hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ทเวนตีโฟร์อาเวอส์
"ทเวนตีโฟร์อาเวอส์" (, "24 ชั่วโมงก็ไม่พอ") เป็นซิงเกิลแรกของนักร้องชาวเกาหลีใต้ ซ็อนมี หลังห่างหายไปจากวงการเพลงนานร่วม 3 ปี เขียนและผลิตโดยพัก จิน-ย็อง เพลงออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ในรูปแบบซีดีและดิจิทัลดาวน์โหลด
เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2013 มีข่าวออกมาว่า ซ็อนมีจะเปิดตัวในฐานะศิลปินเดี่ยวในปลายเดือนสิงหาคม ในวันที่ 11 สิงหาคม 2013 เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดตัวภาพทีเซอร์ของซ็อนมีในเพลง "ทเวนตีโฟร์อาเวอส์" ซึ่งได้รับการยืนยันว่า เพลงจะถูกปล่อยออกมาในวันที่ 20 สิงหาคม และสองวันถัดมา เธอกลับมาคัมแบ็กในฐานะศิลปินเดียวครั้งแรกบนเวที "เอ็ม เคานต์ดาวน์" "ทเวนตีโฟร์อาเวอส์" วางจำหน่ายในรูปแบบดิจิทัลดาวน์โหลดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม "ทเวนตีโฟร์อาเวอส์" เป็นเพลงเกี่ยวกับความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งขณะที่เธอเปิดตาของเธอที่จะรักราคะผ่านคนที่เธอรัก เขียนและผลิตโดย พัก จิน-ย็อง โดยมิวสิกวิดีโอเพลงถูกปล่อยเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2013 ในช่องอย่างเป็นทางการของเจวายพี ในยูทูป
ซ็อนมีส่งเสริมเพลง "ทเวนตีโฟร์อาเวอส์" ในหลายรายการอาทิ "เอ็ม เคานต์ดาวน์" ทางช่องเอ็มเน็ต, "มิวสิกแบงก์" ทางช่องเคบีเอส, "มิวสิกคอร์" ทางช่องเอ็มบีซี และ "อินกีกาโย" ทางช่องเอสบีเอส
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2013 ทีเซอร์แรกของวิดีโอได้รับการปล่อยออกมาที่แสดงถึงซ็อนมีรออยู่บนเตียง จ้องมองนาฬิกา และนึกถึงคนรักเก่าของเธอ เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2013 ทีเซอร์วิดีโอตัวสองได้รับการปล่อยออกมา โดยทีเซอร์นี้แสดงให้เห็นถึงท่าเต้นสำหรับแทร็กที่มีกลิ่นอายเซ็กซี่และดูผู้ใหญ่
ตัวเต็มของมิวสิกวิดีโอเพลงปล่อยออกมาในวันที่ 20 สิงหาคม 2013
รถไฟฟ้าปารีส สาย 6
รถไฟฟ้าปารีส สาย 6 () เป็นหนึ่งใน 16 เส้นทางของระบบรถไฟฟ้าปารีส วิ่งจากสถานีชาร์ล เดอ โกล - เอตวล ไปยังสถานีนาซียง โดยมีแนวเส้นทางตามกำแพงเมือง ระยะทางรวม เป็นเส้นทางเหนือพื้นดิน มีผู้โดยสารกว่า 100 ล้านคนต่อปี
ยัง จี-ว็อน
ยัง จีว็อน(Hangul: 양지원; Hanja: 楊知元; เกิด 5 เมษายน 2531)หรือชื่อที่ใช้ในการแสดงว่าจีว็อน(Jiwon)เป็น นักร้อง นักแสดง พิธีกร ไอดอลหญิง ชาวเกาหลีใต้ ซึ่งรู้จักในสถานะสมาชิกวง สปีคก้า
จีวอน เกิดในโซล หลังจากเธอจบจากโรงเรียนมัธยมในโซล เธอได้เรียนที่ มหาวิทยาลัยดองกุก จีวอนเธอได้สอบเข้าเรียนคณะการบันเทิง เธอเกือบเปิดได้เป็นสมาชิกวง Five Girlsมี 5คน ประกอบด้วย จีน่า(เป็นศิลปินเดี่ยว) ฮโยซ็อง วงซีเครต ยูอี วง อาฟเตอร์สกูล ยูบิน วง วันเดอร์เกิลส์ แต่ภายหลังวงนี้เป็นที่หน้าเสียดายเพราะไม่ได้เดบิว เนื่องจากสถานการณ์ทางการเงินของค่าย Good Entertainment 
หลังจากค่ายเก่าถูกยกเลิกไปเพราะปัหญาทางการเงินเธอได้ย้ายมาอยู่กับค่าย Core Contents Media แต่ว่าเธอเกือบได้เป็นสมาชิกวง ที-อารา แต่ว่าเธอขอถอนตัวออกมาก่อนเพราะปัหญาความไม่พร้อมของตัวเธอเองด้วยหลังจากนั้นในปี 2010 เธอก็ได้ตัดสินลาออกจากค่าย Core Contents Media
ในปี 2011 เธอตัดสินใจไปออดิชั่นกับค่าย B2M Entertainment และเธอก็ได้รับการอบรมจนได้เป็นสมาชิกวง สปีคก้า ในที่สุด
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา (อังกฤษ: Faculty of Education, Bansomdejchaopraya Rajabhat University) ถือกำเนิดมาจาก โรงเรียนราชวิทยาลัย เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2439 ต่อมาได้พัฒนาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 นับเป็นคณะแรก ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยารวม 83 ท่าน
รวม 83 ท่าน
หมายเหตุ : ข้อมูล ณ ปีการศึกษา 2555
เทศบาลตำบลระแหง
เทศบาลตำบลระแหง
เดิมเทศบาลตำบลระแหง คือ สุขาภิบาลตำบลระแหง ซึ่งตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 8 สิงหาคม 2499 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 73 ตอนที่ 99 วันที่ 28 พฤศจิกายน 2499 และเปลี่ยนแปลงฐานะ จากสุขาภิบาลตำบลระแหงเป็นเทศบาลตำบลระแหง ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล เมื่อวันที่ ๒๕ พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ ๑๑๖ ตอนที่ ๙ก หน้าที่ ๑ ลงวันที่ ๒๔ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ที่ตั้งสำนักงานเทศบาลตำบลระแหง เลขที่ ๘๕/๑๔-๑๖ หมู่ที่ ๓ ถนนปทุมธานี–บางเลน ตำบลระแหง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี 12140 มีเนื้อที่ 18.22 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ ๑๑,๓๘๗ ไร่ ๒ งาน
ลักษณะภูมิประเทศ
สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีลำคลองที่ไหลผ่าน ได้แก่ คลองระแหง คลองมหาโยธา คลองพระอุดม
คลองลาดหลุมแก้ว คลองลัดตามุ้ย และคลองลัดตาเขียน ซึ่งเป็นลำน้ำแหล่งสำคัญที่ประชาชนใช้ในการอุปโภคบริโภค และการเกษตร 
ทิศเหนือ ตั้งแต่หลักเขตที่ 1 ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของลำธารสาธารณะ ตรงที่บรรจบกับฝั่งใต ของคลองมหาโยธา จากหลักเขตที่ 1 เลียบตามฝั่งใต้ของคลองมหาโยธา ไปทางทิศตะวันออก ถึงฝั่งตะวันตกของคลองลาดหลุมแก้ว ตรงที่บรรจบคลองมหาโยธาซึ่งเป็นหลักเขตที่ 2 ทิศตะวันออก จากหลักเขตที่ 2 เลียบตามฝั่งตะวันตกของคลองพระอุดม ไปทางทิศใต้ถึงฝั่งเหนือของคลองหลุมแก้ว ตรงที่บรรจบกับคลองพระอุดม ซึ่งเป็นหลักเขตที่ 3
ทิศใต้ จากหลักเขตที่ 3 เลียบฝั่งเหนือคลองลาดหลุมแก้ว ไปทิศตะวันตกเป็นระยะทาง 5,400 เมตร ซึ่งเป็นหลักเขตที่ 4 
ทิศตะวันตก จากหลักเขตที่ 4 เป็นเส้นทางตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ถึงปากลำรางสาธารณะฝั่งตะวันออก ตรงที่บรรจบกับฝั่งเหนือของระแหงซึ่งเป็นหลักเขตที่ 5 จากหลักเขตที่ 5 เลียบตามฝั่งตะวันออกของลำรางสาธารณะไปทางทิศเหนือไปบรรจบหลักเขตที่ 1
เทศบาลตำบลระแหง อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานคร ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตามถนนพหลโยธินเป็นระยะทางประมาณ 46 กิโลเมตร ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 15.7 กิโลเมตร
รถไฟฟ้าปารีส สาย 7
รถไฟฟ้าปารีส สาย 7 () เป็นหนึ่งใน 16 เส้นทางของรถไฟฟ้าปารีส วิ่งจากสถานีลากูร์เนิฟว์ไปยังสถานีวีลฌุอิฟและสถานีแมรีดีวรี เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1910 โดยมีอีกหนึ่งเส้นทางย่อย คือ สาย 7 (2) จำนวนผู้โดยสารทั้งหมด 120.7 ล้านคนต่อปี
รถไฟฟ้าปารีส สาย 8
รถไฟฟ้าปารีส สาย 8 () เป็นหนึ่งใน 16 เส้นทางรถไฟฟ้าปารีส วิ่งระหว่างสถานีบาลาร์กับสถานีปวงต์ดูว์ลัก เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1913 ระยะทางรวม 23.4 กิโลเมตร จำนวน 38 สถานี โดยเป็นอีกหนึ่งเส้นทางที่ข้ามแม่น้ำแซน
รถไฟฟ้าปารีส สาย 9
รถไฟฟ้าปารีส สาย 9 () เป็นเส้นทางของรถไฟฟ้าปารีส วิ่งระหว่างสถานีปงเดอแซฟวร์กับสถานีแมรีเดอมงเทรย มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 4 ของระบบ โดยเชื่อมต่อกับทุกเส้นทาง ยกเว้นสาย 10, สาย 3 (2) และสาย 7 (2)
รถไฟฟ้าปารีส สาย 10
รถไฟฟ้าปารีส สาย 10 () เป็นหนึ่งใน 16 เส้นทางของรถไฟฟ้าปารีส โดยมีสถานีปลายทางคือสถานีบูลอญกับสถานีโอสแตร์ลิตซ์ ระยะทางรวม 23 สถานี โดยเป็นเส้นทางที่มีผู้โดยสารน้อยที่สุด เพียง 40,411,341 เที่ยวคนต่อปี
รถไฟฟ้าปารีส สาย 11
รถไฟฟ้าปารีส สาย 11 () เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในระบบรถไฟฟ้าปารีส วิ่งจากสถานีชาเตอแลไปยังสถานีแมรีเดลีลา เป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดและมีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 13 ในระบบ
รถไฟฟ้าปารีส สาย 12
รถไฟฟ้าปารีส สาย 12 () เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงปารีส มีจำนวนผู้โดยสาร 72 ล้านคนต่อปี ซึ่งเป็นอันดับที่ 12 ในระบบ สถานีที่สำคัญได้แก่ มาดแลน (Madeleine), เขต 6 ของกรุงปารีส, ปอร์ตเดอแวร์ซาย (Porte de Versailles) โดยให้บริการขบวนแรกเวลา 05.30 นาฬิกา และขบวนสุดท้ายเวลา 12.39 นาฬิกา ใช้ล้อขับเคลื่อนเอ็มเอฟ 67 เวลาในการเดินทางตลอดสาย 36 นาที
รถไฟฟ้าปารีส สาย 13
รถไฟฟ้าปารีส สาย 13 () เป็นเส้นทางของรถไฟฟ้าปารีส วิ่งจากสถานีแซ็ง-เดอนี/สถานีอาเนียร์ - เฌินวีลีเย ไปยังสถานีชาตียง - มงรูฌ ระยะทางรวม ผู้โดยสาร 610,050 คนต่อวัน และ 114,821,166 คนต่อปี
รถไฟฟ้าปารีส สาย 14
รถไฟฟ้าปารีส สาย 14 () วิ่งจากสถานีแซ็ง-ลาซาร์ไปยังสถานีออแล็งปียาด ระยะทาง 9.2 กิโลเมตร 9 สถานี เป็นเส้นทางเดียวที่ใช้ระบบรถไฟฟ้าอัตโนมัติ และเป็นเส้นทางแรกในระบบที่ติดตั้งประตูกั้นชานชาลาของแต่ละสถานี
ซายูร์โลเดะฮ์
ซายูร์โลเดะฮ์ () หรือแกงผักชวา เป็นแกงผักใส่กะทิที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย ผักที่ใช้โดยทั่วไปได้แก่ ขนุนอ่อน ฟักแม้ว มะเขือยาว ถั่วฝักยาว สะตอ หน่อไม้ กะหล่ำปลี เต้าหู้ เต็มเป เครื่องแกงมีขิง ข่า ขมิ้น พริก กุ้งแห้ง แคนเดิลนัต แต่บางท้องที่ไม่ใส่พริกและขมิ้น ทำให้ดูเหมือนต้มกะทิ
อาหารนี้เป็นอาหารชวาที่แพร่หลายไปทั่วอินโดนีเซีย เครื่องปรุงคล้ายซายูร์อาซัม ต่างกันที่น้ำแกงของซายูร์โลเดะฮ์ใส่กะทิเป็นหลัก ส่วนซายูร์อาซัมเน้นน้ำมะขามเปียก โลเดะฮ์จะกินคู่กับลนตง ซึ่งเป็นข้าวห่อด้วยใบตองเป็นทรงกระบอก หรือเกอตูปัตที่ห่อเป็นทรงตะกร้อ ต้มจนสุก เป็นอาหารที่นิยมทำในเทศกาลฮารีรายอของมุสลิม
ภคิน ปริศนานันทกุล
ภคิน ปริศนานันทกุล เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง และเป็นบุตรชายของนายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล
ภคิน ปริศนานันทกุล (ชื่อเล่น : เชน) เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 เป็นบุตรของนายสมศักดิ์ ปริศนานันทกุล อดีตรัฐมนตรี กับนางรวีวรรณ ปริศนานันทกุล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ จากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท สาขาการเมืองการปกครองสำหรับนักบริหาร จากมหาวิทยาลัยเดียวกัน
ภคิน ปริศนานันทกุล ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง เมื่อปี พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2561 เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคภูมิใจไทย
นางงามจักรวาล 1999
นางงามจักรวาล 1999 () เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาล ครั้งที่ 48 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ณ. เมืองชากัวรามาส ประเทศตรินิแดดและโตเบโก ในปีนี้มีตัวแทนสาวงามเข้าร่วมประกวดทั้งหมด 84 ประเทศ โดยมี เว็นดี ฟิตซ์วิลเลียม นางงามจักรวาลปี 1998 ได้มอบมงกุฏให้กับ เอ็มพูเล่ เควลาโกเบ สาวงามจากประเทศบอตสวานา ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลประจำปีนี้
ธนิต ไตรวุฒิ
ธนิต ไตรวุฒิ (เกิด 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตราด 3 สมัย
ธนิต ไตรวุฒิ เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 สำเร็จการศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้น จาก โรงเรียนเซนต์หลุยส์อัสสัมชัญพาณิชย์
ธนิต เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองตราด ใน พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2528 และเคยได้รับตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรี ใน พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2522 รวมถึง การเป็นสมาชิกสภาจังหวัดตราด ใน พ.ศ. 2528 ถึง พ.ศ. 2531 และเขาเคยเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาชน ในปี พ.ศ. 2531
ธนิต ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคประชาชน (พ.ศ. 2531) และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง เดือนกันยายน พ.ศ. 2535 รวม 3 สมัย
ธนิต ไตรวุฒิ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน
ไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (ชื่อสากล: 1330, ชื่อของ JTWC : 31W, ชื่อของ PAGASA โยลันดา; Yolanda) ในประเทศฟิลิปปินส์รู้จักกันในชื่อ ไต้ฝุ่นโยลันดา เป็นพายุไต้ฝุ่นที่ทำให้มียอดผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสองจากบันทึกของพายุไต้ฝุ่นที่พัดเข้าโจมตีฟิลิปปินส์ มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 3,976 คน เป็นพายุลูกที่ 30 ของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2556 ที่ได้รับการตั้งชื่อ
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน เริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำขนาดหลายร้อยกิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะโปนเปของสหพันธรัฐไมโครนีเซียเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน และมีทิศทางการเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก สภาพแวดล้อมทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันรุ่งขึ้น หลังจากนั้นก็ได้พัฒนาเป็นพายุโซนร้อนและได้รับการตั้งชื่อว่า ไห่เยี่ยน ในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 4 พฤศจิกายนตามเวลาสากล และได้พัฒนาเป็นพายุที่ที่มีความรุนแรงในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเวลา 18:00 น. ของวันที่ 5 พฤศจิกายนตามเวลาสากล โดยในวันที่ 6 พฤศจิกายน ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ปรับระดับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 เทียบเท่าซูเปอร์ไต้ฝุ่น พายุได้ผ่านเกาะกายาเงลของปาเลาไม่นานหลังจากที่ได้พัฒนาขึ้นเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่น หลังจากนั้นพายุยังคงพัฒนายิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเวลา 12.00 น. ของวันที่ 7 พฤศจิกายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้บันทึกความเร็วลมสูงสุดตามค่าเฉลี่ย 10 นาที ที่ 235 กม./ชม. ในเวลา 18.00 น. ตามเวลาสากล JTWC ได้ประมาณระดับความเร็วลมสูงสุดตามค่าเฉลี่ย 1 นาที ที่ 315 กม./ชม. ทำให้พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเท่าที่ได้สังเกตการณ์มา หลายชั่วโมงต่อมา ตาของพายุได้เคลื่อนเข้าสู่ฟิลิปปินส์ ที่เมืองกีวาน จังหวัดซีลางังซามาร์ โดยไม่ได้มีการลดระดับความรุนแรงใด ๆ ทำให้พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ได้พัดขึ้นฝั่ง สุงสุดที่เคยบันทึกได้คือ 305 กม./ชม.ทำไว้โดยเฮอร์ริเคนคามิลล์ ในปี พ.ศ. 2512 หลังจากนั้นพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้อ่อนกำลังลงทีละน้อย และได้ขึ้นฝั่งเพิ่มเติมอีก 5 ครั้งตามเกาะต่าง ๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนที่จะเคลื่อนตัวลงสู่ทะเลจีนใต้ และมีทิศทางการเคลื่อนที่เบี่ยงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ในที่สุดก็ขึ้นฝั่งทางตอนเหนือของประเทศเวียดนามในระดับพายุโซนร้อนเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน และอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันในวันต่อมา
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้สร้างความเสียหายเป็นอย่างมากทางตอนกลางของประเทศฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเกาะซามาร์และเลย์เต ทางการได้คาดการไว้ว่ามีผู้เสียชีวิตในเมืองตักโลบันอย่างเดียวประมาณอย่างน้อย 10,000 คน ตามที่สหประชาชาติรายงานว่าราว 11 ล้านคนได้รับผลกระทบและอีกจำนวนมากไร้ที่อยู่อาศัย
รถไฟฟ้าปารีส สาย 3 (2)
รถไฟฟ้าปารีส สาย 3 (2) () เชื่อมต่อระหว่างสถานีก็องแบตาและสถานีปอร์ตเดลีลา ระยะทางรวม 4 สถานี และเป็นสายที่สั้นและมีผู้โดยสารมาใช้บริการน้อยที่สุด เพียง 1.5 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันใช้ล้อขับเคลื่อน เอ็มเอฟ 67
รถไฟฟ้าปารีส สาย 7 (2)
รถไฟฟ้าปารีส สาย 7 (2) () เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่สั้นที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในระบบรถไฟฟ้าปารีส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยให้บริการในเขตที่ 19 และ 20 ทางตอนเหนือของกรุง
สโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรสงคราม ในฤดูกาล 2557
การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เอฟซี ปี พ.ศ. 2557
หลังจากการแข่งขันโตโยต้า ไทยพรีเมียร์ลีก 2557 ผ่านไปได้ 13 นัด ผลงานโดยรวมของทีมจีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี คือ ชนะ 1 นัด เสมอ 2 นัด และ แพ้ 10 นัด เก็บได้เพียง 5 คะแนน โดยอยู่ในอันดับสุดท้ายของตารางคะแนน ทำให้ผู้จัดการทีม อินทรโชติ บุญเจริญ ตัดสินใจประกาศลาออกจากตำแหน่ง โดยเปิดทางให้ สมชาย ตันประเสริฐ เข้ามาคุมทีมต่อไป
"น้าฉ่วย" สมชาย ชวยบุญชุม หัวหน้าผู้ฝึกสอนของทีมจีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี ประกาศลาออกจากตำแหน่ง หลังจบเกมพ่ายสุพรรณบุรี เอฟซี 1-3 โดยก่อนหน้านี้ผลงานของทีม แข่งขัน 6 นัด ทำได้เพียงเสมอ 1 นัด แพ้ 5 นัด มีเพียง 1 แต้ม อยู่ในตำแหน่งสุดท้ายของตารางคะแนน โตโยต้า ไทยพรีเมียร์ลีก 2014
วันที่ 11 เมษายน 2557 จีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี แถลงข่าว แต่งตัง ไพบูลย์ เลิศวิมลรัตน์ เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนใหม่ โดยสัญญาคุมทีมไปจนสิ้นสุดฤดูกาล โดยมี ชัยยะ บุญเจริญ ประธานสโมสร สมชาย ตันประเสริฐ ผู้อำนวยการสโมสร อินทรโชติ บุญเจริญ ผู้จัดการทีม และ ชนะ อิทรโชติ ผู้จัดการทั่วไป ร่วมเป็นสักขีพยาน
วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 ไพบูลย์ เลิศวิมลรัตน์ ประกาศวางมือลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอน เปิดทางให้สโมสรฯ สรรหาบุคคลที่มีความสามารถเข้ามากู้วิกฤตทีมในช่วงโค้งสุดท้าย หลังจากคุมทีมลงแข่งขัน 16 นัด ชนะ 3 นัด เสมอ 1 นัด และ แพ้ 12 นัด เก็บได้ 12 แต้ม อยู่อันดับสุดท้ายของตารางคะแนน ทั้งนี้ทางสโมสรฯ ได้แต่งตัง รุ่งโรจน์ ทองถิ่นภู ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน ให้รับตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอนชั่วคราว
วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 สื่อมวลชนรายงานข่าว การเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนใหม่ของทีมจีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี ซึ่งได้แก่ น.ท.สุขสันต์ คุณสุทธิ์ (โค้ชแฟร้งค์) อดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนของทีมราชนาวี โดยจะเข้าคุมทีมฝึกซ้อมตั้งแต่วันที่ 29 กรกฎาคม เป็นต้นไป
หลังจาก "น้าฉ่วย" สมชาย ชวยบุญชุม ประกาศลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอน ทำให้ อินทรโชติ บุญเจริญ ผู้จัดการทีม ประกาศคุมทีมข้างสนามเป็นการชั่วคราว ในระหว่างที่ทางสโมสรกำลังเร่งเจรจาหาตัวหัวหน้าผู้ฝึกสอนคนใหม่ ในช่วงเวลาดังกล่าวทีมสโมสรจีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี สามารถบุกไปยันเสมอ บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด 1-1 ที่สนาม นิว ไอ-โมบาย สเตเดียม และ พ่ายคาบ้านให้กับ ชลบุรี เอฟซี 1-2 ที่ สนามกีฬากองทัพบก (สนามเหย้าชั่วคราว)
ในระหว่างที่ อ.ไพบูลย์ ประกาศลาออก ทางสโมสรฯ ได้แต่งตั้งให้ รุ่งโรจน์ ทองถิ่นภู รับหน้าที่หัวหน้าผู้ฝึกสอนชั่วคราว โดยได้คุมทีมลงแข่งขันทั้งหมด 2 นัด โดยบุกไปพ่ายให้กับสุพรรณบุรี เอฟซี 2-1 และ เปิดบ้านแพ้ต่อบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด 0-1สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสงครามซึ่งเป็นสนามเหย้าของ จีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี เป็นหนึ่งในไม่กี่สนามที่มีปัญหาไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของทีพีแอล ซึ่งจำเป็นต้องปรับปรุงอย่างเร่งด่วน โดยทางสโมสรได้มีการพยายามปรับปรุงโดยตลอด แต่ติดปัญหาเรื่องการประสานงาน ทั้งนี้เพราะสนาม อบจ.สมุทรสงคราม อยู่ในความดูแลของ องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสงคราม โดยสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เป็นเพียงผู้เช่าใช้สนามเท่านั้น
หลังจากทีพีแอล ไม่อนุญาตให้ทีมสโมสรฟุตบอลจีเอสอี สมุทรสงคราม เอฟซี ใช้งานสนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสงคราม ตามเหตุผล เรื่องไฟส่องสว่าง พื้นสนามหญ้า และความปลอดภัยโดยรอบ ทำให้สโมสรสมุทรสงคราม เอฟซี จำเป็นต้องเช่าใช้สนามต่างๆ เป็นสนามเหย้าชั่วคราว ดังนี้
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 () เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 24 ทีม เป็นการแข่งขันระดับโลก ได้มีการจัดขึ้นที่อิตาลี เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน–12 ตุลาคม พ.ศ. 2557
การคัดเลือกมาจากการคัดเลือกตัวแทนในแต่ละทวีปเพื่อให้ได้ 24 ทีมสำหรับการแข่งขันที่ประเทศอิตาลี โดยอิตาลีผ่านเข้ารอบในฐานะเจ้าภาพ และอีก 23 ทีมนั้นมากจากการคัดเลือกของสหพันธ์วอลเลย์บอลแต่ละทวีป แอฟริกามี 2 ทีมที่ได้รับสิทธิ์ผ่านเข้าแข่งขัน เอเชียและโอเชียเนียได้รับสิทธิ์ 4 ทีม ยุโรป 9 ทีม อเมริกาเหนือ 6 ทีม และอเมริกาใต้ 2 ทีม
สำหรับการแบ่งกลุ่มนั้นจะอ้างอิงอันดับโลกเอฟไอวีบีของแต่ละทีม โดย 12 ทีมที่มีอันดับโลกสูงสุดจะถูกจัดให้เป็นทีมวางโดยเลือกทีมของประเทศเจ้าภาพขึ้นมาเป็นอันดับที่ 1 จากนั้นจัดทั้ง 12 ทีมในสายการแข่งขันซึ่งมีทั้งหมด 4 สายโดยวิธีสลับฟันปลา สำหรับทีมที่เหลืออีก 12 ทีม จะใช้การจับสลากทั้งนี้ยังอันดับโลกเช่นกัน โดยอันดับโลก 4 อันดับถัดมาจะจัดอยู่ในกลุ่มที่ 1 อีก 4 อันดับถัดมาจะอยู่ในกลุ่มที่ 2 และ 4 อันดับสุดท้ายในกลุ่มที่ 3 จากนั้นจึงจับสลากเพื่อเข้าไปอยู่ในสายการแข่งขันแต่ละสาย ซึ่งผลการแบ่งสายการแข่งขันได้ดังนี้ โดยตัวเลขในวงเล็บคืออันดับโลกจากสหพันธ์วอลเล่ย์บอลนานาชาติ
บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 เวิร์คพอยท์ทีวี ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 ในทุกนัดการแข่งขันที่วอลเลย์บอลสาวไทยลงแข่ง รวมถึงเทปบันทึกการแข่งขันนัดต่างๆ
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ () เป็นรถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหน้า ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FMR) 2 ประตู 2+2/2+0 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอังกฤษ แอสตันมาร์ติน เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 2001 เป็นหนึ่งในรุ่นที่มารับช่วงต่อจากวิเรจ (Virage) โฉมแรกของแวนควิซ ได้รับการออกแบบโดย เอียน แคลลุม (Ian Callum) รถได้เปิดเผยสู่สาธารณชนที่งานเจนีวามอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2001 และได้ยุติการผลิตในปี 2005 ส่วนแวนควิซ เอส (Vanquish S) ซึ่งมีกำลังเครื่องยนต์และสมรรถนะที่สูงกว่า ได้เปิดตัวในปี ค.ศ. 2004 จนต่อมาในปี ค.ศ. 2007 แวนควิซ เอส ก็ได้ยุติการผลิตทั้งหมด และถูกแทนที่ด้วยรุ่น ดีบีเอส วี12 ในปี ค.ศ. 2012 แวนควิซ ในโฉมที่ 2 ก็ได้เปิดตัวอีกครั้ง หลังจากยุติการผลิตไปนานถึง 5 ปี จึงทำให้ แวนควิซ ในโฉมที่ 2 ถูกสร้างมาเพื่อแทนที่ ดีบีเอส วี12 ด้วย
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ ในโฉมที่ 1 มีชื่อเสียงจากการที่เป็นรถของเจมส์บอนด์ ในภาค ดาย อนัทเธอร์ เดย์
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ (Aston Martin V12 Vanquish) ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001-2005 (เป็นจำนวน 1,492 คัน) ได้รับการออกแบบโดย นักออกแบบรถชาวอังกฤษ เอียน แคลลุม (Ian Callum) รถได้ใช้ชื่อโครงการว่า Project Vantage Concept ด้วยรูปลักษณ์ของรถที่มีขนาดใหญ่กว่า ตัวถังที่ทำมาจากอะลูมิเนียมและคาร์บอน แอสตันมาร์ติน ดีบี7 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ V12 ขนาด 5,935 ซีซี (5.9 ลิตร; 362.2 cu in) มีจำหน่ายทั้งแบบ 2+0 ที่นั่ง (2 ที่นั่ง) และแบบ 2+2 ที่นั่ง (4 ที่นั่ง)
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ สามารถให้กำลังสูงสุดถึง 456 PS (335 kW; 450 bhp) และแรงบิดสูงสุด 540 N·m (400 lb·ft) ใช้ระบบเกียร์ธรรมดาอิเล็กโทรไฮดรออิก 6 จังหวะ ( Electrohydraulic manual ) ระบบเบรกแบบ เอบีเอส (ABS)
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ ได้รับการจัดอันดับ ให้อยู่อันดับ 3 รถที่ประกอบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา (Best Film Cars Ever) ตามหลังเพียง มินิ ในภาพยนตร์ "เดอะอิตาเลียนจอบ" และ แอสตันมาร์ติน ดีบี5 ซึ่งใช้ประกอบภาค จอมมฤตยู 007 และในภาค ธันเดอร์บอลล์ 007 ของภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ เอส (Aston Martin Vanquish S) เปิดตัวครั้งแรกที่งานปารีสออโตโชว์ปี ค.ศ. 2004 มาพร้อมกับกำลังและสมรรถนะที่เพิ่มขึ้นกว่า แวนควิซ ตัวปกติ สำหรับตัวซีซียังคงเดิมไว้ที่ 5,935 ซีซี เช่นเดิม แต่กำลังเพิ่มขึ้นจาก 456 เป็น 520 แรงม้า (340 to 390 kW) ทำให้แวนควิซ เอส กลายเป็นรถที่เร็วที่สุดเท่าที่ แอสตันมาร์ติน เคยสร้างมา จนกระทั่งวี12 แวนทิจ เข้ามาครองบัลลังค์แทนในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 2013 รถได้ยุติการผลิตลงในวันที่ 19 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 2007 ผลิตมาเป็นจำนวนทั้งสิ้น 1,086 คัน
ผู้ที่ชื่นชอบแอสตันมาร์ติน บางคนกล่าวถึง แวนควิซ เอส ที่ยุติการผลิตลงว่า เป็นรถแอสตันมาร์ตินคันสุดท้ายที่มีความเป็นแอสตันมาร์ตินมากที่สุด
โฉมที่ 2 แอสตันมาร์ติน แวนควิซ ได้ชื่อโปรเจ็กต์ว่า "เอเอ็ม310" ( AM310 ) ผลิตมาเพื่อแทน แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12 ซึ่งได้ยุติการผลิตไปในปี ค.ศ. 2012 แวนควิซ โฉมที่ 2 มาพร้อมกับ เครื่องยนต์ขนาด 5,935 ซีซี (5.9 ลิตร; 362.2 cu in) V12 มีกำลัง 573 PS (421 kW; 565 bhp) ที่ 6,750 rpm และแรงบิดสูงสุดที่ 620 N·m (460 lb·ft) ที่ 5,500 rpm รถขับเคลื่อนด้วยล้อหน้า ระบบเกียร์แบบอัตโนมัติ 6 จังหวะ และจำหน่ายแบบ 2+2 ที่นั่ง (4 ที่นั่ง) เพียงอย่างเดียว ซึ่งต่างกับโฉมก่อนหน้านี้ที่มีให้เลือก 2 แบบ
แอร์เออแอร์ สายอา
แอร์เออแอร์ สาย A เป็นหนึ่งในห้าเส้นทางของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
แอร์เออแอร์ สายเบ
แอร์เออแอร์ สาย B เป็นหนึ่งในห้าเส้นทางของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1977 ระยะทางรวม 47 สถานี ผู้โดยสาร 165,100,000 เที่ยวคนต่อปี
แอร์เออแอร์ สายเซ
แอร์เออแอร์ สาย C เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส สีประจำเส้นทางคือสีเหลือง ปัจจุบันมีการดำเนินการโดยแอ็สแอนเซแอ็ฟ (SNCF) วิ่งจากเขตชานเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือที่สถานีปงตวซ (C1) ไปยังชานเมืองตะวันออกเฉียงใต้ ที่สถานีมาซี-ปาแลโซ (C2)
แอร์เออแอร์ สายเด
แอร์เออแอร์ สาย D เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส วิ่งจากสถานีออรี-ลา-วีล-กัว (D1) ไปยังสถานีเมอเลิง (D2) และสถานีมาลแซร์บ (D4) โดยเส้นทางนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ แอร์เออแอร์ ปูแบล ("สายรถขยะ")
แอร์เออแอร์ สายเออ
แอร์เออแอร์ สาย E เป็นเส้นของรถไฟฟ้าแอร์เออแอร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส วิ่งจากสถานีโอสมาน – แซ็ง-ลาซาร์ (E1) ไปยังสถานีแชล-กูร์แน (E2) และสถานีตูร์น็อง (E4) ปัจจุบันดำเนินการโดย SNCF
แอร์เออแอร์
แอร์เออแอร์ (, ย่อมาจาก , "Regional Express Network") เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงปารีสและปริมณฑล โดยในปัจจุบันมีจำนวน 5 เส้นทาง สร้างขึ้นเพื่อรองรับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าปารีสในอนาคต
มิยุ นางาโอกะ
มิยุ นางาโอกะ (; เกิด: 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2534) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น หมายเลข 1 ปัจจุบันเล่นวอลเลย์บอลให้กับสโมสรฮิซะมิสึสปริงส์ในลีกอาชีพของญี่ปุ่น เธอติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดBครั้งแรกในปี ค.ศ 2010 จากนั้นเธอได้กลับมาติดทีมชาติชุดBอีกครั้งตอนปี ค.ศ 2012 ต่อมาในปี ค.ศ 2013 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันพร้อมกับเพื่อนๆในทีมชาติชุดB รายการ Montreux Volley Masters 2013 เธอโชว์ฟอร์มส่วนตัวได้ดีจนได้รางวัล Best Spiker และหลังจากนั้นเธอก็ได้ติดทีมชาติชุดAครั้งแรกในปี ค.ศ 2013 รายการ World grand prix 2013 และตั้งแต่นั้นเธอก็ติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดAมาจนถึงปัจจุบัน สำหรับแฟนๆชาวไทยเธอเป็นที่รู้จักกันดีในการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่จังหวัดนครราชสีมา เธอเป็นตัวตบมือซ้ายธรรมชาติ เทคตัวตบได้สูงและมีพลังตบที่หนักหน่วง สปีดบอลไว เธอจึงเป็นที่น่าจับตามองในแมทช์นั้นๆเมื่อครั้งที่ทีมชาติญี่ปุ่นลงแข่ง แต่หากในการควบคุมเกมส์ที่เป็นไปตามแผน ไม่มีปัญหาอะไร ทางผู้ฝึกสอนจะไม่ส่งเธอลงมาในสนาม ยกเว้นในสถานการณ์ที่ฉุกเฉินคับขันสำหรับการคุมเกม เช่น แต้มห่างเป็นจำนวนมาก หรือ อีกทีมนำไป 1-2 เซต
โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์
โออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์ (; ) เป็นทีมวอลเลย์บอลชายซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองโออิตะ จังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันรายการวี.ลีก ซึ่งเป็นลีกระดับสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น
ทั้งนี้ คำว่า "ไวส์เซออัดเลอร์" มีความหมายถึง "อินทรีขาว" ในภาษาเยอรมัน
สีดา พัวพิมล
สีดา พัวพิมล เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2498 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
สีดา พัวพิมล (หรือ สีดา วงศ์สราวัฒน์, ศรีดารัตน์ วงศ์สราวัฒน์, ลินปภัสร์ วงศ์สราวัฒน์ ตามลำดับ) เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2498 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย ที่มีผลงานละครต่างๆมากมาย เช่น ลางรัก, มายาสีเงิน, ตุ๊กตามนุษย์, เบญจรงค์ห้าสี, นกออก, ลิลลี่สีกุหลาบ เป็นต้น
ด้านชีวิตส่วนตัวมีบุตรชายกับ นายอมรจักร วิญญทาน คือ นายอภิชาติ พัวพิมล หรือ อ๊อฟ นักแสดงชายชาวไทย ซึ่งปัจจุบันลูกชายได้เสียชีวิตกระทันหันด้วยโรคหอบหืด เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน  พ.ศ. 2549ฯลฯ
ซิสตาร์19
ซิสตาร์ 19 (stylized as SISTAR19, Hangul: 씨스타19) เป็นซับยูนิตย่อยของวง ซิสตาร์ โดยสมาชิก 2 คน คือ ฮโยลิน และ โบรา
ซิสตาร์ 19 เป็นกลุ่มย่อยของสมาชิกของวง ซิสตาร์ มีสองสมาชิกประกอบด้วย ฮโยลิน และ โบรา สำหรับเพลงที่เดบิวสำหรับซับยูนิตคือ เพลง“MaBoy” สำหรับซับยูนิตย่อย19 เดบิวเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในรายการ M! Countdown
ซิงเกิล “MaBoy ได้รับการปล่อยตัวเมื่อพฤษภาคม พ.ศ. 2554 . หลังจากที่หายไปสองปีทางต้นสังกัดของทั้งสองสาวออกมาประกาศว่า ซิสตาร์ 19 จะกลับมาคัมแบ็คด้วยซิงเกิล “Gone Not Around Any Longer.และเอ็มวีถูกปล่อยเพลงวันที่ 31 มกราคม 2556 และซิงเกิล“Gone Not Around ติดชาร์ตเพลงเกาหลีสำคัญหลายชาร์ต
ในปี พ.ศ. 2556 ซิสตาร์ 19 ถูกเสนอเข้าชิงรางวัล 2013 World Music Awards.
ฟาร์คราย 3
น้ำลาย 3 () เป็นวิดีโอเกมโอเพนเวิลด์ แอ็กชันผจญภัย และเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ที่พัฒนาโดย ยูบิซอฟต์มอนทรีออล ร่วมกับ ยูบิซอฟต์แมสสีป, ยูบิซอฟต์ชางไฮ และยูบิซอฟต์เรดสตอร์ม จัดจำหน่ายโดยยูบิซอฟต์สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ,เพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360 เกมวางจำหน่ายในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ในทวีปออสเตรเลีย วันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ในทวีปยุโรป และวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ในทวีปอเมริกาเหนือ มีภาคเสริมที่แยกออกต่างหากคือ "" ออกจำหน่ายวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2013
"น้ำลาย 3" มีฉากอยู่ในเกาะเขตร้อนตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรอินเดีย และแปซิฟิก ซึ่งจริงๆแล้วเป็นเกาะในจังหวัดภูเก็ตของประเทศไทย หลังจากการเที่ยวหน้าร้อนเริ่มไม่เป็นไปอย่างที่คาดคิด ตัวเอกชื่อ เจสัน โบรดี ต้องช่วยเพื่อน ๆ ที่ถูกโจรสลัดลักพาตัวไป และหนีออกจากเกาะและชาวท้องถิ่นที่วิกลจริต
เกมเป็นเกมลำดับที่สามในเกมชุด"ฟาร์คราย" ได้รับคำยกย่องอย่างมากตั้งแต่ออกจำหน่าย มีนักวิจารณ์ชื่นชมการออกแบบโลกของเกม ระบบการเล่นและเนื้อเรื่องแบบปลายเปิด ขณะที่ระบบการเล่นหลายผู้เล่นถูกตำหนิ หลังจากเกมประสบความสำเร็จ ยูบิซอฟต์ประกาศตัวเกมภาคต่อคือ "[น้าลาย 4]]"
สตูเดอเบเกอร์
สตูเดอเบเกอร์ () เป็นบริษัทผลิตเกวียนและรถยนต์ของสหรัฐอเมริกาจากเมืองเซาท์เบนด์ รัฐอินดีแอนา เริ่มกิจการเมื่อปี ค.ศ. 1852 และก่อตั้งเป็นบริษัทเมื่อปี ค.ศ. 1868 ภายใต้ชื่อ สตูเดอเบเกอร์ บราเธอร์ส แมนูแฟคเจอริ่ง คอมพานี (Studebaker Brothers Manufacturing Company) เดิมเป็นบริษัทผลิตเกวียนสำหรับชาวนา เหมืองแร่ และกองทัพ
สตูเดอเบเกอร์เริ่มเข้าสู่ธุรกิจยานยนต์ด้วยการผลิตรถยนต์พลังงานไฟฟ้า ในปี ค.ศ. 1902 และรถยนต์น้ำมันเชื้อเพลิงในปี ค.ศ. 1904 โดยขายภายใต้ชื่อ "สตูเดอเบเกอร์ ออโต้โมบิล คอมพานี" (Studebaker Automobile Company) แผนกรถยนต์ของสตูเดอเบเกอร์ทำงานร่วมกับบริษัทการ์ฟอร์ดแห่งเมืองอิเลเรีย รัฐโอไฮโอ จนถึงปี ค.ศ. 1911 และบริษัทอี-เอ็ม-เอ็ฟ หลังจากปี ค.ศ. 1909 รถยนต์น้ำมันเชื้อเพลิงคันแรก ๆ ผลิตโดยสตูเดอเบเกอร์เพียงผู้เดียวออกจำหน่ายสู่ตลาดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1912 ในช่วงเวลา 50 ปีถัดมา บริษัทสตูเดอเบเกอร์ได้สร้างชื่อเสียงในด้านของคุณภาพและความทนทาน หลังจากที่ประสบปัญหาทางการเงินหลายปี สตูเดอเบเกอร์ก็ได้เข้ารวมกับแพคการ์ดในปี ค.ศ. 1954 จนกลายเป็นสตูเดอเบเกอร์-แพ็กการ์ด คอร์ปอเรชั่น แต่ปัญหาทางการเงินของสตูเดอเบเกอร์นั้นใหญ่มากกว่าที่ผู้บริหารของแพคการ์ดได้คาดการณ์ไว้ จนในภายหลังชื่อแพคการ์ดถูกนำออกจากชื่อบริษัท บริษัทจึงเปลี่ยนชื่อกลับเป็น สตูเดอเบเกอร์ คอร์ปอเรชั่น ในปี ค.ศ. 1962 โรงงานที่เมืองเซาท์เบนด์ยุติการผลิตในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1963 และรถสตูเดอเบเกอร์คันสุดท้ายเลื่อนออกจากสายพานการผลิตที่เมืองแฮมิลตัน รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1966
การบินลาว เที่ยวบินที่ 301
การบินลาว เที่ยวบินที่ 301 เป็นเที่ยวบินตามปกติภายในประเทศลาวที่เดินทางจากเวียงจันทน์ ไปปากเซ ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เครื่องบินรุ่น ATR 72-600ได้ตกลงสู่แม่น้ำโขง ที่ ปากเซ ทำให้ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตทั้งหมด 49 คน อุบัติเหตุนี้เป็นครั้งแรกที่เกิดกับเครื่องบินรุ่น ATR 72-600 เป็นเหตุการณ์เครื่องบินตกที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดที่เคยเกิดในลาว และเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตมากเป็นอันดับที่สองที่เคยเกิดกับเครื่องบินรุ่น ATR 72 โดยที่เสียชีวิตมากที่สุดคือ Aero Caribbean Flight 883 และ American Eagle Flight 4184 ที่เสียชีวิต 68 คน และเป็นเหตุการณ์เครื่องบินตกที่เกี่ยวกับการบินลาวเป็นครั้งแรกนับแต่ พ.ศ. 2543
เครื่องบินเป็นรุ่น ATR 72-600ทะเบียน RDPL-34233 หมายเลขเครื่อง 1071 มีชั่วโมงบินสะสม 758 ชั่วโมง เครื่องบินลำนี้ถูกส่งมายังการบินลาวเมื่อ 29 มีนาคม พ.ศ. 2556
เครื่องบินได้ออกจาก ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต เวียงจันทน์ ไปยัง ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ ปากเซ เครื่องบินออกจากเวียงจันทน์เวลา 14:45 ตามเวลาท้องถิ่น (07:45 UTC) และตกลงสู่แม่น้ำโขง เวลา 15:55 ตามเวลาท้องถิ่น (08:55 UTC) ในขณะที่เข้าใกล้ปากเซ ห่างจากสนามบินเพียง เครื่องบินได้บินวนหนึ่งรอบเพราะสภาพอากาศที่เลวร้าย
มีผู้โดยสาร 44 คนและลูกเรือ 5 คนที่คาดว่าเสียชีวิตทั้งหมด หลักฐานบนพื้นดินแสดงให้เห็นว่าเครื่องบินร่วงลงมาอย่างรวดเร็วก่อนจะลงสู่แม่น้ำ สภาพอากาศเลวร้ายในขณะที่เกิดอุบัติเหตุ เพราะส่วนที่หลงเหลือจาก พายุไต้ฝุ่นนารี พ.ศ. 2556 ซึ่งส่งผลต่อลาวภาคใต้
การค้นหาผู้เสียชีวิตและซากเครื่องบินทำได้ยากเพราะแม่น้ำโขงที่ลึกและไหลเชี่ยว มีนักประดาน้ำจากไทย 50 คนเข้ามาช่วยจาก มูลนิธิฯจีตัมเกาะอุบลราชธานี ซึ่งเป็นจังหวัดชายแดนติดต่อเมืองปาเซ แขวงจำปาศักดิ์ สปป ลาว และจากสุรินทร์ ร้อยเอ็ด นครราชสีมา พบศพผู้เสียชีวิต 18 คน ในวันที่ 18 ตุลาคม ในวันที่ 23 ตุลาคม พบศพผู้เสียชีวิต 44 ศพ จาก 49 ศพละยืนยันเอกลักษณ์บุคคคลได้ 27 คน ผู้เสียชีวิตบางศพลอยไปตามกระแสน้ำห่างจากจุดตก
กรมการบินพลเรือของลาวได้จัดให้สืบสวนหาสาเหตุที่เครื่องบินตก ผู้ผลิตเครื่องบิน ATR และBureau d'Enquêtes et d'Analyses pour la Sécurité de l'Aviation Civile (BEA)จากฝรั่งเศสได้เข้ามาช่วย โดย BEA ส่งทีมสอบสวน 4 คนเข้ามายังลาว
ซากของเครื่องบินถูกยกขึ้นจากแม่น้ำโขงเมื่อ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ต่อมาในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ได้กู้กล่องดำหรือเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบิน ขึ้นมาจากแม่น้ำโขงได้สำเร็จ พบบันทึกข้อมูลการบินในอีกสองวันต่อมาคือ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556
ผู้โดยสารและลูกเรือมี 11 สัญชาติ ผู้โดยสาร 44 คนเป็นชาวลาว 16 คน และลูกเรืออีก 4 คน นักบินเป็นชาวกัมพูชา ที่เหลือเป็นชาวฝรั่งเศส 7 คน ชาวออสเตรเลีย 6 คน ชาวไทย 5 คน ชาวเกาหลีใต้ 3 คน ชาวเวียดนาม 3 คน และที่เหลือเป็นชาวจีน ไต้หวัน มาเลเซีย และสหรัฐ มีเด็กอย่างน้อย 2 คน เป็นชาวออสเตรเลีย รายงานในช่วงแรกที่กล่าวว่ามีชาวแคนาดาอยู่บนเครื่องด้วยไม่ถูกต้อง และพบภายหลังว่าที่จริงเป็นชาวเวียดนาม
วิศวกรรมชลศาสตร์
วิศวกรรมชลศาสตร์ () เป็นวิชาย่อยของวิศวกรรมโยธาที่ศึกษาการไหลและการเคลื่อนที่ของน้ำเป็นหลัก โดยอาศัยความรู้ด้านกลศาสตร์และแรงโน้มถ่วงในการคำนวณเพื่อหาการเคลื่อนที่และพฤติกรรมต่าง ๆ ของน้ำ ซึ่งสามารถนำไปเป็นเนื้อหาในการออกแบบสะพาน เขื่อน ทางน้ำเปิด หรือวิศวกรรมด้านสุขาภิบาลและสิ่งแวดล้อม
วิศวกรรมชลศาสตร์เป็นวิชาที่สามารถนำหลักการกลศาสตร์ของไหลไปใช้ในการแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บข้อมูล การควบคุม การขนส่ง การควบคุม การวัด หรืออื่น ๆ ซึ่งนับว่ามีประโยชน์อย่างมากในโลกปัจจุบันที่มีการใช้ทรัพยากรน้ำอย่างสิ้นเปลือง
เดิมวิชาวิศวกรรมชลศาสตร์ได้รับการนำมาใช้กับเกษตรกรรมในแถบตะวันออกกลางและแอฟริกา การควบคุมและส่งถ่ายทรัพยากรน้ำนั้นมีมานานแล้ว หนึ่งในอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องนั้นคือนาฬิกาน้ำซึ่งเริ่มใช้กันมานานนับพันปีก่อนคริสตกาล อีกทั้งยังมีกะนาต (qanāt) ซึ่งเป็นอุปกรณ์ส่งถ่ายน้ำจากอีกที่ไปอีกที่ของชาวเปอร์เซีย คล้ายกับระบบน้ำตูร์ปัน (Turpan water system) ในจีนโบราณ หรือคลองถ่ายน้ำในเปรู
ชาวจีนโบราณให้ความสำคัญกับการพัฒนาด้านวิศวกรรมชลศาสตร์เป็นอย่างมาก วิศวกรจีนได้สร้างคลองขนาดใหญ่เพื่อใช้ส่งน้ำซึ่งยังพัฒนาไว้ให้เรือสามารถผ่านได้ด้วย โดยนายซุนชู เอ๋า (Sūnshū Áo) ได้รับการขนานนามให้เป็นวิศวกรชลศาสตร์ชาวจีนคนแรก วิศวกรชลศาสตร์ที่สำคัญคนอื่น ๆ ก็มีนายซีเหมิน เป้า (Xīmén Bào) ซึ่งเป็นผู้ทดสอบการขนถ่ายน้ำขนาดใหญ่ในช่วง 481-221 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ฝันเฟื่อง
ฝันเฟื่อง เป็นละครโทรทัศน์ โดยสร้างจากบทประพันธ์ของ ชูวงศ์ ฉายะจินดา ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้ว 3 ครั้ง สร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยบริษัทไฟว์สตาร์ เอนเตอร์เทนเมนท์ กรุ๊ป กำกับการแสดงโดย อดุลย์ ดุลยรัตน์ ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 นำแสดงโดย สันติสุข พรหมศิริ, บุษกร พรวรรณศิริเวช
ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2548 สร้างโดย เอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย นิพนธ์ ผิวเณร ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 นำแสดงโดย เจษฎาภรณ์ ผลดี, โสภิตนภา ชุ่มภาณี, ภูริ หิรัญพฤกษ์, อคัมย์สิริ สุวรรณศุข ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.25 - 21.25 น.
และครั้งที่ 3 ในปี พ.ศ. 2557 ได้นำกลับมาสร้างใหม่อีกครั้งโดย เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ และเมจิก อิฟ เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์ นำแสดงโดย พุฒิชัย เกษตรสิน, วรัทยา นิลคูหา, ธนทัต ชัยอรรถ, มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ, วราวุธ โพธิ์ยิ้ม, ภาลฎา ฐิตะวชิระ โดยออกอากาศทุกจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 - 22.15 น. ทาง ช่องวัน โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 ถึงวันที่ 20 มกราคม 2558 และมีการออกอากาศสองตอนพิเศษเพื่อทบทวนเนื้อเรื่องในวันที่ 29 - 30 ธันวาคม พ.ศ. 2557
รักไม่มีวันตาย
รักไม่มีวันตาย เป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นบทประพันธ์ของ สรัยรารัญ,ณัฐิยา ศิรกรวิไล บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล นำแสดงโดย ปกรณ์ ลัม, เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ โดยค่าย โพลีพลัส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2554 - 11 เมษายน พ.ศ. 2554
เหยี่ยวปลา
"ระวังสับสนกับ: อินทรีกินปลา"
เหยี่ยวปลา () เป็นสกุลของนกล่าเหยื่อสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า "Ichthyophaga"
เหยี่ยวปลา มีลักษณะคล้ายกับอินทรีหรือเหยี่ยวในสกุล "Haliaeetus" หรืออินทรีทะเล แต่มีขนาดเล็กกว่า แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด ทั้งหมดพบในทวีปเอเชียในแต่ละภูมิภาค คือ อนุทวีปอินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงสุลาเวสี มีลักษณะเด่น คือ ขนส่วนหัวเป็นสีเทา หน้าแข้งขาว เหยี่ยวปลาเล็กหัวเทามีน้ำหนักน้อยกว่าเหยี่ยวปลาใหญ่หัวเทาถึงครึ่งเท่าตัวทั้ง 2 ชนิด เป็นนกที่พบได้ในประเทศไทยทั้งคู่ เป็นนกล่าเหยื่อที่กินปลาเป็นอาหารหลัก จึงพบได้ตามริมน้ำขนาดใหญ่ เช่น บึง, ทะเลสาบน้ำจืด หรือแม่น้ำ แต่ก็พบได้เป็นบางครั้งในแหล่งน้ำที่เป็นน้ำกร่อยหรือไหลออกสู่ทะเล เช่น ปากแม่น้ำ หรือแนวชายฝั่ง
ทอรี เบิร์ช
ทอรี เบิร์ช () เกิด 17 มิถุนายน ค.ศ. 1966 เป็นนักออกแบบแฟชั่น นักธุรกิจ ชาวอเมริกัน ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 นิตยสารฟอบส์ ประเมินทรัพย์สินเธอ ตกอยู่ที่ 1.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เบิร์ชเกิดในหมู่บ้านฟอร์จ รัฐเพนซิลเวเนีย เป็นบุตรีของเรวา (สกุลเดิม ชาปีรา) และไอรา เอิร์ล "บัด" โรบินสัน (6 มกราคม ค.ศ. 1923 - 9 สิงหาคม ค.ศ. 2007) เธอถูกเลี้ยงดูมากับลูกชายของบ้านอีก 3 คน (โรเบิร์ต, เจมส์ และเลโอนาร์ด) ในบ้านไร่ สถาปัตยกรรมแบบจอร์เจียที่มีอายุ 250 ปี ใกล้กับอุทยานประวัติศาสตร์แห่งชาติวัลเลย์ฟอร์จ
แม่ของเธอเป็นอดีตนักแสดง เคยออกเดตกับสตีฟ แม็กควีน และมาร์ลอน แบรนโด พ่อของเธอเป็นนักลงทุนผู้มีฐานะ ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว พ่อของเธอมีอายุมากกว่าแม่ของเธอ 14 ปี. เบิร์ชมีเชื้อสายยิวจากทางฝั่งแม่
เบิร์ชศึกษาที่โรงเรียนแอ็กเนสเออร์วินในโรสมอนด์ เธอเรียนขี่ม้าที่นัน และเป็นกัปตันทีมเทนนิส และเป็นเพื่อนกับนักออกแบบอัญมณี คารา รอส (ทั้งคู่ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีกันอยู่) งานแรกของเธอ ทำที่ร้านเบเนตตองในคิงออฟปรัสเซียมอลล์ ต่อมาเธอศึกษาที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ศึกษาเอกประวัติศาสตร์ศิลปะ และจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1988
หลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัย ทอรีย้ายมาอยู่ที่นครนิวยอร์ก เธอทำงานให้กับซอแรน นักออกแบบชาวยูโกสลาเวีย และทำงานที่นิตยสาร "Harper's Bazaar" หลังจากนั้นเธอทำงานเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์และการโฆษณา ให้กับเวรา หวัง Polo Ralph Lauren และ Loewe
เธอออกแบรนด์แฟชั่น โดยใช้ชื่อว่า "TRB by Tory Burch" ต่อมารู้จักในชื่อ "Tory Burch" ในเดือนกุมภาษาพันธ์ 2004 บริษัทเจริญเติบโต มีร้านค้า 100 ร้านทั่วโลก สายการผลิตสินค้าแฟชั่นของเธอมีจำหน่ายในห้างสรรพสินค้ามากกว่า 1,000 แห่ง รวมถึงร้านขายสินค้าเฉพาะทาง ทั่วโลก
สไตล์ของเธอ มักได้รับการถึงว่าเป็นสไตล์ เปรปปี-โบโฮ (preppy-boho) และเปรปปี-โบฮีเมียนลุกซ์ (preppy-bohemian luxe) และมักได้รับการจดจำเรื่องเหรียญโลโก้รูปตัวที แว่นกันแดดบางรุ่น อย่างเช่นรุ่น Rounded Aviator มีโลโก้ลายเซ็นนี้พิมพ์อยู่ที่เลนส์ สไตล์ของเธอได้รับความนิยมในกลุ่มแฟนรายการโทรทัศน์ "Gossip Girl" ที่ในเรื่องมีการใช้ผลิตภัณฑ์ของเธอ สามารถเข้าถึงคนหลายรุ่น สไตล์ของเธอง่ายต่อการสวมใส่และใช้ได้ง่ายกับทุกเพศ
ในปี 2008 เธอรับรางวัล Council of Fashion Designers of America ในฐานะผู้ออกแบบเครื่องประดับแห่งปี ในปี 2007 เธอได้รับรางวัลการเปิดตัวแบรนด์เครื่องประดับแห่งปีจาก Accessories Council of Excellence ในปี 2005 เธอชนะรางวัลดาวรุ่งยอดเยี่ยม ในสาขาร้านค้าใหม่แนวคิดยอดเยี่ยม จาก Fashion Group International
อุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู
อุทยานแห่งชาติทะเลสาบนากูรู () เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่งของประเทศเคนยา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงไนโรบี เมืองหลวงของประเทศเคนยา ประมาณ 180 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของทะเลสาบนากูรู (Lake Nakuru)
ทะเลสาบนากูรู เป็นทะเลสาบแห่งหนึ่งในทะเลสาบริฟต์วัลเลย์ เป็นทะเลสาบอัลคาไลขนาดเล็กที่มีขนาดประมาณ 5-45 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,125-28,125 ไร่ ขนาดของทะเลสาบหดลงเล็กกว่าร้อยละ 20 เมื่อราวต้นทศวรรษที่ 1980 เป็นทะเลสาบที่ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยและหากินของนกฟลามิงโก โดยเฉพาะนกฟลามิงโกเล็ก ด้วยการมีอาหารอุดมสมบูรณ์ทั้ง กุ้ง, หอย, ปู และปลา และบนผิวน้ำมีสาหร่ายที่อุดมไปด้วยแคโรทีนที่มีผลทำให้สีขนของนกฟลามิงโกกลายเป็นสีชมพูหรือสีแดงซีด ๆ ซึ่งปริมาณของนกฟลามิงโกจะมีมากน้อยขึ้นอยู่กับแต่ละปี ตั้งแต่จำนวนพันกว่าตัวจนถึง 1,500,000 ตัว
โดยคำว่า "นากูรู" นั้นเป็นภาษามาไซ แปลว่า "แหล่งที่พักพิงของวอเตอร์บั๊ค" ซึ่งเป็นแอนทีโลปชนิดหนึ่ง ที่ขึ้นชื่ออย่างมากเรื่องกลิ่นเหม็น ซึ่งกลิ่นเหม็นอันนี้มีไว้สำหรับป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า
ทะเลสาบนากูรู ขึ้นทะเบียนเป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี ค.ศ. 1961 ด้วยเนื้อที่เพียงประมาณ 180 ตารางกิโลเมตร จึงถือว่าเป็นอุทยานแห่งชาติหรือเขตป่าสงวนที่มีขนาดเล็ก นอกจากนกฟลามิงโกแล้วยังมีสัตว์ป่าประเภทอื่น ๆ เช่น สิงโต, แรดขาว, แรดดำ, ควายป่าแอฟริกัน, ลิงบาบูน, นกกระสามาริบู โดยเฉพาะแรดขาวนั้น ณ ที่แห่งนี้ถือเป็นแหล่งพำนักพักพิงและเป็นแหล่งสำหรับเพาะขยายพันธุ์เพื่อเพิ่มจำนวนประชากรตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984
รักเมื่อคราวห่าลง
รักเมื่อคราวห่าลง (; ) เป็นนวนิยายของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ (Gabriel García Márquez) นักเขียนชาวโคลอมเบียผู้ได้รับรางวัลโนเบล นวนิยายนี้พิมพ์เป็นภาษาสเปนครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1985 ต่อมา อีดิท กรอสแมน (Edith Grossman) แปลเป็นภาษาอังกฤษและเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1988 แล้วจึงได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกันและเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 2007
ตัวละครหลัก คือ ฟลอเรนติโน อารีซา (Florentino Ariza) กับเฟอร์มีนา ดาซา (Fermina Daza) เฟอร์มีนาหลงรักฟลอเรนติโนมาแต่เด็ก แต่ถูกบิดาสั่งห้ามพบกันอีก พออายุได้ยี่สิบเอ็ดปี เฟอร์มีนาจึงสมรสกับคูเบนัล อูร์บีโน (Juvenal Urbino) เพราะเธอเห็นว่า คูเบนัลสามารถให้ความรักและความมั่นคงแก่เธอได้ คูเบนัลนั้นเป็นนายแพทย์ผู้อุทิศตนให้แก่การศึกษาค้นคว้า ความทันสมัย ตลอดจน "ความสงบเรียบร้อยและความเจริญวัฒนา" เขายึดถือเหตุผล และดำเนินชีวิตอย่างเป็นระบบระเบียบเที่ยงตรง กับทั้งยังให้ความสำคัญแก่เกียรติยศหน้าตาในวงสังคม นอกจากนี้ รัฐบาลได้มอบหมายให้คูเบนัลกำจัดอหิวาตกโรค
หน้าที่และอุดมการณ์ของคูเบนัลช่างตรงข้ามกับฟลอเรนติโน และความรักที่ฟลอเรนติโนดำเนินไปอย่างหัวโบราณแต่ก็หาญกล้านัก ทั้งยังปรากฏว่า คูเบนัลเป็นสามีใจคด และสารภาพแก่เฟอร์มีนาว่า มีชู้มายาวนานหลายปีแล้ว แม้นวนิยายไม่ได้บ่งบอกว่า ความรักที่คูเบนัลมีต่อเฟอร์มีนานั้นบริสุทธิ์ประดุจความรักที่ฟลอเรนติโนมีให้ แต่ก็พรรณนาว่า คูเบนัลอุตส่าห์บากบั่นเอาชนะใจเฟอร์มีนาได้อย่างไร เมื่อจบเรื่อง เฟอร์มีนายอมรับในสติปัญญาและวุฒิภาวะของฟลอเรนติโน และสามารถครองรักกับเขาได้เมื่อทั้งคู่ถึงแก่ชราภาพมากแล้ว กระนั้น ความชรานี้เองเป็นเหตุให้คนทั้งสองต้องพบอุปสรรคให้การสื่อสารกัน
สโตนวิลเลจพิกเจอส์ (Stone Village Pictures) ซื้อสิทธิในนวนิยายนี้จากผู้ประพันธ์มาด้วยเงินสามล้านดอลลาร์สหรัฐ ให้ไมก์ นิวเวล (Mike Newell) กำกับ และให้โรนัลด์ ฮาร์วูด (Ronald Harwood) เขียนบท การถ่ายทำมีขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 ที่เมืองคาร์ตาเคนา ประเทศโคลอมเบีย ใช้งบประมาณทั้งสิ้นห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ นับเป็นภาพยนตร์ต่างชาติเรื่องใหญ่เรื่องแรกที่ถ่ายทำในเมืองดังกล่าวในรอบยี่สิบปี
นิวไลน์ซินีมา (New Line Cinema) เผยแพร่ภาพยนตร์นี้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ผู้ประพันธ์นวนิยายยังร้องขอให้ชากีรา (Shakira) นักร้องซึ่งเป็นชาวเมืองบาร์รังกียา (Barranquilla) ใกล้กับเมืองคาร์เตเคนา มาร้องเพลงสองเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย
จักรพรรดิโกโยเซ
จักรพรรดิโกะ-โยเซ () เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 107 ของญี่ปุ่นครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1586-1611
จักรพรรดิองค์นี้เป็นจักรพรรดิที่อยู่ระหว่าง ยุคอะซุชิโมะโมะยะมะ และ ยุคเอโดะ
จักรพรรดิโกะ-โยเซประสูติเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2114 ณ พระราชวังหลวงเฮอัง มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายคะตะฮิโตะ (Prince Katahito)
เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ใน เจ้าชายมะซะฮิโตะ (Prince Masahito , 2095 - 2129) พระราชโอรสใน จักรพรรดิโองิมะชิ (Emperor Ogimachi) ที่ประสูติแต่นางในคนหนึ่ง
เมื่อจักรพรรดิโองิมะชิผู้เป็นพระอัยกา (ปู่) ได้สละราชบัลลังก์เมื่อปี พ.ศ. 2129 เจ้าชายคะตะฮิโตะผู้เป็นพระราชนัดดาพระชนมายุ 15 พรรษาจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาโดยได้ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2129
ไทระ โนะ ชิเงะโมะริ
ไทระ โนะ ชิเงะโมะริ (, 1138 – 2 กันยายน 1179) บุตรชายของ ไทระ โนะ คิโยะโมะริ อัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอิทธิพลช่วงปลาย ยุคเฮอัง
ชิเงะโมะริเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1138 เป็นบุตรชายคนโตของ
คิโยะโมะริที่เกิดกับภรรยาคนแรกคือ ทะกะชินะ โนะ อะกิโกะ
หลังจากที่คิโยะโมะริได้สละตำแหน่งผู้นำตระกูลชิเงะโมะริ
จึงได้สืบทอดตำแหน่งต่อมาแต่ชิเงะโมะริเป็นคนจิตใจดีจึง
มักจะมีปัญหากับคิโยะโมะริอยู่เสมอ
ไทระ โนะ ชิเงะโมะริ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1179 ด้วยอาการป่วยขณะอายุเพียง 41 ปี
กลรักลวงใจ
กลรักลวงใจ เป็นละครโทรทัศน์แนว โรแมนติก-คอมเมดี ผลิตโดยบริษัท ยูม่า 99 จำกัด ของ ยุวดี ไทยหิรัญ นำแสดงโดย ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์, เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ กลรักลวงใจ ออกอากาศทุกวันพุธ-วันพฤหัสบดี เริ่มออกอากาศวันแรกวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2554 - 20 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เวลา 20.30 น. - 22.45 น. บทประพันธ์โดย ณารา บทโทรทัศน์โดย วิลักษณา กำกับการแสดงโดย ชูชัย องอาจชัย
โทะ (พืช)
โทะหรือทุ หรือพรวดหรือพรวดกินลูก เป็นพืชในวงศ์ Myrtaceae กิ่งอ่อนและยอดอ่อนมีขนสีขาว ใบเดี่ยว ไม่ผลัดใบ ใบอ่อนและดอกมีผงรังแคสีขาวหรือเหลืองปกคลุม ใบเหนียวคล้ายหนัง ผิวใบด้านบนเป็นมัน ผิวใบด้านล่างมีผงรังแค เส้นใบนูน ดอกช่อ ออกตามง่ามใบ สีม่วงแกมชมพู ดอกแก่สีขาว ผลเดี่ยว กลม กลีบเลี้ยงติดทน ผลสดแบบมีเนื้อหลายเมล็ด สีดำแกมม่วง มีผงรังแคปกคลุม รสหวาน มีเมล็ดมาก ผลแก่สีม่วงคล้ำถึงดำ แบ่งเป็น 2 พันธุ์ คือไม้ใช้ทำเครื่องมือประมง ผลรับประทานได้เมื่อดิบรสฝาด สุกจัดรสหวาน หรือเป็นอาหารนก บางพื้นที่ใช้ทำแยมและเยลลี ในมาเลเซียใช้ผลแก้ท้องเสียและปวดท้อง ในอินโดนีเซียใช้ใบตำละเอียด พอกรักษาแผล ยางเหนียวจากเนื้อไม้สีดำ ใช้ทาฟันและคิ้วให้ดำ ในชวาใช้เป็นไม้ประดับ
พระคาถารัตนมาลา
รัตนมาลา หรือพระคาถาอิติปิโสรัตนมาลา เป็นคาถา หรือร้อยกรองภาษาบาลี บรรยายคุณความดีของพระพุทธเจ้า ความยิ่งใหญ่ของพระธรรมวินัย และความดีงามของพระสงฆ์ โดยนำอักขระแรกบทสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ หรือบทสวดอิติปิโสฯ มาแจกแจงเป็นคาถาเอกเทศนับรวมได้ท้งหมด 108 บท โดยแบ่งออกเป็นบทสรรเสริญพุทธคุณจำนวน 56 บท บทสรรเสริญพระธรรมคุณจำนวน 38 บท และบทสรรเสริญพระสังฆคุณจำนวน 14 บท
ในบรรดาผู้นิยมสาธยายบทสวดรัตนมาลาต่างกล่าวถึงที่มาของบทสวดนี้ต่างๆ กันออกไป แต่ส่วนใหญ่ไม่สามารถระบุได้อย่างเฉพาะเจาะจงว่าผู้ใดที่รจนาพระคาถานี้ หรือพระคาถานี้ได้รับการรจนาขึ้นเมื่อใด บางตำรากล่าวว่า อิติปิโสรัตนมาลา 108 คาถา มีมาแต่โบราณกาล สืบทอดกันมาหลายสำนวน หลายฉบับ บางฉบับเขียนเล่าไว้ว่า พระอาจารย์หลายท่านช่วยกันแต่ง จารึกไว้ในแผ่นศิลา แล้วนำมาแช่ไว้ในสระหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีหลายท่านทรงจำไว้ได้ มากบ้างน้อยบ้างสืบๆกันมา บางความเห็นระบุเพียงว่า ได้รับการสืบทอดมาจากคณาจารย์สมัยกรุงศรีอยุธยา และสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ยังใช้ปลุกเสกพระสมเด็จของท่าน
คำว่า รัตนมาลา หมายถึง หรือมาลัยแห่งดวงแก้ว บางแห่งแปลว่า ดอกไม้สวรรค์ เหตุที่เรียกว่า มาลัยดวงแก้ว อาจหมายถึงการร้อยเรียงอักขระเป็นคาถา หรือ ร้อยแก้ว ประหนึ่งร้อยบุปผาเป็นมาลัย ถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา และสังฆบูชา
พระคาถาแบ่งออกเป็นบทสรรเสริญพุทธคุณจำนวน 56 บท บทสรรเสริญพระธรรมคุณจำนวน 38 บท และบทสรรเสริญพระสังฆคุณจำนวน 14 บท ในส่วนของพุทธคุณมีการแจกแจงอุปเทศครบทั้งหมด 56 บท โดยอุปเทศแต่ละบทอิงกับคุณแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อาทิ พระวิสุทธิคุณ พระปัญญาคุณ และพระมหากรุณาธิคุณ
พระคาถานี้เป็นที่นิยมสาธยายในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนภาคพื้นแผ่นดินใหญ่ หรือกลุ่มประเทศที่นับถือพุทธศาสนาในแถบนี้ อันได้แก่ พม่า ไทย ลาว และกัมพูชา นิยมใช้กันในพิธีพุทธาภิเษก นอกจากนี้ ยังนำพระคาถาเขียนเป็นยันต์ในลักษณะต่างๆ
ปิ. ปิโย เทวะมะนุสสานัง พระพุทธเจ้าพระองค์ใด เป็นที่รักของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย
ปิโยพรหมานะมุตตะโม เป็นที่รักสูงสุดของพรหมทั้งหลาย
ปิโย นาคะสุปัณณานัง ตลอดไปจนถึงดิรัจฉานมีนาคและครุฑเป็นอาทิ
ปิณินทริยัง นะมามิหัง ข้าฯ ขอนอบน้อมพระพุทธเจ้าผู้มีอินทรีย์อิ่มพระองค์นั้น
ฟาร์คราย 2
ฟาร์คราย 2 () เป็นวิดีโอเกมประเภทยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งโอเพนเวิลด์ ที่พัฒนาโดย ยูบิซอฟท์มอนทริออล และจัดจำหน่ายโดย ยูบิซอฟท์ ในรูปแบบของเครื่องเล่นวีดิโอเกมไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ,เพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360 เกมนี้ได้วางจำหน่ายในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ใน[[ทวีปอเมริกาเหนือ] ,[[23 ตุลาคม]] [[ค.ศ. 2008]] ใน[[ทวีปออสเตรเลีย]] และ[[24 ตุลาคม]] [[ค.ศ. 2008]] ใน[[ทวีปยุโรป]] เป็นวิดีโอเกมที่ต่อจากภาค[[ฟาร์คราย]]
[[หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551]]
[[หมวดหมู่:ฟาร์คราย]]
[[หมวดหมู่:วิดีโอเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง]]
[[หมวดหมู่:วิดีโอเกมโอเพนเวิลด์]]
[[หมวดหมู่:เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 3]]
[[หมวดหมู่:วิดีโอเกมภาคต่อ]]
[[หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่พัฒนาขึ้นในประเทศแคนาดา]]
[[หมวดหมู่:วิดีโอเกมที่มีฉากในประเทศแอฟริกาใต้]]
[[หมวดหมู่:เกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360]]
[[หมวดหมู่:เกมสำหรับวินโดวส์]]
[[หมวดหมู่:เกมของยูบิซอฟต์ เอนเตอร์เทนเมนท์]]
รายพระนามรัชทายาทลักเซมเบิร์ก
รายพระนามรัชทายาทลักเซมเบิร์ก รายพระนามนี้รวมถึงบุคคลทุกคนที่ได้รับการพิจารณาว่าจะได้รับมรดกสืบราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์ก หรือ แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก ไม่ว่าจะเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงหรือทายาทโดยสันนิษฐานนับตั้งแต่รัฐธรรมนูญแห่งลักเซมเบิร์กในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1815 ผู้ที่ได้สิบราชบัลลังก์แกรนด์ดยุกหรือแกรนด์ดัชเชสจะแสดงเป็นตัวหนา
ราชรัฐลักเซมเบิร์กก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1815 โดยการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาและรวมอยู่ในรัฐใหม่คือ สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ภายใต้พระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ ในการแลกเปลี่ยนสำหรับบรรพบุรุษของพระองค์ โดยรัฐออเรนจ์-นัสเซาจะต้องตกเป็นของปรัสเซีย ส่งผลให้แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์แรกเป็นพระมหากษัตริย์ชาวดัตช์ และรัชทายาทก็จะเหมาะสมกับทั้งสองราชบัลลังก์ สหภาพเริ่มแตกสลายในปีค.ศ. 1884 เมื่อพระราชโอรสองค์สุดท้ายของพระมหากษัตริย์-แกรนด์ดยุกได้สิ้นพระชนม์ ทำให้ไม่มีรัชทายาทที่เป็นชายในสายพระราชสันตติวงศ์ของราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ในขณะที่พระราชธิดาของพระมหากษัตริย์คือ เจ้าหญิงวิลเฮลมินาสามารถ (และต้อง) สืบราชบัลลังก์ดัตช์ ในฐานะ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์กในฐานะดินแดน "เยอรมัน" ตามข้อตกลงราชสกุลนัสเซาในปีค.ศ. 1783 ในที่นั้นกฎหมายแซลิก (การยกเว้นการสืบทอดมรดกของเพศหญิง) ได้นำมาใช้ แต่ราชบัลลังก์ได้ถูกส่งผ่านไปยังสาขาราชสกุลนัสเซาที่ยังคงเหลือเพียงหนึ่งคือ ราชสกุลนัสเซา-ไวล์บูร์ก
ราชสกุลสาขานี้ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ใกล้เคียงกันในอีก 20 ปีต่อมา คือ แกรนด์ดยุกทรงมีพระราชธิดา 6 พระองค์แต่ไม่มีพระราชโอรส และถือได้ว่าพระญาติของพระองค์คือ เคานท์แห่งมาเรนเบิร์ก ซึ่งมาจากการแต่งงานต่างฐานันดร ซึ่งยากในการสืบราชบัลลังก์ แทนที่(จากการประท้วงของเคานท์แห่งมาเรนเบิร์ก)พระองค์จะใช้คำอธิบายในเรื่อง "กฎหมายกึ่งแซลิก" แต่ทรงเห็นพ้อง (ซึ่งมีความชัดเจนกว่าข้อตกลงราชสกุลนัสเซา)ให้ผ่านราชบัลลังก์ไปยังพระราชธิดาของพระองค์ (และทายาทชายของเหล่าพระราชธิดา)ในการประสูติ โดยเฉพาะพระสวามีของแกรนด์ดัชเชสจะไม่มีบทบาทในฐานะประมุข
ในปีค.ศ. 2011 กฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ได้มีการเปลี่ยนแปลงโดยอนุญาตให้สตรีสามารถสืบราชบัลลังก์ได้เท่าเทียมกับบุรุษ
เข็มรัตน์ กองสุข
รองศาสตราจารย์เข็มรัตน์ กองสุข ศิลปินแห่งชาติ ปี 2555 สาขาทัศนศิลป์ (ประติมากรรม) และอาจารย์คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
รองศาสตราจารย์เข็มรัตน์ กองสุขเกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พุทธศักราช 2490 เป็นชาวจังหวัดสุรินทร์ โดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาศิลปบัณฑิต เกียรตินิยม อันดับ ๒ (ประติมากรรม) และระดับปริญญาโท ปริญญาศิลปมหาบัณฑิต (ประติมากรรม) จากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เริ่มรับราชการในตาแหน่งอาจารย์ ที่คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เกษียณอายุในตาแหน่งรองศาสตราจารย์ ระดับ ๙ และได้รับการต่ออายุราชการ ๕ ปีขณะนี้กาลังทางานค้นคว้าพัฒนาผลงานทางวิชาการระดับศาสตราจารย์
พระราชวังหลวงเฮอัง
พระราชวังหลวงเฮอัง () เคยเป็นที่ประทับของจักรพรรดิญี่ปุ่นช่วงปี ค.ศ. 785–1227
พระราชวังแห่งนี้สร้างขึ้นในยุคเฮอัง ที่เมืองเฮอัง (หรือเคียวโตะในปัจจุบัน)
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย () เป็นเพลงชาติของจอร์เจียสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต.
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย ประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1946 จนถึงปี ค.ศ. 1991. เรียบเรียงทำนองโดย โอตาร์ ทาคทาคิชวิลี (Otar Taktakishvili), และ ประพันธ์เนื้อร้องโดย จีกอล อาบาชิเซย์ (Grigol Abashidze) และ อเล็กซานเดอร์ อบาเชลลี (Alexander Abasheli). ในปี ค.ศ. 1978, ได้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อร้องในบทที่ 2 เพื่อลบล้างอิทธิพลของโจเซฟ สตาลินที่ปรากฏอยู่ในเพลง เนื้อร้องฉบับภาษายูเครนที่ปรากฏในบทความนี้เป็นฉบับที่มีการแก้ไขในปีนั้น ส่วนฉบับภาษารัสเซียเป็นเนื้อร้องฉบับก่อนปี ค.ศ. 1977.
วรนันท์ พร้อมมูล
วรนันท์ พร้อมมูล ชื่อเล่น ต้น เป็นนักแสดงชาวไทย และเป็นดารา นักแสดงสังกัด ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น และ ดาราวีดีโอ (ช่อง 7)
วรนันท์ พร้อมมูล ชื่อเล่น ต้น เกิดเมื่อวันจันทร์ ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2523 มีพี่น้อง 2 คน เป็นคนโต ส่วนสูง 185 ซม. นำหนัก 70 กก. สำเร็จการศึกษาระดับ ปวส. จากวิทยาลัยเทคนิคหาดใหญ่ สาขาเครื่องยนต์ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี การจัดการอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฎจันทร์เกษม
โด่งดังจากการเล่นละครแนว จักร ๆ วงศ์ ๆ เข้าสู่วงการด้วยการชนะเลิศการประกวด ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล 2541เป็นนักแสดงชาวไทย และเป็นดารา นักแสดงสังกัด ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น และ ดาราวีดีโอ (ช่อง 7) โด่งดังจากการเล่นละครแนว จักร ๆ วงศ์ ๆ
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคารีโล-ฟินนิช
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคารีโล-ฟินนิช () เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐคาเรลียาสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต
รัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคารีโล-ฟินนิชได้จัดให้มีการประกวดบทร้องเพลงชาติในปี ค.ศ. 1945 ผู้ชนะเลิศในการประกวด (ประพันธ์เนื้อร้องโดยอาร์มัส แออิกิแอ และเรียบเรียงทำนองโดยคาร์ล เราติโอ) ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1950 จนถึงปี ค.ศ. 1956 เมื่อสาธารณรัฐแห่งนี้ถูกผนวกกลับเข้าไปในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย มีเพียงเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาเรโล-ฟินนิชและเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนียเท่านั้นที่ไม่กล่าวถึงชาวรัสเซียในเนื้อเพลง
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนีย
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนีย () เป็นเพลงชาติของเอสโตเนีย สมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต
ประพันธ์เนื้อร้องโดยโยฮันเน็ส เซ็มเปร์ (Johannes Semper) และเรียบเรียงทำนองโดยกุสตัฟ เอร์เนซักส์ (Gustav Ernesaks) มีเพียงเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเอสโตเนียและเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคารีโล-ฟินนิชเท่านั้นที่ไม่กล่าวถึงชาวรัสเซียในเนื้อเพลง ในปี ค.ศ. 1978 ได้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อร้องในบทที่ 3 เพื่อลบข้อความที่กล่าวถึงโจเซฟ สตาลินออกไป
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน () เป็นเพลงชาติของเติร์กเมนิสถานสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต.
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน ประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1946 จนถึงปี ค.ศ. 1997. เรียบเรียงทำนองโดย เวลี มูคาตอฟ (Veli Mukhato) ซึ่งเป็นผู้เรียบเรียงทำนองเพลงชาติเติร์กเมนิสถาน; และ ประพันธ์เนื้อร้องโดย อัมมาน เคคิลอฟ (Aman Kekilov) ในวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1978, ได้มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อร้องในบทที่ 2 เพื่อลบล้างอิทธิพลของโจเซฟ สตาลินที่ปรากฏอยู่ในเพลง เนื้อร้องที่ปรากฏในบทความนี้เป็นฉบับที่มีการแก้ไขในปีนั้น ส่วนฉบับภาษารัสเซียเป็นเนื้อร้องฉบับก่อนปี ค.ศ. 1977. ในปี ค.ศ. 1997, จึงได้มีการประกาศใช้เพลงชาติฉบับใหม่ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน.
อัมบูยัต
อัมบูยัต () เป็นอาหารพื้นเมืองในเกาะบอร์เนียว ในรัฐซาราวะก์และบรูไน และถือเป็นอาหารประจำชาติของบรูไนด้วย โดยทำจากแป้งของปาล์มสาคูที่ขูดออกจากลำต้นมากวนให้สุกซึ่งจะเหนียวเหมือนแป้งเปียก ใช้จันดัสซึ่งคล้ายตะเกียบแต่ปลายข้างหนึ่งติดกัน จุ่มแล้วม้วนก้อนแป้งกินเป็นคำ ๆ โดยรับประทานคู่กับซอสเปรี้ยวที่เรียกชาชะห์ทำจากผลบินไยหรือผลลำพู นอกจากนั้นยังกินกับซัมบัลเตอราซี หรือซัมบัลเติมโปยก (น้ำพริกทุเรียนดอง) และกับข้าวอื่น ๆ ได้แก่ ผัดใบมัน ผักบุ้งผัดกะปิ ปลาย่าง เนื้อย่าง เป็นต้น ในอดีตใช้เป็นอาหารเมื่อขาดแคลนข้าว
อัมบูยัตมีลักษณะใกล้เคียงกับปาเปอดาที่นิยมรับประทานทางตะวันตกของอินโดนีเซีย
ปาเปดา
ปาเปดา () หรือ บูบูร์ซากู () เป็นอาหารทำจากสาคู จัดเป็นอาหารท้องถิ่นของหมู่เกาะโมลุกกะและปาปัวตะวันตก มีลักษณะคล้ายอัมบูยัตที่พบในเกาะบอร์เนียวโดยเฉพาะรัฐซาราวักและบรูไน
ปาเปดาทำจากแป้งสาคูที่มาจากลำต้นของปาล์มสาคู อายุ 5–15 ปี การปรุงปาเปดาจะนำแป้งไปกวนจนสุกและเหนียวนิยมกินกับแกงเหลืองปลาทูน่าที่ปรุงรสเปรี้ยวด้วยมะขามและมะนาว
ปูผัดพริก
ปูผัดพริก () เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของสิงคโปร์ นิยมใช้ปูทะเลชนิดที่เรียกปูศรีลังกาแต่ใช้ปูชนิดอื่นแทนได้ นำมาผัดกับ กระเทียม หอมแดง ขิง ปรุงรสด้วยซอสพริก ซอสมะเขือเทศ น้ำส้มสายชู น้ำตาล เกลือ และน้ำมันงา ใส่ไข่และแป้งข้าวโพดให้ข้น รับประทานกับหมั่นโถวทอดหรือข้าว