hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
โซปแลนด์
โซปแลนด์ () เป็นสถานที่ที่ให้บริการการค้าประเวณีประเภทหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น รูปแบบธุรกิจของโซปแลนด์เป็นธุรกิจที่ให้บริการอาบน้ำพร้อมพนักงานอาบน้ำคล้ายกับธุรกิจอาบอบนวดในประเทศไทย แต่ทว่าในโซปแลนด์พนักงานอาบน้ำจะมีการขายประเวณีร่วมอยู่ด้วยเสมอ โซปแลนด์สามารถพบได้บริเวณศูนย์กลางเมืองใหญ่เช่นใน ซุซุกิโนะในซัปโปะโระ หรืออย่างคะบุกิโจและโยะชิวะระในโตเกียว ราคาของโซปแลนด์จะหลากหลายขึ้นอยู่กับ สถานที่ เวลาของวัน และระยะเวลาในการทำกิจกรรม
ในประเทศญี่ปุ่นมีโซปแลนด์บางแห่งที่ให้บริการเพศหญิง โดยที่ผู้ให้บริการเป็นผู้ชาย
แนวคิดของโซปแลนด์เริ่มต้นพัฒนาจากที่ประเทศญี่ปุ่นกำหนดให้การค้าประเวณีเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ธุรกิจการค้าประเวณีหลายแห่งได้เปลี่ยนรูปแบบธุรกิจเป็นการให้บริการอาบน้ำแทนที่ โดยให้ผู้หญิงมาอาบน้ำให้ผู้ชายซึ่งไม่ถือว่าผิดกฎหมายแต่อย่างใด ในช่วงเริ่มต้นธุรกิจลักษณะโซปแลนด์ใช้ชื่อว่า "โทะรุโกะบุโระ" ซึ่งหมายถึงการอาบน้ำแบบตุรกี และต่อมาได้มีการประกวดการตั้งชื่อในระดับประเทศ และธุรกิจประเภทนี้ได้กลายมาเป็นชื่อ "โซปแลนด์"
เคอร์รี วอน เอริช
เคอร์รี วอน เอริช () หรือที่รู้จักกันดีบนสังเวียนมวยปล้ำ เดอะ เท็กซัส ทอร์นาโด เกิดวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1960 บ้านเกิดของเขาอยู่ที่ Niagara Falls, New York เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ของ WWF และเป็นนักมวยปล้ำในตระกูลวอน เอริช เป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล และแชมป์โลกเฮฟวี่เวท NWA ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงแล้วด้วยวัย 33 ปี เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 ที่ Denton, Texas และได้เข้าสู่หอเกียรติยศของ WWE ประจำปี 2009
มอริส ก็อตลา
มอริส ก็อตลา () เป็นนักมีนวิทยาชาวสวิส เกิดวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1957 ที่เมืองเดอเลมง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เคยเป็นประธานสมาคมมีนวิทยาแห่งทวีปยุโรป
ก็อตลาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเนอชาแตลในปี ค.ศ. 1987 ในปี ค.ศ. 1980 ได้เดินทางเข้าสู่ประเทศไทยเพื่อศึกษาภาคสนามปลาน้ำจืดของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยศึกษาร่วมกับนักมีนวิทยาหลายชาติในภูมิภาคนี้ อาทิ ชวลิต วิทยานนท์ นักมีนวิทยาชาวไทย, ตาน ฮอก ฮุย นักชีววิทยาชาวสิงคโปร์ มีผลงานมากมาย เช่น การเปลี่ยนชื่อสกุลในวงศ์ปลาหมู (Cobitidae) จากสกุล "Botia" เป็น "Chromobotia" และ "Yasuhikotakia"; การอนุกรมวิธานปลาค้อถ้ำพระวังแดง ("Schistura spiesi"), ปลาพลวงถ้ำ ("Neolissochilus subterraneus"), ปลาเสือตอลายใหญ่ ("Datnioides pulcher") เป็นต้น
ที่เกาะสุมาตรา ก็อตลาได้ค้นพบปลาสกุล "Paedocypris" ซึ่งถือได้ว่าเป็นปลาที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลกด้วย ปัจจุบันได้พำนักอยู่ที่ประเทศสิงคโปร์ โดยมีปลาที่ได้รับการบรรยายทางวิทยาศาสตร์ไปแล้วกว่า 440 ชนิด
ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ก็อตลาได้รับปริญญากิตติมศักดิ์เนื่องในการฉลองของมหาวิทยาลัยเนอชาแตล
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบัวทอง
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบัวทอง () เป็นโรงเรียนลำดับที่ 16 ของกลุ่มโรงเรียนในเครือโรงเรียนสารสาสน์ และเป็นลำดับที่ 6 ที่เปิดหลักสูตรการเรียนการสอนเป็นหลักสูตรสองภาษา (Bilingual Program) เริ่มก่อสร้างเมื่อปลายพุทธศักราช 2546 บนเนื้อที่ 31 ไร่ 87 ตารางวาเป็นอาคารสูง 7 ชั้น กว้าง 38 เมตร และยาว 68 เมตร 
มีห้องเรียน และห้องอื่นๆรวมกัน 98 ห้อง โดยสร้างเสร็จเมื่อต้นปี 2547 ตั้งอยู่เลขที่ 55 ถนนวงแหวนรอบนอก ต.ลำโพ อ.บางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี 11110 เปิดสอนหลักสูตรสองภาษาและหลักสูตรสามัญ (Mini Bilingual Program)โดยมีพิบูลย์ ยงค์กมล เป็นผู้รับใบอนุญาต
ปี พ.ศ. 2546 เริ่มการก่อสร้างโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2547 เปิดทำการศึกษาเป็นครั้งแรก
ปี พ.ศ. 2548 สร้างอาคารเพิ่มอีก 1 หลัง เป็นอาคาร 2 ชั้นจำนวนห้องเรียน 16 เป็นห้องของนักเรียนชั้นอนุบาล
ปี พ.ศ. 2549 สร้างอาคารเพิ่มอีก 1 หลัง เป็นอาคาร 4 ชั้นจำนวนห้องเรียน 56 เป็นห้องของนักเรียนชั้นประถมสามัญ
ปี พ.ศ. 2550 ได้ขยายชั้นเรียนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3
รถจักรดีเซลไฟฟ้าในประเทศไทย
รถจักรดีเซลไฟฟ้า เป็นรถจักรที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลเป็นต้นกำลัง โดยใช้กำลังจากเครื่องดีเซลไปหมุนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าประธาน แล้วนำกระแสไฟฟ้าที่ได้มาไปหมุนมอเตอร์ขับเคลื่อนรถจักรต่อไป ปัจจุบันการรถไฟไทยมีรถจักรดีเซลไฟฟ้าที่ใช้งานอยู่ 7 รุ่น
รถจักรดีเซลไฟฟ้า คือรถจักรที่ขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้าที่มีต้นกำลังจากเครื่องยนต์ดีเซล โดยที่เครื่องยนต์ดีเซลจะหมุนเครื่องกำเนิดไฟฟ้า เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าไปจ่ายให้มอเตอร์ไฟฟ้าเพื่อทำขับเคลื่อนเพลาให้รถเคลื่อนที่ต่อไป ประเทศไทยเป็นประเทศแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่นำรถจักรดีเซลไฟฟ้ามาใช้ในปี พ.ศ. 2471 (ค.ศ. 1928)
ยีน (แก้ความกำกวม)
ยีน อาจหมายถึง
ศาสนาจารย์
ศาสนาจารย์ () เขียนย่อว่า ศจ. เป็นศาสนศักดิ์ในคริสตจักร พบได้ในทุกนิกาย แต่แต่ละนิกายจะกำหนดคุณสมบัติ สิทธิ และหน้าที่ของศาสนาจารย์แตกต่างกันไป
ในนิกายโปรเตสแตนต์ ศาสนาจารย์เป็นตำแหน่งตลอดชีพ ที่มอบให้แก่บุคลากรไม่ว่าเพศชายหรือหญิงที่ทำงานอุทิศตนรับใช้พระเจ้าผ่านคริสตจักรและชุมชน จบการศึกษาทางด้านเทววิทยาศาสนาคริสต์ ผ่านพิธีสถาปนา (ordination) ตามที่คริสตจักรกำหนด มีสิทธิ ตำแหน่ง หน้าที่ตามที่ธรรมนูญของคริสตจักรกำหนดไว้ ผู้ที่ได้รับสถาปนาเป็นศาสนาจารย์จะใช้คำนำหน้านามว่า "ศาสนาจารย์" (ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า reverend ซึ่งบางครั้งแปลเป็นภาษาไทยว่าสาธุคุณ)
โดยปกติ ศาสนาจารย์มีหน้าที่ดังนี้
ในนิกายโรมันคาทอลิก เรียกศาสนาจารย์ว่าศาสนบริกร เพราะเป็นบริกรรับใช้พระเจ้าในศาสนพิธีต่างๆ ศาสนบริกรมีทั้งเพศชายและหญิง ศาสนบริกรชาย ได้แก่พันธบริกร บาทหลวง และมุขนายก รวมถึงนักพรต ไฟรอาร์ ภราดาฆราวาสทุกคน ส่วนศาสนศาสนบริกรหญิงคือนักพรตหญิงและภคินีหรือที่มักเรียกโดยทับศัพท์ว่า "ซิสเตอร์" ศาสนบริกรชายที่ได้รับศีลอนุกรมมีอำนาจในการโปรดศีลศักดิ์สิทธิ์ได้แตกต่างกันตามที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกกำหนดไว้
การถ่ายทอดลักษณะแบบผสม
แนวคิดว่าด้วยการถ่ายทอดลักษณะแบบผสม () เป็นแนวคิดที่แพร่หลายในหมู่นักชีววิทยาจำนวนมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก่อนที่วิชาพันธุศาสตร์จะได้รับการพัฒนา มีลักษณะเป็นเพียงแนวคิดที่เชื่อกันทั่วไปมากกว่าจะเป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ โดยเชื่อว่าลักษณะที่จะได้รับการถ่ายทอดมานั้นเกิดจากการสุ่มผสมระหว่างลักษณะสุดขั้วทั้งสองในรุ่นพ่อแม่ เช่นความสูงของคนคนหนึ่งที่มีพ่อแม่คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ยจะอยู่ระหว่างความสูงของพ่อแม่เสมอ ดังนั้นจึงเป็นข้อจำกัดของแนวคิดนี้ เนื่องจากหากเป็นจริง ขอบเขตความสูงของคนในแต่ละรุ่นย่อมแคบลงเรื่อยๆ จนถึงรุ่นหนึ่งความสูงของแต่ละคนจะแทบไม่ต่างกัน สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในสปีชีส์หนึ่งๆ จะมีลักษณะที่ขมวดรวมเข้าหาจนแทบจะเหมือนกัน ดังนั้นกล่าวได้ว่า "แนวคิดการถ่ายทอดลักษณะแบบผสมนั้นเข้าไม่ได้กับความเป็นจริงที่เห็นชัดแจ้ง ถ้าความแตกต่างจะค่อยๆ หายไปจริง แต่ละรุ่นที่ผ่านไปก็ควรจะมีลักษณะเหมือนกันมากกว่ารุ่นก่อน จนถึงตอนนี้คนทุกคนก็ควรจะมีหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนเหมือนโคลนกันมาไปแล้ว"
นอกจากนี้แนวคิดนี้ยังไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมลักษณะบางอย่างที่ไม่พบมาหลายรุ่นกลับพบขึ้นมาได้ในรุ่นถัดมาโดยไม่เปลี่ยนแปลง เช่นการมีตาสีฟ้าและผมสีบลอนด์ ซึ่งอาจไม่พบเลยในครอบครัวหลายต่อหลายรุ่น จนมีพ่อแม่ที่มีผมและตาสีเข้มแต่งงานกันมีลูกผมบลอนด์ตาสีฟ้า ซึ่งไม่อาจเป็นไปได้หากถือตามแนวคิดการถ่ายทอดลักษณะแบบผสม
127 ชั่วโมง
127 ชั่วโมง () เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติแนวผจญภัย สร้าง ร่วมเขียนบท และกำกับโดย แดนนี บอยล์ ภาพยนตร์นำแสดงโดยเจมส์ แฟรนโก ในบทนักปีนเขาที่ชื่อ อารอน รัลส์ตัน ที่พลัดตกลงไปติดในร่องเขาอยู่ลำพังในหุบเขา ในร็อบเบอร์สรูสต์ รัฐยูทาห์ เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2003
ภาพยนตร์ สร้างมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของรัลส์ตัน เรื่อง "Between a Rock and a Hard Place" โดยเขียนบทโดยบอยล์และไซมอน โบฟอย และสร้างโดยคริสเตียน คอลสันและจอห์น สมิทสัน (ทั้งโบฟอยและคอลสัน ทำงานร่วมกับบอยล์ใน "Slumdog Millionaire") ดนตรีบรรเลงประกอบด้วย เอ.อาร์. ราห์แมน ที่เคยทำงานร่วมกับบอยล์เช่นกันใน "Slumdog Millionaire" ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีและได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 6 สาขา รวมถึงสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (เจมส์ แฟรนโก)
เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐอเมริกา
เกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐอเมริกา () เป็นชื่อเรียกขานเชิงสถิติซึ่งกำหนดโดยรหัสประเทศ ISO 3166-1 ขององค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน ประกอบด้วยพื้นที่เกาะของสหรัฐอเมริกาเก้าแห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกและทะเลแคริบเบียน ได้แก่ เกาะเบเกอร์ เกาะฮาวแลนด์ เกาะจาร์วิส จอห์นสตันอะทอลล์ คิงแมนรีฟ มิดเวย์อะทอลล์ เกาะนาวาสซา แพลไมราอะทอลล์ และเกาะเวก ส่วนดินแดนแคริบเบียน บาโฮนวยโวแบงก์และเซร์รานียาแบงก์ ก็ถูกรวมเข้ามาโดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกาเช่นกัน แต่การอ้างสิทธิ์ยังคงเป็นข้อพิพาทกับประเทศอื่น
ในจำนวนนี้ แพลไมราอะทอลล์เท่านั้นที่เป็นดินแดนที่ผนวกเข้ากับสหรัฐอเมริกา เกาะเหล่านี้ไม่มีเกาะใดที่ประชากรอาศัยอยู่อย่างถาวรจนถึง พ.ศ. 2551 ประชากรมนุษย์มีเพียงบุคลากรทางทหารและทางวิทยาศาสตร์ที่ประจำการอยู่ การสำรวจสำมะโนครัว พ.ศ. 2543 พบว่าจอห์นสตันอะทอลล์มีประชากร 315 คนและเกาะเวก 1 คน เคยมีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่เมื่อครั้งการสำรวจสำมะโนครัว พ.ศ. 2483 แต่ปัจจุบันไม่มีอยู่แล้ว เมื่อ พ.ศ. 2479 แผนการล่าอาณานิคมทำให้ชาวอเมริกันย้ายมาตั้งถิ่นฐานบนเกาะเบเกอร์ เกาะฮาวแลนด์ และเกาะจาร์วิส แต่หลังจากนั้นชาวอเมริกันบนเกาะทั้งสามก็อพยพออกไปหมดเมื่อ พ.ศ. 2485 เนื่องจากผลพวงของสงครามโลกครั้งที่สอง
เกาะต่าง ๆ เหล่านี้รวมกลุ่มกันเพื่อความสะดวกในทางสถิติ มิได้มีการบริหารอย่างเป็นกลุ่ม หรือแบ่งปันประวัติศาสตร์ทางวัฒนธรรมและการเมืองร่วมกัน มากไปกว่าความเป็นเกาะร้างภายใต้อำนาจอธิปไตยของสหรัฐอเมริกา
เหตุการณ์สำคัญในอาณาจักรอยุธยา
ลำดับเหตุการณ์สำคัญในอาณาจักรอยุธยา
จาร์ จาร์ บิงคส์
จาร์ จาร์ บิงคส์ () เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" ปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์"" และมีบทบาทในภาพยนตร์"และนิยาย หนังสือการ์ตูน เกมที่เกี่ยวข้องกับสตาร์ วอร์ส อีกหลายชุด
จาร์ จาร์ บิงคส์เป็นชาวกันแกนคนแรกที่ได้เป็นสมาชิกสภากาแลกติก แรกเริ่มได้เป็นผู้แทนร่วมกับวุฒิสมาชิกแพดเม่ อมิดาลา และได้เป็นวุฒิสมาชิกเต็มรูปแบบหลังการเสียชีวิตของแพดเม่ เช่นเดียวกับชาวกันแกนทั่วไปจาร์ จาร์สามารถพูดภาษากลางได้คล่องแคล่วโดยมีสำเนียงท้องถิ่น แม้จะซื่อบริสุทธิ์และซุ่มซ่ามแต่จาร์ จาร์ก็มีบทบาทสำคัญต่อชะตาของสาธารณรัฐกาแลกติกทั้งทางดีและทางไม่ดี นอกจากนี้ยังเคยเป็นนายพลนำการรบด้วย
จาร์ จาร์ยังเคยร่วมเดินทางกับอาจารย์เจไดไควกอน จินน์ในเหตุการณ์การรุกรานนาบู ได้เดินทางไปยังดาวเคราะห์ห่างไกลอย่างทาทูอีนและคอรัสซานท์ซึ่งมีชาวกันแกนน้อยคนที่จะได้เดินทางเช่นนี้ เมื่อเดินทางกลับมายังนาบูก็ได้เข้าร่วมเป็นนายพลในกองทัพใหญ่กันแกนเป็นช่วงเวลาสั้นๆ และได้เป็นผู้บัญชาการร่วมในยุทธการทุ่งหญ้าร่วมกับนายพลคีล ต่อมาได้มีส่วนร่วมในการช่วยให้ชาวกันแกนได้ตั้งถิ่นฐานบนดวงจันทร์โอห์มาดุนใกล้ดาวเคราะห์นาบู ในช่วงที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นตัวแทนร่วมนั้นเคยได้ทำหน้าที่เป็นผู้แทนของวุฒิสมาชิกอมิดาลาและได้เสนอให้สภามอบอำนาจฉุกเฉินให้กับสมุหนายกพัลพาทีนเพื่อตอบโต้วิกฤติการณ์การแบ่งแยกดินแดน
ในภาพยนตร์"ภัยซ่อนเร้น" จาร์ จาร์ บิงคส์เป็นตัวละครที่สร้างจากคอมพิวเตอร์กราฟิก ให้เสียงโดยอาห์เมด เบสท์ ซึ่งได้ให้เสียงจาร์ จาร์ในเกม "Star Wars: Super Bombad Racing" และ "Star Wars: Galactic Battlegrounds" และในภาพยนตร์การ์ตูน "" ตอนหนึ่งด้วย
วงศ์ปลาเข็ม
วงศ์ปลาเข็ม () เป็นวงศ์ของปลาจำพวกหนึ่ง ที่พบได้ทั้งในทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Hemiramphidae
เดิมเคยถูกจัดให้เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ปลานกกระจอก (Exocoetidae) ซึ่งเป็นปลาทะเล มีลักษณะสำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ ลำตัวเรียวยาว ท่อนหัวค่อนข้างกลม ท่อนหางแบนข้าง ปากล่างยื่นยาวเป็นจะงอยแหลมคล้ายปากนก ปากบนสั้นเป็นรูปสามเหลี่ยม มีฟันรูปสามเหลี่ยมอยู่ที่ปากบนและมีฟันที่ปากล่างมีเฉพาะบริเวณที่อยู่ใต้ปากบน แต่ในบางชนิดมีฟันที่ปากล่างเรียงเป็นแถวตลอดทั้งปาก ส่วนโคนของปากล่างเชื่อมติดต่อกันกับกะโหลกหัวจึงเคลื่อนไหวไม่ได้ ปากบนเท่านั้น มีเกล็ดแบบสาก ครีบทั้งหมดบางใส ครีบหลังและครีบก้นอยู่ใกล้ครีบหาง ตำแหน่งของครีบหางและขนาดของครีบก้นเป็นลักษณะสำคัญในการจำแนกสกุล ครีบท้องมีขนาดเล็กมาก ครีบอกค่อนข้างใหญ่อยู่ใกล้แนวสันหลัง ครีบหางของสกุลที่อาศัยอยู่ในทะเลมักมีลักษณะเว้าลึก ปลายแยกออกจากกันเป็นแฉก แฉกบนเล็กกว่าแฉกล่าง ส่วนสกุลที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดมักมีครีบหางที่มนกลม
เป็นปลาที่มีทั้งออกลูกเป็นไข่และออกลูกเป็นตัว โดยพวกที่ออกลูกเป็นตัว มักจะเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด และที่ออกลูกเป็นไข่มักเป็นปลาทีอาศัยอยู่ในทะเล
เป็นปลากินเนื้อ มักว่ายหากินเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ กินอาหารจำพวก แมลงและลูกปลาหรือสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของเขตร้อนทั่วโลก สำหรับในประเทศไทย เป็นปลาที่สามารถพบเห็นได้ง่ายในแหล่งน้ำทั่วทุกภาคและแทบทุกประเภทของแหล่งน้ำ มีชื่อเรียกต่าง ๆ กันออกไป เช่น "ตับเต่า", "ปลาเข็ม" หรือ "สบโทง" มีความสำคัญในแง่ของการใช้บริโภคกันในท้องถิ่น และในบางชนิดก็นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและใช้ต่อสู้เป็นการพนันเช่นเดียวกับปลากัดด้วย
โรงพยาบาลชัยนาทนเรนทร
โรงพยาบาลชัยนาทนเรนทร เป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดชัยนาท มีขีดความสามารถในระดับตติยภูมิ เดิมมีชื่อว่าโรงพยาบาลชัยนาท เป็นโรงพยาบาลของรัฐขึ้นตรงต่อสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดชัยนาท สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาด 500 เตียง ตั้งอยู่ที่ถนนพหลโยธิน ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท มีบริเวณพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 70 ไร่
โรงพยาบาลชัยนาทนเรนทร ตั้งอยู่ใกล้ชุมชนในเขตอำเภอเมือง มีเนื้อที่ประมาณ 70 ไร่ ก่อสร้างเมื่อ ปี พ.ศ. 2498 เริ่มด้วยเรือนไม้ชั้นเดียวขนาด 25 เตียงเปิดบริการรักษา พยาบาลผู้ป่วยเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 สถานที่ดำเนินการระยะแรกอยู่ทางทิศตะวันตกของพื้นที่ ต่อมาได้มีการก่อสร้างตึกผู้ป่วย ตึกที่ทำการอื่น ๆ ตลอดจนบ้านพักเจ้าหน้าที่เพิ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2516 ได้สร้างตึกอำนวยการขึ้นทางด้านทิศตะวันออก และในวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โรงพยาบาลชัยนาทนเรนทรได้ผ่านการรับรองคุณภาพโรงพยาบาล (Hospital Accreditation) ปัจจุบันโรงพยาบาลมีจำนวนเตียงทั้งหมด 417 เตียง มีแพทย์หญิงณัฐภร ประกอบ เป็นผู้อำนวยการคนปัจจุบัน
• ฝ่ายบริหารทั่วไป
• งานประชาสัมพันธ์และห้องสมุด
• ฝ่ายการเจ้าหน้าที่ 
• ฝ่ายการเงินและพัสดุ 
• ฝ่ายโภชนาการ 
• ฝ่ายแผนงานและสารสนเทศ 
• ฝ่ายสวัสดิการสังคม 
• พัฒนาคุณภาพ/มาตรฐาน 
• ประสานการเพิ่มพูนความรู้และทักษะ 
• งานเวชนิทัศน์ 
• เวชศาสตร์ฉุกเฉิน-นิติเวช 
• สูติ-นรีเวชกรรม 
• ศัลยกรรม 
• กุมารเวชกรรม 
• วิสัญญีวิทยา 
• อายุรกรรม 
• ออร์โธปิดิกส์ 
• จักษุวิทยา 
• โสต ศอ นาสิก 
• จิตเวช
• ทันตกรรม 
• กลุ่มงานเทคนิคบริการ 
• เวชกรรมฟื้นฟู 
• พยาธิวิทยากายวิภาค 
• พยาธิวิทยาคลินิก 
• รังสีวิทยา 
• เภสัชกรรม 
• กลุ่มงานผู้ป่วยนอก 
• งานการแพทย์แผนไทยและแพทย์ทางเลือก 
• กลุ่มงานเวชกรรมสังคม 
• งานบริการสุขภาพชุมชน 
• กลุ่มงานสุขศึกษา 
• กลุ่มงานอาชีวเวชกรรม 
• งานหน่วยจ่ายกลาง 
• การป้องกันและควบคุม 
• การติดเชื้อในโรงพยาบาล 
• งานผู้ป่วยนอก 
• งานผู้ป่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน 
• งานห้องผ่าตัด 
• งานห้องผู้ป่วยหนัก 
• งานผู้ป่วยใน 
• งานวิสัญญีพยาบาล 
• งานตรวจและรักษาพยาบาลพิเศษ
สมุดบันทึกของอาร์คิมิดีส
สมุดบันทึกของอาร์คิมิดีส () คือบันทึกพาลิมเซสต์ชนิดหนึ่งในรูปแบบของหนังสือโบราณที่จารึกบนแผ่นหนัง ต้นฉบับดั้งเดิมเป็นผลงานซึ่งยังไม่เป็นที่รู้จักของนักคณิตศาสตร์ นักฟิสิกส์ และวิศวกรในยุคโบราณ คือ อาร์คิมิดีสแห่งไซราคัส ร่วมกับนักเขียนคนอื่นๆ ซึ่งถูกเขียนซ้อนทับกันไปหลายชั้น
อาร์คิมิดีสมีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล แต่สำเนาผลงานของเขาชิ้นนี้เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 โดยผู้จารึกที่ไม่ทราบชื่อ เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ต้นฉบับงานเขียนเดิมของอาร์คิมิดีสถูกลบออก พร้อมกับต้นฉบับลายมือบนแผ่นหนังอื่นๆ อีก 6 ชุดซึ่งรวมถึงผลงานส่วนหนึ่งของไฮเพอรีดีส แผ่นหนังนั้นถูกนำมาใช้ซ้ำสำหรับบันทึกบทสวดสรรเสริญของชาวคริสเตียน จำนวน 177 หน้า แต่การลบนั้นทำได้ไม่สมบูรณ์ จึงสามารถมองเห็นงานเขียนของอาร์คิมิดีสได้เมื่อตรวจสอบด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1998 - 2008 โดยใช้การประมวลผลภาพทางดิจิตอลด้วยรังสีอัลตราไวโอเลต, อินฟราเรด, และรังสีเอ็กซ์
ปี ค.ศ. 1906 นักปรัชญาชาวเดนมาร์ก โจฮัน ลุดวิก ไฮเบิร์ก ได้ตรวจสอบบันทึกนี้อย่างคร่าวๆ ในอิสตันบูล และได้เผยแพร่งานเขียนของอาร์คิมิดีส ไม่นานหลังจากนั้น ต้นฉบับงานเขียนที่เป็นภาษากรีกก็ถูกแปลไปเป็นภาษาอังกฤษโดย ที.แอล.ฮีธ งานเขียนเหล่านี้ไม่เคยเป็นที่รู้จักมาก่อน ประกอบด้วยในพาลิมเซสต์ชุดนี้ยังบรรจุสุนทรพจน์ของไฮเพอรีดีส นักการเมืองในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล, คำวิจารณ์ผลงานของอริสโตเติลโดย อเล็กซานเดอร์แห่งอโฟรไดเซียส, และงานอื่นๆ อีกหลายชิ้น
ระเบียบวิธีเกษียณ
ระเบียบวิธีเกษียณ (; , หรือ ) คือระเบียบวิธีที่ใช้ในการหาพื้นที่ของรูปร่างหนึ่งๆ โดยแบ่งพื้นที่ภายในออกเป็นอนุกรมของรูปหลายเหลี่ยมเล็กๆ หลายๆ รูปซึ่งมีพื้นที่รวมเข้าใกล้พื้นที่ของรูปใหญ่ที่บรรจุรูปเล็กเหล่านั้นเอาไว้ ถ้าเราสามารถสร้างอนุกรมของรูปได้อย่างถูกต้อง ความแตกต่างของพื้นที่ระหว่างรูปหลายเหลี่ยมรูปที่ "n" กับรูปภาพที่เป็นโจทย์ก็จะน้อยมากเมื่อ "n" มีจำนวนใหญ่มากๆ แนวคิดนี้มีกำเนิดจาก แอนติฟอน (Antiphon) แม้จะยังไม่ชัดเจนว่าเขาเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างไร ทฤษฎีนี้ถูกพิสูจน์และรับรองโดย เอนโดซุสแห่งคไนดัส มีการนำชื่อนี้มาใช้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1647 โดย Grégoire de Saint-Vincent ในงานเขียนเรื่อง "Opus geometricum quadraturae circuli et sectionum coni"
วงก้นหอยของอาร์คิมิดีส
วงก้นหอยของอาร์คิมิดีส ( หรือที่รู้จักในชื่อ วงก้นหอยเลขคณิต) คือวงก้นหอยชนิดหนึ่ง ตั้งชื่อตามอาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ชาวกรีกโบราณในยุคศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล คือโลคัสของจุดที่สอดคล้องกับตำแหน่งที่เคลื่อนที่ไปตามเวลาโดยมุ่งหน้าออกจากจุดคงที่หนึ่งด้วยความเร็วคงที่ ตามเส้นตรงที่หมุนไปด้วยความเร็วเชิงมุมคงที่ สามารถเขียนในรูปของคู่อันดับเชิงมุม ("r", "θ") ตามสมการต่อไปนี้
โดยที่ "a" และ "b" เป็นจำนวนจริง การเปลี่ยนแปลงพารามิเตอร์ "a" จะทำให้วงก้นหอยหมุน ส่วน "b" จะควบคุมระยะห่างระหว่างการหมุนที่ต่อเนื่อง
อาร์คิมิดีสกล่าวถึงวงก้นหอยชนิดนี้ในงานเขียนของเขาเรื่อง "On Spirals"
พื้นผิวที่ได้จากการหมุน
พื้นผิวที่ได้จากการหมุน () คือพื้นผิวในปริภูมิยูคลิดที่เกิดจากการหมุนเส้นโค้งเส้นหนึ่งไปรอบๆ เส้นตรงหนึ่งเส้นในระนาบของมัน (หรือ "แกน")
ตัวอย่างของพื้นผิวที่เกิดจากวิธีนี้ ได้แก่ ทรงกระบอก เมื่อใช้เส้นตรงหมนุรอบแกน และ ทรงกรวย เมื่อใช้เส้นเอียงหมุนรอบแกน ถ้าใช้วงกลมหมุนรอบแกน จะได้รูปทรงทอรัส
สถิตยศาสตร์ของไหล
สถิตยศาสตร์ของไหล หรือ ไฮโดรสแตติกส์ ( หรือ Hydrostatics) คือวิทยาศาสตร์สาขาหนึ่งเกี่ยวกับของไหลซึ่งอยู่นิ่งกับที่ เป็นสาขาวิชาย่อยของกลศาสตร์ของไหล การศึกษาจะรวมไปถึงเงื่อนไขที่ของไหลอยู่นิ่งกับที่หรืออยู่ในภาวะสมดุล การนำของไหลไปใช้งานเรียกว่า ไฮดรอลิค ส่วนสาขาวิชาที่ศึกษาของไหลในขณะเคลื่อนที่ เรียกว่า พลศาสตร์ของไหล
ระเบียบวิธีเกี่ยวกับทฤษฎีบทกลศาสตร์
ระเบียบวิธีเกี่ยวกับทฤษฎีบทกลศาสตร์ () คืองานเขียนชิ้นหนึ่งของอาร์คิมิดีสซึ่งบรรจุแนวคิดเกี่ยวกับกณิกนันต์ที่สามารถนำไปใช้ได้ แต่เดิมเคยเชื่อว่างานเขียนชิ้นนี้สูญหายไปแล้ว แต่ต่อมาถูกค้นพบอีกครั้งอยู่ในสมุดบันทึกของอาร์คิมิดีส อันเป็นสมุดบันทึกพาลิมเซสต์ที่เคยบรรจุงานเขียนของอาร์คิมิดีส รวมถึงเรื่อง "ระเบียบวิธีทางกล" ที่เกี่ยวกับกฎของคาน และจุดศูนย์ถ่วง ซึ่งเขาได้พบกรณีพิเศษมากมาย
กลอโคดอต
กลอโคดอต เป็นแร่ที่มีส่วนประกอบของโคบอลต์ เหล็ก สารหนูและซัลไฟด์
กลอโคดอตได้รับการอธิบายครั้งแรกใน พ.ศ. 2392 ใน Huasco, จังหวัด Valparaiso, ประเทศชิลี
ชื่อของแร่กลอโคดอตมาจากภาษากรีก γλανκός (glankos) ที่หมายถึงสีฟ้า ซึ่งถูกนำไปในการอ้างอิงถึงการนำไปใช้ในอุตสาหกรรมแก้วสีฟ้าเข้มที่เรียกว่า"สมอลท์"
กณิกนันต์
กณิกนันต์ () คือคำศัพท์ใช้อธิบายแนวคิดของวัตถุที่มีขนาดเล็กมาก ๆ จนไม่สามารถมองเห็นหรือตรวจวัดได้ ถ้ากล่าวโดยทั่วไป วัตถุกณิกนันต์คือวัตถุที่มีขนาดเล็กจนไม่สามารถหาวิธีตรวจวัดได้ แต่ก็ไม่ได้เป็นศูนย์ มันเล็กมากจนยากจะแยกจากศูนย์ได้ด้วยวิธีการใด ๆ ที่มีอยู่
ผู้ก่อตั้งแคลคูลัสกณิกนันต์ ได้แก่ แฟร์มาต์, ไลบ์นิซ, นิวตัน, ออยเลอร์, โคชี และคนอื่น ๆ ได้ทำการคำนวณด้วยแนวคิดกณิกนันต์และสามารถหาผลลัพธ์ที่ถูกต้องได้สำเร็จ
ก่อนหน้านี้เคยมีการตั้งข้อสังเกตและอภิปรายเกี่ยวกับจำนวนที่เล็กมากๆ โดยสำนักศึกษาเอเลียทิคส์ แต่อาร์คิมิดีสเป็นคนแรกที่เสนอคำนิยามที่มีตรรกะอย่างจริงจังในงานเขียนเรื่อง "ระเบียบวิธีเกี่ยวกับทฤษฎีบทกลศาสตร์" จากคุณสมบัติแบบอาร์คิมิดีส นิยามไว้ว่า จำนวน "x" จะเป็นจำนวนอนันต์ถ้าสอดคล้องตามเงื่อนไข |x|>1, |x|>1+1, |x|>1+1+1, ... และจะเป็นจำนวนกณิกนันต์ถ้า x≠0 เงื่อนไขคล้ายคลึงกันนี้ใช้ได้กับ 1/x และจำนวนเต็มที่เป็นส่วนกลับด้วย ระบบจำนวนเช่นนี้กล่าวว่ามีคุณสมบัติแบบอาร์คิมิดีสถ้ามันไม่มีสมาชิกที่เป็นจำนวนอนันต์หรือจำนวนกณิกนันต์เลย ในระบบคณิตศาสตร์ของกรีกโบราณ 1 เป็นตัวแทนของความยาวช่วงหนึ่ง ใช้เป็นหน่วยนับอย่างไม่เป็นทางการนัก
กิแกโร
มาร์กุส ตุลลิอุส กิแกโร (; 3 มกราคม 106 ปีก่อนคริสต์ศักราช - 7 ธันวาคม 43 ปีก่อนคริสต์ศักราช) คือนักปรัชญา รัฐบุรุษ นักกฎหมาย นักทฤษฎีการเมือง และนักนิยมรัฐธรรมนูญชาวโรมันโบราณ เขาเกิดในตระกูลขุนนางอันมั่งคั่งในตำแหน่งขุนคลัง เป็นที่รู้จักแพร่หลายในฐานะนักพูดและกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดของโรมัน
เขาเป็นผู้ริเริ่มโรงเรียนผู้นำด้านปรัชญากรีกในโรมัน และสร้างศัพท์ทางปรัชญาในภาษาละตินขึ้นใหม่หลายคำ (เช่น "humanitas", "qualitas", "quantitas", และ "essentia") ทำให้เขาโดดเด่นในฐานะนักภาษาศาสตร์ นักแปล และนักปรัชญาด้วย กิแกโรเป็นทั้งนักพูดที่มีพลัง และเป็นนักกฎหมายผู้ประสบความสำเร็จ ปัจจุบันเขาเป็นที่ยกย่องจากงานเขียนเชิงมนุษยนิยม ปรัชญา และการเมือง ทั้งสุนทรพจน์และจดหมายของกิแกโรหลายฉบับยังคงหลงเหลือตกทอดมาถึงปัจจุบัน เป็นแหล่งข้อมูลชั้นต้นที่สำคัญที่สุดในช่วงยุคท้าย ๆ ของสาธารณรัฐโรมัน
องค์หญิงพัดเหล็ก
องค์หญิงพัดเหล็ก (; ) หรือ นางรากษส (; จีนกลางว่า "หลัวชา" จีนฮกเกี้ยนว่า "ล่อซั่ว") เป็นตัวละครจากนวนิยายคลาสสิกของจีนเรื่องไซอิ๋ว
นางเป็นภริยาของราชาปีศาจกระทิง และเป็นมารดาของเด็กแดง โดยปรกติ นางจะปรากฏกายเป็นเทพธิดามีรูปโฉมงดงาม แต่ที่จริงแล้ว นางเป็นรากษสี (รากษสตัวเมีย) นางอาศัยอยู่ในถ้ำใต้ดินร่วมกับครอบครัว มักจะรอสามีกลับบ้านเสมอ แต่จะเกรี้ยวกราดเป็นอันมากเมื่อทราบว่าสามีไปยุ่งเหยิงกับบรรดานางจิ้งจอก นางยังเป็นเจ้าของพัดที่เรียกว่า "พัดเหล็ก" ซึ่งอันที่จริงแล้วทำจากใบตอง ในโอกาสทั่วไป พัดนี้จะมีขนาดเล็ก และองค์หญิงพัดเหล็กจะอมเก็บไว้ในปาก แต่เมื่อจะใช้ พัดสามารถขยายรูปได้มหาศาลตามต้องการ และมีคุณวิเศษ เมื่อใช้โบกแล้วจะบันดาลลมสลาตัน
ในเรื่องไซอิ๋ว คณะจาริกของพระถังซัมจั๋งได้เดินทางมาถึงจุดแห่งเทือกเขาไฟที่ลุกเป็นเพลิงอย่างใหญ่หลวง และจะผ่านเส้นทางนั้นได้ก็แต่โดยให้เทือกเขาสงบลง เห้งเจียต้องการยืมพัดเหล็กขององค์หญิงพัดเหล็กมาดับเทือกเขาเพลิง แต่นางบอกปัด เพราะเห้งเจียคงเคยทำร้ายสามีและลูกของนางมาก่อน เห้งเจียจึงแปลงตัวเป็นแมลงวันบินเข้าไปในปากนาง จากลำคอลงสู่กระเพาะ แล้วถีบถองทุบเตะนางอยู่ข้างใน จนนางเจ็บปวดมิอาจทนได้ และยอมส่งพัดให้ ทว่า เป็นพัดที่ใช้โบกแล้วจะโหมให้ไฟลุกทวีขึ้น คณะจารึกจึงต้องผจญเพลิงหนักยิ่งกว่าเดิม เห้งเจียกลับไปหานางอีกครั้ง โดยแปลงตัวเป็นราชาปีศาจกระทิง แล้วล่อหลอกขอยืมพัดเหล็กมา องค์หญิงพัดเหล็กจึงส่งพัดให้ หลังจากนั้นไม่นาน ราชาปีศาจกระทิงกลับบ้าน และโมโหเป็นอันมากเมื่อทราบเรื่อง เขาจึงแปลงกายเป็นตือโป๊ยก่าย แล้วเดินไปบอกเห้งเจียว่าจะช่วยถือพัดเหล็กให้ แต่เห้งเจียจับได้ จึงเกิดต่อสู้กัน ราชาปีศาจกระทิงแพ้ เห้งเจียยึดพัดเหล็กไปได้
ในคำแปลเรื่องไซอิ๋ว จัดพิมพ์โดย พระโสภณอักษรกิจ (เล็ก สมิตะศิริ) ในสมัยรัชกาลที่ 5 บรรยายว่า
"นางล่อซั่วผู้นี้ กำเนิดเดิมนางเป็นยักษ์รากษส นางมีพัดเหล็กวิเศษอยู่พัดหนึ่ง มีฤทธาอานุภาพมาก อาจพัดให้บังเกิดเป็นลมพายุใหญ่และห่าฝนตกลงมาได้ในที่ใช่ฤดูแห่งฝน และจะพัดให้ไฟติดขึ้นจนไม่รู้จักดับก็ได้ นางเป็นภรรยาของงู้ม่ออ๋อง และเป็นมารดาของอั้งฮั้ยยี้ซึ่งมีฤทธิ์เดชมาก ปากพ่นเป็นไฟได้ ที่สำนักของนางอยู่ที่เขาม่อฮุ่นซัว ถ้ำปอเจียวต๋อง แต่งู้ม่ออ๋องไปมีภรรยาใหม่ นางอยู่ในสำนักแต่ผู้เดียว"
ญี่ปุ่นนำเรื่องราวตอนนี้ไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ความยาวยี่สิบสี่ตอน เรื่อง "ไซยูกิ" (Saiyuuki)
แรงลอยตัว
ในทางฟิสิกส์ แรงลอยตัว คือแรงกระทำในทิศทางพุ่งขึ้นที่ของไหลต่อต้านต่อน้ำหนักของวัตถุ ถ้ามองของไหลในแนวดิ่ง ความดันจะเพิ่มขึ้นตามระดับความลึกอันเป็นผลจากน้ำหนักของของไหลที่อยู่ชั้นบนๆ ดังนั้นในแท่งของไหลหนึ่งๆ หรือวัตถุที่จมอยู่ในของไหลนั้นในระดับลึก จะพบกับความดันที่มากกว่าเมื่ออยู่ที่ระดับตื้น ความแตกต่างของความดันนี้เป็นผลจากแรงสุทธิที่มีแนวโน้มผลักดันวัตถุให้ขึ้นไปข้างบน ขนาดของแรงนั้นเท่ากับความแตกต่างของความดันระหว่างจุดบนกับจุดล่างสุดของแท่งของไหลนั้น ซึ่งเท่ากับน้ำหนักของของไหลที่อยู่ในแท่งของไหลนั้นด้วย ด้วยเหตุนี้ วัตถุที่มีความหนาแน่นมากกว่าของไหลจะมีแนวโน้มที่จะจมลงไป ถ้าวัตถุมีความหนาแน่นน้อยกว่าของไหล หรือมีรูปร่างที่เหมาะสม (เช่นเรือ) แรงนั้นจะสามารถทำให้วัตถุลอยตัวอยู่ได้
เกลียวอาร์คิมิดีส
เกลียวอาร์คิมิดีส () หรือปั๊มเกลียว (screwpump) คือเครื่องจักรในประวัติศาสตร์ที่ใช้ในการขนถ่ายน้ำจากที่ต่ำไปยังท้องร่องชลประทาน อาร์คิมิดีสได้ชื่อว่าเป็นผู้คิดค้นปั๊๊มเกลียว แต่ที่แท้แล้วมีการใช้งานเครื่องจักรลักษณะนี้มาก่อนหน้าเขาแล้วหลายศตวรรษในประเทศอียิปต์
โนปังคิสซะ
โนปังคิสซะ () หมายความว่า ร้านกาแฟไม่นุ่งชั้นใน เป็นร้านเครื่องดื่มในประเทศญี่ปุ่นซึ่งพนักงานไม่นุ่งชั้นใน มีลักษณะคล้ายร้านอาหารทั่วไป แต่ราคาสูงกว่ากันราวสี่ถึงห้าเท่า และพื้นทั้งหมดหรือบางส่วนของร้านปูด้วยกระจกไว้ส่องดูใต้กระโปรง ลูกค้ามองพนักงานได้ แต่สัมผัสไม่ได้ แตกต่างจากการบริการทางเพศรูปแบบอื่น เช่น โซปแลนด์ และพิงก์ซาลอน ที่สัมผัสตัวพนักงานได้
ร้านประเภทโนปังคิสซะนี้เปิดครั้งแรกที่จังหวัดโอซะกะเมื่อปี 2523 ส่วนร้านอย่างอื่นที่ให้บริการทำนองเดียวกัน เช่น โนปังชะบุชะบุ (nopan shabu-shabu) ซึ่งเป็นร้านหม้อไฟ และโนปังคะระโอะเกะ (nopan karaoke) ซึ่งเป็นร้านคาราโอเกะ
เด็กแดง
เด็กแดง หรือ หง ไหเอ๋อร์ ตามสำเนียงกลาง หรือ อั้งฮั้ยยี้ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; ) เป็นตัวละครจากนวนิยายคลาสสิกของจีนเรื่อง ไซอิ๋ว เป็นบุตรขององค์หญิงพัดเหล็กกับราชาปีศาจกระทิง เนื่องจากบำเพ็ญพรตมากว่าสามร้อยปี จึงมีพละกำลังวิเศษ บิดาจึงให้ไปคอยรักษาภูเขาเพลิงไว้ เด็กแดงจึงมี "เพลิงสมาธิ" ( "ซันเม่ย์เจินหั่ว" ตามสำเนียงกลาง หรือ "ซิมม้วยฮวย" ตามสำเนียงฮกเกี้ยน) ซึ่งทำให้เขาสามารถปล่อยกระแสไฟจากดวงตา รูจมูก และปาก ซึ่งเป็นไฟที่มิอาจดับด้วยน้ำได้
เด็กแดงมีชื่ออื่น ๆ อีก เช่น "ยุวธีรราช" ( "เชิ่งยิงต้าหวัง" ตามสำเนียงกลาง หรือ "เซี้ยเองไต้อ๋อง" ตามสำเนียงฮกเกี้ยน; ) ต่อมาสถาปนาเป็นสุธนกุมาร อัครสาวกเบื้องซ้ายของพระโพธิสัตว์กวนอิม
ซุนหงอคงรบกับเด็กแดงเพื่อนำพระถังซัมจั๋ง อาจารย์ของเขากลับมา เด็กแดงไม่เชื่อที่ซุนหงอคงกล่าวว่า เป็นพี่น้องร่วมสาบานกับราชาปีศาจกระทิง บิดาของเด็กแดง เด็กแดงพยายามสังหารซุนหงอคง โดยวิธีควบคุมธาตุทั้งห้าด้วยกระแสเพลิงอันมหาศาล มีอานุภาพถึงขนาดจะผลาญสวรรค์ก็ได้ แต่ซุนหงอคง อาศัยมนตร์กันไฟ แล้วไล่ล่าเด็กแดงไปถึงถ้ำที่อาศัย เบื้องต้น ซุนหงอคงขอฝนจากนาคราชแห่งทะเลตะวันออกเพื่อต่อต้านเพลิงสมาธิของเด็กแดง แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะฝนของนาคราชสามารถดับได้แต่เพลิงทั่วไปเท่านั้น เพลิงสมาธิที่เด็กแดงปล่อยมา เมื่อได้ฝนของนาคราช ก็ยิ่งทวีกำลังขึ้นอีก เกือบเผาซุนหงอคงถึงแก่ความตาย ท่ามกลางเปลวเพลิงนั้น ซุนหงอคง จึงร้องขอความช่วยเหลือจากพระกวนอิม
พระกวนอิมเนรมิตบัลลังก์บัวไว้ในป่า เด็กแดงเห็นก็จู่เข้าไปนั่งแล้วทำท่าทางอย่างพระกวนอิม ทันใด บัลลังก์บัวเปลี่ยนรูปเป็นดาบเข้าทิ่มแทงเด็กแดง เด็กแดงพยายามดึงดาบเหล่านั้นออก ดาบก็แปรรูปเป็นง้าวโถมเข้าฟันเด็กแดง ได้รับความเจ็บปวดเป็นอันมาก เด็กแดงจึงร้องขอให้พระโพธิสัตว์ปล่อยตน โดยจะยอมเป็นสาวกเป็นการแลกเปลี่ยน พระโพธิสัตว์จึงถอนง้าวออกจากเด็กแดงและรักษาให้ แต่เด็กแดงกลับพยายามโจมตีพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์จึงโยนมงคลทองขึ้น เป็นมงคลลักษณะเดียวกับที่ซุนหงอคงสวม มงคลนั้นแยกตัวออกเป็นห้าห่วงแล้วเข้ารึงรัดศีรษะของเด็กแดง แขนทั้งสอง และขาทั้งสอง และบีบรัดเข้าเรื่อย ๆ หลังจากที่โพธิสัตว์สังวัธยายมนตร์ชื่อ "โอมมณิปัทเมหูม" (โอมฺ มณิ ปทฺเม หูมฺ) สร้างทุกขเวทนาให้เด็กแดงเป็นอันมาก เด็กแดงจึงยอมแพ้
เด็กแดงพบว่า ตนไม่อาจถอนมงคลเหล่านี้จากร่างกายไปได้ ซุนหงอคงเห็นแล้วก็ร้องเยาะ เด็กแดงได้ฟังแล้วก็โกรธ จะเข้าทำร้าย พระโพธิสัตว์จึงสังวัธยายมนตร์นั้นอีก เป็นผลให้มือทั้งสองข้างของเด็กประกบเข้าด้วยกันในท่าประนมอยู่บนอก และไม่อาจแยกออกจากกันได้เลย บัดนี้ เด็กแดงจึงไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายไปในกิริยาใดได้อีก นอกจากผงกศีรษะลงเป็นการวันทา โพธิสัตว์ให้ฉายาเด็กแดงเมื่อออกบวชแล้วว่า "สุทธนะ" (; )
โคนอนแห่งซามอส
โคนอนแห่งซามอส (; 280 BC-220 BC) เป็นนักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวกรีก เป็นที่รู้จักเนื่องจากเป็นผู้ตั้งชื่อให้แก่ กลุ่มดาวผมเบเรนิซ
โคนอนเกิดที่เกาะซามอส แคว้นไอโอเนีย และคาดว่าน่าจะเสียชีวิตที่เมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ เมื่อเขาเป็นนักดาราศาสตร์ประจำราชสำนักของพระเจ้าทอเลมีที่ 3 เขาตั้งชื่อกลุ่มดาวผมเบเรนิซ ตามชื่อพระนางเบเรนิซที่ 2 ชายาของพระเจ้าทอเลมี ผู้เสียสละเกศาของตนเพื่อแลกเปลี่ยนให้พระสวามีกลับจากสงครามซีเรียครั้งที่ 3 อย่างปลอดภัย เมื่อกล่องพระเกศาหายไป โคนอนอธิบายว่าเทพเจ้านำเกศาของพระนางไปไว้บนฟากฟ้า
พัพพัสแห่งอเล็กซานเดรีย บอกว่า วงก้นหอยอาร์คิมิดีสที่แท้แล้วผู้ค้นพบคือโคนอน อพอลโลเนียสแห่งเพอร์กาบันทึกไว้ว่า โคนอนทำงานเกี่ยวกับภาคตัดกรวย ซึ่งงานชิ้นนี้เป็นรากฐานให้แก่หนังสือเล่มที่ 4 ของอพอลโลเนียส คือ "Conics"
สภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย
สภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย คริสตชนคาทอลิกในประเทศไทยเรียก สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย () เป็นองค์การปกครองสูงสุดของคริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทย ประกอบด้วยมุขนายกชาวไทยซึ่งเป็นประมุขเขตมิสซังต่าง ๆ ทั่วประเทศไทยทั้งสิบมิสซัง
ปัจจุบัน สำนักงานเลขาธิการสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 122/6-7 ซอยนาคสุวรรณ ถนนนนทรี เขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร
ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรโรมันคาทอลิก บรรพ 2 ภาค 2 ลักษณะ 2 หมวด 4 กำหนดให้มีสภามุขนายก (conference of bishops) ขึ้นเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่อภิบาลคริสตชนชาวคาทอลิกในอาณาเขตของตน เพื่อส่งเสริมความดีงามที่คริสตจักรมอบแก่มนุษยชาติในรูปแบบต่าง ๆ โดยเฉพาะการเผยแพร่ศาสนา สมาชิกของสภาฯ จะประกอบด้วยมุขนายกประจำมุขมณฑลต่าง ๆ ในประเทศนั้น ๆ แต่ไม่นับมุขนายกเกียรตินามและเอกอัครสมณทูต
มุขนายกมิสซังในประเทศไทยจึงรวมกลุ่มกันก่อตั้งสภาขึ้นโดยได้รับอนุมัติจากสันตะสำนักในปี 1965 ใช้ชื่อว่า “สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย” โดยมีพระคุณเจ้าเกลาดิอุส บาเยต์ (Claude-Philippe Bayet) มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกอุบลราชธานีในขณะนั้นเป็นประธานสภาองค์แรก ต่อมากรมการศาสนาให้เปลี่ยนชื่อเป็น “สภาประมุขบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย” แล้วรับรองเป็นองค์การพิเศษทางศาสนาเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2512
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2558) สภาประมุขแห่งบาทหลวงมีโครงสร้างการบริหารดังนี้
เหตุระเบิดรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ พ.ศ. 2554
เหตุระเบิดรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2554 ซึ่งทำให้มีอย่างน้อย 12 คนเสียชีวิต และอีก 204 คนได้รับบาดเจ็บ หลังเกิดเหตุระเบิดแรงดันสูงในรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ ประเทศเบลารุส เหตุระเบิดเกิดขึ้นที่สถานีกลาง ออคต์ยาเบอร์สคายา เมื่อเวลา 17.55 น. ตามเวลาท้องถิ่น
แต่เดิมสาเหตุของการระเบิดนี้ยังไม่แน่ชัด แต่มีการพบระเบิดบรรจุตะปูและตลับลูกปืน ประธานาธิบดีเบลารุส อเล็กซานเดอร์ ลูกาเชนโก ยืนยันว่าเหตุระเบิดดังกล่าวมีเป้าหมายที่จะบ่อนทำลายสันติภาพและเสถียรภาพและพูดเป็นนัยว่าต่างชาติอาจเข้ามาเกี่ยวข้องกับเหตุระเบิดดังกล่าวด้วย แต่ก็ออกคำสั่งให้มีการสืบสวนฉุกเฉินในคลังเก็บอาวุธภายในประเทศ สำนักงานอัยการได้เริ่มการสืบสวนทางอาญาและจัดเหตุการณ์ดังกล่าวว่าเป็นเหตุก่อการร้าย
ผู้ต้องสงสัยสองคนถูกจับกุมเมื่อวันที่ 13 เมษายน ซึ่งยอมรับสารภาพว่าเป็นผู้วางระเบิด แต่ยังไม่ได้รับการระบุเอกลักษณ์จากทางการ ด้านแรงจูงใจยังไม่ปรากฏชัดเจน ตามผลการสืบสวน ระเบิดที่ใช้นั้นมีลักษณะเฉพาะตัวและเจ้าหน้าที่สืบสวนต่างชาติก็ได้แสดงความสนใจในระเบิดอย่างมาก
เหตุระเบิดเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 18.00 น. ระหว่างช่วงเวลาเร่งด่วนที่สถานีออคต์ยาเบอร์สคายา ซึ่งทำหน้าที่เป็นสถานีเดียวที่เปลี่ยนเส้นทางระหว่างสองเส้นทางในรถไฟฟ้าใต้ดินมินสค์ สถานีออคต์ยาเบอร์สคายา เช่นเดียวกับเกือบทุกสถานีในมินสค์ มีชานชาลาเกาะกลาง และระหว่างเกิดเหตุระเบิดขึ้นนั้น รถไฟนั้นตั้งอยู่บนรางรถไฟทั้งสองด้าน ตามผลการสืบสวนเบื้องต้น ระเบิดถูกพบใต้ม้านั่งที่ติดกับรางรถไฟข้าเข้า ระเบิดเกิดระเบิดขึ้นติดกับโบกี้คันที่สองของรถไฟขาเข้า ขณะที่เกิดระเบิดขึ้นนั้น มีประชาชนอย่างน้อย 300 คนอยู่ในพื้นที่ และรถไฟขาออกเดินทางออกจากสถานีโดยไม่มีการหยุด พยานระบุว่า มี "แสงวาบและเสียงระเบิด" ขณะที่ผู้โดยสารออกจากรถไฟซึ่งเพิ่งจะมาถึงสถานี มีรายงานว่าระเบิดถูกห่อด้วยตะปูและตลับลูกปืนซึ่งเทียบเท่ากับทีเอ็นทีหนัก 5 กิโลกรัม
เหยื่อที่ได้รับบาดเจ็บถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลห้าแห่งในมินสค์ ในหมู่ผู้ได้รับบาดเจ็บนั้น 22 คนมีอาการสาหัส และอีก 30 คนได้รับบาดเจ็บปานกลาง
ครอบครัวของผู้ที่เสียชีวิตในเหตุระเบิดจะได้รับเงินช่วยเหลือเทียบเท่า 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ นอกเหนือจากการชดเชยเป็นตัวเงินแล้ว ครอบครัวจะได้รับการปรึกษาจากนักสังคมสงเคราะห์และจิตแพทย์
วันไว้อาลัยแห่งชาติได้รับการประกาศไว้เมื่อวันที่ 13 เมษายน
สงครามพิวนิกครั้งที่สอง
สงครามพิวนิกครั้งที่สอง หรือบ้างเรียกว่า สงครามฮันนิบาล หรือ สงครามต่อต้านฮันนิบาล (สำหรับชาวโรมัน) กินเวลาตั้งแต่ปีที่ 218 ก่อนคริสตกาลจนถึงปีที่ 202 ก่อนคริสตกาล ประกอบด้วยการรบย่อยๆ จำนวนมากทั้งทางฟากตะวันตกและตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สงครามนี้จัดว่าเป็นสงครามใหญ่ครั้งที่ 2 ระหว่างคาร์เทจกับสาธารณรัฐโรมัน โดยมีชาวเบอร์เบอร์เข้าร่วมด้วยในฝั่งของคาร์เทจ รัฐทั้งสองนี้มีสงครามใหญ่กันทั้งสิ้น 3 ครั้งตลอดช่วงเวลาที่ทั้ง 2 รัฐดำรงอยู่ เรียกชื่อว่า "สงครามพิวนิก" เนื่องจากชื่อของอาณาจักรโรมในภาษาคาร์เทจนั้นเรียกว่า "พิวนิชี" ตามภาษาฟีนีเชียนของบรรพบุรุษ
สงครามนี้นบว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อฮันนิบาลเดินทางข้ามเทือกเขาแอลป์ไปบุกจู่โจมโรมโดยไม่ทันตั้งตัว ตามด้วยทัพพันธมิตรของชาวกอลที่ร่วมเข้าบดขยี้กองทัพโรมันในยุทธการทรีเบีย และการซุ่มโจมตีครั้งใหญ่ในยุทธการทราซิมีน ฝ่ายโรมันพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในยุทธการคันนาย หลังจากนั้น พันธมิตรของโรมันหลายเมืองยกทัพไปโจมตีคาร์เทจ และทำให้การรบในอิตาลียืดเยื้ออยู่นับทศวรรษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กองทัพโรมันถูกทำลายไปเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ดี กองทัพโรมันสามารถเข้ายึดเมืองใหญ่หลายเมืองที่เข้ากับฝ่ายศัตรู และทำลายทัพคาร์เทจที่จะยกไปช่วยฮันนิบาลลงได้ในยุทธการเมเทารัส สกิปิโอ อัฟริกานุส นายพลชาวแอฟริกันซึ่งเป็นแม่ทัพโรมันสามารถเข้ายึดอาณาจักรคาร์เทจใหม่บนแผ่นดินสเปนได้ และเข้าครอบครองไอบีเรียในยุทธการอิลิปา สงครามสิ้นสุดลงในยุทธการซามา เมื่อสกิปิโอ อัฟริกานุส ประจันหน้ากับฮันนิบาลในแอฟริกา และฝ่ายหลังพ่ายแพ้ยับเยิน คาร์เทจยอมจำนนและตกเป็นรัฐอารักขาของโรมัน
ขุนคลัง
ขุนคลัง หรือ ไกวส์ตอร์ () เป็นชื่อตำแหน่งข้าราชการในระบบเส้นทางแห่งเกียรติยศ () มีหน้าที่กำกับดูแลการคลัง ในสมัยสาธารณรัฐโรมันขุนคลังเป็นข้าราชการการเมือง แต่ในสมัยจักรวรรดิโรมันเป็นข้าราชการประจำ
ปัจจุบัน คำว่า "ขุนคลัง" ยังใช้เป็นตำแหน่งตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในประเทศอิตาลีและโรมาเนีย กับทั้งยังเป็นชื่อตำแหน่งผู้กำกับดูแลการคลังในบางองค์กรด้วย
จานสะท้อนแบบพาราโบลา
จานสะท้อนแบบพาราโบลา () คืออุปกรณ์สะท้อน หรือกระจก ที่ใช้สะสมหรือรวบรวมพลังงาน เช่น แสง เสียง หรือคลื่นวิทยุ รูปร่างของมันคล้ายกับพาราโบลอยด์กลม (circular paraboloid) จานสะท้อนแบบพาราโบลาสามารถมีรูปร่างเป็นคลื่นระนาบตามแนวแกน ไปจนถึงคลื่นทรงกลมที่ม้วนวนเข้าสู่จุดโฟกัส
จานสะท้อนแบบพาราโบลาใช้ในการรวบรวมพลังงานจากที่ไกลๆ (เช่นคลื่นเสียง หรือแสงจากดาวฤกษ์) และนำพลังงานนั้นรวมเข้าไปสู่จุดโฟกัส เมื่อนำหลักการสะท้อนมาดำเนินกลับทาง จานสะท้อนแบบพาราโบลาก็อาจนำมาใช้ส่องพลังงานจากจุดกำเนิดที่อยู่ที่โฟกัสและส่งออกไปเป็นลำพลังงานแบบขนานก็ได้ เป็นหลักการที่ใช้งานใน สปอตไลท์ และ ไฟหน้าของรถยนต์
พอลิเบียส
พอลิเบียส (, ; 200-118 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวกรีกในสมัยเฮลเลนิสติก มีชื่อเสียงจากงานเขียนเรื่อง "The Histories" ซึ่งครอบคลุมเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ตั้งแต่ช่วง 220-146 ปีก่อนคริสตกาล บรรยายถึงการรุ่งเรืองขึ้นของสาธารณรัฐโรมัน และการที่โรมันสามารถเข้าครอบครองกรีก นอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงจากแนวคิดเรื่องสมดุลทางการเมืองของรัฐบาล ซึ่งต่อมานำมาใช้ใน "The Spirit of the Laws" ของมงแต็สกีเยอ และเป็นต้นร่างของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
กรงเล็บอาร์คิมิดีส
กรงเล็บอาร์คิมิดีส () เป็นอาวุธโบราณที่ประดิษฐ์โดยอาร์คิมิดีส เพื่อใช้ป้องกันการรุกรานทางน้ำในระหว่างการล้อมซีราคิวส์ ยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนว่าอาวุธนี้เป็นอย่างไร แต่จากบันทึกของนักประวัติศาสตร์ยุคโบราณ บรยายเอาไว้ว่ามีลักษณะเหมือนเครนที่ติดตั้งขอเกี่ยวเอาไว้ สามารถยกเรือที่มาโจมตีขึ้นจากน้ำ ยกไปที่อื่น แล้วก็ทิ้งลงมาทันทีทันใด
เครื่องจักรเหล่านี้มีบทบาทอย่างมากระหว่างสงครามพิวนิกครั้งที่สอง ในช่วง 214 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อสาธารณรัฐโรมันปิดล้อมเมืองไซราคัสด้วยกองเรือจำนวนอย่างน้อย 120 ลำภายใต้การนำของแม่ทัพมาร์คัส เคลาดิอุส มาร์เซลลุส เครื่องจักรนี้ทำลายเรือของฝ่ายโรมันไปได้มาก นักประวัติศาสตร์เช่นโพลิบิอุสและลิวีบันทึกไว้ว่าทัพโรมันเสียหายจากเครื่องจักรชนิดนี้เป็นจำนวนมาก รวมถึงความเสียหายจากเครื่องยิงหินที่พัฒนาโดยอาร์คิมิดีสเช่นกัน
แมกนากรีเชีย
แมกนากรีเชีย (; ) เป็นชื่อดินแดนชายฝั่งทะเลของอิตาลีตอนใต้บริเวณอ่าวตารันโต ซึ่งชาวกรีกโบราณได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานได้แก่ อาณานิคมของชาวอะคีอัน (Achaean) ที่ตาเรนตุม โครตัน และซิบาริส รวมไปถึงคิวมีและนีอาโพลิส (เนเปิลส์) ในทางเหนือ ชาวอาณานิคมเริ่มลงรากฐานราวศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล และนำเอาอารยธรรมเฮลเลนิกมาด้วย ซึ่งเป็นอารยธรรมที่ทรงอิทธิพลในอิตาลีอย่างมากตลอดไปจนถึงโรมันโบราณ
ลิวี
ติตุส ลีวิอุส () หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า ลิวี (; 59 ปีก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 17) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวโรมัน ผู้เขียน "หนังสือหลังจากการก่อตั้งนคร" () ซึ่งเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของโรมและเรื่องราวของชาวโรมัน ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ยุคตำนานเริ่มแรกของโรมก่อนการก่อตั้งจริงเมื่อ 753 ปีก่อนคริสต์ศักราช ไปจนถึงสมัยจักรพรรดิเอากุสตุสอันเป็นยุคของลิวีเอง เขาสนิทสนมกับตระกูลยูลิอุส-เกลาดิอุสและเป็นผู้แนะนำเกลาดิอุส (หลานเอากุสตุสซึ่งจะขึ้นเป็นจักรพรรดิในอนาคต) ให้หัดเขียนประวัติศาสตร์ ลิวีกับลีวิอา (ภริยาของเอากุสตุส) มาจากตระกูลเดียวกัน แม้จะมิได้เป็นญาติร่วมสายเลือดใกล้ชิด
ลูเชียน
ลูเชียนแห่งซามอซาทา (; , ; ค.ศ. 125 – หลัง ค.ศ. 180) เป็นนักพูดชาวอัสซีเรีย และนักเขียนเรื่องเสียดสีซึ่งเขียนเป็นภาษากรีก มีชื่อเสียงจากความหลักแหลมในการเปรียบเปรยและเสียดสี
ลูเชียนนับเป็นหนึ่งในนักเขียนนวนิยายยุคแรกๆ ของอารยธรรมตะวันตก ในเรื่อง "A True Story" เขาเขียนบทบรรยายร้อยแก้วเป็นการสนทนาในจินตนาการจากเรื่องเล่าแฟนตาซีของโฮเมอร์ ใน "โอดิสซีย์" และเทพนิยายอื่นๆ ที่มีชื่อเสียงในยุคสมัยของเขา เขาเขียนเรื่องราว "ทันสมัย" เช่นการเดินทางไปดวงจันทร์และดาวศุกร์ ชีวิตจากต่างดาว และสงครามระหว่างดาว ตั้งแต่เมื่อพันปีก่อนยุคของจูลส์ เวิร์น และ เอช. จี. เวลส์ เสียอีก นิยายของเขานับได้ว่าเป็นนิยายวิทยาศาสตร์ยุคแรกๆ ของโลก แม้จะไม่ใช่เรื่องแรกที่สุดก็ตาม
หลักการของอาร์คิมิดีส
หลักการของอาร์คิมิดีส () ตั้งชื่อตามอาร์คิมิดีสแห่งซีราคิวส์ ผู้ค้นพบกฎนี้เป็นคนแรก ซึ่งเป็นกฎเกี่ยวกับแรงลอยตัวและการแทนที่ โดยกล่าวว่า เมื่อนำวัตถุลงไปแทนที่ของเหลวจะมีแรงต้านเท่ากับน้ำหนักของของเหลวปริมาตรเท่าส่วนจม จากหลักการนี้ทำให้เข้าใจในหลักการหลายอย่าง เช่น เรือเหล็กทำไมจึงลอยน้ำ ของเหลวต่างชนิดกันมีความหนาแน่นต่างกัน อาร์คิมีดีสชี้ให้เห็นถึงเรื่องความหนาแน่นและนำมาเทียบกับน้ำเรียกว่าความถ่วงจำเพาะ จากหลักการนี้ทำให้อาร์ดีมีดีสสามารถพิสูจน์มงกุฎทองคำ ที่ช่างทำมงกุฎหลอมสิ่งเจือปนลงไปในเนื้อทอง อาร์คีมีดีสหาวิธีวัดปริมาตรมงกุฎทองคำได้ด้วยการเอาไปแทนที่น้ำ และปล่อยให้น้ำล้นออกมา
ในตำราของอาร์คิมิดีส เรื่อง "ว่าด้วยเทหวัตถุลอย" (On floating bodies) บทที่ 5 กล่าวว่า
สำหรับวัตถุทั่วไป ไม่ว่าลอยหรือจม ที่อยู่ในก๊าซ เช่นเดียวกับของเหลวอื่นๆ นั้น อาจระบุหลักการของอาร์คิมิดีสได้ในรูปของแรง ดังนี้
มอนสเตอร์ฟาร์ม
มอนสเตอร์ฟาร์ม () หรือ มอนสเตอร์แรนเชอร์ () เป็นการ์ตูนอนิเมะของญี่ปุ่นผลิตโดยทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ มีเนื้อเรื่องอิงเกมชุดมอนสเตอร์ฟาร์มโดยเทคโม (Tecmo) ออกฉายในปี 2542 ความยาวทั้งสิ้น 73 ตอน เข้าฉายในประเทศไทยทางช่อง 9 การ์ตูน เมื่อวันที่ 22 ก.ค. 2544 - 31 มี.ค. 2545 ซึ่งโรสและไทก้าเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ ต่อมาได้มีการทำหนังสือการ์ตูนความยาว 2 เล่มโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ออกวางจำหน่ายช่วงปลายปี 2544
มอนสเตอร์ฟาร์มเป็นเรื่องของเด็กประถมคนหนึ่งชื่อเก็งกิ ซึ่งชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์เป็นชีวิตจิตใจ และได้ถูกดูดเข้าไปในเกมส์มอนสเตอร์ฟาร์มเพื่อต่อสู้กับฝ่ายอธรรม และ มู โดยการตามหานกไฟซึ่งเป็นมอนสเตอร์ในตำนานที่เชื่อกันว่าจะปราบฝ่ายอธรรมได้
มัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบา
อาสนวิหาร และอดีต มัสยิดใหญ่แห่งกอร์โดบา มีชื่อเรียกในศาสนาคริสต์ว่า อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ () และเป็นที่รู้จักในท้องถิ่นว่า มัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบา () ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกร่วมกับพื้นที่ส่วนประวัติศาสตร์ ตั้งอยู่ในเมืองกอร์โดบา ในแคว้นอันดาลูซิอา ทางตอนใต้ของประเทศสเปน
ด้านประวัติความเป็นมานั้น เริ่มจากในปี ค.ศ. 768 หลังจากการรุกรานของชาวมุสลิมบนคาบสมุทรไอบีเรีย การก่อสร้างได้เริ่มขึ้นบนพื้นที่ซึ่งแต่เดิมเป็นที่ตั้งของโบสถ์แห่งนักบวช บีเซนเต มาร์ตี โดยที่โบสถ์แห่งนี้ได้ถูกทำลายลงและสร้างมัสยิดกอร์โดบาขึ้นมาแทนที่
ถ้ามองในมุมมองของมัสยิดแล้ว มัสยิดกอร์โดบาถือได้ว่าเป็นสิ่งที่แสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรกาหลิบแห่งกอร์โดบา ด้วยพื้นที่ขนาด 23,400 ตารางเมตร ทำให้มัสยิดกอร์โดบามีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองของโลกเมื่อตอนที่สร้าง อันดับที่หนึ่งเป็นของมัสยิดแห่งนครมักกะฮ์ (ภายหลังในปี ค.ศ. 1588 อันดับที่สองตกเป็นของมัสยิดแห่งสุลต่านอะห์มัด ประเทศตุรกี) ลักษณะเด่นอย่างหนึ่งที่น่าสนใจมากคือ กิบลัต (ชุมทิศที่ชาวมุสลิมหันหน้าไปยามละหมาดและขอดุอาอ์) นั้นไม่ได้ชี้ไปยังทิศของนครมักกะฮ์ แต่ว่าชี้ไปยัง 51 องศาทางใต้ของทิศที่เป็นที่ตั้งนครมักกะฮ์ เหตุผลที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าที่ตั้งที่ติดกับแม่น้ำกัวดัลกิบีร์ จึงไม่สามารถทำการขยายการก่อสร้างออกไปทางทิศใต้ได้
จนกระทั่งภายหลังชาวสเปนสามารถพิชิตดินแดนคืนได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1238 มัสยิดกอร์โดบาก็ได้กลายสภาพมาเป็นโบสถ์ตามคำสั่งของมุขนายก โลเป เด ฟิเตโร (มุขนายกคนแรกของอาสนวิหารกอร์โดบา) ในปี ค.ศ. 1523 เริ่มการก่อสร้างโบสถ์ในส่วนกลางของมัสยิดโดยใช้รูปแบบปลาเตเรสโก (Plateresco) ในภาษาสเปน "ปลาตา" (plata) หมายถึงแร่เงิน ส่วนคำว่า "ปลาเตเรสโก" ต้องการสื่อถึงตามวิถีทางของช่างเงิน
อาสนวิหารกอร์โดบาถือได้ว่ามีความสำคัญมากต่อกอร์โดบาและสถาปัตยกรรมอัลอันดะลุสเช่นเดียวกับอาลัมบรา
ปลาซิวข้าวสาร
"สำหรับปลาทะเลขนาดเล็ก ดูที่: ปลากะตัก"
ปลาซิวข้าวสาร หรือ ปลาในนาข้าว (วงศ์: Adrianichthyidae; ) เป็นชื่อวงศ์ของปลาน้ำจืดและปลาน้ำกร่อยจำพวกหนึ่งที่มีขนาดเล็ก มีขนาดโดยเฉลี่ยไม่เกิน 9 เซนติเมตร มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ประเทศอินเดียจนถึงญี่ปุ่น เกาะสุลาเวสี คาบสมุทรอินโดจีนจนถึงออสเตรเลีย
เดิมเคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์ Oryziidae แต่ปัจจุบันวงศ์นี้ได้กลายเป็นเพียงวงศ์ย่อยและสกุลหนึ่งของวงศ์นี้
มีลักษณะทางอนุกรมวิธานที่สำคัญ คือ ไม่มีเส้นข้างลำตัว ช่องจมูกเปิดทะลุถึงก้น นัยน์ตาโต ปากเฉียงขึ้นเล็กน้อย ครีบหลังอยู่ใกล้ครีบหาง ครีบหางมีทั้งปลายตรงและปลายกลมมน
โดยปลาในวงศ์นี้ซึ่งเป็นตัวอย่างแรกได้ถูกค้นพบเป็นครั้งแรก ในนาข้าวที่ประเทศญี่ปุ่น จึงเป็นที่มาของชื่อในภาษาอังกฤษ
โดยชนิดที่ค้นพบล่าสุด พบที่ลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของไทย คือ ปลาซิวข้าวสารแม่น้ำสงคราม ("Oryzias songkhramensis") เมื่อปี ค.ศ. 2010
สกุลออรีเซียส
สกุลออรีเซียส เป็นสกุลของปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ใช้ชื่อสกุลว่า "Oryzias" (/ออ-รี-เซียส/) โดยมาจากภาษากรีกคำว่า ὄρυζα ซึ่งแปลว่า "ข้าว" อ้างอิงมาจากสถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ นาข้าว
มีลักษณะสำคัญ คือ ขากรรไกรไม่ยืดหด ฐานด้านบนของครีบอกอยู่ใกล้แนวสันหลังของลำตัว ครีบหลังอยู่ใกล้ครีบหาง ครีบก้นมีฐานยาว ครีบหางมีปลายกลมมน เป็นปลาที่เก็บไข่ไว้ใต้ครีบอก
มีความยาวประมาณ 6-7 เซนติเมตร ขนาดเต็มที่ไม่เกิน 9 เซนติเมตร โดยพบในแหล่งน้ำที่มีพรรณไม้น้ำมากมาย โดยมากพบในอุณหภูมิประมาณ 28 เซนติเมตร บ่อยครั้งที่พบในแหล่งน้ำที่มีค่าแร่ธาตุคาร์บอเนต และมีค่าความเป็นกรดด่าง (pH) ประมาณ 7.5 และอาจพบได้ในน้ำกร่อยได้ด้วย มีการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างตั้งแต่ประเทศอินเดียจนถึงญี่ปุ่น, เกาะสุลาเวสี, คาบสมุทรอินโดจีนจนถึงออสเตรเลีย
ปัจจุบันพบแล้วประมาณ 32 ชนิด เป็นการพบได้ในประเทศไทย 6 ชนิด
ไซราคูเซีย
ไซราคูเซีย () คือชื่อเรือในสมัยกรีกโบราณ ซึ่งบางครั้งกล่าวกันว่าเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกยุคโบราณ ผู้ออกแบบคือ อาร์คิมิดีส สร้างขึ้นราวปีที่ 240 ก่อนคริสตกาล โดยอาร์เชียสแห่งโครินธ์ ตามคำสั่งของพระเจ้าเฮียโรที่ 2 แห่งซีราคิวส์ นักประวัติศาสตร์ชื่อ มอสชิออน แห่งฟาเซลิส กล่าวว่า ไซราคูเซีย สามารถบรรทุกสินค้าได้ถึง 1,600 - 1,800 ตัน บรรทุกทหารได้ 200 คนรวมทั้งเครื่องยิงหิน เคยออกเดินเรือเพียงครั้งเดียวไปยังเมืองเบิร์ธ ในอเล็กซานเดรีย หลังจากนั้นก็ถูกมอบให้แก่พระเจ้าทอเลมีที่ 3 ยูร์เจเทส แห่งอียิปต์ และเปลี่ยนชื่อไปเป็น "อเล็กซานดริส"
มีการอภิปรายเกี่ยวกับเรือนี้ รวมถึงบทความชุดสมบูรณ์ของอาเธนาอุส (นักเขียนกรีกช่วงปลายศตวรรษที่ 2 ผู้อ้างอิงคำบรรยายเรือ "ไซราคูเซีย" จากมอสคิออน ซึ่งเป็นนักเขียนยุคก่อนหน้านี้ที่ผลงานหายสาบสูญไปแล้ว) ปรากฏอยู่ในงานเขียนของคัสสัน เรื่อง "Ships and Seamanship in the Ancient World".
ปลาซิวข้าวสารเดซี่
ปลาซิวข้าวสารเดซี่ หรือ ปลาซิวข้าวสารโวโวแรย์ () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Oryzias woworae" ในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae)
จัดเป็นปลาซิวข้าวสารในสกุล "Oryzias" ชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2010 จัดเป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง แตกต่างไปจากปลาในสกุลเดียวกันชนิดอื่น โดยมีสีที่พบได้ทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีสีแดงบริเวณใต้ส่วนหัวไล่ไปตามลำตัวส่วนล่างจนถึงด้านหน้าของครีบท้อง ครีบหลัง รวมถึงคอดหางและครีบหางบางส่วนด้วย และมีสีฟ้าเป็นประกายตั้งแต่ขอบหลังบนของลูกตาลากสีไปตามแนวเกล็ดกลางลำตัวจนถึงฐานของครีบหาง นอกจากนี้สีฟ้ายังกินพื้นที่เกล็ดในตำแหน่งใต้เส้นสีกลางลำตัวไปจนถึงบริเวณหน้าครีบก้น พื้นที่บริเวณแผ่นกระดูกเปิดปิดเหงือก ไปจนถึงฐานของครีบอกเป็นสีเงินแวววาว ครีบหางมีลักษณะตัดตรงมากกว่าขอบหางที่เว้าเข้า มีขนาดประมาณ 6-7 เซนติเมตร
ปลาซิวข้าวสารเดซี่ พบกระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะมูนา ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะสุลาเวสี ประเทศอินโดนีเซีย ในลำธารที่สงบเงียบ โดยอยู่รวมฝูงกับปลาในวงศ์ปลาเข็ม ในระดับความลึกประมาณ 1-1.5 เมตร พื้นน้ำเป็นโคลนเลนและเศษใบไม้ร่วง ค่าความเป็นกรด-ด่างของน้ำประมาณ 6-7 (pH 6-7)
โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ดร.เดซี่ โวไว นักสัตววิทยาชาวอินโดนีเซียผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตว์น้ำจืด จำพวกปูและกุ้ง
ปลาซิวข้าวสารเดซี่ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เดิมเคยใช้ชื่อวงการปลาสวยงามว่า "ปลาข้าวสารนีออน" ปัจจุบันได้มีการอนุกรมวิธานแยกออกไปเป็นชนิดต่างหาก คือ "O. walasi" ซึ่งมีลักษณะบางประการที่แตกต่างออกไป แต่ทั้งสองชนิดนี้ก็พบในถิ่นที่อยู่เดียวกัน
เอสเอส อาร์คิมิดีส
เอสเอส อาร์คิมิดีส () คือเรือจักรไอน้ำ สร้างในสหราชอาณาจักรเมื่อปี ค.ศ. 1839 มีชื่อเสียงในฐานะเรือจักรไอน้ำลำแรกของโลก ที่ขับเคลื่อนด้วยใบจักรแบบเกลียว
"อาร์คิมิดีส" นับว่ามีอิทธิพลต่อวิวัฒนาการการก่อสร้างเรือ ทำให้กองทัพเรือยอมรับเครื่องส่งกำลังแบบเกลียวมาใช้ และยังมีอิทธิพลต่อเรือพาณิชย์อื่นๆ ที่สำคัญคืออิทธิพลที่ส่งผลต่อการออกแบบ "เอสเอส เกรตบริเตน" อันเป็นนวัตกรรมอีกชิ้นหนึ่งของไอแซมบาร์ด คิงดอม บรูเนล เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกเวลานั้นและเป็นเรือจักรไอน้ำที่ใช้ใบพัดแบบเกลียวลำแรกที่เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
หนังสือ
วารสาร
โรงฝึก (กรีซโบราณ)
โรงฝึก () ในสมัยกรีซโบราณ ทำหน้าที่เป็นสถานฝึกซ้อมสำหรับบรรดาผู้เข้าแข่งขันในเกมสาธารณะ ทั้งยังเป็นสถานที่สำหรับการสังสรรค์และแลกเปลี่ยนทางความคิด คำนี้มีที่มาจากคำในภาษากรีก "gymnos" หมายถึง เปลือย เพราะการแข่งขันกรีฑาจะทำโดยไม่สวมเสื้อผ้า ทั้งนี้เป็นการชื่นชมต่อสรีระของร่างกายบุรุษและเป็นการบูชาต่อเทพเจ้า ทั้งโรงฝึก (gymnasium) และโรงมวยปล้ำ (palaestra) ถือว่าอยู่ในความคุ้มครองและอารักขาของเทพเฮราคลีส เฮอร์มีส และในเอเธนส์รวมถึงธีซูส
เลนส์รวมแสง
เลนส์รวมแสง ( หรือ burning lens) คือเลนส์นูนขนาดใหญ่ที่ใช้ในการรวมแสงอาทิตย์ให้ตกกระทบลงในพื้นที่เล็กๆ ทำให้พื้นที่นั้นมีความร้อนสูงขึ้นจนกระทั่งทำให้พื้นผิวสามารถจุดติดไฟได้ กระจกรวมแสง ก็ทำให้เกิดผลลัพธ์ในทำนองเดียวกันโดยใช้พื้นผิวกระจกสะท้อนแสงให้ไปรวมยังจุดเดียวกัน มีการศึกษาด้านเคมีในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เพื่อเผาไหม้วัตถุที่อยู่ภายในภาชนะใสแบบปิด เพื่อดูผลที่ได้จากการเผาไหม้ และนำสิ่งที่ได้ไปวิเคราะห์ เลนส์รวมแสงเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มีประโยชน์มากในยุคสมัยที่การจุดประกายไฟด้วยไฟฟ้ายังไม่สามารถทำได้
กล่าวกันว่า อาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง ได้ใช้กระจกรวมแสงนี้ (หรืออาจเป็นกระจกหกแฉกจำนวนมากๆ) เพื่อเป็นอาวุธในช่วง 212 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อครั้งที่เมืองซีราคิวส์ถูกทัพเรือโรมันปิดล้อม และสามารถเผากองเรือโรมันได้เป็นจำนวนมาก แม้ว่าสุดท้ายแล้วทัพโรมันสามารถยึดเมืองได้ และอาร์คิมิดีสถูกสังหาร
เขตมิสซังเชียงใหม่
เขตมิสซังเชียงใหม่ หรือสังฆมณฑลเชียงใหม่ เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศไทย มีอาณาเขตครอบคลุม 4 จังหวัดในภาคเหนือ ได้แก่ จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดลำปาง (เว้นอำเภองาว) จังหวัดลำพูน และจังหวัดแม่ฮ่องสอน และมีสถานะเป็นปริมุขมณฑลของเขตมิสซังกรุงเทพฯ
สำนักมิสซังโรมันคาทอลิกเชียงใหม่ ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ 5/3 ถ.เจริญประเทศ 12 ต.ช้างคลาน อ.เมือง จ.เชียงใหม่ 50100
เขตมิสซังเชียงใหม่มีจุดเริ่มต้นมาจากการเผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกในภาคเหนือ โดยสมัยมุขนายกฌ็อง-บาติสต์ ปาลกัว ดำรงตำแหน่งประมุขมิสซังสยาม ได้ส่งบาทหลวง 2 องค์ คือบาทหลวงกร็องฌ็อง และบาทหลวงวากาล มาเป็นมิชชันนารีเผยแพร่ศาสนาที่เชียงใหม่ ถึงเมื่อวันที่ถึงเชียงใหม่ในบ่ายวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1844 เริ่มแรกได้รับการต้อนรับจากเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่เป็นอย่างดี แต่ภายหลังมีท่าทีเปลี่ยนไปทำให้งานแพร่ธรรมต้องหยุดลง ต่อมาสมัยมุขนายกเรอเน แปร์รอส ได้รื้อฟื้นงานแพร่ธรรมขึ้นอีกครั้ง โดยส่งบาทหลวง 2 องค์ คือบาทหลวงฟูยัง (Fouillat) และบาทหลวงบรัวซา (Broizat) มาทำหน้าที่ และได้ตั้งศูนย์แพร่ธรรมที่เชียงใหม่ได้เป็นผลสำเร็จ แต่จากนั้นไม่นานก็เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 บาทหลวงทั้งสองถูกเรียกตัวกลับ งานประกาศศาสนาจึงต้องชะงักลงอีกครั้ง ต่อมา ค.ศ. 1926 มิสซังกรุงเทพฯ จึงส่งบาทหลวงขึ้นมาอีกรอบ ประกอบด้วยบาทหลวงยอร์ช มีราแบล ( Mirabel ) จากคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส พร้อมกับบาทหลวงพื้นเมืองชาวไทยคือบาทหลวงนิโคลาส บุญเกิด กฤษบำรุง ทั้งสองได้ตั้งต้นที่พิษณุโลกก่อน เพราะมีชาวจีนอาศัยอยู่มาก
ต่อมาวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1931 ทั้งสองจึงมาถึงเชียงใหม่แล้วเริ่มประกาศศาสนาอีกครั้ง และได้เชิญคณะนักบวชคาทอลิกหลายคณะมาช่วยงานการศึกษาด้วย เช่น คณะอุร์สุลินแห่งสหภาพโรมันมาเปิดโรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย คณะภราดาเซนต์คาเบรียลมาเปิดโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย การเผยแพร่ได้ขยายตัวไปทั่วจังหวัด แล้วจึงขยายไปจังหวัดอื่น ๆ ในเขตภาคเหนือตามลำดับ
ในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1959 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23 จึงทรงยกสถานะภาคเหนือจึงเป็นเขตหัวหน้าจากสันตะสำนัก (Prefecture Apostolic) แล้วได้เป็นมุขมณฑลในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1965 แต่ราชการไทยยังคงเรียกว่าเขตมิสซังเชียงใหม่ ต่อมาวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2561 สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสทรงแยกจังหวัดเชียงราย แพร่ น่าน พะเยา และอำเภองาว จังหวัดลำปาง ออกจากเขตมิสซังเชียงใหม่มาสถาปนาเป็นเขตมิสซังเชียงราย
นับแต่ได้รับสถานะเป็นมุขมณฑล มิสซังโรมันคาทอลิกเชียงใหม่มีมุขนายกเป็นประมุขมาแล้ว 4 องค์ โดยหัวหน้าจากสันตะสำนักประจำมิสซังเชียงใหม่คือพระคุณเจ้าลูว์เซียง ลากอสต์ได้เป็นมุขนายกผู้ดูแลของสันตะสำนักประจำมิสซังเชียงใหม่องค์แรก มุขนายกทั้ง 4 ได้แก่
สถิติมิสซังเชียงใหม่ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 - 2559 มีดังนี้
วัดศรีสวรรค์สังฆาราม
วัดศรีสวรรค์สังฆาราม (วัดถือน้ำ) เลขที่ ๑๔๔ บ้านถือน้ำ หมู่ที่ ๒ ตำบลนครสวรรค์ออก อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ สังกัดคณะมหานิกาย มีที่ดินจำนวน ๓๓ ไร่ ๒ งาน ๔๐ ตารางวา ทิศเหนือติดที่ดินนายเกลี้ยง รุ่งรัตน์ ทิศใต้จรดที่ดิน ร.ต.หล่ำ ชาญธัญการ ทิศตะวันออกติดที่ดินนางฟื้น สิมมาขันธ์ และทิศตะวันตกติดกับทางสาธารณะและแม่น้ำเจ้าพระยา ตามเอกสาร ส.ค.๑ เลขที่ ๙
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งตะวันออก อยู่ห่างจากที่ตั้งหน่วยมณฑลทหารบกที่ ๓๑ ค่ายจิรประวัติ ประมาณ ๑๕๐๐ เมตร
วัดศรีสวรรค์สังฆาราม เดิมมีชื่อว่า “ วัดถือน้ำ ” ได้สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. ๒๓๕๐ เคยเป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของทางราชการประจำทุกปี ต่อมาทางราชการได้สร้างศาลหลักเมืองขึ้น จึงได้ย้ายไปประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาที่ศาลหลักเมือง นามวัดจึงได้เปลี่ยนเป็นวัดศรีสวรรค์สังฆาราม แต่ชาวบ้านยังนิยมเรียกนามเดิมว่า “ วัดถือน้ำ ” อยู่ตลอดมา
นะโอะเอะ คะเนะสึงุ
นะโอะเอะ คะเนะซึกุ () (พ.ศ. 2103-พ.ศ. 2163) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่น ในช่วงศตวรรษที่ 16-17 เป็นลูกชายคนโตของฮิงุจิ คาเนะโตะโยะ ตระกูลของคะเนะซึกุเป็นข้ารับ
ใช้ของ ไดเมียวอุเอะสึงิ ถึงสองรุ่นด้วยกัน นอกจากนี้ยังได้ถูกใช้ตั้งเป็นชื่อของศาลเจ้า "โยมาชิโระ โน คามิ"(山城守) หรือตอนเด็กเขาใช้ชื่อ ฮิงุจิ คะเนะซึกุ
คาเนะซึกุถวายการรับใช้ครั้งแรกเป็น โคโช(小姓) ให้กับท่าน Uesugi Kenshin หลังจากท่านเคนชินเสียชีวิต เขาได้เข้าเป็นข้ารับใช้ของบุตรบุญธรรมของท่านเคนชิน คาเกะคัทสุ Kagekatsu น้องชายของคาเนะซึกุ โอคุนิ ซาเนะฮิโระ เป็นทนายความชื่อดังของอุเอะสึงิ
คะเนะซึงกุเกิดที่ฮิงุจิ โยโรคุ เขาเติบโตที่ปราสาทซากาโตะ จังหวัดเอจิโก พ่อของเขาฮิงุจิ โซเอมอน คาเนะโตะโยะเป็นผู้ติดตามของท่านนาโอเอะ มาซาคาเงะแห่งปราสาทซากาโตะเมื่อถึงวัย เขาสมรสกับโอเซนภรรยาม่ายของนายจ้างนาโอเอะ โนบุสึนะ และใช้ชื่อ นาโอเอะ คาเนะซึกุ เขาเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วในฐานะผู้บัญชาการของกองทัพอิเอสุงิและเป็นที่ปรึกษา ของท่านไดเมียวคาเกะคัทสุKagekatsuและอุเอะสึงิได้ไปพัวพันกับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นบนญี่ปุ่นร่วมกับกลุ่มของซัตสะ นาริทาสะ(sassa narimasa) และมาเอดะ โทชิอิเอะMaeda Toshiie คาเนะซึกุและ อุเอะสึงิต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนกับพันธมิตรในช่วงที่รบกับตระกูลโทคุงาวะTokugawaในศึกเซกิกาฮาระโดยฝ่ายอิเอะยาสุ โตะกุงะวะ ชนะสงครามเนื่องจากมีพันธมิตรได้แปรพักตร์ในระหว่างสงครามและทำให้ตระกูลโทคุงาวะได้เป็นผู้นำประเทศในฐานะผู้สำเร็จราชการ ,คาเนสุกุมีรายได้ก่อนที่เขาจะเกษียณอายุราชการถึง 600,000 โคคุKoku
หลังการตายของเขา ภรรยาของเขาท่านหญิงโอเซน (お船 ) ถือผนวช ตัดผมสั้น และกลายเป็นพระภิกษุณี จึงได้รับสมญานามว่า เทอิชิน (貞心尼 Teishin-ni) เทอิชินช่วยดูแลทายาทของอุเอะสึงิ 
หลังจากคาเกะคัทสุKagekatsuตายในอายุ 81 ปี ในพ.ศ. 2180
นาโอเอะ คาเนะซึกุผู้ที่ใช้คำว่า"รัก" บนศีรษะ ผู้ที่ถือหลักแห่งความยุติธรรมเพื่อปกป้องประเทศให้ พ้นจากภัยสงคราม ผู้ยึดถือหลักความรัก ความเมตตาเพื่อผ่านอุปสรรคนานานัปการเพื่อประโยชน์สุข
แก่ส่วนรวมแม้ต้องเสียสละส่วนตน วีรกรรมต่างๆไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาบ้านเมือง การศึกษา การสงครามเพื่อให้บ้านเมืองและประชาชนอยู่รอด 
"แม้ชีพวายแต่ชื่อนั้นคงเป็นอมตะ"