hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
กีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 หรือ ยูธโอลิมปิกเกมส์ 2014 () เป็นการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนครั้งที่ 2 การแข่งขันนี้จัดขึ้นสำหรับเยาวชน ที่มีอายุระหว่าง 14-18 ปี โดยการแข่งขันจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 16 สิงหาคม ถึง 28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน
การประกาศเมืองเจ้าภาพมีขึ้นเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ในสมัยประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลที่ 122 ที่เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ก่อนการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 เช่นเดียวกับโอลิมปิกครั้งที่ผ่านมา สิ่งที่เป็นตัวแทนและสีสันของการแข่งขันคือ มาสคอต โดยในการแข่งขันครั้งนี้ เลือกที่ใช้ตัวมาสคอตชื่อ หนานจิงเลอเล่อ () ซึ่งสะท้อนศักยภาพของเมืองหนานจิงที่พร้อมจะเป็นเจ้าภาพ และสีต่างๆบนตัวของมาสคอตนั้น แสดงให้เห็นถึงพลังและจิตวิญญาณของนักกีฬารุ่นเยาวชนในการแข่งขันครั้งนี้
โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน เป็นแบบของกิจกรรมที่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพและความหลากหลายของเยาวชน การแข่งขันในครั้งนี้จึงเป็นเสมือนการส่งเสริมด้านกีฬาและทำให้เยาวชนเป็นคนรอบรู้ด้วยจิตวิญญาณที่แท้จริงของกีฬา นักกีฬาที่หลายคนรู้จักกันดีและนักวิชาการให้ความเห็นว่า การแข่งขันครั้งนี้น่าจะมีพิธีการในแบบประเพณีของกีฬาโอลิมปิก คือ การวิ่งคบเพลิง เพื่อแสดงให้เห็นจิตวิญญาณของเยาวชนในการแข่งขันโอลิมปิก
ในการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อนในครั้งนี้ จัดการแข่งขันทั้งหมด 222 ประเภท จาก 28 ชนิดกีฬา (เดิม 26 ชนิดกีฬา) โดยได้บรรจุกอล์ฟ และรักบี้ ในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย ตัวเลขในวงเล็บคือจำนวนของเหรียญทองในกีฬาประเภทนั้นๆ
ในการแข่งขันครั้งนี้ มี 139 ประเทศ ที่มีนักกีฬาเข้าแข่งขันอย่างน้อย 1 คน อย่างไรก็ตาม ประเทศที่มีนักกีฬามากที่สุด คือ จีน 142 คน ตามมาด้วย เกาหลีใต้ 43 คน โดยในการแข่งครั้งนี้ ประเทศไทย มีนักกีฬาที่สามารถเข้าแข่งขันได้แล้ว 12 คน จากรายการคัดเลือกต่าง ๆสนามแข่งขันในการแข่งขันครั้งนี้ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในทั้ง 4 โซนของเมืองหนานจิง ยกเว้นจักรยาน เรือใบ และไตรกีฬา ที่สนามแข่งขันตั้งอยู่ในเมืองอื่น
รถจักรดีเซล
รถจักรดีเซล () สามารถหมายถึง
สถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส
สถาปัตยกรรมกอทิกฝรั่งเศส () เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่รุ่งเรืองในฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 1140 จนถึง ค.ศ. 1500
สมัยของสถาปัตยกรรมกอทิกฝรั่งเศสแบ่งออกเป็น:การแบ่งนี้เป็นการแบ่งที่ได้ผลแต่ก็ยังมีบางกรณีที่ยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ การก่อสร้างสิ่งก่อสร้างแบบกอทิกมักจะใช้เวลานานที่อาจจะคาบลักษณะสถาปัตยกรรมหลายสมัย และผู้ก่อสร้างก็มักจะมิได้ทำตามความประสงค์ของแผนงานที่วางไว้ในสมัยก่อนหน้านั้น ลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมในสิ่งก่อสร้างหนึ่งจึงอาจจะแปรเปลี่ยนไปตามสมัยและอัธยาศัยของผู้สร้าง ฉะนั้นจึงยากที่จะกำหนดสิ่งก่อสร้างว่าเป็นลักษณะแท้ของสถาปัตยกรรมสมัยใดสมัยหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิก ฉะนั้นการระบุสมัยจึงมีประโยชน์ต่อการระบุส่วนหนึ่งส่วนใดของโครงสร้างมากกว่าที่จะระบุทั้งโครงสร้างโดยรวม
สถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้นเริ่มต้นขึ้นราว ค.ศ. 1140 ที่มีลักษณะเด่นคือการใช้โค้งแหลม และ การวิวัฒนาการจากสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ตอนปลาย สถาปนิกสร้างผนังให้สูงขึ้นโดยการแบ่งออกเป็นสี่ระดับชั้น: ชั้นซุ้มโค้งและเสา (Arcade), แกลอรี (Gallery), ระเบียงแนบ (Triforium), และช่องรับแสง (Clerestory) ตามลำดับ ส่วนการรับน้ำหนักของผนังและกำแพงก็ใช้การค้ำยันแบบใหม่ที่เรียกว่าครีบยันแบบปีกนกซึ่งมีวิวัฒนาการถึงจุดสูงสุดในสมัยสถาปัตยกรรมกอทิกตอนกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เพดานโค้งที่ใช้เป็นแบบเพดานโค้งแหลมหกแฉก (Sexpartite vault) ที่มีสันแยกออกจากศูนย์กลางหกสัน
ลักษณะของสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 13 วางรากฐานของความมีสัดส่วนและรูปทรงของสถาปัตยกรรมกอทิกตอนต้น และวิวัฒนาการต่อไปเพื่อให้สิ่งก่อสร้างมีลักษณะเบาขึ้นและ สูงสง่าขึ้น โครงสร้างของกำแพงก็ลดจากสี่ชั้นมาเป็นสามชั้น: ชั้นซุ้มโค้งและเสา, หน้าต่างชั้นบน และระเบียงแนบ หัวเสาที่ใช้ก็เล็กลงเพื่อไม่ให้กีดขวางทัศนะเมื่อมองสูงขึ้นไปบนตัวอาคาร หน้าต่างชั้นบนเปลี่ยนจากบานเดียว หรือ ช่องบนกำแพง เป็นสองบานที่เชื่อมต่อกันด้วยหน้าต่างกุหลาบ เพดานโค้งสันลดจากหกแฉกเป็นสี่แฉก การใช้ครีบยันแบบปีกนกก็วิวัฒนาการดีขึ้นจนถึงจุดสูงสุด และ หลังจากที่ใช้กับมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีสและมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งชาทร์แล้ว การใช้ครีบยันที่ว่านี้ก็กลายเป็นบัญญัติของการค้ำยันผนังหรือกำแพงที่สูง เพราะเป็นสิ่งที่ช่วยรับน้ำหนักขณะที่เป็นสิ่งตกแต่งสิ่งก่อสร้างเพื่อความสวยงามด้วยในขณะเดียวกันนอกไปจากลักษณะแบบกอทิกดังกล่าวแล้ว ก็ยังมีอีกแบบหนึ่งที่เรียกว่า สถาปัตยกรรมกอทิกเมรีดียอนาล () หรือสถาปัตยกรรมกอทิกตอนใต้ ที่ตรงข้ามกับสถาปัตยกรรมกอทิกตอนเหนือ สถาปัตยกรรมกอทิกแซ็ปต็องทรียอนาล () ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบนี้จะมีลักษณะเด่นคือ ทางเดินกลางที่กว้าง และไม่มีแขนกางเขน ตัวอย่างที่สำคัญได้แก่
สถาปัตยกรรมกอทิกแบบอิตาลี
สถาปัตยกรรมกอธิคอิตาลี () สถาปัตยกรรมกอธิคมาถึงอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ลักษณะสถาปัตยกรรมกอธิคของอิตาลีเป็นลักษณะที่แปลกออกไปจากลักษณะที่วิวัฒนาการในฝรั่งเศสที่เป็นต้นตอของสถาปัตยกรรมกอธิค และ ในประเทศยุโรปอื่นๆ การแก้ปัญหาหรือวิวัฒนาการทางเทคนิคของการก่อสร้างมหาวิหารของฝรั่งเศสมิได้เข้ามาถึงอิตาลี สถาปนิกอิตาลีพอใจที่จะรักษาประเพณีการก่อสร้างที่วางกันไว้ในคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านั้น ในด้านความสวยงามการสร้างสิ่งก่อสร้างให้สูงขึ้นไม่ใช่หัวใจสำคัญของการก่อสร้างในอิตาลี
สมัยของสถาปัตยกรรมกอธิคอิตาลีแบ่งออกเป็น:
การเรียกยานพาหนะคืนของโตโยต้า พ.ศ. 2552-2553
การเรียกยานพาหนะคืนของโตโยต้า พ.ศ. 2552-2553 เป็นการเรียกรถยนต์คืน 3 ครั้งของบริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างปลายปี พ.ศ. 2552 จนถึงต้นปี พ.ศ. 2553 ในการเรียกคืนสองรอบแรก อยู่ภายใต้การช่วยเหลือของสำนักบริหารความปลอดภัยด้านการจราจรบนทางหลวงแห่งชาติ (NHTSA) ของสหรัฐอเมริกา ภายหลังตรวจพบว่ามียานพาหนะของโตโยต้าจำนวนมากเกิดปัญหาคันเร่งค้าง การเรียกคืนรอบแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เพื่อแก้ไขปัญหาคันเร่งไปงัดกับพรมปูเท้าทางฝั่งคนขับด้านหน้า การเรียกคืนในรอบที่สองเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2553 หลังจากเกิดปัญหาการชนหลายครั้งซึ่งมิได้เกิดจากปัญหาการล้ำตำแหน่งของพรมปูเท้า ปัญหาดังกล่าวในภายหลังได้มีการระบุว่าเป็นปัญหาคันเร่งค้าง โตโยต้าดำเนินการเบื้องต้นใน "รายงานข้อมูลข้อบกพร่อง" และหลังจากที่ได้มีการเรียกคืนพรมปูเท้าและคันเร่งแล้ว โตโยต้ายังได้ประกาศการเรียกคืนซอฟต์แวร์ระบบเบรกป้องกันล้อล็อก (ABS) ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2553 โตโยต้าประกาศเรียกคืนยานพาหนะที่ประสบปัญหาพรมปูเท้าอย่างน้อย 5.2 ล้านคัน และอีก 2.3 ล้านคันด้วยปัญหาคันเร่ง ในจำนวนนี้อย่างน้อย 1.7 ล้านคันมีรายงานว่ามีปัญหาทั้งสองอย่าง ในวันต่อมา โตโยต้าขยายการเรียกยานพาหนะคืน รวมไปถึงรถ 1.8 ล้านคันในทวีปยุโรป และอีก 75,000 คันในจีน จนถึงปัจจุบัน โตโยต้าได้ประกาศเรียกคืนรถยนต์ทั่วโลกแล้วกว่า 9 ล้านคัน
ระบบเบรกป้องกันล้อล็อก
ระบบเบรกป้องกันล้อล็อก (; ตัวย่อ: "ABS") เป็นระบบความปลอดภัยซึ่งป้องกันปัญหาการลื่นไถลในขณะเบรก โดยมิให้ล้อของยานยนต์เกิดการล็อกหรือหยุดหมุนระหว่างการเบรก
ล้อสำหรับแล่นบนถนนมีประโยชน์ช่วยให้ผู้ขับยังคงสามารถบังคับพวงมาลัยของรถได้ภายใต้การเบรกอย่างแรง โดยการป้องกันการลื่นไถลและทำให้ล้อรถลากไปกับพื้นถนนตามการบังคับของผู้ขับ ในขณะที่ระบบเบรกเอบีเอสช่วยเพิ่มการควบคุมยานพาหนะ และอาจช่วยลดระยะการเบรกได้บนพื้นผิวที่แห้งและมีความลื่นอย่างมาก แต่มันก็อาจส่งผลเพิ่มระยะการเบรกในพื้นผิวที่ร่วนซุย เช่น พื้นหิมะหรือกรวด
นับตั้งแต่การใช้งานอย่างแพร่หลายในช่วงแรกในรถยนต์ ระบบเบรกป้องกันล้อล็อกได้มีการพัฒนาอย่างมาก รุ่นของระบบเบรกสมัยใหม่ไม่เพียงแต่ป้องกันล้อล็อกระหว่างการเบรกเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการควบคุมแบบอิเล็กทรอนิกส์ของเบรกเอียงจากหน้าไปหลัง ฟังก์ชันดังกล่าว ขึ้นอยู่กับขีดความสามารถและการพัฒนา เป็นที่รู้จักกันว่า ระบบกระจายแรงเบรกอิเล็กทรอนิกส์ (EBD)
อารามรัวโยมง
อารามรัวโยมง (, ) เป็นแอบบีย์ของคณะซิสเตอร์เชียน ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองอาเนียร์ซูว์รวซ (Asnières-sur-Oise) ในจังหวัดวาล-ดวซ แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส ราว 30 กิโลเมตรเหนือกรุงปารีส
อารามรัวโยมงสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1228 ถึงปี ค.ศ. 1235 โดยการสนับสนุนของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส เป็นที่ฝังพระศพของพระราชวงศ์ฝรั่งเศสหลายพระองค์ เช่น พระราชโอรสธิดาสามพระองค์ และพระราชนัดดาสองพระองค์ของพระเจ้าหลุยส์เอง
อารามรัวโยมงถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1791 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส หินจากอารามถูกขนไปใช้สร้างโรงงานแต่ห้องเก็บเครื่องพิธี ระเบียงฉันนบถ และหอฉันไม่ได้รับความเสียหาย
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตระกูล Goüin ทำการซื้อแอบบี และในปี ค.ศ. 1964 ก็ได้ก่อตั้งมูลนิธิรัวโยมงซึ่งเป็นมูลนิธิทางวัฒนธรรมส่วนบุคคลแรกของฝรั่งเศส ในปัจจุบันอารามเป็นจุดสนใจสำคัญของนักท่องเที่ยวและใช้เป็นศูนย์วัฒนธรรม
ระหว่างเดือนมกราคม ค.ศ. 1915 จนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1919 อารามใช้เป็นโรงพยาบาลทหารโดยโรงพยาบาลสตรีสกอตภาพใต้การดำเนินงานของสภากาชาดฝรั่งเศส หลังสงคราม มิสฟรานซ์ ไอเวนส์ หัวหน้าหน่วยแพทย์ก็ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์
เฟาสต์
เฟาสต์ () หรือ เฟาสตุส () เป็นตัวเอกในตำนานโศกนาฏกรรมของเยอรมัน เกี่ยวกับชายที่ขายวิญญาณให้ปิศาจเมฟิสโตฟิลีส (Mephistopheles) เพื่อแลกกับความรู้ ได้รับการดัดแปลงเป็นวรรณกรรม บทละคร ภาพเขียน และงานดนตรี เป็นจำนวนมาก
ที่มาของตัวละครเฟาสต์ สันนิษฐานว่ามาจากเรื่องราวของโยฮันน์ จอร์จ เฟาสต์ (ค.ศ. 1480–1540) นักเล่นแร่แปรธาตุและนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน หรืออาจมาจากเรื่องราวของโยฮันน์ ฟุสต์ (ค.ศ. 1400-1466) จิตรกรเยอรมัน เพื่อนสนิทของโยฮันน์ กูเทนแบร์ก (ค.ศ. 1398–1468) นักประดิษฐ์ที่มีชื่อเสียง
ตำนานของเฟาสต์นั้นบันทึกเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1587 ตีพิมพ์ในหนังสือภาษาเยอรมันชื่อ "Historia von D. Johann Fausten" กล่าวถึงนายแพทย์ชื่อ โยฮันน์ เฟาสต์ และนำมาเขียนใหม่อีกหลายครั้ง ฉบับที่มีชื่อเสียง คือฉบับบทละครภาษาอังกฤษของคริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ "The Tragical History of Doctor Faustus" ตีพิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1604 และฉบับภาษาเยอรมันของโยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธอ แบ่งออกเป็นสองตอน คือ "Faust. Der Tragödie erster Teil" (โศกนาฏกรรมของเฟาสต์ ตอนที่ 1 ตีพิมพ์ ค.ศ. 1808) และ "Faust. Der Tragödie zweiter Teil" (โศกนาฏกรรมของเฟาสต์ ตอนที่ 2 ตีพิมพ์ ค.ศ. 1832)
บทละครของเกอเธอได้รับการดัดแปลงเป็นอุปรากรที่มีชื่อเสียงสองเรื่อง คือ "Faust" โดยชาร์ล กูโน เล่นรอบปฐมทัศน์ที่ปารีส เมื่อ ค.ศ. 1859 และ "Mefistofele" โดยอาร์ริโก โบอิโต เล่นรอบปฐมทัศน์ที่โรงอุปรากรลา สกาลา มิลาน เมื่อ ค.ศ. 1868 นอกจากนี้ยังมีคีตกวีอีกหลายท่านที่เขียนผลงานเกี่ยวกับเฟาสต์ เช่น เอกเตอร์ แบร์ลิออส โรเบิร์ต อเล็กซานเดอร์ ชูมันน์ กุสตาฟ มาห์เลอร์ และฟรานซ์ ลิซท์
เดอะซิมส์ 3 ชุดไอเท็มเสริม
ชุดไอเท็มเสริม นั้นเป็นส่วนหนึ่งของ ภาคเสริม สำหรับเกม เดอะซิมส์ 3 เท่านั้น เป็นเพียงการเพิ่มเติมเสื้อผ้า สิ่งของ และเครื่องใช้ต่างๆ แต่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเกมแต่อย่างใด
"เดอะซิมส์ 3 ชุดไอเท็มเสริม ไฮ-เอนด์ ลอฟท์" มีสิ่งที่มีอยู่ในชุดไอเท็มเสริมดังนี้ 
เฟอร์นิเจอร์ไฮเทค, ชุดแฟชั่นทันสมัย, ชุดสูท, และชุดออกนอกบ้าน, และนอกจากนี้เพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 10 ปี เดอะซิมส์ จึงเพิ่ม 3 ไอเท็มจากเดอะซิมส์ และ เดอะซิมส์ 2 เช่น เตียงสั่นรูปหัวใจ, กีตาร์ไฟฟ้า, และตู้ปลา.
เดอะซิมส์ 3 ชุดไอเท็มเสริม ฟาสท์ เลน เป็นชุดไอเท็มเสริมตัวที่ 2 ของเกม เดอะซิมส์ 3 มีสิ่งที่มีอยู่ในชุดไอเท็มเสริมดังนี้ 
ยานพาหนะใหม่และสี่ไลฟ์สไตล์แตกต่างกัน ได้แก่ racing, intrigue, rockability, และ classic luxury ตามหน้ารายละเอียดผลิตภัณฑ์ของเว็บไซต์ Amazon.com ได้กำหนดวางจำหน่ายในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ.2553
โกเมน
โกเมน หรือชื่อทางวิชาการว่า การ์เนต () มาจากภาษาละตินว่า "granatus" แปลว่า เมล็ดพืช เป็นแร่ในกลุ่มซิลิเกต ที่ถูกใช้เป็นอัญมณีมาตั้งแต่ยุคสัมฤทธิ์
จะมี สีส้มดูดดาว ถึงแดงอมม่วงเล็กน้อย สีสดกว่าการ์เนตชนิดอื่น (Cr3+, Fe2+) มีแหล่งกำเนิดสำคัญบริเวณแอฟริกาใต้ เชโกสโลวาเกีย และแทนซาเนีย ซึ่งเราสามารถจำแนกความแตกต่างของไพโรปออกจากการ์เนตอื่น ๆ โดยใช้จะมี สีส้มอมแดง แดงอมม่วงเล็กน้อย โทนสีออกจะมืดตลอด (Fe2+, Cr3+) ลักษณะเด่นของอัลแมนดีนคือมลทินภายในจะมีลักษณะคล้ายเข็มตัดกันด้วยมุม 70/110° หรือ เห็นผลึกเซอร์คอนล้อมด้วยวงแหวน แหล่งกำเนิดจะอยู่ในประเทศอินเดีย ศรีลังกา สหรัฐอเมริกา และ มาดากัสการ์ เนื่องจากอัลแมนดีนเป็นการ์เนตที่หาได้ง่าย ราคาไม่แพง จึงเป็นที่นิยมในการนำมา ใช้เป็นพลอยปะ ด้านบนของแก้ว (Garnet - glass doublets) เพื่อเลียนแบบทับทิม หรือ ไพลินที่เป็นอัญมณีราคาแพงจะมีสีแดงอมม่วง ถึงม่วงอมแดง แต่จะมีสีม่วงปนอยู่เสมอซึ่งเป็นลักษณะเด่น ชื่อนี้ได้มาจากภาษากรีก แปลว่า “สีชมพู” ในทางการค้า พลอยการ์เนตสีม่วงจะถูกเรียกเป็นโรโดไลต์ จะมีแหล่งกำเนิดอยู่ที่ประเทศศรีลังกา แอฟริกาตะวันออก และอินเดียจะมีสีส้มอมเหลืองถึงส้มอมแดง มักจะต้องมีสีส้มติดอยู่เสมอ (อันเนื่องจากธาตุ Mn2+, Fe3+) ลักษณะเด่นของสเปสซาทีนคือเป็นแร่โปร่งใส ออกโทนสีส้มเสมอคล้ายเฮสโซไนต์ แต่แยกได้โดยใช้ค่าดัชนีหักเห แหล่งกำเนิดคุณภาพดีมาจากศรีลังกา สหรัฐอเมริกา บราซิล และ มาดากาสก้าจะมีแหล่งกำเนิดอยู่ที่ทานซาเนีย และ เคนยาสามารถจำแนกย่อยได้เป็น
จะมีสีเหลือง เหลืองอมเขียว
คือกรอสซูลาร์โปร่งใสที่มีสีเขียว เขียวมรกต (Cr3+, V3+) คือกรอสซูลาร์ที่มีสีเหลืองอมส้ม ส้มอมแดง (Fe3+) บางครั้งเรียก ซินนามอนสโตน (Cinnamon stone) เพราะสีคล้ายอบเชย หรือกระวาน มีลักษณะเด่นคือมีสีส้ม ลักษณะทั่วไปดูคล้ายคลื่นความร้อน (Heat wave effect) ทำให้พลอยดูซึม ๆ โดยมีแหล่งกำเนิดที่ประเทศศรีลังกาหรือกรอสซูลาร์แบบโปร่งแสงที่เป็นเม็ดละเอียดเนื้อแน่น มีสีเขียว (Cr3+) เรียก “หยกทรานสเวิล” (Transvaal Jade) หรือ “หยกแอฟริกา” (African Jade) เพราะมีสีคล้ายหยก บางครั้งอาจพบมีสีแดง, ชมพู (Mn3+) ลักษณะเด่นที่พบในเนื้อแร่มักมีมลทินเป็นจุดดำ ๆ ของแร่โครไมต์ (Chromite) และแมกนีไทต์ (Magnetite) อาจมีรอยแตกเป็นเสี้ยน มีความวาวเป็นแบบขี้ผึ้ง แหล่งกำเนิดจะอยู่ที่แอฟริกาใต้ คานาดาชนิดที่สำคัญใน แอนดราไดต์ การ์เนต คือ
มีสีเขียวอ่อนถึงเข้ม หรือเขียวอมเหลือง (Cr3+) มีชื่อมาจากภาษาดัตช์ แปลว่า “เพชร” เพราะมีการกระจายแสงสีรุ้งได้ดีมากกว่าเพชรจึงมีไฟดี สีสวย หายาก มีความวาวแบบเพชร ลักษณะเด่นภายในเนื้อแร่จะพบมลทินเส้นเข้มโค้งคล้าย “หางม้า” (Horse-tail) ที่มี สีน้ำตาลอมเหลืองของแร่บิสโซไลต์ (Byssolite) แหล่งกำเนิดคุณภาพดีมาจากรัสเซีย ใกล้เขายูราล ที่อื่น ๆ เช่น อิตาลีแอนดราไดท์เป็นอัญมณีประเภทหนึ่งในตระกูลของการ์เน็ทหรือโกเมน (Garnet) ลักษณะทั่วไปคือมีความโปร่งใส มีสีเขียวอมเหลืองถึงเขียว และมีการกระจายแสง (Dispersion) สูง
จะออกสีส้มอมชมพู ส้มอมแดง ส้มอมเหลือง ส้มอมน้ำตาล ถึงชมพู ปรกติมีสีส้มเสมอ แหล่งกำเนิดจะอยู่ที่แทนซาเนีย
โจว ซวิ่น
โจว ซวิ่น () นักแสดงและนักร้องหญิงชาวจีน ได้รับการขนานนามให้เป็น "สี่นักแสดงหญิงรุ่นเยาว์แห่งจีน" (四小花旦) แห่งต้นปี ค.ศ. 2000 ซึ่งประกอบไปด้วย โจว ซวิ่น, เจ้า เวย, จาง จื่ออี๋ และสฺวี่ จิงเล่ย
โจว ซวิ่น เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1974 ที่เมืองกูโจว ในมณฑลเจ้อเจียง มีความสูง 160 เซนติเมตร หนัก 48 กิโลกรัม กรุ๊ปเลือดโอ
โจว ซวิ่น มาจากครอบครัวชนชั้นกลาง จบการศึกษาจากสถาบันศิลปะเจ้อเจียง (浙江省藝術學校) โดยที่ทั้งพ่อและแม่ไม่เห็นด้วย เนื่องจากอยากให้ลูกสาวได้เรียนจบมหาวิทยาลัยมากกว่า แต่เธอก็ต่อสู้เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการและทำให้พ่อแม่ยอมรับได้ในที่สุด
เธอเริ่มมีบทบาทการแสดงจากการรับตัวประกอบเล็ก ๆ ในปี ค.ศ. 1991 จนกระทั่งได้มีโอกาสแสดงในภาพยนตร์ใหญ่เรื่องแรก "Strange Tales Amongst Old and Desolate Tombs" ในปี ค.ศ. 1996 ต่อจากนั้นก็ได้แสดงอีกหลายเรื่อง เช่น "Temptress Moon" ในปี ค.ศ. 1996 และ "The Emperor and the Assassin" ในปี ค.ศ. 1999 ของผู้กำกับ เฉิน ข่ายเกอ
โจว ซวิ่น เป็นที่รู้จักมากขึ้นและเป็นที่จดจำจากการรับบท อึ้งย้ง จากซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "มังกรหยก" ในปี ค.ศ. 2003 ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นซีรีส์ที่มีคนจีนติดตามดูมากที่สุดแห่งปี 2003
ผลงานเรื่องอื่น ๆ ก็ได้แก่ "Perhaps Love" ภาพยนตร์เพลงของปีเตอร์ ชาน ในปี ค.ศ. 2006, "Ming Ming" ในปีเดียวกัน, "The Banquet" ซึ่งเธอได้ร้องเพลงประกอบในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย จากความสำเร็จในเรื่อง "Perhaps Love" ผลงานก่อนหน้านี้
ผลงานในปัจจุบัน ได้แก่ "Painted Skin" ในปี ค.ศ. 2008, "Confucius", "True Legend" ในปี ค.ศ. 2010, "The Flying Swords of Dragon Gate" ในปี ค.ศ. 2011, "The Great Magician" ในปี ค.ศ. 2012 และ "Red Sorghum - ตำนานรักทุ่งสีเพลิง" ในปี ค.ศ. 2014
ไฟโด ดิโด
ไฟโด ดิโด (อังกฤษ: Fido Dido) ตัวการ์ตูนสัญชาติอเมริกันที่ใช้เป็นมาสคอตในการโฆษณาเครื่องดื่มประเภทน้ำอัดลมโดยเฉพาะยี่ห้อ เซเว่นอัพ ในยุคทศวรรษที่ 80-ต้นทศวรรษที่ 90
ไฟโด ดิโด เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1987 จากการออกแบบของ โจนน่า เฟอโรน ( และ ซู โรส โดยมาจากภาพวาดการ์ตูนบนผ้าเช็ดปากในภัตตาคารแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก โดยกำหนดให้ไฟโด ดิโด เป็นวัยรุ่นชายชาวนิวยอร์ก ที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง มีความสนุกสนาน มั่นใจในตนเอง และมองโลกในแง่ดี เป็นคนที่เป็นที่รักของเพื่อน ๆ เพราะมีความคิดที่ชัดเจนเป็นของตัวเอง บางครั้งดูเหมือนว่าจะเป็นคนมีบุคลิกในแบบที่คาดไม่ถึง ซึ่งจุดเด่นของตัวไฟโด ดิโด ที่เมื่อมองแล้วจะจำได้เลย คือ ผมที่ฟูหยิกหยองบนศีรษะ แขนขาที่ยาวเก้งก้างและการแต่งตัวแบบฮิปฮอป
ไฟโด ดิโด ถูกใช้เป็นมาสคอตในการโฆษณา เซเว่นอัพ ในประเทศแถบเอเชียแปซิฟิกเมื่อปี ค.ศ. 1988 เป็นตัวการ์ตูนที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่งเช่น ในประเทศไทยก็ถูกใช้เป็นลายสกรีนบนเสื้อยืดและผลิตเป็นสินค้าที่ระลึกมากมาย เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ในปี ค.ศ. 1993 เซก้าได้ผลิตวิดีโอเกมที่เกี่ยวกับไฟโด ดิโด ขึ้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก
ลายโปร่ง
ลายโปร่ง () เป็นศัพท์ทางสถาปัตยกรรมที่ส่วนใหญ่ใช้ในการบรรยายลวดลายของงานหินที่สร้างเพื่อเป็นกรอบรับกระจกในหน้าต่างแบบกอทิก หรือลายงานหินที่มีลักษณะเป็นซี่เป็นลวดลายตกแต่งบนผนังหรือกำแพง คำว่า "tracery" อาจจะมาจากคำว่า "tracing floors" ซึ่งหมายถึงลวดลายอันซับซ้อนของหน้าต่างสมัยกอทิกตอนปลายที่ต้องวางไว้ให้ลอกบนพื้น
ลายงานหินสมัยแรกเป็นลวดลายง่าย ๆ เป็นหน้าต่างเดี่ยว แต่เมื่อมาถึงสมัยกอทิกตอนต้นวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมก็ทำให้สามารถสร้าหน้าต่างได้กว้างและสูงขึ้น จากหน้าต่างเดี่ยวก็กลายมาเป็นหน้าต่างคู่หรือสามที่ตอนบนเป็นโค้งแหลมเช่นที่มหาวิหารซัวซง ที่ต่อมาวิวัฒนการเป็นลวดลายอันซับซ้อนขึ้นเช่นที่เห็นบนหน้าต่างกุหลาบของมหาวิหารสทราซบูร์
เครื่องยอด (แก้ความกำกวม)
เครื่องยอด อาจจะหมายถึง
งุ้มใบไม้
งุ้มใบไม้ () คือสิ่งตกแต่งของสิ่งก่อสร้างของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นมีลักษณะงอหรือเป็นทรงตะขอที่นิยมกันในสถาปัตยกรรมกอธิค ที่ใช้ในการแกะสลักใบไม้ หรือ ดอกไม้ตูมหรือบาน ที่นำมาประดับเป็นช่วงๆ บนแนวลาดของยอดแหลม, เครื่องยอด, จุลหอ และ Wimperg
เมื่อใช้ในการตกแต่งหัวเสาก็จะเรียกว่า “หัวเสางุ้มใบไม้” (Crocket capital) นอกจากนั้นองค์ประกอบนี้ก็ยังใช้ในการตกแต่งเฟอร์นิเจอร์ และ งานโลหะของศิลปะกอธิคด้วย
คำว่า “Crocket” แผลงมาจากภาษาฝรั่งเศสว่า “Croc” ที่แปลว่า “ขอ” เพราะเป็นลวดลายตกแต่งที่มีลักษณะคล้ายส่วนหัวของคทานักบวช (Crosier)
คลองไทย
คลองไทย (หรือในอดีตรู้จักกันในนาม คลองกระ หรือ คลองคอคอดกระ) หมายถึง แผนการก่อสร้างคลองขนาดใหญ่ซึ่งตัดผ่านภาคใต้ของประเทศไทย เพื่อสนับสนุนการขนส่งภายในพื้นที่ เพื่อเชื่อมทะเลอันดามันกับอ่าวไทย
แนวคิดการก่อสร้างคลองสามารถติดตามได้จนถึงปี ค.ศ. 1677 สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ผู้ทรงตรัสถามวิศวกรชาวฝรั่งเศส de Lamar เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของการสร้างทางน้ำตัดผ่านคอคอดกระ เพื่อเชื่อมต่อสงขลากับมะริด (ปัจจุบันอยู่ในประเทศพม่า) แต่วิทยาการสมัยนั้นยังไม่มีความเจริญก้าวหน้าพอ ในปี ค.ศ. 1793 แนวคิดดังกล่าวถูกรื้อฟื้นโดยพระอนุชาของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ซึ่งได้เสนอให้มีการก่อสร้างเพื่อป้องกันชายฝั่งด้านตะวันตกจากเรือรบของต่างชาติ ภายหลังพม่าตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษในปี ค.ศ. 1863 ได้มีการสำรวจพื้นที่ดังกล่าว แต่ก็พบว่าไม่สามารถก่อสร้างได้ ในปี ค.ศ. 1882 วิศวกรผู้สร้างคลองสุเอซ Ferdinand de Lesseps ได้มาเยี่ยมชมพื้นที่ดังกล่าว แต่ไม่ได้รับพระราชทานอนุญาตจากพระมหากษัตริย์ไทยในการสำรวจเชิงลึก ในปี ค.ศ. 1897 สยามและจักรวรรดิอังกฤษตกลงที่จะไม่มีการก่อสร้างคลองในบริเวณดังกล่าว เพื่อปกป้องการควบคุมการค้าอย่างเบ็ดเสร็จของท่าเรือสิงคโปร์
แกบโบเรย์ ซิดิเบ
แกบโบเรย์ ซิดิเบ (Gabourey Sidibe) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ที่มีผลงานการแสดงเปิดตัวในภาพยนตร์ปี 2009 เรื่อง "" ซึ่งจากบทบาทนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขา นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
รัฐมีรันดา
มีรันดา () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ถือเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 2 ของรัฐในเวเนซุเอลา ตามหลังรัฐซูเลีย โดยในปี 2008 มีประชากรอยู่ราว 2,857,943 คน และยังมีดัชนีการพัฒนามนุษย์มากที่สุดในการสำรวจของสถาบันสถิติแห่งชาติเวเนซุเอลา รัฐมีรันดามีความสำคัญ เป็นจุดศูนย์กลางของการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรมและธุรกิจ รัฐมีรันดามีพื้นที่ครอบคลุม 7,950 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐชื่อ โลสเตเกส
เฉลิมกรุงอวอร์ด
เฉลิมกรุงอวอร์ด เป็นรางวัลเชิดชูผลงานด้านดนตรีทั้งในประเทศและต่างประเทศ จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมกรุง ริเริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2553 เพื่อมอบรางวัลให้กับผลงานดนตรี โดยแบ่งการมอบรางวัลเป็น 3 หมวด ได้แก่ หมวดเพลงไทยสากล เพลงสากลตะวันตก และเพลงเอเชีย โดยขั้นตอนการเสนอชื่อผู้เข้าชิง และการตัดสินผู้ชนะรางวัลสาขาต่างๆ ได้จากการออกเสียงของผู้มีสิทธิ์ ได้แก่ สมาชิกทางการของเว็บไซต์ (แบบมีอมยิ้ม)
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่นๆ
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส หรือ มอนูว์ม็องอิสตอริก () คือกระบวนการของรัฐในประเทศฝรั่งเศสในการจัดเครือข่ายสิ่งที่ควรได้รับการพิทักษ์ในฐานะที่เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ที่รวมทั้งสิ่งก่อสร้าง, ส่วนใดส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้าง, กลุ่มสิ่งก่อสร้าง, หรืออาจจะเป็นประชาคมทั้งประชาคม, สวน, สะพาน หรือ โครงสร้างอื่นๆ เพราะความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และ สถาปัตยกรรม สิ่งที่ได้รับฐานะเป็น “อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์" อาจจะเป็นได้ทั้งสิ่งที่เป็นของรัฐหรือเอกชนก็ได้
ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างที่มีฐานะเป็น “อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์" ก็รวมทั้งหอไอเฟล, พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ และ โรงอุปรากรปาแลการ์นีเย และแอบบี หรือ คริสต์ศาสนสถาน ที่รวมทั้งมหาวิหารเช่นมหาวิหารโนเทรอดามแห่งปารีส หรือพระราชวัง, วัง หรือ คฤหาสน์ เช่น ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ หลายแห่ง
สิ่งก่อสร้างบางหลังก็อาจจะได้รับฐานะเฉพาะภายนอก หรือ เฉพาะภายใน หรือทั้งภายนอกและภายใน ขณะที่สิ่งก่อสร้างบางหลังอาจจะได้รับฐานะเฉพาะการตกแต่ง, "อร์นิเจอร์, ห้องเพียงห้องเดียว หรือ แม้แต่เพียงบันได ว่ามีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ตัวอย่างของสิ่งก่อสร้างที่ได้รับฐานะเพราะการตกแต่งก็ได้แก่ ""Deux Garcons"" ในแอ็กซ็องพรอว็องส์ที่ผู้อุปถัมภ์รวมทั้งอาลฟงส์ เดอ ลามาร์ตีน, เอมีล ซอลา และปอล เซซาน หรือสิ่งก่อสร้างบางหลังก็อาจจะได้รับฐานะเพราะความเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญ เช่น ตึก Auberge Ravoux ที่โอแวร์ซูว์รวซ เพราะเป็นสถานที่จิตรกรฟินเซนต์ ฟัน โคคใช้เวลาส่วนใหญ่ในบั้นปลายที่นั่น
การระบุความสำคัญของสิ่งก่อสร้างมีรากฐานมาจากการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อรัฐบาลแต่งตั้งให้อเล็กซองเดรอ เลอนัวร์มีความรับผิดชอบในการระบุและพิทักษ์โครงสร้างที่มีความสำคัญ การจัดแบ่งประเภทจัดทำขึ้นเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักเขียนพรอสแพร์ เมอริมี ผู้เป็นผู้ตรวจการทั่วไปของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1851 เมอริมีก็ริเริ่มโครงการบันทึกสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์ของฝรั่งเศส (Missions Héliographiques) เพื่อทำการบันทึกสิ่งก่อสร้างที่เป็นสถาปัตยกรรมยุคกลางของฝรั่งเศส
คัมทูเกตเตอร์
"คัมทูเกตเตอร์" () เป็นเพลงของวงเดอะบีตเทิลส์ ประพันธ์โดยจอห์น เลนนอนเป็นส่วนใหญ่ และมีเครดิตผู้แต่งว่า เลนนอน-แม็กคาร์ตนีย์ เพลงนี้เป็นเพลงเปิดตัวในอัลบั้มของเดอะบีตเทิลส์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1969 ที่ชื่อชุด "Abbey Road" หลังจากนั้น 1 เดือนจึงออกเป็นซิงเกิลหน้าเอคู่ กับเพลง "ซัมติง" เป็นซิงเกิลที่ 21 ในสหราชอาณาจักรและซิงเกิ้ลที่ 26 ในสหรัฐอเมริกา เพลงนี้ติดอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา และสูงสุดอันดับ 4 ในสหราชอาณาจักร
เชอร์ลีย์ บาสซีย์
คุณหญิงเชอร์ลีย์ เวโรนิกา บาสซีย์, สมาชิกทวีติยาภรณ์เครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริเตน () เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1937 ในคาร์ดิฟ เวลส์ เป็นนักร้องชาวเวลส์ ที่มีชื่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 และประสบความสำเร็จต่อเนื่องในอาชีพของเธอหลังจากนั้นทั่วโลก. เธอเป็นที่รู้จักจากผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องเจมส์ บอนด์ ตอน "Goldfinger" (1964), "Diamonds Are Forever" (1971), และ "Moonraker" (1979) ผลงานยอดขายของเธอมีราว 135 ล้านชุดทั่วโลก กับเพลงฮิต 35 เพลงบนชาร์ตยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ต กับ 37 อัลบั้มที่ติดชาร์ตยูเคอัลบั้มชาร์ต เธอยังคงอยู่ในตำแหน่งศิลปินหญิงอังกฤษที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาล และเป็นศิลปินที่มีซิงเกิ้ลติดท็อป 40 ยืนยาวนานที่สุด (50 ปี)
เอเชียนอินดอร์เกมส์ 2005
เอเชียนเกมส์อินดอร์เกมส์ 2005 เป็นการจัดกีฬาเอเชียนอินดอร์เกมส์ครั้งที่แรก จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน - 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 โดยมีประเทศเข้าร่วมแข่งขัน 37 ประเทศ และ มีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 9 ชนิด
ตราสัญลักษณ์ของการแข่งขัน เป็นสิ่งสำคัญที่มีความสำคัญที่สุดในระบบเอกลักษณ์ ออกแบบเป็นรูป แบบตัวอักษรภาษาอังกฤษ“A” สื่อความหมายถึง เอเชีย, เอเชี่ยน และเอเชี่ยนอินดอร์เกมส์ (Asia, Asian, Asian Indoor Games) ตัวอักษรถูกเขียนเป็นรูปหลังคาทรงจั่วแบบไทย เพราะต้องการสื่อว่าเป็นการแข่งขันกีฬา ของ ชาวเอเชียที่จัดขึ้นในประเทศไทย และ แสดงให้เห็นถึงการแข่งขัน
กีฬาในร่ม โดยกำหนดให้ใช้สีแดงและสีน้ำเงิน ซึ่งในขณะที่เส้นสีทอง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตัวอักษร “A” ออกแบบให้เป็นรอยยิ้มเพื่อสื่อถึงความเป็นมิตร ความมีน้ำใจไมตรีของประเทศไทย และคนไทยในฐานะที่เป็นเจ้าภาพ สีเหลืองที่มุมซ้ายบนของตัวอักษร ประกอบด้วยกลุ่มดาว 9 ดวง (9 Asian Stars) สื่อถึงความหมายถึงวิสัยทัศน์ของการแข่งขัน 9 ประการ คือ
ส่วนที่มุมด้านบนเป็นสัญลักษณ์ของ การแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ (รูปดวงอาทิตย์สีแดง) และ เป็นสัญลักษณ์ แสดงสิทธิ์และความเป็นเจ้าภาพร่วมของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งเอเชีย (Olympic Concil of Asia) ถัดลงมา ด้านล่างเป็นสัญลักษณ์ TM (Trademark) และข้อความแสดงสิทธิ์ (Copyright Notice)
ช้างฝาแฝด เฮ-ฮา (twins Elephant Hey-Há)
เฮ เป็นช้างสีฟ้าสดใส อายุ 8 ปี รูปร่างผอมสูง แข็งแรง เป็นนักกีฬา เล่นกีฬาเก่งเป็นนักเรียนทุนของโรงเรียนกีฬาสุพรรณบุรี ขี้โมโหนิดๆ เพราะมีความมุ่งมั่น ตั้งใน ทำอะไรทำจริง มีความพยายามที่จะไปให้ถึง จุดสูงสุดเสมอ เฮมีบุคลิกโดยรวม ดูเป็นผู้ใหญ่ กว่าฮา มีเสียงค่อนข้างดัง พูดมีจังหวะจะโคน ชัดถ้อยชัดคำ ระมัดระวังเรื่องอักษรกล้ำโดย เฉพาะพูด ร เรือ ชัดมาก
ฮา ช้างอ้วนสีเหลือง อายุ 6 ปี พูดภาษาอังกฤษเก่ง เพราะเป็น นักเรียนโรงเรียนนานาชาติ รูปร่างเจ้าเนื้อเพราะกินจุ แม้จะเล่นกีฬา ใดๆ ไม่ถนัด แต่มีใจรัก และมีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่น ฮา มักจะ เห็นความดีงามในทุกเรื่องที่เฮทำเสมอ ท่าที่มันชอบทำคือวิ่งวนไป วนมารอบๆ เฮ พร้อมทั้งกระโดดโลดเต้นไปด้วย และถึงแม้นจะอ้วน แต่ก็เคลื่อนไหวได้เร็ว ฮา มีเสียงแหลมเล็กคล้ายเด็ก และยังมี อารมณ์เด็กอยู่มาก
สนามกีฬาฮิลส์โบโร
สนามกีฬาฮิลส์โบโร () เป็นสนามฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ ตั้งอยู่ในเมืองเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ สร้างในปี 1899 มีความจุ 39,812 คน ในปี 1989 เกิดโศกนาฏกรรมฮิลส์โบโร่ในเกมส์เอฟเอ คัพ รอบรองชนะเลิศ ซึ่งเกิดจากแฟนบอลเข้าเกินความจุสนาม ทำให้แฟนบอลบางรายขาดอากาศหายใจจนเสียชีวิต แต่บางรายก็ปีนกำแพงหนีออกมาได้ ทำให้เกมส์ต้องหยุดการแข่งขัน ทั้งที่พึ่งเริ่มไปได้แค่ 6 นาที
เอเชียนเกมส์เยาวชน
เอเชียนเกมส์เยาวชน หรือ เอเชียนยูธเกมส์ (;) เป็นการแข่งขันกีฬาหลากชนิดประเภทเยาวชนของทวีปเอเชีย โดยการควบคุมของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย จะจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี มีการจัดการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 ที่ประเทศสิงคโปร์
ในประวัติศาสตร์ของเอเชียนยูธเกมส์ มีชาติเจ้าภาพจัดการแข่งขันแล้ว 3 ประเทศ โดยมี 45 ประเทศเข้าร่วม โดยเอเชียนยูธเกมส์ครั้งหลังสุด จัดขึ้นที่เมืองหนานจิง ของประเทศจีน ระหว่างวันที่ 16 สิงหาคม - 24 สิงหาคม พ.ศ. 2556 (ค.ศ. 2013) และการแข่งขันครั้งต่อไป จะถูกเลื่อนไปจัดขึ้นที่เมืองซูราบายา ของประเทศอินโดนีเซีย ในปี พ.ศ. 2564 (ค.ศ. 2021)
เอ็ม.ไอ.เอ. (ศิลปิน)
มาธัญกิ "มายา" อรุณพระเกษม (; ทมิฬ: மாதங்கி 'மாயா' அருள்பிரகாசம்) เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เอ็ม.ไอ.เอ. () เป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง นักร้อง แร็ปเปอร์ นักออกแบบเสื้อผ้า และศิลปินชาวอังกฤษ มีเชื้อสายทมิฬ ศรีลังกา
เริ่มเป็นศิลปินทัศนศิลป์ในปี 2002 เอ็ม.ไอ.เอ. เริ่มมีความโดดเด่นต้นปี 2004 จากการแชร์ไฟล์ ซิงเกิ้ลของเธอที่ชื่อ "Galang" และ "Sunshowers" ผ่านทางอินเทอร์เน็ต เธอออกผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเมอร์คิวรี ที่ชื่อชุด "Arular" ในปี 2005 และชุดที่ 2 ชุด "Kala" ออกในปี 2007 ประสบความสำเร็จในกระแสนิยมบนอันดับเพลง เธอได้รับการเสนอชื่อ 2 รางวัลแกรมมี่ และ 1 รางวัลออสการ์
แนวเพลงของเธอมีความหลากหลายแนว มักพูดถือเรื่องการเมืองในเนื้อเพลงและปกอัลบั้ม เอ็ม.ไอ.เอ. อธิบายว่าดนตรีของเธอ "เป็นอย่างอื่น" นอกจากนั้นเธอยังทำงานเป็นนักออกแบบกราฟิก ยังทำปก ถ่ายภาพและเป็นผู้กำกับมิวสิกวิดีโอ เธอยังทดลองทำภาพยนตร์สารคดีและในปี 2008 เธอออกผลงานรวบรวมการทำงานออกแบบเสื้อผ้าของเธอ เธอยังเป็นผู้ก่อตั้งค่ายเพลง เอ็น.อี.อี.ที
ในปี 2009 นิตยสารไทม์ จัดอันดับให้เธอติดอยู่ใน 100 รายชื่อ "บุคคลทรงอิทธิพลของโลก" ที่เป็นอิทธิพลให้แนวเพลงที่หลากหลายทั่วทั้งโลก
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย (อิตาลี:Maria Gabriella di Savoia) (24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940-) พระราชธิดาพระองค์กลางในสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลีกับเจ้าหญิงมารี-โจเซแห่งเบลเยียม กษัตริย์และราชินีองค์สุดท้ายแห่งราชบัลลังก์อิตาลี
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย หรือพระนามเต็ม "มารีอา กาเบรียลลา จูซัปปา เอลเดกอนดา อเดลเลต ลูโดวิกา เฟลิซิตะ เจนนารา" ประสูติเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 เป็นพระราชธิดาพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลีกับเจ้าหญิงมารี-โจเซแห่งเบลเยียม กษัตริย์และราชินีองค์สุดท้ายแห่งราชบัลลังก์อิตาลี โดยพระองค์มีพระเชษฐภคิณี พระเชษฐา และพระขนิษฐาอย่างละหนึ่งพระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงมารีอา ปีอาแห่งบูร์บง-ปาร์มา, เจ้าชายวิคตอริโอ เอ็มมานูเอลแห่งเนเปิลส์ และเจ้าหญิงมารีอา เบียทริซแห่งซาวอย
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย ได้ศึกษาเกี่ยวกับภาษา และประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ของอิตาลี นอกจากนี้พระองค์ยังได้ทำการนิพนธ์หนังสือออกมาจำนวนมาก
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย ได้เสกสมรสกับนายโรแบร์โต เซลลิงแกร์ เด บัลคานี เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 ที่เมส์เม และเสกสมรสตามพิธีทางศาสนาที่อีแซ-ซูร์-แมร์ เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1969 แต่ต่อมาทั้งคู่ได้แยกกันอยู่ในปี ค.ศ. 1976 และได้หย่าร้างกันในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1990 อย่างไรก็ตามทั้งคู่ก็มีพระธิดา 1 พระองค์ คือ
ในปี ค.ศ. 1950 พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน ได้ทรงหย่ากับสมเด็จพระราชินีโซรายา อัสฟานดิยารี-บักติยารี พระมเหสีองค์ที่ 2 เนื่องจากพระเจ้าชาห์สนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงกาเบรียลลา โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23ทรงไม่เห็นด้วยและยับยั้งข้อเสนอในการสมรสครั้งนี้ ส่วนในบทบรรณาธิการได้เขียนเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า ""กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก"" ส่วนหนังสือพิมพ์ L'Osservatore Romano ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนล้อเลียนอีกเช่นกันว่า ""องุ่นพิษ"" และที่สำคัญที่สุดคือในบทบัญญัติของนิกายโรมันคาทอลิก ข้อที่ 1917 คือ การแต่งงานกับบุคคลที่หย่าร้างแล้วจะถูกลงโทษโดยการไม่คบค้าสมาคม
โรงแรมผี (ละครโทรทัศน์ไทย พ.ศ. 2553)
โรงแรมผี เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติไทย สร้างโดยบริษัท เอ็กแซ็กท์ แอนด์ ซีเนริโอ จำกัด จากบทประพันธ์ชื่อเดียวกัน ของ อ.อรรถจินดา ออกอากาศทุกวันจันทร์-พฤหัสบดี เวลา 20.20-21.30 ออกอากาศวันแรกวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553-30 มีนาคม พ.ศ. 2553 และ ล่าสุดอากาศรีรันทาง ช่องวัน ทุก วันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 15.05 -16.05 น. เริ่มตอนแรก วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2560 - 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
สุลต่าน
สุลต่าน หรือภาษาอาหรับเรียก สุลฏอน (, ') เป็นชื่อตำแหน่งในหมู่ชนอิสลาม ซึ่งมีความหมายในทางประวัติศาสตร์มากมาย รากคำมาจากภาษาอาหรับซึ่งมีความหมายว่า "ความแข็งแกร่ง" "อำนาจ" หรือ "การปกครอง" มาจากคำนามกริยาว่า سلطة ' หมายถึง "อำนาจ" ต่อมาใช้เป็นชื่อตำแหน่งของผู้ปกครองประเทศมุสลิมซึ่งมีอำนาจปกครองอย่างเบ็ดเสร็จ (ไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังผู้ปกครองอื่นใดที่เหนือกว่า) บางครั้งก็ใช้เรียกผู้ปกครองแว่นแคว้นที่มีอำนาจภายในระบอบการปกครอง ต่อมายังพัฒนาความหมายไปอีกมากมายในหลายบริบท
ราชวงศ์หรือดินแดนที่ปกครองโดยสุลต่าน จะเรียกชื่อว่า รัฐสุลต่าน หรือ Sultanate ()
ปีแยร์เดอมงเตอโร
ปีแยร์เดอมงเตอโร หรือ ปีแยร์เดอมงเทรย (; ค.ศ. 1200 - 17 มีนาคม ค.ศ. 1266) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศสผู้มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมกอธิคฝรั่งเศส แต่ประวัติชีวิตและงานแทบจะไม่เป็นที่ทราบ มงเตอโรทำงานอยู่ที่มหาวิหารแซ็ง-เดอนีจนกระทั่งปี ค.ศ. 1231 งานชิ้นสำคัญที่กล่าวกันว่าเขาเป็นผู้ออกแบบก็ได้แก่ วิหารแซ็งต์-ชาแปล ภายในพระราชวังหลวงในกรุงปารีสที่สร้างสำหรับพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 และวิหารชื่อเดียวกันที่พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล
แซ็งต์-ชาแปล
แซ็งต์-ชาแปล ( (ออกเสียง), ) เป็นโบสถ์น้อยของนิกายโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่กรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นสิ่งก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมกอทิก แซ็งต์-ชาแปลอาจจะถือกันว่าเป็นงานชิ้นที่งดงามที่สุดของสถาปัตยกรรมแรยอน็องซึ่งเป็นสมัยหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิก
แซ็งต์-ชาแปล ที่ตั้งอยู่ลานของพระราชวังหลวงสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่เก็บรักษาเรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล เช่น มงกุฎหนามของพระเยซู, ภาพเอเดสซา และเรลิกอื่น ๆ เกี่ยวกับพระเยซูอีกสามสิบชิ้นที่เดิมเป็นของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1239 ที่ทรงได้รับจากนักบวชคณะดอมินิกันสององค์ที่เวนิส พระเจ้าหลุยส์ทรงทำการซื้อเรลิกที่เกี่ยวกับพระทรมานของพระเยซูจากจักรพรรดิละตินแห่งคอนสแตนติโนเปิล, จักรพรรดิบอลด์วินที่ 2 แห่งคอนสแตนติโนเปิลเป็นจำนวนเงินมหาศาลถึง 135,000 ลีฟวร์ตูร์นัวที่จ่ายให้แก่พ่อค้าชาวเวนิสที่สมบัติเหล่านี้ถูกจำนำอยู่ ค่าก่อสร้างแซ็งต์-ชาแปลเองที่เป็นที่เก็บตกมงคลวัตถุราคาเพียง 40,000 ลีฟวร์ตูร์นัว ก่อนหน้าที่จะสร้างเสร็จ เรลิกได้รับการเก็บรักษาไว้ที่พระราชวังแวงแซนส์ และในชาเปลที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะที่พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล ในปี ค.ศ. 1241 ก็ได้เรลิกเพิ่มขึ้นที่รวมทั้งไม้กางเขนแท้และอื่น ๆ ฉะนั้นแซ็งต์-ชาแปลที่เสกเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1248 จึงเป็นเสมือน “หีบบรรจุวัตถุมงคล” (Reliquary)
ในขณะเดียวกันก็เป็นการเผยถึงความทะเยอทยานของพระเจ้าหลุยส์ทางการเมืองและทางวัฒนธรรม เมื่อประมุขของบัลลังก์คอนสแตนติโนเปิลมีบรรดาศักดิ์เป็นเพียงเคานต์แห่งฟลานเดอร์ และจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อยู่ในสภาวะที่ยุ่งเหยิงสับสนในการที่จะเป็นผู้นำของจักรวรรดิคริสเตียนตะวันตก
แซ็งต์-ชาแปลเป็นตัวอย่างสำคัญของการวิวัฒนาการของสถาปัตยกรรมแรยอน็องซึ่งเป็นสมัยหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิก ที่เป็นลักษณะของสถาปัตยกรรมที่พยายามทำให้สิ่งก่อสร้างดูเหมือนปราศจากน้ำหนัก เชื่อกันว่าสถาปนิกผู้ออกแบบชาเปลคือปีแยร์เดอมงเตอโร ตัวชาเปลตั้งอยู่ในวังหลวงซึ่งเป็นวัดสำหรับผู้ที่ประทับและอาศัยอยู่ในพระราชวัง ซึ่งเป็นที่ทำการของรัฐบาล
สิ่งที่เด่นที่สุดของแซ็งต์-ชาแปลคือหน้าต่างประดับกระจกสีที่แคบและสูงและตกแต่งด้วยกระจกที่เป็นสีแพรวพราว หน้าต่างกุหลาบมาเพิ่มเติมบนชั้นบนของชาเปลภายหลังในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ชาเปลที่เห็นในปัจจุบันเป็นงานที่สร้างใหม่ แต่สองในสามของหน้าต่างประดับกระจกสีเป็นหน้าต่างดั้งเดิม ชาเปลได้รับความเสียหายอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อยอดและเบญจาถูกรื้อ และเรลิกกระจัดกระจายหายไป ยังคงเหลืออยู่แต่ “เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล” ที่ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส แต่หีบเก็บวัตถุมงคลที่รวมทั้ง “grande châsse” ถูกหลอม แซ็งต์-ชาแปลถูกเวนคืนเป็นหอเอกสารในปี ค.ศ. 1803 หน้าต่างยาวสองเมตรต้องถูกรื้อออกเพื่อให้แสงส่องเข้ามาได้มากขึ้น งานบูรณปฏิสังขรณ์ที่ได้รับการบันทึกอย่างถี่ถ้วนทำโดยเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุกในปี ค.ศ. 1855 ถือกันโดยผู้ร่วมสมัยว่าเป็นงานบูรณปฏิสังขรณ์ชั้นเยี่ยม และเที่ยงตรงต่อภาพวาดและคำบรรยายดั้งเดิมของชาเปลที่ยังหลงเหลืออยู่
แซ็งต์-ชาแปลมีฐานะเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศสมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1862
วิวาห์ว้าวุ่น
วิวาห์ว้าวุ่น (2553) ละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติกคอมเมดี้ ออกอากาศตอนแรกวันจันทร์ที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ทางช่อง 3
เรื่องราวของ "ปวีร์" เพลย์บอยหนุ่มไฮโซจอมกะล่อน ที่เสียรู้ถูก "ไอรดา" หมอดูสาวมอมยาเพื่อจับให้ชายหนุ่มต้องแต่งงานด้วย โดยมีข้อแม้ว่าเมื่อใดที่ฝ่ายชายขอหย่า จะต้องจ่ายค่าหย่าร้างเป็นเงินถึง 40 ล้านบาท แต่หากฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายขอหย่า ฝ่ายชายไม่ต้องจ่ายอะไรเลย ชีวิตคู่ของเพลย์บอยหนุ่มกับหมอดูสาวจึงกลายเป็นสงครามย่อยๆ ต่างพยายามทำตัวเลวร้ายใส่กัน เพื่อให้อีกฝ่ายต้องยอมถอดใจเป็นฝ่ายขอหย่า แต่ฝ่ายพ่อแม่ของทั้งคู่ก็ร่วมมือกันวางแผนให้ทั้งคู่ลงเอยกันด้วยดี ในขณะที่สองพี่น้อง ตุลย์และเมษา ก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ปวีร์และไอรดาเลิกกัน เพื่อความรักที่สมหวังของตน
เอเชียนมาร์เชียลอาร์ตสเกมส์
การแข่งขันกีฬาศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวแห่งเอเชีย ครั้งที่ 1 หรือ เอเชียนมาร์เชียลอาตส์เกมส์ 2009 เป็นการแข่งขันศิลปะการป้องกันตัว ในระดับทวีปเอเชีย โดยครั้งที่ 1 จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 1-9 สิงหาคม พ.ศ. 2552 โดยมีประเทศเข้าร่วมแข่งขัน 40 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 9 ชนิด
ประเทศที่ไม่ได้เหรียญรางวัลมี 8 ประเทศ คือ กัมพูชา คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน ปาเลสไตน์ บังกลาเทศ มัลดีฟส์ เยเมน และโอมาน
ตามมติสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 เห็นควรให้ยุบรวมเอเชียนมาร์เชียลอาตส์เกมส์ เข้ากับเอเชียนอินดอร์เกมส์ และเปลี่ยนชื่อการแข่งขันเป็นเอเชียนอินดอร์-มาร์เชียลอาตส์เกมส์ โดยเริ่มครั้งแรกในการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ครั้งที่ 4 ณ กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ในปี พ.ศ. 2554
ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี
ซูว์เฌแห่งแซ็ง-เดอนี (, ออกเสียง, ) หรือ อธิการซูว์เฌ () (ราว ค.ศ. 1081 - 13 มกราคม ค.ศ. 1151) ผู้เป็นอธิการ-รัฐบุรุษชาวฝรั่งเศสคนสุดท้าย เป็นสถาปนิกคนแรกที่มีบทบาทสำคัญในการวิวัฒนาการลักษณะสถาปัตยกรรมกอทิก
ประวัติเมื่อปฐมวัยของอธิการซูว์เฌไม่เป็นที่ทราบ ในบทเขียนของอธิการซูว์เฌเองกล่าวว่ามาจากฐานะที่ต่ำต้อย แต่ก็อาจจะเป็นเพียงการกล่าวถ่อมตนตามประเพณีการเขียนอัตชีวประวัติแบบโบราณ ในปี ค.ศ. 1091 เมื่ออายุได้สิบขวบ ซูว์เฌก็ได้รับเข้าศึกษาที่อารามแซ็ง-เดอนี ซูว์เฌได้รับการฝึกหัดที่ไพรออรีของอารามแซ็ง-เดอนีและได้มีโอกาสเข้าเฝ้าผู้ที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1104 ถึงปี ค.ศ. 1106 ซูว์เฌก็ย้ายสถานศึกษา ที่อาจจะเป็นสถานศึกษาของอารามแซงต์-เบอนัวต์-เซอร์-ลัวร์ ในปี ค.ศ. 1106 ซูว์เฌก็ได้เป็นเลขาธิการของอธิการอารามแซ็ง-เดอนี ปีต่อมาก็ได้เป็นโพรโวสต์ (Provost) หรือรองอธิการอารามแบร์เนวาลในนอร์ม็องดี และในปี ค.ศ. 1109 ของตูรี ในปี ค.ศ. 1118 พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ทรงส่งซูว์เฌไปยังราชสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 2 ที่วีลเนิฟ-แล-มาเกอลอน และระหว่างปี ค.ศ. 1121 ถึงปี ค.ศ. 1122 ก็ทำงานอยู่ที่สำนัก สมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 2 พระสันตะปาปาองค์ต่อมา
เมื่อกลับมาจากวีลเนิฟ-แล-มาเกอลอน ซูว์เฌก็ได้เป็นอธิการอารามแซ็ง-เดอนี ซูว์เฌรับราชการบ้านเมืองของราชอาณาจักรมาจนถึงปี ค.ศ. 1127 สิบปีหลังจากนั้นก็ยุ่งอยู่การจัดระบบและปฏิรูปอารามแซ็ง-เดอนี ในปี ค.ศ. 1137 ซูว์เฌก็ติดตามผู้ที่ต่อมาผู้ที่ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ไปยังอากีแตนเนื่องในโอกาสการเสกสมรสของพระองค์กับเอลิเนอร์แห่งอากีแตน และระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สองก็เป็นบุคคลหนึ่งในคณะผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน (ค.ศ. 1147 - ค.ศ. 1149) เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 มีพระราชประสงค์จะหย่ากับพระนางเอลิเนอร์ ซูว์เฌก็ประท้วงอย่างรุนแรงเพราะเดิมเป็นผู้ที่ให้การแนะนำในเรื่องการสมรส แม้ว่าจะเป็นปฏิปักษ์ต่อสงครามครูเสดครั้งที่สอง แต่ในบั้นปลายซูว์เฌก็เทศนาชักชวนให้เริ่มสงครามครูเสดครั้งใหม่
ซูว์เฌผู้เป็นทั้งพระสหายและที่ปรึกษาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 และ ที่ 7 ถวายคำแนะนำให้กำจัดโจรศักดินา นโยบายการโยกย้ายประชาคม และจัดระบบการยุติธรรม ซูว์เฌสร้างความมั่งคั่งไว้ให้แก่อารามแซ็ง-เดอนีที่มีอสังหาริมทรัพย์มากมาย และทำการขยายก่อสร้างอารามใหม่แบบกอทิก ซูว์เฌบันทึกรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับการก่อสร้างอารามใน “"Libellus Alter de Consecratione Ecclesiae Sancti Dionysii"” และ “"Ordinatio"” ในคริสต์ทศวรรษ 1940 นักประวัติศาสตร์ศิลป์คนสำคัญเออร์วิน พานอฟสกีอ้างว่าเทววิทยาของ “ผู้ใช้ชื่อว่าดิโอนิสิอัสสมาชิกสภาอาเรโอปากัส” (Pseudo-Dionysius the Areopagite) มีอิทธิพลต่อลักษณะสถาปัตยกรรมของอารามแซ็ง-เดอนี แต่นักวิชาการต่อมาค้านความสัมพันธ์อันขาดความซับซ้อนดังว่าระหว่างปรัชญาและลักษณะสถาปัตยกรรม
ซูว์เฌกลายเป็นนักประวัติศาสตร์คนสำคัญของยุค และเป็นผู้เขียนบทสดุดีพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 (“"Vita Ludovici regis"” ) และร่วมในการเขียนประวัติศาสตร์ฉบับที่เป็นกลางกว่าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 (“"Historia gloriosi regis Ludovici"” ) ใน “"Libellus de consecratione ecclesiae S. Dionysii"” ซูว์เฌบรรยายถึงกิจการที่ปรับปรุงของแอบบีแซ็ง-เดอนี, สมบัติของแอบบี และ บรรยายการก่อสร้างแอบบีใหม่
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (จอมทอง) - ดอยอินทนนท์] เป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 2 ช่องจราจร เชื่อมระหว่างอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ สิ้นสุดที่ยอดดอยอินทนนท์ อุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 ที่กิโลเมตรที่ 32 อีกด้วย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 เป็นเส้นทาง 2 ช่องจราจร เริ่มจากแยกทางหลวงหมายเลข 108 บริเวณกิโลเมตรที่ 57 ในอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ และตัดขึ้นอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ลักษณะเส้นทางจะลาดชันขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่คดเคี้ยวมากนัก โดยอยู่ในความควบคุมของสำนักทางหลวงที่ 1(เชียงใหม่) แขวงการทางเชียงใหม่ที่ 1 มีระยะทางทั้งสิ้น 46.7 กิโลเมตร
มีทางแยก 2 แห่ง คือ แยกทางหลวงหมายเลข 1284 (แยกทางหลวง 1009 - บ้านขุนวาง) บริเวณกิโลเมตรที่ 26 และทางแยกทางหลวงหมายเลข 1009 - แม่แจ่ม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 [แยกทางหลวงหมายเลข 1009 - แม่แจ่ม] เป็นเส้นทางสายรองที่ใช้เข้าสู่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งใช้เป็นเส้นทางขึ้นดอยอินทนนท์อีกเส้นทางหนึ่งทางฝั่งอำเภอแม่แจ่มอีกด้วย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 เป็นเส้นทาง 2 ช่องจราจร เริ่มจากแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 ณ หลักกิโลเมตรที่ 26 สิ้นสุดที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ระยะทางทั้งสิ้น 20.88 กิโลเมตร อยู่ในความควบคุมของสำนักทางหลวงที่ 1(เชียงใหม่) แขวงการทางเชียงใหม่ที่ 1
อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์
อารามแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์ () หรือ อารามเฟลอรี () เป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์ จังหวัดลัวแร  ประเทศฝรั่งเศส เป็นหนึ่งในแอบบีย์ที่มีฐานะดีที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในบรรดาแอบบีย์ของคณะเบเนดิกตินในทวีปยุโรปตะวันตก ชื่อปัจจุบันของแอบบีย์คือ “เฟลอรี-แซ็ง-เบอนัว-ซูร์-ลัวร์” ที่มาจากการอ้างว่าพบเรลิกของนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียที่นั่น ตำแหน่งที่ตั้งอยู่บนแม่น้ำลัวร์ทำให้ง่ายต่อการติดต่อกับออร์เลอ็องซึ่งเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่ต่อเนื่องกันมาอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่สมัยโรมัน
สรุปเหรียญการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2007
สรุปเหรียญการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2007
อาสนวิหารออร์เลอ็อง
อาสนวิหารออร์เลอ็อง () มีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารกางเขนศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์เลอ็อง () เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งออร์เลอ็อง ตั้งอยู่ที่เมืองออร์เลอ็องในประเทศฝรั่งเศส สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก
อาสนวิหารเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายเพราะความเกี่ยวพันกับนักบุญโยนออฟอาร์คผู้เป็นวีรสตรีของฝรั่งเศส โยนออฟอาร์คเข้าร่วมพิธีมิสซาที่อาสนวิหารเมื่อค่ำวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1429 เมื่อมากู้เมืองจากการล้อมโดยฝ่ายอังกฤษ อาสนวิหารมีหน้าต่างประดับกระจกสีที่แสดงภาพวีรกรรมของโจน
สรุปเหรียญการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009
สรุปเหรียญการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009
อาสนวิหารอาลบี
อาสนวิหารอาลบี (() หรือชื่อทางการคือ อาสนวิหารนักบุญเซซีลีอาแห่งอาลบี () เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ประจำตำแหน่งอัครมุขนายกแห่งอาลบี ตั้งอยู่ที่เมืองอาลบีในประเทศฝรั่งเศส สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก
ปัจจุบัน อาสนวิหารอาลบีร่วมกับเมืองเก่าอาลบีในนาม "นครมุขนายกแห่งอาลบี" ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 2010
อาสนวิหารปัจจุบันเป็นอาสนวิหารที่สร้างบนคริสต์ศาสนสถานเก่า คริสต์ศาสนสถานแรกสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 และในปี ค.ศ. 666 ก็ถูกทำลายไปในเพลิงไหม้ หลักฐานที่บันทึกไว้ในปี ค.ศ. 920 กล่าวถึงคริสต์ศาสนสถานในชื่อนักบุญเซซีลีอาซึ่งเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักดนตรี ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็มาสร้างแทนด้วยสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ที่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยหิน
อาสนวิหารแบบกอทิกที่เห็นอยู่ในปัจจุบันสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1282 ถึงปี ค.ศ. 1480 ระหว่างกรณีนอกรีตของแอลบิเจนเซียนและสงครามครูเสดอันทารุณที่เป็นสงครามเพื่อกำจัดแอลบิเจนเซียนที่มีผู้สูญเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก หลังจากการนองเลือดแล้วลักษณะรูปทรงของอาสนวิหารที่โดดเด่นอย่างป้อมปราการก็เป็นเครื่องเตือนถึงอำนาจของความศรัทธาของคริสเตียน
อาสนวิหารสร้างแบบสถาปัตยกรรมกอทิกตอนใต้ โดยเฉพาะการมีหอระฆังที่มาสร้างในปี ค.ศ. 1492 ที่สูง 78 เมตร และทางเข้าโดยดอมีนิก เดอ ฟลอร็องส์ที่สร้างราวปี ค.ศ. 1392
ภายในอันหรูหราแพรวพราวตัดกับความเกลี้ยงเกลาขึงขังของอย่างสถาปัตยกรรมทางยุทธศาสตร์ภายนอก บริเวณร้องเพลงสวดกลางสำหรับสมาชิกของลัทธิล้อมรอบด้วยฉากกางเขน ที่ตกแต่งด้วยประติมากรรมพหุรงค์และรายละเอียดอื่น ๆ ภายใต้ออร์แกนเป็นจิตรกรรมฝาผนังภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" โดยจิตรกรเฟลมมิชไม่ทราบนาม เดิมเป็นภาพขนาด 200 ตารางเมตร แต่ตอนกลางมาถูกรื้อทิ้ง จิตรกรรมฝาผนังบนเพดานเป็นจิตรกรรมฝาผนังแบบเรอเนสซองซ์อิตาลีที่เก่าแก่ที่สุดและมีขนาดใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส
ออร์แกนสร้างโดยศิลปินคริสต็อฟ มุชแรลในคริสต์ศตวรรษที่ 18
โจ โรเซนธัล
โจเซฟ จอห์น โรเซนธัล (; 9 ตุลาคม ค.ศ. 1911 – 20 สิงหาคม ค.ศ. 2006) เป็นช่างภาพชาวอเมริกันที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ สำหรับภาพถ่ายที่เป็นดั่งสัญลักษณฺ์ของสงครามโลกครั้งที่สองที่ชื่อภาพ" การปักธงที่อิโวจิมา" ที่ถ่ายขึ้นในระหว่างยุทธการแห่งอิโวจิมา ภาพของเขากลายเป็นหนึ่งในภาพถ่ายสงครามที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด
โรบินสัน ครูโซ
โรบินสัน ครูโซ ( หรือมีชื่อเต็มภาษาอังกฤษว่า The Life and Strange Surprizing Adventures of Robinson Crusoe of York, Mariner: Who lived Eight and Twenty Years, all alone in an un-inhabited Island on the coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, where-in all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver'd by Pyrates. Written by Himself) เป็นนวนิยายของแดเนียล เดโฟ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1719 ในบางครั้งถือว่าเป็นนวนิยายฉบับแรกของภาษาอังกฤษ มีเรื่องราวเกี่ยวกับอัตชีวประวัติที่แต่งขึ้นโดยตัวละคร ที่ติดเกาะร้างอยู่ 36 ปี บนเกาะเขตร้อนชื้นอันไกลโพ้น ใกล้กับประเทศเวเนซุเอลา ที่เผชิญกับชาวอเมริกันพื้นเมือง ถูกกักขังและขัดขืน ก่อนที่จะรอดชีวิตออกมาได้
เนื้อเรื่องได้รับอิทธิพลจากเรื่องจริงของอเล็กซานเดอร์ เซลเคิร์ก นักล่องเรือชาวสกอตที่ติดเกาะและอยู่ในเกาะมหาสมุทรแปซิฟิก 4 ปี ที่ชื่อเกาะ "Más a Tierra" (ต่อมาในปี 1966 เกาะนี้เปลี่ยนชื่อมาเป็น เกาะโรบินสันครูโซ) ในประเทศชิลี อย่างไรก็ตามรายละเอียดของเกาะของครูโซนั้นอาจจะมาจากเกาะโตบาโก ในทะเลแคริบเบียน แต่เกาะนี้อยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งเวเนซุเอลา ใกล้ปากแม่น้ำโอริโนโก และไม่ไกลจากเกาะทรินิแดด นอกจากนั้นดูเหมือนเดโฟจะได้รับแรงบันดาลใจจากบทประพันธ์ละติน หรือฉบับแปลอังกฤษเรื่อง "Hayy ibn Yaqdhan" ของอิบัน ตูเฟล ที่เป็นบทประพันธ์ก่อนหน้านี้ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเกาะร้าง อีกแหล่งข้อมูลของบทประพันธ์ของเดโฟ อาจจะเป็นเรื่องราวการลักพาตัวโรเบิร์ต น็อกซ์ โดยกษัตริย์ของศรีลังกาในปี ค.ศ. 1659 ใน " Glasgow: James MacLehose and Sons (Publishers to the University), 1911.
ดนตรียุคคลาสสิก
ยุคคลาสสิก () เป็นยุคของดนตรีระหว่าง ค.ศ.1750-1820 ดนตรีมีการเปิดกว้างสู่ประชาชนเป็นดนตรีนอกโบสถ์ (secular music) มากขึ้น ดนตรียุคคลาสสิกมีลักษณะความเป็นจริง มีความสมดุล และชัดเจนในรูปแบบ ในยุคนี้ดนตรีบรรเลงมีความเด่นกว่าเพลงร้อง ดนตรียุคคลาสสิกเป็นดนตรีบริสุทธิ์ (absolute music) คือ ดนตรีที่ไม่มีจินตนาการอยู่เบื้องหลัง ไม่มีบทกวีประกอบ เป็นดนตรีที่มีแต่เสียงดนตรีบริสุทธิ์ ตรงข้ามกับดนตรีในยุคโรแมนติกที่เป็นดนตรีพรรณนา (program music) คือดนตรีที่มีเรื่องราว ยุคนี้มีกรุงเวียนนาของออสเตรียเป็นศูนย์กลางของดนตรี
ในยุคคลาสสิกเลิกนิยมการสอดประสานของทำนอง (Counterpoint) แต่หันมานิยมการใส่เสียงประสานแบบโฮโมโฟนี (Homophony) คือการเน้นทำนองหลักเพียงแนวเดียว โดยมีแนวเสียงอื่นประสานให้ทำนองไพเราะมากขึ้น มีแนวประสานเป็นคอร์ด หรืออาร์เพจจิโอ (arpeggio) หลายแนวที่มีจังหวะคล้ายกัน โดยเลิกใช้แนวเบสต่อเนื่อง (basso continuo) และความสำคัญของการด้นสด (Improvisation) เริ่มหมดไปในยุคนี้ เพราะดนตรีส่วนมากมีการเขียนเสียงประสานครบถ้วน คีตกวีจะระบุวิธีการบรรเลงอย่างชัดเจน
เกิดบทเพลงลักษณะใหม่ๆ ขึ้นในยุคนี้ คือ ซิมโฟนี คอนแชร์โต และโซนาตา ลักษณะการผสมวงมีกำหนดแน่นอนว่าเป็นวงเล็กหรือวงใหญ่ คือเป็นวงแชมเบอร์มิวสิก หรือวงออร์เคสตรา เพลงบรรเลงนิยมประพันธ์กันมากขึ้น เพลงร้องยังคงมีการประพันธ์อยู่เช่นเดิม โอเปร่า เป็นที่นิยมชมกันมาก ผู้ประพันธ์หลายคนจึงประพันธ์แต่โอเปร่าเป็นส่วนใหญ่ ลักษณะของโอเปร่าในยุคนี้จะเน้นเรื่องศิลปะการแสดงมากขึ้น มิใช่เน้นเพียงการร้องเท่านั้น
เครื่องดนตรีในยุคนี้ได้รับการพัฒนามากขึ้น ในวงออร์เคสตรามีการใช้เครื่องดนตรีครบทุกประเภท การใช้เครื่องดนตรีในยุคคลาสสิกจะพบว่าใช้เปียโนเป็นส่วนมาก ไม่ค่อยมีการใช้ฮาร์ปซิคอร์ดอีก ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 มีการใช้เครื่องคลาริเน็ต ฟลูต และบาสซูน
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี (เปอร์เซีย:لیلا پهلوی, ประสูติ 27 มีนาคม ค.ศ. 1970 - สิ้นพระชนม์ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001) พระราชธิดาพระองค์เล็กในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี ชาห์และจักรพรรดินีองค์สุดท้ายแห่งอิหร่าน
เจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี พระราชธิดาพระองค์ที่ 4 ในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี เจ้าหญิงไลลามีพระเชษฐา และเชษฐภคินีดังนี้ เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2 นอกจากนี้พระองค์ยังมีพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
เมื่อเจ้าหญิงมีพระชนมายุได้ 9 ชันษา ก็ได้เกิดเหตุการณ์ปฏิวัติอิสลาม พระราชวงศ์อิหร่านจึงเสด็จออกนอกประเทศ จนพระราชบิดาของเจ้าหญิง คือ พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ได้ประชวรด้วยโรคมะเร็ง และได้เสด็จสวรรคตที่ประเทศอียิปต์ในปี ค.ศ. 1980 ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของบรรดาพระราชวงศ์ รวมไปถึงเจ้าหญิงเอง ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชบิดา พระราชวงศ์อิหร่านจึงได้ประทับ ณ สหรัฐอเมริกาเป็นการถาวร โดยเจ้าหญิงได้ศึกษาที่โรงเรียนในแมนฮัตตัน และทรงศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยบราวน์และทรงสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1992
เจ้าหญิงไลลาไม่เสกสมรส และใช้จ่ายเงินในการเดินทางระหว่างคอนเนตทิคัตกับยุโรปในแต่ละวัน โดยครั้งหนึ่งพระองค์เคยเป็นนางแบบให้กับดีไซเนอร์ วาเลนติโน จาลาวานี (Valentino Garavani) แต่ต่อมาพระองค์ได้ทุกข์ทรมานกับพระอาการไม่อยากอาหาร พระองค์จึงหมดความมั่นใจ และทรงเศร้าอย่างหนัก พระองค์ได้ทำการจ่ายค่ารักษาโรคกับคลินิกทั้งในสหรัฐอเมริกา และในสหราชอาณาจักร พระองค์ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนพระองค์จำนวนมากกับการพักอยู่ในโรงแรมลีโอนาร์ด (Leonard hotel) โดยเสียค่าใช้จ่ายคืนละ £450 แก่ข้าราชบริพารของพระองค์ทุกคน
ในวันอาทิตย์ที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2001 เจ้าหญิงไลลาได้สิ้นพระชนม์ในห้องส่วนพระองค์ในโรงแรมลีโอนาร์ด กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ก่อนที่แพทย์ส่วนพระองค์จะทำการ 1930 BST โดยเจ้าหญิงได้เสวยพระโอสถ quinalbarbitone ซึ่งเป็นยากดประสาทชนิดหนึ่ง เจ้าหญิงได้ไป 5 เวลา ซึ่งหากใช้ยาชนิดนี้มากเกินไปอาจทำให้เสียชีวิตได้ ปกติยาชนิดนี้เป็นยาที่จะถูกใช้เมื่อมีอาการนอนไม่หลับ ยาชนิดนี้เป็นยาเฉพาะที่และมีส่วนผสมมาจากโคเคนจำนวนหนึ่ง โดยพระวรกายของเจ้าหญิงนั้นซูบผอมอันเนื่องมาจากภาวะไม่อยากอาหาร และเมื่อรับประทานอาหารออกมาแล้วอาเจียนออก โดยตามรายงานข่าวโดยได้ข้อมูลมาจากการชันสูตรศพของหน่วยชันสูตรศพเวสต์มินสเตอร์ ว่าเจ้าหญิงได้ขโมยยาชนิดนี้จากเคาน์เตอร์ของหมอขณะที่พระองค์มาตามนัดและนำยาไป 40 เม็ด ซึ่งมากกว่าตามที่แพทย์กำหนดไว้ถึง 2 เท่า
ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2001 พระศพของเจ้าหญิงไลลา ปาห์ลาวี ได้ทำการฝัง ณ สุสานปาส์ซี กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยทำการฝังใกล้กับพระอัยยิกาฝ่ายพระมารดา (ยาย) คือ นางฟาริเดห์ ดีบา (ฆอตไบ) ท่ามกลางความโศกเศร้าเสียใจของบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ โดยมีผู้มาร่วมพิธีได้แก่ อดีตพระราชวงศ์ฝรั่งเศส รวมไปถึงนายเฟเดอริก มิตแตร์รองด์ (Frederic Mitterand) หลานของนายฟรองซัวส์ มิตแตร์รองด์ (Francois Mitterand) อดีตประธานาธิบดีของประเทศฝรั่งเศส ส่วนพระราชวงศ์อิหร่าน ได้แก่ จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี พระมารดา, เจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน, เจ้าหญิงฟาราห์นาซ ปาห์ลาวี และเจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2 และพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาคือ เจ้าหญิงชาห์นาซ ปาห์ลาวี
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 กรุงเทพและปริมณฑล ฤดูกาล 2553
ลีกภูมิภาค กรุงเทพและปริมณฑล ฤดูกาล 2553 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในเขตกรุงเทพและปริมณฑล ประจำปี 2553 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 13 สโมสร จาก 5 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
"อัปเดต วันพุธที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2553