hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
โทษต้องห้าม
โทษต้องห้าม () ในนิกายโรมันคาทอลิกหมายถึงการตำหนิโทษโดยคริสตจักร โทษต้องห้ามอาจจะประกาศต่อ อาณาจักร ท้องถิ่น หรือ ต่อบุคคล บทประกาศโทษต่อบุคคลจะลงโทษผู้หนึ่งผู้ใดโดยการระบุชื่อ
การประกาศโทษต้องห้ามต่ออาณาจักรหรือท้องถิ่นจะเป็นการห้ามเข้าร่วมพิธีศีลศักดิ์สิทธิ์ในคริสตจักรคือจากดินแดนหรืออาณาจักรที่ถูกบังคับโดยบทประกาศ โทษต้องห้ามท้องถิ่นต่ออาณาจักรเทียบเท่ากับการตัดขาดจากศาสนาที่ทำต่อบุคคล ที่จะเป็นการปิดทุกโบสถ์ในดินแดนดังกล่าว และไม่อนุญาตให้มีพิธีศีลศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ ที่รวมทั้งการแต่งงาน การสารภาพบาป และการโปรดศีลมหาสนิท ที่ยกเว้นก็จะมีการอนุญาตให้ทำพิธีรับศีลล้างบาปได้ และ การเจิมผู้ป่วย และ การทำศาสนพิธีเนื่องในวันศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนา
การออกบทประกาศโทษเป็นเครื่องมือที่ใช้โดยพระสันตะปาปาในยุคกลางในการแสดงอิทธิพลต่อประมุขในยุโรป เช่นในกรณีที่สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงออกประกาศโทษต้องห้ามเป็นเวลาห้าปีต่อราชอาณาจักรอังกฤษ ระหว่างปี ค.ศ. 1208 จนถึงปี ค.ศ. 1213 หลังจากที่พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษทรงปฏิเสธการแต่งตั้งสตีเฟน แลงทันเป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีโดยพระสันตะปาปา หรือในกรณีที่สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 11 ทรงออกประกาศโทษต่อเมือง ฟลอเรนซ์ในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1376 ระหว่างสงครามแปดนักบุญ ขณะที่สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5ทรงประกาศโทษต้องห้ามต่อเมืองสาธารณรัฐเวนิสในปี ค.ศ. 1606 หลังจากที่เจ้าหน้าที่ไปทำการคุมขังบาทหลวงสององค์ โรมเองก็ตกอยู่ภายใต้โทษต้องห้ามโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 4 หลังจากที่เกิดการปฏิวัติที่นำโดยอาร์โนลด์แห่งเบรสเชีย
การประกาศโทษต้องห้ามอาจจะเป็นการลงโทษต่อบุคคลผู้หนึ่งผู้ใด หรือกลุ่มบุคคลก็ได้ เทียบเท่ากับการตัดขาดจากศาสนาตรงที่ผู้ที่ถูกลงโทษจะถูกห้ามมิให้เข้าร่วมในศีลศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ หรือเข้าร่วมในพิธีสักการะของสาธารณชนแต่มิได้ห้ามผู้ถูกลงโทษจากการดำเนินการดำรงตำแหน่งทางศาสนาต่อไป
บิชอปในคริสตจักรแองกลิคันคอมมิวเนียนตามทฤษฎีแล้วยังคงมีอำนาจในการประกาศโทษต้องห้าม แต่ก็มิได้มีการปฏิบัติกันมาตั้งแต่การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ
เมก้าแร็ปเตอร์
เมก้าแร็ปเตอร์ () ฟอสซิลของมันค้นพบครั้งแรกที่อาร์เจนตินา โดยนายโนวาส เมื่อปีค.ศ.1998 มีชื่อเต็มว่า เมก้าแร็ปเตอร์ นามันฮัวอิคิวอิ "(Megaraptor namunhuaiquii)" ซึ่งมีความหมายว่าหัวขโมยขนาดยักษ์ อาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนปลาย เมื่อประมาณ 98 ล้านปีก่อน เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดใหญ่ประมาณรถเมล์ มีความยาวระหว่าง 6-8 เมตร สูงจากพื้นถึงหัว 4 เมตร แต่ก็เคยพบขนาดใหญ่ที่สุดยาว 9 เมตร มีเล็บที่มือยาวถึง 15 นิ้ว ซึ่งอาจจะยาวที่สุดในไดโนเสาร์ทั้งหมด คาดว่ามีไว้ล่าเหยื่อขนาดใหญ่อย่างอมาร์กาซอรัส หรืออาร์เจนติโนซอรัส ในช่วงแรกมันถูกจัดอยู่ในพวกแร็พเตอร์โดรเมโอซอร์ เนื่องจากค้นพบฟอสซิลเพียงชิ้นเดียวคือกรงเล็บรูปร่างโค้งคล้ายเคียวขนาดใหญ่ของมัน
แต่ทว่าเรื่องจริงก็ถูกเปิดเผย จากการค้นพบฟอสซิลเพิ่มเติม นักบรรพชีวินพบว่าแท้จริงแล้วกรงเล็บนั้นไม่ได้อยู่บนนิ้วเท้าแบบของพวกโดรมีโอซอร์ แต่กลับอยู่บนมือ ทำให้เมก้าแรพเตอร์เปลี่ยนสถานะไปในทันที
ปัจจุบัน เมก้าแรพเตอร์มีวงศ์ย่อยเป็นของมันเองคือ Megaraptora ซึ่งจะประกอบไปด้วยเทอโรพอดแปลกประหลาดอีกหลายตัว เช่น อีโอไทแรนนัส ออสตราโลเวเนเทอร์ ฯ ส่วนวงศ์ใหญ่ที่คลุม Megaraptora อีกทีนั้นยังไม่แน่ชัด บ้างก็ว่าเป็น Tyrannosauroid บ้างก็ว่าเป็น Allosauroid หรือ Spinosauroid ไปเลยก็มี
เพราะฉะนั้นในตอนนี้รูปร่างของเมก้าแรพเตอร์ก็ยังคงเป็นปริศนาต่อไป
Calvo, J. O.; Porfiri, J.D.; Veralli, C.; Novas, F.E.; Poblete, F. (2004). "Phylogenetic status of Megaraptor namunhuaiquii Novas based on a new specimen from Neuquén, Patagonia, Argentina". Ameghiniana 41: 565–575.
มาพูซอรัส
มาพูซอรัส () เป็นไดโนเสาร์ในสกุลคาร์โนซอร์ (carnosaurian) ขนาดใหญ่ จากต้น ยุคครีเตเชียส อาศัยอยู่ที่ประเทศอาร์เจนตินา มันมีลักษณะคล้ายญาติของมันที่ชื่อ กิก้าโนโตซอรัส ตัวอย่างที่ใหญ่ที่สุดของ มาพูซอรัส ยาว 12.2 เมตร (40ฟุต) น้ำหนักเกิน 3 ตัน มีรูปร่างผอมเพรียวและว่องไว แต่แข็งแรง ชื่อ มาพูซอรัส (Mapusaurus) มาจาก มาพูเช (Mapuche) มาพู เป็นคำใน ภาษากรีก แปลว่า "ตุ๊กแก"
การขุดเริ่มในปี 1995 ที่ปาตาโกเนีย ประเทศอาร์เจนตินา ในชั้นตะกอนเมื่อที่ทับถมตั้งแต่ 100 ล้านปีก่อน เขาได้พบซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์สปีชีส์ต่างกัน 7-9 ชนิด หนึ่งในไดโนเสาร์เหล่านั้น คือ มาพูซอรัส ไดโนเสาร์กินเนื้อสปีชีส์ใหม่ที่ค้นพบ มันคล้ายกิก้าโนโตซอรัสและไทรันโนซอรัส แต่ตัวยาวกว่า กะโหลกเบากว่า ฟันคมกว่า และกระดูกแข้งของมันยาวที่สุดในไดโนเสาร์กินเนื้อทั้งหมด การค้นพบที่สอดคล้องกันในแคนาดา, มองโกเลีย และอเมริกา พบว่าไดโนเสาร์กินเนื้อได้เปลี่ยนวิธีการล่า จากล่าตัวเดียวมาเป็นล่าเป็นกลุ่ม โดยพบพวกมันตายเป็นกลุ่มหลายตัว มาพูซอรัสอยู่ในยุคสมัยเดียวกับหนึ่งในไดโนเสาร์กินพืชที่ใหญ่ที่สุดอย่างอาร์เจนติโนซอรัส พวกมันจึงพัฒนาจากล่าตัวเดียวมาเป็นล่าเป็นกลุ่ม เพื่อที่จะล้มเหยื่อใหญ่ขนาดนี้ได้
มาพูซอรัสอาจล่าเป็นกลุ่มและทำงานร่วมกันเหมือนหมาป่าเพื่อล้มซอโรพอดขนาดใหญ่เป็นอาหาร โดยมันมีพฤติกรรมทางสังคมต่างจากเทอโรพอดขนาดใหญ่อื่น ๆ
1.http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=manson&topic=103
เดวิด แคเมอรอน
เดวิด วิลเลียม ดอนัลด์ แคเมอรอน () เกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ อีกทั้งเดวิดยังดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 53 คนปัจจุบันแห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 และเป็นหัวหน้าพรรค พรรคอนุรักษนิยม (สหราชอาณาจักร) (Conservative Party) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประจำเขต Witney ใน Oxfordshire ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001
แคเมอรอนจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีในสาขาวิชา ปรัชญา การเมือง และเศรษฐศาสตร์ (Philosophy, Politics and Economics หรือชื่อย่อ PPE) จาก Brasenose College มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด จากนั้นเขาได้เข้าร่วมทีมวิจัยของพรรคอนุรักษนิยมและเป็นที่ปรึกษาพิเศษให้กับนอร์แมน ลามองต์และไมเคิล ฮาเวิร์ด เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการองค์กรในบริษัทสื่อ ที่ชื่อคาร์ลตันคอมมูนิเคชันส์เป็นเวลา 7 ปี เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง สมาชิกสภาสามัญชนในสแตฟฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1997 แต่ไม่ได้รับเลือก ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาสามัญชนเขตวิตนีย์ในออกซฟอร์ดเชอร์ ต่อมาในปลายปี ค.ศ. 2005 ได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยม
หลังการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2553 โดยพรรคอนุรักษ์นิยมได้คะแนนสูงสุด ทำให้คาแมรอนขึ้นนำเป็นนายกรัฐมนตรี ในฐานะรัฐบาลผสมระหว่างพรรคอนุรักษนิยม (Conservative Party) และ พรรคเสรีประชาธิปไตย (Liberal Democrats)เดวิด แคเมอรอนกลายเป็นนายกรัฐมนตรีที่อายุนับตั้งแต่โรเบริ์ต เจนคินสัน (ลอร์ด ลิเวอร์พูล) ในปี 1812
แคเมอรอนประกาศเมื่อวันศุกร์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ว่าจะลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีก่อนการประชุมใหญ่สามัญของพรรคอนุรักษนิยมในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน อันเป็นผลสืบเนื่องจากความพ่ายแพ้ของฝ่ายสนับสนุนให้อังกฤษอยู่ใน สหภาพยุโรป ต่อซึ่งมีเขาเป็นแกนนำภายหลังจาก การออกเสียงประชามติ โดยในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 แคเมอรอนจะเข้าเฝ้า สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ที่ พระราชวังบัคกิงแฮม เพื่อยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งโดยในวันเดียวกันนาง เทเรซา เมย์ หัวหน้า พรรคอนุรักษ์นิยม จะเข้าเฝ้าเพื่อจุมพิตพระหัตถ์รับการแต่งตั้งเป็น นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร คนที่ 54
เดวิด แคเมอรอนเป็นหลานคนสุดท้องของนายหน้าซื้อหุ้น เอียน ดอนัลด์ แคเมอรอน (12 ตุลาคม 1932 - 8 กันยายน 2010) และภรรยาของเขา แมรี เฟอร์ (นามเดิม เมาท์ , เกิด 1934 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้พิพากษาศาลแขวงและเป็นลูกสาวของเซอร์ วิลเลียม เมาท์) พ่อแม่ของแคเมอรอนสมรสกับเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 1962
แคเมอรอนเกิดในกรุงลอนดอนก่อนที่จะย้ายไปอยู่ในแถบพีสมอร์ เบิร์กเชียร์. แคเมอรอนมีพี่ชายชื่อ อเล็กซานเดอร์ แคเมอรอน (เกิด 1963 เป็นทนายความ) และมีพี่สาว น้องสาว 2 คน , ทานิชา ราเชล (เกิด 1965) และ แคลร์ หลุยส์ (เกิด 1971) พ่อของเขา , เอียนเกิดในแบลร์มอร์ เฮ้าท์ใกล้กับฮันรี่ , อันเบอร์เดียนไชน์ และเสียชีวิตในเมือง ตูลง , ฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2010 เอียนเกิดมาพร้อมกับขาที่พิการและถูกรักษาจนมีอาการดีขึ้น , แบลร์มอร์ถูกสร้างขึ้นโดยปู่ทวดของแคเมอรอน , อเล็กซานเดอร์ เก็ดเดด และได้ค้าขายข้าวในชิคาโก้จนมีทรัพย์สมบัติมากมายก่อนจะกลับไปที่สกอตแลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1880
การเคลื่อนย้ายเรลิก
การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล () ในคริสต์ศาสนา "การเคลื่อนย้ายวัตถุมงคล" คือการโยกย้ายสิ่งของศักสิทธิ์ (เช่นการโยกย้ายอัฐิ หรือ มงคลวัตถุที่เป็นของนักบุญ) จากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่งที่อาจจะเป็นคริสต์ศาสนสถานอื่น หรือ มหาวิหาร การโยกย้าย หรือ "Translation" ทำได้หลายวิธีที่รวมทั้งการทำสนธยารำลึกตลอดคืน หรือ การแบกมงคลวัตถุอันมีค่าในหีบที่ทำด้วยเงินหรือทอง ภายใต้กลดคล้ายไหม
การเคลื่อนย้ายอันเป็นพิธีรีตอง () ของมงคลวัตถุถือกันว่าเป็นพิธีที่เป็นการแสดงความยกย่องในความศักดิ์สิทธิ์ของผู้ที่ถูกเคลื่อนย้าย ที่เท่าเทียมกับการรับการแต่งตั้งให้เป็นนักบุญในสถาบันออร์ธอด็อกซ์ พิธีเคลื่อนย้ายในนิกายโรมันคาทอลิกมีจุดประสงค์เดียวกันจนกระทั่งมามีพิธีประกาศการเป็นนักบุญกันขึ้นอย่างเป็นทางการเป็นมาตรฐานและตามพระประสงค์ของพระสันตะปาปา
วันเคลื่อนย้ายมงคลวัตถุของนักบุญเป็นวันที่จะฉลองแยกจากวันสมโภชน์ เช่นวันที่ 27 มกราคมเป็นวันฉลองการเคลื่อนย้ายมงคลวัตถุของนักบุญจอห์น คริสซอสตอมจากหมู่บ้านโคมานาในอาร์มีเนียที่ทรงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 407 ไปยังคอนสแตนติโนเปิล
การเคลื่อนย้ายบางครั้งก็จะเป็นการเคลื่อนย้ายทางไกล เช่นการย้ายมงคลวัตถุของนักบุญไธร์ซัสจากโซโซโพลิสในอานาโตเลียไปยังคอนสแตนติโนเปิล และ ต่อมาสเปน ลัทธินิยมนักบุญไธร์ซัสเป็นที่นิยมกันในคาบสมุทรไอบีเรียที่เป็นที่รู้จักกันในนามของนักบุญเทอร์โซ มงคลวัตถุของนักบุญไธร์ซัสบางส่วนก็ถูกนำไปยังฝรั่งเศส นักบุญไธร์ซัสจึงเป็นนักบุญของมหาวิหารซิสเตอรองในบาสอัลป์ ที่ได้รับชื่อว่ามหาวิหารโนเทรอดามเซนต์ไธร์ซัส ฉะนั้นจึงถือกันว่าทรงเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของซิสเตอรอง ส่วนนักบุญลิโบเรียสแห่งเลอมองส์ก็กลายเป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของพาเดอร์บอร์นในเยอรมนีหลังจากที่มงคลวัตถุของท่านได้รับการเคลื่อนย้ายมาในปี ค.ศ. 836
ศาลเจ้า
ศาลเจ้า ชาวคาทอลิกเรียกว่าสักการสถาน ตรงภาษาอังกฤษว่า “Shrine” มาจากภาษาละติน “Scrinium” ที่แปลว่า “หีบสำหรับหนังสือหรือเอกสาร” และภาษาฝรั่งเศสเก่า “escrin” ที่แปลว่า “กล่องหรือหีบ” คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่อุทิศให้แก่บุคคลสำคัญทางศาสนา บรรพบุรุษ วีรบุรุษ มรณสักขี นักบุญ หรือบุคคลที่มีความสำคัญหรือเป็นที่นับถือผู้เป็นที่สักการะ ในศาลมักจะประกอบด้วยรูปเคารพ วัตถุมงคล หรือสิ่งของต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับผู้เป็นที่สักการะ ศาลที่สร้างขึ้นเพื่อรับสิ่งสักการะเรียกว่า “แท่นบูชา” ศาลเจ้าเป็นสิ่งที่พบในศาสนาแทบทุกศาสนาในโลกที่รวมทั้งศาสนาพุทธ ศาสนาอิสลาม ศาสนาคริสต์ ศาสนาฮินดู ศาสนาพื้นบ้านจีน และศาสนาชินโต และการใช้ในทางที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาเช่นรำลึกสถานเกี่ยวกับสงคราม ศาลเจ้ามีลักษณะต่างกันไปหลายอย่าง ปูชนียสถานบางแห่งก็ตั้งอยู่ภายในโบสถ์ วัด สุสาน หรือแม้แต่ในบ้านเรือนที่อยู่อาศัย หรือบางครั้งก็จะเป็นแบบที่เคลื่อนย้ายได้ เช่นในลักษณะของ “หีบวัตถุมงคล”
ศาลเจ้าบางครั้งก็อาจจะกลายมาเป็นศูนย์กลางที่ประดิษฐานเทวรูปต่าง ๆ
หีบวัตถุมงคล
หีบวัตถุมงคล () หรือบางครั้งก็เรียกว่า “หีบสักการะ” หรือคำในภาษาฝรั่งเศสว่า “châsse” ที่แปลว่า “หีบ” คือตู้ที่ใช้บรรจุวัตถุมงคล ที่อาจจะเป็นชิ้นส่วนจากร่างของนักบุญเช่นกระดูก ชิ้นเสื้อผ้า หรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับนักบุญ หรือ บุคคลสำคัญทางศาสนา ความแท้ของสิ่งของดังกล่าวมักจะเป็นเรื่องที่โต้แย้งกัน คริสต์ศาสนสถานบางแห่งก็ระบุว่าต้องการเอกสารที่พิสูจน์ประวัติความเป็นเจ้าของ
“Philatory” เป็นหีบวัตถุมงคลแบบใสที่ออกแบบเพื่อให้เห็นกระดูกหรือวัตถุมงคลของนักบุญที่บรรจุอยู่ภายใน หีบวัตถุมงคลอีกแบบหนึ่งเรียกว่า “แป้นมอนสแทรนซ์” (monstrance) ซึ่งก็เป็นอีกแบบหนึ่งที่สามารถมองเห็นสิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในได้
เป็นที่ทราบกันมานานแล้วว่าวัตถุมงคลมีความสำคัญต่อทั้งผู้นับถือศาสนาฮินดู และ ศาสนาพุทธ ในวัฒนธรรมของทั้งสองศาสนาวัตถุมงคลมักจะบรรจุไว้ในเจดีย์หรือวัด เพื่อให้ผู้ศรัทธาสามารถเดินทางมาทำการจาริกแสวงบุญได้
ในแอฟริกาตะวันตกสิ่งบรรจุวัตถุมงคลที่ใช้ในธรรมเนียม Bwete จะประกอบด้วยสิ่งของที่ถือว่าขลัง หรือ กระดูกของบรรพบุรุษ และมาจะมีรูปผู้พิทักษ์อยู่ด้วย
การใช้สิ่งบรรจุวัตถุมงคลกลายมาเป็นสิ่งสำคัญในธรรมเนียมของผู้นับถือคริสต์ศาสนามาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 วัตถุมงคลสักการะกันในคริสต์ศาสนสถานของนิกายโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์, อีสเติร์นออร์โธด็อกซ์, โรมันคาทอลิก และบางครั้งก็ในนิกายอังกลิคันด้วย ตู้หรือหีบวัตถุมงคลเป็นสิ่งที่ใช้ป้องกันและใช้แสดงวัตถุมงคลที่เชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่ได้รับพรจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าให้มีพลังปาฏิหาริย์ สิ่งที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลมีด้วยกันหลายขนาดตั้งแต่เป็นจี้หรือแหวนไปจนถึงหีบที่มีลักษณะคลายหีบศพอย่างง่ายๆ ไปจนถึงสิ่งที่ตกแต่งอย่างวิจิตร สิ่งที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลหลายชิ้นออกแบบเพื่อการขนย้ายได้ง่าย หรือ ใช้ในการตั้งแสดงให้สาธารณชนทำการสักการะได้ หรือ ใช้ในการแห่ในกระบวนพิธีทางศาสนาในวันสมโภชน์นักบุญหรือวันสำคัญทางศาสนา นักแสวงบุญก็มักจะนิยมมาทำการสักการะวัตถุมงคลที่อาจจะทำโดยการก้มหรือจูบวัตถุมงคล
สิ่งที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลในสมัยแรกโดยทั่วไปจะเป็นกล่องที่อาจจะเป็นแบบเรียบง่ายหรือมีลักษณะคล้ายสิ่งก่อสร้าง (ตามทรงคริสต์ศาสนสถาน) ที่เรียกกันว่า “หีบสักการะ” หรือ “chasses” สัตยกางเขน (True Cross) เป็นวัตถุมงคลเป็นที่นิยมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมาและมาจะบรรจุในสิ่งที่เป็นทรงกางเขนที่ทำด้วยเงินหรือทอง ตกแต่งด้วยเอนาเมลและอัญมณี ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 หีบบรรจุวัตถุมงคลทรงเดียวกันกับวัตถุที่แสดงกลายมาเป็นสิ่งที่นิยมทำกัน เช่นพระเศียรของสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 1 ก็ได้รับการบรรจุในกล่องที่เป็นทรงศีรษะ ในทำนองเดียวกันกระดูกของนักบุญก็มักจะบรรจุในกล่องที่เป็นทรงเดียวกับส่วนของกระดูกที่แสดง เช่นเท้า หรือ มือเป็นต้น
ในปลายยุคกลางก็มีการเริ่มใช้ “แป้นมอนสแทรนซ์” ที่แสดงวัตถุมงคลในผอบแก้วที่ตั้งบนท่อนโลหะ ในช่วงเดียวกันนี้ก็เริ่มมีที่บรรจุวัตถุมงคลที่เป็นเพชรพลอยที่ใช้บรรจุวัตถุมงคลขนาดเล็กเช่นหนามศักดิ์สิทธิ์จากมงกุฎหนาม
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 นักปฏิรูปเช่นมาร์ติน ลูเทอร์เป็นปฏิปักษ์ต่อการสักการะวัตถุมงคล เพราะวัตถุดังกล่าวไม่มีเครื่องพิสูจน์ได้ว่าเป็นสิ่งของที่แท้จริงตามที่กล่าว วัตถุมงคลหลายชิ้นโดยเฉพาะทางตอนเหนือของยุโรปถูกทำลายโดยกลุ่มคาลวินหรือผู้สนับสนุนระหว่างการปฏิรูปศาสนาของนิกาย โปรเตสแตนต์ บางชิ้นก็ถูกหลอมหรือถอดออกเพื่อเอาอัญมณีที่บรรจุอยู่ภายในหรือใช้ตกแต่ง แต่กระนั้นการสร้างสิ่งบรรจุวัตถุมงคลก็ยังคงทำกันอยู่จนกระทั่งในปัจจุบันนี้ โดยเฉพาะสำหรับประเทศที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิกและอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์
สะพานมหัศจรรย์
สะพานมหัศจรรย์ () เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยแฟนตาซีจากประเทศสหรัฐอเมริกา กำกับโดย เกเบอร์ ซูโป เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2550 ความยาว 96 นาที จัดจำหน่ายโดย บริษัท มงคลเมเจอร์ (ประเทศไทย) นำแสดงโดย จอช ฮัทเชอร์สัน แอนนาโซเฟีย ร็อบ โรเบิร์ต แพททริค โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากนวนิยาย เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน แคเทอรีน แพเทอร์สัน
เรื่องราวความมหัศจรรย์เริ่มจาก “เจส” และ “เลสลี่” เด็กชายเก่งศิลป์กับเด็กหญิงนักเรียนใหม่ได้มาเป็นเพื่อนรักกัน และทั้งคู่ได้ค้นพบดินแดนอันอัศจรรย์สุดคณานับ ดินแดนที่เรียกขานว่า “Terabithia”ที่ทีราบิเตีย ต้นไม้จะเดินได้ แมลงจะรบได้ ยักษ์จะปกป้อง อินทรีจะพิฆาต ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถเป็นไปได้ เพียงหลับตา แล้วเปิดใจ ในดินแดนทีราบิเตียนี้เอง ที่บังเกิดสิ่งไม่คาดคิดเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้
รหัสคดี
รหัสคดี อ่านว่า ระ-หัด-สะ-คดี เป็นคำสมาส ตรงกับคำในภาษาอังกฤษว่า mystery story ซึ่งรวมความถึงนิยายลึกลับ อาชญนิยาย นิยายนักสืบ นิยายสยองขวัญ นิยายสืบสวน และรวมถึงงานเขียนที่ไม่ใช่นิยาย ซึ่งเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมด้วย
คำว่ารหัสคดีเป็นศัพท์ที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนวงการวรรณศิลป์เมื่อปลายปี พ.ศ. 2542 บนนิตยสารรายสามเดือนชื่อ รหัสคดี ซึ่งตีพิมพ์บทความ เรื่องสั้น บทกลอน อันเข้าข่ายว่าเป็น "รหัสคดี" โดยนิยามคือ "เรื่องเล่าที่เน้นการคลี่คลายปัญหาซ่อนเงื่อนของเหตุการณ์ชุดหนึ่ง" เรื่องเล่าประเภทนี้จะสร้างปมปริศนาอันคลุมเครือกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและท้าทายความคิดของผู้อ่านหรือผู้ชมให้เกิดความหฤหรรษ์ในการติดตาม
เทิร์นคีย์
เทิร์นคีย์ () หรือ โครงการเทิร์นคีย์ เป็น ประเภทของโครงการที่ผู้ผลิตผลิตหรือพัฒนาจนแล้วเสร็จในสภาพพร้อมใช้งานแล้วจึงส่งมอบโครงการนั้นให้แก่ผู้ซื้อ มีการใช้งานคำนี้อย่างแพร่หลาย ในหลายความหมาย
ในอุตสาหกรรมก่อสร้าง ในธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและก่อสร้างจะมีการเรียกรุปแบบเทิร์นคีย์ว่า "การจ้างเหมาแบบเบ็ดเสร็จ" โดยโครงการในลักษณะเทิร์นคีย์จะมีลักษณะคล้ายกับโครงการในลักษณะออกแบบ-ก่อสร้าง แตกต่างกันในส่วนของความรับผิดชอบในแต่ละฝ่าย
ในงานก่อสร้าง ชื่อของเทิร์นคีย์ มีหลากหลาย ได้แก่ package deal, design-build, clé-en-main, design and construct หรือ engineering-procurement-construction (EPC)
ชัยรัตน์ ถมยา
ชัยรัตน์ ถมยาเกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 สมัยเด็กชัยรัตน์เป็นคนที่ชอบร้องเพลง กล้าแสดงออก และเป็นที่รักของเพื่อนๆ เสมอ ในวัยเด็กมักจะสอบชิงทุนต่างๆ ได้ เพราะต้องการแบ่งเบาภาระของบิดามารดา เขาเป็นคนตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน เป็นคนที่มีวุฒิภาวะสูงกว่าเด็กในวัยเดียวกัน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ประกาศข่าว ปัจจุบันประจำอยู่ที่ สปริงนิวส์ อดีตผู้ประกาศข่าวสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส และ อดีตนักจัดรายการวิทยุทางสถานีวิทยุไทย เพื่อเด็กและครอบครัว และเป็นอดีตผู้ประกาศข่าวสถานีโทรทัศน์ไอทีวี ทีไอทีวี และ ทีเอ็นเอ็น
ชัยรัตน์จบการศึกษามัธยมต้น จากโรงเรียนลาซาลโชติรวีนครสวรรค์ จากนั้นจบการศึกษาชั้นมัธยมปลาย จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พญาไท จากนั้นก็ได้ทุนไปเรียนที่ประเทศญี่ปุ่น และจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัย HITOTSUBASHI TOKYO ประเทศญี่ปุ่น"รางวัลโทรทัศน์ทองคำ" ครั้งที่ 24 ประจำปี 2552 ประเภทผู้รายงานข่าวดีเด่น จากรายการทันโลก สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
เอรากอน กำเนิดนักรบมังกรกู้แผ่นดิน
เอรากอน กำเนิดนักรบมังกรกู้แผ่นดิน () เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยแฟนตาซีจากประเทศสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นจากนวนิยาย เอรากอน ของคริสโตเฟอร์ เปาลินี นักเขียนชาวอเมริกัน กำกับโดย สตีเฟ่น แฟงไมเออร์ นำแสดงโดย เอ็ดเวิร์ด สเพลเลียร์ เจเรมี ไอร่อนส์ เซียนน่า กิลเลอร์รี่ย์ เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ความยาว 104 นาที
เอรากอน ชายหนุ่มที่ชะตาชีวิตพลิกผันจาก ฟาร์มบอยธรรมดา ๆ กลายเป็น นักรบกู้แผ่นดิน เมื่อมังกรก้าวเข้ามาช่วยเหลือ บัดนี้เขากลายเป็น คนขี่มังกร ท่องไปในโลกของเวทมนตร์และพลังอำนาจมหาศาล และค้นพบว่า พลังอำนาจมหาศาลที่อาจถูกใช้เพื่อ ปกป้องคุ้มครอง หรือ ทำลายล้าง อาณาจักรได้นั้นมี เอรากอน เป็นผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว
เอรากอน (แก้ความกำกวม)
เอรากอน สามารถหมายถึง
บีดาแมน
บีดาแมน () เป็นของเล่นที่ผลิตโดยบริษัททาคาระ (ปัจจุบันเป็นบริษัท ทาคาระ โทมี่) โดยของเล่นบีดาแมนเป็นการต่อยอดมาจากวิดีโอเกมซีรีส์บอมเบอร์แมน โดยของเล่นหลักๆนั้นมาจากรูปแบบหุ่นยนต์ยิงลูกแก้วเป็นหลัก โดยถูกพัฒนามาแล้วหลายรุ่นจนถึงปัจจุบัน
หีบสามกษัตริย์
หีบสามกษัตริย์ (, ) เป็นหีบวัตถุมงคลที่เชื่อกันว่าเป็นหีบที่บรรจุกระดูกของโหราจารย์หรือที่บางครั้งเรียกกันว่า “สามกษัตริย์” หรือ “สามนักปราชญ์” หีบดังกล่าวเป็นหีบปิดทองขนาดใหญ่ที่ตกแต่งเป็นทรงโลงศพสามโลงซ้อนกัน “หีบสามกษัตริย์” ที่ในปัจจุบันตั้งอยู่หลังแท่นบูชาเอกภายในมหาวิหารโคโลญในเยอรมนีถือกันว่าเป็นงานฝีมือชิ้นเอกของศิลปะโมซันและเป็นหีบวัตถุมงคลที่ใหญ่ที่สุดในโลกตะวันตก
“เรลิกของโหราจารย์” ที่เชื่อกันเดิมอยู่ที่คอนสแตนติโนเปิล แต่ถูกอัญเชิญมายังมิลาน โดยยูสทอร์เจียสที่ 1 บิชอปแห่งมิลาน ในปี ค.ศ. 344 ต่อมาเรลิกดังกล่าวก็ได้รับการอัญเชิญจากมิลานโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มาถวายแก่ไรนัลด์แห่งดัสเซิล อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญในปี ค.ศ. 1164 ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา “หีบสามกษัตริย์” ก็เป็นสิ่งดึงดูดนักแสวงบุญมายังโคโลญ
บางส่วนของหีบออกแบบโดยช่างทองผู้มีชื่อเสียงของยุคกลางนีกอลาแห่งแวร์เดิง ผู้เริ่มสร้างในราวปี ค.ศ. 1180/1181 เป็นงานที่สร้างอย่างวิจิตรเป็นภาพผู้เผยพระวจนะและอัครทูต และฉากชีวิตของพระเยซู หีบสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1225
ราวปี ค.ศ. 1199 จักรพรรดิออทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระราชทานมงกุฎทองสามองค์ที่สร้างสำหรับกษัตริย์ทั้งสามเป็นของขวัญแก่มหาวิหารโคโลญ เนื่องจากความสำคัญของ “หีบสามกษัตริย์” และ มหาวิหารต่อการพัฒนาของเมืองโคโลญต่อมา ตราอาร์มของเมืองโคโลญจึงยังคงมีภาพมงกุฎสามองค์ที่เป็นสัญลักษณ์ของกษัตริย์ทั้งสามองค์
การก่อสร้างมหาวิหารโคโลญปัจจุบันเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1248 เพื่อเป็นสถานที่สำหรับการรักษา “หีบสามกษัตริย์” การก่อสร้างใช้เวลา 632 ปีจึงสร้างเสร็จ และในปัจจุบันเป็นคริสต์ศาสนสถานแบบกอธิคที่ใหญ่ที่สุดของตอนเหนือของยุโรป
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1864 ก็ได้มีการเปิด “หีบสามกษัตริย์” และภายในพบว่ามีซากของกษัตริย์ทั้งสามองค์ และเหรียญของฟีลิปป์ที่ 1 อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญ พยานผู้เห็นเหตุการณ์บันทึกว่า:
ส่วนที่เป็นกระดูกได้รับการห่อด้วยผ้าไหมสีขาวและบรรจุลงไปในหีบตามเดิม
“หีบสามกษัตริย์” มีขนาดกว้าง 110 เซนติเมตร สูง 153 เซนติเมตร และ ยาว 87 เซนติเมตร ทรงของหีบเป็นทรงเหมือนบาซิลิกา เป็นโลงหินสองโลงข้างเคียงกันโดยมีโลงที่สามตั้งอยู่บนหลังคาระหว่างโลงสองโลงด้านล่าง ตอนปลายหีบปิดทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ว่ามีช่องระหว่างโลงสามโลง โครงสร้างหลักทำด้วยไม้หุ้มด้วยทองและเงินตกแต่งด้วยลวดลายทองถัก, เครื่องเคลือบลงยา และ อัญมณีกว่าหนึ่งพันชิ้น และ ลูกปัด ส่วนหลังนี้เป็นลูกปัดที่นูนและเว้าที่บางชิ้นมาจากสมัยก่อนคริสเตียน
ด้านนอกของหีบทั้งหมดหุ้มด้วยงานตกแต่งอันวิจิตร เป็นภาพนูนสูงของตัวแบบ 74 ตัวที่เป็นงานเคลือบเงินที่ไม่นับจุลประติมากรรมของตัวแบบที่ตกแต่งในฉากหลังอีก ด้านข้างเป็นภาพประกาศกด้านล่าง และอัครสาวก และ อีแวนเจลลิสทั้งสี่ ด้านบน
ปลายด้านหนึ่งเป็นภาพ (จากด้านล่าง, จากซ้ายไปขวา) การนมัสการของโหราจารย์ แม่พระและพระกุมารบนบัลลังก์ และพระเยซูทรงรับบัพติศมา ตอนบนเป็นภาพพระเยซูบนบัลลังก์ในภาพการพิพากษาครั้งสุดท้าย ปลายอีกด้านหนึ่งเป็นฉากพระทรมานของพระเยซู: พระเยซูถูกเฆี่ยน, ตรึงกางเขน และการคืนพระชนม์ของพระเยซู และ ตรงกลางเป็นภาพครึ่งตัวของไรนัลด์แห่งดัสเซิล
ไดโนคิง ราชันย์พันธุ์ไดโนเสาร์
ไดโนคิง ราชันย์พันธุ์ไดโนเสาร์ หรือ ราชันสัตว์ดึกดำบรรพ์ เคียวริวคิง D คิดส์ แอดเวนเจอร์ () เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ได้นำเกมอาเขตดาต้าการ์ดดัสไดโนคิงของบริษัทเซก้ามาทำเป็นภาพยนตร์อนิเมะ ผลิตโดยบริษัท ซันไรส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 และจบลงเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2008 โดยออกอากาศทั้งหมด 49 ตอนและได้ทำภาคที่ 2 มีชื่อว่า ราชันสัตว์ดึกดำบรรพ์ เคียวริวคิง D คิดส์ แอดเวนเจอร์ ตำนานไดโนเสาร์พันธุ์ปักษา () ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 และจบลงเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ปีเดียวกัน รวมออกอากาศทั้งหมด 30 ตอนโดยทั้ง 2 ภาคได้ออกอากาศทั้งหมด 79 ตอน ทั้งนี้ทั้ง 2 ภาคออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 7.00 - 7.30 น. ทางสถานีโทรทัศน์นาโงยะทีวี และ ทีวีอาซาฮิโดยออกอากาศในช่วง นิชิอาซาคิดส์ไทม์
ในประเทศไทย ลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายเป็นของ โรส มีเดียแอนด์เอนเตอร์เทนเมนต์
โคได ริวตะ เด็กหนุ่มที่รักในเรื่องไดโนเสาร์และเป็นสมาชิกของกลุ่มDคิดส์ที่ค้นคว้า วิจัยเกี่ยว กับไดโนเสาร์ วันหนึ่งเขาได้เห็นอุกกาบาตตกลงมา จึงไปตามหาอุกกาบาตพร้อมกับเร็กส์ และ มารุมุเพื่อนของเขา ที่นั้นมีแผ่นหินประหลาดและการ์ดไดโนเสาร์อันมหัศจรรย์ซึ่งพวกเขาไม่รู้วิธีใช้ แต่ด้วยพลังของแผ่นหินนั้นทำให้เขาได้พบกับกาบุ ไทรเซอราท็อปส์ตัวเล็กแต่สามารถใช้พลังต่างๆ รวมทั้งขยายร่างเป็นตัวเต็มวัยด้วยการ์ดที่อยู่ในมือเขาได้ การผจญภัยร่วมกับไดโนเสาร์ของริวตะ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ริวตะ และพวกได้เริ่มศึกษาเกี่ยวกับไดโนโฮลเดอร์และความลับของแผ่นหินและดร.โอเวนพ่อของเร็กส์ก็ได้พบกับการ์ดอีกสองใบที่มีสัญลักษณ์เหมือนกับ ของเร็กส์และมารุมุแต่ในขณะนั้นก็ปรากฏร่างของสปิโนซอรัสขึ้นในอียิปต์ พวกริวตะจึงมุ่งหน้าไปหยุดมันโดยการใช้ไดโนโฮลเดอร์เพื่อเคลื่อนย้ายในพริบตา และช่วงเวลาที่ริวตะกำลังเสียท่าก็ได้ปรากฏร่างของไดโนเสาร์อีกสองตัวขึ้นมานั่นคือเอซ และ พาราพารา ได้เข้ามาช่วยเหลืออย่างทันท่วงที
และด้วยที่ริวตะได้ล่วงรู้ถึงการปรากฏตัวอย่างปริศนาของไดโนเสาร์ที่เกิดขึ้นทั่วมุมโลก และการเพิ่มพลังการต่อสู้ด้วยการ์ด ทำให้การผจญภัยของริวตะและกลุ่มD คิดส์เพื่อปกป้องไดโนเสาร์เพื่อให้รอดพ้นจากการถูกกลุ่มอัลฟ่าใช้เป็นเครื่องมือในการยึดครองโลก กลุ่มโจรสลัดจากอวกาศที่เกิดจากการรวมตัวของบุคคลทั้ง 4
ยานอวกาศลำเล็กที่ดร.โซนอยดะสร้างขึ้น
โรงเรียนบรรจงรัตน์
โรงเรียนบรรจงรัตน์ เป็นโรงเรียนเอกชนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาล และประถมศึกษาชั้นปีที่ 1 - 6 
ตั้งอยู่ที่ 77 ซอยเอกทศ อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
อัตลักษณ์ : รักเรียน รักเรียนรู้
เอกลักษณ์ : เรียบร้อย น่ารัก
ชื่อของโรงเรียนได้จากผู้ให้กำเนิดโรงเรียน คือ นางบรรจง สุวรรณรัตน์ ตัวอาคารเรียนที่สร้างเป็นครั้งแรกจำลองแบบมาจากโรงเรียนอนุบาลละอออุทิศ กรุงเทพฯ เปิดสอนเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2507 ชั้นอนุบาล 1-2 โดยมีนางสาววิมล สุวรรณรัตน์ เป็นผู้รับใบอนุญาต ผู้จัดการและครูใหญ่ รับนักเรียนทั้งประจำและไปกลับ มีนักเรียน 130 คน ครู 6 คน
ปีการศึกษา 2508 ได้ขออนุญาตเปลี่ยนแปลงกิจการมาเป็นโรงเรียนราษฎร์ระดับประถมศึกษาใช้ชื่อว่า "โรงเรียนบรรจงรัตน์" เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงชั้นประถมศึกษา โดยเปิดชั้นประถมศึกษาเพิ่มขึ้นปีละชั้นเรียนจนถึงชั้นประถมศึกษาตอนปลาย
ส่งนักเรียนเข้าสอบชิงทุนพระราชทาน เด็กหญิงกนกพรรณ เสลา นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/2 ได้รับทุนรางวัลพระราชทานของเขตการศึกษา 6
ส่งนักเรียนเข้าแข่งขันตอบปัญหาศีลธรรม ระดับประถมศึกษา ได้รับโล่รางวัลชนะเลิศ จากกรมการศาสนา
ถ้วยเมรอด
ถ้วยเมรอด (; ) เป็นเครื่องเคลือบลงยาที่ทำในภูมิภาคเบอร์กันดีในฝรั่งเศสราวปี ค.ศ. 1400 ชื่อถ้วยมาจากชื่อของตระกูลเบลเยียมโบราณที่เคยเป็นเจ้าของ ตัวถ้วยทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยรายละเอียดที่เป็นนก ผลไม้ และเถาองุ่น ส่วนด้านข้าง ฝาปิด และฐานเป็นแผ่นเงินชุบทองบาง ๆ
ด้านข้าง ฝา และ ฐานเป็นแผงเครื่องเคลือบลงยาวิเทรียสบาง ๆ ที่เรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า "ปลีกาฌูร์" () ซึ่งเป็นวิธีลงยาที่ยากที่ต้องมีการเผาแก้วเป็นชิ้น ๆ และลอกด้านหลังออกเพื่อทำให้ดูคล้ายกับกระจกสี เมื่อเอาถ้วยตั้งตรงที่แสงส่องลงมาได้ก็จะดูเหมือนจะมีงานหน้าต่างประดับกระจกสีขนาดเล็กบนถ้วย งานลงยาที่ตกแต่งลักษณะนี้เป็นงานที่ทราบกันว่าอยู่ในรายการสมบัติของผู้อุปถัมภ์ศิลปะของคริสต์ศตวรรษที่ 14 เช่น จอห์น ดยุกแห่งแบรี พระอนุชาในพระเจ้าชาร์ลที่ 5 แห่งฝรั่งเศส แต่ "ถ้วยเมรอด" ใบนี้เป็นเพียงงานชิ้นเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากสมัยดังกล่าว
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคม
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคมเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้รับรางวัลพระราชทานเมื่อปีพุทธศักราช 2538 ตั้งอยู่เลขที่ 188 ถนนปิ่นดำริห์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร ด้านหน้าติดกับวัดพระแก้ว ทิศเหนือติดกับพระสนซึ่งเป็นสถานที่โบราณ ทิศใต้ติดกับพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกำแพงเพชร ด้านหลังติดกับกำแพงเมืองเก่า ซึ่งถือว่าเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในเขตโบราณสถานรายรอบไปด้วยโบราณสถานเก่าแก่มากมายอีกทั้งในบริเวณโรงเรียนยังมีซากโบราณสถานอีกด้วย มีพื้นที่ทั้งหมด 83 ไร่ 3 งาน 80.1 ตารางวา ประกอบด้วยอาคาร 6 หลัง คือ อาคาร 1 ชากังราว, อาคาร 2 ทุ่งเศรษฐี, อาคาร 3 ไตรตรึงษ์, อาคาร 4 คณฑี, อาคาร 5 โกสัมพี และอาคาร 6 นครชุม โรงฝึกงาน 5 หลัง หอประชุมวัชรนารี ห้องสมุด โรงอาหาร สนามฟุตบอล สนามบาสเกตบอลร่วม โรงยิม พุทธสถาน และอาคารจรัล-พงษ์เพ็ญ ดำรงรัตน์ โดยในปัจจุบันได้ทำการสร้างโดมหน้าเสาธง และขณะนี้กำลังดำเนินการสร้างอาคารเรียนหลังที่ 7 มีกำหนดแล้วเสร็จในปี 2559
โรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคมเป็นโรงเรียนเก่าแก่และมีประวัติความเป็นมาอย่างยาวนาน ทั้งหมดเป็นประวัติเกือบศตวรรษของโรงเรียนกำแพงเพชรพิทยาคมที่นำความภาคภูมิใจมิรู้ลืมของศิษย์แดงขาว
สถานีบางกรวย-กฟผ. (รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน)
สถานีบางกรวย-กฟผ. () เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงสถานีเดียวที่อยู่ในเขตจังหวัดนนทบุรี ยกระดับตามแนวเส้นทางรถไฟสายใต้ บริเวณเชิงสะพานพระราม 6 และสะพานพระราม 7 ฝั่งธนบุรี ใกล้จุดตัดทางรถไฟถนนจรัญสนิทวงศ์ ทางแยกถนนบางกรวย-ไทรน้อย และทางเข้าการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) เขตเทศบาลเมืองบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
สถานีแห่งนี้เป็นสถานีที่จะก่อสร้างเพิ่มเติมในโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ช่วงบางซื่อ-ตลิ่งชัน หลังจากการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และเทศบาลเมืองบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ได้ทำหนังสือถึงการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) และสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) ขอให้ก่อสร้างสถานีเพิ่มเติมบริเวณเชิงสะพานพระราม 7 ฝั่งธนบุรี เพื่อรองรับการใช้บริการของพนักงาน กฟผ. และประชาชนบริเวณใกล้เคียง ซึ่งกระทรวงคมนาคมได้มีมติเห็นชอบแล้ว และทาง สนข. จะนำเสนอข้อมูลเพื่อให้คณะรัฐมนตรีอนุมัติหลักการต่อไป คาดว่าจะใช้วงเงินก่อสร้างประมาณ 450 ล้านบาท ซึ่งเป็นส่วนที่เหลือ 4,000 ล้านบาทจากวงเงินค่าก่อสร้างโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ช่วงบางซื่อ-ตลิ่งชัน ที่คณะรัฐมนตรีอนุมัติไว้ทั้งหมด 13,113 ล้านบาท จึงไม่กระทบต่อวงเงินรวมของโครงการ โดย รฟท. จะว่าจ้างกลุ่มกิจการร่วมค้ายูนิค-ซุนวู จอยท์ เวนเจอร์ ซึ่งเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างในโครงการนี้ให้ดำเนินงานเพิ่มเติม
สาเหตุที่ไม่มีสถานีบางกรวยในแผนงานเดิม เนื่องมาจากแนวคิดเดิมของโครงการต้องการให้การเดินรถไฟจากชานเมืองเข้าสู่ใจกลางเมืองเป็นไปอย่างรวดเร็ว จึงไม่ต้องการให้มีสถานีมากเกินไป แต่จากการทบทวนแผนการก่อสร้างและจำนวนประชากร พบว่าบริเวณสถานีอยู่ใกล้เขตเมือง มีประชากรหนาแน่น ตั้งอยู่ระหว่างงสถานีบางซ่อนและบางบำหรุ ซึ่งห่างกันถึง 7 กิโลเมตร และสามารถเชี่อมต่อกับการขนส่งทางน้ำได้ที่สะพานพระราม 7 จึงมีการอนุมัติให้ก่อสร้างเฉพาะสถานีบางกรวยเพิ่มเติม เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อประชาชนในพื้นที่ คาดว่าสถานีจะรองรับประชาชนย่านบางกรวยถึงวันละ 150,000 คน ประกอบด้วยประชาชนที่อาศัยในเขตเทศบาลเมืองบางกรวย 45,000 คน พนักงานและบุคคลภายนอกที่เข้าไปติดต่องานที่ กฟผ. ประมาณ 10,000 คน และประชาชนที่อาศัยโดยรอบ
ออสเตรเลีย (ภาพยนตร์)
ออสเตรเลีย () เป็นภาพยนตร์แนวรักและสงคราม กำกับโดย บาซ เลอห์มานน์ นำแสดงโดย นิโคล คิดแมน ฮิว แจ็กแมน เดวิด เวนแฮม เข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ความยาว 165 นาที
คุณหญิง ซาราห์ แอชลีย์ (นิโคล คิดแมน) ต้องเดินทางไปยังเมืองดาร์วิน ด่านหน้าของพื้นที่เขตร้อนของออสเตรเลียตอนเหนืออันห่างไกล เพื่อจัดการสะสางปัญหาการเงินที่สามีของเธอทิ้งพอกพูนเอาไว้ รวมทั้งไปดูทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่เตรียมจะขาย นั่นคือสถานที่เลี้ยงปศุสัตว์ที่มีขนาดเท่ากับรัฐแมรีแลนด์ ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส ที่ดาร์วิน ซาราห์ไม่ได้พบกับสามี แต่ได้รับการต้อนรับจากผู้ต้อนปศุสัตว์ที่หยาบคายและอารมณ์ร้อน ซึ่งทุกคนรู้จักในนาม โดรเวอร์ (ฮิวจ์ แจ็กแมน) ทั้งคู่เดินทางรอนแรมไปยัง ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส ด้วยกัน และประสบเหตุการณ์พลิกผันต่างๆ หลายหน
ซาราห์ได้รับเด็กลูกครึ่งชาวอะบอริจินที่ชื่อ นูลลาห์ (แบรนดอน วอลเตอร์ส) เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต นูลลาห์เปิดเผยว่าผู้จัดการสถานที่เลี้ยงปศุสัตว์ นีล เฟลตเชอร์ (เดวิด เวนแฮม) สมคบคิดกับเจ้าพ่อตลาดค้าสัตว์ คิง คาร์นีย์ (ไบรอัน บราวน์) ร่วมกันวางแผนขโมยที่ดินของซาราห์ไปจากเธอ เพื่อรักษา ฟาร์อเวย์ ดาวน์ส เอาไว้ ซาราห์ต้องร่วมมือกับโดรเวอร์ ต้อนฝูงสัตว์ 2,000 ตัวข้ามพื้นที่ออสเตรเลียตอนเหนือ ซึ่งนับเป็นการเดินทางที่ทั้งน่าตื่นเต้นและโหดร้าย นอกจากนูลลาห์แล้ว พวกเขายังมีผู้ร่วมทางที่ไม่ค่อยจะเข้าท่านักอย่างนักบัญชีขี้เมา คิปลิง ฟลินน์ (แจ็ก ธอมป์สัน) สองหนุ่มผู้เลี้ยงปศุสัตว์ มาการ์ริ (เดวิด งุมบูจาร์รา) กับ กูลาจ (แอนกัส พิลาคิว) แม่บ้านอะบอริจิน แบนดี เลกส์ (ลิเลียน ครอมบี) พ่อครัวชาวจีน ซิง ซอง และไม่นานนักพวกเขาก็พบว่าตกอยู่ใต้การชักนำของพ่อมดชาวอะบอริจิน คิง จอร์จ (เดวิด กัลพิลิล) ความงดงามของพื้นที่แห่งทวีปโบราณ ความเสน่หาที่มีต่อโดรเวอร์ และความรักแห่งเพศแม่ที่มีต่อนูลลาห์ ทำให้ซาราห์เปลี่ยนไปจากเดิม แต่เมื่อสงครามมาถึงชายฝั่งของออสเตรเลีย กองทัพญี่ปุ่นทิ้งระเบิดถล่มเมืองดาร์วินจนพังพินาศ ครอบครัวที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แต่แรกครอบครัวนี้ก็ต้องพรากจากกัน ซาราห์ โดรเวอร์ และนูลลาห์ ต้องต่อสู้เพื่อค้นหากันและกันท่ามกลางโศกนาฏกรรมและความวุ่นวาย
โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย
โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 319 หมู่ที่ 5 ถนนวันลูกเสือ ตำบลหนองครก อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
กีฬาภายใน โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย มี กีฬาไทย และกีฬาภายใน(กีฬาสากล) จะจัดขึ้นในภาคเรียนที่ 2 ทุกปีการศึกษา คณะสีของโรงเรียนเป็นนามของอดีตเจ้าเมืองศรีสะเกษ ใช้วิธีแบ่งนักเรียนเป็นห้องซึ่งนักเรียนทั้งหมดใน 1 ห้องจะสังกัดคณะสีเดียวกัน โดยเปลี่ยนคณะสีใหม่อีกครั้งเมื่อขึ้น มัธยมศึกษาปลาย มีทั้งหมด 6 คณะสี อันประกอบด้วยโรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัยได้ทำสัญญา ลงวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 กับบริษัท ส การโยธา.ระยะเวลาการก่อสร้าง 540 วัน และเริ่มการก่อสร้างในวันที่ 22 พ.ค. 2558 โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน 6 ชั้น 1 หลัง ราคากลางที่ได้รับ 54 ล้านบาท ผู้รับจ้าง ประกวดราคาได้ ในราคา 48.78 ล้านบาท ต่ำกว่าราคากลาง 5.22 ล้านบาท สำนักงบประมาณให้ความเห็นชอบการใช้จ่ายงบประมาณ(กรณีวงเงินเกิน50 ล้านบาท) โดยมีเนื้อที่ในโรงเรียน1425ไร่ 3 งาน 20ตารางวา
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ (Samngamchanupatam School) เป็นโรงเรียนประจำอำเภอสามง่าม ตั้งอยู่เลขที่ 218 หมู่ที่ 10 ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร เป็นสถานศึกษาที่ได้รับรางวัลโรงเรียนพระราชทานในระดับมัธยมศึกษาขนาดกลาง
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2502 ในปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยมีนายนพ สุขกมล ดำรงค์ตำแหน่งครูใหญ่ในขณะนั้น โดยเปิดเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพียงชั้นเดียวเท่านั้น ทำการเรียนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2503 อาศัยอาคารเรียนโรงเรียนบ้านสามง่าม เพราะยังไม่มีอาคารเรียในขณะนั้น แต่เนื่องจากโรงเรียนบ้านสามง่ามอยู่คนละฝั่งกับตลาด ซึ่งมีแม่น้ำยมขวางกั้นอยู่ นักเรียนต้องข้ามฟากจากตลาดโดยเรือจ้างเพื่อไปเรียน ทำให้ไม่สะดวกและไม่ปลอดภัย อีกประมาณครึ่งเดือนจึงมีคำสั่งจากอำเภอ ให้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนสามง่าม (โรงเรียนประชาบาล) ในระยะนี้ทางอำเภอและโรงเรียนพร้อมด้วยคณะกรรมการได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารเรียนโดยใช้เงินที่ราษฎรชาวอำเภอสามง่ามร่วมบริจาคเป็นจำนวนเงิน 70,000 บาท ต่อมาได้ย้ายมาเรียนที่อาคารเรียนหลังนี้ กระทรวงศึกษาธิการได้ตั้งชื่อโรงเรียนแห่งนี้ว่า "โรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์" ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมแห่งแรกของอำเภอสามง่าม ภูมิประเทศที่ตั้งของโรงเรียนมีสภาพคับแคบมาก ในฤดูฝนน้ำจะท่วมบริเวณโรงเรียนเป็นที่เดือดร้อนของครู นักเรียน และผู้มาติดต่อเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ในปี พ.ศ. 2514 จึงได้ย้ายโรงเรียนไปที่ตั้งแห่งใหม่ คือที่ตั้งในปัจจุบันที่ 218 หมู่ที่ 10 บ้านไร่ ตำบลสามง่าม อำเภอสามง่าม จังหวัดพิจิตร 66140 ในเนื้อที่ 153 ไร่ ปัจจุบันโรงเรียนสามง่ามชนูปถัมภ์เปิดทำการเรียนการสอนตั้งชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
ดอกบัวหลวงและสามง่าม
ปญฺา โลกสฺมิ ปฺชโชโต = ปัญญาเป็นแสงสว่างในโลก
ศึกษาดี มีจริยธรรม กิจกรรมเด่น
ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด
ฉากกางเขนเฮริฟอร์ด () เป็นฉากกางเขนที่ออกแบบโดยเซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์และสร้างโดยบริษัทงานโลหะสคิดมอร์และบริษัทสำหรับมหาวิหารเฮริฟอร์ดในปี ค.ศ. 1862 ฉากกางเขนแฮรฟอร์ดเป็นงานศิลปะที่ทำด้วยเหล็กชิ้นสำคัญของศิลปะสมัยฟื้นฟูกอธิคของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อเปิดแสดงครั้งแรกแก่สาธารณชนในงานแสดงมหกรรมนานาชาติ ค.ศ. 1862 ก็ได้รับการกล่าวขวัญว่าเป็นงานที่ "งานที่ใหญ่และยิ่งใหญ่ที่สุดของศิลปะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่" ฉากมีน้ำหนักทั้งหมดกว่าแปดตัน วัสดุที่ใช้สร้างประกอบด้วยเหล็กดัด ทองเหลือง ทองแดง หินมีค่า และโมเสก ฉากรองรับประติมากรรมของพระเยซูและเทวดา ในปี ค.ศ. 1967 ฉากได้รับการถอดออกจากมหาวิหารเพราะเห็นกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับกาลเวลาสำหรับการตั้งอยู่ในคริสต์ศาสนสถาน พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ตทำการซื้อในปี ค.ศ. 1984 แต่ฉากอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม ในปี ค.ศ. 2001 หลังจากการรณรงค์โดยพิพิธภัณฑ์ในการหาทุนซ่อมจำนวนมากที่สุดสำหรับงานอนุรักษ์ งานชิ้นเอกที่ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ก็ได้นำมาติดตั้งอย่างเด่นเป็นสง่าหน้าประตูหลักของพิพิธภัณฑ์
สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก
สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2553 จัดจำหน่ายโดย สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล / เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ กำกับโดย พุฒิพงศ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร และ วศิน ปกป้อง นำแสดงโดย มาริโอ้ เมาเร่อ, พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์, ตุ๊กกี้ ชิงร้อยชิงล้าน, พีรวัชร์ เหราบัตย์, พิจิตตรา สิริเวชชะพันธ์, อัครณัฐ อริยฤทธิ์วิกุล และ กชามาศ พรหมสาขา ณ สกลนคร
น้ำ สาวน้อย ม.1 วัย 14 หน้าตาธรรมดา ๆ และไม่สวย แต่เธอไปแอบชอบ พี่โชน พี่ม.4 ที่หล่อ เท่ ที่สุดในโรงเรียน แล้วแถมยังใจดีอีกตะหาก ทำให้น้ำมีคู่แข่งเป็นสาว ๆ ทั้งม.ต้นและม.ปลาย ที่มีแต่คนสวย ๆ เต็มไปหมด แต่น้ำไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เธอพยายามลุยทำทุกอย่าง สู้ทุกรูปแบบเพื่อที่จะเก่งและสวย แล้วเด่นขึ้นในโรงเรียนให้ได้ เพราะแอบหวังในใจเล็ก ๆ ว่าถ้าทำสำเร็จพี่โชนอาจจะหันมามองเธอซักครั้ง
น้ำทำตั้งแต่เอามะขามเปียกมาขัดผิว สมัครเป็นนางรำแม้จะถูกคัดออก หัดเป่าคาริเน็ตแล้วสมัครเข้าวงโยธวาทิตเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ พี่โชน ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อน ๆ แก๊งหน้าแย่ ในที่สุดน้ำก็ได้เป็นดรัมเมเยอร์มือหนึ่งของโรงเรียน จนตอนที่เรียนอยู่ ม.3 เธอได้เป็นดาวของโรงเรียน น้ำตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่ม ๆ ทั้งโรงเรียน มีคนเข้ามาจีบเป็นสิบ ๆ คน ยกเว้น โชน คนที่เธอรอคอยอยู่คนเดียว
แล้วเรื่องราวความรักของน้ำจะเป็นอย่างไร โชนจะหันมาสนใจเธอมั้ย สุดท้ายแล้วความรัก ความฝัน กับความเป็นจริง จะได้พบกันเมื่อไหร่ เวลาคงเป็นคำตอบของทุกอย่างเอง
ภาพยนตร์เรื่อง "สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก" เป็นผลงานกำกับเรื่องแรกของ วศิน ปกป้อง ที่เคยกำกับมิวสิกวิดีโอมาก่อน และพุฒิพงศ์จะเติมความสนุกลงไป โดยวางโครงสร้าง ให้เล่าเรื่องจากทางฝั่งผู้หญิง และฝั่งผู้ชายไปไว้ในส่วนไคลแมกซ์ของเรื่อง โดยในรายละเอียดของตัวละครและบทสนทนานั้น ได้ วรลักษณ์ กล้าสุคนธ์ (บอลรูม) ซึ่งเป็นตัวแทนทีมเขียนบทของเวิร์คพอยท์มาช่วยพัฒนา โดยมีพี่จิก ประภาส ชลศรานนท์ เป็นผู้ให้คำแนะนำ
ในส่วนการคัดเลือกนักแสดงหญิง ในบท "น้ำ" แสดงโดยพิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ ทีมงานได้ทำการทดสอบบทนักแสดงวัยมัธยม ทีมงานกล่าวว่า "เกือบหมดวงการแล้ว" โดยเล่าให้ฟังว่า คนอื่นเขาอาจจำการแสดงแบบละครมา แต่สำหรับพิมพ์ชนกมีความแตกต่างจากคนอื่นที่สุดและอินกับบทได้ง่ายมาก จุดเด่นของพิมพ์ชนก คือ เป็นตัวละครที่หลายคนแทบไม่สังเกตเห็นว่าเธอกำลังแสดง จากมิวสิควิดีโอ 14 อีกครั้ง” (เสก โลโซ), เพลง ๆ นี้ (สิงโต เดอะสตาร์) รวมไปถึงภาพยนตร์อย่าง 5 หัวใจฮีโร่ และ เชือดก่อนชิม ซึ่งได้ มาริโอ้ เมาเร่อ ในบท "พี่โชน" รวมไปถึงนักแสดงตลกอย่าง ตุ๊กกี้ ชิงร้อยฯ ในบทบาทคุณครู ร่วมด้วย พิจิตรา สิริเวชพันธ์
ภาพยนตร์เปิดตัว 4 วันแรกด้วยรายได้ 18.5 ล้านบาท ออกฉาย 11 วันทำรายได้รวม 40.5 ล้านบาท ในสุดสัปดาห์ที่ 3 รายได้ของภาพยนตร์ยังทำได้ดี จากการพูดแบบปากต่อปากในกลุ่ม คนดูสังคมออนไลน์และเว็บบอร์ด เก็บเงินได้ถึง 10.2 ล้านบาท ส่วนในสุดสัปดาห์ที่ 4 ทำเงินได้อีก 6 ล้านบาท ภาพยนตร์ทำรายได้รวม 80 ล้านบาท เป็นภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้มากที่สุดเป็นอันดับ 2 ของปี พ.ศ. 2553 รองจากเรื่อง "กวน มึน โฮ"
จากผลการสำรวจของเอแบคโพล ในหัวข้อ "ที่สุดแห่งปี 2553 ด้านบันเทิง" ภาพยนตร์เรื่อง "สิ่งเล็กเล็กที่เรียกว่า...รัก" ติดอันดับ 1 ของภาพยนตร์ไทย ที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดในปี 2553 ด้วยคะแนนร้อยละ 19.2 ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการตอบรับอย่างดีจากประเทศจีน โดยมีแผนจัดฉายที่โรงภาพยนตร์ถึง 6,000 แห่ง ซึ่งถือเป็นภาพยนตร์ไทยที่ได้รับการตอบรับจากประเทศจีนมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ครอบครัวรูแล็ง
ครอบครัวรูแล็ง (; ) เป็นชุดภาพเหมือนที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1888 ถึง ค.ศ. 1889 โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง
โฌแซ็ฟ รูแล็งเกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1841 ที่เมืองล็องแบ็สก์ ราว 60 กิโลเมตรทางตะวันออกของเมืองอาร์ล และเสียชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1903 ที่เมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1868 โฌแซ็ฟแต่งงานกับโอกุสตีน-อาแล็กซ์ แปลีโก ซึ่งเกิดเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1851 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1930
โฌแซ็ฟและโอกุสตีน-อาแล็กซ์มีบุตรสามคน ได้แก่ อาร์ม็อง ลูกชายคนโตเกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1871 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 ฟัน โคควาดภาพเมื่ออาร์ม็องเมื่ออายุได้ 17 ปี ต่อมาอาร์ม็องก็ทำงานเป็นผู้ฝึกงานตีเหล็กอยู่ที่ล็องแบ็สก์ กามีย์ ลูกสาวคนโตเกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1922 และมาร์แซล เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1888 และมีอายุเพียงสี่เดือนเมื่อฟัน โคคเขียนภาพเหมือนให้
จำนวนสมาชิกในครอบครัวรูแล็งพอ ๆ กับครอบครัวฟัน โคคเอง ลูแบงสันนิษฐานตามแนวจิตวิทยาว่าฟัน โคคอาจจะรับครอบครัวรูแล็งเหมือนตัวแทนเป็นครอบครัวของตน
พ่อที่ต้องกระเบียดกระเสียรเพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัว ขณะที่แม่ดูแลลูกอยู่ที่บ้าน ครอบครัวรูแล็งเป็นตัวอย่างของผู้ที่มาจาก "ชนชั้นแรงงาน" ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของฝรั่งเศส
ฟัน โคคมีความตื้นตันกับการต้อนรับลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งเกิดของครอบครัวรูแล็ง และนั่งลงดื่มเหล้ากับโฌแซ็ฟ ต่อมาก็เริ่มเขียนภาพเหมือนของโฌแซ็ฟ แต่ก็ไม่แน่ใจในคุณภาพ ฟัน โคคจึงวาดเวอร์ชันที่สองที่มีขนาดเล็กกว่าที่เน้นศีรษะ เขาชอบเวอร์ชันที่สองมากกว่าเวอร์ชันแรก รวมทั้งภาพวาดลายเส้นด้วยปากกาและหมึกหลังจากก๊อบปี้งานแล้ว ให้กับเพื่อนจอห์น ปีเตอร์ รัสเซลล์ และส่งภาพไปให้เตโอน้องชาย เวอร์ชันแรกอยู่ที่อาร์ลมาจนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1889
เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1888 ฟินเซนต์เขียนจดหมายถึงเตโอว่า
ขนาดที่ให้ "Toile de 15" คือขนาดประมาณ 65 x 54 เซนติเมตร ภาพทั้งชุดที่ว่าก็ได้แก่
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ (บอสตัน)
พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ () พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ที่ตั้งอยู่ที่บอสตันที่แมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกาเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาที่ดึงดูดผู้เข้าชมกว่าหนึ่งล้านคนต่อปี พิพิธภัณฑ์มีงานศิลปะกว่า 450,000 ชิ้น ซึ่งทำให้เป็นงานสะสมที่สำคัญที่สุดในทวีปอเมริกา พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1870 และที่ตั้งปัจจุบันตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1909 นอกจากการสะสมงานแล้วพิพิธภัณฑ์ยังคงมีความสัมพันธ์กับสถาบันศิลปะ, สถาบันแห่งพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน และพิพิธภัณฑ์พี่น้อง, นะโงะยะ/พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตันที่นะโงะยะในประเทศญี่ปุ่น
เบนิกโน อากีโน
เบนิกโน อากีโน () สามารถหมายถึง
ฉายนันทน์ มโนมัยสันติภาพ
ฉายนันทน์ มโนมัยสันติภาพ หรือ แอม เกิดวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2527 เป็นนักแสดง วีเจ ชาวไทย มีผลงานเด่นคือเรื่อง Me...Myself ขอให้รักจงเจริญ และ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ โดยแสดงคู่กับ อนันดา เอเวอริ่งแฮม จบการศึกษา ปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์ในงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 61 ก่อนจะเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการถ่ายแบบนิตยสาร โฆษณา วีเจ และแสดงภาพยนตร์ มีธุรกิจส่วนตัวโดยเปิดร้านเสื้อผ้า de Veen
ประตูนรก (แก้ความกำกวม)
ประตูนรก อาจจะหมายถึง
จักรพรรดิถังเหวินจง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังเหวินจง () ประสูติในปลายปี ค.ศ. 809 ทรงครองราชย์ต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิมู่จงในปี ค.ศ. 827 มีพระนามเดิม Li An เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในสมเด็จพระจักรพรรดิมู่จงกับเจ้าจอมเซียวซึ่งต่อมาในรัชสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิถังเหวินจงได้รับการสถาปนาเป็นไทเฮา นอกจากนี้เป็นพระอนุชาของสมเด็จพระจักรพรรดิถังจิงจงและเป็นพระเชษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดิถังอู๋จง สวรรคตในปี ค.ศ. 840
ไฮโนซอรัส
ไฮโนซอรัส () เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานทะเลในวงศ์ โมซาซอร์ เคยได้รับการขนานว่าเป็น โมซาซอร์ ที่ใหญ่ที่สุด โดยได้รับฉายาว่า “ที.เร็กซ์แห่งมหาสมุทร” ตอนแรกประมาณการความยาวไว้ที่ 17เมตร(54 ฟุต) ต่อมาในปี 1990 มีการปรับขนาดลดลงมาที่15 เมตร(49 ฟุต) แต่ต่อมา นักวิทยาศาสตร์ จอห์น ลินเกรน ได้ลดขนาดลงมาที่ 12.2เมตร (40 ฟุต) (ปัจจุบัน โมซาซอร์ที่ใหญ่ที่สุดคือไทโลซอรัส ฮอฟมานี โดยมีความยาว 19 เมตร) มันเป็นหนึ่งในนักล่าในทะเลที่อยู่บนสุดใน ยุคครีเทเซียส มันมีคู่แข่งร่วมยุคอย่าง อีลาสโมซอรัส โดยมีการพบหลักฐานฟอสซิลรอยกัดของ ไฮโนซอรัส ที่บริเวณหาง และครีบ ของ อีลาสโมซอรัส
ไฮโนซอรัส เป็นกิ้งก่าทะเลในวงศ์ย่อย ไทโลซอร์ (อังกฤษ:Tylosaurinae) ซึ่งเป็นกลุ่มกิ้งก่าทะเลตัวใหญ่ที่อยู่ในทุกทวีปของโลกยกเว้นในออสเตรเลียและอเมริกาใต้ แม้ว่าไฮโนซอรัสจะเป็นนักล่าในลำดับต้นๆเหมือนกัน แต่ว่ายน้ำได้ไม่เร็วนัก โดยชอบว่ายน้ำช้าๆ อาศัยครีบช่วยผลักดัน และมีโครงสร้างร่างกายที่ช่วยให้ลอยตัวได้ดีในน้ำ มีการลดน้ำหนักตัวโดยมีขาหน้าและหลังที่มีขนาดเล็ก กระดูกเชิงกรานและกล้ามเนื้ออกเล็ก มีเนื้อกระดูกบางและอาจเต็มไปด้วยเซลล์ไขมันระหว่างที่มีชีวิตอยู่ ซึ่งช่วยในการลอยตัวเหมือนทุ่นลอยในน้ำ ในเรื่องการกินก็ไม่ได้มีปัญหาโดยอาศัยขากรรไกรที่แข็งแรงพร้อมฟัน แหลมคม กินแม้กระทั่งโมซาซอร์ด้วยกันเอง เต่า ฉลาม และปลาอื่นๆ และอาจรู้จักใช้วิธีแอบซุ่มในหินหรือสาหร่ายในยามล่าเหยื่อ ซึ่งอะไรก็ตามที่หากเข้าไปในปากของมันแล้วก็ยากที่จะรอด แต่มีบ้างเหมือนกันที่เจ้าโมซาซอร์เพลี่ยงพล้ำถูกฉลามกัด หรือลูกๆของมันต้องกลายเป็นเหยื่อของฉลามไปบ้างก็มี ตัวทารกของมันมีขนาดเท่ากับ จระเข้ ในปัจจุบัน
ประตูนรก
ประตูนรก (; ) เป็นประติมากรรมกลุ่มขนาดใหญ่ที่สร้างโดยโอกุสต์ รอแด็งประติมากรคนสำคัญชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส
ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นภาพฉาก “นรกภูมิ” (Inferno) ซึ่งเป็นภูมิแรกของ “ไตรภูมิดันเต” โดยดันเต อาลีกีเอรี มีขนาดสูง 6 เมตร, กว้าง 4 เมตร และ หนา 1 เมตร และประกอบด้วยตัวแบบ 180 ตัว ตัวแบบมีขนาดตั้งแต่ 15 เซนติเมตร จนถึงกว่า 1 เมตร ตัวแบบบางตัวก็นำมาขยายเป็นประติมากรรมชิ้นอิสระโดยรอแด็ง
ประติมากรรมชิ้นนี้ได้รับการจ้างให้สร้างขึ้นโดยผู้อำนวยการวิจิตรศิลป์เมื่อปี ค.ศ. 1880 ให้สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1885 แต่รอแด็งก็ยังคงทำการสร้างอยู่เป็นพักๆ เป็นเวลา 37 ปี จนกระทั่งมาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1917
แต่พิพิธภัณฑ์ศิลปะตกแต่งก็มิได้รับการสร้างขึ้น งานของรอแด็งชิ้นนี้จึงตั้งอยู่ที่โอแตลบีรง รอแด็งอุทิศประติมากรรมชิ้นนี้, ภาพวาดลายเส้น และ สิทธิในการลอกเลียนในแก่รัฐบาลฝรั่งเศสในบั้นปลายของชีวิต ในปี ค.ศ. 1919 สองปีหลังจากที่รอแด็งเสียชีวิตโอแตลบีรงก็กลายเป็นพิพิธภัณฑ์รอแด็งซึ่งเป็นที่เก็บรักษา “ประตูนรก” และงานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
การสร้างงานชิ้นใหญ่ขนาด “ประตูนรก” เป็นงานที่ไม่เคยทำกันมาก่อน แต่แรงบันดาลของงานชิ้นนี้มาจากงานประติมากรรม “ประตูสวรรค์” บนบานประตูหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิในฟลอเรนซ์ที่สร้างโดยลอเร็นโซ กิเบอร์ติ ประตูสัมริดจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีรูปลักษณ์จากพันธสัญญาเดิม แรงบันดาลอีกแรงหนึ่งมาจากมหาวิหารของยุคกลาง ที่บางแห่งมีทั้งงานที่รวมประติมากรรมและประติมากรรมนูนสูงด้วยกัน
ประติมากรรมต้นฉบับเหล่านี้ได้รับการขยายและกลายเป็นงานศิลปะชิ้นเอกลักษณ์
พลาสเตอร์ของงานต้นฉบับได้รับการบูรณะในปี ค.ศ. 1917 และตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์รอแด็ง ในปารีส และพลาสเตอร์ที่แสดงขั้นตอนของการพัฒนาของงานตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์รอแด็งในมูดอง และในปี ค.ศ. 1917 เช่นกันก็ได้มีการสร้างหุ่นจำลองของพิมพ์ประติมากรรมสัมริดสำหรับ:
ต่อมาก็ได้มีการหล่อประติมากรรมสัมริดโดยพิพิธภัณฑ์รอแด็งให้แก่สถาบันหลายสถาบันที่รวมทั้ง:
แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง
แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง () เป็นนวนิยายเรื่องเอกเรื่องแรกของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม จัดพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2469 มีเนื้อหาเกี่ยวกับผู้อพยพชาวอเมริกันและชาวอังกฤษที่อาศัยอยู่ในทวีปยุโรป ในยุค ค.ศ. 1920 ชื่อเรื่องของหนังสือเล่มนี้ซึ่งตั้งโดยเฮมิงเวย์ตามคำแนะนำของสำนักพิมพ์ นำมาจากพระธรรมปัญญาจารย์ 1:5 ที่มีเนื้อความว่า"The sun also ariseth, and the sun goeth down, and hasteth to his place where he arose." ซึ่งเป็นคัมภีร์ลำดับที่ 25 หรือ 21ของพระคริสตธรรมคัมภีร์ โดยก่อนหน้านี้เฮมิงเวย์ตั้งชื่อให้กับนวนิยายเรื่องนี้ว่า เฟียสตา () ซึ่งชื่อดังกล่าวได้นำไปใช้ในการจัดพิมพ์ในฉบับสหราชอาณาจักร และฉบับภาษาเยอรมัน ภาษารัสเซีย ภาษาอิตาลี และภาษาสเปนของนวนิยายเรื่องนี้
เรื่องราวเริ่มกล่าวถึงนักเขียนชาวอเมริกัน ซึ่งมีชื่อว่า "แจ็ค บาร์นส์" ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงปารีสร่วมกับมิตรสหาย ในสมัยกลางยุค 20 และเดินทางไปชมการสู้วัวกระทิงที่สเปน เขาหลงรัก"เบรตต์ แอชลี" ทั้งที่จริงแล้วเธอค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้ รักง่ายหน่ายเร็ว เธอมีคู่หมั้นชื่อ"ไมค์" ทั้งยังมี"โคห์น"อดีตนักมวยชาวยิว และ"โรเมโร"มาธาดอร์ที่ต่างหลงรักเธอ แม้ว่าจะสร้างความเจ็บปวดใจให้ชายหลายคน แต่ก็ดูราวกับว่าทุกคนยังคงหลงในตัวเธออยู่ดี
ใน เดือนกรกฎาคม ค.ศ.1925 เฮมิงเวย์ได้เดินทางเยี่ยมชมเทศกาล ซานเฟมิน ในแปมป์โลนา ในสเปน ซึ่งเป็นเทศกาลที่สามของเขาเข้าเยี่ยมชม ก่อนที่จะได้แรงดลบันดาลใจในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ในเวลาต่อมา
นวนิยายเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ได้จัดพิมพ์ขึ้นเป็นโดยสำนักพิมพ์สคริบเนอร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ.1926 ฉบับจัดพิมพ์ครั้งแรกถูกจัดพิมพ์ขึ้นเป็นจำนวน 5,090 เล่ม ในจัดจำหน่ายในราคาเล่มละ 2 เหรียญดอลล่าร์สหรัฐ ในฉบับภาษาบริติชอิงลิชใช้ชื่อเรียกนวนิยายชุดนี้ว่า "เฟียสตา"
แฮมมิงเวย์ในยามว่างในการเขียนเรื่อง "แล้วดวงตะวันก็ฉายแสง" ถือเป็นผลงานชิ้นหนึ่งที่สร้างชื่อเสียงให้แก่ตัวเขา โดยรูปแบบการเขียนมีอิทธิพลต่อการเขียนที่ฉีกแนวไปจากเดิม
จูบ (คลิมท์)
จูบ () หรือ คู่รัก () เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันปิดทองบนผ้าใบที่เขียนโดยกุสทัฟ คลิมท์ จิตรกรชาวออสเตรียในช่วง "ยุคทอง" และอาจจะถือว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของคลิมท์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เบ็ลเวเดเรอแห่งออสเตรียที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย
"จูบ" เป็นภาพคู่รักในสีทองหลากหลายที่ตกแต่งอย่างวิจิตรและเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ กำลังจูบกันบนฉากหลังที่เป็นสำริด บุคคลสองคนในภาพอยู่ตรงมุมของลานดอกไม้ ชายใส่เสื้อสีพื้นเป็นลายสี่เหลี่ยมสวมมงกุฎที่เป็นเถาไม้เลื้อย สตรีสวมเสื้อผ้าสีสันจัดเป็นลายวงกลมและบนผมประดับแซมด้วยดอกไม้ ทั้งคู่ที่กอดกันล้อมรอบด้วยพื้นที่เป็นลายประสามเหลี่ยมเล็ก ๆ และลายก้นหอย ลักษณะการวางองค์ประกอบคล้ายคลึงกับในภาพ "สดุดีเบทโฮเฟิน" ("Beethoven Frieze") และ "Stoclet Frieze"
ในภาพ "จูบ" คลิมท์เขียนภายชายและหญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ส่วนอื่น ๆ ของภาพละลายไปเป็นเพียงลวดลายอันเรืองรองที่แบนราบรอบตัวบุคคลทั้งสอง ลวดลายในภาพมีความสัมพันธ์โดยตรงกับลักษณะของนวศิลป์ และขบวนการศิลปหัตถกรรม และแสดงลักษณะอันตรงกันข้ามกับงานที่เป็นสามมิติของแอดการ์ เดอกา และศิลปินสมัยใหม่ของยุคเดียวกัน ภาพเขียนเช่นภาพ "จูบ" เป็นภาพที่วิวัฒนาการมาจากปรัชญา "ยุคปลายศตวรรษ" (Fin de siècle) เพราะเป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นการใช้ชีวิตอันฟุ้งเฟ้อออกมาในภาพอันหวานฉ่ำและยั่วยวนอารมณ์
บางท่านก็กล่าวว่า ผู้ที่เป็นแบบในภาพคือตัวคลิมท์เองและเอมีเลีย ลูอีเซอ เฟลอเกอ เพื่อนผู้เป็นที่รัก
ภาพ "จูบ" เป็นภาพของแสดงออกอย่างประณีตของคลิมท์ผู้เน้นความยั่วยวนทางอารมณ์ (eroticism) และการปลดปล่อยจากภายใน ภาพ "จูบ" เป็นภาพที่นอกแนวไปจากภาพอื่น ๆ ของคลิมท์ที่มักจะแสดงให้สตรีเป็นตัวแทนของ "femme fatale"
นักร้องคอนเสิร์ต (เอคินส์)
นักร้องคอนเสิร์ต () เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยทอมัส เอคินส์ประติมากรคนสำคัญชาวอเมริกันที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะฟิลาเดลเฟีย, เพนซิลเวเนียในสหรัฐอเมริกา
“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนของนักร้องเวดา คุค (ค.ศ. 1867-ค.ศ. 1937) ที่เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1890 ถึงปี ค.ศ. 1892 ภาพนี้เป็นภาพเหมือนเต็มตัวของสตรีภาพแรกที่เขียนโดยเอคินส์
“นักร้องคอนเสิร์ต” เป็นภาพเหมือนหนึ่งในชุดภาพเหมือนของชาวฟิลาเดลเฟียผู้มีชื่อเสียงในทางวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะใช้ในการแสดงนิทรรศการสำคัญ ภาพเขียนภาพนี้แสดงให้เห็นถึงความต้องการของเอคินส์ที่ต้องการที่จะบันทึกลักษณะภายนอกของบุคคลอย่างเที่ยงตรง และในขณะเดียวกันก็มี "คุณค่าทางประวัติศาสตร์"
เอคินส์วาดลายเส้น, เขียนงานจิตรกรรม หรือ สลักงานอย่างน้อยยี่สิบสองชิ้นที่เป็นทัศนศิลป์ที่เกี่ยวกับดนตรี ที่รวมทั้งภาพเหมือนของนักดนตรีและนักดนตรีวิทยา ที่ “นักร้องคอนเสิร์ต” ได้ชื่อว่าเป็นภาพที่ดีที่สุด
แพคิเซอฟาโลซอรัส
แพคิเซอฟาโลซอรัส ( ) เป็นไดโนเสาร์หัวแข็ง หรือแพคิเซอฟาโลซอร์ชนิดหนึ่ง ไดโนเสาร์ชนิดนี้มีหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร ซึ่งน่าจะมีไว้ต่อสู้หรือป้องกันตัว ฟอสซิลของค้นพบที่รัฐไวโอมิง ในปี ค.ศ. 1931 โดยนักล่าฟอสซิลชื่อกิลมอร์ แพคิเซอฟาโลซอรัสอาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนปลายเมื่อประมาณ 70-65 ล้านปีก่อน มีญาติอย่างพรีโนเซฟาลี และดราโกเร็กซ์
แพคิเซอฟาโลซอรัสมีกระดูกส่วนหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร หรือ 12 นิ้ว ส่วนคอต่อกับส่วนล่างของกะโหลก ไม่ใช่หลังหัวเหมือนกับสัตว์เลื้อยคลานทั่วไป เมื่อก้มหัวคอจะตรงเป็นแนวเดียวกับกระดูกสันหลัง ซึ่งเหมาะสำหรับรับแรงกระแทก ผู้เชี่ยวชาญคาดว่าน่าจะมีไว้ใช้เพื่อต่อสู้แย่งตัว หรือมีไว้ใช้เพื่อป้องกันตัวจากนักล่าเช่นไทแรนโนซอรัส
แต่ บ็อบ เบ็กเกอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านไดโนเสาร์โต้แย้งว่า "กะโหลกของแพคิเซอฟาไม่แข็งพอที่จะใช้ต่อสู้" แต่ยังไม่มีผู้เชี่ยวชาญเชื่อเขา เนื่องจากสมองของแพคิเซอฟาโลซอรัสและไดโนเสาร์หัวแข็งมีขนาดเล็ก และถ้าสมองเล็กก็หมายถึงสมองจะได้รับการกระทบเทือนน้อยกว่าสมองใหญ่
ภูริทัต จาริกานนท์
ภูริทัต จาริกานนท์ (1 สิงหาคม พ.ศ. 2532 — ) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย สังกัดชลบุรีเอฟซี ในตำแหน่งกองกลาง ติดทีมชาติไทยครั้งแรกในการแข่งขันนัดกระชับมิตรกับทีมชาติแอฟริกาใต้ เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ปัจจุบันเป็นกัปตันทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ชุดปรีโอลิมปิก
ภูริทัตเกิดที่กรุงเทพมหานคร แต่ไปเติบโตที่สุราษฎร์ธานี ศึกษาชั้นประถมที่โรงเรียนเทพมิตรศึกษา ต่อมาได้โควตาฟุตบอลเข้าเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา และเป็นหนึ่งในนักเตะเยาวชนของสโมสรฟุตบอลชลบุรีเอฟซี ในปี พ.ศ. 2550 ต่อมาได้ถูกยืมตัวไปเล่นที่สโมสรฟุตบอลการบินไทย-บ้านบึงในระดับดิวิชั่น 1 ทั้งสิ้น 2 ฤดูกาล ก่อนที่จะถูกเรียกตัวกลับชลบุรี เอฟซี ในปี พ.ศ. 2553 เมื่อจเด็จ มีลาภ กลับมาคุมทีมชลบุรีอีกครั้ง และโชว์ผลงานได้โดดเด่น จนได้รับโอกาสลงเล่นเป็นนักเตะตัวจริงของทีม นับตั้งแต่เปิดการแข่งขันไทยพรีเมยร์ลีกฤดูกาล 2553 เป็นต้นมา ในตำแหน่งกองกลางตัวรับ เคียงคู่กับนักเตะรุ่นพี่อย่าง เทิดศักดิ์ ใจมั่น
วิลเลียมแห่งมาล์มสบรี
วิลเลียมแห่งมาล์มสบรี (; ราวระหว่าง ค.ศ. 1080/ค.ศ. 1095 - ค.ศ. 1143) วิลเลียมแห่งมาล์มสบรีเป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษจากวิลท์เชอร์ของคริสต์ศตวรรษที่ 12 บิดาของวิลเลียมเป็นชาวนอร์มันส่วนมารดาเป็นชาวอังกฤษ วิลเลียมใช้ชีวิตส่วนใหญ่เป็นนักบวชอยู่ที่แอบบีมาล์มสบรีในวิลท์เชอร์
ซีเครต
ซีเครต (; ) เป็นกลุ่มวงดนตรีหญิงจากเกาหลีใต้ ในสังกัด ทีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยมีสมาชิกทั้งหมด 4 คน ประกอบด้วย ช็อน ฮโยซ็อง, ซง จีอึน, ซิงเกอร์ และ ฮัน ซ็อนฮวา ซึ่งได้เปิดตัวใน ค.ศ. 2009 กับเพลง ไอวอนท์ยูแบ็ค
โฟรซเซนโยเกิร์ต
โฟรซเซนโยเกิร์ต () หรือรู้จักในชื่อ โฟรโย หรือ โฟรเกิร์ต เป็นของหวานแช่แข็งที่มีส่วนผสมหลักคือโยเกิร์ตหรือผลิตภัณฑ์จากนมวัว โดยจะแตกต่างจากไอศกรีมคือมีส่วนประกอบของไขมันที่น้อยกว่าเนื่องจากใช้นมบริสุทธิ์แทนที่ใช้ครีม
โฟรซเซนโยเกิร์ตมีส่วนประกอบทั่วไปคือ นม ไขมันนม โยเกิร์ต สารให้ความหวาน เจลาติน คอร์นไซรัป และสารแต่งกลิ่นสี
อะซูลีน
อะซูลีน () เป็นสารอินทรีย์ที่เป็นไอโซเมอร์ของแนฟทาลีน ต่างจากแนฟทาลีนที่มีสีน้ำเงินเข้มในขณะที่แนฟทาลีนไม่มีสี ชื่อของสารนี้มาจากภาษาสเปน azul หมายถึงสีน้ำเงิน เทอร์พีนอยด์ 2 ชนิดคือ vetivazulene (4,8-dimethyl-2-isopropylazulene) และ guaiazulene (1,4-dimethyl-7-isopropylazulene)ซึ่งมีอะซูลีนเป็นโครงสร้างในส่วนแกนของโมเลกุลพบตามธรรมชาติในสีของเห็ดและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเล
อะซูลีนมีความเป็นมาที่ยาวนาน พบตั้งแต่ คริสศตวรรษที่ 15 เป็นสีฟ้าใสที่ได้จากการกลั่นด้วยไอน้ำของดอกคาโมไมล์และยังพบในต้น yarrow และwormwood ตั้งชื่อในปี พ.ศ. 2406 โดย Septimus Piesse มีการรายงานโครงสร้างครั้งแรกโดย Lavoslav Ružička ตามด้วยการสังเคราะห์นี้ได้ใน พ.ศ. 2480 โดย Placidus Plattner