ภาพยนตร์ลามก
ภาพยนตร์ลามก คือ ภาพยนตร์ที่มีเจตนาปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศให้แก่ผู้ชม ซึ่งมักจะแสดงภาพโป๊เปลือยหรือการร่วมเพศ โดยสามารถแบ่งอย่างกว้างๆได้สองอย่างคือ ซอฟต์คอร์ กล่าวถึงภาพยนตร์ที่ไม่มีการร่วมเพศ และฮาร์ดคอร์ กล่าวถึงภาพยนตร์ที่มีการร่วมเพศ ชื่อของภาพยนตร์ลามกมีหลากหลายเช่นในภาษาปากเรียก หนังโป๊ หรือเรียก ภาพยนตร์เอวี (AV - adult video) หรือภาพยนตร์ผู้ใหญ่
ภาพยนตร์ลามกในช่วงแรกมักจะอยู่ในรูปแบบของวิดีโอที่เปิดชมกันในบ้าน และเฉพาะที่เช่นโรงภาพยนตร์ที่ฉายโดยเฉพาะ และต่อมาได้มีการเปลี่ยนรูปแบบลงในดีวีดีและบลูเรย์ รวมถึงเผยแพร่ในอินเทอร์เน็ต ภาพยนตร์ที่มีการเผยให้เห็นอวัยวะเพศหรือแสดงการร่วมเพศนั้น แม้ว่าจะ และ แต่ยังมีการลักลอบผลิตและจำหน่ายหรือแจกจ่ายอยู่
หนังโป๊ในภาษาอังกฤษคือ "pornographic film" ซึ่งคำว่า "pornography" ในภาษาอังกฤษ มาจากภาษากรีกคำว่า "pórnē" (โสเภณี) บวกกับคำว่า "graphos" (เขียน) รวมแล้วหมายถึง "การเขียนเกี่ยวกับเรื่องราวของโสเภณี" จะเห็นได้ว่าแรกเริ่มนั้น ศัพท์คำนี้ก็ได้ถูกนิยามขึ้นมาให้หมายถึงผลงานศิลปะหรือวรรณกรรมใดๆ ก็ตาม ที่ได้วาดหรือบรรยายถึงชีวิตของบรรดาโสเภณีมานับตั้งแต่ต้น
ส่วนคำว่า "โป๊" มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว "โป้ว" หมายถึง "ปะชุนเสื้อผ้า, ซ่อมแซม, บำรุงร่างกาย" สำหรับพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 ได้ให้ความหมายไว้ว่า "โป๊" เป็นภาษาพูดที่หมายถึง "เปลือยหรือค่อนข้างเปลือย, มีเจตนาเปิดเผยอวัยวะบางส่วนที่ควรปกปิด" เดิมทีหนังโป๊ คือหนังคั่นรายการที่มีลักษณะวาบหวาม
หนังโป๊ เรียกกันหลายๆ แบบ ตามระดับว่าเห็นสัดส่วนของผู้แสดงเพียงใด ถ้าเห็นเล็กน้อย หรือมีการเซนเซอร์มาก เรียกว่าหนังอาร์ ถ้าเห็นมากๆ มีการเซ็นเซอร์น้อย หรือเห็นทั้งหมด เรียกกันทั่วไปว่าหนังเอกซ์ เนื้อหาจะเป็นการแสดงท่าทางการร่วมเพศ ซึ่งหลายประเทศที่อนุญาตให้ผู้ชมที่อายุมากกว่าสิบแปดเท่านั้นจะดูได้ (ขณะที่ภาพยนตร์เรตอาร์ในสหรัฐอเมริกาหมายความรวมไปถึงภาพยนตร์ที่มีความรุนแรง มีการซื้อขายยาเสพย์ติด และ/หรือมีภาพเปลือยเป็นส่วนประกอบ เช่น คิลบิล หรือ เดอะเมทริกซ์)
หนังโป๊ในประเทศไทยนั้นผิดกฎหมาย และการดูหนังโป๊ไม่เป็นที่ยอมรับในสังคม แต่ก็มีการลักลอบจำหน่ายอยู่ตามตลาดนัด รวมถึงบนเว็บไซต์ ซึ่งอาจขายรหัสผ่านเพื่อให้ผู้ซื้อเข้าไปดาวน์โหลดหนังได้ หรือส่งแผ่นหนังให้ผู้ซื้อผ่านทางไปรษณีย์ไทย หนังโป๊ที่จำหน่ายในประเทศไทยนิยมทำซ้ำมาจากหนังโป๊ญี่ปุ่นเป็นส่วนใหญ่และมีราคาจำหน่ายที่ต่ำมาก โดยแผ่นดีวีดีราคาจำหน่ายเริ่มต้นเพียง 20 บาทเท่านั้น และแผ่นบลูเรย์ ราคาจำหน่ายเริ่มต้นเพียง 60 บาท
ในยุคหนึ่งมีหลายโรงภาพยนตร์ที่ไม่สามารถทำรายได้เท่าที่ควรเนื่องจากมีโรงภาพยนตร์ใหม่ เปิดขึ้นมาตามห้างสรรพสินค้า
โรงภาพยนตร์หลายแห่งจึงหันมาฉายหนังโป๊ โดยเป็นที่รู้กันในหมู่คนดูว่า หนังควบ หน้าโรงจะติดประกาศว่า ไทยควบญี่ปุ่น หรือ จีนควบญี่ปุ่น แต่ในโรงภาพยนตร์จะจัดฉายหนังโป๊ ทั้งนี้ ในโรงภาพยนตร์บางแห่งยังให้มีการขายบริการทางเพศภายในโรงภาพยนตร์ควบคู่ไปด้วย
ภาพยนตร์สีชมพู () เป็นรูปแบบหนึ่งของหนังโป๊ซอฟต์คอร์ของญี่ปุ่นในช่วงแรก โดยมีลักษณะที่โชว์เฉพาะหน้าอกและก้น โดยจะไม่แสดงส่วนอวัยวะเพศและขนรอบอวัยวะเพศ โดยภาพยนตร์ที่ออกมาจะเป็นลักษณะของภาพยนตร์ต้นทุนต่ำ และต่อมาเมื่อวิดีโอได้เริ่มเป็นที่นิยม ภาพยนตร์เอวีได้ครอบครองตลาดแทนที่ภาพยนตร์สีชมพู
ในประเทศญี่ปุ่นจำกัดอายุของผู้ชมไว้ที่ 18 ปีเช่นกันทั้งสื่อที่เป็นภาพยนตร์ ที่ใช้คนแสดง หรืออะนิเมะชั่นที่เป็นการ์ตูน กฎหมายของประเทศญี่ปุ่นได้จำกัดสื่อเอาไว้ว่า หากจะขายหนังโป๊ได้อย่างถูกกฎหมาย จำเป็นที่จะต้องทำการเซ็นเซอร์ หรือทำภาพโมเสกไว้ ดังนั้น หากหนังโป๊ที่ไม่ได้ผ่านการเซ็นเซอร์ที่อวัยวะเพศของผู้แสดง จะถือว่าเป็นหนังใต้ดิน หรือเรียกง่ายๆ ว่าหนังเถื่อนนั่นเอง
นางแบบที่แสดงหนังโป๊ อาจเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า นางเอกเอวี หรือ นางแบบเอวี (เอวี หรือ AV ในที่นี้ย่อมาจาก Adult Video ซึ่งหมายถึงหนังโป๊นั่นเอง)
ในปัจจุบันวีซีดีและดีวีดีเป็นที่นิยมแพร่หลายมากขึ้น ดังนั้นการถ่ายภาพนางแบบสวยๆ น่ารักๆ ในชุดว่ายน้ำ หรือในชุดอื่นๆ ในปัจจุบันนั้น นอกเหนือจากการถ่ายเป็นภาพนิ่งแล้ว ยังนิยมถ่ายในรูปแบบไฟล์วีดีโอ หรือในรูปแบบวีซีดีหรือดีวีดีอีกด้วย ซึ่งนางเอกเอวีบางคนก็มีการถ่ายแบบด้วย แต่จะออกแนวเซ็กซี่มากกว่า ซึ่งในญี่ปุ่นอาจเรียกว่าฟูลนู้ด () มีลักษณะเป็นเรตเอกซ์ เนื่องจากมีการโพสท่าที่เซ็กซี่กว่านางแบบทั่วไป และมีการถอดเสื้อผ้าหรือการเปลือยกาย ต่างจากนางแบบทั่วไป โดยจะสังเกตได้จากปกหน้าและปกหลัง จะวาบหวามมากกว่า และจะมีการระบุไว้บนปกชัดเจน
การร่วมเพศในหนังโป๊มักกระทำโดยไม่ใช้ถุงยางอนามัยจึงทำให้นักแสดงมีความเสี่ยงติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ใน พ.ศ. 2529 เกิดการระบาดของเชื้อเอชไอวีเป็นเหตุให้นักแสดงทั้งหญิงและชายหลายคนเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ เหตุการณ์นี้นำมาซึ่งการก่อตั้งมูลนิธิสุขภาพแห่งอุตสาหกรรมหนังผู้ใหญ่ (Adult Industry Medical Health Care Foundation หรือ AIM) ใน พ.ศ. 2541 ซึ่งช่วยก่อตั้งระบบเฝ้าสังเกตในอุตสาหกรรมหนังโป๊ของสหรัฐ โดยการบังคับให้นักแสดงทำการตรวจเชื้อเอชไอวีทุก ๆ 30 วัน จนถึง พ.ศ. 2556 การติดเชื้อเอชไอวีในหมู่นักแสดงจากอุตสาหกรรมหนังโป๊สหรัฐเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก และในสามทศวรรษมีการระบาดเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง AIM ปิดตัวลงในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 และถูกฟ้องล้มละลายจากคดีเกี่ยวกับการรั่วไหลของข้อมูลเกี่ยวกับผู้ป่วยที่ควรจะเป็นความลับ รวมถึงชื่อและผลของการตรวจโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์