วัดศรัทธาธรรม
วัดศรัทธาธรรม สังกัด มหานิกาย คณะสงฆ์ภาค ๑๕ ตั้งอยู่บ้านรามัญตะวันตก เลขที่ ๒๔๗ หมู่ ๑ ตำบลบางจะเกร็ง อำเภอเมืองฯ จังหวัดสมุทรสงคราม รหัสไปรษณีย์ ๗๕๐๐๐ โทร.๐๓๔-๗๖๒-๕๐๕ ได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัด พ.ศ. ๒๔๘๒ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ ๑๘ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๓๖ มีเนื้อที่ ๑๘ ไร่
วัดศรัทธาธรรม หรือวัดมอญ สร้าง ปี พ.ศ. ๒๓๔๑ วัดศรัทธาธรรมหรือ “วัดมอญ” มีความเป็นอยู่ร่วมกับชุมชนชาวมอญความเป็นมาของชาวมอญที่มาอยู่ ณ ตำบลบางจะเกร็ง
จากคำบอกเล่าของผู้สูงอายุในหมู่บ้านมอญจึงทราบว่า ชาวมอญที่มาอยู่ ตำบลบางจะเกร็งนี้ อพยพมาจากพม่าช่วงเกิดสงครามในประเทศพม่า การอพยพของชาวมอญที่มา ตั้งหลักปักฐานตำบลบางจะเกร็ง มีอยู่ประมาณ ๑๐ ครอบครัว ได้อาศัยที่ว่างเปล่าของทางราชการตั้งบ้านเรือนประกอบอาชีพประมง ตัดจากและ ทำสวนมะพร้าว ชาวมอญได้อาศัยที่ราชการ อยู่มาทางราชการต้องการพื้นที่ชาวมอญตั้งบ้านเรือน ชาวมอญก็ไม่ยอมในการที่ราชการขับไล่ จึงได้มีการฟ้องร้องเป็นคดีความกันขึ้น เมื่อคดีการขับไล่มาถึงศาล ศาลได้พิจารณาข้อต่าง ๆ ที่กล่าวข้างต้นจนกระทั่งศาลได้พิจารณาให้ชาวมอญที่อาศัยที่ราชการเป็นผู้ชนะความ ทางศาลให้ที่ดินแบ่งแยกที่ดินเฉลี่ยกันตามครอบครัวชาวมอญที่อาศัยอยู่ในขณะนั้น และได้กันที่ดินไว้จำนวนหนึ่งเพื่อสร้างวัดต่อไป
วัดศรัทธาธรรมสมัยนั้นยังไม่มีชื่อ จึงใช้ที่ชาวมอญอาศัยอยู่จึงเรียกว่าวัดมอญ เมื่อมีที่ดินที่ทางราชการแบ่งไว้ปลูกสร้างวัดชาวมอญที่อาศัยอยู่ที่ร่วมแรงร่วมใจได้ปลูกสร้างศาลาหลังเล็กๆ ประมาณ ๒-๓หลังเพื่อใช้ในการทำบุญทำกุศล ศาลาที่สร้างในสมัยนั้นอยู่ทางปากอ่าวหรือปากแม่น้ำแม่กลอง เมื่อมีศาลาได้มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่ปีละ ๓-๔ รูป ไม่มีพระจะปกครองสงฆ์ ที่จำพรรษา
ชาวมอญที่อาศัยอยู่ได้เดินทางไปอาราธนาพระผู้ใหญ่อาวุโสมาจาก วัดบางลำพู อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ท่านมีชื่อว่า “อาจารย์ม่อง” มาปกครองดูแลสงฆ์ในขณะนั้น ถือว่าอาจารย์ ม่องเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกที่ปกครองสงฆ์ เมื่อท่านได้มาอยู่ที่วัดก็เริ่มพัฒนาวัดโดยการสร้างอุโบสถของท่านอาจารย์ม่อง นี้แปลกคือสร้างเป็นแพลอยน้ำได้ เวลาสงฆ์จะทำพิธีกรรมต้องถอยแพออกไปนอกแม่น้ำที่มีน้ำเดินหรือน้ำไหล เวลาเสร็จพิธีก็ดึงแพกลับเข้ามา ท่านได้จำพรรษาอยู่วัดมอญในขณะนั้นเป็นเวลานานเท่าใดไม่มีหลักฐาน ต่อมาท่านอายุมากร่างกายชราภาพลงทางญาติของท่านจึงนำท่านกลับภูมิลำเนา คือ วัดบางลำพู อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
ต่อมา ท่านอาจารย์ลิได้อุปสมบทเป็น พระที่วัดบางหญ้าแพรก ตำบล ท่าฉลอง จังหวัดสมุทรสาคร ไม่ปรากฏว่าอุปัชฌาย์ท่านชื่อใด ท่านอาจารย์ลิได้จำพรรษาที่ วัดบางหญ้าแพรก ๑ พรรษา จึงได้ย้ายมาอยู่ที่วัดมอญ ซึ่งเป็นวัดบ้านเกิดของท่าน ท่านอาจารย์ลิจำพรรษาอยู่ที่วัดมอญได้ ๓ พรรษา ก็เป็นผู้ดูแลวัดต่อมาได้ ๕ พรรษา ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสปกครองสงฆ์วัดมอญเรื่อยมา ท่านได้คิดสร้างอุโบสถ ไม้สัก ท่านได้ร่วมกับชาวบ้านในสมัยนั้น มีทั้งคนไทยและมอญ ได้สร้างอุโบสถไม้สักใช้เวลาสร้าง ๒-๓ ปีจึงแล้วเสร็จ อุโบสถที่สร้าง มีพระประธานเป็นปูนปั้น (ปัจจุบันคือหลวงปู่ขาวมหาสิทธิโชค) นอกจากนี้ทางผู้อุปถัมภ์ในการสร้างอุโบสถขณะนั้นได้สร้างพระบูชาขนาดเล็ก คล้ายกับพระประธาน เป็นทองคำหนัก ๕ บาท เป็นพระคู่วัดมา (ปัจจุบันพระครูสมุทรวิสุทธิวงศ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดศรัทธาธรรมได้ทูลเกล้าฯ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา เมื่อครั้งพระองค์เสด็จมายังดอนหอยหลอด พร้อมเครื่องรางหมากทุย ๑๐๘ ลูก) ทางวัดสร้างอุโบสถแล้วเสร็จในปี พ.ศ. ๒๔๘๒ จึงขออนุญาตตั้งชื่อวัดนี้ว่า “วัดศรัทธาธรรม” จนถึงปัจจุบัน
เมื่อมีอุโบสถแล้วก็มีกุลบุตรเข้ามาบวชมากขึ้นประมาณปีละ ๑๕ - ๒๐ รูป ทำให้กุฎีที่จำพรรษามีไม่เพียงพอท่านอาจารย์ลิ จึงได้สร้างกุฎีเพิ่มขึ้น วัดได้รับการพัฒนาขึ้นมาทำให้ชุมชนมากขึ้นด้วย ท่านอาจารย์ลิได้เห็นความสำคัญในการเล่าเรียนของเด็ก ท่านได้ร่วมกับชาวบ้านและทางการได้จัดสร้าง โรงเรียนประชาบาล ขึ้นมี ชื่อว่า โรงเรียนวัดศรัทธาธรรมจนถึงปัจจุบัน นอกจากสร้างโรงเรียนสอนพระปริยัติธรรมและเตาอบในการพัฒนาของวัด ท่านอาจารย์ลิยังได้แรงจากพระครูใบฎีกาชุบในขณะนั้นซึ่งมีตำแหน่งผู้ช่วยเจ้าอาวาสร่วมพัฒนา ท่านอาจารย์ลิ ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตรที่ “พระครูศรัทธาสมุทรคุณ” ท่านได้มรณภาพลง เมื่อวันที่ ๑๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๒๑
วัดศรัทธาธรรมได้ดำเนินการฝังมุกทั้งด้านในและด้านนอกอุโบสถ เหตุผลที่ท่านอาจารย์ชุบ ใช้มุกประดับเพราะเห็นว่าวัดศรัทธาธรรมอยู่ติดทะเล การฝังมุกจะอยู่ทนและเป็นที่เชิดหน้าชูตาของชาวตำบลบางจะเกร็ง การฝังมุกเริ่มด้านในก่อนตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๓๕ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
วัดศรัทธาธรรมได้มีพิธีปิดทองฝังลูกนิมิตในปี ๒๕๔๑
1.พระครูศรัทธาสมุทรคุณ (อาจารย์ลิ/มะลิ)
2.พระครูสมุทรวิสุทธิวงศ์ (อาจารย์ชุบ)
3.พระครูพิพิธพิพัฒนโกศล (อาจารย์หลี)
(รอข้อมูล)
กรมการศาสนา, ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่มที่ 7, โรงพิมพ์การศาสนา .พ.ศ. 2531 หน้า 101