hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
พระราชวังช็องบอร์
พระราชวังช็องบอร์ () เป็นวังที่ตั้งอยู่ที่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ในช็องบอร์ในจังหวัดลัวเรแชร์ ประเทศฝรั่งเศส พระราชวังช็องบอร์เป็นวังที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดวังหนึ่งในโลกจากลักษณะสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เป็นเอกลักษณ์ของสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะผสานระหว่างการก่อสร้างแบบยุคกลางของฝรั่งเศสกับสถาปัตยกรรมคลาสสิกของอิตาลี
พระราชวังช็องบอร์สร้างโดยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศสสำหรับเป็นที่ประทับที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโกลด โรอ็อง พระสนมเคาน์เทสส์แห่งตูรี ภรรยาของฌูว์เลียง เคานต์แห่งแกลร์มง ซึ่งเป็นตระกูลสำคัญตระกูลหนึ่งของฝรั่งเศส ที่พำนักอยู่ที่วังมุยด์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ตราอาร์มของโคลดใช้ตกแต่งพระราชวัง
ช็องบอร์เป็นพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาวังต่าง ๆ ในลุ่มแม่น้ำลัวร์ แต่เดิมเป็นเพียงตำหนักล่าสัตว์ของพระเจ้าฟร็องซัว ผู้ทรงมีที่ประทับอยู่ที่พระราชวังบลัวและพระราชวังอ็องบวซ กล่าวกันว่าช็องบอร์เดิมออกแบบโดยโดเมนีโก ดา กอร์โตนา ผู้ที่มีจำลองไม้ที่มีอายุยืนพอที่จะให้อ็องเดร เฟลีเบียงวาดในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่นักเขียนบางท่านกล่าวว่าผู้มีส่วนสำคัญในการออกแบบคือสถาปนิกยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวฝรั่งเศสฟีลีแบร์ เดอลอร์ม ในระยะยี่สิบปีของการก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1519 และ ค.ศ. 1547 โครงสร้างช็องบอร์ก็เปลี่ยนไปจากที่ออกแบบไว้เป็นอันมาก โดยมี Pierre Nepveu เป็นผู้ควบคุมดูแลการก่อสร้าง ในปี ค.ศ. 1913 มาร์แซล แรมงเสนอว่า เลโอนาร์โด ดา วินชี ผู้เป็นแขกของพระเจ้าฟร็องซัวที่ Clos Lucé ไม่ไกลจากอ็องบวซเป็นผู้มีส่วนในการออกแบบ ที่สะท้อนให้เห็นในแผนสำหรับวังโรโมรองแตงที่ดา วินชีเตรียมสำหรับพระราชมารดาของพระเจ้าฟร็องซัว และความสนใจในการออกแบบลักษณะการก่อสร้างแบบช็องบอร์ และบันไดกลางที่เป็นบันไดเวียนสองวงซ้อน แต่ข้อเสนอนี้ก็ยังไม่เป็นที่เห็นพ้องกันโดยทั่วไป เมื่อสร้างใกล้เสร็จ พระเจ้าฟร็องซัวก็ทรงเป็นเจ้าภาพจัดงานเพื่อแสดงความโอ่อ่าของพระราชวัง ต่อคู่อริเก่าสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
วังโชมง
วังโชมง () เป็นวังที่ตั้งอยู่ที่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ในโชมง-ซูร์-ลัวร์ในจังหวัดลัวเรแชร์ ประเทศฝรั่งเศส ปราสาทโชมงก่อสร้างโดย Eudes II เคานต์แห่งบลัว ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 เพื่อใช้เป็นป้อมสำหรับป้องกันบลัวจากการโจมตี
ในปี ค.ศ. 1465 โชมงถูกเพลิงไหม้หมดตามพระบรมราชโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศส และต่อมาสร้างใหม่โดยชาร์ลที่ 1 แห่งอ็องบวซระหว่าง ค.ศ. 1465 ถึง ค.ศ. 1475 และมาเสร็จในสมัยของโอรส ชาร์ลที่ 2 แห่งอ็องบวซแห่งโชมงระหว่าง ค.ศ. 1498 ถึง ค.ศ. 1510 โดยความช่วยเหลือของลุงจอร์จแห่งอ็องบวซ
ในปี ค.ศ. 1560 แคทเธอรีน เดอ เมดิชิซื้อโชมงหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระสวามีพระเจ้าอองรีที่ 2 และทรงใช้เป็นที่จัดงานเลี้ยงต่างที่รวมแขกเช่นนอสตราดามุส แต่ไม่นานหลังจากนั้นแคทเธอรีนก็บังคับให้ไดแอนน์เดอปัวตีเยพระสนมของพระสวามีให้แลกวังเชอนงโซกับวังโชมง ไดแอนน์เดอปัวติเยร์พำนักอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน
ในปี ค.ศ. 1750 ฌัก-ดอนาเตียง เลอ แร (Jacques-Donatien Le Ray) ซื้อวังนี้สำหรับเป็นที่พำนักในชนบท และก่อตั้งโรงงานทำแก้วและเครื่องปั้นดินเผาขึ้น ดอนาเตียง เลอ แรได้ชื่อว่าเป็น "บิดาแห่งการปฏิวัติอเมริกัน" ของฝรั่งเศสเพราะความที่รักอเมริกา เบนจามิน แฟรงคลินมาเป็นแขกของวังโชมง แต่ใน ค.ศ. 1789 รัฐบาลของคณะการปฏิวัติฝรั่งเศสก็ทำการยึดทรัพย์ของดอนาเตียง เลอ แรรวมทั้งวังโชมง
ต่อมาใน ค.ศ. 1810 นักประพันธ์ชาวสวิสอาน หลุยส์ แฌร์แมน เดอ สตาแอล (Anne Louise Germaine de Staël) ก็ซื้อวัง และต่อมา เซย์ ซูการ์ก็มาซื้อต่อใน ค.ศ. 1875 ปลายปีเดียวกัน ซูการ์สมรสกับเจ้าแห่งเบรย (Broglie) ผู้เป็นเจ้าของต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1938 เมื่อตกไปเป็นสมบัติของรัฐบาล วังโชมงในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์
บลัว
บลัว () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดลัวเรแชร์ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส เมืองบลัวตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสบนฝั่งแม่น้ำลัวร์ระหว่างออร์เลอ็องกับตูร์
จังหวัดโอแวร์ญ
โอแวร์ญ (; ) เป็นอดีตจังหวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณทางตอนกลางใต้ของประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน เดิมเป็นอาณาจักรที่ปกครองโดยเคานต์แห่งโอแวร์ญ ในปัจจุบันจังหวัดโอแวร์ญใกล้เคียงกับบริเวณทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมของแคว้นโอแวร์ญ
ทุกวันนี้จังหวัดโอแวร์ญอยู่ภายในบริเวณการปกครองระดับแคว้นแห่งโอแวร์ญ ที่รวมทั้งจังหวัดและดินแดนที่เดิมมิได้เป็นส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดโอแวร์ญในประวัติศาสตร์ มีเมืองหลวงอยู่ที่แกลร์มง-แฟร็อง
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () (พฤศจิกายน ค.ศ. 1165 - 28 กันยายน ค.ศ. 1197) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สมัยราชวงศ์โฮเอ็นชเตาเฟิน ครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1191 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1197 พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และพระนางเบียทริซแห่งเบอร์กันดี
จักรพรรดิออทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () (ค.ศ. 1175 หรือ ค.ศ. 1176 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์เวลฟ ระหว่างปี ค.ศ. 1198 แต่ถูกปลดจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1215 ออตโตเป็นพระราชโอรสในไฮน์ริคที่ 12 ดยุคแห่งบาวาเรีย และ มาทิลดา แพลนทาเจเน็ท เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218
จักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () (18 กรกฎาคม ค.ศ. 1552 - 20 มกราคม ค.ศ. 1612) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮับส์บวร์ก ผู้ทรงครอจักรวรรดิระหว่างปี ค.ศ. 1576 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1612 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ มาเรียแห่งสเปน
รัชสมัยของพระองค์สรุปได้เป็นสามประการ ประการแรกทรงเป็นผู้นำผู้ไม่มีประสิทธิภาพที่ความพลาดพลั้งนำไปสู่สงครามสามสิบปี ประการที่สองทรงเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในอุปถัมภ์ลัทธิแมนเนอริสม์เหนือ (Northern Mannerism) และประการสุดท้ายทรงเป็นผู้นิยมศิลปะการเล่นแร่แปรธาตุและการศึกษาที่ช่วยปูทางไปสู่การปฏิวัติทางวิทยาศาสตร์ต่อมา
ฟลุค (แก้ความกำกวม)
ฟลุค () อาจหมายความได้ว่า
วงศ์ชบา
พืชวงศ์ฝ้ายหรือวงศ์ชบา เป็นวงศ์พืชดอกที่ประกอบไปด้วย 200 สกุล ประมาณ 2,300 ชนิด ที่รู้จักกันดีก็คือกระเจี๊ยบเขียวและโกโก้ สกุลใหญ่ๆในวงศ์ประกอบด้วย "สกุลชบา" (300 ชนิด), "Sterculia" (250 ชนิด), "Dombeya" (225 ชนิด), "Pavonia" (200 ชนิด) และ "Sida" (200 ชนิด)
พืชวงศ์ฝ้ายเป็นไม้ล้มลุก บางชนิดเป็นไม้ยืนต้น ส่วนอ่อนของพืชมีขนอ่อนปลายหลายแฉก เปลือกในมีใยเหนียวมียางเมือก ใบเป็นใบเดี่ยว ติดเรียงแบบสลับ ตัวใบอาจมีขนนุ่มคลุมขอบใบเป็นจักฟันเลื่อยหรือขอบเรียบ หรือรูปฝ่ามือ ดอกมีทั้งแบบดอกเดี่ยว เป็นพวงหรือเป็นช่อดอกแบบช่อกระจะ เกิดที่ปลายยอดหรือซอกกิ่ง มีวงริ้วประดับรองรับดอก เป็นดอกสมบูรณ์เพศ ดอกสมมาตร ก้านดอกยาว กลีบรองมี 5 กลีบ ติดกันเป็นรูปถ้วย มีปลายแยกเป็น 5 แฉก กลีบสีเขียว ขณะดอกตูมชั้นกลีบรองจะหุ้มดอกไว้จนมิด กลีบดอก มี 5 กลีบ โคนกลีบเชื่อมติดกับหลอดกลุ่มเกสรตัวผู้ กลีบมีสีสด มักบิด ชายกลีบมักเป็นลอนย่นและเป็นจัก เกสรตัวผู้มีก้านเชื่อมรวมกันเป็นหลอดหุ้มล้อมก้านเกสรตัวเมีย โคนของหลอด เชื่อมติดกับโคนของกลีบดอกอับเกสรสีเหลืองรูปไต ละอองเกสรขนาดใหญ่ กลม หรือ รี และมีผิวเป็นหนาม อับเกสรมี 1 ห้อง เกสรตัวเมียอยู่สูงกว่า ภายในห้อง 5 ห้อง เชื่อมติดกัน ผลเป็นแบบผลแห้งแตกกลางพู, ผลแยกแล้วแตก, ผลมีเนื้อหลายเมล็ด หรือมีปุยขนหุ้ม
การพาความร้อน
การพาความร้อน () เป็นการถ่ายเทความร้อนที่เกิดขึ้นได้ ในสสารสองสถานะก็คือ ของเหลวและก๊าซ เนื่องจากเป็นสิ่งที่สามารถเคลื่อนที่ได้โดยจะมีทิศทางลอยขึ้นเท่านั้น เนื่องจาก เมื่อสสารได้รับความร้อนจะมีการขยายตัว ทำให้ความหนาแน่นต่ำลง และสสารที่มีอุต่ำกว่า (ความหนาแน่นสูงกว่า) ก็จะลงมาแทนที่ ปรากฏการณนี้มีตัวอย่างคือ การเกิดลมบก ลมทะเล เป็นต้น
การประยุกต์การใช้งาน ของเหลวที่ใช้งาน โดยการเพิ่มคุณสมบัติค่าความจุความร้อน เช่น การใส่สารโพรพีลีนไกคอล ( Propylene Glycol) หรือ ใส่เศษทองแดงเล็ก ๆ ลงไปในน้ำหล่อเย็น โลหะเพิ่มค่าความจุความร้อนของหล่อเย็น และ ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวของของเหลว เพื่อถ่ายเทความร้อนให้มากที่สุด วัสดุนาโนเทคโนโลยีจำนวนมากมีค่าการพาความร้อนสูงมาก เช่น คาร์บอนนาโน และ วัสดุโลหะอื่น ๆ ที่เป็นเทคโนโลยี
บาวาเรีย-ลันด์สฮูท
ดัชชีแห่งบาวาเรีย-ลันด์สฮูท (, ) เป็นอาณาจักรบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโดยดยุคแห่งบาวาเรีย-ลันด์สฮูท อาณาจักรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1353 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1503
การก่อตั้งดัชชีเป็นผลมาจากการเสด็จสวรรคตของลุดวิกที่ 4 เดอะบาวาเรียน ในสนธิสัญญาลันด์สฮูทของปี ค.ศ. 1349 ที่เป็นการแบ่งจักรวรรดิของลุดวิก พระราชโอรสสามพระองค์ อันได้แก่ สเตฟานที่ 2, วิลเฮล์มที่ 1 และอัลเบร็คที่ 1 เป็นผู้ได้รับบาวาเรียใต้และเนเธอร์แลนดืร่วมกัน สี่ปีต่อมามรดกก็ถูกแบ่งอีกในสนธิสัญญาเรเกนสบูร์กของปี ค.ศ. 1353 สเตฟานได้รับอาณาจักรใหม่ดัชชีแห่งบาวาเรีย-ลันด์สฮูท ในปี ค.ศ. 1363 สเตฟานก็ได้เป็นดยุคแห่งบาวาเรียเหนือซึ่งทำให้กลับมารวมกับบาวาเรีย-ลันด์สฮูท หลังจากการเสียชีวิตของสเตฟานลูกชายสามคนก็ปกครองอาณาจักรร่วมกัน แต่ในปี ค.ศ. 1392 บาวาเรีย-ลันด์สฮูทก็แบ่งเป็นสามอาณาจักรที่รวมทั้ง บาวาเรีย-มิวนิค และ บาวาเรีย-อิงโกลชตัดท์
ในปี ค.ศ. 1429 บางส่วนของบาวาเรีย-ชเตราบิงก็มารวมกับบาวาเรีย-ลันด์สฮูท และ บาวาเรีย-อิงโกลชตัดท์ ในปี ค.ศ. 1447 บาวาเรีย-ลันด์สฮูทจึงเป็นดินแดนที่มั่งคั่งที่สุดในบาวาเรีย โดยเฉพาะเมื่อมีเหมืองในรัทเทนแบร์ก (Rattenberg) และ คิทซ์บือเฮิล (Kitzbühel) และมีระบบการบริหารที่ก้าวหน้าที่สุด ที่พำนักของดยุคตั้งอยู่ที่ปราสาทเทราสนิทซ์ (Trausnitz Castle) ในลันด์สฮูท ที่พำนักที่สองอยู่ที่ปราสาทบูร์กเฮาเซิน (Burghausen Castle)
ดัชชีรุ่งเรืองอยู่ 150 ปีก่อนที่จะมาถูกแบ่งในปี ค.ศ. 1505 ระหว่างดัชชีที่ก่อตั้งขึ้นใหม่พาลาติเนท-นอยบูร์ก (Palatinate-Neuburg) และ บาวาเรีย-มิวนิคหลังจากสงครามสืบอาณาจักรลันด์สฮูท (Landshut War of Succession) คุฟชไตน์ และ คิทซ์บือเฮิลเสียแก่สมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นการตอบแทนในการสนับสนุนบาวาเรีย-มิวนิค ที่กลับไปรวมกับไทโรล
โอเบอร์ไบเอิร์น
โอเบอร์ไบเอิร์น () หรือในภาษาอังกฤษคือ อัปเปอร์บาวาเรีย () เป็นหนึ่งในเจ็ดส่วนภูมิภาค ("เรกีรุงชเบเซิร์ค") ของรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของบาวาเรียรอบบริเวณเมืองมิวนิก อัปเปอร์บาวาเรียแบ่งย่อยออกเป็นสี่เขต ("Planungsverband") คือ อิงก็อลชตัท (Ingolstadt), มิวนิก, อัปเปอร์บาวาเรีย (Bayerisches Oberland) และเซาท์อีสต์อัปเปอร์บาวาเรีย (Südostoberbayern) ที่เขตการปกครองนี้ว่า "อัปเปอร์บาวาเรีย" เพราะระดับของที่ตั้งเป็นภูมิภาคที่สูงมิใช่เพราะที่ตั้งบนแผนที่
ดัชชีโอเบอร์ไบเอิร์นก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในการแบ่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 1255 ในสมัยของลุดวิกที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย หลังจากการรวมตัวในปี ค.ศ. 1340 บาวาเรียก็มาถูกแบ่งแยกอีกครั้งในปี ค.ศ. 1349 และในปี ค.ศ. 1392 ดัชชีแห่งบาวาเรีย-มิวนิกและบาวาเรีย-อิงก็อลชตัท ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นในอัปเปอร์บาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1505 บาวาเรียก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1837 พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย ก็ทรงก่อตั้งโอเบอร์ไบเอิร์นขึ้นเป็นเรกีรุงชเบเซิร์ค
กูดบาย เลนิน!
กูดบาย เลนิน! (, ในประเทศไทย วางจำหน่ายวีซีดีในชื่อ "คุณแม่จู้จี้ คุณลูกขี้จุ๊") เป็นภาพยนตร์ภาษาเยอรมันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 เนื้อเรื่องกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเยอรมันตะวันออก ช่วงปี ค.ศ. 1989-1990 ระหว่างการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์ การทลายกำแพงเบอร์ลิน และการรวมประเทศกับเยอรมันตะวันตก ในมุมมองผ่านชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเบอร์ลิน ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของสังคม ที่ขับเคลื่อนไปตามกลไกทุนนิยม และกระแสบริโภคนิยมอย่างกะทันหัน
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จด้านรายได้อย่างถล่มทลายในประเทศเยอรมนี และยุโรป ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม รางวัลบาฟตา และรางวัลลูกโลกทองคำ และได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลโกยา รางวัลซีซาร์ และรางวัลยูโรเปียนฟิล์ม
ในเรื่อง ผู้กำกับภาพยนตร์ได้อ้างถึงฉากที่มีชื่อเสียงในภาพยนตร์เรื่องอื่นหลายเรื่อง อาทิเช่นจาก "" และ "A Clockwork Orange" ของสแตนลีย์ คูบริก, "La Dolce Vita" ของเฟเดอริโก เฟลลินี, "La double vie de Véronique" และ "Trois Couleurs: Bleu" ของคริสซ์ตอฟ เคียสลอฟสกี้ นอกจากนั้นยังมีกล่าวถึง ตัวอักษรสีเขียว แบบในภาพยนตร์ "The Matrix"
นีเดอร์ไบเอิร์น
นีเดอร์ไบเอิร์น () หรือชื่อในภาษาอังกฤษคือ โลว์เออร์บาวาเรีย () เป็นหนึ่งในเจ็ดส่วนภูมิภาค ("เรกีรุงชเบเซิร์ค") ของรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกของบาวาเรีย นีเดอร์ไบเอิร์นยังแบ่งย่อยออกเป็นสามเขต ("Planungsverband") คือ ลันด์สฮูท, พัสเซา และโดเนา-วัลด์ บริเวณนี้รวมป่าบาวาเรียซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยว
ดัชชีนีเดอร์ไบเอิร์นก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในการแบ่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 1255 ในสมัยของลุดวิกที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย หลังจากการรวมตัวในปี ค.ศ. 1340 นีเดอร์ไบเอิร์นก็มาถูกแบ่งแยกอีกครั้งในปี ค.ศ. 1349 และในปี ค.ศ. 1353 ก็แบ่งเป็นดัชชีแห่งบาวาเรีย-ชเตราบิงและบาวาเรีย-ลันด์ชุท ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นในนีเดอร์ไบเอิร์น ในปี ค.ศ. 1505 บาวาเรียก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1837 พระเจ้าลุดวิกที่ 1 แห่งบาวาเรีย ก็ทรงก่อตั้งนีเดอร์ไบเอิร์นขึ้นเป็นเรกีรุงชเบเซิร์ค
เวลฟที่ 1 ดยุคแห่งบาวาเรีย
เวลฟที่ 1 ดยุกแห่งบาวาเรีย () (? - 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1101) เวลฟที่ 1เป็นดยุกแห่งบาวาเรียของตระกูลเวลฟระหว่างปี ค.ศ. 1070 จนถึงปี ค.ศ. 1077 และระหว่างปี ค.ศ. 1096 จนกระทั่งเสียชีวิต เวลฟที่ 1 เป็นผู้ก่อตั้งตระกูลเวลฟซึ่งเป็นสาขาของตระกูลเอสเต ในผังของตระกูลเวลฟ เวลฟที่ 1 เป็นลำดับที่ 4 ของตระกูล
เวลฟเป็นบุตรของอัซโซที่ 2 เอสเต (Albert Azzo II, Margrave of Milan) และภรรยาชิซินาแห่งอัลท์ดอร์ฟ เมื่อลุงทางแม่ของเวลฟ เวลฟ ดยุกแห่งคารินเทีย (หรือเวลฟที่ 3) เสียชีวิตโดยไม่มีทายาท เวลฟก็ได้รับมรดกทั้งหมด เวลฟแต่งงานกับเอเธลินเดอบุตรีของออตโตที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย
แม้ว่านโยบายของมาร์ควิสแห่งเอสเตจะเป็นนโยบายที่สนับสนุนผลประโยชน์ของพระสันตะปาปา แต่ลูกชายเวลฟได้รับอิทธิพลจากทางฝ่ายเยอรมันที่สนับสนุนจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นนโยบายที่แตกต่างออกไปและทำให้ได้รับดัชชีแห่งบาวาเรียจากพ่อตาเป็นรางวัล เมื่อออตโตที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรียไปเป็นปฏิปักษ์ต่อสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เวลฟหย่ากับเอเธลินเดอก่อนที่จะได้รับอาณาจักรบาวาเรีย
ภาษาไทฮ่างตง
ภาษาไทฮ่างตง () เป็นภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาไท-กะได ชาวไทฮ่างตงใช้พูดในภาคเหนือของประเทศเวียดนาม มีผู้พูด 10,000 คน (พ.ศ. 2545) ใกล้เคียงกับภาษาไทขาวและภาษาไทดำ
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
ไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ () หรือ ไรน์แลนด์-พาลาทิเนต () เป็นหนึ่งใน 16 รัฐ (Bundesländer) ของประเทศเยอรมนี ที่มีเนื้อที่ 19,847 ตารางกิโลเมตรและมีประชากรราว 4 ล้านคน โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ไมนทซ์
ทหารเกณฑ์ ภาค1
ทหารเกณฑ์ ภาค1 เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกจากฝีมือการกำกับของ ล้อต๊อก ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2523 โดยเป็นเรื่องราวสนุกสนานเฮฮาและความรักในค่ายทหารแห่งหนึ่งเมื่อรอง ต้อย สุข ไปหาอาจารย์ยอดเพื่อขอนำมนต์ก่อนไปคัดเลือกเกณฑ์ทหาร วันเกณฑ์พวกรองไปคัดเลือกแล้วเจออาจารย์ยอดมาคัดด้วย สุดท้ายจับได้ใบแดงทุกคนรวมทั้งพงศักดิ์ พระเอกลิเก หมู่ฉ่ำพาทหารไปทำความสะอาดบ้าน
ผู้พัน และพลทหารธรรมดาๆคนหนึ่งนั้นแอบไปหลงรักลูกสาวผู้พันซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา เหล่าทหารเกณฑ์ก็สร้างเรื่องวุ่นๆ ขึ้นในบ้านผู้พัน ผู้พันถูกคุณนายว่าเรื่องที่โกหกว่าเป็นฝีมะม่วง ผู้พันรู้ว่าจ่าฉ่ำเป็นคนบอกคุณนาย จึงสั่งห้ามจ่าฉ่ำไปที่บ้านอีก ผู้พันมาฝึกทหารตอนเช้าตามปกติจนครบหลักสูตร ผู้พันจัดงานเลี้ยงให้เหล่าทหารก่อนออกไปประจำชายแดน จ่าฉ่ำพาทหารออกตรวจหมู่บ้าน พบผู้ก่อการร้ายจึงออกอุบายหาผู้หญิงที่เป็นโรคไปให้พวกโจร พวกทหารจึงจับโจรได้ วันหนึ่งผู้การมาเยี่ยมค่าย ขณะกล่าวสุนทรพจน์อยู่ พวกโจรที่เหลือนำเครื่องบินมาทิ่งระเบิด ผู้พันสั่งว่าถ้าใครจัดการลูกระเบิดได้จะเลื่อนยศให้ จ่าฉ่ำเลยรีบจัดการกับระเบิด และมาส่งให้ผู้พันกับท่านผู้การ
เรื่องนี้ปัจจุบันถูกนำมารีมาสเตอร์ใหม่อยู่ในโปรเจกต์ The Legend Collection เพื่อเอาใจคนชอบหนังตลก
ทหารเกณฑ์ ภาค2
ทหารเกณฑ์ ภาค2 เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกภาคต่อจาก ทหารเกณฑ์ ภาค1 จากฝีมือการกำกับโดย ล้อต๊อก เช่นเดิมโดย
ในภาคนี้เหล่าทหารเกณฑ์ทั้งหลายจะได้รับการฝึกอย่างหนักเพื่อต่อสู้กับเหล่าผู้ก่อการร้ายที่ศูนย์สงครามพิเศษค่ายลพบุรี ซึ่งต้องการทหารเพื่อไปทำการฝึกการกระโดดร่มที่นั่น ผู้พันสั่งให้จ่าฉ่ำเป็นผู้ควบคุมพลทหารไปฝึก หลังจากจบหลักสูตรกลับมา ท่านผู้การจัดงานเลี้ยงฉลองให้ และคิดที่จัดการดิ่งพสุธาหาเงินเพื่อสร้างโรงเรียน และให้จ่าฉ่ำร่วมด้วย ในวันงานจ่าฉ่ำโดดลงมาจากเครื่องโดยไม่มีร่ม จ่าฉ่ำตกลงมาและจมอยู่ในดิน ผู้การและทุกคนมาดูจ่าฉ่ำ ผู้การประกาศจะเลื่อนยศให้จ่าฉ่ำเป็นพันโทฉ่ำ จ่าฉ่ำได้ยินจึงลุกขึ้นมาและขอคำยืนยันจากผู้การ ซึ่งผู้การก็ให้คำยืนยัน จ่าฉ่ำดีใจมากที่ได้เลื่อนยศเท่าเมียตัวเองเสียที จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ปัจจุบันถูกนำมารีมาสเตอร์ใหม่เป็นดีวีดีโปรเจกต์ตำนานหนังกลางใจ หนังไทยน่าสะสม
อินซิลิโก้ (อัลบั้ม)
อินซิลิโก้ (In Silico) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของเพนดูลั่มออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551 โดยวอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ปเป็นผู้จัดจำหน่าย และได้ขึ้นชาร์ตอัลบั้มอันดับสูงสุดคืออันดับที่ 2 ในสหราชอาณาจักร และได้ปลอยซิงเกิลออกจากอัลบั้มชุดนี้ได้แก่ "Granite", "Propane Nightmares", "The Other Side" และ "Showdown".
อนึ่ง คิดถึงพอสังเขป รุ่น 2
อนึ่ง คิดถึงพอสังเขป รุ่น 2 เป็นภาพยนตร์ไทยแนววัยรุ่นจาก ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น กำกับและอำนวยการสร้างโดย บัณฑิต ฤทธิ์ถกลซึ่งเนื้อเรื่องในภาคนี้ยังอยู่ใน โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของ โดม ปกรณ์ ลัม ที่ตอนนี้ถูกนำมารีมาสเตอร์ใหม่ภายใต้บริษัทบีเคพีร่วมกับไฟว์สตาร์ในโปรเจกต์ The Legend Collection
เกี่ยวกับเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ต้องมาอยู่ในวงโยธวาฑิตทั้งๆที่พวกเขาไม่ชอบวงโยธวาฑิตเลยเพราะว่ามันล้าสมัยมันเชย อย่างไรก็ตาม นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสนุกสนาน ในมิตรภาพที่พัฒนาจากการเป็นปรปักษ์ของทั้ง 2กลุ่ม ที่ต้องร่วมกันรักษาศักดิ์ศรีแชมป์โลกวงโยธวาธิตของโรงเรียน ซึ่งแน่นอนว่าต้องใช้ความสมัครสมานสามัคคีกันและกันเหนือสิ่งอื่นใด
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สตูดิโอส
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สตูดิโอส () เป็นบริษัทในเครือของ WWE ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2002 ในชื่อ WWE Films ทำหน้าที่ผลิตภาพยนตร์ ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น WWE Studios จนถึงปัจจุบัน
โอ๊ย..โอ๊ย
โอ๊ย..โอ๊ย เป็นเพลงของดนุพล แก้วกาญจน์ ในอัลบั้มเทวดาเดินดิน ผลิตและออกวางจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2531 โดยมิวสิกวิดีโอต้นฉบับ นำแสดงโดย จอห์นนี่ แอนโฟเน่ วสุ แสงสิงแก้ว และกันตา ดานาว ต่อมามีการนำมาขับร้องใหม่หลายครั้ง โดยเวอร์ชันที่มีชื่อเสียงที่สุดในการขับร้องใหม่นี้คือเวอร์ชันของชลาทิศ ตันติวุฒิ ซึ่งใช้ในการประกอบภาพยนตร์เรื่องยังไงก็รัก และละครโทรทัศน์เรื่องแจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา
โอ๊ย..โอ๊ย มีการนำมาขับร้องใหม่หลายครั้ง โดยนักร้องหลายคน ดังนี้
โปรแกรมบริหารงานบุคคล
โปรแกรมบริหารงานบุคคล หรือชื่อเรียกภาษาอังกฤษว่า HRMS () หรือ HRIS () เป็นโปรแกรมที่ออกแบบมาเพื่อช่วยงานของฝ่ายบุคคลในองค์กรต่างๆ ในเรื่องทะเบียนประวัติพนักงาน การมาปฏิบัติงานของพนักงาน เงินเดือน ฝึกอบรม สวัสดิการ การวางโครงสร้างองค์กร การสรรหาพนักงานใหม่ การประเมินผลพนักงาน การให้บริการข้อมูลพนักงานด้วยตนเอง เป็นต้น
La Dolce Vita
La dolce vita (ภาษาอิตาลี แปลว่า "ชีวิตอันแสนหวาน" ) เป็นภาพยนตร์อิตาลีที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2503 กำกับและเขียนบทโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ และแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์โดย นิโน โรตา มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักหนังสือพิมพ์หนุ่มเจ้าสำราญที่ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่ในกรุงโรม วุ่นวายไปการทำงาน และใช้ชีวิตพัวพันไปกับสาวสวยหลายคน เพื่อค้นหาความรักและความสุขในชีวิต
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการอ้างถึงว่า เป็นจุดเปลี่ยนของผลงานของเฟลลินี จากผลงานยุคแรกในแนว neo-realism ไปสู่แนว art ในยุคหลัง ภาพยนตร์ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1960 เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 4 รางวัล และได้รับรางวัลการออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (ภาพยนตร์ขาวดำ) และได้รับการโหวตให้ติดอันดับ 6 จาก 100 อันดับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยนิตยสาร Entertainment Weekly
ฉากเด่นในภาพยนตร์ ที่ถูกนำมาอ้างอิงถึงบ่อยครั้ง คือฉากที่ มาร์เชลโล (มาร์เชลโล มาสโตรอิอานนี) และ ซิลเวีย (แอนนิตา เอกเบิร์ก) ลงไปเล่นน้ำในน้ำพุเทรวี และฉากเปิดเรื่อง ที่มีเฮลิคอปเตอร์บรรทุกรูปปั้นพระเยซูเพื่อนำไปส่งที่กรุงวาติกัน ฉากเหล่านี้ถูกนำมาอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ของสตีฟ มาร์ติน ("L.A. Story" ปี 1991), วูล์ฟกัง เบกเกอร์ ("Good Bye, Lenin!" ปี 2003), วูดดี อัลเลน ("Celebrity" ปี 1998) หรือแม้แต่หนังโป๊เกย์ของไมเคิล ลูคัส ("Michael Lucas' La Dolce Vita" ปี 2007)
ตัวละครช่างภาพที่ทำงานร่วมกับมาร์เชลโล ชื่อ ปาปาราซโซ () ก็เป็นที่มาของชื่อ "ปาปารัซซี" ที่ใช้เรียกช่างภาพอาชีพที่คอยติดตามเรื่องราวชีวิตส่วนตัวของดาราที่มีชื่อเสียง
ซาวน่า
ซาวน่า เป็นห้องหรืออาคารเล็ก ๆ ที่ออกแบบมาให้เป็นที่ที่รับความร้อนแห้งหรือเปียกชั่วระยะเวลาหนึ่ง
การทดสอบระบบเสียง
การทดสอบระบบเสียง หรือ ซาวด์เช็ก () เป็นการดำเนินการที่เกิดขึ้นก่อนคอนเสิร์ต การกล่าวปราศรัย หรือการแสดงในทำนองเดียวกัน เมื่อผู้แสดงและทีมงานเสียงซ้อมก่อนงานจริงเพื่อความมั่นใจว่าเสียงในงาน ระบบเสียงบนเวทีมีความเหมาะสมทั้งความดัง ความถี่ของเสียง การทดสอบระบบเสียงมีความจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการแสดงดนตรีเพลงยอดนิยมและแนวดนตรีอื่นที่ใช้ระบบติดตั้งเครื่องกระจายเสียงอย่างหนัก การทำให้เสียงอยู่ในระดับพอดีเป็นสิ่งที่ยากมากในการทำให้สำเร็จในแต่ละงาน การทดสอบระบบเสียงถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่งที่ไม่ได้ใช้วิทยาศาสตร์ทั้งหมดด้วย เพราะการสะท้อนเสียงของแต่ละงานมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และมีการเปลี่ยนแปลงเมื่องานนั้นเต็มไปด้วยผู้คนเช่นกัน
การทดสอบระบบเสียงจะมีการจัดการก่อนที่คนดูจะเข้างาน โดยอาจเริ่มที่การทดสองส่วนจังหวะ แล้วจึงมาใสส่วนเมโลดี้และจึงเป็นเสียงร้อง
หลังจากมีการปรับเปลี่ยนทางเทคนิคแล้วโดยทีมงานเสียง ผู้แสดงจะเข้ามาหลังเวทีและผู้ชมจะได้รับอนุญาตให้เข้างานได้ หรือในบางกรณี การทดสอบเสียงอาจเกิดขึ้นต่อหน้าคนดูก็ได้ แล้วจึงตามมาด้วยการแสดง และหากมีการแสดงมากกว่า 1 ศิลปินแล้ว การทดสอบระบบเสียงก็มีความสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้นด้วย
ทิววัฒน์ ภัทรกุลวณิชย์
ทิววัฒน์ ภัทรกุลวณิชย์ เจ้าของนามปากกา หมอ นักวาดการ์ตูนไทย มีผลงานปรากฏในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ คอมลัมน์ห้าร้อยจำพวก+1 และหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ผลงานของ หมอได้รับการยอมรับจากนานาชาติ หมอเคยได้รับรางวัล The Aydin Dogan Foundation's Cartoon Competition Award 2007 ประเภท "Success Award"
ทิววัฒน์เป็นชาวกรุงเทพมหานคร เกิดวันที่ 9 มิถุนายน นับถือศาสนาพุทธ มีนิสัยช่างสงสัยตั้งแต่วัยเด็ก หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล จึงย้ายไปศึกษาต่อระดับมัธยมปลายที่วิทยาลัยช่างศิลป์ และศึกษาต่อระดับปริญญาที่มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อสำเร็จการศึกษา หมอทำงานหลายอย่าง เป็นอาจารย์ประจำที่ มหาวิทยาลัยรังสิต อาจารย์พิเศษ และวิทยากรพิเศษตามสถาบันการศึกษา ต่อมา ได้รับการชักชวนจาก ชัย ราชวัตร ให้เขียนการ์ตูนใน หนังสือพิมพ์คู่แข่งรายสัปดาห์ จากนั้น หมอเป็นนักเขียนการ์ตูนการเมืองเต็มตัวที่ หนังสือพิมพ์สยามโพสต์ หนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ เป็นต้น และเป็นทีมงานเขียนภาพประกอบในพระราชนิพนธ์เรื่อง ทองแดง ฉบับการ์ตูน หมอมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมากขึ้นเมื่อเขาได้รับรางวัลที่ 3 จากการประกวดการ์ตูนนานาชาติในวาระครบรอบ 50 ปี ESCAP หมอเป็นนักเขียนการ์ตูนอารมณ์ดี ซึ่งจะเห็นได้จากผลงานทั้งหมดของเขา หมอยึดมั่นในการใช้ อารยะ ขบขัน แก้ไขทุกปัญหาที่เกิดขึ้น หมอไม่เคยหยุดตั้งคำถามกับตัวเอง และสิ่งที่เขาพบเห็นรอบๆตัว
นอกจากนี้ ยังได้รับเชิญจาก The Japan Foundation, Bangkok ให้นำผลงานร่วมแสดงระดับนานาชาติ 2 ครั้ง:
มุขข้างโบสถ์
มุขข้างโบสถ์ หรือ แขนกางเขน () คือเป็นบริเวณทางขวางที่ตัดกับทางเดินกลางของสิ่งก่อสร้างที่มีผังทรงกางเขนในคริสต์ศาสนสถานที่เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และกอธิค มุขข้างโบสถ์แยกทางเดินกลางจากบริเวณศักดิ์สิทธิ์ที่รวมทั้งมุขตะวันออก บริเวณร้องเพลงสวด ชาเปลดาวกระจาย และบริเวณสงฆ์ มุขข้างโบสถ์ตัดกับทางเดินกลางตรงจุดตัด ที่อาจจะเป็นที่ตั้งของหอสูงเช่นที่มหาวิหารซอลส์บรีหรือโดม
โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก
โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก เดิมเป็นหน่วยห้องเรียนเคลื่อนที่ของโรงเรียนเชียงกลาง (ประชาพัฒนา) เปิดทำการการสอนเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 sต่อมาในปีการศึกษา 2530 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษาให้เข้าโครงการ “โรงเรียนในโครงการขยายโอกาสทางการศึกษา” เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 จนกระทั่งในปีการศึกษา 2531 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลนาไร่หลวง โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี ต่อมาในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2531 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก มีพื้นที่ให้บริการ 3 ตำบล คือ ตำบลนาไร่หลวง ตำบลชนแดน และตำบลยอด อำเภอเชียงกลาง
ในปี พ.ศ. 2535 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศรวมพื้นที่สามตำบลดังกล่าวจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอสองแคว โรงเรียนไตรเขตประชาสามัคคี รัชมังคลาภิเษก จึงมีฐานะเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำกิ่งอำเภอ และในปี พ.ศ. 2540 กิ่งอำเภอสองแควได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอสองแคว โรงเรียนจึงได้ยกฐานะอีกครั้งเป็นโรงเรียนประจำอำเภอสองแควจนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนนาน้อย
www.nanoi.ac.th
โรงเรียนนาน้อยตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 ในสมัยนั้นมีนายดิลก นิยมกุล เป็นศึกษาธิการอำเภอนาน้อย ร่วมกับข้าราชการทุกฝ่าย พ่อค้าประชาชนคหบดีในอำเภอนาน้อยและผู้ปกครองนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ในปีการศึกษา 2507 ได้บริจาคทุนสร้างอาคารชั้นเดียว 4 ห้องเรียน กว้าง 10 เมตร ยาว 40 เมตร มุงหลังคาด้วยสังกะสี พื้นไม้ ฝาไม้ รวมค่าอุปกรณ์และแรงงาน 32,000 บาท สร้างเสร็จ เมื่อปี 2509 เรียบร้อยสมบูรณ์ใช้เป็นอาคารชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2509 จำนวนหนึ่งห้องเรียน มีนักเรียน 34 คน นายประพันธ์ พันธุปาล เป็นครูใหญ่ นายภูชิชย์ อาจองค์ เป็นครูประจำชั้นทางโรงเรียนประชาบาลส่งครูมาช่วยอีก 1 คน คือนายเกียรติพงษ์ อะทะวัน
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี
บริเวณคริสต์ศาสนพิธี () คือบริเวณรอบแท่นบูชาเอกในบริเวณมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานซึ่งอาจจะเป็นปลายสุดของมุขโค้งด้านสกัด
หลังจากการการประชุมสภาสงฆ์แห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1215 ก็ได้มีข้อกำหนดออกมาข้อหนึ่งที่ว่านักบวชจะต้องกระทำพิธีศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณที่ได้รับพิทักษ์จากการก่อกวนจากบริเวณสำหรับศาสนิกชนผู้เข้าร่วมพิธี ฉะนั้นบริเวณพิธีของนักบวชในสมัยโบราณจึงถูกกันออกจากบริเวณของฆราวาสด้วยฉาก ความแตกต่างของสองบริเวณนี้กำหนดไว้ในคริสต์ศาสนกฎบัตร ที่ว่าการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณพิธีเป็นหน้าที่ของนักบวช และการก่อสร้างและการบำรุงรักษาบริเวณทางเดินกลางและทางเดินข้างเป็นหน้าที่ของสมาชิกผู้เป็นฆราวาสของวัด ฉะนั้นบางครั้งจึงทำให้บริเวณพิธีและบริเวณฆราวาสก็จะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในด้านการตกแต่งและสภาพของบริเวณ
นอกไปจากแท่นบูชาแล้วบริเวณพิธีก็มักจะเป็นที่ตั้งของโต๊ะพิธี (credence table) และที่นั่งของนักบวชระดับต่างๆ ของวัดและในวัดอังกลิคันและเมธอดิสต์ก็อาจจะรวมทั้งบริเวณร้องเพลงสวดด้วย ในบางวัดบริเวณนี้ก็อาจจะมีแท่นเทศน์และแท่นอ่าน แต่บางครั้งทั้งสองอย่างนี้ก็อาจจะตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นของฆราวาส
บริเวณพิธีมักจะยกขึ้นสูงกว่าบริเวณที่เป็นของฆราวาส และอาจจะแยกออกไปด้วยฉากกางเขน, ราว หรือบริเวณโล่ง ในวัดบางวัดผู้เข้าร่วมพิธีก็อาจจะนั่งรอบสามด้านของบริเวณพิธีเป็นครึ่งวงกลมก็ได้
คำว่า “chancel” มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แผลงมาจากภาษาลาติน “cancelli” ที่แปลว่าฉากโปร่ง (lattice) ที่หมายถึงฉากกางเขน
จรมุข
จรมุข () “Ambulatory” มาจากภาษาลาตินกลาง “Ambulatorium” ที่แปลว่าสถานที่สำหรับการเดิน จากคำว่า “ambulare” ที่แปลว่าเดิน คือบริเวณภายในสิ่งก่อสร้างที่คลุมด้วยหลังคาในระเบียงคด หรือบางครั้งก็หมายถึงทางเดินของขบวนนักแสวงบุญรอบมุขตะวันออกของคริสต์ศาสนสถานที่เป็นมหาวิหารหรือวัดขนาดใหญ่ที่อยู่หลังแท่นบูชาเอก
บางครั้งรอบทางเดินครึ่งวงกลมก็อาจจมีมุขโค้งด้านสกัดก็อาจจะมีชาเปลย่อยที่กระจายออกไปจากมุข ซึ่งทำให้ผู้เดินรอบแท่นบูชาเดินได้โดยไม่ต้องรบกวนนักบวชหรือผู้เข้าร่วมพิธีที่ทำพิธีอยู่ในชาเปลย่อย
จรมุขมักจะปรากฏในคริสต์ศาสนสถานขนาดใหญ่โดยเฉพาะที่มีองควัตถุของนักบุญ เพื่อใช้เป็นที่สำหรับนักแสวงบุญจำนวนมากสามารถเดินเวียนมาสักการะวัตถุที่ต้องการได้
โบสถ์โถง
วัดโถง () คือคริสต์ศาสนสถานที่เพดานของทางเดินกลางและทางเดินข้างมีความสูงเท่าๆ กัน ที่มีหลังคาร่วมกันเป็นหลังคาใหญ่หลังคาเดียว คำว่า “Hall church” ใช้เป็นครั้งแรกราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักประวัติศาสตร์ศิลป์เยอรมันวิลเฮล์ม ลืบค์ (Wilhelm Lübke)
วัดโถงตรงกันกันข้ามกับลักษณะโดยทั่วไปของคริสต์ศาสนสถานอื่นที่เพดานของทางเดินข้างจะต่ำกว่าเพดานของทางเดินกลาง ซึ่งทำให้สามารถสร้างกำแพงที่สูงกว่าเหนือทางเดินข้าง ที่เปิดเป็นหน้าต่างชั้นบนให้แสงส่องลงมายังทางเดินกลางได้ แสงที่เข้ามาในวัดโถงมาจากหน้าต่างด้านข้างที่มักจะสูงพอๆ กับกำแพง
การสร้างวัดทรงนี้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เช่นที่วัดเซนต์บาโทโลมิวที่พาเดอร์บอร์น (Paderborn) ที่สร้างโดยสังฆราชไมน์เวิร์ค ที่ได้รับการสถาปนาราว ค.ศ. 1017) แต่ลักษณะการก่อสร้างวัดโถงมารุ่งเรืองที่สุดในปลายสมัยกอธิคโดยเฉพาะในสถาปัตยกรรมกอธิคพิเศษ (Sondergotik) ในเยอรมนีโดยเฉพาะในบริเวณเวสต์ฟาเลีย และในบริเวดินแดนอองชูทางตะวันตกของฝรั่งเศส เช่นที่สร้างที่มหาวิหารปัวตีเย การใช้ทรงนี้ที่อื่นก็มีที่สร้างในวัดที่มีขนาดย่อมกว่าเช่นในการสร้างชาเปล หรือการสร้างส่วนหลังของวัด (retrochoir) เช่นที่มหาวิหารซอลสบรีในอังกฤษเป็นต้น
คริสต์ศาสนสถานที่เป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคบางแห่งก็ใช้ผังแบบวัดโถงในการสร้าง โดยเฉพาะในการก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมเยอรมัน ตัวอย่างของคริสต์ศาสนสถานที่ใช้ทรงนี้ก็ได้แก่การสร้างวัดเซนต์ฟรานซิสเดอซาลส์ที่มิสซูรีโดยวิคเตอร์ คลูธโนที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1908
คำว่า “วัดโถง” ที่มามีความหมายต่างไปจากเดิมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 คือในการใช้ในการก่อสร้างสิ่งก่อสร้างที่มีประโยชน์ใช้สอยหลายอย่าง (multi-purpose building) ที่สามารถย้ายเก้าอี้ออกได้แทนที่จะเป็นม้านั่งที่สร้างอย่างถาวร และบริเวณสงฆ์ที่สามารถกันออกไปได้ด้วยฉาก เพื่อใช้ในการเป็นบริเวณในการทำกิจกรรมของชุมนุมชนได้ระหว่างวันทำงาน ลักษณะนี้เป็นที่นิยมกันโดยเฉพาะในอังกฤษในวัดในเมืองใหญ่ๆ ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา
“วัดโถง” ต่างจาก "โถงวัด" (Church hall) ซึ่งหมายถึงห้องโถงที่อยู่ภายในวัดที่ใช้ในการทำกิจกรรมของชุมนุมชน.
ควอสิโมโด
ควอสิโมโด () เป็นตัวละครในวรรณกรรมเรื่องคนค่อมแห่งนอทเทอร์ดามซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อว่า วิกเตอร์ ฮูโก ในเนื้อเรื่องได้กล่าวถึงควอสิโมโด เป็นชายหลังค่อม ซึ่งทำหน้าที่เฝ้ามหาวิหารโนตเรอดามแห่งปารีส และมีความรักต่อหญิงสาวชาวยิปซีนามว่า เอสเมอรัลด้า นอกจากนี้ ยังมีการนำตัวละครดังกล่าวไปเป็นตัวละครเอกในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง คนค่อมแห่งนอเทรอดาม ด้วยเช่นกัน
ฮิวแมน
ฮิวแมน () อาจหมายถึง
เบบี้บอย
"เบบี้บอย" () คือ เพลงอาร์แอนด์บี–เรกเก้ โดยนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ โนวส์ร่วมกับนักร้องแนวเร้กเก้ ชาวจาเมกานอย่าง ฌอน พอล เพลงนี้ได้ผลิตโดยโนวส์และ Scott Storch สำหรับอัลบั้มเปิดตัวการเป็นศิลปินเดี่ยวของเธอ เดนเจอรัสลีอินเลิฟ "เบบี้บอย" ได้แต่งขึ้นโดยโนวส์, Storch, Robert Waller, เจย์-ซี, และฌอน พอล
"เบบี้บอย" ได้วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ในสหรัฐอเมริกาโดยเป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม ซิงเกิลนี้ประสบความสำเร็จในด้านของผลกำไรและอยู่อันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100ถึง 9 สัปดาห์ติดต่อกัน มียอดขายระดับแพลตินัมในสหรัฐอเมริกาและเคยเป็นซิงเกิลที่อยู่บนอันดับหนึ่งยาวนานที่สุดของโนวส์จนมาถึงเพลงอีเรเพลสอเบิลซึ่งอยู่อันดับหนึ่งติดต่อกัน 10 สัปดาห์ "เบบี้บอย"ประสบความสำเร็จทั้งในระดับนานานชาติ อยู่ในสิบอันดับแรกในหลายๆชาติทั่วโลกและมียอดขายระดับแพลตินัมในออสเตรเลีย เพลงนี้ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากธุรกิจดนตรีในที่ต่างๆและในนักจิจารณ์หลายๆคน American Society of Composers, Authors, and Publishers ได้จัดลำดับเพลงนี้ในปี พ.ศ. 2548 ว่าเป็นหนึ่งในเพลงที่ใช้ทำการแสดงมากที่สุดแห่งปี
อยากบอกรัก
อยากบอกรัก เป็น สตูดิโออัลบั้ม ชุดที่ 5 ของวง ฟรุตตี้ ออกวางแผงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยอัลบั้มนี้ทางวงเหลือสมาชิกหลักเพียง 2 คนคือ ปิง และ ชมพู ส่วนสมาชิกที่เหลือก็ได้ลดบทบาทลงเป็นแบคอัพเท่านั้น และอัลบั้มชุดนี้มีเพลงดังมากมายหลายเพลงเช่น อยากบอกรัก, โปรดรับรู้, ทั้งๆ ยังรัก, นิยายรักขาดตอน ฯลฯ
เขตฮามากิตะ
เขตฮามากิตะ () เป็นหนึ่งใน 7 เขตของเมืองฮามามัตสึ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น รอบล้อมด้วยเขตเท็นรีว เขตฮิงาชิ เขตนากะ และเมืองอิวาตะ โดยมีแม่น้ำเท็นรีวและเทือกเขาอากาอิชิซัมเมียกุเป็นพรมแดนธรรมชาติ
เขตฮามากิตะ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2007 ณ ค.ศ. 2009 ซึ่งเป็นวันเดียวกับวันที่เมืองฮามามัตสึได้รับการยกขึ้นเป็นเมืองเช่นกัน มีประชากร 90,817 คน อาศัยอยู่ในพื้นที่ 66.51 ตารางกิโลเมตรของอำเภอฮามากิตะ คิดเป็นความหนาแน่นประชากร 1,370 ต่อตารางกิโลเมตร
ซากราดาฟามิลิอา
ซากราดาฟามิลิอา () หรือ ซากราดาฟามิเลีย () เป็นสถาปัตยกรรมประจำเมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปนที่ออกแบบโดยอันตอนี เกาดี สถาปนิกชาวกาตาลา เป็นผลงานในแนวมูดาร์นิซมา ซึ่งเป็นงานศิลปะเฉพาะถิ่นและเป็นนวศิลป์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของกาตาลุญญา
งานชิ้นนี้เริ่มสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2425 มีกำหนดก่อสร้างหอคอยทั้งหมด 18 หอคอย นับตั้งแต่ปีเริ่มสร้างจนถึงปัจจุบันสร้างเสร็จไปแล้วแค่ 8 หอคอย งานคืบหน้าไปประมาณร้อยละ 50 สถาปนิกผู้ออกแบบถูกรถรางทับเสียชีวิตไปเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยศพของเขาได้ถูกฝังไว้ในซากราดาฟามิลิอาด้วย
แม้เกาดีจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ผู้ร่วมงานของเขายังคงสานต่อโครงการโดยอาศัยรูปถ่าย ภาพร่าง และแบบจำลองที่เกาดีทำไว้ แต่แล้วในปี พ.ศ. 2479 โครงการก็ต้องหยุดชะงักเพราะสงครามกลางเมืองในสเปน ห้องใต้ดินและแบบจำลองอย่างละเอียดก็ถูกเผาทำลาย แต่เมื่อสิ้นสุดสงครามทีมงานก็กลับมาทำงานกันต่อ โดยอาศัยภาพร่าง ภาพถ่ายและแบบจำลองอื่น ๆ ที่รอดพ้นจากการถูกทำลาย ภายหลังได้นำคอมพิวเตอร์มาใช้ออกแบบ แต่ถึงจะใช้เทคโนโลยีมากมายมาช่วย กว่าโครงการนี้จะเสร็จก็อีกยาวไกลถึงปี พ.ศ. 2569
ลักษณะเด่นของอาคารแห่งนี้จะสังเกตได้ถึงสีที่ตัดกันของหินด้านหน้าและด้านหลังอย่างชัดเจน และพบรูปแบบการก่อสร้างที่แตกต่างกันระหว่างแบบเก่าและแบบที่สร้างต่อขึ้นไหม่ในปัจจุบัน
ชิมาซุ นาริอากิระ
ชิมาซุ นาริอากิระ () (28 สิงหาคม ค.ศ. 1809 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1858) เป็นไดเมียวยุคเอโดะตระกูลชิมาซุ ผู้ปกครองแคว้นซัตสึมะระหว่าง ค.ศ. 1851-1858 ท่านนาริอากิระเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในฐานะไดเมียวผู้ฉลาดปราดเปรื่อง และมีความสนใจอย่างยิ่งในวิทยาการและเทคโนโลยีของชาวตะวันตก หลังเสียชีวิตท่านได้รับการสถาปนาเป็นเทพในศาสนาชินโตชื่อ "เทรูกูนิ ไดเมียวจิน" ("Terukuni Daimyōjin") เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1863
ท่านเป็นบิดาบุญธรรมของเจ้าหญิงอัตสึโกะ หรือรู้จักกันต่อมาในชื่อ "เท็นโชอิง"
เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล
เรลิกแห่งแซ็งต์-ชาแปล () คือเรลิกที่เป็นของพระเยซูที่ได้มาโดยพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสในยุคกลางที่ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของอัครมุขมณฑลปารีส เดิมเรลิกหล่านี้เก็บรักษาไว้ที่แซ็งต์-ชาแปลในปารีส แต่ในปัจจุบันเป็นสมบัติของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
นักบุญหลุยส์หรือพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศสทรงสร้างแซ็งต์-ชาแปลขึ้นเพื่อใช้เป็นที่เก็บรักษา "มงกุฎศักดิ์สิทธิ์", ชิ้นส่วนจากกางเขนแท้ (True Cross) และเรลิกอื่นๆ ที่ทรงซื้อจากบอลด์วินที่ 2 แห่งคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งทำให้ชาเปลที่สถานที่สำคัญในการเก็บรักษาเรลิกต่างๆ ที่รวมทั้งเรลิกของพระแม่มารีย์, หอกศักดิ์สิทธิ์, ฟองน้ำศักดิ์สิทธิ์ และภาพเอเดสซา (Image of Edessa) ที่เชื่อกันว่าเป็นภาพของพระเยซู เมื่อมาถึงสมัยใหม่ตอนต้นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสก็ทรงใช้เงินในท้องพระคลังจนแทบไม่เหลือหรอ ซึ่งทำให้ต้องขายเพชรพลอย หลอมทองเพื่อใช้ในการบำรุงกองทัพ และใช้ทรัพย์สมบัติทางศาสนาเป็นทุนสำรองในยามที่ต้องการเงิน ซึ่งเมื่อมาถึงสมัยพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทรัพย์สมบัติของชาเปลก็เหลือเพียงเท่าที่มีอยู่เมื่อมาถึงสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศส
การปฏิวัติหมายถึงการยุติความจำเป็นในการการรักษาเรลิก และสิ่งที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์ เรลิกเหล่านี้ถูกมอบให้อาร์ชบิชอปแห่งปารีสในปี ค.ศ. 1804 และยังคงเป็นสมบัติของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส โดยมีอัศวินคณะพระคูหาศักดิ์สิทธิ์ (Order of the Holy Sepulchre) เป็นผู้ดูแลรักษา ทุกวันพุธแรกของเดือนก็จะมีการนำออกมาให้สักการะที่แท่นบูชาเอก ยกเว้นในวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ที่อนุญาตให้ทำการสักการะได้ตลอดวัน
อิจิโร ฮาโตยามะ
อิจิโร ฮาโตยามะ (,)อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ช่วงค.ศ. 1954-1956 เป็นปู่ของ ยูกิโอะ ฮาโตยามะ อดีตนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
จักรวรรดิมาลี
จักรวรรดิมาลี หรือ จักรวรรดิมานดิง หรือ มานเดนคูรูฟา () คือวัฒนธรรมแอฟริกาตะวันตกของชนมันดิงคา ที่รุ่งเรืองระหว่างราว คริสต์ทศวรรษ 1230 จนถึง คริสต์ทศวรรษ 1600 จักรวรรดิก่อตั้งโดย Sundiata Keita และมีชื่อเสียงถึงความมั่งคั่งของประมุขโดยเฉพาะมันซามูซา จักรวรรดิมาลีมีอิทธิพลทางวัฒนธรรมอันลึกซึ้งต่อแอฟริกาตะวันตก ซึ่งทำให้เกิดการเผยแพร่ของภาษา กฎหมาย และประเพณีตามลำแม่น้ำไนเจอร์ อาณาบริเวณของมาลีรวมกันมีขนาดใหญ่กว่ายุโรปตะวันตกและประกอบด้วยอาณาจักรบริวารและจังหวัดต่างๆ
คิม แท-ฮี
คิม แท-ฮี (; เกิด: 29 มีนาคม 2523) เป็นนักแสดงและนางแบบหญิงชาวเกาหลี มีน้องชายเป็นนักแสดงวัยรุ่นชื่อลี วัน (Lee Wan)
คิม แท-ฮีสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโซล
ด้านชีวิตส่วนตัวเธอสมรสกับ เรน (นักร้อง) วันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2017
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2555 แตฮีเริ่มต้นความสัมพันธ์กับนักร้องนักแสดงซุปเปอร์สตาร์ชื่อดังของเกาหลี เรน กระทั่งเวลาผ่านไป 5 ปีหลังจากที่คบกันทั้งสองคนจึงตัดสินใจประกาศข่าวดีเรื่องงานวิวาห์อย่างกระทันหันซึ่งแม้แต่นักข่าวยังไม่ทันตั้งตัวและเข้าสู่ประตูวิวาห์เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2560
กระทั่งวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 Lua Entertainment ต้นสังกัดของแตฮีก็ได้ออกมาประกาศข่าวดีว่าแตฮีกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกของพวกเขาด้วยอายุครรภ์ 15 สัปดาห์ และในเวลานี้ก็ได้เกิดมาแล้ว เป็นลูกสาว
เอ็นซี ทรู
บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด (NC True Co.,Ltd.) เป็นผู้ให้บริการเกมออนไลน์ ในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี 2547 จากความร่วมมือระหว่างบริษัท NCsoft ประเทศเกาหลี และบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) โดยเกมที่บริษัทเปิดให้บริการอยู่ในตอนนี้ได้แก่ ลินเนจ 2 กิลด์วอร์ส และ เครซี่ มอน เรซซิ่ง นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการเว็บไซต์ Game Portal อย่าง hitsplay.com ด้วย
บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2547 ดำเนินธุรกิจในการให้บริการประเภทเกมคอมพิวเตอร์ออนไลน์ โดยการร่วมมือกับบริษัทเกมอื่นๆ โดยเฉพาะในแถบภูมิภาคเอเชีย อย่าง เกาหลีใต้ เพื่อสร้างสรรค์ผลงาน และการพัฒนาเกมในรูปแบบภาษาไทย เพื่อสนองความต้องการของผู้เล่นเกมออนไลน์ภายในประเทศ ก้าวที่สำคัญที่ทำให้บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด เป็นที่รู้จักในฐานะบริษัทผู้ให้บริการเกมออนไลน์ นั่นก็คือการร่วมมือกับ บริษัท NCsoft ประเทศเกาหลีใต้ ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เกมออนไลน์ ที่โด่งดังไปทั่วโลก ลินเนจ 2 ซึ่งเกม ลินเนจ 2 ใช้เวลาในการพัฒนาถึง 5 ปี โดยใช้งบประมาณไปทั้งสิ้นมากกว่า 200,000,000 วอน ซึ่งนับว่าสูงที่สุดในบรรดาเกมออนไลน์ และได้นำมาพัฒนาเป็นภาษาไทยในเวลาต่อมา จากนั้นปี 2549 บริษัทนำเข้าเกม กิลด์วอร์ส จากสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้รับรางวัลทางด้านกราฟิกที่ดีที่สุดแห่งปี 2548 จากนั้นปี 2550 บริษัทเปิดเกม เครซี่ มอน เรซซิ่ง หรือ "(CMR)" และปิดตัวเกมลงปี2554 , ในปี 2551 บริษัทเปิดตัวเกม พ้อยท์แบงค์ หรือ (PB) จนถึงปัจจุบันและเกม เลิฟบีทส์ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อปลายปี 2553.
นับตั้งแต่บริษัท เอ็นซี ทรู จำกัด ได้เปิดให้บริการเกม Lineage II ในประเทศไทย ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2547 จนถึงเวลาปัจจุบัน นับเป็นเวลากว่า 10 ปี ซึ่งได้รับการตอบรับและการสนับสนุนจากผู้เล่นทุกท่านเป็นอย่างดีมาโดยตลอดได้ยุติการให้บริการเกม โดยจะมีผลตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม 2556 เวลา 23.59 น. นี้เป็นต้นไปได้ปิดตัวอย่างเป็นทางการ.
คาบสมุทรอิซุ
คาบสมุทรอิซุ () เป็นคาบสมุทรขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกของกรุงโตเกียว บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกของเกาะฮนชู พื้นที่ของคาบสมุทรเต็มไปด้วยภูเขาและชายฝั่งเว้าแหว่ง ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชิซูโอกะ มีพื้นที่ 1,421.24 กม.² ใน พ.ศ. 2548 มีประชากรอาศัยอยู่ในพื้นที่คาบสมุทรทั้งสิ้น 473,942 คน
คาบสมุทรอิซุเกิดขึ้นจากการชนกันระหว่างแผ่นเปลือกโลกทะเลฟิลิปปินส์กับแผ่นเปลือกโลกโอค็อตสค์ที่ช่องแคบนังไก โดยที่แผ่นเปลือกโลกทะเลฟิลิปปินส์ แผ่นเปลือกโลกอามูเรียน และแผ่นเปลือกโลกโอค็อตสค์ จะมาบรรจบกันที่ภูเขาไฟฟูจิ
พื้นที่ด้านใต้ของคาบสมุทรประกอบด้วยพื้นหินกรวดเหลี่ยม ขณะที่พื้นที่ตรงกลางและด้านเหนือประกอบด้วยภูเขาไฟที่พังทลายไปมาก กลางคาบสมุทรมีเทือกเขาอามางิ ซึ่งมีภูเขาอามางิและภูเขาอาตามิอยู่ทางด้านตะวันออก และภูเขาดารูมะทางด้านตะวันตก ปลายด้านตะวันออกและตะวันตกของเทือกเขายื่นออกไปใต้ทะเลในอ่าวซางามิและอ่าวซูรูงะ แม่น้ำสายหลักในพื้นที่คาบสมุทรคือ แม่น้ำคาโนะ ทางตอนเหนือของคาบสมุทร ซึ่งไหลผ่านหุบเขากราเบนที่เกิดจากแผ่นเปลือกโลกแปรสัณฐาน
เนื่องด้วยโครงสร้างและกระบวนการทางธรณีวิทยา ทำให้พื้นที่คาบสมุทรเกิดแผ่นดินไหวหลายครั้ง และยังเกิดน้ำพุร้อนจำนวนมากในพื้นที่
พื้นที่ทั้งหมดของคาบสมุทรอิซุอยู่ในเขตจังหวัดชิซูโอกะ อยู่ในเขตการปกครองของเมืองและตำบลต่าง ๆ ดังนี้
เมือง
ตำบล
ตำบลทั้งหมดอยู่ในอำเภอคาโมะ
คาบสมุทรอิซุเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวจากภูมิภาคคันโต โดยมีชื่อเสียงจากอนเซ็งในเมืองอาตามิ ชูเซ็นจิ และอิซุ คาบสมุทรมีพื้นที่ติดกับภูเขาไฟฟูจิและเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ นอกจากนี้พื้นที่นี้ยังเป็นที่นิยมสำหรับการเล่นน้ำทะเล กีฬาโต้คลื่น กีฬากอล์ฟ และการขี่มอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยว
นอกเหนือจากการท่องเที่ยวแล้ว การเกษตรและการประมงก็เป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจในท้องถิ่นนี้ โดยอิซุเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตวาซาบิที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น
คาบสมุทรอิซุเชื่อมต่อกับกรุงโตเกียวและเมืองทางทิศตะวันตกด้วยโทไกโดชิงกันเซ็ง ซึ่งจะจอดที่เมืองอาตามิทางตะวันออกเฉียงเหนือ และเมืองมิชิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือ และยังมี JR สายอิโต และอิซูกิวโก ที่วิ่งไปตามชายฝั่งด้านตะวันออกของคาบสมุทรไปถึงเมืองชิโมดะ
อารยธรรมไมนอส
อารยธรรมไมนอส () เป็นวัฒนธรรมของยุคสำริดที่เกิดขึ้นในครีต อารยธรรมไมนอสรุ่งเรืองระหว่างราวศตวรรษที่ 27 จนถึงกลางศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้นอารยธรรมไมซีนี (Mycenaean civilization) ก็เข้ามาแทนที่ อารยธรรมไมนอสพบเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษชื่อเซอร์อาร์เธอร์ อีแวนส์ ตามคำกล่าวของวิลล์ ดูรันต์วัฒนธรรมครีตไมนอสมีตำแหน่งในประวัติศาสตร์ว่าเป็น “สิ่งแรกที่เชื่อมวัฒนธรรมยุโรป”
ชนของไมนอสจะเรียกตนเองว่าอย่างไรนั้นไม่เป็นที่ทราบแต่คำว่า “Minoan” (ไมนวน) ที่ใช้เรียกชื่อวัฒนธรรมในยุคที่กล่าวเป็นคำที่คิดขึ้นโดยอีแวนส์ โดยแผลงมาจาก “Minos” (ไมนอส) ซึ่งเป็นพระนามของพระมหากษัตริย์ในตำนานเทพเจ้ากรีก ไมนอสเกี่ยวข้องกับตำนานวงกต (labyrinth) ที่อีแวนส์พบว่าเป็นที่ตั้งของคนอสซอส บางครั้งก็มีการโต้แย้งกันว่าคำว่าชื่อสถานที่ “Keftiu” ของอียิปต์โบราณ หรือ “Kaftor” ของภาษาเซมีติก หรือ “Kaptara” ของมารี ต่างก็หมายถึงเกาะครีต ใน “โอดิสซีย์” ที่ประพันธ์หลายร้อยปีหลังจากที่อารยธรรมไมนอสถูกทำลายไปแล้ว โฮเมอร์เรียกชนที่อาศัยอยู่บนเกาะว่า “อีทีโอเครทัน” (Eteocretan) หรือ “ครีตแท้” ที่อาจจะเป็นผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากชนไมนอสก็เป็นได้
พระราชวังของไมนอสที่ได้รับการขุดพบเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีความสำคัญเพราะลักษณะการก่อสร้าง เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับการบริหารที่เห็นได้จากบันทึกเอกสารจำนวนมากที่พบโดยนักโบราณคดี พระราชวังแต่ละแห่งที่พบต่างก็มีลักษณะต่างกันออกไปที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์และมักจะเป็นสิ่งก่อสร้างหลายชั้นโดยมีบันไดทั้งภายในและภายนอกอาคาร คอลัมน์ขนาดยักษ์ และลานภายในอาคาร
แทนที่จะพยายามจัดสมัยของไมนอสตามเวลาของปฏิทิน นักโบราณคดีใช้วิธีสองวิธีในการลำดับเวลาสัมพันธ์ (relative chronology) วิธีแรกคิดขึ้นโดยอีแวนส์และต่อมาประยุกต์โดยนักโบราณคดีคนอื่น ๆ ที่เป็นการลำดับเวลาโดยการศึกษาลักษณะของเครื่องปั้นดินเผา ซึ่งทำให้แบ่งอารยธรรมไมนอสออกได้เป็นสามสมัย ไมนอสตอนต้น (Early Minoan (EM) ), ไมนอสตอนกลาง (Middle Minoan (MM) ) และ ไมนอสตอนปลาย (Late Minoan (LM) ) แต่ละช่วงเวลาก็แบ่งย่อยออกไปอีก เช่น ไมนอสตอนต้น 1, 2 และ 3 (EMI, EMII, EMIII) วิธีลำดับเวลาอีกวิธีหนึ่งเสนอโดยนักโบราณคดีชาวกรีกนิโคลัส พลาทอน (Nicolas Platon) ลำดับเวลาโดยการศึกษาการวิวัฒนาการของกลุ่มสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า "ปราสาท" ที่คนอสซอส (Knossos), ไฟสทอส (Phaistos), มาลิอา (Malia), คาโทซาครอส (Kato Zakros) ที่แบ่งสมัยอารยธรรมออกเป็น สมัยก่อนปราสาท (Prepalatial), สมัยปราสาทเก่า (Protopalatial), สมัยปราสาทใหม่ (Neopalatial) และสมัยหลังปราสาท (Post-palatial) ความสัมพันธ์ระหว่างระบบลำดับเวลาทั้งสองวิธีแสดงในตารางประกอบ โดยผูกกับเวลาของปฏิทินโดยประมาณโดยวอร์เร็นและแฮงคีย์ (1989).
การระเบิดของภูเขาไฟธีรา (Minoan eruption) อันเป็นการระเบิดระดับ 6 หรือ 7 ของดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ (Volcanic Explosivity Index) เกิดขึ้นในสมัยไมนอสตอนปลาย แต่เวลาของการระเบิดตามปฏิทินเป็นข้อที่ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้ จากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (Radiocarbon dating) ระบุว่าเกิดเป็นการระเบิดที่ขึ้นราวปลายทศวรรษ 1600 ก่อนคริสต์ศักราช แต่เวลาที่ระบุโดยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีค้านกับการคำนวณโดยนักโบราณคดีผู้เปรียบเวลาการระเบิดกับปฏิทินอียิปต์ ที่ระบุว่าเกิดขึ้นระหว่างปี 1525 ถึงปี 1500 ก่อนคริสต์ศักราช การระเบิดของภูเขาไฟมักจะเห็นกันว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีผลกระทบกระเทือนอันรุนแรงต่อวัฒนธรรมของไมนอสที่นำไปสู่การล่มสลายอย่างรวดเร็ว ที่อาจจะเป็นเหตุการณ์เดียวกับที่บรรยายในตำนานแอตแลนติสของกรีก
จักรพรรดิลุดวิจที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิลุดวิจที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ หลุยส์ที่ 2 แห่งอิตาลี หรือ หลุยส์ผู้เยาว์วัย () (ค.ศ. 825 - 12 สิงหาคม ค.ศ. 875) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียงผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 850 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 875
ลุดวิจเป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโลทาร์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงได้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีในปี ค.ศ. 839 และทรงย้ายไปประทับในอิตาลีและได้รับการสวมมงกุฎในกรุงโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 2 เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 844 ในโอกาสนั้นก็ทรงประกาศพระองค์เป็นพระจักรพรรดิแต่ไม่เป็นที่ยอมรับ แต่ในปี ค.ศ. 850 ลุดวิจก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4
จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน () (13 มิถุนายน ค.ศ. 823 - 6 ตุลาคม ค.ศ. 877) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์คาโรแล็งเชียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 875 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 877 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิลุดวิกที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ จูดิธแห่งบาวาเรีย พระอัครมเหสีองค์ที่สอง
ชาร์ลส์ที่ 2 เป็นพระโอรสที่เกิดจากการแต่งงานครั้งที่สองของจักรพรรดิหลุยส์ ความพยายามของหลุยส์ที่จะแบ่งอาณาจักรให้ชาร์ลมีส่วนทำให้พระโอรสคนโตทั้งสามของหลุยส์ก่อการปฏิวัติครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งสร้างปัญหาให้กับช่วงปีหลัง ๆ ของรัชสมัยของหลุยส์
เมื่อโลแธร์ที่ 1 พระโอรสคนโตและทายาทผู้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิ พยายามรวมจักรวรรดิเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งหลังหลุยส์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 840 ชาร์ลส์กับหลุยส์ชาวเยอรมันเดินทัพไปต่อสู้กับพระเชษฐาของตนและปราบโลแธร์ได้ที่ฟงเตอนัวในปี ค.ศ. 841 เพื่อยืนยันถึงความเป็นพันธมิตรต่อกัน ในปี ค.ศ. 842 ทั้งคู่ลงนามในสนธิสัญญาแวร์เดิงร่วมกับโลแธร์ แบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามส่วน ส่วนที่โดยคร่าว ๆ แล้วคือฝรั่งเศสในยุคใหม่ตกเป็นของชาร์ลส์
พระองค์ทำสงครามอย่างต่อเนื่องกับพระเชษฐาทั้งสองและพระโอรสของทั้งคู่, กับชาวนอร์ส (หรือที่ต่อมาเป็นที่รู้จักในฝรั่งเศสในชื่อชาวนอร์มัน) และกับไพร่ฟ้าใต้บังคับบัญชาที่เป็นกบฏ เมื่อพระนัดดา (ลูกของพี่น้อง) ของชาร์ล โลแธร์ พระโอรสของโลแธร์ที่ 1 และกษัตริย์แห่งโลธาริงเกีย สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 869 ชาร์ลส์ยึดอาณาจักรของโลแธร์มาแต่ถูกสนธิสัญญาแมร์แซนที่ทำในปี ค.ศ. 870 บีบบังคับให้แบ่งอาณาจักรกับหลุยส์ชาวเยอรมัน
ในปี ค.ศ. 875 เมื่อพระนัดดา (ลูกของพี่น้อง) หลุยส์ที่ 2 ที่สืบทอดเป็นจักรพรรดิต่อจากโลแธร์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ ชาร์ลส์รักษาราชบัลลังก์จักรวรรดิไว้ได้
รัชสมัยของพระองค์มีการเติบโตทางอำนาจของเหล่าขุนนางสวนทางกับอำนาจของจักรพรรดิ อันเป็นเครื่องหมายของการขึ้นมาเรืองอำนาจของระบบศักดินาท้องถิ่น
ชาร์ลส์แต่งงานกับเอียร์เมนการ์ด บุตรสาวของโอโดที่ 1 เคานต์แห่งเออร์ลีย็องส์ ในปี ค.ศ. 842 เอียร์เมนการ์ดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 869 ในปี ค.ศ. 870 ชาร์ลส์แต่งงานกับริชิลด์แห่งโพรว็องซ์ที่เป็นลูกหลานตระกูลขุนนางของลอร์เรน
ชาร์ลส์มีพระโอรสกับเอียร์การ์ด 4 คน คือพระธิดาที่เป็นพระโอรสธิดาคนโตของชาร์ลส์กับเอียร์เมนการ์ดคือ จูดิธ ที่เป็นพระราชินีแห่งอังกฤษสองครั้งจากการแต่งงานกับพระเจ้าเอเธลวูล์ฟแห่งเวสเซ็กซ์และพระเจ้าเอเธลบาลด์แห่งเวสเซ็กซ์ พระองค์แต่งงานครั้งที่สามกับบาลด์วินที่ 1 แห่งฟลานเดอส์ และเป็นบรรพบุรุษของมาทิลดาแห่งฟลานเดอส์ พระราชินีคู่สมรสของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
ชาร์ลส์ยังมีพระโอรสธิดากับพระมเหสีคนที่สอง ริชิลด์ อีก 5 คนhttps://www.encyclopedia.com/people/history/french-history-biographies/charles-ii-emperor-west
จังหวัดฝาง
จังหวัดฝาง () เป็นโครงการจัดตั้งที่มีแนวคิดจะยกฐานะอำเภอฝาง อำเภอแม่อาย และอำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นจังหวัดฝาง ได้รับการเสนอเมื่อปี พ.ศ. 2552 เพื่อให้สภาผู้แทนราษฎรพิจารณา ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 สภาผู้แทนราษฎรสิ้นสุดลงก่อนจะผ่านความเห็นชอบร่างพระราชบัญญัติดังกล่าว จึงส่งผลให้การเสนอเรื่องตกไป
ในปี พ.ศ. 2552 นายบดินทร์ กินาวงค์ ประธานคณะกรรมการจัดตั้งจังหวัดฝาง ยื่นรายชื่อประชาชนเพื่อประกอบการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย จำนวน 10,756 รายชื่อ ต่อประธานรัฐสภา เพื่อให้รัฐสภาพิจารณาตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ได้มีแนวความคิดในการสนับสนุนการจัดตั้งจังหวัดฝาง โดยการรวมเอาอำเภอฝาง อำเภอแม่อาย อำเภอไชยปราการ และพื้นที่ดอยวาวี จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งจะมีจำนวนประชากรประมาณ 300,000 คน
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ได้ผ่านการพิจารณาลงนามโดยนายกรัฐมนตรีเพื่อเสนอต่อสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาได้มีการยุบสภาผู้แทนราษฎร ส่งผลให้ร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวต้องชะลอไป จากนั้นประธานสภาผู้แทนราษฎรได้อนุญาตบรรจุระเบียบวาระการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 24 เป็นเรื่องด่วน รอการพิจารณาในวาระที่ 1
โครงการจัดตั้งจังหวัดฝาง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
การจัดตั้งจังหวัดฝาง ประกอบด้วยพื้นที่การปกครองของ 3 อำเภอ ได้แก่
ดิเกร์ ฮูลู
ดิเกร์ ฮูลู () เป็นการละเล่นพื้นบ้านของชาวไทยมุสลิมใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ดิเกร์มาจากภาษาอาหรับว่า ดิเกร์อาวัล หรือดิเกร์อาวา ซึ่งหมายถึงการสวดหรือการร้องเพลง คำว่าฮูลู เป็นภาษามลายู หมายถึง ยุคก่อนหรือจุดเริ่มต้นพัฒนามาจากพิธีกรรมประกอบดนตรีเพื่อรักษาผู้ป่วยที่เชื่อว่าเกิดจากการกระทำของภูตผี ตั้งแต่สมัยที่ผู้คนในบริเวณนี้ยังนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายานหรือศาสนาฮินดู ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชวา ภายหลังเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามจึงได้นำการกล่าวสรรเสริญพระเจ้าในศาสนาอิสลามแทน
ดิเกร์ ฮูลูเริ่มมาจากเพลงพื้นบ้านที่ใช้ประกอบพิธีกรรม ในสมัยที่นับถือศาสนาฮินดู-พุทธ และได้พัฒนาเป็นการละเล่นเพื่อความสนุกสนานเมื่อเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม โดยนำการสวดหรือกล่าวสรรเสริญศาสดาในศาสนาอิสลามเข้าผสมในการประกอบพิธีกรรม แล้วตั้งเป็นวงหรือคณะขึ้น นำดนตรีมาประกอบ นิยมละเล่นในงานแก้บน สะเดาะเคราะห์ งานแต่งงานและงานเข้าสุหนัต เรียกการละเล่นที่พัฒนาขึ้นใหม่นี้ว่าดิเกร์ฮูลู
ในช่วงตั้งแต่ พ.ศ. 2043-2328 ศาสนาอิสลามได้แพร่กระจายอย่างกว้างขวาง จนปัตตานีเป็นศูนย์กลางการศึกษาด้านศาสนาอิสลามของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการศึกษาศาสนาในปอเนาะ นักปราชญ์และผู้รู้ศาสนาอิสลาม มองว่าการละเล่นดังกล่าวเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม จึงเกิดการละเล่นอีกแบบหนึ่ง เรียกว่า ดิเกร์ปายะซึ่งคล้ายกับดิเกร์ฮูลู แต่ได้ตัดส่วนที่เห็นว่าขัดกับหลักศาสนาอิสลามออกไป คือเริ่มต้นด้วยการร้องสรรเสริญศาสดาในศาสนาอิสลาม ใช้การตบมือแทนเครื่องดนตรี นั่งล้อมเป็นวงกลมโยกตัวตามจังหวะ เนื้อหาของเพลงเกี่ยวกับการปฏิบัติตนตามแบบอย่างมุสลิมที่ดี ลักษณะคำประพันธ์เป็นแบบปันตุนหรือปาตงเช่นเดียวกับดิเกร์ฮูลู นิยมร้องเล่นในปอเนาะ และละเล่นเพื่อความเป็นสิริมงคลในงานแต่งงาน งานเข้าสุหนัต งานเมาลิด งานวันฮารีรายอ ร้องเล่นในขบวนแห่บนบ้านและเวที ต่อมาดิเกร์ปายะได้ตั้งเป็นวงหรือคณะขึ้นเช่นเดียวกับดิเกร์ฮูลู ต่อมาทั้งดิเกร์ปายะและดิเกร์ฮูลูจึงผสมผสานกัน และมักเรียกว่าดิเกร์ฮูลู
เมื่อกองทัพสยามได้รับชัยชนะในการปราบความขัดแย้งในหัวเมืองปักษ์ใต้และกวาดต้อนผู้คนชาวปัตตานีมากรุงเทพฯ ในสมัยรัชกาลที่ 1-3 ชาวปัตตานีได้นำการละเล่นที่มีลักษณะอย่างดิเกร์ฮูลู ดิเกร์ปายะติดตามไปด้วย ชาวมุสลิมในกรุงเทพมหานครและจังหวัดใกล้เคียงนิยมเรียกว่า ดิเกร์เรียบ ลิเกเลียบ หรือลิเกกลอง ซึ่งดิเกร์เรียบ ตรงกับดิเกร์ ปายะ ส่วนดิเกร์ฮูลูมักเรียกว่า ลำตัดมลายู
ดิเกร์ฮูลูได้พัฒนาเป็นการละเล่นที่เป็นการแสดง มีขั้นตอนการแสดงที่ชัดเจน ตั้งเป็นวงหรือคณะขึ้น ในปี พ.ศ. 2470-2480 พบว่า มีคณะดิเกร์ฮูลู “มะ กายูบอเกาะ” ตำบลกายูบอเกาะ อำเภอรามัน จังหวัดยะลา และคณะ “อาแว กือจิ” ตำบลเฉลิม อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส เป็นคณะแรกที่แสดงประชันกัน และได้รับความนิยมอย่างสูง ในช่วงปี พ.ศ. 2481-2485 ดิเกร์ฮูลูได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางและมีคณะดิเกร์ฮูลูที่ถือเป็นต้นแบบแก่นักแสดงในรุ่นหลังทั้งทางด้านท่วงทำนองเพลงร้องแบบปัตตานี (ฆาโระตานิง) และแบบกลันตัน (ฆาโระกลาแต)ดิเกร์ฮูลูได้แพร่ขยายไปยังรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ด้วย
ดิเกร์ฮูลูซบเซาลงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่วนหนึ่งที่เกิดจากนโยบายรัฐนิยมในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม และกรมศิลปากรได้ออกระเบียบเกี่ยวกับการควบคุมการละเล่นพื้นบ้านรวมทั้งได้เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบขึ้น ทำให้ดิเกร์ฮูลูเกือบจะสูญหายไป ในช่วงปี พ.ศ. 2495-2515 ดิเกร์ฮูลูได้ฟื้นตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง โดย เป็นสื่อชาวบ้านให้กับรัฐบาลในการต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ มีการพัฒนาการเล่นโดยได้นำทำนองเพลงอินเดียมาใช้ร้องในมีท่วงทำนองกลอนสดแบบแยกี เกิดขึ้น 
และนำเพลงวาวบูแลมาใช้เป้นเพลงสุดท้าย ซึ่งยังเป็นธรรมเนียมจนถึงปัจจุบัน
วี เอส ไนพอล
เซอร์ วี เอส ไนพอล () (17 สิงหาคม ค.ศ. 1932 - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2018 ) วี เอส ไนพอลเป็นนักเขียนนวนิยายและบทความคนสำคัญของบริติชผู้มีเชื้อสายอินเดีย-ตรินิแดด ผู้ที่เกิดที่ตรินิแดดและโตเบโก ไนพอลถือว่าเป็นนักเขียนคนสำคัญผู้มีความสามารถในการเขียนร้อยแก้วในภาษาอังกฤษใหม่
ไนพอลได้รับทางวรรณกรรมต่างๆ หลายรางวัลที่รวมทั้งรางวัลจอห์น ลูเอลเลน รีส (John Llewellyn Rhys Prize) ในปี ค.ศ. 1958, รางวัลซัมเมอร์เซ็ท มอห์ม (Somerset Maugham Award) ในปี ค.ศ. 1960, รางวัลฮอธอร์นเดน (Hawthornden Prize) ในปี ค.ศ. 1964, รางวัลวรรณกรรมดับเบิลยู เอช สมิธ (W. H. Smith Literary Award) ในปี ค.ศ. 1968, รางวัลแมนบุคเคอร์ ในปี ค.ศ. 1971, รางวัลเดวิด โคเฮน ในปี ค.ศ. 1993 สำหรับชีวิตของความสำเร็จของวรรณกรรมบริเติช และ รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมจาก ราชสถาบันสวีเดน (Swedish Academy) ในปี ค.ศ. 2001
ในการมอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมให้แก่ไนพอล ราชสถาบันสวีเดนสรรเสริญงานของไนพอลว่า "เป็นงานที่รวมการบรรยายอันมีแก่นสารอันลึกซึ้งและการวิพากษ์อย่างเป็นกลางในงานที่ทำให้ผู้อ่านมองเห็นประวัติศาสตร์อันซ้อนเร้น" และกล่าวต่อไปว่า "ไนพอลเป็นนักปรัชญาสมัยใหม่ ผู้ยังคงรักษาประเพณีที่เริ่มมาตั้งแต่ "จดหมายเปอร์เซีย" (Lettres persanes) และ "ก็องดิด" ด้วยลักษณะการเขียนอันมีพลังอันควรค่าต่อการชื่นชมไนพอลแปลงความเดือดดาลไปเป็นความเที่ยงตรงที่ทำให้สถานะการณ์สามารถแสดงตนเองได้ที่แฝงด้วยการเหน็บแนม"
นวนิยาย
สารคดี