hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
สามทหารเสือ
สามทหารเสือ (; ) เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร "Le Siècle" ระหว่างเดือนมีนาคม ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1844
เนื้อเรื่องในนวนิยายเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่าวถึงการผจญภัยของนักดาบหนุ่มจากกาสคอญชื่อ ดาตาญัง (d'Artagnan) เดินทางมาปารีสเพื่อสมัครเป็นทหารองครักษ์ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้พบปะและสนิทสนมกับ "สามทหารเสือ" ที่ประกอบด้วยเอธอส, ปอร์ธอส และอารามิส และนับถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ดูว์มาได้เขียนนวนิยายภาคต่อของ Les Trois Mousquetaires อีกสองภาค คือ "Vingt ans après" (Twenty Years After, ปี 1845) และ "Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard" (The Vicomte of Bragelonne: Ten Years Later, ปี 1847-1850) ทั้งสามภาคมีดาตาญังเป็นตัวเอก โดยมีตัวละครประกอบเป็นบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เช่น สมเด็จพระราชินีอานน์แห่งออสเตรีย จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส คาร์ดินัลริเชอลิเออ ชายในหน้ากากเหล็ก รวมทั้งตัวละครเอกทั้งสี่
อีแก
อีแก (; ) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae)
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ค่อนข้างบาง หน้า ผาก, กระหม่อม, คอ และหน้าอกส่วนบนดำเงา ขณะที่ ท้ายทอย และ อกส่วนล่างเป็นสีน้ำตาลเทาอ่อนๆ ปีก หาง และขาเป็นสีดำ มีความแตกต่างตามภูมิภาคในความหนาของปาก และความลึกของพื้นที่สีบนขน
ในพื้นที่แห้งแล้งของเอเชียใต้และประเทศอิหร่านพบชนิดย่อย "C. s. zugmayeri" ซึ่งมีปลอกคอสีอ่อนมาก ชนิดย่อยที่ถูกจัดจำแนกตั้งชื่อที่พบในประเทศอินเดีย, เนปาล และบังคลาเทศ มีปลอกคอสีเทา ในตอนใต้ของประเทศอินเดีย มัลดีฟส์ (บางครั้งแยกเป็นชนิดย่อย "maledivicus") และศรีลังกาเป็นชนิดย่อย "C. s. protegatus" มีสีเทาเข้ม ชนิดย่อย "C. s. insolens" จากพม่ามีสีเข้มที่สุดและไม่มีปลอกคอสีเทา
อีแกมีการกระจายพันธุ์อย่างแพร่หลายในตอนใต้ของทวีปเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศเนปาล, บังคลาเทศ, อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, มัลดีฟส์ และ ลักษทวีป, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไทย และชายฝั่งทะเลภาคใต้อิหร่าน มันถูกนำไปสู่ทางตะวันออกของแอฟริการอบๆแซนซิบาร์ (ประมาณปี ค.ศ. 1897) และพอร์ตซูดาน, และไปสู่ประเทศออสเตรเลียโดยเรือแต่มีการกำจัดไปแล้ว เมื่อเร็วๆนี้อีแกก็แพร่เข้ามาในยุโรปและมีการแพร่พันธุ์ในตะขอแห่งฮอลแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
มันเข้ามาร่วมตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่กับมนุษย์ตั้งแต่หมู่บ้านเล็กๆไปจนถึงเมืองใหญ่ ในประเทศสิงคโปร์มีความหนาแน่นของนกที่ 190 ตัวต่อตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 กับความพยายามในกำจัดประชากรนก เพราะประชากรมนุษย์ในถิ่นอาศัยทำให้ประชากรของนกเพิ่มขึ้นจากการที่มันสามารถกินขยะได้ไม่เลือก ศักยภาพการรุกรานของนกชนิดนี้ปกคลุมทั่วเขตร้อนของโลก แต่ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นในโลกใหม่ อีแกสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรด้วยความยืดหยุ่นสูง และดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์เป็นอย่างมาก
อีแก ในนิทานพื้นบ้านของจีน ได้ชื่อว่าเป็นนกกตัญญู อันมีที่มาจากนิทานของชาวไต ชนพื้นเมืองในมณฑลยูนนาน ของจีน ด้วยความที่ธรรมชาติ เมื่อแม่นกป้อนอาหารให้ลูกแล้ว ลูกนกจะแบ่งอาหารนั้นป้อนกลับคืนไปยังแม่นกด้วย อีแกมีชื่อเรียกหลายชื่อต่างออกไป เนื้อหานิทานคล้ายกับนิทานเรื่องก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ ของชาวไทยอีสาน คือ แม่ที่ส่งอาหารให้แก่ลูกชายที่ทำงานตัดไม้ในป่า ด้วยความล่าช้าในการส่ง ทำให้ลูกชายโมโหทุกครั้ง จึงพาลไปตุบทีผู้เป็นแม่ ต่อมาลูกชายได้เห็นภาพของลูกอีแกป้อนอาหารกลับคืนไปยังแม่ จึงสำนึกผิด ในวันหนึ่ง มีเหตุการณ์ทำให้แม่เข้าใจผิดว่าลูกชายโกรธตนเอง จึงวิ่งชนต้นไม้ฆ่าตัวตาย ลูกชายเสียใจมากและสำนึกผิด จึงเอาไม้ต้นที่แม่วิ่งชนตายมาแกะสลักเป็นรูปแม่ตนเอง เมื่อครบรอบวันตายของแม่ตนเอง จะกราบไหว้บูชาและรดน้ำรูปสลักของแม่ ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นประเพณีสงกรานต์ ในมณฑลยูนนาน
โรแบร์ท ค็อค
ไฮน์ริช แฮร์มัน โรแบร์ท ค็อค (; 11 ธันวาคม พ.ศ. 2386 — 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) เป็นนายแพทย์ชาวเยอรมัน ได้ศึกษาโรคที่เกิดจากแกะโดยเพาะเลี้ยงเชื้อนอกอวัยวะสัตว์จนสามารถอธิบายวงจรชีวิตของเชื้อดังกล่าวได้ เมื่อปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งภายหลังทราบกันดีว่าเป็นเชื้อที่ทำให้เกิดโรคแอนแทรค ("Bacillus anthracis") นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการอธิบายบทบาทของเชื้อโรคต่อการเกิดโรคได้อย่างชัดเจน ต่อมาในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ค็อคได้ค้นพบเชื้อโรคที่ทำให้เกิดวัณโรค ("Mycobacterium tuberculosis") และได้พัฒนาการสกัดสารชื่อ ทูเบอร์คูลิน ("Tuberculin") ซึ่งช่วยในการตรวจสอบเชื้อวัณโรคได้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) ค็อคเดินทางไปยังอินเดียและได้ค้นพบเชื้อที่ทำให้เกิดอหิวาตกโรค ("Vibrio cholerae") และการเสนอสมมติฐานของค็อค ซึ่งเป็นรากฐานของความรู้ทางโรคติดเชื้อในปัจจุบัน
ค็อคได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ในปี พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาสมัยใหม่ ร่วมกับคู่แข่งของเขาที่ปารีส คือหลุยส์ ปาสเตอร์ ค็อคเป็นผู้วางรากฐานการศึกษาการติดเชื้อและก่อตั้งสาขาวิชาเวชศาสตร์เขตร้อนในเยอรมัน
แร็ปร็อก
แร็ปร็อก () เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างฮิปฮอป และดนตรีร็อก หลากหลายสไตล์ แร็ปร็อกมักจะรวมกับแนว แร็ปเมทัล และ แร็ปคอร์ ซึ่งรวมถึงแนวเพลงย่อยของร็อก ได้แก่ เฮฟวีเมทัล และฮาร์ดคอร์พังก์
ไลโอพลัวเรอดอน
ไลโอพลัวเรอดอน (; IPA: /ˌlaɪ.ɵˈplʊərədɒn/) ความหมายชื่อคือ"กิ้งก่าฟันเรียบด้าน"เป็นสกุลกิ้งก่าทะเลในตระกูลสัตว์เลื้อยคลานที่เรียกกันว่าไพลโอซอร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในกลางยุคจูราสสิค ประมาณ 160-158 ล้านปีก่อน ช่วงกลางยุคมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิดชื่อ Liopleurodon ferox และ Liopleurodon pachydeirus ส่วนอีกชนิดชื่อ Liopleurodon rossicus อยู่ในช่วงปลายยุคจูราสสิค แต่ทั้งหมดล้วนเป็นกลุ่มนักล่าที่ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลที่ครอบคลุมพื้นที่ ยุโรป ซึ่งแหล่งฟอสซิลที่สำคัญ ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี และรัสเซีย แต่มักเป็นตัวอย่างที่ไม่สมบูรณ์นัก
ขนาดตัวของไลโอพลัวเรอดอนประเมินได้จากฟอสซิลกะโหลก ศีรษะที่มีความยาวประมาณ 1 ใน 7 ของลำตัว จากกะโหลกใหญ่สุดของ L. ferox ที่ยาวถึง 1.5 เมตร ทำให้เชื่อว่าตัวเต็มๆของมันคงยาวได้ประมาณ 10 เมตร แต่โดยรวมแล้วลีโอพลูโรดอนตัวยาวได้ระหว่าง 7-11.3 เมตร อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากบีบีซีบอกว่าไลโอพลัวเรอดอนบางตัวสามารถยาวได้ถึง 18 เมตร ขณะที่มีน้ำหนักตัวอยู่ระหว่าง 2.5-5 ตัน
ส่วนรูปลักษณ์ของไลโอพลัวเรอดอนมีขาเป็นพายแข็งแรง เหมือนกิ้งก่าทะเลทั่วไป แสดงให้เห็นว่ามันสามารถว่ายน้ำได้เร็วมากจากพลังขับดันของขา นอกจากนี้ยังมีขากรรไกรยาวพร้อมฟันแหลมคม และสามารถรับรู้กลิ่นได้ดี โดยมันจะได้กลิ่นเหยื่อตั้งแต่ระยะไกล
สัตว์นักล่าขนาดยักษ์นี้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในทะเล แม้ต้องหายใจเอาอากาศเข้าไป และไม่สามารถขึ้นจากน้ำได้ แต่จะอยู่ในเขตน้ำตื้นเวลาผสมพันธุ์และออกลูกเป็นตัว นอกจากนี้มันยังแอบซุ่มในเขตน้ำตื้นเพื่อรอเหยื่อด้วย ซึ่งมีทั้งกลุ่มจระเข้ทะเล ปลาใหญ่ลีดส์อิชธีส์ หรือแม้แต่ไพลโอซอร์ด้วยกันเอง
ติ่งหู
ติ่งหู () เป็นชื่อเรียกของอวัยวะส่วนของหู โดยเป็นส่วนของปลายสุดของใบหู 
"ดูเพิ่มเติม หู"
ติ่งหูมีลักษณะโค้งมนในรูปแบบของครึ่งวงกลม เป็นส่วนที่ไม่มีกระดูกอ่อนและเป็นส่วนที่นิยมทพการเจาะตกแต่งเพื่อใส่ ต่างหูหรือเครื่องประดับประเภทจิวหรือการทำตามแนวพังคร็อกโดยใช้แกนเหล็กขนาดใหญ่เพื่อขยายขนาดของรูให้มีขนาดใหญ่ โดยมีปลายประสาทอยู่น้อยจึงไม่ค่อยได้รับความเจ็บปวดมากนักสามารถยืดหยุ่นได้ดีเช่นเดียวกับผิวหนัง
การรักษาความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญมากของหู เพราะเป็นส่วนเดียวที่มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อโดยไม่มีแกนกระดูกและมีต่อมเหงื่อเช่นเดียวกับใบหน้า ความทำความสะอาดอยู่ตลอด หากมีการเจาะหู ควรดูแลไม่ให้มีสิ่งอุดตันเพื่อป้องกันการประสานของติ่งหู
การเจาะเป็นค่านิยมว่าเด็กผู้หญิงเท่านั้นที่จะสามารถเจาะหูได้ แต่ด้วยโลกที่เปลี่ยนไปทั้งชายและหญิงก็มีความต้องการในการเจาะหูตามกระแสนิยมเกาหลี ญี่ปุ่น ที่มีดาราเจาะหูใส่จิวหรือต่างหูที่มีเอกลักษณ์เพื่อแสดงค่านิยมของตนเองให้สังคมรับรู้ โดยสามารถแบ่งการเจาะหูเป็น 3 แบบ ดังนี้
เป็นวิธีการเจาะตาปกติคือส่วนของติ่งหู โดยจะเป็นการเจาะเพื่อใส่ต่างหู โดยเจาะข้างละรู หรือ ข้างเดียว รูเดียว
การเจาะแบบนี้มักมีการเจาะข้างละหลายรูแต่ในสวนที่ไม่มีกระดูกอ่อนอาจเจาะตั้งแต่ติ่งหูไปจนใบหูด้านนอก สามารถเจาะแบบด้านใดด้านหนึ่ง หรือเจาะทั้งสองข้างก็ได้
การเจาะแบบนี้มีความอันตรายสูง โดยมีการเจาะเข้าไปทางด้านบนของติ่งหูมีความเสี่ยงต่อการทำให้กระดูดอ่อนแตกและมีความเจ็บปวดมากกว่าในส่วนของติ่งหูได้
"เด็กติ่งหู" หรือ "พวกติ่งหู" (นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "ติ่ง") เป็นคำแสลงในสังคมของเด็กหรือสังคมโลกออนไลน์ โดยเป็นการแสดงความหมายว่าเด็กที่ไม่มีสัมมาคารวะ ไร้ความอ่อนน้อม และแสดงตนว่าเหนือกว่า หรือใช้เรียกนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นที่ตัดผมเท่าติ่งหู (เทียบได้เท่ากับเกรียน อันหมายถึง เด็กผู้ชายที่มีพฤติกรรมเหมือนกัน) การเป็นติ่งคือการชื่นชอบบุคคล สื่อบันเทิง หรือวัฒนธรรมต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะรู้อย่างละเอียด และติดตามตลอด เวลาที่มีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองรักหรือชื่นชอบ เป็นธรรมดาที่เราจะโกรธ และคนที่เป็นติ่ง เมื่อมีคนมากล่าวว่ามักจะตอบโต้ เพื่อเป็นการปกป้องสิ่งที่เขาชอบ ด้วยคำไม่สุภาพ รุนแรง แก้ต่างให้ รวมถึงอาจเกินเลยไปถึงกรณีอื่น แต่มักจะปฏิเสธว่าตนไม่ได้มีพฤติกรรมเช่นนี้ นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คำว่า 'ติ่ง' ในความคิด ความรู้สึกของคนทั่วไปเป็นไปในความหมายลบ ถึงกระนั้น มีหลายคนที่มีวุฒิภาวะพอที่จะระงับอารมณ์เมื่อมีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะฉะนั้นอย่าเหมารวมไปเสียทีเดียวว่ากลุ่มคนพวกนี้จะนิสัยเสีย
การเป็นติ่ง อะไรบางอย่าง ทำให้คนในสังคมไม่ค่อยชอบนัก เช่น การเป็นติ่งวัฒนธรรมของชาติอื่น เพราะทำให้คนในสังคมมีความคิด ความรู้สึกว่า คนพวกนี้ไม่รักชาติ แต่ความคิดนี้ไม่ถูกเสียเท่าไหร่ เพราะการที่ไปชอบวัฒนธรรมของชาติอื่น ไม่ได้หมายความว่าไม่รักชาติ เอาตรงนี้มาตัดสินไม่ได้
บลูแมนกรุป
บลูแมนกรุ๊ป () เป็นกลุ่มศิลปินที่ก่อตั้งโดย ฟิล สแทนทัน, คริส วิงก์ และ แมตต์ โกลด์แมน ในปี 1987 จัดแสดงโชว์และคอนเสิร์ตที่ประกอบด้วยดนตรี การแสดงขบขัน และสื่อประสมมัลติมีเดีย โดยนำเสนอตัวเองในลักษณะชายสามคนในชุดดำ มีผิวกายสีน้ำเงิน ไม่มีผมและใบหู ไม่มีเสียงพูด ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่จะแสดงอารมณ์โดยอาศัยภาษากาย การถลึงตา และปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม
บลูแมนกรุ๊ปแสดงดนตรีโดยใช้เครื่องเพอร์คัสชั่นหลายชนิด เช่น
บลูแมนกรุ๊ปประกอบด้วยนักดนตรีเบื้องหลังจำนวนหลายคน แต่ในการแสดงจะเน้นไปที่ชายตัวสีน้ำเงินสามคน และศิลปินรับเชิญที่มาขับร้องเพลงและร่วมแสดงคอนเสิร์ต เช่น เทรซี บอนแฮม เดฟ แมททิวส์ แกวิน รอสเดล วีนัส ฮัม และไมค์ เรล์ม บลูแมนกรุ๊ปมีซิงเกิลที่นำเพลงฮิตมาบรรเลงใหม่ เช่น เพลง "I Feel Love" ของดอนนา ซัมเมอร์, "Baba O'Riley" ของเดอะ ฮู
บลูแมนกรุ๊ป เคยปรากฏตัวในภาพยนตร์โฆษณาของอินเทล ในชุดเพนเทียม III, เพนเทียม 4 และเซนทริโน และภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มมิรินด้าของเป๊ปซี่ และทำดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง เทอร์มิเนเตอร์ 3 (2003) , โรบอตส์ (2005) และ สเปซชิมป์ส (2008)
ปัจจุบันบลูแมนกรุ๊ปมีสถานที่จัดแสดงประจำอยู่ที่ นิวยอร์ก บอสตัน ชิคาโก ออร์แลนโด ลาสเวกัส เบอร์ลิน โตเกียว และซูริก
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม ( ) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของเวียดนาม โดยมีเทคโนโลยีจากประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เดิมถูกก่อตั้งขึ้นมาในเวียดนามเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1970 โดยที่ช่วงแรกออกอากาศวันละ 4 ชั่วโมง ระหว่างเวลา 17.00 - 21.00 นาฬิกา ซึ่งนำเสนอรายการเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม ออกอากาศ 3 วันต่อสัปดาห์ วันละ 2 ชั่วโมง
เมื่อสงครามเวียดนามสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1975 ทางสถานีโทรทัศน์ของเวียดนามใต้ได้ทำการออกอากาศในเวียดนามเหนือ ระหว่างเวลา 12.00 - 21.00 นาฬิกา ส่วนการออกอากาศในระบบโททัศน์สีเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ในช่วงแรกจะออกอากาศทดสอบใน 2 รายการ ซึ่งจะเป็นสีแดงและสีน้ำเงิน เป็นเวลา 10 วินาที หลังจากนั้นออกอากาศรายการต่อไป แต่รายการส่วนใหญ่ยังคงออกอากาศในระบบขาวดำเช่นเดิม โดยการออกอากาศก่อนปี 1990 เป็นรายการของรัฐบาลอย่างเดียว โดยไม่มีโฆษณาคั่น (ยกเว้นโฆษณาของรัฐบาล) ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 วีทีวีได้เปลี่ยนรูปแบบการออกอากาศ จากการออกอากาศเชิงเดี่ยวเป็นการออกอากาศเชิงพาณิชย์ พร้อมกับเปิดสถานีช่องใหม่คือช่อง VTV2 และต่อมาในปี ค.ศ. 2007 ทางสถานีได้ออกอากาศทุกวัน ระหว่างเวลา 05.20 - 00.30 นาฬิกาของวันถัดไป และในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 วีทีวีได้เปลี่ยนเวลาการออกอากาศ จาก 05.20 - 00.30 นาฬิกา เป็น 06.00 - 00.30. นาฬิกา
สถานีช่อง VTV มีสถานีย่อยดังต่อไปนี้
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
กลุ่มมิตรผล
กลุ่มมิตรผล () เป็นกลุ่มที่ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล
กลุ่มมิตรผล ถือกำเนิดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2489 ที่ตำบลกรับใหญ่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี โดยเริ่มจากอุตสาหกรรมในครัวเรือนขนาดเล็กที่ผลิตน้ำเชื่อมเข้มข้นส่งขายให้โรงงานผลิตน้ำตาลทราย จนกระทั่งพัฒนาเป็นโรงงานอุตสาหกรรมที่สามารถผลิตน้ำตาลทรายได้เองในปี พ.ศ. 2499 ต่อมาได้ขยายกิจการโรงงานเพื่อรองรับความต้องการของตลาดที่เพิ่มขึ้น จนกลายเป็นผู้ผลิตและส่งออกน้ำตาลอันดับหนึ่งของประเทศ
ปัจจุบัน กลุ่มมิตรผล มีโรงงานผลิตน้ำตาลในประเทศไทย รวม 7 แห่ง ประกอบด้วย
และกลุ่มมิตรผล ได้มีการขยายฐานการผลิตไปอีก 2 ประเทศ ดังนี้
โรงงานน้ำตาลในกลุ่มมิตรผล ถือเป็นโรงงานน้ำตาลแห่งแรกในประเทศไทย ที่ได้รับการรับรองมาตรฐานการจัดการคุณภาพตามระบบ ISO 9001:2008 และยังได้รับการรับรองมาตรฐานสากลอื่น ๆ ได้แก่
นกเขียวก้านตองใหญ่
นกเขียวก้านตองใหญ่ () เป็นนกในวงศ์นกเขียวก้านตอง มันต่างจากนกเขียวก้านตองเล็ก ("Chloropsis cyanopogon") ตรงมันมีจะงอยปากแข็งแรง คอสีเหลือง และแหวนรอบตาในเพศเมียหญิง และไม่มีแต้มสีเหลืองใต้สีดำตรงคอเหมือนในเพศผู้ของนกเขียวก้านตองเล็ก
พบในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์, และ ไทย ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติของมันคือป่าในเขตร้อนชื้นหรือกึ่งเขตร้อนและป่าชายเลนในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ปกติจะเป็นป่าเก่าแต่ก็สามารถพบในป่าชั้นสองด้วยเช่นกัน
สามารถพบเห็นได้ที่ความสูงระดับหลังคาป่า กระโดดจากกิ่งไม้หนึ่งไปสู่กิ่งไม้หนึ่ง หรือบินจากต้นหนึ่งไปสู่ต้นหนึ่ง ชอบกินลูกไทร แต่บางครั้งก็กินแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเป็นอาหาร
นกเขียวก้านตองใหญ่ส่งเสียงร้องเป็นทำนองเพลง ดัง "วี่-วิด"
พระราชสันตติวงศ์ในซาร์นีโคไลที่ 1 แห่งรัสเซีย
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 1 (Descendants of Emperor Nicholas I) เป็นเรื่องราวของการสืบสายพระโลหิต เริ่มจากการอภิเษกสมรสของสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 1 แห่งรัสเซีย (6 กรกฎาคม พ.ศ. 2339 - 2 มีนาคม พ.ศ. 2398 "เสวยราชสมบัติ" 1 ธันวาคม พ.ศ. 2368 สืบต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 พระบรมเชษฐาธิราช) พระราชโอรสลำดับที่ 9 ในสมเด็จพระจักรพรรดิพอลที่ 1 แห่งรัสเซีย (พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดินีแคเธอรีนที่ 2 แห่งรัสเซีย หรือ "แคเธอรีนมหาราชินี") กับ สมเด็จพระจักรพรรดินีมารี เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย ("พระอิสริยยศเดิม" เจ้าหญิงโซฟี-โดโรเธียแห่งเวือร์ทเท็มแบร์ก) ในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2360 ณ พระราชวังฤดูหนาว กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก กับ เจ้าฟ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งปรัสเซีย (ฟรีเดริเค หลุยซา ชาร์ล็อต วิลเฮลมินา; 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2341 - 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2403 ซึ่งทรงเปลี่ยนพระนามเป็น แกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย หลังจากการเข้ารีตในนิกายออร์โธด็อกซ์รัสเซีย เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2460) และมีพระราชโอรสธิดาทั้งหมด 7 พระองค์ พระราชนัดดา 31 พระองค์ และพระราชปนัดดาจำนวนหลายพระองค์ แต่ละพระองค์จึงเป็นพี่น้องกันหรือพระญาติชั้นที่หนึ่งซึ่งกันและกัน (first cousin)
พระราชโอรสและพระราชธิดาที่สำคัญคือ สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย แกรนด์ดัชเชสโอลกา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (สมเด็จพระราชินีแห่งเวือร์ทเท็มแบร์ก) ส่วนพระราชนัดดาที่สำคัญคือ สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย แกรนด์ดัชเชสโอลกา คอนสแตนตินอฟนาแห่งรัสเซีย ("ต่อมา" สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ) และแกรนด์ดัชเชสอนาสตาเซีย มิคาอิลอฟนาแห่งรัสเซีย ("ต่อมาคือ" แกรนด์ดัชเชสแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวริน)
สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 (29 เมษายน พ.ศ. 2361 - 13 มีนาคม พ.ศ. 2424)แกรนด์ดัชเชสมาเรีย นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (18 สิงหาคม พ.ศ. 2362 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2419)แกรนด์ดัชเชสโอลกา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (11 กันยายน พ.ศ. 2365 - 30 ตุลาคม พ.ศ. 2435)
แกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา นิโคไลเยฟนาแห่งรัสเซีย (24 มิถุนายน พ.ศ. 2368 - 10 สิงหาคม พ.ศ. 2387)
แกรนด์ดยุคคอนสแตนติน นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย (21 กันยายน พ.ศ. 2370 - 25 มกราคม พ.ศ. 2435)แกรนด์ดยุคนิโคลาส นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย (8 สิงหาคม พ.ศ. 2374 - 25 เมษายน พ.ศ. 2434)แกรนด์ดยุคไมเคิล นิโคไลเยวิชแห่งรัสเซีย (25 ตุลาคม พ.ศ. 2375 - 18 ธันวาคม พ.ศ. 2452)
จอร์จ โรเมโร
จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และตัดต่อชาวอเมริกัน-แคนาดา ได้รับฉายาว่า "Grandfather of the Zombie" จากผลงานสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้จำนวนหลายเรื่อง
ผลงานสร้างภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง "Night of the Living Dead" ในปี 1968 ด้วยเงินทุนเพียง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภาคต่อ "Dawn of the Dead" ในปี 1978 และ "Day of the Dead" ในปี 1985 ได้รับการยกย่องเป็นหนังคัลท์ที่เป็นจุดเริ่มของกระแสการสร้างภาพยนตร์ซอมบี้ต่อมาเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง "ทริลเลอร์" ของไมเคิล แจ็กสัน วิดีโอเกม และวัฒนธรรมสมัยนิยมอื่นๆ
โรเมโรถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
ธงชาติโรมาเนีย
ธงชาติโรมาเนีย () เป็นธงสามสีซึ่งประกอบด้วยแถบริ้วแนวตั้ง 3 สี ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง ลักษณะโดยรวมของธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโรมาเนียได้ระบุถึงธงชาติโรมาเนียไว้ว่า “ธงของโรมาเนียเป็นธงสามสี แถบสีต่างๆ เรียงลำดับตามแนวตั้งโดยนับจากด้านคันธงไป ประกอบด้วยสีน้ำเงิน สีเหลือง สีแดง” สัดส่วนและระดับสีของธงแบบมาตรฐานได้ถูกกำหนดไว้พร้อมกับข้อปฏิบัติเกี่ยวกับธงโดยกฎหมายว่าด้วยธง ซึ่งได้ตราขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และต่อมาได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 2001
ลักษณะของธงดังกล่าวนี้พ้องกันอย่างยิ่งกับธงพลเรือนของอันดอร์ราและธงราชการของประเทศชาด โดยเฉพาะกรณีธงชาติของประเทศชาดนั้นต่างกันกับธงของโรมาเนียเพียงว่าประเทศชาดใช้โทนสีน้ำเงินที่เข้มกว่าของโรมาเนียเท่านั้น ความคล้ายคลึงดังกล่าวได้นำไปสู่การอภิปรายเรื่องนี้ในระดับนานาชาติ โดยในปี ค.ศ. 2004 ประเทศชาดได้ร้องขอให้องค์การสหประชาชาติวินิจฉัยในข้อปัญหาดังกล่าว แต่ประธานาธิบดีอีออน อีลีเอสคู (Ion Iliescu) ได้ประกาศในเวลาต่อมาว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แก่ธงชาติโรมาเนีย ธงอีกธงหนึ่งที่สัมพันธ์กับธงชาติโรมาเนียคือธงชาติมอลโดวา ซึ่งใช้พื้นสีธงแบบเดียวกับของโรมาเนีย แต่สัดส่วนความกว้างต่อความยาวของธงเป็น 1:2 มีใช้สีน้ำเงินในโทนที่อ่อนกว่าของโรมาเนีย และมีดวงตราแผ่นดินของมอลโดวาที่กลางธง
กฎหมายว่าด้วยธงของโรมาเนียได้ระบุถึงระดับของสีธงชาติไว้ชัดเจนว่า สีน้ำเงินใช้สี cobalt blue สีเหลืองใช้สี chrome yellow และสีแดงใช้สี vermilion red ซึ่งในหนังสือ "Album des pavillons nationaux et des marques distinctives" (2000) ได้เทียบสีไว้ด้วยระบบสี Pantone ดังนี้
ซอกันตรึม
ซอกันตรึม เป็นเครื่องดนตรีของกลุ่มชาวไทยเชื้อสายเขมรและชาวไทยอีสาน เป็นเครื่องสายใช้สี ทำด้วยไม้ กะโหลกซอขึงด้วยหนังงูหรือหนังจำพวกตะกวด มีช่องเสียง อยู่ด้านตรงข้ามหน้าซอ ใช้สายลวดมี 2 สาย คันชักอยู่ระหว่างสาย คันซอยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีลูกบิดอยู่ตอนนอกซอใช้รัด ด้วยเชือก ขนาดของซอแตกต่างกันไปตามความ ประสงค์ของผู้สร้าง โดยทั่วไปมี 3 ขนาด คือ ขนาดเล็กเรียก ตรัวจี้ ขนาดกลางเรียกตรัวเอก ขนาดใหญ่เรียกตรัว บางครั้งจะเห็นมีการดัดแปลงประยุกต์กะโหลกซอโดยใช้กระป๋องหรือปี๊บซึ่งอาจเรียกแทนว่า "ซอกระป๋องหรือซอปี๊บได้"
สะพานเทียบเครื่องบิน
สะพานเทียบเครื่องบิน () หรือ งวงช้าง เป็นโครงสร้างที่เคลื่อนที่ได้ ทำหน้าที่เชื่อมต่อตัวอาคารกับเครื่องบิน เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับการขึ้น/ลงของผู้โดยสาร จากเครื่องบินสู่อาคารผู้โดยสาร
คอมบูร์ก
แอบบีคอมบวร์ก () เป็นคริสต์ศาสนสถานนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นสำนักสงฆ์ของลัทธิเบ็นนาดิคตินที่ตั้งอยู่ใกล้เมืองชเวบิสชฮอลล์ในประเทศเยอรมนี แอบบีคอมบวร์กเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลคอมบวร์ก
แอบบีคอมบวร์กก่อตั้งขึ้นโดยเคานท์แห่งคอมบวร์ก-โรเตนบวร์กในคริสต์ทศวรรษ 1070 บนที่ที่เป็นปราสาทของตนเอง เคานท์แห่งคอมบวร์ก-โรเตนบวร์กมีตำแหน่งเป็น Vogt ที่ดำรงต่อมาจนตระกูลสิ้นสุดลงในสมัยราชวงศ์เสตาเฟอร์ นักบวชรุ่นแรกมาจากแอบบีเบราไวเลอร์ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1080 เจ้าอาวาสก็ได้รับการแต่งตั้งมาจากแอบบีเฮอร์เซาที่เป็นการนำคอมเบิร์กเข้ามามีส่วนในการปฏิรูปเฮอร์เซา
นักบวชทั้งหมดของแอบบีคอมบวร์กเป็นนักบวชที่มาจากตระกูลขุนนาง ฉะนั้นจึงมีทัศนคติที่ต่อต้านการปฏิรูปเบ็นนาดิคติน (การปฏิรูปของแอบบีเมลค์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 จากความกดดันแอบบีก็กลายเป็น “Kollegiatstift” ในปี ค.ศ. 1488 แทนที่จะยอมรับนักบวชที่ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเข้าเป็นสมาชิก
ในปี ค.ศ. 1587 คอมบวร์กก็ถูกเวนคืนตามการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีโดยเวือร์ทเทมแบร์กซึ่งทำให้การมีฐานะเป็นราชสังฆาจักรยุติลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1803 แอบบีก็ถูกยุบเลิกการเป็นสำนักสงฆ์ หอสมุดของแอบบีกลายเป็นหอสมุดแห่งรัฐแห่งเวือร์ทเทมแบร์ก แต่สมบัติของคริสต์ศาสนสถานถูกหลอมที่โรงกษาปณ์ที่ลุดวิกสบวร์ก
ตัวสิ่งก่อสร้างถูกใช้หลายอย่าง จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1909 ก็ใช้เป็นที่พำนักของทหารพิการ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองที่ตั้งของแอบบีก็ใช้เป็นสถานที่ฝึกต่างๆ และในช่วงหนึ่งใช้เป็นค่ายนักโทษสงคราม หลังสงครามแล้วก็ใช้เป็นที่พักของผู้พลัดถิ่นอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 เป็นต้นมาแอบบีก็ใช้เป็นสถาบันฝึกหัดครู
นกกินปลีดำม่วง
นกกินปลีดำม่วง (; ) เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก กินน้ำหวานในดอกไม้เป็นอาหารแต่บางครั้งก็กินแมลงเป็นอาหารด้วยเหมือนกันโดยเฉพาะตอนเลี้ยงดูลูกอ่อน เพศผู้มีขนสีดำยกเว้นบางแห่งที่เป็นสีม่วงเปล่งปลั่ง เพศเมียมีสีเขียวมะกอกในส่วนบนสีเหลืองจางในส่วนล่าง
เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก ปากโค้งสีดำเรียวเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 11 เซนติเมตร นกตัวผู้ ในที่แสงน้อยจะเห็นเป็นนกที่มีสีดำทั้งตัว แต่กลางแสงแดดจัดจะเห็นแตกต่างออกไป คือ หัว ลำตัวด้านบน ใต้คอ และ อกเป็นสีม่วงถึงน้ำเงินเหลือบมันหรือฟ้าจนถึงสีฟ้าอมเขียว ท้องสีม่วงอ่อนหรือม่วงออกดำ หน้าด้านข้างสีฟ้าอมเขียวเหลือบมัน อกและบริเวณอกตอนล่างมีแถบเล็กๆสีน้ำตาลแดงคั่น ในนกตัวผู้บางตัวอาจมีแต้มเล็กๆสีแดงสดหรือเหลืองสดสะท้อนแสงในบางมุมออกมาให้เห็น
ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีสีเหมือนนกตัวเมียคือหลังสีเขียวแกมเหลืองหรือเขียวแกมน้ำตาลอ่อน ปีกและหางสีดำมีแถบกว้างสีม่วงและแถบเป็นปื้นสีดำ หรือฟ้าแกมดำลากจากกลางคอลงไปถึงอกตอนบน
นกตัวเมีย ลำตัวด้านบนมีสีเขียวแกมเหลืองถึงเขียวแกมน้ำตาล ท้องสีเหลืองคล้ำ แตกต่างจากนกกินปลีอกเหลืองตัวเมียคือลำตัวด้านล่างเป็นสีเหลืองจางกว่า ปลายหางมีแถบแคบๆสีขาว แตกต่างจากนกกินปลีคอสีน้ำตาลตัวเมียคือลำตัวด้านบนมีแต้มสีน้ำตาล หางสีดำปลายหางด้านล่างสีขาว
นกวัยอ่อนคล้ายนกตัวเมียที่เต็มวัยแต่บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่ามาก
นกกินปลีคอสีน้ำตาล
นกกินปลีคอสีน้ำตาล (; ) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
เป็นนกที่พบในที่อยู่อาศัยแบบกึ่งเปิดหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่พม่าไปถึงหมู่เกาะซุนดาน้อยและฟิลิปปินส์ตะวันตก นกกินปลีคอสีเทาที่พบในส่วนที่เหลือของฟิลิปปินส์ บ่อยครั้งถูกถือว่าเป็นชนิดย่อยของนกกินปลีคอสีน้ำตาล แต่ทั้งสองแตกต่างในการขนาดและชุดขน และไม่มีหลักฐานใดที่จะเชื่อมโยงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน
ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
โชคดี นาทีทอง
โชคดี นาทีทอง รายการเกมโชว์รายการสดจากห้องส่งช่อง 7 สี โดย ดำเนินรายการโดย อิ๋งอิ๋ง สิทธิณี กิตติสิทโธ และ อิ๋งอ้อย สิทธิวดี กิตติสิทโธ ผลิดรายการโดย บริษัท สิทธิณี ครีเอชั่น จำกัด ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ออกอากาศทุกวันอังคาร เวลา 12.00 น. - 13.00 น. ออกอากาศครั้งแรก เมื่อ ปี พ.ศ. 2537 - พ.ศ. 2541 เป็นรายการเกมโชว์รายการแรกและรายการเดียว ของ บริษัท สิทธิณี ครีเอชั่น จำกัด
โดยมีผู้เข้าแข่งขันจากทางบ้านทั้ง 3 ท่าน โดยจำกัด อายุ และอาชีพ ขึ้นอยู่กับการออกอากาศในแต่ละสัปดาห์ เป็นการแข่งขันเพื่อสะสมเงินรางวัล และของรางวัล ผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนมากที่สุดในรอบแรก จะเข้าสู่รอบต่อไป สำหรับผู้เข้าแข่งขันที่ตกรอบ จะได้ของรางวัลเพียงบางส่วน
ในกรณีที่เปิดแผ่นป้าย "แค่นี้นะ" 2 แผ่นป้าย หรือ เปิดรูปพิธีกร อิ๋งอิ๋ง กับ อิ๋งอ้อย สลับกับป้ายขาว 5 แผ่นป้าย ได้รางวัลแจ๊กพอตเช่นกัน
ไฮโดรเจนไซยาไนด์
ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (, สูตรเคมี HCN) เป็นก๊าซซึ่งก่อให้เกิดอาการไอ มีเสมหะ และหลอดลมอักเสบเรื้อรัง ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ และคลื่นไส้อาเจียน เป็นก๊าซพิษที่ใช้ในสงคราม นอกจากนี้สารไนเทรตในบุหรี่ทำให้เกิดไฮโดรเจนไซยาไนด์ สารนี้เป็นตัวสกัดกั้นเอนไซม์ที่เกี่ยวกับการหายใจหลายตัว ทำให้เกิดความผิดปกติของการเผาผลาญพลังงานที่กล้ามเนื้อหัวใจและที่ผนังหลอดเลือด
ลียง
ลียง (; ; ) เป็นเมืองอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโรน และเมืองหลวงของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ตั้งอยู่ระหว่างปารีสกับมาร์แซย์ โดยอยู่ห่างจากปารีส 470 กิโลเมตร, ห่างจากมาร์แซย์ 320 กิโลเมตร, ห่างจากเจนีวา 160 กิโลเมตร, ห่างจากตูริน 280 กิโลเมตร และห่างจากมิลาน 450 กิโลเมตร ประชากรเมืองลียงมีชื่อว่า ลียงเน่ส์
ลียงเป็นเมืองสำคัญทางธุรกิจ มีประชากร 472,305 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับสามของฝรั่งเศสรองจากปารีสและมาร์แซย์ ลียงมีชื่อเสียงในด้านของสถาปัตยกรรมและสถานที่ต่างๆทางประวัติศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการทอผ้าไหมโบราณ และได้รับขึ้นทะเบียนมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 1998 ในคริสศรรษวรรษที่ 20 ลียงมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านอาหารจนกลายเป็นศูนย์กลางทางโภชนาการที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ
ลียงยังมีส่วนสำคัญกับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ โดยเป็นบ้านเกิดของพี่น้องลูมิแยร์ (โอกุสต์ ลูมิแยร์ และหลุยส์ ลูแมร์) ผู้ประดิษฐ์เครื่องฉายภาพยนตร์ในลียง ทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปีจะมีเทศการ Fête des Lumières หรือเทศกาลแห่งแสงสว่าง โดยจะจัดขึ้นเป็นเวลา 4 วัน ทำให้ลียงได้รับการขนานนามว่าเป็น เมืองหลวงแห่งแสงสว่าง
ในด้านเศรษฐกิจ ลียงเป็นศูนย์กลางขนาดใหญ่ของการธนาคาร อุตสาหกรรมเคมี ยาปฏิชีวนะและอุตสาหกรรมชีวภาพต่างๆ ลียงยังมีอุตสาหกรรมด้านซอฟแวร์ซึ่งมุ่งเน้นไปทางด้านวิดีโอเกมส์โดยเฉพาะ ในเมืองยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใญ่ของ Interpol Euronews และ International Agency of Research on Cancer โดยลียงเป็นเมืองที่ได้รับการจัดอันดับ (โดย Mercer) คุณภาพชีวิตประชากรอยู่ที่อันดับ 39 ของโลก (2015)
ลียงมีแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำซาโอน (Saône) และแม่น้ำโรห์น (Rhône) ไหลผ่านใจกลางเมืองแล้วบรรจบกันทางใต้ของเมือง ทำให้ลียงมีทัศนียภาพแบบเกาะกลางน้ำอยู่ใจกลางเมือง ลียงยังมีเนินเขาขนาดใหญ่ทางด้านฝั่งตะวันตกและทางเหนือของเมือง ทางฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าลียง (Vieux Lyon) บริเวณด้านล่างของเนินเขาฟูร์วิแยร์ (Fourvière hill) ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยเป็นที่ตั้งของวิหารน็อทร์-ดาม เดอ ฟูร์วิแยร์ รวมถึงอารามนางชีและหอคอยเหล็กซึ่งเป็นหอคอยเหล็กที่จำลองการสร้างหอไอเฟลในขั้นตอนสุดท้ายเอาไว้ ทางตอนเหนือของเมือง คือบริเวณเนินเขาครัวซ์ รูสส์ (Criox-Rousse) ซึ่งเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโรงงานทอผ้าไหมแบบดั้งเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงของเมืองลียง 
จตุรัสแบลเลอกูร์ (Place Bellecour) เป็นจตุรัสที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนเกาะกลางระหว่างสองแม่น้ำ ทางทิศเหนือของจตุรัสติดกับถนนเรปูบลิค (Rue de la République) ซึ่งเป็นถนนทางเท้าสำหรับคนเดินเท่านั้น ในบริเวณเขต 2 ของเมืองลียงเป็นศูนย์รวมอาคารสวยงาม เก่าแก่มากมาย และเป็นบริเวณที่ชาวคาทอลิกเก่า (Old Catholic) อาศัยอยู่ โดยเฉพาะในย่าน Ainay ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรห์น เป็นบริเวณที่ราบอันกว้างขวางอันเป็นที่ตั้งของอาคารบ้านเรือนสมัยใหม่มากมายและเป็นที่อยู่ของประชากรส่วนใหญ่ของเมือง ทางเหนือของเขตนี้เป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป Parc de la Tête d'Or ภายในจัดให้เป็นสวนสัตว์เข้าชมฟรี ทางทิศใต้ของสวนสาธารณะเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชื่อดัง Lycée du Parc และยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ Interpol ทางทิศตะวันตก
ลียงมีสโมสรกีฬาอาชีพที่มีชื่อเสียง คือ สโมสรฟุตบอลออแล็งปิกลียอแน (โอลิมปิก ลียง)
อารามเอียร์เซ
อารามเอียร์เซ (, ) เป็นอารามคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่เมืองเอียร์เซในบาวาเรียในประเทศเยอรมนี ในปัจจุบันอารามเอียร์เซใช้เป็นสถานที่สำหรับการประชุมสัมมนา และศูนย์ฝึกหัดของเขตบริหารชวาเบีย
อารามเอียร์เซที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1186 โดยมาร์เกรฟเฮนรีแห่งรอนส์แบร์กเพื่อเป็นสักการสถานสำหรับประชาคมนักบวชที่ขยายตัวขึ้นรอบๆ ที่พำนักของนักพรตในท้องถิ่น อารามเอียร์เซแทบจะมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเหลือนักบวชอยู่องค์เดียว แต่ได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการถูกปิดในปี ค.ศ. 1373 โดยอันนาแห่งเอลเลอร์บาคผู้เป็นน้องสาวของบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กและผู้ที่เธอแต่งตั้งให้ช่วยเหลือ อธิการคอนราดที่ 3 ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ที่มีความมัธยัสถ์มาก หลังจากการพ่ายแพ้อย่างหนักระหว่างทั้งสงครามชาวนาในปี ค.ศ. 1525 และในสงครามสามสิบปีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้วที่รวมไปถึงการทำลายห้องสมุดทั้งสองครั้ง และครั้งที่สองในการทำลายหอเก็บเอกสารไปด้วย อารามเอียร์เซมาฟื้นตัวอย่างมั่นคงอีกครั้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในปี ค.ศ. 1694 ก็ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” ขึ้นเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1802 แอบบีย์ก็ถูกยุบเลิกจากการเป็นอารามระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย หนังสือส่วนใหญ่ที่เป็นของหอสมุดถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่อารามเมทเทิน
ในปี ค.ศ. 1812 ก็ได้มีการจัดตั้งที่พักให้กับนักบวชและเจ้าหน้าที่ประจำท้องถิ่นในตึกรามที่เคยเป็นอารามมาก่อน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 อารามเอียร์เซก็ใช้เป็นโรงพยาบาลและสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิต ระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1945 ผู้ป่วยกว่า 2,000 คนจากเอียร์เซและคอฟบวยเรนทั้งผู้ใหญ่และเด็กถูกส่งตัวไปยังค่ายมรณะ
ในปี ค.ศ. 1972 โรงพยาบาลก็ปิดลง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของดิสตริคท์ชวาเบียก็เริ่มทำการบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างในปี ค.ศ. 1974 และเปิดขึ้นเป็น “ศูนย์สัมมนาและฝึกหัดแอบบีเออร์เซแห่งชวาเบีย” (Schwäbische Tagungs- und Bildungszentrum Kloster Irsee) ในปี ค.ศ. 1984.
นกกินปลีหางยาวเขียว
นกกินปลีหางยาวเขียว (; ) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
พบในประเทศบังกลาเทศ, ภูฏาน, จีน, อินเดีย, ลาว, พม่า, เนปาล, ไทย, และ เวียดนาม อาศัยในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและป่าเมฆ
นกเพศผู้ หัวและหางเป็นสีเขียวเหลือบ หลังแดง อกและท้องเป็นสีเหลือง มีแถบแดงที่อก หางยาว ชนิดย่อย "australis" ไม่มีแถบที่อก เพศเมียขนส่วนบนสีเขียว ส่วนล่างสีเหลือง
อารามเมลค์
แอบบีเมลค์ (, ) เป็นสำนักสงฆ์ของลัทธิเบ็นนาดิคตินของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือแม่น้ำดานูบเหนือเมืองเมลค์ในประเทศออสเตรีย แอบบีเมลค์เป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลเมลค์
แอบบีเมลค์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1089 เมื่อลีโอโพลด์ที่ 2 มากราฟแห่งออสเตรียถวายปราสาทหลังหนึ่งของตนเองให้แก่นักบวชเบ็นนาดิคตินจากแอบบีแลมบาค ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็ได้มีการก่อตั้งสถานศึกษา และห้องสมุดของแอบบีไม่นานก็กลายมามีชื่อเสียงในด้านงานสะสมหนังสือวิจิตรเป็นจำนวนมาก โรงเขียนหนังสือของแอบบีก็เป็นสถานที่สำคัญในการผลิตหนังสือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แอบบีกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการ “การปฏิรูปเมลค์” ซึ่งเป็นขบวนการที่พยายามฟื้นฟูการดำรงชีวิตแบบระบบสำนักสงฆ์ในออสเตรียและเยอรมนีตอนใต้
ในปัจจุบันตัวอาคารแบบบาโรกอันสง่างามที่เห็นสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1736 ตามแบบที่ออกโดยยาคอป พรันด์เทาเออร์ สิ่งที่น่าสนใจของแอบบีโดยเฉพาะคืองานจิตรกรรมฝาผนังโดยโยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์ และห้องสมุดที่มีหนังสือวิจิตรของยุคกลางจำนวนมากมาย ที่รวมทั้งงานสะสมต้นฉบับดนตรีอันมีชื่อเสียง และจิตรกรรมฝาผนังโดยพอล โทรเกอร์
ความมีชื่อเสียงและความสำคัญทางด้านการให้การศึกษาของแอบบีทำให้เมลค์รอดจากการถูกยุบภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟที่ 2 เมื่อแอบบีออสเตรียอื่นๆ ต่างก็ถูกยึดและยุบกันไปตามๆ กันระหว่างปี ค.ศ. 1780 ถึงปี ค.ศ. 1790 และก็สามารถรอดมาได้จากการถูกทำลายอีกหลายครั้งต่อมา ที่รวมทั้งระหว่างสงครามนโปเลียน และระหว่างช่วงเวลาหลังจาก “การผนวกออสเตรีย” โดยนาซีที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1938 เมื่อสถานศึกษาและส่วนใหญ่ของแอบบีถูกยึดครองโดยรัฐ แอบบีได้รับสถานศึกษาคืนหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง และในปัจจุบันสถานศึกษาของแอบบีรับนักเรียนได้เกือบ 900 คนทั้งชายและหญิง
โตมัส เฟอร์มาเลิน
โตมัส เฟอร์มาเลิน () เกิดวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1985 เป็นนักฟุตบอลชาวเบลเยียม ปัจจุบันเล่นให้กับบาร์เซโลนา และทีมชาติเบลเยียม ในตำแหน่งกองหลัง
โตมัส เฟอร์มาเลินเป็นอดีตกัปตันทีมอาเอฟเซ อายักซ์ ต่อจากกลาส-ยัน ฮึนเตอลาร์ ที่ย้ายไปเรอัลมาดริด ลงเล่นให้อายักซ์ 94 นัด ทำไป 8 ประตู
อาร์เซนอลได้ซื้อตัวมาในราคา 10 ล้านปอนด์ หลายคนสงสัยถึงความสามารถในตัวของเฟอร์มาเลินที่สูงเพียง 182 เซนติเมตร แต่นัดพบเอฟเวอร์ตัน ที่เอาชนะไป 6-1 เฟอร์มาเลินสามารถทำประตูได้เลย และตามประกบกองหน้าของเอฟเวอร์ตันจนเล่นไม่ออก และทำ 2 ประตูในนัดพบวีกันซึ่งมาจากการปั่นบอลไซด์โป้งและโหม่ง และนัดพบแบล็กเบิร์นก็ยิงประตูอย่างเต็มแรง จนขนาดตีแยรี อ็องรี ปรบมือให้ จบฤดูกาลลงเล่นในลีกไป 34 นัด ทำไป 8 ประตู และต่อมากลายเป็นกัปตันทีมของอาร์เซนอล
ในฤดูกาล 2014–15 เฟอร์มาเลินได้ย้ายไปสู่บาร์เซโลนา ในลาลีกาของสเปน เนื่องจากในฤดูกาลที่ผ่านมา เฟอร์มาเลินได้รับบาดเจ็บและไม่ค่อยได้มีโอกาสลงเล่น และทำให้สูญเสียตำแหน่งตัวจริงไป จึงมีหลายสโมสรให้ความสนใจ เช่น แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, บาร์เซโลนา และในที่สุดทางอาร์เซนอลตัดสินใจที่จะให้ย้ายไปยังบาร์เซโลนา ด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์
งานฝังประดับวัสดุ
งานฝังประดับวัสดุ () เป็นกรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะที่เป็นที่นิยมกันในกรุงโรม โดยการตัดวัสดุแล้วฝังประดับเข้าไปในผนังหรือพื้นเพื่อสร้างเป็นภาพหรือลวดลาย วัสดุที่ใช้กันโดยทั่วไปก็ได้แก่หินอ่อน, มุก และ แก้ว วัสดุที่ใช้จะถูกตัดเป็นชิ้นบางๆ, ขัดเงา และ ตัดแบ่งออกไปอีกตามแบบที่ต้องการ งานฝังประดับวัสดุต่างจากงานโมเสกตรงที่งานโมเสกจะเป็นการเรียงชิ้นส่วนที่มีขนาดไร่เรียงกันเพื่อสร้างเป็นลวดลาย ส่วนชิ้นวัสดุที่ตัดขึ้นเพื่อใช้ในการสร้างงานฝังประดับวัสดุจะเป็นชิ้นวัสดุที่มีขนาดใหญ่กว่า และรูปทรงของชิ้นก็จะขึ้นอยู่กับรูปแบบของแบบที่ออก
การใช้สมัยแรกๆ พบในอียิปต์ และ อานาโตเลีย แต่ตัวอย่างงานที่สำคัญเป็นงานของโรมที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 งานชิ้นใหญ่ที่ยังมีเหลืออยู่ให้เห็นคืองานที่บาซิลิกาจูเนียส บาสซัสในกรุงโรมที่เป็นภาพรถม้าขับโดยองค์รักษ์เพรทอเรียนและผู้ติดตาม ความนิยมใช้กรรมวิธีในการสร้างงานศิลปะประเภทนี้นิยมกันมาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 6 และมีอิทธิพลไกลไปจนถึงคอนสแตนติโนเปิล
แม้ว่าจะหมดความนิยมกันไปในกรุงโรมพร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิ แต่กรรมวิธีนี้ก็ยังคงใช้กันอยู่มาในคริสต์ศาสนสถานของไบแซนไทน์โดยเฉพาะในการออกแบบพื้น จากไบแซนไทน์กรรมวิธีนี้ก็หวนกลับมาใช้กันอีกครั้งในอิตาลี และ ซิซิลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรูปแบบของลายคอสมาติที่เน้นการใช้ลวดลายเรขาคณิต ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการฟื้นฟูของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีในรูปแบบของงานฝังประดับเพียทราดูรา แต่งานเพียทราดูรามักจะใช้ในการสร้างงานที่มีขนาดเล็ก และใช้ในการสร้างเฟอร์นิเจอร์ ส่วนงานสถาปัตยกรรมอื่นที่ใช้กรรมวิธีดังกล่าวในสมัยต่อมามักจะเรียกกันว่า “งานฝังประดับอินทาร์เซีย”
ในอังกฤษกรรมวิธีดังกล่าวรื้อฟื้นขึ้นมาทำกันอีกในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยกลุ่มขบวนการศิลปะและงานฝีมือ งานของชาร์ลส์ ฮาร์ดเกรฟเป็นนักออกแบบคนสำคัญคนหนึ่งของการใช้กรรมวิธีฝังประดับวัสดุ
งานฝังประดับแบบคอสมาติ
งานฝังประดับแบบคอสมาติ หรือ ลายคอสมาติ หรือ งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม () เป็นลักษณะงานโมเสกบนพื้นที่เป็นลวดลายเรขาคณิตที่นิยมทำกันในยุคกลางในอิตาลี โดยเฉพาะในกรุงโรมและปริมณฑล ชื่อของลักษณะลวดลายมาจากชื่อ “คอสมาติ” ซึ่งเป็นตระกูลช่างหัตถกรรมหินอ่อนชั้นนำของกรุงโรมผู้สร้างงานในลักษณะดังกล่าว ลักษณะลวดลายเผยแพร่ไปทั่วยุโรปในการใช้ตกแต่งคริสต์ศาสนสถานระดับสูง เช่นในการตกแต่งแท่นบูชาเอกในแอบบีเวสต์มินสเตอร์ เป็นต้นที่ตกแต่งพื้นหินอ่อนเป็นลายคอสมาติ
“งานฝังประดับแบบคอสมาติ” เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม” ความหมายของคำนี้และความแตกต่างจาก “งานฝังประดับวัสดุ” ก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง บ้างก็กล่าวว่า “งานฝังประดับอเล็กซานดรินัม” เป็นงานที่จำกัดอยู่กับการออกแบบงานขนาดใหญ่ โดยเฉพาะในการตกแต่งพื้น โดยใช้การแกะลายชิลลอช (Guilloché) สีขาวแต่งเป็นโค้งกลมและแถบเป็นสีที่ประดับด้วยหินอ่อนที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แต่บ้างก็รวมลวดลายเรขาคณิตต่างๆ เข้าไปด้วย ที่รวมทั้งการใช้วัสดุชิ้นใหญ่ด้วย เช่นที่ใช้ในการตกแต่งพื้นที่มหาวิหารสโปเลตโต และ “งานฝังประดับวัสดุ” จะรวมทั้งการประดับที่เป็นรูปลักษณ์โดยใช้กรรมวิธีเดียวกัน
ฉะนั้นงานฝังประดับอเล็กซานดรินัมจึงเป็นประเภทของงานฝังประดับวัสดุแต่ใช้สีน้อยกว่า เช่นใช้แต่เพียงสีขาวดำ หรือสีเขียวเข้มบนพื้นหลังสีแดง หรือ กลับกัน คำนี้ใช้ในความหมายเฉพาะที่หมายถึงโมเสกที่เป็นลวยลายเรขาคณิตที่จะเป็นงานที่ประกอบกับแผ่นหินอ่อนชิ้นใหญ่ ที่ใช้สร้างเป็นพื้นคริสต์ศาสนสถานโรมันในยุคกลางกันมาก หรือแม้แต่ต่อมาในสมัยยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ตัวอย่างเช่นพื้นในชาเปลซิสติน และในห้องเซนยาทูรา งานคอสมาติที่มักจะเกี่ยวพันกับพื้นของงานฝังประดับอเล็กซานดรินัมเป็นงานที่มาจากชื่อของตระกูลคอสมาติที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับการสร้างงานโมเสกที่รุ่งเรืองอยู่ในกรุงโรมระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของงานคอสมาติคือเป็นการฝังประดับที่ใช้ทั้งแก้วและหินอ่อนรวมกัน การฝังประดับบางครั้งก็จะทำบนบัวปิดแนววงกบของประตู, บนแถบประดับชายคาของระเบียงคด, ลายร่องขลุ่ยของคอลัมน์ และ อนุสรณ์ผู้ตาย นอกจากนั้นก็ยังใช้ในการล้อมกรอบหินเนื้อดอก หรือหินอ่อนอื่นๆ บนแท่นเทศน์, อาสนะ, ฉาก และอื่นๆ หรือบางครั้งตัวงานเองก็อาจจะใช้เป็นฉากก็ได้ สีที่ใช้ก็จะเป็นสีสรรค์ที่สดใส — ชิ้นทองเทสเซรา (Tessera) จะนิยมใช้กันมากโดยเฉพาะในโรม แต่ก็มีที่ใช้ที่อื่นด้วยเช่นที่ชาเปลพาลาทินาที่พาแลร์โม แต่ความเกี่ยวข้องกันกับศิลปะทางตอนใต้ของซิซิลียังไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่นอน
สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ถือเป็นสาขาหนึ่งภายใต้ภาควิชาบริหารธุรกิจและการตลาดการเกษตร คณะธุรกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนการเรียนการสอนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจแก่หลักสูตรต่าง ๆ ของภาควิชาบริหารธุรกิจ จนกระทั่งคณาจารย์ภายในสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ ได้ร่วมมือกันสร้างและเปิดหลักสูตรการเรียน การสอนของสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการขององค์กรทางธุรกิจที่จำเป็นต้องอาศัยบุคลากรที่มี ความรู้ความสามารถทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศมากขึ้น หลักสูตรดังกล่าวมีชื่อว่าหลักสูตร บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ
สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ ได้เริ่มเปิดรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2543 เป็นต้นมา โดยเริ่มเฉพาะหลักสูตร 2 ปี (ประเภทเทียบเข้าเรียน) สำหรับนักศึกษาที่จบการศึกษาจากหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจหรือเทียบเท่าก่อนทั้งภาคปกติและภาคสมทบ หลังจากที่สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจได้ดำเนินการเปิดและบริหารหลักสูตร BIT ประเภท 2 ปี (เทียบเข้าเรียน)มาได้ระยะหนึ่ง คณาจารย์ภายในสาขาวิชาฯ ได้เล็งเห็นถึงความพร้อมของทางสาขาวิชาฯ ที่จะปรับปรุงและพัฒนาหลักสูตร BIT ให้เหมาะสมและตรงตามความต้องการของตลาดมากยิ่งขึ้น รวมถึงการขยายโอกาสทางการศึกษาให้กับนักเรียนนักศึกษาที่มีความสนใจจะศึกษาเล่าเรียนทางด้านนี้ จากเหตุผลดังกล่าว สาขาวิชาฯ จึงได้สร้างหลักสูตร BIT อีกหนึ่งหลักสูตรขึ้นมาใหม่ เป็นหลักสูตรประเภท 4 ปี ที่สามารถรองรับนักศึกษาประเภท 2 ปี (เทียบเข้าเรียน) ในลักษณะเดิมที่มีอยู่ก่อนได้ หลักสูตร BIT ประเภท 4 ปีนี้ ได้ถูกเริ่มใช้ในปีการศึกษา 2548 เป็นต้นมาสำหรับนักศึกษา ประเภท 2 ปี (เทียบเข้าเรียน) จนกระทั่งปี การศึกษา 2550 สาขาวิชาฯ ได้เปิดรับนักศึกษาประเภท 4 ปีขึ้นเป็นปีการศึกษาแรก สำหรับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (มัธยมศึกษาปีที่ 6) หรือเทียบเท่า จนกระทั่งถึงปัจจุบัน (ปีการศึกษา 2550) หลักสูตร BIT ได้ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ความสามารถมาแล้วมากกว่า 500 คน
กางเขนเคลติก
กางเขนเคลติก (, , ) เป็นเครื่องหมายที่รวมระหว่างกางเขนและวงแหวนรอบบริเวณจุดตัดระหว่างแนวตั้งและแนวนอนของกางเขน กางเขนลักษณะนี้ของคริสต์ศาสนาเคลติกมักจะใช้เป็นมหากางเขน (high cross) ซึ่งเป็นกางเขนที่ตั้งอยู่โดดๆ ที่ทำด้วยหิน และ มักจะตกแต่งอย่างงดงาม ในศิลปะฟื้นฟูเคลติกกางเขนนี้ที่มักจะตกแต่งด้วยลายสอดประสานหรือลายอื่นจากศิลปะเกาะกลายมาเป็นที่นิยมในการใช้เป็นอนุสรณ์สำหรับผู้ตายและอื่นๆ และยังคงเป็นที่นิยมกันอยู่ไม่แต่ในเกาะบริติชเท่านั้นแต่ยังในบริเวณอื่นๆ ด้วย
หน้าลายพรม
หน้าลายพรม () เป็นลักษณะอย่างหนึ่งของหนังสือวิจิตรของศิลปะเกาะ ซึ่งเป็นหน้าหนังสือที่ส่วนใหญ่จะเป็นลวดลายตกแต่งที่เป็นลายเรขาคณิต ที่อาจจะรวมทั้งรูปสัตว์ที่วาดซ้ำกันเป็นลาย งานลักษณะนี้มักจะใช้เป็นหน้าเริ่มต้นของพระวรสารแต่ละตอนของพระวรสารสี่ฉบับ คำว่า “หน้าลายพรม” หมายถึงหน้าหนังสือวิจิตรของศาสนายูดาย, ศาสนาคริสต์ และ ศาสนาอิสลามที่ไม่ข้อคความ และจะมีก็แต่ลวดลายตกแต่งเท่านั้น หน้าลายพรมแตกต่างจากหน้าที่อุทิศให้กับหน้าที่มีอักษรตัวต้นประดิษฐ์ แม้ว่าการตกแต่งโดยทั่วไปแล้วจะคล้ายคลึงกันก็ตาม
หน้าลายพรมเป็นหน้าที่มีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อการตกแต่งด้วยสีสันอันสดใส, เส้นที่มีพลัง และลายสอดประสานอันซับซ้อน ลักษณะของการตกแต่งมักจะมีความสมมาตร หรือเกือบจะมีความสมมาตร ทั้งตามแนวนอนและตามแนวตั้ง นักประวัติศาสตร์ศิลป์บางท่านสันนิษฐานว่าเป็นงานศิลปะที่มีต้นรากมาจากการตกแต่งหน้าหนังสือของชาวค็อพท์ และที่แน่ที่สุดคือเป็นงานที่ยืมมาจากงานโลหะร่วมสมัย และพรมโอเรียนทัลหรือผ้าแบบอื่นๆ เองก็อาจจะมีอิทธิพลต่อหน้าลายพรมดังกล่าวด้วย ตราและหนังสือพระวรสารสโตนีเฮิร์สท์ก็เป็นสัญลักษณ์ของการเขียนหน้าลายพรมอย่างง่ายๆ และงานหน้าปกโลหะอีกสองสามชิ้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากสมัยเดียวกันเช่น “"พระวรสารลินเดา"” ก็เป็นงานที่มีลักษณะใกล้เคียงกัน ที่มาอีกแห่งหนึ่งคือลวดลายของพื้นโมเสกของโรมันที่พบในบริเตนในสมัยหลังโรมัน “"พระวรสารไคเรนซิส"” ภาษาฮิบรูจากคริสต์ศตวรรษที่ 9 ก็มีหน้าหนังสือที่คล้ายกันกับหน้าลายพรม
งานชิ้นแรกที่สุดที่มีหน้าลายพรมมาจากต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 “"หนังสือบอบบิโอ โอโรซิอัส"” และมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับการตกแต่งของปลายยุคโบราณมากกว่า งานหน้าลายพรมที่สำคัญๆก็ได้แก่ “"พระวรสารเคลล์ส"”, “"พระวรสารลินดิสฟาร์น"”, “"พระวรสารเดอร์โรว์"” และหนังสือวิจิตรฉบับอื่นๆ
กบแอฟริกันบูลฟร็อก
กบแอฟริกันบูลฟร็อก (; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Pyxicephalus adspersus") เป็นกบชนิดที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ลำตัวมีสีน้ำตาลปนเขียว จุดสีน้ำตาล บริเวณส่วนหัวสีเขียวเคลือบน้ำตาล ขาทั้งสี่มีลายน้ำตาลดำ ขาหลังมีลายขวาง ลำตัวอ้วนข้างท้องมีลายน้ำตาลใต้ท้องเป็นสีขาว ผิวหนังส่วนใหญ่เรียบจะมีบ้างเป็นบางส่วนที่ขรุขระ มีถิ่นกำเนิดที่ทวีปแอฟริกาแถบแอฟริกากลางจนถึงแอฟริกาใต้
ความแตกต่างระหว่างตัวผู้กับตัวเมีย นอกจากอวัยวะเพศแล้วตัวผู้จะมีวงแก้วหูใหญ่กว่าตาและอยู่ทางด้านหลัง ลำตัวจะมีสีเข้มบริเวณใต้คางซึ่งมีสีจะเหลืองปนเขียวอย่างชัดเจนบริเวณใต้คางจะเป็นสีเหลือง แต่เพศเมียผิวหนังจะสดใสกว่าและมีวงแก้วหูเล็กกว่าตา
กบแอฟริกันบูลฟร็อกเมื่อโตเต็มวัยจะมีขนาดยาวประมาณ 8-10 นิ้ว พร้อมผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุ 12-18 เดือน ตัวผู้จะส่งเสียงร้องคล้ายวัวเพื่อหาคู่ จึงเป็นที่มาของชื่อ (บูลฟร็อก = กบวัว) หากตัวเมียที่มีความพร้อมบริเวณเอวจะพองโต ท้องอูมเมื่อพลิกด้านท้องขึ้นจะไม่เห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนัง เมื่อไข่ถูกผสมน้ำเชื้อแล้วจะฟักออกเป็นตัวภายในเวลา 3 วัน เมื่อฟักเป็นลูกอ๊อดแล้ว ตัวผู้จะเป็นผู้ดูแล เมื่อแหล่งน้ำที่ลูกอ๊อดอาศัยอยู่นั้นเหือดแห้งลง กบแอฟริกันบูลฟร็อกตัวผู้จะใช้ขาหลังขุดดินเพื่อให้แหล่งน้ำที่ลูกอ๊อดอยู่นั้นเชื่อมต่อกับแหล่งน้ำที่ใหญ่กว่า เพื่อให้ลูกอ๊อดอยู่รอดต่อไป
กบแอฟริกันบูลฟร็อก ได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์แปลก ๆ เช่น สัตว์เลื้อยคลาน, สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ โดยเฉพาะวัยรุ่น โดยมีราคาขายประมาณ 1,500-2,000 บาทต่อตัว ด้วยความที่ใหญ่ในรูปร่างที่ใหญ่กว่ากบทั่วไป จึงอาจสุ่มเสี่ยงที่จะเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่จะก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมได้ในอนาคต เนื่องจากกินกบหรือเขียดขนาดเล็ก, ลูกปลาและสัตว์ชนิดอื่นเป็นอาหาร
พม่าประเทศ
พม่าประเทศ หรือ พม่าปเทศ เป็นเพลงบรรเลงที่ใช้เปิดนำเพื่อเทียบเวลาของประเทศไทยเมื่อเวลาก่อน 8:00 น. (ก่อนเคารพธงชาติเช้า) เวลาก่อน 18:00 น. (ก่อนเคารพธงชาติเย็น) และก่อน 20:00 น. (ก่อนข่าวในพระราชสำนัก) โดยสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ (สำหรับการเทียบเวลาก่อน 8:00 น. และก่อน 20:00 น. จะใช้สัญญาณนาฬิกาดิจิทัลประกอบกับการกดนาฬิกาโบราณ ส่วนเวลาก่อน 18:00 น. จะใช้สัญญาณนาฬิกาดิจิทัลประกอบกับการตีฆ้อง 1 ครั้ง) ประพันธ์โดยหม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณ ฉบับที่ได้ยินในปัจจุบันเป็นการเรียบเรียงเสียงประสานของพระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร)
เพลงนี้เป็นเพลงไทยสำเนียงพม่าในอัตราสองชั้น ประพันธ์ขึ้นครั้งแรกเพื่อประกอบการแสดงละครพันทางเรื่องพระเจ้าสีป๊อมินทร์ พระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ในเวลาต่อมาได้มีการคัดสรรเพลงที่จะใช้เทียบเวลา ซึ่งเพลงนี้ได้รับเลือกเพราะทำนองจากเครื่องดนตรีมีเสียงติ๊กต่อก ๆ คล้ายเสียงนาฬิกา
คำว่า "ประเทศ" ในชื่อเพลง แปลว่าต่างชาติ แผลงมาจากคำ "บรเทศ" ซึ่งเป็นคำสมาสระหว่าง บร (ต่าง) และ เทศ (ถิ่น) มิได้หมายถึง "ประเทศ" แต่อย่างใด
เพลงพม่าประเทศได้รับการนำไปเรียบเรียงใหม่เป็นฉบับออร์เคสตราร่วมสมัยในคอนเสิร์ตคุณพระช่วยสำแดงสด และใช้ประกอบรายการโทรทัศน์ยกสยาม ๑๐๐ ของเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และเมื่อปี พ.ศ. 2556 เพลง "อ๊อดแอด" ซึ่งร้องโดย เท่ง เถิดเทิง ศิลปินตลกชื่อดัง มีทำนองบางส่วนของเพลงพม่าประเทศประกอบด้วย
ลายสอดประสาน
ลายสอดประสาน () ในด้านทัศนศิลป์ “ลายสอดประสาน" คือองค์ประกอบของงานตกแต่งที่พบในศิลปะสมัยกลาง ในงานสอดประสานจะเป็นแถบหรือลวดลายที่กระหวัด สาน หรือผูกเป็นเงื่อน เป็นลักษณะโครงสร้างของเรขาคณิตที่มักจะเขียนเติมให้เต็มเนื้อที่ที่ว่างอยู่ ลายสอดประสานของอิสลามและเงื่อนเคลต์มีลักษณะรูปแบบและโครงสร้างที่คล้ายคลึงกันที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่ามีต้นตอมาจากรากเหง้าเดียวกัน ศิลปะลายสอดประสานนิยมสร้างกันในงานของศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานของยุโรปเหนือโดยเฉพาะศิลปะเกาะของเกาะบริติชและศิลปะนอร์สของยุคกลางตอนต้น
ชิชิ
ชิชิ () หรือในชื่อภาษาจีน จีจี () (เกิดที่ป่าในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ค.ศ. 1957 เสียชีวิตที่สวนสัตว์ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1972) เป็นแพนด้ายักษ์เพศเมียที่มีชื่อเสียงจากสวนสัตว์ลอนดอน ในประเทศอังกฤษ แม้ว่า "ชิชิ" จะมิได้เป็นแพนด้ายักษ์ตัวแรกของสวนสัตว์ลอนดอน แต่มันก็เป็นที่ดึงดูดผู้คนในฐานะสัตว์ที่มีความน่ารักมากที่สุดของสวนสัตว์แห่งนี้
ชิชิ เกิดในปีค.ศ. 1957 และนำตัวมาจากมณฑลเสฉวนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1957 ก่อนที่จะส่งไปยังสวนสัตว์ปักกิ่งช่วงเดือนมกราคม ค.ศ. 1958 ตัวแทนจัดหาสัตว์ชาวออสเตรียซึ่งมีชื่อว่า เฮย์นี่ย์ เดมเมอร์ ได้รับชิชิมาจากการแลกเปลี่ยนสถาบันแอฟริกันฮูฟสตอกเพื่อกระชับมิตรในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1958 และนำไปอยู่ที่สวนสัตว์มอสโก ภายหลังจากที่แพนด้าพักได้หนึ่งสัปดาห์ก็จัดส่งต่อไปยัง แธปาร์ค เบอร์ลิน ในสวนสัตว์ที่แบ่งเขตอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเยอรมันในช่วงนั้น ต่อมาได้มีการขายชิชิให้กับสหรัฐอเมริกา ทว่าทางรัฐบาลสหรัฐอเมริกาในสมัยนั้นมีนโยบายที่จะไม่ทำการค้ากับจีนซึ่งเป็นคอมมิวนิสต์ด้วยเหตุผลทางการเมือง ดังนั้น ชิชิ จึงได้รับการปฏิเสธที่จะนำส่งไปยังอเมริกา ทางสวนสัตว์แฟรงก์เฟิร์ตจึงได้จัดหาที่พักอาศัยให้แพนด้าชั่วคราว กระทั่งเดมเมอร์ได้ตัดสินใจจ้างให้ชิชิออกจากสวนสัตว์ในเวลาที่จำกัด ภายหลังจากการเยี่ยมชมสวนสัตว์โคเปนเฮเกน ก่อนที่จะแก้ปัญหาได้ด้วยการส่งไปยังสวนสัตว์ลอนดอนเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ.1958 โดยทางสถาบันสัตววิทยาแห่งกรุงลอนดอนได้เคยออกมาแถลงการณ์ว่าไม่ต้องการที่จะเก็บแพนด้าจากป่ามาเลี้ยงดู แต่ก็ยอมรับชิชิเมื่อได้นำมันมาเลี้ยงดู แม้ว่าในเบื้องต้นจะมีแผนการณ์ให้มีการเยี่ยมชมชิชิได้เพียงสามสัปดาห์เท่านั้น แต่แล้วทางอังกฤษก็ได้ตัดสินใจขอซื้อในราคา 12,000 ปอนด์ ชิชิจึงกลายมาเป็นสมาชิกใหม่ของสวนสัตว์ลอนดอนเมื่อวันที่ 26 กันยายน ปีค.ศ.1958
ชิชิ ยังเป็นผู้สร้างแรงดลบันดลใจแก่เซอร์ปีเตอร์ สกอต จากลักษณะสีขาว-ดำที่เรียบง่ายแต่โดดเด่นในการนำไปใช้เป็นสัญลักษณ์ขององค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล อย่างไรก็ตาม ตราสัญลักษณ์ที่จัดแสดงในปัจจุบันก็มิได้เป็นแบบที่ปีเตอร์ สกอต ออกแบบโดยตรง หากแต่เป็นแบบที่ดัดแปลงรายละเอียดบางส่วนในภายหลัง ซึ่งได้ออกแบบสำหรับ WWF เมื่อได้เปลี่ยนชื่อจาก World Wildlife Fund มาเป็น World Wide Fund for Nature
ครั้งหนึ่ง เคยมีความพยายามในการจับคู่ระหว่างชิชิกับอันอัน ซึ่งเป็นหมีแพนด้าของสวนสัตว์มอสโก แต่กลับประสบกับความล้มเหลว
ชิชิ เสียชีวิตในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ.1972ท่ามกลางความเศร้าโศกของคนทั้งประเทศ ร่างของมันได้รับการสตัฟฟ์เพื่อจัดแสดงในกรอบแก้วซึ่งอยู่ติดกันกับร้านกาแฟที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติของกรุงลอนดอน
พระวรสารเคลล์ส
พระวรสารเคลล์ส หรือ พระวรสารโคลัมบา ( ) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนเป็นภาษาละตินที่ประกอบด้วยพระวรสารทั้งสี่ฉบับของพันธสัญญาใหม่พร้อมด้วยเนื้อหาอื่นๆ และตาราง “"พระวรสารเคลล์ส"” ที่เป็นงานที่เขียนขึ้นโดยนักบวชเคลต์เมื่อราวปี ราว ค.ศ. 800 หรือไม่นานก่อนหน้านั้น เป็นงานศิลปะชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของงานเขียนอักษรวิจิตรของยุโรปและเป็นงานที่แสดงถึงจุดสุดยอดของงานเขียนหนังสือวิจิตรของสมัยศิลปะเกาะ และเป็นสมบัติของชาติชิ้นสำคัญของไอร์แลนด์ เนื้อหาของพระวรสารส่วนใหญ่นำมาจากคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละติน แต่ก็มีหลายส่วนที่มาจากพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับก่อนหน้านั้นที่เรียกกันว่า “"คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาละตินเดิม"” (Vetus Latina)
ภาพวาดและงานตกแต่ง “"พระวรสารเคลล์ส"” เป็นฝีมือที่งดงามกว่าพระวรสารฉบับอื่นใดของหนังสือวิจิตรของสมัยศิลปะเกาะ ทั้งในด้านความหรูหราและความซับซ้อน การตกแต่งรวมธรรมเนียมนิยมของการเขียนรูปสัญลักษณ์ของศิลปะคริสต์ศาสนา เข้ากับลวดลายสอดผสานอันเป็นแบบฉบับของศิลปะเกาะอันหรูหรา รูปลักษณ์ของมนุษย์, สัตว์ และ สัตว์ในตำนาน พร้อมด้วยเงื่อนเคลติค และ ลายสอดประสานอันเต็มไปด้วยสีสันอันสดใสทำให้งานหนังสือวิจิตรเป็นงานที่เต็มไปด้วยพลังและมีชีวิตจิตใจ องค์ประกอบของสิ่งตกแต่งข้างเคียงเหล่านี้ผสานไปด้วยสัญลักษณ์ทางคริสต์ศาสนา ซึ่งเป็นการช่วยเน้นเนื้อหาของภาพหลักที่ต้องการที่จะสื่อให้ผู้อ่านหรือผู้ชมไปด้วย
“"พระวรสารเคลล์ส"” ปัจจุบันมีด้วยกันทั้งหมด 340 สี่หน้ายกและตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 ก็ได้รับการเย็บเป็นสี่เล่ม หน้าหนังสือเป็นกระดาษหนังลูกวัวที่มีคุณภาพดี และการตกแต่งอันหรูหราที่ไม่เคยทำกันมาแต่ก่อนรวมภาพประกอบเต็มหน้าสิบหน้า นอกจากนั้นก็มีหน้าที่มีบทเขียนที่นำด้วยอักษรตัวต้นประดิษฐ์ที่วาดอย่างแพรวพราวด้วยสีสัน ซึ่งก็เป็นการแสดงให้เห็นถึงการเป็นปฏิปักษ์ต่อศิลปะคลาสสิกของศิลปะเกาะโดยการใช้คุณลักษณะความมีชีวิตจิตใจของศิลปะเกาะเอง อักขระแบบเกาะของบทเขียนดูเหมือนจะได้รับการเขียนขึ้นโดยนักคัดอย่างน้อยก็สามคน ตัวอักษรใช้หมึก iron-gall และสีที่ใช้มาจากวัสดุหลายอย่างที่บางอย่างก็เป็นวัสดุที่มาจากแดนไกล
“"พระวรสารเคลล์ส"” ตั้งตามชื่อแอบบีเคลล์สผู้เป็นเจ้าของพระวรสารอยู่เป็นเวลาหลายร้อยปี ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอสมุดวิทยาลัยทรินีที, ดับลินในไอร์แลนด์ หอสมุดมักจะตั้งแสดงครั้งละสองเล่มเท่านั้น เล่มหนึ่งจะแสดงภาพเขียนชิ้นเอก อีกเล่มหนึ่งจะแสดงหน้าที่มีเนื้อหาเป็นลายลักษณ์อักษร
กฤษณ์ ศุกระมงคล
กฤษณ์ ศุกระมงคล เป็นนักแสดง ผู้กำกับชาวไทย มีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์ชุด "บุญชู" โดยรับบทเป็น "คำมูล" เพื่อนร่วมกลุ่มของบุญชู นักศึกษาคณะโบราณคดีที่ชื่นชอบปลากระป๋อง และโฆษณาห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล จนเป็นที่รู้จักและเรียกขานว่า ""หนุ่ม เซ็นทรัล"" นอกจากนี้ยังรับบทเป็นนักแสดงสมทบในภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง และมักแสดงบทสนุกสนาน
นอกจากนี้ยังเคยเป็นพิธีกร เสาร์นี้มีอะไร, คุณขอมา และนักร้องที่มีอัลบั้มเพลงชุดเดียว คือ "หนุ่มแดดเดียว ตอน ตะลุยแบกแดด" กับค่าย เอสพี ศุภมิตร ซึ่งมี ยิ่งยง (อี๊ด) โอภากุล เป็นโปรดิวเซอร์
นอกจากบทบาทการเป็นนักแสดง ยังมีบทบาทเป็นผู้กำกับละครโทรทัศน์ทางไทยทีวีสีช่อง 3 มีผลงานการกำกับหลายเรื่อง เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44" ด้านการกำกับการแสดง เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม จากรางวัลนาฏราช, คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 7 และท็อปอวอร์ด 2009 จากการกำกับละครเรื่อง "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา"
กฤษณ์ ศุกระมงคล
ชุด หนุ่มแดดเดียว ตอน ตะลุยแบกแดด
ซาเวียร์ ซามูเอล
ซาเวียร์ ซามูเอล () เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลีย มีผลงานทั้งภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ เขาแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง "September" และ "Newcastle" และเขาารับบทเป็นไรลีย์ ในภาพยนตร์ "Eclipse" ภาพยนตร์ภาคที่ 3 ของ "Twilight"
ซามูเอลใรผลงานละครเวทีในเรื่อง "Osama the Hero" ซึ่งเขาได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีจากซิดนีย์มอร์นิงเฮอรัลด์
ชาร์ลี ชีน
คาร์ลอส เออร์วิน เอสเตเวซ () หรือที่รู้จักกันดีในนามของ ชาร์ลี ชีน () เกิดเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1965 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาแสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง อย่างเช่น รับบทเป็น คริส เทย์เลอร์ ในภาพยนตร์สงครามเวียดนาม ในปี ค.ศ. 1986 เรื่อง "Platoon", บท เจค เคซีย์ ในภาพยนตร์ปี 1986 เรื่อง "The Wraith," และบทบัด ฟอกซ์ในภาพยนตร์ปี 1987 เรื่อง "Wall Street" เขายังแสดงในในภาพยนตร์ตลกหลายเรื่องอย่างเช่น "Major League", "Hot Shots!" , และ "Scary Movie 3" และ 4 ชีนยังแสดงในซิตคอม 2 เรื่อง รับบทเป็นชาร์ลี ครอว์ฟอร์ใน "Spin City" และบทชาร์ลี ฮาร์เปอร์ใน "Two and a Half Men"
แคนดี้ เอเวอรี่
ชุติมา เอเวอรี่ หรือ แคนดี้ เอเวอรี่ (7 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 — ) เป็นนักแสดงและนางแบบลูกครึ่งไทย-จีน-เยอรมัน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ชุติมาเริ่มงานการแสดงครั้งแรกจากภาพยนตร์ "ไกรทอง" รับบทเลื่อมลาวรรณ ซึ่งในภาพยนตร์ดังกล่าว มีฉากเลิฟซีนร้อนแรงกับนักแสดงชายในเรื่อง โดยเฉพาะ วินัย ไกรบุตร พระเอกของเรื่อง จนทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์เป็นอย่างมาก และต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ชุติมาได้นำแสดงอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง "ผู้หญิง 5 บาป" กับบทที่หนักและค่อนข้างแรง จนทำให้ถูกมองเป็นนักแสดงเซ็กซี่อีกคนของวงการบันเทิง ซึ่งหลังจากนั้นแคนดี้ก็มีผลงานต่อมา ทั้งงานละคร ถ่ายแบบ ภาพยนตร์ ในปัจจุบัน
กางเขนยืน
กางเขนยืน () หรือกางเขนสูง (high cross) คือกางเขนที่เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์ที่ตั้งอยู่โดด ๆ กลางแจ้ง กางเขนยืนทำด้วยหินและมักจะตกแต่งเป็นลวดลายกระหวัดอย่างวิจิตร กางเขนยืนส่วนใหญ่พบในไอร์แลนด์ และ บริเตนใหญ่ระหว่างต้นสมัยกลางหรือบางครั้งก็หลังจากนั้น กางเขนยืนมักจะมีวงแหวนรอบบริเวณจุดตัดที่เป็นลักษณะที่เรียกว่ากางเขนเคลติก