hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
อุ๋ยซี
อุ๋ยซี หรือที่รู้จักในชื่อจากนิยายและนิทานพื้นบ้านว่า หวงเยฺว่อิง () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ภรรยาของจูกัดเหลียง บุตรสาวของอุยสิง่าน เป็นชาวเมืองซงหยง มณฑลหูเป่ย อุ๋ยซีมีรูปร่างขี้ริ้ว แต่มีความฉลาด ไหวพริบปฏิภาณเป็นเยี่ยม เชี่ยวชาญด้านภูมิศาสตร์ โหราศาสตร์และยุทธศาสตร์ มีบุตรชายกับจูกัดเหลียง 1 คน คือ จูกัดเจี๋ยม ลักษณะตามคำบรรยายในวรรณกรรมสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) อุ๋ยซีเป็นหญิงสาวรูปชั่วตัวดำ หน้าออกฝี มีลักษณะวิปริต ทั้งกายจะหางามสักสิ่งหนึ่งก็มิได้ แต่ทว่ามีสติปัญญาพาทีหลักแหลม รู้วิชาการในแผ่นดินและอากาศ ขงเบ้งเห็นดังนั้นจึงเลี้ยงเป็นภรรยา ได้บอกศิลปะทั้งปวงให้นางนั้นเป็นอันมาก ครั้งขงเบ้งถึงแก่ความตายก็เป็นม่ายอยู่
นอกจากในสามก๊กฉบับของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) แล้ว มีการกล่าวถึงนางอุ๋ยซีในอีกแง่หนึ่งซึ่งแตกต่างออกไป โดยบางที่มาอ้างอิงถึงนางอุ๋ยซีว่านางมีนามเต็มว่า หวงเยฺว่อิง (黄月英) ซึ่งชื่อของนางที่อุยสิง่านเป็นผู้ตั้งให้นั้น แปลว่า จันทร์กระจ่าง หมายถึงสติปัญญาอันฉลาดเฉลียวจนเกินยิ่งกว่าหญิงใดๆ ในวัยเดียวกันนั้นเอง ลักษณะของอุ๋ยซีนั้นมิได้อัปลักษณ์จนเกินงามมากนัก เพียงแต่มีสีผิวที่เหลืองเข้มมากจนค่อนไปทางดำคล้ำเท่านั้น ทว่าสิ่งที่จูกัดเหลียงมองเห็นในตัวของอุ๋ยซีนั้น คือความงามจากภายใน การเจรจาพาทีที่สามารถชักจูงให้ผู้คนคล้อยตามโดยง่าย ความรอบรู้ฉลาดเฉลียว ทำให้นางงามล้ำโดดเด่นยิ่งกว่าหญิงใดๆ นอกจากการเจรจาพาทีอันชาญฉลาด อุ๋ยซียังมีความชำนาญในการเรียนรู้และถ่ายทอดอีกด้วย นางได้พัฒนาพาหนะที่จูกัดเหลียงประดิษฐ์ขึ้น และส่งต่อวิทยาการนั้นสู่อนุชนรุ่นหลังจนกลายเป็นที่กล่าวขานในเกงจิ๋วสืบมาจนปัจจุบัน
นอกจากชื่อเดิมของนางแล้ว อุ๋ยซี หรือหวงเยฺว่อิง ยังมีอีกชื่อหนึ่ง คือ หวงว่าน อันหมายถึงผู้มีปัญญาอันล้ำเลิศ ความฉลาดเฉลียวของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าบิดาอุยสิง่าน และเสอปิ่งผู้เป็นพี่ชายเลย ในบทประพันธ์ของหลอกว้านจงมีการกล่าวถึงนางอีกด้วย รวมทั้งชื่อของนางยังเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นสตรีผู้มีความสามารถสูงส่งแห่งยุค ส่วนที่มีการกล่าวว่านางเป็นสตรีที่อัปลักษณ์ ผมเหลือง ผิวดำนั้น มีผู้สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นการกล่าวให้ร้ายจากผู้ที่ริษยาในความเก่งกาจสามารถผิดจากหญิงใดๆ ในยุคเดียวกันมากกว่า ซึ่งก็น่าจะมีส่วน เพราะสตรีจีนที่มีความเก่งกาจโดดเด่น ส่วนใหญ่มักถูกพาดพิงถึงในแง่ลบอยู่เสมอ
นอกจากความสามารถในด้านต่างๆ แล้ว อุ๋ยซียังเป็นที่ปรึกษาที่ดีของจูกัดเหลียง นางมักจะเศร้าโศกไปด้วยทุกครั้งที่จูกัดเหลียงกลัดกลุ้มใจ นางมีความปรารถนาดีต่อจูกัดเหลียงอย่างลึกซึ้ง นอกจากจะเป็นภรรยาที่ดีแล้ว อุ๋ยซียังเป็นแม่ที่ดีอีกด้วย เรื่องราวที่เล่าขานเกี่ยวกับความรักระหว่างอุ๋ยซีและจูกัดเหลียงนั้น นับว่าเป็นเรื่องที่งดงามที่สุดเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว ในพงศาวดารบันทึกไว้ว่า หลังจากจูกัดเหลียงตายจากไปแล้ว อุ๋ยซีได้ตรอมใจและตายตามไปในเวลาไม่นาน เรื่องของอุ๋ยซีจึงเป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งกล่าวถึงความภักดี และความกตัญญู ที่คนรุ่นหลังควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
หนองหานหลวง
หนองหานหลวง เป็นหัวเมืองหลักทางเหนือของอาณาจักรขอมในสมัยนั้น สันนิษฐานน่าจะเป็นเมืองประเทศราชเช่นเดียวกับ พิมาย หรือละโว้ ของอาณาจักรขอม ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองที่เมืองพระนคร(นครธม) เมืองหนองหานหลวงมีเขียนบันทึกไว้ใน ตำนานอุรังคธาตุ ในตอนที่สร้างองค์พระธาตุพนม จังหวัดนครพนมตอนหนึ่งว่า
""...เมื่อพระพุทธองค์เสด็จปรินิพพานแล้ว มัลลกษัตริย์ทั้งหลายได้ถวายพระเพลิงพระสรีระ แต่ไม่สำเร็จ จนเมื่อพระมหากัสสปะมาถึงได้อธิษฐานว่า พระธาตุองค์ใดที่จะอัญเชิญไปประดิษฐานที่ภูกำพร้า ขอพระธาตุองค์นั้นเสด็จมาอยู่บนฝ่ามือ ดังนี้แล้ว พระอุรังคธาตุ ก็เสด็จมาอยู่บนฝ่ามือขวาของพระมหากัสสปะ ขณะนั้นไฟธาตุก็ลุกขึ้นโชติช่วง เผาพระสรีระได้เองเป็นอัศจรรย์ เมื่อถวายพระเพลิงและแจกพระบรมสารีริกธาตุเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระมหากัสสปะพร้อมด้วยพระอรหันต์ 500 องค์ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ มาทางอากาศ แล้วมาลงที่ดอยแท่น (ภูเพ็กในปัจจุบัน) จากนั้นได้ไปบิณฑบาตที่ "เมืองหนองหานหลวง" เพื่อบอกกล่าวแก่พญาสุวรรณพิงคาระ ตำนานตอนนี้ตรงกับตำนานพระธาตุเชิงชุม และพระธาตุนารายณ์เจงเวง ซึ่งมีรายละเอียดอยู่แล้ว"
"เมื่อพญาทั้ง 5 ซึ่งอยู่ ณ เมืองต่าง ๆ อันได้แก่ พญานันทเสน แห่งเมืองศรีโคตบูร พญาจุลณีพรหมทัต พญาอินทปัตถนคร พญาคำแดง แห่งเมืองหนองหานน้อย และพญาสุวรรณพิงคาระ แห่งเมืองหนองหานหลวง ได้พากันปั้นดินดิบก่อแล้วเผาไฟ ตามคำแนะนำของพระมหากัสสปะ แบบพิมพ์ดินกว้างยาวเท่ากับฝ่ามือพระมหากัสสปะ"
"ครั้นปั้นดินเสร็จแล้วก็พากันขุดหลุมกว้าง 2 วา ลึก 2 ศอก เท่ากันทั้ง 4 ด้าน เมื่อก่อดินขึ้นเป็นรูปเตา 4 เหลี่ยม สูง 1 วา โดยพญาทั้ง 4 แล้ว พญาสุวรรณภิงคาระก็ได้ก่อส่วนบน โดยรวมยอดเข้าเป็นรูปฝาปารมีสูง 1 วา รวมความสูงทั้งสิ้น 2 วา แล้วทำประตูเตาไฟทั้ง 4 ด้าน เอาไม้จวง จันทน์ กฤษณา กระลำพัก คันธรส ชมพู นิโครธ และไม้รัง มาเป็นพื้น ทำการเผาอยู่ 3 วัน 3 คืน เมื่อสุกแล้วจึงเอาหินหมากคอยกลางโคก มาถมหลุม เมื่อสร้างอุโมงค์ดังกล่าวเสร็จแล้ว พญาทั้ง 5 ก็ได้บริจาคของมีค่าบรรจุไว้ในอุโมงค์เป็นพุทธบูชา"
"จากนั้น พระมหากัสสปะ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ เข้าบรรจุภายในที่อันสมควร แล้วให้ปิดประตูอุโมงค์ไว้ทั้ง 4 ด้าน โดยสร้างประตูด้วยไม้ประดู่ ใส่ดาลปิดไว้ทั้ง 4 ด้าน แล้วให้คนไปนำเอาเสาศิลาจากเมืองกุสินารา1 ต้น มาฝังไว้ที่มุมเหนือตะวันออก แปลงรูปอัศมุขี (ยักษิณีหน้าเป็นม้า) ไว้โคนต้นเพื่อเป็นหลักชัยมงคลแก่บ้านเมืองในชมพูทวีป นำเอาเสาศิลาจากเมืองพาราณสี 1 ต้น ฝังไว้มุมใต้ตะวันออก แปลงรูปอัศมุขีไว้โคนต้น เพื่อหมายมงคลแก่โลก นำเอาเสาศิลาจากเมืองตักศิลา 1 ต้น ฝังไว้มุมเหนือตะวันตก พญาสุวรรณพิงคาระให้สร้างรูปม้าอาชาไนยไว้ตัวหนึ่ง หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อแสดงว่าพระบรมธาตุเสด็จออกมาทางทิศทางนั้น และพระพุทธศาสนาจักเจริญรุ่งเรืองจากเหนือเจือมาใต้ พระมหากัสสปะให้สร้างม้าพลาหกไว้ตัวหนึ่ง คู่กัน หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อเป็นปริศนาว่า พญาศรีโคตบูรจักได้สถาปนาพระอุรังคธาตุไว้ตราบเท่า 5,000 พระวัสสา เกิดทางใต้และขึ้นไปทางเหนือ เสาอินทขีล ศิลาทั้ง 4 ต้น ยังปรากฏอยู่ 2 ต้น ทางทิศตะวันออก ส่วนอีก 2 ต้น ได้ก่อหอระฆังหุ้มไว้ ส่วนม้าศิลาทั้ง 2 ตัว ก็ยังปรากฏอยู่ถึงปัจจุบัน...""
จากตำนานอุรังคธาตุ พอหมดสมัยของพระยาสุวรรณภิงคาระ กษัตริย์องค์ต่อมาคงปกครองเรื่อยมา แต่ไม่มีบทบาทเท่าพระยาสุวรรณภิงคาระ ไม่ก็เกิดสงคราม หรือก็อาจเกิดภัยธรรมชาติจนทำให้ต้องอพยพไปที่อื่น อาจจะเป็นเพราะสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งก็เป็นได้ จึงทำให้เมืองหนองหานหลวงร้าง และขาดหายไปจากประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่ง เหลือเพียงชุมชนเล็กๆที่ไม่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เท่านั้น
กลุ่มภาษาตามังอิก
กลุ่มภาษาตามังอิก () เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่ใช้พูดในเขตเทือกเขาหิมาลัยของเนปาล ภาษาในกลุ่มนี้ได้แก่ภาษาตามัง (มีสองสำเนียง ผู้พูดราวล้านคน) ภาษากูรุง (มีสามสำเนียง ที่เข้าใจกันได้น้อยมาก ภาษาทากาลี (รวมสำเนียงเซเกของชาวตามัง) และภาษาที่ใกล้เคียงอย่างภาษามานัง ภาษากยาซัมโด และภาษานัรพู
ภาษาฆาเลที่พูดโดยชาวฆาเล ใกล้เคียงกับกลุ่มภาษานี้ แต่การจัดจำแนกยังไม่แน่นอน
กลุ่มภาษาตามังอิกเป็นกลุ่มเดียวกับกลุ่มภาษาโบดิชหรือหิมาลัยตะวันตกตามการจัดจำแนกของ Bradley (1997) และกลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารีของ Van Driem (2001)
โมโมโกะ สึกุนากะ
โมโมโกะ สึกุนากะ () เกิดวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2535 ที่จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักร้องแนว เจ-ป๊อป ชีวิตในวงการเริ่มเมื่อ พ.ศ. 2545 เธอเข้าร่วมในโครงการ เฮลโล โปรเจกต์ คิดส์ โดยการออดิชั่น ซึ่งเป็นกลุ่มนักร้องวัยแรกรุ่นใน เฮลโล โปรเจกต์ และเธอก็สังกัดกลุ่มดนตรีวง เบอร์รีซ์โคโบ และเป็นหัวหน้าวง โบโน่!
สัมปชัญญะ
สัมปชัญญะ หมายถึงความรู้ตัวทั่วพร้อม เป็นธรรมที่มีอุปการะ คู่กับสติ เป็นธรรมที่เอื้อกับสติ ที่อยู่ 4 ลักษณะ=สัมปชัญญะเมื่อใช้กับการเจริญสติ=
1. สาตถกสัมปชัญญะ การกำหนดว่า อารมณ์ที่พิจารณานี้เป็นประโยชน์หรือไม่ ? เห็นไตรลักษณ์ได้หรือไม่ ? สาตถสัมปชัญญะคือปัญญาที่รู้ถึงประโยชน์ของการเจริญสติปัฏฐาน ๔ ว่าเป็นวิธีการฝึกจิตเพื่อให้ไปถึงเป้าหมายคือ พระนิพพาน แล้วจากนั้นเริ่มลงเจริญสติปัฏฐาน หรือเจริญวิปัสสนากัมมัฏฐาน ที่เป็นหนทางเดียว ในการพ้นจากทุกขอริยสัจ และเข้าถึงความสุขสูงสุดของพระพุทธศาสนา
2. โคจรสัมปชัญญะ การกำหนดว่า อารมณ์ที่พิจารณานี้ปรากฏในปัจจุบัน เกิดขึ้นเอง หรือได้นึกคิดปรุงแต่งสร้างขึ้น เห็นปัจจุบันหรือไม่ ?
การกำหนดเจริญสติตามการรับรู้หรืออารมณ์ของจิตที่เกิดขึ้นได้ทันปัจจุบันจากอารมณ์หนึ่ง ไปอีกอารมณ์หนึ่ง ได้อย่างต่อเนื่องตลอดเวลาที่เจริญกัมมัฏฐาน ในอิริยาบถย่อย เดินจงกรม และนั่งสมาธิ โดยไม่ได้เกิดความคิดปรุงแต่ง หรือพิจารณาด้วยความคิด
3. สัปปายสัมปชัญญะ การกำหนดว่า อารมณ์ที่พิจารณานี้เป็นที่สบายแก่จิตแก่จริตหรือไม่ ? เป็นการพยายามควบคุมการกำหนดสติ จดจ่อเกินไปเคร่งเครียด หรือปล่อยรู้สบายตามธรรมชาติ 
สัปปายะสัมปชัญญะเป็นเพียงการมีสติระลึกรู้อารมณ์ทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ โดยไม่เพ่ง จี้ บังคับ กด อารมณ์ใดๆ ที่เกิดขึ้น เพียงแต่เจริญสติกำหนดได้ต่อเนื่องเท่าทันตามจิต ที่ไปรับอารมณ์อย่างเป็นธรรมชาติ
4. อสัมโมหสัมปชัญญะ การกำหนดว่า อารมณ์ที่พิจารณานี้เป็นสมมติบัญญัติ หรือเป็นปรมัตถ์ เห็นรูปนามหรือไม่ ? 
อสัมโมหะสัมปชัญญะเป็นปัญญาที่เจริญสติระลึกรู้ได้ทันอารมณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่เผลอ มึน นิ่ง หรือคิดฟุ้งซ่าน ด้วยอารมณ์โมหะ เพียงเจริญสติให้ทันปัจจุบันขณะ
พระองค์แสน
หลวงพ่อพระองค์แสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน ประดิษฐานภายในพระวิหารวัดพระธาตุเชิงชุมวรวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร
หลวงพ่อพระองค์แสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน ขัดสมาธิราบ ก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง ๒ เมตร สูงจากฐานถึงพระเมาลี ๓.๒๐ เมตรประทับนั่งบนแท่นสูง๑.๓๕ เมตร หันพระพักตร์ไปทางทิศ ตะวันออก หันพระปฤศฎางค์เข้าหาองค์ หลวงพ่อพระองค์แสนเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของชาวสกลนครคู่มากับพระ ธาตุเชิงชุม ประดิษฐานเป็นพระประธานอยู่ภายในพระวิหาร เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์มากอีกองค์หนึ่งของประเทศ
จากตำนาน หลวงพ่อพระองค์แสนสร้างขึ้นราวพุทธศักราช ๑๘๐๐ เพื่อแทนหลวงพ่อสุวรรณแสนองค์จริงที่เป็นทองคำทั้งองค์ (สร้างโดยพระเจ้า ชัยวรมันที่ ๓)คือในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ เกิดศึกสงครามหลายครั้ง จึงย้ายเมืองไปอยู่ที่นครธม ก่อนย้ายได้นำพระสุวรรณแสน ทองคำไปซ่อนไว้ในน้ำ ไม่สามารถนำไปได้ด้วยเหตุว่ากลัวข้าศึกจะมาแย่งชิงในระหว่างทาง พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ได้สร้างหลวงพ่อ พระองค์แสน(องค์ปัจจุบัน)แทนไว้ให้ ทำด้วยหินเหล็กเส้นชนิดสี่เหลี่ยมเป็นโครง(ผูกลวด) แล้วฉาบด้วยทรายผสมปูนขาวแช่น้ำเปลือก ไม้(ยางบง) น้ำแช่หนัง - มะขาม - น้ำอ้อย และเถา ฝักกรูด ลงรักปิดทอง มีพุทธลักษณะเท่าเดิม ภายในก็บรรจุเครื่องราง ของขลังสมัยก่อนไว้มาก ให้นามว่า "หลวงพ่อพระองค์แสน" เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ต่อมามีการบูรณะซ่อมแซมหลายครั้ง
ในอดีต เมื่อมีการเฉลิมฉลองสมโพธิ์ราชธานีครบ ๒๐๐ ปีตามประกาศรัฐบาล จะมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ขยายโบสถ์ โดยตรงทุบองค์หลวงพ่อออก แล้วสร้างองค์ใหม่ไว้ข้างหลังแทน เมื่อการบูรณะเริ่มขึ้นช่างชาวญวน พยามทุบองค์พระ และพยามลอกทองที่หุ้มออกแต่พอทุบไปครั้งใด ก็ได้ยินแต่เสียงหัวเราะดังกังวานออกมา จนภายหลังถึงกลับต้องล้มป่วยไป ด้วยเหตุนี้จึงต้องล้มเลิกการบูรณะเอาหลวงพ่อออก จากเหตุดังกล่าวเมื่อท่านมาสักการะหลวงพ่อพระองค์แสน จะเห็นมีหลวงพ่อซ้อนกันอยู่ ๒ องค์ องค์หน้าคือหลวงพ่อองค์เดิม ส่วนองค์หลังเป็นองค์ใหม่ที่จะสร้างขึ้นมาแทน
จากประวัติหลวงพ่อหลายอย่าง ในสมัยก่อนเคยมีพระมอญ ที่เคยมาบำเพ็ญศีลภาวนาที่วัด แล้วพอจะกลับก็บอกพระที่วัดไว้ว่า หลวงพ่อองค์นี้เป็นองค์ปลอม แต่เป็นองค์ปลอมที่ศักดิ์มาก ปู่ย่าตายายชาวสกลนครและหลายๆคน คงเคยได้ยินตำนานเล่าต่อกันมาว่า บริเวณกลางหนองหานนั้น จะมีจุดที่ลึกมากกว่าปกติ อยู่หลายแห่ง ซึ่งชาวประมงหนองหานจะเรียกว่า ขุม หรือหลุมนั้นเอง และจะมีชื่อเรียกต่างๆกัน เช่น ขุมใหญ่ ขุมเต่าฮาง ขุมก้านเหลือง ซึ่งขุมนี้จะลึกประมาณ ๑๕-๒๐ เมตรทีเดียวเชื่อกันว่าในสมัยก่อนเมื่อพระยาขอม จะย้ายเมืองอพยพผู้คนไปอยู่เขมรนั้น พระองค์ได้เอา หลวงพ่อพระสุวรรณแสน องค์เดิมมาซ่อนไว้ที่ขุมลึกกลางหนองหานชาวประมงจะเรียกจุดนี้ว่า ขุมใหญ่ ซึ่งเป็นขุมที่ลึกที่สุด ในอดีตสมัยรุ่นตา ยาย อาชีพหลักๆของชาวสกลนครก็คือ จับปลา มีอยู่วันหนึ่งมีคนออกทอดแหหาปลา แต่แหกลับติดอะไรบางอย่างใต้น้ำ จึงดำน้ำลงไปดึงออก เมื่อดำลงไปกำลังดึงแหออกนั้นก็เห็นว่าตนเหยียบอยู่บนบ่าพระพุทธรูปองค์ใหญ่อยู่ จากเหตุการณ์นี้ทำให้คนทั้งสกลนครเล่าลือกัน และมีคนพบเห็นเรื่อยมา แต่ในปัจจุบันเวลาผ่านมาหลายปี อาจจะเป็นเพราะ สาหร่าย วัชพืชน้ำ ตะกอนต่างๆทับถมกันสูงขึ้นทุกวัน จึงไม่มีคนพบเห็นอีก ด้วยเหตุนี้ชาวสกลนครจึงถือว่าหนองหาน เป็นหนองน้ำที่ศักดิ์สิทธิ์ประจำจังหวัดด้วย
วัฒนา อัศวเหม
วัฒนา อัศวเหม อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมและกระทรวงมหาดไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ อดีตหัวหน้าพรรคราษฎร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ 11 สมัย จนได้รับฉายา "เจ้าพ่อปากน้ำ"
วัฒนา ได้ถูก ป.ป.ช. ตัดสินว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตโครงการบำบัดน้ำเสียคลองด่าน ซึ่งถือเป็นโครงการก่อสร้างโครงการก่อสร้างบ่อบำบัดน้ำเสีย ที่มีศักยภาพในการบำบัดน้ำเสียมากที่สุดในเอเซียในขณะนั้น โดยนายวัฒนา ซึ่งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้น ได้ทำการกว้านซื้อดินจากชาวบ้านในราคาถูก และได้ออกเอกสารสิทธิที่ดินโดยมิชอบรุกล้ำที่ดินสาธารณะประโยชน์ แล้วนำไปขายต่อให้รัฐโดยปั่นราคาขึ้นจาก 1 แสนบาท/ไร่ เป็น 1.1 ล้านบาท/ไร่ รวมกว่า 1,903 ไร่ ในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นที่ศาลนัดฟังคำพิพากษา แต่นายวัฒนากลับไม่ได้เดินทางมา จนต่อมามีข่าวว่านายวัฒนาได้เดินทางหนีออกจากประเทศผ่านประเทศกัมพูชา ปัจจุบันนายวัฒนาอยู่ระหว่างการหลบหนีหมายจับตามคำพิพากษาจำคุกในคดีทุจริตต่อหน้าที่ราชการ
วัฒนา อัศวเหม เกิดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2479 ที่จังหวัดสมุทรปราการ อดีตประธานพรรคเพื่อแผ่นดิน เจ้าของฉายา "เจ้าพ่อปากน้ำ" เดิมชื่อ นายกิมเอี่ยม แซ่เบ๊ เป็นบุตรของ นายสุขชัย กับนางสำอางค์ อัศวเหม มีพี่น้องรวม 12 คน นายวัฒนา สมรสกับนางจันทร์แรม อัศวเหม มีบุตรสามคน ได้แก่ นายพิบูลย์ อัศวเหม นายพูลผล อัศวเหม อดีต ส.ส.สมุทรปราการ และนายชนม์สวัสดิ์ อัศวเหม นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ
จบการศึกษาปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาตรีสาขาการจัดการธุรกิจ จาก Southeastern USA (London Campus) ประเทศอังกฤษ
วัฒนา อัศวเหม เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จ.สมุทรปราการ 10 สมัย (พ.ศ. 2518, 2519, 2522, 2526, 2529, 2531, 2535/1, 2535/2, 2538, 2539)มีคนสนิทไว้ใจที่สุดคือ นายมั่น พัธโนทัย เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายกระทรวง ได้แก่ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (พ.ศ. 2519) รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย (พ.ศ. 2531, 2533, 2540) รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2535)
นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งสำคัญในพรรคการเมืองหลายพรรค เช่น รองหัวหน้าพรรคชาติไทย หัวหน้าพรรคราษฎร ที่ปรึกษาพรรคมหาชน ประธานพรรคเพื่อแผ่นดิน
นายวัฒนา อัศวเหม ยังมีธุรกิจส่วนตัวอีกหลายด้าน เช่น บริษัท ม้าทองชิปบิลเดอร์ จำกัด ร้านอาหารบ้านแก้วเรือนขวัญ บริษัท เจริญมั่นคง จำกัด ฯลฯ
ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ในคดีที่นายวัฒนา อัศวเหม อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย และประธานพรรคเพื่อแผ่นดิน เป็นจำเลย ในกรณีสืบเนื่องจากนายวัฒนาใช้อำนาจข่มขู่ หรือชักจูงใจให้ผู้อื่นร่วมออกโฉนดที่ดิน 1,900 ไร่ ทับที่คลองสาธารณประโยชน์ และที่เทขยะมูลฝอยซึ่งเป็นที่สงวนหวงห้าม เพื่อนำไปขายให้กรมควบคุมมลพิษเพื่อก่อสร้างโครงการบ่อบำบัดน้ำเสีย ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ
ศาลพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 10 ปี และให้ริบพระผงสุพรรณเลี่ยมทองของกลาง พร้อมกับออกหมายจับเพื่อติดตามตัวจำเลย มารับโทษ และปรับเงินนายประกัน 2ล้าน2แสนบาทถ้วน ต่อมานายวัฒนา ได้ยื่นขออุทธรณ์คดีดังกล่าว แต่ศาลมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้พิจารณา
วันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ศาลแขวงดุสิตนัดอ่านคำพิพากษาฎีกาโดยมีคำสั่งให้ออกหมายจับ วัฒนา อัศวเหม
กลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารี
กลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารี (Tibeto-Kanauri languages) หรือกลุ่มภาษาโบดิช-หิมาลัย เป็นการจัดจำแนกในระดับกลางของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มภาษาทิเบตและภาษากาเนารี แตกต่างกันไปตามความเห็นของนักภาษาศาสตร์แต่ละคน
Benedict (1972) เป็นคนแรกที่เสนอการจัดตั้งกลุ่มภาษานี้ แต่ได้ขยายของเขตของกลุ่มภาษาหิมาลัยให้รวมไปถึงภาษาเกวียงอิก ภาษามาการิกและภาษาเลปชา
Van Driem (2001) เสนอว่า กลุ่มภาษาหิมาลัยตะวันตก กลุ่มภาษาโบดิชและกลุ่มภาษาตามังอิกมีจุดกำเนิดร่วมกัน Bradley (1997)แสดงให้เห็นความแตกต่างในด้านของคำและจัดให้กลุ่มภาษาหิมาลัยตะวันตกและกลุ่มภาษาตามังอิกอยู่ในกลุ่มภาษาโบดิช ทำให้เกิดกลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารีขึ้น Matisoff รมกลุ่มภาษาโบดิช กลุ่มภาษาหิมาลัยตะวันตกและภาษาเลปชา เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง
กลุ่มภาษาพม่า-โลโล
กลุ่มภาษาพม่า-โลโล (Lolo-Burmese languages) เป็นภาษาที่มีผู้พูดในพม่าและจีนตอนใต้ เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ภาษาน่าซีจัดอยู่ในกลุ่มนี้แต่การจัดจำแนกย่อยลงไปอีกยังไม่แน่นอน อาจจัดให้เป็นสาขาย่อยที่สามนอกเหนือจากกลุ่มภาษาพม่าและกลุ่มภาษาโลโล ภาษาปยูที่เป็นต้นกำเนิดของภาษาพม่าอาจมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มภาษาพม่า-โลโล แต่ไม่มีหลักฐานเพียงพอสำหรับการจัดจำแนก ทำให้ถูกจัดให้เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่จัดจำแนกไม่ได้ ภาษามรูซึ่งเป็นภาษาที่จัดจำแนกไม่ได้อีกภาษาหนึ่งเชื่อว่ามีความสัมพันธ์กับกลุ่มภาษาพม่า-โลโลเช่นกัน
ภูน้ำลอดเชิงชุม
ภูน้ำลอดเชิงชุม หรือ ภูน้ำลอด เป็นลักษณะเนินที่มีความสูง กว่าพื้นที่โดยรอบ ซึ่งปกติพื้นที่โดยรอบจะโดนน้ำหนองหานท่วมถึง ในฤดูน้ำหลาก และมีตาน้ำธรรมชาติที่เกิดขึ้นบริเวณใกล้เคียงกับองค์พระธาตุเชิงชุมของวัดพระธาตุเชิงชุม ขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาว 2.5 เมตร โดยชาวบ้านจะเอาไม้ลงไปก่อเป็นบ่อ ในอดีตชาวเมืองสกลนครจะมาตักน้ำเพื่อไปบริโภคในบ่อนี้ เล่าต่อๆกันมาว่าหากทำถังน้ำหล่นลงไปต้องไปรอรับ ที่สระพังทองเพราะทางน้ำใต้ดินจะไหลไปโผล่ที่สระพังทอง ใกล้ๆริมหนองหานเลยทีเดียว
สระพังทอง
สระพังทอง เป็นสระน้ำขนาดใหญ่ อยู่ด้านทิศตะวันออกของตัวเมืองสกลนคร สร้างขึ้นตามคติของขอมในสมัยก่อน เพื่อใช้ในการชลประทานหน้าแล้ง การขุดบ่อน้ำที่อยู่ไม่ลึกจากผิวดิน ย่อมเหนื่อยน้อยกว่าการขุดบ่อที่มีระดับน้ำใต้ดินลึกบริเวณดังกล่าวซึ่งใกล้หนองหานมากจึงเหมาะแก่การสร้างเขื่อน ย่อยๆไว้ใช้หน้าแล้ง ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนครเป็นสวนสาธารณะที่ชาวสกลนคร ใช้พักผ่อนในยามว่าง และใช้จัดงานลอยกระทง แข่งขันเรือยาว และงานรื่นเริงต่างๆ 
หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คึือ บาราย (สระน้ำในอารยธรรมขอม) เพราะขอมได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในระบบชลประทานมากในอดีต จากประวัติที่เคยเล่ากันมาแต่ในอดีตนั้น จะมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกันว่า "ภูน้ำรอด" ที่วัดพระธาตุเชิงชุมนั้น ข้อสันนิษฐานก็คือ เดิมนั้นวัดพระธาตุเชิงชุมก็คือ อโรคยาศาลา(ของขอมที่สร้างในยุคนสมัยพระเจ้าชัยวรมัน)นั่นเองเพราะแดนดินถิ่นนี้ (สกลนคร)คาดว่าอารยธรรมขอมรวมทั้งอิทธพลขอมเรืองอำนาจมาก ดังจะปรากฏจากสถาปัตยกรรมต่างๆ เช่น พระธาตุนารายณ์เจงเวง พระธาตุภูเพ็ก พระธาตุดุม สะพานขอม ปราสาทขอมบ้านพันนา(สว่างแดนดิน) ล้วนแล้วแต่เป็นอารยธรรมขอมทั้งสิ้น "ภูน้ำรอด" ก็คือบ่อน้ำที่มีอุโมงค์น้ำส่งน้ำมาจาก "สระพังทอง" นั่นเอง มีเรื่องเล่ากันว่า เมื่อประชาชนมาตักน้ำที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้หากว่า คุถังตกลงไปแล้วให้ไปเก็บที่ "สระพังทอง" นั่นน่าจะมีส่วนจริง เพราะระหว่างบ่อน้ำภูน้ำรอดนี้มีอุโมงค์ส่งน้ำมาจาก บาราย "สระพังทอง" และระบบส่งน้ำแบบนี้มีทั่วไปที่อิสานใต้ บริเวณรอบๆ ปราสาทเมืองต่ำ (จังหวัดบุรีรัมย์) จะมีสระน้ำ(บาราย)ขนาดใกล้เคียงกันมากกับ "สระพังทอง" แห่งนี้ คลองส่งน้ำหรืออุโมงค์ส่งน้ำนี้ เขมรเรียกว่า "ละลม" 
ความจริงตัวปราสาทขอมในจังหวัดสกลนครนั้นมีมากมาย แต่ในอดีตไม่มีใครทราบว่าคืออะไร จึงมีการทำลายและรื้อไป เช่นที่ คุ้มกลางพระศรีธงชัย มีหลักฐานชัดเจนว่าเคยเป็น อโรคยาศาลา หรือ ธรรมศาลามาก่อน โดยสังเกตจากก้อนหินศิลาแลง ที่ยังวางทิ้งระเกะระกะพอมีให้เห็นอยู่บ้าง แต่สันนิษฐานว่าใช่อย่างแน่นอน รวมทั้งในวัดพระธาตุเชิงชุมเอง ในอดีตจะมีหินศิลาแลง วางรอบๆตัวองค์พระธาตุ ปัจจุบันได้ถูกรื้อไปวางและเก็บไว้หน้ากุฏิ พระอาจารย์สมศักดิ์ฯ ในวัดพระธาตุเชิงชุมนั่นเอง
พงศ์ชนก กันกลับ
พงศ์ชนก กันกลับ มิสไทยแลนด์เวิร์ล ปี 2552 และนักกีฬาเทควันโดหญิงทีมชาติไทย
พงศ์ชนก กันกลับ ชื่อเล่น วิว เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2534 เป็นบุตรสาวของ นายพงษ์เทพ กันกลับ และนางภาวนา กันกลับ เป็นบุตรคนโต ในจำนวนพี่น้อง 2 คนมีน้องสาวอีกคนชื่อ หิรัญญา กันกลับ (เลนส์) โดยมีส่วนสูง 176 เซนติเมตร น้ำหนัก 52 กิโลกรัม สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนนวมินทราชินูทิศเบญจมราชาลัย จากนั้นศึกษาระดับมหาวิทยาลัยอยู่ที่คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุ-โทรทัศน์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต เธอเป็น มิสไทยแลนด์เวิร์ล ปี 2552 และ มิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรกที่เกิดในยุค 90 สูง 175 เซนติเมตร นอกจากนี้เธอยังเป็น นักกีฬาเทควันโด ทีมชาติไทยอีกด้วย
พงศ์ชนก ยังเคยฝากผลงานลีลาการเตะบนหน้าจอโทรทัศน์ จากละครเรื่อง พยัคฆ์ยี่เก ในบทบาทสาวนักบู๊ และนอกจากนั้นเธอเคยเข้าประกวด ซูเปอร์โมเดลปี 2550 , ประกวดมิสทีนเข้ารอบ 150 คน จากผู้เข้าประกวด 2,000 คน และคว้าตำแหน่งรองอันดับ 2 มิสมอเตอร์โชว์แปซิฟิก พ.ศ. 2551 และรองอันดับ 1 Miss Photo Hitech 2009 มาแล้ว ก่อนที่จะมาคว้าตำแหน่ง มิสไทยแลนด์เวิลด์ 2009 ( Miss Thailand World 2009 ) พ่วงด้วยตำแหน่ง "ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน" และ "นางงามรูปร่างดี" พร้อมกับเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวด มิสเวิลด์ 2009 ที่ประเทศอังกฤษ และแอฟริกาใต้ ในเดือนพฤศจิกายน 2552
กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี
แพทย์หญิงกอบกุลยา จึงประเสริฐศรี หรือ หมอเพื่อน รองนางสาวไทย ประจำปี 2552 และเป็นดารา นางแบบและนักแสดงหญิงชาวไทย
กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี มีชื่อเล่นว่า เพื่อน เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 เกิดที่จังหวัดขอนแก่น จบระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนอนุบาลขอนแก่น ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน และปัจจุบันสำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับ 2 จากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ในชั้นปีสุดท้ายได้เข้ารับการฝึกงานทางการแพทย์ที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี กอบกุลยาเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2553 ณ ศูนย์ประชุมเอนกประสงค์กาญจนาภิเษก มหาวิทยาลัยขอนแก่น และจบการศึกษาปริญญาโท คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2553 พญ.กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี ได้รับการคัดเลือกจาก นายนิพิฎฐ์ อินทรสมบัติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ให้ดำรงตำแหน่งเป็นทูตวัฒนธรรมให้กับกระทรวงวัฒนธรรม และเข้ามาช่วยงานในกระทรวงวัฒนธรรมและเผยเพร่วัฒนธรรมแกชาวต่างชาติอีกด้วย
กอบกุลยา ดำรงตำแหน่งเป็น นายแพทย์ปฏิบัติการ ที่โรงพยาบาลขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น และยังเป็นทีมหมอชนบทในการลงพื้นที่ห่างไกล รักษาพยาบาลให้แก้ประชาชนร่วมกับมูลนิธิ พอ.สว. อีกด้วย
ปัจจุบัน ปฏิบัติงานอยู่ที่ศูนย์ทางการแพทย์ คลินิกรักษาความงาม โรงพยาบาลพญาไท 2 และยังมีผลงานทางหน้าจอโทรทัศน์อยู่อย่างต่อเนื่อง
เข้าสู่วงการโดยได้รับการคัดตัวเป็นนักแสดงแสดงภาพยนตร์เรื่อง รับน้องสยองขวัญ ในปี 2547 โดยรับบทเป็น เพื่อน ซึ่งขณะนั้นกำลังศึกษาอยู่ หลักจากที่ภาพยนตร์ออกอากาศแล้ว ได้มุ่งมั่นศึกษาทางสายแพทย์ต่อเพราะไม่มีเวลา จนปี 2552 กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี ได้สมัครและเป็นผู้เข้าประกวดนางสาวไทย ปี 2552 หมายเลข 4 (รหัสโหวต M4) ที่มาพร้อมกับส่วนสูงถึง 165.5 เซนติเมตร ผ่านเข้ารอบตัดสิน 18 คนสุดท้าย และเข้าเก็บตัวที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี และจัดการประกวด ณ โรงละครอักษรา คิงเพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ ถนนรางน้ำ กรุงเทพมหานคร ภายใต้แนวคิด "ทอแสงงามแห่งจิตใจ" โดยโมเดิร์นไนน์ทีวี ถ่ายทอดสดการประกวด และได้รับตำแหน่งรองนางสาวไทย ประจำปี 2552
แสงธรรม ชูมีชัย
แสงธรรม ชูมีชัย นักแสดงหญิงชาวไทย ได้รับตำแหน่งรองนางสาวไทย ประจำปี 2547
แสงธรรม ชูมีชัย เกิดที่จังหวัดร้อยเอ็ด จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีศึกษาร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยขอนแก่น รุ่นที่ 39 ระดับปริญญาโท โครงการพิเศษ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สาขาวิชาการท่องเที่ยว
แสงธรรม ชูมีชัย เคยทำงานเป็นนักประชาสัมพันธ์ สังกัดงานประชาสัมพันธ์ กองกลาง มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 จึงได้ย้ายมาทำงานที่งานประชาสัมพันธ์และโสตฯ สำนักงานผู้อำนวยการ ศูนย์หัวใจสิริกิติ์ฯ และเป็นนักทรัพยากรบุคคล กลุ่มงานทรัพยากรบุคคล โรงพยาบาลร้อยเอ็ด ในปี พ.ศ. 2554
เป็นผู้เข้าประกวดนางสาวไทย ประจำปี 2547 และได้รับรางวัลรองนางสาวไทยอันดับหนึ่ง ประจำปี 2547 และได้รับรางวัลอีก 2 รางวัลจากการประกวด คือรางวัลขวัญใจประชาชน และขวัญใจภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การประกวดนางสาวไทยในปี 2547 นี้ จัดการประกวดที่ เวทีใหม่ สวนอัมพร ภายใต้แนวคิด "กุหลาบงามสยามนคร" ในปีนี้ ได้เชิญอดีตนางสาวไทยหลายสมัยมาร่วมแสดงในชุด "กุหลาบงามสยามนคร" และที่เป็นที่น่าสนใจที่สุดคือการเชิญ คุณมยุรี วิชัยวัฒนะ (เจริญศิลป์) นางสาวสยาม พ.ศ. 2480 ร่วมแสดงบนเวทีด้วย (ในปี พ.ศ. 2547 นี้ คุณมุยรี มีอายุ 83 ปี) และมีผู้ที่ได้รับตำแหน่งคือ
เทเลฟังเคน เอฟยูบีเค
เทเลฟังเคน เอฟยูบีเค () คือหน้าจอทดสอบโทรทัศน์ใช้ในประเทศเยอรมนี คล้ายกับภาพทดสอบพีเอ็ม 5544 โดยมีแถบขาว-ดำ อยู่ข้างนอก และมีตาราง
ภาพทดสอบนี้พัฒนาจากภาพทดสอบพีเอ็ม 5544 เมื่อ ค.ศ. 1973 ใช้ครั้งแรกในประเทศเยอรมนี หลังจากนั้นใช้ในโครเอเชีย ซีเรีย ตูนิเซีย อียิปต์ ฯลฯ. ภาพทดสอบนี้มีความแตกต่างกับภาพทดสอบชนิด พีเอ็ม 5544 คือ วงกลมเป็นแค่ขอบเท่านั้น ส่วนภาพทดสอบจริงเป็นสี่เหลี่ยม ในแถบสีมีสีเพิ่มขึ้น 2 สีคือ ขาว และ ดำ และกล่องใส่ชื่อย้ายมาเป็นตรงกลาง ทำให้ใส่เมืองไม่ได้ และแถบบาร์โค้ดมีขนาดสั้นลง และภาพทดสอบนี้แถบขาวดำย้ายไปข้างบน และแถบ เหลือง แดง เหลือง ได้เปลี่ยนเป็น แดง น้ำเงิน เทา
หลี่ สูเสียน
หลี่ สูเสียน () คือ ภรรยาคนที่ 5 ของจักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิองค์สุดท้ายของประเทศจีน เกิดเมื่อ พ.ศ. 2468 และเสียชีวิต เมื่อ พ.ศ. 2540
หลี่ สูเสียนเป็นชาวจีนฮั่นและเป็นอดีตพยาบาล ในปี พ.ศ. 2502 หลังจากการจำคุก 5 ปี ผู่อี๋ก็ได้รับอภัยโทษ ทั้งคู่ได้รู้จักกันโดยการแนะนำของเพื่อนสนิทในปี พ.ศ. 2505 และได้สมรสกันในปีเดียวกันนั้นเอง โดยนายโจว เอินไหล นายกรัฐมนตรีของจีนในขณะนั้นได้เป็นประธานในการจัดงานแต่งงานให้ทั้งคู่ ทั้งคู่ไม่มีบุตร และ หลี่ สูเสียน ก็เป็นภรรยาคนสุดท้ายของผู่อี๋และอยู่จนตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิตเขา
ภายหลังจากการสวรรคตของอดีตพระจักรพรรดิผู่อี๋ หลี่ สูเสียนก็แทบจะไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณชน ตั้งแต่เธอไม่ได้เป็นพนักงานประจำที่โรงพยาบาลชีวิตของเธอก็เข้าสู่ความยากลำบาก ท่านนายก โจว เอินไหล ก็ได้ให้หน่วยงานภาครัฐยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอทางด้านการเงิน
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2520 เธอได้เรียกร้องสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หนังสืออัตชีวประวัติของผู่อี๋ จากรัฐบาลจีนที่เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์อยู่ในขณะนั้น และในที่สุดเธอได้รับลิขสิทธิ์หนังสืออัตชีวประวัติของผู่อี๋ ต่อมาเธอก็มีรายได้มาจากการตีพิมพ์หนังสือของเธอเกี่ยวกับการใช้ชีวิตกับผู่อี๋ในช่วงก่อนที่ผู่อี๋จะถึงแก่กรรม
หลังจากได้รับการยินยอมจากรัฐบาล เธอก็ได้นำร่างของผู่อี๋ไปฝังไว้ใกล้เคียงกับบรรพบุรุษที่ สุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก และในปี พ.ศ. 2540 หลี่ สูเสียนก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด สิริรวมอายุ 72 ปี
ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์
ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์ หรือ ฟาง หนึ่งในสมาชิกวงเกิร์ลกรุ๊ป เฟย์ ฟาง แก้ว อดีตสมาชิก เฟย์ ฟาง แก้ว ค่ายกามิกาเซ่ ในเครืออาร์เอส ฟางเกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2534 ได้ศึกษาที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัยตั้งแต่ก่อนประถมศึกษาจนถึงมัธยมศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี (การธนาคารและการเงิน) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับ 2 และระดับปริญญาโทจาก Imperial College London สาขา Master of Science เกียรตินิยมอันดับ 2 ฟางมีผลงานเพลงครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2550 ร่วมกับ เฟย์ พรปวีณ์ และ แก้ว จริญญา ในนาม "เฟย์ ฟาง แก้ว" ซึ่ง ฟาง เป็นพี่สาวแท้ๆ เฟย์
ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์ หรือ ฟาง เกิดเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2534 มีน้องสาว 2 คน คือ เฟย์ พรปวีณ์ นีระสิงห์ และฟิญ ฟิญ-พีร์พิชชา นีระสิงห์
Don't Worry (feat.FANG) - Sineself
โซเดียมซัลเฟต
โซเดียมซัลเฟต () เป็นเกลือโซเดียมของกรดกำมะถัน เมื่อปราศจากน้ำจะเป็นผลึกสีขาว มีสูตร NaSO เรียกว่าเกลือของ Glauber ของแข็งอีกรูปหนึ่งจะมีน้ำ 7 โมเลกุล ใช้ในทางอุตสาหกรรม เช่นในอุตสาหกรรมกระดาษ รูปที่พบในธรรมชาติจะมีน้ำ 10 โมเลกุล เกิดเป็นผลพลอยได้ในการผลิตกรดไฮโดรคลอริก
โซเดียมซัลเฟตรูปที่มีโมเลกุลของน้ำ 10 โมเลกุลเรียกว่าดีเกลือไทย ได้มาจากการทำนาเกลือ ในตำรับยาโบราณใช้เป็นยาถ่าย ยาขับปัสสาวะ ใช้ผสมในน้ำแข็งเพื่อเพิ่มความเย็น ใช้ในอุตสาหกรรมย้อมผ้าและพิมพ์ผ้า
ลูอีช บงฟา
ลูอีช โฟลเรียนู บงฟา () นักกีตาร์และนักแต่งเพลงชาวบราซิล มีชื่อเสียงในฐานะผู้แต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ "Orfeu Negro"
ลูอีช บงฟาเกิดที่รีโอเดจาเนโร เริ่มหัดเล่นกีตาร์ด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก และได้รับการฝึกฝนจากครูสอนกีตาร์คลาสสิกชาวอุรุกวัยชื่อ อีซาอีอัส ซาบีโอ (Isaías Sávio) ตั้งแต่อายุ 12 ปี บงฟาเริ่มเล่นดนตรีอาชีพและมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุ 25 ปี และมีโอกาสได้ร่วมงานกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง และวีนีซีอุช จี โมไรช์ โดยได้ร่วมแต่งเพลงประกอบละครเวที "Orfeu da Conceição" ของจี โมไรช์ ซึ่งต่อมาได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์โดยมาร์เซล คามุส ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส "Orfeu Negro" ในปี 1959
ในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1970 บงฟาย้ายไปอาศัยในสหรัฐอเมริกา และได้ร่วมงานกับศิลปินชื่อดังเป็นจำนวนมาก เช่น ควินซี โจนส์, จอร์จ เบนสัน, สแตน เก็ตซ์, แฟรงก์ ซินาตรา และเอลวิส เพรสลีย์
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของบงฟา คือเพลงจากภาพยนตร์ Orfey Negro "Samba de Orfeu" และ "Manhã de Carnaval" (Morning of Carnival, เช้าวันงานคาร์นิวัล) โดยเฉพาะเพลงหลัง ถูกนำมาใส่คำร้องภาษาอังกฤษโดยจอร์จ ไวส์ ขับร้องโดยเพอร์รี โคโม และอีกฉบับหนึ่ง คำร้องภาษาอังกฤษโดยคาร์ล ซิกแมน ใช้ชื่อว่า "A Day in the Life of a Fool" ขับร้องโดยแฟรงก์ ซินาตรา เพลง Manhã de Carnaval นี้ได้รับการบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นหนึ่งในสิบเพลงสแตนดาร์ดยอดนิยม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325 สายบางแพ - สมุทรสงคราม เป็นทางหลวงแผ่นดินเชื่อมต่อระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 กับจังหวัดสมุทรสงคราม เพื่อรองรับการคมนาคมทางบก หลังจากที่ในสมัยก่อนมีการสัญจรคมนาคมทางน้ำเป็นหลัก โดยเฉพาะแม่น้ำแม่กลองและคลองดำเนินสะดวก ไม่ปรากฏแน่ชัดถึงการก่อสร้างว่าเกิดขึ้นในสมัยใด แต่เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการตั้งชื่อทางหลวงแผ่นดินสายบางแพ-ดำเนินสะดวก-สมุทรสงคราม ให้ขนานนามว่า ถนนชูศักดิ์ เพื่อเป็นเกียรติแก่ นายชูศักดิ์ คชเสนี แต่ประชาชนที่สัญจรไปมากลับเรียกว่า "ถนนสายสมุทรสงคราม-บางแพ" จนถึงปัจจุบัน
ทางหลวงสายนี้มีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกบางแพ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ผ่านสี่แยกหัวโพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3236 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3237) เข้าเขตอำเภอดำเนินสะดวก ผ่านสี่แยกดอนคลัง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3336) ผ่านทางแยกตลาดน้ำคลองลัดพลี คลองดำเนินสะดวก ผ่านทางแยกตลาดน้ำดำเนินสะดวก ต่อด้วยทางเข้าอำเภออัมพวา สิ้นสุดเส้นทางที่ทางแยกสมุทรสงคราม บริเวณทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3092 (ถนนเอกชัย) ระยะทาง 42.406 กิโลเมตร ต่อมาเมื่อถนนพระรามที่ 2 ก่อสร้างแล้วเสร็จ ได้มีการก่อสร้างถนนทางเข้าเมืองสมุทรสงคราม ระยะทางประมาณ 1.347 กิโลเมตร ปัจจุบันได้มีการพัฒนาทางหลวงสายนี้เป็น 4-6 ช่องจราจรตลอดสาย อยู่ในความควบคุมของแขวงทางหลวงสมุทรสงคราม สำนักงานทางหลวงที่ 15 (ประจวบคีรีขันธ์) และถนนทางเข้าเมืองสมุทรสงครามบางช่วงได้แบ่งให้เทศบาลเมืองสมุทรสงครามเป็นผู้บำรุงรักษาทางด้วย
ปวีณ ภูริจิตปัญญา
ปวีณ ภูริจิตปัญญา หรือ กัญจน์ ภูริจิตปัญญา (ชื่อเล่น กอล์ฟ) เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2521 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ จบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาภาพยนตร์และภาพนิ่ง เคยกำกับมิวสิกวิดีโอเพลง "ผ่าเหล่า" ของโดม ปกรณ์ ลัม ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มทีวี เอเชีย อวอร์ดส หลังจากนั้นก็กำกับภาพยนตร์โฆษณาครั้งแรกให้กับบริษัทฟีโนมีนา ยังเป็นผู้กำกับมิวสิกวิดีโอเพลง “ หึง” ของวงดีทูบี
ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Channel V Music Video Awards ในสาขา Visual Effect จาก ฉากแผ่นดินถล่มในมิวสิกวิดีโอเพลง “ ใช้เบอร์เดิม” ของ แดน- บีม และมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมจากเพลง “Say Hi” ของฟิล์ม รัฐภูมิ หลังจากนั้นกำกับมิวสิกวิดีโอเพลง “ ช่างไม่รู้เลย” เพลงประกอบภาพยนตร์ "เพื่อนสนิท"
ในปี พ.ศ. 2550 กำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ "บอดี้ ศพ19" ต่อจากนั้นมีผลงานกำกับในปี พ.ศ. 2551 ภาพยนตร์เรื่อง "สี่แพร่ง" ตอน “ยันต์สั่งตาย” และในปี พ.ศ. 2552 ใน "ห้าแพร่ง" ในตอน “หลาวชะโอน” ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ได้กำกับมิวสิกวิดีโอ “เหงาปาก” ของวงเค-โอติก และในปี พ.ศ. 2555 ได้กำกับมิวสิกวิดีโอ "Dirty Party" ของวง 3.2.1
ชอคทอว์
ชอคทอว์ () หมายถึงกลุ่มชนพื้นเมืองในสหรัฐอเมริกาที่เดิมตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสหรัฐอเมริกาเช่น
ชอคทอว์จัดอยู่ในกลุ่มภาษามัสคีกิน (Muskogean languages)
คำว่า “Choctaw” (หรือสะกด: “Chahta” “Chactas” “Chato” “Tchakta” and “Chocktaw”) แผลงมาจากคำในภาษาคาสตีลว่า “Chato” ที่แปลว่า “ราบ” แต่นักโบราณคดีจอห์น สวอนทันให้ความเห็นว่าเป็นคำที่มาจากชื่อผู้นำของชอคทอว์เอง ส่วนนักประวัติศาสตร์เฮนรี ฮาลเบิร์ตให้ความเห็นว่าเป็นคำที่มาจากวลีชอคทอว์ “Hacha hatak” (ชนแห่งลุ่มน้ำ)
ชอคทอว์เป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมมิสซิสซิปปี ที่มีถิ่นฐานอยู่ในบริเวณลุ่มแม่น้ำแม่น้ำมิสซิสซิปปี ที่นักสำรวจชาวสเปนได้มีโอกาสได้พบในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชอคทอว์ก็ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งใน “ชนเผ่าผู้มีวัฒนธรรมทั้งห้า” (Five Civilized Tribes) เพราะชอคทอว์ยอมรับและผสานวัฒนธรรมและความก้าวหน้าของผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานอาณานิคมชาวอเมริกันยุโรป ชาติชอคทอว์แห่งโอคลาโฮมา และ กลุ่มชอคทอว์แห่งมิสซิสซิปปี (Mississippi Band of Choctaw Indians) เป็นกลุ่มองค์กรหลักสองกลุ่มของชอคทอว์ แต่ก็ยังมีกลุ่มอย่อยอื่นที่กระจัดกระจายอยู่ในลุยเซียนา, เทกซัส และ แอละแบมา
มัสคีกี (ครีค)
มัสคีกี หรือ ครีค () หมายถึงกลุ่มชนพื้นเมืองในสหรัฐอเมริกาที่เดิมตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา
คำว่า “Muscogee” แผลงมาจากคำในว่า “Mvskoke” มัสคีกีในปัจจุบันส่วนใหญ่มีถิ่นฐานอยู่ใน
ภาษาที่ใช้คือภาษาครีคซึ่งเป็นภาษาในจัดอยู่ในกลุ่มภาษามัสคีกิน (Muskogean languages)
มัสคีกีเป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมมิสซิสซิปปี ที่มีถิ่นฐานอยู่ในบริเวณลุ่มแม่น้ำแม่น้ำมิสซิสซิปปี ที่นักประวัติศาสตร์วอลเตอร์ วิลเลียมส์กล่าวว่านักสำรวจชาวสเปนได้มีโอกาสพบในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชอคทอว์ก็ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งใน “ชนเผ่าผู้มีวัฒนธรรมทั้งห้า” (Five Civilized Tribes) เพราะชอคทอว์ยอมรับและผสานวัฒนธรรมและความก้าวหน้าของผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานอาณานิคมชาวอเมริกันยุโรป
วูปี โกลด์เบิร์ก
วูปี โกลด์เบิร์ก () หรือชื่อเกิด คารีน เอเลน จอห์นสัน () เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1955 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักแสดงตลก นักร้อง-นักแต่งเพลง นักกิจกรรม พิธีกร
โกลด์เบิร์กมีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่อง "The Color Purple" (1985) แสดงเป็นซีลี สตรีผิวดำผู้ถูกทารุณ เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมและได้รับรางวัลลูกโลกทองคำครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1990 เธอรับบทเป็นโอดา เม บราวน์ คนทรงที่ช่วงเหลือชายที่ถูกสังหารในภาพยนตร์ทำเงินเรื่อง "Ghost" (วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก) การแสดงจากเรื่องนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งที่ 2 และยังได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ผลงานโด่งดังถัดมาอย่างเช่น "Sister Act" (1992) และภาคต่อ (1993), "Made in America" (1993), "How Stella Got Her Groove Back" (1998), "Girl, Interrupted" (1999) และ "Rat Race" (2001) เธอยังแสดงในเรื่อง "Star Trek: The Next Generation"
โกลด์เบิร์กได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีในงานด้านโทรทัศน์มาแล้ว 13 ครั้ง เธอเคยเป็นผู้ช่วยโปรดิวเซอร์และเซนเตอร์สแควร์ในรายการเกมโชว์ Hollywood Squares ตั้งแต่ปี 1998 ถึง 2002 เธอยังประสบความสำเร็จในละครบรอดเวย์และอุตสาหกรรมดนตรี เป็น 1 ใน 10 คนที่ได้รับรางวัลออสการ์ รางวัลเอมมี รางวัลแกรมมี่ รางวัลโทนี่ นอกจากนั้นเธอยังเคยได้รับรางวัลบาฟต้า ได้รับ 4 รางวัลพีเพิลส์ชอยส์ และยังได้รับเกียรติมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม หลังจากนั้นโกลด์เบิร์กยังดูแลและเป็นพิธีกรร่วมในรายการ "The View" ที่ทำให้เธอได้รับรางวัลเอมมีในปี 2009
พรปวีณ์ นีระสิงห์
พรปวีณ์ นีระสิงห์ เป็นหนึ่งในสมาชิกของวง เฟย์ ฟาง แก้ว เกิร์ลกรุ๊ปค่ายกามิกาเซ่ ในเครืออาร์เอส เฟย์เป็นน้องสาวของ ฟาง-ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์ ซึ่งเป็นสมาชิกวงเฟย์ ฟาง แก้ว เช่นเดียวกับเฟย์ เฟย์เกิดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัยตั้งแต่ก่อนประถมศึกษาจนถึงมัธยมศึกษา ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เฟย์เปิดตัวครั้งแรกพร้อมกับวงเฟย์ ฟาง แก้ว และกามิกาเซ่ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2550 และมีอัลบั้มแรกในนาม เฟย์ ฟาง แก้ว กับอัลบั้ม Faye Fang Kaew ในปี พ.ศ. 2550 ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 เฟย์ได้ออกอัลบั้มในนาม เซเว่นเดย์ ซึ่งเป็นเพียงโปรเจกต์ชั่วคราวของกามิกาเซ่ และหลังจากเสร็จโปรเจกต์เซเว่นเดย์ เฟย์ก็กลับมาทำงานในนามเฟย์ ฟาง แก้ว
เฟย์ มีผลงานการแสดงครั้งแรกในละครเรื่อง บริษัทสร้างสุข ซึ่งเฟย์เป็นนักแสดงรับเชิญในตอน กาแลคซี่ เฟย์รับบทเป็น ฟ้า ออกอากาศทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2553
บล็อกปาร์ตี
บล็อกปาร์ตี () เป็นวงอินดี้ร็อกจากอังกฤษ ปัจจุบันมีสมาชิกประกอบด้วยด้วย เคเล โอเกอร์เรเก (ร้องนำ) รัสเซลล์ ลิสแซ็ก (กีตาร์) จัสติน แฮร์ริส (เบส คีย์บอร์ด แซ็กโซโฟน ร้องประสาน) ลุยส์ บาร์เทิล (กลอง) และสมาชิกเก่าคือ กอร์ดอน โมกส์ (เบส) และ แม็ตต์ ตอง (กลอง)
ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2005 ออกขายอัลบั้มชุดแรกในปี 2005 ชื่ออัลบั้ม Silent Alarm
ณปภัช วัฒนากมลวุฒิ
ณปภัช วัฒนากมลวุฒิ (เกิดวันที่ สังกัดค่ายกามิกาเซ่ ในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) จบการศึกษาอนุบาลจาก โรงเรียนยุววิทย์ จบการศึกษาประถมศึกษาจาก โรงเรียนราชินีบน จบการศึกษามัธยมศึกษาจาก โรงเรียนโยธินบูรณะ โครงการภาคภาษาอังกฤษ แผนกสาย อังกฤษ-จีน ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ใช้ระยะเวลาเรียน 3 ปี 6 เดือน
เคยมีผลงานทางด้านรายการโทรทัศน์ โดยเป็นพิธีกรรายการ "Teenclub" ทาง ททบ.5 และมีผลงานภาพยนตร์เรื่องแรก คือเรื่อง "Super แหบ-แสบ-สะบัด" โดยแสดงคู่กับฟิล์ม รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ และเคยเป็นดารารับเชิญซิตคอมเรื่องบริษัทสร้างสุข ตอน เหนือดวง รับบทเป็นหญิงสาวที่คลั่งเรื่องโชคชะตาชื่อ เนย และในละครสั้น “หนังดังวันหยุด” ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 กับการร่วมงานครั้งแรกกับ ศุภวัฒน์ ชูสุวรรณ ซึ่งเป็นนักร้องนำวง เล้าโลม และผู้กำกับอย่าง อี๊ด โปงลางสะออน ต่อมาได้เป็นพิธีกรรายการ Stop Me Babe คู่กับแนนนี่(เกิร์ลลี่ เบอร์รี่) ทางช่อง “ย๊าค ทีวี” ฟรี ทีวี อันเซ็นเซอร์ สำหรับคนรุ่นใหม่ 24 ชั่วโมง รายการแรกที่สองสาวจะพาเที่ยวในแบบ เซ็กซี่ เปรี้ยว ซน ซ่าส์ แสนซน ทุกวันอาทิตย์ 22.00 น. เป็นต้นไป
ต่อมามดได้อยู่โปรเจกต์พิเศษอย่าง "เซเว่นเดส์ 2" ซึ่งประกอบไปด้วย มด Sunday, จินนี่ Monday, เนย Tuesday, โบว์ Wednesday, แบม Thursday, ป๊อปปี้ Friday และ บูม Saturday โดยมดเป็นสาววันอาทิตย์ที่มี คาแร๊กเตอร์เป็น สาวที่มีความน่ารัก, ความสดใส, ชอบเต้น โดยเปิดตัวเพลงแรกของโปรเจกต์อย่างเพลง "Angry Boo" ซึ่งมีหนุ่มโทโมะจากวง เค-โอติก มาร่วมแสดงในเอ็มวีด้วย
และผลงานในละครเรื่องแรกอย่าง “น้องเมีย” ซึ่งมดก็ได้รับเล่นในเรื่องนี้ด้วย ออกอากาศทางช่อง 8 อินฟินิตี้ โดยมีผู้กำกับคือเมย์ เฟื่องอารมย์ โดยเรื่องนี้ถือเป็นละครเรื่องแรกที่มดได้เข้าไปร่วมแสดงละครแบบเต็มๆทั้งเรื่องโดย มดแสดงเป็นตัวร้ายชื่อว่า"มะเฟือง" ซึ่งเมื่อออกมากระแสตอบรับดีมาก ทำให้ มด ลุยงานละคร เป็นเรื่องที่ 2 คือ "ข้าวนอกนา" แสดงเป็น "อีดำ" ซึ่งออกอากาศเมื่อต้นเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 ต่อมาเป็นนักแสดงของ ช่อง 8 และปัจจุบันเป็นแอร์โฮสเตส อยู่สายการบินไทยแอร์เอเชีย
เพอร์รี โคโม
เพียริโน "เพอร์รี" โคโม () นักร้องชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี และเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ มีผลงานอยู่ในวงการเพลง และการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ของสหรัฐเป็นเวลานานกว่า 50 ปี เป็นที่รู้จักด้วยฉายา "มิสเตอร์ ซี" (Mr. C)
โคโมเกิดที่เมืองแคนนอนสเบิร์ก ใกล้พิตสเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย เป็นบุตรคนที่ 7 ในจำนวน 13 คนของเปโตร โคโม และลูเชีย ทราวากลินี ชาวอิตาเลียนที่อพยพมาจากเมืองพาลีนา แคว้นอาบรุซโซ ทางตะวันออกของอิตาลี บิดาของเขาเป็นนักร้อง และสนับสนุนให้ลูกๆ ได้รับการฝึกฝนการร้องเพลง
ช่วงวัยรุ่น โคโมเป็นนักทรอมโบนและออร์แกน เล่นให้กับโบสต์และวงดุริยางค์ของเมือง และเปิดกิจการร้านตัดผม เขาแต่งงานเมื่ออายุ 20 ปี กับโรเซล เบนลีน คู่รักที่รู้จักกันตั้งแต่อายุ 17 ปี และใช้ชีวิตคู่กันตลอดมาจนกระทั่งเธอเสียชึวิตด้วยวัย 84 ปี เมื่อ ค.ศ. 1998 มีบุตรด้วยกันสามคน
โคโมเริ่มเข้าสู่วงการร้องเพลงอาชีพเมื่อปี ค.ศ. 1933 หลังแต่งงานไม่นานได้ร้องเพลงบันทึกเสียงครั้งแรกกับวงออร์เคสตราของเท็ด วีมส์ เมื่อ ค.ศ. 1936 สังกัดเดคคาเรเคิดส์ ต่อมาเท็ด วีมส์ ยุบวงในปี ค.ศ. 1942 โคโมจึงไปเป็นนักร้องให้กับซีบีเอสอยู่หลายปี แต่ไม่ประสบความสำเร็จแต่อย่างใด เขาคิดที่จะเดินทางกลับบ้านเกิด เพื่อกลับไปเป็นช่างตัดผมตามเดิม แค่ได้รับการชักชวนจากผู้จัดรายการของเอ็นบีซี ให้แสดงในรายการ "Chesterfield Supper Club" ซึ่งทำให้เขาเริ่มมีชื่อเสียง
ผลงานบันทึกเสียงเพลงที่แรกที่สร้างชื่อให้โคโม ได้แก่เพลงป็อปบัลลาด "Till the End of Time" จากทำนองเพลง ของโชแปง โคโมประสบความสำเร็จในอาชีพอย่างรวดเร็ว มีซิงเกิลติดอันดับหนึ่งของนิตยสารบิลบอร์ดถึง 14 เพลง ได้แก่ "Till The End Of Time" (1945); "Prisoner of Love" (1945); "Surrender" (1946); "Chi-Baba, Chi-Baba" (1947); "A - You're Adorable" (1949); "Some Enchanted Evening" (1949); "Hoop-De-Doo" (1950); "If" (1951); "Don't Let The Stars Get In Your Eyes" (1952); "No Other Love" (1953); "Wanted" (1953); "Hot Diggity (Dog Ziggity Boom)" (1956); "Round And Round" (1957); และ "Catch a Falling Star" (1957)
โคโมบันทึกเสียงกับอาร์ซีเอวิคเตอร์เป็นจำนวนมากตั้งแต่ปี 1952 ถึง 1987 และได้รับรางวัลแกรมมีเป็นครั้งแรก จากเพลง "Catch a Falling Star" ในปี ค.ศ. 1958 และได้รับรางวัล Grammy Lifetime Achievement Award ในปี 2002
ตั้งแต่ปี 1948 โคโมได้เป็นพิธีกร และร้องเพลงในรายการโทรทัศน์ของเอ็นบีซี สัปดาห์ละ 15 นาที ต่อมาได้ย้ายไปจัดกับซีบีเอสในปี 1950 ชื่อรายการ "เดอะเพอร์รี โคโมโชว์" สัปดาห์ละ 3 วัน หลังรายการข่าวของซีบีเอส พร้อมกับถ่ายทอดเสียงทางสถานีวิทยุ เป็นเวลาหลายปี และยังเป็นพิธีกรในรายการพิเศษช่วงวันหยุด จนถึงปี 1987
เมื่อเดือนมกราคม 1994 เพอร์รี โคโม ได้จัดการแสดงคอนเสิร์ตรอบพิเศษที่ดับลิน ไอร์แลนด์ ชื่อ "Como's Irish Christmas" เพื่ออำลาวงการ และได้ใช้ชีวิตอย่างสงบจนกระทั่งเสียชีวิตจากอาการแทรกซ้อนของภาวะสมองเสื่อม (อัลไซเมอร์) เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 ที่บ้านพักในฟลอริดา
ยุวชนแดง
ยุวชนแดง () หรือ หงเว้ยปิง () เป็นขบวนการทางสังคมกึ่งทหารของเยาวชนในสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเหมา เจ๋อตุงเรียกระดมในปี 2509 และ 2510 ระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม
ท็อปอวอร์ด 2005
ท็อปวอร์ด 2005 เป็นการมอบรางวัลให้แก่คนบันเทิงช่วงปี พ.ศ. 2548
จหมื่นศรีสรรักษ์
จหมื่นศรีสรรักษ์ หรือ จมื่นศรีสรรักษ์ หรือ เจ้าหมื่นศรีสรรักษ์ เป็นตำแหน่งขุนนางหรือมหาดเล็ก อาจหมายถึง
จหมื่นศรีสรรักษ์ (วังหน้า)
จหมื่นศรีสรรักษ์ ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งวังหน้าในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมนั้น ไม่ปรากฏว่ามีพระนามเดิมว่าอย่างไร แต่ปรากฏพระประวัติครั้งแรกในแผ่นดินพระศรีเสาวภาคย์ จหมื่นศรีสรรักษ์ได้ถวายตัวเป็นบุตรบุญธรรมของสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมเมื่อครั้งยังผนวชมีสมณศักดิ์เป็นพระพิมลธรรมอนันตปรีชา และได้ร่วมสมคบคิดในการชิงพระราชบัลลังก์ของพระศรีเสาวภาคย์โดยได้ร่วมมือกับผู้เลื่อมใสในพระพิมลธรรมอนันตปรีชานำกำลังเข้าสู่พระราชวัง และจับตัวพระศรีเสาวภาคย์นำไปสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์
หลังจากนั้น จึงได้เชิญพระพิมลธรรมอนันตปรีชาขึ้นเสวยราชสมบัติแห่งกรุงศรีอยุธยา โดยมีพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม โดยพระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาจหมื่นศรีสรรักษ์ดำรงตำแหน่งพระมหาอุปราช จหมื่นศรีสรรักษ์ดำรงตำแหน่งที่พระมหาอุปราชได้ 7 วัน เกิดประชวรลง และอีก 3 วันจึงเสด็จสวรรคต สมเด็จพระเจ้าทรงธรรมทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งการพระราชทานเพลิงตามอย่างพระมหาอุปราช
เรดการ์ด
เรดการ์ด () สามารถหมายถึง
วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก
วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก () เป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1990 นำแสดงโดยแพทริก สเวย์ซี, เดมี มัวร์, โทนี โกลด์วิน และวูปี โกลด์เบิร์ก เขียนโดยบรูซ โจเอล รูบิน และกำกับโดยเจอร์รี ซักเกอร์ ภาพยนตร์ได้ชนะเลิศรางวัลออสการ์ 2 รางวัล คือ บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ในการแสดงของวูปี โกลด์เบิร์ก
ในปี ค.ศ. 2010 ภาพยนตร์ยังได้ถูกสร้างในรูปแบบละครเพลง ในเวสต์เอนด์อีกด้วย
พาราเมาต์พิกเจอส์
พาราเมาต์ พิกเจอส์ คอร์โปเรชัน () เป็นบริษัทผลิตภาพยนตร์อเมริกันและจัดจำหน่ายระดับนานาชาติ ตั้งอยู่ที่ 5555 ถนนเมลโรสเอเวนิว ในฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย ปัจจุบันมีเจ้าของคือเวียคอม ถือเป็นสตูดิโออเมริกันที่เก่าแก่ที่สุดในโลก และยังคงเป็นสตูดิโอหลักที่ยังมีฐานอยู่ในฮอลลีวูด พาราเมาต์เป็นสตูดิโอที่มีภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูง สตูดิโอหนึ่ง
เอ็ดเวิร์ด คัลเลน
เอ็ดเวิร์ด คัลเลน () หรือชื่อเดิม เอ็ดเวิร์ด แอนโทนี เมเซน () เป็นตัวละครในชุดนิยายทไวไลท์ ประพันธ์โดยสเตฟานี เมเยอร์ ตัวละครนี้ปรากฏในนิยายเรื่อง "แรกรัตติกาล" "นวจันทรา" "คราสสยุมพร" "รุ่งอรุโณทัย" เช่นเดียวกับในภาพยนตร์ "แวมไพร์ ทไวไลท์" รวมถึงในนิยายที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์อย่าง "Midnight Sun" ที่เป็นเรื่องเล่าในมุมมองของเอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดเป็นแวมไพร์ที่ตกหลุมรักและแต่งงาน ทั้งยังมีบุตรกับเบลล่า สวอน หญิงสาวมนุษย์ที่ต่อมาเลือกที่จะเป็นแวมไพร์เช่นกัน ในภาพยนตร์ "แวมไพร์ ทไวไลท์" ผู้ที่สวมบทบาทเป็นเอ็ดเวิร์ดคือ โรเบิร์ต แพตตินสัน
แวมไพร์ ทไวไลท์ 2 นิวมูน
นิวมูน () หรือชื่อทางการตลาดว่า แวมไพร์ ทไวไลท์ 2 นิวมูน () เป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2009 แนวโรแมนติกแฟนตาซี ออกในสหรัฐอเมริกาวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ที่มีเนื้อเรื่องจากนวนิยาย "นวจันทรา" ของสเตเฟนี เมเยอร์ และเป็นภาพยนตร์ภาคต่อของภาพยนตร์ "แวมไพร์ ทไวไลท์" ทั้งนี้ผู้สร้างบริษัทซัมมิต เอนเตอร์เทนเมนต์ให้สร้างภาคต่อนี้เมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ในช่วงต้นความสำเร็จของภาพยนตร์ "แวมไพร์ ทไวไลท์" ภาพยนตร์กำกับโดยคริส วีตซ์ นำแสดงโดยคริสเตน สจ๊วต, โรเบิร์ต แพตตินสัน และเทย์เลอร์ เลาต์เนอร์ รับบทเป็นเบลล่า สวอน, เอ็ดเวิร์ด คัลเลน และเจค็อบ แบล็ก ตามลำดับ ส่วนเมลิสซา โรเซนเบิร์กก็กลับมารับหน้าที่เป็นผู้เขียนบทสำหรับภาพยนตร์เช่นเคย เธอเริ่มเขียนบทภาพยนตร์แรกในสัปดาห์เปิดตัวของภาพยนตร์ภาคแรก
โฟร์คัลเลอร์ส
โฟร์คัลเลอร์ส เป็นอัลบั้มชุดที่ 7 ของวงอินฟินิตี้ ที่สังกัดกับค่าย ใบตอง เร็คคอร์ด ของ ศรายุทธ สุปัญโญ ซึ่งจัดจำหน่ายโดย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อัลบั้มชุดนี้เป็นการกลับมาของวง หลังจากที่ห่างหายจากการทำอัลบั้มไปนานถึง 11 ปี นับตั้งแต่อัลบั้มชุด Together โดยเหลือสมาชิกแกนนำหลักอยู่สองคน คือ ศรายุทธ สุปัญโญกับ ชุมพล สุปัญโญ และได้สมาชิกใหม่อย่างเป็นทางการมาเพิ่มอีกคือ วิโรจน์ สถาปนาวัตร และ วรรณยศ มิตรานนท์
อัลบั้มชุดนี้ เป็นอัลบั้มชุดแรกของวงที่ทำเพลงออกมาเป็นรูปแบบ ฟิวชั่นแจ๊ส ที่ผสมผสานดนตรีไทยพื้นบ้าน 4 ภาคทุกๆเพลง (เช่น The Legend Of Chaphraya, I-San Dancing, Siam Romance) และมีธีมของตัวเพลงในด้านการอนุรักษ์วัฒนธรรมและธรรมชาติ (เช่นเพลง Phayoonloand) และยังนำเพลงไทยเดิมอย่าง สร้อยแสงแดง มาทำใหม่อีกด้วย
อัลบั้มชุดนี้ยังมีแขกรับเชิญมาร่วมงานด้วยหลายคน ไม่ว่าจะเป็น โชคดี พักภู่, อรวรรณ เย็นพูนสุข, ดวงพร ผาสุก เป็นต้น
ราชสกุลโก
ราชสกุลโก เป็นราชสกุลที่สืบเชื้อสายจาก พระเจ้าทงมย็องซ็อง หรือ โก จูมง ปฐมกษัตริย์แห่ง อาณาจักรโคคูรยอ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี
ราชสกุลโก () เป็นหนึ่งในเรี่ยวแรงสำคัญที่ร่วมกันก่อตั้งและสถาปนาอาณาจักรโกคูรยอโดยมีพระราชา 24 ใน 28 พระองค์ของราชวงศ์นั้นมาจากราชสกุลโกทั้งสิ้นหลังจากพระเจ้าดงเมียงยองเสด็จสวรรคตลงเมื่อ พ.ศ. 525 องค์ชาย แฮ ยูริ จากราชสกุลแฮพระราชโอรสองค์โตก็ได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ายูริ พระราชาหลังจากนั้นอีก 3 พระองค์ล้วนมาจากราชสกุลแฮทั้งสิ้นแต่เมื่อสิ้นรัชสมัย พระเจ้าโมบอน พระราชาองค์ที่ 5 ในปี พ.ศ. 596 แล้วองค์ชาย โก กุง จากราชสกุลโกจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าแทโจมหาราช หลังจากนั้นราชสกุลโกก็ปกครองโกคูรยอเรื่อยมาจนอาณาจักรล่มสลายลงในปี พ.ศ. 1213
นั่งยางโชว์
นั่งยางฮาร์ดคอร์ หรือชื่อเดิม นั่งยาง (นั่งยางโชว์) เป็นรายการวาไรตี้ผสมตลก ผลิตโดย บริษัท ลักษ์ 666 จำกัด ออกอากาศทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ดำเนินรายการโดย นาคร ศิลาชัย วิลลี่ แมคอินทอช และเกียรติศักดิ์ อุดมนาค ปัจจุบันมีเพียงผู้ดำเนินรายการเพียงแค่ วิลลี่ แมคอินทอช และเกียรติศักดิ์ อุดมนาค เท่านั้น ออกอากาศทุกอาทิตย์ เวลา 15:30-16:30 น. ทางช่องเวิร์คพอยท์ทีวี
เนื้อหาของรายการในยุคแรก ทางรายการจะเชิญแขกรับเชิญมา 1 คนโดยจะให้เพื่อนสนิทและคนในครอบครัวออกมาเผาแขกรับเชิญกันให้เกรียม ซึ่งในปัจจุบันได้มีการปรับเปลี่ยนโดยทางรายการจะเชิญแขกรับเชิญมาโดยให้มาเป็นกลุ่มหรือมาเป็นคู่เท่านั้น
Pidgin (แก้ความกำกวม)
Pidgin สามารถหมายถึง
รายชื่อตอนนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ (มังงะ)
รายชื่อตอนนารูโตะ ในประเทศญี่ปุ่นได้มีการตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นจัมป์ เมื่อปี พ.ศ. 2542 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ชูเอฉะ
ส่วนในประเทศไทย นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ ตีพิมพ์ใน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ บูม ภายใต้ลิขสิทธิ์ของบริษัท เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
ฟืร์นังดู ปือไรรา
ฟืร์นังดู ปือไรรา (; 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 - 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1985) เป็นช่างภาพอิสระชาวดัตช์เชื้อสายโปรตุเกสที่เสียชีวิตไปพร้อมกับการอัปปางของเรือเรนโบว์วอร์เรียร์ ที่เมืองออกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ เนื่องจากถูกสายลับหน่วยอำนวยการความมั่นคงภายนอก () ของฝรั่งเศส ลอบวางระเบิด
เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1985 รัฐบาลฝรั่งเศสได้เตรียมทำการทดลองระเบิดนิวเคลียร์ใต้ดินที่เกาะโมรูโรอา บริเวณเฟรนช์โปลินีเซีย กรีนพีซได้ส่งเรือเรนโบว์วอร์เรียร์มายังน่านน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกเพื่อประท้วง โดยเดินทางจากวานูอาตู เข้าเทียบท่าที่ออกแลนด์ เพื่อเตรียมตัวเดินทางต่อไปยังโมรูโรอา
สายลับฝรั่งเศสได้ลักลอบส่งนักประดาน้ำสองคนเข้ามาวางระเบิดใต้ท้องเรือจำนวนสองลูก บริเวณใบพัดและห้องเครื่อง หลังจากระเบิดลูกแรกทำงาน ขณะที่ลูกเรือคนอื่นพากันหนีเอาตัวรอด ปือไรราได้วิ่งกลับเข้าไปที่ห้องพักใต้ท้องเรือเพื่อขนกล้องถ่ายภาพและอุปกรณ์ออกมา เมื่อระเบิดลูกที่สองทำงาน เขาถูกแรงกระแทกหมดสติและจมน้ำเสียชีวิต
ทางการนิวซีแลนด์ได้จับตัวสายลับฝรั่งเศสสองคน ชื่อ ดอมีนิก พรีเยอร์ (Dominique Prieur) และอาแล็ง มาฟาร์ (Alain Mafart) ขณะกำลังหลบหนีโดยปลอมตัวเป็นสามีภรรยา ใช้หนังสือเดินทางปลอมสัญชาติสวิส ส่วนสายลับคนอื่นล้วนหลบหนีไปได้ สายลับทั้งสองถูกดำเนินคดีข้อหาฆาตกรรม ถูกตัดสินจำคุกสิบปี แต่รัฐบาลฝรั่งเศสได้ใช้อิทธิพลต่อรองให้ส่งตัวกลับมารับโทษในฝรั่งเศส และได้รับอิสรภาพ พร้อมกับการเลื่อนยศในเวลาต่อมา
ยี่สิบปีหลังเหตุการณ์วินาศกรรม พลเรือเอก ปีแยร์ ลาก็อสต์ หัวหน้าหน่วยอำนวยการความมั่นคงภายนอก ผู้รับผิดชอบปฏิบัติการ ได้ออกมาเปิดเผยว่า ปฏิบัติการนี้มีชื่อว่า "ปฏิบัติการซาตาน" () ได้รับความเห็นชอบและอนุมัติจากนายฟร็องซัว มีแตร็อง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส และกล่าวว่าปฏิบัติการครั้งนี้มีเป้าหมายเพียงเพื่อให้เรือเรนโบว์วอร์เรียร์เสียหายจนใช้การไม่ได้ ไม่ได้ต้องการสังหารชีวิตผู้ใด
บ้านผีสิง
บ้านผีสิง หมายถึงบ้านหรือที่อยู่อาศัยที่เชื่อว่าเป็นที่ที่มีสิ่งลึกลับเกิดขึ้นหรือปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติเกิดขึ้น ซึ่งอาจหมายถึง ผี วิญญาณ หรือ สิ่งชั่วร้ายอย่างปีศาจ
บ้านผีสิงมักจะเป็นที่อยู่อาศัยของวิญญาณคนตายที่อาจเคยอาศัยอยู่เดิมหรือคุ้นเคยกับสถานที่ เรื่องราวในบ้านที่เกิดขึ้นอาจจะพูดได้ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์รุนแรงหรือโศกนาฏกรรม ภายในอาคารในอดีตที่ผ่านมาอย่างเช่น ฆาตกรรม การเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุ หรือการฆ่าตัวตาย ทั้งในเรื่องไม่นานไปจนถึงในอดีตอันยาวนาน ในความเชื่อหลายวัฒนธรรมและศาสนา เชื่อว่าหลังความตายยังคงมีวิญญาณล่องลอยอยู่ ในบ้านผีสิงอาจจะมีเสียงลึกลับหรือการปรากฏตัวของผี หรือแม้กระทั่งการทำให้วัตถุ สิ่งของเคลื่อนที่
หลายตำนานเกี่ยวกับบ้านผีสิง มีปรากฏในวรรณกรรม ที่แสดงในเนื้อเรื่องของนิยายสยองขวัญหรือนิยายแนวกอธิก หรือนิยายปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ นักเขียนในยุคโรมันอย่าง เพลาตุส พลินิผู้ลูก และ ลูเซียน เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านผีสิงไว้ เช่นเดียวกับวรรณกรรม อาหรับราตรี และนักเขียนรุ่นใหม่ตั้งแต่ เฮนรี เจมส์ ไปจนถึง สตีเฟน คิง ก็มีเรื่องราวที่เขียนเช่นนี้เช่นกัน ส่วนเรื่องเขียนเกี่ยวกับปราสาทและคฤหาสน์ผีสิง มีทั่วไปในวรรณกรรมกอธิก เช่นเรื่อง "แดร็กคูลา"
โครงสร้างของนิยายแนวบ้านผีสิง เป็นได้ตั้งแต่ปราสาทผีสิงเก่า ๆ ไปจนถึงบ้านนอกเมืองแบบชาวไร่ โดยบ้านเก่า ๆ มักจะใช้ในการแต่งเป็นบ้านผีสิง ส่วนบ้านผีสิงในฉบับอเมริกันที่ใช้บ้านในสไตล์วิกตอเรียน (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แบบเซคันด์เอมไพร์) มีที่มาจากเหตุการณ์วิกฤตการณ์ ค.ศ. 1893
จดหมายเหตุวันวลิต
จดหมายเหตุวันวลิต เป็นจดหมายเหตุที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่งขึ้นด้วยภาษาฮอลันดาโดยนายเยเรเมียส ฟาน ฟลีต (Jeremais van Vliet) ชาวฮอลันดา เมื่อปี พ.ศ. 2183 โดยใช้ชื่อหนังสือว่า "The historical account of the war of Succession following the death of King Pra Interajasia, 22nd King of Ayuthian Dynasty" หนังสือเล่มนี้ได้หายสาบสูญไป จนกระทั่ง ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2หนังสือเล่มนี้จึงถูกค้นพบโดยศาสตราจารย์ไซอิชิ อิวะโอะ (Sciichi Iwao) จากมหาวิทยาลัยโตเกียว
หนังสือเล่มนี้ได้แปลเป็นภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษา เช่น ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ สำหรับภาษาไทยนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพโปรดให้ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์) แปลจากฉบับภาษาอังกฤษและโปรดให้ใช้ชื่อภาษาไทยว่า "จดหมายเหตุวันวลิต" ซึ่งแผลงมาจากนามผู้แต่งหนังสือ เพื่อให้ง่ายต่อการจดจำ ในครั้งนั้นขุนวิจิตรมาตราแปลไม่จบเรื่องเนื่องจากติดงานอย่างอื่น แต่ก็ได้มีการตีพิมพ์ฉบับแปลดังกล่าวอยู่ 2 ครั้งในปี พ.ศ. 2477 และ พ.ศ. 2490 ต่อมาในปี พ.ศ. 2507 กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร จึงมอบหมายให้นางสาวนันทา สุตกุล แปลจดหมายเหตุวันวลิตเป็นภาษาไทยตั้งแต่ต้นจนจบ และได้ขอให้นางชูศรี สวัสดิสงคราม หัวหน้าแผนกหนังสือตัวพิมพ์ กองหอสมุดแห่งชาติ ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกแปล กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ ช่วยตรวจทานแก้ไข ก่อนจะตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในปีเดียวกันนั้นเอง
เนื้อหาของจดหมายเหตุวันวลิตกล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงปลายแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมจนถึงต้นแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง