hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
วัดสารพัฒนึก
วัดสารพัฒนึก เดิมชื่อ วัดสารพัดนึก ตั้งอยู่เลขที่ 228 ถนนเทพโยธี ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2436 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2440
วัดสารพัฒนึกวัดสารพัฒนึกมีเนื้อที่ทั้งสิ้น 17 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา บริเวณวัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่า ตั้งอยู่ติดกับสถานที่ราชการต่าง ๆ คือ โรงพยาบาลศูนย์ประจำจังหวัดสรรพสิทธิประสงค์, วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สรรพสิทธิประสงค์, สถานีตำรวจภูธรจังหวัดอุบลราชธานี, สำนักงานขนส่งจังหวัดอุบลราชธานี และสนามบินนานาชาติอุบลราชธานี
เจ้าฟ้าสุทัศน์
เจ้าฟ้าสุทัศน์ เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเอกาทศรถที่ประสูติแต่สมเด็จพระอัครมเหสี พระองค์มีพระอนุชาร่วมพระมารดา 1 พระองค์ คือ เจ้าฟ้าศรีเสาวภาคย์ สมเด็จพระเอกาทศรถทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นพระมหาอุปราช
หลังจากนั้น เจ้าฟ้าสุทัศน์กราบบังคมทูลสมเด็จพระเอกาทศรถว่า ขอพิจารณาคนออก สมเด็จพระเอกาทศรสจึงตรัสว่า "จะเป็นขบถหรือ" เป็นเหตุให้เจ้าฟ้าสุทัศน์เกิดความเกรงพระราชอาญาจากสมเด็จพระราชบิดา เมื่อพระองค์ออกจากที่เฝ้าและเสด็จมายังพระราชวังบวรสถานมงคลแล้ว พระองค์ได้เสวยยาพิษและเสด็จสวรรคตลง ความทราบถึงสมเด็จพระเอกาทศรถทำให้พระองค์ทรงพระโทมนัสเป็นอันมากและทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระราชทานเพลิงพระศพตามพระอิสริยยศพระมหาอุปราช ซึ่งพระองค์ทรงตั้งพระทัยบำเพ็ญทานกุศลเป็นอเนกประการ
แวร์วีอาร์
แวร์วีอาร์ () คืออัลบั้มลำดับที่ 10 ของเวสท์ไลฟ์ วงบอยแบนด์ชาวไอริช มีกำหนดการออกจำหน่ายในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในสหราชอาณาจักรและแอฟริกาใต้ และในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในยุโรป
อัลบั้ม "แวร์วีอาร์" ได้ใช้เพลง "วอตอะเบาต์นาว" เพลงเดิมของวง Daughtry เป็นซิงเกิลแรก ออกเผยแพร่เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลดและในรูปแบบซีดีในวันถัดมา มิวสิกวิดีโอ เพลง "วอตอะเบาต์นาว" ปฐมทัศน์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ผ่านเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเวสท์ไลฟ์และสถานีโทรทัศน์ดนตรีในสหราชอาณาจักร
เวสท์ไลฟ์ประชาสัมพันธ์อัลบั้ม "แวร์วีอาร์" ผ่านรายการ "เอ็กซ์แฟกเตอร์" เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2552 และให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับอัลบั้มในรายการ "เดอะวันโชว์" ในวันที่ 30 ตุลาคม 
การบันทึกเสียง อัลบั้ม "แวร์วีอาร์" เริ่มต้นขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 ภายหลังการพักผ่อนจากการจัดคอนเสิร์ตทัวร์แบ็กโฮม จนเสร็จสิ้นในราวเดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 โดยเพลงที่จะบันทึกลงแผ่นเสียงมีทั้งสิ้น 13 เพลง ไรอัน เท็ดเดอร์และเอเจ แม็กลีนเพลง ประพันธ์เพลง "แชโดวส์" เพื่อบรรจุในอัลบั้ม "ดิสอิสอัส" ของวงแบ็กสตรีทบอยส์ แต่เพลงดังกล่าวมิได้นำมาบรรจุในอัลบั้ม เพลงนี้จึงได้รับการขายต่อให้แก่ไซมอน โคเวลล์ โปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษเพื่อให้เลโอนา ลิวอิส นำมาขับร้องในอัลบั้ม "อีโค" ต่อมาไซมอนตัดสินใจเลือกเพลงนี้ให้แก่เวสท์ไลฟ์ในการบันทึกเสียงแทนลีโอนา
มาร์ก ฟีฮิลี กล่าวกับหนังสือพิมพ์ "เดอะเดลีมิเรอร์" ว่า "พวกเราต้องการให้ซิงเกิลแรกจากอัลบั้มใหม่นี้เป็นบางแห่งระหว่างเสียงของเวสท์ไลฟ์ที่แฟนเพลงรู้จักและรักกับทิศทางดนตรีใหม่ที่พวกเรากำลังทำ พวกเราได้ทดลองกับความรู้สึกสดใสในการบันทึกเสียงครั้งนี้ กว่า 11 ปี พวกเราคิดว่านี่เป็นเหมือนตอนที่ 2 ในเรื่องราวของเวสท์ไลฟ์"
เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เวสท์ไลฟ์ได้ขับร้องเพลง "วอตอะเบาต์นาว" ในรายการ "เอ็กซ์แฟกเตอร์" วันเดียวกับการออกจำหน่ายซิงเกิลผ่านระบบออนไลน์ และในวันถัดมาพวกเขาได้แสดงผ่านสถานีโทรทัศน์จีเอ็มทีวี สถานีโทรทัศน์ในสหราชอาณาจักร และให้สัมภาษณ์ผ่านระบบเว็บแชต และให้สัมภาษณ์เพิ่มเติมในรายการ "เดอะวันโชว์" เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2552 นอกจากนี้พวกเขายังร่วมแสดงในคอนเสิร์ตชิลเดรนอินนีดของสถานีโทรทัศน์บีบีซี ในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และจะให้สัมภาษณ์ในวันที่ 26 พฤศจิกายน และ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในรายการ "Alan Carr's Chatty Man" และ "เดอะฟรายเดย์โชว์" ตามลำดับ พวกเขายังประชาสัมพันธ์ผ่านสถานีวิทยุในเมืองใหญ่ๆของสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม - พฤศจิกายน ซึ่งรวมถึงสถานีวิทยุบีบีซีเรดิโอวัน
อัลบั้ม "แวร์วีอาร์" มีกำหนดการออกจำหน่ายในช่วงเดือนพฤศจิกายน - ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในสหราชอาณาจักร แอฟริกาใต้ และยุโรปในบางประเทศ โดยใช้เพลง "วอตอะเบาต์นาว" เป็นซิงเกิลแรกในการประชาสัพมันธ์ เริ่มประชาสัมพันธ์เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ขึ้นชาร์ตไอริชและสหราชอาณาจักรในอันดับสูงสุดที่ 2 และขึ้นชาร์ตซิงเกิลของยุโรปในอันดับที่ 7 และใช้เพลง "ทอล์กมีดาวน์" เป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบัมโดยยังไม่มีกำหนดการจำหน่ายที่แน่นอน
พัททริค ซึสคินท์
พัททริค ซึสคินท์ () เป็นนักเขียนและนักเขียนบทชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2492 ที่เมืองอัมบัค (Ambach) บนริมฝั่งทะเลสาบชตาร์นแบร์ก ใกล้กับเมืองมิวนิกในเยอรมนี เขาศึกษาทางด้านประวัติศาสตร์สมัยยุคกลางและสมัยใหม่ที่มหาวิทยาลัยมิวนิกและที่แอ็กซ็องพรอว็องส์ในฝรั่งเศสระหว่างปีพ.ศ. 2511 - 2517 ต่อมาได้เริ่มต้นทำงานเป็นนักเขียนบท ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ น้ำหอม ซึ่งเป็นนวนิยายติดอันดับขายดีทั่วโลก และยังได้ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ซึ่งใช้ชื่อในภาษาไทยว่า น้ำหอมมนุษย์ อีกด้วย
สุกียากี้ (เพลง)
สุกียากี้ () หรือ อูเอะ โอะ มูอิเตะ อารูโก (; "แหงนมองขึ้นฟ้าเดินหน้าไป") เป็นเพลงภาษาญี่ปุ่นที่ร้องโดยคีว ซากาโมโตะ และเขียนโดยโรกูซูเกะ เอ กับฮาจิได นากามูระ ชื่อเพลง "สุกียากี้" เป็นชื่อที่ใช้ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ เพลงขึ้นอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1963 และถือเป็นเพลงภาษาญี่ปุ่นเพลงเดียวที่สามารถขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ได้ มียอดขายกว่า 13 ล้านชุดทั่วโลก เพลงนี้ในฉบับคีว ซากาโมโตะยังติดชาร์ตอาร์แอนด์บีที่อันดับ 18 อีกด้วย
พระอภัยมณี (แก้ความกำกวม)
พระอภัยมณี สามารถหมายถึง
พระอภัยมณีเป็นสังฆังตรงข้างไข่
จันทรเกษม
จันทรเกษม อาจหมายถึง
โลกธรรม 8
โลกธรรม 8 หมายถึง ธรรมดาของโลก เรื่องของโลก ธรรมชาติของโลกที่ครอบงำสัตว์โลกและสัตว์โลกต้องเป็นไปตามธรรมดานี้ 8 ประการอันประกอบด้วย
โลกธรรมฝ่ายอิฏฐารมณ์ คือ พอใจของมนุษย์ เป็นที่รักเป็นที่ปรารถนาโลกธรรมฝ่ายอนิฏฐารมณ์ คือ ความไม่พอใจของมนุษย์ ไม่เป็นที่ปรารถนา
เจ้าหญิงอาแล็กซ็องดราแห่งลักเซมเบิร์ก
เจ้าฟ้าหญิงอเล็กซันดรา โฌเซฟิน เทเรซา ชาล็อต มารี วิลเฮลมินแห่งลักเซมเบิร์ก ("ประสูติ" 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534) พระบุตรองค์ที่ 4 และพระธิดาพระองค์เดียวในแกรนด์ดยุกอ็องรีที่ 1 แห่งลักเซมเบิร์ก และแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาแห่งลักเซมเบิร์ก พระบิดามารดาอุปถัมภ์คือ มีแชล เจ้าชายที่ 14 แห่งลีญและเจ้าหญิงมาเรีย-แอนนา กาลิตท์ซิน อาร์คดัสเชสแห่งออสเตรีย พระองค์มีพระยศชั้นเจ้าฟ้าหญิง พระอิสริยยศ เจ้าฟ้าหญิงแห่งลักเซมเบิร์กและเจ้าฟ้าหญิงแห่งนัสเซา
เจ้าหญิงอเล็กซันดรามีพระเชษฐา 3 พระองค์คือ แกรนด์ดยุกกีโยม รัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าฟ้าชายเฟลิกซ์แห่งลักเซมเบิร์ก และเจ้าฟ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก พระอนุชา 1 พระองค์คือ เจ้าฟ้าชายเซบาสเตียนแห่งลักเซมเบิร์ก
เนื่องจากพระนางทรงเป็นสตรีจึงไม่มีสิทธิในราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กจนกว่าจะหมดรัชทายาทบุรุษ ถึงแม้ว่าพระปัยยิกาของเจ้าหญิงอเล็กซันดราจะทรงได้ครองราชย์เป็น แกรนด์ดัสเชสแห่งลักเซมเบิร์ก ซึ่งถูกต้องตามกฎบัตรซาลลิก
โดยทางพระบิดาของพระนาง เจ้าหญิงอเล็กซานดรามีความเกี่ยวข้องกับพระราชวงศ์ซึ่งครองราชย์ปัจจุบันในยุโรป เจ้าหญิงอเล็กซันดราเป็นพระมารดาอุปถัมภ์ในเจ้าฟ้าชายกาเบรียลแห่งนัสเซา พระโอรสพระองค์แรกในเจ้าฟ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก กับเจ้าฟ้าหญิงเทสซีแห่งลักเซมเบิร์ก
เจ้าหญิงอเล็กซานดราทรงได้รับ the Order of the Gold Lion แห่งราชวงศ์นัสเซา ในวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2552
เจ้าชายเซบัสเตียงแห่งลักเซมเบิร์ก
เจ้าฟ้าชายเซบัสเตียง อ็องรี มารี กีโยมแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ 16 เมษายน พ.ศ. 2535 ลักเซมเบิร์ก) พระบุตรองค์ที่ 5 และองค์เล็กในแกรนด์ดยุกอ็องรีที่ 1 แห่งลักเซมเบิร์ก กับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาแห่งลักเซมเบิร์ก พระบิดามารดาอุปถัมภ์ของพระองค์คือ แกรนด์ดยุกกีโยม รัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก กับอาร์คดัชเชสแอสตริดแห่งออสเตรีย-เอสต์ เจ้าฟ้าหญิงแห่งเบลเยียม
พระองค์มีพระเชษฐา 3 พระองค์คือ แกรนด์ดยุกกีโยม รัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าฟ้าชายเฟลิกซ์แห่งลักเซมเบิร์ก และเจ้าฟ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก พระเชษฐภคินี 1 พระองค์คือ เจ้าฟ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งลักเซมเบิร์ก
พระองค์ทรงอยู่ในลำดับ 3 ของการสืบราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์ก หลังจากเจ้าฟ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก พระเชษฐาทรงออกจากการสืบราชสันตติวงศ์
พระองค์ทรงเข้ารับการศึกษาที่ โรงเรียนนานาชาติเซนต์จอร์จ ลักเซมเบิร์ก และได้เข้าวิทยาลัยแอมเพิลฟอร์ธ ปัจจุบันศึกษาที่โรงเรียนนานาชาติลักเซมเบิร์ก
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกา ฉบับที่ 1
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเธสะโลนิกา ฉบับที่ 1 () เรียกโดยย่อว่าพระธรรมเธสะโลนิกา ฉบับที่หนึ่ง เป็นเอกสารฉบับที่ 13 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่
ทั้งข้อความในพระธรรมเองและหลักฐานภายนอกสนับสนุนว่า ผู้เขียนพระธรรมเล่มนี้คือ นักบุญเปาโล จากการเดินทางเพื่อประกาศข่าวประเสริฐ นักบุญเปาโล กับสิลาสได้เดินทางข้ามเมืองอัมฟีบุรีและเมืองอปอลโลเนีย แล้วจึงมาถึงเมืองเธสะโลนิกา นักบุญเปาโล พบว่าในเมืองนี้มีธรรมศาลาของชาวยิวอยู่จึงเข้าไปสั่งสอนเรื่องของพระเยซู แต่ทำได้เพียงสามสัปดาห์ก็ต้องออกจากเมืองนี้ไป เพราะถูกชาวยิวต่อต้านอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตาม การสั่งสอนที่มีระยะเวลาเพียงแค่สามสัปดาห์ของ นักบุญเปาโล นั้น ทำให้กลุ่มคนจำนวนไม่น้อยกลับใจเชื่อ แต่เมื่อ นักบุญเปาโล ออกจากเมืองไปอย่างกะทันหัน ทำให้ผู้ที่เชื่อใหม่ขาดแรงสนับสนุนจากภายนอก และต้องตกอยู่ท่ามกลางการข่มเหงของชาวยิว นักบุญเปาโล เป็นห่วงชาวเธสะโลนิกามาก จึงส่งทิโมธีไป หลังจากทิโมธีกลับมารายงานความเป็นไปแล้ว นักบุญเปาโล จึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น ส่งถึงคริสตจักรในเมืองเธสะโลนิกา เพื่อหนุนน้ำใจคริสเตียนที่นั่น และจดหมายฉบับนั้นคือ พระธรรม 1 เธสะโลนิกา ซึ่งคาดว่าน่าจะถูกเขียนขึ้นราวปี ค.ศ. 51
แม้ว่าในจดหมายฉบับนี้จะมีเรื่องที่ นักบุญเปาโล เขียนถึงชาวเธสะโลนิกาหลายเรื่อง แต่ดูเหมือนว่าเรื่องการพิพากษาจะเป็นหัวข้อหลัก สังเกตได้จากในทุกบทของพระธรรม 1 เธสะโลนิกา จะจบลงด้วยการอ้างถึงการที่พระเยซูจะเสด็จมาพิพากษามนุษย์ โดยเฉพาะในท้ายบทที่ 4 และตอนต้นบทที่ 5 ที่มีการบรรยายอย่างละเอียด
วัตถุประสงค์ในการเขียนจดหมายฉบับนี้ของ นักบุญเปาโล มีอยู่ 3 ประการคือ ประการแรก ต้องการหนุนน้ำใจของคริสเตียนที่เมืองเธสะโลนิกา โดยแสดงความชื่นชมยินดี เนื่องจากทิโมธีกลับมารายงานเรื่องความเชื่ออันมั่นคงของคริสเตียนที่นั่น ดังที่ นักบุญเปาโล เขียนไว้ว่า "เพราะว่าเมื่อท่านมั่นคงอยู่ในองค์พระผู้เป็นเจ้า ชีวิตของเราก็สดชื่น"
ประการที่สองคือ ต้องการให้พร้อมเสมอเมื่อ พระเยซู เสด็จมา โดยการกล่าวถึงแนวทางการดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสม ในส่วนนี้ นักบุญเปาโล เขียนไว้อย่างชัดเจน เข้าใจได้ไม่ยาก เช่น "ระวังให้ดี อย่าให้คนใดทำชั่วตอบแทนการชั่ว แต่จงหาทางทำดีเสมอต่อพวกท่านเอง และต่อคนทั้งปวงด้วย" "จงชื่นบานอยู่เสมอ" "จงเว้นเสียจากสิ่งที่ชั่วทุกอย่าง" เป็นต้น
ประการสุดท้าย ซึ่งสำคัญมาก มีสองประเด็นย่อย ประเด็นแรกคือ ต้องการให้เข้าใจเรื่องเวลาที่ พระเยซู จะเสด็จมาพิพากษามนุษย์ นักบุญเปาโล อธิบายไว้ในจดหมายว่า ไม่มีผู้ใดจะทราบหรือกำหนดได้ว่า จะเป็นเมื่อใด เวลาใด แต่อาจจะเป็นเมื่อใด เวลาใดก็ได้ ดังนั้น คริสเตียนทุกคนจึงต้องพร้อมอยู่เสมอที่จะรับเวลานั้น
ประเด็นที่สองคือ ต้องการให้เข้าใจว่า เมื่อ พระเยซู เสด็จมาพิพากษานั้น จะพิพากษาทั้งคนที่มีชีวิตอยู่และตายไปแล้ว นักบุญเปาโล จึงกล่าวไว้ในจดหมายว่า ในวันพิพากษานั้น พระเจ้าจะทรงนำบรรดาผู้ที่ตายไปแล้วนั้น มากับพระองค์
ที่หยุดรถไฟคอกควาย
ที่หยุดรถไฟคอกควาย เป็นที่หยุดรถไฟแห่งหนึ่งของทางรถไฟสายแม่กลอง ตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลคอกกระบือ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ห่างจากสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ 22.99 กิโลเมตร มีรางในย่าน 2 ราง
จูกัดเจี๋ยม
จูกัดเจี๋ยม เป็นบุตรชายของขงเบ้งหรือ จูกัดเหลียง เกิดจากนางอุ๋ยซี มีความรู้ความสามารถดี เป็นผู้คงแก่เรียน ชอบวาดรูป พระเจ้าเล่าเสี้ยนเอ็นดูมากถึงกับยกพระราชธิดาเป็นภรรยาด้วย และตั้งให้เป็นสมุหนายก
ต่อมาพระเจ้าเล่าเสี้ยนหลงเชื่อคำของขันทีฮุยโฮ จนราชการแผ่นดินแปรปรวน จูกัดเจี๋ยมน้อยใจจึงแกล้งลาป่วย ไม่เข้าเฝ้าเป็นเวลานาน
เมื่อเตงงาย แม่ทัพวุยก๊กยกทัพมาโจมตี พระเจ้าเล่าเสี้ยนจึงให้จูกัดเจี๋ยมออกไปรบที่ด่านเกียมก๊กแล้วทำรูปหุ่นขงเบ้ง หลอกทัพวุยก๊กจนเสียขวัญ เตงงายจึงส่งจดหมายไปเกลี้ยกล่อมจูกัดเจี๋ยมให้สวามิภักดิ์ จูกัดเจี๋ยมไม่ยอม ออกสู้รบกับเตงงายถึงขั้นตะลุมบอน แต่ม้าของจูกัดเจี๋ยมถุกเกาทัณฑ์ล้มลง พอทหารของเตงงายกรูเข้ามาจับตัว จูกัดเจี๋ยมเห็นว่าสู้ไม่ได้ จึงเอากระบี่เชือดคอตายอยู่ ณ ที่นั้น
รายชื่อตัวละครในอภัยมณี ซาก้า
ตัวละครในอภัยมณี ซาก้า ทั้งภาคแรกและภาค ซึ่งมาจากเค้าโครงเดิมของพระอภัยมณีของสุนทรภู่ โดยได้นำเสนอตัวละครสำคัญและตัวละครรองในผลงานชุดนี้ รวมถึงได้มีการเสริมเพิ่มตัวละครใหม่ขึ้นจากเดิม
เตงต๋ง
เตงต๋ง เป็นบุตรชายของเตงงาย ยอดขุนพลของวุยก๊ก หน้านวลเหมือนทาแป้ง ริมฝีปากเหมือนทาชาด
เตงต๋งมีความชำนาญในการใช้ทวน ได้เคยประฝีมือกับเกียงอุย แม่ทัพของจ๊กก๊กมาแล้ว เกียงอุยสู้ไม่ได้ นึกในใจว่า"เจ้าหนุ่มคนนี้มีฝีมือเข้มแข็งอยู่"
เตงต๋งออกรบกับจกก๊กภายใต้บังคับบัญชาของบิดาของตนเสมอ ครั้งสำคัญที่สุดคือการเข้าตีเสฉวนของจกก๊กผ่านทางด่านอิมเป๋ง ข้ามภูเขามอเทียนเนีย เตงต๋งได้รับคำสั่งให้คุมทหารห้าพันคน นำทางให้ทหารผ่านไปทางลัด ทหารทำทางต้องประสบกับความยากลำบากแสนสาหัส แต่เตงต๋งก็ทำงานได้สำเร็จ และกองทัพของเตงงายก็สามารถเข้ายึดราชธานีเฉิงตูได้อย่างง่ายดาย
หลังจากยึดแคว้นจกก๊กได้แล้ว เตงต๋งถูกสุมาเจียวสั่งจับพร้อมกับบิดาด้วยสงสัยว่าจะแข็งเมือง และถูกฆ่าตายระหว่างทางพร้อมกับบิดา
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา เป็นพงศาวดารสยาม ต้นฉบับเป็นสมุดไทยจำนวน 22 เล่ม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่การสถาปนากรุงศรีอยุธยาจนถึง จ.ศ. 1152 (พ.ศ. 2333) ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงแต่งเนื้อหาเพิ่มเติมจนจบรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและทรงนิพนธ์คำอธิบายเพิ่มเติม ซึ่งได้จัดพิมพ์เป็น 2 เล่ม
พระราชพงศาวดารฉบับนี้ไม่มีบานแพนกระบุที่มาการชำระ หอพระสมุดวชิรญาณรับซื้อมาราวปี พ.ศ. 2449-2450 มีจำนวน 22 เล่มสมุดไทย เนื้อความตรงกับพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ต่างตรงที่ฉบับนี้เริ่มเรื่องตั้งแต่สถาปนากรุงศรีอยุธยา (แต่ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์เริ่มเรื่องที่พระเจ้าเชียงรายกับชาวเมืองอพยพมาสร้างเมืองไตรตฤงษ์) และมีลายมือเขียนแก้ไขเพิ่มเติมคำและสำนวนไว้ สอดคล้องกับพระราชหัตถเลขาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงมีถึงเซอร์จอห์น เบาว์ริง ลงวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2398 ระบุว่าพระองค์กับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท กำลังร่วมกันแต่งตำนานกรุงสยามเริ่มความตั้งแต่การสร้างกรุงศรีอยุธยามาจนถึงราชวงศ์จักรี จึงเรียกพงศาวดารฉบับนี้ว่าพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา สันนิษฐานว่าพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงชำระต่อเนื่องมาจนสิ้นรัชกาล
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าฯ กรมพระยาภาณุพันธุวงษ์วรเดช รับสั่งให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ชำระและจัดพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกในงานพระศพพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหลวงวรเสรฐสุดา พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าอุบลรัตนนารีนาค กรมขุนอรรควรราชกัลยา สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจันทราสรัทวาร กรมขุนพิจิตรเจษฎ์จันทร์ และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี ปี พ.ศ. 2455 ต่อมาสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเพิ่มเติมเนื้อหาจนจบรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกและเพิ่มคำอธิบายรัชกาลต่าง ๆ จนถึงรัชกาลสมเด็จพระเอกาทศรถ ได้ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2457 เป็น 2 เล่ม นับเป็นการพิมพ์ครั้งที่ 2
อ่าวกินี
อ่าวกินี () เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกา แม่น้ำที่ไหลลงสู่อ่าว ได้แก่ แม่น้ำไนเจอร์และแม่น้ำโวลตา
ในพื้นที่อ่าว ยังเป็นบริเวณที่เส้นศูนย์สูตรและเส้นเมริเดียนแรกตัดกันอีกด้วย
ทะเลลัปเตฟ
ทะเลลัปเตฟ (; ) เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรอาร์กติก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของภูมิภาคไซบีเรีย ประเทศรัสเซีย โดยทิศตะวันตกติดกับทะเลคารา ทิศตะวันออกติดทะเลไซบีเรียตะวันออก มีพื้นที่ 672,000 ตารางกิโลเมตร และสามารถใช้เดินเรือได้ระหว่างเดือนสิงหาคมถึงเดือนกันยายน แม่น้ำสำคัญที่ไหลลงสู่ทะเลลัปเตฟ คือ แม่น้ำเลียนา ทะเลแห่งนี้เป็นทะเลลึก มีความลึกโดยเฉลี่ย 540 เมตร จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 3,385 เมตร
ทะเลนี้ถูกตั้งชื่อตามดมีตรี ลัปเตฟ และคารีตอน ลัปเตฟ นักสำรวจชาวรัสเซีย ซึ่งก่อนหน้านั้นชาวรัสเซียเคยเรียกว่า ทะเลนอร์เดนชอลด์ () ตามชื่อของอะดอล์ฟ เอริก นูร์เดนเชิลด์ นักสำรวจคนก่อนซึ่งเป็นชาวสวีเดน
ทะเลคารา
ทะเลคารา (; ) เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรอาร์กติก ทางตอนเหนือของไซบีเรีย ทิศตะวันตกติดทะเลแบเร็นตส์ ทิศตะวันออกติดทะเลลัปเตฟ มีเกาะหลายเกาะ เช่น เกาะดิกสัน เกาะโอเลนี เป็นต้น เป็นพื้นที่ซึ่งมีการค้นพบปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติ แต่ยังไม่ได้พัฒนามากนัก
ทะเลคารามีความกว้าง 970 กิโลเมตร ยาว 1,450 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 880,000 ตารางกิโลเมตร มีความลึกเฉลี่ย 110 เมตร
แม่น้ำหลักที่ไหลลงสู่ทะเลคารา ได้แก่ แม่น้ำอ็อบและแม่น้ำเยนีเซย์
นิสสัน ทีด้า
นิสสัน ทีด้า () และขายในชื่อVersa ในอเมริกาและแคนาดา, เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กของนิสสัน ทำตลาดในกลุ่มคอมแพคท์คาร์ (Compact car) ในตลาดประเทศไทย ทีด้าเป็นรุ่นต่อของนิสสัน ซันนี่ มีขนาดเครื่องยนต์ 1600 cc และ 1800 ซีซี ปัจจุบันมีตัวถังสองแบบ คือ แบบสี่ประตู (Sedan) และแบบห้าประตู (Hatchback) ซึ่งแบบสี่ประตูได้เปลี่ยนชื่อรุ่นไปเป็น ทีด้า ลาติโอ (Tiida Latio) ส่วนแบบห้าประตูยังคงชื่อเดิมเอาไว้ โดยจุดเด่นคือความกว้าง ซึ่งใช่เครื่องยนต์ HR16DET โดยได้ไมเนอร์เชนจ์ เมื่อปี2552 อาทิเปลี่ยนกระจังหน้า, กันชนหน้า ปัจจุบันเลิกจำหน่ายแล้ว
รุ่นไมเนอร์เชนจ์
NISSAN TIIDA
NISSAN TIIDA LATIO
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัม
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัม () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่อัมสเตอร์ดัมในประเทศเนเธอร์แลนด์ ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1800
พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัมเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับงานศิลปะ งานหัตถกรรม และประวัติศาสตร์ นอกจากนั้นก็ยังมีงานสะสมจำนวนมากจากยุคทองของเนเธอร์แลนด์และศิลปะเอเชียงานสะสมบางชิ้นของพิพิธภัณฑ์ (ดู )
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน () (6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1926) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี เซ็กซ์ซิมโบล ถือเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อปในยุคแรก ๆ เป็นที่รู้จักในชื่อ ละตินเลิฟเวอร์ หรือนักรักชาวละติน เขาถือเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1920 และเป็นหนึ่งในดาราเลื่องชื่อที่สำคัญในยุคภาพยนตร์เงียบ มีผลงานอย่างเรื่อง "The Sheik" และ "The Four Horsemen of the Apocalypse" เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรในวัย 31 ปี เป็นเหตุให้เกิดอุปาทานหมู่กับเหล่าแฟน ๆ ผู้หญิง เป็นเหตุทำให้เขาได้รับยกย่องเป็น ไอคอน
พระนางอเลนันดอ
พระนางอเลนันดอ มีพระนามจริงว่า สิ่งผยูมะฉิ่ง ( ซึ่งมีความหมายว่า นางพญาช้างเผือก; มีพระนามแรกประสูติว่า ศุภยากะเล) พระราชธิดาในพระเจ้าบาจีดอแห่งพม่า ที่ประสูติแต่พระนางนันมาดอ เมนู พระมเหสีเอก
ต่อพระนางเป็นพระมเหสีตำหนักกลางในพระเจ้ามินดง ตำแหน่งพระมเหสีตำหนักกลางมีคำเรียกเป็นภาษาพม่าว่า "อเลนันดอ" ด้วยพระนามนี้เองจึงกลายเป็นพระนามที่ชาวไทยรู้จักกันทั่วไป พระองค์เป็นมเหสีที่พระเจ้ามินดงโปรดที่สุดพระองค์หนึ่ง และเป็นที่เกรงอกเกรงใจของพระองค์ พระนางอเลนันดอมีพระราชธิดากับพระเจ้ามินดง 3 พระองค์ ได้แก่ พระนางศุภยาจี, พระนางศุภยาลัต และพระนางศุภยากะเล โดยพระธิดาองค์ที่สองของพระองค์คือ พระนางศุภยาลัตซึ่งมีนิสัยทะเยอทะยานเช่นเดียวกับพระองค์ ด้วยความที่พระเจ้ามินดงเกรงในพระนางอเลนันดอ พระเจ้ามินดงจึงมิได้ตั้งองค์รัชทายาทไว้ พระนางศุภยาลัตพระธิดาของพระองค์จึงเลือกเจ้าชายสีป้อซึ่งเป็นคนหัวอ่อน โดยพระนางอเลนันดอได้ให้การสนับสนุน เมื่อพระนางศุภยาลัตพระธิดาได้เสกสมรสกับพระเจ้าธีบอ แม้พระนางอเลนันดอได้ให้การช่วยเหลือแก่พระนางศุภยาลัตในเบื้องต้น แต่ภายหลังพระนางอเลนันดอถูกให้ไปประทับที่วังอื่นรวมทั้งพระธิดาคือพระนางศุภยาจีซึ่งเป็นพระเชษฐภคินี
ต่อมาเมื่อพม่าตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ พระเจ้าธีบอ พระนางนางศุภยาลัต รวมถึงพระองค์ ได้ถูกเชิญออกนอกประเทศโดยให้ประทับในเมืองรัตนคีรี ทางใต้ของเมืองบอมเบย์ในบริติชราช ภายหลังพระนางอเลนันดอได้มีเรื่องวิวาทกับพระนางศุภยาลัตซึ่งเป็นพระธิดา ทางอังกฤษสงสาร จึงได้ส่งพระนางอเลนันดอมายังพม่า และใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองมะละแหม่งจนสิ้นพระชนม์
เอียน แอชบี
เอียน แอชบี(เกิด 6 กันยายน 2519) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันสังกัดอยู่กับสโมสรฟุตบอลฮัลล์ซิตี ในอดีตเขาเคยสังกัดอยู่กับสโมสรฟุตบอลดาร์บีเคาน์ตีและสโมสรฟุตบอลเคมบริดจ์ยูไนเต็ด และยังเคยเล่นให้สโมสรIR Knattspyrnudeildในลีกไอซ์แลนด์อีกด้วย
ในเดือนมิถุนายน 2002 เขาได้ย้ายมาร่วมทีมฮัลล์ โดยแจน โมลบีผู้จัดการที่มฮัลล์ในขณะนั้น ได้ซื้อเขามาจากเคมบริดจ์ยูไนเต็ดที่เพิ่งตกชั้นมาจากลีกวัน แต่เขาก็เจอฝันร้ายในนัดแรกที่ลงเล่นให้กับฮัลล์ ซึ่งเขาได้รับใบแดง อย่างไรก็ตามเขาก็กลายเป็นที่ชื่นชอบของแฟนๆของฮัลล์ ด้วยสไตล์การเล่นที่นิ่ง ไว้ใจได้ ทำให้เขาถูกตั้งให้เป็นกัปตันทีมในยุคของโมลบี และปีเตอร์ เทย์เลอร์ ผู้จัดการทีมคนต่อมา และในฤดูกาลนี้ เขายิงประตูได้ในนัดที่เจอกับสโมสรฟุตบอลโยวิลทาวน์ ซึ่งประตูนี้เป็นประตูที่ส่งฮัลล์ให้เลื่อนชั้นจากลีกทูขึ้นไปยังลีกวัน ในถดูกาลถัดมา เขาก็เป็นผู้เล่นคนสำคัญที่ทำให้ฮัลล์ได้เลื่อนชั้นไปยังฟุตบอลลีกแชมเปียนชิพ
ชากาแทค
ชากาแทค () เป็นวงดนตรีแนวแจ๊ซ-ฟังก์ ที่ประสบความสำเร็จมากในแง่เชิงพาณิชย์อีกวงหนึ่งจากประเทศอังกฤษ และนำความเป็นแจ๊สเข้ามาผสมผสานกับดนตรีดิสโก้ หรือ ฟังค์ ได้อย่างกลมกลืนอยู่ตลอดเวลา และเพลงของพวกเขามักจะให้อารมณ์สำหรับยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีอยู่เสมอ
ฟอร์มวงในปี 1980 ประกอบด้วยบิล ชาร์ป (คียบอร์ด, เปียโน, หัวหน้าวง), คีธ วินเทอร์ (กีต้าร์), จอร์จ แอนเดอร์สัน (เบส), โรเจอร์ โอเดลล์ (กลอง) และ ไนเจล ไรต์ (คียบอร์ด) ออกผลงานชุดแรกมีชื่อว่า "Drivin Hard" ซึ่งก็เป็นการเปิดประตูสู่วงการเพลง ในที่สุดปี 1982 อัลบั้มที่ดังที่สุดของวงคือ "Nightbirds" ก็วางจำหน่าย ได้ จิลล์ ซาวาร์ดและแจ็กกี เรวี มาเป็นนักร้อง เพลง "Nightbirds" กลายเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด และกลายเป็นเพลงฮิตตลอดกาลของวงจนกระทั่งปัจจุบัน ต่อจากนั้นก็ยังมีผลงานเด่น ๆ อีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น Invitations, Out Of This World, Down On The Streets ฯลฯ และยังมีการเดินสายออกทัวร์อย่างสม่ำเสมอ
แจ็กกี เรวีและไนเจล ไรต์ 2 สมาชิกหลักลาออกจากวงไปในช่วงปลาย ๆ ยุคคริสต์ทศวรรษ 1980 จึงทำให้ ซาวาร์ดกลายเป็นนักร้องนำ และไนเจล ไรต์ ก็กลายเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวง ในช่วงสั้น ๆ
ยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 ชากาแทคมีสไตล์การเล่นที่เป็นคอนเทมโพแรรีแจ๊ซ มากขึ้น และคีธ วินเทอร์ ก็ต้องออกจากวงไปเนื่องจากปัญหาสุขภาพที่ร้ายแรงจนไม่สามารถทำงานเพลงได้อีก ชากาแทคจึงเหลือสมาชิกอยู่เพียง 4 คน (อลัน วอร์มอลด์เป็นมือกีต้าร์ให้กับวง แต่ไม่ได้ถูกรวมว่าเป็นสมาชิกคนที่ห้า) แต่ก็ยังมีผลงานอยู่จนถึงปัจจุบัน ทั้งในรูปแบบอัลบั้มเต็ม หรือกึ่ง ๆ รวมฮิตที่เพิ่มเพลงใหม่เข้าไป
ราชรัฐลิพเพอ
ราชรัฐลิพเพอ (, ) เป็นอดีตอาณาจักรที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ราชรัฐลิพเพอก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1123 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1918 ราชรัฐลิพเพอตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำเวเซอร์และทางตอนใต้ของป่าทิวโทแบร์กในบริเวณที่ปัจจุบันอยู่ในประเทศเยอรมนี
ผู้ก่อตั้งลิพเพอคือแบร์นฮาร์ดที่ 1 ผู้ได้รับพระราชทานสิทธิดินแดนจากสมเด็จพระจักรพรรดิโลแธร์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1123 จากนั้นแบร์นฮาร์ดตั้งตนเป็นลอร์ดแห่งลิพเพอ ผู้สืบเชื้อสายต่อมาก็ขยายดินแดนไปรวมอาณาจักรเคานท์หลายอาณาจักร ประมุขคนแรกที่ใช้ตำแหน่งเคานท์แห่งลิพเพอคนแรกคือไซมอนที่ 5
หลังจากไซมอนที่ 6 เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1613 แล้วลิพเพอก็ถูกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักรเคานท์ โดยไซมอนที่ 7 ได้ลิพเพอ-เด็ทโมลด์, เคานท์ออตโตได้ลิพเพอ-บราเคอ (Lippe-Brake) และ เคานท์ฟิลิปได้ลิพเพอ-อัลแวร์ดิซเซ็น (Lippe-Alverdissen) ในปี ค.ศ. 1709 ลิพเพอ-บราเคอกลับมารวมกับสายลิพเพอ-เด็ทโมลด์ อีกสายหนึ่งของตระกูลก่อตั้งขึ้นโดยเคานท์ยอปสท์ แฮร์มันบุตรชายของไซมอนที่ 7 ผู้ก่อตั้งลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ (Lippe-Biesterfeld)
ในปี ค.ศ. 1789 เคานท์แห่งลิพเพอ-เด็ทโมลด์ก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าแห่งจักรวรรดิ (Fürst หรือ prince of the empire)
หลังจากที่เป็นสมาชิกของจักรวรรดิเยอรมันในปี ค.ศ. 1871 ได้ไม่นาน สายลิพเพอ-เด็ทโมลด์ก็สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 ซึ่งทำให้เกิดความขัดแย้งในเรื่องผู้สืบครองระหว่างสายชอมบวร์ก-ลิพเพอ และ ลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ ศาลจักรวรรดิในไลพซิกในปี ค.ศ. 1905 ตัดสินให้ดินแดนตกไปเป็นของสายลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ที่เมื่อมาถึงช่วงนั้นไม่มีดินแดนที่เป็นอิสระของตนเอง
ราชรัฐลิพเพอมาสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 เมื่อลีโอโพลด์ที่ 4 เจ้าชายแห่งลิพเพอสละสิทธิในการปกครอง ลิพเพอกลายมาเป็นรัฐอิสระลิพเพอ (Free State of Lippe)
อันฮัลท์-แบร์นบูร์ก
ราชรัฐอันฮาลท์-แบร์นบวร์ก (, ) เป็นอดีตราชรัฐที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮาลท์-แบร์นบวร์กก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1252 เมื่อราชรัฐอันฮาลท์ถูกแบ่งระหว่างอันฮาลท์-อัสเชอร์สเลเบน (Anhalt-Aschersleben), อันฮาลท์-แบร์นบวร์ก และ อันฮาลท์-แซร์บสท์ หลังจากสายการปกครองมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1468 อันฮาลท์-แบร์นบวร์กก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอันฮาลท์-แซร์บสท์ ต่อมาก็ถูกแบ่งในปี ค.ศ. 1603 ออกเป็นอันฮาลท์-เดสเซา, อันฮาลท์-เคอเทิน (Anhalt-Köthen), อันฮาลท์-เพลิทเคา (Anhalt-Plötzkau), อันฮาลท์-แบร์นบวร์ก และ อันฮาลท์-แซร์บสท์ ในปี ค.ศ. 1635 สายอันฮาลท์-ฮาร์ซเกอโรเดอ (Anhalt-Harzgerode) ซึ่งมีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1709 ก็แยกจากอันฮาลท์-แบร์นบวร์ก ในปี ค.ศ. 1718 ก็ได้มีการก่อตั้งราชรัฐอันฮาลท์-แบร์นบวร์ก-ชอมบวร์ก-ฮอยม์ (Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym) ขึ้นและรวมกับอันฮาลท์-แบร์นบวร์กในปี ค.ศ. 1812 ในปี ค.ศ. 1847 อันฮาลท์-แบร์นบวร์กก็ได้รับราชรัฐอันฮาลท์-เคอเทิน หลังจากการเสียชีวิตของเจ้าผู้ครองนครอันฮาลท์-แบร์นบวร์กแล้ว ราชรัฐก็กลับไปรวมตัวกับราชรัฐอันฮาลท์-เดสเซาอีก
ทาทายัง (อัลบั้ม)
"ทาทายัง" เป็นอัลบั้มของทาทา ยัง ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2544 เป็นอัลบั้มเพลงแรกที่อยู่ในภายใต้สังกัดของค่ายโซนี่ มิวสิก บีอีซี เทโร
อันฮัลท์-เดสเซา
ราชรัฐอันฮาลท์-เดสเซา (, ) เป็นอดีตราชรัฐที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮาลท์-เดสเซาเดิมเป็นราชรัฐและต่อมาเป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1396 หลังจากการแบ่งราชรัฐอันฮาลท์-แซร์บสท์ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เดสเซา ราชรัฐอันฮาลท์-เดสเซาประสบกับการแบ่งแยกและการกลับมารวมตัวหลายครั้งในประวัติศาสตร์ของราชรัฐ เมื่อแบ่งไปก่อตั้งเป็นอันฮาลท์-เคอเทินในปี ค.ศ. 1471 ต่อมาในปี ค.ศ. 1544 ก็ได้รับการแบ่งเป็นครั้งที่สองเพื่อก่อตั้งเป็นอันฮาลท์-แซร์บสท์และอันฮาลท์-เพลิทเคา ระหว่าง ค.ศ. 1561 จนถึง ค.ศ. 1603 อันฮาลท์-เดสเซาก็อยู่ภายใต้การปกครองของเจ้าแห่งอันฮาลท์-แซร์บสท์ ในปี ค.ศ. 1603 อันฮาลท์-เดสเซาก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นอีกครั้ง และในปี ค.ศ. 1807 ก็ยกฐานะเป็นยกฐานะเป็นดัชชี
หลังจากการเสียชีวิตของดยุคคนสุดท้ายของอันฮาลท์-แบร์นบวร์กในปี ค.ศ. 1863 ดินแดนอันฮาลท์-เดสเซาก็ตกมาอยู่ภายใต้การปกครองของดยุคแห่งอันฮาลท์-เดสเซาผู้เปลี่ยนฐานันดรศักดิ์เป็น "ดยุคแห่งอันฮาลท์" ตามชื่อดัชชีแห่งอันฮาลท์ที่ก่อตั้งขึ้น
ตำบลแม่ตาว
ตำบลแม่ตาว ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มีพื้นที่ติดต่อตำบลท่าสายลวด, ตำบลแม่สอด, ตำบลแม่กุ, ตำบลพระธาตุผาแดง และสหภาพพม่า ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก
ราษฎรดั้งเดิมได้อพยพมาจากอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มาตั้งบ้านเรือนอยู่บ้านค้างภิบาลเป็นกลุ่มแรก (บ้านค้างภิบาล หมู่ที่ 1 ตำบลพระธาตุผาแดง อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ปัจจุบัน) ต่อมาได้มาทำไร่ ทำสวน ริมห้วยแม่ตาว ซึ่งเป็นที่ตั้งของตำบลในปัจจุบัน 
ต่อมาในลำห้วยแม่ตาวได้มีทองคำ ทำให้ราษฏรได้มาร่อนทองคำตามลำห้วยและได้ตั้งบ้านเรือนเพิ่มมากขึ้นจึงได้ตั้งเป็นหมู่บ้านและแยกเป็นหมู่บ้านใหม่ และตั้งชื่อตำบลเป็น "ตำบลแม่ตาว" ตามชื่อลำห้วยแม่ตาวตำบลแม่ตาวมีเนื้อที่โดยประมาณ 45.50 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่ภายในเขตตำบลแม่ตาว ส่วนใหญ่เป็นที่ราบและเป็นที่สูงบ้างเล็กน้อยทางด้านทิศตะวันตก
จำนวนหมู่บ้านในเขตตำบลมี 6 หมู่บ้าน ประกอบด้วย
ตำบลแม่ตาว มีประชากรทั้งสิ้น 6,529 คน โดย หมู่ที่ 2 บ้านแม่ตาวกลาง มีประชากรมากที่สุด รองลงมาคือ หมู่ที่ 3 บ้านแม่ตาวแพะ
กำนันตำบลแม่ตาว นายอุดม คำอ่อน
จำนวนครัวเรือนที่มีรายได้จากการประกอบอาชีพทุกประเภทรวมกันต่อปี ของตำบลแม่ตาวพบว่าครัวเรือนที่มีรายได้ ตั้งแต่ 30,000-49,999 บาท มีมากที่สุด และครัวเรือนที่มีรายได้ตั้งแต่ 500,000 บาท ขึ้นไป มีน้อยที่สุด
เดอะไรเชียสบราเธอส์
เดอะไรเชียสบราเธอส์ () เป็นวงดนตรีคู่ดูโอประกอบด้วยบิล เมดลีย์และบ็อบบี แฮตฟิลด์ พวกเขามีผลงานจากปี ค.ศ. 1963 ถึง 1975 และยังคงแสดงอยู่เรื่อยมาจนกระทั่แฮตฟิลด์เสียชีวิตไปในปี ค.ศ. 2003 แนวการร้องเพลงของพวกเขาบางครั้งอาจเรียกว่า บลู-อายด์โซล
เมดลีย์และแฮตฟิลด์มีความสามารถในการร้องเพลง ทั้งช่วงกว้างเสียง การควบคุมและโทน ที่ช่วงให้พวกเขาสามารถสร้างสรรค์การร้องคู่ที่แข็งแรงและโดดเด่น หรือแม้จะแสดงเดี่ยวก็ตาม เมดลีย์ร้องในส่วนเสียงต่ำและลึก กับเสียงเบส-แบร์ริโทน ขณะที่แฮตฟิลด์มีเสียงร้องที่สูง กับเสียงเทเนอร์ที่สูง
พวกเขาได้ชื่อวงมาในปี ค.ศ. 1962 ขณะที่แสดงด้วยกันในลอสแอนเจลิส ในฐานวงสมาชิก 5 คนที่ชื่อ เดอะพารามัวส์ ในขณะที่แสดงอยู่นั้น ตอนจบผู้ฟังที่เป็นนาวิกโยธินผิวดำก็ตะโกนขึ้นมาว่า "That was righteous, brothers!" ซึ่งทั้งคู่ก็รับเอาชื่อนี้มาเมื่อออกในฐานะดูโอ
เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดอะไรเชียสบราเธอส์ คือเพลง "Unchained Melody" ในปี ค.ศ. 1965 ซิงเกิลเพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 4 ในสหรัฐอเมริกา และอันดับที่ 14 ในอังกฤษ ต่อมาในปี ค.ศ. 1990 เพลงนี้ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์ "Ghost" (วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก) นำแสดงโดยแพทริก สเวซีและเดมี มัวร์ ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จสูงสุด และทำให้เพลงนี้ติดอันดับอีกครั้ง โดยติดอันดับหนึ่งในชาร์ต U.S. adult contemporary และอันดับหนึ่งในอังกฤษ ออสเตรีย และอีกหลายประเทศ
อันฮัลท์-เคอเทิน
ราชรัฐอันฮาลท์-เคอเทิน (, ) เป็นอดีตดัชชีที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮาลท์-เคอเทินเดิมเป็นราชรัฐและต่อมาเป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1396 หลังจากการแบ่งราชรัฐอันฮาลท์-แซร์บสท์ เป็นอันฮาลท์-เดสเซา และ อันฮาลท์-เคอเทิน อาณาจักรนี้รุ่งเรืองมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1552 เมื่อตกไปเป็นส่วนหนึ่งของอันฮาลท์-เดสเซา
อันฮาลท์-เคอเทินได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1603 จากการแบ่งราชรัฐอันฮาลท์-แซร์บสท์ หลังจากการเสียชีวิตของพรินซ์ออกกัสตัส หลุยส์ในปี ค.ศ. 1774 เมื่ออาณาจักรถูกแบ่งและก่อตั้งเป็นอันฮาลท์-เพลสส์
ในปี ค.ศ. 1806 อันฮาลท์-เคอเทินก็ได้รับการยกฐานะเป็นดัชชี หลังจากการเสียชีวิตของดยุคคนสุดท้ายของอันฮาลท์-เคอเทินในปี ค.ศ. 1847 ดินแดนอันฮาลท์-เคอเทินก็ตกมาอยู่ภายใต้การปกครองของดยุคแห่งอันฮาลท์-เดสเซาผู้เปลี่ยนฐานันดรศักดิ์เป็น "ดยุคแห่งอันฮาลท์" ตามชื่อดัชชีแห่งอันฮาลท์ที่ก่อตั้งขึ้น
เปรมณัช สุวรรณานนท์
เปรมณัช สุวรรณานนท์ เกิดวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 เป็นดีเจ นักร้อง และนักแสดงชาวไทย
เปรมณัช สุวรรณานนท์ จบการศึกษาชั้นประถมศึกษา จากโรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี ต่อจากนั้นได้เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขา การแสดงและกำกับการแสดง รุ่น 13
เป๊ก คบหาดูใจกับ นักร้องสาว นิว นภัสสร ภูธรใจ นักร้องดูโอวงนิว จิ๋ว ปัจจุบันสมรสกันแล้ว พิธีแต่งงานจัดที่บ้านเกิดฝ่ายหญิง ที่จังหวัดเชียงใหม่ จัดเป็นพิธีแบบล้านนา เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 และงานฉลองมงคลสมรสวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2560 จัดที่จีเอ็มเอ็มไลฟ์เฮาส์
อัลบั้มรวมศิลปิน One Man Story 3
อัลบั้มรวมดีเจ HOTWAVE - R U HOT Enough?
อัลบั้มรวมศิลปิน One Man Story 2
เพลงประกอบละคร ภูผาแพรไหม
แกรนด์ดัชชีออลเดนบูร์ก
แกรนด์ดัชชีออลเดนบูร์ก ( หรือ เยอรมันใต้ 'Ollnborg', ) เป็นอดีตรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ออลเดนบูร์กก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1180 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1918 ในฐานะเคาน์ตี ดัชชี และแกรนด์ดัชชี มีที่ตั้งอยู่ในบริเวณปากแม่น้ำเวเซอร์ ผู้ปกครองคือราชวงศ์ออลเดนบูร์กซึ่งมีอำนาจในเดนมาร์กและรัสเซียด้วย
ดีโว
ดีโว (Devo) เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งตั้งแต่ปี 1972 เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับพวกเขากับเพลงดังอย่าง "Whip It" ขึ้นชาร์ตอันดับ 14 บนบิลบอร์ดฮอต 100
สนธิสัญญาอารัส (ค.ศ. 1435)
สนธิสัญญาอารัส หรือ การประชุมใหญ่แห่งอารัส () เป็นการประชุมทางการทูตที่เกิดขึ้นที่อารัสในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบันในปี ค.ศ. 1435 ระหว่างผู้แทนจากอังกฤษ, ฝรั่งเศส และ เบอร์กันดี การประชุมเกิดขึ้นในตอนปลายของสงครามร้อยปี ทั้งการประชุมและสนธิสัญญาสะท้อนความล้มเหลวของฝ่ายอังกฤษ แต่เป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของฝ่ายฝรั่งเศส
ฝ่ายอังกฤษเข้าร่วมการประชุมโดยมีความเชื่อว่าเป็นการประชุมเพื่อแสวงหาสันติภาพระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสเท่านั้น ที่มีการเสนอการยุติการต่อสู้เป็นระยะเวลานาน และการเสกสมรสระหว่างสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษและพระราชธิดาในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส ฝ่ายอังกฤษไม่เต็มใจที่จะยกเลิกการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ซึ่งทำให้การต่อรองเป็นไปได้ยาก ฝ่ายอังกฤษเดินออกจากที่ประชุมกลางคันเพื่อไปปราบปรามการรุกรานของฝรั่งเศสโดยJean Poton de Xaintrailles และ La Hire
ขณะเดียวกันผู้แทนฝ่ายฝรั่งเศสและผู้นำทางศาสนาก็ยุให้ฟิลลิปเดอะกูด ดยุคแห่งเบอร์กันดีคืนดีกับพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 เบอร์กันดีขณะนั้นเป็นอาณาจักรที่แทบจะเป็นอิสระต่อตนเอง และเป็นพันธมิตรกับอังกฤษมาตั้งแต่เมื่อจอห์นเดอะเฟียร์เลสส์บิดาของฟิลลิปถูกฆาตกรรมโดยฝ่ายฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1419 ที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 อาจจะทรงทราบ เมื่อผู้แทนฝ่ายอังกฤษกลับมายังที่ประชุมก็พบว่าฟิลลิปเดอะกูดได้เปลี่ยนข้าง เมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1435 จอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของฝ่ายอังกฤษก็มาเสียชีวิตเพียงอาทิตย์เดียวก่อนที่การประชุมจะเสร็จสิ้น
สนธิสัญญาลงนามกันในปี ค.ศ. 1435
สนธิสัญญาบลัว (ค.ศ. 1572)
สนธิสัญญาบลัว (ค.ศ. 1572) () เป็นสนธิสัญญาที่ลงนามกันที่เมืองบลัวในฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1572 ระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ และ แคทเธอรีน เดอ เมดิชิแห่งฝรั่งเศส ตามเนื้อหาของสนธิสัญญาฝรั่งเศสและอังกฤษตกลงเลิกการเป็นปฏิปักษ์ต่อกันที่มีมาเนิ่นนานก่อนหน้านั้นและก่อตั้งสัมพันธ์ไมตรีร่วมกันในการต่อต้านสเปน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธทรงหวังว่าสนธิสัญญาการป้องกันจะแยกสเปน และป้องกันฝรั่งเศสจากการรุกรานฟลานเดอร์ส
อ็องรีที่ 1 ดยุกแห่งกีซ
อองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส () (31 มกราคม ค.ศ. 1550 - 23 ธันวาคม ค.ศ. 1588) อองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีสเป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1550 เป็นบุตรของฟรองซัวส์ ดยุคแห่งกีส และ อันนา เดสเต อองรีได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุคแห่งกีสและ Grand Maître de France หลังจากการเสียชีวิตของบิดาในปี ค.ศ. 1563 อองรีมีบทบาทในการต่อสู้กับออตโตมันในฮังการีในปี ค.ศ. 1565 เมื่อกลับมาถึงฝรั่งเศสอองรีก็กลายเป็นผู้นำฝ่ายคาทอลิกในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส อองรีต่อสู้ในยุทธการแซงต์เดอนีส์ (Battle of Saint-Denis) ในปี ค.ศ. 1567, ในยุทธการฌาร์นัค (Battle of Jarnac) และในยุทธการมงคงตูร์ (Battle of Moncontour) แต่การพยายามมีความสัมพันธ์กับมาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์ในปี ค.ศ. 1570 นำความไม่พอพระทัยให้แก่พระเชษฐาของมาร์เกอรีต พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส แต่เมื่ออองรีไปสมรสกับแคทเธอรีนแห่งคลีฟส์ สถานการณ์ก็ค่อยกระเตื้องขึ้น ความเกรงกลัวอำนาจที่เพิ่มมากขึ้นของนายพลแกสปาร์ด เดอ โคลินยีทำให้อองรีสมรู้กันทำการฆาตกรรมและการก่อให้เกิดการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิวในปี ค.ศ. 1572
สี่สิบห้าองครักษ์
สี่สิบห้าองครักษ์ () คือทหารองครักษ์จำนวนสี่สิบห้าคนที่ได้รับเลือกมาโดยฌอง หลุยส์ เดอ โนกาเรต์ เดอ ลา วาแลต ดยุคแห่งเอแปร์นง (Jean Louis de Nogaret de La Valette) เพื่อให้มาพิทักษ์พระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศสระหว่างวิกฤติการณ์ของสงครามสามอองรี
ทหารองครักษ์สี่สิบห้าคนที่ได้รับเลือกมาเป็นขุนนางชั้นรอง (บางคนมาจากกาสคอญ) ที่บ้างก็เป็นเจ้าของม้าเพียงตัวเดียวและแผ่นดินเพียงสองสามเอเคอร์สำหรับเลี้ยงตัวเอง เมื่อได้รับเลือกมาแล้วทหารองครักษ์ก็ได้ค่าจ้างอย่างสูงเป็นการแลกเปลี่ยนกับการรักษาความปลอดภัยให้แก่พระเจ้าอองรีที่ 3 ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยการอยู่ยามครั้งละสิบห้าคน
หลังจากที่สันนิบาตคาทอลิกทำการปฏิวัติในปารีส พระเจ้าอองรีก็จำต้องเสด็จหนีไปยังบลัวส์ ที่ทรงใช้เป็นที่ตั้งมั่นวางแผนยึดอำนาจคืนจากรัฐสภาทั่วไป โดยการให้ทหารองครักษ์สังหารอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส เมื่อดยุคเดินทางมาเฝ้าพระเจ้าอองรีที่พระราชวังบลัวส์เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1588 และน้องชายหลุยส์ที่ 2 คาร์ดินัลแห่งกีสในวันต่อมา
หลังจากที่พระเจ้าอองรีที่ 3 เองถูกลอบปลงพระชนม์โดยฌาคส์ เคลมงต์ (Jacques Clément) ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสก็ตกไปเป็นของอองรีแห่งนาวาร์ กององครักษ์ก็ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้แก่พระองค์ต่อมาจนกระทั่งเสด็จสวรรคต ที่อาจจะเป็นการถูกลอบปลงพระชนม์
เรื่องราวของกององครักษ์นี้เป็นแรงบันดาลใจให้อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มาเขียนนิยาย "The Forty-Five Guardsmen" ในปี ค.ศ. 1847
จอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์
จอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์ () (ค.ศ. 1738 - 9 กันยายน ค.ศ. 1815) เป็นจิตรกรคนสำคัญชาวอเมริกันของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน โคพลีย์มีชื่อเสียงจากการเขียนภาพเหมือนของบุคคลสำคัญในนิวอิงแลนด์ในสมัยอาณานิคม โดยเฉพาะชนชั้นกลาง ภาพเขียนของโคพลีย์มีลักษณะการเขียนที่ใหม่ และมักจะมีสิ่งของที่เกี่ยวกับชีวิตของตัวแบบในภาพ
แคสซิโอเปีย (แก้ความกำกวม)
แคสซิโอเปีย () สามารถหมายถึง
กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซิน
กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซิน (; ค.ศ. 1528 - หลังจาก ค.ศ. 1587) เป็นจิตรกรชาวเฟลมิชของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน
กาเตรีนา ฟัน เฮเมิสเซินเป็นจิตรกรสตรีเฟลมิชคนแรกที่มีหลักฐานทางการเขียน และเช่นเดียวกับจิตรกรสตรีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนอื่น ๆ ที่เป็นบุตรีของจิตรกรยัน ซันเดิร์ส ฟัน เฮเมิสเซิน (Jan Sanders van Hemessen) ผู้คงจะเป็นครูผู้สอนให้กาเตรีนาเขียน กาเตรีนาเขียนภาพเหมือนของผู้คนผู้มีฐานะดีทั้งหญิงและชายที่มักจะมีฉากหลังเป็นสีมืด
เอก็อน ชีเลอ
เอก็อน ชีเลอ (; 12 มิถุนายน ค.ศ. 1890 – 31 ตุลาคม ค.ศ. 1918) เป็นจิตรกรชาวออสเตรียผู้ได้รับอิทธิพลจากกุสทัฟ คลิมท์ ชีเลอเป็นจิตรกรเขียนภาพคน (figurative painter) คนสำคัญของต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
สิ่งที่เด่นของงานของชีเลอคือความเข้มข้น (intensity) และงานเขียนภาพเหมือนตนเองหลายภาพที่เขียนขึ้น ร่างที่บิดเบือนและเส้นที่แสดงออกทางอารมณ์เป็นลักษณะงานเขียนและงานวาดเส้นของชีเลอ ทำให้เป็นจิตรกรคนแรก ๆ ของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แม้ว่าจะยังคงมีความเกี่ยวข้องกับขบวนการนวศิลป์เป็นอย่างมากก็ตาม
กุสตาฟว์ กูร์แบ
ฌ็อง เดซีเร กุสตาฟว์ กูร์แบ (; 10 มิถุนายน ค.ศ. 1819 - 31 ธันวาคม ค.ศ. 1877) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสผู้นำของขบวนการสัจนิยมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นขบวนการที่เชื่อมระหว่างขบวนการโรแมนติก (ที่พบในภาพเขียนของเตออดอร์ เฌรีโก (Théodore Géricault) และเออแฌน เดอลาครัว) กับ ตระกูลการเขียนบาร์บิซง (Barbizon School) กูร์แบมีบทบาทสำคัญในจิตรกรรมฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในฐานะที่เป็นผู้ริเริ่ม และในฐานะศิลปินผู้เต็มใจที่จะแสดงความคิดทัศนคติเกี่ยวกับสังคมในผลงานที่ทำ
ไฮวีอิกซอลต์ที เรลม์ออฟเดอะฟรี
ไฮวีอิกซอลต์ที เรลม์ออฟเดอะฟรี () เป็นเพลงชาติของประเทศเซียร์ราลีโอน ประพันธ์โดยคลิฟฟอร์ด เนลสัน ไฟล์และเรียบเรียงโดยจอห์น อาการ์ ประกาศใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2504 หลังจากที่ประเทศได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร โดยใช้แทนเพลงก็อดเซฟเดอะควีน ในรัฐธรรมนูญแห่งเซียร์ราลีโอน พ.ศ. 2534 กำหนดให้พลเมืองเซียร์ราลีโอนมีหน้าที่ "เคารพต่ออุดมการณ์และสถาบันของชาติ" ซึ่งรวมถึงเพลงชาติด้วย
บันทึกการแสดงสดปึ้กกกก...เต๋อ
บันทึกการแสดงสดปึ้กกกก...เต๋อ คือ อัลบั้มบันทึกการแสดงสด ของ เต๋อ เรวัต พุทธินันทน์ ซึ่งได้มีการบันทึกไว้เมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ณ อินดอร์ สเตเดี้ยม หัวหมาก เป็นคอนเสิร์ตครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในวงการเพลงไทยเพราะถือว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้เป็นต้นแบบของคอนเสิร์ตเพลงไทยในยุคหลังๆอีกด้วย ซึ่งในคอนเสิร์ตครั้งนี้มีนักดนตรียอดฝีมือเป็นแบคอัพมากมายเช่น ติ๊ก ชีโร่,โอม ชาตรี, อัสนี โชติกุล, มืด ไข่มุก,นิ่ม สีฟ้า,กริช ทอมมัส และ เทวัญ ทรัพย์แสนยากร เป็นต้น และคอนเสิร์ตครั้งนี้ถือว่าเป็นการเปิดตัวครั้งแรกของวงดนตรีระดับตำนานอย่าง วงไมโคร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1004
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1004 (ต่อเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ - ดอยสุเทพ) ช่วงตั้งแต่ประตูเมืองเชียงใหม่ ถึงสวนสัตว์เชียงใหม่เรียกว่า ถนนห้วยแก้ว แต่ช่วงอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัยถึงดอยสุเทพเรียกว่า ถนนทางขึ้นดอยสุเทพ หรือ ถนนศรีวิชัย ปัจจุบันมีลักษณะเป็นถนนผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีต ขนาด 4 ช่องจราจรสวนทาง ขึ้นไปบนภูเขาที่สูงชัน ผ่านดอยสุเทพ จนถึงพระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศน์ ระยะทางที่อยู่ในความควบคุมของแขวงการทางเชียงใหม่ที่ 2 สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) รวม 16.277 กิโลเมตร
สำหรับผู้ริเริ่มก่อสร้างถนนทางขึ้นสู่ดอยสุเทพคือ ครูบาศรีวิชัย ได้กำหนดฤกษ์ที่จะลงมือขุดจอบแรกสำหรับการสร้างถนนขึ้นดอยสุเทพในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 โดยมีเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ทรงเป็นผู้ขุดจอบแรกเป็นปฐมฤกษ์ ใช้เวลาก่อสร้าง 5 เดือน 22 วัน กระทั่งวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2478 จึงเปิดถนนให้รถขึ้นดอยสุเทพเป็นครั้งแรก ซึ่งในขณะนั้นเป็นถนนดินลูกรัง มีระยะทาง 11.530 กิโลเมตร
ถนนสายนั้นเมื่อสร้างเสร็จใหม่ ๆ มีชื่อว่า ถนนดอยสุเทพ ครั้นต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นถนนศรีวิชัย เพื่อเป็นเกียรติแก่ครูบาศรีวิชัย โดยวันที่ 9 พฤศจิกายน ของทุกปี จะเป็นวันครบรอบในการทำพิธีลงจอบแรก สร้างถนนศรีวิชัยขึ้นสู่วัดพระธาตุดอยสุเทพ เรียกว่า งานทำบุญจอบแรกครูบาศรีวิชัย นอกจากนี้ในช่วงก่อนวันวิสาขบูชา 1 วันของทุกปี จะมีประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพ ซึ่งถนนสายนี้ในยามค่ำคืนจะใช้ประกอบพิธีประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพเพื่อแสวงบุญ ตั้งแต่ค่ำถึงรุ่งเช้า
โซโลอิสต์
โซโลอิสต์ () เป็น สตูดิโออัลบั้ม เดี่ยวชุดแรกของ ว่าน ธนกฤต พานิชวิทย์ วางแผงทั่วประเทศเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2550 มีเพลงยอดนิยมคือ "ระยะปลอดภัย" , "สิ่งที่ยังเหลือ" , "วัยทองรำลึก"
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สายเทคโนปทุมธานี–เจ้าปลุก เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีระยะทาง 66.246 กิโลเมตร เริ่มต้นที่ปลายทางทิศใต้บนทางแยกกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 ในอำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ จนสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เป็นทางหลวงสายสำคัญที่ช่วงแบ่งเบาการจราจรบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เพื่อมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือของประเทศไทย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เริ่มต้นที่ทางแยกบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางพูน) บริเวณแยกเทคโนปทุมธานี จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือตัดกับถนนคลองหลวงที่แยกเชียงรากใหญ่ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับเชียงรากน้อย แล้วมาบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่ทางแยกต่างระดับบางปะหัน เรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนปทุมธานี–บางปะหัน" จากนั้นใช้เขตทางร่วมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เป็นระยะสั้น ๆ แล้วแยกออกไปทางทิศตะวันออก ไปตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ในเขตเทศบาลตำบลบางปะหัน จากนั้นเส้นทางจะขนานคลอง และลัดเลาะไปตามแม่น้ำลพบุรี จนสิ้นสุดทางหลวงบริเวณแยกเจ้าปลุก ซึ่งเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 ในอำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสามารถเดินทางต่อไปยังตัวเมืองลพบุรีได้ โดยตรงไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 โดยเรียกถนนช่วงนี้ว่า "ถนนบางปะหัน–ลพบุรี"
สภาพถนนตั้งแต่ปทุมธานีถึงถนนเชียงราก เป็นถนนขนาด 10 ช่องจราจร ก่อสร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 กระทั่งผ่านลดหลั่นลงเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรมีเกาะกลางจนถึงอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ก่อนหน้านี้เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ภายหลังมีการขยายเป็น 4 ช่องจราจรเพื่อแบ่งเบาภาระการจราจรบนถนนสายเอเชียมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ มีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือที่ อำเภอบางไทร และอำเภอพระนครศรีอยุธยา สำหรับช่วงตั้งแต่อำเภอบางปะหันถึงสี่แยกเจ้าปลุก อำเภอมหาราช เป็นถนนแอสฟัลต์ขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง
เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2536 มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สามแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 - บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 (ลพบุรี) ตอนอำเภอบางปะอิน - อำเภอบางปะหัน และเพื่อขยายทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 สายบางปะอิน-พยุหะคีรี ตอนบริเวณจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 พ.ศ. 2536 โดยจากแผนที่แนบท้ายจะเห็นว่าแนวเส้นทางเริ่มต้นตั้งแต่ ถนนกาญจนาภิเษก อำเภอบางปะอิน จนถึงถนนสายเอเชีย อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
นอกจากนี้ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แยกทางหลวงหมายเลข 346 (ปทุมธานี) - บรรจบทางของเทศบาลเมืองลพบุรีควบคุม ตอนบ้านปากอาด-บรรจบทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี และทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี ที่บ้านคลองเปรม พ.ศ. 2536 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2536
ก่อนหน้านี้ถนนเส้นดังกล่าวเรียกว่า ถนนปทุมธานี-ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร สันนิษฐานว่าถนนสายนี้เกิดขึ้นไม่พร้อมกัน โดยก่อนหน้านี้ทางหลวงแผ่นดินเส้นดังกล่าว จากแยกเทคโนปทุมธานี ถึงบริเวณบ้านปากอาด อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ก่อนจะมีทางแยกซ้ายไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309 ไปยังศูนย์ศิลปาชีพบางไทร
อาณาจักรพัลแฮ
เมื่ออาณาจักรโคกูรยอแตกใน พ.ศ. 1211 ในครั้งนั้นมีผู้คนกลุ่มต่าง ๆ เป็นจำนวนมากอพยพหลบหนีออกจากโคกูรยอไปอย่างกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทางไปอาศัยอยุ่อย่างกระจัดกระจายในที่ต่าง ๆ กระทั่งใน พ.ศ. 1239 ราชวงศ์ถังเกิดสงครามกับพวกคิตัน ซึ่งเป็นชนเผ่าเร่ร่อนกลุ่มหนึ่งที่มาตั้งหลักแหล่งอยู่ในแมนจูเรีย ช่วงเวลานั้นเองที่มีชาวโคกูรยอที่กระจัดกระจายไป ได้พยายามรวมตัวกันขึ้นใหม่เพื่อหมายไปตั้งถิ่นฐานเดิมในโคกูรยอ คนกลุ่มนี้นำโดย กอลโกล จุงซัง พาคนเหล่านี้กลับขึ้นไปยังดินแดนตอนเหนือ แต่ระหว่างทาง กอลโกล จุงซัง เกิดเสียชีวิตลง หน้าที่การนำต่อมาจึงเป็นของบุตรชายคือ แท โจยอง ผู้นำคนต่อไป จนกระทั่งถึงตอนเหนือของโคกูรยอเดิม แล้วตั้งถิ่นฐานใหม่ตรงบริเวณมณฑลจี้หลิน ของจีนในปัจจุบัน แล้วสร้างเมืองหลวงใหม่ขึ้น คือ เมืองดองเกียว แล้วเรียกแผ่นดินที่ปักหลักใหม่แห่งนี้ว่า อาณาจักรจิน โดยถือว่าเป็นอาณาจักรสืบต่ออาณาจักรโคกูรยอ
ในระหว่างนั้นจีนยังตกอยู่ในปัญหาความขัดแย้งทั้งภายในและภายนอก จึงปล่อยให้จักรวรรดิแห่งนี้ตั้งตัวเติบโตขึ้นมาเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกัน ชิลลาก็ไม่สามารถแผ่อิทธิพลขึ้นไปถึง เนื่องจากถ้านำทัพขึ้นไปก็อาจต้องสู้รบกับชนเผ่าเร่ร่อนเผ่าอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้นด้วย อาจต้องเสียทีถูกจักรวรรดิใหม่แห่งนี้ตีกลับมาได้ ในขณะที่อาณาจักรจินเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ นั้น ต่อมาราชวงศ์ถังได้พยายามจะให้จักรวรรดิแห่งนี้เข้ามาเป็นเขตอำนาจของจีนเพื่อเป็นรัฐกันชนกับชนเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ
ใพ.ศ. 1256 ราชวงศ์ถังจึงได้ประกาศให้จักรวรรดิแห่งนี้เป็นมณฑลหนึ่งของจีน และเนื่องจากทำเลที่ตั้งอยู่ติดกับคาบสมุทรเหลียวตงของจีนที่ล้อมรอบทะเลป๋อไห่ จึงเรียกมณฑลนี้ว่ามณฑลป๋อไห่ แต่ชาวจินเองถือว่าตนเป็นจักนวรรดิโดยสมบูรณ์ แท โจยอง ก็ดำรงสถานะเป็นจักรพรรดิของจักรวรรดิแห่งนี้ ซึ่งจีนเองก็ยินยอมรับสถานะความเป็นจักรพรรดิของ แท โจยอง แต่ยังคงถือว่าเป็นเขตอำนาจของจีนอยู่เช่นนั้นและจากการที่จีนเรียกดินแดนนี้ว่าป๋อไห่ อาณาจักรแห่งนี้จึงถูกเรียกว่า พัลแฮ ซึ่งเป็นภาเกาหลีมากกว่าที่จะเรียกว่าอาณาจักรจิน
การล่มสลายของจักรวรรดิพัลแฮเริ่มต้นขึ้นเมื่อเกิดสงครามครั้งใหญ่ระหว่างราชวงศ์เหลียว หรือพวกชนเผ่าคิตัน เข้าตีดินแดนของจีนสมัยปลายราชวงศ์ถัง ในพุทธศตวรรษที่ 15 อาณาจักรพัลแฮจึงต้องถูกตีไปด้วยเนื่องจากเป็นเขตอิทธิพลที่อยู่ใกล้ชิดติดกันระหว่างเขตดินแดนระหว่างจีนและคิตันในแมนจูเรีย ในพ.ศ. 1545 ราชวงศ์ถัง ถูกราชวงศ์เหลียวตีจนแตกออกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อย และพวกคิตันก็ทำสงครามต่อเนื่องจนกระทั่งได้ครอบครองดินแดนทางตอนเหนือของจีนส่วนใหญ่ การทำสงครามยึดครองครั้งนี้ จักรวรรดิพัลแฮก็ถูกยึดครองไปด้วยเช่นกัน ราชวงศ์เหลียวเข้าตีพัลแฮจนแตกใน พ.ศ. 1469 นับเป็นการสิ้นสุดจักรวรรดิพัลแฮ แม้ในภายหลังราชวงศ์เหลียวได้ตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นแทน คือ อาณาจักรตงตาน เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งได้เพียง 10 ปี ในพ.ศ. 1479 ราชวงศ์เหลียวก็ควบคุมอาณาจักรตงตานมาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์เหลียว และประชาชนชาวพัลแฮรู้ว่าตนเองสืบเชื้อสายจากชาวชาวโคกูรยอ ไม่ใช้ชาวแมนจู จึงได้อพยพลงใต้ไปยังบริเวณอาณาจักรโคกูรยอเก่าแล้วสถาปนาอาณาจักรใหม่ขึ้นมาคืออาณาจักรฮูโกกูรยอหรืออาณาจักรโคกูรยอใหม่
สำนักกษาปณ์
สำนักกษาปณ์ หรือ โรงกษาปณ์ เป็นหน่วยงานราชการในสังกัดกรมธนารักษ์ ที่เกิดจากการปรับโครงสร้างการแบ่งส่วนราชการของกรมธนารักษ์เมื่อปี พ.ศ. 2545 โดยสำนักกษาปณ์ มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการผลิต เหรียญกษาปณ์สกุลเงินบาท เหรียญกษาปณ์ที่ระลึก เหรียญที่ระลึก และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทย รวมถึงของสั่งจ้างต่างๆ เช่น โล่ พระเครื่อง เข็มที่ระลึก เป็นต้น
โรงกษาปณ์ในปัจจุบันสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 ซึ่งสถานที่ก่อสร้างอยู่ที่บริเวณ โรงงานทอกระสอบเดิม ของกระทรวง การคลัง ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 34-35 ตำบล คลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี บนเนื้อที่ประมาณ 126 ไร่
ซาวอย
ซาวอย (), ซาวัว () หรือ ซาวอยา () คือภูมิภาคในยุโรปที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของราชอาณาจักรเบอร์กันดีของแฟรงค์ ดินแดนในอดีตของซาวอยเป็นของประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลีในปัจจุบัน
ซาวอยก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้ารูดอล์ฟที่ 3 แห่งเบอร์กันดีอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1003 ที่ทำให้ราชวงศ์ซาวอยกลายเป็นราชวงศ์ที่ยังคงดำรงอยู่ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ราชวงศ์ซาวอยปกครองอาณาจักรเคานต์แห่งซาวอย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1416 และต่อมาปกครองอาณาจักรดยุคแห่งซาวอย จนระหว่างปี ค.ศ. 1416 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1714 อาณาจักรเคานต์แห่งซาวอยผนวกตูรินและดินแดนต่าง ๆ ในพีดมอนต์ ซึ่งเป็นบริเวณทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลีที่มีพรมแดนติดกับซาวอย เมืองหลวงของอาณาจักรดยุคคือช็องเบรี มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1563 เมื่อย้ายไปยังตูริน ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 อาณาจักรดยุคแห่งซาวอยก็มีความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เมื่อประมุขของราชวงศ์ซาวอยเป็นที่รู้จักกันในฐานะกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ขณะที่ตูรินยังคงเป็นเมืองหลวง ดินแดนเดิมของซาวอยถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ตามข้อตกลงของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 อันเป็นที่มาของการรวมตัวของอิตาลี (Italian unification) แต่ราชวงศ์ซาวอยก็ยังคงเป็นเจ้าของดินแดนในอิตาลีและประมุขกลายมามีฐานะเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี
ในฝรั่งเศสปัจจุบันซาวอยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโรนาลป์ หลังจากการถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1860 ดินแดนของซาวอยก็แบ่งเป็นสองจังหวัด คือ จังหวัดซาวัวและจังหวัดโอต-ซาวัว
วาลเทลลินา
วาลเทลลินา (, , , , ) คือหุบเขาในบริเวณลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของอิตาลีที่ติดกับสวิตเซอร์แลนด์ ในปัจจุบันมีชื่อเสียงในการเป็นบริเวณที่มีการเล่นสกีหิมะ, บ่อน้ำร้อน, เมืองบำบัดน้ำแร่, เนยแข็ง (โดยเฉพาะ Bitto ที่ตั้งชื่อตามแก่ง) และเหล้าองุ่น เมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมาวาลเทลลินาเป็นช่องเขาทางผ่านอันสำคัญของเทือกเขาแอลป์ระหว่างทางตอนเหนือของอิตาลีและเยอรมนี ฉะนั้นการควบคุมบริเวณนี้จึงเป็นที่เสาะแสวงหาจองทุกฝ่าย โดยเฉพาะในระหว่างสงครามสามสิบปี
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด
ช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ด () หรือ ช่องเขากร็อง-แซ็ง-แบร์นาร์ () เป็นช่องเขาทางตะวันตกของเทือกเขาแอลป์ที่เก่าแก่ที่สุด ที่มีหลักฐานว่าใช้กันมาตั้งแต่ยุคสำริด และยังมีร่องรอยของถนนโรมันเหลือให้เห็นอยู่บ้าง ในปี ค.ศ. 1800 กองทัพของนโปเลียนก็ใช้เส้นทางนี้ในการเดินทางเข้าอิตาลี ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ฌัก-หลุยส์ ดาวีด เขียนในภาพ "นโปเลียนที่ช่องเขาเซนต์เบอร์นาร์ด" และอีปอลิต เดอลาร็อช ในภาพ "โบนาปาร์ตข้ามเทือกเขาแอลป์" ในปัจจุบันช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดหมดความสำคัญลงเพราะมีช่องทางอื่นที่สามารถใช้ในการข้ามเทือกเขาที่สะดวกกว่า เช่น อุโมงค์ลอดใต้เขาหรือการเลี่ยงโดยสิ้นเชิงโดยการใช้วิธีคมนาคมอื่นเช่นทางอากาศ ฉะนั้นคุณค่าของช่องเขานี้ในปัจจุบันจึงอยู่ที่ความสำคัญทางประวัติศาสตร์และสถานที่สำหรับการสันทนาการเท่านั้น
แนวช่องเขาแล่นตามทิศตะวันออกเฉียงเหนือ-ตะวันตกเฉียงใต้ผ่านเทือกเขาแอลป์วาเล (Valais Alps) (เดิมเรียกว่าเทือกเขาแอลป์เพนไนน์) โดยมีจุดที่สูงที่สุดสูง 2469 เมตร ถนนหลวง E27 ลาดผ่านทั้งอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์ เชื่อมมาร์ตีญีในรัฐวาเลของสวิตเซอร์แลนด์กับอาออสตาในแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี จากมาร์ตีญีถนนสาย 9 ดำเนินต่อไปยังโลซาน และจากอาออสตา ถนนสาย A5 ดำเนินต่อไปยังตูริน
ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด
ช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ด (), ช่องเขาเปอตี-แซ็ง-แบร์นาร์ () หรือ ช่องเขาปิกโกโลซันแบร์นาร์โด () เป็นช่องเขาของเทือกเขาแอลป์ทางด้านพรมแดนฝรั่งเศส-อิตาลี ที่จุดที่สูงที่สุดสูง 2188 เมตรจากระดับน้ำทะเล ช่องเขาเชื่อมระหว่างจังหวัดซาวัวในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ของฝรั่งเศสกับแคว้นปกครองตนเองวัลเลดาออสตาของอิตาลี
บนช่องเขามีวงหินที่แม้จะได้รับความเสียหายจากถนนที่แล่นผ่าน ก็ยังพอเหลือร่องรอยอยู่บ้าง วงหินมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 72 เมตร เดิมมีหินที่ตั้งอยู่กลางวง จากการศึกษาเท่าที่ทราบวงหินสร้างมาตั้งแต่ยุคเหล็กที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นบริเวณศาสนพิธีของอารยธรรมทาเรนไทเซียน (Tarentaisian) (ราว 725 ปี–450 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ต่อมาก็ได้มีการก่อสร้างเทวสถานโรมันที่อุทิศให้แก่เทพจูปิเตอร์ขึ้น และที่พักนักเดินทาง (Mansio) นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าฮันนิบาลใช้ช่องเขานี้
ในบางปีช่องเขาลิตเทิลเซนต์เบอร์นาร์ดก็เป็นจุดหนึ่งที่ใช้ในเส้นทางการแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์ เช่นในปี ค.ศ. 2009 เมื่อใช้เป็นจุดที่ 16 เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม จากมาร์ตีญีในสวิตเซอร์แลนด์ ไปยังบูร์ก-แซ็ง-โมริส ซึ่งเป็นระยะทาง 160 ที่ต้องผ่านช่องเขาเกรตเซนต์เบอร์นาร์ดระหว่างทางด้วย
ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์
ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ หรือ ช่องเขากางเขนเหล็ก (; ) เป็นช่องเขาของเทือกเขาโดฟีนแอลป์ ที่เชื่อมระหว่างเลอบูร์-ดัวซ็อง (Le Bourg-d'Oisans) กับแซ็ง-ฌ็อง-เดอ-มอเรียน (Saint-Jean-de-Maurienne)
ตูร์เดอฟรองซ์ใช้ช่องเขาครัว-เดอ-แฟร์ก็เป็นจุดหนึ่งในเส้นทางการแข่งขันจักรยานสิบห้าครั้งตั้งแต่เริ่มมีการแข่งขันกันมา