ฟรองซัวส์ ดูบัวส์
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์ (François Du Bois เกิดที่ la Charite-sur-Loire เขต Burgundy ประเทศฝรั่งเศส) มีความสามารถหลายด้าน เช่น เป็นทั้งนักแต่งเพลง นักดนตรีมะริมบะ (marimba) ขณะเดียวกันเป็นทั้งอาจารย์ และนักเขียนหนังสือ
ฟรองซัวส์เริ่มเรียนดนตรีเมื่ออายุ 8 ปี เริ่มเป็นนักดนตรีมืออาชีพเมื่ออายุ 17 ปี และตั้งแต่อายุ16ปีถึง26ปีมีประวัติการทำงานด้านดนตรีโดยเป็นนักดนตรีประเภทตีของวงดนตรีออเคส
ตร้า และนักตีกลองของวงดนตรีแจ๊ส ส่วนในวงการดนตรีคลาสสิคนั้น เคยมีประสบการณ์เล่นดนตรีร่วมกับ Lorin Maazel, Olivier Messiaen และ Mstislav Rostropovich และในวงการดนตรีแจ๊สนั้น เคยเล่นดนตรีร่วมกับ Richard Galliano, Trilok Gurtu, Dominique Di Piazza และ Abbey Lincoln
เมื่อฟรองซัวส์อายุได้20ปี　 เขาเกิดความรู้สึกขัดแย้งในจิตใจและไม่พึงพอใจกับทักษะการ
เล่นดนตรีของตัวเอง เขารู้สึกว่าการเล่นดนตรีของตัวเองขาดความลุ่มลึก จึงได้ตัดสินใจเดินทางไปที่เบอกิน่าฟาโซ่ (Burkina Faso) ประเทศแอฟฟริกา เพื่อค้นหาใน“สิ่ง”ที่ตัวเองต้องการ แม้ว่าเขาจะต้องผ่านความทรมานจากการติดโรคมาลา
เรีย แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ จนในที่สุดก็ได้ค้นพบสิ่งที่เขาค้นหามาโดยตลอด นั่นก็คือลัทธิ“shamanism”นั่นเอง จากการที่เขาได้เรียนรู้ถึงความถ่องแท้ของดนตรีแอฟฟริกาทำให้ความรู้สึกที่มีต่อดนตรี
ของเขายิ่งลึกชึ้งไปกว่าเดิม หลังจากที่เขาได้กลับไปประเทศฝรั่งเศสแล้วก็ได้มีโอกาสพบปะและร่ำเรียนกับอาจารย์ RayLemaนักแต่งเพลงและนักร้องชาวแอฟฟริกาที่มีชื่อเสียงพร้อมกับเป็นผู้ก่อตั้งคณะ
บัลเล่ห์แห่งชาติซาอีล(ปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาชนคองโก้) จากประสบการณ์ดังกล่าวทำให้ฟรองซัวส์ก้าวเข้าไปสู่ความสมบูรณ์แบบในด้านดนตรียิ่ง
ขึ้น
ฟรองซัวส์ได้เล่นดนตรีร่วมกับนักไวโอลินชาวแคนาดาชื่อ Helene Collerette (ปัจจุบันเป็น 1st soloist of the Philharmonic Orchestra of Radio France) หลังจากนั้นเขาได้ร่วมเล่นดนตรีกับนักไวโอลินชาวออสเตรเลียชื่อ Jane Peters (ซึ่งเป็นผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับ 3 ของการแข่งขันรางวัลไชคอฟสกี้นานาชาติ) พร้อมกับได้ออกทัวร์คอนเสริทภายในประเทศเยอรมันด้วย และในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ.1990 ฟรองซัวส์ได้รับการยกย่องถึงกับลงพาดหัวคอลัมน์บทความในนิตยสาร “Mainzer Rhein-Zeitung” อันมีชื่อเสียงด้านการวิพากษ์วิจารณ์ดนตรีที่เข้มงวด ว่าเป็น “นักสุดยอดแห่งไวโอลินและมะริมบะ” หลังจากนั้นเขาก็ได้ร่วมแสดงดนตรีกับนักเปียโนชื่อ Ludovic Selmi โดยได้ออกทัวร์คอนเสริทไปทั่วทุกประเทศในยุโรปรวมทั้งญี่ปุ่นด้วย ซึ่งการเยือนญี่ปุ่นในครั้งนี้เป็นการเยือนครั้งแรกของฟรองซัวส์ ในการแสดงดนตรีร่วมนี้ทำให้ฟรองซัวส์ได้มีโอกาสได้ร่วมทำงานกับวงดนตรีที่มีชื่อเสียง
โด่งดัง “Les Tambours du Bronx” และหลังจากจบกิจกรรมด้านการแสดงร่วมกัน ฟรองซัวส์ก็หันมาจดจ่อที่การแต่งเพลงและอัดเพลงลงแผ่นซีดี
โตเกียว (Tokyou Geijutsu Daigaku)
เมื่อปีค.ศ.1998 แหล่งข้อมูลจากนิตยสารญี่ปุ่น (อ้างอิงจากนิตยสาร  “CREATE” และ“SAY”)ลงว่าสาเหตุจูงใจสำคัญที่ทำให้เขาตัดสินใจย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในประเทศ
ญี่ปุ่นนั้นเนื่องจากความสัมพันธ์ของเขาและภรรยาไม่ได้ดำเนินไปด้วยดี หลังจากย้ายถิ่นฐานมาอาศัยที่ญี่ปุ่นแล้วเขาก็ได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยเคโอซึ่งเป็น
มหาวิทยาลัยการศึกษาชั้นแนวหน้าที่รู้จักกันดีในญี่ปุ่นให้เปิดคอร์สพิเศษสอนทางด้าน
การแต่งทำนองเพลงในคณะ Policy Management สังกัดมหาวิทยาลัยดังกล่าว และในปีเดียวกันเขาได้ตั้งคณะดนตรี “Orchestre d’autre part” ประกอบไปด้วยนักมะริมบะ 14 คน และนักตีกลองญี่ปุ่น (taiko) พร้อมกับได้แสดงดนตรีต่อสาธารณชนอีกด้วย หลังจากที่ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับลูกศิษย์สองคนของคุณ เคโกะ อาเบะ (Ms Keiko Abe) ซึ่งเป็นบุคคลสุดยอดคนหนึ่งในวงการมะริมบะแล้ว พวกเขาก็ได้ร่วมกันผลิตดนตรี “Origine” ซึ่งเป็นชิ้นงานซีดีมีสุ้มเสียงทางดนตรีที่พิเศษ หลังจากที่ออกอัลบั้มดังกล่าว ฟรองซัวส์ก็ได้รับเชิญให้ไปออกรายการทีวีของเอ็นเอชเค (NHK) ชื่อรายการ “Studio Park : Francois Du Bois Special” โดยเขาได้แสดงดนตรีสดให้ผู้ชมทางบ้านถึงสิบล้านคนได้ชมกัน
ดนตรีประเภทตีแห่งกรุงปารีส
โดยมีพิธีรับมอบรางวัลท่ามกลางคณะวุฒิสภาของรัฐสภาฝรั่งเศส
=คู่มือการเล่นเครื่องดนตรีมะริมบะ (marimba)=
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์เขียนหนังสือคู่มือเล่นมะริมบะได้อย่างสมบูรณ์แบบนับเป็นฉบับแรก
ในวงการเครื่องดนตรีมะริมบะ ได้แก่หนังสือ “４本マレットのマリンバ” 
(“4 Sticks Marimba”) ซึ่งมีเนื้อหา 3 บท จากสำนักพิมพ์ IMD 
โดยคุณ เคโกะ อาเบะ (Keiko Abe) ได้เขียนแนะไว้ในบทนำของหนังสือเล่มนี้ว่า
“เป็นคู่มือที่น่าสนใจมาก เนื่องจากเนื้อหาที่นำเข้าสู่มะริมบะมีความเป็นเอกลักษณ์ดี”ฟรองซัวส์ได้ร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง “Lost in Translation” (ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะการประกวดรางวัลออสก้าในหมวดบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ซึ่งกำกับการแสดงโดย Sofia Coppola)
ฟรองซัวส์ ดูบัวส์ได้คิดค้นวิธีการจัดการบริหารอาชีพงาน (career management method) ที่ให้ชื่อว่า “หลักการแบบดูบัวส์ (Dubois Method)” โดยอาศัยประสบการณ์จากการเป็นครูและนักดนตรีตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมทั้งประสบการณ์จากการเป็นนักแสดงรำมวยไท๊เก๊กในระยะหลังนี้ด้วย วิธีการหรือหลักการนี้เริ่มใช้เป็นครั้งแรกในหลักสูตรวิชา “Personal Career Management” ที่เขารับผิดชอบสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเคโอในประเทศญี่ปุ่น และได้มีการเชิญแขกผู้มีเกียรติมาบรรยายมากมายรวมทั้ง Carlos Ghosn ผู้จัดการบริษัทรถยนต์นิสสันด้วย
ปีค.ศ.2003 ฟรองซัวส์ได้ตั้งชื่อหลักสูตร (คอร์สเรียน) ว่า “Personal Career Design” หลังจากนั้นในปีค.ศ.2004 ได้เริ่มเปิดหลักสูตรนี้สำหรับบุคคลทั่วไปที่แผนก Academyhills ในตึก Roppongi Hills ในกรุงโตเกียว และในปีถัดมาเริ่มตั้งแต่ปีค.ศ. 2005 เป็นต้นไป ห้างหุ้นส่วนจำกัด D-Project ก็ได้เริ่มดำเนินการบริหารหลักสูตร Dubois Method
ส่งผลให้เขาได้มีโอกาสเปิดหลักสูตรสัมมนาให้กับสถานที่ราชการและบริษัทต่างๆตลอดจนสถานศึกษาทั่วไป และตั้งแต่ปีค.ศ. 2012 เป็นต้นไป เขาได้เริ่มสอน “หลักสูตร Entrepreneurship” ซึ่งประยุกษ์ใช้หลักการดูบัวส์ ที่ “Attackers Business School” ของนายโอมะเอะ เคนอิชิ (Omae Kenichi)
“หลักการดูบัวส์”(Dubois Method) มุ่งเน้นพัฒนาความสามารถในการดึงความคิดสร้างสรรค์และดึงพลังงานของผู้ก่อตั้งกิจการหรือผู้บริหารงานต่างๆ 
หัวใจสำคัญของหลักการคือความสมดุลขององค์ประกอบ 4 ส่วนที่มีอยู่ในตัวคน คือ “พลังใจ” “พลังกาย” “ความรู้สึกและสำนึก” และ “ปัญญาความฉลาด” (การปรับวิชาความรู้ที่มีอยู่ให้เป็นระบบและนำออกมาใช้ )
นอกจากที่กล่าวมาแล้วฟรองซัวส์ยังดำเนินกิจกรรมเป็นนักออกกำลังกายศิลปะมวยไท๊เก๊ก(ศิลปะการต่อสู้กังฟูแบบจีน)อีกด้วย เขามีประสบการณ์ฝึกฝนที่เขาวูดัง (Wudang mountains) ตั้งแต่ปีค.ศ.2008 ถึงปีค.ศ.2009 จนกระทั่งเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้สีบทอดการออกกำลังกายศิลปะการต่อสู้กังฟู(ไท๊เก๊ก) ระหว่างประเทศเป็นคนแรก เขาได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนการออกกำลังกายศิลปะการต่อสู้กังฟู(ไท๊เก๊ก)ซึ่งได้รับการอนุมัติจากแหล่งกังฟูแห่งเขาวูดังเป็นโรงเรียนแรกในประเทศญี่ปุ่น โดยในปัจจุบันเขาก็ยังดำเนินการสอนอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ นอกจากนั้นในการแข่งขันการแสดงศิลปะการต่อสู้พื้นเมืองระดับโลกปีค.ศ.2010 (World Wushu Championships) ลูกศิษย์ของฟรองซัวส์ได้รับรางวัลหนึ่งเหรียญทอง หนึ่งเหรียญเงิน และสองเหรียญทองแดง
ในการแข่งขันการแสดงศิลปะการต่อสู้พื้นเมืองระดับโลกปีค.ศ. 2012 เขาได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมนักแข่งขันตัวแทนประเทศญี่ปุ่น (94 คน) โดยในทีม WIMA ที่เขาเป็นผู้นำสามารถกวาดรางวัลเหรียญทองแดงถึง 7 เหรียญ 
หนังสือพิมพ์อาซาฮิ ปีค.ศ.2010-2011 เขียนประจำคอลัมน์ “Job Labo” เขียนเกี่ยวกับการวางแผนการทำงาน Career Planning
สมาคมอิเอะโนะฮิคาริ (Ie no hikari) ปีค.ศ. 2011-2012 เขียนประจำคอลัมน์ “อิเอะโนะฮิคาริ” ซึ่งเป็นคอลัมน์เกี่ยวกับสุขภาพกายและจิตใจ Yomiuri Weekly 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 เล่มที่ 3010 หน้า 48
Aera English 12 ธันวาคม ค.ศ. 2005 เล่มที่ 1 หน้า 47-48
http://st.japantimes.co.jp/st_contributor_profile.htm?f=017
http://joblabo.asahi.com/category/exercise?page=2
http://www.ienohikari.net/press/hikari/hikari.php
http://www.academyhills.com/artelli/personal/tqe2it0000018lf5.html