เรื่องอื้อฉาวการลงทุนแมดอฟฟ์
เรื่องอื้อฉาวการลงทุนแมดอฟฟ์ () เกิดเป็นคดีกลฉ้อฉลหุ้นและหลักทรัพย์ใหญ่ที่ค้นพบเมื่อปลายปี 2551 ในเดือนธันวาคมปีนั้น เบอร์นาร์ด แมดอฟฟ์ อดีตประธานแนสแด็กและผู้ก่อตั้งบริษัทวอลล์สตรีต บริษัท หลักทรัพย์ลงทุนเบอร์นาร์ด แอล. แมดอฟฟ์ จำกัด (Bernard L. Madoff Investment Securities LLC) โดยยอมรับว่าฝ่ายจัดการความมั่งคั่งของธุรกิจเขาเป็นการฉ้อฉลแบบพอนซีซับซ้อน
แมดอฟฟ์ก่อตั้งบริษัท หลักทรัพย์ลงทุนเบอร์นาร์ด แอล. แมดอฟฟ์ จำกัดในปี 2503 และเป็นประธานบริษัทดังกล่าวจนถูกจับ บริษัทนี้จ้างปีเตอร์ น้องชายของแมดอฟฟ์เป็นผู้อำนวยการจัดการอาวุโสและหัวหน้าฝ่ายกำกับการปฏิบัติงาน (chief compliance officer) จ้างธิดาของปีเตอร์ ชานา แมดอฟฟ์ เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ากำกับการปฏิบัติงานและผู้รับมอบอำนาจ และบุตรของแมดอฟฟ์ แอนดริวและมาร์ก นับแต่นั้นปีเตอร์ถูกพิพากษาลงโทษจำคุก 10 ปี และมาร์กแขวนคอฆ่าตัวตายสองปีพอดีหลังจากบิดาถูกจับ
เจ้าหน้าที่ที่ดำเนินคดีประเมินขนาดการฉ้อฉลที่ 64,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยใช้ตัวเลขที่อยู่ในบัญชีของลูกค้า 4,800 ราย ส่วนอดีตประธานองค์กรตรวจสอบและควบคุมของรัฐบาลกลางผู้หนึ่งประเมินว่า การฉ้อฉลจริง ๆ อยู่ที่ระหว่าง 10,000-17,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยไม่รวมเอารายได้ที่ไม่มีจริง ๆ ที่บันทึกใส่บัญชีของลูกค้า ซึ่งทำให้ธุรกิจของแมดอฟฟ์เป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี่ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และเป็นการฉ้อฉลต่อนักลงทุนที่ใหญ่ที่สุดทำโดยบุคคลคนเดียวอีกด้วย
เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางจับกุมแมดอฟฟ์เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2551 โดยได้รับแจ้งจากบุตรของเขาเอง ในวันที่ 12 มีนาคม 2552 แมดอฟฟ์ให้การรับสารภาพว่ากระทำความผิดอาญากลาง 11 กระทง และยอมรับว่าได้ดำเนินการกลฉ้อฉลแบบพอนซีเอกชนใหญ่สุดในประวัติศาสตร์
วันที่ 29 มิถุนายน 2552 เขาถูกพิพากษาลงโทษจำคุก 150 ปี โดยให้ชดใช้คืนเงิน 170,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามข้อกล่าวหากลางเดิม แมดอฟฟ์กล่าวว่าธุรกิจของเขามี "หนี้สินประมาณ 50,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ" อัยการประมาณขนาดของกลฉ้อฉลไว้ 64,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐโดยอาศัยปริมาณในบัญชีของลูกค้า 4,800 คนของแมดอฟฟ์เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 หากไม่นับต้นทุนค่าเสียโอกาสและภาษีที่จ่ายให้กำไรอำพรางนี้ ผู้ลงทุนโดยตรงครึ่งหนึ่งของแมดอฟฟ์ไม่เสียเงิน
พนักงานสอบสวนหาตัวผู้อื่นที่มีส่วนรู้เห็นในกลฉ้อฉลนี้ คณะกรรมการหลักทรัพย์และการแลกเปลี่ยนสหรัฐ (SEC) ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่ตรวจสอบแมดอฟฟ์ให้ละเอียดกว่า เพราะมีคำถามเกี่ยวกับธุรกิจของแมดอฟฟ์มาตั้งแต่ปี 2542 แล้ว ธุรกิจของแมดอฟฟ์ซึ่งอยู่ในกระบวนการชำระบัญชี เป็นผู้ดูแลสภาพคล่องรายใหญ่สุดรายหนึ่งในวอลล์สตรีตและในปี 2551 มีขนาดใหญ่สุดเป็นอันดับ 6
การอายัดทรัพย์สินส่วนบุคคลและธุรกิจของแมดอฟฟ์ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ทั่วทั้งชุมชนธุรกิจและองค์การการกุศล บีบให้หลายองค์การปิดชั่วคราว
แมดอฟฟ์จัดตั้งบริษัทในปี 2503 เป็นบริษัทขายหุ้นราคาถูก (penny stock) มีเงินทุนจัดตั้ง 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ที่ได้มาจากการทำงานเป็นเจ้าหน้าที่คอยช่วยชีวิตคนตกน้ำ และคนติดตั้งระบบหัวกระจายน้ำ
บริษัทของเขาเริ่มเติบโตด้วยความช่วยเหลือจากพ่อตาของเขา นักบัญชีซาอูล อัลเพิร์น ซึ่งแนะนำเพื่อนและญาติให้ทำธุรกิจกับแมดอฟฟ์ แต่เดิมบริษัทดูแลสภาพคล่องโดยการให้บริการแจ้งราคาซื้อและขายระหว่างผู้ซื้อและขายหุ้นผ่าน OTC Pink Sheets ต่อมา เพื่อแข่งขันกับบริษัทที่เป็นสมาชิกของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กในชั้นของตลาดหุ้น บริษัทเขาจึงเริ่มใช้เทคโนโลยีสารสนเทศคอมพิวเตอร์ที่ก้าวหน้าในการแจ้งราคา หลังทดลองแล้ว เทคโนโลยีที่บริษัทช่วยพัฒนาได้กลายเป็นแนสแด็ก ณ จุดหนึ่ง Madoff Securities เป็น "ผู้ดูแลสภาพคล่อง" ซื้อและขายใหญ่สุดที่แนสแด็ก
เขาได้มีส่วนในสมาคมผู้ค้าหลักทรัพย์แห่งชาติ (National Association of Securities Dealers) ซึ่งเป็นองค์การอุตสาหกรรมหลักทรัพย์กำกับตนเอง โดยเป็นประธานคณะกรรมการ และร่วมเป็นคณะกรรมการผู้ว่าการ
ในปี 2535 หนังสือพิมพ์ "เดอะวอลล์สตรีตเจอร์นัล" บรรยายเขาว่า
เป็นเจ้าพ่อคนหนึ่งของ "ตลาดที่สาม" นอกตลาดหลักทรัพย์ และหายนะของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก เขาสร้างบริษัทหลักทรัพย์กำไรสูง Bernard L. Madoff Investment Securities ซึ่งสูบการค้าหุ้นปริมาณมากจากตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก การค้าปริมาณเฉลี่ย 740 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อวันดำเนินการแบบอิเล็กทรอนิกส์โดยบริษัทแมดอฟฟ์นอกตลาดหลักทรัพย์เทียบเท่ากับ 9% ของ[ปริมาณการค้าเฉลีย่ต่อวันของ]ตลาดนิวยอร์ก ธุรกิจของนายแมดอฟฟ์สามารถดำเนินการค้าอย่างรวดเร็วและถูกเสียจนมีการจ่ายเงินให้ธุรกิจค่าบำเหน็จนายหน้าอื่นหนึ่งเพนนีต่อหุ้นให้กระทำตามคำสั่งของลูกค้า โดยได้กำไรจากผลต่างระหว่างราคาประมูลและราคาเสนอขายซึ่งหุ้นส่วนใหญ่ค้า
ญาติของเขาหลายคนทำงานให้แก่เขา น้องชายคือปีเตอร์ มีตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการอาวุโสและกรรมการผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมาย (Chief Compliance Officer)
และหลานสาวของเขาซึ่งเป็นลูกสาวของปีเตอร์คือ ชานา แมดอฟฟ์ เป็นทนายฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมาย และลูกชายทั้งสองของแมดอฟฟ์เอง คือ มาร์กและแอนดรู ทำงานฝ่ายซื้อขายหลักทรัพย์
โดยทำงานร่วมกับชาลส์ ไวเนอร์ ผู้เป็นหลานชายของแมดอฟฟ์
นายแอนดรูลงทุนทรัพย์สินของตัวเองในกองทุนของบิดา ส่วนนายมาร์กยุติการลงทุนตั้งแต่ปี 2544
ผู้สืบสวนคดีเชื่อว่าการฉ้อฉลในแผนกบริหารการลงทุนและแผนกให้คำแนะนำอาจจะเริ่มตั้งแต่ในคริสต์ทศวรรษ 1970
แต่ว่า แมดอฟฟ์เองอ้างว่า การฉ้อฉลเริ่มในคริสต์ทศวรรษ 1990
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 แผนกซื้อขายของบริษัททำการค้าขายเป็นจำนวนถึง 5% ของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก
และแมดอฟฟ์เป็นผู้ใช้เทคนิคจ่ายนายหน้าให้ดำเนินการซื้อขายตามคำสั่งลูกค้าผ่านบริษัทของเขาเป็นรายใหญ่รายแรก
ซึ่งให้ชื่อเสียงแก่แมดอฟฟ์ว่าเป็นผู้ซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา คือ ซื้อขายในอัตราถึง 15% ของตลาดหลักทรัพย์โดยจำนวนหุ้น
แม้ว่านักวิชาการจะตั้งข้อสงสัยทางจริยธรรมของการให้ค่านายหน้าเช่นนี้
แต่ว่าแมดอฟฟ์อ้างว่า การให้ผลตอบแทนเช่นนี้ไม่ได้เปลี่ยนราคาซื้อขายของลูกค้า
เขามองการจ่ายผลตอบแทนว่าเป็นเรื่องปกติทางธุรกิจ คือ "ถ้าแฟนหญิงของคุณไปซื้อถุงน่องที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ชั้นที่แสดงถุงน่องเป็นชั้นที่เช่าโดยบริษัทผลิตถุงน่อง (คือบริษัทถุงน่องต้องจ่ายค่าตอบแทนให้กับซูเปอร์มาร์เก็ต ซึ่งเป็น "นายหน้า" ขายถุงน่อง) การจ่ายเงินให้นายหน้าเป็นประเด็นที่มักจะดึงดูดความสนใจ แต่เป็นเรื่องที่ให้ความสำคัญสูงเกินไป"
ในปี 2543 บริษัท Madoff Securities เป็นผู้ค้าขายหลักทรัพย์ในระดับท็อปของสหรัฐ โดยมีทรัพย์สินประมาณ 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 12,055 ล้านบาท)
ซึ่งมีสำนักงานที่ใช้บริเวณสามชั้นของตึกลิปสติก โดยแผนกกองทุนบริหารความเสี่ยง ที่เรียกว่า "the hedge fund" มีพนักงานประมาณ 24 คน
นอกจากนั้นแล้ว แมดอฟฟ์ยังมีสาขาอยู่ในนครลอนดอน แต่เป็นบริษัทต่างหากจากบริษัท Madoff Securities ซึ่งมีพนักงาน 28 คน ที่บริหารการลงทุนของครอบครัวของเขาเองโดยมีมูลค่าที่ประมาณ 80 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง
มีกล้องติดตั้งในสำนักงานลอนดอนที่ทำให้แมดอฟฟ์สามารถตรวจดูเหตุการณ์ได้จากนครนิวยอร์ก
ในปี 2535 แมดอฟฟ์ได้อธิบาย "กลยุทธ์" ของเขาต่อหนังสือพิมพ์ "The Wall Street Journal"
เขากล่าวว่าผลกำไรของเขาไม่ได้แปลกอะไร เพราะว่า ดัชนีหุ้น Standard & Poors 500 ให้ผลกำไรเฉลี่ยต่อปีที่ 16.3% ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2525 จนถึง เดือนพฤศจิกายน 2535
และว่า "ผมจะแปลกใจมากถ้ามีใครคิดว่าการทำรายได้เท่ากับ S&P เป็นเวลา 10 ปีเป็นอะไรที่เด่น"
แต่จริง ๆ ผู้บริหารหลักทรัพย์โดยมากทำรายได้น้อยกว่าดัชนี S&P 500 ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980
หนังสือพิมพ์สรุปความว่า แมดอฟฟ์ได้ใช้สัญญาซื้อขายในอนาคต (futures และ options) เพื่อช่วยบรรเทาความเสี่ยงต่อการขึ้นลงของตลาด
ส่วนตัวเขาเองกล่าวว่า ค่าใช้จ่ายในการซื้อขายสัญญา ซึ่งควรจะทำให้เขาได้รายได้น้อยกว่าดัชนี มาจากผลตอบแทนที่ได้จากการเลือกซื้อขายหุ้นในเวลาที่ดี
วิธีการขายของแมดอฟฟ์ก็คือการอ้างกลยุทธ์ลงทุนที่อาศัยการซื้อหุ้นบลูชิป และซื้อสัญญาการค้าขายอนาคต ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่เรียกว่า split-strike conversion หรือว่า collar ดังที่เข้าให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร "ฟอบส์" ในปี 2552
นอกจากนั้นแล้ว ในปี 2546 เขายังได้ให้สัมภาษณ์กับ "เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล" ว่า ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เขาได้กำไรจากการซื้อและขายในต่างตลาดเวลาเดียวซึ่งหุ้นของบริษัทยักษ์ใหญ่ (large-cap) โดยหวังผลกำไรได้ในระหว่าง 18%-20%
และเริ่มตั้งแต่ปี 2535 เขาเริ่มใช้สัญญาเพื่อซื้อขายในอนาคตตามดัชนีหุ้น และได้ซื้อสัญญาเพื่อจะขายหุ้นในราคาที่แน่นอน (put option) ในช่วงเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตกในปี 2540
แต่ว่า นักวิเคราะห์จำนวนหนึ่งที่ตรวจสอบวิธีการของแมดอฟฟ์ไม่สามารถจะเลียนแบบได้ผลตามที่แมดอฟฟ์ได้โดยใช้ข้อมูลย้อนหลังของราคาหุ้นและราคาสัญญาซื้อขายในอนาคตของดัชนีหุ้น
ดังนั้น จึงปรากฏบทความในหนังสือพิมพ์ "Barron's" ต่อมาว่า ผลกำไรของแมดอฟฟ์อาจจะทำโดยอาศัยการซื้อขายหุ้นของกองทุนก่อนการดำเนินการซื้อขายหุ้นตามคำสั่งของลูกค้ารายอื่น ๆ (front running)
ศาสตราจารย์วารสารศาสตร์ของมหาวิทยาลัยบอสตันและผู้เขียนหนังสือ "กลยุทธ์ของพอนซี่ - เรื่องจริงของตำนานการเงิน (Ponzi's Scheme: The True Story of a Financial Legend) " ได้กล่าวไว้ว่า กฎหมายที่บังคับให้องค์กรการกุศลใช้จ่ายเงินทุนอย่างน้อย 5% ทุกปี ทำให้กลยุทธ์พอนซี่ของแมดอฟฟ์ไม่ปรากฏเป็นระยะเวลายาวนานเพราะว่าเขาบริหารเงินโดยมากให้กับองค์กรการกุศล
โดยให้ข้อสังเกตว่า "สำหรับเงินการลงทุนจากมูลนิธิทุก ๆ 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยการปฏิบัติแล้ว แมดอฟฟ์จำต้องจ่ายเงินออกเพียงแค่ 50 ล้านดอลลาร์ต่อปี"
ถ้าเขาไม่ได้ลงทุนอะไรเลย แม้เพียงแค่เงินต้นทุนอย่างเดียว เขาก็จะสามารถอยู่ได้นานถึง 20 ปี
โดยตั้งเป้าหมายที่องค์กรการกุศล แมดอฟฟ์สามารถหลีกเลี่ยงความเสี่ยงในการถอนเงินอย่างกะทันหัน (ของลูกค้า) ที่ไม่ทันรู้ล่วงหน้าได้
เมื่อสารภาพความผิด แมดอฟฟ์ยอมรับว่าเขาไม่ได้ค้าขายหุ้นเริ่มตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 แล้ว และผลกำไรที่เขาแสดงแก่ลูกค้าเป็นเรื่องกุขึ้นทั้งหมด
แต่ว่า ผู้สืบสวนหลักท่านหนึ่งที่ทำงานให้เจ้าหน้าที่ที่พยายามเรียกคืนทรัพย์มาคืนผู้เสียการลงทุน เชื่อว่าแผนกการบริหารทรัพย์ของแมดอฟฟ์เป็นการฉ้อฉลเริ่มมาตั้งแต่ต้น
ธุรกิจของแมดอฟฟ์ต่างจากธุรกิจแบบพอนซี่โดยทั่วไป คือ ธุรกิจแบบพอนซี่โดยมากเป็นเรื่องกุขึ้นล้วน ๆ แต่แผนกนายหน้าค้าขายหุ้นของแมดอฟฟ์เป็นธุรกิจที่ดำเนินการจริง ๆ
แทนที่จะให้ผลกำไรสูงสำหรับผู้เข้าลงทุนทุกคน แมดอฟฟ์ให้ผลกำไรพอสมควรแต่สม่ำเสมอต่อลูกค้าที่เลือกสรร
โดยอ้างว่า วิธีการลงทุน "ซับซ้อนเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจได้" เขาเก็บความลับเกี่ยวกับทั้งวิธีการลงทุน และงบการเงินของบริษัท
หนังสือพิมพ์ "New York Post" รายงานว่า แมดอฟฟ์ได้ใช้เครือข่ายคนยิวร่ำรวยที่เขารู้จักได้พบในสโมสรทั้งในเขต Long Island และในเมือง Palm Beach
หนังสือพิมพ์ "เดอะนิวยอร์กไทมส์" รายงานว่า แมดอฟฟ์คุยจีบผู้บริหารชาวยิวและองค์กรชาวยิวเป็นจำนวนมาก และตามสำนักข่าว Associated Press (AP) "พวกเขาเชื่อใจ (แมดอฟฟ์) เพราะเขาเป็นคนยิว"
คนที่โปรโมตการลงทุนของแมดอฟฟ์ที่เด่นที่สุดเป็นคนยิวอีกคนหนึ่ง คือ นาย J. Ezra Merkin ผู้บริหารทุนหลักทรัพย์ที่ชื่อว่า Ascot Partners ที่ได้ลงทุนทรัพย์เป็นจำนวน 1,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 64,401 บาทต้นปี 2559) กับแมดอฟฟ์
แมดอฟฟ์เป็นคนเก่งมากในการวางตลาด
โดยที่กองทุนของเขาถือว่าจำกัดเฉพาะแก่ลูกค้าบางพวก ทำให้รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่น่าต้องการจริง ๆ
เขาโดยทั่วไปมักจะปฏิเสธที่จะพบกับผู้ลงทุนโดยตรง ซึ่งยิ่งเพิ่มความน่าสนใจที่จะลงทุนกับเขา
นักลงทุนบางท่านไม่กล้าที่จะถอนเงินออกจากกองทุน เพราะกลัวว่าจะกลับเข้าไปเหมือนเก่าไม่ได้ในภายหลัง
อัตราผลกำไรของแมดอฟฟ์สม่ำเสมออย่างไม่น่าเชื่อ
ที่ประมาณ 10% ซึ่งเป็นปัจจัยกุญแจสำคัญที่ทำให้การฉ้อฉลดำรงต่อไปได้
เพราะธุรกิจพอนซี่โดยมากให้ผลกำไร 20% หรือมากกว่านั้น จึงล้มเร็ว
กองทุนหนึ่งของแมดอฟฟ์ ซึ่งอธิบาย "กลยุทธ์" ว่าเพ่งความสนใจไปที่ ดัชนีหุ้น 100 หุ้น (Standard & Poor) และแสดงว่าให้ผลกำไร 10.5% ต่อปีใน 17 ปีที่ผ่านมา
แม้จนกระทั่งว่าในช่วงท้ายเดือนพฤศจิกายน 2551 ที่ตลาดหุ้นกำลังทรุดลงอย่างต่อเนื่อง กองทุนนี้กลับรายงานผลกำไร 5.6% ในขณะที่ดัชนีหุ้น 500 (Standard & Poor) ตกลงถึง 38%
ผู้ลงทุนที่ไม่ต้องการออกตัวท่านหนึ่งให้ข้อสังเกตว่า "ผลกำไรที่ได้มหัศจรรย์จริง ๆ และเราได้ไว้ใจนายคนนี้มาเป็นทศวรรษ ๆ และถ้าคุณต้องการเอาเงินออก คุณก็จะได้เงินของคุณภายในไม่กี่วัน นี่เป็นเหตุที่พวกเรา (ตอนนี้) รู้สึกมึนมาก"
ส่วนธนาคารสวิตเซอร์แลนด์ คือ Union Bancaire Privée อธิบายว่า เพราะว่าแผนกนายหน้าซื้อขายของแมดอฟฟ์ซื้อขายหุ้นเป็นจำนวนมาก ธนาคารเชื่อว่าเขาได้เปรียบเพราะการซื้อขายของเขาสามารถเก็งเวลาได้ดี ซึ่งแสดงว่า ธนาคารเชื่อว่า แมดอฟฟ์ซื้อขายหุ้นทุนตนเองก่อนดำเนินการซื้อขายหุ้นตามคำสั่งของลูกค้า (ซึ่งเป็นเรื่องที่พิจารณาว่าไม่ถูกจริยธรรม และสถาบันการเงินหลายบริษัทในสหรัฐอเมริกาถูกจับได้ในปี 2546)
ตระกูลของแมดอฟฟ์สามารถเข้าถึงนักการเมืองและเจ้าหน้าที่ควบคุมของรัฐบาลกลางในวอชิงตัน ดี.ซี. ได้อย่างพิเศษผ่านกลุ่มองค์กรธุรกิจชั้นนำ
และมีความสัมพันธ์ที่ยาวนานกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสมาคมอุตสาหกรรมหลักทรัพย์และตลาดการเงิน (Securities Industry and Financial Markets Association ตัวย่อ SIFMA) ซึ่งเป็นองค์กรอุตสาหกรรมหลักทรัพย์หลัก
คือ นายเบอร์นาร์ด แมดอฟฟ์ ได้เป็นกรรมการของสมาคมอุตสาหกรรมหลักทรัพย์ (Securities Industry Association) ซึ่งต่อมารวมเข้ากับสมาคมตลาดพันธบัตร (Bond Market Association) ในปี 2549 กลายเป็น SIFMA ต่อจากนั้นปีเตอร์น้องชายก็ได้เป็นกรรมการของ SIFMA อีกสองวาระ
ต่อมาเมื่อการฉ้อฉลถูกเปิดเผย ปีเตอร์จึงได้ลาออกเมื่อเดือนธันวาคม 2551 ภายใต้การวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องความสัมพันธ์ของแมดอฟฟ์กับนักการเมือง และว่า ความสัมพันธ์เช่นนั้นอาจจะอำนวยให้เกิดการฉ้อฉลนี้ขึ้น
ในระหว่างปี 2543-2551 พี่น้องแมดอฟฟ์ได้บริจาคเงินกว่า 56,000 ดอลลาร์สหรัฐให้กับ SIFMA (ประมาณ 1,933,000 บาท)
และอีกเป็นหมื่น ๆ ดอลลาร์เพื่อสนับสนุนงานประชุมอุตสาหกรรมของ SIFMA
นอกจากนั้นแล้ว หลานสาวของนายแมดอฟฟ์คือชานา
ยังมีบทบาทในคณะกรรรมการบริหารของ SIFMA ในแผนกปฏิบัติตามกฎหมาย (Compliance & Legal Division) แต่หลังจากลุงของเธอถูกจับ ก็ได้ลาออก
เธอได้แต่งงานกับผู้ช่วยผู้อำนวยการแผนกการตรวจสอบการปฏิบัติตามกฎหมายของคณะกรรมาธิการหลักทรัพย์และการแลกเปลี่ยน (SEC) อีริค สวอนสัน
ซึ่งเธอได้พบในปี 2546 เมื่อเขากำลังตรวจสอบบริษัทลุงของเธอ
การตรวจสอบได้สิ้นสุดลงในปี 2548 และในปีต่อมา นายสวอนสันก็ได้ลาออกจาก SEC แล้วหมั้นกับชานา ต่อมาปี 2550 ทั้งสองก็ได้แต่งงานกัน
ส่วนโฆษกของนายสวอนสันกล่าวว่า "เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการตรวจสอบบริษัท Bernard Madoff Securities หรือบริษัทในเครือในขณะที่มีความสัมพันธ์" กับชานา
SEC และองค์กรของรัฐอื่น ๆ ได้สืบสวนบริษัท Madoff Securities LLC อย่างน้อย 8 ครั้งในช่วงระยะเวลา 16 ปี
ในปี 2535 SEC ตรวจสอบบริษัทที่ส่งทุนต่อให้บริษัทของแมดอฟฟ์ คือ Avellino and Bienes
ที่ผู้บริหารหลักเคยทำงานเป็นนักบัญชีกับบริษัทพ่อตาของแมดอฟฟ์
และต่อมาจึงได้กลายเป็นหุ้นส่วนร่วมของบริษัทพ่อตา
และเริ่มตั้งแต่ปี 2505 บริษัทจึงเริ่มแถลงการณ์กับลูกค้าว่าบริษัทได้ลงทุนทรัพย์ทั้งหมดของลูกค้ากับคนลึกลับที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงแม้จะเป็นผู้มักให้เกิดความขัดแย้งในวอลล์สตรีท
แต่จนกระทั่งถึงเหตุการณ์นี้ ยังไม่ได้เป็นที่รู้จักในฐานะผู้บริหารหลักทรัพย์มือหนึ่ง ซึ่งก็คือแมดอฟฟ์
และเมื่อพ่อตาของแมดอฟฟ์เกษียณในปี 2517 บริษัทก็ยังลงทุนทรัพย์ทั้งหมดต่อไปกับแมดอฟฟ์แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
ต่อมาบริษัทจึงถูกโจทว่า ขายหลักทรัพย์ที่ไม่ได้ลงทะเบียน ส่วนรายงานของ SEC ได้กล่าวถึงผลกำไรที่ได้ "อย่างสม่ำเสมอที่แปลกประหลาด" ที่ให้กับผู้ลงทุนในอัตรา 13.5%-20% ต่อปี แต่ว่า SEC ไม่ได้ตรวจสอบอะไรเพิ่มขึ้นมากกว่านั้น และไม่ได้เปิดเผยว่าผู้บริหารเงินทุนคือแมดอฟฟ์
บริษัทได้จ้างทนายที่เคยเป็นทนายของแมดอฟฟ์ และเคยเป็นหัวหน้าสำนักงานนิวยอร์กของ SEC ผู้ต่อรองตกลงให้บริษัทคืนเงินทั้งหมดให้กับนักลงทุน ปิดบริษัท เปิดให้ตรวจบัญชี และจ่ายค่าปรับ 350,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 8,894,000 บาท)
แต่ว่า แมดอฟฟ์อ้างว่า เขาไม่รู้ว่าบริษัทกำลังดำเนินงานอย่างผิดกฎหมาย และผลกำไรที่ได้ในกองทุนของเขาก็เป็นไปตามผลกำไรที่ได้ตามดัชนี S&P 500
การสืบสวนของ SEC เกิดขึ้นในตอนกลางสมัยที่สอง (จากสามสมัย) ที่แมดอฟฟ์เป็นประธานบริหารตลาดหลักทรัพย์ NASDAQ
ในการสืบสวน เงินลงทุนได้ขยายเพิ่มมากขึ้นโดยอาศัยการบอกต่อของลูกค้า โดยมีผู้ลงทุนถึง 3,200 คนเป็นบัญชี 9 บัญชีกับแมดอฟฟ์
และเจ้าหน้าที่ควบคุมก็กลัวว่าทั้งหมดนี้อาจจะเป็นเรื่องหลอกลวง โดยมีหัวหน้าเขตนิวยอรก์ของ SEC ได้กล่าวไว้ว่า
"เราเริ่มดำเนินงานในเรื่องนี้คิดว่านี่อาจจะเป็นเรื่องฉิบหายใหญ่
เพราะว่าบริษัทรับเงินกว่า 500 ล้านเหรียญสหรัฐจากนักลงทุน ซึ่งอยู่นอกเหนือระบบที่เราสามารถตรวจสอบและควบคุมได้
นี่เป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก"
บริษัทได้ฝากเงิน 454 ล้านเหรียญของนักลงทุนกับแมดอฟฟ์ และแม้แต่เจ้าของบริษัทคนหนึ่งก็ยังคงฝากเงินของตนไว้กับแมดอฟฟ์จนถึงปี 2550
ในการสัมภาษณ์ปี 2552 เจ้าของคนนี้กล่าวว่า "สงสัยเบอร์นี่ แมดอฟฟ์ สงสัยเบอร์นี่ ? ไม่มีทาง
คุณสงสัยพระเจ้า
คุณอาจจะสงสัยพระเจ้า แต่คุณจะไม่สงสัยเบอร์นี่
เขามีรังสีเช่นนั้น"
SEC สืบสวนแมดอฟฟ์ในปี 2542 และ 2543 ว่า บริษัทซ่อนคำสั่งของลูกค้าจากผู้ค้าขายหุ้นคนอื่น ๆ ซึ่งแมดอฟฟ์ก็ได้แก้ไข
ในปี 2544 เจ้าหน้าที่ SEC คนหนึ่งคุยกับนายแฮร์รี่ มาโกโปโลสที่สำนักงานในเมืองบอสตันเพื่อเช็คการโจทว่าแมดอฟฟ์กำลังทำการฉ้อฉล
SEC ได้อ้างว่า สำนักงานได้สืบสวนข้อสงสัยอื่นอีกสองเรื่องเกี่ยวกับแมดอฟฟ์ในหลายปีที่ผ่านมา แต่ก็ไม่ได้พบการละเมิดกฎหมายหรืออะไรสำคัญที่น่าเป็นห่วง
ในปี 2547 หลังจากที่มีบทความหนังสือพิมพ์โจทบริษัทว่าดำเนินการซื้อขายหุ้นเพื่อประโยชน์ของตนก่อนดำเนินการตามคำสั่งลูกค้า (front running) สำนักงาน SEC ในวอชิงตัน ดี.ซี. ก็ได้ยกเลิกงานสอบสวนที่เริ่มก่อนหน้านี้
SEC ยังแจ้งว่าผู้ตรวจสอบได้ตรวจดูแผนกนายหน้าขายหุ้นของบริษัทในปี 2548 อีกด้วย
โดยเช็คการละเมิดกฎหมายในสามกรณีคือ (1) กลยุทธ์การปฏิบัติการต่อบัญชีลูกค้า (2) ข้อบังคับว่า นายหน้าต้องหาราคาที่ดีที่สุดสำหรับลูกค้า (3) ปฏิบัติการเป็นผู้ให้คำแนะนำทางการเงินโดยไม่ได้ลงทะเบียน คือ แม้ว่า บริษัทจะลงทะเบียนว่าเป็นนายหน้าซื้อขายหุ้น แต่ก็ทำธุรกิจเป็นผู้บริหารหลักทรัพย์ด้วย
"เจ้าหน้าที่ไม่พบหลักฐานการฉ้อฉลใด ๆ" และในเดือนกันยายน 2548 แมดอฟฟ์ก็ตกลงที่จะลงทะเบียนธุรกิจ แต่ SEC ได้เก็บสิ่งที่ได้พบไว้ไม่ได้เปิดให้เป็นสาธารณะ
ในปี 2552 เมื่อนายแฮร์รี่ มาโกโปโลส ให้การต่อหน้าคณะกรรมการย่อยว่าด้วยการบริการทางการเงินเกี่ยวกับตลาดหลักทรัพย์ของรัฐสภาสหรัฐอเมริกา เขาได้กล่าวว่า หัวหน้าสำนักงานประจำนิวยอร์กได้ทำงานผิดพลาดในปี 2548
โดยต่อมาในปี 2550 เจ้าหน้าที่ SEC ได้สำเร็จการสืบสวนที่เริ่มเมื่อวันที่ 6 มกราคม 2549 เกี่ยวกับข้อหาว่าเป็นธุรกิจพอนซี่ ซึ่งเจ้าหน้าที่ไม่ได้พบการฉ้อฉล และไม่ได้ส่งเรื่องต่อให้คณะกรรมการ SEC เพื่อดำเนินคดีตามกฎหมาย
ในปี 2550 องค์การควบคุมอุตสาหกรรมการเงิน (Financial Industry Regulatory Authority ตัวย่อ FINRA) ซึ่งเป็นกลุ่มจับตามองบริษัทนายหน้าขายหุ้น ได้รายงานแบบไม่มีรายละเอียดว่า ธุรกิจบางส่วนของแมดอฟฟ์ไม่มีลูกค้า
หลังจากที่ได้จับกุมแมดอฟฟ์ เจ้าหน้าที่ของ SEC รายงานว่า "ในตอนนี้ เรายังไม่แน่ใจถึงมูลฐานข้อสรุปของ FINRA"
โดยเป็นผลของการฉ้อฉล ประธานของ SEC ต่อมาได้แจ้งว่า จะมีการสืบสวนที่ตรวจสอบ "การติดต่อและความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหน้าที่กับตระกูลและบริษัทของแมดอฟฟ์ และผลที่เกิดขึ้น ถ้ามี ต่อการตัดสินใจของเจ้าหน้าที่"
อดีตเจ้าหน้าที่ดูแลเรื่องการปฏิบัติตามกฎหมายของ SEC คนหนึ่ง คือ นายอีริค สวอนสัน ได้แต่งงานกับหลานสาวของแมดอฟฟ์ ซึ่งก็เป็นทนายฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมายด้วย
นักวิเคราะห์นอกสถาบันได้แสดงความวิตกกังวลเกี่ยวกับบริษัทของแมดอฟฟ์เป็นเวลาหลายปีแล้ว
ครั้งแรกที่สำคัญเกิดขึ้นในปี 2543 เมื่อนายแฮร์รี่ มาโกโปโลส ผู้เป็นนักวิเคราะห์การเงินและผู้จัดการดูแลบัญชีหลักทรัพย์ที่บริษัทบริหารหลักทรัพย์อีกแห่งหนึ่ง คือ Rampart Investment Management ได้แจ้ง SEC ถึงความสงสัยของตน
คือ เมื่อปีก่อนหน้านั้น บริษัทได้พบว่า บริษัทการเงินซึ่งเป็นลูกค้าของตนบริษัทหนึ่ง ได้ลงทุนเป็นวงเงินสำคัญกับแมดอฟฟ์
เจ้านายของนายมาโกโปโลสจึงสั่งให้เขาออกแบบบริการที่สามารถได้ผลกำไรเหมือนกับของแมดอฟฟ์
แต่ว่า นายมาโกโปโลสสรุปได้เกือบทันทีว่า ตัวเลขของแมดอฟฟ์เป็นไปไม่ได้
และหลังจากที่พยายามและไม่สามารถเลียนแบบผลกำไรของแมดอฟฟ์โดยใช้ข้อมูลตลาดหลักทรัพย์ในอดีต นายมาโกโปโลสจึงสรุปว่า นี่เป็นการฉ้อฉล
เขาได้แจ้ง SEC โดยมีมูลฐานที่งานวิเคราะห์ผลกำไรของแมดอฟฟ์ของตนว่า เป็นไปไม่ได้ที่แมดอฟฟ์จะให้ผลกำไรที่ว่าตามกลยุทธ์ที่แมดอฟฟ์อ้างว่าตนใช้
ตามความคิดของนายมาโกโปโลส จะสามารถอธิบายผลกำไรที่ได้โดยสองวิธีเท่านั้น ซึ่งก็คือ แมดอฟฟ์ซื้อขายหุ้นในทุนของตนก่อนดำเนินการซื้อขายหุ้นตามคำสั่งลูกค้าในฐานเป็นนายหน้า (front running) หรือว่า ธุรกิจบริหารหลักทรัพย์เป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี่ขนาดยักษ์
แต่ว่า สิ่งที่แจ้งต่อ SEC รวมทั้งการแจ้งต่อมาอีก 3 ครั้ง ไม่ได้ทำให้เกิดปฏิกิริยาใด ๆ จาก SEC
ในช่วงที่นายมาโกโปโลสแจ้ง SEC เป็นครั้งแรก แมดอฟฟ์บริหารหลักทรัพย์เพียงประมาณ 3-6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 120,552 - 241,105 ล้านบาท) ซึ่งแม้แต่ในตอนนั้นก็เป็นกองทุนบริหารความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุดในโลกอยู่แล้ว
งานวิเคราะห์ที่มีรายละเอียดมากที่สุดของนายมาโกโปโลสเป็นการแจ้งต่อ SEC เป็นครั้งที่ 3 ซึ่งเขียนเป็นบันทึกมี 17 หน้าโดยมีหัวเรื่องว่า "กองทุนบริหารความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นการฉ้อฉล (The World's Largest Hedge Fund is a Fraud)"
เขายังได้คุยกับหนังสือพิมพ์ "The Wall Street Journal" เกี่ยวกับธุรกิจพอนซี่ในปี 2549 แต่บรรณาธิกากลับตัดสินใจไม่ติดตามเรื่อง
บันทึกแสดงสิ่งที่ผิดสังเกต 30 รายการตลอด 174 เดือน (ประมาณ 14 ปี) ของการซื้อขายหลักทรัพย์ของแมดอฟฟ์
และสิ่งที่ผิดสังเกตมากที่สุดก็คือ แมดอฟฟ์แสดงรายการขาดทุนเพียงแค่ 7 เดือนใน 14 ปีเหล่านี้ และการขาดทุนแทบไม่มีความสำคัญทางสถิติ
ซ่ึงเป็นการได้ผลกำไรที่เพิ่มขึ้นแบบเกือบเป็นเส้นตรง
นายมาโกโปโลสชี้ว่า ตลาดไม่มีความแน่นอนจนกระทั่งว่า การได้ผลเช่นนี้เป็นไปไม่ได้
เมื่อนายมาโกโปโลสให้ความต่อหน้ารัฐสภา เขากล่าวว่านี้เหมือนกับนักกีฬาเบสบอลที่มีสถิติการตี .966 ในปีนั้น "แต่ไม่มีใครสงสัยว่าโกง"
ส่วนหนึ่งของบันทึกสรุปว่า "เบอร์นี่ แมดอฟฟ์ เป็นผู้บริหารกองทุนบริหารความเสี่ยงที่ไม่ลงทะเบียนที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เขาจัดตั้งธุรกิจโดยเป็นกองทุนของกองทุน และให้บริษัทอื่น ๆ ติดป้ายว่าเป็นกองทุนของตนเอง แต่ตัวเบอร์นี่เป็นคนบริหารอย่างลับ ๆ โดยใช้กลยุทธ์ split-strike conversion และได้รายได้เพียงแต่ค่านายหน้าซื้อขายในอัตราที่เก็บเป็นความลับ
ถ้านี่ไม่ใช่การหลีกเลี่ยงการควบคุมทางกฎหมาย ผมก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเป็น"
นายมาโกโปโลสได้ประกาศว่า การบริหารจัดการทรัพย์ที่ไม่ซับซ้อนของแมดอฟฟ์ ถ้าไม่เป็นธุรกิจพอนซี่ก็เป็นการซื้อขายหุ้นในทุนของตนก่อนดำเนินการซื้อขายให้ลูกค้าอื่น ๆ (front running)
แล้วสรุปว่า น่าจะเป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี่
ในปี 2544 นักข่าวการเงินผู้หนึ่งเขียนบทความให้หนังสือพิมพ์ "Barron's" มีหัวเรื่องว่า "ไม่ถาม ไม่ต้องบอก"
ซึ่งตั้งข้อสงสัยในความลึกลับของแมดอฟฟ์ และว่าเขาสามารถได้ผลกำไรที่สม่ำเสมอเช่นนี้ได้อย่างไร
เธอรายงานว่า "ผู้ลงทุนกับแมดอฟฟ์ได้แต่พูดเพ้อกับผลงานของเขา แม้ว่า จะไม่เข้าใจว่าเขาทำได้อย่างไร โดยมีผู้ลงทุนทีพึงพอใจอย่างยิ่งบอกหนังสือพิมพ์ว่า 'แม้แต่คนที่รู้ดีที่สุดก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเขาทำอะไร'"
ทั้งบทความของ "Barron's" และจดหมายข่าว "MarHedge" แสดงนัยว่า แมดอฟฟ์ต้องซื้อขายหุ้นของทุนตนเองก่อนดำเนินการซื้อขายหุ้นตามคำสั่งของลูกค้าทั่วไปเพื่อที่จะได้ผลกำไรเช่นนี้
กองทุนที่ลงทุนกับเขาไม่ได้รับอนุญาตให้บอกว่าเขาเป็นคนบริหารทรัพย์ให้กองทุนในใบโฆษณา
เมื่อมีนักลงทุนใหญ่สนใจจะลงทุนกับเขา แต่ต้องตรวจสอบบันทึกเพื่อสร้างความมั่นใจ เขาก็จะปฏิเสธแล้วกล่าวว่าเขาต้องการเก็บกลยุทธ์โดยเฉพาะของเขาให้เป็นความลับ
และโดยการขายหุ้นที่มีอยู่แล้วเก็บเป็นเงินสดในช่วงท้ายของระยะการรายงาน แมดอฟฟ์จึงไม่ต้องส่งรายการหลักทรัพย์ที่มีให้กับ SEC ซึ่งเป็นวิธีการที่แปลก
แมดอฟฟ์ปฏิเสธคำขอให้บุคคลภายนอกตรวจสอบโดยอ้างเหตุแห่งความลับ และว่านี่เป็นหน้าที่โดยตรงของน้องชายของเขาคือ ปีเตอร์ ซึ่งเป็นกรรมการฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมาย
นายมาโกโปโลสภายหลังให้การต่อรัฐสภาสหรัฐอเมริกาว่า เพื่อที่จะให้ผลกำไร 12% แก่ลูกค้า แมดอฟฟ์ต้องได้ผลกำไร 16% เพื่อที่จะให้ค่าธรรมเนียม 4% ต่อผู้บริหารทุนที่ส่งทุนต่อให้แมดอฟฟ์ โดยผู้บริหารทุนจะเป็นผู้หาเหยื่อรายใหม่ ๆ และจะ "ทำเป็นมองไม่เห็นอะไร ไม่ซักไซ้อะไรมากเกินไป"
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีความสงสัยเกี่ยวกับบริษัทตรวจบัญชีของแมดอฟฟ์ ซึ่งเป็นบริษัทมีพนักงาน 2 คน และมีผู้ตรวจบัญชีเพียงแค่คนเดียวคือนายเดวิด ฟรีลิง ซึ่งก็เป็นเพื่อนใกล้ชิดของครอบครัวแมดอฟฟ์ นอกจากนั้นแล้ว นายฟรีลิงยังเป็นผู้ลงทุนในกองทุนของแมดอฟฟ์ ซึ่งเป็นความขัดแย้งทางผลประโยชน์แบบโต้ง ๆ
ในปี 2550 บริษัทให้คำปรึกษา Aksia LLC แนะนำลูกค้าไม่ให้ลงทุนกับแมดอฟฟ์ โดยกล่าวว่า เป็นไปไม่ได้ที่บริษัทเล็ก ๆ จะสามารถให้บริการต่อบริษัทขนาดยักษ์เช่นของแมดอฟฟ์ได้
โดยปกติแล้ว กองทุนบริหารความเสี่ยงจะเก็บหุ้นไว้ที่บริษัทหลักทรัพย์ ซึ่งอาจจะเป็นธนาคารใหญ่หรือบริษัทนายหน้า ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ซื้อขายหลักให้กับกองทุน ทำให้บุคคลภายนอกสามารถตรวจสอบหลักทรัพย์ที่กองทุนเป็นเจ้าของอยู่จริง ๆ ได้
แต่ว่า บริษัทของแมดอฟฟ์มีธุรกิจทั้งเป็นผู้บริหารกองทุนและเป็นนายหน้าซึ่งดำเนินการการซื้อขายได้เอง
และเป็นเรื่องแปลกอย่างน่าขันว่า แมดอฟฟ์ซึ่งเป็นคนบุกเบิกการค้าขายหุ้นแบบอิเล็กทรอนิกส์ กลับปฏิเสธที่จะให้ลูกค้าสามารถเข้าถึงบัญชีของตนออนไลน์ได้
คือเขาส่งรายงานการบัญชีให้ต่อลูกค้าทางไปรษณีย์
ซึ่งไม่เหมือนกับกองทุนบริหารความเสี่ยงโดยมากที่ส่งอีเมลล์ให้ลูกค้าดาวน์โหลดรายงานบัญชี เพื่อความสะดวกของลูกค้า
ในปี 2546 ผู้ดำเนินการกองทุนบริหารความเสี่ยงของอีกบริษัทหนึ่งตั้งข้อสงสัยและเตือนเพื่อนร่วมงานไม่ให้ลงทุนกับแมดอฟฟ์ โดยสรุปว่า นักธุรกิจชั้นนำจะทำงานเพื่อส่วนแบ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเงินที่ได้ไปทำไม
อีกประการหนึ่ง ในปี 2546 บริษัท Renaissance Technologies "ซึ่งอาจเป็นบริษัทกองทุนบริหารความเสี่ยงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก" ได้ลดการลงทุนกับแมดอฟฟ์ลง 50% แล้วในที่สุดก็ถอนทุนโดยสิ้นเชิง เพราะสงสัยเกี่ยวกับความสม่ำเสมอของผลที่ได้ เกี่ยวกับค่าบริหารทุนที่ต่ำมากเทียบกับทุนบริหารความเสี่ยงอื่น ๆ และความเป็นไปไม่ได้ของกลยุทธ์ที่แมดอฟฟ์อ้าง เพราะว่า จำนวนการค้าขายสัญญาอนาคต (option) ที่ปรากฏในตลาด ไม่สัมพันธ์กับจำนวนเงินที่แมดอฟฟ์บริหาร
คือ จำนวนการค้าขายสัญญาแสดงว่า แมดอฟฟ์บริหารทุนประมาณ 750 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่มีการคำนวณว่าเขาบริหารทุนกว่า 1,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
และนี่จะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อแมดอฟฟ์เป็นคนซื้อขายสัญญาที่สำเร็จราคาขายในช่วงราคาที่มีการเคลื่อนไหวมากที่สุดทั้งหมดในตลาด
มีผู้จัดตั้งบริษัทวิจัยกองทุนบริหารความเสี่ยงคนหนึ่งให้ข้อสังเกตว่า แมดอฟฟ์ "มีเดือนที่ขาดทุนเพียงแค่ 5 เดือนตั้งแต่ปี 2539"
และว่า "คุณไม่สามารถที่จะดำเนินการเป็นเวลา 10 หรือ 15 ปีโดยมีเดือนขาดทุนเพียงแค่ 3-4 เดือน มันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้"
ในปี 2544 หัวหน้าบรรณาธิการของจดหมายข่าว "MARHedge" เขียนบทความที่เขาสัมภาษณ์ผู้ค้าขายหลักทรัพย์ที่ไม่เชื่อว่า แมดอฟฟ์ค้าขายได้กำไรเป็นเวลา 72 เดือนต่อ ๆ กัน ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก
แต่ลูกค้าระดับสถาบันเช่น Fairfield Greenwich Group (ซึ่งเป็นสถาบันที่ขาดทุนมากที่สุดจากการฉ้อฉล) และธนาคารเอกชน Union Bancaire Privée (ประเทศสวิตเซอร์แลนด์) อ้างว่า ตนสามารถได้รายละเอียดพิเศษเพื่อประเมินและวิเคราะห์รายได้รายจ่ายของกองทุนของแมดอฟฟ์แต่ก็ไม่ได้พบอะไรผิดปกติ
แม้แต่ธนาคารกลางของประเทศไอร์แลนด์ก็ล้มเหลวที่จะพบความผิดปกติของกองทุน เมื่อเขาได้เงินจากกองทุนของประเทศและต้องให้ข้อมูลเป็นจำนวนมากซึ่งควรเพียงพอที่จะให้เจ้าหน้าที่ค้นพบการฉ้อฉลเป็นเวลายาวนานก่อนหน้าที่แมดอฟฟ์จะถูกจับกุมในปลายปี 2551
ธุรกิจเริ่มประสบความล้มเหลวเริ่มในเดือนธันวาคม 2551 เมื่อตลาดหลักทรัพย์ตกลงอย่างต่อเนื่อง
แต่ว่า นายมาโกโปโลสเขียนในภายหลังว่า แมดอฟฟ์ความจริงใกล้ล้มละลายตั้งแต่ต้น ๆ เดือนมิถุนายน 2548 แล้ว ซึ่งเป็นช่วงที่กลุ่มของเขาพบว่า แมดอฟฟ์กำลังหาทางยืมเงินจากธนาคาร
และธนาคารใหญ่ ๆ อย่างน้อย 2 ธนาคารก็ไม่ยอมให้ยืมเงินเพื่อลงทุนกับแมดอฟฟ์อีกต่อไป
ในเดือนมิถุนายน 2551 หกเดือนก่อนหน้าที่ธุรกิจจะล่มสลาย กลุ่มนายมาโกโปโลสพบหลักฐานว่า แมดอฟฟ์ยอมรับเงินลงทุนที่กู้มา
ในความคิดของนายมาโปโลส แมดอฟฟ์กำลังหมดเงินและจำเป็นที่จะสัญญาผลกำไรเพิ่มขึ้นเพื่อจะดำเนินการฉ้อฉลต่อไป
เมื่อตลาดตกลงเรื่อย ๆ ผู้ลงทุนได้พยามยามถอนเงิน 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐจากบริษัท
และเพื่อที่จะจ่ายลูกค้าเหล่านั้น แมดอฟฟ์ก็จะต้องหาเงินเพิ่มจากนักลงทุนอื่น ๆ
และแม้ว่าจะยังมีนักลงทุนเป็นจำนวนมากที่เชื่อว่าแมดอฟฟ์ยังดำเนินการได้ดีอยู่ แต่ก็ไม่เพียงพอสำหรับการถอนเงินจำนวนมาก
ในอาทิตย์ก่อน ๆ ที่จะถูกจับ แมดอฟฟ์พยายามที่จะหาวิธีดำเนินการต่อไป
ในเดือนพฤศจิกายน 2551 Madoff Securities International (MSIL) ในนครลอนดอนได้โอนเงินไปให้บริษัท Bernard Madoff Investment Securities ประมาณ 164 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 5,411 ล้านบาท)
แต่ว่า MSIL เป็นบริษัทที่ไม่มีลูกค้า และก็ไม่มีหลักฐานว่าทำการค้าขายเพื่อบุคคลที่สามด้วย
ในวันที่ 1 ธันวาคม แมดอฟฟ์ได้รับเงิน 250 ล้านเหรียญสหรัฐ (ประมาณ 8,934 ล้านบาท) จากนายคาร์ล แชปิโร นักลงทุนและนักการกุศลชาวบอสตันอายุ 102 ปี ซึ่งเป็นเพื่อนที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นผู้ช่วยเหลือสนับสนุนแมดอฟฟ์ทางการเงินมากที่สุด
ในวันที่ 5 ธันวาคม เขาได้รับเงินอีก 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 356 ล้านบาท) จากนักลงทุนอีกคนหนึ่งที่ในที่สุดก็ไม่ได้มีโอกาสนำไปใช้
แต่แม้ว่า นักลงทุนจะขอเงินคืนในภายหลัง แต่ว่าศาลตัดสินว่าเขาไม่ควรจะได้รับสิทธิพิเศษในการได้เงินคืนมากกว่านักลงทุนอื่น ๆ
ในขณะเดียวกัน ผู้พิพากษาคนเดียวกันกลับปฏิเสธที่จะยกฟ้องคดีที่บริษัท Hadleigh Holdings อ้างว่า พึ่งให้เงิน 1 ล้านดอลลาร์กับบริษัทแมดอฟฟ์ 3 วันก่อนที่เขาจะถูกจับกุม
แมดอฟฟ์ได้ขอเงินจากบุคคลอื่น ๆ อีกในช่วงอาทิตย์สุดท้าย ๆ ก่อนจะถูกจับ รวมทั้งผู้จัดตั้งบริษัท The Home Depot ที่ได้รับหนังสือเชิญชวนลงทุน เป็นหนังสือยาว 19 หน้าทำโดยบริษัทกองทุน Fairfield Greenwich Group
ซึ่งกล่าวว่า เขากำลังหาเงินเพื่อสร้างกองทุนใหม่ระหว่าง 500-1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับลูกค้าพิเศษ ที่จะต้องทำอย่างรวดเร็ว และต้องการคำตอบภายในอาทิตย์ต่อมา
แต่นักลงทุนผู้จัดตั้ง The Home Depot ปฏิเสธ
ในเดือนพฤศจิกายน บริษัท Fairfield Greenwich Group ได้จัดตั้งกองทุนใหม่ แต่ว่านี่ก็น้อยเกินไปและสายเกินไปเสียแล้ว
ในวันที่ 10 ธันวาคม 2551 แมดอฟฟ์เสนอต่อลูกชายมาร์กและแอนดรูว่า ให้จ่ายเงินโบนัส 170 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 6,024 ล้านบาท) แก่พนักงาน 2 เดือนล่วงหน้าก่อนกำหนด จากเงินสดจำนวน 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 7,087 ล้านบาท) ที่บริษัทยังเหลืออยู่
แต่ตามสำนวนดำเนินคดี มาร์กและแอนดรู ซึ่งยังไม่รู้ถึงการล้มละลายของบริษัทที่กำลังใกล้เข้ามา ได้คุยเรื่องนี้กับบิดาของตน คือได้ถามว่าเขาจะจ่ายเงินโบนัสให้ลูกจ้างได้อย่างไรถ้าไม่สามารถจ่ายผู้ลงทุน
แมดอฟฟ์จึงยอมรับว่า เขาดำเนินถึงที่สุดแล้ว และแผนบริหารหลักทรัพย์ของบริษัทความจริงก็คือธุรกิจพอนซี่ ดังที่เขากล่าวว่า "เป็นเรื่องกุขนาดใหญ่โดยส่วนเดียว" มาร์กและแอนดรูจึงได้รายงานการพูดคุยนี้ต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐ
ผู้สืบสวนได้พยายามสืบหาบุคคลอื่นที่มีส่วนร่วมในธุรกิจนี้ แม้ว่าแมดอฟฟ์จะกล่าวว่า เขามีความผิดในการดำเนินการธุรกิจนี้แต่เพียงผู้เดียว
ส่วนทนายผู้หนึ่งที่เป็นตัวแทนผู้ลงทุนหลายรายกล่าวว่า "ต้องมีใครสร้างภาพว่ามีผลกำไร" และเสนอว่า ต้องมีทีมที่คอยขายและซื้อหุ้น ทำบัญชีปลอม และยื่นรายงานให้แก่องค์กรที่ดูแลควบคุม
ส่วนประธานของสมาคมผู้ตรวจสอบการฉ้อฉลที่รับรอง (Association of Certified Fraud Examiners) กล่าวว่า "เพื่อที่จะทำธุรกิจนี้ได้แต่เพียงผู้เดียว เขาจะต้องทำงานทั้งวันทั้งคืน ไม่มีพักร้อนไม่มีเวลาพัก
เขาจะต้องเลี้ยงดูธุรกิจพอนซี่นี่วันต่อวัน
และอะไรจะเกิดขึ้นถ้าเขาไม่อยู่ ใครจะดูแลเมื่อมีคนโทรเข้ามาในระหว่างที่เขาพักร้อนแล้วกล่าวว่า 'ฉันต้องการเบิกเงินของฉัน'"
ส่วนทนายตลาดหลักทรัพย์อีกผู้หนึ่งกล่าวว่า การทำรายงานแจ้งบัญชีที่แสดงการค้าขายจะต้องมีส่วนร่วมจากบุคคลอื่น ๆ
จะต้องมีสำนักงานและบุคคลทำงานสนับสนุน บุคคลที่รู้ว่าราคาหุ้นในตลาดที่กำลังค้าขายคืออะไร
จะต้องมีนักบัญชีที่ทำบัญชีของบริษัทให้เข้ากับรายงานแจ้งยอดที่ส่งไปให้ลูกค้า อย่างน้อย ๆ ก็โดยผิวเผิน
คดีอาญามีทะเบียนว่า "U.S.A. v. Madoff" 1:08-mJ-02735 U.S. District Court for the Southern District of New York (Brooklyn)
ส่วนคดีของ SEC เรียกว่า "Securities and Exchange Commission v. Madoff" 1:08-cv-10791 U.S. District Court for the Southern District of New York (Brooklyn)
ส่วนคดีต่อบริษัท Fairfield Greenwich Group และอื่น ๆ คือ 09-118 U.S. District Court for the Southern District of New York (Manhattan)
ในขณะที่กำลังรอคำตัดสิน แมดอฟฟ์ได้พบกับผู้ตรวจราชการของ SEC นาย H. David Kotz ผู้กำลังสืบสวนว่า เจ้าหน้าที่ดูแลควบคุมได้ล้มเหลวที่จะตรวจจับการฉ้อฉลแม้ว่าจะมีสัญญาณเตือนมากมายได้อย่างไร
แต่เพราะว่ามีความสงสัยว่านาย Kotz อาจจะทำหน้าที่เกี่ยวกับการสืบสวนอย่างไม่สมควร จึงมีการให้ผู้ตรวจราชการของกรมไปรษณีย์สหรัฐนายเดวิด วิลเลียมส์ ตรวจสอบทบทวนการทำหน้าที่ที่ไม่เหมาะสมของนาย Kotz ด้วย
รายงานของนายวิลเลียมส์ได้ตั้งข้อสงสัยต่อความเป็นกลางของนาย Kotz ในการสืบสวนคดีของแมดอฟฟ์ เพราะว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทกับนายมาร์โกโปโลสผู้ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับแมดอฟฟ์มานานแล้ว
แม้ว่าผู้ตรวจสอบจะไม่สามารถกำหนดว่านาย Kotz เริ่มเป็นเพื่อนกับนายมาร์โกโปโลสตั้งแต่เมื่อไร แต่รายงานสรุปว่า จะมีการละเมิดกฎจริยธรรมถ้าความเป็นเพื่อนนั้นเริ่มก่อนหรือเริ่มในระหว่างที่นาย Kotz สืบสวนคดีแมดอฟฟ์
อดีตประธานของ SEC ผู้หนึ่งประเมินว่า การฉ้อฉลจริง ๆ อยู่ที่ระหว่าง 10,000-17,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 359,846 - 611,739 ล้านบาทต้นปี 2559) โดยไม่รวมเอารายได้ที่ไม่มีจริง ๆ
คำร้องทุกข์ทางกฎหมายอาญาเบื้องต้น ("U.S. v. Madoff, 08-MAG-02735")
ประเมินว่านักลงทุนสูญทรัพย์ประมาณ 50,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 1,787,975 ล้านบาทต้นปี 2559) เพราะการฉ้อฉล
แม้ว่า "The Wall Street Journal" จะรายงานว่า "ตัวเลขรวมเอากำไรปลอมที่บริษัทของแมดอฟฟ์รายงานไปยังลูกค้าเป็นเวลาทศวรรษ ๆ (แต่ว่า) ยังไม่ชัดเจนว่า นักลงทุนฝากเงินไว้กับบริษัทเท่าไรจริง ๆ"
ในเบื้องต้นเขาถูกโจทข้อหาการฉ้อฉลหลักทรัพย์เพียงกรณีเดียว ที่มีโทษจำคุกถึง 20 ปี และปรับ 5 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 179 ล้านบาท)
เอกสารของศาลแสดงว่า บริษัทมีลูกค้า 4,800 รายโดยวันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 และรายงานบัญชีที่บอกกับลูกค้าในเดือนนั้นแสดงว่ามียอดรวม 65,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 2,317,215 ล้านบาท) แต่บริษัทจริง ๆ มีเงินเพียงแค่ส่วนน้อยของยอดนั้น
เจ้าหน้าที่สำนักงานสอบสวนกลางสหรัฐจับกุมแมดอฟฟ์ในวันที่ 11 ธันวาคม 2551 ในฐานะการฉ้อฉลหลักทรัพย์
คือ ตามคำร้องทุกข์ ในวันก่อน
เขาได้บอกลูกชายทั้งสองของเขาว่า บริษัทเป็น "ธุรกิจพอนซี่ขนาดยักษ์"
ซึ่งลูกชายต่อมาจึงได้โทรคุยกับเพื่อนทนาย ผู้โทรเรียกแจ้งเจ้าหน้าที่ของรัฐ
เจ้าหน้าที่ที่เดินทางมาที่อพาร์ทเมนท์ของแมดอฟฟ์กล่าวกับเขาโดยสุภาพว่า "พวกเรามานี่เพื่อถามว่า มีคำอธิบายที่สุจริต (สำหรับเรื่องนี้) บ้างไหม" ซึ่งนักการเงินอายุ 70 ปีก็ตอบว่า "มันไม่มีคำอธิบายสุจริตอื่น"
คือเขาได้ "จ่ายนักลงทุนด้วยเงินที่ไม่มีจริง ๆ"
ศาลให้ประกันตัวแมดอฟฟ์ในวันเดียวกันโดยใช้หลักทรัพย์ประกันมูลค่า 10 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 318 ล้านบาท)
แมดอฟฟ์และภรรยาต้องสละหนังสือเดินทาง ถูกจำกัดการเดินทาง และต้องกลับบ้านก่อน 7 โมงเย็น โดยเป็นข้อตกลงของการให้ประกัน
แมดอฟฟ์ได้รับคำขู่ฆ่า ซึ่งสำนักงานสอบสวนกลางได้รับเรื่องไว้ และ SEC จึงขอให้ศาลจำกัดแมดอฟฟ์ให้อยู่ที่อพาร์ทเมนท์ เพราะกลัวว่า "ไม่ถูกทำร้ายก็หนี"
เขามีกล้องจับดูอยู่ที่ประตูบ้าน โดยมีอุปกรณ์ส่งสัญญาณไปให้ FBI และภรรยาของเขาต้องจ่ายเงินเพิ่มเพื่อรักษาความปลอดภัย
ในวันที่ 5 มกราคม 2552 ผู้ดำเนินคดีร้องให้ศาลยกเลิกการให้ประกันตัว หลังจากที่แมดอฟฟ์และภรรยาละเมิดคำสั่งอายัดทรัพย์ของศาลโดยส่งของมีค่าอาจมีมูลค่าถึง 1 ล้านดอลลาร์ให้กับญาติ รวมทั้งลูกชายและน้องชาย
นอกจากนั้นแล้ว ยังพบเช็คที่ลงลายเซ็นเรียบร้อยแล้วมีมูลค่าถึง 173 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 5,363 ล้านบาท) ที่โต๊ะสำนักงานของแมดอฟฟ์หลังจากถูกจับ
ลูกชายของเขาเป็นคนแจ้งการส่งของมีค่าต่อเจ้าหน้าที่ ก่อนหน้านี้ เจ้าหน้าที่เชื่อว่าแมดอฟฟ์ต้องการให้ความร่วมมือ
อาทิตย์ต่อมา ศาลปฏิเสธคำขอของรัฐให้ยกเลิกการประกันตัว แต่บังคับให้แมดอฟฟ์ทำรายการสินทรัพย์ส่วนตัว และอนุญาตให้ค้นสิ่งของทางไปรษณีย์
วันที่ 10 มีนาคม 2552 อัยการสูงสุดเขตใต้ของนิวยอร์กส่งคำร้องทุกข์โดยฟ้องแมดอฟฟ์ด้วยข้อหา 11 กระทงต่อศาล
คือ การฉ้อฉลในการค้าหลักทรัพย์ การฉ้อฉลโดยอาศัยความไว้ใจในฐานะเป็นผู้ให้คำปรึกษาทางการเงิน การฉ้อฉลผ่านไปรษณีย์ การฉ้อฉลผ่านการสื่อสาร การฟอกเงิน การให้ความเท็จ การเบิกความเท็จ การยื่นเอกสารปลอมให้กับคณะกรรมาธิการหลักทรัพย์และการแลกเปลี่ยน (SEC) การลักทรัพย์จากกองทุนเงินเกษียณของลูกจ้าง
คำร้องทุกข์แจ้งว่า แมดอฟฟ์ได้ฉ้อฉลลูกค้าเป็นจำนวนเกือบ 65,000 ล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นการฉ้อฉลแบบพอนซี่ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และเป็นการฉ้อฉลต่อนักลงทุนที่ใหญ่ที่สุดทำโดยบุคคลคนเดียวอีกด้วย
ในวันที่ 12 มีนาคม 2552 แมดอฟฟ์ให้การสารภาพความผิดทุกกระทง
รวมทั้งการฟอกเงิน 3 กระทง โดยผู้ดำเนินคดีหาว่า เขาได้ใช้สำนักงานในลอนดอนที่เป็นอีกบริษัทหนึ่ง เพื่อฟอกเงินกว่า 250 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 8,934 ล้านบาท) โดยโอนเงินลูกค้าจากแผนกบริหารทรัพย์สินในนิวยอร์กไปยังลอนดอน แล้วก็โอนกลับมา เพื่อให้ดูเหมือนว่าเขากำลังลงทุนในยุโรปเพื่อลูกค้า
เขาไม่ได้ตกลงกับเจ้าหน้าที่ของรัฐผู้ดำเนินคดีเพื่อผ่อนผันการลงโทษ เขาเพียงแต่สารภาพความผิดโดยสละสิทธิ์การดำเนินคดีโดยลูกขุน
ข้อหาเหล่านั้นมีโทษจำคุกสูงสุด 150 ปี รวมการบังคับให้คืนทรัพย์ และค่าปรับเป็นจำนวน 2 เท่าของกำไรที่ได้หรือการสูญเสียที่เกิดขึ้นจากความผิด
เจ้าหน้าที่ของรัฐประมาณว่า แมดอฟฟ์ต้องคืนทรัพย์ 7,200 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 217,145 ล้านบาท)
ก่อนหน้านั้นเดือนหนึ่ง แมดอฟฟ์ยอมความนอกศาลกับคดีแพ่งของ SEC เขาถูกห้ามไม่ให้ทำการในอุตสาหกรรมหลักทรัพย์ตลอดชีวิต และตกลงจ่ายค่าปรับในจำนวนที่ไม่ได้เปิดเผย
ในการให้การก่อนตัดสิน แมดอฟฟ์ยอมรับว่าได้ดำเนินธุรกิจแบบพอนซี่และแสดงความเสียใจต่อการทำผิดของเขา
เขาให้การว่า การฉ้อฉลเริ่มตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
คือเขาต้องการจะสนองความต้องการของลูกค้าที่จะได้ผลกำไรตามที่สัญญา แม้ในช่วงเศรษฐกิจจะตก
เขายอมรับว่า ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่ได้ใช้เงินของลูกค้าลงทุนอะไรจริง ๆ อีกเลย
เขาเพียงแต่ฝากเงินที่ได้มาในบัญชีธุรกิจที่ธนาคาร
เขายอมรับว่า เขาได้สร้างรายการบัญชีปลอม ๆ ที่อำพรางโดยการโอนเงินระหว่างประเทศและการทำบัญชีปลอมส่งให้แก่ SEC
เมื่อลูกค้าต้องการถอนเงิน เขาก็จ่ายออกจากบัญชีธุรกิจของเขา แล้วอ้างว่า ผลกำไรที่ได้มาจากกลยุทธ์การลงทุนแบบ split-strike conversion ที่ไม่เหมือนใคร
เขากล่าวว่า เขามีเจตนาที่จะเลิกใช้กลเม็ดเช่นนี้ แต่ว่า มันกลายเป็นเรื่องที่ยากและในที่สุดก็เป็นไปไม่ได้ที่จะออกจากหลุมที่ตนขุดไว้
ในที่สุด เขาก็ปลงใจว่าในที่สุดเขาจะต้องถูกจับฐานะทำการฉ้อฉล
เหยื่อเพียงแค่ 2 คนจาก 25 คนที่ขอออกเสียงในศาล คัดค้านการให้การสารภาพผิดของแมดอฟฟ์
และศาลก็ได้ยอมรับการสารภาพผิดของเขา แล้วฝากขังเขาไว้ที่คุก Manhattan Metropolitan Correctional Center จนกระทั่งวันตัดสิน
โดยศาลกล่าวว่า แมดอฟฟ์ตอนนี้มีโอกาสหนีสูง เพราะเหตุความสูงอายุ ความร่ำรวย และโอกาสถูกจำคุกตลอดชีวิต
ส่วนทนายของเขาอุทธรณ์ขอให้ส่งเขาไปกักที่บริเวณบ้านเพื่อรอการตัดสิน และให้มีเงื่อนไขการให้ประกันแบบเดิม โดยอ้างว่าเขาจะยอมให้ความร่วมมือกับการสืบคดีของรัฐบาลที่ดีกว่า
แต่อัยการคัดค้าน
แล้วในวันที่ 20 มีนาคม 2552 ศาลอุทธรณ์ก็ปฏิเสธคำร้องของแมดอฟฟ์
ในวันที่ 26 มิถุนายน 2552 ศาลสั่งยึดทรัพย์ 170 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 6,024 ล้านบาท) ส่วนภรรยาจะสละทรัพย์ประมาณ 80 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 2,835 ล้านบาท) โดยเหลือเงินสดเพียงแค่ 2.5 ล้านเหรียญ (ประมาณ 89 ล้านบาท)
แต่ข้อตกลงนี้ไม่ได้ป้องกัน SEC และทรัสตีปิการด์จากการฟ้องคดีเรียกทรัพย์จากนางแมดอฟฟ์
และแม้ว่า แมดอฟฟ์จะได้ร้องขอให้ป้องกันทรัพย์สินจำนวน 70 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 2,480 ล้านบาท) เพื่อภรรยา โดยอ้างว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับการฉ้อฉล
ผู้ดำเนินคดีแนะนำให้ตัดสินจำคุกตามโทษสูงสุดที่ 150 ปี และแจ้งแก่ศาลว่า ทรัสตีผู้ติดตามทรัพย์สินคือนายเออร์วิง ปิการ์ด ได้แจ้งว่า "แมดอฟฟ์ไม่ได้ให้ความร่วมมือหรือความช่วยเหลือใด ๆ ที่มีความหมาย"
ส่วนสำนักงานเรือนจำสหรัฐแนะนำให้ลงโทษ 50 ปี ในขณะที่ทนายของแมดอฟฟ์แนะนำ 12 ปี โดยอ้างว่าแมดอฟฟ์ได้สารภาพความผิด
ในวันที่ 29 มิถุนายน ศาลตัดสินให้จำคุก 150 ปี ดังที่แนะนำโดยผู้ดำเนินคดี
โดยกล่าวว่า ศาลไม่ได้รับจดหมายขอให้บรรเทาโทษจากเพื่อนหรือญาติโดยให้การถึงการกระทำความดีของแมดอฟฟ์ และว่า "การปราศจากหลักฐานสนับสนุนดังที่ว่าเป็นเรื่องฟ้อง (ว่าแมดอฟฟ์ไม่ได้ทำความดีอะไร)"
นักวิเคราะห์ข่าวให้ข้อสังเกตว่า นี่เป็นเรื่องที่ต่างจากคดีคนทำงานสำนักงานอื่น ๆ ที่มักจะมีชื่อเสียงในเรื่องการกุศลหรือในการให้ความร่วมมือเพื่อช่วยเหลือเหยื่อในคดี
และแม้ว่า เหยื่อของแมดอฟฟ์จะรวมองค์กรและมูลนิธิการกุศลเป็นจำนวนหนึ่ง แต่คนคนเดียวที่ขอความเมตตาจากศาลก็คือทนายของจำเลย
ศาลได้เรียกการฉ้อฉลนี้ว่า "ไม่มีอะไรเทียบ" และ "เขย่าขวัญ" และกล่าวว่า การลงโทษจะช่วยป้องกันไม่ให้คนอื่นทำการฉ้อฉลเช่นเดียวกัน
"ในที่นี้เราต้องแสดงให้เห็นว่า การทำผิดของแมดอฟฟ์ร้ายกาจมาก"
เหยื่อหลายรายที่เสียทรัพย์สินที่เก็บมาทั้งชีวิต ได้ปรบมือแสดงความพอใจต่อการลงโทษ
ศาลเห็นด้วยกับผู้ดำเนินคดีว่า การฉ้อฉลความจริงเริ่มมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980
เขายังให้ข้อสังเกตว่า อาชญากรรมของแมดอฟฟ์ "ตกกราฟเลย" เพราะว่า ข้อแนะนำการตัดสินโทษของรัฐบาลกลางเกี่ยวกับการฉ้อฉลกำหนดความเสียหายถึงเพียงแค่ 400 ล้านดอลลาร์ และโทษของแมดอฟฟ์เป็น 162 เท่ายิ่งกว่านั้น
ศาลกล่าวว่า "ข้าพเจ้ารู้สึกว่า แมดอฟฟ์ยังไม่ได้ทำสิ่งที่ตนทำได้หรือได้บอกสิ่งที่ตนรู้ทั้งหมด" โดยให้ข้อสังเกตว่า แมดอฟฟ์ไม่ยอมแสดงผู้ร่วมทำผิด ทำให้ผู้ดำเนินคดีลำบากในการดำเนินคดีผู้อื่น
ศาลไม่พิจารณาคำขอความเมตตาจากทนายจำเลยโดยกล่าวว่า แมดอฟฟ์ได้ให้สมาชิกครอบครัวกู้เงิน และได้โอนเงิน 15 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 540 ล้านบาท) จากบริษัทไปยังบัญชีของภรรยาก่อนที่จะสารภาพผิด
ทรัสตีผู้มีหน้าที่หาเงินมาคืนผู้สูญทรัพย์นายเออร์วิง ปิการ์ด ยังกล่าวด้วยว่า แมดอฟฟ์ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรอย่างสำคัญ ทำให้ยากในการสืบหาทรัพย์สิน
อดีตอัยการผู้หนึ่งเสนอว่า แมดอฟฟ์ความจริงสามารถได้การตัดสินจำคุกแบบปล่อยตัวโดยมีการคุมความประพฤติ ถ้าได้ร่วมมืออย่างเต็มที่กับผู้สืบสวนคดี แต่ความเก็บเงียบของแมดอฟฟ์แสดงว่ายังมีผู้ร่วมทำผิดอื่น ซึ่งทำให้ศาลตัดสินโดยโทษสูงสุด
ศาลยังสั่งให้แมดอฟฟ์คืนทรัพย์ 17,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 608,031 ล้านบาทต้นปี 2559) อีกด้วย
แมดอฟฟ์ได้ขอโทษเหยื่อเมื่อถูกตัดสินว่า "ผมได้ทิ้งมรดกแห่งความอับอายไว้อย่างหนึ่ง ดังที่เหยื่อของผมได้แสดง ต่อครอบครัวและหลาน ๆ ของผม นี่เป็นอะไรที่ผมต้องอยู่กับมันตลอดชีวิตที่เหลือ ผมเสียใจ ... ผมรู้ว่านี่ไม่ได้ช่วยคุณ"
แมดอฟฟ์ถูกจำขังที่คุก Butner Federal Correctional Complex (คุกเข้มงวดชั้นกลาง) ที่อยู่นอกเมืองราลี รัฐนอร์ทแคโรไลนา โดยมีเลขประจำตัว #61727-054
ในวันที่ 28 กรกฎาคม 2552 เขาได้ให้สัมภาษณ์จากคุกเป็นครั้งแรกต่อทนายคู่หนึ่ง เพราะว่าพวกเขาขู่ที่จะฟ้องภรรยาของเขาคือนางรูธ โดยเป็นตัวแทนนักลงทุนหลายราย
แต่ในการสัมภาษณ์เป็นเวลา 4 1/2 ชม. เขาทำตัวหยิ่งทะนงตน และเมื่อถามถึงจึงจะขอโทษลูกค้าของเขา
ทรัพย์สินของแมดอฟฟ์รวมทั้งหมดประมาณ 826 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 29,742 ล้านบาท) ที่ถูกอายัด
ซึ่งแมดอฟฟ์ได้ให้รายการทรัพย์ทั้งของตนและของบริษัทแก่ SEC เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2551 ซึ่งต่อมาเปิดเผยในเอกสารที่ยื่นแก่ศาลในวันที่ 13 มีนาคม 2552
แมดอฟฟ์ไม่มีบัญชีเงินเกษียณหรือเงินที่ได้เป็นประจำปี
เขามีหลักทรัพย์รวมกันน้อยกว่า 2 แสนดอลลาร์ เป็นหุ้นของบริษัทการเงินและธนาคารต่าง ๆ
เขาไม่ได้แสดงว่ามีบัญชีธนาคารในต่างประเทศ
ในวันที่ 2 มีนาคม 2552 ศาลได้เปลี่ยนคำสั่งอายัดทรัพย์ของแมดอฟฟ์ รวมทั้งบริษัทหลักทรัพย์ ที่ดิน งานศิลป์ และตั๋วงานบันเทิง และอนุมัติคำขอจากผู้ดำเนินคดีให้ดำรงการอายัดอพาร์ทเมนท์ในแมนแฮตตัน บ้านพักร้อนในเมือง Montauk รัฐนิวยอร์ก และเมือง Palm Beach รัฐฟลอริดา แมดอฟฟ์ยังตกลงให้ยึดหุ้นส่วนของเขาในบริษัทที่ลงทุนร่วมกับบริษัทนายหน้าใหญ่อื่น ๆ คือ Primex Holdings LLC
ส่วนตั๋ววันเปิดฤดูของทีมเบสบอล New York Mets ของเขาขายได้ในราคา 7,500 เหรียญผ่านอีเบย์
ต่อมาวันที่ 17 มีนาคม 2552 ผู้ดำเนินคดีจึงยื่นเอกสารแสดงทรัพย์สินอื่น ๆ รวมทั้งของมีค่ามูลค่า 2.6 ล้านเหรียญ เงินกู้ 30 ล้านเหรียญที่ลูกชายทั้งสองยืม และบริษัทและทุนอื่น ๆ ที่สามีภรรยามีส่วนเป็นเจ้าของ
ในวันที่ 13 เมษายน 2552 ศาลรัฐคอนเนตทิคัตยกเลิกการอายัดทรัพย์ที่ทำตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม 2552 แล้วสั่งให้ผู้จัดตั้งบริษัท Fairfield Greenwich Group 2 คนจำนองบ้านเพื่อประกันหนี้จำนวน 10 ล้านดอลลาร์ และ 2 ล้านดอลล่าร์
เจ้าของบริษัทคนหนึ่งตกลงโดยมีข้อแม้ว่า ยังไม่ได้ยอมรับความผิดหรือความรับผิดชอบใด ๆ
ส่วนเจ้าของคนที่ 3 ยังมีทรัพย์ถูกอายัดอยู่
ทั้งสามคนอยู่ในระหว่างการดำเนินคดีที่ผู้ฟ้องร้องคือกองทุนเกษียณเทศบาลเมืองแฟร์ฟิลด์ รัฐคอนเนตทิคัต ซึ่งสูญทรัพย์รวมกัน 42 ล้านดอลลาร์
คดีชื่อว่า "โปรแกรมเกษียณสำหรับลูกจ้างเมืองแฟร์ฟิลด์กับแมดอฟฟ์ (Retirement Program for Employees of the Town of Fairfield v. Madoff)" FBT-CV-09-5023735-S ฟ้องที่ศาลสูงของรัฐคอนเนตทิคัต (เมืองบริดจ์พอร์ต)
บริษัท Maxam Capital และบริษัทที่ส่งเงินให้กองทุนแมดอฟฟ์อื่น ๆ ซึ่งอาจจะช่วยให้เมืองแฟร์ฟิลด์ทวงทรัพย์คืนได้ถึง 75 ล้านดอลลาร์ ก็เป็นจำเลยในคดีด้วย
ส่วนศาสตราจารย์แห่งคณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียท่านหนึ่งกล่าวว่า เงินของแมดอฟฟ์ส่วนมากอาจจะอยู่ในบัญชีต่างประเทศ
SEC เชื่อว่า การเก็บทรัพย์สินเหล่านี้เป็นความลับอาจจะช่วยป้องกันไม่ให้ทรัพย์สินถูกยึดโดยเจ้าหน้าที่และเจ้าหนี้ของประเทศอื่น ๆ
ส่วน หนังสือพิมพ์ "Montreal Gazette" รายงานในวันที่ 12 มกราคม 2553 ว่า อาจจะมีทรัพย์สินของแมดอฟฟ์ที่ยังไม่พบในประเทศแคนาดา
ในเดือนธันวาคม 2553 นายบาร์บารา พิเคาเออร์ และบุคคลที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ได้ตกลงกับทรัสตีนายเออร์วิง ปิการ์ด ที่จะคืนทรัพย์ 7,200 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 217,145 ล้านบาท) จากมรดกของสามีของเธอที่พึ่งเสียชีวิตคือนายเจฟฟรีย์ พิเคาเออร์ ให้กับนักลงทุนคนอื่น ๆ
โดยเป็นกระบวนการชดใช้ให้กับเหยื่อ ในวันที่ 14 และ 17 ธันวาคม 2555 รัฐบาลได้ยื่นขอศาลให้ตัดสินว่า การคืนทรัพย์ทั้งหมดเป็นไปไม่ได้ และดังนั้น จึงจะทำให้รัฐบาลสามารถแจกจ่ายทรัพย์สินที่ยึดมาได้แล้วกว่า 2,350 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 70,874 ล้านบาท) ให้แก่ประชาชนตามกำหนดกฎเกณฑ์ของกระทรวงยุติธรรมสหรัฐ
ผ่านกองทุนเหยื่อแมดอฟฟ์ (Madoff Victim Fund)
ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2552 ศาลคดีล้มละลายในแมนแฮตตันเปิดเผยรายการลูกค้ายาว 162 หน้าที่มีรายการบัญชีกว่า 13,500 บัญชี
แต่ไม่ได้แสดงจำนวนที่ลงทุน
แต่ว่า บุคคลที่ลงทุนผ่าน Fairfield Greenwich Group, Ascot Partners, หรือ Chais Investments ไม่ได้รวมอยู่ในรายชื่อ
ลูกค้ามีทั้งธนาคาร กองทุนบริหารความเสี่ยง มหาวิทยาลัย และเศรษฐี ซึ่งรวมเงินเป็น 41,000 ล้านดอลลาร์ ตามการนับของสำนักข่าวแห่งหนึ่ง แต่อาจจะนับผู้ลงทุนบางพวกหลายครั้งผ่านกองทุนที่ส่งทุนให้แมดอฟฟ์อีกที
แม้ว่าแมดอฟฟ์จะส่งรายงานให้แก่ SEC ในปี 2551 ว่า แผนกแนะนำทางการเงินของเขามีลูกค้าเพียงแค่ 11-25 รายและมีทรัพย์สินเพียงแค่ 17,100 ล้านดอลลาร์
ลูกค้าที่มีชื่อเสียงรวมทั้งผู้กำกับหนังยอดดังสตีเวน สปีลเบิร์ก ประธานบริหารบริษัทดรีมเวิร์กสแอนิเมชัน เจฟฟรีย์ แคตเซนเบิร์ก ดารานักแสดงเควิน เบคอน และนักแสดงจอห์น มัลโควิช
และพิธีรายการโทรทัศน์แลร์รี คิง
ตามหนังสือพิมพ์ "The Wall Street Journal"
ผู้ลงทุนที่เสียทรัพย์มากที่สุด รวมทั้งกองทุนที่ส่งเงินต่อให้แมดอฟฟ์ คือทรัพย์ที่มีโอกาสสูญของกลุ่มนักลงทุนเหล่านี้อาจถึง 21,320 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 762,670 ล้านบาท)
ส่วนกองทุนที่ส่งเงินต่อคือ Thema International Fund โดยวันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 มีทรัพย์สินสุทธิกับแมดอฟฟ์ที่ 1,100 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 39,350 ล้านบาท)
ส่วนนักลงทุนอีก 11 รายที่มีโอกาสสูญทรัพย์ระหว่าง 100 ล้าน - 1,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 3,577 - 35,773 ล้านบาท) คือมีนักลงทุนอีก 23 คนที่มีโอกาสสูญทรัพย์ระหว่าง 500,000 - 100 ล้านดอลล่าร์ (ประมาณ 18 - 3,577 ล้านบาท) โดยมีโอกาสสูญทรัพย์รวมกัน 540 ล้านดอลลาร์ (19,201 ล้านบาท) ที่สุดแล้ว หนังสือพิมพ์ "The Wall Street Journal" รวมโอกาสสูญทรัพย์รวมกันทั้งสิ้นทุกลุ่ม 26,900 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 956,483 ล้านบาท)
ต่อมานักลงทุนบางท่านเปลี่ยนการประเมินทรัพย์ที่สูญโดยนับเอาแต่ทุนเบื้องต้น เพราะว่ากำไรที่บริษัทรายงานน่าจะเป็นเรื่องฉ้อฉล ยกตัวอย่างเช่น มหาวิทยาลัย Yeshiva University ในนครนิวยอร์ก กล่าวว่า โอกาสสูญทรัพย์ของมหาวิทยาลัยมีเพียงแค่ 14.5 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 516 ล้านบาท) ไม่ใช่ 110 ล้านดอลลาร์ (3,911 ล้านบาท) ตามที่รายงานในเบื้องต้น เพราะว่าจำนวนที่มากกว่ารวมเอากำไรที่แมดอฟฟ์ได้รายงานต่อมหาวิทยาลัย
มีการประเมินว่า กรมสรรพากรในสหรัฐอาจปรับมูลนิธิที่ลงทุนกับแมดอฟฟ์เป็นจำนวนเงินถึง
1,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 35,557 ล้านบาท)
แม้ว่ามูลนิธิการกุศลปกติจะไม่ต้องจ่ายภาษีเงินได้ต่อรัฐบาลกลาง แต่ก็ยังอาจต้องถูกปรับภาษีสรรพสามิต เพราะเหตุไม่ได้ตรวจดูการลงทุนกับแมดอฟฟ์ให้ดี ๆ ไม่สนใจสัญญาณเตือน และไม่กระจายเงินลงทุนให้ดี
เบี้ยปรับเริ่มที่ 10% ของจำนวนที่ลงทุน และจะเป็น 25% ถ้าไม่พยายามทวงเอาทรัพย์คืน
ประธานแผนกต่าง ๆ ผู้อำนวยการ และทรัสตีของมูลนิธิอาจถูกเบี้ยปรับถึง 15% และผู้จัดการแต่ละคนอาจถูกปรับ 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 711,000 บาท) สำหรับการลงทุนแต่ละอย่าง
มีการดำเนินคดีอาญาต่อกรรมการบริษัท 5 คนของธนาคารบริหารหลักทรัพย์ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ คือ Aurelia Finance ที่สูญทรัพย์ของลูกค้าประมาณ 800 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 28,446 ล้านบาท) ทรัพย์สินของกรรมการบริษัทได้ถูกอายัดแล้ว
ลูกค้าในอเมริกาใต้ที่ลงทุนกับแมดอฟฟ์ผ่านธนาคารสเปน Grupo Santander ได้ฟ้องคดีในนามกลุ่มบุคคลต่อธนาคาร Santander ในเมืองไมแอมี รัฐฟลอริดา
และธนาคารตกลงที่จะจ่ายให้ลูกค้าเป็นหุ้นบุริมสิทธิของธนาคารมีมูลค่า 2,000 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 71,114 ล้านบาท) เท่ากับทุนเริ่มต้นของลูกค้า
ซึ่งเป็นหุ้นที่แบ่งเงินปันผล 2%
โดยมีลูกค้าประมาณ 70% ที่ยอมรับข้อตกลงนี้
ในวันที่ 8 พฤษภาคม 2552 ธนาคาร UBP ถูกฟ้องในเขตแมนแฮตตัน
แต่ว่าแม้ต้วธนาคารเองก็เป็นเหยื่อของแมดอฟฟ์เหมือนกัน และธนาคารก็ได้เสนอในเดือนมีนาคม 2552 ที่จะชดเชยเงินผู้ลงทุนครึ่งหนึ่งจากที่ลงทุนกับแมดอฟฟ์ดั้งเดิม
ต่อมาวันที่ 6 ธันวาคม 2553 UBP ประกาศว่าได้ตกลงกับทรัสตี
โดยจ่ายเงินอาจจะถึง 500 ล้านดอลลาร์ (17,887 ล้านบาท) เพื่อสางคดีเกี่ยวข้องกับทรัสตี โดยเป็นธนาคารแรกที่ตกลงกับทรัสตี
ด้วยการตกลงเช่นนี้ ทรัสตีตกลงที่จะไม่ฟ้องคดีเรียกทรัพย์คืนแบบ clawback ต่อธนาคาร เครือข่ายธนาคาร หรือลูกค้าของธนาคาร
ส่วนกองทุนบริหารหลักทรัพย์ในเมืองเจนีวา Notz Stucki's Plaza Fund จะจ่ายเงินจนถึง 103.2 ล้านดอลลาร์ (3,692 ล้านบาท) ให้กับลูกค้าที่ไม่ได้ขอลงทุนกับแมดอฟฟ์โดยเฉพาะ และจะจ่ายเป็นตั๋วแลกเงินออกให้โดยนิติบุคคลต่างหากที่แลกเป็นเงินได้หมดภายใน 5 ปี
Bank Medici เป็นธนาคารออสเตรียตั้งโดยเจ้าของผู้พบกับแมดอฟฟ์เมื่อปี 2528 เมื่อยังอยู่ในนครนิวยอร์ก
ผลกำไร 90% ของธนาคารมาจากบริษัทของแมดอฟฟ์
ในเดือนธันวาคม 2558 ธนาคารรายงานว่า กองทุนสองกองทุนของธนาคารอาจจะสูญทรัพย์เพราะแมดอฟฟ์
ต่อมาวันที่ 2 มกราคม 2552 เจ้าหน้าที่ควบคุมธนาคารของประเทศ (FMA) ได้เข้าควบคุมธนาคาร
รัฐได้ประมูลขายใบอนุญาตธนาคาร และธนาคารก็กำลังถูกฟ้องโดยลูกค้าทั้งในสหรัฐอเมริกาและในออสเตรีย
ผู้สืบสวนคดีได้เริ่มการสืบสวนทางอาญาทั้งต่อธนาคารและเจ้าของ ซึ่งได้ลงทุนทรัพย์กว่า 2,100 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 75,123 ล้านบาท) กับแมดอฟฟ์
ต่อมาวันที่ 28 พฤษภาคม 2552 ธนาคารก็ถูกริบใบอนุญาต
Innocence Project เป็นองค์กรการกุศลที่ได้เงินโดยมากจากมูลนิธิ JEHT Foundation ซึ่งได้ทุนจากผลกำไรที่ได้จากแมดอฟฟ์
ต่อมาผู้บริหารเงินทุนจึงต้องปิดองค์กรทั้งสอง
ซึ่งปกติช่วยเหลือบุคคลที่อยู่ในสถานะชีวิตที่ไม่ดี โดยเฉพาะอดีตนักโทษ
ในเดือนเมษายน 2553 อัยการสูงสุดของรัฐคอนเนตทิคัตฟ้องคดีธนาคาร Westport National และเจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งในฐานะ "เท่ากับช่วยและสนับสนุน" การฉ้อฉลของแมดอฟฟ์
โดยต้องการฟ้องเอาเงินคืน 16.2 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 485 ล้านบาท) ซึ่งรวมค่าธรรมเนียมที่ธนาคารเก็บจากลูกค้าที่ลงทุนกับแมดอฟฟ์
โดยมีประมาณ 241 รายที่ได้ลงทุนทรัพย์ประมาณ 10 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 300 ล้านบาท)
แต่ธนาคารไม่ยอมรับผิดโดยประการทั้งปวง
มูลนิธิ Picower ที่จัดตั้งขึ้นในปี 2545 เป็นองค์กรการกุศลแนวหน้าในสหรัฐอเมริกาที่สนับสนุนองค์กรต่าง ๆ รวมทั้งสถาบันพิเคาเออร์เพื่อการเรียนรู้และความจำ (Picower Institute for Learning and Memory) ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์, Human Rights First, ห้องสมุดสาธารณะในมหาครนิยอร์ก (New York Public Library) และกองทุนสุขภาพเด็ก (Children's Health Fund)
โดยเป็นองค์กรกุศลที่จัดว่าใหญ่เป็นอันดับ 71 ในสหรัฐ
และมีรายงานว่าได้ลงทุนทรัพย์ 1,000 ล้านดอลลาร์กับแมดอฟฟ์
โดยผู้จัดตั้งมูลนิธิคือนายเจฟฟรีย์ พิเคาเออร์ ได้เป็นเพื่อนกับแมดอฟฟ์เป็นเวลากว่า 30 ปี
ต่อมามูลนิธิ รวมทั้งองค์กรการกุศลที่ลงทุนกับแมดอฟฟ์อื่น ๆ ได้ประกาศในเดือนธันวาคม 2551 ว่า จะยุติการดำเนินงาน
ในวันที่ 29 มิถุนายน 2555 ปีเตอร์ให้การสารภาพความผิดในศาลรัฐบาลกลางในข้อหาต่าง ๆ และตกลงยอมรับโทษจำคุก 10 ปี
ในช่วงการดำเนินคดี อัยการได้แสดงว่า ปีเตอร์ได้เซ็นรายงานการปฏิบัติตามกฎหมายหลาย ๆ อาทิตย์พร้อม ๆ กัน โดยใช้ปากกาและสีปากกาต่าง ๆ กันเพื่อจะให้ดูเหมือนว่าได้เซ็นเอกสารเหล่านั้นในเวลาต่าง ๆ กัน
นอกจากนั้นแล้ว ปีเตอร์ยังยอมรับการซ่อนทรัพย์เป็นล้าน ๆ ดอลลาร์จากกรมสรรพากรสหรัฐ (IRS) เพื่อเลี่ยงภาษี และได้นำเงิน 200,000 ดอลลาร์ไปบริจาคเพื่อการกุศลแม้หลังจากที่การฉ้อฉลได้ถูกเปิดโปงแล้ว
ศาลมีคำสั่งให้ริบทรัพย์สินทั้งหมดรวมทั้งเงินสด บ้าน รถยนต์ และนาฬิกาโรเล็กซ์
และข้อตกลงระงับคดีกับครอบครัวบังคับให้ภรรยาคือนางมาเรียน ลูกสาวคือนางชานา แมดอฟฟ์ สวอนสัน และญาติอื่น ๆ ต้องสละทรัพย์สินต่าง ๆ
ในวันที่ 20 ธันวาคม 2555 เขาถูกตัดสินให้จำคุก 10 ปีฐานมีส่วนร่วมกับธุรกิจพอนซี่
ในวันที่ 23 ธันวาคม 2551 มีการพบศพของผู้จัดตั้งบริษัท Access International Advisors LLC คนหนึ่งคือนาย René-Thierry Magon de la Villehuchet ในสำนักงานของบริษัทในมหานครนิวยอร์ก โดยตัดเส้นเลือดที่ข้อมือซ้าย
นายเดอลาวิลเลฮูเชต์ได้ทานยานอนหลับเข้าไปด้วย จึงปรากฏว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ผู้เสียชีวิตมาจากตระกูลเก่าแก่ฝรั่งเศส และแม้ว่าจะไม่พบจดหมายลาตายที่สำนักงาน แต่ว่าพี่ชายของเขาในฝรั่งเศสก็ได้รับจดหมายไม่นานนักหลังจากพบศพที่เขาได้เขียนถึงความเสียใจและความรู้สึกผิด
สำนักงานสอบสวนกลางสหรัฐและคณะกรรมาธิการหลักทรัพย์และการแลกเปลี่ยน (SEC) ไม่เชื่อว่า นายเดอลาวิลเลฮูเชต์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฉ้อฉล
นายแฮร์รี่ มาโกโปโลสกล่าวว่า เขาได้พบกับนายเดอลาวิลเลฮูเชต์เมื่อหลายปีก่อนและได้เตือนเขาด้วยว่า แมดอฟฟ์อาจกำลังทำผิดกฎหมาย
ในปี 2545 บริษัทได้ลงทุนทรัพย์สินที่จัดการ 540 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 23,256 ล้านบาท) (45%) กับแมดอฟฟ์
แต่โดยปี 2551 บริษัทได้ลงทุน 2,250 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 74,862 ล้านบาท) (75%) กับแมดอฟฟ์
นอกจากนั้นแล้ว นายเดอลาวิลเลฮูเชต์ยังได้ลงทุนทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดและ 20% ของพี่ชาย กับแมดอฟฟ์
พี่ชายแสดงว่า นายเดอลาวิลเลฮูเชต์ไม่ได้รู้จักแมดอฟฟ์โดยตรงแต่รู้จักผ่านเพื่อนผู้ร่วมจัดตั้งบริษัทซึ่งเป็นนายธนาคารชาวฝรั่งเศส
ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2552 นายทหารชาวอังกฤษผู้ได้รับเหรียญเกียรติยศนายวิลเลียม ฟ็อกซ์ตัน OBE
วัย 65 ปี ได้ยิงตัวตายในสวนสาธารณะในเมืองเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ หลังจากที่สูญทรัพย์สมบัติทั้งหมด
เขาได้ลงทุนทรัพย์ของเขากับกองทุนต่าง ๆ
ของธนาคาร Bank Medici ในประเทศออสเตรียที่ส่งทุนต่อให้แมดอฟฟ์
ในวันที่ 10 ธันว่าคม 2553 มีการพบศพลูกชายคนโตของแมดอฟฟ์คือมาร์ก สองปีเต็มหลังจากที่พ่อของเขาถูกจับ โดยแขวนคอตายในห้องพักนครนิวยอร์กและปรากฏเป็นการฆ่าตัวตาย แม้ว่าเจ้าหน้าที่จะไม่พบจดหมายลาตาย
มาร์กได้พยายามหางานซื้อขายหุ้นในบริษัทของวอลล์สตรีทอย่างไม่สำเร็จผลหลังจากการฉ้อฉลได้ถูกเปิดโปง มีรายงานว่าเขาเครียดเกี่ยวกับการถูกดำเนินคดีเพราะว่าเจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางกำลังสืบสวนเรื่องการฉ้อฉลภาษี
นอกจากนั้นแล้ว ทรัสตีคือนายปิการ์ดยังฟ้องคดีต่อสมาชิกครอบครัวของแมดอฟฟ์หลายคนรวมทั้งนายมาร์ก
ในสำนวนดำเนินคดี นายปิการ์ดกล่าวว่า นายมาร์กและญาติอื่น ๆ ของแมดอฟฟ์ได้ผลกำไรที่ไม่ควรเป็นสิบ ๆ ล้านดอลลาร์ ผ่านธุรกรรมการลงทุน "ที่เป็นนิยายหรือแก้เปลี่ยนวันที่ในภายหลัง" และแสดงสัญญาการกู้ยืมเพื่อซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ที่ไม่ได้ใช้คืน
นายปิการ์ดยังกล่าวด้วยยว่า นายมาร์กอยู่ในฐานะที่ควรจะรู้ถึงการฉ้อฉลของบริษัทบิดา เพราะว่าเป็นผู้อำนวยการแผนกการซื้อขายหุ้น และทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบริษัทถ้าบิดาไม่อยู่ และมีใบอนุญาตในการซื้อขายหลักทรัพย์หลายใบกับองค์การควบคุมอุตสาหกรรมการเงิน (Financial Industry Regulatory Authority ตัวย่อ FINRA)
แต่ว่า นายมาร์กความจริงทำงานกับแผนกของบริษัทที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฉ้อฉล และไม่มีการฟ้องคดีว่ามีความผิดใด ๆ
หลังจากการเปิดโปงการฉ้อฉลของแมดอฟฟ์ ผู้ตรวจราชการของคณะกรรมาธิการหลักทรัพย์และการแลกเปลี่ยนได้ทำการตรวจสอบภายในถึงความล้มเหลวขององค์กรในการตรวจพบการฉ้อฉลแม้ว่าจะมีทั้งสัญญาณเตือนและการให้ข้อมูลจากบุคคลอื่น ๆ แล้วเขียนเป็นรายงาน 477 หน้า
ว่าองค์กรพลาดสัญญาณเตือนเหล่านั้นได้อย่างไร ได้ชี้ถึงโอกาสที่เกิดขึ้นอย่างซ้ำ ๆ ที่จะตรวจพบการฉ้อฉล และว่าความพยายามขององค์กรไร้ประสิทธิภาพอย่างไร
และโดยตอบสนองต่อคำแนะนำที่ปรากฏในรายงาน เจ้าหน้าที่ขององค์กร 8 คนได้ถูกลงโทษ แต่ไม่มีใครถูกไล่ออก
ในวันที่ 7 มกราคม 2557 นิตยสารฟอบส์และสำนักงานข่าวอื่น ๆ รายงานว่า ธนาคาร JPMorgan Chase ซึ่งเป็นธนาคารใหญ่สุดของสหรัฐอเมริกาและใหญ่เป็นอันดับ 6 ของโลก และเป็นที่ฝากเงินของแมดอฟฟ์ รายงานว่าธนาคารตกลงที่จะจ่ายทรัพย์เพื่อระงับคดีเป็นจำนวน 1,700 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 56,253 ล้านบาท)
เป็นการระงับการดำเนินคดีทางอาญาทุกอย่างที่สามารถฟ้องธนาคารได้เพราะเหตุของการฉ้อฉล
ธนาคารได้ตกลงกับอัยการของรัฐบาลกลางเพื่อระงับการฟ้องคดีอาญาสองข้อหาในการไม่ได้แจ้งเรื่องน่าสงสัย
คือธนาคารยอมรับว่าไม่ได้ส่งรายงานการกระทำที่น่าสงสัยแม้หลังมีสัญญาณเตือนเกี่ยวกับแมดอฟฟ์ โดยอัยการอ้างว่า ธนาคารไม่มีวิธีการดำเนินงานเพื่อป้องกันการฟอกเงินที่ดีพอ
ในเดือนพฤศจิกายนปีพ.ศ. 2558 Picard ประกาศว่า 1.42 พันล้านดอลลาร์ได้รับอนุญาตจากผู้พิพากษาสหรัฐอเมริกาให้มอบให้กับผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการลงทุนนี้ตามที่ Picard ได้กล่าวว่าการกระจายรายได้แต่ละบุคคลจะอยู่ในช่วงตั้งแต่ 1,287 ถึง 200.4 ล้านดอลลาร์ Bloomberg Business News รายงานในปีพ.ศ. 2562 ว่านักลงทุนประมาณ 2.5 พันล้านดอลลาร์ไม่ได้พยายามเรียกร้องเงินสูญหาย นักวิเคราะห์สงสัยว่าฝ่ายต่างๆเหล่านี้ยังคงนิ่งเงียบเพราะการลงทุนของพวกเขามาจากกิจกรรมที่ผิดกฎหมายเช่นการค้ายาเสพติดหรือการหลีกเลี่ยงภาษีหรือเพราะพวกเขามีหนี้สินทางแพ่งในสหรัฐอเมริกาและไม่ต้องการที่จะพึ่งพาอำนาจศาลของสหรัฐอเมริกา