hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
นวนิยายอิงชีวประวัติ
นวนิยายอิงชีวประวัติ () เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของบุคคล นวนิยายประเภทนี้มักจะสร้างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของบุคคลที่มีจริง ที่ผู้ประพันธ์สร้างเสริมรายละเอียดจากจินตนาการที่อาจจะมีพื้นฐานจากเหตุการณ์ที่ทราบว่าเกิดขึ้นจริง ชื่อและสถานที่อาจจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากชื่อจริงเมื่อจำเป็น เช่นในงานเขียน “"The Vicar of Wakefield"” () โดยนักเขียนชาวไอริชโอลิเวอร์ โกลด์สมิธที่เขียนในปี ค.ศ. 1761 และ ปี ค.ศ. 1762 และได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1766 ที่เชื่อกันว่าเป็นเรื่องที่โกลด์สมิธเขียนขึ้นจากผู้ที่รู้จักกัน
นักเขียนผู้หนึ่งที่ใช้การเขียนแบบนวนิยายอิงชีวประวัติเป็นหลักคือฟิลิปปา เกรกอรี เช่นในงานเขียน “"The Other Boleyn Girl"” () ที่นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อภาษาไทยว่า “"บัลลังก์รัก ฉาวโลก"” “"The Other Boleyn Girl"”เป็นนวนิยายที่เขียนจากชีวประวัติของแมรี โบลีน พี่สาวของแอนน์ โบลีน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษผู้มีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษอยู่ชั่วระยะหนึ่ง หรือ “Virgin Earth” ที่เกรกอรีนำชีวิตของจอห์น เทรดสแคนท์ผู้เยาว์นักพฤกษศาสตร์และนักสะสมแสวงหาพันธ์ไม้ใหม่ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาผูกเป็นนวนิยาย
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ () เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของผู้ประพันธ์ การเขียนนวนิยายอิงอัตชีวประวัติแตกต่างจากการเขียนอัตชีวประวัติ หรือ บันทึกความทรงจำ (memoir) เพราะเป็นงานที่ระบุว่าเป็นนวนิยายซึ่งหมายความว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะการที่จัดว่าเป็นงานกึ่งนวนิยายผู้ประพันธ์ก็มิได้หวังที่จะเขียนงานที่มีคุณสมบัติของงานเขียนที่เป็นบันทึกความทรงจำ ชื่อและสถานที่มักจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความเป็นจริง และสร้างเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นเพื่อเป็นการสร้างเสริมความเป็นนาฏกรรมของเนื้อหาให้มากขึ้น แต่เนื้อหาโดยทั่วไปก็ยังมีพื้นฐานใกล้เคียงกับชีวิตของผู้ประพันธ์ แต่เมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นผู้ประพันธ์ก็มิได้พยายามแต่อย่างใดที่จะเขียนให้ตรงต่อความเป็นจริง และบางครั้งก็จะเขียนอย่างเกินเลย หรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะแก่การดำเนินเรื่อง
คำว่า “นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ” เป็นคำที่ยากต่อการให้คำนิยาม นวนิยายที่เป็นเรื่องของสถานที่และ/หรือเหตุการณ์ที่ผู้ประพันธ์มีความคุ้นเคยไม่จำเป็นที่อยู่ในข่ายของนวนิยายประเภทนี้ หรือนวนิยายที่มีเนื้อหาบางส่วนที่ดึงมาจากชีวิตของผู้ประพันธ์ที่เป็นโครงเรื่องย่อย การจะถือว่าเป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติได้นวนิยายต้องประกอบด้วยตัวเอกของเรื่อง (protagonist) ที่ถอดมาจากผู้ประพันธ์และโครงเรื่องที่สะท้อนรายละเอียดของชีวิตของผู้ประพันธ์ “นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ” (semi-autobiographical novel)
งานเขียนบางชิ้นก็เรียกตนเองว่า “นวนิยายเชิงสารคดี” ที่ใช้เป็นครั้งแรกในงานเขียน “"In Cold Blood"” () โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 ที่ต่อมาเป็นประเภทของการเขียนวรรณกรรมที่ประยุกต์ไปใช้กับการเขียนหลายประเภทที่เกี่ยวกับอัตชีวประวัติ
เอลิซาเบธ เสตราท์
เอลิซาเบธ เสตราท์ () (6 มกราคม ค.ศ. 1956 - ปัจจุบัน) เอลิซาเบธ เสตราท์เป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับการนวนิยายเรื่อง “"Olive Kitteridge"” หรือ “On the Coast of Maine” () ในปี ค.ศ. 2009 และเข้ารอบสุดท้ายของรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2008 “"Olive Kitteridge"” เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องที่เกี่ยวพันกันกันเกี่ยวกับสตรีชื่อออลิฟ คิทเทอริดจ์และญาติพี่น้องที่สนิทกันที่อาศัยอยู่ที่เมืองครอสบีในรัฐเมนในสหรัฐอเมริกา
ปลาปักเป้าปากขวด
ปลาปักเป้าปากขวด หรือ ปลาปักเป้าปากยาว () ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งจำพวกปลาปักเป้า ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะหัวโต ตาโต มีลักษณะเด่นคือ ปากยาวยื่นออกมาเห็นได้ชัด อันเป็นที่มาของชื่อ ลำตัวค่อนข้างเพรียว ครีบหางปลายมน หลังมีสีเขียวมะกอก ตามตัวมีลวดลายสีจางและคล้ำและมีขอบสีขาวข้างละดวง ตาสีแดง ท้องสีเทาจาง
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8–12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง จัดเป็นปลาปักเป้าชนิดที่มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวมาก พบในแหล่งน้ำภาคกลางและภาคอีสานของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ในแม่น้ำด่งนาย ประเทศเวียดนาม
ปลาปักเป้าจุดส้ม
ปลาปักเป้าจุดส้ม หรือ ปลาปักเป้าจุดแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pao abei" ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าดำ ("P. cochinchinensis ") และปลาปักเป้าปากขวด ("P. cambodgiensis") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ปลาปักเป้าจุดส้มนั้นมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีแดงหรือสีส้มกระจายอยู่ทั่วตัว อันเป็นที่มาของชื่อ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลางและลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของประเทศไทย จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง
จูโนต์ ดิอัซ
จูโนต์ ดิอัซ () (31 ธันวาคม ค.ศ. 1968 - ปัจจุบัน) จูโนต์ ดิอัซเป็นนักเขียนนวนิยายและอาจารย์สอนวิชาการเขียนสร้างสรรค์ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ดิแอซเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายโดมินิกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Brief Wondrous Life of Oscar Wao"” () ในปี ค.ศ. 2008 และรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปีเดียวกัน “"The Brief Wondrous Life of Oscar Wao"” เป็นเรื่องราวของออสคาร์ วาวเด็กชายผู้มีน้ำหนักมากกว่าปกติที่เติบโตขึ้นมาในนิวเจอร์ซีย์ผู้หมกมุ่นกับนวนิยายวิทยาศาสตร์และแฟนตาซี แต่ก็ยังเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับประสบการณ์ภายใต้การปกครองระบบเผด็จการของราฟาเอล ทรูฮิลโลในสาธารณรัฐโดมินิกันซึ่งเป็นดินแดนของบรรพบุรุษของดิแอซเองด้วย
ปลาปักเป้าทอง
ปลาปักเป้าทอง (; ) เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)
มีลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาปักเป้าในสกุล "Tetraodon" อย่างเห็นได้ชัด และมีดวงตาที่โตกว่า ครีบหลังและครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายตัดตรง มีลำตัวสีทองเหลือบเขียวแวววาว โดยที่ไม่มีลวดลายหรือจุดใด ๆ ทั้งสิ้น หลังมีสีเทาเงิน ใต้ท้องสีขาว มีหนามสั้น ๆ ฝังอยู่ใต้ผิว และสามารถสะบัดครีบว่ายน้ำได้เร็วกว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น อีกทั้งยังสามารถพองลมได้ใหญ่กว่าด้วย เดิมเคยถูกจัดว่าเป็นชนิดเดียวกับ "Chonerhinos naritus" แต่สามารถจัดแนกออกได้จากสัณฐานวิทยา จึงแยกออกมาอยู่ในสกุลนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999
โตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร และพบในเขตน้ำกร่อยด้วย เช่น ลุ่มแม่น้ำบางปะกงในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นต้น
มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี
คอร์แม็ค แม็คคาร์ธี () (20 กันยายน ค.ศ. 1933 - ปัจจุบัน) คอร์แม็ค แม็คคาร์ธีเป็นนักเขียนนวนิยาย และ บทละครคนสำคัญชาวอเมริกัน แม็คคาร์ธีเขียนนวนิยายทั้งหมดสิบเรื่องที่เป็นประเภทกอธิคอเมริกันตอนใต้ (Southern Gothic), นวนิยายตะวันตก และ บันเทิงคดีพยากรณ์และหลังพยากรณ์
แม็คคาร์ธีได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Road"” () ในปี ค.ศ. 2007 และหนังสือ “"No Country for Old Men"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่แปลเป็นภาคภาษาไทยว่า “ล่าคนดุในเมืองเดือด” ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลอคาเดมี่สาขาเขียนบทและกำกับและภาพยนตร์ดีเด่นประจำปี แม็คคาร์ธีได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 1992 สำหรับนวนิยายเรื่อง “"All the Pretty Horses"” ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ในชื่อเดียวกันที่แปลเป็นภาคภาษาไทยว่า “สุภาพบุรุษอาชา”
งานเขียนก่อนหน้านั้น “"Blood Meridian"” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1985 ได้รับการเลือกโดยไทม์ว่าเป็นหนึ่งในนวนิยายดีเด่นที่สุด 100 เรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษที่พิมพ์ระหว่าง ค.ศ. 1923 ถึง ค.ศ. 2005 และเข้ารอบสุดท้ายในการเลือกคล้ายคลึงกันโดยเดอะนิวยอร์กไทมส์ว่าเป็นนวนิยายอเมริกันดีเด่นที่ได้รับการพิมพ์ในช่วง 25 ปีที่ผ่านมา นักวิพากษ์วรรณกรรมแฮโรลด์ บลูมสรรเสริญแม็คคาร์ธีว่าเป็นหนึ่งในสี่ของนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันที่เรียกว่าเป็นคนสำคัญพร้อมกับ ทอมัส พินชอน, ดอน เดอลิลโล และ ฟิลิป รอธ แม็คคาร์ธีมักจะได้รับการเปรียบเทียบกับวิลเลียม ฟอล์คเนอร์
อ้วนฮี
อ้วนฮี เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวจริงในประวัติศาสตร์ เป็นบุตรชายของอ้วนเสี้ยวและนางเล่าชือ มีพี่คืออ้วนถำและน้องคืออ้วนซง เมื่อเสียบิดาและพี่คนโตไป อ้วนฮีได้ร่วมกับอ้วนซงเพื่อรบกับโจโฉเมื่อกองทัพพ่ายแพ้ อ้วนฮีและอ้วนซงได้หนีไปอยู่กับกองซุนของ 
แต่กองซุนของกลัวว่าโจโฉจะบุกมาตีเมืองของตน กองซุนของ เลยตัดหัวของสองพี่น้องมาให้โจโฉ อ้วนฮีและอ้วนซงจึงต้องจบชีวิตลง
เจอราลดีน บรุคส์ (นักเขียน)
เจอราลดีน บรุคส์ () (14 กันยายน ค.ศ. 1955 - ปัจจุบัน) เจอราลดีน บรุคส์เป็นนักเขียนนวนิยายและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันผู้ยังถือหนังสือเดินทางออสเตรเลีย
บรุคส์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"March"” () ในปี ค.ศ. 2006
“"March"” เป็นนวนิยายประเภทที่เรียกว่านวนิยายคู่ขนาน (parallel novel) ที่ใช้เรื่อง “"สี่ดรุณี"” โดยลุยซา เมย์ แอลค็อทท์เป็นพื้นฐานในการเขียนจากมุมมองของมิสเตอร์มาร์ชผู้เป็นบิดาของตัวเอกของนวนิยายของแอลค็อทท์ ผู้ที่จากครอบครัวไปร่วมในสงครามกลางเมืองอเมริกัน
เอเชียนเกมส์ 1978
เอเชียนเกมส์ 1978 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 8 ประเทศไทยจำต้องเป็นเจ้าภาพอีกวาระหนึ่งเพราะปากีสถานซึ่งได้รับมอบหมายจากที่ประชุมมนตรีสหพันธ์ฯ ให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งนี้ได้แจ้งไปยังสหพันธ์ว่าไม่สามารถจัดการแข่งขันได้ เนื่องจากปัญหาทางการเมือง เศรษฐกิจภายในประเทศและภาวะเงินเฟ้อ ซึ่งเป็นเหตุให้ขาดดุลทางการเงิน นายอาลี ภูตโต นายกรัฐมนตรีปากีสถานในขณะนั้น ได้สั่งระงับการเป็นเจ้าภาพจัด การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 ผลจากการที่ปากีสถานขอคืนความเป็นเจ้าภาพจึงได้มีการประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ขึ้นในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิคครั้งที่ 21 ณ ประเทศแคนาดา เพื่อหาประเทศเจ้าภาพแทนปากีสถานและที่ประชุมได้มีมติขอร้องให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพอีกครั้ง โดยสมาชิกสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งสิ้นสำหรับการเป็นเจ้าภาพ ยกเว้นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการส่งนักกีฬาไทยเข้าร่วมแข่งขัน ประเทศไทยจึงรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 8 ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521
การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 นี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระมหากรุณาทรงรับการแข่งขันครั้งนี้ไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์
การแข่งขันครั้งนี้ กีฬาที่แข่งขันมี 19 ชนิด คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย โบว์ลิ่ง จักรยาน ฟุตบอล ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ส่วนประเทศที่เข้าแข่งขันมี 25 ประเทศ (สำหรับอิสราเอลนั้น คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ได้ขอร้องมิให้ประเทศอิสราเอลส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันครั้งนี้ เพื่อลดค่ารักษาความปลอดภัย แต่ก็ยังถือว่าประเทศอิสราเอลยังคงเป็นสมาชิกอยู่) นักกีฬาที่เข้าแข่งขันครั้งนี้มี 2,863 คน เป็นชาย 2,318 คน หญิง 454 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยได้แก่ ซาอุดิอาระเบีย เนปาล บาห์เรน บังคลาเทศ กาตาร์ สหสาธารณรัฐอาหรับ
เอเชียนเกมส์ 1966
เอเชียนเกมส์ 1966 การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 จัดขึ้นที่กรุงเทพฯ ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม 2509 กีฬาที่แข่งขันมี 14 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ยกน้ำหนัก วอลเลย์บอล มวยปล้ำ และมีการสาธิตกีฬาซอร์ฟบอล ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมี 19 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,945 คน เป็นชาย 1,569 คน หญิง 376 คน
เอเชียนเกมส์ 1970
เอเชียนเกมส์ 1970 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 6 ตามกำหนดเดิม เกาหลีรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จนกระทั่งปี 2512 ซึ่งเหลือเวลาอีก 1 ปี จะถึงกำหนดการแข่งขัน เกาหลีเจ้าภาพเกิดเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเกิดสงครามระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ทำให้ไม่สามารถจะเป็นเจ้าภาพได้จึงขอถอนตัวแต่เพื่อมิให้การแข่งขันครั้งนี้ต้องยกเลิกไป เกาหลีจึงยินดีหาเงินให้กับประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพเป็นเงินทั้งสิ้น 8 ล้านบาท คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จึงได้เปิดประชุมอย่างเร่งด่วน ครั้งแรกในที่ประชุมมีมติให้ญี่ปุ่นรับจัดแทนเกาหลี แต่ญี่ปุ่นปฏิเสธเพราะกำลังจัดงานเอ็กซ์โป 1970 อยู่ แต่ยินดีที่จะช่วยสมทบทุนแก่ประเทศที่จะรับเป็นเจ้าภาพแทน
ในที่สุดคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จึงมีมติขอร้องแกมบังคับให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพแทนเกาหลีโดยให้เหตุผลว่าประเทศไทยอยู่ในศูนย์กลางของภาคพื้นเอเชียอยู่แล้ว การไปมาก็สะดวกกว่าชาติอื่น ๆ ประการที่สองไทยเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 5 เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ ซึ่งได้รับความสำเร็จดียิ่งเหนือกว่าชาติอื่น ๆ และสนามกีฬากับอุปกรณ์การแข่งขันก็มีพร้อมอยู่แล้ว เหตุการณ์ภายในบ้านเมืองก็สงบราบรื่นดี ในที่สุดประเทศไทยก็ตอบรับโดยมีเงื่อนไขว่า การเป็นเจ้าภาพครั้งนี้จะต้องไม่ใช้เงินงบประมาณแผ่นดินไปจัด เว้นแต่เงินค่าใช้จ่ายสำหรับนักกีฬาที่จะเข้าการแข่งขันเท่านั้น (การแข่งขันครั้งนี้ประเทศไทยฐานะเจ้าภาพได้รับเงินอุดหนุนจากประเทศสมาชิกต่าง ๆ ดังนี้ จีนชาติ 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, อินโดนีเชีย 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิสราเอล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ, เกาหลี 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ, เนปาล 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฟิลิปปินส์ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ฮ่องกง 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, อิหร่าน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ญี่ปุ่น 75,000 ดอลลาร์สหรัฐ, มาเลเชีย 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ, ปากีสถาน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ, และเวียดนาม 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ รวมได้เงินอุดหนุนจาก 12 ประเทศสมาชิกเป็นจำนวน 412,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดังนั้น
การแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 6 จึงถูกกำหนดจัดขึ้นที่กรุงเทพฯ ระหว่างวันที่ 9 - 20 ธันวาคม 2513 กีฬาที่แข่งขันมี 13 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน มี 18 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,752 คน เป็นชาย 1,493 คน หญิง 259 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยมี เนปาลและฮ่องกง
มาริลินน์ โรบินสัน
มาริลินน์ โรบินสัน () (26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 - ปัจจุบัน) มาริลินน์ โรบินสันเป็นนักเขียนนวนิยายและนักเขียนบทความชาวอเมริกัน
นวนิยายเรื่อง “"Housekeeping"” ของโรบินสันที่เขียนในปี ค.ศ. 1980 ได้รับรางวัลมูลนิธิเฮมิงเวย์/เพ็นในฐานะนวนิยายดีเด่นเรื่องแรกของผู้ประพันธ์ และได้รับการเสนอชื่อสำหรับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายด้วย แต่มาได้รับรางวัลในนวนิยายเล่มที่สอง “"Gilead"” ในปี ค.ศ. 2005 ที่ได้รับรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติและรางวัลหนังสือแอมบาสซาเดอร์พร้อมกันด้วย นวนิยายเรื่องที่สาม “"Home"” ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 เข้ารอบสุดท้ายสำหรับรางวัลหนังสือแห่งชาติ
เอเชียนเกมส์ 1962
เอเชียนเกมส์ 1962 เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 4 จัดขึ้นที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม – 4 กันยายน 2505 มีการแข่งขัน 15 ชนิดกีฬา คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ลอนเทนนิส เทเบิลเทนนิส ว่ายน้ำ ยิงปืน วอลเลย์บอล และมวยปล้ำ มีการสาธิตกีฬายูโด การแข่งขันครั้งนี้อินโดนีเชียเจ้าภาพทำผิดกฎโดยกีดกันจีนและอิสราเอล ไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันโดยส่งไอเดนติตี้การ์ด กระดาษเปล่าไปให้จึงไม่ทราบว่ามีการแข่งขัน ในครั้งนี้จึงมีนักกีฬาเข้าแข่งขัน 1,460 คน จากประเทศอัฟกานิสถาน เบอร์มา กัมพูชา ซีลอน ฮ่องกง อินเดีย อินโดนีเชีย ญี่ปุ่น เกาหลี มาลายา บอร์เนียวเหนือ ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ ซาราวะก์ สิงคโปร์ ไทย และเวียดนาม
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 การลงคะแนนสำหรับเอเชียนเกมส์ 1962 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ก่อนการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1958 โดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียลงคะแนนให้ 22-20 เพราะชื่นชอบเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียมากกว่าเมืองการาจี
เอเชียนเกมส์ 1974
เอเชียนเกมส์ 1974 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นที่กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่านระหว่างวันที่ 1 – 16 กันยายน 2517 ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้เกือบต้องล้มคว่ำลงกลางคันเนื่องจากอิหร่านและญี่ปุ่นได้นำข้อเสนอเข้าที่ประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 17 – 18 กันยายน 2516 ให้ที่ประชุมพิจารณารับเอาประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกแต่มีเงื่อนไขว่า สหพันธ์ฯ ต้องขับจีนชาติออกจากการเป็นสมาชิก ผลปรากฏว่ากรรมการบริหาร 4 คน ได้เดินออกจากที่ประชุม ในที่สุดจากการวิ่งเต้นของอิหร่านและญี่ปุ่นจึงทำให้การรับรองสาธารณรัฐประชาชนจีนเข้าเป็นสมาชิกสหพันธ์ฯ ก็ผ่านไปด้วยดี ดังนั้น การแข่งขันครั้งที่ 7 จึงมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 19 ประเทศ มีนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 16 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินต้น บาสเกตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฟันดาบ ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก และมวยปล้ำ
วอลเลซ เสต็กเนอร์
วอลเลซ เสต็กเนอร์ () (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1909 - 13 เมษายน ค.ศ. 1993) วอลเลซ เสต็กเนอร์เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้น, นักประวัติศาสตร์ และ นักต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อมชาวอเมริกัน ที่มักจะเรียกกันว่าเป็น "อธิการของนักเขียนตะวันตก"
เสต็กเนอร์ได้รับรางวัลทางวรรณกรรมหลายรางวัลที่รวมทั้งรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"Angle of Repose"” () ในปี ค.ศ. 1972 และรางวัลหนังสือแห่งชาติจากนวนิยายเรื่อง “"The Spectator Bird"” ในปี ค.ศ. 1977 
และ: รางวัลโอ เฮนรีสามครั้ง, ทุนกุกเกนไฮม์สองครั้ง (1949 และ 1959) และอื่นๆ
อีดิธ วอร์ทัน
อีดิธ วอร์ทัน () (24 มกราคม ค.ศ. 1862 - 11 สิงหาคม ค.ศ. 1937) อีดิธ วอร์ทันเป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นและนักออกแบบชาวอเมริกัน
วอร์ทันได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “"The Age of Innocence"” ในปี ค.ศ. 1921 โมเดิร์นไลบรารีจัดให้นวนิยายเล่มเดียวกันนี้เป็นลำดับที่ห้าสิบแปดของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 นวนิยายอีกเล่มหนึ่งที่โมเดิร์นไลบรารีรับเลือกให้อยู่ในอันดับคือ “"The House of Mirth"” ที่เป็นลำดับหกสิบเก้า
ฟุตบอลทีมชาติติมอร์-เลสเต
ฟุตบอลทีมชาติติมอร์-เลสเต () เป็นทีมฟุตบอลระดับทีมชาติจากประเทศติมอร์-เลสเตซึ่งยังไม่เคยประสบความสำเร็จในรายการระดับนานาชาติใด ๆ เลย ทีมชาติติมอร์-เลสเตเข้าเป็นสมาชิกของฟีฟ่าเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2005 และเปิดตัวระดับนานาชาติครั้งแรกในการแข่งขันเอเชียนคัพรอบแบ่งกลุ่มเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 โดยแพ้ศรีลังกา 3-2 และแพ้ไต้หวัน 3-0
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย () เป็นองค์กรบริหารจัดการแข่งขันกีฬาระดับทวีปเอเชียในปัจจุบัน สืบต่อจากสหพันธ์เอเชียนเกมส์ ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ เมื่อวันอังคารที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) โดยมี เชค อะห์หมัด อัล-ฟาฮัด อัล-อะห์เหม็ด อัล-ซาบะห์ (Sheikh Ahmad Al-Fahad Al-Ahmed Al-Sabah) เป็นประธาน และสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ กรุงคูเวตซิตีของรัฐคูเวต
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติซึ่งเก่าแก่ที่สุด คือของญี่ปุ่นและฟิลิปปินส์ โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ให้การรับรองเมื่อ พ.ศ. 2454 (ค.ศ. 1911) ส่วนติมอร์-เลสเตเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติใหม่ล่าสุด ซึ่งเข้าร่วมเมื่อปี พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003) สำหรับคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งมาเก๊าของจีนนั้น สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียให้การรับรอง แต่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ให้การรับรอง และไม่ได้เข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก ซึ่งในตารางต่อไปนี้ ปีที่ปรากฏคือ ปีคริสต์ศักราชที่ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินั้นๆ และปีที่คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ให้การรับรองคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินั้นๆ หากไม่ใช่ปีเดียวกัน
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่ง อิสราเอล (; รหัส: ISR; ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2476; ค.ศ. 1933 - ไอโอซีรับรองเมื่อ พ.ศ. 2495; ค.ศ. 1952 ) เคยเป็นชาติสมาชิกของสหพันธ์เอเชียนเกมส์ แต่ถูกกีดกันออกจากสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ขณะที่มีการก่อตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) เนื่องจากเหตุการณ์สังหารหมู่ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 20 ที่นครมิวนิกของเยอรมนีตะวันตก ปัจจุบันอิสราเอลเป็นสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งยุโรป () ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994)
ซอฟต์ร็อก
ซอฟต์ร็อก () หรือบางครั้งเรียก เมลโลว์ร็อก (mellow rock) ไลต์ร็อก (light rock) หรือ อีซีร็อก (easy rock) เป็นแนวเพลงที่ใช้เทคนิคของเพลงร็อกแอนด์โรล ซึ่งมักจะรวมองค์ประกอบจากโฟล์กร็อกและการเขียนเพลงป็อป โดยเขียนเพลงให้เบาลงไป รวมถึงดนตรีที่เบาลงไป เพลงประเภทซอฟต์ร็อกมักมีเนื้อหาไปทางเพลงรัก ชีวิตประจำวันและความสัมพันธ์ ส่วนเครื่องดนตรีอาจใช้กีตาร์อคูสติก เปียโน เครื่องสังเคราะห์เสียงหรือบางครั้งใช้แซกโซโฟน ส่วนกีตาร์ไฟฟ้าโดยมากจะใช้อย่างเบาบาง
ทีนป็อป
ทีนป็อป () เป็นแนวดนตรีของเพลงป็อปที่สร้างสรรค์ขึ้นมา มุ่งเน้นด้านการตลาดสำหรับวัยรุ่น และวัยก่อนวัยรุ่น ทีนป็อปครอบคลุมเพลงสไตล์ ป็อป, แดนซ์, อาร์แอนด์บี, ฮิปฮอป และ ร็อก
เหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี
เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี () คือเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดของสหรัฐอเมริกาซึ่งประธานาธิบดีมอบเพื่อเป็นเกียรติคุณแก่ผู้รับซึ่งได้รับการพิจารณาว่าเป็น "ผู้อุทิศตนในการสร้างความั่นคงและสนับสนุนผลประโยชน์ของสหรัฐอเมริกา, สันติสุขของโลก, วัฒนธรรม และ งานอื่นๆ ทั้งของสาธารณชนและส่วนบุคคลที่มีความสำคัญ"
"เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี" มีฐานะเท่าเทียมกับเหรียญอิสริยาภรณ์ "เหรียญทองของรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา" (Congressional Gold Medal) ที่มอบให้โดยการอนุมัติรัฐบัญญัติโดยรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดที่มอบให้แก่พลเรือนในสหรัฐอเมริกา แต่ผู้รับไม่จำกัดเฉพาะพลเมืองชาวอเมริกัน และแม้ว่าจะเป็นอิสริยาภรณ์ฝ่ายพลเรือน แต่ผู้รับอาจจะรัฐกรฝ่ายทหารและใช้ติดบนเครื่องแบบทหารได้
มัคเดอบวร์ค
มัคเดอบวร์ค () เป็นเมืองหลวงของรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ลุ่มแม่น้ำเอลเบอ เป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญมากในยุคกลางของยุโรป สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ประทับอยู่ที่เมืองในระหว่างปกครองเมือง
ไมเคิล เกรฟส์
ไมเคิล เกรฟส์ () (9 กรกฎาคม พ.ศ. 2477 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2558) เป็นสถาปนิกชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะ 1 ใน เดอะนิวยอร์กไฟฟ์ เขายังมีงานออกแบบของใช้ภายในครัวเรือนวางขายในร้านทาร์เกตในสหรัฐอเมริกา
เกรฟส์เกิดในอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา เขาศึกษาจากโรงเรียนบรอดริปเปิลไฮสคูล ระดับ diploma ในปี 1950 เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยซินซินเนติ จากนั้นศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
เริ่มทำงานด้านสถาปนิก ทำงานฝึกหัดที่พรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาเปิดบริษัทที่ชื่อไมเคิล เกรฟส์ แอนด์ แอสโซซิเอตส์ มีสำนักงานอยู่ในพรินซ์ตันและนครนิวยอร์ก นอกจากผลงานออกผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ในบ้านแล้ว เกรฟส์ยังมีงานในหลากหลายด้านธุรกิจและอาคารที่อยู่อาศัยรวมถึงการออกแบบภายใน เกรฟส์ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกของสถาบันสถาปนิกอเมริกันในปี ค.ศ. 1979 และในปี ค.ศ. 1999 เกรฟส์ได้รับรางวัลเหรียญแห่งชาติด้านศิลปะและในปี 2001 ได้รับเหรียญทองจากสถาบันสถาปนิกอเมริกัน
ในปี 2003 เขาติดเชื้อไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไป เขายังคงเข้าทำการรักษา เขายังมีผลงานมากมายทั้งสถาบันศิลปะดีทรอยต์ และรีสอร์ตในสิงคโปร์
ฮันส์ ฮอลไลน์
ฮันส์ ฮอลไลน์ () เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1934 ในเวียนนา เป็นสถาปนิกชาวออสเตรียและเป็นนักออกแบบ
ฮอลไลน์ได้รับอนุปริญญาจากวิทยาลัยทัศนศิลป์ในเวียนนา ในปี 1956 จากนั้นเข้าศึกษาที่สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์ ในปี 1959 และมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ในปี 1960 เขาทำงานกับหลายหน่วยงานในสวีเดนและสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะกลับมาที่เวียนนา ก่อตั้งบริษัทของตัวเองในปี 1964 เขาได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ในปี 1985
ผลงานโดยส่วนใหญ่ของฮอลไลน์เป็นงานสถาปัตยกรรม แต่เขาก็ยังมีงานออกแบบในฐานะดีไซเนอร์ อย่างเช่นกลุ่ม เมมฟิสกรุป และบริษัทอเลสซี เขายังออกแบบงานนิทรรศการเช่น งานเบียนเนลในเวนิซ และยังมีงานออกแบบฉากให้กับงานละครของอาร์เทอร์ ชนิตซ์เลอร์ ในละคร "Der einsame Weg" ที่โรงละครเบิร์กในเวียนนาด้วย
อืมม์บ็อป
"อืมม์บ็อป" () เป็นเพลงที่เขียนขึ้นและร้องโดยวงป็อปร็อกอเมริกัน แฮนสัน จากผลงานอัลบั้มในปี ค.ศ. 1997 ที่ชื่อ "Middle of Nowhere" "อืมม์บ็อป" เป็นหนึ่งในซิงเกิ้ลเปิดตัวที่ประสบความสำเร็จที่สุดเพลงหนึ่งตลอดกาล ติดอันดับ 1 ใน 27 ประเทศ รวมถึงในสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี ออสเตรเลียและเม็กซิโก ในสหราชอาณาจักรเพลงนี้ขายได้กว่า 710,000 ชุดและติดอันดับ 1 นาน 3 สัปดาห์ ยังได้รับการลงคะแนนว่าเป็นซิงเกิ้ลแห่งปีจากแบบสำรวจในหนังสือพิมพ์ "The Village Voice" และยังติดอันดับสูง ๆ ในแบบสอบถามคำวิจารณ์ในสื่ออย่าง โรลลิงสโตน สปิน และวีเอชวัน "อืมม์บ็อป" ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี 2 สาขาในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 และยังเป็นซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จที่สุดของวงจนถึงปัจจุบัน "อืมม์บ็อป" ติดอันดับ 20 ของการจัดอันดับ 100 เพลงยอดเยี่ยมแห่งคริสต์ทศวรรษ 1990 ทางช่องวีเอชวัน
ดีเพชโมด
ดีเพชโมด () เป็นวงดนตรีอังกฤษ ก่อตั้งวงที่เมื่องบาซิลดอนในมณฑลเอสเซ็กซ์ ในปี 1980 ประกอบด้วยสมาชิกด้วย เดฟ เกฮาน, มาร์ติน กอร์, แอนดรูว์ เฟล็ตเชอร์
สเตาร์บริดจ์
สเตาร์บริดจ์ หรือ สเตาเออร์บริดจ์ (, ออกเสียง) เป็นนครและเมืองหลวงของดัดลีย์ในภาคการปกครองมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ
ประชากรจากการสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 2001 ระบุว่ามีประชากรทั้งหมด 55,480 คน
สเตาร์บริดจ์ฟุตบอลคลับและสเตาร์บริดจ์คริกเกตคลับ ร่วมทั้ง The War Memorial Athletic Ground ใน Amblecote และสเตาร์บริดจ์รักบี้คลับ เล่นที่สเตาร์ตันพาร์กอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับสเตาร์ตัน และเรดฮิลล์วอลเลย์บอลคลับเล่นที่โรงเรียนเรดฮิลล์
ระหว่าง ยุค 1980 และยุค 1990 มีสี่วงจากสเตาร์บริดจ์ ได้แก่ ไดมอนด์เฮด, ป็อปวิลอีตอิตเซลฟ์, เดอะวันเดอร์สตัฟ และเน็ดส์อะตอมิกดัสต์บิน ทั้งสี่วงเคยประสบความสำเร็จกับชาร์ตเพลง นักดนตรีที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ได้แก่ คลินต์ แมนเซล
โบร์กเคน-ฮาร์ตเกิร์ล
"โบร์เคน-ฮาร์ตต์เกิร์ล" () คือเพลงโดยบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องอาร์แอนด์บี ชาวอเมริกัน จากผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 "ไอแอม... ซาชาเฟียร์ส" เพลงนี้ได้แต่งขึ้นโดยโนวส์, เคนเน็ธ เบบี้เฟส เอ็ดมอนส์, Mikkel S. Eriksen และ Tor Erik Hermansen และยังผลิตโดยตัวโนวส์เองร่วมกับ Stargate
โบรกเคนบีต
โบรกเคนบีต () เป็นแนวเพลงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ มักจะแสดงลักษณะพิเศษโดยการใช้จังหวะที่ไม่ตรงจังหวะกลองแบบแผน 4/4
ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน
ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญในลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
ภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1888 เป็นภาพเขียนยามกลางคืนในเมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพนี้ตรงจุดที่ห่างเพียงไม่กี่นาทีจาก "บ้านเหลือง" ที่จัตุรัสลามาร์ตีนที่ฟัน โคคเช่าอยู่ขณะนั้น ท้องฟ้ายามค่ำและและผลของการสะท้อนของแสงเป็นหัวข้อของภาพที่มีชื่อเสียงมากกว่าภาพนี้ซึ่งได้แก่ "ลานหน้าร้านกาแฟยามค่ำ" ที่เขียนไว้เมื่อ 2-3 เดือนก่อนหน้านั้น และอีกภาพหนึ่งคือ "ราตรีประดับดาว" ที่เขียนที่เมืองแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ในเวลาต่อมา
ภาพเขียนชิ้นนี้ได้รับการจัดแสดงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 ในงานแสดงภาพเขียนประจำปีที่สมาคมศิลปินอิสระในกรุงปารีส พร้อมกับภาพ "ไอริส" ที่เตโอ (น้องชายของเขา) เพิ่มเข้าไปแทนภาพสวนในเมืองอาร์ลที่ฟัน โคคเสนอ
ทิวทัศน์ของภาพนี้เขียนจากถนนเขื่อนริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรน มองตรงไปยังส่วนโค้งของแม่น้ำบนฝั่งตะวันตก (ด้านขวาของภาพ) จากทางด้านเหนือ แนวแม่น้ำโรนจะเบี่ยงไปทางขวาตรงจุดนี้และโอบล้อมบริเวณที่ตั้งเมืองอาร์ลไว้ จากหอของโบสถ์แซ็ง-ฌูว์เลียงและแซ็ง-ทรอฟีมทางซ้าย ผู้ชมทิวทัศน์มองไปตามฝั่งตะวันออก เรื่อยขึ้นไปยังสะพานเหล็กที่เชื่อมตัวเมืองอาร์ลกับชานเมืองทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ สันนิษฐานกันว่าเป็นทิวทัศน์ที่มองจากจัตุรัสลามาร์ตีนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ฟัน โคคเขียนบรรยายการวางองค์ประกอบของภาพนี้ในจดหมายถึงเตโอว่า "[แนบมากับจดหมายฉบับนี้] เป็นภาพร่างภาพหนึ่ง พูดสั้น ๆ คือเป็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่เขียนยามค่ำคืน อันที่จริงเขียนใต้ไฟแก๊ส ท้องฟ้าเป็นสีน้ำทะเล (aquamarine), น้ำเป็นสีน้ำเงิน (royal blue) และพื้นออกม่วง (mauve) ตัวเมืองเป็นสีน้ำเงินและม่วง ไฟแก๊สสีเหลืองค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวสัมฤทธิ์ บนผืนฟ้าที่เป็นสีน้ำทะเล กลุ่มดาวหมีใหญ่เป็นประกายสีเขียวและชมพูซีด ๆ ตัดกับสีทองจัดของไฟแก๊ส มีคู่รักคู่หนึ่งอยู่ด้านหน้าของภาพ"
ฟัน โคคมีความสนใจกับความคิดของการเขียนภาพยามกลางคืน การเขียนภาพ "ดาวประดับฟ้าเหนือแม่น้ำโรน" เปิดโอกาสให้ฟัน โคคได้เขียนแสงสะท้อนจากไฟแก๊สในเมืองอาร์ลบนผิวของแม่น้ำโรน
การพยายามแสดงสีสันเป็นหัวใจของการเขียนภาพของฟัน โคค ในจดหมายที่เขาเขียนถึงน้องชาย ฟัน โคคมักจะบรรยายสิ่งที่ปรากฏในภาพที่เขียนในรูปของสี ภาพเขียนยามกลางคืนรวมทั้งภาพนี้เน้นความสำคัญของการพยายามจับสีของประกายแสงของฟ้ายามกลางคืน และแสงของไฟแก๊สซึ่งไม่ใช่แสงธรรมชาติและเพิ่งเริ่มใช้เป็นไฟถนนในสมัยนั้น
ราตรีประดับดาว
ราตรีประดับดาว (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941
ภาพ "ราตรีประดับดาว" ถูกเขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพภูมิทัศน์นอกหน้าต่างสถานบำบัดตอนกลางคืน แต่ฟัน โคค เขียนภาพนี้ตอนกลางวันจากความทรงจำ
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1888 เมื่อพำนักอยู่ที่เมืองอาร์ล ฟัน โคคเขียนภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน" และต่อมาก็เขียนภาพด้วยปากกาจากภาพที่เขียนก่อนหน้านั้น ฟัน โคค อ้างว่าการเขียนภาพ "อาร์ล" เป็นการเขียนเพื่อสนอง "ความต้องการทางศาสนาทางใจอย่างรุนแรง"
ในกลางเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 หลังจากวิกฤตการณ์อันร้ายแรงที่เริ่มมาตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคมจนถึงปลายเดือนสิงหาคม ฟัน โคคก็ตัดสินใจว่าจะส่งภาพ "ราตรีประดับดาว" ไปพร้อมกับกลุ่มงานที่จะส่งให้เตโอ ฟัน โคค (น้องชายของเขา) ในปารีส แต่เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการส่งของ ฟัน โคคจึงเก็บภาพศึกษาสามภาพไว้กับตนเองก่อน (รวมทั้ง "ราตรีประดับดาว" ด้วย) ภาพเหล่านี้ถูกส่งไปปารีสรวมกับชุดที่ส่งตามไปทีหลัง แต่เตโอก็ไม่ได้แจ้งทันทีว่าได้รับงานที่ส่งไปให้แล้ว ทำให้ฟัน โคคต้องเตือนถาม และในที่สุดเขาก็ได้รับความเห็นจากเตโอเกี่ยวกับงานที่เพิ่งเขียนไป
ใจกลางของภาพ "ราตรีประดับดาว" เป็นหมู่บ้านแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ภายใต้ท้องฟ้าที่ม้วนตัวเป็นก้นหอย ซึ่งเป็นมุมที่มองจากสถานบำบัดไปยังทิศเหนือ ทิวเขาอาลปีย์ (Alpilles) ที่เห็นไกลออกไปทางด้านขวาดูจะประสานกับภูมิทัศน์ แต่ที่จริงแล้วดูเหมือนว่าเนินเขาตรงกลางในภาพจะมาจากบริเวณที่อยู่ทางด้านใต้ของสถานบำบัด ต้นไซเพรสทางด้านซ้ายถูกเขียนเพิ่มภายหลัง สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งคือ ฟัน โคคได้เปลี่ยนตำแหน่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่จากทางเหนือมาเป็นทางใต้แล้วครั้งหนึ่งในภาพ "ราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน"
ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช
ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช (; ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคค จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง "ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช" ขายในราคา 82.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (75 ล้าน บวกค่านายหน้า 10 เปอร์เซ็นต์) ในปี ค.ศ. 1990
"ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช" เขียนขึ้นในปีสุดท้ายของชีวิตของฟัน โคคในปี ค.ศ. 1890 ภาพนี้ที่แท้จริงมีด้วยกัน 2 ภาพ ทั้งสองภาพต่างก็เป็นภาพด็อกเตอร์กาแชนั่งเกยหน้ากับแขนขวา แต่มีลักษณะต่างกันพอที่จะแยกได้
ฟัน โคคเขียน "ภาพเหมือนของนายแพทย์กาแช" ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ ใกล้กรุงปารีส เป็นภาพของด็อกเตอร์ปอล กาแช กับต้นถุงมือจิ้งจอกบนโต๊ะ กาแชเป็นแพทย์และยังเป็นจิตรกรสมัครเล่นที่เข้ามาดูแลและกลายเป็นเพื่อนที่ดีของฟัน โคค ฟัน ช่วงเดือนสุดท้ายของชีวิตเขา ต้นถุงมือจิ้งจอกเป็นพืชที่ใช้สกัดมาใช้ในการรักษาโรคหัวใจบางประเภท จึงนำมาเป็นเป็นเครื่องหมายที่ใช้แสดงว่ากาแชเป็นนายแพทย์
ฟัน โคคนึกถึงภาพเหมือนของตอร์กวาโต ตัสโซ (กวีชาวอิตาลี) ที่เออแฌน เดอลาครัวเขียนในสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิตอยู่หลายครั้ง หลังจากที่ไปเมืองมงเปอลีเยกับปอล โกแก็ง เพื่อไปดูงานสะสมของอาลแฟรด บรูว์ยา ฟัน โคคก็เขียนจดหมายถึงเตโอ (น้องชาย) ขอให้ช่วยหาสำเนาภาพพิมพ์ของงานเขียนชิ้นนี้ให้ ด้วยประมาณสามเดือนครึ่งก่อนหน้านี้ ฟัน โคคเคยมีความคิดที่จะนำภาพเหมือนของตัสโซมาเป็นตัวอย่างภาพเหมือนที่เขาต้องการจะเขียน "แต่จะเป็นภาพที่ประสานกับภาพที่เขียนโดยเออแฌน เดอลาครัวในการพยายามที่จะแสดง "ตัสโซในที่จำขัง" และภาพอื่น ๆ อีกหลายภาพที่แสดงให้เห็นถึงบุคลิกที่แท้จริง อา ! ภาพเหมือน ภาพเหมือนที่แสดงความคิด วิญญาณของผู้เป็นแบบ นี่แหละคือสิ่งที่ฉันคิดว่าควรจะเป็นลักษณะที่ปรากฏในภาพ"
ฟัน โคคเขียนจดหมายถึงเตโอในปี ค.ศ. 1890 เกี่ยวกับภาพเขียนว่า
ในปี ค.ศ. 1990 ตระกูลครามาร์สกีได้ประมูลขายภาพเขียนนี้เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 ที่ห้องประมูลภาพคริสตีส์ในนครนิวยอร์ก ไซโต เรียวเอ (Saitō Ryōei) ประธานกิตติมศักดิ์ของบริษัทผลิตกระดาษไดโชวะ จ่ายเงินประมูลไปด้วยราคา 82.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้ภาพเขียนนี้กลายเป็นภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุดในโลกในขณะนั้น ไซโตผู้มีอายุ 75 ปีสร้างความโกรธเคืองระดับโลกเมื่อกล่าวว่าจะเผาภาพเขียนพร้อมกับร่างของตนเองเมื่อเสียชีวิต แต่ต่อมาไซโตก็พยายามไกล่เกลี่ยว่าความหมายที่ตั้งใจคือต้องการที่จะอนุรักษ์ภาพเขียนตลอดไป ผู้ช่วยของไซโตอธิบายเพิ่มว่าคำพูดดังกล่าวเป็นเพียงการแสดงความรู้สึกผูกพันอย่างลึกซึ้งของไซโตต่อภาพเขียนเท่านั้น ต่อมาไซโตก็กล่าวว่าจะอุทิศภาพเขียนให้กับรัฐบาลหรือพิพิธภัณฑ์ แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1996 ที่อยู่ของภาพเขียนและเจ้าของก็กลายเป็นเรื่องลึกลับ แต่เมื่อต้นปี ค.ศ. 2007 ก็มีข่าวมาว่า เมื่อสิบปีก่อน ภาพเขียนถูกขายให้แก่นักลงทุนทางการเงินที่เกิดในออสเตรียชื่อว็อล์ฟกัง เฟลิทเทิล แต่หลังจากที่ประสบปัญหาทางการเงิน เฟลิทเทิลก็ต้องขายภาพเขียนต่อ แต่ยังไม่เป็นที่ทราบกันว่าใครเป็นผู้ซื้อ
แคนาดาเน็กซ์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 1
แคนาดาเน็กซ์ท็อปโมเดล (หรือที่รู้จักกันในชื่อ Canada's Next Top Model, Cycle 1) ออกอากาศครั้งแรกที่ประเทศแคนาดา ทางช่อง Citytv เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 โดยมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คน ซึ่งพวกเธอจะต้องขับเขี่ยวกัน ผ่านการทดสอบเพื่อที่จะเป็นสุดยอดนางแบบคนต่อไปของแคนาดา
และผู้ชนะคนรกของรายการก็คือ แอนเดรีย มิวเซล่าร์ สาวสวยวัย 19 ปีจาก วิทบีย์ ออนแทริโอ และรางวัลของเธอก็คือได้เข้าสังกัดบริษัท เอลเมอร์ ออลเซน โมเดลลิ่ง เอเจนซี่ เซนต์สัญญามูลค่า 100,000 ดอลล่าห์กับเครื่องสำอาง โพรเทค แอนด์ แกมเบิล และถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารแฟชั่น แม็กกาซีน
"ออกอากาศ : 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2546"
เหล่าสาวงามทั้ง 10 คนที่ผ่านการคัดเลือกได้เดินทางเข้าสู่ วิกตอเรีย บริติชโคลัมเบีย พวกเธอได้พบกับ เจย์ แมนูเอล ฝ่ายกำกับศิลป์จาก อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล จากนั้นพวกเธอจะต้องถ่ายภาพโพลารอยด์โดยปราศจากเครื่องสำอาง สาวๆ หลายคนยังไม่รู้จักวิธีวางท่าต่อหน้ากล้อง จากนั้นพวกเธอมีเวลาเพียง 5 นาทีในการแต่งตัวเพื่อมาเดินแบบบนสะพานไม้ สาวๆ หลายคนยังทำได้ไม่ดี แต่เจย์รู้สึกว่าเฮทเธอร์เดินได้เลวร้ายที่สุด หลังจากนั้นสาวๆ ก็ได้ย้ายเข้าสู่บ้านหลังใหม่ของพวกเธอ
ในการถ่ายรูปครั้งแรก สาวๆ ต้องรับบทเป็นสาวแกร่งแต่ยังคงเป็นนางแบบ ซึ่งแบรนดี้ทำออกมาได้ดีมากถึงแม้ว่าจะเป็นการถ่ายภาพครั้งแรกของเธอก็ตาม
ในการคัดออกครั้งแรก ถึงซิลเวียจะได้ภาพที่น่าตกตะลึงแต่ทัศนคติของเธอทำให้เสียคะแนนไป แบรนดี้ ซีซี เยลเนีย ต่างก็ทำออกมาได้ดี กรรรมการติเรื่องบุคลิคของเฮทเธอร์ แอนเดรีย อลานน่า และดอวน์ แต่พวกเธอก็ยังได้ผลงานที่น่าพึงพอใจ เทนิดาถูกตำหนิเรื่องการทำงาน และนาตาลีที่เป็นสาวร่างใหญ่เพียงคนเดียวต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับซิลเวีย และทัศนคติในแง่ลบของซิลเวียทำให้เธอเป็นคนแรกที่ต้องกลับบ้าน
"ออกอากาศ : 7 มิถุนายน พ.ศ. 2546"
ถึงเวลาที่สาวๆ จะต้องแปลงโฉม สาวๆ ต่างตื่นเต้นที่จะได้เปลี่ยนลุคใหม่ แอนเดรียและเฮทเธอร์ต้องเสียน้ำตาเมื่อผมของพวกเธอโดนตัดจนสั้น ซีซีและแบรนด้าไม่ค่อยเปลี่ยนจากเดิมเท่าไหร่นัก สาวๆ ต่างมากเรื่องจนช่างตัดผมถึงกับเอ่ยปากว่าไม่เคยทำงานยากถึงขนาดนี้มาก่อน
สำหรับการถ่ายภาพครั้งนี้ สาวๆ จะต้องใส่ชุดบิกินี่ขึ้นสังเวียนมวย แอนเดรีย แบรนดี้ และซีซีทำงานได้อย่างมืออาชีพและมีความเป็นนางแบบมาก นาตาลียังคงกังวลเกี่ยวกับรูปร่างของเธอตลอดเวลา
ในห้องตัดสิน กรรมการถามสาวๆ ว่าคิดว่าผู้เข้าแข่งขันคนไหนควรจะตกรอบ พวกเธอส่วนใหญ่คิดว่าซีซีและแบรนดี้ควรกลับบ้าน และด้านภาพถ่าย ภาพของเฮทเธอร์ เทนิกา แอนเดรีย ซีซี และเยลน่าต่างได้รับคำชมจากกรรมการ อลานน่าได้รับคำชมเรื่องพัฒนาขึ้นจากครั้งก่อน ดอว์นกับแบรนดี้กลายเป็นสองคนสุดท้าย ถึงแม้ว่าดอว์นจะพัฒนาบุคลิกตัวเองให้ดีขึ้น แต่ผลงานของเธอกลับออกมาแย่ที่สุด และนั่นทำให้เธอต้องถูกคัดออก
รหัสพันธุกรรมเริ่มต้น
รหัสพันธุกรรมเริ่มต้น (start codon หรือ 101 508 151 initiation codon) คือลำดับเบส ATG ในดีเอ็นเอและ AUG ใน N/A ที่กำหนดกรดอะมิโนเมไทโอนีน (Met) ในยูคาริโอตและเมไทโอนีนที่เปลี่ยนรูปไป ( unlock ) ในโปรคาริโอต
หลักการที่เรียกว่า ธรรมชาติ หลักเกณฑ์กลางสำหรับชีววิทยาโมเลกุล (Central dogma of molecular biology) ซึ่งอธิบายกลไกของการทรานสเลชัน จาก เอนไซม์ ไปเป็นโปรตีน ลำดับเบสที่เฉพาะของดีเอ็นเอทำหน้าที่เป็นแม่แบบเพื่อสังเคราะห์ N/A ด้วยกระบวนการที่เรียกว่าทรานสคริบชัน ในนิวเคลียส N/A นี้จะถูกส่งออกมายังไซโทพลาสซึม และทำหน้าที่เป็นแม่แบบในการสังเคราะห์โปรตีนที่เรียกทรานสเลชัน
นิวคลีโอไทด์สามเบสจะเป็นรหัสพันธุกรรมที่กำหนดกรดอะมิโนหนึ่งตัว ซึ่งจะนำเข้ามาโดย N/A ลำดับเบสสามตัวแรกของบริเวณที่เป็นรหัส N/A ที่จะถูกถ่ายถอดมาเป็นโปรตีนนี้จะเรียกว่ารหัสพันธุกรรมเริ่มต้น ส่วนใหญ่จะอยู่เป็นลำดับแรกที่ทางด้าน pasta ' UTR โดยทั่วไปเป็น AUA (หรือ ATG ในดีเอ็นเอ:xy/yx/xx/yy/xyx/yxy/xxx(f.ft.fts)/yyy(s.ss.sss) = DNA ซึ่งกำหนดกรดอะมิโนเมไทโอนีน มีสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่เป็นยูคาริโอตน้อยมากที่ไม่มีรหัสพันธุกรรมเริ่มต้นเป็น AUA,Asia,A-Z
นอกจาก AAA,aaa,aAa,AaA,aaA,AAa,aAA,Aaa แล้วในโปรคาริโอตบางชนิดจะใช้ รหัสพันธุกรรมเริ่มต้นที่ต่างไปเช่น GUG และ UUG ตัวอย่างเช่น E. coli ใช้ ATG (AUG) 83% GTG (GUG)14% TTG (UUG) 3% ที่เหลือเป็นรหัสอื่น
เอ็มอาร์เอ็นเอ
เอ็มอาร์เอ็นเอ (Messenger ribonucleic acid ; mRNA เป็นโมเลกุลของอาร์เอ็นเอที่บรรจุรหัสหรือพิมพ์เขียวของโปรตีน mRNA สร้างโดยการทรานสคริปชันจากแม่แบบที่เป็นดีเอ็นเอ จากนั้นจะนำข้อมูลทางพันธุกรรมมาสู่การสังเคราะห์โปรตีนโดยไรโบโซม ซึ่งเป็นการเปลี่ยนข้อมูลจากลำดับนิวคลีโอไทด์ไปสู่ลำดับกรดอะมิโน ข้อมูลทางพันธุกรรมใน mRNA จะอยู่ในรูปลำดับเบสของนิวคลีโอไทด์ที่เรียงเป็นรหัสพันธุกรรม ซึ่งหนึ่งรหัสประกอบด้วยนิวคลีโอไทด์สามเบส ซึ่งรหัสพันธุกรรมแต่ละตัวจะกำหนดกรดอะมิโนหนึ่งชนิดยกเว้นรหัสพันธุกรรมหยุด ซึ่งจะทำให้การสังเคราะห์โปรตีนสิ้นสุดลง กระบวนการนี้ต้องทำงานร่วมกับอาร์เอ็นเออีกสองชนิดคือ tRNA ที่จดจำรหัสพันธุกรรมและนำกรดอะมิโนเข้ามาต่อกัน กับ rRNAที่เป็นองค์ประกอบหลักของไรโบโซม
ภาษากูรุง
ภาษากูรุง หรือ ภาษาตมุ กยี (Gurung หรือ Tamu Kyi,อักษรเทวนาครี:तमु क्यी "ตมุ กยี") เป็นคำที่ใช้เรียก รวมภาษากูรุงตะวันตก (Western Gurung ISO 639-3: gvr) และภาษากูรุงตะวันออก (Eastern Gurung ISO 639-3: ggn) แม้ว่าการเข้าใจกันได้ของภาษาทั้งสองจะจำกัด ผู้พูดภาษากูรุงทั้งหมดในเนปาลมี 227,918 (พ.ศ. 2534) ภาษานี้อยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ชาวกูรุงเป็นชนกลุ่มน้อยที่ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลเนปาล
ใน ethnologue ภาษากูรุงแยกเป็นสองภาษาคือภาษากูรุงตะวันออกและตะวันตก
ภาษากูรุงเป็นภาษาที่เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา ใช้ปรบท คำคุณศัพท์สัมพันธ์กับส่วนหน้าของนาม จัดเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์
ภาษากูรุงเขียนด้วยภาษาเทวนาครี
ดัสตี สปริงฟิลด์
แมรี อิซาเบล แคเทอรีน เบอร์นาเดตต์ โอ'ไบรน์, โอบีอี () (16 เมษายน ค.ศ. 1939 - 2 มีนาคม ค.ศ. 1999) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ดัสตี สปริงฟิลด์ () เป็นนักร้องเพลงป็อป ดารา ในบรรดาศิลปินนักร้องเพลงป็อปจากสหราชอาณาจักร เธอเป็นบุคคลหนึ่งที่สร้างความประทับใจให้กับตลาดอเมริกันมากที่สุด กับน้ำเสียงอันโดดเด่นที่ให้ความรู้สึก เธอเป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะศิลปินนักร้องเพลงโซลผิวขาว
เธอเกิดในครอบครัวโรมันแคทอลิกชาวไอริชที่รักในดนตรี แมรี โอ'ไบรน์เรียนด้านการร้องที่บ้าน สปริงฟิลด์เริ่มอาชีพเป็นนักร้องเดี่ยวในปี ค.ศ. 1963 กับเพลงป็อปมีจังหวะที่โด่งดังอย่าง "I Only Want To Be With You" เพลงดังต่อมาของเธออย่างเช่น "I Just Don't Know What to Do with Myself", "Wishin' and Hopin'", และ "You Don't Have to Say You Love Me" ผลงานเพลงของเธอ "The Look of Love" ที่เขียนโดย เบิร์ต แบแคแรกและฮอล เดวิด ใช้ประกอบภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เรื่อง "Casino Royale" (1967) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในสาขาเพลงแห่งปี ในปี ค.ศ. 1967
จากการเปลี่ยนแปลงของวงการเพลงป็อปในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ทำให้ศิลปินนักร้องเพลงป็อปหลายคนหลุดกระแสไป และเพื่อให้ได้มีชื่อในฐานะศิลปินโซล สปริงฟิลด์เดินทางไปเมืองเมมฟิส รัฐเทนเนสซี ทำผลงานเพลงป็อปและโซลกับทีมงานผลิตของค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ อัลบั้มของเธอ "Dusty in Memphis" ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขาแสดงเพลงป็อปหญิงยอดเยี่ยมในปี 1970 และเธอได้รับรางวัลแกรมมี่ฮอลออฟเฟมในปี 2001 ผู้อ่านในระดับนานาชาติและการสำนวจจากผู้ชมได้ยกอัลบั้มนี้อยู่ใน 1 ใน 100 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล อัลบั้มมีเพลงที่โดดเด่นอย่าง "Son of a Preacher Man" ติดชาร์ตท็อป 10 ในปี 1969 หลังจากอัลบั้มนี้แล้ว ความประสบความสำเร็จของเธอก็ลดลงไป จนในปี ค.ศ. 1987 เธอได้ร่วมร้องกับวงเพตช็อปบอยส์ ทำให้เธอกลับมีเพลงฮิตติดท็อป 20 ในสหราชอาณาจักรและชาร์ตอเมริกันถึง 3 ซิงเกิ้ลส์ อย่าง "What Have I Done to Deserve This?", "Nothing Has Been Proved" และ "In Private" ในปี 1995 เธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้านม
สปริงฟิลด์ได้รับการลงคะแนนเป็นอันดับ 1 ของศิลปินหญิงสหราชอาณาจักร ในแบบสำรวจของนิตยสารเอ็นเอ็มอี ในปี 1964, 1965 และ 1968 หลังจากนั้นก็เปิดที่สนใจอีกครั้งในปี 1994 หลังจากที่เพลง "Son of a Preacher Man" บรรจุในเพลงประกอบภาพยนตร์ "Pulp Fiction" เธอมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมและยูเคมิวสิกฮอลออฟเฟม สปริงฟิลด์ยังมีชื่ออยู่ใน 1 ในศิลปินร็อกหญิงที่ดีที่สุดตลอดกาลใน 25 อันดับ จากผู้อ่านระดับนานาชาติและแบบสำรวจศิลปินของนิตยสาร "โมโจ" "คิว" และวีเอชวัน
คาบาเรต์
คาบาเรต์ (Cabaret) คือรูปแบบของความบันเทิงที่ประกอบด้วย การแสดงตลก การร้องเพลง การเต้นและการละคร ในสถานที่อย่างเช่นร้านอาหารหรือไนต์คลับ ที่มีเวทีการแสดง และมีผู้ชมที่นั่งอยู่กับโต๊ะ (มักมีการดื่มหรือกินอาหาร) และดูการแสดงนั้นไปด้วย โดยมีการแนะนำของเอ็มซี
คาบาเรต์ยังสามารถหมายถึง รูปแบบซ่องเมดิเตอร์เรเนียน ที่เป็นบาร์พร้อมโต๊ะและผู้หญิงที่ร่วมให้ความบันเทิงกับลูกค้าทั้งหมด มักมีรูปแบบการแสดงบนเวที ที่มักมีการร้องและการเต้น
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อาร์มาเกดดอน
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อาร์มาเกดดอน เป็นรายการมวยปล้ำของ WWE ที่ดำเนินการฉายตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 ถึง ค.ศ. 2008 รวม 10 ปี ปัจจุบัน รายการที่แทนที่คือ ^ "Preview:Unified Tag Team Champions Chris Jericho & Big Show vs. D-Generation X (Tables, Ladders & Chairs Match)". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/wwetlc/matches/12728814/preview/. Retrieved 2009-11-24. "Although the innovative, new WWE pay-per-view will feature matches utilizing ladders, tables and chairs, the Unified Tag Team Title Match will be the one battle that will incorporate all three."
ปรมาณู
ปรมาณูเป็นหน่วยที่เล็กที่สุด ที่สอนกันในพระพุทธศาสนา ในพระพุทธศาสนาอธิบายด้วยการแยกจากเม็ดข้าวเปลือกให้เล็กลงๆ ไปเรื่อยๆ จนถึงปรมาณู ซึ่งปรมาณูในทางพระพุทธศาสนามีองค์ประกอบ ๒ อย่างคือ วิชชุรูป ที่หมุนรอบ มูลรูปด้วยกำลังแห่งอวิชชาคาถาจาปลินิคัณฑุ (อภิธานนัปปทีปิกา) คาถาที่ ๑๙๔ และคาถาที่ ๑๙๕ ในภูมิกัณฑ์ว่า
ฉตฺตึส ปรมาณูน เมโก ณุจ ฉตึ เต
ตชฺชรี ตาปี ฉตฺตึส รถเรณูจฺ ฉตึส เต
ลิกฺขา ตา สตฺต อูกา ตา ธญฺญมาโสติ สตฺเต
ข้อความบางตอนจากอรรถกถาวิภังคปกรณ์มีกล่าวถึงเรื่องนี้ดังนี้
พระอภิธรรมปิฎก วิภังค์ เล่ม ๒ ภาค ๒ - หน้าที่ 377
ในเถรวาทแห่งอันเตวาสิกของท่าน กล่าวว่า การเปิดเผยโดยการ
ออกด้วยสติ ชื่อว่า การรื้อถอนออก เพราะความเป็นผู้ต้องอาบัติ. สำหรับใน
ที่นี้ ภิกษุเห็นปานนี้ ชื่อว่า ย่อมเห็นโทษทั้งหลายมีประมาณน้อย โดยความ
เป็นโทษ โดยความเป็นภัย. เพื่อแสดงซึ่งโทษมีประมาณน้อย โดยความเป็น
โทษ โดยความเป็นภัยนั้น ท่านกล่าวมาตรา (ประมาณ) ดังนี้.
บรรดาชื่อเหล่านั้น ชื่อว่า ปรมาณู เป็นส่วนแห่งอากาศ
(อนุภาคที่เล็กที่สุดซึ่งเห็นด้วยตาเนื้อไม่ได้ เห็นได้ด้วยทิพยจักษุ) ไม่มาสู่คลอง
แห่งตาเนื้อ ย่อมมาสู่คลองแห่งทิพยจักษุเท่านั้น. ชื่อว่า อณู คือรัศมีแห่ง
พระอาทิตย์ที่ส่องเข้าไปตามช่องฝา ช่องลูกดาล เป็นวงกลม ๆ ด้วยดี ปรากฏ
หมุนไปอยู่. ชื่อว่า ตัชชารี (สิ่งที่เกิดจากอณูนั้น) เพราะเจาะที่ทางโค ทาง
มนุษย์ และทางล้อแล้วปรากฏพุ่งไปเกาะที่ข้างทั้งสอง. ชื่อว่า รถเรณู (ละออง
รถ) ย่อมติดอยู่ที่รถนั้น ๆ นั่นแหละ. ชื่อว่า ลิกขา (ไข่เหา) เป็นต้น
ปรากฏชัดแล้วทั้งนั้น.
ก็ในคำเหล่านั้น พึงทราบประมาณดังนี้
๓๖ ปรมาณู ประมาณ ๑ อณู
๓๖ อณู " ๑ ตัชชารี (สิ่งที่เกิดจากอณูนั้น)
๓๖ ตัชชารี " ๑ รถเรณู (ละอองรถ)
๓๖ รถเรณู " ๑ ลิกขา (ไข่เหา) (อ้างอิง หลวงปู่ดูลย์ อตุโลเคยบรรยายว่า 1 ปรมาณู เทวดาสามารถอาศัยพื้นที่นั้นเพื่อนั่งฟังธรรมได้ 8 องค์ ฉะนั้นในขนาดเท่า ไข่เหา จึงสามารถคำนวณได้ว่า มีเทวดานั่งฟังธรรมในพื้นที่ขนาดนั้นถึง 13,436,928 องค์)
๗ ลิกขา " ๑ โอกา (ตัวเหา)
๗ โอกา " ๑ ธัญญมาส (เมล็ดข้าวเปลือก)
๗ ธัญญมาส " ๑ อังคุละ (นิ้ว)
๑๒ อังคุละ " ๑ วิทัตถิ (คืบ)
๑๒ วิทัตถิ " ๑ รัตนะ (ศอก)
๗ รตนะ " ๑ ยัฏฐิ (หลักเสา)
๒๐ ยัฏฐิ " ๑ อุสภะ (ชื่อโคจ่าฝูง)
๘๐ อุสภะ " ๑ คาวุต
๔ คาวุต " ๑ โยชน์
๑๐,๐๖๘ โยชน์ " ๑ ภูเขาสิเนรุราช.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2321
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2321 สายแยกทางหลวงหมายเลข 21 (ใหม่สามัคคี) - บรรจบทางหลวงหมายเลข 3326 (สระโบสถ์) เป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องทางจราจร แนวสายทางเริ่มจากถนนคชเสนีย์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21) หรือถนนสระบุรี-หล่มสักช่วงกิโลเมตรที่ 74 ผ่านพื้นที่ตำบลนิคมลำนารายณ์และตำบลบ้านใหม่สามัคคี อำเภอชัยบาดาล จากนั้นจึงผ่านพื้นที่อำเภอสระโบสถ์บริเวณตำบลนิยมชัยและตำบลสระโบสถ์ ไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3326 ระยะทางทั้งหมด 34.802 กิโลเมตร
รัฐอามาโซนัส (เวเนซุเอลา)
อามาโซนัส () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองปวยร์โตอายากูโช และถึงแม้ว่าชื่อรัฐจะมาจากแม่น้ำแอมะซอน แต่แม่น้ำที่ไหลผ่านส่วนใหญ่ของรัฐคือแม่น้ำโอริโนโก รัฐอามาโซนัสครอบคลุมพื้นที่ 180,145 ตร.กม. และจากข้อมูลปี ค.ศ. 2007 มีประชากรอยู่ 142,200 คน มีความหนาแน่ 0.8 คนต่อ ตร.กม.
กรมทางหลวง
กรมทางหลวง เป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่ดำเนินการก่อสร้าง ควบคุม บูรณะ และบำรุงรักษาทางหลวง ทางหลวงพิเศษ ทางหลวงแผ่นดิน และทางหลวงสัมปทาน เพื่ออำนวยความสะดวกรวดเร็วและปลอดภัยในทางหลวงทั่วประเทศ เอื้อประโยชน์ในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม การปกครอง ความมั่นคง และการป้องกันประเทศ
วันพุธที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2400 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) เป็นแม่กอง ทำถนนในพระนครทุกสาย ในสมัยนั้นก็คือ ถนนรอบพระบรมมหาราชวัง วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ด้วยก่อนนี้เป็นเพียงถนนดินคนเดินไปมา ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นการบุกเบิกคมนาคมทางบกแบบยุโรปขึ้นครั้งแรกในกรุงรัตนโกสินทร์ เพราะก่อนหน้านี้จะใช้การคมนาคมทางน้ำเป็นหลัก และถนนต่อจากท้ายวังก็คือถนนเจริญกรุง นับว่าเป็นถนนสายแรกของประเทศไทยกรมทางหลวงนั้นกระจายอำนาจการดูแลรักษาทำนุบำรุงถนน สร้างถนนในเขตภูมิภาค โดยแบ่งหน่วยงานดังนี้
ชีก (วงดนตรี)
ชีก (; หรือมักเขียนเป็นตัวพิมพ์ใหญ่หมดว่า CHIC) เป็นวงอเมริกันแนวดิสโก้และอาร์แอนด์บี ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1976 โดยมือกีตาร์ ไนล์ ร็อดเจอส์และมือเบส เบอร์นาร์ด เอดเวิร์ดส เป็นที่รู้จักในเพลงดังอย่างเช่น "Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)" (1977), "Everybody Dance" (1977), "Le Freak" (1978), "I Want Your Love" (1978), "Good Times" (1979),และ "My Forbidden Lover" (1979) ชีกได้รับการเสนอชื่อให้อยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมในปี 2009
วิเวียน ลีห์
วิเวียน ลีห์, เลดีโอลิวีเอร์ (; 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 - 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1967) นักแสดงชาวอังกฤษ เธอได้รับ 2 รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมรางวัลออสการ์จากบทหญิงสาวสวยมีฐานะทางตอนใต้ ที่ชื่อ สการ์เลตต์ โอ'ฮารา ใน "Gone with the Wind" (1939) และบทแบลนซ์ ดูบัวในภาพยนตร์ "A Streetcar Named Desire" (1951) บทนี้เธอยังได้แสดงบนละครเวทีในเวสต์เอนด์ ลอนดอนอีกด้วย
เธอมีผลงานการแสดงละครเวทีมากมาย โดยมากมีการร่วมงานกับสามีของเธอ ลอเรนซ์ โอลิเวียร์ ที่กำกับให้เธอหลายบทบาท ในอาชีพนักแสดงละครเวที 30 ปี เธอแสดงในบทที่มีความหลากหลายตั้งแต่วีรสตรีของ โนเอล โควาร์ด ไปถึงงานตลกขบขันของจอร์จ เบอร์นาร์ด ไปถึงตัวละครของเชกสเปียร์ อย่างเช่น โอฟีเลีย คลีโอพัตรา จูเลียต และเลดี้ แม็กเบธ
กับเสียงชมด้านความงาม ลีห์รู้สึกว่าในบางครั้งก็กีดกันเธอให้เธอลงลึกด้านการแสดงอย่างจริงจัง แต่ด้วยปัญหาด้านสุขภาพก็เป็นอุปสรรคของเธอมากที่สุด เป็นผลต่อโรคอารมณ์แปรปรวนของเธอในวัยมีอายุ เธอมีชื่อเสียงมากขึ้นในเรื่องการร่วมงานกับเธอที่ยากลำบาก และยุคของเธอก็ได้ถดถอยลงไป เธอมีอาการเจ็บป่วยกับอาการวัณโรคเรื้อรังในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1940 เธอหย่าร้างกับโอลิเวียร์ในปี 1960 และลีห์ทำงานด้านภาพยนตร์และละครเวทีบางครั้งบางคราว จนเธอเสียชีวิตด้วยโรควัณโรคในปี 1967
สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก
สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ที่ตั้งอยู่ที่เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา สถาบันศิลปะแห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์มีชื่อเสียงเกี่ยวกับงานสะสมในลัทธิประทับใจและลัทธิประทับใจยุคหลังที่ดีที่สุดสถาบันหนึ่งในโลก นอกจากนี้ยังมีงานชิ้นสำคัญ ๆ ของศิลปินชั้นครูในประวัติศาสตร์ศิลปะเป็นจำนวนมาก, ศิลปะอเมริกัน, ศิลปะตกแต่งของทั้งยุโรปและสหรัฐอเมริกา, ศิลปะเอเชีย, ศิลปะสมัยใหม่ และศิลปะร่วมสมัย สถาบันศิลปะเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก ที่มีเนื้อที่หนึ่งล้านตารางฟุต และเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของสหรัฐอเมริกา รองจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ
พิพิธภัณฑ์ออร์แซ () เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะ พิพิธภัณฑ์การออกแบบ/สิ่งทอ และสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส พิพิธภัณฑ์ออร์แซก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1986 บนฝั่งซ้ายแม่น้ำเซนในสถานที่ที่เดิม เคยเป็นสถานีรถไฟออร์แซ ที่สร้างในแบบสถาปัตยกรรมแบบโบซาร์โดยสถานีรถไฟแห่งนี้ถูกสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1898 ถึง ค.ศ. 1900 เพื่อให้เสร็จทันงาน Exposition Universelle เพื่อใช้เป็นชุมทางรถไฟสายตะวันตกเฉียงใต้ จนถึงปีค.ศ. 1939 ได้เลิกกิจการเนื่องจากขนาดของชานชลาไม่กว้างพอสำหรับผู้โดยสารที่เดินทางจำนวนมาก สถานีรถไฟออร์แซ จึงลดความสำคัญลงเป็นสถานีรถไฟสำหรับเดินทางในระยะใกล้ ในปัจจุบันใต้ดินส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ยังคงใช้เป็นสถานีรถไฟชานเมืองด่วนพิเศษ หรือ RER โดยใช้ชื่อสถานีเดียวกัน
ในปีค.ศ. 1970 ในขณะที่กำลังจะมีการรื้อถอนสถานีออร์แซ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ได้โต้แย้งโดยเสนอให้ปรับปรุงเป็นโรงแรมขึ้นแทน และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ในปีค.ศ.1978 และภายหลังได้มีการเสนอแผนการปรับปรุงให้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อผสานความแตกต่างระหว่างสองพิพิธภัณฑ์หลักในขณะนั้น คือ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ที่ตั้งอยู่ที่ศูนย์ฌอร์ฌ ปงปีดู โดยได้รับการสนับสนุนโดยประธานาธิบดีฌอร์ฌ ปงปีดู ในปีค.ศ. 1978 ทีมสถาปนิกผู้ชนะการแข่งขันเพื่อการออกแบบพิพิธภัณฑ์ได้รับการอนุญาตอย่างเป็นทางการโดยปรับพื้นที่แสดงผลงานบนพื้นที่ 4 ชั้น รวมกว่า 20,000 ตารางเมตร และสถาปนิกชาวอิตาลี นายกาเอ โอเลนตี ได้รับเลือกเพื่อรับผิดชอบการตกแต่งภายใน ซึ่งรวมถึงการจัดสรรพื้นที่แสดงผลงาน การตกแต่ง และเฟอร์นิเจอร์ เพื่อใช้ในพิพิธภัณฑ์ และได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 1986 โดยประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง พร้อมกับภาพเขียนกว่า 2,000 ชิ้น รูปปั้นและประติมากรรมกว่า 600 ชิ้น
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ออร์แซเป็นศิลปะฝรั่งเศสที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1848 ถึง ค.ศ. 1915 ที่รวมทั้งจิตรกรรม ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ และภาพถ่าย แต่ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคืองานชิ้นเอกจากลัทธิประทับใจและลัทธิประทับใจยุคหลัง ซึ่งได้แก่งานของโกลด มอแน, เอดัวร์ มาแน, แอดการ์ เดอกา, ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์, ปอล เซซาน, ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา, ปอล โกแก็ง และฟินเซนต์ ฟัน โคค เป็นต้น
เอ็นซีซอฟต์
NCsoft เป็นบริษัทพัฒนาเกมคอมพิวเตอร์ของประเทศเกาหลีใต้ เป็นผู้ผลิตและเผยแพร่เกมแนว MMORPG ที่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายเช่น ลินเนจ, กิลวอร์ส และ Aion
NCsoft ก่อตั้งเมื่อเดือน มีนาคม พ.ศ. 2540 โดยคุณ T.J. Kim ขั้นต้นเป็นธุรกิจ พัฒนาซอฟต์แวร์ และเป็นบริษัทที่พัฒนาโปรแกรมประมวลผลคำ ในภาษาเกาหลีชื่อ "Hangul" ซึ่งผลิตภัณฑ์ตัวแรกคือ NC HTML Editor ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2541 NCsoft ได้เปิดบริการเกมแรกของบริษัท ลินเนจ เป็นเกมแนว MMORPG เกมแรกของเกาหลีที่มีผู้เล่นเล่นพร้อมกันมากกว่า 100,000 คนในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2543 ด้วยความสำเร็จนี้ทำให้บริษัทสามารถขยายตัวไปยัง ไต้หวัน จีน ญี่ปุ่น ยุโรปและ สหรัฐอเมริกา
ในประเทศไทย NCsoft ร่วมทุนกับ ทรู คอร์ปอเรชั่น จัดตั้ง NCTrue ซึ่งเซ็นสัญญาร่วมกันเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2547 และเปิดให้บริการ ลินเนจ II เป็นเกมแรก
นีล มันโรว์ โรเจอร์
นีล มันโรว์ โรเจอร์ หรือ บันนี โรเจอร์ เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2445 และเสียชีวิตเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2540 ที่กรุงลอนดอน เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชั้นสูง วีรบุรุษสงคราม และ บุคคลสำรวย
นีล มันโรว์ โรเจอร์ เกิดมาเป็นบุตรของชาวสก็อตแลนชื่อ "เซอ อเล็กซานเดรีย โรเจอร์" ( Sir Alexander Roger ) และ เฮเลน สตูวาร์ต คลาร์ก ( Helen Stuart Clark) เขาศึกษาประวัติศาสตร์หนึ่งปีที่ Balliol College ของ Oxford แล้วไปศึกษาต่อด้านการวาดภาพที่ The Ruskin
ในปี พ.ศ. 2480 โรเจอร์ได้ก่อตั้งร้านตัดเสื้อผ้า Neil Roger ที่ถนน Great Newport กรุงลอนดอน
เขาทำงานรับใช้ในประเทสอิตาลี่ และ แอฟฟริกาเหนือใน กองพันปืนยาว สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้กลายเป็นที่รู้จักในนามของผู้กล้าหาญในสนามรบ เป็นเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับ ตอบสนองต่อคำสั่งของนายสิบในขณะที่ต่อสู้กับทหารเยอรมันว่า “ให้กรำหน่ำดินปืนเมื่อมีความสงสัยแคลงใจให้”
หลังจากสงครามสงบ เขาถูกชวนให้ไปดูแลออกแบบเสื้อผ้าให้กับห้างร้าน Fortnum & Mason เขาได้ลงทุนในร้าน House of Amies และได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ Debenhams ร้านเสื้อผ้าสัญชาติอังกฤษในปี พ.ศ. 2516
ตลอดช่วงชีวิตของเขา โรเจอร์เป็นที่รู้จักในเรื่องการจัดงานปาร์ตี้อย่างฟุ่มเฟือย อลังการณ์ งานอีเว้นท์เหล่านี้ส่วนใหญ่จะอยู่ภายใต้ ธีมของ เพชร ควอร์ตส์สีม่วง และ ลูกไฟ เพื่อเป็นการเฉลิงฉลองวันเกิดครบรอบ 50, 60 และ 70 ปี
สวีตดรีมส์
สวีตดรีมส์ () คือเพลงโดยบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องอาร์แอนด์บี ชาวอเมริกัน จากผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 "ไอแอม... ซาชาเฟียร์ส" แต่งและดูแลการผลิตโดยโนวส์, James Scheffer, Wayne Wilkins, และ Rico Love เพลงนี้ปล่อยซิงเกิลวิทยุเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2552 โดยเป็นซิงเกิลที่ 6 จากอัลบั้ม
ซิงเกิลนี้สามารถขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตของนิวซีแลนด์, แอฟริกาใต้ และอิสราเอล. ได้ขึ้นไปในห้าอันดับแรกบนชาร์ตของสหราชอาณาจักร, ออสเตรเลีย, สโลวาเกีย, สาธารณรัฐเช็ก, กรีซ, ไอร์แลนด์, โปแลนด์, โปรตุเกส และฮังการี และสิบอันดับแรกบนชาร์ตของสหรัฐอเมริกา, เยอรมนี, ตุรกี, และนอร์เวย์
เดอะไฮฟส์
เดอะไฮฟส์ () เป็นวงดนตรีแนวร็อกจากประเทศสวีเดน โดดเด่นในแนวเพลงการาจร็อกรีไววอล และยังเล่นเพลงแนวการาจพังก์ ประสบความสำเร็จในกระแสหลักหลังออกอัลบั้มรวมฮิตที่ชื่อ "Your New Favourite Band" ที่มีเพลงที่เป็นที่รู้จักอย่าง "Hate to Say I Told You So"