hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
วัดเจ็ดลิน
วัดเจ็ดลิน เดิมเป็นวัดร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนปีพุทธศักราช 2060 จากเอกสารการค้นคว้าของคุณวัลลภ นามวงศ์พรหม คณะกรรมการประสานงานพัฒนาวัดเจ็ดลินและโคลงนิราศหริภุญไชย
ตามประวัติกล่าวว่า กษัตริย์ราชวงศ์มังรายก่อนจะขึ้นเสวยราชย์ทุกพระองค์ จะทรงผ้าชุดขาว (นุ่งขาวห่มขาว) ณ วัดผ้าขาว จากนั้นจะเสด็จ ไปสะเดาะเคราะห์ ณ วัดหมื่นตูม และจะเสด็จมาประกอบพิธีสรงน้ำพุทธาภิเษก ณ หนองน้ำวัดเจ็ดลิน ซึ่งจะมีรางน้ำ เรียกว่า "ลิน" ทำด้วยทองคำ หลั่งน้ำพุทธาภิเษกจากสุวรรณหอยสังข์ หล่อลงรางลินทำด้วยคำทั้ง 7 เพื่อสรงพระวรกาย แล้วจึงเปลี่ยนเครื่องทรงกษัตริย์ขึ้นเสวยราชย์ต่อไป
ในสมัย เจ้าแม่ฟ้ากุ ก่อนขึ้นเสวยราชย์ได้ทำพิธีราชาภิเษก โดยเสด็จ ไปสรงน้ำพระที่ วัดเจ็ดลิน "คำเชิญกษัตริย์เจ้า ไปลอยเคราะห์นอนหั้นแล 3 วัน แล้วไปอุสสาราช หล่อน้ำพุทธาภิเษกสุคนธาด้วยสุวรรณหอยสังข์ที่วัด 7 ลินคำ หั้นแล….."
ในอดีตวัดเจ็ดลินเคยรุ่งเรืองมาก ทราบได้จากหลักฐานโฉนดที่ดินในปี พ.ศ. 2482 ว่ามีเนื้อที่ 7 ไร่เศษ แต่ต่อมากลายเป็นวัดร้าง
ต่อมาได้รับการบูรณะในปี พ.ศ. 2545 โดยพระเทพวรสิทธาจารย์ รองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ภายในวัดมีหนองน้ำขนาดใหญ่สภาพสมบูรณ์อยู่กลางวัด
จากนั้นเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2546 พระญาณสมโพธิ เจ้าอาวาสวัดพระธาตุดอยสุเทพฯ เจ้าคณะอำเภอเมืองเชียงใหม่ ได้รับมอบหมาย จากคณะสงฆ์จังหวัดเชียงใหม่ให้เป็นประธานพัฒนาฟื้นฟูวัดเจ็ดลิน และขอยกเป็นวัดที่มีพระสงฆ์อยู่จำพรรษา เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวโรกาสทรงเจริญ พระชนมพรรษา 6 รอบ72 พรรษา และพัฒนาหนองน้ำที่กว้างให้คงเป็น หนองน้ำที่ใสสะอาดสวยงาม ให้คงเป็นหนองน้ำแห่งประวัติศาสตร์คู่เมืองเชียงใหม่
ปัจจุบันพระมหาวิษณุ จารุธัมโม ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดเจ็ดลิน
ลักษณะขององค์พระเจดีย์ เป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมผสมทรงกลม ประกอบด้วยฐานหน้ากระดาน 3 ชั้น รองรับฐานบัวย่อเก็จแบบพิเศษ ที่ประกอบด้วยฐานบัวลูกแก้ว 2 ฐานซ้อนอยู่ในฐานเดียวกัน ลักษณะฐานเช่นนี้ เป็นแบบแผนที่พบในสมัยพุทธศตวรรษที่ 21 ลงมา เหนือขึ้นไปเป็นฐานหน้ากระดานย่อเก็จ 3 ชั้น รองรับเรือนธาตุ ที่ซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ทิศ ( พระพุทธรูปในซุ้ม 4 องค์นั้นไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เก็บรักษาไว้ เหลือแต่ซุ้มเปล่า)
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2547 อาจารย์พรศิลป์ รัตนชูเดช อาจารย์มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก พร้อมคณะ ได้เป็นเจ้าภาพพระพุทธรูปหินผสมทรายนำมาจากจังหวัดพะเยา นำขึ้นไปบรรจุไว้ที่ซุ้มพระเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน เหนือเรือนธาตุขึ้นไปเป็นมาลัยเถาขนาดใหญ่ชำรุด รองรับองค์ระฆังขนาดเล็ก ยอดชำรุด สันนิษฐานว่าเจดีย์องค์นี้ควรมีอายุ ประมาณพุทธศตวรรษที่ 21 ลงมา ( สุรพล ดำริห์กุล อธิบาย ในรายการวิจัย “ วัดร้างในเวียงเชียงใหม่ หน้า 32 )
ลวดลายที่ตกแต่งองค์เจดีย์ มีลักษณะเหมือนลวดลายที่ตกแต่งซุ้มประตูและเจดีย์องค์ใหญ่ที่ใช้เป็นที่บรรจุพระอัฐิของพญาติโลกราช วัดเจ็ดยอด สันนิษฐานว่าจะได้รับอิทธิพลจากวัดเจ็ดยอด และวัดโลกโมฬี
ในวันสงกรานต์ วัดเจ็ดลินได้จัดกิจกรรม "เจดีย์ทรายสุดส้าว" ซึ่งเป็นเจดีย์ก่อจากทรายที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ดาวใจ ถนอมเมือง
ดาวใจ ถนอมเมือง มีชื่อเล่นว่า ดาว หรือ ใจ อดีตนางแบบไทย และนักแสดงหญิงชาวไทย
ดาวใจ ถนอมเมือง มีชื่อเล่นว่า ดาว หรือ ใจ เป็นชาวจังหวัดสุรินทร์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2521 ที่บ้านสวาย ตำบลสวาย จังหวัดสุรินทร์ เป็นบุตรของนางวนิดา ทิศนาม มีน้องสาวอีก 1 คน และน้องสาวต่างแม่อีก 1 คน พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เล็กๆ อาศัยอยู่กับคุณยายเบือน ทิศนาม จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านสวาย จังหวัดสุรินทร์
ด้วยทางบ้านยากจนจึงจำเป็นต้องเดินทางเข้ากรุงเทพมหานครตั้งแต่เด็ก ทำงานรับจ้าง เป็นสาวโรงงาน ด้วยความที่ดาวเป็นคนชอบภาษาอังกฤษทำให้ดาวมีโอกาสเข้าทำงานในโรงแรมที่จังหวัดภูเก็ต ดาวเป็นคนที่มีรูปร่างดี ผิวสีแทน ทำให้มีคนสนใจและแนะนำให้ลองรับงานถ่ายแบบ จนขณะเป็นนางแบบเมืองไทย และนางแบบโฆษณาที่โกอินเตอร์และเด่นดังในระดับแคตวอล์ก เดินแบบ ถ่ายแบบถ่ายโฆษณาเฉพาะเวทีระดับอินเตอร์ เธอถูกเลือกให้เป็นนางแบบถ่ายโฆษณามากที่สุดในอิตาลี ฝรั่งเศส ว่ากันว่าสไตล์แบบน้องดาวเนี่ย ฝรั่งนิยมกันมาก เพราะถ่ายภาพขึ้นกล้อง ช่วยนำเสนอให้สินค้าน่าสนใจมากยิ่งขึ้น เกี่ยวกับงานถ่ายปฏิทินชุดนี้ คุยถึงคอนเซปต์ซึ่งออกมาสวยถูกใจดาวมาก และมั่นใจในฝีมือช่างภาพมือโปรอย่าง “อัญมณี สีชาด” ว่าต้องทำงานได้ดีเยี่ยม เธอยังเคยเป็นอดีตหวานใจของพระเอกหน้าตาเป็นฝรั่งที่ชื่อ “ปีเตอร์ ธูนสตระ” นำแสดงในเรื่อง “ผู้หญิงคนนี้ชื่อบุญรอด”
ปัจจุบัน ดาวใจ ถนอมเมือง สมรสกับนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ-จีน และประกอบธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและโรงแรมอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต และยังคงมีผลงานทางการถ่ายแบบให้ชมเป็นครั้งคราว ปัจจุบันมีบุตร 2 คน
ผู้ชายที่ร่วมเพศกับผู้ชาย
ผู้ชายที่ร่วมเพศกับผู้ชาย () หมายถึงชายที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเพศกับชายคนอื่น พวกเขาอาจเป็น เกย์ ไบเซ็กชวล หรือไม่ใช่ทั้งสองอย่างก็ได้ ในภาษาอังกฤษมีการอธิบายที่มาของความหมาย MSM มาตั้งแต่ทศวรรษ 1990 โดยนักระบาดวิทยา เพื่อศึกษาการระบาดของเชื้อโรคในหมู่ผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายอื่น
และยังอาจมีความหมายถึงกลุ่มผู้ชายที่มีความเสี่ยงสูงที่อาจได้รับเชื้อโรคจากทางเพศสัมพันธ์ อย่างเช่น เชื้อเอชไอวี MSM เป็นการแบ่งแยกทางพฤติกรรม ไม่ใช่การแบ่งแยกทางอัตลักษณ์ โดยใช้ในการศึกษาเรื่องการแพร่กระจายของไวรัสเอชไอวีเป็นเบื้องต้น
การร่วมเพศทางปาก
การร่วมเพศทางปาก () หมายถึงกิจกรรมทางเพศที่ใช้ปาก (ซึ่งรวมถึงการใช้ริมฝีปาก ลิ้น และฟัน) หรือลำคอเพื่อเล้าโลมอวัยวะเพศ โดยในภาษาอังกฤษคำว่า cunnilingus หมายถึงการทำออรัลเซ็กซ์กับผู้หญิง ขณะคำว่า เฟอเลชิโอ (fellatio) และ irrumatio หมายถึงการทำออรัลเซ็กซ์กับผู้ชาย ส่วนคำว่า analingus หมายถึงการทำออรัลเซ็กซ์ทางช่องทวารหนัก ส่วนการเล้าโลมด้วยปากกับส่วนอื่นของร่างกาย เช่นจูบ หรือเลีย ไม่ถือว่าเป็นออรัลเซ็กซ์
อาจมีการทำออรัลเซ็กซ์เพื่อเล้าโลมก่อนกิจกรรมทางเพศแบบอื่น (เช่น การร่วมเพศทางช่องคลอดหรือทางทวารหนัก) นอกจากนี้มีผู้ชายบางคนที่สามารถทำออรัลเซ็กซ์ให้ตัวเองได้
หลายคนถือว่าการร่วมเพศทางปากนั้นผิด ทว่าประเทศส่วนใหญ่ไม่มีกฎหมายห้ามเรื่องนี้ โดยปกติคนถือว่าการร่วมเพศทางปากไม่กระทบต่อสภาพพรหมจารี ทว่าแต่ละคนอาจมีความคิดเห็นต่างกัน คนอาจมีความรู้สึกทางลบต่อการร่วมเพศทางปากและอาจปฏิเสธที่จะทำ
การทำออรัลเซ็กซ์ เป็นวิธีปฏิบัติทางเพศทั้งในรักต่างเพศและรักเพศเดียวกัน ในคู่รักต่างเพศ การทำออรัลเซ็กซ์ใช้ในบางคู่เพื่อเป็นการคุมกำเนิดและเป็นทางเลือกในการร่วมเพศ แต่การใช้ปากในการร่วมเพศไม่สามารถป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ได้ แม้มีความเชื่อว่าการใช้ปากให้ความเสี่ยงน้อยกว่าก็ตาม
เคต เบ็กคินเซล
แคธรีน ไบเลย์ เบ็กคินเซล () เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในบทบาทภาพยนตร์เรื่อง "Pearl Harbor" (2001), "Underworld" (2003), "Van Helsing" (2004), "The Aviator" (2004), "" (2006) และ "Click" (2006)
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ) มาดริด
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พระราชวังมาดริด ในประเทศสเปน
นักชีวประวัติโจวันนี ปีเอโตร เบลโลรี (Giovanni Bellori) กล่าวถึงภาพเขียน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ในปี ค.ศ. 1672 ที่การาวัจโจส่งจากเนเปิลส์ไปให้อลอฟ เด วิยาคอร์ท (Alof de Wignacourt) แกรนด์มาสเตอร์แห่งคณะอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ เพื่อหวังจะขอขมาหลังจากที่ถูกไล่ออกจากคณะก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1608 ซี่งน่าจะเป็นภาพเขียนนี้และไม่ใช่ภาพ “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (ลอนดอน)” ตามความเห็นของจอห์น แกชผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของการาวัจโจ นอกจากนั้นแกชก็ยังมีความเห็นว่าภาพที่ผู้สังหารที่ยืนอยู่ในเงามืดข้างหลังสะโลเมมองลงไปยังศีรษะที่ตัดขาดของนักบุญยอห์นแบปติสต์ ยังเป็นกิริยาทีทำให้ภาพเขียนกลายเป็นภาพที่ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้ดูตื่นตระหนกในเหตุการณ์แต่ยังเป็น “ภาพที่สื่อความหมายของการตรึกตรองเรื่องความตายและความทารุณของมนุษย์”
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ) ลอนดอน
สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ ลอนดอนในอังกฤษ
การาวัจโจวาด “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1607 ถึง ค.ศ. 1610 เป็นภาพที่พบในงานสะสมส่วนบุคคลในปี ค.ศ. 1959 นักชีวประวัติโจวันนี เบลโลรี (Giovanni Bellori) กล่าวถึงภาพเขียน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์” ในปี ค.ศ. 1672 ที่การาวัจโจส่งจากเนเปิลส์ไปให้อลอฟ เด วิยาคอร์ท (Alof de Wignacourt) แกรนด์มาสเตอร์ของอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ เพื่อหวังจะขอขมาหลังจากที่ถูกไล่ออกจากคณะก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1608 แต่ภาพเขียนที่เบลโลรีกล่าวถึงน่าจะเป็นภาพอีกภาพหนึ่งในหัวเรื่องเดียวกัน “สะโลเมกับศีรษะของยอห์นแบปติสต์ (มาดริด)” การเขียนและการใช้แสงของภาพนี้ดูเหมือนจะเป็นภาพที่เขียนขณะที่คาราวัจโจพำนักอยู่ที่เนเปิลส์อยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1606 ถึง ค.ศ. 1607 ซึ่งสนับสนุนจากการวางมุมระหว่างสะโลเมและพระแม่มารีย์ในภาพ “แม่พระแห่งลูกประคำ” และระหว่างผู้สังหารผู้ถือศีรษะนักบุญยอห์นแบปติสต์กับสองผู้ทรมานในภาพ “พระเยซูที่เสา” และภาพ “พระเยซูถูกเฆี่ยน”
อารมณ์ มีชัย
นางอารมณ์ มีชัย อดีตครูชาวนครศรีธรรมราช นักต่อสู้การเมืองภาคประชาชน และเป็นผู้เข้าร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย นางอารมณ์เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนายเปลี่ยน และนางเพื่อม กาญจนโอภาส
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขา ศึกษาศาสตร์บัณฑิต จากวิทยาลัยครูนครศรีธรรมราช เมื่อปี พ.ศ. 2520 ปริญญาโท สาขา ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อปี พ.ศ. 2542
นางอารมณ์รับราชการเป็นครูสอนภาษาอังกฤษมาโดยตลอดชีวิตราชการ โดยเริ่มอาชีพตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 แม้ว่าฐานะทางบ้านอยู่ในขั้นร่ำรวย แต่ด้วยความที่ต้องการจะช่วยเหลือประชาชนคนยากคนจนให้อ่านออกเขียนได้เพื่อจะได้ไม่ถูกเอารัดเอาเปรียบ โดยได้เป็นครูสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนมัธยมหลายแห่งใน จ.นครศรีธรรมราช โดยเฉพาะในพื้นที่เสี่ยงภัยจากการแทรกซึมของลัทธิคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตาม จากการที่นางอารมณ์มีบทบาทในการนำชาวบ้านประท้วงเจ้าหน้าที่รัฐในเรื่องความไม่เป็นธรรมต่าง ๆ ทำให้ถูกย้ายเข้ามาสอนในกรุงเทพมหานครในช่วงปลายของการรับราชการครู แต่ก็ยังคงทำบทบาทการต่อสู้เพื่อความถูกต้องต่อไป รวมทั้งการขับไล่รัฐบาล พล.อ.สุจินดา คราประยูร ในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2535 ด้วย
เคยลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประจำ จ.นครศรีธรรมราช ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
จากบทบาทของความเป็นครูและความเป็นแม่ที่เข้มแข็ง ทำให้ได้รางวัลแม่ดีเด่นแห่งชาติ สาขาผู้เสียสละและทำคุณประโยชน์เพื่อสังคมปี พ.ศ. 2520 และยังเป็นครูต้นแบบด้านภาษาอังกฤษปี พ.ศ. 2540
นางอารมณ์ถูกตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 โดยแพทย์ผู้รักษาบอกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 5 ปี แต่ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 นางอารมณ์ได้เข้าร่วมมาโดยตลอด โดยขึ้นเวทีปราศรัยอย่างตรงไปตรงมา จนเป็นขวัญใจของผู้ชุมนุมคนหนึ่ง โดยเรียกกันว่า "แม่อารมณ์" หรือ "ครูอารมณ์" แม้ร่างกายจะอ่อนแอเพราะต้องไปฉายแสงเป็นประจำทุกวันจันทร์
นางอารมณ์ปราศรัยเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2551 จากนั้นจึงได้งดไปเพื่อรักษาตัว แต่ก่อนหน้านั้นในวันที่ 29 สิงหาคม นางอารมณ์เป็นผู้หนึ่งที่ชุมนุมที่หน้ากองบัญชาการตำรวจนครบาลที่วังปารุสกวัน เพื่อทวงถามความเป็นธรรมที่ตำรวจบุกรื้อเวทีของผู้ชุมนุมที่สะพานมัฆวานในช่วงเที่ยงของวันเดียวกัน ซึ่งนางอารมณ์ได้ถูกแก๊สน้ำตายิงมาจากภายในกองบัญชาการจนทำให้ร่างกายทรุดหนักเข้าไปอีก
นางอารมณ์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในระยะสุดท้ายในเวลาประมาณ 4 ทุ่มเศษ ของวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี งานศพจัดขึ้นที่ศาลา 6 วัดโสมนัสราชวรวิหาร มีบุคคลสำคัญมาร่วมงานมากมาย เช่น แกนนำและแนวร่วมพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย, นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีพรรคประชาธิปัตย์หลายคน, หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร, นายวีระศักดิ์ โควสุรัตน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นต้น
และได้รับพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2552
จูเซปเป เซซารี
จูเซปเป เซซารี () (ราว ค.ศ. 1568 - 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1640) เป็นจิตรกรรมสมัยแมนเนอริสม์ชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
เซซาริเกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 1568 ที่เมืองอาร์พิโนใน ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1640 ที่กรุงโรม ชื่ออื่นที่เซซาริเป็นที่รู้จักคือ “อิล จุยเซ็ปปิโน” และ “คาวาเลียร์ดาร์ปิโน” เพราะได้รับแต่งตั้งให้เป็น “Cavaliere di Cristo” โดยสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 ผู้อุปถัมภ์
ฟรันเชสโก มารีอา เดล มอนเต
ฟรันเชสโก มารีอา บอร์โบเน เดล มอนเต (; 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1549, เวนิส - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1627, โรม) เป็นนักบวชชาวอิตาลีที่มีตำแหน่งเป็นคาร์ดินัล เดล มอนเตเป็นนักการทูตและนักสะสมศิลปะคนสำคัญ ความสำคัญของเดล มอนเตอยู่ที่เป็นหนึ่งในผู้อุปถัมภ์การาวัจโจผู้เป็นจิตรกรยุคบาโรกคนสำคัญของอิตาลี และเป็นผู้สะสมศิลปะที่เป็นงานชิ้นสำคัญ ๆ ในยุคนั้น
มารีโอ มินนีตี
มินนิติเกิดเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1577 ที่เมืองไซราคิวส์ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1640 มินนิติมาถึงโรมในปี ค.ศ. 1593 และกลายเป็นเพื่อนของและแบบให้คาราวัจโจจิตรกรคนสำคัญของอิตาลี ชื่อเสียงของมินนิติมาจากการเป็นแบบให้คาราวัจโจในสมัยต้นของการเขียนภาพที่รวมทั้ง “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”, “นักดนตรี”, “เด็กถูกจิ้งเหลนกัด”, “บัคคัส”, “คนเล่นพิณ”, “พระเยซูเรียกนักบุญแม็ทธิว” และ “การพลีชีพของนักบุญแม็ทธิว”
มินนิติไม่ปรากฏในภาพของคาราวัจโจราวหลังจากปี ค.ศ. 1600 เมื่อเชื่อว่าได้แต่งงาน แต่อาจจะมีส่วนร่วมในการทะเลาะเบาะแว้งในปี ค.ศ. 1606 ที่จบลงด้วยการที่คาราวัจโจฆ่ารานุชชิโอ โทมัสโซนิ นักชีวประวัติกล่าวว่ามินนิติหลบหนีไปซิซิลีหลังจากนั้น จากซิซิลีมินนิติก็ยื่นคำร้องขออภัยโทษมายังโรมที่ในที่สุดก็ได้รับ นอกจากนั้นมินนิติก็ยังให้ที่พักแก่คาราวัจโจเมื่อไปพักอยู่ที่ซิซิลีระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1609 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการหางานจ้างสำคัญๆ ให้คาราวัจโจระหว่างที่อยู่ที่นั่น มินนิติมีเวิร์คช็อพเขียนงานทางศาสนาที่มีความสำเร็จและในที่สุดก็กลายเป็นักธุรกิจผู้ที่เป็นที่นับถือในท้องถิ่น งานของมินนิติเป็นงานที่ทำร่วมกับผู้ช่วยจึงทำให้เป็นการยากที่จะบ่งได้อย่างเป็นที่แน่นอนว่าใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงหรือใครมีส่วน แต่ที่แน่นอนคือมินนิตินำวิธีการวาดภาพที่ได้รับจากคาราวัจโจไปเผยแพร่ในซิซิลีโดยเฉพาะการเท็คนิคการวาดที่เน้นค่าต่างแสง (chiaroscuro) และการจับภาพในชั่วนาทีที่เป็นนาฏกรรมสูงสุด แต่งานของมินิติหรืองานของมินนิติกับเวิร์คช็อพถูกวิจารณ์ว่าเป็นงานที่ใช้โมทิฟที่ซ้ำๆ กัน แต่กระนั้นมินนิติก็เป็นที่นับถือกันในซิซิลีและดีพอที่จะเรียกได้ว่าเป็น “ตระกูลการเขียนแบบมินนิติ” ในประวัติศาสตร์ศิลปะของซิซิลี
โรงเรียนอยู่เย็นวิทยา
โรงเรียนอยู่เย็นวิทยา
ตั้งอยู่เลขที่ 19/3 หมู่ที่ 15 ถนนบางพรม แขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร 10170
ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 โดย ดร.ลัดดา อ่ำสอาด(อยู่เย็น) ชื่อเรียก อยู่เย็น ชื่อโรงเรียนนั้นได้มาจากนามสกุลก่อนสมรส ของ ดร.ลัดดา อ่ำสอาด
เปิดสอนในระดับอนุบาล 1 - 3 และ ระดับประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 เปิดแผนกการเรียนการสอน คือ แผนกสามัญ และ แผนก 2 ภาษา
จากปีการศึกษา 2542-2547 จากสำนักบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ
ชื่อลิงก์
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ (4 มิถุนายน พ.ศ. 2486 - 8 มิถุนายน พ.ศ. 2550) พิธีกรรายการ โลกดนตรี ที่จัดฟรีคอนเสิร์ตทุกบ่ายวันสุดสัปดาห์ออกอากาศทางช่อง 5 ต่อเนื่องเป็นเวลาถึง 25 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 - 2539 (ตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ถึง พ.ศ. 2543 รายการโลกดนตรีได้ย้ายไปออกอากาศที่ ไอทีวี และเปลี่ยนพิธีกร รวมเวลาทั้งสิ้น 29 ปี)
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์จบการศึกษาจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้แนะนำวงดนตรีรุ่นใหม่ให้เข้าสู่วงการจำนวนมาก เช่น ชาตรี คาราบาว สาว สาว สาว ฟอร์เอฟเวอร์ และชอบช่วยเหลืองานสังคม จนได้ฉายา "โฆษกคนยาก"
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เสียชีวิตด้วยมะเร็งตับ เมื่อเวลา 02.00 น. วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ณ โรงพยาบาลมงกุฎวัฒนะ ด้วยวัย 64 ปี พิธีรดน้ำศพจัดขึ้นที่วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร โดยก่อนหน้านี้นายเสกสรรค์ได้เข้าพักรักษาตัวด้วยโรคมะเร็งตับระยะสุดท้ายมานานกว่า 2 สัปดาห์ ก่อนจะเสียชีวิต
จุดหมายปลายทางของสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์
รายชื่อสนามบินจุดหมายปลายทางของสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์
The new CEO of ANA has laid out a future expansion plan, including new services to the Philippines, Indonesia, the Russian Far East and resuming services to Malaysia.
เจ้าจอมมารดาปุย ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาปุย เป็นเจ้าจอมในรัชกาลที่ ๑ มีพระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหญิงนุ่ม สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ ๓
เจ้าจอมมารดาจันทา ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาจันทา บางตำราเขียน จันทรา เป็นเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ 1 มีพระราชโอรส 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทับทิม กรมหมื่นอินทรพิพิธ ประสูติเมื่อปีเถาะ พ.ศ. 2326 ทรงเป็นต้นราชสกุล
กองซุนเอี๋ยน
กองซุนเอี๋ยน มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่ากงซุนยวน () (เสียชีวิต ค.ศ. 238) มีชื่อรองว่าเหวินอี้ () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นบุตรชายของกองซุนของ ต่อมาได้เป็นเจ้าเมืองเลียวตั๋งแทนพ่อที่เสียชีวิต
กองซุนเอี๋ยน ยกทัพ 10 หมื่นรุกบุกเข้ามายังตงหงวนเพื่อตีเมืองลกเอี๋ยงของโจยอย โจยอยส่งสุมาอี้ไปกำราบ สุมาอี้ใช้กลยุทธ์จับตัวกองซุนเอี๋ยนได้ แต่ถึงแม้กองซุนเอี๋ยนจะยอมสวามิภักดิ์ แต่สุมาอี้ก็ไม่สนใจแล้งก็สั่งประหารกองซุนเอี๋ยน
เจ้าจอมมารดาคุ้ม ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาคุ้ม เป็นเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ ๑ มีพระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพลับ ประสูติเมื่อปี พ.ศ. ๒๓๒๘
เจ้าจอมมารดาน้อยแก้ว ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาน้อยแก้ว เป็นเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ 1 ธิดาพระยาจักรีเมืองนครศรีธรรมราช มีพระราชโอรส ๒ พระองค์ คือ
ชีววิทยาระบบ
ชีววิทยาระบบ () เป็นการศึกษาชีววิทยาที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างส่วนประกอบแยกย่อยของสิ่งมีชีวิตในภาพรวม (แทนการศึกษาส่วนประกอบย่อยๆ ทีละส่วน) แนวคิดทางชีววิทยาระบบคล้ายคลึงกับวิชาสรีรวิทยาในแง่ของการศึกษากลไกภายใต้ปรากฏการณ์ทางชีววิทยาผสมผสานกับเทคโนโลยีหลังยุคจีโนมที่ช่วยให้นักชีววิทยาศึกษาส่วนประกอบย่อย ๆ หลาย ๆ ส่วนได้พร้อมๆกัน
กองซุนของ
กองซุนของ มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่ากงซุนคาง ( ; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นเจ้าเมืองเลียวตั๋ง และเป็นบุตรชายของกองซุนตู้
จุดหมายปลายทางของสายการบินไชน่าแอร์ไลน์
จุดหมายปลายทางของสายการบินไชนาแอร์ไลน์
Destinations are operated by both China Airlines and Mandarin Airlines aircraft.
For destinations listed on this page that are operated solely by Mandarin Airlines aircraft - noted with *
Destinations are served by China Airlines Cargo .
Cargo loaded under Passenger aircraft - not listed.
เล่าเอี๋ยน
เล่าเอี๋ยน () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นเชื้อพระวงค์ฮั่นผู้ครองแคว้นเอกจิว ( เสฉวน ) เป็นบิดาของ เล่าเจี้ยง หลังจากที่เล่าเอี๋ยนตายก็ให้เล่าเจี้ยงเป็นผู้ครองแคว้นสืบไป
เปี๋ยนฮี
เปี๋ยนฮี () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กเป็นขุนพลผู้รักษาด่านกิสุยก๋วน
ขงจี
ขงจี () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก รับราชการอยู่กับกิมสวนเจ้าเมืองบุเหลง ได้แนะนำให้กิมสวนยอมสวามิภักดิ์ต่อเตียวหุยซึ่งกำลังยกมาตีเมืองบุเหลง ทำให้กิมสวนไม่พอใจสั่งประหารขงจี แต่ขุนนางคนอื่นได้ทัดทานไว้ กิมสวนจึงไว้ชีวิต
กิมสวนยกทัพไปรบกับเตียวหุย แล้วเสียทียกทัพกลับเข้าเมือง แต่ขงจีสั่งทหารปิดประตูมิให้กิมสวนเข้าเมืองได้ แล้วใช้เกาทัณฑ์ยิงถูกหน้าผากกิมสวนเสียชีวิต แล้วยอมสวามิภักดิ์ต่อเตียวหุย ต่อมาขงจีจึงได้รับการแต่งตั้งจากเล่าปี่ให้เป็นเจ้าเมืองบุเหลง
เตะแหลกแล้วแหกค่าย
Escape to Victory หรือ Victory เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับฟุตบอล และสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2524 ฉายในประเทศไทยใช้ชื่อว่า เตะแหลกแล้วแหกค่าย กำกับโดยจอห์น ฮุสตัน นำแสดงโดย ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน ไมเคิล เคน และนักฟุตบอลชื่อดังระดับโลกอีกหลายคน เช่น บอบบี มัวร์ กัปตันทีมชาติอังกฤษ, เปเล่ นักฟุตบอลทีมชาติบราซิล, ออสวัลโด อาร์ดิเลส นักฟุตบอลทีมชาติอาร์เจนตินา และคาซิมีร์ซ เดย์นา นักฟุตบอลทีมชาติโปแลนด์ ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน, นที ทองสุขแก้ว, โรนัลโด้ , กับการคุ้มทีมของน้ามู ผสมกับทีมว่าวของเกาะอังกฤษ เป็ดแดง ร่วมกับนักฟุตบอลที่มีชื่อเสียงอีกหลายคน จากสโมสรฟุตบอลอิปสวิชทาวน์ ซึ่งเป็นรองแชมป์ดิวิชั่น 1 ของอังกฤษ (ปัจจุบันคือ เอฟเอพรีเมียร์ลีก) ในปีที่มีการถ่ายทำ
ภาพยนตร์กล่าวถึงการแข่งขันฟุตบอลนัดกระชับมิตร ระหว่างทีมเยอรมัน กับทีมรวมนักฟุตบอลชาติยุโรป ที่ตกเป็นเชลยอยู่ในค่ายกักกัน ในตินแดนยึดครองของนาซีเยอรมัน โดยระหว่างการแข่งขันฝ่ายเยอรมันได้เปรียบฝ่ายพันธมิตรอย่างมาก ทั้งจากการเล่นตุกติก และจากความช่วยเหลือของกรรมการ จนทำให้มีคะแนนนำในครึ่งแรกถึง 4-1
ในระหว่างพักครึ่ง โดยความช่วยเหลือจากสายลับ ที่วางแผนล่วงหน้าโดยการขุดอุโมงค์ใต้ดินจนมาถึงห้องพักนักกีฬา นักฟุตบอลทั้งทีมมีโอกาสที่จะหลบหนี แต่แล้วทั้งทีมก็ตัดสินใจที่จะลงไปเล่นต่อในครึ่งหลัง เพื่อที่จะลงไปเล่นต่อให้จบเกมอย่างสมศักดิ์ศรี แทนที่จะหนีไปโดยที่ผลคะแนนในเกมเป็นฝ่ายแพ้อยู่
ก่อนจะหมดเวลา เปเล่ได้ขอลงเล่นทั้งที่มีอาการบาดเจ็บ และยิงประตูตีเสมอ 4-4 ให้กับทีมรวมนักฟุตบอลได้ และยิงประตูชัยชนะ 4-5 ด้วยท่าจักรยานอากาศ แต่ผู้ตัดสินประกาศให้เป็นลูกล้ำหน้า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องคัดค้านของผู้ชมทั้งสนาม
ช่วงสุดท้ายของเกม ทีมเยอรมันมีโอกาสได้ชัยชนะจากการยิงลูกโทษ แต่ผู้รักษาประตูรับไว้ได้ ผลการเล่นเสมอกัน 4-4 แต่ผู้ชมทั้งสนามโห่ร้องด้วยความยินดี (เนื่องจากถือว่า ประตูที่กรรมการตัดสินไม่ให้ประตูนั้น เป็นลูกที่ได้ประตู และถือว่า เยอรมันเป็นฝ่ายแพ้ 4-5) ผู้ชมวิ่งฮือลงไปจนเต็มสนาม และอาศัยความชุลมุนช่วยกันพรางตัว ให้นักฟุตบอลทีมรวม เปลี่ยนเสื้อผ้าและหลบหนีไปได้ในที่สุด
บทภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากภาพยนตร์ฮังการี ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1962 เรื่อง "Két félidő a pokolban" ("Two half-times in Hell") ซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่องจริงที่เกิดกับทีมฟุตบอล ดินาโมเคียฟ ทีมอันดับหนึ่งของยูเครน ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กับการแข่งขันนัดที่เรียกว่า "นัดแห่งความตาย" (The Death Match) เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1942 ขณะนั้นนาซีเยอรมันยึดครองรัสเซีย และจัดการแข่งขันโดยสั่งให้ทีมดินาโมเคียฟยอมแพ้แก่ทีมเยอรมัน แต่นักฟุตบอลเลือกที่จะสู้อย่างเต็มที่ จนชนะ 5-3 และชนะ 8-0 ในการแข่งขันซ้ำในสัปดาห์ถัดมา
หลังการแข่งขัน นักฟุตบอลทีมดินาโมเคียฟถูกส่งเข้าค่ายกักกัน และทรมานจนเสียชีวิตเกือบทั้งทีม
ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับค่อนข้างดี เนื่องจากออกฉายในช่วงก่อนการแข่งขันฟุตบอลโลก 1982 ที่ประเทศสเปน ซึ่งจัดการแข่งขันในช่วงเดือนมิถุนายน-กรกฎาคม พ.ศ. 2525 โดยนักเตะที่ร่วมแสดงในเรื่อง มี่ 3 คนที่เคยร่วมทีมชาติที่ได้แชมป์โลก คือ บอบบี มัวร์ (อังกฤษ, แชมป์ฟุตบอลโลก 1966), เปเล่ (บราซิล, แชมป์ฟุตบอลโลก 1958, 1962, 1970) และ ออสวัลโด อาร์ดิเลส (อาร์เจนตินา แชมป์ฟุตบอลโลก 1978) นอกจากนี้ยังมี คาซิมีร์ซ เดย์นา (โปแลนด์, ที่ 3 ฟุตบอลโลก 1974)
ยูสิด
ยูสิด () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลของอ้วนสุด เจ้าเมืองลำหยง ถูกฮัวหยง ขุนพลของตั๋งโต๊ะสังหาร
พัวหอง
พัวหอง () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลของฮันฮก เจ้าเมืองกิจิ๋ว ใช้ขวานใหญ่เป็นอาวุธ ออกไปดวลกับ ฮัวหยง ขุนพลของตั๋งโต๊ะ และถูกสังหาร
โจเมา
โจเมา () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลตั้งแต่แรกเริ่มของซุนเกี๋ยน เจ้าเมืองเตียงสา มีบทบาทพร้อมกับ เทียเภา ฮันต๋ง และ อุยกาย ตอนหลังซุนเกี๋ยนเข้าร่วมทัพสิบแปดหัวเมือง แล้วเข้ารบกับ ฮัวหยง ขุนพลของ ตั๋งโต๊ะ แต่ อ้วนสุด ไม่ส่งเสบียงให้ ทำให้กองทัพเสียท่า โจเมาอาสาล่อฮัวหยงออกไป และสุดท้ายก็ถูกฮัวหยงสังหารในที่สุด
แต่ตามประวัติศาสตร์แล้ว โจเมา ไม่ได้ถูกฮัวหยงสังหารแต่เขายังคงติดตามซุนเกี๋ยนเรื่อยมาจนถึงยุคของ ซุนเซ็ก และเป็น 1 ใน 4 ขุนพลที่ได้ติดตามซุนเซ็กออกจาก อ้วนสุด เพื่อมาเป็นใหญ่ใน กังตั๋ง พร้อมกับ เทียเภา , อุยกาย และ ฮันต๋ง และในภายหลังได้ จิวยี่ เพื่อนรักของซุนเซ็กเข้ามาร่วมด้วย
คลาส (แก้ความกำกวม)
คลาส () อาจแปลว่า ชั้น ชุด กลุ่ม โดยอาจหมายถึง
ไมเคิล ดักลาส
ไมเคิล เคิร์ก ดักลาส () เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1944 เป็นนักแสดง โปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน มีผลงานทางภาพยนตร์และโทรทัศน์ ดักลาสปรากฏบนจอโทรทัศน์ครั้งแรก ในละครดราม่าอาชญากรรมยุคทศวรรษ 1970 เรื่อง "The Streets of San Francisco" รับบทบาทเล่นตั้งแต่ปี 1972-1976 ดักลาสได้รับ 1 รางวัลเอมมี 1 รางวัลลูกโลกทองคำ และ 2 รางวัลออสการ์ ครั้งหนึ่งจากการเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ปี 1975 เรื่อง "One Flew Over the Cuckoo's Nest" และอีกครั้งในฐานะนักแสดงจากบทบาทเรื่อง "Wall Street"
เพลงของชาทลาก
ฮิม อ๊อฟ เชชเนีย เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐเชนเนียของสหพันธรัฐรัสเซีย ประพันธ์โดย โฮดชิ-อารเหม็ด กาดีโรฟ, ทำนองประพันธ์โดย อุมาณ์ เบกซุตานอฟ
Гимн Чеченской Республики
Шатлакхан Илли
Слова: Ходжи-Ахмед Кадыров
Музыка: Умар Бексултанов
Харцоно цӏе тесна хьо ягарх,
Нохчийчоь, ца йоьжна, гӏаьттина яха.
Кавказан ткъес хилла, маршонан ага,
Хьан лаьттан сий дина яхь йолчу наха.
Барт болу хьан къаьмнаш – мах боцу беркат!
Хьо йоцург, Нана яц, нохчийн халкъ хьастс.
Тхайн дехар, тхан дерзар Даймехкан кхерчахь,
Декъалдар доьхуш ду, хьуна беш хастам.
Башламан баххьашка дайн синош дуьссу.
Органа тулгӏено ненан мотт буьйцу.
Исбаьхьа совгӏат хьо, азаллехь долла!
Шатлакхан илли ду тхуна никкъ белла!
Къинхьегам, хьан хуьнарш хазделла шайна,
Хьалкъаца лерам бар кхаъ хуьлда хьуна.
Машаран гӏаролехь ирсан некъ тайна,
Сий долуш Нохчийчоь ехийла тхуна!
Xarcono ċe tesna xiyla ẋo yagarx,
Noxçiyçö ca yöƶna ġättina yaxa.
Kavkazan tq̇es xilla, marşonan aga,
Ẋan lättan siy dina yaẋ yolçu naxa.
Bart bolu ẋan q̇ämnaş - max bocu berkat!
Ẋo yocurg, Nana yac, noxçiyn xalaq̇ ẋasta.
Txan daxar, txan dersar Daymexkan qerçaẋ,
Deq̇aldar döxuş du, Dalla beş xastam.
Başlaman baxẋaşka dayn sinoş düssu,
Organa tulġeno nenan mott büycu
Isbäẋa sovġat ẋo, azalleẋ della!
Şatlaqan illi du txuna nicq̇ bellarg!
Q̇inẋegam, ẋan ẋünarş xazdella şayna,
Ẋalq̇aca leram bar qa' xülda ẋuna.
Maşaran ġaroleẋ irsan neq̇ tayna,
Siy doluş Noxçiyçö yexiyla txuna!
Гимн Чеченской Республики
Как бы ты ни горела огнем несправедливости Чечня,
Ни падала и вставала, чтобы жить.
Молния Кавказа, колыбель свободы,
Берегли честь твоей земли гордые люди.
Согласие между твоими народами – бесценное богатство!
Кроме тебя, нет матери, чтобы приласкать народ Чечни.
Нашу жизнь и нашу кончину в очаге Родины,
Просим, восхваляя тебя, благослови.
На вершину Башлама спускаются души предков.
Волна Аргуна говорит на языке матери.
Великолепный подарок ты, данный нам жизнью!
Песня Шатлака дала нам силу!
Любовь к труду и отваге, уважение народа,
Пусть будет для тебя приятной вестью.
На страже свободы, найдя счастливую дорогу,
Живи для нас, достойная Чечня!
No matter how unfair the wildfire of injustice in Chechnya,
You kept falling and rising again.
The lightning of Caucasus, the cradle of liberty,
Your honor was kept by your proud people.
The peace between your peoples is priceless wealth!
There is no other motherland for the Chechens.
Our lives and our deaths in the heart of our homeland,
We beg you to bless.
The ancestors' souls descend to Bashlam's peak.
The wave of Argun speaks our mother tongue.
Our lives blessed us with a great gift - you!
Shatlak's song gave us strength!
Love for work and courage, respect for all peoples,
Let this be pleasant news for you.
The Guardian of freedom, who has found its path
Live for us, oh worthy Chechnya!
โตรุคตุกดลไกตังดึม
โตรุคตุกดลไกตังดึม (ตูวา: Тооруктуг долгай таңдым) เป็นชื่อของเพลงชาติประจำสาธารณรัฐตูวาแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ชื่อของเพลงนี้อาจแปลได้ว่า "ป่าที่เต็มไปด้วยลูกสนซีดาร์" เพลงนี้เป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐตูวาจนกระทั่งในปี 2011 ที่ได้มีการใช้เพลง เมน - ตูวา เมน แทนป่าไทกาของข้าซึ่งมีลมพัดเต็มไปด้วยลูกสนซีดาร์
หากว่าข้าเดินเล่นรอบป่านั้น ข้าจักเอิบอิ่มในใจ
ปศุสัตว์เก้าสีของข้า
หากบำรุงไว้ ข้าจักมั่งคั่งป่าไทกาอันคดเคี้ยวของข้าเต็มไปด้วยฝูงแพะ
หากว่าข้าเดินดูรอบพวกมัน ข้าจักเอิบอิ่มในใจ
ปศุสัตว์เก้าสีของข้า
หากเลี้ยงดูไว้ ข้าจักมั่งคั่ง
เพลงสรรเสริญสาธารณรัฐตาตาร์สถาน
ประพันธ์โดย เรอร์ตาม ยาซิน เพลงแห่งสาธารณรัฐตาตาร์สถานจะไม่มีเนื้อร้อง เพลงนี้นำไปใช้เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2536
จึงได้มีการแปลเนื้อร้องเป็นภาษาตาตาร์ เป็นผู้พิจารณา ในที่สุดแล้วเป็นชื่อ ตูกาน ยาเอียม โดย รามาซาน เบย์ดิโรฟ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ได้มีการประกาศใช้เนื้อร้องอย่างเป็นทางการ
My native country
ประเทศบ้านเกิดของฉัน
ผมเดินถนนจำนวนมากที่ฉันได้เห็นโลก
และลมอ่อนโยนลูบใบหน้าของฉัน
แต่เมื่อผมมาให้คุณแผ่นดินแม่ของฉัน
ฉันมีความสุขที่สุดในส่วนลึกของ
เมื่อตอนที่ฉันออกไปจากคุณเพียงวันละ
ผมคิดถึงคุณมากกับหัวใจของฉัน
โดยไม่ต้องคุณแผ่นดินแม่ที่รักของฉัน
ดูเหมือนว่าจะไม่มีการใช้ชีวิตในโลกนี้
เมื่อตอนที่ฉันออกไปจากคุณเพียงวันละ
ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า
คุณอยู่ที่ความงามของโลกไม่มีที่สิ้นสุดนี้
แสงสง่างามที่ส่องสว่างในเวลากลางคืน
ตั้งแต่นั้นมาที่2ประเทศ คือ ประเทศรัสเซีย และ ตาตาร์ เป็นภาษาราชการแห่งสาธารณรัฐตาราร์ มันจะจำได้ยากที่มีความคลายคลึงกันกับภาษารัสเซียตรงกับเนื้อหาของภาษาตาตาร์ เนื่องมาจากษาโครงสร้างของภาษามีความแตกต่างกันจะเป็นได้ทั้ง2ภาษา เนื้อเพลงนั้นจะใช้อย่างไม่เป็นทางการ
บัตเตอร์ฟลาย
บัตเตอร์ฟลาย () ในภาษาไทยหมายถึง "ผีเสื้อ" และอาจสามารถหมายถึง
เพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต
เพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต เป็นหนึ่งสัญลักษณ์ประจำรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐอุดมูร์ตแห่งสหพันธรัฐรัสเซียอย่างเป็นทางการ ทำนองเพลงประพันธ์โดย เยอรมัน โคเรปานอฟ และอเลกซานเดอร์ โคเรยปานอฟ (German Korepanov, Alexander Korepanov - ทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน) คำร้องแต่งเป็น 2 ภาษา คือ ภาคภาษาอุดมูร์ต ประพันธ์โดย ที.จี. วลาดิกิน (T. G. Vladikin) และภาคภาษารัสเซีย ประพันธ์โดย เอ.เอ. เชพทาลิน (A. A. Sheptalin) การบรรเลงเพลงดังกล่าวนี้ได้มีการกำหนดไว้ในกฎหมายแห่งสาธารณรัฐอุดมูร์ต เลขที่ N55-РЗ ว่าด้วยเพลงชาติสาธารณรัฐอุดมูร์ต ลงวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2002 ซึ่งกำหนดไว้ว่าเพลงดังกล่าวต้องบรรเลงในพิธีที่เป็นทางการ และการบรรเลงเพลงดังกล่าวเป็นไปเพื่อแสดงความเคารพต่อเพลงชาติสหพันธรัฐรัสเซียหรือเพลงชาติอื่นๆ
PictBridge
PictBridge เป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม ที่เริ่มในปี ค.ศ. 2003 โดย Camera & Imaging Product Association (CIPA) สำหรับการพิมพ์แบบโดยตรงจากกล้องดิจิทัลไปหาเครื่องพิมพ์โดยไม่จำเป็นต้องเชื่อมต่อกล้องดิจิทัลผ่านคอมพิวเตอร์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Camera & Imaging Product Association
เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง
เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง () เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา ยกเว้นภาษาไทย สัญลักษณ์ในสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ ซึ่งเป็นรูปแปรหนึ่งของตัวอักษรกรีก γ (แกมมา) ที่ใช้เป็นพยัญชนะแทนเสียงนี้ในภาษากรีกสมัยใหม่ (เป็นสัทอักษรคนละตัวกับ ซึ่งแทนเสียงสระเออะ/เออของภาษาไทย) นอกจากนี้ บางครั้งมีการใช้สัญลักษณ์ แทนเสียงเปิด เพดานอ่อน (velar approximant) ซึ่งที่จริงหากเขียนโดยมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับอยู่ด้วยเป็น หรือ ก็จะถูกต้องกว่า
ลักษณะต่าง ๆ ของเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ก้อง ได้แก่
เด็กชายปอกผลไม้ (คาราวัจโจ)
เด็กชายปอกผลไม้ (ภาษาอังกฤษ: Boy Peeling Fruit) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่มูลนิธิโรเบอร์โต ลอนกีห์, โรมในประเทศอิตาลี
ภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1592 ถึงปี ค.ศ. 1593 เป็นงานที่เชื่อกันว่าเป็นงานชิ้นแรกของคาราวัจโจที่เขียนไม่นานหลังจากมาถึงโรมจากมิลานในกลางปี ค.ศ. 1592 ที่อยู่ระหว่างนี้ไม่ทราบแน่นอนแต่ตามคำกล่าวของจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini) คาราวัจโจพักอยู่ระยะหนึ่งกับพันดุลโฟ พุชชิที่วังโคโลนนา แต่ไม่นานก็ย้ายเพราะไม่พอใจในวิธีที่พุชชิปฏิบัติด้วย (พุชชิให้แต่ผักเขียวกับผู้ที่พักอยู่ในบ้านจนคาราวัจโจตั้งชื่อเล่นให้ว่า “มอนซิยอร์สลัด”) ในช่วงนั้นคาราวัจโจกก็อปปีงานศาสนาให้พุชชิแต่ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ ในขณะเดียวกันก็เขียนงานสองสามชิ้นของตนเองที่รวมทั้งงานชิ้นนี้ซึ่งอาจจะวาดหลังจากที่พำนักกับมันชินิ และเมื่อไปทำงานกับจุยเซ็ปปิ เซซาริ หรือ “คาวาเลียร์ดาร์ปิโน” ช่างเขียนคนโปรดของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 ผู้เป็นช่างเขียนที่มีความสำเร็จดีในเวิร์คช็อพที่คล้ายโรงงาน ระหว่างนั้นคาราวัจโจก็ได้แต่เขียน “ดอกไม้และผลไม้”
งาน “เด็กชายปอกผลไม้” เป็นงานที่เขียนสำหรับขายนอกเวิร์คช็อพแต่เป็นงานที่ยึดจากดาร์พิโนโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซ (Scipione Borghese) ในปี ค.ศ. 1607 พร้อมกับงานเขียนระยะแรกๆ ของคาราวัจโจอีกสองชิ้น “บาคคัสไม่สบาย” และ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” แต่ก็ไม่เป็นที่ทราบว่ามาอยู่ในความเป็นเจ้าของโดยเซซาริได้อย่างไร
ผลไม้ที่ปอกยังเป็นปริศนา ว่ากันว่าอาจจะเป็นลูกแพร์ หรืออาจจะเป็นลูกเน็คตารีน หรือพลัม ซึ่งกลิ้งอยู่หลายลูกบนโต๊ะ แต่ผลไม้พวกนี้ไม่ใช่ผลไม้ที่ต้องปอก บ้างก็สันนิษฐานว่าเป็นส้มเบอร์กาม็อท  ซึ่งเป็นส้มที่มีรูปร่างเหมือนลูกแพร์ที่ปลูกกันในอิตาลี แต่ก็ถูกค้านว่าส้มเบอร์กาม็อทเปรี้ยวเกินกว่าที่กินได้
ภาพ “เด็กชายปอกผลไม้” เป็นภาพเขียนแบบที่เรียกว่าภาพชีวิตประจำวันง่ายๆ แต่ต่างจากภาพชนิดเดียวกันภาพอื่นๆ ตรงที่เด็กผู้ชายในภาพดูไม่เป็นเด็กพื้นบ้าน แต่แต่งตัวเรียบร้อยสะอาดและแทนที่จะเป็นเด็กซนมอมแมมน่ารัก ภาพอาจจะเป็นอุปมานิทัศน์ตรงการใช้ผลไม้เป็นสัญลักษณ์ของภาพเขียนในสมัยเรอเนสซองซ์ นักวิชาการจอห์น ที. สไปค์ตั้งข้อเสนอเมื่อไม่นานมานี้ว่าเด็กชายในภาพแสดงความยับยั้งตัวเองโดยไม่เลือกผลไม้อื่นที่หวาน (ผลไม้แห่งความบาป) บนโต๊ะแต่เลือกส้มเบอร์กาม็อทแทนที่ แต่ความคิดนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกัน
ผู้เป็นแบบหน้าตาคล้ายกับเทวดาในภาพ “นักบุญฟรานซิสปลื้ม” และเด็กผู้ชายที่แต่งตัวเป็นคิวปิดทางด้านซ้ายสุดในภาพ “นักดนตรี” ทั้งสองภาพเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1595 ถึงปี ค.ศ. 1597
ภาพนี้มีหลายก็อปปี ในปี ค.ศ. 1996 จอห์น ที. สไปค์เป็นผู้บ่งว่าเป็นงานต้นฉบับของคาราวัจโจในการประมูลภาพเขียนในปีนั้น
เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ
ปากน้ำสมุทรปราการ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 31,887 คน
ตำบลบางเมืองเดิมทีเป็นหมู่บ้านเกษตรกรประกอบอาชีพทำนาเป็นส่วนใหญ่ จะมีชุมชนอยู่ในตอนกลางของพื้นที่ ส่วนพื้นที่รอบนอกเป็นทุ่งนา จากสภาพดังกล่าวที่มีบ้านเรือนรวมกันอยู่เป็นกลุ่ม เป็นที่มาของชื่อบางเมือง คือ เป็นศูนย์รวมของบ้านเรือน เมื่อจะทำนาก็จะเดินทางออกมาในเขตรอบนอก ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก
ต่อมาได้มีการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรที่ดินขึ้น มีประชาชนเข้ามาอยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ จนต้องแบ่งเขตปกครองออกเป็น 2 ส่วน คือ สุขาภิบาล และสภาตำบล ส่วนที่เป็นสุขาภิบาลจะเป็นส่วนบ้านเรือนประชาชนในเขตที่ดินจัดสรร ส่วนพื้นที่ที่ทำนาจะอยู่ในส่วนสภาตำบล ในช่วงนี้ประชาชนเริ่มเปลี่ยนอาชีพจากทำนาเริ่มหันมาเลี้ยงปลาสลิดเป็นบางส่วน บางส่วนขายที่ดินไปจนเข้าระบบที่ดินหมู่บ้านจัดสรร ทำให้มีประชากรเพิ่มขึ้นมากตามลำดับ มีการสร้างวัดขึ้น 1 แห่ง คือ วัดคลองบางปิ้ง และโรงเรียน 2 แห่ง คือ โรงเรียนคลองมหาวงษ์ และโรงเรียนคลองบางปิ้ง เขตสภาตำบลเดิมมีชุมชนอยู่ 2 หมู่บ้าน คือ บ้านบางปิ้ง และบ้านคลองนา ต่อมาประชากรเพิ่มมากขึ้น บ้านบางปิ้ง และหมู่ 8 ชุมชนบางปิ้ง ส่วนบ้านคลองนาแบ่งเป็น 2 หมู่คือ หมู่ 4 บ้านคลองนา และหมู่ 9 บ้านพัฒนาสุข
ประมาณปี พ.ศ. 2537–2538 รัฐบาลโดยกระทรวงมหาดไทยมีนโยบายที่จะพัฒนาและส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น สภาตำบลบางเมืองมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง เริ่มก่อตั้งด้วยจำนวนหมู่บ้าน 4 แห่ง คือ บ้านบางปิ้ง (หมู่ 6), ชุมชนบางปิ้ง (หมู่ 8), บ้านคลองนา (หมู่ 4), และบ้านพัฒนาสุข (หมู่ 9) มีสมาชิกจากการเลือกตั้ง 8 คน จากผู้ใหญ่บ้าน 4 คน, แพทย์ประจำตำบล 1 คน และกำนันประจำตำบล 1 คน รวมสมาชิกเริ่มก่อตั้ง 14 คน การก่อตั้งครั้งแรกยังไม่มีที่ทำการ จึงใช้ที่ทำการอำเภอเป็นที่ทำการชั่วคราว จนปี พ.ศ. 2540 จึงได้ย้ายที่ทำการมายังหมู่บ้านศรีเอกสยามในพื้นที่หมู่ 8 ตำบลบางเมือง และย้ายเข้าในโครงการบ้านพนาสนธิ์ จนสมาชิกสภาหมดวาระที่ 1
ปี พ.ศ. 2543 จำนวนประชากร หมู่ 6 บ้านบางปิ้ง มีจำนวนมาก ประกอบกับพื้นที่ไม่อำนวยต่อการพัฒนาจึงได้ขอแบ่งแยกหมู่ 6 ออกเป็น 2 หมู่บ้าน โดยแบ่งแยกหมู่ 10 บ้านทรัพย์บุญชัยออกมา 1 หมู่บ้าน และทำการเลือกสมาชิกเพิ่มเติมอีก 2 ท่าน นับแต่นั้นมา องค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง จึงแบ่งเป็นพื้นที่ทั้งหมด 5 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน สมาชิกสภาทั้งหมด 10 คน มีนายศิริ จั่นฮวบ เป็นนายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง
ปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลบางเมือง ยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ
เทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ มีที่ทำการตั้งอยู่เลขที่ 111 หมู่บ้านพนาสนธิ์ซิตี้ หมู่ที่ 8 ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสมุทรปราการ ระยะทาง 3 กิโลเมตร เขตเทศบาลมีพื้นที่ทั้งหมด 9.30 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 5 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 4, หมู่ 6, หมู่ 8, หมู่ 9, และหมู่ 10 ตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ๆ ดังนี้
ดีปเพอร์เพิล
ดีปเพอร์เพิล () เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อก และเฮฟวีเมทัล จากเมืองเฮิร์ทฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 และยังคงจัดแสดงอยู่จนถึงปัจจุบัน เคยได้รับการบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นวงดนตรีที่เล่นเสียงดังที่สุด และได้รับการจัดอันดับโดย VH1 ให้เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยม อันดับที่ 22 และมียอดขายอัลบั้มทั้วโลก มากกว่า 100 ล้านแผ่น
ตลอดเวลา 40 ปีของวง มีสมาชิกร่วมวงผลัดเปลี่ยนกันหลายชุด โดยชุดที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จที่สุด เป็นสมาชิกชุดที่สอง ที่ร่วมงานกันระหว่างปี พ.ศ. 2512 ถึง พ.ศ. 2516 ก่อนจะแยกวงเป็นเวลา 8 ปี และกลับมาร่วมงานกันใหม่ระหว่าง พ.ศ. 2527 ถึง พ.ศ. 2532 สมาชิกชุดนี้ประกอบด้วย เอียน กิลแลน (ร้องนำ) ริทชี แบล็กมอร์ (กีตาร์) จอน ลอร์ด (คีย์บอร์ด) โรเจอร์ โกลเวอร์ (เบส) และเอียน เพซ (กลอง) ภายหลังริทชี แบล็กมอร์ ได้ขัดแย้งกับสมาชิกคนอื่นในวงอย่างรุนแรง และแยกจากกันตั้งแต่ พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา ทางวงจึงได้นำโจ แซทริอานี และสตีฟ มอร์ส มาเล่นกีตาร์แทน
วงดีปเพอร์เพิล มีชื่อเสียงในการแสดงดนตรีสด และประสบความสำเร็จอย่างสูงในช่วง พ.ศ. 2512 ถึง 2516 โดยเฉพาะงานบันทึกการแสดงสดในปี พ.ศ. 2515 ที่ประเทศญี่ปุ่น ชื่อชุด "Made in Japan" และ "Live in Japan" ผลงานเพลงที่ได้รับความนิยม เช่นเพลง "Highway Star", "Smoke On The Water", "ฺBlack Knight", "Woman From Tokyo", "Speed King" และเพลงคัฟเวอร์ เช่น "Hush" และ "Kentucky Woman"
ดีปเพอร์เพิล เคยเข้ามาแสดงในประเทศไทยสามครั้ง ครั้งแรกจัดแสดงที่สนามกีฬากองทัพบก ครั้งที่สองจัดแสดงเมื่อ พ.ศ. 2545 ที่อิมแพคอารีนา เมืองทองธานี ครั้งที่สามจัดแสดงเมื่อ พ.ศ. 2553 ที่ ธันเดอร์โดม อิมแพค เมืองทองธานี
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา (ภาษาอังกฤษ: Srichompoowittaya School / ตัวย่อ: ศ.ช.ว.) เป็นโรงเรียนรัฐบาล ก่อตั้งโดยคณะ เมื่อปี พ.ศ. 2528 มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ 126 หมู่ 9 หมู่บ้านสามแยกศรีชมภู ตำบลศรีชมภู อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ 43170
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมขนาดกลาง สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนแบบสหศึกษา ตั้งขึ้นตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการ
ลงวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2528
ปัจจุบันเปิดทำการสอนในระดับมัธยมตอนต้นและ
มัธยมศึกษาตอนปลายและ ในปีการศึกษา 2537 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ให้เปิดสอนในระดับมัธยมตอนปลาย ตามคำสั่งกรมสามัญศึกษาที่ 1039/2537
ลงวันที่ 4 มีนาคม 2537
โรงเรียนศรีชมภูวิทยา ตั้งอยู่ที่บ้านสามแยกศรีชมภู ตำบลศรีชมภู อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ ห่างจากอำเภอโซ่พิสัยประมาณ 23 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 42 ไร่
อาคารสถานที่
1. อาคารเรียนถาวรมีดังนี้
2. อาคารประกอบ
3. อาคารบ้านพัก
4. สิ่งก่อสร้างอื่นๆ
นอกจากนี้ยังมีสนามฟุตบอลใหญ่ 1 สนาม (เดิมชื่อสนาม) สนามเล็ก 2 สนาม สนามบาสเก็ตบอล 2 สนาม และสนามอเนกประสงค์ สวนกาญจนาภิเษก สวนสมุนไพร สวนพรรณไม้ในวรรณคดี สวนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดำรงไทย ตลอดจนอาคารขนาดกลางและขนาดเล็กอื่นๆ
นายศักดาเดช ทาซ้าย
ผู้อำนวยการ 8 
2549 - 2550
ผู้อำนวยการ 9 2551- ปัจจุบัน
นายศิริ เพชรคีรี
ผู้อำนวยการ 8 2543 -2547
ผู้อำนวยการ 9 2547-2549
นายบัณทูรย์ ฃุมแพงวาปี
ผู้อำนวยการ 8 
2540 - 2543
นายสุรเดช บัวหลวง
อาจารย์ใหญ่ 7 2535-2537
ผู้อำนวยการ 8 2537-2540
นายสุทัศน์ บุตรอุดม
อาจารย์ใหญ่ 6-7 
2532-2535
นายนิคม พลบูรณ์
ครูใหญ่ 2528-2530
อาจารย์ใหญ่5-6 2530-2532
นายแสง ศรีดาหล้า
รักษาการครูใหญ๋
2528-2532http://www.scwyschool.com
คนโกงไพ่ (คาราวัจโจ)
คนโกงไพ่ (ภาษาอังกฤษ: Cardsharps) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะคิมเบลล์, ฟอร์ทเวิร์ธในสหรัฐอเมริกา
ภาพ “คนโกงไพ่” เขียนราวปี ค.ศ. 1594 เป็นภาพที่เป็นก้าวสำคัญของคาราวัจโจที่เขียนเมื่อพยายามตั้งตัวไปเป็นช่างเขียนอิสระหลังจากที่ทำงานอยู่กับจุยเซ็ปปิ เซซาริที่ได้เขียนแต่ “ผักกับผลไม้” อยู่ระยะหนึ่ง คาราวัจโจออกจากห้องเขียนภาพของจุยเซ็ปปิ เซซาริในเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 และเริ่มขายงานเขียนผ่านนักค้าศิลปะคอนแสตนติโนโดยมีโพรสเปโร ออร์ซิจิตรกรแมนเนอริสม์เป็นผู้ช่วย ออร์ซิแนะนำคาราวัจโจในแวดวงคนที่รู้จักทั้งผู้สะสมศิลปะและผู้อุปถัมภ์
ภาพเขียนแสดงเด็กหนุ่มที่แต่งตัวอย่างหรูหราแต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสากับโลกที่กำลังเล่นไพ่กับเด็กชายอีกคนหนึ่ง เด็กคนที่สองคนที่โกงไพ่มีไพ่อีกใบหนึ่งเหน็บไว้ที่เข็มขัดข้างหลังเอว ซ่อนจากเด็กชายอีกคนหนึ่งแต่ไม่ได้ซ่อนจากผู้ชมภาพ และชายหนุ่มใหญ่ที่แอบมองจากหลังผู้ที่โดนโกงและส่งสัญญาณให้คู่ร่วมมือ นอกจากนั้นเด็กคนที่สองก็ยังมีมีดเหน็บอยู่ที่เอวสำหรับใช้ในโอกาสที่สถานะการณ์อาจจะเปลี่ยนแปลง
ภาพนี้เป็นภาพที่สองในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันที่คาราวัจโจเขียน ภาพแรก “หมอดู” เป็นภาพที่ทำให้เริ่มมีผู้สนใจและเริ่มเป็นที่รู้จัก ทั้ง “หมอดู” และ “การโกงไพ่” เป็นหัวข้อการเขียนภาพที่ใหม่ในขณะนั้น ที่ใช้ฉากความเป็นจริงของชีวิตตามถนนในการเขียนภาพ โดยเฉพาะการเขียนรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นปลายนิ้วถุงมือที่เป็นรูของชายที่มีอายุมากกว่า หรือสายตาของเด็กคนที่สองที่มองไปยังหนุ่มใหญ่อย่างพะวักพะวน รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ที่เป็นการแสดงความเข้าใจอย่างลึกซึ้งทางจิตวิทยา - บุคคลสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์เดียวกันแต่แต่ละคนต่างก็มีบทบาทของตนเองภาพในเหตุการณ์ที่ร่วมกัน - เด็กหนุ่มที่ยังไม่มีประสบการณ์ที่ถูกหลอก, เด็กอีกคนหนึ่งที่อายุไล่ๆ กันที่เป็นเด็กที่ถูกทำให้เสียคนโดยหนุ่มใหญ่
“คนโกงไพ่” เป็นภาพที่วาดแบบที่แสดงความเป็นจริงของความทารุณของชีวิตคนชั้นต่ำ แต่ขณะเดียวกันก็ใช้สีเรืองอย่างการวาดภาพของเวนิส “คนโกงไพ่” กลายมาเป็นภาพที่เป็นที่นิยมกันมาก ออร์ซิถึงกับ “ไปเที่ยวเป่าประกาศถึงการวาดแบบใหม่ของคาราวัจโจและทำให้เพิ่มชื่อเสียงในการเป็นจิตรกรมากขึ้น” ภาพนี้มีด้วยกันถึง 50 ก็อปปีและจากจิตรกรคนอื่นๆ เช่นภาพ “คนโกงไพ่กับเอโพดำ” โดยชอร์ช เดอ ลา ตูร์ที่ใช้หัวข้อเดียวกัน
ไม่ว่าจะโดยคอนแสตนติโนหรือออร์ซิ คาราวัจโจก็ได้รับความสนใจจากคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้ซื้อภาพและกลายมาเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรก โดยให้ที่พำนักในวังมาดามาหลังจตุรัสนาวาร์โร จากนั้นภาพก็ตกไปเป็นของคาร์ดินัลอันโตนิโอ บาร์แบรินิผู้เป็นหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ที่ต่อมาคาราวัจโจเขียนภาพเหมือนให้(“ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ”) ในปี ค.ศ. 1598 ต่อมาเปลี่ยนมือไปเป็นของตระกูลโคโลนนา-สเคียร์รา และในที่สุดก็หายไปในคริสต์ทศวรรษ 1890 และมาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1987 ในงานสะสมส่วนบุคคลในยุโรป
นักสะสมและนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษเซอร์เด็นนิส แมน (Denis Mahon) พบภาพ “คนโกงไพ่” ภาพหนึ่งในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 ที่เดิมเชื่อกันว่าเป็นงานของจิตรกรคนอื่นแต่อันที่จริงแล้วเป็นงานของคาราวัจโจเอง เพราะการที่รายละเอียดของใบหน้าของผู้ที่โกงคนหนึ่งถูกร่างแม้ว่าจากถูกเขียนทับซึ่งทำให้เป็นไปได้ยากที่จะเป็นงานก็อปปี
มาร
มาร (; = 'slanderer' หรือ 'accuser') เป็นเทวดาใจบาปที่คอยขัดขวางการทำดี และเป็นบุคลาธิษฐานของความชั่วร้าย ในศาสนาอับราฮัมถือว่ามารคือซาตาน โดยเฉพาะศาสนาคริสต์ถือว่ามารเป็นบุคคลแรก ๆ ที่เป็นปฏิปักข์กับพระเป็นเจ้า
ในศาสนาพุทธเชื่อว่าท้าววสวัตตี คือเทพบุตรมารผู้เป็นจอมเทพในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี
ศาสนาคริสต์เชื่อว่ามารคือหัวหน้าของพวกเทวดาตกสวรรค์ เขามีอำนาจเหนือโลกและอยู่เบื้องหลังการทำบาปต่าง ๆ เช่น เป็นงูที่ล่อลวงอาดัมกับเอวาให้กินผลไม้ต้องห้าม แต่ในการพิพากษาครั้งสุดท้าย มารจะถูกโยนลงไปในบึงไฟแล้วทุกข์ทรมานในนั้นตลอดไป
ศาสนาอิสลามเรียกซาตานว่าชัยฏอน
สาวใส่ต่างหูมุก
สาวใส่ต่างหูมุก (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ จิตรกรชาวดัตช์ในสมัยบาโรก ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะเมาริตส์เฮยส์ (Mauritshuis) ในเดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์
เฟอร์เมร์เขียนภาพ "สาวใส่ต่างหูมุก" เสร็จในปี ค.ศ. 1665 ที่บางครั้งเรียกว่า "โมนาลิซาแห่งทางเหนือ" หรือ "โมนาลิซาของชาวดัตช์"
โดยทั่วไปแล้วเกือบจะไม่มีอะไรที่ทราบเกี่ยวกับผู้เขียนภาพและงานที่เขียน ภาพนี้ลงชื่อ "IVMeer" แต่ไม่ลงวันที่และไม่ทราบแน่ชัดว่างานนี้เป็นงานที่รับจ้างเขียนหรือไม่ และถ้าใช่แล้วใครเป็นผู้จ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ภาพนี้มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนธรรมดา
วรรณกรรมที่เกี่ยวกับเฟอร์เมร์เมื่อไม่นานมานี้ชี้ให้เห็นว่าเป็นงาน "tronie" ที่เป็นงานเขียนของเนเธอร์แลนด์ที่เป็นส่วนศีรษะที่มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนที่เจาะจงว่าเป็นใคร หลังจากการบูรณะครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 1994 สายตาที่มองจากภาพมายังผู้ดูได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
ด้วยคำแนะนำของฟิกตอร์ เดอ สตูเอิร์ส (Victor de Stuers) ผู้ที่รณรงค์เป็นปี ๆ ในการป้องกันการขายภาพของเฟอร์เมร์ให้กับผู้ซื้อนอกเนเธอร์แลนด์ อาร์โนลดึส อันดรีส เด ตงบ์ (Arnoldus Andries des Tombe) ได้ซื้องานชิ้นนี้จากงานประมูลที่เดอะเฮกในปี ค.ศ. 1881 ในราคาเพียงสองกิลเดอร์สามสิบเซนต์ เพราะภาพเขียนอยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก เด ตงบ์ไม่มีผู้สืบตระกูลที่จะรับภาพเขียนต่อจึงได้อุทิศภาพเขียนในความเป็นเจ้าของรวมทั้งภาพนี้ให้แก่เมาริตส์เฮยส์ในปี ค.ศ. 1902
ในปี ค.ศ. 1937 ภาพเขียนที่คล้ายคลึงกัน "สาวยิ้ม" (Smiling Girl) ที่ขณะนั้นเชื่อกันว่าเขียนโดยเฟอร์เมร์ของนักสะสมอเมริกันแอนดรูว์ ดับเบิลยู. เมลลอน (Andrew W. Mellon) ได้รับการอุทิศให้แก่หอศิลป์แห่งชาติ ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. แต่ปัจจุบันเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพปลอม ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับงานเขียนของเฟอร์เมร์ อาร์เทอร์ วีล็อก (Arthur Wheelock) อ้างในการศึกษาในปี ค.ศ. 1995 ว่าเป็นงานเขียนของเตโอ ฟัน ไวน์คาร์เดิน (Theo van Wijngaarden) ผู้เป็นจิตรกรเขียนภาพปลอมของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพื่อนของจิตรกรฮัน ฟัน เมเคอเริน (Han van Meegeren)
เทรซี เชวาเลียร์ (Tracy Chevalier) เขียนนวนิยายประวัติศาสตร์ชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1999 โดยสร้างตัวละคร สิ่งแวดล้อม และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่นำมาสู่ภาพวาดของเฟอร์เมร์ ในนวนิยายเฟอร์เมร์มีความใกล้ชิดกับครีต สาวใช้ที่เฟอร์เมร์จ้างให้เป็นผู้ช่วยและให้นั่งเป็นแบบให้ ขณะที่ใส่ต่างหูข้างหนึ่งของภรรยา นวนิยายได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 2003 และต่อมาเป็นละครในปี ค.ศ. 2008สาวใส่ต่างหู
ไกวัล กุลวัฒโนทัย
Kaiwan Kulavadhanothai กนกมัน พงสกุล
ไกวัล กุลวัฒโนทัย
เริ่มศึกษาวิชาดนตรีเมื่ออายุ 10 ปี ที่วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร กับอาจารย์ Motoko Funakoshi ในวิชาเอกขับร้อง ในปี พ.ศ. 2525 ได้เข้าร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียงเยาวชนไทย ขับร้องแสดง ณ โรงละครแห่งชาติ ในโอกาสฉลอง 200 ปี กรุงรัตนโกสินทร์ และได้ร่วมขับร้องเพลงในหลายปีต่อมา ในปี 2529 ได้รับทุนด้านดนตรีและการขับร้องจาก Bangkok Music Society เนื่องด้วยมีความสนใจในวิชาร้องเพลงและประพันธ์เพลงมาตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน จึงศึกษาด้วยตนเองเรื่อยมา ในปี 2528 และ 2529 ได้มีผลงานประพันธ์เพลง ชนะการประกวด Thailand Popular Song Festival ได้รับรางวัล Best Song Award 2 ปีติดต่อกัน หลังจากนั้นได้เข้าศึกษาดนตรี ณ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในวิชาเอกขับร้อง ในช่วงเวลานั้นเองที่ได้พบกับ อ. บรูซ แกสตัน และ ได้เข้าร่วมกับ วงดนตรีฟองน้ำ เดินทางไปแสดงดนตรีที่งาน World Expositon ’86 ที่ประเทศแคนาดา และได้เดินทางไปแสดงดนตรีไทยร่วมสมัยในอีกหลายประเทศในปีต่อๆ มา เช่น อังกฤษ ญี่ปุ่น ฮ่องกง ออสเตรเลีย และอเมริกา อีกทั้งยังได้มีโอกาสศึกษาการประพันธ์เพลงกับ อ. บรูซ แกสตัน ทั้งประเภท ดนตรีคลาสสิก ดนตรีไทย ดนตรีไทยประยุกต์ ดนตรีร่วมสมัย ดนตรีป๊อป ดนตรีแจ๊ส ดนตรี Electronic และ Computer เป็นต้น
นอกจากนั้นยังได้รับการแนะนำจาก อ. ดุษฎี พนมยงค์ ให้ไปสอนการขับร้องประสานเสียงที่ ชมรมคณะนักร้องประสานเสียง มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ส่วนผลงานด้านประพันธ์เพลงมีมากมาย อาทิ ผลงานร่วมกับวงดนตรีฟองน้ำในหลายอัลบั้ม งานแสง-เสียงหน้าพระที่นั่ง “คนดีศรีอยุธยา” (ปี 2535 และ 2538) เพลงประกอบการแสดงแสง-เสียงของการท่องเที่ยว แห่งประเทศไทย ในชุด “อยุธยายศยิ่งฟ้า” ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปี 2540) เพลง Original Score งานเสียง-เสียง “สะพานข้ามแม่น้ำแคว” จังหวัดกาญจนบุรี อัลบั้ม “น้ำใจน้องพี่สีชมพู” ของสมาคมนิสิตเก่าจุฬาฯ อัลบั้ม “ตะวันรุ่งทุ่งรังสิต” ของมหาวิทยาลัยรังสิต นอกจากนั้น ยังมีเพลงประจำสถาบันต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัยรังสิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ การปิโตรเลี่ยมแห่งประเทศไทย ฯลฯ และ เพลงสำหรับวง Symphony Orchestra “Jamjuree Fantasia”(ปี 2540) ซึ่งประพันธ์ให้กับวง CU Symphony Orchestra บรรเลงร่วมกับคณะนักร้องประสานเสียง ในวาระฉลอง 80 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รวมทั้งผลงานดนตรีประกอบละครเวทีมากมาย เช่น เรื่อง “ผู้มาเยือน” ของคณะละคร 28, “ขอรับฉัน” และ “เฟาสท์” ของคณะละครมรดกใหม่, ละครเพลง “คู่กรรม เดอะมิวสิคัล” ของ Dreambox ดนตรีประกอบการแสดงชุด “แม่น้ำของแผ่นดิน” ปีที่ 3 ถึง ปีที่ 5 ของสำนักพระบรมมหาราชวัง ฯลฯ ผลงาน ดนตรีที่ได้รับรางวัลคือ ดนตรีประกอบภาพยนตร์แอนิเมชัน “พระพุทธเจ้า” ซึ่งได้รับ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ "สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 2550" และดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง “แปดวัน แปลกคน” ซึ่งได้รับ รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ "สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 2551" จากสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งประเทศไทย
ปัจจุบันยังคงทำงานสร้างสรรค์ดนตรีอิสระ และเป็นอาจารย์สอนขับร้องเพลง ให้แก่คณะนักร้อง ประสานเสียงมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ และเป็นผู้อำนวยเพลง คณะนักร้อง ประสานเสียง สวนพลูคอรัส ซึ่งได้เดินทางไปแข่งขับร้องประสานเสียงโลก World Choir Games ทั้งที่ประเทศจีน เยอรมัน ออสเตรีย และได้รับรางวัลจากการประกวดระดับโลกทั้งเหรียญทองแดง และเหรียญเงิน ตามลำดับ
หงฉี
หงฉี (, , แปลชื่อตรงตัวหมายถึง "ธงแดง") เป็นยี่ห้อรถยนต์หรู ของบริษัทเอฟเอดับเบิลยู (เฟิร์สออโตโมบิลเวิร์คส์ (First Automobile Works)) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน เอฟเอดับเบิลยูเริ่มผลิตรถยนต์หงฉีคันแรกเมื่อปี พ.ศ. 2501 รถรุ่นแรก ๆ เป็นรถลีมูซีนที่มีลักษณะคล้ายรถยนต์ของรัสเซีย แต่ต่อมาหงฉีได้รับสิทธิ์ในการใช้รูปทรงจากยี่ห้ออื่น คือ เอาดี้ และ ลิงคอล์น ที่เข้าร่วมลงทุนกิจการร่วมค้ากับเอฟเอดับเบิลยูในขณะนั้น ๆ
ในปี พ.ศ. 2549-2553 เอฟเอดับเบิลยูใช้ยี่ห้อหงฉีกับรถยนต์หรูรุ่น HQ3 ซึ่งได้รับสิทธิ์ในการออกแบบและพัฒนาต่อยอดจากรถยนต์โตโยต้า คราวน์ (ปัจจุบันโตโยต้ามีการร่วมลงทุนกับเอฟเอดับเบิลยู และบริษัทอื่น ๆ ในจีน) นอกจากนี้ยังได้แสดงรถยนต์ต้นแบบต่าง ๆ ในนามหงฉี เช่น รถลีมูซีนต้นแบบ หงฉี เอชคิวดี ในงานช่างไห่ออโตโชว์ 2005, รถต้นแบบ หงฉี เอชคิวอี และหงฉี เอสยูวี ในงานเป่ย์จิงออโตโชว์ 2008
ปัจจุบันยังคงมีการผลิตรถหงฉีอยู่ โดยรุ่นล่าสุดในปัจจุบันคือรุ่น L5 และรุ่น H7
โจชัว เรย์โนลส์
เซอร์โจชัว เรย์โนลส์ (ภาษาอังกฤษ: Joshua Reynolds, RA FRS FRSA) (16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 - 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และภาพเหมือน
โจชัว เรย์โนลส์เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1723 ที่เมืองพลิมตันในเดวอนในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อราววันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1792 ที่เมืองลอนดอนในอังกฤษ เรย์โนลด์เป็นผู้สนับสนุนการเขียนที่เรียกว่า “Grand Style” ที่เป็นการเขียนที่สร้างภาพอุดมคติจากสิ่งที่ไม่ถูกต้องสมบูรณ์แบบ เรย์โนลด์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการของราชสถาบันศิลปะ เรย์โนลด์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเซอร์จากพระเจ้าจอร์จที่ 3
ทอมัส เกนส์เบรอ
ทอมัส เกนส์เบรอ (ภาษาอังกฤษ: Thomas Gainsborough) (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 - 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน และจิตรกรรมภูมิทัศน์
ทอมัส เกนส์เบรอเกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1727 ที่เมืองซัดบรีในซัฟโฟล์คในอังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1788 บิดาของเกนส์เบรอเป็นช่างทอผ้าที่มีธุรกิจเกี่ยวกับขนแกะ เมื่ออายุได้สิบสามปีเกนส์เบรอก็เขียนภาพวาดเส้นด้วยดินสอที่ทำให้บิดาประทับใจจนส่งไปเรียนศิลปะที่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1740 เกนส์เบรอเริ่มการฝึกกับช่างแกะภาพพิมพ์ฮิวเบิร์ต เกรฟล็อต (Hubert Gravelot) แต่ต่อมามีส่วนเกี่ยวข้องกับวิลเลียม โฮการ์ธ (William Hogarth) และโรงเรียนของโฮการ์ธ ผู้ที่เกนส์เบรอนับถือคนหนึ่งคือฟรานซิส เฮย์แมน (Francis Hayman) ในช่วงนั้นเกนส์เบรอช่วยตกแต่งมูลนิธิโรงเลี้ยงเด็กทอมัส โครัม (Thomas Coram Foundation for Children) และกล่องอาหารค่ำที่ สวนว็อกซฮอลล์ (Vauxhall Gardens)
ในคริสต์ทศวรรษ 1740 เกนส์เบรอแต่งงานกับมาร์กาเร็ต เบอรร์ ลูกสาวนอกสมรสของเฮนรี สคูดามอร์ ดยุคแห่งโบฟอร์ตที่ 3 (Henry Scudamore, 3rd Duke of Beaufort) ผู้ให้ค่าใช้จ่ายแก่คู่สมรส £200 ต่อปี งานของเกนส์เบรอช่วงนั้นส่วนใหญ่เป็นจิตรกรรมภูมิทัศน์ยังขายไม่ค่อยได้ เกนส์เบรอกลับไปซัดบรีในปี ค.ศ. 1748-ค.ศ. 1749 และเริ่มตั้งใจเขียนภาพเหมือน
ในปี ค.ศ. 1752 เกนส์เบรอและครอบครัวซึ่งขณะนั้นมีลูกสาวสองคนย้ายไปอิพสวิค เกนส์เบรอเริ่มได้รับสัญญาจ้างวาดภาพเหมือนแต่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าและผู้ดีท้องถิ่น เกนส์เบรอต้องขอยืมเงินใช้
สุลต่านเฒ่า
สุลต่านเฒ่า () คือเทพนิยายเยอรมันเรื่องหนึ่งรวบรวมโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานเบอร์ 48
สุนัขของชาวนาตัวหนึ่ง มีนามว่าสุลต่าน ได้แก่เฒ่า และวันหนึ่ง ชาวนาบอกภรรยาเขาว่า เขาจะยิงสุลต่านทิ้งเสีย สุลต่านได้ยิน หมาป่าบอกสุนัขตัวนี้ว่า ชาวนาและภรรยาจะให้ลูกของพวกเขามาเปลี่ยนหญ้าวันต่อไป และหมาป่าวางแผนว่าจะลักพาตัวเด็กไป สุลต่านต้องวางมาดว่าจะไล่จับหมาป่า และนำเด็กกลับมา ชาวนาและภรรยาจึงจะไม่ฆ่าสุลต่านซะ
แผนการของหมาป่าประสบความสำเร็จ และชาวนาปลื้มมากที่เขาให้ภรรยาทำซุปขนมปังให้สุลต่าน เพราะสุนัขนี้ไม่มีฟันเคี้ยวไม่ได้
หมาป่าบอกให้สุลต่านให้มองข้ามการขโมยแกะของหมาป่า สุลต่านไม่ยอม เมื่อหมาป่าลองขโมยอีก สุลต่านเห่าส่งเสียง หมาป่าท้าทายสุนัขนี้ และกลับมากับหมูป่าสำหรับครั้งที่สอง สุลต่านก็หาได้แค่แมวสามขาตัวหนึ่งเท่านั้น แต่หมาป่าและหมูป่าเข้าใจผิดคิดว่าแมวน่ากลัว เลยพวกเขาไปแอบซ่อนตัว พวกเขาทั้งสองอับอายที่โดนค้นพบด้วยความกลัว จึงตกลงเป็นมิตรสหาย