hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ทิพยทัศน์ของกางเขน (ห้องราฟาเอล)
ทิพยทัศน์ของกางเขน () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอล]]ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 ผู้ที่เขียนอาจจะเป็นจานฟรานเชสโค เพ็นนิ, จุยลิโอ โรมาโน และราฟฟาเอลลิโน เดล โคลเล (Raffaellino del Colle)
“ทิพยทัศน์ของกางเขน” เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในกรุงวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “ทิพยทัศน์ของกางเขน” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องคอนแสตนติน” (Sala di Costantino) เป็นภาพจักรพรรดิคอนแสตนตินก่อนที่ทรงเข้าต่อสู้ในยุทธการสะพานมิลเวียน (Battle of the Milvian Bridge) เมื่อวันที่28 ตุลาคม ค.ศ. 312 ตามตำนานจักรพรรดิคอนแสตนตินทรงเห็นกางเขนส่องสว่างอยู่บนฟ้า ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้มีพระราชดำรัส “สัญลักษณ์นี้นำมาซึ่งชัยชนะ” (In hoc signo vinces) ในจิตรกรรมชิ้นนี้จารึกเป็นภาษากรีกโบราณ “สัญลักษณ์นี้คือชัยชนะ” (Εν τούτῳ νίκα)
ลักษณะภาพเป็นแบบแมนเนอริสม์ที่เต็มไปด้วยความสับสนยุ่งเหยิงที่ประกอบด้วยมังกร, คนแคระ, พระสันตะปาปาสององค์ และสัญลักษณ์อื่นๆ สัดส่วนของทหารก็ไม่ถูกต้องที่บางครั้งดูเตี้ยกว่าผู้ที่อยู่ใกลออกไป
สำนักแห่งเอเธนส์ (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
สำนักแห่งเอเธนส์ (, ) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในกรุงวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพตั้งอยู่ภายใน “ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura) “สำนักแห่งเอเธนส์” ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของราฟาเอลและเป็นงานที่เป็นงานที่เพียบพร้อมไปด้วยลักษณะการเขียนภาพแบบเรอเนซองส์สูง
ยุทธการสะพานมิลเวียน (โรมาโน)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
ยุทธการสะพานมิลเวียน (ภาษาอังกฤษ: The Battle of the Milvian Bridge หรือ The Battle at Pons Milvius) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุยลิโอ โรมาโนและผู้ช่วยของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “ยุทธการสะพานมิลเวียน” ตั้งอยู่ภายใน “ห้องคอนแสตนติน” (Sala di Costantino) เป็นภาพยุทธการสะพานมิลเวียน (Battle of the Milvian Bridge) ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่28 ตุลาคม ค.ศ. 312 ระหว่างจักรพรรดิคอนแสตนตินและแม็กเซ็นเทียส จักรพรรดิคอนแสตนตินทรงได้รับชัยชนะและทรงเชื่อว่าเป็นเพราะความช่วยเหลือของพระเป็นเจ้าแห่งคริสต์ศาสนา
จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน (ห้องราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน (ภาษาอังกฤษ: The Donation of Constantine) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยผู้ช่วยของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ที่น่าจะเป็นผู้เขียนภาพนี้คือจานฟรานเชสโค เพ็นนิหรือจุยลิโอ โรมาโน ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 สมาชิกในเวิร์คช็อพของราฟาเอลก็วาดภาพที่ได้รับสัญญาการวาดไว้ภายในวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกันต่อจนเสร็จ ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องคอนแสตนติน” (Sala di Costantino) เป็นภาพที่เขียนพระราชกฤษฎีกาปลอม ที่ระบุยกอำนาจการปกครองอาณาจักรให้แก่พระสันตะปาปา
ภาพเขียนจากตำนานที่ซึ่งเป็นภาพของจักรพรรดิคอนสแตนตินทรงคุกเข่าต่อหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 1เพื่อพระราชทานอำนาจในการปกครองอาณาจักรโรมันตะวันตกทั้งหมดแก่พระสันตปาปาและผู้สืบเนื่อง ภาพพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์เป็นภาพของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ได้เป็นพระสันตะปาปาในปี ค.ศ. 1523. ฉากในภาพเป็นฉากภายในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์เก่า  ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการสร้างใหม่ในขณะที่เขียนภาพ กลางภาพในฉากหลังเป็นแท่นบูชาที่ตกแต่งด้วยคอลัมน์โซโลมอนที่บิดเป็นเกลียว คอลัมน์เป็นของขวัญจากจักรพรรดิคอนสแตนตินที่อ้างว่าทรงนำมาจากวัดโซโลมอนที่สอง (Second Temple) ในกรุงเยรุซาเล็ม
การปลดปล่อยนักบุญเปโตร (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์ (ภาษาอังกฤษ: Deliverance of Saint Peter) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่เขียนในปี ค.ศ. 1514 ที่เป็นส่วนหนึ่งของสัญญาการวาดภายในวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน “การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์” เป็นงานจิตรกรรมฝาผนังส่วนหนึ่งของห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์” ตั้งอยู่ภายใน “ห้องเอลิโอโดโร” (Stanza di Eliodoro) ที่ตั้งชื่อตามภาพเขียน “การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด” ภาพแบ่งเป็นสามตอนแสดงการปลดปล่อยของนักบุญปีเตอร์จากคุกของเฮรอดโดยเทวดาที่บรรยายในกิจการ 12
ภาพการปลดปล่อยโดยเทวดาแบ่งเป็นสามตอนที่วางอย่างเหมาะเจาะรอบหน้าต่าง เป็นภาพที่แสดงตอนที่นักบุญปีเตอร์เดินทางมาเผยแพร่ศาสนาในกรุงโรมแต่ถูกจับขังคุก ทางด้านขวาเป็นภาพเทวดาทำให้ยามหลับ ตรงกลางเทวดาปล่อยนักบุญปีเตอร์และนำเดินผ่านยามที่นอนสลบสไลอยู่ ทางด้านซ้ายยามตื่นขึ้นมาพบว่านักบุญปีเตอร์หายตัวไปแล้ว คำสอนของภาพนี้ก็คือ “อย่ายับยั้งคำสอนของพระเจ้า เพราะคำสอนของพระองค์เป็นสิ่งถูกกักขังไม่ได้”
การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา (ภาษาอังกฤษ: The Meeting of Leo the Great and Attila) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอล]]ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ คนสำคัญชาวอิตาลีที่เขียนในปี ค.ศ. 1514 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ราฟาเอลเขียนภาพนี้โดยมีจุยลิโอ โรมาโนเป็นผู้ช่วย ภาพนี้ตั้งอยู่ภายใน “ห้องเอลิโอโดโร” (Stanza di Eliodoro) ที่ตั้งชื่อตามภาพ “การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด”
“การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องคอนแสตนติน” (Sala di Costantino) เป็นภาพที่แสดงการพบปะระหว่างสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 1 และอัตติลา โดยมีนักบุญปีเตอร์และนักบุญพอลแห่งทาซัสปรากฏอยู่บนท้องฟ้าถือดาบ ในตอนแรกราฟาเอลใช้ใบหน้าของสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เป็นแบบสำหรับพระสันตะปาปาเลโอ แต่เมื่อพระสันตะปาปาจูเลียสสิ้นพระชนม์ ราฟาเอลก็เปลี่ยนใบหน้าเป็นพระสันตะปาปาองค์ใหม่--สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10
พิธีมิสซาที่บอลเซนา
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
พิธีมิสซาที่บอลเซนา () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่เขียนในปี ค.ศ. 1512 ถึงปี เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับพระราชวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องอีลิโอโดโร” (Stanza di Eliodoro)
“พิธีมิสซาที่บอลเซนา” แสดงเหตุการณ์ที่เชื่อว่าเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1263 เมื่อนักบวชชาวโบฮีเมียผู้มีความข้องใจในลัทธิความเชื่อในเรื่องการเปลี่ยนสสาร(transubstantiation) เข้าร่วมพิธีมิสซาที่บอลเซนา พบว่าแผ่นปัง(ขนมปังไร้เชื้อ)สำหรับศีลมหาสนิทไหลเป็นเลือดลงมาจากแท่นบูชาเป็นรูปกางเขน นักบวชจึงเลิกมีความเคลือบแคลง ปีต่อมาในปี ค.ศ. 1264 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 4 จึงได้ประกาศวันสมโภชพระวรกายของพระคริสต์ (Feast of Corpus Christi) เพื่อฉลองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ภูเขาพาร์แนสซัส (ราฟาเอล)
ภูเขาพาร์แนสซัส () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอล จิตรกรชาวอิตาลีคนสำคัญในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า "ห้องราฟาเอล"
ภาพ "ภูเขาพาร์แนสซัส" ตั้งอยู่ภายใน "ห้องเซญญาตูรา" () เป็นภาพภูเขาพาร์แนสซัสในตำนานปรัมปราที่เป็นที่อยู่ของอะพอลโลผู้ล้อมรอบด้วยมิวส์เก้าองค์และกวีเก้าคนจากสมัยโบราณและอีกเก้าคนจากกวีร่วมสมัย
คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม (ภาษาอังกฤษ: The Oath of Leo III) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1516 - ค.ศ. 1517 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “การสวมมงกุฏของชาร์เลอมาญ” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเพลิงไหม้ในเมือง” (Stanza dell'incendio del Borgo)
ในภาพสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 ระหว่างการการพิจารณาคดีในศาลในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 800 ที่ทรงเผชิญหน้ากับพระนัดดาของพระสันตะปาปาองค์ก่อนหน้านั้นเฮเดรียนที่ 1 ผู้กล่าวหาว่าพระองค์ประพฤติผิด กลุ่มบาทหลวงในที่ประชุมประกาศว่าไม่อาจจะตัดสินพระสันตะปาปาได้ พระสันตะปาปาลีโอจึงทรงตั้งคำสัตย์ปฏิญาณชำระมลทินด้วยพระองค์เอง
พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ (ห้องราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ (ภาษาอังกฤษ: The Coronation of Charlemagne) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ที่น่าจะเป็นผู้เขียนภาพนี้คือจานฟรานเชสโค เพ็นนิ หรือจุยลิโอ โรมาโน ที่อาจจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1516 ถึงปี ค.ศ. 1517 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเพลิงไหม้ในเมือง” (Stanza dell'incendio del Borgo)
“พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ” แสดงภาพพระเจ้าชาร์เลอมาญทรงได้รับพิธีราชาภิเษกโดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 เมื่อค่ำวันคริสมัสต์ในปี ค.ศ. 800 อาจจะเป็นไปได้ว่าภาพเขียนพาดพิงถึงข้อตกลงโบโลนยา (Concordat of Bologna) ที่เป็นข้อตกลงระหว่างฝ่ายสันตะปาปาและราชอาณาจักรฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1515 เพราะภาพเหมือนของพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 เป็นใบหน้าของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 และพระพักตร์ของชาร์เลอมาญเป็นพระพักตร์ของพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
เพลิงไหม้ในเมือง (โรมาโน)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
เพลิงไหม้ในเมือง (ภาษาอังกฤษ: The Fire in the Borgo ) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่ร่างโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ที่น่าจะเป็นผู้เขียนภาพนี้คือจุยลิโอ โรมาโน ที่อาจจะเขียนราวปี ค.ศ. 1514 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1514
“เพลิงไหม้ในเมือง” เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพตั้งอยู่ภายใน“ห้องเพลิงไหม้ในเมือง” (Stanza dell'incendio del Borgo)
ภาพ “เพลิงไหม้ในเมือง” วาดจาก “หนังสือพระสันตะปาปา” (Liber Pontificalis) ที่เป็นคำบรรยายของเพลิงไหม้ที่เกิดขึ้นในแขวงหนึ่ง (Borgo) ของกรุงโรมในปี ค.ศ. 847 ตามตำนานสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4 ทรงทำให้ไฟสงบโดยการประทานพร ชายหนุ่มที่แบกชายแก่บนหลังทางมุมซ้ายของภาพสะท้อนหัวเรื่องของตำนานคลาสสิกของเอเนียส (Aeneas) แบกอันคิซิส (Anchises) หนีเพลิงไหม้ที่ทรอย ซึ่งมีความหมายเป็นนัยว่าโรมคือกรุงทรอยใหม่
ยุทธการออสเตีย (ห้องราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
ยุทธการออสเตีย (ภาษาอังกฤษ: The Battle of Ostia) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึงปี ค.ศ. 1515 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “ยุทธการออสเตีย” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเพลิงใหม้ในเมือง” (Stanza dell'incendio del Borgo) เป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากยุทธการทางเรือ ยุทธการออสเตีย (Battle of Ostia) ที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 849 ระหว่างซาระเซ็นในซิซิลีและทางใต้ของอิตาลีกับฝ่ายสันนิบาติคริสเตียนของพระสันตะปาปา, ชาวเนเปิลส์ และเกตา (Gaeta) ภายในภาพเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4แต่เป็นพระพักตร์ของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ทรงขอบคุณพระเจ้าหลังจากกองทัพซาระเซ็นถูกทำลายโดยพายุ
พระแม่มารีอัลบา
"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีอัลบา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในสหรัฐอเมริกา
ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีอัลบา” เสร็จในปี ค.ศ. 1151 เป็นภาพของพระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์โดยมีฉากหลังเป็นชนบทของอิตาลี นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ถือกางเขนที่พระบุตรกุมอยู่ข้างบน บุคคลทั้งสามในภาพต่างก็มองมาทางกางเขนและรวมอยู่ทางซ้ายของภาพ แต่แขนขวาของพระแม่มารีที่กางออกไปเล็กน้อยและพระภูษาที่ออกมาทางขวาของทำให้ภาพมีความสมดุลขึ้น
ปาโอโล โจวีโอเป็นผู้จ้างราฟาเอลให้เขียนภาพ “พระแม่มารีอัลบา” เพื่อที่จะส่งไปให้วัดที่โอลิเวตานีในโนเซรา เดอิ พากานิ ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภาพเขียนตกไปเป็นของตระกูลอัลบาที่ภาพเขียนได้รับนาม ในปี ค.ศ. 1836 ภาพเขียนก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผู้นำไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ร้อยปีต่อมารัฐบาลโซเวียตขายภาพให้แก่แอนดรู ดับเบิลยู เมลลอน (Andrew W. Mellon) ในราคา $1,166,400 ต่อมาเมลลอนอุทิศงานสะสมรวมทั้งภาพนี้ให้แก่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.ในสหรัฐอเมริกาที่เป็นที่ตั้งแสดงในปัจจุบันของภาพ
ระหว่างที่ตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจภาพเขียนถูกย้ายจากแผงกลมไปบนผ้าใบสี่เหลี่ยมระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากการวิจัยพบว่าแผงภาพเขียนเดิมแตกกลางทางด้านขวา ลายผ้าใบเห็นได้อย่างชัดเจนในภาพเขียนและทางด้านขวามีรอยเสียหายระหว่างการย้ายภาพ
จักรพรรดิเหลียวต้าวจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวต้าวจง (เย่ว์ลี่หงจี่) (ค.ศ. 1032 - 1101) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซิ่งจง
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 1054 (พ.ศ. 1597) องค์ชายเย่ว์ลี่หงจี เสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวต้าวจง ขณะพระชนม์ได้ 22 พรรษา
ในรัชกาลนี้โปรดให้จัดทำพระไตรปิฎกฉบับต้าเหลียว และโปรดให้สร้างพระเจดีย์ 6 ชั้นที่วัดฟู่กง ทรงใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยเพื่อการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา
จักรพรรดิเหลียวต้าวจงสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1101 (พ.ศ. 1644) โดยทรงถูกพระราชโอรสปลงพระชนม์ ขณะพระชนม์ได้ 69 พรรษา จักรพรรดิเหลียวต้าวจงทรงครองราชย์ยาวนานเป็นอันดับ 2 ถึง 47 ปี โอรสอีกองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเหลียวเทียนจั้วตี้
ราชวงศ์เหลียงยุคหลัง
ราชวงศ์โฮ่วเหลียง (เหลียงยุคหลัง) (Later Liang Dynasty) (ค.ศ. 907 - 923) ถูกสถาปนาโดยจูเวินหรือจูเหวียนจง (ค.ศ.852-912) ผู้โค่นล้มราชวงศ์ถัง
เดิมเหลียงไท่จู่ (จูเหวียนจง)เป็นหนึ่งในขุนพลของกองทัพกบฏหวงเฉา ต่อมาได้สวามิภักดิ์กับราชวงศ์ และร่วมมือกับหลี่เค่อยัง หัวหน้าเผ่าซาถัวปราบปรามกบฏจนหมดสิ้น และได้รับพระราชทานชื่อใหม่ว่า เหวียนจง แปลว่าผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดี
ต่อมาเขาเริ่มมีอิทธิพลในราชสำนักและในที่สุดเขาก็ปลดจักรพรรดิถังอัยตี้ จักรพรรดิองค์สุดท้ายลงจากราชบัลลังก์ ทำให้ราชวงศ์ถังสิ้นสุดลง และเขาก็ได้สถาปนาตนเอง ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์โฮ่วเหลียง พระนามว่าจักรพรรดิเหลียงไท่จู่
ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์แรกในยุคที่เรียกว่า ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร แต่ราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิปกครองเพียง 2 พระองค์
ชุบชีวิตลาซารัส (คาราวัจโจ)
ชุบชีวิตลาซารัส (ภาษาอังกฤษ: The Raising of Lazarus) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เรจิโอนาเล, เมสสินาในประเทศอิตาลี ภาพ “ชุบชีวิตลาซารัส” เขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1609
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1608 คาราวัจโจหนีจากมอลตาที่ที่ถูกจำขังโดยไม่ทราบข้อหาไปพำนักอยู่ที่ซิซิลีกับเพื่อนศิลปินมาริโอ มินนิติ (Mario Minniti) จากความช่วยเหลือของมินนิติคาราวัจโจก็ได้รับงานสำคัญหลายชิ้นรวมทั้งภาพนี้สำหรับวัดที่เมสสินา ที่ถูกนำเสนอให้กับพ่อค้าผู้มั่งคั่งจากเจนัว จิโอวานนิ บัตติสตา เดลัซซาริเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1609 ค่าจ้างสำหรับงานชิ้นนี้เป็นจำนวนหนึ่งพันสคุดิซึ่งมากกว่าสองเท่าของจำนวนที่คาราวัจโจได้รับก่อนหน้านั้น
พระวรสารนักบุญจอห์นกล่าวถึงนักบุญลาซารัสพี่ของมาร์ธาและนักบุญแมรี แม็กดาเลนที่ล้มป่วย, เสียชีวิต, ถูกฝัง และในที่สุดก็ถูกชุบชีวิตโดยพระเยซู ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพอื่นของคาราวัจโจที่เขียนในช่วงเดียวกันที่ฉากหลังเป็นเพียงผนังว่างๆ ที่ทำให้ผู้อยู่ในภาพดูเล็กลงมาก ปฏิกิริยาต่อกันและกันของคนในภาพมีความรู้สึกร่วมกันในทางอารมณ์โดยมีช่องว่างใหญ่อยู่ด้านบนซึ่งต่างจากการเน้นนาฏกรรมอย่างใกล้เคียงเช่นที่เคยทำกันมาก่อน และตามแบบฉบับของคาราวัจโจแสงเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างนาฏกรรมที่ทำให้เห็นรายละเอียดเช่นมือของลาซารัส มือหนึ่งปล่อยและหงายขึ้นเหมือนจะรับและอีกมือหนึ่งยื่นไปทางพระเยซู และใบหน้าที่ตื่นตระหนกของผู้เห็นเหตุการณ์
เรื่องที่เล่ากันว่าคาราวัจโจให้คนขุดร่างคนที่เพิ่งถูกฝังขึ้นมาเป็นแบบเขียนเป็นเรื่องที่ “น่าจะไม่ใช่เรื่องจริง แต่ก็ไม่เกินเลยเกินกว่าความเป็นไปได้” ตัวแบบบางคนกล่าวกันว่าเป็นผู้คนในชุมชนนั้น แต่คาราวัจโจก็ใช้ความทรงจำ การวางรูปทั้งหมดมีพื้นฐานมาจากภาพพิมพ์ลายแกะโดยจูลีโอ โรมาโน และภาพพระเยซูเป็นภาพกลับด้านกับภาพพระเยซูในภาพ “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” ภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนักและได้รับการซ่อมอย่างมากและอาจจะเป็นไปได้ว่าบางส่วนเขียนโดยผู้ช่วย
สิ่งที่น่าสังเกตในภาพนี้อีกอย่างหนึ่งคือความแตกต่างระหว่างร่างที่อ่อนระทวยของมาร์ธาและแมรี แม็กดาเลนผู้ที่เต็มไปด้วยความระทมกับร่างที่แข็งของลาซารัสพี่ชาย ในพระวรสารมาร์ธาๆ กล่าวเตือนพระเยซูว่าลาซารัสตายมาได้สี่วันแล้วและคงจะมีกลิ่น แต่ในภาพนี้ไม่มีใครที่แสดงท่าขยะแขยงกับกลิ่น เพราะปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้น
งานเขียนเกี่ยวกับศาสนาของคาราวัจโจมักจะเน้นความทุกข์, ความทรมานและความตาย
จักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว
จักรพรรดิเหลียวเทียนจั้ว (; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1075 – ค.ศ. 1128 หรือ 1156) ชื่อตัวว่า เย-ลฺวี่ หยานสี่ () และชื่อรองว่า หยานหนิง () เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เหลียว (遼朝) ของชาวชี่ตัน (契丹) ขึ้นครองราชสมบัติใน ค.ศ. 1101 ต่อจากพระเจ้าปู่ จักรพรรดิเหลียวเต้าจง (遼道宗) จนกระทั่งราชวงศ์เหลียวล่มสลายใน ค.ศ. 1125
ดาไรอัสมหาราช
พระเจ้าดาไรอัสที่ 1 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ดาไรอัสมหาราช ทรงเป็นกษัตริย์เปอร์เซียองค์ที่ 2 ต่อจาก พระเจ้าไซรัสมหาราช เป็นพระโอรสของเจ้าชายองค์หนึ่งใน ราชวงศ์อคีเมนียะห์ โดยทรงครองราชย์เมื่อ 522 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อพระชนม์ได้ 27 พรรษา
ตลอด 36 ปีในรัชกาลทรงสร้างทั้งความเจริญและความแข็งแกร่งให้กับจักรวรรดิเปอร์เซีย ทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวาง
พระเจ้าดาไรอัสสวรรคตเมื่อ 486 ปี ก่อนค.ศ. ขณะพระชนม์ได้ 64 พรรษา พระเจ้าเซิร์กซีสมหาราช พระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา
อดุลย์ ดุลยรัตน์
อดุลย์ ดุลยรัตน์ (5 เมษายน พ.ศ. 2475 - 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2559) เป็นนักแสดง ผู้กำกับชาวไทย มีตำแหน่งเป็น คณะกรรมการของสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งประเทศไทย
มีพี่น้อง 5 คน เป็นชาย 3 หญิง 2 อดุลย์เป็นคนที่ 4 จบการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
เริ่มทำงานที่แผนกบัญชี ธนาคารกรุงเทพ สำนักงานใหญ่ สาขาราชวงศ์ ต่อมาราวปี พ.ศ. 2499 แท้ ประกาศวุฒิสาร แห่งภาพยนตร์ไทยไตรมิตร ซึ่งเป็นลูกค้าธนาคาร ได้ชวนมาเล่นหนัง เรื่อง "ปาหนัน" ถ่ายทำในเวลาใกล้ ๆ กับที่จรี อมาตยกุล สนใจต้องการให้แสดงเรื่อง "สามรักในปารีส" ซึ่งต้องเดินทางไปถ่ายทำที่ฝรั่งเศสเป็นเวลา 1 เดือนด้วยเช่นกัน (และได้ออกฉายก่อนเรื่องแรก) หลังจากนั้น จึงหันมาสู่วงการภาพยนตร์เต็มตั
มีผลงานแสดงมากที่สุด ช่วง ปี พ.ศ. 2500 - 2503 เคยได้ฉายา "พระเอกแก้มสีชมพู" ตอนเพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ จาก รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง เมื่อต้องแสดงฉากเข้าพระเข้านาง
ปลายปี พ.ศ. 2500 แสดงละครทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม เรื่อง "นิจ" ของ ดอกไม้สด คู่กับ อารีย์ นักดนตรี กำกับโดย ครูมารุต และอีกหลายเรื่องต่อมา
เริ่มกำกับหนังทีวีชุดเรื่องแรก "ชุมทางชีวิต" ของ รัชฟิล์มทีวี พ.ศ. 2510 ส่วนภาพยนตร์ที่กำกับเรื่องแรก คือ "สวรรค์เบี่ยง" พ.ศ. 2513
อดุลย์ได้รับรางวัลพระราชทาน "บันเทิงเทิดธรรม" จาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี ในงานประกาศผล Nine Entertain Awards 2010 ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2553 ของ บริษัท อ.ส.ม.ท. จำกัด (มหาชน) ขณะมีอายุ 78 ปี
ด้านชีวิตส่วนตัว เคยแต่งงานกับ วิไลวรรณ วัฒนพานิช ซึ่งมีลูกด้วยกัน 1 คน ชือ น้ำฝน มีชื่อจริงว่า อนิวรรณ ต่อมาแยกทางกันและสมรสกับ ลัดดา ศรีประไพ (บุศรา นฤมิตร) เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2510 มีลูก 3 คน มีลูกคนโตชื่อ อดิสรณ์ หรือ เก่ง ซึ่งใช้เป็นชื่อในการกำกับว่า อดิสรณ์ ด้วย ลูกคนที่สองชื่อ ก้อย หรือ นิรา ส่วนคนสุดท้องชื่อ วดี
อดุลย์ ดุลยรัตน์ ถูกส่งตัวมารักษายังโรงพยาบาลภูมิพลตั้งแต่ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2559 หลังมีอาการไม่รู้สึกตัวจากอาการช็อคน้ำตาลจากโรคเบาหวาน ต่อมาแพทย์ได้ตรวจพบว่ามีอาการปอดติดเชื้อขั้นรุนแรง เนื่องจากร่างกายดื้อยาและมีอาการทรุดลง ซึ่งทางแพทย์ได้ติดตามรักษาอาการอย่างใกล้ชิดก่อนที่เจ้าตัวจะเสียในชีวิตในที่สุดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 สิริอายุ 84 ปี 1 เดือน 7 วัน
ฯลฯ
จักรพรรดิเซิร์กซีสมหาราช
จักรพรรดิเซิร์กซีสมหาราช () หรือ จักรพรรดิเซิร์กซีสที่ 1 (; 519 – 465 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิดาไรอัสมหาราช เมื่อพระราชบิดาสวรรคตเมื่อ 486 ปีก่อน ค.ศ. พระองค์จึงขึ้นครองราชย์เมื่อเดือนตุลาคม 486 ปีก่อน ค.ศ. ขณะพระชนม์ได้ 34 พรรษา
ตลอด 20 ปีในรัชกาล จักรพรรดิเซิร์กซีสทรงสืบสานปณิธานของพระราชบิดาทุกอย่างจนบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองและเข้มแข็งอย่างมาก พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อ 465 ปีก่อน ค.ศ. ขณะพระชนม์ได้ 54 พรรษา พระราชโอรสที่ประสูติแต่พระราชินีอาเมสทริส จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิอาร์ตาเซิร์กซีสที่ 1
ชาห์อับบาสที่ 1 แห่งเปอร์เซีย
ชาห์อับบาสที่ 1 แห่งเปอร์เซีย (เปอร์เซีย:شاه عباس بزرگ) หรือที่รู้จักกันในนาม พระเจ้าอับบาสมหาราช (ค.ศ. 1571 - 1629) เป็นชาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งในราชวงศ์ซาฟาวิยะห์ โดยเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในชาห์โมฮัมหมัด โคดาบันดา พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1571 ณ เมืองเฮรัต (ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศอัฟกานิสถาน) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 1588 เจ้าชายอับบาสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ขณะที่พระองค์เองมีพระชนม์เพียง 17 พรรษา โดยตลอด 41 ปีในรัชกาล ทรงสร้างความแข็งแกร่งให้กับเปอร์เซียอย่างมาก ทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวาง ภายหลังจากการครองราชย์มายาวนาน พระองค์ได้เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1629 (พ.ศ. 2172) ขณะพระชนม์ได้ 58 พรรษา เจ้าชายซาฟีพระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าชาห์ซาฟีสืบต่อมา
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล หรือ วัดพระยืน ตั้งอยู่ที่บนเนินเขา บ้านพระแท่น หมู่ที่ 6 ตำบลทุ่งยั้ง อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ติดกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์ ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตก บนเนินเขาลูกเดียวกันแต่คนละยอด
วัดพระยืนพุทธบาทยุคลเป็นวัดโบราณร่วมสมัยกับวัดพระแท่นศิลาอาสน์ โดยมีปูชนียสถานที่มีตำนานเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จมาเมืองทุ่งยั้งร่วมกัน ภายในวัดมีศาสนสถานและโบราณวัตถุที่สำคัญคือ มณฑปศิลปะเชียงแสนครอบรอยพระพุทธบาทประทับยืนทำด้วยศิลาแลง (มณฑปกว้าง 4 เมตร ยาว 49 เมตร) และหลวงพ่อพระพุทธรังสีภายในอุโบสถ เป็นพระประธานปางมารวิชัยสมัยสุโขทัย
วัดพระยืนพุทธบาทยุคล มีที่ธรณีสงฆ์ 136 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา วัดแห่งนี้เคยได้รับยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจำปี พ.ศ. 2536 อีกด้วย
แอนนา รีส
แอนนา แฮมบาวริส (; เกิด 4 ตุลาคม พ.ศ. 2530) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แอนนา รีส () เป็นนักแสดงชาวไทย
แอนนา รีส เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เกิดที่ประเทศไซปรัส บิดาเป็นชาวอังกฤษ ส่วนมารดาเป็นชาวไทยชื่อ สุดารักษ์ หนูเกตุ ครั้นเมื่ออายุได้สองขวบ บิดาเสียชีวิต มารดาจึงพากลับมายังประเทศไทย
แอนนาก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงจากการถ่ายโฆษณาสบู่เด็กเมื่ออายุ 4 ปี และเคยแสดงมิวสิกวิดีโอของปฏิภาณ ปฐวีกานต์ ในเพลง "พิลึกกึกกือ" และยังเคยถ่ายนิตยสาร Katch ของสมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์ มีผลงานละครเรื่อง "กุหลาบตัดเพชร" และแสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง "ทำอะไรสักอย่าง" แอนนาเคยชิมลางการเป็นนักแสดงภาพยนตร์ โดยในปี พ.ศ. 2543 เคยแสดงเรื่อง "ฟ้าทะลายโจร" รับบทเป็นรำเพยในวัยเด็ก และในปี พ.ศ. 2549 ได้แสดงเรื่อง "เดอะเลตเตอร์ เขียนเป็นส่งตาย" และในปี พ.ศ. 2551 กับเรื่อง "ปืนใหญ่จอมสลัด" รับบทเป็น เจ้าหญิงอูงู และรับบทเป็นนักแสดงเซ็กซี่จากภาพยนตร์เรื่อง "น้ำตาลแดง 2" และการถ่ายปฏิทินแอลกอฮอลรายหนึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2553 นอกจากนี้เธอยังเคยช่วยงานกุศลอยู่เป็นระยะ ๆ แอนนาเคยคบหากับเกียรติศักดิ์ อุดมนาค พิธีกรคนหนึ่งและเลิกราในเวลาต่อมา
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2558 แอนนาตกเป็นข่าวจากการขับรถพุ่งชนเป็นเหตุให้ตำรวจนายหนึ่งเสียชีวิต ซึ่งเธอได้รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ดังกล่าว โดยเข้าร่วมในพิธีศพ และบวชชีพราหมณ์หลังจากนั้นเพื่ออุทิศส่วนกุศล
วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 แอนนา รีสตกเป็นข่าวอื้อฉาวอีกครั้ง เพราะเมาสุราอาละวาด บริภาษอย่างไร้สติ และทำลายทรัพย์สินภายในผับแห่งหนึ่ง ทั้งขับรถชนรถผู้อื่นหลบหนี ซึ่งจากการตรวจสอบปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายมีความสูงถึง 141 มิลลิกรัมเปอร์เซนต์ จากปกติที่มีให้ไม่เกิน 50 มิลลิกรัมเปอร์เซนต์ เธออ้างว่าประสบปัญหาต่าง ๆ มามาก ยอมรับว่าดื่มสุราแต่มิได้ใช้สารเสพติด และวางหลักทรัพย์ประกันตัวออกไป
จู โหย่วเจิน
จู เจิ้น (20 ตุลาคม 888 – 18 พฤศจิกายน 923) ชื่อเมื่อเกิดว่า จู โหย่วเจิน (朱友貞) บรรดาศักดิ์ว่า องค์ชายเจิน (均王) ชื่ออื่นว่า จู หฺวัง (朱鍠) และในประวัติศาสตร์ดั้งเดิมมักเรียก ปัจฉิมกษัตริย์แห่งเหลียงยุคหลัง (後梁末帝) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์เหลียงยุคหลังสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร อยู่ในสมบัติตั้งแต่ปี 913 ถึงปี 923
จู โหย่วเจิน สั่งให้แม่ทัพหฺวัง ฝู่หลิน (皇甫麟) ปลงพระชนม์พระองค์ในปี 923 เมื่อหลี่ ฉุนซฺวี่ (李存朂) แม่ทัพศัตรู ยกกำลังเข้าชิงเมืองไคเฟิงราชธานีเป็นผลสำเร็จ เมื่อจู โหย่วเจิน ตาย ราชวงศ์เหลียงยุคหลังซึ่งดำรงอยู่มายาวนานที่สุดในบรรดาราชวงศ์ทั้งห้าก็เป็นอันสิ้นสุดลง เมื่อหลี ฉุนซฺวี่ ยึดเมืองได้แล้ว ก็สั่งให้เผาทำลายบันทึกเกี่ยวกับราชวงศ์เหลียงยุคหลังไปเป็นจำนวนมาก ทำให้เรื่องราวเกี่ยวกับจู โหย่วเจิน กระท่อนกระแท่น
ตีสิบ
ตีสิบ () เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทวาไรตี้ทอล์กโชว์ ออกอากาศทุกวันอังคาร เวลา 23.20-00.50 น. (เคยออกอากาศวันอังคารเวลา 22.30 - 00.30 น.) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 โดยออกอากาศเป็นครั้งแรกเมื่อวันอังคารที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 โดยปัจจุบัน มีการบันทึกรายการ ที่ สหมงคลสตูดิโอ ลาดพร้าว 60 ผลิตโดย "บริษัท ทเว็นตี้ ทเว็นตี้ เอ็นเทอร์เทนเมนต์ จำกัด" ของนายวิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์ อดีตผู้ดำเนินรายการสี่ทุ่มสแควร์ ทางช่อง 7 สี และวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ได้ย้ายวัน-เวลาออกอากาศเป็นทุกวันเสาร์ เวลา 15.30 น. - 17.00 น. และเวลา เวลา 14.45 น. - 16.15 น. โดยใช้ชื่อว่า ตีสิบเดย์ () และพบกับเวลาใหม่ของรายการตีสิบเดย์ ในเวลา 15.00 - 16.15 น. เริ่มวันเสาร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560
รายการตีสิบ ดำเนินรายการโดยพิธีกรจำนวน 2 คน คือในกรณีที่วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์ ไม่สามารถมาดำเนินรายการได้ จึงได้เชิญพิธีกรชื่อดัง หรือจะเป็นโปรดิวเซอร์ของรายการ มาเป็นพิธีกรรับเชิญ
รายการตีสิบ แบ่งช่วงเวลาของรายการออกเป็น 5 ช่วง ในอดีตและปัจจุบัน ดังต่อไปนี้
ช่างกฺวัน อี๋
ช่างกฺวัน อี๋ (; ค.ศ. 608 – 4 มกราคม ค.ศ. 665) ชื่อรองว่า โหยวเฉา (游韶) บรรดาศักดิ์ว่า ฉู่กง (楚公; Duke of Chu) เป็นข้าราชการจีนสมัยราชวงศ์ถัง เป็นอัครมหาเสนาบดีในรัชกาลจักรพรรดิถังเกาจง ใน ค.ศ. 664 เขาเสนอให้ถังเกาจงปลดมเหสีอู่ เจ๋อเทียน (武則天) แต่ไม่สำเร็จ อู่ เจ๋อเทียน จึงกล่าวหาว่า เขาคบคิดกับหลี่ จง (李忠) โอรสของถังเกาจง เพื่อเป็นขบถ เขาจึงถูกประหารชีวิต อย่างไรก็ดี อู่ เจ๋อเทียน วางพระทัยในช่างกฺวัน หว่านเอ๋อร์ (上官婉兒) หลานสาวของเขา และให้เป็นราชเลขาธิการในพระองค์ ภายหลังยังให้เป็นชายาของหลี่ เสี่ยน (李顯) โอรสผู้ต่อมาเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิถังจงจงด้วย
จู โหย่วกุย
จู โหย่วกุย (朱友珪; ค.ศ. 888? – 27 มีนาคม 913) ชื่อรองว่า เหยา สี่ (遙喜) และบรรดาศักดิ์ว่า องค์ชายอิ่ง (郢王) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์เหลียงยุคหลังสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร
จู โหย่วกุย เป็นบุตรของจู เวิน ปฐมกษัตริย์แห่งเหลียงยุคหลัง จู โหย่วกุย ฆ่าบิดาเอาบัลลังก์ในปี 912 ไม่กี่เดือนให้หลัง จู โหย่วเจิน (朱友貞) น้องชาย ก็ก่อกบฏชิงบัลลังก์ จู โหย่วกุย จึงชิงฆ่าตัวตาย จู โหย่วเจิน ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
ซากดึกดำบรรพ์ไม้กลายเป็นหิน
ไม้กลายเป็นหิน () คือซากดึกดำบรรพ์ของพืชประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นจากท่อนไม้ถูกฝังกลบอยู่ใต้ผิวดินในสภาพที่ขาดออกซิเจนทำให้เนื้อไม้ไม่เน่าเปื่อย และถูกฝังแช่อยู่ในสารละลายซิลิก้าที่มีความเข้มข้นสูงเพียงพอ ในสภาพแวดล้อมที่ท่อนไม้และสารละลายซิลิกาได้สัมผัสกับออกซิเจนเป็นบางช่วงเวลาทำให้สารละลายซิลิกาตกตะกอนในรูปของซิลิกาเจล สะสมตัวแทนที่โมเลกุลของเนื้อไม้ (replacement) จนทำให้ท่อนไม้ที่เป็นเนื้อสารอินทรีย์เปลี่ยนไปเป็นเนื้อหินซิลิกาแต่ยังคงรักษาโครงสร้างเนื้อไม้ดั้งเดิมเอาไว้
ด้วยระยะเวลานับเป็นหมื่นเป็นแสนปีหรือมากกว่านี้ ไม้กลายเป็นหินจะค่อย ๆ สูญเสียน้ำทีละน้อยและค่อย ๆ พัฒนาเป็นโอปอลที่มีสีสันสวยงามได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับมลทินซึ่งเป็นแร่ธาตุที่ปะปนอยู่ในเนื้อของซิลิกาออกไซด์ ซึ่งแร่ธาตุต่าง ๆ ให้สีสันต่าง ๆ กันไป เช่นมีรายงานการค้นพบไม้กลายเป็นหินในประเทศไทยหลายแห่ง ทั้งที่มีอายุเก่าแก่ถึงยุคไทรแอสซิกที่อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่ได้รับการศึกษาวิจัยโดยนักบรรพชีวินวิทยาพืชชาวญี่ปุ่นว่า เป็นไม้สนสกุล อะรอคาริออกไซลอน ("Araucarioxylon" sp.) และยังมีรายงานการค้นพบกระจัดกระจายในชั้นหินมหายุคมีโซโซอิกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่บ้านโกรกเดือนห้า อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา ที่เป็นที่มาของการก่อสร้างและพัฒนาเป็นพิพิธภัณฑ์ไม้กลายเป็นหิน และพัฒนาเป็นสถาบันวิจัยไม้กลายเป็นหินและทรัพยากรธรณีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
แหล่งไม้กลายเป็นหินขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 30 ตารางกิโลเมตรถูกค้นพบในเขตวนอุทยานไม้กลายเป็นหิน (Bantak Petrified Forest Park) อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก จากการสำรวจขุดค้นพบว่าท่อนไม้กลายเป็นหินฝังตัวอยู่ใต้ชั้นกรวดยุคควอเทอร์นารีซึ่งเป็นกรวดแม่น้ำโดยพิจารณาจากความเรียบและกลมมนของเม็ดกรวด จากการสำรวจภาคพื้นดินพบท่อนไม้โผล่ให้เห็นหลายสิบท่อน และได้มีการขุดขึ้นมาเพื่อจัดแสดงและพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวแล้วจำนวน 8 ท่อนจากจำนวน 7 หลุมขุดค้น จากการวิจัยพบว่าเป็นไม้ทองบึ้ง ("Koompassioxylon elegans") จำนวน 6 ท่อน และไม้มะค่าโมง ("Pahudioxylon" sp.) จำนวน 2 ท่อน (วิฆเนศ ทรงธรรม 2553) ถือว่าเป็นแหล่งไม้กลายเป็นหินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
ตำบลตากูก
ตำบลตากูก เดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเมืองสุรินทร์ มีเขตการปกครองจำนวน 13 หมู่บ้าน 22 หมู่ที่ ต่อมาปี 2535 ได้มีการแบ่งกลุ่มหมู่บ้านโซนทิศใต้ของตำบลตากูกเดิมไปเป็นตำบลปราสาททอง โดยตำบลตากูกได้รับการยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2539 (เป็นกลุ่มตำบลแรกที่ได้จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล นับตั้งแต่มีกฎหมายจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล)
ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้มีการประกาศจัดตั้งกิ่งอำเภอเขวาสินรินทร์ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2539 โดยรวมพื้นที่ 5 ตำบล คือ ตำบลเขวาสินรินทร์ ตำบลบบ้านแร่ ตำบลปราสาททอง ตำบลตากูก และตำบลบึง
ตำบลตากูก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจากตัวเมืองสุรินทร์ 25 กิโลเมตรโดยประมาณ และถ้าเทียบที่ตั้งกับตัวอำเภอเขวาสินรินทร์จะตั้งอยู่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือห่างประมาณ 5 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 43.77 ตารางกิโลเมตร หรือ 27,048 ไร่
ตำบลตากูก ประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน 10 หมู่ที่ มีสภาพสังคมและภาษาที่แตกต่างกันโดยตำบลตากูกจะมีสภาพสังคม ที่พูดภาษาพื้นบ้านหลักอยู่ 2 ภาษา คือ เขมรและส่วย
หมู่บ้านที่พื้นบ้านพูดภาษาเขมร
หมู่บ้านที่พื้นบ้านพูดภาษาส่วย
จำนวนประชากรในเขต อบต. 7,519 คน และจำนวนหลังคาเรือน 1,668 หลังคาเรือน
อาชีพหลัก ทำนา 
อาชีพเสริม ทอผ้าไหม
1.โรงเรียนบ้านตากูก
2.โรงเรียนบ้านอำปึล-สนวน
3.โรงเรียนบ้านตากแดด
4.โรงเรียนบ้านโชค
1.โรงเรียนบ้านตากูก
2.โรงเรียนบ้านอำปึล-สนวน
1.วัดกระพุ่มรัตน์ บ้านตากูก
2.วัดบูรพาราม2(ธ)
3.วัดดาวรุ่ง บ้านอำปึล
4.วัดศาลาเย็น บ้านตากแดด
5.วัดป่าบ้านโชค(ธ) บ้านโชค
6.วัดป่าบ้านอำปึล-หนองกระทิง(ธ)
7.วัดบูรณสามัคคี บ้านสนวน
8.สำนักสงฆ์ทิพยปัจเจก บ้านอาไรตำบลตากูกจะมีรถโดยสารประจำทางวิ่งบริการประชาชนทุกวันในเส้นทาง สุรินทร์-ตากูก-สวาย โดยมีท่าจอดรถบริการที่สถานีขนส่งจังหวัดสุรินทร์ช่องที่จอดติดกับป้อมยามตำรวจ
มีเส้นทางเดินรถดังนี้คือ จากตัวเมือง สถานีขนส่งจังหวัดสุรินทร์ ถึง กม.14 ถนน สุรินทร์-จอมพระ (สามแยกเข้าอำเภอเขวาฯ) จะเลี้ยวขวา ไปประมาณ 4 กม. ถึงตัวอำเภอเขวาสินทร์ จะเลี้ยวซ้ายที่ข้างโรงเรียนอนุบาลเขวาฯ ผ่าน บ้านอาไร บ้านตากแดด บ้านตากูก บ้านอำปึล บ้านสนวน บ้านสังแก และสิ้นสุดที่บ้านสวาย ตำบลแตล อำเภอศีขรภูมิ(สามารถเชื่อมต่อรถจากเส้นหลัก จอมพระ-ศีขรภูมิ มาตัวเมืองสุรินทร์ทางลัดได้) ตารางเดินรถคราวๆดังนี้
และมีรถโดยสารประจำทางไปอำเภอจอมพระอีกประมาณวันละสองเที่ยวแบ่งเป็นเส้น 
ที่ตั้งตำบลตากูกสามารถเดินทางมาจากตัวเมืองสุรินทร์ได้ 2 เส้นทาง
1. เส้นทางสุรินทร์ - จอมพระ (214) 
ออกจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือเส้นสุรินทร์ - จอมพระ ถึง กม.14 เลี้ยวขวาเข้าอำเภอเขวาสินรินทร์
ถ้ามาจากจอมพระ
2. เส้นทางสุรินทร์ - ศรีขรภูมิ (226)
ออกจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันออกเส้นสุรินทร์ - ศรีขรภูมิถึงแยกเข้าบ้านเมืองทีเลี้ยวซ้ายเข้าบ้านเมืองทีขับตรงไปเรื่อยๆเส้น เมืองที-ปราสาททอง ประมาณ 10 กม.ถึงสี่แยกตาปุดไปตรง 3 กม.ถึง อบต.ตากูก (เส้นทางนี้ระยะไกลกว่าเส้นทางแรกประมาณ 3-5 กม.แต่รถไม่เยอะเหมือนเส้นทางแรก)
การเดินทางมาจากเส้นทางอื่นตำบลตากูกแต่เดิมอยู่ในอำเภอเมืองสุรินทร์ แต่ปัจจุบันกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในอำเภอเขวาสินรินทร์ตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมืองจังหวัดสุรินทร์ (ห่างตัวเมือง 25 กิโลเมตรโดยประมาณ) มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ดูอาณาเขตใน Google map
ตำบลตากูกแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 บ้าน 10 หมู่ ได้แก่
ฉวีวรรณ ดำเนิน
แม่ฉวีวรรณ ดำเนิน หรือ แม่ฉวีวรรณ พันธุ ศิลปินแห่งชาติ ปี พ.ศ. 2536 สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) เป็นบุคคลที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น ราชินีหมอลำ ซึ่งเป็นราชินีหมอลำคนแรกของประเทศไทย
แม่ฉวีวรรณ ดำเนิน หรือ แม่ฉวีวรรณ พันธุ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ที่บ้านหนองไหล ตำบลหัวตะพาน อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันแยกเป็นจังหวัดอำนาจเจริญ) เป็นบุตรของ คุณพ่อชาลี ดำเนิน และ คุณแม่แก้ว ดำเนิน (เสียชีวิตเมื่อ 29 พฤศจิกายน 2558 สิริอายุ 103 ปี) อาชีพทำนา ฉวีวรรณเป็นบุคคลที่มีความสามารถโดดเด่น มีไหวพริบปฏิภาณด้านหมอลำที่เฉียบแหลมยิ่งคนหนึ่ง โดยได้รับการฝึกฝนเรื่องหมอลำจากบิดา ญาติ และหมอลำที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอดีตหลายท่าน ซึ่งความจัดเจนเรื่องหมดลำที่ฝึกฝนมาตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้เป็นหมอลำที่มีความสามารถสูงทั้งด้านการแต่ง กลอนลำ การคิดท่วงทำนองหมอลำกลอน เขียนกลอนลำ ประดิษฐ์ท่าลำและบทร้องชุดแม่อีสาน ผลงานที่โดดเด่นที่สุด คือ การแสดงชุดดึงครกดึงสาก ประกอบกับเป็นบุคคลที่มีน้ำเสียงไพเราะ มีพลังทำให้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเพชรน้ำหนึ่งของแดนอีสานและได้รับการกล่าวขานด้วยความชื่นชมจากประชาชน ว่าเป็น ราชินีหมอลำ ซึ่งเป็นราชินีหมอลำคนแรกของประเทศไทย
ฉวีวรรณ ดำเนิน ยังเคยเป็นนางเอกหมอลำคณะรังสิมันต์ คู่กับ ทองคำ เพ็งดี คู่พระคู่นาง ที่โด่งดังมากในยุคประมาณปี 2508 - 2513 โดยเฉพาะเรื่อง สีทนมะโนราห์ โดยมีลูกศิษย์ลูกหา เช่น บานเย็น รากแก่น อังคนางค์ คุณไชย ที่ได้รับการยกย่องเป็นราชินีหมอลำเช่นเดียวกัน
ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับ โกมินทร์ พันธุ หมอแคนพื้นบ้าน มีบุตร-ธิดา 2 คน ปัจจุบันทำงานที่ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม อาจารย์พิเศษที่วิทยาลัยนาฏศิลป์ร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด และเป็นอาจารย์พิเศษที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่สำนักวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น คุณแม่ฉวีวรรณยังได้รับเกียรติใด้ดำรงตำแหน่งกรรมการตัดสินการประกวดต่างๆสำคัญๆของทางมหาวิทยาลัยขอนแก่น อีกด้วย
ในปี 2561 คุณแม่ฉวีวรรณ ดำเนิน ได้ร่วมการแสดงภาพยนตร์นาคี ๒ รับบท ยายขันฉวีวรรณ ดำเนิน มีผลงานมากมายมากกว่า 100 บทเพลง และมีผลงานกลอนลำที่มีชื่อเสียงดังนี้
พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี
พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนยอดเขานาคเกิด ในเขตป่าสงวนแห่งชาติเขานากเกิด ตำบลกะรน อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ที่มีความสูงเป็นอันดับที่สามของประเทศไทย
พระมิ่งมงคลเอกนาคคีรี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 25.45 เมตร สูง 45 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ผิวนอกบุด้วยหินอ่อนสีขาว พระพักตร์หันไปทางอ่าวฉลอง ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 19 องศา เป็นพระประธานของวัดกิตติสังฆาราม (วัดกะตะ)
การก่อสร้างพระมิ่งมงคลเอกนาคคีรี ใช้งบประมาณ 30 ล้านบาท เริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 2545 ด้วยเงินบริจาคของประชาชน โดยได้รับอนุญาตการจัดสร้างจากกรมป่าไม้ ปัจจุบันอยู่ในขั้นตอนการประดับผิวองค์พระ
รายชื่อรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย
เอก โอรี
เอก โอรี เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน มีผลงานการแสดงภาพยนตร์อย่างเช่นเรื่อง "ยิ่งรักเธอ", "กขค โรงเรียนนอก" (2539), "แดดร้อน ลมแรง ความรักกำลังจะมา" (2536),"หล่อ ซ่า เซอร์กับเธอผู้หวานใจ" (2536) หลังจากที่โด่งดังก็หายจากวงการไปนานกว่า 4 ปี ไปทำธุรกิจเปิดร้านอาหาร แต่ขาดทุน และในปี 2551 กลับมาแสดงภาพยนตร์ใหม่อีกครั้ง ในเรื่อง "ปืนใหญ่จอมสลัด" ของสหมงคลฟิล์ม ของผู้กำกับ อุ๋ย นนทรีย์ นิมิตรบุตร
ทางด้านชีวิตส่วนตัว มีครอบครัวแล้ว แต่งงานครั้งแรก มีลูกสาวชื่อ เพลย์ แพรพลอย โอรี เอก โอรีแต่งงานครั้งที่ 2 มีลูกสาวอีก 1 คน และลูกชายอีก 1 คน
สอาด เปี่ยมพงษ์สานต์
สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์ (เกิด 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475) ชื่อเล่น เล็ก เป็นนักแสดง นักพากย์ ผู้เขียนบทโทรทัศน์ และผู้กำกับการแสดงชาวไทย จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยนิฮง กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในสาขาวิชาการภาพยนตร์ และวิชาโทรทัศน์จาก N.H.K. TV เมื่อ พ.ศ. 2498 แล้วก้าวสู่วงการโทรทัศน์ทันทีขณะมีอายุ 23 ปี ด้วยการชักชวนของ จำนง รังสิกุล สะอาดเข้าเป็นพนักงานรุ่นบุกเบิกด้านการจัดรายการ ในปีแรกทำการของไทยทีวี ช่อง 4 บางขุนพรหม พร้อมกับปรากฏตัวบทพระเอกในละครทีวีเรื่องแรก "ดึกเสียแล้ว" ของอุษณา เพลิงธรรม ซึ่งมี เย็นจิตร สัมมาพันธ์ (ผู้ประกาศคนแรกในวันเปิดสถานี) เป็นนางเอก และ เทิ่ง สติเฟื่อง ร่วมแสดงครั้งแรกด้วยเช่นเดียวกัน
สะอาดเป็นนักแสดงนำในละครใหญ่หลายเรื่อง รวมทั้งพระเอกละครที่สร้างจากอุปรากรที่มีชื่อเสียงของโลก "ไอด้า" คู่กับนักแสดงรับเชิญ อ.ลาวัณย์ อุปอินทร์ (ดาวราย) แห่งคณะจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร ในช่วง พ.ศ. 2503-2504 ต่อมาสะอาดเดินทางไปญี่ปุ่นอีกครั้ง เพื่อศึกษาเพิ่มเติมด้านโทรทัศน์สีที่ K.R.T. เมืองโอซากา พ.ศ. 2510
สะอาดยังเป็นนักพากย์หลักของช่อง 4 ที่ช่วยสร้างอรรถรสสนุกสนานแก่ผู้ชมชาวไทยหน้าจอแก้วคู่กับ ดาเรศร์ ศาตะจันทร์ ในซีรีส์หลายเรื่อง เช่น "มนุษย์ค้างคาว", "ขวัญใจสายลับ", "กลอยใจจอมเปิ่น" เป็นต้น ร่วมด้วยนักพากย์ในทีม ได้แก่ สมจินต์ ธรรมทัต, อนุวัตร สุวรรณสโรช เป็นต้น นอกจากนี้สะอาดยังเป็นพระเอกละครวิทยุเรื่อง "คมพยาบาท" ของ คณะกมลพิศมัย ทาง ท.ท.ท. คู่กับ อารีย์ นักดนตรี
ปัจจุบันเป็นนักเขียนเกี่ยวกับบุคคลและเรื่องราวในแวดวงโทรทัศน์และบันเทิง ทางหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ และได้รับประกาศให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2557
สอาด เปี่ยมพงษ์สานต์ เคยเป็นกรรมการริหารพรรคเสรีนิยม
มายเลิฟ
"มายเลิฟ" () สามารถหมายถึง
น้ำเกลือ
น้ำเกลือ () เป็นคำศัพท์ทั่วไปที่ใช้เรียกน้ำที่มีความหนาแน่นของสารละลาย เกลือ (NaCl) สูงเป็นพิเศษ
ระดับความหนาแน่นของเกลือที่ใช้ในการวิจัยทางธรณีวิทยาของสหรัฐฯแบ่งน้ำเกลือออกเป็นสามประเภทหลักๆด้วยกัน น้ำเกลือเบาบางมีเกลืออยู่ระหว่าง 1,000 และ 3,000 มก./ล. น้ำเกลือปานกลางมีส่วนผสมของเกลืออยู่โดยประมาณ 3,000 ถึง 10,000 มก./ล. น้ำเกลือแบบเข้มข้นสูงมีส่วนผสมของเกลือระหว่าง 10,000 และ 35,000 มก./ล. น้ำทะเลมีความเข้มข้นของเกลืออยู่ที่ประมาณ 3,000,000 หรือเทียบเท่ากับ 35 ก./ล.
เนื่องจากว่าในบางพื้นที่ของโลกขาดน้ำจืด การกลั่นน้ำจึงจำเป็นเพื่อทำให้น้ำสามารถนำมาดื่มได้ ในบางกรณีแพทย์ได้ใช้น้ำเกลือที่ผ่านการทำความสะอาดแล้วมาใช้ในการเยียวยารักษาคนไข้เช่นเดียวกัน
ตามปกติแล้ว น้ำเกลือที่มีส่วนผสมของเกลือสูงปานกลางหรือสูงตามที่กล่าวไว้เบื้องต้น ไม่มีประโยชน์กับมนุษย์สักเท่าใด มนุษย์ไม่อาจดื่มน้ำเกลือจำพวกนี้หรือนำน้ำเกลือไปรดพืชได้
7 ประโยชน์จาก น้ำเกลือ ที่สาว ๆ อยากสวยต้องทำ!
เสมหะ
เสมหะ เสลดหรือสิ่งขาก () เป็นของไหลเหนียวที่ผลิตโดยเยื่อเมือกของมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ คำจำกัดความของเสหะคือเมือกที่ผลิตโดยระบบการหายใจนอกจากเมือกที่ออกมาทางช่องจมูกโดยเฉพาะที่ออกมาจากร่างกายโดยการจาม
ส่วนผสมของเสหะอาจไม่เหมือนกันในแต่ละคนขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ สถานะของระบบภูมิต้านทาน หรือพันธุกรรมของคน ทั้งนี้ เสมหะยังเป็นเจลที่มีส่วนผสมของน้ำเป็นหลักและมีสารประกอบโปรตีน โปรตีนที่เกี่ยวกับภูมิคุ้มกันโรค ลิพิดและอื่น ๆ อีกมากมาย เสมหะอาจจะมีหลายสีแตกต่างกันไป
เสมหะอาจจะเป็นพาหะนำตัวอ่อนของพยาธิลำไส้ (ดูพยาธิปากขอ) การจามติดเลือดอาจจะเป็นอาการของโรคร้ายแรงหลายโรค (เช่นวัณโรคและมะเร็งปอด) แต่ก็อาจจะเป็นอาการทั่วไปของโรคที่ไม่ร้ายแรงมากเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ใครก็ตามจามออกมาเป็นเลือดหรือมีเลือดผสมอยู่เป็นส่วนหนึ่งก็ตาม การจามออกมาเป็นเลือดหรือมีเลือดเป็นส่วนผสมถือเป็นอาการรุนแรง ผู้ใดที่มีอาการดังกล่าวควรปรึกษาแพทย์เพื่อรับการรักษาทันที
ฮิวเมอริซึ่มเป็นทฤษฏีความเชื่อในสมัยโบราณที่ว่าร่างกายมนุษย์มีองค์ประกอบ 4 ชนิดคือ น้ำดีดำ, น้ำดี, เสมหะ และเลือด ผู้ที่มีโรคต่าง ๆ นั้นเกิดจากการมีจำนวนของเลือด เสมหะ และธาตุอื่น ๆ ในร่างกายมากเกินไป คนในสมัยก่อนจึงนิยมกรีดตัวเองเพื่อหวังว่าโรคจะหายไปพร้อม ๆ กับเลือดที่เสียไปด้วย ความเชื่อนี้มีมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ 400 ปีก่อนคริสกาลและเรื่องนี้ได้ถูกพิสูจน์ว่าไม่ถูกต้องในทศวรรษที่ 18
หลายบุคคลคิดว่าการมีเสมหะเป็นผลพวงมาจากการไม่แสดงอารมณ์หรือแสดงอารมณ์เล็กน้อยซึ่งก็ถูกพิสูจน์ว่าไม่ถูกต้องเช่นกัน
จุดหมายปลายทางของสายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค
Cathay Pacific operates services to the following destinations (at February 2009, this does not include codeshare destinations):
Destinations marked as cargo only, are served by Cathay Pacific Cargo.
Destinations marked as ** are served by both Cathay Pacific and Cathay Pacific Cargo aircraft.
Cathay Pacific had served the following destinations with passenger services in the past.
เทท (แก้ความกำกวม)
เทท อาจหมายถึง
เดอะกลาสพาเลส
เดอะกลาสพาเลส (พ. ศ. 2543) คือนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ ประพันธ์โดยนักเขียนอินเดียชื่อ อมิตาพ โฆษ ฉากของเรื่องอยู่ในพม่า แคว้นเบงกอล อินเดีย และคาบสมุทรมลายู นิยายเรื่องนี้เริ่มเรื่องตั้งแต่สมัยราชวงศ์คองบอง ในเมืองมันฑเลย์ จนถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง และจนถึงสมัยปัจจุบัน นิยายส่วนใหญ่เน้นไปที่สมัยต้นยศตวรรษที่ 20 นิวนายเรื่องนี้นำเสนอปัญหามากมาย จากความเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์เศรษฐกิจในอินเดียและพม่า ไปสู่เรื่องคำถามว่าอะไรทำให้เกิดชาติ และความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในฐานะสังคมเปลี่ยนแปลงไปตามความเป็นสมัยใหม่อย่างไร
ชื่อของนวนิยายมีที่มาจากพงศาวดารฉบับหอแก้วซึ่งเป็นงานเขียนทางประวัติศาสตร์เกาแก่ของพม่าที่ประพันธ์ขึ้นจากพระราชประสงค์ของพระเจ้าบาจีดอ ในปี พ.ศ. 2435
อมิตาภ โฆษ
อมิตาภ โฆษ(เบงกาลี:অমিতাভ ঘোষ), เกิด พ.ศ. 2499) เป็นนักเขียนชาวอินเดีย-เบงกาลี มีชื่อเสียงเพราะงานประพันธ์ในภาษาอังกฤษ
เจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์
เจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์ (ภาษาอังกฤษ: James Abbott McNeill Whistler) (11 กรกฎาคม ค.ศ. 1834 - 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1903) เป็นจิตรกรชาวอเมริกันที่ตั้งถิ่นฐานในอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน
เจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1834 ที่เมืองโลเวลล์ในรัฐแมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกา และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1903 ที่เมืองลอนดอนในอังกฤษ วิสต์เลอร์เป็นผู้นำในความคิดที่ว่า “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (art for art's sake) ลายเซ็นที่มีชื่อเสียงของวิสต์เลอร์เป็นภาพผีเสื้อที่มีหางยาว ลายเซ็นเหมาะกับบุคลิกและลักษณะงานเขียนซึ่งเป็นลักษณะที่ละเอียดอ่อนแต่เป็นผู้ที่ชอบการเผชิญหน้า วิสต์เลอร์มองเห็นความสัมพันธ์ระหว่างจิตรกรรมและดนตรีซึ่งจะเห็นจากการตั้งชื่อภาพเขียนที่ใช้ศัพท์ทางดนตรีเช่น “arrangements” “harmonies” หรือ “nocturnes” และเน้นงานเขียนในด้านความผสานของโทนสี งานชิ้นที่สำคัญที่สุดของวิสต์เลอร์คือภาพ “มารดาของวิสต์เลอร์” (Whistler's Mother) ที่มีศิลปะที่ทำล้อเลียนกันมาก
วิสต์เลอร์เป็นผู้มีปฏิภาณดีและไม่อายที่จะส่งเสริมตนเอง แต่ก็ผู้มีอิทธิพลต่อศิลปะและวัฒนธรรมร่วมสมัยและมีความสัมพันธ์กับและมีอิทธิพลต่อศิลปินและนักเขียนคนอื่นๆ ในสมัยนั้นเป็นอันมาก
มารดาของวิสต์เลอร์
การจัดสีเทาและดำ: มารดาของวิสต์เลอร์ของจิตรกร หรือที่รู้จักกันสั้นๆ ว่า มารดาของวิสต์เลอร์ (ภาษาอังกฤษ: Arrangement in Grey and Black: The Artist's Mother หรือ Whistler’s Mother) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์จิตรกรชาวอเมริกัน ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์เซย์ ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส วิสต์เลอร์เขียนภาพ “มารดาของวิสต์เลอร์” ในปี ค.ศ. 1871
ภาพอยู่ในกรอบที่วิสต์เลอร์ออกแบบเอง แม้ว่าจะเป็นภาพเขียนที่เป็นสัญลักษณ์ของศิลปะอเมริกันแต่ภาพเขียนแทบจะไม่ได้กลับไปตั้งแสดงในสหรัฐอเมริกานอกจากนำไปแสดงรอบประเทศระหว่างปี ค.ศ. 1932 และ ค.ศ. 1934, ตั้งแสดงที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ในปี ค.ศ. 1994 และในปี ค.ศ. 2004 ที่สถาบันศิลปะแห่งดีทรอยต์ และครั้งสุดท้ายที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งบอสตันระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 2006
แอนนา แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์นั่งเป็นแบบให้วิสต์เลอร์เขียนในห้องนั่งเล่นในกรุงลอนดอน มีเรื่องหลายเรื่องที่เกี่ยวกับภาพเขียนนี้เช่นแอนนานั่งเป็นแบบแทนผู้เป็นแบบอีกคนหนึ่งที่ผิดนัด อีกเรื่องหนึ่งก็ว่าวิสต์เลอร์จะให้ตัวแบบยืนแต่แอนนาไม่แข็งแรงพอที่จะยืนเป็นแบบเป็นเวลานานๆ
งานเขียนแสดงที่งานแสดงศิลปะครั้งที่ 104 ของราชสถาบันศิลปะในกรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1872 แต่เกือบจะไม่ได้ตั้งแสดงเพราะไม่ผ่านการพิจารณาโดยคณะกรรมการของสถาบันซึ่งเป็นการทำให้เกิดความแตกร้าวระหว่างวิสต์เลอร์และวงการศิลปะในอังกฤษ ภาพนี้จึงเป็นภาพสุดท้ายที่วิสต์เลอร์ส่งเข้าพิจารณาโดยราชสถาบันศิลปะ
ผู้ชมในสมัยวิคตอเรียไม่ยอมรับภาพเขียนที่ตั้งแสดงในเพียงฐานะ “การจัดสี” ฉะนั้นวิสต์เลอร์จึงต้องเพิ่มคำขยายความ “มารดาของวิสต์เลอร์ของจิตรกร” เข้าไปข้างหลังชื่อเดิมภาพเป็น “การจัดสีเทาและดำ: มารดาของวิสต์เลอร์ของจิตรกร” ซึ่งทำให้ภาพได้รับชื่อที่เป็นที่รู้จักกัน หลังจากทอมัส คาร์ไลล์ (Thomas Carlyle) ได้ชมภาพแล้วก็ตกลงนั่งเป็นแบบในภาพที่คล้ายคลึงกัน ที่เรียกว่า “การจัดสีเทาและดำหมายเลข 2” ภาพแรกจึงกลายเป็น “การจัดสีเทาและดำหมายเลข 1” ทำนองโดยปริยาย
ต่อมาวิสต์เลอร์เอาภาพไปจำนำซึ่งในที่สุดในปี ค.ศ. 1891 โดยพิพิธภัณฑ์ลักเซ็มเบิร์กในปารีสก็ซื้อต่อ งานของวิสต์เลอร์ที่รวมทั้งภาพนี้มีผู้เลียนแบบกันมากทั้งการวางท่าที่คล้ายคลึงกันและการจำกัดการใช้สี ภาพลักษณะนี้จึงเป็นที่นิยมกันโดยเฉพาะในหมู่จิตรกรอเมริกันที่ตั้งถิ่นฐานในต่างประเทศ สำหรับวิสต์เลอร์การที่มีภาพตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์ก็เป็นการช่วยทำให้มีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นและเป็นที่รู้จักในบรรดาผู้อุปถัมภ์ผู้มีฐานะดี ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1884 วิสต์เลอร์เขียน:
วิสต์เลอร์ผู้ที่สนับสนุนความคิดที่ว่า “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (art for art's sake) อย่างแข็งขันมีความรู้สึกสนเท่ห์และรำคาญที่ผู้ชมภาพเพียงในมุมมองของ “ภาพเหมือน” ในปี ค.ศ. 1890 วิสต์เลอร์เขียน:
จากความคิดเห็นนี้และไม่ว่าความสัมพันธ์ของวิสต์เลอร์กับมารดาจะเป็นอย่างไร ภาพนี้ก็ถูกใช้กันไปต่างๆ ในสมัยวิคตอเรียและต่อมาโดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกาในการเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นแม่, ความรู้สึกต่อพ่อแม่ และคุณค่าของครอบครัวโดยทั่วไป ตัวอย่างเช่นเมื่อไปรษณีย์สหรัฐออกแสตมป์ “มารดาของวิสต์เลอร์” พร้อมกับคำขวัญ “เพื่อเป็นอนุสรณ์และเป็นเกียรติแก่แม่ทั้งหลายในสหรัฐอเมริกา”
ทั้งงาน “มารดาของวิสต์เลอร์” และ “ทอมัส คาร์ไลล์” ได้รับแกะโดยช่างแกะ ภาพพิมพ์อังกฤษริชาร์ด เจอร์ซีย์ (Richard Josey)
ต่อมาการตีความหมายทางสัญลักษณ์ของสาธารณชนยิ่งไกลออกไปกว่าเดิม และภาพถูกนำไปใช้ในการโฆษณาทางการค้า และ งานล้อต่างๆ
ปอล โกแก็ง
เออแฌน อ็องรี ปอล โกแก็ง (, 7 มิถุนายน ค.ศ. 1848 - 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1903) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลังชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
โกแก็งเกิดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1848 ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 ที่เกาะในเฟรนช์โปลินีเซีย นอกจากการเป็นจิตรกรสมัยลัทธิประทับใจยุคหลังแล้ว โกแก็งยังทดลองการเขียนที่ใช้สีฉูดฉาดที่นำไปสู่การเขียนแบบสังเคราะห์นิยม (Synthetist) ของศิลปะสมัยใหม่ การเขียนของโกแก็งเป็นวิธีที่มีอิทธิพลมาจากลัทธิคลัวซอนนิสม์ที่นำไปสู่งานเขียนที่เป็นแบบที่เรียกว่าบรรพกาลนิยม (Primitivism) และกลับไปสู่จิตรกรรมท้องทุ่ง (pastoral) นอกจากนั้นโกแก็งก็ยังมีอิทธิพลต่อภาพพิมพ์ลายแกะ (engraving) และภาพพิมพ์แกะไม้ที่ยกระดับขึ้นเป็นงานศิลปะ
จิตรกรภาพประกอบ
จิตรกรภาพประกอบ (ภาษาอังกฤษ: Illustrator) คือจิตรกรกราฟิกที่มีความเชี่ยวชาญในการเพิ่มคุณค่าของงานเขียนโดยการสร้างภาพที่มีความสัมพันธ์กับเนื้อหาภายในงาน จิตรกรอาจจะพยายามเพิ่มความกระจ่างแจ้งของเนื้อหาที่ซับซ้อนหรือสิ่งที่ยากต่อการอธิบายด้วยตัวหนังสือ หรืออาจจะเขียนเพื่อความบันเทิงเช่นการเขียนบัตรอวยพรหรือปกหนังสือ หรือภาพเขียนภายในหนังสือหรือวรสาร หรือโฆษณา หรือโปสเตอร์
จิตรกรภาพประกอบร่วมสมัยมาจะเขียนงานสำหรับหนังสือสำหรับเด็ก, โฆษณา, หนังสือพิมพ์ จิตรกรในกลุ่มนี้มักจะใช้หมึกและปากกาหรือแอร์บรัชในการเขียน แต่คอมพิวเตอร์ทำให้วิธีสร้างงานเปลี่ยนไป แต่วิธีเขียนแบบเก่าก็ยังใช้กันอยู่ในการเขียนใช้ ปากกาและหมึก, สีน้ำ, สีน้ำมัน, พาเตล, งานแกะไม้, งานแกะยาง (Linocut)
จิตรกรภาพประกอบมักจะทำงานเป็นอิสระโดยได้รับค่าจ้างจากสำนักพิมพ์หรือบริษัทโฆษณา งานภาพประกอบทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิคเรียกกันว่า “information graphics” เช่นงานเขียนภาพประกอบหนังสือกายภาควิทยาซึ่งผู้เขียนต้องได้รับการฝึกพิเศษ
สังคมนิยมแบบอิสรนิยม
สังคมนิยมแบบอิสรนิยม (, บ้างเรียก อนาธิปไตยสังคมนิยม (socialist anarchism) อิสรนิยมฝ่ายซ้าย (left libertarianism) หรือ สังคมนิยมเสรี เป็นกลุ่มปรัชญาการเมืองในขบวนการสังคมนิยมซึ่งปฏิเสธมุมมองสังคมนิยมที่ว่ารัฐเป็นเจ้าของหรือควบคุมปัจจัยการผลิต ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการวิจารณ์รูปแบบรัฐที่กว้างขวางกว่า ตลอดจนความสัมพันธ์แรงงานค่าจ้าง (wage labour) ในที่ทำงาน สังคมนิยมแบบอิสรนิยมเน้นการจัดการตนเองของคนงานในที่ทำงานและโครงสร้างการปกครองการเมืองแบบกระจายอำนาจแทน โดยยืนยันว่า สามารถบรรลุสังคมที่ยึดเสรีภาพและความเสมอภาคได้โดยการยกเลิกสถาบันอำนาจนิยมซึ่งควบคุมปัจจัยการผลิตบางอย่างและทำให้ฝ่ายข้างมากเป็นเบี้ยล่างของชนชั้นที่เป็นเจ้าของหรืออภิชนทางการเมืองและเศรษฐกิจ นักสังคมนิยมแบบอิสรนิยมโดยทั่วไปฝากความหวังไว้กับวิธีกระจายอำนาจของประชาธิปไตยทางตรงและสมาคมสหพันธรัฐและสมาพันธรัฐ เช่น ระบบเทศบาลอิสรนิยม สมัชชาพลเมือง สหภาพแรงงานและสภาคนงาน
เพราะฉะนั้น นักสังคมนิยมแบบอิสรนิยมเชื่อว่า “การใช้อำนาจในรูปแบบของสถาบันใดๆก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นสถาบันทาง เศรษฐกิจ การเมือง ศาสนา หรือ ที่เกี่ยวกับเพศ คือการทำร้ายทั้งผู้ใช้อำนาจและผู้ที่ถูกบังคับข่มเหงภายใต้อำนาจนั้นๆ”
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน (บรอนซีโน)
"ดูบทความหลักที่ ชะลอร่างจากกางเขน"
ชะลอร่างจากกางเขน (ภาษาอังกฤษ: Deposition of Christ (Bronzino)) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยบรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1540 ถึงปี ค.ศ. 1545
ภาพลงชื่อ “OPERA DEL BRONZINO FIORENTINO” เดิมได้รับการจ้างให้เขียนสำหรับชาเปลของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด (Eleonora of Toledo) ในวังเว็คคิโอ (Palazzo Vecchio) ในฟลอเรนซ์ แต่สามีโคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิมอบภาพเขียนเป็นของขวัญให้แก่คาร์ดินัลนิโคลัส แกรนเวลล์ (Nicolas Granvelle) ผู้เป็นองคมนตรีของจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5เพื่อเพิ่มสัมพันธไมตรี เมื่อแกรนเวลล์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1551 ภาพก็ถูกนำไปตั้งที่ชาเปลในเบอซองซงเมืองเกิดของคาร์ดินัล เดิมภาพเขียนมีสองแผงประกบด้านซ้ายเป็นนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์และนักบุญคอสมาสซึ่งปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์จอห์น พอล เก็ตตี ด้านขวาสูญหายไป
“ชะลอร่างจากกางเขน” วางพระเยซูกลางภาพประคองโดยพระแม่มารีและนักบุญจอห์นอีแวนเจลิสและนักบุญแมรี แม็กดาเลน
ช่างกฺวัน หว่านเอ๋อร์
ช่างกฺวัน หว่านเอ๋อร์ (; ราว ค.ศ. 664 – 21 กรกฎาคม ค.ศ. 710) เป็นสตรีชาวจีนสมัยราชวงศ์ถัง เมื่ออายุ 13 ปี ได้เป็นราชเลขาธิการของอู่ เจ๋อเทียน (武則天) มเหสีของจักรพรรดิถังเกาจง ครั้นอายุ 42 ปี ได้เป็นชายาของหลี่ เสี่ยน (李顯) โอรสของอู่ เจ๋อเทียน ผู้เสวยราชย์เป็นจักรพรรดิถังจงจง นางมีชื่อด้านกวี งานเขียน และการเมือง แต่ที่สุดถูกจับกุมเพราะมีส่วนแก่งแย่งในวังหลวง และถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 710
ฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์
ฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ (; 24 สิงหาคม ค.ศ. 1780 - 14 มกราคม ค.ศ. 1867) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูคลาสสิกชาวฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนประวัติศาสตร์และภาพเหมือน
แอ็งกร์เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1780 ในจังหวัดตาร์เนการอน ประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1867 ที่ปารีส แอ็งกร์ถือว่าตนเองเป็นจิตรภาพประวัติศาสตร์ตามแบบนีกอลา ปูแซ็ง และฌัก-หลุยส์ ดาวิด (Jacques-Louis David) แต่ในบั้นปลายความสามารถในการเขียนภาพเหมือนภาพเหมือนทั้งภาพเขียนและการวาดเส้นเป็นสิ่งที่ทำให้แอ็งกร์เป็นที่รู้จัก
แอ็งกร์เป็นผู้ที่นับถือชื่นชมประวัติศาสตร์และเป็นผู้ที่พยายามพิทักษ์ความรู้แบบสถาบันต่อขบวนการลัทธิจินตนิยมที่กำลังคืบคลานเข้ามาที่นำโดยเออแฌน เดอลาครัว แอ็งกร์กล่าวสรรเสริญจิตรกรรมของจิตรกรสำคัญ ๆ ที่ผ่านมาเช่นราฟาเอล และประกาศตนว่าเป็นผู้รักษากฎเกณฑ์การวาดภาพที่สูงส่งเช่นนั้นและไม่ใช่เป็นผู้ “คิดค้น” วิธีใหม่ แต่อย่างไรก็ตามในความเห็นสมัยใหม่เห็นว่าแอ็งกร์และศิลปินฟื้นฟูคลาสสิกเป็นผู้ที่โอบอุ้มปรัชญาจินตนิยมของสมัยนั้น นอกจากนั้นการแสดงความบิดเบือนของรูปทรงและช่องว่างของแอ็งกร์เป็นแนวโน้มของของศิลปะสมัยใหม่ที่จะมาถึง
หลี่ ฝู่กั๋ว
หลี่ฝู่กัว (ค.ศ. 704 - ค.ศ. 762) เป็นขันทีระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิถังซู่จง-จักรพรรดิถังไต้จง เขาเกิดเมื่อ ค.ศ. 704 (พ.ศ. 1547) และรับใช้องค์ชายหลี่เฮง องค์รัชทายาทตั้งแต่รัชกาลจักรพรรดิถังเสวียนจง
เมื่อจักรพรรดิถังเสวียนจงสวรรคตลง เขาและขุนนาง ข้าราชการพร้อมเชื้อพระวงศ์ได้สนับสนุนองค์ชายหลี่เฮง ให้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังซู่จง เมื่อขึ้นรัชกาลใหม่ งานราชกิจทั้งหมดต้องผ่านหลี่ฝู่กัว
ในปี ค.ศ. 762 (พ.ศ. 1605) เขาได้ปลงพระชนม์จางฮองเฮา หลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดิถังซู่จงก็สวรรคต องค์ชายรัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังไต้จง
จักรพรรดิถังไต้จง ได้โยกย้ายหลี่ฝู่กัวออกไป และทรงส่งนักฆ่าไปสังหารหลี่ฝู่กัวในปีนั้น ขณะอายุได้ 58 ปี
ซิมเพิลแพลน
ซิมเพิลแพลน () เป็นวงป็อปพังก์เฟรนช์แคนาเดียน จากมอนเทรียล ควิเบก พวกเขาออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 4 ชุด คือ "No Pads", "No Helmets...Just Balls" (2002), "Still Not Getting Any..." (2004), "Simple Plan" (2008) และ "Get Your Heart On" (2011) และยังออกผลงานอัลบั้มแสดงสด "Live in Japan 2002" (2003) และ "MTV Hard Rock Live" (2005)
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1 หรือ จักรพรรดิเทออดอซิอุสมหาราช (11 มกราคม ค.ศ. 347 - 11 มกราคม ค.ศ. 395) เป็นจักรพรรดิโรมัน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 379 - 395 เป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายที่ปกครองทั้งจักรวรรดิโรมันตะวันตก และโรมันตะวันออก (จักรวรรดิไบแซนไทน์)