hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
วิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติ
วิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติ () เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา และมีศูนย์การศึกษาโคราชตั้งอยู่ที่อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ก่อตั้งขึ้นในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2546 จัดการเรียนการสอนด้านพระพุทธศาสนาในเชิงลึกตามแนวคิดไม่แบ่งแยกนิกายในระบบนานาชาติ ทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก
วิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติ กำเนิดขึ้นโดยแนวคิดของมูลนิธิกลิ่นเทียนธรรม ซึ่งได้ดำเนินการสอนภาษาอังกฤษสำหรับภิกษุสงฆ์ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2546 จึงได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติขึ้น เพื่อให้เป็นศูนย์กลางของการจัดการศึกษาด้านพุทธศาสนศึกษาโดยไม่แบ่งแยกนิกาย โดยมี พระราชปริยัติกวี (สมจินต์ สมฺมาปญฺโญ) เป็นผู้อำนวยการรูปแรก
วิทยาลัยพุทธศาสนานานาชาติ จัดการเรียนการสอนในด้านพุทธศาสนาในระบบนานาชาติ ทั้งระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก เปิดสอนหลักสูตรภาษาอังกฤษ และหลักสูตรภาษาจีน โดยนักศึกษาสามารถเลือกศึกษาหลักสูตรใดหลักสูตรหนึ่ง หรือทั้งสองหลักสูตรได้
นักศึกษาต้องมีความชำนาญทางด้านภาษาอังกฤษ หรือภาษาจีน จึงจะมีสิทธิเข้ารับการศึกษาในวิทยาลัย สำหรับนักศึกษาที่จะสำเร็จการศึกษาได้จะต้องผ่านการสอบโทเฟล โดยมีระดับคะแนน 550 คะแนนขึ้นไป
โกจเจรีล รามัน นารายณัน
โกจเจรีล รามัน นารายณัน () เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2463 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 13 ของอินเดีย เคยร่วมขบวนกับมหาตมะ คานธี ในการเรียกร้องเอกราชให้แก่อินเดีย หลังจากที่คานธีได้เสียชีวิตไปแล้ว เขาได้อธิบายเหตุการณ์เป็น "โศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ประเทศอินเดียต้องเผชิญกับการลอบสังหาร มหาตมะ คานธี"
นารายณันเป็นนักการทูตอาชีพ ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เขารับราชการในกระทรวงการต่างประเทศอินเดีย และเคยเป็นเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐประชาชนจีน และประเทศไทย (วาระดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2510-2512)
โกจเจรีล รามัน นารายณัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ขณะมีอายุได้ 85 ปี
โมคุจิน
โมคุจิน (; ) เป็นตัวละครหุ่นไม้จากเกมซีรีส์เทคเคน ปรากฏตัวครั้งแรกในเทคเคนภาค 3 ไม่มีรูปแบบการต่อสู้เป็นของตัวเอง หากแต่เป็นผู้ใช้รูปแบบการต่อสู้ของตัวละครอื่นแบบแรนดอมที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละยก ทั้ง กังฟู, มวยปล้ำ, มวยสากล, นินจึตสึ, ยูโด, เทควันโด, ไอคิโด รวมทั้งมวยไทยแบบเดียวกันกับบรูซ เออร์วิน ตัวละครดังกล่าวได้รับแรงดลบันดาลใจจากภาพยนตร์ชุด "ถล่ม 20 มนุษย์ไม้" () ซึ่งนำแสดงโดยเฉินหลง
โมคุจินเป็นหุ่นไม้โอ๊กเก่าอายุ 2,000 ปี ที่ต้องการฝึกฝนวิชาการต่อสู้ ซึ่งเดิมเขาถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์มาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน แต่เมื่อเทพเจ้าแห่งการต่อสู้ซึ่งมีชื่อว่าออการ์ได้ตื่นขึ้น ส่งผลให้มันได้รับความเป็นตัวตนและสามารถกระทำการต่างๆได้ด้วยตนเอง ผู้คนบางรายกล่าวว่ามันได้รับแรงดลบันดาลใจที่จะช่วยนักต่อสู้ป้องกันตัว ซึ่งมีเพียงพระเจ้ากับโมคุจินเท่านั้นที่รู้วัตถุประสงค์ที่แน่ชัด
ในเทคเคนแท็กทัวร์นาเมนท์มีการระบุว่าออการ์, เดวิลจิน และอันโนว์ ได้ปรากฏตัวขึ้น นั่นทำให้โมคุจินต้องปฏิบัติภารกิจอีกครั้งในการหยุดยั้งความชั่วร้ายจากปีศาจทั้งสาม เมื่อโมคุจินได้รับชัยชนะศึกดังกล่าว เขาก็ใช้ลานต่อสู้ของฟอเรสท์ ลอว์ นำโมคุจินรายอื่นอีก 40 รายเพื่อร่ายรำมวยจีนอย่างพร้อมเพรียง
ฉากจบของโมคุจิน มีทั้งแบบขบขัน และให้แง่คิดที่หลากหลาย กล่าวคือ ในฉากจบของเทคเคนภาค 3 โมคุจินฝ่ายสามีถูกโมคุจินฝ่ายภรรยาใช้หมัดอัปเปอร์คัทอยู่เป็นประจำ ซึ่งโมคุจินฝ่ายสามีมักถูกใช้งานให้ไปช่วยตักน้ำ แต่ขากลับเขากลับแวะเล่นเกมตู้ ซึ่งโมคุจินฝ่ายภรรยาได้มาพบเข้าพอดี เธอจึงใช้หมัดเสยใส่โมคุจินฝ่ายสามีอีกครั้งหนึ่งเป็นการลงโทษ ในฉากจบภาคแท็กทัวร์นาเม้นท์ โมคุจินกับเท็ตสึจินต่างพากันฝึกร่ายรำมวยจีนแบบวูซู รวมถึงรูปแบบอื่นๆที่สวยงามอีกมากมาย ในภาค 5 เมื่อมันได้ปราบจินปาจิลงแล้ว ดวงจิตของมันก็ดับลง พร้อมกับทิ้งร่างร่วงลงสู่ผืนดิน แล้วแสงสว่างจากฟากฟ้าก็ได้สาดส่องลงมายังร่างของมัน ก่อนที่จะมีใบไม้ขนาดเล็กเติบโตขึ้นที่ปลายจมูกของเขา อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการมีชีวิตครั้งใหม่ สำหรับฉากจบในภาค 6 จะมีเสียงของผู้หญิงเล่าเรื่องในลักษณะของเทพนิยายพร้อมภาพประกอบ ซึ่งโมคุจินได้ขับรถข้ามภูเขา, มหาสมุทร และทะเลทราย ในที่สุดเขาก็ได้พบกับจอมปีศาจซึ่งมีชื่อว่า ดาร์ค-ลอร์ด แล้วทำการต่อสู้กัน ก่อนที่โมคุจินจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ซึ่งเป็นการล้อเลียนฉากจบของจิน คาซามะ ในเทคเคน ภาค 5 นั่นเอง
โมคุจิน ยังเป็นตัวละครที่ได้รับเลือกเป็นตัวละครพิเศษที่ร่วมกับแพ็คแมน ในเกม "สตรีทไฟท์เตอร์ X เทคเคน" ที่ปรากฏตัวในเวอร์ชัน เพลย์สเตชัน 3 และ เพลย์สเตชันวิต้า โดยเฉพาะ
ซากีร์ ฮุสเซน (นักการเมือง)
ดร. ซากีร์ ฮุสเซน () เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอินเดีย และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เป็นชาวมุสลิม ซากีร์ ฮุสเซนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ในคณะเศรษฐศาสตร์ ซากีร์ ฮุสเซนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ร่างของเขาฝังอยู่ในวิทยาเขตของญามียะ มิลลิยะ อิสลามิยะ ในนิวเดลี
ปริภัณฑ์ วัชรานนท์
ปริภัณฑ์ วัชรานนท์ (ชื่อเล่น โต๊ะ) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 เป็นนักพากย์ภาพยนตร์จีน ที่เป็นที่รู้จักคนหนึ่งของเมืองไทย ในนามทีมพากย์พันธมิตร จะเป็นผู้ให้เสียงพากย์ โจว ซิงฉือ, เจ็ต ลี และ เฉินหลง ต่อจากทีมพากย์อินทรี เป็นผู้ก่อตั้งทีมพากย์พันธมิตร และเป็นหัวหน้าทีม เขาเริ่มงานพากย์จากการพากย์หนังกลางแปลง สถานที่แรกที่เขาเริ่มพากย์ คือ อ่าวลึกเหนือ จังหวัดกระบี่ โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่เขาพากย์คือ ภาพยนตร์อินเดียเรื่อง สายน้ำวิปโยค และต่อมาก็ได้พากย์หนังในโรงภาพยนตร์ ต่อมา เขาก็มาเริ่มพากย์ให้กับทางช่อง 3ในปี พ.ศ. 2523 และหลังจากที่ได้พากย์หนังให้กับช่อง 3 ได้ 10 ปีจึงออกมาตั้งทีมพากย์ของตนเอง ชื่อว่า ทีมพากย์พันธมิตร ปัจจุบันมีสมาชิกหลักคือ อรนุช ลาดพันนา, เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง, สุรพร ใจรัก, สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล, อรรคพล วิมลพัชร, ประพัฒน์ สินธพวรกุล โดยเขาหาสมาชิกจากการทาบทามให้เข้ามาช่วยพากย์ จนกระทั่งได้เข้ามาพากย์กันเป็นทีมโดยสมบูรณ์ ส่วนใหญ่เขามักจะได้พากย์เป็นตัวพระเอกทุกเรื่องของทีม โดยมีเสียงหล่อเป็นเอกลักษณ์ เป็นเจ้าของเสียงตอนขึ้นชื่อเรื่องของหนังในแต่ละเรื่อง "ให้เสียงภาษาไทยโดย พันธมิตร" 
ตอนทำงานอยู่ช่อง 3
พากย์ในนามทีมพากย์พันธมิตรไม่ได้พากย์ในนามทีมพากย์พันธมิตรเฉพาะภาค2และ3
แขวงคัตสึชิกะ
คัตสึชิกะ () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงโตเกียว ในปี 2008 มีจำนวนประชากรประมาณ 429,289 คน
เสาแห่งการก่อกำเนิด
เสาแห่งการก่อกำเนิด () เป็นภาพที่ถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลของเสาอันเกิดจากแก๊สและฝุ่นระหว่างดวงดาวในเนบิวลาอินทรีซึ่งก่อขึ้นเป็นรูปเสา ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 และขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสิบภาพที่ได้รับความนิยมสูงสุดจากล้องฮับเบิลโดยสเปซ.คอม นักดาราศาสตร์ที่รับผิดชอบการถ่ายภาพดังกล่าวคือ เจฟ เฮสเตอร์ และ พอล สโกเวน จากมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต เสาที่สูงที่สุด (เสาซ้ายสุดในภาพ) มีความสูงประมาณ 4 ปีแสง ดาวฤกษ์ในส่วนนี้ของเนบิวลาอินทรีก่อตัวขึ้นจากดาวฤกษ์ดวงอื่นที่กำลังกัดกร่อนที่ส่วนที่แก๊สยื่นออกมา ซึ่งทำให้ก่อตัวเป็นรูป"ไข่" หรือ"เม็ดก๊าซกลมทีกำลังระเหย" () ออกจากส่วนที่ยื่นออกมานี้ "ไข่" แต่ละฟองมีขนาดราวกับระบบสุริยะและเป็นที่พักของดาวฤกษ์เกิดใหม่ ดาวที่เห็นบริเวณกลางภาพค่อนข้างไปทางซ้ายเป็นดาวมวลมากที่เกิดใหม่ ซึ่งจะใช้ชีวิตไปอีกไม่กี่ล้านปีก่อนที่จะระเบิดเป็นซุเปอร์โนวาส่งธาตุที่ผลิตขึ้นใหม่ไปทั่งบริเวณ อาจเป็นสาเหตุให้โครงสร้างเสาได้ถูกทำลายลงด้วยซุเปอร์โนวาแห่งหนึ่ง
ภาพนี้ได้จากภาพถ่าย 32 ภาพนำมาติดกัน จากกล้องสี่ตัว ในกล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 ที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ภาพถ่ายประกอบด้วยแสงที่ปลดปล่อยออกมาจากธาตุที่อยู่ในเมฆ และมองเห็นได้เป็นสีแตกต่างกันในภาพถ่าย: สีเขียวสำหรับไฮโดรเจน สีแดงสำหรับกำมะถันที่ถูกแปลงให้เป็นไอออนครั้งเดียว และสีฟ้าสำหรับออกซิเจนที่ถูกแปลงให้เป็นไอออนสองครั้ง
ส่วนที่หายไปตรงมุมขวาบนเป็นเพราะกล้องหนึ่งในสี่ตัวได้พบขยายในบริเวณดังกล่าว ซึ่งทำให้นักดาราศาสตร์มองเห็นรายละเอียดที่ดีกว่าส่วนอื่น ดังนั้น ภาพจากกล้องนี้จึงได้ถูกปรับลดขนาดลงให้เป็นสัดส่วนเหมาะสมกับภาพที่ได้จากกล้องอีกสามตัวที่เหลือ
โครงสร้างเสาทั้งสามต้นประกอบไปด้วยก๊าซและฝุ่นละอองที่มีความหนาแน่นมาก อยู่ในขอบตะวันออกเฉียงใต้ของเนบิวลาอินทรี เสาทั้งสามต้นก่อกำเนิดมาจากการเคลื่อนไหวของลมดาวฤกษ์จากดาวยักษ์ เสาแต่ละต้นมีชื่อเฉพาะตัวว่า I II และ III จากซ้ายไปขวา (จากทิศตะวันออกไปทางทิศตะวันตก)
มวลรวมของพื้นที่ๆมีความหนาแน่นสูงคือประมาณ 200 M ดาวฤกษ์ที่กำลังถูกเปลี่ยนเป็นไอออนอยู่ห่างออกไปจากพื้นที่เหล่านี้ประมาณ 2 พาร์เซกในโครงสร้างเสา
การรวมภาพของฮับเบิลและจันทราได้แสดงให้เห็นว่าแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ในเนบิวลาและดาวฤกษ์เกิดใหม่ไม่ตรงกันกับรูปร่างของเสา ซึ่งมีข้อสันนิษฐานว่าจุดสูงสุดของความเข้มข้นพลังงานในการก่อกำเนิดดาวได้เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งล้านปีที่ผ่านมา ดาวฤกษ์ก่อนเกิดในเนบิวลาจึงร้อนพอที่จะปลดปล่อยปล่อยรังสีเอกซ์ออกมา
ราวต้นปี พ.ศ. 2550 นักวิทยาศาสตร์พบหลักฐานจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ที่แสดงว่า โครงสร้างเสาได้ถูกทำลายลงโดยการระเบิดของซูเปอร์โนวาแห่งหนึ่งเมื่อประมาณ 6,000 ปีมาแล้ว แต่แสงที่แสดงรูปร่างใหม่ของเนบิวลายังเดินทางมาไม่ถึงโลกจนกว่าจะถึงสหัสวรรษหน้า
สเตอร์
สมาชิก 2ท่าน คือ ณรงค์ เดชะ+อิทธิพล เสนีวงศ์ ณ อยุธยา (ตอมาใช้ชื่อศิลปินว่า เวสป้า)
สเตอร์ เป็นคู่ศิลปินดูโอ ที่มีเครดิตอยู่เบื้องหลังศิลปินดังๆมาก่อน
รามสวามี เวนกทรมัณ
รามสวามี เวนกทรมัณ () เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2453 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 11 ของอินเดีย รามสวามี เวนกทรมัณเกิดที่รัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของอินเดีย และเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญของอินเดียร่วมกับบาบาซาเฮบ อามเพฑกร ในสมัยของราเชนทร์ ปรสาท
อีกนิยามรัก
อีกนิยามรัก (; ) เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ แนวโรแมนติกคอเมดี นำแสดงโดย จุง วู-ซุง, อิม ซูจอง, ชา แทฮยอน, ยอม จองอา, ชิน มินอา, ซัน แตยอง, และอี กีวู ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองที่กำกับโดยกวอน จงกวาน หลังจากเรื่องบันทึกรักหวิวๆ ของสาวยุคใหม่ ในค.ศ. 2004
ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวประกอบด้วยเหตุการณ์หลัก 4 เรื่องที่ดำเนินเรื่องแยกออกจากกัน แต่มีบางส่วนเชื่อมโยงถึงกัน แต่ส่วนใหญ่แล้วเหตุการณ์หลักไม่ได้เกี่ยวข้องกันโดยส่วนใหญ่ ซึ่งประกอบไปด้วย:
ฉันรักเธอ (I love you) - เป็นเรื่องราวของจินวูซึ่งเป็นนักดับเพลิงวัย 30 ปี วางแผนที่จะขอแต่งงานกับซูจุงซึ่งเป็นนักพยากรณ์อากาศ ผู้มีความปรารถนาต้องการให้ฝนตกลงมาทุกวัน
ฉันเข้าใจ (I Understand) - ฮาสัก เป็นชายหนุ่มที่รับจ้างบอกการแยกทางของคู่รักอื่น โดยทั้งที่ตนเองก็พบกับการแยกทางจากซุกฮุน พนักงานเก็บเงินที่ซูเปอร์มาเก็ต ผู้เป็นหญิงสาวที่เขารัก
ฉันขอโทษ (I’m sorry) - จูยังเป็นนักออกตกแต่งแบบภายในที่มีชื่อเสียง ซึ่งมักไม่ค่อยมีเวลาให้กับฮวีชาน ซึ่งเป็นลูกชายของเขา โดยปกติแล้วฮวีชานเป็นเด็กน่ารัก แต่จะโกรธทุกครั้งเมื่อแม่ของเขาไม่อยู่ ต่อมาเธอได้ป่วยเป็นโรคร้าย
ขอบคุณ (Thanks) - เซอึน เป็นผู้หญิงหูหนวก และมีบาดแผลจากการถูกไฟไหม้ โดยเธอได้ทำงานสวมชุดมาสคอตเพื่อปกปิดใบหน้าของตนในสวนสนุก และได้พบกับซังคู ซึ่งเป็นนักวาดภาพหนุ่ม เขาต้องการตามหาผู้หญิงที่หนีเขาไป ต่อมาเขาต้องไปเรียนต่อยังต่างประเทศ ในขณะที่เซอึนยังมีความคิดถึงเขาอยู่ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวถือได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างสูงในเกาหลีใต้ และได้รับการตอบรับในการจัดฉายที่ญี่ปุ่น ซึ่งได้รับความนิยมจากนักแสดงนำอย่างจุง วู-ซุง
วิศวนาถ ประตาป สิงห์
วิศวนาถ ประตาป ซิงห์ () เกิดเมื่อ 25 มิถุยายน พ.ศ. 2474 เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 8 ของอินเดีย ต่อจาก ราจีฟ คานธี วิศวนาถ ประตาป ซิงห์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งไขกระดูกและโรคไตวายที่โรงพยาบาลอพอลโล ในนิวเดลี เมื่อ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
อาหารเคิร์ด
อาหารเคิร์ด เป็นอาหารที่หลากหลายของชาวเคิร์ดในประเทศตุรกี อิหร่าน สาธารณรัฐปกครองตนเองเคอร์ดิสถานในอิรักหรือที่อื่นๆ 
ส่วนประกอบหลักเป็นผักและผลไม้ โดยเฉพาะแตงกวา เนื้อแกะและไก่เป็นเนื้อสัตว์หลัก อาหารเช้าตามปกติจะเป็นขนมปังแบนผสมน้ำผึ้งกับโยเกิร์ตจากนมควายหรือนมแกะและชาดำ อาหารโดยทั่วไปเป็นข้าวหรือขนมปังแบน เนื้อแกะและผักเคี่ยวในซอสมะเขือเทศ ผลไม้ที่สำคัญมีองุ่น ลูกมะเดื่อและวอลนัท น้ำผึ้งเคิร์ดมักจะขายคู่กับรังผึ้ง มีผลิตภัณฑ์จากนมแกะและกระบือ มี kofta และ kubbaหลายประเภทที่ยัดไส้ด้วยเนื้อ ใช้สมุนไพรสดมากมาย ชาดำรสหวานเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม และโยเกิร์ตละลายในน้ำเย็น
อาหารเคิร์ดเป็นอาหารแบบดั้งเดิมของเกษตรกรเคิร์ด ทำจากเมล็ดข้าวสาลีต้มที่ตากแห้งและโขลกในครก (curn) เพื่อกำจัดแกลบ ข้าวสาลีบดแล้วนำมาต้มรับประทาน 
อาหารเช้าทั่วไปประกอบด้วยเนยแข็ง เนย มะกอก ไข่ มะเขือเทศ แตงกวา พริกเขียว reçel (แยม) และน้ำผึ้งทาบน kaymak ไส้กรอก อาหารอบและซุปยังบริโภคเป็นอาหารเช้าในเคอร์ดิสถาน ขนมปังแบบดั้งเดิมเช่น pide ยังบริโภคกันอย่างแพร่หลาย อาหารเช้าที่เรียกว่า menemen ประกอบด้วยมะเขือเทศอบ พริก น้ำมันมะกอกและไข่ นิยมดื่มชาดำกับอาหารเช้าด้วย
อาหารมัลดีฟส์
อาหารมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมจะขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสามรายการหลักต่อไปนี้และเครื่องปรุงอื่นๆ
มะพร้าวจะใช้ในรูปแบบขูด คั้นให้ได้กะทิหรือเคี่ยวเป็นน้ำมันมะพร้าวสำหรับทอด Hunigondi เป็นอุปกรณ์พื้นบ้านของมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมที่ใช้ขูดมะพร้าว มันเป็นเก้าอี้เตี้ยทรงยาวกับใบมีดเหล็กเป็นซี่ ๆ ที่ส่วนปลาย (คล้ายกระต่ายขูดมะพร้าวของไทย) กะทิเป็นส่วนประกอบสำคัญในแกงหลายชนิดของมัลดีฟส์
ปลาที่นิยมคือปลาทูน่าทั้งแห้งหรือสด ปลาที่ชื่นชอบอื่น ๆ จะได้แก่ปลา little tuny (latti) ปลาทูน่าเหลือง (kanneli) ปลาทูน่าฟริเกต (raagondi) bigeye scad (mushimas) wahoo (kurumas) and Mahi-mahi (fiyala) ปลาเหล่านี้สามารถรับประทานต้มหรือแปรรูป
ชิ้นปลาทูน่าแปรรูปอาจจะใช้ทั้งชิ้นหรือตัดแบ่ง ในการทำแกง ปลาดิบหรือปลาทูน่าแปรรูปถูกตัดออกเป็นชิ้นหนาขนาด 1/2 นิ้ว (13 มิลลิเมตร) ปลาทูน่าแห้งใช้เป็นหลักในอาหารที่เรียกว่า gulha kavaabu bajiyaa และ fatafolhi ชาวมัลดีฟส์ไม่ได้มีประเพณีการรับประทานปลาดิบ ซึ่งแตกต่างจากชาวหมู่เกาะแปซิฟิกส่วนใหญ่
แป้งที่นิยมบริโภค เช่นข้าวซึ่งต้มกินหรือบดเป็นแป้ง พืชหัวเช่นเผือก (ALA) มันเทศ (kattala) หรือมันสำปะหลัง (dandialuvi) เช่นเดียวกับผลไม้เช่นสาเก (bambukeyo) ลำเจียกหรือเตยทะเล (kashikeyo) พืชหัวและสาเกจะต้มกิน ผลลำเจียกจะกินดิบหลังจากหั่นเป็นชิ้นบาง
ตฤณ เศรษฐโชค
ตฤณ เศรษฐโชค มีชื่อจริงว่า โชคชัย ตันประเสริฐ เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว เข้าเรียนระดับชั้นอนุบาลที่โรงเรียนบ้านเด็ก จากนั้นศึกษาที่โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย เข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ก่อนจะเปลี่ยนมาเรียนมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
เข้าสู่วงการจากการถ่ายแบบในนิตยสาร "เรา" โดยเริ่มต้นอาชีพนายแบบตั้งแต่ชั้น ม. 5 จากนั้นก้าวสู่วงการแสดง จากภาพยนตร์เรื่อง "เธอกับเขาและรักของเรา" ที่ได้ร่วมแสดงกับอรพรรณ พานทอง และ อรุณ ภาวิไล หลังจากนั้นได้เล่นหนังฟอร์มใหญ่ของฉลอง ภักดีวิจิตรเรื่อง "เพชรเสี้ยนทอง" ซึ่งแสดงนำร่วมกับ พิม วัฒนพานิช, ฉัตรชัย เปล่งพานิช, อลิศ คริสตันและ สุรศักดิ์ วงศ์ไทย
หลังจากนั้นได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงกับทางช่อง 3 มีผลงานละครอย่างเช่น "วัยอลวน" และมีผลงานตามมาอย่าง "แก้วตาพี่", "นกน้อยในไร่ส้ม", "แรงหึง", "รอยมาร" และ "สี่แผ่นดิน" และผลงานภาพยนตร์ตามมาอีก เขาโด่งดังจากการเป็นพระเอกในภาพยนตร์โฆษณา มัมโรลออน มีนางแบบคือ จิ๋ม สุขุมาภรณ์ สุทธิศรีศิลป์
ปัจจุบันตฤณ เศรษฐโชคยังคงทำงานในวงการบันเทิงไทย มีผลงานทั้งภาพยนตร์และละคร เช่นภาพยนตร์เรื่อง "คนเล่นของ" และละครโทรทัศน์เช่น "ไฟโชนแสง", "แจ๋วใจร้ายกับคุณชายเทวดา" รวมทั้งเป็นผู้จัดละครในฐานะค่ายนวประทานพร โดยเริ่มจากละครเรื่องแรก คือ "ยมบาลเจ้าขา" ทางช่อง 7
อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา
อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2509 เป็นชาวกรุงเทพมหานคร มีพี่น้อง 2 คน จบการศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ที่แผนกถ่ายภาพและภาพยนตร์ ก้าวสู่วงการบันเทิงจากการเป็นนายแบบ โดยการชักนำของเมฆ เมฆเสรี ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ เรื่อง "ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ผี" แสดงร่วมกับเพ็ญ พิสุทธิ์ และอรุโณทัย จิตตรีขันธ์
จากนั้นมีผลงานละครโทรทัศน์ ที่สร้างชื่อ โดยเฉพาะกับสังกัดกันตนา ไม่ว่าจะเป็น "ผู้การเรือเร่", "ทิวาหวาม", "ผมอาถรรพ์", "ลมหายใจไม่เคยแพ้" และ "ทายาทอสูร" ปัจจุบันยังมีผลงานละคร และในปี พ.ศ. 2553 มีผลงานแสดงภาพยนตร์ "คนไททิ้งแผ่นดิน"
สาวน้อยเวทมนตร์ มาโดกะ
สาวน้อยเวทมนตร์ มาโดกะ (; ) เป็นอนิเมะโทรทัศน์แนวสาวน้อยเวทมนตร์ โดยShaftและ Aniplex กำกับโดย อะคิยูกิ ชินโบ ออกแบบตัวละครโดย อุเมะ อาโอกิ ดนตรีประกอบโดย ยูกิ คะจิอุระ โดยอนิเมะสิบตอนแรกได้ออกอากาศทางช่อง TBS และ MBS ตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม 2554 จนถึงวันที่ 11 มีนาคม 2554 ส่วนสองตอนสุดท้ายถูกเลื่อนฉายออกไปเป็นวันที่ 21 เมษายน 2554 ด้วยเหตุเนื่องมาจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 สำหรับวิดีโอเกมสำหรับเครื่องเล่น PSP จะวางจำหน่ายในเดือนมีนาคม 2555
ในโลกของมาโดกะนั้นมีสิ่งมีชีวิตลึกลับที่สามารถทำให้ความปรารถนาของเด็กสาวที่ถูกเลือกเป็นจริงขึ้นมาได้ อย่างไรก็ตามเด็กคนนั้นจะต้องกลายมาเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ และใช้เวทมนตร์ต่อสู้กับแม่มด สัตว์ประหลาดชั่วร้ายที่เกิดมาจากคำสาปซึ่งทำให้เกิดการฆาตกรรมและการฆ่าตัวตายปริศนา นักเรียนปึสองคานาเมะ มาโดกะ และ เพื่อนของเธอ มิกิ ซายากะ ได้พบกับคิวเบย์ สิ่งมีชีวิตปริศนาและสาวน้อยเวทมนตร์ โทโมเอะ มามิ โดยทั้งสองได้เสนอให้มาโดกะมาเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ โดยที่อีกสาวน้อยเวทมนตร์ชื่อ อาเคมิ โฮมูระ พยายามที่จะกีดกันมาโดกะจากการทำสัญญาโดยไม่นานมาโดกะจะได้รู้ว่าการเป็นสาวน้อยเวทมนตร์นั้นมีอะไรมากกว่าที่เห็น
มาโดกะเป็นผู้มีอุปนิสัยอ่อนโยน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ซึ่งสามารถเห็นได้ชัดจากตอนที่ 10 ซึ่งเป็นตอนย้อนอดีตของโฮมุระ เธอยอมเสียสละชีวิตของตนเองเพื่อให้โฮมุระย้อนเวลากลับมาก่อนที่ตัวเธอเองจะกลายเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ โดยสิ่งที่ร้องขอคือ "อย่าให้เธอต้องถูกคิวเบย์หลอก กลายเป็นสาวน้อยเวทมนตร์เลย" นอกจากนี้มาโดกะยังมีจิตใจดี ช่วยเหลือแมวตัวหนึ่งซึ่งภายหลังถูกตั้งชื่อว่า เอมี่ เอมี่ประสบอุบัติเหตุจึงเสียชีวิต ในครั้งแรกที่มาโดะกะกลายเป็นสาวน้อยเวทมตร์ เกิดจากคำร้องขอให้คิวเบย์ช่วยชีวิตเอมี่เอาไว้นั่นเอง
อุทุมพร ศิลาพันธ์
อุทุมพร ศิลาพันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500 เป็นนักแสดงชาวไทย เริ่มผลงานแสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือ "แก้วนพเก้า" (ของดาราฟิล์ม) ราวปี 2519 หลังจากรับบทนางเอกหลายปี จึงในผันมารับบทนางร้ายและนางรองบางเรื่อง ปัจจุบันยังคงรับงานแสดงละครอย่างต่อเนื่องโดยรับบทแม่เป็นส่วนใหญ่
อุทุมพรเคยสมรสกับเทียรี่ เมฆวัฒนา นักร้องเพื่อชีวิตแห่งวงคาราบาว ที่อยู่กินกันมานานกว่า 17 ปี จนมีลูกด้วยกันทั้งสิ้น 2 คน คือ เจน เมขลา (ลูกสาว) และเมฆ เมฆวัฒนา (ลูกชาย) แต่ต่อมาได้แยกทางกัน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2553 อุทุมพรได้สมรสใหม่กับสิริอร อร่ามวิทย์ ซึ่งเป็นทอมที่ประเทศนิวซีแลนด์
โฉมหน้าศักดินาไทย
โฉมหน้าศักดินาไทย เป็นผลงานโดย จิตร ภูมิศักดิ์ มีเนื้อหากล่าวถึงการขูดรีดของชนชั้นศักดินาเป็นหลัก ตลอดจนการดำรงอยู่ของพระมหากษัตริย์ไทยที่สร้างปัญหาให้แก่รัฐและสังคม ซึ่งทำให้หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ต้องเขียนหนังสือ "ฝรั่งศักดินา" โต้ ผลงานดังกล่าวเขียนขึ้นในยุคที่ประเทศไทยยังมีสภาพกึ่งเมืองขึ้นกึ่งศักดินา ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเนื่องจากเสนอประวัติศาสตร์ไทยในมุมมองที่แตกต่างไปจากกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์กระแสหลัก
"โฉมหน้าศักดินาไทย" ตีพิมพ์ครั้งแรกในชื่อ "โฉมหน้าศักดินาไทยในปัจจุบัน" ในวารสาร นิติศาสตร์ฉบับศตวรรษใหม่ พ.ศ. 2500 ก่อนที่ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2517 โดยกลุ่มนักศึกษาธรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ เชียงใหม่และรามคำแหง
ในส่วน "กล่าวนำ" จิตรกล่าวว่า จักรวรรดินิยมและศักดินาเป็นตัวการกดขี่ขูดรีดประชาชน กล่าวถึงความหมายของคำว่าจักรวรรดินิยม และชี้ให้เห็นถึงความหมายของศักดินาโดยพิจารณาจากความสัมพันธ์ในการผลิต
ส่วน "ลักษณะระบบการผลิตศักดินาโดยทั่วไป" นิยาม "ศักดินา" ว่าเป็น "อำนาจที่กำหนดรูปแบบของชีวิตที่มีมากตามปริมาณที่ดิน" กล่าวถึงลักษณะทางเศรษฐกิจในสมัยศักดินา ซึ่งได้แก่ การที่ผู้ทำงานในที่ดินจะต้องเสียค่าเช่าแก่เจ้าศักดินา และอยู่ภายใต้ระบบแรงงานเกณฑ์ กล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างชนชั้นต่าง ๆ ในสมัยศักดินา และกล่าวถึงลักษณะทางวัฒนธรรมในสมัยนั้น อันประกอบด้วยความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลแบบเหลื่อมล้ำ การเหยียดสตรีและเด็ก การผูกขาดทางวัฒนธรรมของชนชั้นศักดินา
โยโกซูกะ
โยโกซูกะ () เป็นเมืองในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี 2010 มีจำนวนประชากรประมาณ 419,067 คน เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 11 ในเขตพื้นที่ปริมณทลโตเกียว และอันดับที่ 12 ในเขตภูมิภาคคันโต โยโกซูกะเป็นเมืองที่ตั้งของฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาในประเทศญี่ปุ่น
โยโกซูกะตั้งอยู่บนพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรมิอูระ ติดกับปากอ่าวโตเกียวทางทิศตะวันออก ส่วนทิศตะวันตกติดกับอ่าวซางามิและมหาสมุทรแปซิฟิก
ทางรถไฟอี๋วั่น
ทางรถไฟอี้ชาง-วั่นโจว หรือ ทางรถไฟอี๋วั่น () เป็นทางรถไฟสำหรับรถไฟความเร็วสูงเชื่อมระหว่างเมืองอี้ชางและฉงชิ่ง ในอนาคต ทางรถไฟดังกล่าวจะเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเฉพาะขนส่งผู้โดยสารฮู่ฮั่นหยง ซึ่งเป็นทางเชื่อมจากเซี่ยงไฮ้ไปยังอู่ฮั่นไปยังเฉิงตู เชื่อมกับทางรถไฟฮั่นอี้ (อู่ฮั่น-อี้ชาง) ที่สถานีรถไฟอี้ชางตะวันออก และเชื่อมกับทางรถไฟอีกเส้นหนึ่งทางตะวันตกที่วั่นโจว
ทางรถไฟดังกล่าวมีความยาว 377 กิโลเมตร ตัดผ่านภูมิประเทศสลับซับซ้อนทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย (เมืองอี้ชางและเขตปกครองตนเองเอินชีถู่เจียและเหมียว) และส่วนตะวันออกของมหานครฉงชิ่ง (เขตหวั่นโจว) ภูมิภาคดังกล่าวมีภูเขาอยู่มากและบางครั้งได้รับชื่อว่า "ขอบด้านตะวันออก" ของที่ราบสูงยูนนาน-กุยโจว ก่อนหน้านี้ พื้นที่ดังกล่าวไม่มีทางรถไฟ และพบถนนลาดยางคุณภาพดีน้อย (นอกเหนือจากทางหลวงแห่งชาติจีน 318 ซึ่งทางรถไฟอี๋วั่นสร้างขึ้นขนานกับถนนเส้นดังกล่าวเป็นส่วนใหญ่) ทางด่วนพิเศษใหม่กำลังถูกสร้างขึ้นในเส้นทางเดียวกันนี้
ที่สถานีรถไฟลีชวน ทางรถไฟสายอูรี (ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างใน พ.ศ. 2553) จะเชื่อมกับทางรถไฟอี๋วั่น ซึ่งเป็นการเชื่อมทางให้รถไฟสามารถเดินทางไปยังฉงชิ่งได้โดยตรง
จากความยาวทั้งหมดของทางรถไฟ 324 กิโลเมตรอยู่ในมณฑลหูเป่ย และอีก 53 กิโลเมตรอยู่ในมหานครฉงชิ่ง เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ทำให้โครงการก่อสร้างต้องสร้างสะพานและอุโมงค์ขึ้นมาเป็นจำนวนมาก โดยมีสะพานถูกสร้างขึ้น 253 แห่ง และอุโมงค์ 159 แห่ง (รวมไปถึงสะพานข้ามแม่น้ำแยงซีสองแห่ง: ใกล้กับอี้ชางที่หนึ่งและใกล้กับวั่นโจวอีกที่หนึ่ง) ทางรถไฟกว่า 288 กิโลเมตรเป็นเส้นทางที่อยู่บนสะพานหรือลอดอุโมงค์ นับว่าเส้นทางรถไฟดังกล่าวเป็นเส้นทางรถไฟในประเทศจีนที่ยากที่สุด และแพงที่สุดเมื่อคิดเป็นราคาต่อกิโลเมตรตราบจนถึงปัจจุบัน โดยมีราคาก่อสร้างกว่า 9.01 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลเมตร (22,570 ล้านหยวน นับเป็นราคาต่อกิโลเมตรที่สูงกว่าทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-ทิเบต (4.35 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลเมตร) ถึงสองเท่า
ทางรถไฟสายดังกล่าวได้รับการเตรียมการมาตั้งแต่สมัยซุน ยัตเซ็น ใน พ.ศ. 2446 แต่การก่อสร้างยังไม่เริ่มขึ้นจนกระทั่งอีกหนึ่งร้อยปีให้หลัง เนื่องจากความยากลำบากของโครงการก่อสร้างดังกล่าว ตามข้อมูลของวิศวกรใหญ่ จาง เหมย เส้นทางรถไฟดังกล่าวเป็นทางรถไฟที่ยากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาในประเทศจีน
เมื่อกลางปี พ.ศ. 2552 เขื่อน สะพานและอุโมงค์ตามทางรถไฟอี๋วั่นเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้วทั้งหมด และได้วางรางรถไฟเสร็จเรียบร้อยแล้วราวครึ่งหนึ่ง เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2553 การก่อสร้างทางรถไฟเสร็จสิ้น สื่อท้องถิ่นได้รายงานว่าทางรถไฟดังกล่าวจะสามารถใช้การได้ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ขั้นตอนการทดลองใช้เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และการเปิดให้บริการปกติเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553 โดยรถไฟขนส่งผู้โดยสารจากอู่ฮั่นเดินทางไปยังลีชวน ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2554 บริการรับส่งผู้โดยสารจากอู่ฮั่นไปยังฉงชิ่งตามเส้นทางรถไฟอี๋วั่นทั้งสายจะเปิดให้บริการ
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก () เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนนานาชาติในประเทศไทย ภายใต้การดูแลของมูลนิธิคริสเตียนเมดิคอลของเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยมิชชั่น" ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 จึงได้เปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัย มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก" ปัจจุบันมีสถานที่ตั้งอยู่ที่อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก พัฒนาการมาจากโรงเรียนพยาบาลของโรงพยาบาลมิชชั่น ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2484 เพื่อผลิตพยาบาลให้แก่โรงพยาบาลมิชชั่น แต่ต้องมายุติการเรียนการสอนลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กระทั่งปี พ.ศ. 2490 ได้เปิดทำการสอนอีกครั้ง และได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้จัดตั้งเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยมิชชั่น" จัดการเรียนการสอนคณะพยาบาลศาสตร์ มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ถนนพิษณุโลก เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จนในปี พ.ศ. 2533 จึงได้ขยายพื้นที่ออกไปยังอำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี และเปิดทำการสอนคณะบริหารธุรกิจ เพิ่มเติมอีกคณะหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2540 วิทยาลัยเซาท์อีสเอเชียยูเนียน (Southeast Asia Union College) ประเทศสิงคโปร์ ได้ย้ายเข้ามารวมกับวิทยาลัยมิชชั่น วิทยาเขตมวกเหล็ก เพื่อให้เป็นสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กระทั่งเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2552 สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้อนุมัติให้วิทยาลัยมิชชั่น เป็นประเภทเป็น มหาวิทยาลัยมิชชั่น และอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก" ในคราวเดียวกัน
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก จัดการเรียนการสอน 6 คณะวิชา ได้แก่
ครับ
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก รับสมัครบุคคลเข้าศึกษาตลอดทั้งปีการศึกษา ยกเว้นคณะพยาบาลศาสตร์มิชชั่น รับสมัครในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนเมษายนของทุกปี
เรือบรรทุกอากาศยานชินาโนะ
ชินะโนะ () ได้ชื่อตามจังหวัดโบราณของญี่ปุ่น ชินะโนะ เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมได้รับการวางกระดูกงูเรือเป็นลำที่ 3 ในเรือประจัญบานชั้นยามาโตะ ตัวเรือที่เสร็จสมบูรณ์บางส่วนของชินะโนะถูกเปลี่ยนเป็นเรือบรรทุกอากาศยานใน ค.ศ. 1942 ระหว่างสร้างเสร็จไปได้ครึ่งหนึ่ง เป็นเวลากว่าสองปีที่ชินะโนะได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือบรรทุกอากาศยานสนับสนุนขนาดใหญ่ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว เรือชินะโนะมีระวางขับน้ำเต็มที่ 73,000 ตัน นับเป็นเรือบรรทุกอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ณ เวลานั้น
วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ชินะโนะได้ขึ้นระวางประจำการอย่างเป็นทางการที่เมืองโยะโกะซุกะ ซึ่งก่อนหน้านั้นมีเวลาเพียงสองสัปดาห์เพื่อเตรียมเรือประจำการและสำหรับการทดสอบเรือเล็กๆ น้อยๆ โดยในวันที่ 1 ตุลาคม ลูกเรือได้รายงานต่อคณะกรรมการว่าลูกเรือร้อยละ 70 - 75 ไม่มีประสบการณ์เดินเรือในทะเลมาก่อน จากความกังวลที่เพิ่มขึ้นในความปลอดภัยของเรือเนื่องมาจากมีการบินผ่านของเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐ ดังนั้นกองทัพเรือญี่ปุ่นจึงมีคำสั่งให้ชินะโนะเดินทางไปเมืองคุเระเพื่อเตรียมเรือประจำการในส่วนที่เหลือที่นั่น คำสั่งของกองทัพเรือต้องการใช้ชินะโนะออกเดินทางไปยังคุระไม่เกินวันที่ 28 พฤศจิกายน แต่ผู้บังคับการเรือ นาวาเอกโทะชิโอะ อะเบะ (Toshio Abe) ได้ร้องขอให้วันแล่นเรือยืดออกไป ประตูผนึกน้ำส่วนใหญ่ยังไม่ได้ติดตั้ง อุปกรณ์ทดสอบคุณภาพอากาศยังไม่ได้รับการจัดการ ยังมีรูจำนวนมากที่เว้นว่างไว้สำหรับสายไฟ ช่องอากาศและท่ออากาศยังไม่ได้ปิดผนึก ไม่มีทั้งระบบท่อน้ำดับเพลิงและระบบระบายน้ำที่เสร็จสมบูรณ์ เช่น เครื่องสูบน้ำยังไม่ได้ส่งมอบ และเขายังต้องการเวลาเพื่อฝึกลูกเรือใหม่
คำขอของอะเบะถูกปฏิเสธ ชินะโนะออกเดินทางตามกำหนดการเมื่อเวลา 18:00 น. ในวันที่ 28 พฤศจิกายน โดยมีเรือพิฆาต "อิโซะกะเซะ (Isokaze)" "ยุจิกะเซะ (Yukikaze)" และ "ฮะมะกะเซะ (Hamakaze)" เป็นเรือคุ้มกัน
ฟูกูยามะ
ฟูกูยามะ () เป็นเมืองในจังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจังหวัดริมฝั่งแม่น้ำอาชิดะ ในปี 2010 มีจำนวนประชากรประมาณ 465,238 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 461.23 ตารางกิโลเมตร หากไม่นับเมืองฮิโรชิมะเมืองหลวงประจำจังหวัดแล้ว เมืองฟูกูยามะถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดฮิโรชิมะ
ฟูกูยามะเป็นเมืองศูนย์กลางพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมสำคัญของจังหวัดฮิโรชิมะ อุตสาหกรรมที่สำคัญ เช่น เครื่องจักรกล, โคโตะ (พิณญี่ปุ่น), ผลิตภัณฑ์จากยางพารา, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิค, สิ่งทอ, และผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูป
แขวงเซตางายะ
เซตางายะ () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นแขวงที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดและมีพื้นที่มากเป็นอันดับสองของกรุงโตเกียว ในปี 2008 คาดว่ามีจำนวนประชากรประมาณ 826,139 คน
เอียน เคอร์ติส
เอียน เควิน เคอร์ติส (; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 - 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเขียนเนื้อ ชาวอังกฤษ เป็นนักร้องนำวงโพสต์-พังก์ ที่ชื่อ จอยดิวิชัน ซึ่งวงออกผลงานอัลบั้มแรกชุด "Unknown Pleasures" ในปี ค.ศ. 1979 และชุดต่อมาในปี ค.ศ. 1980 ชุด "Closer" เขาทนทุกข์ด้วยโรคลมชักและล้มเหลวในชีวิตสมรส เคอร์ติสได้แขวนคอฆ่าตัวตายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 ก่อนการทัวร์แรกในอเมริกาเหนือของวงจอยดิวิชัน
ในปี ค.ศ. 1998 ภรรยาหม้ายของเคอร์ติส ที่ชื่อเดโบราห์ ได้ตีพิมพ์หนังสือชีวประวัติของเขาที่ชื่อ "Touching from a Distance: Ian Curtis and Joy Division" เรื่องราวของเขาและการเสียชีวิตยังได้นำไปสร้างภาพยนตร์เรื่อง "24 Hour Party People" (2002) และ "Control" (2007)
หม่อมหลวงยิ่งศักดิ์ อิศรเสนา
หม่อมหลวงยิ่งศักดิ์ อิศรเสนา อดีตนักมวยสากลชาวไทยและอดีตข้าราชการพลเรือนประจำกระทรวงเกษตร (ปัจจุบันคือ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์)
ม.ล.ยิ่งศักดิ์ ในวัยเยาว์เป็นผู้ที่นิยมชมชอบในการเล่นกีฬาชนิดต่าง ๆ อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกีฬาประเภทศิลปะการป้องกันตัว เมื่อเป็นวัยรุ่นเคยหัดกระบี่กระบองกับครูที่มีชื่อเสียงหลายคน มีฝีมือดีสามารถคว้ารางวัลผ้าขาวม้ามาครองตามงานประเพณีต่าง ๆ มาได้หลายผืน ต่อมาได้ไปศึกษาต่อด้านการเกษตรที่ประเทศอังกฤษ ก็ได้ฝึกชกมวยสากล และได้ขึ้นชกในแบบมวยสากลสมัครเล่นระดับนักเรียนได้แชมป์เป็นถ้วยรางวัลเกียรติยศหลายใบ ต่อมาจึงได้ขึ้นชกมวยสากลอาชีพที่นั่น โดยขึ้นชกในพิกัดน้ำหนักระหว่าง 135-140 ปอนด์ (รุ่นไลท์เวท-รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท) มีสถิติการชกอยู่ทั้งหมด 42 ไฟท์ เป็นการชนะคะแนน 7 ไฟท์ ชนะที.เค.โอ. 8 ไฟท์ ชนะน็อก 17 ไฟท์ ชนะฟาล์ว 2 ไฟท์ แพ้คะแนน 4 ไฟท์ แพ้น็อก 1 ไฟท์ และเสมอทั้งหมด 3 ไฟท์ โดยมีฉายาที่ได้รับจากชาวอังกฤษว่า "Siamese flash" (สายฟ้าสยาม)
เมื่อสำเร็จการศึกษามาแล้ว ม.ล.ยิ่งศักดิ์ นับได้ว่าเป็นชาวไทยที่มีคุณวุฒิเกี่ยวกับวิชามวยสากลอย่างเต็มเปี่ยมชนิดหาตัวจับยาก แต่ต่อมาได้เข้ารับราชการในกระทรวงเกษตร จึงไม่อาจทำให้ได้ใกล้ชิดกับวงการมวยเหมือนเช่นอดีต
จนกระทั่ง เวทีราชดำเนินเปิดดำเนินการขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2488 ม.ล.ยิ่งศักดิ์ได้เข้าไปดูมวยในเวทีบ่อยขึ้น และได้เริ่มเขียนคอลัมน์วิจารณ์มวยในหนังสือพิมพ์และนิตยสารมวยฉบับต่าง ๆ จนเป็นที่ชื่นชอบและรู้จักเป็นอย่างยิ่งของแฟนมวยและแฟนกีฬาในระหว่างปี พ.ศ. 2493-พ.ศ. 2496 โดยแฟนมวยมักนิยมเรียกชื่อของ ม.ล.ยิ่งศักดิ์อย่างคุ้นเคยว่า หม่อมยิ่ง
นอกจากนี้แล้ว ม.ล.ยิ่งศักดิ์ ยังได้เป็นเทรนเนอร์ให้กับนักมวยสากลชาวไทยที่มีชื่อเสียงที่จะทำการขึ้นชิงแชมป์ อาทิ จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ในไฟท์ที่ขึ้นชิงแชมป์สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิค หรือ OPBF ในรุ่นไลท์เวท เมื่อปี พ.ศ. 2495 และได้เป็นแชมป์มวยสากลในระดับภูมิภาคเป็นคนแรกของไทย และ สมเดช ยนตรกิจ ที่ขึ้นชิงแชมป์ในสถาบันเดียวกันในรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อปี พ.ศ. 2496 เป็นต้น
ด้านชีวิตครอบครัว ม.ล.ยิ่งศักดิ์สมรสกับนางศรีอุทัย อิศรเสนา และมีบุตรสาวกับนางบุญชู สว่างนวล ซึ่งเป็นภริยาที่มิได้จดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมาย หนึ่งคน คือ มยุรี อิศรเสนา ณ อยุธยา ปัจจุบันเป็นนักร้องเพลงลูกกรุงที่มีชื่อเสียงและเป็นนักแสดงสมทบ
ม.ล.ยิ่งศักดิ์ถึงแก่กรรมเมื่อเวลาสี่ทุ่มเศษของวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2496 ด้วยอาการเส้นโลหิตในสมองแตก สิริอายุได้เพียง 50 กว่า ๆ เท่านั้น ที่บ้านพักของตัวเองในซอยวรพงษ์ ถนนวิสุทธิกษัตริย์ เนื่องจากโรคประจำตัวคือ ความดันโลหิตสูงเพราะติดสุรามา ขณะที่ถึงแก่กรรมนั้น ม.ล.ยิ่งศักดิ์เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญชั้นเอก ประจำกรมกสิกรรม กระทรวงเกษตร
ตำรวจเหล็ก
ตำรวจเหล็ก เป็นละครบู๊ ของบริษัท โคลีเซียม จำกัด ผลงานของ ทองก้อน ศรีทับทิม สร้างจากบทประพันธ์ นวนิยายของ คมสัน นำแสดงโดย อัครา อมาตยกุล และ กาญจน์เกล้า ด้วยเศียรเกล้า ออกอากาศทุกวันศุกร์-วันเสาร์-อาทิตย์ เริ่มออกฉายวันแรกทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2553 และฉายตอนสุดท้ายเมื่อวันที่ วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2554 กำกับการแสดงโดย ทองก้อน ศรีทับทิม
Salut d'Amour
Salut d'Amour, Op. 12 (, ) เป็นผลงานดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและเปียโน ผลงานประพันธ์ของเอ็ดเวิร์ด เอลการ์ ในปี ค.ศ. 1888
เอลการ์ประพันธ์ผลงานชิ้นนี้สำหรับประกอบโคลงภาษาอังกฤษชื่อ "The Wind at Dawn" ซึ่งแคโรไลน์ อลิซ โรเบิร์ตส คู่หมั้นของเขาแต่งไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1880 ก่อนที่คนทั้งสองจะได้รู้จักกัน เอลการ์ตั้งชื่อผลงานนี้เป็นภาษาเยอรมันว่า "Liebesgruss" เนื่องจากแคโรไลน์ อลิซ เชี่ยวชาญภาษาเยอรมัน และเขียนคำอุทิศเป็นภาษาฝรั่งเศส ชื่อว่า ""à Carice"" นำมาจากชื่อย่อ Caroline Alice ต่อมาเมื่อทั้งคู่แต่งงานกัน ก็ได้ตั้งชื่อบุตรสาวว่า "Carice"
เอลการ์ตีพิมพ์ชีทมิวสิกจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1889 โดยผู้จัดพิมพ์ได้เปลี่ยนชื่อผลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส "Salut d'Amour" และมีข้อความกำกับไว้ว่า "Liebesgruss" ทั้งนี้เพื่อให้แผ่นโน้ตดนตรีสามารถวางขายได้ในหลายประเทศในยุโรป โดยตีพิมพ์ทั้งแบบบรรเลงเดี่ยวเปียโน, บรรเลงคู่ไวโอลินกับเปียโน, บรรเลงคู่เชลโลกับเปียโน และสำหรับวงออร์เคสตรา ผลงานชิ้นนี้ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 ที่วังแก้ว ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
Liebesfreud
Liebesfreud () เป็นงานประพันธ์ดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและเปียโน ผลงานของฟริตซ์ ไครสเลอร์ นักไวโอลินชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย (ค.ศ. 1875 - ค.ศ. 1962) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1910 ผลงานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในสองผลงานบรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของไครสเลอร์ คู่กับ "Liebesleid" (Love's Sorrow) ที่ออกเผยแพร่ในเวลาใกล้เคียงกัน โดยชิ้นนี้บรรยายถึงความสุขที่เกิดจากความรัก
Liebesleid
Liebesleid () เป็นงานประพันธ์ดนตรีสำหรับบรรเลงด้วยไวโอลินและเปียโน ผลงานของฟริตซ์ ไครสเลอร์ นักไวโอลินชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรีย (ค.ศ. 1875 - ค.ศ. 1962) ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1910 ผลงานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในสองผลงานบรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของไครสเลอร์ คู่กับ "Liebesfreud" (Love's Joy) ที่ออกเผยแพร่ในเวลาใกล้เคียงกัน โดยชิ้นนี้บรรยายถึงความทุกข์ที่เกิดจากความรักที่ไม่สมหวัง
ไครสเลอร์เผยแพร่เพลงนี้พร้อมกับอีกสามเพลง คือ "Schön Rosmarin", "Liebesfreud" และ "Caprice Viennois" โดยอ้างว่าสามชิ้นแรกเป็นผลงานเพลงวอลท์ซที่เพิ่งค้นพบของโจเซฟ แลนเนอร์ (ค.ศ. 1801 - ค.ศ. 1843) คีตกวีชาวออสเตรียผู้ล่วงลับ ส่วน "Caprice Viennois" นั้นเขาเป็นผู้แต่งเอง แต่แล้วความจริงก็เปิดเผยใน 25 ปีต่อมาเมื่อโอลิน ดาวน์ส นักวิจารณ์ดนตรีของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ ส่งโทรเลขอวยพรวันเกิดครบรอบ 60 ปีของไครสเลอร์ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 โดยแกล้งถามว่าดนตรีที่ไครสเลอร์อ้างว่าเป็นผลงานเก่าที่ถูกค้นพบนั้น จริงๆ แล้วเขาเป็นคนแต่งเองหรือไม่ ปรากฏว่าไครสเลอร์กลับยอมรับเขาเป็นผู้แต่งเพลงเหล่านั้นจริง
จอยดิวิชัน
จอยดิวิชัน () เป็นวงร็อกอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1976 ที่ซัลฟอร์ด เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ เดิมทีใช้ชื่อวงว่า วอร์ซอว์ () สมาชิกดั้งเดิมประกอบด้วย เอียน เคอร์ติส (ร้องและในบางครั้งเล่นกีตาร์), เบอร์นาร์ด ซัมเนอร์ (กีตาร์และคีย์บอร์ด) ปีเตอร์ ฮูก (กีตาร์เบสและร้องประสาน) และสตีเฟน มอร์ริส (กลองและเพอร์คัชชัน)
จอยดิวิชัน ได้มีส่วนร่วมในกระแสเพลงพังก์ร็อกอย่างรวดเร็ว มีอิทธิพลในการพัฒนาเพลงและสไตล์ ที่ถือเป็นผู้นำในกระแสโพสต์-พังก์ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 จากข้อมูลของนักวิจารณ์ จอน ซาเวจ วง "ไม่ใช่พังก์แต่เป็นอิทธิพลโดยตรงจากพลังดนตรี" อีพีเปิดตัววงชุดแรกในปี ค.ศ. 1978 ชุด "An Ideal for Living" เตะตากับผู้มีชื่อเสียงในรายการโทรทัศน์อย่าง โทนี วิลสัน ทำให้อัลบั้มเปิดตัวชุดแรกของวงชุด "Unknown Pleasures" ได้ออกภายใต้ค่ายอิสระของวิลสันที่ชื่อ แฟกทอรีเรเคิดส์ อัลบั้มได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีจากสื่ออังกฤษ และเนื่องจากความสำเร็จของวง นักร้องนำ เอียน เคอร์ติส ถูกรุมเร้ากับความกดดันและอุปสรรคส่วนตัว รวมถึงปัญหาชีวิตสมรสและการป่วยด้วยโรคลมชัก เป็นอุปสรรคมากขึ้นในการแสดงคอนเสิร์ตกับเขา และมักจะลมชักขณะการแสดง
ก่อนการทัวร์แรกในอเมริกาของเขาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 เคอร์ติสที่เต็มไปด้วยความกดดัน ได้ฆ่าตัวตาย อัลบั้มหลังการเสียชีวิตของจอยดิวิชัน ชุดที่ 2 ชื่อ "Closer" (1980) มีซิงเกิ้ลอย่าง "Love Will Tear Us Apart" ได้กลายเป็นซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จที่สุดในชาร์ตของวง หลังการเสียชีวิตของเคอร์ติส สมาชิกที่เหลือของวงได้ก่อตั้งวงใหม่ที่ชื่อ นิวออร์เดอร์ ประสบความสำเร็จทั้งเสียงวิจารณ์และยอดขาย
เดียมานด้า กาลาส
เดียมานด้า กาลาส () เกิดเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 1955 เป็น นักแต่งเพลง นักร้อง นักเปียโน ศิลปินและ จิตรกร แนวอาวองต์การ์ด ชาวกรีก-อเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้เชี่ยวขาญด้านเปียโน เช่นเดียวกับเสียงร้องแบบโอเปรา ที่มีความกว้างเสียง 3 ออกเตฟครึ่ง
แฟชันโลลิตา
แฟชั่นโลลิตา () เป็นวัฒนธรรมย่อยแฟชั่นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ที่แต่เดิมนั้นได้รับอิทธิพลจากเสื้อผ้าแบบวิกตอเรียน เช่นเดียวกับเครื่องแต่งกายจากยุคโรโคโค แฟชั่นโลลิตายังมีหลายรูปแบบย่อย โดยมีรูปลักษณ์โดยหลักคือ กระโปรงถึงเข่า หรือชุดเดรส เครื่องประดับศีรษะ เสื้อ ชายผ้า ถุงเท้าสูงถึงหัวเข่า รองเท้าส้นสูง
ถึงแม้ว่าต้นกำเนิดของแฟชั่นโลลิตาจะไม่ชัดเจน แต่ก็มีกระแสเกิดขึ้นมาในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 โดยมีตราสินค้าที่มีชื่อเสียงอย่าง พิงก์เฮาส์, มิวก์ และ แองเจลิกพริตตี ได้เริ่มออกขายเสื้อผ้าที่ถือได้ว่าเป็นแบบโลลิตาในปัจจุบัน ในคริสต์ทศวรรษ 1990 แฟชั่นโลลิตาเป็นที่รู้จักมากขึ้น กับวงอย่างมาลิซไมเซอร์ และวงประเภทวิชวลเคอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยม วงเหล่านี้แต่งกายแบบนี้ ซึ่งทำให้แฟน ๆ ได้ดัดแปลงชุดแต่งกายเป็นของตัวเอง โดยแฟชั่นแบบนี้ได้เริ่มแพร่กระจายในเขตคันไซ จนในที่สุดมาถึงโตเกียว และได้รับความนิยมในหมู่วัยรุ่นญี่ปุ่น แฟชั่นโลลิตาได้รับความนิยมมากขึ้นจนสามารถพบเห็นทั่วไปแม้กระทั่งห้างสรรพสินค้าในญี่ปุ่น
เป็นการรวมกันระหว่างแฟชั่นกอธิกกับแฟชั่นโลลิตา มีต้นกำเนิดในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ในฮาราจุกุ และมีชื่อเสียงขึ้นมากับวงแนววิชวลเคที่ชื่อ มาลิซไมเซอร์
กอธิกโลลิตา เป็นแฟชั่นที่มีเอกลักษณ์คือการแต่งหน้าและแต่งกายที่ดูมืดหม่น ทาลิปสติกสีแดงและทางตาดำ ใช้อายไลเนอร์สีดำ การแต่งหน้าทางแป้ง ซึ่งถือว่าเป็นรสนิยมที่แย่สำหรับแฟชั่นโลลิตา กอธิกโลลิตามักใช้สีในโทนมืด อย่าง สีดำ สีน้ำเงินเข้ม สีม่วง
สำหรับแนวทางของกอธิกตะวันตก มีการใส่กางเขนอัญมณีและเครื่องหมายทางศาสนาชนิดอื่น และมีเครื่องประดับในแบบกอธิกโลลิตา อาทิ เช่น กระเป๋า กระเป๋าสตางค์ ที่มักมีรูปร่างเป็น ค้างคาว โลงศพ และไม้กางเขนที่มีหุ่นพระเยซูตรึงอยู่
ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากสไตล์โรโคโค เช่นเดียวกับการแต่งกายแบบสมัยวิกตอเรียและเอ็ดเวิร์ด โดยมุ่งไปในรูปแบบเด็ก ๆ และแฟนตาซี โดยสวีตโลลิตาจะมีรูปแบบแบบโลลิตาทั่วไป โดยใช้สีโทนสว่างกว่าและการออกแบบให้เหมือนดูเด็ก การแต่งหน้า โดยมากจะใช้สีชมพู สีพีช สีมุก
เสื้อผ้า จะใช้สีในโทนพาสเทิล โทนผลไม้ (เชอร์รี สตอร์เบอร์รี หรือผลไม้หวานอื่นๆ) ใช้ลูกไม้แบบดอกไม้ (กุหลาบ แจสมิน ลิลี เชอร์รีบลอสสัม) ใช้โบว์ หรือในธีมสัตว์น่ารักอย่าง แมว กระต่าย ลูกสุนัข และโบว์ที่เน้นให้เกิดความน่ารัก ธีมที่ได้รับความนิยมในสวีตโลลิตา ได้มาจากอลิซท่องแดนมหัศจรรย์ (อลิซอินวันเดอร์แลนด์) นิทานคลาสสิก ส่วนอัญมณีมักมีการสะท้อนในแบบธีมแฟนตาซี กระเป๋าและกระเป๋าสตางค์ทำให้มีรูปแบบคล้ายของเจ้าหญิง และมักมีรูปร่างอย่าง สตอเบอร์รี มงกุฎ หัวใจ เป็นต้น
พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์)
พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) (ถึงแก่กรรม 4 เมษายน พ.ศ. 2493) เป็นสถาปนิกชาวไทย อดีตรองอธิบดีกรมศิลปากร พระสาโรชฯ ถือเป็นหนึ่งในนักเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์รุ่นแรกๆ ของไทยที่จบการศึกษาจากประเทศอังกฤษ แล้วกลับเข้ามาออกแบบงานสถาปัตยกรรมในประเทศไทยหลายแห่ง ในช่วงตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 7 ถึงหลังยุคการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 เขายังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมป์ เมือปี พ.ศ. 2477 โดยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฯ เป็นคนแรก
เขาถือเป็นหนึ่งในผู้ออกแบบงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่และสไตล์อลังการศิลป์ (Art Deco) หลายแห่งในไทยทั้ง ไปรษณีย์กลาง บางรัก, วังวาริชเวสม์ หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สนามศุภชลาศัย กลุ่มอาคารที่ทำการกระทรวงยุติธรรมหลังเก่า รวมไปถึงอาคารเรียนหลายแห่งในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) เป็นบุตรชายคนเล็กของหลวงพัฒนพงศ์ภักดี (ทิม สุขยางค์) ผู้ประพันธ์กลอนนิราศเรื่อง นิราศหนองคาย กับนางเสงี่ยม ท่านมีพี่ชาย 1 คน คือ มหาอำมาตย์โท พระยาสารศาสตร์สิริลักษณ์ (สรรเสริญ สุขยางค์) ผู้ปฏิบัติราชการในตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์คมนาคม
พระสาโรชรัตนนิมมานก์สำเร็จการศึกษาสถาปัตยกรรมมาจากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2456 โดยได้รับพระราชทานทุนเล่าเรียนของกระทรวงธรรมการ หลังศึกษาจบ เข้ารับราชการในกรมศิลปากรในตำแหน่งสถาปนิกประจำกรม ได้ออกแบบเช่น ไปรษณีย์กลาง บางรัก, วังวาริชเวสม์ รวมถึงอาคารสมัยใหม่เกือบทุกหลัง ในจังหวัดพระนครและธนบุรีในระยะนั้น (พ.ศ. 2476)
คาชิวะ
คาชิวะ () เป็นเมืองในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2497 จากการควบรวมหมู่บ้านโดยรอบสถานีรถไฟซึ่งปัจจุบันกลายเป็นบริเวณศูนย์กลางของเมือง ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 397,871 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 114.90 ตารางกิโลเมตร
คาชิวะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดชิบะ
นางาโนะ (เมือง)
นางาโนะ () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด ใกล้กับเมืองชิกูมะและแม่น้ำซาอิ ในปี พ.ศ. 2549 มีจำนวนประชากรประมาณ 378,059 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 737.86 ตารางกิโลเมตร
นางาโนะเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวในปี 1998
โลเป ซาเรียล
โลเป ซาเรียล () อดีตโปรโมเตอร์และผู้จัดการมวยสากลอาชีพชาวฟิลิปปินส์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอดีต ซาเรียลเกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1905 ที่อีมัส คาวิท ประเทศฟิลิปปินส์
ได้ชื่อว่าเป็นโปรโมเตอร์ที่ทรงอิทธิพลอย่างมากโดยเฉพาะในแวดวงมวยสากลอาชีพในทวีปเอเชียในยุคทศวรรษที่ 50 จนถึงต้นทศวรรษที่ 70 ทั้งในประเทศฟิลิปปินส์เอง, ประเทศไทย, ประเทศเกาหลีใต้, ประเทศญี่ปุ่น มีนักมวยที่ได้รับการปลุกปั้นสนับสนุนให้เป็นแชมป์โลกมากถึง 22 คน ทั้งนักมวยฟิลิปปินส์และนักมวยต่างชาติ เช่น แฟลช อีลอร์เด้, แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ริคาร์โด อาร์เรรอนโด, มาซาโอะ โอบะ เป็นต้น โดยเฉพาะกับ แฟลช อีลอร์เด้ ซาเรียลยังมีศักดิ์เป็นบิดาบุญธรรมและเป็นพ่อตาอีกด้วย
ด้วยความที่เป็นบุคคลทรงอิทธิพลในวงการมวย จึงได้รับการกล่าวขานว่าเป็น "The Grand Old Man of Philippine Boxing" โดยที่ชาวฟิลิปิปินส์เรียกขานในชื่อเล่นว่า "ป๊ะป๋า" (Papa) แต่สำหรับในแวดวงมวยของไทยแล้ว แฟนมวยชาวไทยและสื่อมวลชนให้ฉายาว่า "เฒ่าปีศาจ" หรือ "ปีศาจผมขาว" จากเล่ห์เหลี่ยมและความจัดจ้านในการทำธุรกิจมวย
โลเป ซาเรียล ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1995
สุพล พัวศิริรักษ์
สุพล พัวศิริรักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2524 นักร้อง นักจัดรายการ และพิธีกร ชาวไทย จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ อดีตนักร้องนำวง พาย
อรรถวดี จิรมณีกุล
อรรถวดี จิรมณีกุล เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2525 เป็นนักร้องชาวไทย มีเพลงโด่งดังคือเพลง "รักเธอที่สุด" ที่ได้รับ รางวัลเพลงยอดเยี่ยม คำร้องยอดเยี่ยมและเรียบเรียงเสียงประสานยอดเยี่ยม จากงานประกาศรางวัลผลงานบันเทิงดีเด่นประจำปี 2002 ของสมาคมนักข่าวบันเทิง
อรรถวดี จิรมณีกุล (ชื่อเล่น: มิ้นท์) เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2525 เป็นบุตรสาวของ นายสุทิน จิรมณีกุล ในจำนวนพี่น้อง 2 คน อรรถวดีเป็นบุตรสาวคนโต และมีน้องชาย1คน เธอเป็นนักร้องหญิงชาวไทย อยู่ในภายใต้สังกัดเมกเกอร์เฮด ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
โดยเริ่มเข้าสู่วงการเพลงในปีพ.ศ. 2544 กับอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก "Mint" ที่มีเพลงฮิตสร้างชื่อเสียงของเธอในเวลานั้นคือเพลง "รักเธอที่สุด (you re the one)" นอกจากนี้ยังมีเพลงฮิตต่างๆตามมาซึ่งบรรจุอยู่ในอัลบั้มชุดแรก ได้แก่เพลง แน่ใจว่ารัก (Is a) sure, ไม่มีครั้งสุดท้าย (no more chance) เป็นต้น
ในปีเดียวกัน อรรถวดีได้ออกอัลบั้มพิเศษในชื่อ "Special One" เพิ่อฉลองความสำเร็จในอัลบั้มชุดแรก โดยรวบรวมเพลงจากอัลบั้มชุดแรก มาบรรจุในอัลบั้มชุดพิเศษ และยังเพิ่มเพลงใหม่จำนวน2เพลงด้วยกันคือเพลง "นอกใจ" และเพลง "คนพิเศษ" นอกจากนี้ยังนำเพลง แน่ใจว่ารัก, ไม่มีครั้งสุดท้าย และเพลง รักเธอที่สุด มาเรียบเรียงทำนอนในแบบอคูสติค เวอร์ชัน อีกด้วย
ในปีถัดมาคือปีพ.ศ. 2545 อรรถวดีได้ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดที่สอง มาอย่างต่อเนื่องกับอัลบั้ม "รางวัลที่ยิ่งใหญ่" ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 โดยมีเพลงฮิต ได้แก่เพลงไม่ขึ้นใจ, รางวัลที่ยิ่งใหญ่ และเพลง ฟูมฟาย
ในปีพ.ศ. 2549 อรรถวดีตัดสินใจย้ายสังกัดจากจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มาอยู่ในสังกัดโซนี่ มิวสิก โดยออกอัลบั้มจำนวน 2 ชุด คืออัลบั้ม "Mint Closer" (วางจำหน่ายในปี 2549) และอัลบั้ม "Girl Talk" (วางจำหน่ายในปี 2552)
ปัจจุบันอรรถวดีแขวนไมค์ถาวร และไม่ได้เป็นนักร้องอาชีพแล้ว เธอหันมาดูแลธุรกิจของทางครอบครัว
ลา กัมปาเนลลา
ลากัมปาเนลลา (, แปลว่า ระฆังใบเล็ก) เป็นชื่อที่ใช้เรียกงานประพันธ์สำหรับบรรเลงเดี่ยวเปียโน ผลงานของฟรันทซ์ ลิสท์ ใน ค.ศ. 1838 โดยนำทำนองมาจากมูฟเมนต์ที่สาม มูฟเมนต์สุดท้ายของไวโอลินคอนแชร์โตหมายเลข 2 ในบันไดเสียง บี ไมเนอร์ ผลงานใน ค.ศ. 1826 ของนิกโกเลาะ ปากานีนี เพิ่มเสียงจากระฆังจิ๋วที่ใช้มือเขย่า
ผลงานชิ้นนี้เดิมเผยแพร่ใน ค.ศ. 1838 เป็นงานชิ้นที่ 3 (เอตูว์ดหมายเลข 3 ในบันไดเสียง เอ แฟลต ไมเนอร์) ในจำนวน 6 ชิ้น จาก "Études d'exécution transcendente d'après Paganini" หมายเลขแค็ตตาล็อก S. 140 ภายหลังลิสท์ได้ปรับปรุงใหม่เป็นบันไดเสียง จี ชาร์ป ไมเนอร์ (เอตูว์ดหมายเลข 3 ในบันไดเสียง จี ชาร์ป ไมเนอร์) บรรจุอยู่ในกร็องเดตูว์ดของปากานีนี () ซึ่งตีพิมพ์เผยแพร่ใน ค.ศ. 1851 หมายเลขแค็ตตาล็อก S. 141
สถาบันสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
สถาบันสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล () เป็นทีมเยาวชนของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ปัจจุบันเล่นในพรีเมียร์ลีกรุ่นเยาวชน ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลเยาวชนในอังกฤษ สโมสรได้ร่วมแข่งในทีมอายุไม่เกิน 18 ปีและอายุไม่เกิน 16 ปี ในลีก แต่สถาบันรับเด็กชายที่อายุ 9 ปีขึ้นไป
ผู้เล่นในรุ่นใหญ่จากทีอายุไม่เกิน 18 ปีบางคนก้ได้เล่นให้กับทีมสำรองของอาร์เซนอล ในปัจจุบันมีโค้ชคือ อดีตกองหลังอาร์เซนอล ที่ชื่อ สตีฟ โบลด์ ขณะที่ทีมที่อายุน้อยกว่ามีโค้ชคือ รอย แมสซีย์และสตีฟ แกตติง ส่วนอดีตกองหลังอาร์เซนอล เลียม เบรดี ดูแลเรื่องการจัดการการพัฒนาเยาวชนห้กับสโมสร โดยมีผู้ช่วยคือ เดวิด คอร์ต
ดิโอลด์กัมทรี
ดิโอลด์กัมทรี () เป็นโบราณสถานในเกลนเนล นอร์ท ประเทศออสเตรเลีย เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1836 ข้าหลวงอังกฤษ จอห์น ฮินด์มาร์ช ได้มีคำประกาศก่อตั้งอาณานิคมเซาท์ออสเตรเลีย ได้มีการจัดพิธีขึ้นทุกปีในวันประกาศดังกล่าว โดยมีผู้ว่าการรัฐคนปัจจุบันอ่านสุนทรพจน์ดั้งเดิมของฮินด์มาร์ช
ต้นไม้ต้นดังกล่าว ซึ่งอาจเป็นไม้ยูคาลิบตัส ได้ยืนต้นตายมานานแล้ว ผิวชั้นนอกที่ผุกร่อนถูกห่อหุ้มด้วยคอนกรีตใน ค.ศ. 1963
วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษกสมุทรปราการ
วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษก สมุทรปราการ() เป็นหนึ่งใน 7 วิทยาลัยเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช เนื่องในวโรกาส งานฉลองสิริราชสมบัติ ครบ 50 ปี ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2539 จัดตั้งโดยสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษกสมุทรปราการเป็นสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ 
จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์พ.ศ. 2537 บนเนื้อที่ 86 ไร่ 67 ตารางวา ในพื้นที่ธรณีสงฆ์กรรมสิทธิ์ของวัดสุคันธาวาส เพื่อเป็นอนุสรณ์สถานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 
เนื่องในโอกาสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ในปีพุทธศักราช 2539
กรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ได้ขอรับพระราชทานนามสถานศึกษา โปรดพระราชทานนาม วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษกสมุทรปราการวิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษก สมุทรปราการ เปิดทำการสอนหลักสูตรช่างอุตสาหกรรม และหลักสูตรบริหารธุรกิจ
ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) รับสมัครนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น(ม.3)หรือเทียบเท่า
ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) รับสมัครนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ(ปวช.)หรือเทียบเท่า
ปริญญาตรี (ต่อเนื่อง) รับสมัครนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง(ปวส.)
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ทำความร่วมมือ(MOU)ระหว่าง วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษกสมุทรปราการ เปิดสอนระดับปริญญาตรี
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
กุสตาฟ (จระเข้)
กุสตาฟ () เป็นชื่อเรียกของจระเข้เพศผู้ตัวหนึ่ง เป็นจระเข้แม่น้ำไนล์ ("Crocodylus niloticus") ที่มีความยาวกว่า 20 ฟุต และหนักถึง 2,000 ปอนด์ ในปี ค.ศ. 2004 นับเป็นจระเข้ที่ได้รับการยืนยันว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยพบเห็นในทวีปแอฟริกา ประมาณว่ากุสตาฟมีอายุถึงกว่า 60 ปีแล้ว
กุสตาฟ มีชื่อเสียงขึ้นมาจากการเป็นจระเข้ที่สังหารและกินคนเป็นอาหาร เชื่อว่ากุสตาฟฆ่าและกินคนไปแล้วกว่า 300 คน ในรอบ 20 ปีที่ผ่านมานี้ นับเป็นสถิติจระเข้กินคนที่มากที่สุด กุสตาฟอาศัยอยู่ในแม่น้ำรูซิซี ทางเหนือของทะเลสาบแทนแกนยิกา ในประเทศบุรุนดี นอกจากนี้แล้วกุสตาฟยังมีพฤติกรรมที่แปลกไปจากจระเข้ตัวอื่น ๆ คือ เมื่อฆ่าคนได้แล้ว ในบางครั้งจะไม่กินแต่จะทิ้งซากไว้อย่างนั้นเฉย ๆ บนฝั่ง
และนอกจากนี้แล้ว กุสตาฟยังเคยมีพยานพบเห็นว่า มันได้โจมตีใส่ฮิปโปโปเตมัสขนาดโตเต็มที่กลางแม่น้ำ ซึ่งนับว่าอุกอาจมาก เพราะโดยธรรรมชาติแล้ว จระเข้จะไม่ทำร้ายฮิปโปโปเตมัส และเป็นฮิปโปโปเตมัสด้วยเองเสียอีกที่อาจกัดและทำร้ายจระเข้ที่ยังมีขนาดไม่โตเต็มที่อีกด้วย
กุสตาฟยังได้รับการกล่าวขานจากผู้คนว่า เป็นจระเข้ที่ฉลาดที่สุด เพราะเนื่องจากว่ามันได้ถูกตามล่าจากนักล่าสัตว์และพวกทหาร มันไม่เคยถูกจับเลยแม้แต่ครั้งเดียว (เว้นแต่จะถูกยิงที่หัว 1 นัดและสีข้างขวา 3 นัดจนเป็นแผลเป็น) มีอยู่เรื่องหนึ่งจากชาวบ้านว่า พวกชาวบ้านได้สร้างกรงขนาดใหญ่และเอาไปวางไว้ที่ริมแม่น้ำเพื่อที่จะจับเจ้ากุสตาฟ โดยใช้แพะเป็นเหยื่อล่อผูกติดเอาไว้กับกรงขังแล้วปล่อยทิ้งไว้ในกลางคืน แต่พอตอนเช้าของวันต่อมากลับปรากฏว่า กรงนั้นได้จมหายไปในแม่น้ำแล้ว เหยื่อเองก็หายไปด้วย
แต่อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่เหตุการณ์นั้น ไม่มีใครเห็นเจ้ากุสตาฟอีกเลย ทุกคนเชื่อกันว่า มันได้ไปหากินในแม่น้ำของป่าลึก เพื่อหนีจากการตามล่าของพวกนักล่าสัตว์และพวกทหาร ปัจจุบันยังเชื่อกันอีกว่า กุสตาฟยังมีชีวิตอยู่ และมีอายุมากราว ๆ ประมาณ 70-100 ปี
เรื่องราวของกุสตาฟได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง "Primeval" (โคตรเคี่ยมสะพรึงโลก) ออกฉาย 5 เมษายน เมื่อปี ค.ศ. 2007
เอ็มวี ทอร์ เน็กซัส
เอ็มวี ทอร์ เน็กซัส เป็นเรือสินค้าชนิดเทกองอเนกประสงค์ของไทย ที่ลูกเรือถูกกลุ่มคนร้ายคาดว่าเป็นโจรสลัดโซมาเลียจับเป็นตัวประกัน
วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2553 สำนักข่าวรอยเตอร์รายงานข้อมูลจากโครงการช่วยเหลือนักเดินเรือประจำภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก (เอสเอพี) ว่า ลูกเรือ 27 คนของเรือลำดังกล่าวถูกคนร้ายคาดว่าเป็นโจรสลัดโซมาเลีย 12 คน จับเป็นตัวประกัน โดยผู้อำนวยการเอสเอพี แอนดรูว์ มาวังกูรา เปิดเผยว่า เรือลำดังกล่าวถูกเข้ายึดห่างจากซาลาลาห์ ประเทศโอมาน ไปทางตะวันออก 350 กิโลเมตร ขณะมุ่งหน้าออกจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์กำลังเดินทางไปยังบังกลาเทศ
เอ็มวี ทอร์ เน็กซัส เป็นเรือสินค้าชนิดเทกองอเนกประสงค์ ต่อขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2532 บรรทุกน้ำหนักสูงสุด 20,377 ตัน เป็นของบริษัทโทรีเซนไทย เอเยนต์ซีส์ จำกัด
โดยก่อนหน้านี้ ในวันที่ 23 ธันวาคม เรือ "เอ็มวี ทอร์ นอติลุส" ได้ถูกโจรสลัดบุกเข้ายึดเรือพร้อมอาวุธเช่นกัน แต่กัปตันได้รับคำแนะนำจากเรือรบหลวงสิมิลันให้ใช้มาตรการป้องกันโจรสลัด โดยการขับเรือโต้คลื่นและส่ายไปมา จนทำให้โจรสลัดไม่สามารถบุกขึ้นเรือได้
เรือลำดังกล่าวอยู่ในระหว่างการประสานขอความช่วยเหลือนับตั้งแต่เวลา 13.30 น. ของวันที่ 24 ธันวาคม โดยพลเรือเอกเถกิงศักดิ์ วังแก้ว เสนาธิการทหารเรือ ระบุว่า หมู่เรือปราบปรามโจรสลัด เรือหลวงสิมิลัน ได้ตรวจสอบเรือลำดังกล่าว ซึ่งในวันที่ 26 ธันวาคม มีรายงานว่า ขณะที่เรือหลวงสิมิลันกำลังติดตามเข้าไปช่วยเหลือลูกเรือ ระหว่างทางได้พบกับเรือต้องสงสัยอาจเป็นเรือแม่ของเรือโจรสลัด สามารถใช้เฮลิคอปเตอร์เข้าสกัด และขึ้นเรือตรวจค้นได้สำเร็จ จนได้ข้อมูลของเรือที่หายไป อย่างไรก็ตาม ขณะพยายามเข้าใกล้เรือเพื่อปฏิบัติการ ได้รับวิทยุคำขู่ว่าหากเข้าใกล้ในระยะ 20 ไมล์ จะทำร้ายลูกเรือ ทำให้เรือหลวงสิมิลันรักษาระยะห่างเฝ้าติดตามต่อไป ขณะนี้โจรสลัดกำลังพยายามนำเรือเข้าสู่ประเทศโซมาเลีย คาดว่าน่าจะถึงในวันที่ 30 ธันวาคม เสนาธิการทหารเรือเชื่อว่าโจรสลัดจะนำเรือที่ยึดมาได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่ของโจรสลัด แล้วจึงจะมีการเจรจาเรียกค่าไถ่ ซึ่งไม่เคยปรากฏว่าโจรสลัดโซมาเลียจะทำร้ายตัวประกันที่ผ่านมา
วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2553 กษิต ภิรมย์ รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ กล่าวว่า ได้มีการประสานงานติดต่อกับหลายประเทศ โดยมีทหารเรือบนฝั่งบาห์เรนที่ประสานงานประมาณ 10 นาย ยืนยันว่าจะไม่มีการจู่โจมเรือลำดังกล่าวเพื่อความปลอดภัยของลูกเรือ
เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2553 บริษัทโทรีเซนไทย เอเยนต์ซีส์ จำกัด ได้ออกแถลงการณ์ของบริษัท กรณีเรียกร้องเงินค่าไถ่ให้กับเรือทอร์ เน็กซัส โดยมีเนื้อหาระบุว่าขณะนี้ทางบริษัทยังไม่ได้รับการติดต่อจากโจรสลัดแต่อย่างใด โดยทางผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ กลุ่มสายงานธุรกิจขนส่งของบริษัท ได้ระบุว่า "บริษัทพร้อมที่จะเข้าสู่กระบวนการเจรจา เพื่อนำลูกเรือและเรือกลับมาอย่างปลอดภัยให้เร็วที่สุด"
แขวงทุ่งสองห้อง
กรุงเทพมหานคร
แขวงทุ่งสองห้องมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้