตุรัสทราฟัลการ์ของกรุงลอนดอน
วิทยุสื่อสาร
วิทยุสื่อสาร หรือเรียกอีกชื่อว่า วิทยุคมนาคม เป็นอุปกรณ์ที่แปลงกระแสไฟฟ้าเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ประกอบเป็น ภาครับ และ ภาคส่ง แผ่กระจายคลื่นวิทยุออกทางสายอากาศ เป็นเครื่องมือในการสื่อสารชนิดกึ่งสองทาง ถูกนำมาใช้งานในหลายประเภท เช่น วิทยุราชการ วิทยุสมัครเล่น และวิทยุภาคประชาชน เป็นต้น
ทำงานโดยแปลงกระแสไฟฟ้าเป็นคลื่นแม่เหล็กแบ่งเป็นภาครับ 
และภาคส่งแผ่กระจายคลื่นวิทยุออกทางสายอากาศ 
คลื่นวิทยุ คือ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ถูกคิดค้นโดยเจมส์แมกซ์เวลล์ (James c. Maxwell) เมื่อสามร้อยกว่า 
ปีมาแล้ว(ปี ค.ศ.1864) ต่อมา ไฮริชเฮิรตซ์ (Heinrich Hertz) เป็นผู้ทดลองพิสูจน์ว่าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านี้เป็น
ส่วนประกอบของวิทยุสื่อสารแบ่งออกได้เป็น 3 ส่วนหลักๆ คือ
ตัวเครื่องของวิทยุสื่อสารจะมีส่วนที่ประกอบไปด้วยแผงวงจรและอุปกรณ์ต่างๆที่เครื่องวิทยุสื่อสารแต่ละรุ่นถูกออกแบบมา
แหล่งพลังงานคือตัวจ่ายกระแสไฟฟ้า ซึ่งเป็นส่วนที่จะป้อนพลังงานให้กับตัวเครื่องให้เครื่องวิทยุสื่อสารสามารถทำงานได้ ซึ่งจะมีทั้งแบบแหล่งพลังงานแบบแบตเตอรี่แพค(battery pack) และแบบไฟฟ้ากระแสตรง(DC volts)
เป็นส่วนที่ทำหน้าที่รับสัญญาณวิทยุ ที่อยู่ในรูปแบบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเข้ามาในตัวเครื่องเพื่อผ่านการแปลงเป็นกระแสไฟฟ้า และในทางกลับกันสายอากาศจะทำหน้าที่แพร่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ผ่านการแปลงจากกระแสไฟฟ้ามาเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ส่งออกไปยังเครื่องรับสัญญาณวิทยุปลายทาง
คลื่นวิทยุ คือ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ค้นพบโดยเจมส์แมกซ์เวลล์ (James c. Maxwell) เมื่อราวปี ค.ศ.1864 ต่อมา ไฮริชเฮิรตซ์ (Heinrich Hertz) ทดลองพิสูจน์ว่าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นพลังงานที่ใช้ได้จริง ในปี ค.ศ.1887 คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามีความเร็ว 300,000,000 เมตร/วินาที หรือเท่ากับความเร็วแสง
คลื่นวิทยุเกิดจากการเคลื่อนที่ของกระแสไฟฟ้าที่อยู่ในสายอากาศ แล้วแผ่กระจายไปในอากาศ (ลักษณะเดียวกับคลื่นในน้ำ) เป็นลูกคลื่น มียอดคลื่นและท้องคลื่น การเคลื่อนตัวหนึ่งรอบคลื่น หมายถึง จากผิวน้ำ-ขึ้นไปสู่ยอดคลื่น-ตกลงที่ท้องคลื่น-และกลับขึ้นมาเสมอผิวน้ำ ความถี่ของคลื่นวิทยุมีหน่วยต่อวินาที (CPS : Cycle Per Second) เพื่อให้เกียรติแด่ผู้ค้นพบจึงเรียก "หน่วยต่อวินาที" ว่า "เฮิรตซ์" (Hz)
การใช้และบำรุงรักษาเครื่องวิทยุสื่อสาร
การใช้เครื่องวิทยุคมนาคมชนิดมือถือไม่ควรอยู่ใต้สายไฟฟ้าแรงสูง ต้นไม้ใหญ่ สะพานเหล็ก หรือสิ่งกำบังอย่างอื่นที่มีผลต่ออุปสรรคในการใช้ความถี่วิทยุ ก่อนใช้เครื่องวิทยุคมนาคมควรตรวจดูว่าสายอากาศ หรือสายนำสัญญาณต่อเข้ากับขั้วสายอากาศเรียบร้อยหรือไม่และขณะส่งออกอากาศไม่ควรเพิ่มหรือลดกำลังส่ง (HI–LOW) ในการส่งข้อความ หรือพูดแต่ละครั้งอย่ากดสวิทซ์ (PTT) ไม่ควรส่งนานเกินไป (เกินกว่า 30 วินาที)
เฮตบรีด
เฮตบรีด () เป็นวงฮาร์ดคอร์ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี จากเมืองบริดจ์พอร์ตและนิวฮาเวน รัฐคอนเนตทิคัต ก่อตั้งวงเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1994 โดยเจมีย์ แจสตา, เดฟ รุสโซ, แลร์รี ดไวเยอร์ และคริส บีตตี สำหรับสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย เจมีย์ แจสตา (ร้องนำ) แฟรงก์ โนวิเนก (กีตาร์) คริส บีตตี (กีตาร์เบส) เวย์ โลซิแนก (กีตาร์ลีด) และแมตต์ เบิร์น (กลอง) แนวเพลงของวงเฮดบรีดสามารถจำแนกได้ว่าเป็นแนวเมทัลคอร์ ที่ได้รับอิทธิพลจากเดธเมทัล และกรูฟเมทัล แนวเพลงของพวกเขายังเป็นอิทธิพลให้กับวงเมทัลคอร์สมัยใหม่อีกด้วย
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 วิลเฮ็ล์ม คาร์ล (; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1754 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816) เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์คแห่งครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1805 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816 พระเจ้าฟรีดริชเป็นพระราชโอรสของฟรีดริชที่ 2 ยูจีน ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คและโซเฟีย โดโรเทีย แห่งบรานเดนบวร์ก-ชเวดท์ พระองค์ทรงมีชื่อว่ามีพระวรกายสูงใหญ่ (6 ฟุต 11 นิ้ว หรือ 2.11 เมตร) และทรงมีน้ำหนัก 200 กิโลกรัม
1 E+2 m²
1 E+2 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 100 ตารางเมตร ถึง 1,000 ตารางเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 100 ตารางเมตร----
พื้นที่ขนาดมากกว่า 1,000 ตารางเมตร
1 E+1 m²
1 E+1 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 10 ตารางเมตร ถึง 100 ตารางเมตร
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 10 ตารางเมตร----
พื้นที่ขนาดมากกว่า 100 ตารางเมตร
เก้าอี้ขาวในห้องแดง
นวนิยายที่มีชื่อเสียงที่สุดเรื่องหนึ่งของ สุวรรณี สุคนธา ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร ลลนา ฉบับปฐมฤกษ์ ได้รับการตีพิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 1 เมื่อปีพ.ศ. 2518 โดยสำนักพิมพ์คลังวิทยา พิมพ์ครั้งที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2540 และครั้งที่ 3 พ.ศ. 2542 โดยนวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำไปสร้างเป็นละครทางโทรทัศน์ด้วยกัน 2 ครั้ง
เรื่องราวรักสามเส้าของสามเพื่อนรัก ละเวง บูรพา และ สาวิตรี มีการสอดแทรกเนื้อหาของการดำเนินชีวิต ความเติบโตทางด้านอารมณ์ตามวัยของตัวละครแต่ละตัวอย่างละเอียดอ่อน
โดยมี ตะวันฉาย/ อินทร /จิตดี 
สามชายหนุ่มที่เข้ามามีส่วนเกี่ยวพันกับชีวิตละเวงต่างวาระกัน 
แต่มีเพียง อินทร เท่านั้น ที่เปรียบเสมือนคนที่เป็นดั่งคนช่วยพยุงวันเวลาที่ละเวงเหนื่อยล้า 
พบกับความสูญเสียและเสียใจ ทั้งการจากไปของตะวันฉาย 
และความรักระหว่าง บูรพา กับ สาวิตรี 
แม้ว่าในเริ่มแรก ละเวงจะมองอินทร เป็นคนที่ปากร้ายและดูเย็นชา 
แต่ความนิ่งงันและสายตาที่อ่อนโยนของเขา กลับกุมหัวใจเธอได้
เมื่อละเวงต้องสูญเสียพ่อและแม่ไปอย่างกะทันหันหลังจากที่เรียนจบมหาวิทยาลัย เธอจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากการเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นเป็นหางานทำ โดยได้สมัครงานเป็นมัฑณากรของบริษัทรับตกแต่งบ้านแห่งหนึ่ง 
ด้วยความที่เป็นคนที่มีความเชื่อมันใจตัวเองสูง อีกทั้งยังมีเพื่อนที่รักมากอีก 2 คน คือ บูรพา และ สาวิตรี คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ เธอจึงไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ
บูรพา เด็กหนุ่มผู้มีความเป็นศิลปินอย่างเต็มเปี่ยม แอบรักละเวงอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่รู้ว่าสาวิตรีเองก็แอบรักเขาเช่นกัน แต่ละเวงกลับมีใจให้กับ ตะวันฉาย หนุ่มรุ่นน้องลูกครึ่งผู้ร่ำรวยและออกจะกะล่อนเจ้าชู้ 
ด้วยความรักที่ไม่สมประสงค์ของเพื่อนทั้ง 3 นี่เอง ได้ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่เกือบจะทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนที่มีมายาวนาน
บูรพาบอบช้ำจากความรักที่ไม่สมปรารถนา สาวิตรีได้แต่อยู่ข้างๆ คอยปลอบใจและเฝ้าดูแล ทั้งคู่เผลอไผลไปด้วยกันจนสาวิตรีตั้งท้อง บูรพายินดีรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำ ถึงแม้สาวิตรีจะสมปรารถนาที่ได้ครองคู่กับชายที่ตนรัก 
แต่ด้วยความแตกต่างทางด้านความคิด ไม่นานทั้งคู่ก็ต้องแยกทางกัน ละเวงถึงแม้จะรักตะวันฉาย แต่ก็ไม่อาจตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันได้ จนในที่สุดตะวันฉายก็มีอันต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์
ชีวิตของเพื่อนรักทั้งสาม ได้ก้าวผ่านจุดของวัยอ่อนใส เข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เรียนรู้ถึงการใช้ชีวิตในสังคม ความหลอกลวง ความสูญเสีย ความเจ็บปวดจากความรัก ในที่สุดละเวงก็ได้พบกับที่พักพิงอันเป็นรักแท้กับอินทร 
แม้ทั้งคู่รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากันแต่แรก
ดัชชีโมเดนาและเรจโจ
ดัชชีโมเดนาและเรจโจ () เป็นดัชชีขนาดเล็กที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1452 จนถึง ค.ศ. 1859 โดยมีช่วงที่มีได้เป็นอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1796 ถึง ค.ศ. 1814 เดิมก่อตั้งขึ้นโดยตระกูลเอสเตผู้ปกครองแฟร์ราราจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1597 ในปี ค.ศ. 1796 รัฐก็ถูกยึดครองโดยกองทัพฝรั่งเศสของนโปเลียนผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐชิสปาดานาขึ้น ดยุกคนสุดท้ายของตระกูลเอสเตกลายเป็นประมุขของอดีตดินแดนออสเตรียทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (ไบรสเกา) และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1803 จากนั้นโมเดนาก็ตกไปเป็นของลูกเขยคืออาร์ชดยุก แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นพระปิตุลาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อระบบนโปเลียนล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1814 ฟรันเชสโกลูกชายของแฟร์ดีนันด์ก็กลายเป็นดยุกแห่งโมเดนา ไม่นานหลังจากนั้นฟรันเชสโกก็ได้ดินแดนมัสซาและการ์ราราจากแม่
ดยุกฮับส์บูร์กถูกขับจากตำแหน่งอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1831 ถึงปี ค.ศ. 1848 แต่ก็ได้กลับมาหลังจากนั้น หลังจากสงครามฝรั่งเศส-พีดมอนต์ในการต่อต้านออสเตรียในปี ค.ศ. 1859 ดยุกก็ถูกบังคับให้หนีอีกครั้ง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1859 โมเดนาก็รวมกับทัสกานีและปาร์มาเป็นสหมณฑลอิตาลีกลางที่ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1860
เยอ
เยอ หรือเผ่าเยอ อพยพย้ายถิ่นฐานมาจาก ประเทศจีนตอนบน ซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าย้ายมาก่อน หรือหลังสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งคนเผ่าเยอ ย้ายมาถึงจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งถิ่นฐานอยู่ใน อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงได้ได้แบ่งออกเป็นหลาย 4 กลุ่ม ย้ายถิ่นที่อยู่ใหม่ กลุ่มแรก เดินทางไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองปราสาทเยอ ซึ่งในปัจจุบัน คือบ้านปราสาทเยอ ตั้งอยู่ใน อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ กลุ่มที่ 2 ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใน อำเภออุทุมพรพิสัย และอำเภอห้วยทับทัน ส่วนกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อาศัยอยู่ใน อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน ชื่อหมู่บ้านว่า บ้านขมิ้น อยู่ใน ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และบ้านโพนค้อ ตำบลโพนค้อ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
ภาษาเยอ เป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ส่วนมากทุกๆคำจะพูดกันเป็นเสียง สามัญ (สามัญ เอก โท ตรี จัตวา)ในประโยคบอกเล่า แต่ในประโยคคำถาม พยางค์สุดท้ายจะเป็นเสียง ตรี หรือ จัตวา
ในปัจจุบัน ภาษาเยอได้เปลี่ยนไปตามยุคสมัย และกลายเป็นภาษาเยอสมัยใหม่ เช่น จะมีบางคำที่เป็นภาษาไทยบ้างเช่น ฮัวใจ(หัวใจ) ภาษาอีสานบ้าง และภาษาที่เรียกสิ่งของที่ไม่เคยมีมาในสมัยโบราณ
การแต่งตัวของชาวเผ่าเยอ ในดั้งเดิม ผู้ชายใส่เชิ้ตไม่มีคอปก สีกรมท่า กางเกงขายาว สีกรมท่า และมีผ้าขาวม้ามัดเอว ผู้หญิง ใส่เสื้อสีดำเทา ใส่ผ้าไหม(ผ้าถง)สีดำ และสีกรมท่า หรือสีอื่นๆ และมีผ้าไหมพาดผ่านไหล่ซ้ายลงไปบรรจบกัน บริเวร เอวด้านขวา
คนเผ่าเยอแท้ทุกคน จะมีสีผิวเหลืองขาว เหมือนจีน
คนเผ่าเยอชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ เห็นได้จากการปลูกบ้านเป็นกลุ่ม ลักษณะของบ้าน จะเป็นบ้านสองชั้น ใต้ถุนโล่งเพื่อใช้เลี้ยงควาย หรือวัว หลังคาจะทำจากฟางข้าว ผนังหรือกั้นห้อง จะเป็นไม้ใผ่สาน ซึ่งในปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว ส่วนเสาและพื้นบ้าน จะเป็นไม้เนื้อแข็งทั่วไป
ประเพณีและวัฒนธรรมของเผ่าเยอ ได้แก่ นอกจากนี้ยังมีประเพณีอื่นๆ ซึ่ได้รับอิทธิพลจากประเพณีของชาวพื้นถิ่นรอบๆนั้น รวมไปถึง วัฒนธรรมไทยเกือบทั้งหมด
คนในเผ่าเยอ นับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก และมีความเชื่อในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูบ้าง เช่น การบายศรีสู่ขวัญ การขึ้นบ้านใหม่ การแต่งงาน และอื่นๆ อาจมีบางครอบครัว นับถือผีบ้านหรือผีบรรพบุรุษ และจะมีการรำแถน(รำผีฟ้า) เพื่อบวงศรวง เชื่อกันว่า จะทำให้ลูกหลานอยู่ดีไม่มีโรคเบียดเบียน
สังเกตจากเรื่องอาถรรพณ์ที่ไม่น่าเชื่อ บางคนป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ พาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบว่าเป็นโรคอะไรทั้งนั้น คนๆนั้น สบายดีตอนหาหมอ แต่พอตอนอยู่ที่บ้าน กลับป่วยทรุดหนัก ว่ากันว่าบรรพบุรษเป็นผู้กระทำ จึงทำให้มีการรำแถน เพื่อบวงศรวง คนป่วยคนนั้นก็หายวันหายคืน
ผู้ชายที่บวชและสึกออกมาจากบวชเณร จะเรียกนำหน้าชื่อว่า เซียง และผู้ที่สึกออกมาจากบวชพระ จะเรียกนำหน้าชื่อว่า ญีมอม(ทิศ)
แอร์สยาม
แอร์สยาม เป็นสายการบินที่มีฐานการบินในประเทศไทย เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง พ.ศ. 2519
สายการบินแอร์สยามก่อตั้งขึ้นในพ.ศ. 2508 โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช ภายใต้ชื่อ Varan Air-Siam แต่ได้เริ่มให้บริการในปี พ.ศ. 2512 ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 เนื่องจากในระยะแรกสายการบินนี้ยังไม่มีเครื่องบินให้บริการ หลังจากนั้นแอร์สยามได้เปิดเส้นทางการบินไปยังฮ่องกง ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2514 ก็ได้เปิดเส้นทางการบินระหว่าง กรุงเทพมหานคร - ลอสแอนเจลิส ด้วยเครื่องบินดักลาส ดีซี-8-63 พร้อมผู้โดยสารเต็มลำ แต่เส้นทางการบินดังกล่าวได้ถูกเลิกในอีก 10 เดือนให้หลัง เพราะมีผู้โดยสารน้อยและมีการแข่งขันที่สูง
ในระยะต่อมา สายการบินได้ใช้เครื่องบินรุ่น BAC-1-11 สำหรับเที่ยวบินไปยังฮ่องกง และได้เช่าเครื่องบินโบอิ้ง 707-131 เพื่อเปิดเส้นทางการบินไปยังกรุงโตเกียว หลังจากที่สายการบินเริ่มขยายตัวนั้น ได้มีการสั่งซื้อเครื่องบินดักลาส ดีซี-10-30 1 ลำ, แอร์บัส เอ300-บี2-1ซี 1 ลำ, โบอิ้ง 747-148 2 ลำ และ โบอิ้ง 747-206(บี) 1 ลำ
ด้วยเหตุที่ธุรกิจการบินในประเทศไทยได้เจริญเติบโตอย่างมาก และแอร์สยามถูกกดดันอย่างหนักจากนโยบายของทางรัฐบาลไทย ที่จะไม่ให้สายการบินอื่นมาบินในเส้นทางเดียวกันกับสายการบินไทย ซึ่งเป็นสายการบินประจำชาติ สถานการณ์ดังกล่าวทำให้แอร์สยามมีต้นทุนที่สูงมากในการให้บริการ ส่งผลให้แอร์สยามเกิดปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก ทำให้บริษัทที่ให้เช่าเครื่องบินพากันเอาเครื่องบินกลับ บริษัท Air Siam จึงล้มละลายและเลิกทำการบินเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 1977 เนื่องจากรัฐบาลยึดใบอนุญาต
เครื่องบินที่สายการบินแอร์สยามให้บริการแก่ผู้โดยสารมีทั้งหมด 10 ลำ ดังนี้
ชิโมกิตาซาวะ
() เป็นย่านหนึ่งในแขวงเซตางายะ กรุงโตเกียว ประกอบด้วยพื้นที่รอบสถานีรถไฟชิโมกิตาซาวะ ซึ่งรถไฟสายโอดากิวและสายเคโออิโนกาชิระมาตัดกัน ย่านนี้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "ชิโมกิตะ" เป็นศูนย์กลางของโรงละครเวทีและสถานแสดงดนตรีสด อย่างเช่นอาคารโรงละครฮนดาเกกิโจ ที่มีประวัติมายาวนาน และยังเป็นย่านที่เป็นที่นิยมของนักเรียนและวัยรุ่นหนุ่มสาว เนื่องจากเต็มไปด้วยร้านกาแฟ ร้านค้าแฟชั่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ และร้านค้าเกี่ยวกับดนตรี
เมื่อ พ.ศ. 2547 สภาของแขวงเซตางายะได้ประกาศแผนการพัฒนาพื้นที่ของย่านนี้ อย่างเช่นการก่อสร้างตึกสูงหลายหลัง และการขยายถนนสายที่ 54 ให้ตัดข้ามย่าน เนื่องจากปัจจุบันถนนสายต่าง ๆ แคบมากและมีแยกตัดกันหลายแห่ง อีกทั้งยังมีซอยเล็ก ๆ อีกมากมาย แต่เนื่องจากผู้อาศัยและนักท่องเที่ยวหลายคนเห็นว่าถนนลักษณะนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของชิโมกิตาซาวะ จึงเกิดความขัดแย้งต่อแผนการพัฒนาอยู่บ้าง.
(Shimo-Kitazawa Station)
ราชอาณาจักรอิตาลี (นโปเลียน)
ราชอาณาจักรอิตาลี (, ) เป็นราชอาณาจักรของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียนทางตอนเหนือของอิตาลีในปี ค.ศ. 1805 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1814 เมื่อนโปเลียนได้รับความพ่ายแพ้
ราชอาณาจักรอิตาลีเกิดขึ้นจากสาธารณรัฐอิตาลีที่มีนโปเลียนเป็นประธานาธิบดีได้รับการประกาศให้เป็นราชอาณาจักรโดยมีนโปเลียนเป็นพระมหากษัตริย์และ เออแฌน เดอ โบอาร์เนส์ (Eugène de Beauharnais) เป็นอุปราช นโปเลียนทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ที่มหาวิหารมิลานด้วยมงกุฎเหล็กแห่งลอมบาร์ดี
หยาดเพชร
หยาดเพชร เป็นเพลงแนวลูกกรุง ขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร แต่งคำร้องโดย ชาลี อินทรวิจิตร และทำนองโดย สมาน กาญจนะผลิน เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เงิน เงิน เงิน" (พ.ศ. 2508) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา คู่กับเพชรา เชาวราษฎร์ มีดาราสมทบคือชรินทร์ นันทนาคร และสุมาลี ทองหล่อ เพลงนี้ในภาพยนตร์แสดงความอาลัยที่ต้องจากคู่นางรอง (สุมาลี)
ที่มาของเพลงนี้ ชาลี อินทรวิจิตร ผู้แต่งเล่าให้ฟังว่า
เพลง "หยาดเพชร" นั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ประทานนามให้ชาลี อินทรวิจิตรและสมาน กาญจนผลินเป็นผู้แต่ง
เพลงนี้มีการนำกลับมาขับร้องใหม่หลายครั้ง โดยในครั้งล่าสุดใช้ในเพลงประกอบ ภาพยนตร์โฆษณา ลิปสติก ไดมอนด์ นัมเบอร์ วัน ของมิสทีน ที่เป็นการปรากฏตัวของเพชรา เชาวราษฎร์ ในโฆษณาทางโทรทัศน์ครั้งแรกในรอบ 30 ปี ขับร้องโดยศุกลวัฒน์ คณารศ
ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลีย
ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลีย () เป็นราชอาณาจักรที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1807 จนถึง ค.ศ. 1813 ที่ตั้งอยู่ในเยอรมนีปัจจุบัน แม้ว่าจะเป็นอาณาจักรอิสระแต่ก็เป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ปกครองโดยเฌโรม โบนาปาร์ตพระอนุชาของนโปเลียน ชื่อของอาณาจักรตั้งตามเวสต์ฟาเลียแต่ดินแดนของอาณาจักรไม่มีความเกี่ยวข้องกับเวสต์ฟาเลียเท่าใดนัก
ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลียก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1807 โดยการรวมดินแดนที่ได้มาจากราชอาณาจักรปรัสเซียตามสนธิสัญญาทิลซิท ที่รวมทั้งอาณาจักรดยุคแห่งมักเดบวร์ก, ราชอาณาจักรฮาโนเวอร์, ราชรัฐโวลเฟ็นบืตเติล และ อาณาจักรเลือกตั้งแห่งเฮสเซน เมืองหลวงของอาณาจักรอยู่ที่คาสเซิล กษัตริย์ตั้งราชสำนักอยู่ที่วิลเฮล์มสเฮอเฮอ ที่เปลี่ยนชื่อมาเป็นนโปเลออนเฮอเฮอ ราชอาณาจักรเวสต์ฟาเลียเป็นรัฐในกลุ่มสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
เอบิซุ
เอบิซุ () เป็นย่านหนึ่งในแขวงชิบูยะในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับย่านรปปงงิและชิบูยะส่วนกลาง เดินทางเข้าถึงได้สะดวกโดยรถไฟสายยามาโนเตะ และสายฮิบิยะ ซึ่งจะจอดที่สถานีรถไฟเอบิซุ จากสถานีสามารถเดินเท้าเข้าถึงย่านนี้ได้อย่างสะดวก มีร้านเครื่องแต่งกายนำสมัย ร้านเหล้าองุ่น และร้านขายขนม เช่นเดียวกับย่านนำสมัยอย่างไดกังยามะและฮิโรโอะ
สถานที่ท่องเที่ยวหลักของย่านเอบิซุจะอยู่รอบ Yebisu Garden Place และโรงแรมเวสติน เดินเท้าได้จากทางออกด้านตะวันออกของสถานีเอบิซุผ่านทาง Yebisu Skywalk ตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ เช่น สำนักงานใหญ่ของ Sapporo Breweries พิพิธภัณฑ์เบียร์เอบิซุ และ Tokyo Metropolitan Museum of Photography
เอบิซุเป็นจุดเปลี่ยนรถไฟของผู้ใช้บริการสายยะมะโนะเตะและฮิบิยะ จึงมีบาร์และร้านอาหารมากมาย ตั้งแต่ร้านอาหารแบบ"อิซากายะ" ไปจนถึงผับแบบอังกฤษ รวมถึงบาร์ยืนดื่มแบบดั้งเดิมหรือ"ทาจิโนมิ" ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านเก่าที่อยู่ถัดจากทางออกด้านตะวันตกของสถานีรถไฟ แยกออกจากถนนโคมาซาวะ อาคาร Yebisu Garden Place Tower มีจุดชมทิวทัศน์ของกรุงโตเกียวอยู่บนภัตตาคารบนชั้นที่ 38
เอบิซุถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2471]โดยขณะนั้นเป็นชุมชนที่พัฒนาขึ้นรอบๆอาคารของ Japan Beer Brewery Company ซึ่ง Yebisu Garden Place ตั้งอยู่ในปัจจุบัน Yebisu Beer ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2433 โดย Japan Beer ตั้งชื่อตามเทพเอบิซุ หนึ่งในเจ็ดเทพแห่งโชคลาภของญี่ปุ่น และเป็นเบียร์ที่เป็นที่นิยมของคนในท้องที่มายาวนาน ย่านนี้ได้ชื่อตามสถานีรถไฟที่สร้างขึ้นโดย Japan Beer Brewery Company เมื่อ พ.ศ. 2444 เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งเบียร์ ตั้งแต่นั้น Japan Beer ได้จัดระบบองค์กรใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็น Sapporo Breweries Ltd. หลังจากที่โรงกลั่นเบียร์ถูกย้ายออกไปที่ชิบะเมื่อ พ.ศ. 2531 พื้นที่นี้ได้พัฒนาใหม่เป็น Yebisu Garden Place และเปิดสำหรับประชาชนทั่วไปใน พ.ศ. 2537
คำว่า "Yebisu" เป็นการสะกดแบบโบราณ ซึ่งจะออกเสียงเช่นเดียวกับ "Ebisu" ไม่ว่าจะมี "Y" หรือไม่
สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ
สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ, เอิร์น เดอะสตาร์ หรือ เอิร์น สุรัตน์ติกานต์ เกิดวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิง ในสังกัดค่าย แกรมมี่โกลด์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และนักแสดงชาวไทย
สุรัตน์ติกานต์ พรรคเจริญ มีมารดาชื่อว่า นางกฤษณา พรรคเจริญ มีบิดาชื่อว่า นายธิดาภรณ์ พรรคเจริญ (ชื่อเล่น เอิร์น) เกิดเมื่อวันพุธที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เกิดที่จังหวัดนครราชสีมา ระดับประถมโรงเรียนสุขานารี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสุรธรรมพิทักษ์ จังหวัดนครราชสีมา และปริญญาตรีจาก  มหาวิทยาลัยศรีปทุม คณะนิเทศศาสตร์ สาขาการวิทยุและโทรทัศน์ ได้ประกวดในรายการ เดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 2 และเป็นรองชนะเลิศอันดับที่ 3 โดยเป็นผู้เข้าประกวดคนเดียวที่ร้องเพลงลูกทุ่ง ปัจจุบัน เป็นนักร้องในสังกัดแกรมมี่โกลด์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ชีวิตส่วนตัว สมรสกับสามีนักบินนอกวงการชื่อเจี๊ยบ และมีบุตรสาวชื่อ น้องนะคะ ชื่อจริง ด.ญ. ณิชชา พรรคเจริญ เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2558 (อายุ ขวบ)ฮักอ้ายกะฮัก ฮักเขากะฮัก (พ.ศ. 2560)
แคนแคน
แคนแคน (, ก็องก็อง แปลว่า "อื้อฉาว"; ) เป็นรูปแบบการแสดงเต้นระบำในห้องโถง ประกอบดนตรีจังหวะเต้นรำ โดยใช้นักเต้นสตรีสวมกระโปรงยาว มีกระโปรงลูกไม้ซับใน สวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง นักเต้นจะเต้นด้วยท่าทางยั่วยวนผู้ชมที่เป็นชาย โดยเปิดชายกระโปรงให้เห็นกางเกงชั้นใน และเตะขาขึ้นสูง หรือกระโดดแยกขา สลับกับการเคลื่อนไหวร่างกาย
ดนตรีที่ใช้ประกอบการเต้น มักใช้เพลงกาล็อพ (galop, ม้าควบ) ในจังหวะ 2/4 เพลงที่นิยมใช้ คือเพลง "Orpheus in the Underworld" ของชาก ออฟเฟนบาค หรือเพลงอื่นๆ ของโยฮันน์ ชเตราสส์ ที่สอง
การเต้นแบบแคนแคนเกิดขึ้นครั้งแรกราวทศวรรษ 1830 การเต้นบอลรูมของชนชั้นผู้ใช้แรงงานในย่านมงต์ปาร์นาส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนักเต้นชาย แต่เป็นที่นิยมเต้นในช่วงทศวรรษ 1890 เป็นการเต้นแสดงโดยนักเต้นหญิง โดยเฉพาะการแสดงที่โรงละครมูแลงรูจ ที่ตั้งอยู่ในย่านโคมแดงในมงมาร์ต นักเต้นหญิงที่มีชื่อเสียง เช่น La Goulue และ Jane Avril ที่มีปรากฏอยู่ในภาพวาดแบบโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของอองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก เป็นจำนวนมาก
การเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจเป็นที่นิยมจนถึงทศวรรษ 1920 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากละครเวทีเรื่อง "Can-can" (1953) โดยโคล พอร์ตเตอร์ จัดแสดงที่บรอดเวย์ และเวสต์เอนด์ และภาพยนตร์ในปี 1960 นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา และเชอร์ลี แมคเลน
บับเอลมันเดบ
บับเอลมันเดบ () หรือ ช่องแคบมันเดบ เป็นช่องแคบอยู่ทางใต้สุดของทะเลแดง ตั้งอยู่ระหว่างประเทศเยเมนในคาบสมุทรอาหรับ กับประเทศจิบูตีและประเทศเอริเทรียในแอฟริกาตะวันออก
บับเอลมันเดบเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือระหว่างทวีปยุโรปกับทวีปเอเชียมาตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่ก่อนการขุดคลองสุเอซ โดยจากคาบสมุทรไซนาย ผ่านทะเลแดง จะต้องผ่านบับเอลมันเดบก่อนเข้าสู่อ่าวเอเดน ทะเลอาหรับ และมหาสมุทรอินเดีย ในปี ค.ศ. 2006 ประมาณการว่ามีการขนส่งน้ำมันดิบผ่านช่องแคบนี้วันละ 3.3 ล้านบาร์เรล จากปริมาณการขนส่งทั่วโลกวันละ 43 ล้านบาร์เรล
ปัจจุบันมีการนำเสนอโครงการก่อสร้างสะพานข้ามช่องแคบนี้เป็นระยะทาง 28.5 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างจิบูตีกับเยเมน โดยบริษัท Middle East Development LLC ของเฏาะรีก บิน ลาดิน นักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบีย พี่ชายต่างมารดาของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน เมื่อสะพานนี้สร้างเสร็จจะเป็นสะพานขึงที่มีช่วงกลางยาวที่สุดในโลก (4.987 กิโลเมตร)
กองทัพใหญ่
กองทัพใหญ่ (, ในภาษาอังกฤษมักแปลว่า "the Great Army" หรือ "the Grand Army") เป็นชื่อของกองทัพฝรั่งเศสในยุคสงครามนโปเลียน กองทัพนี้เริ่มเข้ามามีบทบาทในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1805 เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ได้ตั้งชื่อของกองทัพที่พระองค์ทรงรวบรวมจากชายฝั่งของประเทศฝรั่งเศสแถบช่องแคบอังกฤษเพื่อเตรียมการรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แต่แผนการดังการกลับล้มเหลวเนื่องจากการพ่ายแพ่ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ ภายหลังพระองค์ได้ฟื้นฟูกองทัพใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งทางด้านตะวันออกของประเทศ เพื่อเปิดฉากการรบต่อจักรวรรดิออสเตรียและจักรวรรดิรัสเซียในปีเดียวกัน
ฟอลีแบร์แฌร์
ฟอลีแบร์แฌร์ () เป็นไนต์คลับตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนเทรวีซ (Trévise) กับถนนรีเช (Richer) เขตที่ 9 ในกรุงปารีส มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1920 ในด้านการเป็นคู่แข่งของคลับมูแลงรูจ ในแสดงระบำแคนแคน ดนตรีและกายกรรม
ฟอลีแบร์แฌร์เปิดดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1869 ใช้ชื่อว่า "Folies Trévise" ตามชื่อถนนที่ตั้งอยู่ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Folies Bergère" ในปี ค.ศ. 1872 ตามชื่อถนนแบร์แฌร์ (Bergère) ที่อยู่ใกล้กัน เนื่องจากดยุกแห่งเทรวีซ ไม่พอใจที่ชื่อของตนถูกนำไปตั้งชื่อสถานบริการ
การแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเพศชาย เนื่องจากนักเต้นหญิงจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีการแสดงเปลือยอก บางครั้งถึงกับเปลือยกายทั้งตัว
ภาพสีน้ำมันชิ้นสุดท้ายของเอดัวร์ มาแน ในปี ค.ศ. 1883 ชื่อ "Un bar aux Folies Bergère" (บาร์ที่ฟอลีแบร์แฌร์) วาดที่ไนต์คลับแห่งนี้ เป็นภาพบาร์เทนเดอร์หญิงยืนประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของมาแนที่ได้รับความนิยม
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ (พ.ศ. 2453 - พ.ศ. 2534) เป็นราชโอรสองค์สุดท้ายในพลตรีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย) กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ชายารองในเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงนครเชียงตุง องค์ที่ 40 กับเจ้าบัวทิพย์หลวง มเหสีพระองค์หนึ่ง การสมรสระหว่างเจ้าอินทนนท์ กับเจ้าสุคันธา นับเป็นการสานสัมพันธ์อันดีระหว่างนครเชียงตุง กับนครเชียงใหม่อย่างดียิ่ง
เจ้าอินทนนท์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ย่านถนนห้วยแก้ว ต่อมาจึงย้ายเข้าไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ พร้อมกับเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ บุตรเจ้าไชยสงคราม (สมพมิตร ณ เชียงใหม่)
เจ้าอินทนนท์ ได้สมรสกับเจ้าหญิงแห่งเมืองเชียงตุง คือ เจ้านางสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงเมืองเชียงตุง ณ หอคำนครเชียงตุง ขณะที่ทั้ง 2 องค์มีอายุ 22 ปี โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินทแถลง เจ้าหอคำ เจ้านางปทุมมหาเทวี เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 มีร้อยเอกโรแบรด์ ข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุง ร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส เจ้านางสุคันธาและเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ จึงเป็นสายใยแห่งความรักของราชสำนักเชียงใหม่-เชียงตุง รุ่นราชโอรส ราชธิดา "เจ้าหลวง" สองราชสำนักรุ่นสุดท้าย โดยมีบุตรธิดา 5 คน คือ
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2534 รวมอายุได้ 81 ปี และเป็นราชโอรสของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ที่ถึงแก่อนิจกรรมเป็นองค์สุดท้าย
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501 และเป็นกำลังสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปนาฏศิลป์ของเชียงใหม่ โดยทำการจัดตั้งโรงเรียนสอนหัดรำต่อมาคือวิทยาลัยนาฏศิลป์ เชียงใหม่ และมอบทุนทรัพย์ส่วนตัวในการทำนุบำรุงโรงเรียน และสนับสนุนการอนุรักษ์งานพิธีสำคัญแบบพื้นเมือง
ผักกาดหอม
ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Lactuca sativa") เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่นๆ อีกเช่น "ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย" เป็นต้น
มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ
สายพันธุ์ของผักกาดหอมแบ่งเป็น 3 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ
ในประเทศไทยนิยมปลูก 2 ประเภท ได้แก่ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)
บัณเฑาะว์
บัณเฑาะว์ เป็นเครื่องดนตรีประเภทกลองจากอินเดีย มีลักษณะหัวและท้ายใหญ่ ตรงกลางคอด ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใช้เชือกผูกกับลูกตุ้ม กลองชนิดนี้ไม่ใด้ตีด้วยไม้หรือมือ แต่ใช้มือถือพลิกข้อมือกลับไปกลับมา ให้ลูกตุ้มที่ปลายเชือกกระทบหนังหน้ากลองทั้งสองด้าน
ชื่อบัณเฑาะว์ มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" ในอินเดียเรียกว่า "ฑมรุ" (อักษรเทวนาครี डमरू; ḍamaru) เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นในหัตถ์ขวาของพระศิวะ
ในประเทศไทย บัณเฑาะว์ใช้เป็นเครื่องให้จังหวะในการบรรเลงประกอบ "ขับไม้" ในงานพระราชพิธี เช่น ขับกล่อมสมโภชพระมหาเศวตฉัตร สมโภชพระยาช้างเผือกและช้างสำคัญ เรียกว่า "ขับไม้บัณเฑาะว์" โดยอาจใช้บัณเฑาะว์ลูกเดียว หรือใช้บัณเฑาะว์ 2 ลูก ไกวพร้อมกันทั้งสองมือ
รัก (ไม้พุ่ม)
รัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Calotropis gigantea" (Linn.) R.Br.ex Ait.) เป็นไม้พุ่มขนาดเล็กในวงศ์ Apocynaceae วงศ์ย่อย Asclepiadoideae ลำต้นสูง 1.5–3 เมตร ดอกมีสีขาวหรือม่วง มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ
รักเป็นพืชพื้นเมืองของอินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ไทย ศรีลังกา อินเดีย และจีน ดอกของพืชชนิดนี้เรียกว่า ดอกรัก
รัก เชื่อว่ามาจากภาษาที่ใช้กันในอินเดียที่ใช้เรียกพืชชนิดนี้ว่า "อรัก" และกร่อนมาเป็นคำว่า "รัก" ในภาษาไทย
ต้นสูง 1.5–3 เมตร ทุกส่วนมียางขาวเหมือนน้ำนม ตามกิ่งมีขน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงกันข้าม รูปรีแกมขอบขนาน ปลายแหลมโคนเว้า กว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 10–14 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ใต้ใบมีขนนุ่ม ก้านสั้น ดอกสีขาวหรือสีม่วง ออกเป็นช่อตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ 5 สัน มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ส่วนนี้เองที่นำมาใช้ร้อยมาลัย ผลเป็นฝักคู่ รูปรีปลายแหลมกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 6–8 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกและปล่อยเมล็ดแบนสีน้ำตาลจำนวนมาก ที่มีขนสีขาวเป็นพู่กระจุกอยู่ที่ตรงกลางปลายด้านหนึ่ง ให้ปลิวไปตามลม
ปกติแล้วรักมักขึ้นอยู่ตามที่รกร้าง ไม่ค่อยมีการเพาะปลูกกัน แต่สำหรับอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาจจะต้องปลูกไว้ใช้ รักขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด หรือการปักชำ ระยะเวลาเติบโตจนออกดอกประมาณ 8 เดือน ใส่ปุ๋ย 16-16-16 เดือนละครั้งตามประเพณีในประเทศไทยนิยมนำดอกรักมาร้อยเป็นมาลัยร่วมกับดอกมะลิ ดาวเรือง จำปา หรือกุหลาบ ใช้ในงานมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับความรัก เพราะดอกรักสื่อความหมายถึงความรัก เช่น งานหมั้น และงานแต่งงาน โดยใช้ในขันหมากหมั้น ขันหมากแต่ง จัดพานรองรับน้ำสังข์ ร้อยเป็นมาลัยบ่าวสาว และโปรยบนที่นอนในพิธีปูที่นอน เป็นต้น ส่วนชาวฮาวายถือว่ามาลัยดอกรักที่ทำเป็นสร้อยคอ (lei) คือสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ แต่ในอินเดีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิมถือว่าเป็นวัชพืชไม่มีประโยชน์
อันฮัลท์
อันฮัลท์ () เดิมเป็นอาณาจักรเคานท์ที่ได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1806 ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฮาร์ซและแม่น้ำเอลเบทางตอนกลางของเยอรมนี ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐแซกโซนี-อันฮัลต์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 อันฮัลท์เป็นส่วนหนึ่งของดัชชีซัคเซินโดยมีผู้ปกครองเป็นเคานท์ แต่แยกมาเป็นอิสระในคริสต์ศตวรรษที่ 13 และมีฐานะเป็นราชรัฐจากนั้นก็ถูกเปลี่ยนฐานะและแบ่งแยกอีกหลายครั้ง จนกระทั่งมาได้รับฐานะเป็นดัชชีในปี ค.ศ. 1806 โดยนโปเลียน โบนาปาร์ต
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์
ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ พระนามเดิม หม่อมเจ้าหญิงศรีสว่างวงศ์ ยุคล เป็นพระธิดาใน พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร หรือ พระองค์ชายกลาง กับหม่อมทองแถม ยุคล ณ อยุธยา (ประยูรโต) เป็นพระนัดดาใน พลเอก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ายุคลฑิฆัมพร กรมหลวงลพบุรีราเมศร์ และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ประสูติเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เมื่อแรกประสูติมีฐานันดรศักดิ์ที่ "หม่อมเจ้า" ต่อมาทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 เพื่อเสกสมรสกับนายศักดา บุญจิตราดุลย์ มีบุตร-ธิดา 2 คน
ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดีไปปฏิบัติพระกรณีกิจแทนพระองค์อยู่บ่อยครั้ง
ชิบาอูระ
ชิบาอูระ () เป็นย่านหนึ่งในแขวงมินาโตะ กรุงโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างทางรถไฟสายยามาโนเตะฝั่งตะวันออกกับอ่าวโตเกียว
ชิบาอูระเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ในญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง ได้แก่ โตชิบา (เดิมเคยเป็น Tokyo Shibaura Electric) และโอกิ เป็นต้น
ย่านชิบาอูระมีสถานีรถไฟทามาจิและฮามามัตสึโจ ซึ่งมีรถไฟสายยามาโนเตะวิ่งผ่าน และสถานีชิบาอูราฟูโตบนสายยูริกาโมเมะ และยังมีสายโยโกซูกะวิ่งผ่านอุโมงค์ลอดใต้ย่านนี้ แต่ไม่ได้จอดที่สถานีใดในย่าน
ระบบ Tokyo Expressway system ได้ตัดผ่านย่านชิบาอูระ และย่านนี้ยังเป็นจุดปลายสุดของสะพานสายรุ้งฝั่งโตเกียวส่วนกลาง
เรียวโงกุ
เรียวโงกุ () เป็นย่านหนึ่งในเขตซูมิดะในกรุงโตเกียว
เมื่อ พ.ศ. 2202 สะพานเรียวโงกุถูกสร้างขึ้นข้ามแม่น้ำซูมิดะก่อนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำคันดะ ชื่อของสะพานหมายถึง "สองจังหวัด" มีที่มาจากการเชื่อมต่อระหว่างเอโดะ (บริเวณของจังหวัดมูซาชิที่โตเกียวในปัจจุบันตั้งอยู่) กับจังหวัดชิโมซะด้วยสะพานนี้ และย่านละแวกนั้นได้ชื่อมาจากสะพานนี้
เมื่อ พ.ศ. 2246 โรนินสี่สิบเจ็ดคนได้บุกเข้าคฤหาสน์ของโยชินากะ คิระ เพื่อแก้แค้นให้การตายของนางาโนริ อาซาโนะ ผู้เป็นนาย บางส่วนของคฤหาสน์ยังคงอนุรักษ์ไว้ในสวนสาธารณะในย่านเรียวโงกุ
สถานีรถไฟเรียวโงกุเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2447 ทำให้ย่านนี้เริ่มมีการคมนาคมขนส่งทางรถไฟ โดยย่านเรียวโงกุจัดได้ว่าเป็นหัวใจของกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพ สถานฝึกซ้อมของซูโม่หรือเฮยะ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุซึ่งเป็นสนามสำหรับกีฬาซูโม่แห่งแรกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2452 สนามกีฬาที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพประจำปีอย่างเป็นทางการสามรายการ
ตัวอย่างบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับย่านเรียวโงกุ เช่น ไคชู คัตสึ เกิดที่ย่านนี้เมื่อ พ.ศ. 2366 นักเขียนนวนิยาย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ เติบโตขึ้นที่ย่านนี้ และเคียวเซ็ง โอฮาชิ ผู้โด่งดังในวงการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ก็เกิดที่ย่านนี้เช่นกัน
ช้วนกิมฮวด
ช้วนกิมฮวด เป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 6 มีฉายาว่า ผู้กล้าซ่อนกายกลางตลาด (บางฉบับใช้ ผู้ซ่อนกายกลางตลาด หรือ จอมโจรตลาด) มีรูปร่างสันทัด สวมหมวกกำมะหยี่ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา ลักษณะคล้ายเป็นพ่อค้าหาบเร่ มีอาวุธเป็นคันชั่ง ซึ่งมีแนวทางคล้ายกระบองไม้พลอง ขอเกี่ยวของตาชั่งยามแหวกพุ่งคล้ายกรงเล็บบิน ส่วนลูกตุ้มตาชั่งคล้ายค้อนสายโซ่ ดังนั้นอาวุธชนิดนี้จึงใช้ประโยชน์ได้ 3 ทางในการต่อสู้
เมื่อตอนปะทะกับคูชู่กีแห่งสำนักช้วนจินก่า ที่หอเซียนเมามาย ขณะที่น่ำฮียิ้นกำลังจะส่งโอ่งทองเหลืองคืนแก่คูชู่กี ช้วนกิมฮวดก็รีบวิ่งเข้ามา รอจนโอ่งทองเหลืองร่วงหล่นใหม่ ก็ใช้มือกวักเหล้าในโอ่งขึ้นมาดื่ม แล้วลอยตัวขึ้น ถีบสองเท้าไปยังโอ่ง ร่างพุ่งไปข้างหลัง ส่วนโอ่งก็พุ่งไปข้างหน้าหาคูชู่กี พอช้วนกิมฮวดพุ่งถึงพนังห้อง ก็ลื่นไหลลงอย่างแผ่วเบา จนจูชงยังร้องชมว่าวิเศษ
และในขณะที่ประลองดื่มสุราระหว่าง 7 ตัวประหลาดกังหนำกับคูชู่กีที่หอเซียนเมามาย ในขณะที่ช้วนกิมฮวดกับพี่น้องทั้ง6กำลังแข่งกับคูชู่กี ก็บังเอิญกวาดตาไปเห็นที่ข้างเท้าของคูชู่กี ซึ่งเปียกแฉะไปด้วยสุรา เพราะคูชู่กีใช้กำลังภายในรีดเร้นสุราที่ดื่มออกมาจากเท้าทำให้ดื่มสุราได้ไม่มีหยุด ช้วนกิมฮวดเห็นดังนั้นจึงแอบกระซิบข้างหูของจูชงให้ดำเนินอุบายต่อไป
ในตอนที่7ตัวประหลาดปะทะกับคูชู่กีที่วัดฮวบฮั้วยี่ ช้วนกิมฮวดยามได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ ยังได้คอยบ่งบอกชี้แนะให้กัวเต็งอักซัดอาวุธลับใส่จุดสำคัญต่างๆของคูชู่กี ซึ่งในหลายปีมานี้ช้วนกิมฮวดคอยร้องบอกตำแหน่งต่อกัวเต็งอักตลอดมาถือเอาดวงตาตนเหมือนดวงของพี่ร่วมสาบาน ซึ่งในน้อง6คนมีแต่ช้วนกิมฮวดที่มีความสามารถนี้
ครั้นตอนที่ 6 ตัวประหลาดกังหนำทราบข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งของพวกนักพรตช้วนจินก่ากับมารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ ทั้ง 6 จึงได้นั่งเรือไปยังเกาะดอกท้อหมายคลี่คลายข้อบาดหมาง แต่ทั้งหมดกลับถูกพิษประจิม อาวเอี้ยงฮง กับเอี้ยคังฆ่าตายเหลือรอดเพียงกัวเต็งอัก ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นคนฆ่า ช้วนกิมฮวดถูกพิษประจิมอาวเอี้ยงฮงฆ่าตายเป็นรายแรก คันชั่งถูกหักเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกร่วงหล่นบนพื้น ท่อนที่สองปักกลางอกของช้วนกิมฮวด ซึ่งคันชั่งนี้มีความแข็งเป็นพิเศษ ทั่วทั้งแผ่นดินมีใครหักได้ไม่กี่คน รวมถึงอึ้งเอี๊ยะซือ และ อาวเอี้ยงฮงด้วย ภายหลังอึ้งย้งพิจารณาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นอึ้งเอี๊ยะซือผู้เป็นบิดาตนเองเป็นคนทำ แต่ด้วยหลักฐานหลายๆอย่างทำให้อึ้งย้งคิดออกว่าอาวเอี้ยงฮงเป็นคนทำ
พระเจ้าพย็องว็อน
พระเจ้าพย็องว็อน (; ค.ศ. 559 — ค.ศ. 590) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ
พระเจ้าพย็องว็อน เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ายังว็อน พระองค์ยังทรงให้ความสนใจด้านประวัติศาสตร์มากพระองค์ไม่สามารถสร้างฐานอำนาจความเชื่อมั่นให้กับเหล่าราษฎรได้พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้ายังว็อน พระเจ้าพยองวอนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 557 พระเจ้าพยองวอนตรัสไว้ว่าไม่ทรงเกรงกลัวเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระองค์ยังมีพระปรีชาสามารถทางด้านการยิงธนูด้วย
ในช่วงรัชสมัยอำนาจต่างๆของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างถูกลิดรอนไปอย่างมากโดยเหล่าขุนนางชนชั้นสูงพระเจ้าพยองวอนทรงให้ความสำคัญกับเหล่าเกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกทรงใส่พระทัยและให้กำลังใจกับเหล่าเกษตรกรกลุ่มนี้เพื่อสร้างเศรษฐกิจและรากฐานของอาณาจักร
พระเจ้าพย็องว็อนยังทรงรักษาความสัมพันธ์กับต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศตุรกีและพระราชวงศ์ของจีนยกตัวอย่างเช่น สงครามในคาบสมุทรเหลียวตงระหว่างราชวงศ์โจวทางตอนเหนือของจีนและราชวงศ์สุย ของจีนพระองค์ทรงเตรียมกองทัพไพร่พลไว้อย่างพร้อมเพรียงเพื่อการสงครามและส่งกองทัพไปช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สุย
และในรัชสมัยของพระองค์ พันธมิตรระหว่างอาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรชิลลา ก็เป็นอันยุติลงด้วย
ในปี ค.ศ. 590 สันนิษฐานว่าเป็นปีที่พระเจ้าพย็องว็อนเสด็จสวรรคต ซึ่งยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดมาอธิบายและตรวจสอบ
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552 วัดขนาดได้ที่แมกนิจูด 8.0 ซึ่งเกิดขึ้นในหมู่เกาะซามัวเมื่อเวลา 06:48:11 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 (17:48:11 น. UTC, 29 กันยายน)
แผ่นดินไหวในครั้งนี้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ 5 ลูก โดยคลื่นลูกใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 9.2 เมตร (13.7 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ศูนย์เตือนภัยสึนามิมหาสมุทรแปซิฟิกตรวจจับว่าน้ำทะเลยกตัวสูงขึ้น 3 นิ้ว (76 มม.) ใกล้กับจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวเกิดขึ้นใกล้กับเขตเคอร์มาเดก-ตองงา ซึ่งมีแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกที่มุดตัวลงใต้แผ่นอินโด-ออสเตรเลียนในวงแหวนแห่งไฟ ซึ่งเป็นสถานที่หนึ่งบนโลกที่มีแผ่นดินไหวและภูเขาไฟระเบิดอยู่เป็นประจำ
บัสเตอร์ คีตัน
โจเซฟ แฟรงก์ "บัสเตอร์" คีตัน ที่ 6 () (4 ตุลาคม ค.ศ. 1895 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงตลกชาวอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เงียบ กับเอกลักษณ์ตลกท่าทาง โดยมีฉายาว่า "ตลกหน้าตายผู้ยิ่งใหญ่"
คีตันยังติดอันดับ 7 ของผู้กำกับยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสาร "เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี" ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับให้คีตันอยู่อันดับ 21 ในหัวข้อนักแสดงชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และในปี 2002 จากแบบสำรวจของนิตยสารไซต์แอนด์ซาวด์ จัดอันดับภาพยนตร์ของคีตันเรื่อง "The General" ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลที่อันดับ 15
ดัชชีพอเมอเรเนีย
ดัชชีพอเมอเรเนีย หรือ ดัชชีพอมเมิร์น (; ) เป็นรัฐดัชชีที่ตั้งอยู่ในพอเมอเรเนียทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลบอลติก ที่ปกครองโดยดยุกแห่งตระกูลพอเมอเรเนีย (กริฟฟินส์) ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนของวาร์ทิสลอว์ที่ 1 ดยุกแห่งชาวสลาฟพอเมอเรเนีย และได้รับการขยายดินแดนเพิ่มเติมต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ต่อมาในปี ค.ศ. 1325 พอเมอเรเนียก็รวมราชรัฐรือเกิน (Principality of Rügen) และในปี ค.ศ. 1455 ก็ได้ดินแดนเลาเอนแบร์กและบือโทว์ ระหว่างยุคกลางดัชชีพอเมอเรเนียก็รวมดินแดนทางตอนเหนือของนอยมาร์คและอุคเคอร์มาร์ค รวมทั้งเซอร์ซิพาเนียและเมคเคลนบูร์ก-ชเตรลิทซ์
ดยุกแห่งพอเมอเรเนียเป็นบริวารของโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1122 จนถึง ค.ศ. 1138, ของดัชชีแซกโซนีระหว่าง ค.ศ. 1164 จนถึง ค.ศ. 1181, ของเดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 1185 จนถึง ค.ศ. 1227 และของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ระหว่าง ค.ศ. 1181 จนถึง ค.ศ. 1185 และตั้งแต่ ค.ศ. 1227 จนถึง ค.ศ. 1637 เป็นบริวารของมาร์เกรฟแห่งบรันเดนบูร์ก ส่วนใหญ่แล้วดัชชีก็ปกครองโดยดยุกในตระกูลพอเมอเรเนียที่ทำให้เกิดการแบ่งแยกรัฐหลายครั้ง หลังจากโบกิสลอว์ที่ 14 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียคนสุดท้ายเสียชีวิตระหว่างสงครามสามสิบปีในปี ค.ศ. 1637 รัฐก็ถูกแบ่งระหว่างบรันเดนบูร์ก-ปรัสเซียกับสวีเดน