hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ฮวางจินยี จอมนางหัวใจทระนง
ฮวางจินยี จอมนางหัวใจทระนง เป็น ซีรีส์ เกาหลี จากสถานีโทรทัศน์ KBS ที่ดัดแปลงสร้างจากชีวิตจริงของ ฮวาง จินยี นางรำผู้มีชื่อเสียงที่สุดในสมัย ราชวงศ์โชซอน นำแสดงโดยฮา จี วอน
มันโตวา
มันโตวา () หรือ แมนชัว () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในแคว้นลอมบาร์เดียในประเทศอิตาลี มันโตวาเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมันโตวา
มันโตวาถูกโอบรอบสามด้านด้วยทะเลสาบที่ขุดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ที่ได้น้ำจากแม่น้ำมินโชที่มาจากทะเลสาบการ์ดา ทะเลสาบทั้งสามชื่อ ลาโกซูเปรีโอเร (Lago Superiore-ทะเลสาบใหญ่) ลาโกดีเมซโซ (Lago di Mezzo-ทะเลสาบกลาง) และลาโกอินเฟรีโอเร (Lago Inferiore-ทะเลสาบเล็ก) ทะเลสาบปาโจโล (ทะเลสาบที่สี่) เคยเป็นทะเลสาบสุดท้ายที่ล้อมเมืองแต่มาเหือดแห้งไปในคริสต์ศตวรรษที่ 18
มันโตวาได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 2008
ฟรันเชสโก ตราอีนี
ฟรานเชสโค ทราอินิ () เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 14ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและฉากแท่นบูชา ฟรานเชสโค ทราอินิมีผลงานระหว่าง ค.ศ. 1321 ถึงปี ค.ศ. 1365 ในปิซาและโบโลนยา
ทราอินิดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากอันเดรอา ออร์ชานยา ทราอินิมีงานชิ้นเดียวเท่าที่ทราบ ในปี ค.ศ. 1345 ทราอินิลงชื่อและวันที่บนบานพับภาพที่เขียนให้กับบวัดซานตาคาเทรินาในปิซาเป็นภาพนักบุญโดมินิกและภาพฉากชีวิตนักบุญอีกแปดภาพที่ปัจจุบันอยู่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่ปิซา นักวิชาการสันนิษฐานว่าจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ที่แคมโปซานโตเป็นภาพที่ทราอินิเขียน ที่รวมทั้ง “การตัดสินครั้งสุดท้าย” “ไฟนรก” “ตำนานนักพรต” และชิ้นที่มีชื่อเสียง “ชัยชนะของความตาย” (Il Trionfo della Morte) แต่นักวิชาการบางท่านกล่าวว่าภาพหลังนี้เขียนโดยบวยนามิโค บุฟฟาลมัคโค (Buonamico Buffalmacco)
ภาพ “ชัยชนะของความตาย” เขียนหลังจาก ค.ศ. 1350 เป็นงานศิลปะชิ้นที่ดีที่สุดและมีพลังที่สุดของศิลปะในกลุ่ม “ระบำมรณะ” ที่แสดงเป็นภาพความตายที่ปรากฏอยู่ทั่วไปและเป็นสิ่งที่ปราศจากความปราณี ซึ่งเป็นปฏิกิริยาต่อความสยดสยองของกาฬโรคระบาดในยุโรปในปลายคริสต์ทศวรรษ 1340
จิตรกรรมฝาผนังที่แคมโปซานโตได้รับความเสียหายอย่างหนักหรือถูกทำลายระหว่างการทิ้งระเบิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
บาร์ (หน่วยวัด)
บาร์ () คือหน่วยวัดความดัน ถึงไม่ใช่หน่วยเอสไอ แต่สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติ (NIST) ก็ได้ยอมรับการใช้งานกับหน่วยเอสไออื่น ๆ หน่วยบาร์เป็นที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในการอธิบายความดัน เพราะว่ามีค่าเหมือนกันกับความดันบรรยากาศ สามารถใช้หน่วยนี้ได้อย่างถูกกฎหมายในกลุ่มสหภาพยุโรป
ในทางกลับกัน
ดีปเฮาส์
ดีปเฮาส์ () เป็นแนวดนตรีของดนตรีเฮาส์ ที่รวมองค์ประกอบของดนตรีชิคาโกเฮาส์ ดิสโก้ ดนตรีโซลยุค 80 แจ๊ส-ฟังก์ และดีทรอยต์เทคโน ส่วนเพลงแจ๊สก็มีอิทธิพลต่อดนตรีดีปเฮาส์โดยมักดึงองค์ประกอบของคอร์ดอันซับซ้อนมากกว่าไทรแอดพื้นฐาน ที่ทำให้เพลงมีความไม่กลมกลืนกันเล็กน้อย ส่วนดนตรีดิสโก้เป็นอิทธิพลอย่างมากต่อดนตรีดีปเฮาส์ ในรูปแบบของการร้องใช้มีการใช้เสียงร้องมากกว่าดนตรีเฮาส์อื่น ๆ คุณภาพเสียงร้องอันทรงพลัง ช้า และแสดงให้เห็นถึงความไม่กลมกลืนบางส่วนของเมโลดี้ บาคาดี้ จิน และเตกีล่า
กัมโปซันโตโมนูเมนตาเล
กัมโปซันโตโมนูเมนตาเล () หรืออนุสรณ์สุสานเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของ “จตุรัสปาฏิหาริย์” ในปิซาในอิตาลี
“กัมโปซันโต” แปลตรงตัวว่า “ทุ่งศักดิ์สิทธิ์” เพราะเชื่อกันว่าก่อสร้างขึ้นบนดินที่ไปขนมาจากกลโกธาที่นำกลับมายังปิซาโดยอูบัลโด เด ลันฟรันชีอาร์ชบิชอปแห่งปิซาขณะนั้นเมื่อเดินทางกลับจากสงครามครูเสดครั้งที่ 4 ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตำนานอ้างว่าร่างที่ฝังในดินที่มาจากเยรูซาเลมจะเน่าเปื่อยภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง
บริเวณสุสานตั้งอยู่บนซากหอล้างบาปเดิมของโบสถ์ซานตาเรพาราตา โบสถ์ที่เคยตั้งอยู่ตรงที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหารปีซาปัจจุบัน การใช้คำว่า “อนุสาวรีย์” ประกอบคำเรียกสุสานก็เพื่อแสดงความแตกต่างจากสุสานที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากนั้นที่มีชื่อว่า “camposanto vecchio” (ทุ่งศักดิ์สิทธิ์เก่า)
ลิแวนต์
ลิแวนต์ (; ) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า อัชชาม () ตามความหมายดั้งเดิมหมายถึงบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก แต่ในความหมายทางภูมิศาสตร์หมายถึงบริเวณอันกว้างใหญ่ในเอเชียตะวันตกทางฝั่งตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยมีเทือกเขาทอรัสเป็นเขตแดนทางตอนเหนือ ทะเลทรายอาหรับทางใต้ และทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางตะวันตก ขณะที่ทางตะวันออกเป็นเทือกเขาแซกรอส
ลิแวนต์เดิมมีความหมายอย่างหลวม ๆ หมายถึง "ดินแดนเมดิเตอร์เรเนียนทางตะวันออกของอิตาลี" มาจากภาษาฝรั่งเศสกลางที่แปลว่า "ตะวันออก" ในประวัติศาสตร์ การค้าขายระหว่างยุโรปตะวันตกกับจักรวรรดิออตโตมันเป็นเศรษฐกิจอันสำคัญของบริเวณนี้ คำว่าลิแวนต์โดยทั่วไปมีความหมายทางวัฒนธรรมมากกว่าที่จะเป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ใดที่หนึ่งที่เฉพาะเจาะจง และความหมายของคำก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ตลอดมาในประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และทัศนคติในการอ้างอิง
ดยุกแห่งเวนิส
ดยุกแห่งเวนิส หรือ โดเจแห่งเวนิส () มาจาก “Doge” (ภาษาเวนิส) หรือ “Doxe” ที่มาจากภาษาละติน “Dux” ที่หมายถึงผู้นำทางทหาร ภาษาอิตาลีใช้ “Duce” ดยุกแห่งเวนิสเป็นตำแหน่งประมุขของสาธารณรัฐเวนิสที่ใช้กันมากว่าหนึ่งพันปี เป็นตำแหน่งเลือกตั้งตลอดชีพโดยชนชั้นเจ้านายในนครรัฐ ผู้ที่ได้รับเลือกมักจะเป็นผู้มีอาวุโสสูงที่สุดและเป็นผู้มีปฏิภาณไหวพริบดีที่สุด ความสามารถในการรักษาดุลยภาพระหว่างการมีพิธีรีตองอย่างเจ้านายและความเป็นสารธารณรัฐที่ทำให้เวนิสเป็นตัวอย่างที่ดีของ "สาธารณรัฐพาณิชย์" (Maritime republics) หรือสาธารณรัฐที่เหล่าพ่อค้าและชนชั้นสูงมีอิทธิพลอย่างชัดเจน
จากบทบันทึกของจอห์น ดีคอนแห่งเวนิส (John, deacon of Venice) ผู้ประพันธ์ “พงศาวดารเวนิส” (Chronicon Venetum) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1000 สำนักของดยุกก่อตั้งเป็นครั้งแรกในเวนิสราว ค.ศ. 700 แทนที่ระบบองค์กร (tribune) ที่ปกครองเวนิสในสมัยแรก แต่ไม่เป็นที่ทราบว่าดยุกองค์แรกๆ จะเป็นผู้ที่แทนของจักรวรรดิไบแซนไทน์หรือไม่ ดยุกก็เช่นเดียวกับพระจักรพรรดิมีตำแหน่งตลอดชีพและเป็นประมุขทั้งทางด้านการเมือง การศาสนา และการสงคราม
เคาน์ตีแอโน
อาณาจักรเคานต์แห่งแอโน (; ; ) เป็นดินแดนในประวัติศาสตร์ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ปกครองโดยเคานต์แห่งแอโน
อาณาจักรเคานต์แห่งแอโนประกอบด้วยจังหวัดแอโนในเบลเยียมปัจจุบันและทางตอนใต้ของจังหวัดนอร์ของฝรั่งเศส
ในสมัยโรมันแอโนตั้งอยู่ในจังหวัดโรมันชื่อแกลเลียเบลจิกาและโลว์เออร์เจอร์เมเนีย และเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนเคลต์จนกระทั่งมาแทนด้วยชนเจอร์มานิคที่เป็นการยุติอำนาจการปกครองของจักรวรรดิโรมัน ในปัจจุบันอาณาจักรเคานต์แห่งแอโนเดิมตั้งอยู่ในเบลเยียมและฝรั่งเศส
พริซซันเนอร์ออฟเลิฟ
"Prisoner of Love'" เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 21 (จากทั้งหมด 30) โดยวางจำหน่ายในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เป็นซิงเกิลแรกของเธอที่ออกมาในรูปแบบซีดี+ดีวีดี ส่วนเพลงในซิงเกิลอย่าง "Prisoner of Love (Quiet Version)" ได้ถูกนำไปเป็นเพลงประกอบละครญี่ปุ่นเรื่อง Last Friend ซึ่งได้รับรางวัลเพลงประกอบละครยอดเยี่ยมจากงานประกาศผลรางวัลโทรทัศน์ครั้งที่ 57 ของญี่ปุ่นอีกด้วย
ในมิวสิกวิดีโอของซิงเกิลนี้ โดยถ่ายทอดเลียนแบบเรื่องราวของเธอในการทำเพลงในห้อง ๆ หนึ่ง ทั้งการแต่งเพลง แต่งเสียงและขับร้อง
CD Tracklist 
DVD Tracklist
ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ทาง "Barks.jp" ได้รายงานสรุปยอดรวมดาวน์โหลดทั้งหมด 1.5 ล้านครั้ง ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 Yahoo!Japan รายงานสรุปยอดรวมดาวน์โหลดทั้งหมด 2.9 ล้านครั้ง ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2551 RIAJ รายงานสรุปยอดรวมดาวน์โหลดทั้งหมด 1 ล้านครั้ง
เคาน์ตีช็องปาญ
อาณาจักรเคานต์แห่งช็องปาญ () เป็นอดีตอาณาจักรที่ปกครองโดยเคานต์แห่งช็องปาญ ตั้งอยู่ในบริเวณแคว้นช็องปาญาร์แดนในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน
อาณาจักรเคานต์แห่งช็องปาญก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 950 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1316 ช็องปาญแยกตัวออกมาจากทรัว ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 11 โดยมีอูกเป็นผู้ดำรงตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งช็องปาญคนแรก เมื่อหลุยส์ผู้ทรงเป็นเคานต์แห่งช็องปาญขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาพระเจ้าฟิลิปที่ 4 เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 10 แห่งฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1314 อาณาจักรเคานต์แห่งช็องปาญก็ตกไปเป็นดินแดนของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เคานต์แห่งช็องปาญแต่ในนามมีตำแหน่งเป็น “seneschal” แห่งฝรั่งเศสด้วย
ฐิติกร
บริษัท ฐิติกร จำกัด (มหาชน) (ชื่ออังกฤษ : Thitikorn Public Company Limited) ชื่อย่อ: TK เป็นบริษัทเช่าซื้อรถจักรยานยนต์ และ รถยนต์ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีสาขาครอบคลุม 54 จังหวัดทุกภาคของประเทศไทย เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2515 บริษัท ฐิติกร จำกัด (มหาชน) โดยมี ดร.ชุมพล พรประภา และนางอโนทัย พรประภา เป็นผู้ก่อตั้ง บริษัท ฐิติกร จำกัด ในปี 2538 ได้ขยายตัวออกไปทางภาคตะวันออกในนาม บริษัท ซี.วี.เอ. จำกัด ซึ่งบริษัท ฐิติกร จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ดำเนินการ ในปี 2546 เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย หลังจากนั้นได้ซื้อกิจการของบริษัท ชยภาค จำกัด เพื่อขยายสินเชื่อให้เช่าซื้อรถยนต์ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ต่อมาได้มีการจัดโครงสร้างระบบการดำเนินการภายในกลุ่มบริษัทใหม่ โดยการปล่อยสินเชื่อรถจักรยานยนต์ทั้งหมดอยู่ภายใต้การดำเนินงานของ บริษัท ฐิติกร จำกัด (มหาชน) และ มีการเพิ่มสาขาอย่างต่อเนื่อง ปี 2548 ออกหุ้นกู้ครั้งแรกมูลค่ารวม 745 บาท ปัจจุบันมีการชำระคืนหมดแล้ว และมีการออกหุ้นกู้เพิ่มในปีต่อมามีมูลค่ารวม 2,150 ล้านบาท ปี2553 ทริสเรทติ้ง จัดอันดับ TK ที่ระดับ A- (แนวโน้มคงที่) ต่อมาในปี 2554 เข้าซื้อหุ้นของบริษัท เซทเทเลม (ประเทศไทย) จำกัด ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ทีเค เด็บท์ เซอร์วิสเซส จำกัด, ทริส เรทติ้ง จัดอันดับเครดิต TK ที่ระดับ A- (แนวโน้มคงที่) ปัจจุบันมีสาขา 88 สาขา ครอบคลุม 54 จังหวัด
รัฐสุลต่านรูม
รัฐสุลต่านรูม (, ) เป็นรัฐสุลต่านเซลจุคตุรกี ที่ปกครองอาณาบริเวณส่วนใหญ่ของอานาโตเลียระหว่างปี ค.ศ. 1077 จนถึงปี ค.ศ. 1307 โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่อิซนิคและต่อมาคอนยา เนื่องจากอาณาจักรสุลต่านเป็นอาณาจักรที่มีการเคลื่อนย้ายอยู่เสมอฉะนั้นเมืองอื่นเช่นเคย์เซรีและซิวาสต่างก็ได้เป็นเมืองหลวงอยู่ระยะหนึ่ง ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดอาณาจักรสุลต่านแห่งรัมมีอาณาบริเวณครอบคลุมกลางตุรกีตั้งแต่เมืองท่าอันทาลยา-อลันยาบนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปจนถึงไซนอพบนฝั่งทะเลดำ ทางตะวันออกอาณาจักรสุลต่านก็ผนวกรัฐต่างๆ ของตุรกีไปจนถึงทะเลสาบวาน ทางด้านตะวันตกสุดก็มีอาณาบริเวณไปจรดบริเวณเดนิซลิและบริเวณทะเลอีเจียน
คำว่า “Rûm” อาหรับที่ใช้เรียกโรมัน เซลจุคเรียกอาณาจักรของตนเองว่า “รูม” เพราะกองทัพมุสลิมต่างๆ ถือว่าบริเวณนี้เคยเป็นดินแดนที่ถือว่าเป็นดินแดน “โรมัน” มาแต่โบราณหรือของจักรวรรดิโรมันตะวันออก นักประวัติศาสตร์ตุรกีสมัยปัจจุบันเรียกอาณาจักรนี้ว่า “รัฐสุลต่านอานาโตเลีย” (“Anadolu Selçukluları”) หรือเมื่อไม่นานมานี้ก็เรียกว่า “เซลจุคแห่งตุรกี” (“Türkiye Selçukluları”) หรือบางครั้งก็มีบ้างที่เรียกว่า “รัฐสุลต่านคอนยา” หรือ “รัฐสุลต่านไอโคเนียม” ในบันทึกที่เขียนในตะวันตก ส่วนในประเทศไทยช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เรียกอาณาจักรนี้ว่า หรุ่ม หรือ หรุ่มโต้ระกี่ ตามที่ปรากฏในโคลงภาพคนต่างภาษาช่วงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
รัฐสุลต่านรูมมีความรุ่งเรืองที่สุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงต้น คริสต์ศตวรรษที่ 13 เมื่อยึดเมืองท่าสำคัญบนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและบนฝั่งทะเลดำจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ได้ ภายในอานาโตเลียเซลจุคก็ทำการค้าขายโดยใช้ระบบสถานีคาราวาน (caravanserai) โดยการตั้งที่พักผู้ขนย้ายสินค้าเป็นระยะๆ ที่เป็นการช่วยให้ความสะดวกแก่การขนย้ายสินค้าจากอิหร่านและเอเชียกลางไปยังเมืองท่าต่างๆ รัฐสุลต่านรูมมีความสัมพันธ์ทางการค้าที่แน่นหนากับสาธารณรัฐเจนัวก็ก่อตั้งขึ้นในสมัยนี้ ความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นทำให้เซลจุคสามารถผนวกรัฐต่างๆ ในตุรกีที่ก่อตั้งขึ้นทางตะวันออกได้หลังจากยุทธการมันซิเคิร์ต (Battle of Manzikert) ที่รวมทั้งดินแดนของดานิชเมนด์ส (Danishmends), เมงกือเซ็ค (Mengücek), ซัลตุคลุ (Saltuklu) และ อาร์ตูคลุ (Artuklu) สุลต่านเซลจุคสามารถต่อต้านนักรบครูเสด แต่ในปี ค.ศ. 1243 ก็มาเพลี่ยงพล้ำต่อจักรวรรดิมองโกลที่เข้ามารุกราน ในที่สุดเซลจุคก็กลายเป็นเมืองขึ้นของมองโกล และแม้ว่าชนชั้นบริหารจะพยายามรักษาความเป็นรัฐสุลต่านไว้แต่ในที่สุดอำนาจของอาณาจักรสุลต่านก็เสื่อมโทรมลงในราวครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 13 และสลายตัวไปในสิบปีแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 14
ในช่วงสิบปีสุดท้ายบริเวณรัฐสุลต่านรูมก็เป็นบ่อเกิดของราชรัฐเล็กๆ น้อยๆ ที่ก่อตัวขึ้น (Beyliks) ที่รวมทั้งออสมันกลู (Osmanoğlu) ที่รุ่งเรืองขึ้นมาแทนที่เป็นจักรวรรดิออตโตมัน
พระเจ้าโก
จักรพรรดิแทโจยอง (ไม่ทราบแน่ชัด - ค.ศ.719) หรือที่รู้จักกันในนาม จักรพรรดิโก (ฮันกึล: 고왕, ฮันจา: 高王)เป็นผู้สถาปนาอาณาจักรพัลแฮ ทรงครองราชย์ระหว่างปีค.ศ.699 ถึง 719 ชาติกำเนิดของพระองค์นั้นเป็นที่โต้แย้งกันมาก(ดูด้านล่าง) โดยนักวิชาการส่วนใหญ่ในเกาหลีเชื่อว่าพระองค์มีเชื้อสายโกคูรยอ แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ในจีนกลับเชื่อว่าพระองค์มีบรรพบุรุษเป็นชาวมัลกัล(โมเฮ)
แทโจยองเป็นบุตรชายคนแรกของแม่ทัพแท จุงซาง (ฮันกึล: 대중상 ฮันจา: 大仲象) หรือชีชีจงเซียง (เกาหลี: 걸걸중상, จีน: 乞乞仲象) แห่งอาณาจักรโกคูรยอ แทโจยองประสูติเมื่อไหร่และที่ไหนไม่แน่ชัด
หลังจากการล่มสลายของโกคูรยอแก่กองทัพซิลลาและราชวงศ์ถัง แทจุงซางยังคงอยู่ที่ป้อมอันซีโดยไม่ได้ถูกโจมตีในช่วงสงครามโกคูรยอ-ถังครั้งที่3 อย่างไรก็ตามในปี668 โคกูรยอล่มสลาย แม้ว่าทั้งสองพ่อลูกจะร่วมรบอย่างกล้าหาญ แต่ทั้งสองก็ถูกจับเป็นเชลย หลังจากความพ่ายแพ้ของกบฏชาวชี่ตันที่นำโดยหลี่จินฉงต่อราชวงศ์ถังในปี696 ชาวซูโม่ โมเฮและโคกูรยอที่เหลืออยู่อันมีผู้นำคือแทจุงซาง และชาวไป่ซานโมเฮที่มีผู้นำคือชีซีพีอวี้ (ฮันกึล: 걸사비우, ฮันจา: 乞四比羽) ได้เป็นพันธมิตรกันเพื่อแสวงหาอิสรภาพ เพราะความมุ่งร้ายของนโยบายการทำให้สงบของบูเช็กเทียน ทำให้พวกเขาต้องหนีไปทางตะวันออกสู่ดินแดนบ้านเกิดของพวกเขา
ทัพถังได้ฆ่าชีซีพีอวี้และแทจุงซางก็เสียชีวิต แทโจยองจึงรวมกองทัพโคกูรยอและมัลกัลเข้าด้วยกันเพื่อต้านการโจมตีของราชวงศ์ถัง เขาได้ชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนือราชวงศ์ถังในยุทธการชอนมุนรยอง (ฮันกึล: 천문령, ฮันจา: 天門嶺)ทำให้เขาสามารถก่อตั้งอาณาจักรของเขาเอง เขาสถาปนาตัวเองเป็นกษัตริย์แห่งจินในปี698 เขาตั้งเมืองหลวงที่เขาดงมอทางใต้ของมณฑลจี๋หลินในปัจจุบัน และสร้างเมืองดงมอซานซองที่จะใช้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรจินอันยิ่งใหญ่ (ฮันกึล: 대진국, ฮันจา: 大辰國)
พระเจ้าแทโจยองทรงพยายามขยายอิทธิพลของพระองค์ในการเมืองระดับชาติรวมถึงราชวงศ์ถัง เผ่าทูเจวี๋ย เผ่าชี่ตัน อาณาจักรซิลลาและดินแดนอิสระบางส่วนของชาวโมเฮ แรกสุดพระองค์ทรงส่งทูตไปยังทูเจวี๋ย จึงทรงไกล่เกลี่ยกับราชวงศ์ถังด้วยพระองค์เองเมื่อจักรพรรดิถังจงจงฟื้นราชสมบัติ ในปี712พระเจ้าแทโจยองทรงเปลี่ยนชื่ออาณาจักรของพระองค์เป็นพัลแฮ ในปี713ทรงรับตำแหน่ง"กษัตริย์ผู้ปกครองพัลแฮ"จากจักรพรรดิถังเสวียนจง นอกเหนือจากการบรรลุถึงยุคแห่งความเหลือเฟือภายในอาณาจักรแล้ว พระองค์ยังต้องการจัดการอาณาจักรซิลลาด้วย ซิลลานั้นไม่มีความคิดที่จะยอมทำตามเพราะพวกเขาเคยขอความช่วยเหลือจากราชวงศ์ถังเพื่อมายึดครองโคกูรยอที่เป็นรัฐที่ครองอำนาจอยู่ก่อนหน้าพัลแฮ ความคิดที่จะรุกรานซิลลาได้รับการปฏิบัติโดยพระราชโอรสและรัชทายาท คือพระเจ้ามู
พระเจ้าแทโจยองเสด็จสวรรคตในปี719 พระราชโอรสแทมูเยขึ้นครองราชย์สืบต่อ แทโจยองได้รับพระราชทินนามว่า จักรพรรดิโก
ในช่วงต้นรัชสมัย อาณาจักรซิลลาไม่พอใจที่มีการก่อตั้งอาณาจักรพัลแฮโดยชาวโคกูรยอเดิม จึงร่วมกับจีนเพื่อทำลายพัลแฮ แต่จีนกลับไม่ช่วยเหลือ เพราะเห็นว่าอาณาจักรพัลแฮมีฐานะทัดเทียมกันกับอาณาจักรซิลลา และยังมีความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมกับจีน ชนเผ่าเร่ร่อน และญี่ปุ่นด้วย
Saadabad Palace
Saadabad Palace () เป็นพระราชวังที่สร้างขึ้นโดย Pahlavi Dynasty แห่งอิหร่าน ตั้งอยู่ที่ย่าน Shemiran ในกรุงเตหะรานหลังจาก Iranian Revolution พระราชวังได้กลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ ปัจจุบันบางส่วนของพระราชวังได้เปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ให้ประชาชนทั่วไปสามารถเข้าชมได้ และอีกบางส่วนถูกใช้งานโดย Iranian Cultural Heritage Organization
บิลาดี บิลาดี บิลาดี
บิลาดี บิลาดี บิลาดี () เป็นเพลงชาติของประเทศอียิปต์ ที่ใช้ขับร้องในปัจจุบัน บทร้องประพันธ์โดย มูฮัมมัด ยูนุส อัลกอดี () และ เรียบเรียงทำนองโดย ซัยยิด ดัรวีช () ซึ่งความจริงนั้นคือ บทร้องของเพลงนี้มาจากสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของ มุสตาฟา คาเมล ประกาศใช้อย่างเป็ทางการเมื่อ พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979)
ในปี พ.ศ. 2402 เพลงชาติฉบับแรกของอียิปต์ ใช้เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีของราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลี มีชื่อว่า ซะลามอัฟฟานดินาร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2466 ราชอาณาจักรอียิปต์ได้รับการสถาปนาและได้รับการยอมรับโดยสหราชอาณาจักร ซึ่งได้ใช้เพลงชาติฉบับใหม่ที่มีชื่อว่า อัสซะลามิยะมิสรี ("จงปลอดภัยเถิด อียิปต์") ซึ่งเพลงดังกล่าวนี้ใช้เป็นเพลงชาติของตนมาเป็นระยะเวลา 13 ปี และถูกยกเลิกในปี พ.ศ. 2479 ในช่วงดังกล่าว เพลงซะลามอัฟฟานดินาร์ ยังคงใช้เป็นเพลงคำนับสำหรับพระมหากษัตริย์ของอียิปต์จนถึงปี พ.ศ. 2495 ภายหลังการปฏิวัติอียิปต์ สหสาธารณรัฐอาหรับ ได้ถือกำเนิด และ ได้มีการประกาศใช้เพลงชาติฉบับใหม่ ที่มีชื่อว่า วาลลาซามานยาเซลาฮี ("โอ้ อาวุธของพวกเรา") ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2503.
ทุนสำรองระหว่างประเทศ
คำว่า ทุนสำรองระหว่างประเทศ () ได้พัฒนามาจากคำว่า เงินสำรองจากการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ () ซึ่งในอดีตหมายถึงเงินตราต่างประเทศที่ไม่ได้ถูกแลกกลับคืน เกิดขึ้นจากการที่เมื่อบุคคลต่างประเทศต้องการนำเงินตราต่างประเทศมาแลกเป็นเงินตราท้องถิ่น ธนาคารกลางท้องถิ่นก็จะพิมพ์เงินตราท้องถิ่นออกมาเพื่อให้บุคคลนั้นแลกไปใช้ลงทุนหรือซื้อสินค้าและบริการในท้องถิ่น เมื่อนำเงินตราท้องถิ่นไปใช้จ่ายแล้วก็มักไม่แลกคืนหรือแลกคืนน้อยกว่าที่แลกมา ดังนั้นเงินตราต่างประเทศที่อยู่ในธนาคารกลางท้องถิ่นก็สภาพกลายเป็นทุนสำรองไป เช่นในสมัยรัชกาลที่ 4 ของไทยเมื่อมีเสรีการค้า ต่างชาติได้นำเงินตราต่างประเทศจำนวนมากเข้ามาแลกเป็นเงินบาท รัฐบาลสยามต้องผลิตเหรียญกษาปณ์และธนบัตรจำนวนมากเพื่อเพียงพอให้ต่างชาติแลก ต่างชาติเหล่านี้ก็นำเงินบาทไปซื้อสินค้าต่างๆในสยามเพื่อนำออกไปขายต่อในประเทศที่สาม ทำให้ท้องพระคลังมีเงินตราต่างประเทศเพิ่มขึ้นอย่างมากจากการที่ต่างชาติไม่ได้แลกกลับไป เงินตราต่างประเทศเหล่านี้ก็ตกเป็นของแผ่นดิน (เนื่องจากยุคนั้นยังไม่มีระบบธนาคารกลาง)
ในปัจจุบัน คลังสำรองของธนาคารกลางมิได้มีแต่เงินตราต่างประเทศเท่านั้น แต่ยังมีสินทรัพย์อื่นๆที่ธนาคารกลางได้เจียดเงินสำรองส่วนหนึ่งไปซื้อไว้เพื่อให้งอกเงย เช่น พันธบัตร, ทองคำ, หุ้น, สิทธิพิเศษในการถอนเงิน เป็นต้น จากการที่คลังสำรองประกอบด้วยสินทรัพย์หลายชนิดนี้เอง จึงมีการใช้คำศัพท์ที่มีความตรงตัวยิ่งขึ้น โดยเปลี่ยนจากคำว่า "เงินสำรอง" เป็น "ทุนสำรอง" ซึ่งหมายถึงเป็นสินทรัพย์ทุกประเภทของธนาคารกลางที่อยู่ในหลายสกุลเงิน โดยมากมักเป็นสกุล ดอลลาร์สหรัฐ รวมไปถึง ยูโร, ปอนด์สเตอร์ลิง และ เยน ทั้งนี้เพื่อใช้เป็นหลักประกันให้กับค่าเงินของประเทศเจ้าของทุนสำรองนั้นนั้น
ทุนสำรองระหว่างประเทศ มีหน้าที่สำคัญในระบบเศรษฐกิจ คือ สร้างความเชื่อมั่นให้กับประเทศ และรองรับความเสี่ยงจากภาคต่างประเทศ โดยสามารถนำไปใช้แทรกแซงเพื่อดูแลค่าเงินในภาวะที่ตลาดการเงินมีความผันผวนสูง และการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงของค่าเงินอาจส่งผลกระทบต่อภาคเศรษฐกิจจริงได้ ดังนั้นหลักการบริหารทุนสำรองระหว่างประเทศ เพื่อให้บรรลุหน้าที่หลักข้างต้นจึงต้องให้ความสำคัญกับการรักษามูลค่าของทุนสำรองระหว่างประเทศ และการดำรงสภาพคล่องสูง เพื่อให้สามารถนำมาใช้ได้ทันการณ์เมื่อมีการไหลออกของเงินทุนต่างประเทศอย่างฉับพลัน หรือในยามคับขันที่ตลาดโลกผันผวนมาก ทำให้การนำทุนสำรองระหว่างประเทศ ไปลงทุนต้องเป็นการลงทุนในสินทรัพย์ที่มี ความเสี่ยงต่ำและมีสภาพคล่องของตลาดสูง ซึ่งสินทรัพย์เหล่านั้นมีอัตราผลตอบแทนที่ต่ำ สะท้อนความเสี่ยงที่ต่ำของการลงทุน
ในบางประเทศได้มีการเปลี่ยนทุนสำรองระหว่างประเทศให้ไปอยู่ในการดูแลของกองทุนความมั่นคงแห่งชาติ (Sovereign Wealth Funds) เพื่อนำทุนสำรองดังกล่าวที่มีอยู่มากเกินระดับความต้องการของรัฐบาล ไปลงทุนต่อเพื่อหาผลประโยชน์หรือลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเพิ่มเติม
สำหรับประเทศไทย ธนาคารแห่งประเทศไทย เป็นผู้ดูแลและบริหารจัดการทุนสำรองระหว่างประเทศ รูปแบบการบริหารทุนสำรองของธนาคารแห่งประเทศไทยจะเป็นรูปแบบดั้งเดิมคือเก็บในรูปของสินทรัพย์ที่มั่นคง และมีสภาพคล่องสูง ส่วนใหญ่เป็นตราสารหนี้ทางการเงินในตลาดเงินที่ให้ผลตอบแทนคงที่ หรือในรูปของเงินฝากธนาคารพาณิชย์ เป็นสินทรัพย์ระยะสั้น ส่วนทางด้านการจัดตั้งกองทุนความมั่นคงแห่งชาตินั้น ปัจจุบันอยู่ระหว่างการศึกษาของกระทรวงการคลัง
ขอบเขต (อุณหพลศาสตร์)
ในทางอุณหพลศาสตร์ ขอบเขต หมายถึงบริเวณที่ล้อมรอบพื้นที่เชิงปริมาณของสิ่ง ๆ หนึ่งเอาไว้ โดยขอบเขตนี้จะเป็นขอบเขตที่มีปรากฏอยู่จริงหรือโดยจินตนาการก็ได้ และปริมาณต่าง ๆ เช่น ความร้อน มวล หรืองาน สามารถไหลผ่านขอบเขตเหล่านี้ได้ หรืออาจจะสรุปสั้น ๆ ได้ว่า ขอบเขตคือเส้นแบ่งระหว่างระบบ และ สิ่งแวดล้อมนั่นเอง ขอบเขตนี้อาจจะถูกกำหนดให้เป็นอะเดียบาติก ไอโซเทอร์มอล ฯลฯ ก็ได้ อีกทั้งยังอาจจะเป็นขอบเขตที่เคลื่อนที่ไม่ได้ หรือเคลื่อนที่ได้ก็ได้
โดยพื้นฐานแล้ว ขอบเขตจะเขียนด้วยเส้นประล้อมรอบปริมาณของบางสิ่งที่สนใจ หรือที่เรียกว่า "ระบบ" ซึ่งจะถูกศึกษาการเปลี่ยนแปลงของพลังงานภายในของมัน อะไรก็ตามที่ไหลเข้ามาในระบบจะก่อนให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของพลังงานภายในซึ่งสามารถคำนวณได้ตามหลักการของกฎทรงพลังงาน ระบบนี้อาจจะเป็นเพียงอะตอมหนึ่งอะตอมที่สั่นฟ้องกับพลังงานดั่งที่มักซ์ พลังค์ได้นิยามเอาไว้ใน พ.ศ. 2443 หรือ เป็นไอน้ำหรืออากาศในเครื่องจักรไอน้ำ ตามที่ซาดี การ์โนต์ นิยามไว้ในปี พ.ศ. 2367 หรืออาจจะเป็นพายุไต้ฝุ่นตามทฤษฎีของที่ถูกสร้างใน พ.ศ. 2529 หรืออาจจะเป็นเพียง ในระบบควาร์ก ตามทฤษฎี
สำหรับในเครื่องยนต์ ขอบเขตเคลื่อนที่ไม่ได้คือการที่ลูกสูบถูกยึดตรึง อันเป็นช่วงที่กระบวนการปริมาตรคงที่เกิดขึ้น และในเครื่องยนต์เดียวกัน การเคลื่อนที่ของขอบเขตคือการเคลื่อนที่ขึ้น-ลงของลูกสูบนั่นเอง
สำหรับในระบบปิด (ระบบที่ไม่ยอมให้เกิดการถ่ายเทมวลสาร) ขอบเขตของระบบเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง ในขณะที่ระบบเปิด (ยอมให้มีการถ่ายเทมวลสาร) ขอบเขตมักจะมาจากการสร้างในจินตนาการ
2. Parm Suksakul (2003). A Pity Boy. 0895643421
เอ็มพีเพิล
เอ็มพีเพิล () เป็นวงดนตรีเฮาส์ จาก อังกฤษ ประกอบด้วยสมาชิก เฮเทอร์ สมอลล์ และ ไมค์ ปิ๊กเกอร์ริ้ง ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1990 โดย มีเพลงฮิต คือ "Moving On Up" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 1 ในปี 1993
ฟรูฟรู
ฟรูฟรู () เป็นคู่ดูโอจากอังกฤษ มีสมาชิกคือ กาย ซิกส์เวิร์ธ และ อิโมเก็น ฮีป
กาย ซิกส์เวิร์ธ และ อิโมเก็น ฮีป ก่อตั้งวงในปี 2002 ในประเทศอังกฤษ ผลงานพวกเขาเป็นแนวป็อป, และ Downtempo ผลงานสร้างชื่อของพวกเขาคือ สร้างชื่อให้ "Let Go" และ "Must Be Dreaming" ต่อมาแยกวง ในปี 2003
โพสต์ดิสโก้
โพสต์ดิสโก้ () เป็นดนตรีแนวดิสโก้ ที่รวมองค์ประกอบของดนตรีอีเลกโทรนิก ดนตรีฟังก์ยุค ในยุค 70
สงครามครูเสดลิโวเนีย
สงครามครูเสดลิโวเนีย () หมายถึงสงครามที่เยอรมนีและเดนมาร์กได้รับชัยชนะและยึดครองลิโวเนียยุคกลางซึ่งเป็นอาณาบริเวณที่ครอบคลุมดินแดนที่ในปัจจุบันคือลัตเวีย และ เอสโตเนียระหว่างสงครามครูเสดตอนเหนือ ดินแดนริมฝั่งทะเลบอลติกทางตอนเหนือของยุโรปเป็นดินแดนสุดท้ายที่ยังไม่ยอมรับนับถือคริสต์ศาสนา
เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1207 หลังจากที่พิชิตได้แล้วดินแดนเทอร์รามารินาก็ก่อตั้งเป็นราชรัฐของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้รับการประกาศโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3ในปี ค.ศ. 1215 ว่าเป็นดินแดนของสันตะสำนัก
หลังจากที่ยึดดินแดนได้แล้วเยอรมนีและเดนมาร์กก็แบ่งดินแดนออกเป็นหก ราชรัฐโดยวิลเลียมแห่งโมเดนานักบวชชาวอิตาลีผู้เป็นราชทูตของพระสันตปาปาในลิโวเนีย
ค่าดัชนีน้ำตาล
ค่าดัชนีน้ำตาล (glycemic index, glycaemic index) หรือ GI เป็นหน่วยวัดผลของคาร์โบไฮเดรตต่อระดับน้ำตาลในเลือด คาร์โบไฮเดรตจะแตกตัวอย่างรวดเร็วในระหว่างการย่อยอาหาร ให้กลูโคสเข้าสู่ระบบไหลเวียนโลหิตอย่างรวดเร็ว เรียกว่ามีค่า GI สูง; คาร์โบไฮเดรตจะแตกตัวอย่างช้าๆ ค่อยๆให้กลูโคสเข้าสู่ระบบไหลเวียนโลหิตอย่างสม่ำเสมอ เรียกว่ามีค่า GI ต่ำ สำหรับคนส่วนมาก อาหารที่มีค่า GI ต่ำมีประโยชน์ต่อสุขภาพอย่างยิ่ง แนวคิดที่พัฒนาโดย ดร. เดวิด เจ. เจนคินส์ (David J. Jenkins) และผู้ร่วมงาน ในปี ค.ศ. 1980–1981 ที่มหาวิทยาลัยโทรอนโต ในงานวิจัยของเขาค้นพบว่าเป็นอาหารที่ดีที่สุดกับผู้ป่วยเบาหวาน
ค่าดัชนีน้ำตาลต่ำแสดงให้เห็นถึงอัตราการย่อยอาหารและดูดซึมคาร์โบไฮเดรตของอาหารที่ช้ากว่าและอาจแสดงถึงการสกัดสารจากตับและขอบนอกของผลิตภัณฑ์ของการย่อยคาร์โบไฮเดรตที่ดีกว่าอีกด้วย ดัชนีน้ำตาลที่ต่ำกว่ามีผลถึงความต้องการอินซูลินที่ต่ำกว่า (แต่ไม่เสมอไป) และอาจควบคุมกลูโคสและของเหลวในเลือดในระยะยาวได้ดีขึ้น นอกจากนี้ยังพบว่าอาหารที่บริโภคร่วมกับอาหารชนิดอื่นในแต่ละมื้อ จะมีผลต่ออัตราการย่อยและทำให้ Gl ดั้งเดิมเปลี่ยนแปลงไป ค่าดัชนีอินซูลินอาจสามารถใช้ได้ด้วยเหมือนกัน ซึ่งค่าดัชนีอินซูลินเป็นการวัดผลตอบสนองอินซูลินต่ออาหารที่รับประทานเข้าไป
ค่าดัชนีน้ำตาลของอาหารถูกกำหนดตามพื้นที่ใต้เส้นโค้งผลตอบสนองกลูโคสในเลือดในเวลาสองชั่วโมง(AUC) ตามการรับประทานส่วนของคาร์โบไฮเดรตที่กำหนด (ทั่วไป 50 ก.) AUC ของอาหารที่นำมาทดสอบจะถูกหารโดย AUC ของอาหารมาตรฐาน (ใช้กลูโคสหรือขนมปังขาวซึ่งผลที่ได้จะได้ค่าที่ต่างกัน) และคูณด้วย 100 ค่าเฉลี่ย GI ถูกคำนวณจากข้อมูลที่เก็บมาจากคน 10 คน ทั้งอาหารมาตรฐานและอาหารที่ทดสอบที่ใช้ต้องมีคาร์โบไฮเดรตเท่ากัน และผลที่ได้ก็จะให้ระดับที่สัมพันธ์กันในอาหารทดสอบแต่ละชนิด
วิธีที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ได้ใช้กลูโคสเป็นอาหารอ้างอิง และให้กำหนดค่าดัชนีน้ำตาลของกลูโคสเป็น 100 เป็นการเริ่มต้นให้เป็นสากลที่ดีและทำให้ค่า GI สูงสุดมีค่าประมาณ 100 นอกจากนี้ ขนมปังขาวยังสามารถใช้เป็นอาหารอ้างอิงได้อีกด้วยแต่ให้ค่า GI ที่แตกต่างออกไป (ขนมปังขาว = 100, กลูโคส ? 140) สำหรับคนที่มีแหล่งคาร์โบไฮเดรตหลักเป็นขนมปังขาวซึ่งมีประโยชน์โดยตรงในการเปลี่ยนของการแทนที่ของอาหารหลักด้วยอาหารที่แตกต่างเป็นผลต่อผลตอบสนองกลูโคสในเลือดเร็วหรือช้ากว่า ข้อบกพร่องของระบบนี้คืออาหารอ้างอิงไม่ระบุไว้ชัดเจนและมาตราส่วน GI ขึ้นกับวัฒนธรรม
แผ่นแปซิฟิก
แผ่นแปซิฟิก () คือแผ่นเปลือกโลกมหาสมุทรที่ครอบคลุมพื้นที่ส่วนของมหาสมุทรแปซิฟิก มีพื้นที่ประมาณ 103 ล้านตารางกิโลเมตรจึงถือว่าเป็นแผ่นเปลือกโลกที่ใหญ่ที่สุด
แผ่นแปซิฟิกมีจุดร้อนภายในที่ทำให้เกิดหมู่เกาะฮาวาย
แผ่นแปซิฟิกกำลังเคลื่อนตัวเพื่อปรับสมดุลทางธรรมชาติ เพราะน้ำแข็งขั้วโลกละลายและได้ไหลเข้าสู่มหาสมุทรแปซิฟิก จึงทำให้น้ำในมหาสมุทรแปซิฟิกมีมากเกินไปจนเสียสมดุล ซึ่งการเคลื่อนตัวของแผ่นแปซิฟิกอาจทำให้พื้นที่ที่ติดกับทะเลหายไปได้
พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก
พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก หรือ พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งใน 27 พิพิธภัณฑ์กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ที่บ้านเลขที่ 273 ซอยเจริญกรุง 43 ถนนเจริญกรุง เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร 10500 เป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่ก่อตั้งโดยเอกชน โดยเจ้าของบ้านมีวัตถุประสงค์ที่จะมอบบ้านของตนให้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อให้เยาวชนได้ศึกษา และต่อมาได้โอนกรรมสิทธิ์ให้กรุงเทพมหานครดูแล เมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ทำเลที่ตั้งเป็นย่านพักอาศัยของชุมชนชาวบางรัก ซึ่งในอดีตเป็นย่านตากอากาศ ชุมชนนานาชาติ และทำเลธุรกิจที่สำคัญมาตั้งแต่ปลายสมัยอยุธยา เนื้อหาในการจัดแสดงจึงแสดงให้เห็นถึงประวัติความเป็นมาของชีวิตชาวบางกอก (กรุงเทพฯ ในยุคก่อน) และความเป็นมาของเขตบางรักที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมหลายชนชาติ ทั้งไทย จีน ฝรั่ง และแขก มีวิวัฒนาการและอิทธิพลจากตะวันตกต่อการปฏิรูปประเทศ สถานที่ต่างๆซึ่งเกี่ยวกับภูมิหลังของชุมชน เช่น กุศลสถาน อาสนวิหารอัสสัมชัญ โบสถ์สืบสัมพันธวงศ์ โรงพยาบาลเลิดสิน วัดมหาพฤฒารามวรวิหาร วัดพระศรีมหาอุมาเทวี โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน แฟลตแห่งแรกของไทย และสโมสรแห่งแรกในไทย ในสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นย่านที่พำนักของบุคคลสำคัญ เช่น หลวงประดิษฐ์มนูธรรม ดร.ป๋วย อึ้งภากรณ์ อ.สุลักษณ์ ศิวรักษ์ เป็นต้น
พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก มีลักษณะเป็นบ้านพักอาศัยที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสภาพความเป็นอยู่ ของชาวบางกอกที่มีฐานะปานกลางในช่วงก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2480-2500) เจ้าของบ้านเดิมคือรองศาตราจารย์วราพร สุรวดี ที่ได้รับบ้านและทรัพย์สินตกทอดมาจากมารดา คือ คุณสอาง สุรวดี (ตันบุณเต็ก) รองศาสตราจารย์วราพร สุรวดี เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2478 มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน คือ รองศาตราจารย์วราพร สุรวดี เสียชีวิตในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2560 เวลา 13.45 น. ณ โรงพยาบาลประสาท สาเหตุจากการพลัดตกจากที่สูง และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ในวันอังคารที่ 31 มกราคม 2560 ณ เมรุวัดหัวลำโพง นอกจากนี้รองศาสตราจารย์วราพร สุรวดี ยังเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอินสาท-สอาง และมูลนิธิหมอฟรานซีส คริสเตียน อีกด้วย
แบ่งออกเป็นอาคาร 4 หลัง และห้องต่างๆดังนี้
ภายในมีเนื้อหาการจัดแสดงดังนี้
พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมได้ฟรี 10.00 - 16.00 น. วันพุธถึงวันอาทิตย์ (หยุดจันทร์และอังคาร)
เคอร์ลี ซู สาวน้อยน่าหยิก
เคอร์ลี ซู เป็นภาพยนตร์ตลก กำกับโดยจอห์น ฮิวจ์ นำแสดงโดยเจมส์ เบลูชี และแอลิสัน พอร์เตอร์ นักแสดงเด็กวัย 9 ปี เป็นเรื่องราวเกี่ยว บิล แดนเซอร์ (เบลูชี) คนจรจัด กับลูกเลี้ยงชื่อ เคอร์ลี ซู (พอร์เตอร์) ทั้งคู่เพิ่งย้ายจากดีทรอยต์มายังชิคาโก ตระเวนไปตามถนนหาเลี้ยงชีพ และได้พบกับทนายสาวชื่อ เกรย์ เอลลิสัน (เคลลี ลินช์) ผู้เสนอจะเป็นผู้อุปการะและให้ชีวิตที่ดีกว่ากับเด็กน้อย
ลูกชุบ
ลูกชุบ เป็นขนมไทยชนิดหนึ่งทำด้วยถั่วเขียวบดกวนปั้นเป็นรูปร่างต่าง ๆ ระบายสี แล้วนำไปชุบวุ้นให้สวยงาม สีที่ใช้ทำลูกชุบนั้นนอกจากระบายลงบนถั่วเขียวกวนที่ปั้นแล้ว ยังใส่สีลงในถั่วกวนโดยตรงได้อีก เช่น
โดยลูกชุบ เป็นขนมไทยอย่างหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลมาจากขนมโปรตุเกสที่มีชื่อว่า Massapa’es หรือ Marzipan
ข้าวตู
ข้าวตู เป็นขนมไทยที่ทำจากข้าวสวยที่เหลือรับประทาน โดยนำข้าวเหล่านั้นไปตากแห้งแล้วโม่ให้ละเอียด นำมากวนกับน้ำตาล น้ำ และมะพร้าวขูดให้เข้ากัน พอเย็นใส่ข้าวคั่วบดคนให้เข้ากัน ปั้นเป็นก้อน จัดเรียงใส่หม้อ อบด้วยควันเทียนอบ กระดังงาหรือดอกมะลิ
ขนมที่ใกล้เคียงกับข้าวตูได้แก่ ขนมไข่มด เป็นขนมโบราณ ใช้ข้าวสวยร้อนๆผสมน้ำตาลปี๊บ มะพร้าวขูด เกลือป่น ขนมไข่จิ้งหรีด หรือขนมไข่มดกรอบ ใช้ข้าวที่เหลือตากแห้งเป็นเม็ดๆ มาคั่วให้กรอบ แล้วคลุกกับน้ำตาล นำ มะพร้าวขูด กวนให้เข้ากันในกระทะ
ทางภาคใต้มีขนมชนิดหนึ่งเรียกขนมหน้างอน คล้ายข้าวตูของภาคกลาง แต่แผ่เป็นแผ่นแทนการปั้นเป็นก้อน
ไฮโดรเจนซัลไฟด์
ไฮโดรเจนซัลไฟด์ () หรือ ก๊าซไข่เน่า เป็นสารประกอบที่มีสูตรเคมีเป็น HS ไม่มีสี, เป็นพิษ และเป็นแก๊สไวไฟ มีกลิ่นเน่าเหม็นคล้ายไข่เน่า บ่อยครั้งเป็นผลจากแบคทีเรียย่อยสลายซัลไฟต์ในสารอนินทรีย์ในสภาวะขาดออกซิเจน เช่นใน หนองน้ำและท่อระบายน้ำ (การย่อยสลายแบบไม่ใช้ออกซิเจน) นอกจากนั้นยังพบในแก๊สจากภูเขาไฟ ก๊าซธรรมชาติ และบ่อน้ำบางบ่อ กลิ่นของ HS ไม่ใช่คุณสมบัติโดยทั่วไปของกำมะถัน ซึ่งในความจริงแล้วไม่มีกลิ่น
เฟลเวอร์ออฟไลฟ์
"เฟลเวอร์ออฟไลฟ์" เป็นผลงานซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นที่ 18 จากทั้งหมด 25 ซิงเกิลของอูทาดะ ฮิคารุ วางจำหน่ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 โดยเมื่อเทียบกับซิงเกิล COLORS แล้ว ถือว่าซิงเกิลนี้ประสบความสำเร็จมากกว่าโดย RIAJ รายงานออกมาว่า Flavor Of Life มียอดดาวน์โหลดสูงถึง 5.58 ล้านครั้งภายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 และ ทางต้นสังกัดได้ออกมาสรุปยอดดาวน์โหลดในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 สูงถึง 7.7 ล้านครั้ง อีกทั้งเวอร์ชันบัลลาดของเฟลเวอร์ออฟไลฟ์ ยังเป็นเพลงประกอบละครญี่ปุ่นชื่อดังอย่าง รักใสหัวใจเกินร้อย ภาค 2 ที่มีเรตติ้งสูงถึง 21% ในประเทศญี่ปุ่น
ดูม (วีดิโอเกม พ.ศ. 2536)
ดูม ( หรือ DOOM) เป็นผลงานที่โดดเด่น ในปีพ.ศ. 2536 ของเกมคอมพิวเตอร์แนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง โดย id Software มันเป็นรู้จักอย่างแพร่หลายในฐานะ เกมที่บุกเบิกภาพแบบสามมิติที่เหมือนจริง ระบบผู้เล่นหลายคนผ่านเน็ตเวิร์กบนเครื่องคอมพิวเตอร์ และ สนับสนุนภาคเสริมที่สร้างเองอีกด้วย ตัวเกมมีภาพ และ การปฏิสัมพันธ์ที่รุนแรง ทำให้ตัวเกมกลายเป็นหัวข้อในการโต้แย้งถึงความเหมาะสมในวงการเกม
หนึ่งในสามของตัวเกม (9 ฉาก) แจกจ่ายในรูปของแชร์แวร์ ดูมมีผู้เล่นโดยประมาณสิบล้านคน ภายในเวลาสองปีที่ออกวางตลาด สร้างความนิยมด้วยระบบการเล่น และ ก่อให้เกิดกระแสใหม่ในวงการเกม ซึ่งผลที่เห็นได้กับอุตสาหกรรมเกม คือ ความนิยมในเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งในช่วงกลางทศวรรษที่เก้าสิบ"(ช่วงกลางของค.ศ. 1991-2000)" ซึ่งเกมโดยส่วนใหญ่ถูกเรียกว่า "เกมเลียนแบบดูม"("Doom clones") ข้อมูลจาก GameSpy ดูมได้รับการเลือกจากผู้ชำนาญการในอุตสาหกรรม ให้เป็นเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ในปีพ.ศ. 2547
มีการพัฒนาเกมในชุดของดูมต่อ ภาค "Doom II: Hell on Earth (1994)" และ ภาคเสริมอีกหลายภาค รวมไปถึง ภาค "The Ultimate Doom (1995)","Master Levels for Doom II (1995)" และ "Final Doom (1996)" ซึ่งลงในเครื่องคอมพิวเตอร์ ในระบบปฏิบัติการดอส และมีการทำลงะบบปฏิบัติการวินโดวส์ในเวลาต่อมา ต่อมาตัวเกมได้มีการแปลงไปลงในเครื่องแบบอื่น อันได้แก่ เกมคอนโซลอีกเก้าเครื่อง Rockbox firmware พีดีเอ และ แม้กระทั่งใน แฟลชเกม เกมในชุดเสียความน่าสนใจจากการที่มีเทคโนโลยีใหม่ ที่เหนือกว่าของเกมดูม ในช่วงกลางทศวรรษที่เก้าสิบ ถึงแม้ว่าบรรดาแฟนๆของเกมยังสร้างฉากเสริม การปรับปรุงระบบ รวมทั้งการปรับเปลี่ยนตัวโปรแกรมเกมหลักในปีพ.ศ. 2540 เกมชุดนี้ได้รับความนิยมอีกครั้งในปีพ.ศ. 2547 เมื่อมีการวางตลาด "Doom 3" ด้วยเนื้อหาที่นำมาทำใหม่ของเกมภาคดั้งเดิม โดยการอาศัยเทคโนโลยีใหม่ และ การออกฉายของภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาจากเกมดูมในปีพ.ศ. 2548
ในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 จากการคาดหวังของ John Carmack ในงาน QuakeCon ในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550 มีการประกาศการสร้างเกมภาค "Doom 4" ตัวเกมไม่ได้เป็นภาคต่อของเกมภาค "Doom 3" หรือ เนื้อเรื่องใหม่ของเกมชุดนี้ และ จะใช้เทคโนโลยี id Tech 5 engine ในการสร้าง ตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2552 ไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเกมใหม่นี้อีกเลย
ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2552 John Carmack วางจำหน่าง "Doom Resurrection" เกมภาคใหม่ที่พัฒนาโดย Escalation Studios สำหรับเครื่อง iPhone และจัดจำหน่ายโดย id Software เนื้อเรื่องของ "Doom Resurrection" เกิดขึ้นคู่ขนานกับเนื้อหาของภาค "Doom 3" ใช้ตัวละคร และ ภาพจากเกมภาคนี้อีกด้วย
คลาวด์เบอร์รีแจม
คลาวด์เบอร์รีแจม () เป็นวงสวีดิชป็อป ที่ผสมผสานกลิ่นอาย บอสซาโนวา-โซล และแจ๊สในดนตรี ประกอบด้วยสมาชิก Jennie Medin, Jörgen Wärnström และ Henrik Sundqvist
คลาวด์เบอร์รีแจม ก่อตั้งวงในปี 1991 หลังจากนั้นปี 1992 ออกผลงานอีพีอัลบั้มแรกชุด "LA LA LA" ในแนวดนตรีที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงสไตล์โมทาวน์ แจ๊สและบอสซาโนวา ผลงานอีพีชุดนี้ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีและทำให้ได้เซ็นสัญญากับค่าย Quattro ในญี่ปุ่น ซึ่งพวกเขาก็ได้รับความสนใจอย่างมาก
ในญี่ปุ่น พวกเขายังออกอัลบั้มชุด "Bridge" ในปี 1994 และปลายเดือนเมษายน 1995 ก็ออกผลงานอัลบั้มเต็ม ที่ออกขายทั้งในสวีเดน ญี่ปุ่น กับผลงานชื่อ "Blank Paycheck" ซึ่งขายได้กว่า 50,000 ชุดใน 6 เดือน
ปี 1996 คลาวด์เบอร์รีแจม ออกอัลบั้มชุด "Providing the atmosphere" ซึ่งได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำสวีเดน กับยอดขาย 50,000 ชุด และรางวัลแผ่นเสียงทองคำในญี่ปุ่นกับยอด 1 แสนชุด ในปี 1998 ออกผลงานชุด "The impossible shuffle" กับยอดขายราว 40,000 ชุด
ปลายปี 1998 Jennie ตัดสินใจที่จะกลับไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย ซึ่งทำให้ทุกคนคิดว่าถึงปลายทางของวง คลาวด์เบอร์รีแจม แล้ว แต่ในปี 2000 Jörgen และ Jennie ได้พบกันอีกครั้งและเริ่มพูดถึงโครงการที่จะกลับมาทำงานร่วมกันอีกครั้ง แต่ทั้งสองก็ได้ทำงานร่วมกันในโปรเจกต์อัลบั้มเดี่ยวของ Jennie Medins ชุด "The world through my eyes" ในปี 2003 ในญี่ปุ่นและออกเดือนมกราคม 2004 ในสวีเดน หลังจากที่ทำงานร่วมกันนี้ทำให้คิดถึง Henrik สมาชิกของวงอีกคน ที่อยากที่จะทำงานร่วมกันอีกครั้งใน คลาวด์เบอร์รีแจม จนในที่สุดกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งในชุด "Moving on up!"
แชร์แวร์
แชร์แวร์ () คือชนิดของโปรแกรมที่ผู้เป็นเจ้าของแจกจ่ายให้ผู้ใช้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ในลักษณะของการทดลองใช้งาน และมักมีการจำกัดความสามารถของโปรแกรมที่ใช้งานได้ ความสามารถที่ใช้งานได้ หรือ ระบบความสะดวกสบาย แชร์แวร์มักเปิดให้ดาวน์โหลดได้จากอินเทอร์เน็ตผ่านทางหน้าเวป หรือ จากแผ่นซีดีที่แถมมากับนิตยสาร หรือ หนังสือพิมพ์จุดประสงค์ของโปรแกรมแชร์แวร์ก็เพื่อ ให้ผู้ซื้อได้ทดลองใช้ตัวโปรแกรม ก่อนตัดสินใจถึงความคุ้มค่าสำหรับการซื้อสิทธิ์โปรแกรมตัวเต็ม
แชร์แวร์มักจะแจกจ่ายในรูปของโปรแกรมทดลองใช้งาน ในระหว่างช่วงเวลาที่กำหนด ที่ความสามารถบางอย่างจะใช้งานได้ต้องมีการซื้อสิทธิ์ หรือซื้อตัวโปรแกรมตัวเต็มก่อนเท่านั้น เมื่อหมดระยะเวลาของการทดลองใช้งาน ตัวโปรแกรมอาจหยุดการทำงานจนกว่าจะมีการซื้อสิทธิ์ แชร์แวร์มักไม่การให้การช่วยเหลือ การอัปเดต หรือ เมนูช่วยเหลือ ซึ่งสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดจะสามารถใช้งานได้ เมื่อมีการซื้อสิทธิ์ในโปรแกรมแล้ว คำที่ใช้บ่งบอกความเป็นโปรแกรมโดยมาก ได้แก่ "ทดลองฟรี"(free trial) หรือ "โปรแกรมทดลองใช้งาน"(trial version)
"แชร์แวร์"มักใช้ในความหมายที่แตกต่างจาก "โปรแกรมที่วางจำหน่าย"(retail software) ที่มักหมายถึงโปรแกรมเชิงพาณิชย์ ที่จะมีเฉพาะการจำหน่ายสิทธิ์ในตัวโปรแกรม ซึ่งจะไม่สามารถทำสำเนาให้คนอื่นได้ "โปรแกรมสาธารณะ"(public domain software) ที่หมายถึง โปรแกรมที่ไม่ถูกปกป้องด้วยสิทธิบัตร และ "ฟรีแวร์" ที่เป็นโปรแกรมที่ถูกปกป้องด้วยลิขสิทธิ์ แต่เจ้าของไม่เรียกร้องค่าตอบแทน (ในบางครั้งเจ้าของโปรแกรมอาจขอรับบริจาคจากผู้ใช้งานแทน)
Nepenthes gracillima
Nepenthes gracillima (มีรากศัพท์มาจากคำในภาษาละติน : เป็นขั้นสุดของ "gracilis" "ยาว, เรียว") เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูง เป็นพืชพื้นเมืองของเพนนิซูล่า มาเลเซีย
สถานีคาราวาน
สถานีคาราวาน ( "kārvānsarā", , ) มักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีอิทธิพลจากเปอร์เชียที่ก่อสร้างเป็นที่พักเล็กข้างทางที่นักเดินทางสามารถใช้สำหรับการพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากการเดินทาง สถานีคาราวานตั้งอยู่ได้จากการคมนาคมทางการค้า การติดต่อสื่อสาร และการเดินทางของผู้คนในเครือข่ายของเส้นทางการค้า (trade routes) ที่ครอบคลุมเอเชีย, แอฟริกาเหนือ และ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ สถานีคาราวานอาจจะเป็นที่รู้จักในภาษาไทยด้วยชื่อเรียกว่า "โรงเตี๊ยม"
สถานีคาราวานส่วนใหญ่จะมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมหรือผนังสี่เหลี่ยมรอบนอก และมีประตูใหญ่ประตูเดียวเพือให้สัตว์ที่มีสินค้าบรรทุกบนหลังเช่นอูฐเดินเข้าไปได้ ลานกลางสิ่งก่อสร้างมักจะเปิดขึ้นไปและผนังด้านในจะเป็นคูหา ช่อง หรือซอกเล็กๆ เรียงรายอยู่รอบๆ เพื่อให้เป็นที่พักของพ่อค้าและผู้รับใช้ สัตว์ และสินค้า
สถานีคาราวานจะมีน้ำให้คนและสัตว์ดื่ม ทำความสะอาดร่างกาย และ ทำการชำระ (วุฎูอ์) ก่อนการละหมาด บางครั้งที่หรูหน่อยก็อาจจะมีที่สำหรับอาบน้ำอย่างหรูหรา นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่เก็บอาหารสำหรับสัตว์และมีร้านค้าสำหรับนักเดินทางเพื่อซื้อเสบียง หรือมีร้านค้าที่พ่อค้าสามารถขายสินค้าที่บรรทุกมาได้
พระเจ้าโคกุกว็อนแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าโคกุกว็อน (; ไม่ทราบแน่ชัด-ค.ศ. 371, ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 331-371) ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 16 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ พระองค์ทรงเสียท่าแก่กองทัพข้าศึกหลายครั้ง
ในปี ค.ศ. 342 เผ่าเสียนเป่ยบุกอาณาจักรโคกูรยอและกวาดต้อนผู้คนจำนวนประมาณ 50,000 คนไปยังเผ่าเสียนเป่ย ในคราวนี้พระชนนีของพระเจ้าโคกุกว็อนได้ทรงถูกจับไปด้วย
ก่อนหน้าที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ อาณาจักรโคกูรยอรบชนะจีนและได้มณฑลนังนังซึ่งเป็นพื้นที่กั้นชายแดนระหว่างอาณาจักรโคกูรยอกับอาณาจักรแพ็กเจเอาไว้ ทำให้ในปี ค.ศ. 371 พระเจ้ากึนโชโกแห่งอาณาจักรแพ็กเจทรงจึงยกทัพจำนวน 30,000 คนมาตีอาณาจักรโคกูรยอ ผลการรบคือ โคกูรยอรบแพ้ ทัพแพ็กเจสามารถยึดเปียงยางได้และจับตัวพระเจ้าโคกุกว็อนไป มีผลทำให้อาณาจักรแพ็กเจขยายอำนาจขึ้นมาเหนือแม่น้ำฮั่น
หลังจากนั้นอาณาจักรโคกูรยอจึงฟื้นคืนอำนาจดังเดิมในสมัยพระเจ้าโซซูริม ซึ่งครองราชย์สืบต่อจากพระองค์
โบสถ์น้อยสโกรเวญญี
ชาเปลสโครเวนยี หรือ ชาเปลอารีนา (, ) เป็นชาเปลของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองปาดัวในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบโรมานเนสก์ กอธิค ฟื้นฟูศิลปวิทยา บาโรก
ชาเปลสโครเวนยีมีจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจอตโต ดี บอนโดเนที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1305 ที่เป็นงานศิลปะชิ้นเอกที่มีความสำคัญที่สุดในศิลปะตะวันตก ชาเปลอุทิศให้ “พระแม่มารีคาริตา” (Santa Maria della Carità) ในโอกาสการสมโภชน์การประกาศของเทพในปี ค.ศ. 1305 จิตรกรรมฝาผนังของจอตโตเป็นภาพชีวิตของพระแม่มารีเพื่อฉลองบทบาทในการไถ่บาปให้แก่มนุษยชาติของพระองค์ ชาเปลรู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า “ชาเปลอารีนา” เพราะก่อตั้งบนที่ดินที่ซื้อโดยเอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีที่ติดกับโรงละครโรมัน (Amphitheatre) ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ในการแห่ฉลองการสมโภชน์การประกาศของเทพมาเป็นเวลานานก่อนที่จะมาสร้างชาเปลแล้ว ในโอกาสวันอุทิศมาร์เคตโตดาปาโดวาก็ประพันธ์บทสรรเสริญ (Motet) เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1305
เอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีผู้มีอาชีพให้ยืมเงินเป็นผู้สั่งให้สร้างชาเปลส่วนตัวนี้ติดกับคฤหาสน์ของครอบครัวในบริเวณที่ดินที่กว้างขวาง กล่าวกันว่าเอ็นริโคสร้างชาเปลนี้เพื่อแก้บาปให้บิดา เรจินาลโด เดกลิ สโครเวนยีบิดาของสโครเวนยีเป็นคนขูดเลือด (usurer) ที่ดานเตกล่าวถึงว่าเป็นลำดับหนึ่งในเจ็ดลำดับของ “โทษภูมิ” ในมหากาพย์ “ไตรภูมิดานเต” แต่จากการค้นคว้าศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ก็พบว่าเอ็นริโคเองก็คิดดอกเบี้ยแบบขูดเลือดขูดเนื้อ ฉะนั้นการสร้างชาเปลจึงอาจจะเป็นการแก้บาปของตนเองก็เป็นได้ อนุสรณ์ของเอ็นริโคอยู่ในบริเวณมุขตะวันออกของชาเปล และภาพของเอ็นริโคปรากฏในภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” ในการถวายชาเปลจำลองแก่พระแม่มารี
แม้ว่าจะเป็นชาเปลส่วนตัวของตระกูลแต่ก็ใช้ในโอกาสการฉลองการประกาศของเทพสำหรับสาธารณชนด้วย
นอกจากจะมีงานจิตรกรรมของจอตโตแล้วชาเปลก็ไม่มีสิ่งตกแต่งอื่นใด มีเพดานเป็นแบบเพดานโค้งประทุน ภาพ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” เขียนบนผนังด้านในเหนือประตูทางเข้าทั้งผนัง แต่ละผนังจัดเป็นสามระดับของกลุ่มจิตรกรรม แต่ละระดับมีที่กว้างพอสำหรับภาพสี่ภาพที่แต่ละภาพกว้างสองตารางเมตร ด้านที่หันไปทางแท่นบูชาเริ่มเรื่องจากตอนบนขวาของผนังที่เป็นฉากชีวิตของพระแม่มารีที่รวมทั้งการประกาศของเทพแก่พระมารดาถึงการกำเนิดของพระองค์ และการนำพระองค์เข้าวัดเป็นครั้งแรก เรื่องดำเนินต่อไปจนถึงการประสูติของพระเยซู, ความทุกข์ทรมานของพระเยซู และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขน สิ่งที่มีลักษณะเด่นของจิตรกรรมชุดนี้คือการแสดงอารมณ์อันรุนแรงของภาพ, ลักษณะตัวแบบ และ ความเป็นธรรมชาติ จอตโตแยกภาพจากกันโดยการวาดสิ่งตกแต่งทางสถาปัตยกรรมเป็นภาพหินอ่อนและคูหา
ภาพที่เขียนในชาเปลเป็นภาพ “ชีวิตของพระแม่มารี” และต่อด้วย “ชีวิตของพระเยซู” ตามลำดับข้างล่างนี้
วีเอชเอฟ
วีเอชเอฟ () เป็นชื่อย่อของคลื่นความถี่สูงมาก () ซึ่งเป็นที่นิยมใช้มากกว่าชื่อเต็ม มักใช้ในการสื่อสารของวิทยุกระจายเสียง และวิทยุโทรทัศน์
การส่งกระจายเสียงวิทยุในระบบวีเอชเอฟ ใช้ความถี่ส่งเดียวกับช่องความถี่ซึ่งใช้ส่งกระจายเสียงสำหรับวิทยุโทรทัศน์ โดยเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า "เอฟเอ็ม" () ซึ่งย่อมาจาก Frequency Modulation สามารถใช้คู่ขนานกับเครื่องรับวิทยุ ในระบบเอ็มเอฟ (เอเอ็ม) และส่งกระจายเสียงในช่วงความถี่ระหว่าง 75.0 จนถึง 108.0 เมกะเฮิร์ตซ์ ( ชื่อย่อ: MHz) และช่วงกำลังส่งระหว่าง 1-3 กิโลวัตต์ ( ชื่อย่อ: KW)
การแพร่ภาพออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ในระบบวีเอชเอฟ สามารถกำหนดช่องส่งสัญญาณแบบตายตัวได้ ในช่วงระหว่างช่องที่ 1 ถึงช่องที่ 12 (บางประเทศสามารถส่งได้ถึงช่องที่ 13 หรืออาจถึงช่องที่ 20) โดยมีความถี่ส่งภาพ และความถี่ส่งเสียงอยู่ระหว่าง 30.0-300.0 เมกะเฮิร์ตซ์ ส่วนกำลังส่งภาพ และกำลังส่งเสียง อยู่ระว่าง 1-5 หรือ 6 กิโลวัตต์ สามารถกระจายคลื่นในทางตรงได้ในช่วงระหว่าง 10-100 เมตร
โดยในบางโอกาส จะสามารถกระจายสัญญาณไปถึงอาคารสูง ภูเขา ชุมชน และพื้นดินภาคปกติได้ และยังใช้คู่ขนานไปกับคลื่นความถี่ระบบยูเอชเอฟได้ แต่สามารถส่งสัญญาณภาคพื้นดินในระบบอนาล็อกเท่านั้น โดยไม่รองรับระบบดิจิตอล ซึ่งในการส่งสัญญาณอาจถูกหักเหหรือบดบัง ก่อนจะไปถึงที่หมายปลายทาง และกำลังส่งไม่กว้างเท่ากับระบบยูเอชเอฟ
คลื่นความถี่ระบบวีเอชเอฟ สามารถใช้ส่งสัญญาณในระบบวิทยุการบิน วิทยุสมัครเล่น การส่งเครื่องเรดาร์ภาคพื้นดิน การสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก และส่งแบบแนวตรง โดยไม่บดบัง จากพื้นดินสู่อากาศ และ จากอากาศสู่อากาศ (Line-of-Sight) ได้
การใช้คลื่นความถี่ระบบวีเอชเอฟในประเทศไทย แบ่งเป็น "การส่งวิทยุกระจายเสียง" ด้วยระบบเอฟเอ็ม สเตอริโอ มัลติเพล็กซ์ ในช่วงความถี่ระหว่าง 87.5-108.0 เมกะเฮิร์ตซ์ และ "การส่งวิทยุโทรทัศน์" ในช่วงความถี่ระหว่างช่องสัญญาณที่ 2-12 รวมทั้งสิ้น 11 ช่อง ออกอากาศโดยใช้กำลังส่งภาพระหว่าง 30-300 กิโลวัตต์, กำลังส่งเสียงระหว่าง 1-10 กิโลวัตต์, ความถี่ภาพระหว่าง 40-250 เมกะเฮิร์ตซ์ และ ความถี่เสียงระหว่าง 40-260 เมกะเฮิร์ตซ์
การส่งกระจายเสียงวิทยุในระบบเอฟเอ็มครั้งแรก ดำเนินการโดยสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยสังกัดกรมประชาสัมพันธ์เมื่อปี พ.ศ. 2494 ส่วนการแพร่ภาพวิทยุโทรทัศน์ในระบบวีเอชเอฟครั้งแรก ดำเนินการโดย"สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4" ของบริษัท ไทยโทรทัศน์ จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2498 โดยออกอากาศทางช่อง 4 ระบบขาวดำ และการแพร่ภาพวิทยุโทรทัศน์สี ในระบบวีเอชเอฟครั้งแรก ดำเนินการโดย"สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7" ซึ่งบริษัท กรุงเทพโทรทัศน์และวิทยุ จำกัด ได้รับสัมปทานจากกองทัพบกไทย เมื่อปี พ.ศ. 2510 โดยออกอากาศทางช่อง 7 ในย่านความถี่ที่ 3
ลัทธิสหัสวรรษ
ลัทธิสหัสวรรษ () คือความเชื่อของกลุ่มหรือขบวนการทางศาสนา สังคม หรือการเมือง ที่เชื่อว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ขึ้นในสังคม และหลังจากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลายเป็นสิ่งดี ในคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าช่วงเวลาที่สงบสุขจะยาวนานถึง 1,000 ปี จึงเป็นที่มาของชื่อแนวคิดนี้ว่า "ลัทธิสหัสวรรษ"
แนวคิดแบบสหัสวรรษปรากฏในหลายวัฒนธรรมและศาสนา และมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไป
ลัทธิสหัสวรรษในประเทศจีนคือ ลัทธิบัวขาว เกิดในสมัยราชวงศ์หยวน มีแนวคิดว่าโลกปัจจุบันเป็นยุคตกต่ำ ประชาชนเดือดร้อนเป็นทุกข์จากการปกครองกดขี่ของภาครัฐ และภัยพิบัติทางธรรมชาติ และพระเป็นเจ้าคือพระแม่องค์ธรรมจะส่งพระศรีอริยเมตไตรยลงมาเกิดเพื่อฉุดช่วยมวลมนุษย์จากความทุกข์ยาก และสร้างสังคมที่ผาสุก มีคุณธรรม
แนวคิดนี้ยังถูกถ่ายทอดต่อมาในลัทธิเซียนเทียนเต้าและลัทธิอนุตตรธรรมในปัจจุบัน
สงครามครูเสดชาวบ้าน
สงครามครูเสดชาวบ้าน () เป็นสงครามครูเสดที่เริ่มระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1096 ที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามครูเสดครั้งที่ 1 สงครามนี้บางทีก็เรียกว่า “สงครามครูเสดคนยาก” หรือ “สงครามครูเสดชาวนา”
สงครามครูเสดชาวบ้านนำโดยวอลเตอร์เดอะเพนนิเลส (Walter the Penniless) และ ปีเตอร์เดอะเฮอร์มิท (Peter the Hermit) กองทัพถูกทำลายย่อยยับโดยกองกำลังของเซลจุคที่นำโดยคิลิจ อาร์สลันที่ 1 (Kilij Arslan I หรือ قلج أرسلان‎)
สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ทรงวางแผนให้นักรบครูเสดออกเดินทางกันในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1096 แต่ก่อนหน้านั้นก็มีกองทัพของชาวนาและขุนนางระดับต่ำที่ไม่ได้อยู่ในแผนก่อตัวกันขึ้นเองและออกเดินทางไปยังเยรูซาเลมล่วงหน้า ประชากรที่รวบรวมตัวกันไปเหล่านี้มาจากผูที่ได้รับผลกระทบกระเทือนจากความแห้งแล้ง ความอดอยาก และโรคระบาดเป็นเวลาหลายปีก่อนปี ค.ศ. 1096 และมองเห็นว่าการเดินทางไปร่วมการทำสงครามครูเสดอาจจะเป็นทางออกจากความทุกข์ยาก การริเริ่มความคิดที่จะเดินทางไปร่วมสงครามก่อตัวขึ้นจากเหตุการณ์ที่ประจวบเหมาะหลายเหตุการณ์ทางดาราศาสตร์ที่เกิดขึ้นที่เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1095 ซึ่งเหมือนกับจะเป็นแรงบันดาลใจจากเบื้องบนให้ไปทำสงคราม เหตุการณ์ต่างๆ นี้ก็รวมทั้ง ฝนดาวตก, ออโรรา, จันทรุปราคา, ดาวหาง และอื่นๆ การระบาดของ ergotism ที่มักจะทำให้มีการโยกย้ายถิ่นฐานกันขนานใหญ่ก็เกิดขึ้นเพียงไม่นานก่อนหน้าการประชุมสภาสงฆ์แห่งแคลมงต์ นอกจากนั้นก็ยังมีกลุ่มลัทธิสหัสวรรษที่เป็นที่นิยมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่เชื่อกันว่าวันโลกาวินาศจะมาถึงภายในเวลาไม่นานเท่าใดนักที่แพร่หลายกันอย่างกว้างขวางมากขึ้น ปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นเกิดกว่าที่คาดกันได้แทนที่จะเป็นผู้คนเพียงไม่กี่พันก็กลายเป็นกองกำลังราว 40,000 คนที่ส่วนใหญ่เป็นนักรบที่ไม่ได้รับการฝึกหัดและยังรวมทั้งสตรีและเด็กด้วย
นักบวชผู้มีความดึงดูดใจจากประชาชนชื่อ ปีเตอร์เดอะเฮอร์มิท หรือ “ปีเตอร์นักพรต” ที่มาจากอาเมียงส์เป็นผู้นำ กล่าวกันว่าโดยแต่งตัวอย่างง่ายและขี่ลา ปีเตอร์เดินทางไปเทศนาชักชวนผู้คนให้เข้าร่วมสงครามครูเสดทั่วทางตอนเหนือของฝรั่งเศสและฟลานเดอร์ส และอ้างว่าได้รับการบัญชาโดยตรงจากพระเยซู (และอาจจะมีจดหมายจากพระเจ้าไว้พิสูจน์ว่าจริง) นอกจากนั้นก็อาจจะเป็นได้ว่าประชาชนบางส่วนมีความเชื่อว่าปีเตอร์เป็นผู้นำที่แท้จริงแทนที่จะเป็นพระสันตะปาปาเออร์บัน โดยทั่วไปเชื่อกันว่ากองทัพของปีเตอร์เป็นกลุ่มคนที่ไม่มีการศึกษา หรือเป็นชาวนาที่ไม่รู้สีสาว่าจะไปทางไหน และเชื่อว่าเมืองทุกเมืองที่พบระหว่างทางคือเมืองเยรูซาเลม ซึ่งก็อาจจะเป็นจริงบ้างแต่อันที่จริงแล้วการไปแสวงบุญที่กรุงเยรูซาเลมก็เป็นสิ่งที่ทำกันมา ฉะนั้นหนทางและระยะทางที่ต้องเดินทางก็คงเป็นที่ทราบกันบ้าง ขณะที่ผู้เข้าร่วมสงครามส่วนใหญ่ไม่ใช่ทหารที่ได้รับการฝึกหัด แต่ก็มีอัศวินชั้นรองๆ ที่เป็นผู้นำ เช่นผู้ที่เป็นนักบันทึกประวัติศาสตร์ต่อมา Fulcher of Chartres และ Walter Sans-Avoir หรือ วอลเตอร์เดอะเพนนิเลส (Walter the Penniless) ซึ่งตามชื่อที่เรียกคืออัศวินตกยากผู้ไม่ขึ้นกับลอร์ดและไม่มีดินแดนปกครองแต่ก็พอมีประสบการณ์ทางการสู้รบอยู่บ้าง
ราชรัฐกาตาลุญญา
ราชรัฐกาตาลุญญา (; ) หรือ ราชรัฐแคทาโลเนีย () เป็นอดีตอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย ส่วนใหญ่อยู่ในเขตประเทศสเปน โดยมีบางส่วนที่อยู่ทางใต้ของประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน
ราชรัฐแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมอาณาจักรเคานต์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเป็นบริเวณชายแดนแห่งสเปน (Marca Hispanica) ระหว่างสมัยการพิชิตดินแดนคืนภายใต้การนำของเคานต์แห่งบาร์เซโลนา ต่อมาราชรัฐก็รวมตัวกันทางราชวงศ์ในปี ค.ศ. 1137 กับราชบัลลังก์อารากอน
คำว่า "ราชรัฐกาตาลุญญา" ใช้กันต่อมาจนถึงสมัยสาธารณรัฐสเปนที่ 2 (Second Spanish Republic) เมื่อความนิยมลดถอยลงเพราะความสัมพันธ์กับราชวงศ์ทางประวัติศาสตร์หมดความสำคัญลง แต่บางครั้งก็ยังใช้กันอยู่บ้าง
สงครามครูเสดแอลบิเจนเซียน
สงครามครูเสดแอลบิเจนเซียน หรือ สงครามครูเสดแคทาร์ (; ค.ศ. 1209-ค.ศ. 1229) เป็นการสู้รบที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกเป็นฝ่ายริเริ่มขึ้นเพื่อกำจัดลัทธิแคทาร์ในแคว้นล็องก์ด็อก (ทางภาคใต้ของฝรั่งเศสปัจจุบัน) เนื่องจากทางคริสตจักรถือว่าลัทธินี้มีพฤติการณ์นอกรีต สงครามครั้งนี้ดำเนินการโดยชาวฝรั่งเศสเป็นส่วนใหญ่และกลายเป็นประเด็นทางการเมืองในเวลาไม่นานนัก ผลจากสงครามทำให้มีผู้นับถือลัทธิแคทาร์ลดจำนวนลงไปมาก และยังเป็นการนำบริเวณอ็อกซิเทเนีย (Occitania) เข้ามาอยู่ในการอารักขาของราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ในขณะเดียวกันก็เป็นการลดอิทธิพลของราชบัลลังก์อารากอนลงอีกด้วย
เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงพยายามใช้วิธีทางการทูตเพื่อลดอำนาจของลัทธิแคทาร์ (Catharism) ลง แต่ได้รับผลสำเร็จเพียงเล็กน้อย และหลังจากปีแยร์ เดอ กัสแตลโน (Pierre de Castelnau) ผู้แทนของพระองค์ถูกฆาตกรรม (เชื่อกันว่าโดยผู้ที่เป็นสายให้แก่เคานต์แห่งตูลูซ) พระสันตะปาปาอินโนเซนต์จึงทรงประกาศครูเสดต่อล็องก์ด็อก โดยการประกาศมอบดินแดนที่ได้มาให้แก่ขุนนางฝรั่งเศสที่จะยกอาวุธเข้าช่วย ความรุนแรงในการต่อสู้นำไปสู่การยึดดินแดนของผู้คนที่มีวัฒนธรรมและประเพณีที่ใกล้ชิดกับราชรัฐกาตาลุญญา ประชากรประมาณ 200,000 ถึง 1,000,000 คนถูกสังหารระหว่างสงครามครั้งนี้
สงครามครูเสดแอลบิเจนเซียนมีบทบาทในการก่อตั้งทั้งคณะดอมินิกันและสถาบันการไต่สวนศรัทธาสมัยกลาง (Medieval Inquisition) ด้วย
สงครามครูเสดอเล็กซานเดรีย
สงครามครูเสดอเล็กซานเดรีย () (ค.ศ. 1365) เป็นสงครามครูเสดที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1365 ที่นำโดยปีเตอร์ที่ 1 แห่งไซปรัสในการอเล็กซานเดรียโดยแทบไม่มีสาเหตุทางศาสนา ซึ่งแตกต่างจากสงครามครูเสดครั้งอื่นๆ เพราะสงครามครั้งนี้เป็นสงครามที่มีสาเหตุมาจากเศรษฐกิจ
ปีเตอร์ที่ 1 แห่งไซปรัสใช้เวลาระหว่างปี ค.ศ. 1362 ถึงปี ค.ศ. 1365 ในการรวบรวมกำลังพลและกำลังเงินในการเข้าทำสงครามครูเสดจากราชสำนักที่มั่งคั่งต่างๆ ในยุคนั้น เมื่อทราบถึงแผนการของอียิปต์ที่จะโจมตีราชอาณาจักรไซปรัสปีเตอร์ก็ใช้ยุทธวิธีเดียวกันในการชิงโจมตีล่วงหน้า (preemptive war) ซึ่งเป็นกลวิธีที่ใช้อย่างมีประสิทธิภาพในการโจมตีชาวตุรกีมาก่อนหน้านั้น ปีเตอร์ใช้เวนิสในการจัดให้กองเรือและนักรบครูเสดไปรวมตัวกันที่โรดส์เพื่อไปรวมกับกองทหารลัทธิเซนต์จอห์นที่นั่น
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1365 ปีเตอร์ก็ออกเดินทางทางเรือไปยังโรดส์โดยเป็นผู้บังคับบัญชากองเรือทั้งหมด 165 ลำ และไปขึ้นฝั่งอเล็กซานเดรียประมาณวันที่ 9 ตุลาคม ในระหว่างสามวันที่ไปถึงกองทหารของปีเตอร์ก็เข้าโจมตีและปล้นสดมอเล็กซานเดรียและถอยทัพกลับเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ปีเตอร์มีความเข้าใจว่าแม้ว่าจะยึดอเล็กซานเดรียได้แต่ก็ไม่สามารถปกครองได้อย่างมีประสิทธิภาพจากไซปรัสที่อยู่ไกลออกไป
โจ ฟอน สตีนแบร์เก็นอ้างปีเตอร์ เอ็ดเบอรี โต้ว่าสงครามครูเสดครั้งนี้เป็นสงครามที่มีสาเหตุสำคัญมาจากเศรษฐกิจ ปีเตอร์ประสงค์ที่จะลดความสำคัญของอเล็กซานเดรียจากการเป็นเมืองท่าทางตะวันออกของเมดิเตอเรเนียน โดยหวังว่าเมืองฟามากัสตาในไซปรัสจะได้รับผลประโยชน์จากการค้าขายที่เปลี่ยนไป ฉะนั้นจุดประสงค์ทางศาสนาจึงกลายมาเป็นรอง
บทวิพากษ์ของฟอน สตีนแบร์เก็นที่มาจากบันทึกร่วมสมัยของมุสลิมเช่นของนักประวัติศาสตร์อียิปต์Alī al-Maqrīzī (تقى الدين أحمد بن على بن عبد القادر بن محمد المقريزى) กล่าวว่ากองทหารครูเสดได้รับความสำเร็จพอสมควรเนื่องด้วยมียุทธวิธีที่เหนือกว่า กองกำลังป้องกันตัวของอเล็กซานเดรียมัวแต่ไปชุมนุมต่อต้านอยู่ทางอ่าวด้านตะวันตกของเมือง ขณะที่กองกำลังใหญ่รวมทั้งทหารม้าของปีเตอร์ขึ้นฝั่งตรงบริเวณอื่นของตัวเมืองและซ่อนตัวอยู่ในสุสานทำให้ฝ่ายอเล็กซานเดรียมองข้ามไป กองทหารครูเสดจึงสามารถโจมตีได้ทั้งทางด้านหน้าและหลังที่ทำให้ชาวอเล็กซานเดรียเสียขวัญและไม่สามารถฟื้นตัวขึ้นมาตอบโต้ได้
โทรจิต
โทรจิต () เป็นการส่งข้อมูลข่าวสารจากบุคคลหนึ่งไปยังอีกบุคคลหนึ่งโดยไม่ใช้ช่องทางทางประสาทสัมผัสหรือไม่มีปฏิกิริยาทางกายเลย และทึกทักกันว่าทำได้จริง แม้มีการศึกษาค้นคว้ามากมายเพื่อยกระดับ ทำความเข้าใจ และใช้ประโยชน์ซึ่งโทรจิต แต่นักวิทยาศาสตร์เห็นพ้องต้องกันว่า โทรจิตมิใช่ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริง อนึ่ง ในระยะหลัง ๆ นี้ นักวิทยาศาสตร์ได้คิดค้นเทคโนโลยีที่เรียก "การอ่านภาพจากประสาท" (neuroimaging) ซึ่งช่วยให้อ่านใจในรูปแบบง่าย ๆ ได้
คำภาษาอังกฤษ "telepathy" นั้นเฟรเดริก วิลเลียม เฮนรี ไมเออส์ (Frederic William Henry Myers) นักวิชาการซึ่งก่อตั้งสมาคมวิจัยกายภาพ (Society for Psychical Research) บัญญัติขึ้นเมื่อปี 1882 และนับแต่นั้นจนปัจจุบันก็ได้รับความนิยมเป็นอันมากยิ่งกว่าถ้อยคำที่ใช้กันก่อนหน้าว่า "การถ่ายโอนความคิด" (thought-transference) เช่นเดียวกับโทรจิตเองที่เป็นหัวเรื่องยอดนิยมในบันเทิงคดียุคปัจจุบันและบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ซึ่งตัวละครบรรดาที่เป็นยอดมนุษย์และยอดวายร้ายนั้นมีความสามารถส่งโทรจิตได้กันทั้งสิ้น