hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
โรงเรียนสฤษดิ์เสนา
โรงเรียนสฤษดิ์เสนา จัดตั้งจากความคิดของพันเอกอุดม เกษพรม ผู้บังคับการกรมรบพิเศษที่ 4 ค่ายสฤษดิ์เสนาในสมัยนั้น ต่อมาพันเอกอุดม เกษพรม ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งที่สูงขึ้น พันเอกหาญ เพไท ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้บังคับการกรมรบพิเศษที่ 4 ได้ดำเนินการตามเจตนารมณ์ของผู้บังคับการฯ คนเดิม ได้จัดสร้างอาคารเรียนชั่วคราว เปิดเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนวังทองพิทยาคม 
ทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 มีนักเรียน 81 คน อาจารย์พิศิษฐ์ ทรัพย์เจริญ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนวังทองพิทยาคม ได้มอบหมายให้ นายสายหยุด แพนคร มาดูแลแทนในฐานะหัวหน้าโรงเรียนสาขาวังทองพิทยาคม ในปีการศึกษา พ.ศ. 2529 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 และแต่งตั้ง นายองอาจ สุขแสงสุวรรณ เป็นครูใหญ่ ตั้งชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนสฤษดิ์เสนา
ปีการศึกษา พ.ศ. 2532 นายสุรเดช วงษ์บา ได้รับการแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่ และ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนสฤษดิ์เสนา มีนักเรียนจำนวนทั้งสิ้น 140 คน 
ปีการศึกษา พ.ศ. 2537 นายพละ พันธุ์พินิจ ได้รับการแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย มีนักเรียนจบในระดับชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6 ในปีการศึกษา พ.ศ. 2542 เป็นรุ่นแรก ปีการศึกษา 2543 นายนาถ นาคพงษ์ ได้รับการแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่จนถึง เดือนกันยายน พ.ศ. 2544
วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 นางโสภา นครจินดา ได้รับการแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งผู้บริหาร 
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 นายบรรจง เลิศเสม ได้รับการแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่งผู้บริหาร 
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 นายประชุม ปิ่นสกุล ได้รับการแต่งตั้งให้มาดำรงตำแหน่ง
ผู้บริหาร ได้เพิ่มชื่อโรงเรียนเป็นโรงเรียนสฤษดิ์เสนาพิทยาคม เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 
วันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 นายกฤต คงชู ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 นางเรณู บุญเสรฐ ผู้อำนวยการชำนาญการพิเศษ ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน โดยมีครูผู้สอนจำนวน 12 คน ลูกจ้างประจำ 2 คน
ภายในปี 2555 โรงเรียนบริหารจัดการเชิงระบบ เน้นคุณธรรมนำความรู้ ยึดหลัก เศรษฐกิจพอเพียง โรงเรียนสฤษดิ์เสนาพิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 15 หมู่ 19 ถนนสายพิษณุโลก – หล่มสัก ตำบล วังนกแอ่น อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก รหัสไปรษณีย์ 65130 พื้นที่ประมาณ 50 ไร่ อยู่ในเขตป่าสงวน ของกรมป่าไม้ หลักกิโลเมตรที่ 33
พื้นที่เป็นที่ราบสูงลาดเอียงเชิงเขา สภาพพื้นดินเป็นดินปนหิน บางพื้นที่เป็นลานหินขนาดใหญ่ มีร่องน้ำไหลผ่านโรงเรียน และมีน้ำป่าไหลหลากในฤดูฝน
ทิศเหนือ ติดต่ออำเภอชาติตระการ อำเภอนครไทย
ทิศใต้ ติดต่ออำเภอเนินมะปราง อำเภอบางกระทุ่ม
ทิศตะวันออก ติดต่ออำเภอนครไทย
ทิศตะวันตก ติดต่ออำเภอเมือง อำเภอวัดโบสถ์
อักษรย่อ “ ส.น.พ.”
ฟ้า– ขาว
เรียนดี มีพลานามัย ใฝ่คุณธรรม บำเพ็ญประโยชน์
โรงเรียนสฤษดิ์เสนาพิทยาคม
ที่ตั้ง 15 หมู่ 19 ตำบลวังนกแอ่น อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก (65130)
โทรศัพท์. (055) 384080 โทรสาร. (055) 384080
กำลังภายใน
พลังภายใน, หรือ กำลังภายใน, คือ วิธีการกำหนดลมหายใจ การทำสมาธิ และการฝึกฝนทางจิตวิญญาณ ของจีน ที่เกี่ยวข้องกับ ลัทธิเต๋า และ ศิลปะการป้องกันตัวของจีน
พลังภายใน โดยปกติแล้ว มักจะเกี่ยวกับ ศิลปะการป้องกันตัวแบบอ่อน หรือ แบบภายใน (soft style, internal style, หรือ 內家) ซึ่งตรงข้ามกับ แบบแข็ง (hard style, externall skill, หรือ 外功)
ศิลปะการป้องกันตัวแบบเส้าหลิน จัดเป็นแบบแข็ง
พลังภายในมีการใช้ทั้งในศิลปะการป้องกันตัว และ อย่างอื่นนอกเหนือไปจากนั้น
ตัวอย่างของศิลปะการป้องกันตัว ที่ใช้พลังภายใน ได้ แก่ ไท่เก๊ก, ฝ่ามือแปดรูป (Baguazhang), ชิงอี้ฉวน (Xingyiquan)
ตัวอย่างของการใช้พลังภายใน ที่ไม่ใช่ศิลปะการป้องกันตัว คือ การฝึกสมาธิตามแบบลัทธิเต๋า
ศิลปะการป้องกันตัวแบบภายใน จะเน้นการฝึกการประสานความสัมพันธ์ระหว่างการเคลื่อนไหวของร่างกาย และ การหายใจ ซึ่งเรียกว่า เป็นการประสานพลังภายนอก และ ภายใน (內外合一)
การฝึกพลังภายในนั้น จะเกี่ยวกับ ความนิ่งทางกายภาพ และ การเคลื่อนไหว อย่างมีสติ เพื่อ ให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย จากความตึงเครียด
การฝึกพลังภายใน เชื่อว่า จะช่วยทำให้เกิด ความรู้ตัว ที่ดีขึ้น
และเชื่อกันว่า การฝึกพลังภายใน นั้นจะช่วยขัดเกลา สามสมบัติ (三寳) ซึ่งได้แก่ กายสำคัญ (Jing 精), กระแสชีวิต หรือ ลมปราณ (Qi 氣) และ จิตวิญญาณ (Shen 神)
ลัทธิเต๋าเชื่อว่า ทั้งสามสมบัตินี้ คือ พลังงานที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์
ดังที่ ตำราเต๋าเตชิง (Tao Te Ching) กล่าวไว้ว่า "เต๋า (道) ให้กำเนิด หนึ่ง, หนึ่งให้กำเนิด สอง (太極) หรือ หยิน กับ หยาง (陰陽), สองให้กำเนิด สาม (ซึ่งอาจตีความได้เป็น กายสำคัญ 精, ลมปราณ 氣 และ จิตวิญญาณ 神, หรือ บางครั้ง อาจหมายถึง สวรรค์ (Tian 天), โลก (Di 地) และ คน (Ren 人), และ จาก สามให้กำเนิดหมื่นสรรพสิ่ง (Wanwu 萬物) ซึ่งคือทุกๆอย่างในสวรรค์และโลก"
วิลเลียม เอช. เมซี
วิลเลียม เอช. เมซี () นักแสดงชายชาวอเมริกัน มีชื่อเต็มว่า วิลเลียม ฮอลล์ เมซี จูเนียร์ (William Hall Macy Junior) เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1950 ที่ไมอามี รัฐฟลอริดา แต่มาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ที่รัฐจอร์เจียและแมรี่แลนด์
วิลเลียม เอช. เมซี่ เป็นที่รู้จักกันดีจากการเป็นนักแสดงในบทสมบทของภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จ อาทิ "Fargo" ในปี ค.ศ. 1996 จากการกำกับของพี่น้องโคเฮน (ซึ่งในเรื่องนี้ได้รับการเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยมด้วย), "Air Force One" ในปี ค.ศ. 1997 จากการกำกับของวูล์ฟแกง ปีเตอร์เซน, "Psycho" ในปี ค.ศ. 1998 จากการกำกับของ กัส แวน แซงต์, "Magnolia" ในปี ค.ศ. 1999, "Jurassic Park III" ในปี ค.ศ. 2001, "Bobby" ในปี ค.ศ. 2006 จากการกำกับของเอมิลิโอ เอสเตเวซ, "Wild Hogs" ในปี ค.ศ. 2007 เป็นต้น
นอกจากนี้ผลงานยังมีผลงานในแบบซีรีส์เช่น "ER" ซึ่งได้เข้าชิงรางวัลเอ็มมี่ และยังมีชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ 3 ครั้ง นอกจากการเป็นนักแสดงแล้ว วิลเลียม เอช. เมซี ยังเป็นนักเขียนและผู้สอนการแสดงอีกด้วย
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับเฟลิซิตี้ ฮอฟฟ์แมน นักแสดงสาวในปี ค.ศ. 1997
วิเวียน ซู
วิเวียน ซู (, , พินอิน: Xú Ruòxuān, เวด-ไจลส์: Hsu Jo-hsüan, ) นักแสดง, นางแบบและนักร้องหญิงที่มีชื่อเสียงชาวไต้หวัน เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1975 ที่ใจกลางกรุงไทเป ประเทศไต้หวัน มีชื่อจริงว่า สี ยั่วเซียน (徐淑娟)
จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนไทเปเจียนซิง, มัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนไทเปซูหลินกัว และระดับอุดมศึกษาจาก วิทยาลัยธุรกิจนานาชาติไทเป
เข้าสู่วงการบันเทิง ด้วยการชนะรางวัล Entertainment Beauty Girl Contest ที่จัดขึ้นโดยสถานีโทรทัศน์ทีทีวีเมื่อปี ค.ศ. 1981 ทำให้ได้เซ็นสัญญาเข้าเป็น 1 ใน 3 กลุ่มโชโจไต ซึ่งถือเป็นก้าวแรกในวงการบันเทิง
ซึ่งในระหว่างนี้ เธอได้ทำงานสารพัดตั้งแต่พนักงานรับโทรทัศน์, คนกวาดพื้นในภัตตาคาร รวมทั้งเคยถ่ายภาพนู้ดและแสดงในภาพยนตร์แนวเรตอาร์ และเรตเอ็กซ์มาก่อนด้วย
ต่อมาในปี ค.ศ. 1995 ได้เดินทางสู่ประเทศญี่ปุ่น มีผลงานเป็นละครโทรทัศน์เรื่อง "Miss Diamond" ของเครือข่ายสถานีโทรทัศน์อาซาฮี พร้อมกับมีผลงานโฆษณาหลายชิ้น ต่อมาในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1996 จึงได้มีอัลบั้มเพลงเป็นชุดแรก คือ "天使想"
ซึ่งในช่วงต้นของการใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นของเธอไม่ราบรื่น เพราะไม่สามารถสื่อสารภาษาญี่ปุ่นได้ ทำให้ได้รับความกดดันและพบอุปสรรคต่าง ๆ
นอกจากนี้แล้วเธอยังมีความสามารถด้านการเขียนเนื้อเพลงอีกด้วย โดยได้รับการยอมรับในวงกว้าง เมื่อเป็นผู้แต่งเนื้อเพลง "Cute Woman" ให้กับ เจย์ โช และเขียนอีก 2 เพลงในอัลบั้มของ อู๋ เจี้ยนห่าว หรือ แวนเนสแห่งวงบอยแบนด์ F4 อีกด้วย ซึ่งเนื้อเพลงของเธอมีจุดเด่น คือ การใช้คำเรียบง่ายแต่เข้าถึงอารมณ์
ในปี ค.ศ. 2010 เธอได้กลับเข้าสู่วงการบันเทิงของญี่ปุ่นอีกครั้งหลังจากห่างหายมานาน 7 ปี
วิทยสัประยุทธ์
วิทยสัประยุทธ์ เป็นรายการเกมโชว์ที่ริเริ่มขึ้นโดย สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) กระทรวงศึกษาธิการ เป็นรายการเกมโชว์เกี่ยวกับทางด้านวิทยาศาสตร์ ผลิตรายการโดย บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) โดยออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 เริ่มออกอากาศคืนวันเสาร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 และออกอากาศครั้งสุดท้ายวันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ดำเนินรายการโดย ณัฐธีร์ โกศลพิศิษฐ์ เดิมออกอากาศในเวลา 20.20-21.15 น. แต่ใน พ.ศ. 2555 ได้ย้ายเวลาออกอากาศเป็น 18.00-18.55 น.
รูปแบบรายการเป็นการแข่งขันการแก้ไขปัญหาทางวิทยาศาสตร์ โดยทางรายการจะกำหนดโจทย์ให้แต่ละทีมประดิษฐ์อุปกรณ์ที่จะนำมาแก้ไข พร้อมทั้งนำเสนอระบบการทำงานของอุปกรณ์นั้นให้กับคณะกรรมการ
เหอ รุ่นตง
เหอ รุ่นตง (, จีนตัวเต็ม: 何潤東, จีนตัวย่อ: 何润东, พินอิน: Hé Rùndōng) นักแสดงและนักร้องชาวไต้หวันที่มีชื่อเสียง
เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1975 ที่ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาศิลปะจากวิทยาลัยออกแบบศิลปะ ออนทาริโอ ออนทาริโอ แคนาดา เข้าสู่แวดวงบันเทิงเมื่อเดินทางกลับไต้หวัน โดยเริ่มจากการเป็นนายแบบ มีผลงานการแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1994 ในภาพยนตร์เรื่อง "The Lovers" คู่กับ ต่งเจี๋ย จากนั้นจึงได้เปลี่ยนบทบาทมารับในแนวแข็งแกร่ง หรือบทแอ๊คชั่นที่แสดงถึงความแข็งแกร่งหรือบทของนักรบเป็นส่วนใหญ่ ทั้งรับบทคู่ปรับของเจิ้ง อี้เจี้ยน ใน "Born to be King" ในปี ค.ศ. 2000, "ปู้จิ้งอวิ๋น" จากซีรีส์ชุด "Wind and Cloud" และ"Wind and Cloud 2" หรือ "ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า" ทั้ง 2 ภาค ในปี ค.ศ. 2002 และ ค.ศ. 2004 คู่กับ จ้าว เหวินจั๋ว ที่รับบท "เนี่ยฟง"
ด้านผลงานเพลงมีอัลบั้มของตนเองชุดแรกในปี ค.ศ. 1998 ในชื่อชุด "夢想的開始" สังกัดยูนิเวอร์แซล มิวสิก
เหมิ่งเจียง
เหมิ่งเจียง () เป็นเขตปกครองตนเองในมองโกเลีย เป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่น ประกอบด้วยจังหวัดของชาร์ฮาร์และสุย-ยฺเหวี่ยน ซึ่งอยู่ในภูมิภาคของ​​มองโกเลียใน ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจีน รัฐแห่งนี้เรียกแบบไม่เป็นทางการว่า เหมิงกู่กั๋ว (蒙古国) มีสถานะรัฐคล้ายคลึงกับแมนจูกัว รัฐหุ่นเชิดของญี่ปุ่นในแมนจูเรีย สำหรับเหมิ่งเจียง แล้ว เมืองหลวงอยู่ที่จางเจียโข่ว โดยญี่ปุ่นได้ส่งเจ้าชายมองโกลนามว่าเดมชูงดองรอปซ์ ไปปกครองเหมิ่งเจียง
ลิโอเนล แบร์รีมัวร์
ลิโอเนล แบร์รีมัวร์ () (28 เมษายน ค.ศ. 1878 - 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ ละครเวที ละครวิทยุ ชาวอเมริกัน เขาได้รับรางวัลออสการ์จากบทตัวร้าย ในบทเฮนรี พอตเตอร์ ในภาพยนตร์ของแฟรงก์ คาปรา เรื่อง "It's a Wonderful Life" ในปี ค.ศ. 1946
รายพระนามพระมหากษัตริย์อิรัก
ปกครองภายใต้ราชวงศ์ฮาซิม
ฮิราโดะ
ฮิราโดะ () เป็นเมืองในจังหวัดนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 235.63 ตารางกิโลเมตร เดิมตัวเมืองตั้งอยู่บนเกาะฮิราโดะ แต่ภายหลังการควบรวมกับหมู่บ้านข้างเคียง ทำให้อาณาเขตของเมืองฮิราโดะขยายขว้างขึ้น ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของเกาะคีวชู โดยมีสะพานฮิราโดะเชื่อมระหว่างกัน
ฮิราโดะในอดีตเป็นเมืองท่าการค้าที่สำคัญระหว่างญี่ปุ่นกับจีนแผ่นดินใหญ่และเกาหลี นอกจากนี้ยังเคยเป็นสถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ในญี่ปุ่น
ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล
ภูธฤทธิ์ พรหมบันดาล (ชื่อเล่น: วิทย์) เป็นนายแบบและนักแสดงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่จังหวัดอุดรธานี มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน โดยตัวเองเป็นคนที่ 3
เข้าสู่วงการบันเทิงได้ด้วยการประกวดนายแบบ Man of the Year (โดม่อนแมน) ในปี ค.ศ. 1990 ได้ตำแหน่งรองอันดับ 1 จากนั้นได้มีผลงานด้านการถ่ายแบบและเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาชุดต่าง ๆ ต่อมาได้เดินทางไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทการบริหารธุรกิจที่สหรัฐอเมริกา แต่ทว่าไม่จบเนื่องจากธุรกิจทางครอบครัวมีปัญหา และได้รับโทรศัพท์ติดต่อมาให้กลับไปถ่ายแบบอีก จึงเดินทางกลับ
มีชื่อเสียงขึ้นมาจากการรับบทเป็น "พันเรือง" จากภาพยนตร์เรื่อง "บางระจัน" ในปลายปี พ.ศ. 2543 ซึ่งได้รับรางวัลตุ๊กตาทองนักแสดงชายประกอบยอดเยี่ยมด้วย
จากนั้นจึงมีผลงานด้านละครโทรทัศน์เรื่องต่าง ๆ ตามมาอีกจำนวนมาก รวมทั้งละครแนวจักร ๆ วงศ์ ๆ ด้วย อาทิ "นิราศสองภพ", "ทะเลใจ", "เกราะกายสิทธิ์", "ฟ้าใหม่", "ภูติแม่น้ำโขง", "ลุย","ปิ่นอนงค์" เป็นต้น และเป็นที่รู้จักจากละครเรื่อง "ปู่โสมเฝ้าทรัพย์" ออกอากาศทางช่อง 7
ภูธฤทธิ์เคยคบหากับหทัยเทพ ธีระธาดา ผู้เป็นมารดาของดอน ธีระธาดา แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน และเลิกรากันในปี พ.ศ. 2558 หลังเลิกรากับหทัยเทพ ภูธฤทธิ์มีภรรยาใหม่ มีธิดาคนหนึ่งชื่อสุทธิดา (ชื่อเล่น เบลล่า)
รายพระนามพระมหากษัตริย์โรมาเนีย
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมาเนีย (โรมาเนีย: Regele Românilor)คือประมุขสูงสุดซึ่งปกครองราชอาณาจักรโรมาเนียตั้งแต่ ค.ศ. 1881 จนกระทั่ง ค.ศ. 1947 เมื่อโรมาเนียประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนโรมาเนียจากการบีบบังคับให้สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 สละราชสมบัติ
แอลลิเกเตอร์อเมริกา
อัลลิเกเตอร์อเมริกา หรือ จระเข้ตีนเป็ดอเมริกา () เป็นสัตว์เลื้อยคลานเฉพาะถิ่นที่พบเฉพาะในทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เป็นอัลลิเกเตอร์หนึ่งในสองชนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ในโลก จัดอยู่ในสกุล "Alligator" วงศ์ Alligatoridae มีขนาดใหญ่กว่าอัลลิเกเตอร์จีน ("A. sinensis") ที่พบในประเทศจีน
อัลลิเกเตอร์อเมริกา มีฟันที่แหลมคมในปาก สามารถงอกใหม่ทดแทนกันได้ทันที ประมาณว่ามีทั้งหมดราว 1,000 ฟันตลอดทั้งชีวิต อายุขัยโดยเฉลี่ย 30-50 ปี ตัวผู้โตเต็มที่มีความยาว 3.4 เมตร (11 ฟุต) ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า มีความยาวประมาณ 2.6 เมตร (8.5 ฟุต) บางครั้งตัวผู้ที่มีอายุมากอาจยาวได้มากกว่า 4 เมตร (13 ฟุต)
อัลลิเกเตอร์อเมริกา อาศัยอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา เช่น อุทยานแห่งชาติเอเวอร์เกลดส์ ในรัฐฟลอริดา เป็นสัตว์ที่ออกหากินในเวลากลางคืน สามารถซ่อนตัวในโคลนตมหรือดงหญ้าได้เป็นอย่างดี กินอาหารได้หลากหลาย ทั้ง ปลา, กวาง, งูหลาม แม้กระทั่งเต่า ซึ่งเป็นสัตว์ที่มีกระดองแข็งหุ้มตัว เพราะจากการมีส่วนปลายของหัวแผ่กว้างและสั้นจึงหุบปาก จึงทำให้มีแรงงับจากกรามรุนแรงมาก
อัลลิเกเตอร์อเมริกา อาศัยอยู่ในถิ่นที่อยู่ที่มีอากาศอบอุ่น แต่ในฤดูหนาวที่ผิวหน้าน้ำแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ในระยะแรกเชื่อกันว่าในช่วงนี้อัลลิเกเตอร์อเมริกาจะเสาะหาพื้นที่ใต้น้ำหรือใช้โพรงดินเพื่อหลบเลี่ยงอากาศหนาว การศึกษาโดยใช้วิทยุติดตามตัวจึงทราบว่า แท้ที่จริงแล้วแอลลิเกเตอร์อเมริกาได้เคลื่อนย้ายตัวเองไปยังบริเวณน้ำตื้นและโผล่เฉพาะช่องเปิดจมูกขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพื่อหายใจ เนื่องจากไม่สามารถลดระดับเมตาบอลิซึมในช่วงเวลาดังกล่าวได้จึงต้องใช้ออกซิเจนตลอดเวลาและหายใจโดยโผล่เฉพาะช่องเปิดจมูกขึ้นมาเหนือผิวน้ำ และขึ้นจากน้ำในเวลากลาสงวันเพื่อพึ่งแดด ซึ่งตรงกันข้ามกับพฤติกรรมของแอลลิเกเตอร์จีน ที่ในช่วงเวลาดังกล่าวจะใช้วิธีการจำศีลภายในโพรงที่ขุดขึ้นมา มีทั้งโพรงแห้งและโพรงน้ำ ระบบภายในโพรงมีความซับซ้อน
เป็นสัตว์ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร เป็นสัตว์ที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ได้ และเคยมีอัลลิเกเตอร์อเมริกางับแขนนักท่องเที่ยวขาดมาแล้วในสวนสัตว์ และเคยมีกรณีบุกเข้าไปอยู่ในเขตที่อยู่อาศัยอย่างบ้านเรือนของมนุษย์ เช่น สระว่ายน้ำ หรือแม้แต่ในท่อระบายน้ำ
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดตาก
การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดเป็นไปตาม พรบ.คณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2534 ที่จัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์ระดับต่าง ๆ ลดหลั่นกันไปจนกระทั่งถึงระดับจังหวัด โดยจังหวัดตากอยู่ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 5 ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ อันประกอบด้วยจังหวัดสุโขทัย พิษณุโลก อุตรดิตถ์ โดยจัดแบ่งการปครองภายในเป็น 9 อำเภอ (9 เจ้าคณะเภอ) 38 ตำบล (38 เจ้าคณะตำบล)
ปัจจุบันมีพระเทพสิทธาคม (สาย กิตฺติปาโล) วัดท่าไม้แดง อำเภอเมืองตาก เป็นเจ้าคณะจังหวัดตาก และพระประสิทธิศีลคุณ (เวช ปภากโร) วัดโคกพลู อำเภอเมืองตาก เป็นรองเจ้าคณะจังหวัดตาก
ประกอบด้วยการปกครองคณะสงฆ์ 9 อำเภอ มีเจ้าคณะอำเภอ 9รูป/องค์ คือ 
รอข้อมูล
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดพิษณุโลก
การปกครองคณะสงฆ์ระดับจังหวัดเป็นไปตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2534 ที่จัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์ระดับต่าง ๆ ลดหลั่นกันไปจนกระทั่งถึงระดับจังหวัด โดยจังหวัดพิษณุโลกอยู่เขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 5 ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ โดยจัดแบ่งการปครองภายในเป็น 9 อำเภอ (9 เจ้าคณะเภอ) 98 ตำบล (98 เจ้าคณะตำบล)
ปัจจุบันมี
(1) พระราชธรรมคณี (นารถ ลวณรกฺโณ น.ธ.เอก) เจ้าอาวาสวัดศรีรัตนาราม ตำบลท่าทอง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก
(2) พระศรีรัตนมุนี (ขวัญรัก ป.ธ.9) เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก (ตามมติประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 05/2561 มติที่ 125/2561 เมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ การเสนอแต่งตั้ง พระศรีรัตนมุนี ให้ดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก ได้รับตราตั้งพระบัญชาฯ วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 ) วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
(3) พระครูศรีสุธรรมาภรณ์ (ยงยุทธิ์ ป.ธ.6) รองเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก รูปที่ 1 วัดมะขามเตี้ย ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก(1) พระราชธรรมคณี (นารถ ลวณรกฺโณ น.ธ.เอก) เจ้าอาวาสวัดศรีรัตนาราม ตำบลท่าทอง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก
(2) พระศรีรัตนมุนี (ขวัญรัก ป.ธ.9) เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก (ตามมติประชุมมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 05/2561 มติที่ 125/2561 เมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑ การเสนอแต่งตั้ง พระศรีรัตนมุนี ให้ดำรงตำแหน่ง เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก ได้รับตราตั้งพระบัญชาฯ วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 ) วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
(3) พระครูศรีสุธรรมาภรณ์ (ยงยุทธิ์ ป.ธ.6) รองเจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลก รูปที่ 1 วัดมะขามเตี้ย ตำบลหัวรอ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก
ดีจียูเอสเอ โอเพน เดอะ ฟรีดอม เกท แชมเปียนชิพ
ดีจียูเอสเอ โอเพน เดอะ ฟรีดอม เกท แชมเปียนชิพ (อังกฤษ:DGUSA Open the Freedom Gate Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์ของ ดราก้อนเกทยูเอสเอ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 - 15 สิงหาคม ค.ศ. 2015
การแข่งขันล่าสุด เกิดขึ้นเมื่อ 30 , 2022
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา , หรือที่รู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศยานกวงแทร็ง เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการแก่เมืองเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 4 กิโลเมตร และเชื่อมต่อโดยตรงกับทางด่วน เส้นทางเดินรถประจำทางและรถไฟ (SBB-CFF-FFS) และมีพื้นที่ติดกับพรมแดนระหว่างสวิตเซอร์แลนด์กับฝรั่งเศส และยังสามารถเข้าสู่ท่าอากาศยานได้จากทั้งสองประเทศ ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่มาจากหรือจะไปฝรั่งเศสไม่ต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองและศุลกากรของสวิตเซอร์แลนด์ หากยังคงอยู่ในพื้นที่ฝรั่งเศสของท่าอากาศยาน การขนส่งสินค้าสามารถกระทำได้จากทั้งสองประเทศ ทำให้เจนีวากลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการขนส่งสินค้าของสหภาพยุโรป แม้ว่าสวิสเซอร์แลนด์จะได้เป็นสมาชิกสหภาพยุโรปก็ตาม บางส่วนของท่าอากาศยานอยู่ในเขตเมย์แร็ง และอีกส่วนอยู่ในเขตกรองด์-แซเกอเน็กซ์
ท่าอากาศยานแห่งนี้มีรันเวย์คอนกรีตเดี่ยวที่ยาวที่สุดในสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งยาวประมาณ 3,900 เมตร และรันเวย์หญ้าที่มีขนาดเล็กกว่าอยู่ขนานกันเพื่อนำทางแก่อากาศยาน และท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นฐานการบินใหญ่ของสายการบินอีซีเจ็ตสวิตเซอร์แลนด์ และฟลายบาบู ทั้งยังเป็นฐานการบินรองของสายการบินสวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ และเป็นฐานการบินในอดีตของสายการบินสวิสเวิร์ลด์แอร์เวย์ ก่อนจะหยุดให้บริการในปี 1998
ใน พ.ศ. 2553 ท่าอากาศยานแห่งนี้รองรับผู้โดยสาร 11,785,522 คน และเที่ยวบิน 177,401 เที่ยว
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งปอร์ตูอาเลเกร
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งปอร์ตูอาเลเกร (; อักษรย่อ: UFCSPA) เป็นสถาบันระดับอุดมศึกษาของรัฐ และทำการวิจัยด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพซึ่งตั้งอยู่ในปอร์ตูอาเลเกร ประเทศบราซิล
มหาวิทยาลัยได้รับการก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1961 และมีคณะต่างๆ 10 คณะในปัจจุบัน ซึ่งได้แก่: เวชชีวศาสตร์, แพทยศาสตร์, พยาบาลศาสตร์, โภชนาการ, กายภาพบำบัด, จิตวิทยา, เภสัชกรรม, พิษวิทยา, วิทยาการทำอาหาร และ อรรถบำบัด
มหาวิทยาลัยนี้ได้ประสานงานกับ โรงพยาบาลเมตตา ซานตากาซา ซึ่งเป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ในละตินอเมริกา
มหาวิทยาลัย วิทยาศาสตร์สุขภาพแห่งปอร์ตูอาเลเกรมีอาคารหลัก 5 ชั้น และศูนย์สำหรับการวิจัยกับศาสตราจารย์บัณฑิต เอโต เซอร์นี ลิมา ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก นอกเหนือจากห้องปฏิบัติการต่างๆ ทางมหาวิทยาลัยยังมีห้องสมุด (ที่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตความเร็วสูง และศูนย์เพื่อการศึกษาของรายบุคคลและรายกลุ่ม), อัฒจันทร์, ห้องประชุม, ห้องศิลปะ, โรงอาหาร, ร้านอาหาร รวมถึงโบสถ์ ตลอดจนมีพื้นที่จอดรถสำหรับพนักงาน, ครู และนักเรียน ในปัจจุบัน จะมีการสร้างอาคารที่ล้อมรอบขึ้นภายในมหาวิทยาลัย รวมถึงจะมีห้องปฏิบัติการและห้องเรียนใหม่
มหาวิทยาลัยมีพื้นที่ 9,456.84 ตารางเมตร กับส่วนที่สร้างขึ้นใหม่รวมเป็น 13,121.09 ตารางเมตร
วงศ์งูเหลือม
วงศ์งูเหลือม () เป็นวงศ์ของงูไม่มีพิษขนาดใหญ่ นับเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pythonidae
มีลักษณะโดยรวม คือ มีกระดูกพรีแมคซิลลามีฟันยกเว้นในสกุล "Aspidites" ที่ไม่มี กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวกันตามยาว ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกของรยางค์ต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกของรยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อของลำตัว มีปอดข้างซ้ายใหญ่ มีท่อนำไข่มั้งสองข้างเจริญเท่ากัน
มีแอ่งรับคลื่นความร้อนกระจายอยู่บริเวณขอบปากบนและล่าง เป็นงูขนาดใหญ่และไม่มีพิษ จึงมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและเรี่ยวแรงพละกำลังมาก จึงใช้วิธีการรัดเหยื่อจนกระดูกหักและขาดใจตายจึงกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ล่าเหยื่อด้วยการรอให้เข้ามาใกล้แล้วจึงเข้ารัด
มีการกระจายพันธุ์ในหลายภูมิประเทศทั้งป่าดิบชื้น, ทะเลทราย ไปจนเกาะแก่งต่าง ๆ กลางทะเล หรือในชุมชนเมือง ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ พบตั้งแต่ทะเลทรายซาฮาราในทวีปแอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงออสเตรเลีย มีขนาดตั้งแต่ 30 เซนติเมตร จนถึงกว่า 10 เมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 1 เมตร หากินทั้งบนบก, ในน้ำ และบนต้นไม้ โดยกินสัตว์เลือดอุ่นจำพวกสัตว์ปีกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเป็นหลัก
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ ตัวเมียจะเป็นผู้ดูแลไข่ด้วยการกกจนกระทั่งฟักเป็นตัว ปริมาณไข่ขึ้นอยู่กับอายุและความแข็งแรงของตัวเมีย
มีทั้งหมด 8 สกุล 26 ชนิด เป็นงูที่มนุษย์รู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดี คือ งูหลาม ("Python bivittatus") และงูเหลือม ("P. reticulatus") ซึ่งเป็นงูที่มีขนาดใหญ่และยาวที่สุดในโลก ในประเทศไทยพบ 3 ชนิด คือ งูหลาม, งูเหลือม และงูหลามปากเป็ด ("P. curtus") หลายชนิดนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง และมีราคาแพงอย่างยิ่งในตัวที่มีสีสันหรือลวดลายแปลกไปจากธรรมชาติ ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์กันได้ในที่เลี้ยง เช่น งูหลามบอล ("P. regius") หลายชนิดใช้เนื้อ, กระดูกและหนังเป็นประโยชน์ได้ เช่น ใช้ทำเครื่องดนตรีบางประเภท หรือทำเป็นอุปกรณ์ใช้งาน เช่น กระเป๋า, รองเท้า, เข็มขัด หรือทำเครื่องรางของขลัง
มอริส ฟาร์ก
มอริส ฟาร์ก (; 23 เมษายน ค.ศ. 1913 — 17 กันยายน ค.ศ. 1947) เป็นนักดำน้ำในสังกัดกองทัพเรือฝรั่งเศส และเป็นเพื่อนสนิทของฌัก กุสโต ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1946 ฟาร์กได้ช่วยชีวิตกุสโต และเฟรเดริก ดูว์มา ในขณะที่พวกเขากำลังดำน้ำเข้าไปในฟงแตนเดอโวกลูซ เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1947 ในความพยายามที่จะบันทึกสถิติความลึกใหม่ ฟาร์กเป็นนักดำน้ำคนแรกที่เสียชีวิตขณะใช้ถังออกซิเจน
ใน ค.ศ. 1945 เจ้าหน้าที่ฟาร์กได้เข้าร่วมกลุ่มการศึกษาและการวิจัยใต้น้ำ (GERS) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ โดยได้รับคำสั่งจากฟีลิป ตาเย พร้อมด้วยกุสโต ในฐานะรองผู้บัญชาการ กับเฟรเดริก ดูว์มา ในฐานะที่ปรึกษาพลเรือนและหัวหน้านักดำน้ำ ดูว์มาได้ฝึกฟาร์กรวมถึงสองสมาชิกที่รับเข้ามาใหม่ของ GERS ซึ่งได้แก่เจ้าหน้าที่ ฌ็อง ปีนาร์ และกีย์ โมร็องดีแยร์ ในฐานะนักประดาน้ำ ฟาร์กกลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาของหน่วยดำน้ำ "VP 8"
ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1946 กุสโตและดูว์มาได้ดำน้ำเข้าไปในฟงแตนเดอโวกลูซ ซึ่งเป็นบ่อน้ำพุลึกลับในหมู่บ้านของจังหวัดโวกลูซ โดยหวังว่าจะค้นพบความลับของการที่เกิดน้ำพุพวยพุ่งขึ้นมาในแต่ละช่วงปี ฟาร์กเป็นผู้บัญชาการภาคพื้นดินของการดำเนินการในการหย่อนเชือกนำ โดยให้กุสโตและดูว์มาสามารถใช้ติดต่อภาคพื้นดินได้ เมื่อกุสโตและดูว์มาได้รับผลกระทบจากคาร์บอนมอนอกไซด์ในถังอากาศของพวกเขา ฟาร์กได้ช่วยชีวิตพวกเขาโดยการดึงพวกเขากลับขึ้นมาสู่ภาคพื้นดิน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 GERS ได้วางแผนที่จะใช้ชุดของการดำน้ำเพื่อตรวจสอบระดับความลึกสูงสุดที่นักดำน้ำลึกสามารถเข้าถึงได้ วันที่ 17 กันยายน ฟาร์กทำการดำน้ำครั้งแรกใกล้กับฐานทัพเรือฝรั่งเศสที่ตูลง เขาลงสายสมอโดยทำเครื่องหมายตามระยะห่าง โดยได้เซ็นชื่อของเขาเพื่อรับรองความลึกที่เขาสามารถไปถึงได้ และระยะลากจูงในระดับที่ปลอดภัยซึ่งแนบไปกับเข็มขัดของเขา เพื่อให้เพื่อนที่อยู่ภาคพื้นดินได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ หลังจากนั้นสามนาที ที่การบันทึกระดับความลึก 385 ฟุต ฟาร์กได้หยุดการส่งสัญญาณ ตาเยจึงได้สั่งให้ดึงเขาขึ้นมา ส่วนฌ็อง ปีนาร์ ได้ดำน้ำลงไปเพื่อหาเขา ซึ่งนั่นได้พบกับฟาร์กที่อยู่ในสภาพหมดสติ โดยหลอดปิดปากแขวนอยู่บนหน้าอกของเขา ความพยายามในการช่วยเหลือชีวิตเป็นไปอย่างต่อเนื่องถึงสิบสองชั่วโมง แต่ฟาร์กก็ได้เสียชีวิตลง อาการเมาไนโตรเจนเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของเขาโดยหลอดปิดปากได้หลุดออกและจมน้ำตาย
ลายเซ็นลวก ๆ ของฟาร์กบนกระดานชนวนที่ระดับ 385 ฟุต ได้เป็นเครื่องยืนยันการบันทึกระดับความลึกของเขา กุสโตและกลุ่มของเขาได้สรุปว่าที่ระดับ 300 ฟุต คือความลึกสูงสุดของนักดำน้ำที่ใช้เครื่องอัดอากาศสามารถเข้าถึงได้ ฌัก กุสโต ยังกล่าวอีกด้วยว่า: "ดูว์มาและผมต่างเป็นหนี้ชีวิตของมอริส ฟาร์ก ผู้ซึ่งได้ช่วยชีวิตพวกเราให้พ้นความตายจากถ้ำที่โวกลูซ เราไม่สามารถเรียกขวัญกลับคืนมาได้ เนื่องด้วยเราไม่สามารถเป็นฝ่ายช่วยเหลือเขาไว้ได้เลย"
วันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2007 ซึ่งเป็นการครบรอบหกสิบปีการจากไปของฟาร์ก ได้มีการจัดห้องสำหรับการอุทิศเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในชื่อ "ห้องมอริส ฟาร์ก" ที่พิพิธภัณฑ์นานาชาติแห่งการดำน้ำเฟรเดริก ดูว์มา ในซานารี-ซูร์-แมร์ ประเทศฝรั่งเศส ลูก ๆ ของฟาร์ก ซึ่งได้แก่ ร็อซลีนและหลุยส์ ฟาร์ก ต่างได้รับการเสนอตัวในพิธี ที่ห้องนี้มีภาพถ่ายของฟาร์กก่อนการดำน้ำครั้งสุดท้าย และสำเนาลายเซ็นครั้งสุดท้าย
วงศ์งูงวงช้าง
วงศ์งูงวงช้าง () เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษวงศ์หนึ่ง ที่มีรูปร่างขนาดใหญ่ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Acrochordidae
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีหัวเล็กแต่มีลำตัวขนาดใหญ่ ผิวหนังไม่ยิดติดกับกล้ามเนื้อลำตัวและพับเป็นรอยย่นมาก เกล็ดตามลำตัวเป็นตุ่มนูนและเรียงตัวต่อเนื่องกัน โดยมีตุ่มหนามเจริญขึ้นมาจากผิวหนังลำตัวระหว่างเกล็ด เป็นงูที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก จึงมีส่วนหางที่แบนเพื่อใช้ในการว่ายน้ำ ไม่มีแผ่นปิดช่องจมูกภายนอกแต่ในอุ้งปากมีแผ่นเนื้อเพื่อใช้ปิดโพรงจมูกด้านใน หากินปลาเป็นอาหารหลัก ด้วยการใช้ลำตัวส่วนท้ายที่เป็นตุ่มหนามยึดและรัดไว้ รอให้ปลาเข้ามาใกล้ เมื่อปลาสัมผัสกับผิวหนังลำตัวจะโบกรอยพับที่ย่นของลำตัวนั้นไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องเพื่อผลักตัวปลาไปข้างหน้าแล้วใช้ปากงับไว้อย่างรวดเร็ว
เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ตั้งแต่ 80-100 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงหมู่เกาะฟิลิปปินและออสเตรเลีย มีทั้งหมดเพียง 3 ชนิด และสกุลเดียวเท่านั้นคือ "Acrochordus" ทุกชนิดออกลูกเป็นตัว โดยในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ งูงวงช้าง ("A. javanicus") และงูผ้าขี้ริ้ว ("A. granulatus")
งูเขียวหางไหม้ลายเสือ
งูเขียวหางไหม้ลายเสือ หรือ งูพังกา () เป็นงูพิษชนิดหนึ่ง มีพิษอ่อน เมื่อเข้าใกล้จะสั่นหางขู่และฉกกัดอย่างรวดเร็ว ออกหากินในเวลากลางคืน อาศัยบนต้นไม้เป็นพุ่มเตี้ยๆ ตามป่าชายเลน หรือตามริมฝั่งคลองที่ติดกับทะเล พบในประเทศอินเดีย (รัฐอัสสัม, หมู่เกาะอันดามัน), ประเทศบังกลาเทศ, ประเทศพม่า, ประเทศไทย, มาเลเซียตะวันตก, ประเทศสิงคโปร์ และ ประเทศอินโดนีเซีย (เกาะสุมาตรา)
เป็นงูขนาดค่อนข้างใหญ่ หัวโตรูปสามเหลี่ยม คอเล็กกว่าหัวและลำตัว ลำตัวอ้วน หัวและลำตัวมีสีเหลืองค่อนข้างซีด บนหัวมีจุดสีดำกระจายทั่วไป ลำตัวมีลายสีดำเป็นแนวกว้างพาดขวาง ระยะไม่แน่นอนจากคอถึงหาง ข้างลำตัวมีลายสีดำเล็กๆ กระจายทั่วไป ท้องสีขาวขอบเกล็ดสีดำ จากลักษณะของลวดลายและสีบนลำตัว ตัวเมียมีขนาดใหญ่และยาวกว่าตัวผู้ ตัวผู้ยาวประมาณ 66.5 ซม. หางยาว 12.5 ซม. ตัวเมียยาวประมาณ 90 ซม. หางยาว 14 ซม. ออกลูกเป็นตัวครั้งละประมาณ 7 -14 ตัว
รายพระนามจักรพรรดิเวียดนาม
ด้านล่างนี้คือ รายพระนามจักรพรรดิเวียดนาม
ยังคงเป็นที่ถกเถียงเกี่ยวกับที่มาของราชวงศ์เตรี่ยว (จีนว่าราชวงศ์เจ้า) นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่จัดให้ราชวงศ์เตรี่ยวเป็นราชวงศ์ของชาวเวียดนาม แต่บ้างส่วนก็อ้างว่าราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์ของชาวจีน
ราชวงศ์เหงียน (Nhà Nguyễn: ค.ศ. 1802-1945) เป็นราชวงศ์สุดท้ายของจักรวรรดิราชวงศ์เหงียน ก่อนถูกผนวกเข้าอินโดจีนของฝรั่งเศส
วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า
วงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (ชื่อวิทยาศาสตร์: Elapidae; ) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง ที่มีพิษร้ายแรง สามารถทำให้มนุษย์หรือสัตว์ขนาดใหญ่ต่าง ๆ ตายได้เมื่อถูกพิษเข้าสู่กระแสเลือด
ซึ่งคำว่า Elapidae ที่ใช้เป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์นั้นมาจากภาษากรีกคำว่า ""éllops"" หมายถึง งูทะเล
มีลักษณะโดยทั่วไป คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟันเขี้ยวขนาดใหญ่เห็นได้ชัดเจนอยู่ทางด้านหน้า ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟัน ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปอดข้างซ้ายหรือมีแต่ก็เล็กมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน
เป็นวงศ์ที่มีจำนวนสมาชิกมาก กระจายไปอยู่ทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา จึงแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 3 วงศ์ และแบ่งเป็นสกุลทั้งหมด 61 สกุล และแบ่งเป็นชนิดประมาณ 325 ชนิด
เป็นวงศ์ของงูที่มีพิษร้ายแรง สมาชิกในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ งูเห่า ("Naja kaouthia"), งูจงอาง ("Ophiophagus hannah") ซึ่งเป็นงูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยความยาวเต็มที่อาจยาวได้ถึง 5.5 เมตร รวมถึงงูทะเลด้วย ซึ่งถูกจัดให้อยู่ในวงศ์ย่อย Hydrophiinae ซึ่งเป็นหนึ่งในวงศ์ย่อยของวงศ์นี้เลยทีเดียว
โดยลักษณะแต่ละอย่างของวงศ์ย่อยต่าง ๆ แบ่งออกได้เป็นดังนี้
เป็นวงศ์ย่อยที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดของวงศ์นี้ กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัล ยกเว้นสกุล "Dendroaspis" ที่ไม่มี มักอาศัยอยู่ในโพรง ส่วนมากมีความยาวน้อยกว่า 50 เซนติเมตร ยกเว้นงูจงอาจที่ยาวได้มากกว่านั้น ส่วนใหญ่ออกลูกเป็นไข่ แต่สกุล "Hemachatus" ตกลูกเป็นตัวหรือ งูทะเล กระดูกพาลาทีนไม่มีก้านกระดูกโคเอนัล หัวมีขนาดเล็ก ส่วนหางแผ่แบนคล้ายครีบของปลาใช้สำหรับว่ายน้ำ งูทะเลในวงศ์ย่อยนี้เป็นงูทะเลวงศ์ใหญ่ส่วนมาก เกล็ดท้องลดรูปไปจำนวนมาก ทำให้ไม่อาจเลื้อยหรือคลานบกได้ ตกลูกเป็นตัวทั้งหมดเป็นวงศ์ย่อยของงูทะเลเพียง 2 ชนิดเท่านั้นที่พบได้ในประเทศไทย คือ งูสมิงทะเลปากเหลือง ("Laticauda colubrina") และงูสมิงทะเลปากดำ ("L. aticaudata") ซึ่งเป็นงูทะเลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในน่านน้ำไทย มีรูปร่างคล้ายกับงูทะเลในวงศ์ย่อย Hydrophiinae แต่ที่ส่วนท้องยังมีเกล็ดบางส่วนเหลืออยู่ จึงทำให้เลื้อยคลานบนบกได้ วางไข่บนบกหรือในโพรงถ้ำใกล้ทะเล
สำหรับในประเทศไทยพบงูในวงศ์นี้ได้หลายชนิด นอกจากชนิดที่ได้กล่าวถึงข้างต้นแล้ว ยังมีอีก เช่น งูเห่าพ่นพิษสยาม ("Naja siamensis"), งูเห่าพ่นพิษสีทอง ("N. sumartra"), งูสามเหลี่ยม ("Bungarus fasciatus"), งูทับสมิงคลา ("B. cadidus") เป็นต้น
งูก้นขบ
งูก้นขบ () เป็นงูไม่มีพิษชนิดหนึ่ง ยาวได้ถึง 1 เมตร พบในประเทศพม่า และตอนใต้ของประเทศจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตบริหารพิเศษฮ่องกง และมณฑลไหหลำ), ไปทางใต้จากประเทศเวียดนาม, ประเทศลาว, ประเทศกัมพูชา, ประเทศไทย, คาบสมุทรมลายู และอินเดียตะวันออก ถึงประเทศอินโดนีเซีย (หมู่เกาะรีอู (Riau Archipelago), เกาะสุมาตรา, บังกา (Bangka), เกาะบอร์เนียว, เกาะชวา, เกาะซูลาเวซี, บิวตัน (Buton) และหมู่เกาะซูลา (Sula Islands)
มีลำตัวสีดำแกมม่วง มีลายสีขาวเป็นปล้อง ๆ ไม่มีพิษ แต่เข้าใจกันว่ามีพิษ เพราะมีพฤติกรรมชอบชูและแผ่หางซึ่งปลายที่มีสีแดงส้ม เพื่อขู่ศัตรูให้เข้าใจผิด แต่เมื่อถูกคุกคามหรือจับตัว มักจะแกล้งทำเป็นตาย เป็นงูที่หากินบนพื้นดิน รวมทั้งอาศัยอยู่ในโพรงในพื้นดิน
ตำบลห้วยสำราญ (อำเภอขุขันธ์)
ตำบลห้วยสำราญ เป็นตำบลหนึ่งใน อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นตำบลที่แยกตัวออกมาจากตำบลห้วยเหนือ โดยมีบ้านแทรงเป็นหมู่บ้านที่เก่าแก่ที่สุดในตำบลห้วยสำราญเนื่องจากมีการค้นพบเจดีย์โบราณ
ตำบลห้วยสำราญ เป็นตำบลใน อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ 
อาณาเขต ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การกำหนดเขตตำบลในท้องที่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ ประกาศวันที่ 8 สิงหาคม 2540 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 114 ตอนพิเศษ 69 ง ลงวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2540 มีเนื้อที่ประมาณ 42.40 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขต ดังนี้
ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มสลับกับเนินเขา
ตำบลห้วยสำราญประกอบด้วย 11 หมู่บ้าน คือ
จำนวนประชากรทั้งหมด 5,459 คน แยกเป็น
จำนวนครัวเรือน 1,245 ครัวเรือน
ประชากรในตำบลห้วยสำราญส่วนใหญ่ประกอบอาชีพ ทำนา ค้าขาย และ หัตถกรรมจักสาน ทอผ้า โดยเฉพาะที่ บ้านหนองก๊อก หมู่ที่ 10 ตำบลห้วยสำราญ ประดิษฐ์ ผอบ ทำจากใบตาล ส่งออกต่างประเทศ
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดสระบุรี
เขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดสระบุรี เป็นเขตการปกครองคณะสงฆ์ไทยในระดับจังหวัด ที่เกิดขึ้นจากการจัดแบ่งตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พุทธศักราช 2505 ฉบับแก้ไข พุทธศักราช 2535 ที่จัดให้มีการปกครองในระดับต่าง ๆ ตั้งแต่มหาเถรสมาคมเป็นองค์กรปกครองสูงสุด มีเจ้าคณะใหญ่ เจ้าคณะภาค เจ้าคณะจังหวัด เจ้าคณะอำเภอ เจ้าคณะตำบล และเจ้าอาวาสเป็นลำดับสุดท้าย ในปัจจุบันในฝ่ายคณะสงฆ์มหานิกายมี พระธรรมปิฎก (ชวลิต ป.ธ.9) วัดพระพุทธบาท  อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี เป็น เจ้าคณะจังหวัดสระบุรี
รูปแบบการปกครองคณะสงฆ์ของไทย มีมาแต่ครั้งกรุงสุโขทัยที่จัดรูปแบบการปกครองเป็นฝ่ายคามวาสี และอรัญวาสี ซึ่งในสมัยอยุธยาก็ยังคงรูปแบบการปกครองนั้นมา จนกระทั่ง ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ก็ได้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบ้างเล็กน้อยมาตามลำดับ จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว การปกครองคณะสงฆ์ก็ยังจัดโดยมีตำแหน่งเปรียบเทียบดังนี้
ดังนั้นรูปแบบการปกครองคณะสงค์แต่เดิมในระดับจังหวัด จึงมีตำแหน่งเรียกว่า “สังฆปาโมกข์” มีหน้าที่ในการปกครองคณะสงค์ในระดับจังหวัด จนกระทั่งเมื่อมีการตรากฎหมาย พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์  ร.ศ. 121 พ.ศ. 2445อันกำหนดให้มีองค์กรมหาเถรสมาคมเป็นองค์กรปกครองสูงสุดของคณะสงฆ์ และพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 (ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2535) จึงมีองค์กรมหาเถรสมาคมอันมีอำนาจในการปกครองบริการกิจการคณะสงฆ์สุด ทั้งมีตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดในการบริหารปกครองคณะสงฆ์ระดับภูมิภาคด้วย
เจ้าคณะจังหวัด (รวมถึงเจ้าคณะอำเภอ เจ้าคณะตำบล และเจ้าอาวาส) มีอำนาจหน้าที่การปกครองคณะสงฆ์ในจังหวัด ในเขตการปกครองของตน ให้เป็นไปตามพระธรรมวินัย และตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2535 และกฎมหาเถรสมาคม ดังนี้
วงศ์งูแมวเซา
วงศ์งูแมวเซา หรือ วงศ์งูหางกระดิ่ง หรือ วงศ์งูพิษเขี้ยวพับ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Viperidae, ) เป็นวงศ์ของงูวงศ์หนึ่ง ที่มีพิษร้ายแรงมากวงศ์หนึ่ง ที่ทำอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ต่าง ๆ ให้ตายได้ด้วยน้ำพิษ
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวป้อมและมีหัวค่อนข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมที่มีขนาดใหญ่กว่าส่วนคอมาก เกล็ดบนหัวมีขนาดเล็กยกเว้นสกุล "Causus" ที่เป็นแผ่นใหญ่ มีแอ่งรับรู้สึกคลื่นความร้อนอินฟราเรดอยู่ระหว่างช่องเปิดจมูกกับตาหรืออยู่ทางด้านล่างของเกล็ดที่ปกคลุมหัว กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาหมุนได้ และมีเขี้ยวพิษขนาดใหญ่เพียงซี่เดียวที่เป็นท่อกลวง เขี้ยวเคลื่อนไหวได้จากการปรับปรุงให้รอยต่อระหว่างกระดูกแมคซิลลากับกระดูกพรีฟรอนทัลขยับได้ ฟันเขี้ยวจะยกตั้งขึ้นเมื่ออ้าปากและเอนราบไปกับพื้นล่างของปากเมื่อหุบปาก ช่องเปิดของตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัลหรือกระดูกฟรอนทัล-กระดูกพาไรทัล-กระดูกพาราสฟีนอยด์ ขากรรไกรล่างไม่มีกระดูกโคโรนอยด์ ไม่มีกระดูกเชิงกราน ไม่มีปอดข้างซ้ายหรือมีแต่เล็กมาก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน
เป็นวงศ์ที่มีขนาดใหญ่ มีจำนวนสมาชิกประมาณ 221 ชนิด ประมาณ 32 สกุล และแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อยได้อีก 4 วงศ์ แพร่กระจายไปทุกมุมโลก ยกเว้นบางพื้นที่ เช่น ทวีปอเมริกาใต้, ทวีปออสเตรเลีย, บางส่วนในทวีปเอเชีย และทวีปแอนตาร์กติกา โดยสมาชิกในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักดี คือ งูหางกระดิ่ง คือ งูที่อยู่ในวงศ์ย่อย Crotalinae ที่พบได้ในทะเลทรายในทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกากลาง
สำหรับในทวีปเอเชีย ชนิด "Azemiops feae" พบได้ในพม่า, จีนตอนกลาง และเวียดนาม จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae
สำหรับในประเทศไทยจัดว่าเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง ได้แก่ งูกะปะ หรือ งูปะบุก ("Calloselasma rhodostoma") ที่จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Crotalinae และงูแมวเซา ("Daboia russellii") ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Viperinae เป็นต้น
แหวกกะโหลกผี
แหวกกะโหลกผี (; ) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญเกาหลี ค.ศ. 2004 กำกับโดย ยู ซังกอน ซึ่งได้ทำให้ภาพยนตร์ชุดนี้โดดเด่นแตกต่างจากภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องอี่น โดยภาพยนตร์ชุดนี้มีจุดหักมุมที่ทำให้ผู้ชมช็อคได้เช่นเดียวกับภาพยนตร์ "ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง" รวมถึง "คฤหาสน์ สัมผัสผวา" ซึ่งจัดได้ว่า "แหวกกะโหลกผี" เป็นภาพยนตร์เกาหลีสยองขวัญเรื่องแรกที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับกระบวนการชันสูตรทางนิติวิทยาศาสตร์
ฮยุนมินเป็นตำรวจจากสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ ได้รับมอบหมายให้สืบหาเจ้าของหัวกะโหลกที่ยังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัดว่าเป็น ใคร ซึ่งเดิมเขาต้องการที่จะเลิกทำคดีต่างๆเนื่องจากต้องการมีเวลาให้กับลูกสาว แต่แล้วก็มีหญิงสาวที่มีชื่อว่า ซุนยัง ได้เดินทางมาเพื่อขอร้องให้ฮยุนมินทำคดี เขาจึงทำการประกอบใบหน้าจากกะโหลกนี้เพื่อตรวจสอบว่าเป็นใคร แต่เมื่อยิ่งสืบสาวได้มากเท่าใด เขาก็ยิ่งค้นพบความจริงที่ไม่คาดคิดมาก่อนเท่านั้น
วงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง
วงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Crotalinae, ) เป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ Viperidae ที่มีจำนวนสมาชิกมากที่สุดและพบกระจายพันธุ์ได้กว้างขวางที่สุด
มีลักษณะโดยรวม คือ มีแอ่งรับรู้คลื่นอินฟราเรดระหว่างช่องเปิดจมูกกับตา กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นเล็ก กระดูกพรีฟรอนทัลไม่มีก้านกระดูกออร์ไบทัล มีขนาดความยาวตั้งแต่ 30 เซนติเมตรจนถึงร่วม 3.7 เมตร กระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในหลายพื้นที่ของโลก ตั้งแต่ยุโรปจนถึงทวีปเอเชีย และทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกากลางและอเมริกาใต้ ในหลากหลายภูมิประเทศ ตั้งแต่ทะเลทรายที่ร้อนและแห้งแล้ง ไปจนถึงที่ราบสูงหรือที่ราบต่ำในป่าดิบหรือบนภูเขาสูงที่ชุ่มชื้น โดยมากจะอาศัยและหากินบนพื้นดิน แต่บางชนิดก็ดำรงชีวิตอยู่บนต้นไม้หรือใช้ชีวิตแบบครึ่งบกครึ่งน้ำ
หากินในเวลากลางคืน โดยใช้แอ่งรับรู้คลื่นอินฟราเรดตรงระหว่างตากับจมูกจับความร้อนที่ออกจากร่างกายของเหยื่อ ซึ่งได้แก่ นกหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น สัตว์ฟันแทะชนิดต่าง ๆ ในชนิดที่ดำรงชีวิตแบบครึ่งบกครึ่งน้ำก็จับปลาหรือกบกินเป็นอาหาร แพร่พันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว ยกเว้นสกุล "Calloselasma" หรือ งูกะปะ, "Lachesis" และบางชนิดของสกุล "Trimeresurus" ที่วางไข่
มีทั้งหมด 18 สกุล ประมาณ 155 ชนิด โดยสกุลที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูหางกระดิ่งที่อยู่ในสกุล "Crotalus" และ"Sistrurus" ที่มีจุดเด่น คือ ปลายหางเป็นปล้องของสารประกอบเคอราติน เรียงตัวต่อเนื่องกันซึ่งเป็นส่วนของผิวหนังลำตัวที่ยังหลงเหลืออยู่จากการลอกคราบแต่ละครั้ง เมื่อสั่นหางส่วนนี้แล้วจะทำให้เกิดเสียงจากการปล้องแต่ละปล้องนั้นเสียดสีกระทบกัน เพื่อใช้เป็นสัญญาณเตือนและข่มขู่สัตว์ที่ใหญ่กว่าที่คุกคาม
สำหรับในประเทศไทย มีงูในวงศ์ย่อยนี้ 16 ชนิด ได้แก่ งูกะปะ ("Calloselasma rhodostoma") ที่พบมากในสวนยางและสวนปาล์มน้ำมันทางภาคใต้, งูหางแฮ่มกาญจน์ ("Trimeresurus kanburiensis"), งูเขียวหางไหม้ท้องเหลือง ("T. trigonocephalus"), งูหางแฮ่มภูเขา ("Ovophis monticola") เป็นต้น
บุคลาธิษฐาน
บุคลาธิษฐาน อาจหมายถึง
วงศ์ย่อยงูแมวเซา
วงศ์ย่อยงูแมวเซา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Viperinae; ) เป็นวงศ์ย่อยของงูในวงศ์ Viperidae
มีรูปร่างโดยรวม คือ ไม่มีแอ่งรับรู้ถึงคลื่นอินฟราเรดเหมือนงูในวงศ์ย่อย Crotalinae กระดูกพาลาทีนไม่มีก้านกระดูกโคเอนัล กระดูกพรีฟอนทัลไม่มีก้านกระดูกออร์ไบทัล มีขนาดลำตัวปานกลาง โดยเฉลี่ยแล้วประมาณ 30 เซนติเมตร โดยในชนิด "Bitis gabonica" เป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ยาวได้มากกว่า 2 เมตร
พบอาศัยในพื้นที่มีสภาพนิเวศกว้างขวางมากตั้งแต่ในป่าดิบชื้นจนถึงทะเลทราย แพร่กระจายพันธุ์ในพื้นที่ที่เป็นเส้นศูนย์สูตรจนถึงขั้วโลก ออกหากินทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน โดยช่วงเวลาที่หากินสัมพันธ์กับสภาวะอากาศและระดับอุณหภูมิในแต่ละพื้นที่ เช่น สกุล "Vipera" ที่พบในทวีปยุโรปออกหากินในเวลากลางวัน แต่สกุล "Cerastes" ที่พบในทะเลทรายออกหากินในเวลากลางคืน โดยมีพฤติกรรมทั้งหากินในระดับพื้นดินและบนต้นไม้ในระดับต่ำ เช่น สกุล "Atheris" เป็นต้น
กินอาหารซึ่งได้แก่ สัตว์มีกระดูกสันหลังขนาดเล็ก ขยายพันธุ์ได้ทั้งแบบวางไข่และออกลูกเป็นตัว
มีทั้งสิ้น 12 สกุล 65 ชนิด กระจายไปในทวีปยุโรป, แอฟริกา, เอเชีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว คือ งูแมวเซา ("Daboia russellii") ซึ่งเป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมากในการทำลายระบบโลหิต และจัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Daboia"
งูพิษเฟีย
งูพิษเฟีย (; ; ) เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae และสกุล "Azemiops" ในวงศ์ใหญ่ Viperidae
งูชนิดนี้ถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ ลีโอนาร์โด เฟีย นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาเลียน โดยจอร์จ อัลเบิร์ต บุลเลเยอร์ นักมีนวิทยาและนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม
มีลักษณะโดยรวมคือ ระหว่างตาและช่องจมูกไม่มีแอ่งรับคลื่นอินฟราเรด กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นใหญ่ ทางด้านท้ายของกระดูกฟรีฟอนทัลและค่อนไปทางด้านในมีก้านกระดูกออร์ไบทัล
มีสีลำตัวที่โดดเด่นชัดเจนมาก โดยตามลำตัวเป็นสีฟ้าเทาอมดำและมีแต้มระหว่างเกล็ดเว้นระยะห่างกันประมาณ 1-2 ชิ้น มีลายแถบสีส้มขาว หัวมีขนาดเล็กเป็นสีส้มเหลืองตัดกับลำตัว ม่านตาเป็นสีส้มเหลืองในแนวตั้ง
มีขนาดความยาวประมาณ 60-70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ตามกองใบไม้กิ่งไม้ตามพื้นดินของป่าที่มีความชื้นสูงและอุณหภูมิต่ำไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในป่าไผ่และป่าเฟิร์นบนภูเขาสูงในระดับ 800-1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลากลางคืนและกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเป็นอาหาร
พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาตั้งแต่ตอนเหนือของเวียดนาม, ภาคใต้ของจีน (มณฑลฟูเจี้ยน, มณฑลกวางสี, มณฑลเจียงซี, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลยูนนาน, มณฑลเสฉวน และมณฑลเจ้อเจียง), ตอนใต้ของธิเบต และในรัฐคะฉิ่น ทางภาคเหนือของพม่า
งูชนิดนี้มีพิษที่คล้ายคลึงกับพิษของงูชนิด "Tropidolaemus wagleri" และไม่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด
เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ
เขตปกครองคณะสงฆ์หนเหนือ เป็นหนึ่งในเขตการปกครองคณะสงฆ์ไทยฝ่ายมหานิกายที่แบ่งเป็น 4 หน คือ หนใต้ หนเหนือ หนตะวันออก และหนกลาง
เจ้าคณะใหญ่หนเหนือรูปปัจจุบัน คือ พระวิสุทธิวงศาจารย์ (วิเชียร อโนมคุโณ) วัดปากน้ำภาษีเจริญ
เขตปกครองคณะสงฆ์มหานิกายหนเหนือมีผู้นำ คือ "เจ้าคณะใหญ่" และแบ่งส่วนเป็น 4 ภาค แต่ละภาคมีหัวหน้าเรียกว่า "เจ้าคณะภาค" ภาคทั้ง 4 ได้แก่
คูโรอิชิ
คูโรอิชิ () เป็นเมืองในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 216.96 ตารางกิโลเมตร ในปี 2009 มีจำนวนประชากร 36,675 คน
คูโรอิชิตั้งอยู่กึ่งกลางค่อนไปกลางตะวันตกของจังหวัดอาโอโมริ มีอากาศหนาวเย็น และมีหิมะตกรุนแรงในฤดูหนาว
โตเกียวเมโทรสายกินซะ
โตเกียวเมโทรสายกินซะ () หรือ สาย 3 กินซะ () เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายหนึ่งของบริษัทโตเกียวเมโทร ในเมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งสิ้น 14.3 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่เขตชิบุยะ มินะโตะ ชิโยะดะ และไทโต
สัญลักษณ์ของโตเกียวเมโทรสายกินซะที่ปรากฏบนแผนที่หรือป้ายบอกทางจะใช้สีส้ม และตัวอักษรภาษาอังกฤษ "G"
สายกินซะเริ่มต้นเมื่อนักธุรกิจนามว่าโนะริสึงุ ฮะยะกะวะ ได้เดินทางไปกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1914 ได้เห็นกิจการรถไฟใต้ดินลอนดอน จึงเกิดความคิดว่าโตเกียวจะต้องมีรถไฟใต้ดินเป็นของตัวเอง เขาจึงก่อตั้งบริษัทรถไฟใต้ดินโตเกียว () ขึ้นในปี ค.ศ. 1920 และเริ่มก่อสร้างในอีก 5 ปีต่อมา
เส้นทางระหว่างอุเอะโนะและอะซะกุซะได้ก่อสร้างแล้วเสร็จในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1927 ซึ่งถือเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินสายแรกในซีกโลกตะวันออก ทันทีที่เปิดให้บริการได้รับความนิยมจากผู้โดยสารมาก เพราะสามารถลดระยะเวลาในการรอรถไฟจาก 2 ชั่วโมง เหลือเพียงแค่ 5 นาที
ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1930 ได้ขยายเส้นทางออกไปอีก 1.7 กิโลเมตร จนถึงสถานีมันเซบะชิ ซึ่งต่อมาสถานีนี้ถูกยกเลิกในอีก 1 ปีต่อมา เมื่อขยายเส้นทางออกไปอีก 500 เมตร จนถึงสถานีคันดะ การก่อสร้างชะงักลงช่วงหนึ่งในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำ แต่สุดท้ายสามารถขยายเส้นทางได้จนถึงสถานีชิมบะชิตามแผนการที่วางไว้
ในปี 1938 บริษัทรถเร็วโตเกียวซึ่งต่อมาคือบริษัทโตคิว ได้ก่อสร้างเส้นทางรถไฟใต้ดินจากสถานีชิบุยะถึงสถานีโทะระโนะมอน และขยายจนไปเชื่อมต่อกับสถานีชินบะชิในปี ค.ศ. 1939 ทำให้เส้นทางทั้งสองสายเชื่อมต่อกันสำเร็จ และสุดท้ายจึงมีการควบรวมบริษัททั้งสองเป็นองค์การรถไฟเทโต (TRTA) ในปี ค.ศ. 1941
ในปี ค.ศ. 1953 เส้นทางสายนี้จึงเปลี่ยนชื่อนี้เป็นสายกินซะ เพื่อแยกออกจากสายมะรุโนะอุชิซึ่งสร้างขึ้นภายหลังจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจภายหลังสงคราม ทำให้สายกินซะมีจำนวนผู้ใช้บริการมากขึ้น ในทศวรรษที่ 1980 จึงมีการก่อสร้างเส้นทางสายฮันโซมอนเพื่อแบ่งเบาผู้โดยสารจากสายกินซะ
ในปี ค.ศ. 2009 จากการสำรวจของเทศบาลนครโตเกียว พบว่าเส้นทางสายกินซะมีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 7 ของเส้นทางรถไฟใต้ดินในโตเกียว
สายกินซะใช้ขบวนรถ 01 ซีรีส์ 6 ตู้โดยสาร จำนวน 38 ขบวน มีความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ตู้โดยสารมีความยาว 16 เมตร กว้าง 2.6 เมตร ประตูด้านละ 3 บาน ทั้งสายกินซะและสายมะรุโนะอุชิสายรางสแตนดาร์ดเกจ (1,435 มม.) จ่ายไฟขนาด 600 โวลต์ กระแสตรงโดยรางที่สาม ในขณะทีเส้นทางสายอื่นใช้รางขนาดแคบ (1,067 มม.) ใช้ไฟขนาด 1,500 โวลต์ จ่ายไฟด้านบนตัวรถ
ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2012 มีแผนจะเปลี่ยนไปใช้รถไฟ 1000 ซีรีส์ เป็นครั้งแรก
เตียวเมา
เตียวเมา (;) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กมีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ เป็นเจ้าเมืองตันลิว ครั้งระดมพลกองกำลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ เตียวเมาก็ได้ส่งกองกำลังไปร่วมรบด้วย แต่เดิมเตียวเมานั้นเป็นเพื่อนสนิทกับโจโฉ แต่เมื่อครั้งโจโฉยกทัพบุกตีแคว้นชีจิ๋วของโตเกี๋ยม ตันก๋งก็แอบติดต่อชักชวนเตียวเมาให้ร่วมมือกับลิโป้ช่วยกันบุกตียึดแคว้นกุนจิ๋วของโจโฉเสีย โจโฉทราบข่าวก็ยกทัพกลับมายึดแคว้นกุนจิ๋วคืน ทั้งยังตีเมืองตันลิวของเตียวเมาแตกด้วย ทัพเตียวเมาแตกพ่ายจะหนีไปพึ่งอ้วนสุด แต่สุดท้ายก็โดนลูกน้องสังหารตายระหว่างทาง
อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554
อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในฤดูมรสุม พ.ศ. 2554 โดยเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่เป็นประวัติการณ์ในประเทศไทย กัมพูชา มาเลเซีย และน้ำท่วมใหญ่ในเวียดนาม เช่นเดียวกับลาว ส่วนประเทศฟิลิปปินส์ถูกไต้ฝุ่นเนสาดและไต้ฝุ่นนาลแกพัดถล่มในเดือนกันยายนในเวลาไล่เลี่ยกัน
เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งกรีซ
เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งกรีซ ( ประสูติ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2511) พระธิดาในเจ้าฟ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก กับมารีนา กาเรลลา ด้วยเหตุที่พระบิดาและพระมารดาเป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร ดังนั้นพระองค์จึงถูกตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์กรีซซึ่งรวมไปถึงผู้สืบเชื้อสายด้วยและพระอิสริยยศเป็นเพียง เจ้าหญิงแห่งกรีซ ไม่ถูกยกเป็น "Royal Highness" ไม่มีสร้อยพระนาม เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเชื้อสายขั้นต้นพระราชวงศ์กรีซ
เจ้าหญิงอเล็กซันดรา ได้เสกสมรสกับนายนิโคลัส มีร์ซายันตซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ที่เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน ได้แก่
วงศ์งูโบอา
วงศ์งูโบอา หรือ วงศ์งูเหลือมโบอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boidae; ) เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษขนาดใหญ่วงศ์หนึ่ง มีรูปร่างคล้ายกับงูในวงศ์งูเหลือม (Pythonidae) จึงมักสร้างความสับสนให้อยู่เสมอ ๆ
มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล กระดูกซูปราออคซิพิทัลมีสันใหญ่ ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกระยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม และมีกระดูกเชิงกรานขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ ปอดข้างซ้ายค่อนข้างเจริญ มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างเจริญเท่ากัน
งูในวงศ์นี้ มีทั้งหมด 8 สกุล แบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย มีทั้งสิ้น 43 ชนิด
กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่รอบโลก ทั้ง ทวีปเอเชีย, ทวีปแอฟริกา, ทวีปอเมริกาใต้ ทั้งที่เป็นแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะต่าง ๆ กลางทะเล เช่น ศรีลังกา, เกาะมาดากัสการ์, หมู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ เช่น ฟิจิ, หมู่เกาะโซโลมอน, เมลานีเซีย และตองกา เป็นต้น
โดยตัวอย่างงูในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูอนาคอนดา คือ งูที่อยู่ในสกุล "Eunectes" ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด "Eunectes murinus" หรือ งูอนาคอนดาเขียว ที่เป็นงูที่มีน้ำหนักตัวมากที่สุดในโลกอีกด้วย โดยอาจมีน้ำหนักได้ถึง 250 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในป่าดิบชื้นของลุ่มแม่น้ำอเมซอน ทวีปอเมริกาใต้
วงศ์ย่อยงูโบอา
วงศ์ย่อยงูโบอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boinae; ) เป็นวงศ์ย่อยของงูไม่มีพิษในวงศ์ Boidae
มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีฟรอนทัลชิ้นซ้ายและขวามีขอบด้านในอยู่ชิดกันหรือแตะกัน มีแอ่งรับคลื่นความร้อนอินฟราเรดกระจายอยู่รอบขอบปากบนและล่าง
เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ขนาดเล็กที่สุด คือ ชนิด "Candoia aspera" ที่มีขนาดความยาว 60-90 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุด คือ "Eunectes murinus" หรืองูอนาคอนดาเขียว ที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร น้ำหนักกว่า 250 กิโลกรัม
แต่ว่าในยุคก่อนประวัติศาสตร์มีงูในวงศ์ย่อยนี้อยู่ชนิดหนึ่ง คือ ไททันโอโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส ("Titanoboa cerrejonensis") ซึ่งได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว มีความยาวได้ถึง 13 หรือ 15 เมตร และอาจมีน้ำหนักได้มากถึง 2 ตัน ซึ่งนับว่าใหญ่และหนักกว่างูอนาคอนดาที่พบได้ในยุคปัจจุบันนี้มาก ค้นพบครั้งแรกเป็นซากดึกดำบรรพ์ในประเทศโคลอมเบีย เมื่อปี ค.ศ. 2007
มีทั้งหมด 28 ชนิด 5 สกุล โดยแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวทั้งสิ้น จำนวนลูกที่คลอดแต่ละครั้งจะแตกต่างออกไปตามแต่ละสกุลและชนิด โดยสกุล "Cadoia" ซึ่งเป็นสกุลที่มีขนาดเล็กจะตกลูกครั้งละ 5-6 ตัว แต่ในขณะที่สกุล "Eunectes" หรือที่รู้จักดีในชื่อ งูอนาคอนดา ซึ่งมีขนาดใหญ่จะตกลูกได้ถึงครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น หรือสกุล "Boa" ที่ตกลูกได้ถึงครั้งละ 60-70 ตัว
เป็นงูที่ล่าเหยื่อได้แก่ นกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมด้วยการใช้การรับรู้จากอินฟราเรดจากตัวเหยื่อด้วยการเข้ารัดเหมือนงูในวงศ์ Pythonidae
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปอเมริกาใต้, เกาะมาดากัสการ์ และหมู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้
งูอนาคอนดา
งูอนาคอนดา หรือ งูโบอาน้ำ () เป็นชื่อสามัญและสกุลของงูขนาดใหญ่ 4 ชนิดที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ในวงศ์ใหญ่ Boidae ใช้ชื่อสกุลว่า "Eunectes"
อาศัยอยู่ในหนอง บึง และแม่น้ำในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้และเกาะตรินิแดด
โดยที่คำว่า "Eunectes" มาจากภาษากรีกคำว่า "Eυνήκτης" หมายถึง "ว่ายน้ำได้ดี"
โดยรวมแล้วงูอนาคอนดาที่มีหัวขนาดใหญ่และลำคอหนา ตาและรูจมูกอยู่ที่ส่วนบนของหัว ทำให้สามารถหายใจและมองเห็นเหยื่อในขณะที่อยู่ใต้น้ำได้ ฆ่าเหยื่อโดยใช้ลำตัวบีบรัด เป็นงูที่ไม่มีพิษ แต่ยังมีฟันและขากรรไกรที่แข็งแรงที่ใช้กัดเหยื่อ โดยจะคาบเหยื่อแล้วลากลงไปในน้ำเพื่อให้เหยื่อจมน้ำตาย
ด้วยความที่มีน้ำหนักมากทำให้เมื่ออยู่บนบกงูอนาคอนดาจะเคลื่อนไหวได้ช้าและงุ่มง่ามมาก แต่จะเคลื่อนไหวได้ดีและรวดเร็วผิดกับรูปร่างเมื่ออยู่ในน้ำ ในบางครั้งอาจลอยตัวนิ่ง ๆ อยู่บนผิวน้ำปล่อยให้กระแสน้ำพัดไป
โดยปกติแล้ว จะกินสัตว์จำพวกหนูขนาดใหญ่ เช่น คาปรีบารา รวมถึงสัตว์ขนาดใหญ่อย่างอื่น เช่น สมเสร็จ, กวาง, หมูป่า, ปลา, เต่า, นก, แกะ, สุนัข และสัตว์เลื้อยคลานในน้ำอย่าง จระเข้ไคแมน ส่วนตัวที่ยังไม่โตเต็มที่จะกินหนูขนาดเล็ก, ลูกไก่, กบ และปลา โดยการใช้อวัยวะรับรู้คลื่นความร้อนหรืออินฟราเรดที่เป็นแอ่งบริเวณหน้าผากตรวจจับ โดยสัญชาตญาณแล้ว เมื่องูอนาคอนดาพบมนุษย์จะหนีไป การตายของมนุษย์ที่เกิดจากงูอนาคอนดาจึงเกิดขึ้นได้ยาก แม้จะเป็นงูขนาดใหญ่และอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่กระนั้นงูอนาคอนดาขนาดเล็กหรือตัวที่อ่อนแอหรือบาดเจ็บก็จะตกเป็นเหยื่อของสัตว์กินเนื้ออย่างอื่นได้ง่าย เช่น เสือจากัวร์, จระเข้ไคแมน, งูอนาคอนดาด้วยกัน หรือ ปลาปิรันยา
งูอนาคอนดาทุกชนิดขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว ครั้งละประมาณ 20-40 ตัว หรือมากกว่านั้น เป็นงูที่นิยมเลี้ยงกันในสวนสัตว์เพื่อการศึกษา และเลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินส่วนตัว
ด้วยความที่งูอนาคอนดาเป็นงูขนาดใหญ่ ทำให้แลดูน่าสะพรึงกลัว ชาวพื้นเมืองอเมริกาใต้จึงให้ความนับถือดุจเทพเจ้า เช่น ชาวแอซเท็ค ให้ความนับถือเทพที่ชื่อว่า "เกวตซัลโกอัตล์" ที่มีรูปลักษณ์เป็นงูขนาดใหญ่ เป็นเทพเจ้าที่สร้างโลกและมนุษย์ให้เกิดขึ้นมาจากเถ้ากระดูก
นอกจากนี้แล้วยังมีเรื่องเล่าลือถึงงูอนาคอนดาขนาดยักษ์ ที่มีขนาดใหญ่กว่างูอนาคอนดาตามปกติ ซึ่งมีชื่อเรียกในภาษาสเปนว่า "cobra grande" แปลว่า "งูยักษ์" โดยในปี ค.ศ. 1906 พันเอกเพอร์ซี ฟาลเคตต์ ซึ่งเป็นนักสำรวจผู้เขียนแผนที่ป่าอเมซอนได้เขียนลงในบันทึกของเขาว่าเขามีหนังงูที่มีความยาว 62 ฟุต และกล่าวว่า เขาได้สังหารงูตัวนี้ด้วยปืนไรเฟิลด้วยกระสุนขนาด .44 ในกระดูกสันหลังของมัน ซึ่งมันโจมตีใส่เรือของคณะเขา เส้นผ่าศูนย์กลางของลำตัวมันเกินกว่า 12 นิ้ว และอาจจะใหญ่ได้มากกว่านี้ถ้าได้กินอาหารเข้าไป
นอกจากนี้แล้วยังมีความเชื่อของชนพื้นเมืองในป่าดิบชื้นของอเมซอนที่เรียกงูอนาคอนดาขนาดยักษ์ว่า "matatoro" แปลว่า "ตัวกินวัว" โดยมีความยาวกว่า 80 ฟุต
ซึ่งจากความเชื่อและเรื่องเล่าลือนี้ทำให้ในวัฒนธรรมร่วมสมัยเช่น ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดได้สร้างเรื่องเกี่ยวกับงูอนาคอนดายักษ์มาในปี ค.ศ. 1997 คือ "Anaconda" ซึ่งนำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ โลเปซ และจอน วอยต์ และได้มีภาคต่อมาอีกถึง 2 ภาค ในปีหลังจากนี้
งูเห่าหม้อ
งูเห่าหม้อ หรือ งูเห่าไทย หรือ งูเห่าดง หรือ งูเห่าปลวก (; ) เป็นงูพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง จำพวกงูเห่า อยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae)
หัวมีลักษณะกลมเรียว หางเรียวยาว มีสีสันลำตัวต่าง ๆ ทั้ง สีดำ, เขียว หรือน้ำตาลเหลืองหรือน้ำตาลเข้ม รวมทั้งเป็นสีขาวนวลปลอดตลอดทั้งตัวด้วย โดยที่มิใช่เป็นงูเผือกเรียกว่า "งูเห่านวล" ("N. k." var. "suphanensis" Nutaphand, 1986) มีทั้งที่มีลายตามตัว และไม่มีลาย ไม่มีดอกจัน พบที่แถบจังหวัดสุพรรณบุรี
ตัวผู้หัวจะทู่ใหญ่ พังพานจะแผ่กว้างเป็นวงกลม ส่วนตัวเมียหัวจะหลิมปลายจมูกเรียว พังพานแคบกว่าตัวผู้ โดยงูเห่าชนิดนี้สามารถแผ่พังพานได้กว้างกว่างูเห่าชนิดอื่น ๆ และใกล้เคียงกับงูเห่าอินเดีย ("N. naja") ที่พบได้ในประเทศอินเดีย และเมื่อยกตัวชูคอแผ่พังพานได้สูงที่สุดประมาณ 1 ใน 3 ของความยาวลำตัว เกล็ดบนหัวมีขนาดใหญ่
จัดเป็นงูเห่าที่มีขนาดใหญ่มากชนิดหนึ่ง โดยความยาวเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 100–180 เซนติเมตร โดยขนาดยาวที่สุดที่วัดได้ของสถานเสาวภา โดยสภากาชาดไทย คือ 225 เซนติเมตร
พบกระจายพันธุ์อย่างชุกชุมในประเทศไทย โดยพบได้ทุกภาค พบชุกชุมโดยเฉพาะภาคกลาง นอกจากนี้แล้วยังพบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่อินเดีย, เนปาล, พม่า, จีน, เวียดนาม, กัมพูชา, ลาว ไปจนถึงแหลมมลายู ในประเทศไทยถือเป็นงูเห่าชนิดที่พบได้ชุกชุมมากที่สุด โดยมักในบริเวณที่ลุ่มค่อนข้างชื้น มักอาศัยอยู่ในจอมปลวก, ทุ่งนา หรือพบบนภูเขาที่ระดับความสูง 900 เมตรจากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลาพลบค่ำโดยหากินตามพื้นดิน
ผสมพันธุ์ช่วงเดือนสิงหาคมถึงมกราคม วางไข่ครั้งละ 15–37 ฟอง ในช่วงเดือนตุลาคมถึงมีนาคม ระยะฟักไข่นาน 51–69 วัน (เฉลี่ย 60 วัน) เมื่อแรกเกิดมีน้ำหนัก 13.2–18.8 กรัม และความยาว 31.5–35.5 เซนติเมตร
กินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเช่น หนู และ นก, กบ, เขียด และบางครั้งก็กินงูชนิดอื่นเป็นอาหาร
เทศบาลตำบลท่างิ้ว
เทศบาลตำบลท่างิ้ว ตำบลท่างิ้ว ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวมืองเมืองนครศรีธรรมราช ห่างจากที่ทำการอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 13 กิโลเมตร
เนื่องจากมีคลองขุนน้ำท่างิ้วไหลผ่านมาตั้งแต่สมัยก่อน การที่เรียกว่าขุนน้ำท่างิ้วก็เพราะว่ามีต้นน้ำเกิดขึ้นจากภูเขาบ้านท่างิ้วแถบบริเวณที่ผู้คนไปตั้งบ้านเรือนมีต้นงิ้ว
ลักษณะภูมิประเทศของตำบลท่างิ้ว มีพื้นที่ภูเขาทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ไปทางทิศตะวันออกของตำบลโดยสามารถแบ่งพื้นที่ได้ดังนี้
ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
จำนวนชุมชนในเขตเทศบาลนตำบลท่างิ้ว มีทั้งหมด 8 ชุมชน คือ 
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลท่างิ้วมีทั้งหมด 7 วัดและสำนังสงฆ์ 1 แห่ง คือ