กองทัพโซเวียต
กองทัพโซเวียต หรือ กองทัพสหภาพโซเวียต มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า กองทัพแห่งสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต () หมายถึง กองกำลังทหารของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย (1917–1922) และสหภาพโซเวียต (1922–1991) นับแต่การเริ่มต้นหลังสงครามกลางเมืองรัสเซียสิ้นสุดกระทั่งล่มสลายในเดือนธันวาคม 1991
ตามกฎหมายราชการทหารทั่วสหภาพ เดือนกันยายน 1925 กองทัพโซเวียตประกอบด้วยห้าเหล่า ได้แก่ กองทัพบก กองทัพอากาศ กองทัพเรือ หน่วยอำนวยการการเมืองรัฐ (OGPU) และ กองกำลังภายใน (convoy guards) ภายหลัง OGPU แยกเป็นอิสระและรวมเข้ากับ NKVD ในปี 1934 หลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีการเพิ่มหน่วยขีปนาวุธทางยุทธศาสตร์ (1960) กองกำลังป้องกันภัยทางอากาศ (1948) และกำลังประชาชนแห่งชาติทั่วสหภาพ (1970) ซึ่งจัดเป็นอันดับที่หนึ่ง สามและหกในการนับความสำคัญเปรียบเทียบอย่างเป็นทางการของโซเวียต (โดยกำลังภาคพื้นดินมีความสำคัญเป็นอันดับสอง กองทัพอากาศเป็นอันดับสี่ และกองทัพเรือเป็นอันดับห้า) อำนาจทางทหารของโซเวียตในขณะนั้นใหญ่ที่สุดและทรงอำนาจที่สุดของโลก
กองกำลังโซเวียตถูกควบคุมโดยกระทรวงกลาโหมส่วนสั่งการอยู่ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมโดยทั่วไปเป็นสมาชิกของโปลิตบูโร และ จอมพลแห่งสหภาพโซเวียต จาก 1934 เป็นต้นไป 1950-1953 ได้แยกกระทรวงทหารเรือออกมาและกระทรวงกลาโหมเป็นผู้รับผิดชอบเฉพาะสำหรับกองทัพบกและอากาศ ในทางปฏิบัติกระทรวงกลาโหมยังคงครองนโยบายทางกองทัพ
เป็นกองกำลังโซเวียตระหว่างกุมภาพันธ์ 1946 จนถึงเดือนธันวาคมปี 1991 แต่ก็ไม่ได้รบอย่างเต็มที่ รบอย่างเต็มในสงครามโซเวียตในอัฟกานิสถาน จนถึง 25 ธันวาคม 1993, ยกสถานะเป็น กองทัพบกรัสเซีย
กองทัพอากาศโซเวียต คือการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการของหนึ่งในกองทัพอากาศของสหภาพโซเวียต คือกองกำลังป้องกันทางอากาศของสหภาพโซเวียตกองทัพอากาศกำลังก่อตัวขึ้นจากส่วนประกอบของเครื่องบินจักรวรรดิรัสเซียในปี 1917 ต้องเผชิญกับการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีส่วนร่วมในสงครามเกาหลี สงครามเวียดนาม และ เลือนหายไปพร้อมกับสหภาพโซเวียตใน 1991-92 ยกสถานะเป็น กองทัพอากาศรัสเซีย
ต้นในปี ค.ศ.1932-1991 เพื่อป้องกันการโจมตีทางอากาศ มีมากใช้ช่วงสงครามเย็น เพราะกองทัพอากาศโซเวียตมีน้อยกว่ากองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา
กองทัพเรือโซเวียต แผนกลยุทธ์ของสหภาพโซเวียตในกรณีที่มีความขัดแย้งกับประเทศสหรัฐอเมริกา, เหนือองค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติก (นาโต) หรือความขัดแย้งอื่นที่เกี่ยวข้องกับสนธิสัญญาวอร์ซอ อิทธิพลของกองทัพเรือโซเวียตมีบทบาทขนาดใหญ่ในสงครามเย็นเป็นส่วนใหญ่ของความขัดแย้งศูนย์กลางรอบกองทัพเรือ
กองทัพเรือโซเวียตถูกแบ่งออกเป็นสี่กลุ่มสำคัญทางตอนเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก, ทะเลดำและทะเลบอลติก; ภายใต้คำสั่งที่แยกจากกันที่ฐานทัพเรือเลนินกราด กองเรือรบขนาดเล็กทะเลแคสเปียนที่ดำเนินงานในเขตทะเลสาบแคสเปียน ส่วนประกอบหลักของกองทัพเรือโซเวียต เช่น กองการบินนาวี กองทหารราบนาวี (นาวิกโยธินโซเวียต) และกองปืนใหญ่ชายฝั่ง ในปี 1991 ยกสถานะเป็น กองทัพเรือรัสเซีย กองทัพเรือในส่วนของกลุ่มอดีตสาธารณรัฐโซเวียต ยกสถานะเป็น กองเรือทะเลบอลติก (กองทัพเรือเอสโตเนีย, กองทัพเรือลิทัวเนีย, กองทัพเรือลัตเวีย) กองเรือทะเลดำ (กองทัพเรือยูเครน, กองทัพเรืออาเซอร์ไบจาน, กองทัพเรือจอร์เจีย) และ กองเรือเล็กแคสเปียน (กองทัพเรือคาซัคสถาน, กองทัพเรือเติร์กเมนิสถาน, กองทัพเรืออุซเบกิสถาน)
สหภาพโซเวียตจัดตั้งอุตสาหกรรมแขนพื้นเมืองเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมการพัฒนาอุตสาหกรรมของสตาลินในปี ค.ศ. 1920 และ 1930 ปืนไรเฟิลโมซิน-นากองท์ ถูกผลิตขึ้น 1930-1945 โดยคลังแสงสรรพาวุธของสหภาพโซเวียตต่างๆ ในปี 1943 ปืนไรเฟิลโมซิน-นากองท์ ยังคงปืนหลักของกองทัพแดงผ่านสงครามโลกครั้งที่สอง กว่า 17 ล้านกระบอเป็นรุ่น M91/30 ต่อมามีการเริ่มต้นออกแบบ M44 ที่ออกแบบมาเพื่อแทนที่ M91 / 30 การผลิตเต็มรูปแบบเริ่มต้นขึ้นในปี 1944 และยังคงอยู่ในการผลิตจนถึงปี 1948 เมื่อมันถูกแทนที่ด้วย เอสเคเอส กึ่งปืนไรเฟิลอัตโนมัติ.
กองทัพแดงได้รับความเดือดร้อนจากปัญหาการขาดแคลนปืนเพียงพอและอาวุธปืนกึ่งอัตโนมัติตลอดสงครามโลกครั้งที่สองเอสวีที-40ปืนกึ่งอัตโนมัติตลับ 7.62x54R ขนาดเดียวกับที่ใช้กับปืนไรเฟิล Mosin-Nagants แม้ว่าการออกแบบผลิตในรุ่นเดียวกับ ปืนไรเฟิลโมซิน-นากองท์ แต่ไม่ได้เข้ามาแทนที่ การทดลองของสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี 1945 กองทัพแดงลองใช้ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ เอสเคเอส, 7.62x39mm ซึ่งมีประสิทธิภาพกว่าปืนไรเฟิลโมซิน-นากองท์ 
ในปี 1949 เริ่มมีการผลิตของ ปืนไรเฟิล AK-47 7.62x39mm : วางแผนให้ทหารใช้มันร่วมกับ เอสเคเอส และให้มาแทนที่เอสเคเอส สมบูรณ์ ในปี 1978 ปืนไรเฟิล AK-74 5.45x39mm แทนที่ AK-47:นำชิ้นส่วนของAK-47ใช้ในการออกแบบ51% ต่อมาออกแบบให้ใส่เป็นคู่ตลับ 5.56x45mm และกองทัพรัสเซียยังคงใช้ถึงปัจจุบัน