สื่ออีโรติกาเด็ก
สื่ออีโรติกาเด็ก () เป็นสื่อเกี่ยวกับเด็กที่ไม่ใช่สื่อลามกอนาจารโดยตรง แต่เป็นสื่อที่ใช้เพื่อจุดประสงค์ทางเพศ
เป็นการใช้คำที่กว้างขวางกว่าสื่อลามกอนาจารเด็ก เพราะว่ารวมเอาสื่อที่อาจทำให้เกิดอารมณ์เพศ รวมทั้งรูปภาพที่ไม่เกี่ยวกับเพศ, หนังสือหรือนิตยสารเกี่ยวกับเด็กหรือเกี่ยวกับความใคร่เด็ก, ของเล่น, สมุดบันทึกประจำวัน หรือเสื้อผ้า
ผู้สืบสวนคดีพบว่า คนใคร่เด็กและผู้ทำผิดทารุณเด็กทางเพศ มักจะสะสมสื่ออีโรติกาเด็ก
โดยอาจเป็นรูปแบบของพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำ (compulsive behavior) และโดยอาจใช้เป็นตัวแทนสื่อลามกอนาจารเด็กที่ผิดกฎหมายหรือหาได้ยาก แต่สื่อเช่นนี้ บ่อยครั้งก็ยังสามารถใช้เป็นหลักฐานในศาลเกี่ยวกับพฤติกรรมที่เป็นอาชญากรรม
ภาพอีโรติกาเด็กอาจจะเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ต โดยปรากฏคล้ายกับรูปโมเดลเด็กที่ไม่ได้ทำเพื่ออนาจาร
พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 24) พ.ศ. 2558 ซึ่งมีผลเริ่มตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม 2558 นิยาม สื่อลามกอนาจารเด็ก ไว้ว่า
โดยกำหนดโทษต่าง ๆ ไว้ว่า
แต่เนื่องจากเป็นกฎหมายที่เพิ่งเริ่มบังคับใช้ จึงไม่ชัดเจนว่า ศาลจะตัดสินสื่ออีโรติกาเด็กว่าเป็น "สื่อลามกอนาจารเด็ก" หรือไม่
การแสดงรูปของเด็กแม้ใส่เสื้อผ้า สามารถผิดกฎหมายสหรัฐได้หลายมาตรา ถ้าจัดว่า เป็นภาพเร้ากามตัณหา (lascivious) โดยแสดงอวัยวะเพศหรือเขตหัวหน่าว
ศาลอุทธรณ์ของสหรัฐนิยาม "lascivious" ไว้ว่า "มักจะเร้าอารมณ์เพศ ลามก อนาจาร ไม่สะอาดทางเพศ ทำให้เสื่อมศีลธรรมโดยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางเพศ"
ส.ส.รัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกาบางท่านได้เสนอให้ออกกฎหมายห้ามเว็บไซต์โมเดลเด็กบางเว็บ
และรัฐต่าง ๆ ก็กำลังพิจารณากฎหมายเช่นเดียวกัน
ส่วนผู้คัดค้านอ้างว่า กฎหมายเช่นนั้นจะละเมิดกฎแก้ไขที่ 1 ของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
ในเดือนกรกฎาคม 2544 สำนักข่าวหนึ่งพิมพ์บทความ
เกี่ยวกับเว็บไซต์โมเดลเด็กหญิงชื่อว่า "แอมเบอร์ตัวน้อย (Lil' Amber)" ปฏิบัติการโดยบริษัทให้เช่าพื้นที่อินเทอร์เน็ต Webe Web ในรัฐฟลอริดา
ซึ่งเป็นบริษัทที่ให้บริการเกี่ยวกับโมเด็ลเด็กที่เก่าแก่ที่สุดทางอินเทอร์เน็ตในเวลานั้น
ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน 2544 บริษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งชาติ (NBC) ก็ออกข่าวทางทีวีในรายการ "ขายความบริสุทธิ์ (Selling Innocence)"
ที่นักข่าวปลอมตัวติดต่อกับผู้ปฏิบัติการเว็บไซต์ และสืบหา ด.ญ. แอมเบอร์ (ซึ่งเป็นชื่อแสดง) ที่เป็นโมเดลของเว็บไซต์ แล้วพบว่าอยู่ในไร่ของครอบครัวในรัฐ
ซึ่งมีผลให้มีการเสนอกฎหมายห้ามเว็บไซต์โมเดลเด็ก
ต่อมาเจ้าของบริษัทจึงถูกสอบสวนโดยทั้งเจ้าหน้าที่สำนักงานสอบสวนกลาง และเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ ผู้ได้เข้ายึดสื่อเป็นจำนวนมากจากบ้านของเจ้าของ
และพบว่า พ่อแม่ของเด็กเป็นจำนวนมากไม่รู้ว่ามีการถ่ายรูปลูก ๆ ของตน แต่ก็มีบางคนที่ได้เซ็นมอบอนุญาตการปกครองบุตรชั่วคราวให้กับช่างภาพในช่วงถ่ายรูป
ในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2549 เจ้าหน้าที่จึงได้กำหนดข้อหาดำเนินคดีต่อเจ้าของบริษัท ซึ่งมีผลเป็นการปิดเว็บไซต์โมเดลเด็กของบริษัททุกเว็บทันที
และช่างภาพก็ได้ให้การรับสารภาพว่ากระทำความผิดในฐานการสมรู้ร่วมคิด และการส่งไปรษณีย์และการขนส่งสื่อลามกอนาจารเด็ก
ในขณะที่เจ้าของสองคนให้การว่าไม่ได้ทำผิด
ต่อมาเจ้าของคนหนึ่งจึงถูกดำเนินคดีฐานได้รับ มีเป็นเจ้าของ และเผยแพร่สื่อลามกอนาจารเด็ก
แล้วได้ต่อรองกับเจ้าหน้าที่ของศาลให้การว่าตนได้รับรูปที่แสดงเด็กก่อนวัยเจริญพันธุ์และวัยอื่น ๆ มีพฤติกรรมแบบซาดิสม์และมาโซคิสม์
ในวันที่ 13 พฤศจิกายน 2552 เจ้าของคนนี้จึงถูกตัดสินลงโทษจำคุกเป็นเวลา 7 ปีกับอีก 3 เดือน โดยลดลงจากโทษหนักสุดมากถึง 20 ปี
นอกจากนั้นแล้ว ทั้งบริษัทเองและเจ้าของทั้งสองคน ก็กำลังถูกดำเนินคดีในอีกรัฐหนึ่งต่างหาก ฐานผลิตและขนส่งภาพอีโรติกาเด็ก
ในต้นปี 2549 ผู้ทำการของบริษัทโมเดลเด็ก A Little Agency และ The VMS ถูกจับในข้อหาเกี่ยวกับสื่อลามกอนาจารเด็ก
แม้ว่าบริษัททั้งสองจะไม่ได้เผยแพร่รูปเปลือย แต่เจ้าหน้าที่อ้างว่า เป็นรูปเร้าอารมณ์ที่แสดงบริเวณอวัยวะเพศของเด็ก ตามกำหนดการทดสอบของศาล (Dost test)
และอ้างว่า เว็บไซต์เหล่านั้นขายภาพของเด็กหญิงมีอายุน้อยถึง 9 ขวบ ใส่เสื้อผ้าตัวน้อย ๆ แสดงท่าทางที่บอกเป็นนัย
โดยมีเด็กหญิง 9 ขวบคนหนึ่งที่ใส่รองเท้าส้นสูงสีดำ ใส่กางเกงในลายลูกไม้ดำที่ไม่มีผ้าปิดก้น (thong) ใส่ยกทรงดำ และใส่เสื้อแจ๊คเก็ตดำ โดยนั่งอยู่บนโต๊ะทานอาหาร
ผู้ทำการของเว็บไซต์ถูกดำเนินคดีในข้อหาขนส่ง มีเป็นเจ้าของ และรับสื่อลามกอนาจารเด็ก
แต่ทนายของผู้ทำการร้องให้ยกฟ้องคดีโดยอ้างว่า รูปของเด็กหญิงที่มีท่าทางบอกเป็นนัยไม่ได้อยู่ในระดับที่จะเป็นสื่อลามกอนาจารเด็ก
แต่ผู้พิพากษาในคดีปฏิเสธ โดยให้ข้อสังเกตว่า ศาลสูงสุดของสหรัฐได้กำหนดแล้วว่า รูปแม้ใส่เสื้อผ้าอย่างสมบูรณ์ ก็ยังสามารถเป็นสื่อลามกอนาจารได้
กฎหมายญี่ปุ่นปี 2542 ที่ห้ามการค้าประเวณีเด็กและสื่อลามกอนาจารเด็ก นิยามสื่ออนาจารไว้ว่า เป็นภาพของเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี "เปลือยหรือกึ่งเปลือยที่เร้าอารมณ์ทางเพศ"
แต่ว่าในประเทศ ท้องตลาดก็ยังมีขายดีวีดีและหนังสือภาพของจูเนียร์ไอดอล (junior idol) คือภาพเด็กหรือเด็กต้นวัยรุ่นในรูปแบบของโมเดลอยู่
คณะกรรมการจริยธรรมสำนักพิมพ์ของสมาคมสำนักพิมพ์นิตยสารแห่งประเทศญี่ปุ่น มีหน้าที่ตรวจสอบร้านขายหนังสือที่มีสิ่งตีพิมพ์ที่ไม่สมควร และเตือนสำนักพิมพ์ที่พิมพ์หนังสือมังงะลามกอนาจาร
แต่ว่า สมาชิกกรรมการได้กล่าวว่า ไม่ใช่เป็นเรื่องง่ายที่จะกำหนดว่าเมื่อไรภาพ ๆ หนึ่งจึงจะข้ามเส้นจากภาพศิลป์ไปเป็นสื่อลามกอนาจารเด็ก