hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
แอมเบอร์ แอน
แอมเบอร์ แอน () หรือชื่อจีน อันซินย่า () เกิดวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1985 เป็นนักแสดงหญิงรุ่นใหม่ชาวไต้หวัน เธอเริ่มมีผลงานถ่ายแบบตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ตามนิตยสารต่างๆ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะนางแบบผู้สวมซีสตริงค์ โดยเป็นนางแบบให้กับนิตยสารเน็กซ์แมกกาซีน และได้รับรางวัลสาวเซ็กซี่อันดับ 1 ของไต้หวัน และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 เธอได้เปิดตัวอัลบั้มชุด เอ้อหนี่ว์ (สาวแสบ) ในเพลง เลี่ยนอ้ายอิงหยวนถวน (กองเชียร์แห่งความรัก) ซึ่งได้รับความสนใจจากผู้ชมนับล้านทั้งฮ่องกงและไต้หวัน เธอเป็นนางแบบอันดับหนึ่งของไต้หวันจากผลการสำรวจของนิตยสารเอฟเอชเอ็ม โดยได้รับการโหวตนางแบบที่เซ็กซี่ที่สุดของประเทศด้วยคะแนนโหวต 55,042 เสียง ซึ่งนำ หลิน จือหลิง ผู้เคยได้รับการโหวตอันดับหนึ่ง 5 ปีติดต่อกันที่มีคะแนนโหวต 28,038 เสียง
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 84
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 84 เป็นงานที่จะมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2554 จัดขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ณ ฮอลลีวูด แอนด์ ไฮแลนด์ เซ็นเตอร์ (ชื่อเดิม โกดักเธียเตอร์) ฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย จะออกอากาศทางโทรทัศน์ช่อง ABC และถ่ายทอดสดไปทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย โดยบิลลี่ คริสตัลเป็นพิธีกรของงาน
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล เรียงชื่อตามลำดับอักษรภาษาอังกฤษ สำหรับภาพยนตร์ที่มีการกำหนดชื่อภาษาไทยจะมีการวงเล็บไว้ข้างท้ายชื่อ
แมลงทับกลมขาเขียว
แมลงทับกลมขาเขียว หรือ แมลงทับบ้านขาเขียว หรือ แมลงทับเขียว () เป็นแมลงปีกแข็งชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์แมลงทับ (Buprestidae)
มีมีลำตัวยาวโค้งนูน ส่วนที่เป็นปีกแข็งมีความแข็งมาก หัวมีขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้อกปล้องแรกซึ่งโค้งมนเรียวไปทางหัวเชื่อมกับอกปล้องกลางซึ่งกว้างกว่าส่วนอื่น ๆ ท้องมนเรียวไปทางปลายหาง ปีกแข็งหุ้มส่วนท้องจนหมด ปีกแข็งเป็นสีเขียวเลื่อมเหลือบทองมีความแวววาวสวยงาม มีหนวดเป็นเส้นแบบใบไม้ หัวมีขนาดใหญ่
แมลงทับกลมขาเขียว มีวงจรชีวิตยาวประมาณ 1-2 ปี โดยเป็นตัวหนอน 8-20 เดือน ในดินที่มีธาตุอาหารอุดมสมบูรณ์ ในความลึกประมาณ 10-20 เซนติเมตร ในระยะที่ยังเป็นไข่ประมาณ 2-3 เดือน ฟองไข่มีลักษณะกลมรี สีเหลือง
ระยะเป็นดักแด้จะอยู่ในปลอกดินหุ้มลำตัวประมาณ 2-3 เดือน แต่เมื่อเป็นตัวเต็มวัยแล้วจะมีอายุประมาณ 2-3 เดือนเท่านั้น โดยจะผุดขึ้นมาจากดินในช่วงฤดูฝน ที่พื้นดินมีความชุ่มชื้น โดยจะออกหากินทันทีและผสมพันธุ์ตามเรือนยอดไม้ วางไข่ครั้งละ 12 ฟอง ซึ่งจัดว่าน้อยสำหรับแมลงปีกแข็ง
จะกินอาหารจำพวก ยอดไม้ โดยเฉพาะยอดอ่อน ๆ ของพืชหลายชนิด เช่น มะขามเทศ เป็นต้น ในประเทศไทยพบได้ทั่วไปในหลายพื้นที่ ทั้งใน ป่าละเมาะหรือแม้แต่สวนสาธารณะหรือสวนผลไม้ต่าง ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคกลาง มักพบเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
นับเป็นแมลงทับ 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้บ่อยและรู้จักกันดีที่สุดในประเทศไทย (อีกหนึ่งชนิดนั้น คือ แมลงทับกลมขาแดง ("S. ruficornis"))
เป็นแมลงที่มีความสวยงาม จึงถูกใช้ประโยชน์ต่าง ๆ จากปีกแข็งที่มีสีเขียวเลื่อม ด้วยการทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ ซึ่งสีของปีกนั้นสามารถคงทนอยู่ได้นานถึง 50 ปี
พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง
พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง (,ค.ศ. 1494-1581) เป็นหนึ่งในสามพระสนมเอกของ พระเจ้าจุงจง ถูกขับออกจากวังเพราะความทะเยอทะยาน
พระสนมฮีบิน มีพระนามเดิมว่าอย่างไรไม่ปรากฏประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1494 เป็นธิดาของใต้เท้านัมยางหรือ ฮงคยองจู ขุนนางผู้ใหญ่ที่ช่วยให้พระเจ้าจุงจงได้ครองราชย์ต่อมาใต้เท้านัมยางได้ถวายตัวธิดาให้เป็นพระสนมซึ่งพระนางก็ได้ประสูติพระราชโอรส 2 พระองค์คือ องค์ชายกึมวอน และ องค์ชายพงซอน เมื่อสิ้นรัชกาลพระเจ้าจุงจงพระนางก็ถูก พระพันปีมุนจอง ขับออกจากวังเพราะความทะเยอทะยานของตัวพระสนมฮีบินเองเมื่อถูกขับออกจากวังพระสนมฮีบินก็ได้ไปบวชเป็นชีที่วัดแห่งหนึ่ง พระสนมฮีบินสิ้นพระชนม์ในรัชกาล พระเจ้าซอนโจ เมื่อปี ค.ศ. 1581 เมื่อพระชนม์ได้ 87 พรรษา
ยูซุนจอง
ยูซุนจอง (,1459-1512) เป็นอัครมหาเสนาบดีในช่วงต้นรัชกาล พระเจ้าจุงจง และเป็นหนึ่งในสามแกนนำในเหตุการณ์ รัฐประหารพระเจ้าจุงจง
ยูซุนจอง เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1459 ในรัชกาล พระเจ้าเซโจ เริ่มเข้ารับราชการในรัชสมัย พระเจ้าซองจง และในปลายรัชกาล เจ้าชายย็อนซัน เขาได้ร่วมมือกับ พัก วอนจง และ ซองฮึยอัน โค่นราชบัลลังก์เจ้าชายย็อนซันต่อมาเมื่อพัก วอนจงมหาเสนาบดีคนแรกในรัชกาล พระเจ้าจุงจง ถึงแก่อสัญกรรมในปี 1510 ยูซุนจองจึงขึ้นรับตำแหน่งแทน
ยูซุนจอง ดำรงตำแหน่งมหาเสนาได้เพียง 2 ปีก็ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี 1512 ขณะอายุได้ 53 ปี
มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อ
มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อ (; ; อักษรย่อ: NCCU) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ที่มณฑลเวินซาน กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน มหาวิทยาลัยนี้เป็นที่รู้จักกันดีในความเข้มข้นของหลักสูตรสังคมศาสตร์, กฎหมาย, พาณิชย์, การสื่อสาร, ศิลปศาสตร์ และบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต
ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1927 ในหนานจิง ประเทศจีน ในชื่อก๊กมินตั๋งเซ็นทรัลปาร์ตี้แอฟแฟร์สคูล ใน ค.ศ. 1929 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเซ็นทรัลโพลิติคอลสคูล หลังจาก "การกรีฑาทัพขึ้นเหนือ" ชนะนักชาตินิยมในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ใน ค.ศ. 1946 มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ชี้ถึงการสิ้นสุดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เมื่อพรรคก๊กมินตั๋งสูญเสียอำนาจการควบคุมจีนแผ่นดินใหญ่ใน ค.ศ. 1949 กิจกรรมของทางมหาวิทยาลัยก็ได้ถูกระงับ มหาวิทยาลัยได้เปิดอีกครั้งที่กรุงไทเปใน ค.ศ. 1954 เพื่อตอบสนองความต้องการทางด้านการศึกษาระดับอุดมศึกษาในไต้หวัน ในช่วงแรก ได้ทำการเฉพาะผู้สำเร็จการศึกษา แต่ใน ค.ศ. 1955 ได้มีการสร้างหลักสูตรระดับปริญญาตรีขึ้นมา ใน ค.ศ. 1964 หยาง ปี้ลี่ (楊必立) ได้ริเริ่มการศึกษาภาษาจีนหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตขึ้น
ตำบลหนองหอย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
ตำบลหนองหอย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันพื้นที่บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองหอย และบางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยส่วนที่เป็นเทศบาลตำบลมีพื้นที่ 3.67 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากร 7,471 คน
แต่เดิมในพื้นที่ตำบลหนองหอย ในหมู่บ้านเสาหินมีหนองน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งอุดมสมบูรณ์ มีทั้งนกและหอยในหนองน้ำแห่งนี้มากมาย โดยเฉพาะหอยซึ่งมีมาก จนชาวบ้านเรียกกันว่า "หนองหอย" จึงเป็นชื่อของตำบลหนองหอยในปัจจุบัน
ตำบลหนองหอยเปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหอย เป็นเทศบาลตำบลหนองหอยเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 11 พฤษภาคม 2550
ตำบลหนองหอยอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศใต้ มีพื้นที่ 2,290 ไร่ หรือประมาณ 3.67 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ซึ่งมีลำเหมืองธรรมชาติไหลผ่านหลายสาย พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นชุมชน
อาณาเขตของตำบลหนองหอย มีดังนี้
ตำบลหนองหอยประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้
ถนนสายหลักในตำบลหนองหอย มีดังนี้
พยัคฆ์สำอางค์ ผ่าโตเกียว
พยัคฆ์สำอางค์ ผ่าโตเกียว (, จีนตัวเต็ม: 東京攻略, จีนตัวย่อ: 东京攻略, พินอิน: Dōngjīng Gōnglüè) ภาพยนตร์แอ็คชั่นคอเมดี้สัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เหลียง เฉาเหว่ย, เจิ้ง อี้เจี้ยน, เฉิน ฮุ่ยหลิน, ฮิโรชิ อาเบะ และจาง ป๋อจือ กำกับโดย จิงเกล มา
หลิน กุ้ยเหยิน เป็นนักสืบชาวจีนที่อาศัยอยู่ที่กรุงโตเกียว พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากลูกน้องสาวสวยชาวญี่ปุ่นมากมายที่หลงใหลในตัวเขา ขณะเดียวกัน มาซี่ มีสัญญาจะแต่งงานกับ ทาเคฮาชิ แฟนหนุ่มชาวญี่ปุ่น ที่ลาสเวกัส แต่แล้วเขาก็ไม่มา เธอยกเลิกงานแต่ง เมื่อกลับไปที่ฮ่องกง ในบ้านที่ทั้งคู่จะใช้เป็นเรือนหอ ที่นั่น เธอได้พบกับ ปี้ ต้าหย่ง มัณฑนากรหนุ่มปากมากที่มาทวงค่าตกแต่งบ้าน แล้วเธอก็ลากเขาไปที่โตเกียว เพื่อที่จะตามหาทาเคฮาชิ
ที่นั่น ทั้งคู่ได้พบกับแก๊งค์ชายชุดดำใส่สูทที่ตามมาคุกคาม แต่ได้รับการช่วยเหลือจาก หลิน กุ้ยเหยิน ที่ตามหาทาเคฮาชิเช่นเดียวกัน และได้พบกับความจริงว่า ทาเคฮาชิไปแอบมีสัมพันธ์กับภริยาของ ทาเคชิ อิโตะ หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียโกเบ แก๊งค์มาเฟียใหญ่ของญี่ปุ่น ซึ่งทาเคชิก็ได้จ้าง หลิน กุ้ยเหยินสืบตามหาทาเคฮาชิเช่นเดียวกัน แล้วเมซี่ก็ได้รู้ความจริงว่า ที่จริงแล้ว ทาเคฮาชิ ก็เป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งบค์มาเฟียด้วยเช่นกัน ที่แตกหักกับแก๊งค์ของทาเคชิ แต่แล้วทาเคชิก็ได้หักหลังหลิน กุ้ยเหยิน ซึ่งชีวิตของทั้ง 3 ตกอยู่ภายใต้การไล่ล่าของแก๊งค์มาเฟียทั้ง 2 ก่อนที่ทั้ง หลิน กุ้ยเหยิน จะเผยว่าที่จริงแล้ว เขาคือ นายตำรวจลับของญี่ปุ่น ที่รับหน้าที่ทลายแก๊งค์มาเฟียกลุ่มนี้ที่ผลิตเงินปลอม และ ปี้ ต้าหยง จริง ๆ แล้วเป็นแชมป์วูซู 5 สมัย และเป็นบอดี้การ์ดที่พ่อของมาซี่จ้างมาเพื่อปกป้องเธอ"Tokyo Riders" เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในช่วงต้นปี 2000 นำแสดงโดยนักแสดงชั้นนำมากมายจากทั้งฝั่งฮ่องกงและญี่ปุ่น ทั้ง เหลียง เฉาเหว่ย, เฉิน ฮุ่ยหลิน, เจิ้ง อี้เจี้ยน รวมทั้ง จาง ป๋อจือ ที่รับบทประกอบเป็นลูกน้องสาวชาวญี่ปุ่นของหลิน กุ้ยเหยิน ด้วย
ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ว่าดูสนุก แต่ทว่าบทภาพยนตร์ยังทำไม่ได้ถึงอารมณ์บางอย่าง เช่น ตัวละคร มาซี่ที่แสดงโดย เฉิน ฮุ่ยหลิน ที่แสดงได้ดี แต่ก็เข้าไม่ถึงอารมณ์การสูญเสียแฟนหนุ่ม หรือตัวละคร ปี้ ต้าหยง ที่ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่า นี่คือ แชมป์วูซู 5 สมัย แต่การแสดงของเหลียง เฉาเหว่ย แสดงให้เห็นว่าทำไม เขาถึงเป็นนักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงได้
ในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้มีภาพยนตร์ภาคต่อ ในชื่อ "Seoul Raiders"
เอริก บิสชอฟฟ์
เอริก บิสชอฟฟ์ (Eric Bischoff) มีชื่อจริงว่า เอริก อารอน บิสชอฟฟ์ (Eric Aaron Bischoff) เกิดวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 เป็นผู้ประกอบการและเป็นผู้จัดการมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เคยทำงานให้กับสมาคม โทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA), เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง เป็นประธานของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู และ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เป็นผู้จัดการทั่วไป
โยโยงิ
โยโยงิ () เป็นย่านธุรกิจหนึ่งทางตอนเหนือของเขตชิบุยะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทสำคัญในญี่ปุ่น เช่น บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก, สแควร์เอนิกซ์
นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสวนโยโยงิ สวนสาธารณที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโตเกียว รวมถึงสนามกีฬาแห่งชาติโยโยงิ
เหลือเฟือ มกจ๊ก
เหลือเฟือ มกจ๊ก นักแสดงตลกชาวไทย มีชื่อจริงว่า เกมศักดิ์ แจ้งทิพย์นาง เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2516 ที่จังหวัดขอนแก่น ในครอบครัวที่ยากจน ชีวิตในวัยเด็กได้ออกจากการเรียนกลางคัน ช่วยพ่อแม่ทำการเกษตร และย้ายไปอยู่ที่จังหวัดหนองคาย ก่อนจะเดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานครเพื่อแสวงโชค เช่น เด็กต่างจังหวัดทั่วไป
โดยเริ่มต้นจากพนักงานในร้านอาหาร ได้มีโอกาสเข้าสู่แวดวงบันเทิงด้วยการ เล่นกลอง แทนมือกลองประจำวงดนตรีที่เล่นประจำ โดยบังเอิญ จากนั้นจึงได้แสดงตลกบนเวที จนกระทั่งได้มาอยู่กับคณะมกจ๊กของ จาตุรงค์ มกจ๊ก ซึ่งต้องเวลาประมาณ 4-5 ปี ในการสั่งสมชื่อเสียงและประสบการณ์การแสดง จนกระทั่งได้มีผลงานออกทางสื่อฯเช่นในปัจจุบัน
ชีวิตครอบครัว มีบุตรชายที่เกิดกับกิตติยา โนจา (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ตรีทิพยนิภา) ชื่อ ธนโชติ แจ้งทิพย์นาง และมีกิจการส่วนคือ คือ ร้านอาหารที่เขตบึงกุ่ม ชื่อ "บ้านเหลือเฟือ"
พี.ซี. โซการ์
พี.ซี. โซการ์ (; ; 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 — 6 มกราคม ค.ศ. 1971) เป็นชื่อในวงการของ โปรฑัล จันทรา โซการ์ (; ) ซึ่งเป็นนักมายากลชาวอินเดียที่มีชื่อเสียง เขาเป็นนักมายากลที่ทำการแสดงในระดับสากลตลอดช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 โดยการแสดง "อินทราจัล" ก่อนที่จะมีการถ่ายทอดสดและจัดฉายทางโทรทัศน์ โซการ์เสียชีวิตเนื่องจากอาการหัวใจวายขณะมีอายุได้ 58 ปี ในอาซาฮิกาวา ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1971 ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาได้ทำการแสดง
โซการ์เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 ที่เมืองทันเกล ในเบงกอล (ปัจจุบันอยู่ในประเทศบังกลาเทศ) เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมชิบนาธ เขาเริ่มต้นเรียนมายากลจาก กานาปาตี จักระบอร์ตี้ และเริ่มมีชื่อเสียงในช่วงกลางทศวรรษที่ 1930 เมื่อเขาเริ่มการแสดงในกัลกัตตา รวมถึงในประเทศญี่ปุ่นและประเทศอื่นอีกหลายประเทศ
ในภายหลัง พี.ซี. โซการ์ ได้แต่งงานกับ บาศานติ เทวี (เสียชีวิต 26 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ที่กัลกัตตา) พวกเขาเป็นพ่อแม่ของ แมนิค โซการ์ ซึ่งเป็นทั้งแอนิเมเตอร์ ผู้กำกับ และเลเซอริสท์ , พี.ซี. โซการ์ จูเนียร์ ซึ่งเป็นนักมายากล และ พี.ซี. โซการ์ ยังวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ไปรษณีย์อินเดียได้ออกแสตมป์ 5 รูปี เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
เพชรคูลลิแนน
เพชรคูลลิแนน () เป็นเพชรคุณภาพอัญมณีดิบ (rough gem-quality) ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบ หนัก 3,106.75 กะรัต (621.35 กรัม) มีความยาวประมาณ 10.5 ซม. (4.1 นิ้ว) ค้นพบเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 ในเหมืองพรีเมียร์ 2 ใกล้กับเมืองพริทอเรีย สาธารณรัฐแอฟริกาใต้
พลอยที่เจียระไนแล้วชิ้นใหญ่ที่สุดนั้นได้ชื่อว่า คูลลิแนน 1 หรือดาวใหญ่แห่งแอฟริกา (Great Star of Africa) หนัก 530.4 กะรัต (106.1 กรัม) พลอยชิ้นนี้จึงเป็นเพชรขัดที่ใหญ่ที่สุดในโลกกระทั่งการค้นพบเพชรกาญจนาภิเษกใน พ.ศ. 2528 หนัก 545.67 กะรัต (109.13 กรัม) ซึ่งมาจากเหมืองพรีเมียร์แห่งเดียวกัน ปัจจุบัน คูลลิแนน 1 ถูกติดไว้ที่ส่วนหัวของคทากางเขน (Sceptre with the Cross) ซึ่งเป็นคทาประจำพระมหากษัตริย์อังกฤษ เพชรชิ้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองจากหินคูลลิแนน ชื่อ คูลลิแนน 2 หรือดาวเล็กแห่งแอฟริกา (Lesser Star of Africa) หนัก 317.4 กะรัต (63.5 กรัม) เป็นเพชรขัดใหญ่ที่สุดอันดับสี่ของโลก เพชรทั้งสองนี้อยู่ในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร(Crown Jewels of the United Kingdom)
เพชรคูลลิแนนค้นพบโดยโธมัส อีวาน โพเวลล์ (Thomas Evan Powell) นักขุดซึ่งนำขึ้นมาจากเหมืองและมอบให้กับผู้จัดการ คือ เฟรเดอริก เวลส์ แห่งเหมืองพรีเมียร์ (Premier Mine) ในเมืองคูลลิแนน ประเทศสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ เมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1905 เพชรนี้ถูกตั้งชื่อตามเซอร์โธมัส คูลลิแนน (Sir Thomas Cullinan) ซึ่งเป็นผู้ครอบครองเหมืองเพชรแห่งนี้
เซอร์วิลเลียม ครูกส์ (Sir William Crookes) เป็นผู้วินิจฉัยเพชรคูลลิแนนก่อนการตัดแบ่งและเจียระไน และพบว่าเพชรนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่ความสว่างสดใส (Clarity) แต่พบจุดสีดำอยู่ตรงกลาง สีสันของเพชรบริเวณรอบๆจุดดำนั้นมีสีสันสวยงามและเปลี่ยนไปตามเครื่องมือที่ใช้วิเคราะห์ โดยเขาคิดว่าเกิดจาดความเครียดภายในของอัญมณี ซึ่งพบได้ค่อนข้างยากในเพชร
จากนั้นเพชรดิบนี้ได้ถูกซื้อโดยรัฐบาลของอาณานิคมทรานส์วาล (Transvaal Colony) และนำขึ้นทูลเกล้าฯถวายแก่สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรในวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระองค์.
ต่อมาเพชรดิบนี้ได้ถูกตัดแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ๆโดยบริษัท รอยัล แอสเชอร์ ไดมอนด์ จำกัด (Royal Asscher Diamond Company) แห่งอัมส์เตอร์ดัม และต่อมาเป็น 9 ชิ้นกับเศษเล็กๆเป็นจำนวนมาก ซึ่งในขณะนั้น เทคโนโลยีไม่ได้เอื้ออำนวยเพื่อรับประกันคุณภาพของการเจียระไนเพชรดั่งปัจจุบัน ซึ่งการตัดแบ่งเพชรในสมัยนั้นถือว่าเป็นงานที่ยากลำบาก และเสี่ยงมาก จึงได้มีการออกแบบอย่างระมัดระวัง โดยทำรอยบากไว้ก่อนที่ความลึกครึ่งนิ้ว และจากนั้นได้สอดมีดที่ออกแบบมาพิเศษนั้น และทำการผ่าออกด้วยแรงมหาศาล ซึ่งทำให้เพชรดิบนี้ถูกแบ่งตรงจุดตำหนิพอดีซึ่งทั้งสองชิ้นนี้ได้แบ่งจุดตำหนิไปเท่าๆกัน
เพชรคูลลิแนนนั้นถูกแบ่งเจียระไนเป็นทั้งหมด 9 เม็ดใหญ่ๆ และอีก 96 เม็ดย่อย สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงมีพระบรมราชโองการให้ประดับเพชรคูลลิแนน 1 และคูลลิแนน 2 ไว้ที่คทากางเขน และมงกุฎอิมพีเรียลสเตต ตามลำดับ ที่เหลืออีก 7 เม็ด และเม็ดย่อยทั้ง 96 เม็ดนั้นยังอยู่ในกรรมสิทธิ์ของบริษัทเมสเซอร์ ไอ เจ แอสเชอร์ แห่งอัมส์เตอร์ดัม ซึ่งเป็นบริษัทที่ตัดแบ่งและเจียระไนเพชรคูลลิแนนทั้งหมด จนกระทั่งรัฐบาลของสาธารณรัฐแอฟริกาใต้นั้นขอซื้อไว้ทั้งหมด และสำนักข้าหลวงใหญ่แห่งสมาพันธ์แอฟริกาได้ทูลเกล้าฯถวายแด่สมเด็จพระราชินีแมรีเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1910
เหยาเหยา
เหยาเหยา (; ) หรือ กัว ซูเหยา () เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1990 เป็นทั้งนักร้อง, นักแสดง และพรีเซ็นเตอร์ชาวไต้หวัน เธอได้รับการโหวตทางอินเทอร์เน็ตให้เป็นหนึ่งในผู้มีหน้าอกที่สวยที่สุดในไต้หวัน โดยอยู่ในอันดับที่ 3 และเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจของวงการ เนื่องจากเธออยู่ติดอันดับหนึ่งในสาม ซึ่งเธอเองได้กล่าวถึงความประทับใจต่อรุ่นพี่ที่ติดอันดับอย่างเทียนซิน รวมถึงหลิน จื้อหลิง ทั้งนี้ เหยาเหยา ได้รับการจัดอันดับขึ้นนำนางแบบที่มีชื่อเสียงอย่างวิเวียน ซู ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 4 เหยาเหยาเป็นที่สนใจของผู้ติดตามผลงาน นับตั้งแต่การเปิดตัวทางโทรทัศน์ตลอดจนสื่อเกมออนไลน์ เธอยังได้รับความนิยมจากการเข้าร่วมแสดงในฉากเพลงป็อป รวมถึงได้ออกผลงานเพลง และร่วมเล่นในมิวสิกวิดีโอมาแล้วเช่นกัน
การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทารา
การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทารา เป็นการรั่วไหลของน้ำมันและแก๊ส รวมถึงคราบน้ำมัน (slick) ในภายหลัง ซึ่งเกิดขึ้นที่บ่อน้ำมันมอนทาราในทะเลติมอร์ นอกชายฝั่งทางเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในภัยพิบัติด้านน้ำมันครั้งเลวร้ายที่สุดของออสเตรเลีย คราบน้ำมันถูกปล่อยออกมาหลังการระเบิดออกจากแท่นหลุมผลิตมอนทาราเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2552 และยังคงรั่วไหลออกมาต่อเนื่องจนถึงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 (รวม 74 วัน) เครื่องขุดเจาะน้ำมันเวสต์แอตลาสมีซีดริล บริษัทของนอร์เวย์-เบอร์มิวดา เป็นเจ้าของ และมี ปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม ออสตราเลเซีย (PTTEPAA) เป็นผู้ดำเนินงาน ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของปตท. สผ. ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของปตท. อีกต่อหนึ่ง ปตท. เป็นบริษัทน้ำมันและแก๊สธรรมชาติซึ่งรัฐไทยเป็นเจ้าของ และได้ดำเนินงานเหนือบ่อติดกันบนแท่นขุดเจาะมอนทารา บ่อน้ำมันมอนทาราตั้งอยู่นอกชายฝั่งคิมเบอร์ลี ห่างจากฐานทัพอากาศทรุสคอตต์ (Truscott) ไปทางเหนือ 250 กิโลเมตร และห่างจากดาร์วินไปทางตะวันตก 690 กิโลเมตร คนงานหกสิบเก้าคนถูกอพยพออกมาอย่างปลอดภัยจากเครื่องขุดเจาะน้ำมันเวสต์แอตลาสเมื่อเกิดระเบิดขึ้น
กระทรวงทรัพยากร พลังงานและการท่องเที่ยวออสเตรเลียประเมินว่า การรั่วไหลของน้ำมันที่มอนทาราอาจมีปริมาณสูงถึง 2,000 บาร์เรล (320 ม./วัน) ซึ่งเป็นห้าเท่าจากที่ ปตท. สผ. ออสตราเลเซียได้ประเมินไว้ โฆษกรัฐมนตรีทรัพยากร กล่าวว่า ปริมาณ 2,000 บาร์เรลนั้นหมายถึง ปริมาณน้ำมันซึ่งบ่อผลิตได้เมื่อมีการผลิตสูงสุด
ความพยายามสี่ครั้งแรกของ PTTEPAA ที่จะหยุดการรั่วไหลของน้ำมันล้มเหลว แต่ความพยายามครั้งที่ห้าสำเร็จเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เมื่อ PTTEPAA ปั๊มของไหลสำหรับการเจาะ (drilling fluid หรือ drilling mud) ปริมาณอย่างน้อย 3,400 บาร์เรล (540 ม.) เข้าไปในบ่อลดความดัน (relief well) เพื่อหยุดการรั่วไหล
วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ระหว่างความพยายามหยุดการรั่วไหล เกิดเพลิงไหม้ขึ้นบนเครื่องขุดเจาะเวสต์แอตลาส วันที่ 2 พฤศจิกายน PTTEPAA กล่าวว่า ไฟนั้นดูเหมือนว่าจะเผาทำลายน้ำมันและดังนั้นจึงป้องกันมิให้เกิดการรั่วไหลลงทะเลเพิ่มเติม ไฟนี้ส่วนใหญ่ถูกดับแล้วเมื่อการรั่วไหลยุติลง เมื่อถึงเกณฑ์ความปลอดภัยแล้ว ทีมผู้เชี่ยวชาญจึงได้เข้าไปประเมินความเสียหาย
อินส์บรุค
อินส์บรุค () เป็นเมืองหลวงของรัฐทิโรล ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำอินน์ กลางหุบเขาของเทือกเขาแอลป์ ซึ่งสามารถมองเห็นยอดเขาสูงได้แก่ "นอร์ดเคทเทอ" (Nordkette, สูง 2,334 เมตร) อยู่ทางตอนเหนือของเมือง ยอด"พัทแชร์โคเฟิล" (Patscherkofel, สูง 2,246 เมตร) และ"แซร์เลส" (Serles, สูง 2,718 เมตร) ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง เมืองอินส์บรุคมีชื่อเสียงในด้านเป็นศูนย์กลางของกีฬาฤดูหนาว ซึ่งเมืองแห่งนี้เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวหลายครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และ 1976 พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984 และ 1988 รวมถึงโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ทำให้อินส์บรุคเป็นเมืองแรกของโลกที่ได้จัดกีฬาโอลิมปิกถึง 3 ครั้ง อินส์บรุคมีพื้นที่ 104.91 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากร 121,791 คน
คำว่า "อินส์บรุค" () มาจากคำว่า "Inn" ซึ่งเป็นชื่อแม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง รวมกับ "bruck" ที่มาจากคำว่า "Brücke" ซึ่งเป็นคำในภาษาเยอรมันหมายถึง "สะพาน" ดังนั้นชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า "สะพานข้ามแม่น้ำอินน์"
อินส์บรุคมีเมืองพี่น้องได้แก่
แฟ็ส
แฟ็ส (; ; เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 หรือ 4 ในประเทศโมร็อกโก มีประชากรราว 1 ล้านคน (ค.ศ. 2010) เคยเป็นเมืองหลวงโดยประเพณีของประเทศเป็นเวลาหลายปี เป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์เมืองหนึ่งของศาสนาอิสลาม มีอุตสาหกรรมเครื่องหนัง เป็นเมืองการค้า ได้รับการขนานนามว่า "มักกะฮ์แห่งตะวันตก" และ "เอเธนส์แห่งแอฟริกา"
ไอศกรีมแท่ง
ไอศกรีมแท่ง หรือภาษาปากว่า ไอติมแท่ง เป็นน้ำหวาน ซึ่งมักเจือสีสังเคราะห์ และแช่ให้แข็งเป็นแท่งพร้อมด้ามสำหรับถือรับประทานได้ ด้ามเช่นว่านั้นอาจเป็นไม้หรือวัสดุอื่น เช่น พลาสติก และที่ปราศจากด้ามเลยก็มี เช่น เสียบในซองพลาสติก (plastic sleeve) แทน
ในภาษาอังกฤษ คำทั่วไปสำหรับเรียกไอศกรีมแท่ง คือ ice pop หรือ freezer pop
ในสหรัฐอเมริกาและบ้านใกล้เรือนเคียง เช่น แคนาดา เรียกไอศกรีมแท่งว่า "popsicle" ตามไอศกรีมแท่งยี่ห้อ "พ็อปซีเคิล" (Popsicle) ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งไอศกรีมแท่งทั้งปวง และในสหราชอาณาจักรว่า ice lolly, lolly ice หรือ ice lollipop ส่วนในประเทศไอร์แลนด์ว่า "freeze pop" และในบางภูมิภาคของประเทศออสเตรเลียว่า "ice block"
ในประเทศนิวซีแลนด์เรียกว่าไอศกรีมแท่งว่า "icy pole" ด้วยเหตุผลทำนองเดียวกับสหรัฐอเมริกา คือ ได้รับอิทธิพลจากไอศกรีมแท่งยี่ห้อ "ไอซีโพล" (Icy Pole)
สำหรับไอศกรีมแท่งแบบเสียบในซองพลาสติกนั้น ภาษาอังกฤษเรียก "ice pop", "freezer pop" หรือ "freezie"
สำหรับในประเทศไทยไอศกรีมแท่งแบบโบราณนั้นจะเรียกว่า "ไอติมหลอด"
มีบันทึกว่า ไอศกรีมแท่งนั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1905 เมื่อแฟร็งก์ เอ็ปเพอร์สัน (Frank Epperson) เด็กชายวัยสิบเอ็ดปีชาวนครซานฟราสซิสโกคนหนึ่ง ลืมแก้วบรรจุน้ำผสมผงโซดาเสียบแท่งไม้กวนอาหารทิ้งไว้ที่ชานหลังบ้าน พอตกดึก อุณหภูมิลดลง ครั้นรุ่งเช้า เอ็ปเพอร์สันนึกขึ้นได้ และกลับไปหลังบ้านเพื่อจะนำน้ำโซดานั้นมาดื่ม แต่พบว่า น้ำในแก้วแข็งตัวเสียแล้ว เขาจึงนำแก้วดังกล่าวผ่านน้ำร้อนชั่วประเดี๋ยวเพื่อให้น้ำแข็งเลื่อนหลุดจากแก้วได้เขาจึงได้โซดาแท่งมารับประทาน
ต่อมาใน ค.ศ. 1922 นักผจญเพลิงในเมืองโอกแลนด์ (Oakland) จัดงานลีลาศกัน ครั้งนั้นได้เลี้ยงน้ำหวานแท่งทำนองเดียวกับโซดาแท่งของเด็กชายเอ็ปเพอร์สันด้วย ในปีถัดมา เอ็ปเพอร์สันจึงจดสิทธิบัตรของหวานดังกล่าว ใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ไอศกรีมแช่แข็งเสียบไม้" (frozen ice on a stick) และตั้งยี่ห้อโดยเอาชื่อตนประสมเข้าไปว่า "ไอศกรีมแท่งเอ็ปซีเคิล" หรือ "เอ็ปซีเคิลไอซ์พ็อป" (Epsicle ice pop) ต่อมาเขาจึงกร่อนยี่ห้อลงเหลือ "พ็อปซีเคิล" (Popsicle) โดยกล่าวว่า บุตรเขามักเรียกมันสั้น ๆ เช่นนั้นไอศกรีมแท่งของเอ็ปเพอร์สันได้รับความนิยมเป็นอันมาก ถึงขนาดที่ต่อมา ยี่ห้อของเขาได้รับการบรรจุในพจนานุกรมว่า สามารถหมายถึงไอศกรีมแท่งทั่วไป ๆ ได้ไม่ว่ายี่ห้ออะไร สองสามปีให้หลัง เอ็ปเพอร์สันขายสิทธิในยี่ห้อ "พ็อปซีเคิล" ให้แก่บริษัทโจโล (Joe Lowe Company) จากนครนิวยอร์ก
ในสหรัฐอเมริกา มีสถิติว่า ผู้คนรับประทานไอศกรีมแท่งมากกว่าหนึ่งพันล้านแท่งต่อหนึ่งปี ในประเทศดังกล่าว มีไอศกรีมแท่งให้เลือกมากกว่าสามสิบรส และผลสำรวจปรากฏว่า รสยอดนิยมเสมอมาคือ รสส้ม
แต่บริษัทพ็อปซีเคิลว่า ตนขายผลิตภัณฑ์ได้มากกว่าสองพันล้านแท่งต่อหนึ่งปี และที่ขายดีที่สุดคือ รสเชอร์รี
อนึ่ง นอกจากหาซื้อรับประทานได้ตามร้านรวงทั่วไปแล้ว ยังสามารถประกอบไอศกรีมแท่งเองได้โดยประสมน้ำผลไม้หรือเครื่องดื่มอื่น ๆ ใส่ภาชนะไม้เสียบแช่จนแข็ง ปัจจุบัน มีอุปกรณ์สำเร็จรูปสำหรับประกอบไอศกรีมแท่งเองขายอยู่มากมายในท้องตลาด
ใน ค.ศ. 1997 ชาวเนเธอร์แลนด์ผลิตไอศกรีมแท่งสูงหกร้อยสี่สิบเซนติเมตร และได้รับการบันทึกลงบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ (Guinness Book of World Records) ว่าเป็นไอศกรีมแท่งที่สูงที่สุดในโลก ต่อมาในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2005 บริษัทสแน็ปเปิล (Snapple) พยายามทำลายสถิติเช่นว่าโดยหมายจะผลิตไอศกรีมแท่งสูงเจ็ดร้อยหกสิบสองเซนติเมตรกลางนครนิวยอร์ก แต่น้ำหวานสิบเจ็ดตันกับห้าร้อยกิโลกรัมที่อุตส่าห์นำมาแต่เมืองเอดิสัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ และแช่แข็งเอาไว้นั้น ละลายรวดเร็วกว่าที่คาดหมาย บริษัทดังกล่าวจึงไม่อาจสร้างสถิติใหม่ของโลกได้
เกลารุง
เกลารุง คือ มังกรไฟตัวแรกของ มิดเดิลเอิร์ธถูกสร้างโดยเทพอสูรมีชื่ออื่นๆคือ มังกรทอง หรือ หนอนยักษ์ของมอก็อธ เป็นมังกร 4 ขาที่บินไม่ได้ (คลานได้) เป็นแม่ทัพของอังบันด์ปรากฏตัวครั้งแรกใน 100 ปีหลังจากสงคราม ดากอร์อะกลาเร็บ และมีบทบาทครั้งแรกในสงคราม ดากอร์บราโกลลัคจากนั้นก็สงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด(ซึ่งในสงครามครั้งนี้ได้สังหาร อซากาลเจ้าแห่งคนแคระตระกูล บรอดบีมไปด้วย) และสงครามการล่มสลายของนาร์โกธรอนด์ครั้งนั้นได้สะกดจิตทูริน บุตรแห่งฮูรินจนสติไม่ดีไปหลายวัน สุดท้ายถูกสังหารโดย ทูริน ทูรัมบาร์ที่คาเบ็ด เอน อารัส
มังกรตัวอื่นๆในมิดเดิลเอิร์ท
อังคาลากอน
สม็อก
เจ้าหญิงฮโยฮเย
องค์หญิงฮโยฮเย (,13 มิถุนายน ค.ศ. 1511 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1531) พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน พระเจ้าจุงจง ที่ประสูติแต่ พระมเหสีชางกยอง ประสูติเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1511 มีพระอนุชาร่วมอุทรคือ องค์ชายลีโฮ ต่อมาอภิเษกกับ คิมฮี นายกองวังหลวงบุตรชายของ คิม อันโล ขุนนางผู้ใหญ่
ซึ่งในซีรีส์เรื่อง บัลลังก์จอมนาง ผู้เขียนบทได้เชื่อมโยงองค์หญิงฮโยฮเยกับเหตุการณ์สาปแช่งรัชทายาทลีโฮด้วยหนูตายโดยให้องค์หญิงเป็นผู้นำหนูตายไปแขวนในตำหนักรัชทายาท สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1531 ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษา
โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ
โทะกุงะวะ โยะชินะโอะ (, 1601-1650) เป็นไดเมียวคนที่ 1 แห่งแคว้นโอะวะริ
โยะชินะโอะ เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1601 เป็นบุตรชายคนที่ 9 ของ โทะกุงะวะ อิเอะยะสึ ต่อมาเมื่ออายุได้ 9 ปีได้รับแต่งตั้งให้เป็นไดเมียวคนแรกของแคว้นโอะวะริ
โยะชินะโอะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1650 ขณะอายุได้ 50 ปีซึ่งมิตสึโตะโมะบุตรชายคนโตได้สืบทอดตำแหน่งต่อ
อิวาซากิ ยาโนซูเกะ
อิวาซากิ ยาโนซูเกะ (1851-1908) เป็นนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นและประธานคนที่ 2 ของมิตซูบิชิ
ยาโนซูเกะเกิดเมื่อปี 1851 เป็นน้องชายของอิวาซากิ ยาตาโร ต่อมาเมื่อยาตาโรถึงแก่กรรมในปี 1885 ยาโนซูเกะจึงขึ้นเป็นประธานแทน
ยาโนซูเกะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโตเกียวและมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ก่อนจะมารับตำแหน่งประธานมิตซูบิชิต่อจากพี่ชาย
หลังจากยาโนซูเกะเป็นประธานมิตซูบิชิได้ 8 ปีเขาก็สละตำแหน่งให้ฮิซายะดำรงตำแหน่งแทนในปี 1893 อีก 3 ปีต่อมายาโนซูเกะได้เป็นประธานธนาคารกลางญี่ปุ่น ก่อนจะออกจากตำแหน่งในปี 1896
ยาโนซูเกะถึงแก่กรรมเมื่อปี 1908 ขณะอายุได้ 57 ปี
เจมส์ บูชานัน ดุ๊ก
เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก () (23 ธันวาคม ค.ศ. 1856 – 10 ตุลาคม 1925) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันและเป็นผู้ใจบุญผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยดุ๊ก ในปีค.ศ. 1890 ดุ๊กเป็นประธานบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี (American Tobacco Company) ซึ่งควบคุมตลาดผูกขาด ผู้ผลติ มีอำนาจในการกำหนดราคาแต่เพียงผู้เดียวจนกระทั่งในปีค.ศ. 1911 โดนกฎหมายต่อต้านการผูกขาด (Antitrust Law) บังคับให้แบ่งบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี ออกเป็นบริษัทเล็กๆ จำนวนหลายบริษัทเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่สวัสดิการสูงสุดของสังคม โดยควบคุมมิให้หน่วยผลิตใช้อำนาจเหนือตลาดอย่างไม่เหมาะสม หรือเจรจาเพื่อจัดทำความตกลงซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขันที่จะสร้างผลเสียต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตามเมื่อดุ๊กร่ำรวยอย่างมหาศาลเขาตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม
เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1856 ที่ไร่นาเล็กๆแห่งหนึ่งไกล้กับเมืองเดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา ในปีที่ดุ๊กเกิดเป็นช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกัน ไร่นาของครอบครัวเขาจึงถูกทหารฝั่งเหนือหรือสหรัฐอเมริกา (Union Army) เผาทำลาย หลังจบสงครามพ่อของเขา วอชิงตัน ดุ๊ก (Washington Duke) ผู้ซึ่งกลับมาจากการเป็นทหารของฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา (Confederate States of America) ได้ตัดสินใจเริ่มต้นธุรกิจครอบครัวใหม่ด้วยเงินเพียง 50 เซนต์ ครอบครัวดุ๊กได้เริ่มทำธุรกิจขายโทแบคโค(บุหรี่) ในปีค.ศ. 1872 ครอบครัวดุ๊กสามารถขายบุหรี่ได้ถึง 125,000 ปอนด์ต่อปีสร้างความร่ำรวยให้แก่ตระกูลดุ๊กเป็นอย่างมาก
ใน ปี.ค.ศ. 1881 เจมส์ บอนแสค (James Bonsack) สามารถประดิษฐ์เครื่องมวนใบยาด้วยกระดาษอัตโนมัติ บอนแสคได้ผลิตใบยาที่ห่อด้วยกระดาษออกมาอย่างรวดเร็วและมากมาย โดยเรียกผลิตภัณฑ์นี้ว่าซิกาแรต (บุหรี่) แต่ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อบอนแสคไม่ทราบว่าจะเอาบุหรี่ที่ผลิตออกมานี้ไปขายให้ใครจึงตัดสินใจนำเครื่องจักรไปขายต่อให้แก่ เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องมวนใบยาอัตโนมัติ ดุ๊ก ได้ตั้งบริษัทผลิตใบยาใหญ่โตขึ้นที่รัฐนิวยอร์ก ใช้วิธีการโฆษณาเจาะตลาดอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะตลาดต่างประเทศ ในเวลา 3 ปีให้หลังดุ๊กก็สามารถควบคุมธุรกิจโทแบคโคไว้ได้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
ในปี ค.ศ. 1940 บริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี สามารถควบคุม 90 เปอร์เซ็นของตลาดบุหรี่ในสหรัฐอเมริกาและประมาณ 50 เปอร์เซ็นของตลาดโลก เมื่อบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี มีมูลค่า 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ศาลฎีกาแห่งสหรัฐอเมริกาก็บังคับใช้กฎหมายต่อต้านการผูกขาด (Antitrust Law) และบังคับให้แบ่งบริษัทอเมริกัน โทแบคโค คอมปานี ออกเป็นบริษัทเล็กๆ จำนวนหลายบริษัทเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสรรทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ อันนำไปสู่สวัสดิการสูงสุดของสังคม โดยควบคุมมิให้หน่วยผลิตใช้อำนาจเหนือตลาดอย่างไม่เหมาะสม หรือเจรจาเพื่อจัดทำความตกลงซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขันที่จะสร้างผลเสียต่อสวัสดิการทางเศรษฐกิจ
นอกจากดุ๊กจะเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมหาศาลแล้วขายังเป็นผู้ใจบุญอีกด้วย ดุ๊กบริจาคเงินมหาศาลให้แก่โรงพยบาลและโบสถ์ และในที่สุดจึงตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม เงินบริจาคก้อนหนึ่งได้ถูกจัดเก็บไว้เพื่อช่วยเหลือวิทยาลัยไทรนิทีในเมื่องบ้านเกิดของเขา เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ตระกูลดุ๊ก วิลเลียม ฟิวส์ เพรสตัน อาจาร์ใหญ่ของวิทยาลัยไทรนิทีในเวลานั้นได้เปลี่ยนชื่อวิทยาลัยไทรนิทีเป็นมหาวิทยาลัยดุ๊ก
การต่อสู้ข้างถนน
การต่อสู้ข้างถนน เป็นคำพูดรวม ๆ หมายถึงการต่อสู้ด้วยมือเปล่าในสถานที่สาธารณะ ระหว่างบุคคลหรือกลุ่มบุคคล เป็นการกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตและผิดกฎหมายในบางประเทศ
การต่อสู้ข้างถนนไม่เหมือนกับกีฬาการต่อสู้ เนื่องจากอาจนำอาวุธเข้ามาใช้ มีคู่ต่อสู้หรือคู่อาฆาตหลายคน และไม่มีกฎกติกาในการต่อสู้ การต่อสู้เช่นนี้มักเกิดในสถานที่สาธารณะ (อย่างเช่นถนน ป้ายรถเมล์) และผลของการต่อสู้มักถึงขั้นบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
ในวงการศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว การต่อสู้ข้างถนนและการป้องกันตัวมักจะถูกพิจารณาว่ามีความหมายเหมือนกัน
ไป่ เปียว
เจสัน ไป่ เปียว (白彪, Jason Pai Piao) นักแสดงภาพยนตร์กำลังภายในชาวจีน มีชื่อเสียงจากละครโทรทัศน์จากบทประพันธ์ของกิมย้ง เรื่อง มังกรหยก ในปี 1976 โดยรับบทนำเป็น ก๊วย เจ๋ง คู่กับ หมี เซียะ
ไป่ เปียว เกิดในปี ค.ศ. 1946 มีชื่อจริงว่า โหลว กอหยุง (劉國榮, Liu Kuo-yung) มีผลงานแสดงภาพยนตร์กำลังภายในของชอว์บราเดอส์มาแล้วหลายเรื่องตั้งแต่ปี 1969 แต่เริ่มเป็นที่รู้จักหลังจากเซ็นสัญญาเข้าสังกัดสถานีโทรทัศน์ซีทีวี ที่เพิ่งก่อตั้งในปี 1975 และโด่งดังจากเรื่อง มังกรหยก หลังจากซีทีวีเลิกกิจการก็ได้กลับไปแสดงภาพยนตร์ให้กับชอว์บราเดอส์ เป็นจำนวนมากในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ถึงกลางทศวรรษ 1980
ปัจจุบัน ไป่ เปียว ยังมีผลงานแสดงภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ให้กับ ทีวีบี
อันเดอร์เดอะมิสเซิลโท
อันเดอร์เดอะมิสเซิลโท () เป็นคริสต์มาสอัลบั้มแรก และสตูดิโออัลบั้มที่สองของศิลปินชาวแคนาดา จัสติน บีเบอร์ โดยออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 โดยค่ายเพลง Island Records.
บีเบอร์นั้นได้ประกาศเกี่ยวกับการออกอัลบั้มคริสต์มาสครั้งแรกของเขาเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งจะเป็นสตูดิโออัลบั้มที่สองของเขาในช่วงท้ายปี 2011 โดยผู้จัดการ สกูตเตอร์ เบราน์ และฝ่ายผลิตด้านเสียง คุก แฮเรล () ได้ยินยันในสัปดาห์ต่อมาว่าบีเบอร์ได้ร่วมมือกับ ฌอน คิงสตัน และ เทย์เลอร์ สวิฟต์ รวมถึงได้ทำงานร่วมกับ The Messengers เดือนต่อมายังได้กล่าวว่า บอยซ์ทูเมน, อัชเชอร์, และ The Band Perry ได้มาร่วมในอัลบั้มนี้ด้วย ในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2011 บีเบอร์ก็ได้โชว์ปกอัลบั้ม และชื่ออัลบั้มออกมา และวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2011 มารายห์ แครี ก็ได้กล่าวว่าเธอและบีเบอร์ได้ร่วมกันนำเพลงฮิตของเธอ "All I Want for Christmas Is You" นำมาร้องร่วมกัน(Duet) ในอัลบั้มนี้
ไล่ หลินเอิน
ไล่ หลินเอิน (; ) เกิดวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1989 เป็นทั้งนักแสดง, นางแบบ และผู้ชนะการประกวดในสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) เธอเป็นที่รู้จักมากที่สุดในบทบาทของผู้ได้รองชนะเลิศอันดับ 2 ของมิสเอเชีย 2008
ก่อนที่จะกลายเป็นผู้ชนะการประกวด ไล่ หลินเอิน ได้เข้าสู่ธุรกิจการแสดง โดยได้เข้าร่วมในการแสดงของเฮ้เกิร์ล ควบคู่กับเฉิน เจี้ยนโจว เมื่อมีอายุได้ 18 ปี ไล่ หลินเอิน เป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไถหนาน แต่แล้วเธอก็ได้เว้นการศึกษาของเธอไว้ จากนั้นเธอก็ได้ย้ายไปเข้าร่วมในรายการโทรทัศน์ต่างๆ รวมทั้งรายการ เอเวอรี่บอดี้สปีคนอนเซนส์ II – ฮอทพอท เธอเป็นนางแบบมอเตอร์โชว์ที่มากประสบการณ์ ตลอดจนมีบทบาทเล็กๆในรายการโทรทัศน์ต่างๆ อาทิ รักวุ่นต่างวัย หัวใจไม่ต่างกัน และศึกรักนักบาส
ไล่ หลินเอิน ยังคงสถานะโสด และปัจจุบันเธออาศัยอยู่ที่กรุงไทเป
ไล่ หลินเอิน ได้ตำแหน่งอันดับสองของประเทศไต้หวัน โดยเป็นหนึ่งในผู้ชนะรายการประกวดมิสเอเชีย ตั้งแต่การประกวดเป็นต้นมา เธอได้ร่วมลงนามกับสถานีโทรทัศน์แห่งเอเชีย ในฐานะนักแสดงหญิง ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2009
ม่อนไข่
ม่อนไข่ () เป็นผลไม้เนื้อสีทอง ภาคเหนือและภาคอีสานเรียกม่อนไข่ ราชบุรีเรียกว่า ลูกท้อพื้นบ้าน ปราจีนบุรีเรียกว่าท้อเขมร เพชรบูรณ์เรียกทิสซา ฟิลิปปินส์ เรียก "chesa" ศรีลังกาเรียก "Laulu" "Lavulu" หรือ "Lawalu" มีถิ่นกำเนิดมาจากประเทศเม็กซิโก กัวเตมาลา บราซิล และเอลซัลวาดอร์
ม่อนไข่เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ใบบาง มัน เรียวแหลม ลำต้นมียางสีขาว ก้านอ่อนเป็นสีน้ำตาล ดอกสีครีม มีกลิ่นหอม ผลสุกสีเหลืองอ่อน เปลือกบาง เนื้อผลสีเหลืองสด เหนียวคล้ายแป้งทำขนม ภายในผลมีเมล็ดขนาดใหญ่ รสหวาน เนื้อผลนิ่มคล้ายไข่แดง
ม่อนไข่นอกจากกินเป็นผลไม้สดแล้ว ยังใช้ทำขนม เช่น ทาร์ต คัสตาร์ด แยม เยลลี แพนเค้ก หรืออบให้สุก ชาวฟลอริดานิยมรับประทานกับเกลือ พริกไทย น้ำมะนาวหรือมายองเนส ทางสมุนไพรผลสุกใช้รักษาโรคเลือดออกตามไรฟัน เมล็ดใช้รักษาแผลเน่าเปื่อย เปลือกต้นรักษาอาการไข้ ตัวร้อน ผื่นคัน
เมดัน
เมดัน (, ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านทิศเหนือของเกาะสุมาตรา เมดันเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศอินโดนีเซีย รองจากจาการ์ตา ซูราบายา และบันดุง และยังเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่อยู่นอกเกาะชวาด้วย
เมดันเริ่มต้นเป็นหมู่บ้านที่เรียกว่า "กัมปงเมดัน" (หมู่บ้านเมดัน) ก่อตั้งโดย Guru Patimpus ประมาณปี ค.ศ. 1590 พื้นที่ดั้งเดิมของเมดันเป็นพื้นที่บริเวณที่แม่น้ำเดอลี (Deli River) และแม่น้ำบาบูรา (Babura River) มาบรรจบกัน พ่อค้าชาวอาหรับในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 มีการบันทึกว่า ชื่อเมืองเมดันมีที่มาจากมะดีนะฮ์ ซึ่งเป็นชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ในภาคตะวันตกของซาอุดีอาระเบีย อย่างไรก็ตามมีแหล่งข้อมูลอื่นที่ระบุว่าชื่อของเมดันที่จริงมาจากคำในภาษาฮินดีของอินเดียที่ว่า "Maidan" แปลว่า "พื้นดิน" หรือ "ที่ดิน"
ชนพื้นเมื่องดั้งเดิมของเมดันย้ายถิ่นฐานมาจากคาบสมุทรมลายู ประเทศมาเลเซียปัจจุบัน เมดันอยู่ภายใต้การปกครองของสุลต่านแห่งอาเจะฮ์ มีการพัฒนาจนเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก
และในรัชสมัยปีที่สองของสุลต่าน Deli (ระหว่าง 1669-1698) เมดันเกิดมีสงครามขึ้น และมีการสู้รบกับกองทหารม้าจากอาเจะฮ์ จนทำให้เมดันขาดการเหลียวแลจากอาเจะฮ์ ไม่มีการพัฒนาเท่าที่ควร
จนถึงปี ค.ศ. 1860 มีการเข้ามาของชาวดัตช์ มีการริเริ่มเพาะปลูกยาสูบ จนทำให้เมดันเป็นเมืองสำคัญทางด้านเศรษฐกิจในภูมิภาค
ในปี 1918 เมดันได้กลายเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของจังหวัดสุมาตราเหนือ
ประชากรส่วนใหญ่ของเมดันเป็นเชื้อสายมลายู ประมาณร้อยละ 95 ที่เหลือเป็นอินเดีย อาหรับ จีน และอื่น ๆ เนื่องด้วยเป็นเมืองใหญ่จึงมีความหนาแน่นของประชากรอย่างมาก 
เนื่องจากความเจริญของเมดันและแรงดึงดูดในการประกอบอาชีพ ทำให้มีการอพยพของคนอินโดนีเซียทั้งจากเกาะชวาและในเกาะสุมาตราเองมายังเมดัน รวมถึงชาวจีนและอินเดียด้วย จึงมีความหลากหลายของเชื้อชาติในเมดันอย่างมาก มีการพูดภาษาอย่างหลากหลาย แต่ภาษาที่มีการใช้อย่างแพร่หลายคือภาษาอินโดนีเซียและภาษาอังกฤษ ภาษาจีนฮกเกี้ยนมีใช้ในกลุ่มคนจีน
เมดันมีคุณลักษณะของสภาพภูมิอากาศป่าฝนเขตร้อนที่มีฤดูแล้ง อุณหภูมิเฉลี่ยในเมืองประมาณ 27 องศาเซลเซียส
มีอาคารเก่าแก่จำนวนมากในเมดันที่ยังคงรักษาสถาปัตยกรรมของชาวดัตช์เอาไว้ อาคารเหล่านี้รวมถึงศาลากลางจังหวัดเก่า ไปรษณีย์กลาง และอาคาร The Tirtanadi Water Tower ซึ่งเป็นสัญญาลักษณ์ของเมืองเมดันด้วย
ในเมืองเมดันยังคงนิยมการโดยสาร รถสามล้อที่เรียกว่า motorized becaks' อยู่เนื่องด้วยสามารถพบเห็นอยู่ทั่วไป ราคาถูก และสามารถต่อรองราคาได้ด้วย นอกจากนี้ยังมีการขนส่งประเภทอื่น เช่นรถแท็กซี่และมินิบัสที่เรียกว่า "sudako"
มีทางรถไฟจากเมดันเชื่อมต่อไปยังเมืองต่าง ๆ ทั่วเกาะสุมาตรา และท่าเรือที่มีความสำคัญเพื่อการขนส่งสินค้า 
สนามบินนานาชาติกัวลานามู ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเมดัน มีสายการบินทั้งในและต่างประเทศ สามารถเลือกโดยสารได้อย่างมากมาย 
สายการบินที่เดินทางไปเมดันมีสายการบิน Lion Air, Garuda Indonesia, Air Asia, Malaysia Airlines, Singapore Airlines, SilkAir, Firefly, Merpati, Batavia Air และ Valuair
แว็งซ็อง เดอ ปอล
แว็งซ็อง เดอ ปอล (; 24 เมษายน 1581 – 27 กันยายน 1660) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศสผู้ได้อุทิศตนทำงานด้านสังคมสงเคราะห์จนได้ชื่อว่าเป็น “บิดาแห่งนักสังคมสงเคราะห์”
แว็งซ็อง เดอ ปอล เกิดในครอบครัวชาวนา เมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1581 ในจังหวัดล็องด์ (Landes) ที่หมู่บ้านปุย (Pouy) ใกล้เมืองดักซ์ (Dax) ประเทศฝรั่งเศส ในปัจจุบันหมู่บ้านที่เดอ ปอลเกิดนั้นชาวบ้านเรียกว่า หมู่บ้านนักบุญแว็งซ็อง เดอ ปอล
แว็งซ็อง เดอ ปอล เป็นบุตรคนที่สามของบิดามารดาที่มีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ตลอดวัยเด็กเขาอยู่ในฟาร์มของ บิดา มารดา และเคยไปเฝ้าฝูงสัตว์ตั้งแต่เยาว์ ดังนั้น เขาจึงผ่านวัยเด็กในท่ามกลางธรรมชาติ ชอบการอยู่สันโดษและการสำรวมใจ
เดอ ปอลเป็นเด็กที่มีสติปัญญาว่องไวและเป็นที่สังเกตของบาทหลวง อธิการโบสถ์และผู้พิพากษาในหมู่บ้าน เดอ ปอลเข้าเรียนที่ โรงเรียนกอร์เดอลีแยร์ (Cordeliers) ที่เมืองดักซ์และในปี ค.ศ. 1596 แว็งซ็อง เดอ ปอล ได้รับศีลโกนและอนุกรมน้อย หลังจากนั้นท่านได้เดินทางไปเมืองตูลูซ เพื่อเข้าศึกษาทางเทววิทยา จะกระทั่งปี ค.ศ. 1600 ท่านได้รับศีลอนุกรมขั้นบาทหลวงในเมื่ออายุไม่ถึง 19 ปี
เมื่อเดอ ปอลอายุ 19 ปีเขาจึงตัดสินใจบวชเป็นบาทหลวงและได้ศึกษาชีวิตของพระคาร์ดินัล เดอ เบรุลเลอ และของนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลอย่างจริงจัง ซึ่งต่อมาได้มีอิทธิพลทำให้ท่านได้อุทิศตนเข้าหาพระคริสต์ทั้งกายและใจ แว็งซ็อง เดอ ปอล ได้เป็นอธิการโบสถ์กลีซีในกรุงปารีส และได้เป็นบาทหลวงที่ดูแลพวกทาส ทั้งได้เป็นผู้อำนวยการขององค์การการกุศลต่าง ๆ ในกรุงปารีสอีกหลาย ๆ องค์การ อันทำให้ท่านได้กลายเป็นผู้มีอิทธิพลในราชสำนักด้วย เดอ ปอลเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มสตรีและกลุ่มสัตบุรุษ ให้ทำการช่วยเหลือคนยากจน ท่านได้รับประกันที่จะช่วยเหลือพวกคนจน พวกทาส พวกนักโทษ และพวกที่น่าสงสาร ด้วยการที่ท่านได้พยายามขจัดพวกขี้เกียจทำงานแล้วมานั่งขอทาน โดยพยายามหางานให้พวกเขาทำ ท่านได้ให้ความช่วยเหลือในพื้นที่ที่มีความอดอยาก และโรคติดต่ออันมีสาเหตุมาจากสงคราม
งานที่เด่นของ แว็งซ็อง เดอ ปอล 2 ชิ้นคือ ความมีใจร้อนรนของท่านต่องานแพร่ธรรมท่ามกลางคนบ้านนอกโดยได้ตั้งคณะแพร่ธรรม (Congregation of the Mission) สำหรับการนี้โดยเฉพาะ คือสำหรับจะสร้างบาทหลวงตามหมู่บ้านต่าง ๆ และงานอีกชึ้นหนึ่งก็คือความเอาใจใส่เป็นห่วงที่จะพยายามยกฐานะของชนชั้นกรรมาชีพในเมืองหลวงให้สูงขึ้นโดยได้ตั้งคณะธิดาเมตตาธรรมแห่งนักบุญวินเซนต์ เดอ ปอล โดยความร่วมมือของนักบุญหลุยส์ เดอ มารียัก
พระสนมชางบิน แห่งอันซาน ตระกูลอัน
พระสนมชางบิน เป็นหนึ่งในสามพระสนมเอกที่ พระเจ้าจุงจง ทรงโปรดปรานและเป็นพระอัยยิกาของ พระเจ้าซอนโจ ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1499 ได้เข้าถวายตัวเมื่อปี ค.ศ. 1507 มีโอรส 2 องค์คือ องค์ชายยองยาง,องค์ชายท็อกฮึง เป็นพระสนมที่ พระมเหสีมุนจอง ไว้วางพระทัยที่สุดสิ้นพระชนม์เมื่อปี 1549
ชิกูมะ
ชิกูมะ () เป็นเมืองในจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 119.84 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2549 มีจำนวนประชากร 63,829 คน
ชิกูมะสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2546 จากการควบรวมเมืองโคโชกุเดิม ตำบลคามิยามาดะ และหมู่บ้านโทงูระเข้าด้วยกัน
ซากุ
ซากุ () เป็นเมืองในจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 423.99 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2551 มีจำนวนประชากร 100,077 คน
หลังจากการสถาปนาเมืองซากุขึ้นในปี พ.ศ. 2548 ซากุกลายเป็นเมืองอันดับที่ 5 ในจังหวัดนางาโนะที่มีจำนวนประชากรเกิน 1 แสนคน นับตั้งแต่มีการเปิดใช้งานสถานีรถไฟซากูไดระในเส้นทางนางาโนะชิงกันเซ็ง ด้วยเวลาในการเดินทางเข้าโตเกียวด้วยรถไฟชิงกันเซ็งเพียง 1 ชั่วโมง ทำให้มีประชากรย้ายมาที่เมืองซากุเป็นจำนวนมาก
โอคิชิทอ
โอคิชิทอ () เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีรากฐานมาจาก กลุ่มปฐมชาติครีที่ราบ ที่ก่อตั้งและพัฒนาโดยนักต่อสู้ป้องกันตัวชาวแคนาดาชื่อ จอร์จ เจ.เลพิน
อาวุธเป็นสิ่งที่ได้รับการแนะนำในช่วงต้นของการฝึกฝน เนื่องด้วยอิทธิพลของอาวุธมีส่วนเกี่ยวข้องกับเทคนิคการประชิดตัว
อาวุธหลักของโอคิชิทอคือสต็อกคลับ ("nontoni towin mistik") อาวุธนี้ เดิมนำมาจากพานท้ายของปืนไรเฟิล แม้ว่ารุ่นหลังจะทำการสลักเป็นรูปจำลองของพานท้ายปืนไรเฟิล และกันสต็อกของชาวที่ราบจะมีลักษณะข้อศอกในพานท้ายทั้งในแบบยาวและสั้น
ขวานโทมาฮอว์ก, ทวนสั้นและยาว รวมถึงกริชที่ราบ ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนโอคิชิทอขั้นพื้นฐาน
ในหมู่ชนพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือ ต่างให้ความสำคัญต่อทิศทั้งสี่ ในการฝึกฝนแต่ละวัน ทิศทั้งสี่จะถูกใช้เมื่อท้าทายการโจมตี ด้วยแนวคิด: การตอบสนองคือกลยุทธในช่วงเสี้ยวของวินาที (ทิศตะวันออก) และกระบวนท่าคือการเคลื่อนไหวที่มาพร้อมกับพลังและความมุ่งมั่น (ทิศใต้) เพื่อที่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะถูกควบคุมโดยกลยุทธ (ทิศเหนือ) ก่อนที่จะจัดการส่งลงไปในท้ายที่สุด (ทิศตะวันตก) โดยเทคนิคทั้งหมดจะปฏิบัติให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมด้วยความเคารพและการยับยั้งชั่งใจขั้นสูงสุด
การทุจริตทางการเมือง
การทุจริตทางการเมือง (, ภาษาปากในภาษาไทยเรียกทับศัพท์ว่า "คอร์รัปชัน") คือการใช้ตำแหน่งหรืออำนาจทางราชการและการเมือง หรือในองค์กรของเอกชน เพื่อให้ได้มาซึ่งรายได้ หรือการฉ้อโกงเอาเงินสาธารณะมาเป็นของตนและพรรคพวก หรือหาประโยชน์อื่นๆ ซึ่งการทุจริตนี้อาจมิใช่เป็นตัวเงิน วิธีการที่ใช้อาจจะผิดกฎหมายหรือไม่ผิดก็ได้ แต่เป็นพฤติกรรมซึ่งสาธารณชนจะไม่พอใจหรือผิดจากจารีตประเพณีนิยม เนื่องจากเป็นการกระทำที่ขัดกับความคาดหวังของสาธารณชน เรื่องมาตรฐานจริยธรรมและพฤติกรรมที่ดีของบุคคลสาธารณะ (ข้าราชการและนักการเมืองหรือองค์กรเอกชน) คำจำกัดความส่วนหลังนี้ เขียนไว้เพื่อเปิดช่องให้มีการตีความพฤติกรรมการทุจริตที่อาจจะแตกต่างกันในแต่ละสังคม หรือแม้แต่ในสังคมเดียวกันบุคคลในทางการเมืองระดับประเทศของไทยที่ถูกกล่าวหา และถูกศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงค์ตำแหน่งทางการเมืองพิพากษาให้มีความผิดและรับโทษจำคุกคนแรกคือ นายรักเกียรติ สุขธนะ และยังมีนักการเมืองในระดับประเทศอีกหลายคนที่ถูกกล่าวหาและถูกศาลพิพากษาถึงที่สุดว่ามีความผิด เช่น พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี นายวัฒนา อัศวเหม อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม โดยที่ทั้ง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และ นายวัฒนา อัศวเหม ต่างก็อยู่ระหว่างการหลบหนีโทษจำคุก
การทดลองทางคลินิก
การวิจัยเชิงทดลองทางคลินิก () คือชุดของกระบวนการในการวิจัยทางการแพทย์และการพัฒนายาที่ทำขึ้นเพื่อประเมินข้อมูลเกี่ยวกับความปลอดภัย (รวมทั้งผลไม่พึงประสงค์จากยาและผลข้างเคียงของวิธีการรักษา) และประสิทธิภาพของเครื่องมือต่างๆ ในการให้บริการสุขภาพ (เช่น ยา การตรวจ อุปกรณ์ วิธีการรักษา ฯลฯ) การวิจัยจะเริ่มขึ้นได้ก็ต่อเมื่อได้มีการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับประสิทธิภาพและความปลอดภัยจากการศึกษาที่ไม่ใช่ทางคลินิกจนได้ข้อมูลที่น่าพอใจแล้ว และผ่านการรับรองขององค์กรจริยธรรมที่เกี่ยวข้อง
ในการทำวิจัยเช่นนี้ผู้วิจัยจะรวบรวมอาสาสมัครทั้งที่มีสุขภาพปกติและ/หรือป่วยด้วยภาวะที่สนใจเข้ามาศึกษาในการวิจัยนำร่องขนาดเล็กก่อน จากนั้นจึงเริ่มการวิจัยขนาดใหญ่ต่อไป ส่วนใหญ่ทำโดยเปรียบเทียบของใหม่กับของเก่าที่ใช้อยู่ เมื่อศึกษาพบว่ามีความปลอดภัยและมีประสิทธิภาพแล้ว การวิจัยลำดับถัดไปจะเพิ่มจำนวนผู้เข้าร่วมการวิจัยให้มากขึ้น การวิจัยเช่นนี้มีขนาดแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความเหมาะสม อาจทำในศูนย์วิจัยแห่งเดียวหรือหลายศูนย์หลายประเทศพร้อมๆ กัน ก็มี
เร็วทะลุนรก
เร็วทะลุนรก (; ) ภาพยนตร์ดราม่า-แอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย เจิ้ง อี้เจี้ยน, ถัน เหย้าเหวิน, จาง ป๋อจือ, เยิ่น ต๊ะหัว, หลิน ซีเหลย กำกับโดย แอนดริว เลา
สกาย เป็นเด็กหนุ่มลูกชายของมหาเศรษฐีผู้หยิ่งจองหอง สกายใช้เวลาไปกับการแข่งรถซิ่งบนท้องถนนของฮ่องกง สกายแข่งรถชนะจิงโก้ และเดิมพันด้วยการตีขาของจิงโก้จนหัก จิงโก้กับพวกจึงเก็บความแค้นนี้ไว้ เมื่อ เติ้งฟง พี่ชายของจิงโก้พ้นโทษออกมาแล้วจากเรือนจำ ได้ออกมาล้างแค้นให้ ด้วยการเดิมพันแข่งกับสกาย โดยที่ เพ็ดดี้ เพื่อนของสกายที่เชี่ยวชาญการตกแต่งเครื่องยนต์ได้เตือนแล้ว แต่สกายก็ไม่ฟัง ผลปรากฏว่าสกายแพ้ โดยเกิดอุบัติเหตุตกจากทางด่วน ซ้ำยังทำให้ เคลลี่ แฟนสาวต้องเสียชีวิต ขณะเดียวกันก็ถูกตำรวจจับเนื่องจากถูกยัดยาเสพติด
สกายจึงต้องเดินทางมายังประเทศไทย เพื่อตามหา ปีศาจตง พ่อของตนเองที่เป็นอดีตตำนานนักแข่งรถที่เคยขับเคี่ยวกับเติ้งฟงมาก่อน ที่นั่น สกายได้พบกับ ปีศาจตงที่พัทยา ปรากฏว่าปีศาจตงกลายเป็นคนขาพิการ ซ้ำยังมีมือข้างซ้ายที่สั่นเทา เพราะถูกเติ้งฟงตัดเส้นเอ็น แต่ก็มีความสุขดีกับชีวิตครอบครัวใหม่ที่ไทย ปีศาจตงได้ทำให้สกายฟื้นกลับมาเป็นคนใหม่ ขณะเดียวกันที่ฮ่องกง ระหว่างรอสกายอยู่ เติ้งฟงได้ท้าเพ็ดดี้ให้แข่งด้วย ด้วยการพันผ้าเทปกับพวงมาลัย ปรากฏว่าเพ็ดดี้เกิดอุบัติเหตุ เสียชีวิต แนนซี่ น้องสาวของเพ็ดดี้ได้เดินทางมาไทยเพื่อแจ้งข่าวแก่สกาย สกายจึงกลับไปยังฮ่องกงอีกครั้ง เพื่อสู้กับเติ้งฟงและล้างแค้นให้เพ็ดดี้"The Legend of Speed" เป็นภาพยนตร์จาก บ็อบโปรดักชั่น นับเป็นเรื่องที่ต่อจาก "A Man Called Hero" ในปีเดียวกัน โดยมีนักแสดงนำ คือ เจิ้ง อี้เจี้ยน และผู้กำกับฯที่เคยร่วมงานกันมาก่อน คือ แอนดริว เลา
ภาพยนตร์มีเนื้อหาเกี่ยวกับ สกาย เด็กหนุ่มลูกชายมหาเศรษฐีที่ใช้ชีวิตเสเพลไปวัน ๆ กับการแข่งรถบนท้องถนนของฮ่องกง ซึ่งเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย และทำให้แฟนสาวของตัวเองต้องตาย สกายได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตที่แท้จริงกับปีศาจตง พ่อแท้ ๆ ของตนที่ไทย ซึ่งนี่เป็นสูตรสำเร็จสำหรับภาพยนตร์แนวพาณิชย์โดยทั่วไปของฮ่องกง แต่ถือว่าเป็นสิ่งใหม่สำหรับ แอนดริว เลา และการแสดงของจาง ป๋อจือ ซึ่งเป็นนักแสดงหน้าใหม่ เธอทำได้ดีทีเดียวกับบทเด็กสาวที่ไร้เดียงสา ซึ่งทำให้ภาพยนตร์สดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาทีเดียว
ณัฐชา จันทพันธ์
ณัชชา จันทพันธ์ หรือ เม้าส์ นักร้อง,นักแสดงชาวไทย เป็นอดีตสมาชิกวง บี-โอ-วาย ชั้นประถมเรียนที่ร.ร.อนุบาลจังหวัดนครศรีธรรมราช การศึกษามัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี มัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี ปัจจุบันศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยสยาม เม้าส์มีพี่ชายสองคน คือ อิคคิวพี่ชายคนโต และนิกกี้ - ณฉัตร จันทพันธ์
ลูกชายคนเล็กของคุณพ่อแต็ก วรเชษฐ จันทพันธ์
ฮง อิน-ย็อง
ฮง อิน-ย็อง (; ; 27 ตุลาคม ค.ศ. 1985 — ) ชื่อเดิม หง ลิ่นยิง () เป็นตัวแทนนางงามประเทศเกาหลีใต้ในรายการมิสเอเชีย ค.ศ. 2005 และได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศ รวมถึงได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพ เธอได้ทำสัญญาร่วมกับสถานีโทรทัศน์แห่งเอเชีย โดยได้ร่วมในกิจกรรมต่างๆตลอดจนรายการโทรทัศน์หลายรายการ ใน ค.ศ. 2007 เธอได้กลับสู่เกาหลีอีกครั้งภายหลังจากหมดอายุสัญญา โดยประกอบอาชีพเป็นนักแสดงในเวลาต่อมา เธอมีความสามารถพิเศษที่หลากหลาย ทั้งในด้านการร้องเพลง, การเต้นรำ และการทำอาหาร
น้ำตกตาดหลวง
น้ำตกตาดหลวง ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยภูคา บริเวณหมู่บ้านทุ่งเฮ้า ตำบลอวน อำเภอปัว จังหวัดน่าน ลักษณะเป็นแอ่งน้ำตกที่สวยงาม นักท่องเที่ยวนิยมมาเล่นน้ำท่ามกลางธรรมชาติ สายน้ำไหลลดหลั่นกันลงมาผ่านโขดหินเป็นชั้นๆ บางชั้นก็เป็นโขดหินสูง ชั้นบนสุดมีทางน้ำแคบๆ และกระแสน้ำไหลแรงมาก ในฤดูฝนจะมีน้ำมากกว่าฤดูอื่นๆ นอกจากนี้น้ำตกตาดหลวงยังเป็นแหล่งอนุรักษ์ปลาพลวงอีกด้วย มีห้องน้ำ ห้องสุขาบริการอยู่ด้านนอกก่อนเข้าน้ำตก
จากตัวอำเภอปัวเดินทางไปตามทางหลวงหมายเลข 1081 เลี้ยวซ้ายตรงแยกโรงเรียนบ้านทุ่งเฮ้า และเลี้ยวซ้ายไปตามถนนลูกรังประมาณ 1.1 กิโลเมตร หรือ จากตัวเมืองน่านไปตามทางหลวงหมายเลข 1080 ถึงอำเภอท่าวังผาแล้วไปตามทางหลวงหมายเลข 1170 และเลี้ยวขวาไปตามทางหลวงหมายเลข 1081 เลี้ยวซ้ายตรงแยกโรงเรียนบ้านทุ่งเฮ้า และเลี้ยวซ้ายอีกครั้งไปตามถนนลูกรังประมาณ 1.1 กิโลเมตร
กลุ่มภาษาทรานส์-นิวกินีตะวันตก
กลุ่มภาษาทรานส์นิวกินีตะวันตก (West Trans–New Guinea languages) เป็นข้อเสนอของนักภาษาศาสตร์ในการจัดจำแนกภาษาในตระกูลภาษาปาปัว เสนอโดย Malcolm Ross เมื่อ พ.ศ. 2548
ภาษาในกลุ่มที่สูงอิเรียน (ทะเลสาบดานีและปาเนียอี) เป็นภาษาที่ปรากฏขึ้นด้วยกันและภาษาในเกาะติมอร์และบอมเบอไรตะวันตกมีลักษณะของสรรพนามที่เกี่ยวข้องกัน เมื่อเทียบกับกลุ่มภาษาทรานส์นิวกินีที่เหลือ อย่างไรก็ตาม ภาษาในเกาะติมอร์มีลักษณะที่ค่อนข้างแตกต่างเป็นเอกเทศ การแบ่งย่อยของภาษาในกลุ่มนี้ได้แก่
ฮัง โงร์
ฮัง ซ็อมนาง โง (, Haing Somnang Ngor; ) หรือเฮง งอร์เป็นนักแสดงชาวกัมพูชาที่ได้รับรางวัลออสการ์จากภาพยนตร์เรื่องทุ่งสังหาร (The killing field) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2483 ในกัมพูชา เรียนจบแพทย์จากมหาวิทยาลัยในกรุงพนมเปญ แต่เมื่อเขมรแดงยึดพนมเปญได้ เขาถูกกวาดต้อนไปทำไร่ไถนา พ่อแม่พี่น้องส่วนใหญ่ตายจากไป จนเวียดนามปลดปล่อยกัมพูชาได้ใน พ.ศ. 2522 ฮัง โงร์จึงสามารถหนีมาฝั่งไทยได้สำเร็จ เขาใช้ชีวิตในค่ายอพยพนาน 18 เดือนจึงได้อพยพไปอยู่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
เมื่อมีการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องทุ่งสังหาร ฮัง โงร์เข้าร่วมคัดเลือกนักแสดง และได้รับบทเป็นดิธ ปราน นักข่าวชาวกัมพูชา ผลจากการแสดงครั้งนี้ ฮัง โงร์ได้รับรางวัลออสการ์ ดาราสนับสนุนชายยอดเยี่ยม หลังจากโด่งดังจากภาพยนตร์ ฮัง โงร์หันมาเป็นนักสิทธิมนุษยชนหาทุนช่วยเหลือชาวกัมพูชาอพยพ จนกระทั่ง 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 เขาถูกกลุ่มวัยรุ่นปล้นชิงทรัพย์ เมื่อขัดขืนจึงถูกฆ่า รวมอายุได้ 56 ปี
วิสิแคล
วิสิแคล (อังกฤษ : VisiCalc) ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2522 โดยบริษัทเพอร์ซันแนลซอฟต์แวร์​ (ต่อมาเปลี่ยนเป็น วิซิคอร์ป) เป็นโปรแกรมประยุกต์ที่สร้างขึ้นมาเป็นครั้งแรกสำหรับงานด้าน สเปรดชีต สำหรับทำงานบนเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ได้รับการยอมรับว่าเป็นโปรแกรมที่ทำให้คอมพิวเตอร์ภายในบ้านเปลี่ยนแปลงไปเป็นเครื่องมือทางธุรกิจที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง
มารู้จักโปรแกรมสเปรตชีต
ไนเมเคิน
ไนเมเคิน () เป็นเมืองและเทศบาลริมฝั่งแม่น้ำวาล ทางตะวันออกของประเทศเนเธอร์แลนด์ ใกล้กับชายแดนประเทศเยอรมนี ถือว่าเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในเนเธอร์แลนด์ เฉลิมฉลองครบ 2,000 ปี ในปี ค.ศ. 2005 เขตเมืองมีประชากร 736,107 คน (มกราคม ค.ศ. 2011)
เมืองนี้เคยเป็นที่ตั้งของชุมชนชาวโรมัน จักรพรรดิในราชวงศ์การอแล็งเฌียงเคยประทับที่เมืองนี้เป็นช่วงเวลาหนึ่ง ภายหลังเข้าเป็นสมาชิกสันนิบาตฮันซา เป็นสถานที่ลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกหลายฉบับระหว่าง ค.ศ. 1678-1679 เพื่อยุติสงครามระหว่างฝรั่งเศสกับฮอลแลนด์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองได้รับความเสียหายอย่างหนัก ฝ่ายพันธมิตรเข้ายึดในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944
กระแสน้ำกินี
กระแสน้ำกินี () เป็นกระแสน้ำอุ่นในมหาสมุทรแอตแลนติก ไหลเลียบฝั่งของกินี ในแอฟริกาตะวันตก จากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก มีความคล้ายกับกระแสน้ำอุ่นศูนย์สูตรในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก
ววอตซวาเวก
ววอตซวาเวก () เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ บนฝั่งแม่น้ำวิสตูลา มีประชากร 117,785 คน (มิถุนายน ค.ศ. 2009) เป็นเมืองหลวงของอดีตจังหวัดชื่อเดียวกัน ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กองกำลังของรัสเซียพ่ายแพ้ที่เมืองนี้ ในปี ค.ศ. 1914 และในสงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีได้เข้ายึดครอง
ซาบเช
ซาบเช หรือ ซาบเจ () เป็นเมืองในจังหวัดชล็อนสก์ (ไซลีเซีย) ประเทศโปแลนด์ ใกล้กับเมืองคาโตวีตเซ ตั้งอยู่บนที่ราบสูงชล็อนสก์ บนฝั่งแม่น้ำบือตอมกา เมืองมีประชากร 188,122 คน (มิถุนายน ค.ศ. 2009)
โหด เลว ดี
"สำหรับภาพยนตร์เกาหลี ดูได้ที่ โหด เลว ดี (ภาพยนตร์เกาหลี)"
โหด เลว ดี (; ; พินอิน: Yīngxióng běnsè) ภาพยนตร์ดราม่าแอ็คชั่นสัญชาติฮ่องกง นำแสดงโดย ตี้ หลุง, โจว เหวินฟะ, เลสลี่ จาง กำกับโดย จอห์น วู
อาเห่า เป็นสมาชิกแก๊งค์มาเฟีย ขณะที่ อาเฉีย ผู้น้องเป็นตำรวจฮ่องกง อาเฉียโทษอาเห่าว่าเป็นต้นเหตุทำให้พ่อต้องถูกฆ่าตาย วันหนึ่งอาเห่ากับเสี่ยวหม่า ถูกอาชางเพื่อนร่วมแก๊งค์หักหลังเพราะความอิจฉา ทำให้อาเห่าถูกจับและถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 3 ปี ส่วนเสี่ยวหม่าได้รับบาดเจ็บสาหัส และหนีไปอยู่ไต้หวัน ขณะที่อาเห่าเมื่อพ้นโทษออกมา ก็หันหลังให้กับธุรกิจเถื่อนทั้งหมด และตั้งใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็นคนขับแท็กซี่ แต่ก็พบว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เสี่ยวหม่าต้องกลายเป็นคนขาพิการไป ทันทีที่ได้ข่าวว่าอาเห่ากลับมา อาชางก็วางแผนกำจัดอาเห่าอีกครั้งหนึ่ง อีกด้านหนึ่งก็มีตำรวจจากไต้หวันก็ตามรอยอาเห่ามายังฮ่องกง ส่วนอาเฉียยังทำใจเรื่องที่พ่อต้องตายไม่ได้ ก็คอยแต่โทษอาเห่าและคอยหาเรื่อง เมื่อเสี่ยวหม่ารู้เรื่องทั้งหมดจึงบุกเข้าไปชิงเอาแม่พิมพ์ธนบัตรจากโรงงานของอาชางเพื่อล่อให้อาชางตามล่าและเปิดโอกาสให้อาเห่าหนีไปจากฮ่องกงได้ แต่แล้วก็ถูกแผนซ้อนแผนของอาชาง การต่อสู้อันดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้น โดยครั้งนี้มีอาเฉียที่เข้าใจในตัวพี่ชายดีแล้วรวมอยู่ด้วย"A Better Tomorrow" หรือในชื่อภาษาไทยว่า "โหด เลว ดี" เมื่อออกฉายแล้วประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากทั้งรายได้และคำวิจารณ์ ถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้แก่ทีมผู้สร้าง โดยเฉพาะกับ จอห์น วู ผู้กำกับฯ และฉีเคอะ ผู้อำนวยการสร้าง ในส่วนของจอห์น วู นี่นับได้ว่าเป็นภาพยนตร์เรี่องแรกในชีวิตของเขาที่ประสบความสำเร็จเป็นเรื่องแรก และถือเป็นผลงานชิ้นเอกที่เป็นเสมือนเอกลักษณ์ประจำตัวมาจนถึงปัจจุบัน หลังจากก่อนหน้านั้นได้กำกับมาแล้วหลายเรื่อง หลายแนว แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก โดยผู้เขียนบทก็คือ จอห์น วู เองได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์ฮ่องกงเรื่อง "Story of a Discharged Prisoner" ในปี ค.ศ. 1967 จากการกำกับของ หลงกง นำแสดงโดย หวังเหว่ย และเซียะ เสียน
ภาพยนตร์ได้กลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้กับภาพยนตร์เรื่องหลังอีกหลายเรื่อง มีการนำกลับไปสร้างใหม่ เช่น "The Invincible" ซึ่งเป็นภาพยนตร์เกาหลี ในปี ค.ศ. 2010 และมีการสร้างเป็นภาคต่อมาอีก 2 ภาค คือ "A Better Tomorrow II" ในปี ค.ศ. 1987 และ "A Better Tomorrow III" ในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งกำกับโดย ฉีเคอะ
ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นของฮ่องกงในแบบหักเหลี่ยมเฉือนคมดีที่สุด จนกระทั่งในอีกหลายปีต่อมาจึงมี "Infernal Affairs" เกิดขึ้นมา และได้รับให้ติดอันดับ 2 ภาพยนตร์ฮ่องกงยอดเยี่ยมในรอบ 60 ปี จาก 100 อันดับ และในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2017 ในวาระครบรอบ 100 ปี ภาพยนตร์จีน ได้รับโหวตให้เป็นภาพยนตร์จีนที่ดีที่สุดเป็นอันดับ 2 ใน 100 อันดับอีกด้วย
เป้ สีน้ำ
เป้ สีน้ำ มีชื่อจริงว่า อรรณพ ศรีสัจจา นักดนตรี กวี นักเขียน และคนทำงานศิลปะ เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ที่อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาชั้น ปวช. จาก วิทยาลัยอาชีวศึกษาธนบุรี และระดับปริญญาตรี สาขาศิลปหัตถกรรม จาก วิทยาลัยเพาะช่าง
ด้านผลงานเพลง จากการชักชวนของ พ.ต.ท.ธีระชัย วัฒนะนุพงษ์ ผู้เป็นอาของเป้ สีน้ำ จึงได้บันทึกเสียงและออกอัลบั้มชุดแรกร่วมกับ วินัย พันธุรักษ์ ในปี พ.ศ. 2525 ชื่อชุดว่า “มันอาจจะสายเกินไป” โดยโปรดิวเซอร์คือ วิชัย ปุญญยันต์ และมีผลงานอัลบั้มเดี่ยว “เปเป้ แอนด์ บัตเตอร์ฟลาย” ตามออกมาในปี พ.ศ. 2527 โดยทางวง บัตเตอร์ฟลาย ทำดนตรีให้ เป้ได้พักงานดนตรีไประยะเวลานึง เนื่องจากผลงานเดี่ยวชุดแรกนี้รู้จักและฟังกันในวงแคบๆไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงหันไปทำธุรกิจร้านอาหาร ทำงานศิลปะ และเขียนหนังสือ โดยได้เขียนและแต่งเพลงเก็บเอาไว้เป็นระยะ จนถึงปี พ.ศ. 2535 ได้ออกอัลบั้มชื่อว่า “บทเพลงของเธอ” โดยนำเพลงเด่นจากอัลบั้มก่อนคือเพลง “ฝากรัก” มาบันทึกเสียงใหม่ หลังจากอัลบั้มนี้เป้ได้ร่วมงานเป็นระยะเวลาสั้นๆกับวง Camera Eyes เป้มีผลงานตามออกมาอีก 2 ชุด คืออัลบั้ม “ความรัก” ในปี พ.ศ. 2539 และ “เพลงใบไม้” ในปี พ.ศ. 2543
ด้านงานศิลปะ เป้มีผลงานแสดงศิลปะเดี่ยวและกลุ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 รวมไปถึงเป็นวิทยากรในกิจกรรมศิลปะเกี่ยวกับเยาวชนอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบัน เป้ สีน้ำ เปิดโรงเรียนธรรมชาติบ้านริมน้ำ เพื่อจัดกิจกรรมอบรมทางศิลปะ-ดนตรี-กวี รวมไปถึงกิจกรรมเพื่อสังคมอื่นๆ อยู่ที่ ต.บางระกำ อ.บางเลน จังหวัดนครปฐม