พินัยกรรมฉบับหลังสุดของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ความประสงค์และพินัยกรรมครั้งสุดท้ายของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ () ได้เกิดขึ้นหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้รับโทรเลขจากจอมพล แฮร์มันน์ เกอริง ขอสืบทอดตำแหน่งเป็นผู้นำคนใหม่ หลังถูกตัดขาดจากภายนอกร์ร่วมกับข่าวของการเจรจาขอยอมจำนนต่อสัมพันธมิตรตะวันตกจากไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ และได้รับรายงานว่าทหารแห่งกองทัพแดงได้เข้ามาใกล้ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์เพียงสองหรือสามช่วงตึก พินัยกรรมได้ถูกเขียนขึ้นโดยฮิตเลอร์และเลขานุการส่วนตัว เทราด์ ยุงเกอร์ในฟือเรอร์บุงเคอร์ เมื่อวันที่ 29 เมษายน ปี 1945 ในวันที่ฮิตเลอร์และเอฟา เบราน์ได้แต่งงานกัน พวกเขาได้กระทำอัตวินิบาตกรรมพร้อมกันในเช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อวันที่ 30 เมษายน สองวันที่ก่อนกองทัพเยอรมันในกรุงเบอรลินจะยอมจำนนต่อกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 2 พฤษภาคม และเพียงสัปดาห์กว่าก่อนการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปในวันที่ 8 พฤษภาคม พินัยกรรมประกอบไปด้วยเอกสารสองชุดคือความประสงค์ส่วนตัวและการมอบตำแหน่งทางการเมือง
ความประสงค์ครั้งสุดท้ายเป็นเอกสารบทความสั้นๆ ลงนาม เมื่อวันที่ 29 เมษายน เวลา 4 นาฬิกา
ผู้เป็นสักขีพยานของความประสงค์โดยบอร์มันน์และพันเอก นิโคลัส ฟอน บีโลว์
พินัยกรรมทางการเมืองครั้งสุดท้ายได้ผ่านการลงนามในเวลาเดียวกันกับการลงนามของความประสงค์ครั้งสุดท้ายของฮิตเลอร์ เมื่อเวลา 4 นาฬิกา, วันที่ 29 เมษายน ปี 1945 ส่วนแรกของพินัยกรรมได้กล่าวถึงแรงจูงใจของเขาในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมานับตั้งแต่ได้เป็นทหารอาสาสมัครในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มิหน้ำซ้ำ เขาได้อ้างว่าตัวเขาและประชาชาชนชาวเยอรมนีไม่ว่าคนใดคนหนึ่งต่างไม่ได้ต้องการสงครามในปี 1939, ได้ระบุเหตุผลของเขาสำหรับความตั้งใจที่จะฆ่าตัวตาย, และยกย่องและแสดงความขอบคุณแก่ชาวเยอรมันที่ให้การสนับสนุนและความสำเร็จ นอกจากนี้ยังได้รวมในพินัยกรรมชุดแรกเป็นแถลงการณ์รายละเอียด เขาได้อ้างว่าเขาพยายามที่หลีกเลี่ยงการทำสงครามกับประเทศอื่นๆและเชื่อว่าเป็นความรับผิดชอบจาก "ชาวยิวนานาชาติและผู้ช่วยของพวกมัน" เขาจะไม่ "ละทิ้งกรุงเบอร์ลิน...แม้ว่ากองกำลังอันเล็กน้อยเกินกว่าจะต้านทานได้" ฮิตเลอร์ได้แสดงความตั้งใจของเขาที่จะเลือกความตายมากกว่า "ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู" และฝูงชนอยู่ในความต้องการของ "ภาพที่ปรากฏที่ถูกจัดโดยชาวยิว" เขาได้สรุปด้วยการเรียกร้องให้ดำเนินการต่อการ "เสียสละ" และ "ต่อสู้" เขาได้แสดงความหวังสำหรับเคลื่อนไหวในการฟื้นฟูสังคมนิยมแห่งชาติที่มีสำนึกของความเป็น"ชุมชนที่แท้จริงของประเทศ"
เขาได้เขียนส่วนที่สองของพินัยกรรมได้วางแนวทางความตั้งใจของฮิตเลอร์ให้กับรัฐบาลเยอรมนีและพรรคนาซีหลังการตายและรายละเอียดของเขาที่ประสบความสำเร็จ.เขาได้ทำการขับจอมพลแฮร์มันน์ เกอริงออกจากพรรคและปลดเขาออกจากตำแหน่งทั้งหมดของสำนักงานรัฐ นอกจากนี้เขายังได้ยกเลิกประกาศกฤษฎีกาในปี 1941 ตั้งชื่อ เกอริ่ง เป็นตัวแทนในกรณีการตายของเขา เพื่อที่จะมาแทนที่เขา ฮิตเลอร์ได้เสนอชื่อให้แต่งตั้งจอมพลเรือ (กรอสส์อัดมีรัล) คาร์ล เดอนิทซ์เป็นประธานาธิบดีแห่งไรซ์และผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพ ส่วน"ไรช์ฟือแรร์-เอสเอส (Reichsführer-SS)" และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ ได้ถูกขับออกจากพรรคและปลดออกจากตำแหน่งทั้งหมดของสำนักงานรัฐสำหรับความพยายามที่จะเจรจาสันติภาพกับสัมพันธมิตรตะวันตกโดยไม่เป็นที่ต้องการสำหรับฮิตเลอร์ "ความรอบรู้" และขัดต่อคำสั่งอนุญาต ฮิตเลอร์ได้กล่าวว่าเกอริ่งและฮิมเลอร์ได้ทรยศต่อเขาและนำ"ความอัปยศที่ยากจะแก้ไข้ได้ของประเทศชาติ"ด้วยการเจรจากับพันธมิตร
ฮิตเลอร์ได้เสนอชื่อในการแต่งตั้งต่อไปนี้ให้เป็นคณะรัฐมนตรีชุดใหม่และเป็นผู้นำของประเทศ:
สักขีพยานโดย ดร.โยเซฟ เกิบเบลส์, มาร์ติน บอร์มันน์, นายพลวิลเฮล์ม บูร์กดอร์ฟ และฮันส์ เครบส์
ในช่วงบ่ายของวันที่ 30 เมษายน เวลาประมาณครึ่งวัน หลังจากที่เขาได้ลงนามในความประสงค์และพินัยกรรมของเขา,ฮิตเลอร์และเบราน์ได้ฆ่าตัวตายทั้งคู่ ภายในสองวันถัดมา เกิบเบลส์, บูร์กดอร์ฟ และเครบส์ได้กระทำอัตวินิบาตกรรมตาม.ส่วนบอร์มันน์อาจจะเสียชีวิตในวันที่ 2 พฤษภาคมในขณะที่กำลังพยายามจะออกจากวงล้อมของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตในกรุงเบอร์ลิน