hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ลี ชาตะเมธีกุล
ลี ชาตะเมธีกุล นักลำดับภาพ และนักตัดต่อเสียง ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย ที่เน้นผลิตผลงานกับผู้สร้างอิสระ โดยเฉพาะกับ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ปัจจุบันเปิดบริษัทรับจ้างทำงานโพสต์โปรดักชั่น ชื่อ ฮูดินี สตูดิโอ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545
ลี ชาตะเมธีกุล จบการศึกษาด้านภาพยนตร์จากสหรัฐอเมริกา เคยกำกับภาพยนตร์สั้น เมื่อ พ.ศ. 2542 ชื่อเรื่อง ""เมืองมายา..กรุงธิดา"" (Miami Strips, Hollywood Dreams) ฉายที่เทศกาลภาพยนตร์สั้นเอเชียที่ ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ และได้รับการคัดเลือกให้ร่วมประกวดในเทศกาลภาพยนตร์สั้นโอเบอร์เฮาเซ่นส์ เยอรมนี
ลี ชาตะเมธีกุล มีผลงานร่วมกับ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 มีผลงานร่วมกัน 3 เรื่อง คือ "สุดเสน่หา" (2545), "สัตว์ประหลาด!" (2547) และ "แสงศตวรรษ" (2546) โดยเฉพาะในเรื่องแสงศตวรรษ เขาได้รับรางวัลลำดับภาพยอดเยี่ยม เอเชียน ฟิล์ม อวอร์ดส ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติฮ่องกง
ในปี พ.ศ. 2557 กำกับภาพยนตร์เรื่อง "ภวังค์รัก" ซึ่งได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจาก รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 24
สารส่อมะเร็ง
สารส่อมะเร็ง () เป็นเตรื่องมือที่ใช้ในการตรวจทางการแพทย์ ใช้ตรวจจากเลือดหรือสารคัดหลั่งจากร่างกายมนุษย์ โดยใช้หลักการที่ว่า เนื้องอกในร่างกายหลายชนิด โดยเฉพาะมะเร็ง มักจะปล่อยสารบางชนิดสู่กระแสเลือด ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นโมเลกุลของโปรตีน ซึ่งแตกต่างกันตามชนิดของเนื้องอก สารที่พบเหล่านี้สามารถตรวจพบโดยเซรั่มชนิดต่างๆ ตามชนิดของสารนั้นๆ เช่น
ปัจจุบัน Tumor Marker Serum มีหลายชนิด ทั้งนี้เป็นทางการแพทย์ใช้เป็นการตรวจหามะเร็งในระยะเริ่มแรก (Early Cancer Screening) หรือการเฝ้าดูการเติบโตของเนื้องอกหลังผ่าตัดเท่านั้น แต่เป็นการบ่งชี้เบื้องต้น เพราะมีอาการอื่นๆของโรคที่ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้องอก หรือมะเร็งที่ให้ค่าตัวบ่งชี้ที่สูงกว่าปรกติได้เช่นกัน
คงเดช จาตุรันต์รัศมี
คงเดช จาตุรันต์รัศมี เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเขียนบท ผู้กำกับภาพยนตร์ นักร้องนำวงสี่เต่าเธอ ภายหลังหันมาเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ และกำกับภาพยนตร์
คงเดช จาตุรันต์รัศมี จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เคยเป็นกอปปี้ไรท์เตอร์ในงานโฆษณา อ่านสปอตโฆษณาวิทยุ ทำเพลงโฆษณาและเพลงประกอบภาพยนตร์ เริ่มกำกับภาพยนตร์จากโครงการประกวดภาพยนตร์สั้น 'ส่งฝันสู่ฟิล์ม' ที่จัดขึ้นโดยนิตยสารซีเนแมก กำกับร่วมกับเกียรติ ศงสนันทน์ ที่เป็นเพื่อนตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบ
กอด (ภาพยนตร์)
กอด () เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551 แนวความรัก-การเดินทาง ผลงานกำกับเรื่องที่สามของคงเดช จาตุรันต์รัศมี นำแสดงโดย เกียรติกมล ล่าทา (ตุ้ย AF3) และศุภักษร ไชยมงคล (กระแต) จากพลอตเรื่องและบทภาพยนตร์ที่เขียนโดย คงเดช ทำรายได้รวมที่ 10 ล้านบาท
ขวาน (ตุ้ย) อาศัยอยู่สองคนกับแม่ที่อำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดลำปาง เขามีแขนข้างซ้ายสองข้าง ที่ใช้งานได้ปกติ ตั้งแต่เด็กมา แม่พร่ำสอนว่าเขาเป็นคนพิเศษกว่าใคร เขาจึงเติบโตมาโดยไม่รู้สึกว่าตัวเองมีปมด้อยผิดมนุษย์มนา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว แม่ก็พยายามจะให้หมอผ่าแขนข้างที่เกินออกไป แต่ทำไม่ได้ เพราะเส้นเลือดใหญ่ที่แขนต่อตรงกับหัวใจ จะเป็นอันตรายมากเมื่อทำการผ่าตัด
เมื่อแม่ตาย ขวานก็รู้ความจริงว่าตัวเองเป็นคนประหลาดของหมู่บ้าน ใครๆ ก็เรียกว่า ไอ้สามแขน ถูกแฟนที่คบกันมานานบอกเลิก ขวานตัดสินใจเดินทางไปกรุงเทพ เพื่อผ่าตัดความ “พิเศษ” ออก ระหว่างทาง ขวานได้ช่วยเหลือ นา (กระแต) จากการถูกลวนลาม นาเป็นสาวชาวบ้านที่กำลังเดินทางไปตามหาสามีที่กรุงเทพ ทั้งสองจึงร่วมเดินทางไปด้วยกัน
ด้วยความสนิทสนมที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางร่วมกันของคนทั้งสอง ขวานรู้สึกเหมือนเป็นคนพิเศษขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นความรู้สึกพิเศษที่เกิดขึ้นมาจากหัวใจ
มินดา นิตยวรรธนะ
มินดา นิตยวรรธนะ (ชื่อเล่น: ปู; ชื่อเดิม: ศรินทรา) พิธีกรข่าว ครอบครัวข่าว 3 ทางไทยทีวีสีช่อง 3, อดีตพิธีกรข่าว สังกัดมีเดียออฟมีเดียส์ ทางช่อง 7 สี และอดีตผู้ประกาศข่าว สำนักข่าวไทย ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี
มินดา เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2523 ที่จังหวัดนนทบุรี เป็นธิดาคนโต ในจำนวนพี่น้อง 2 คน โดยมีน้องชาย 1 คน เธอจบการศึกษาชั้นอนุบาลถึงประถมศึกษา จากโรงเรียนเล็กโกเมศอนุสรณ์ จังหวัดนนทบุรี, ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี จากนั้นเข้ารับพระราชทานปริญญาอักษรศาสตร์บัณฑิต (ภาษาอังกฤษ) และปริญญาโท นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต (การประชาสัมพันธ์) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มินดาเริ่มงานครั้งแรก โดยเข้าเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน ของบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) ต่อมาย้ายไปเป็นผู้ประกาศข่าว สังกัดสำนักข่าวไทย ในยุคที่ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. เพิ่งเปลี่ยนชื่อเป็นโมเดิร์นไนน์ทีวี และยังเป็นโปรดิวเซอร์ ให้กับรายการ "ไฮไลต์ไทยแลนด์" จากนั้นเธอย้ายไปสังกัด บริษัท มีเดียออฟมีเดียส์ จำกัด (มหาชน) โดยเป็นผู้ดำเนินรายการข่าว "เช้านี้ที่หมอชิต" และ "เจาะเกาะติด" ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และในที่สุด ก็ย้ายเข้าสู่ครอบครัวข่าว 3 โดยเป็นผู้ดำเนินรายการแรกคือ "ตู้ ป.ณ.ข่าว 3" คู่กับกฤต เจนพานิชการ
ต่อมาฝ่ายข่าวไทยทีวีสีช่อง 3 มอบหมายให้มินดา ย้ายเข้าเป็นผู้ประกาศข่าวหลักของ "เที่ยงวันทันเหตุการณ์" จากนั้น เธอเข้าเป็นพิธีกรข่าวในช่วง "แตกประเด็น" ในรายการเรื่องเด่นเย็นนี้ อยู่ระยะหนึ่ง และเป็นผู้จัดรายการ ทางวิทยุครอบครัวข่าว เอฟเอ็ม 106.0 เมกะเฮิร์ตซ์ด้วย ทั้งนี้ เมื่อไทยทีวีสีช่อง 3 เริ่มออกอากาศช่องโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัล ฝ่ายข่าวไทยทีวีสีช่อง 3 ก็ย้ายให้เธอเข้าเป็นพิธีกรข่าวหลัก คู่กับเจก รัตนตั้งตระกูล ในรายการคนเฝ้าข่าว ทางช่อง 3 เอสดี / เป็นข่าวเช้านี้ ช่อง 13 ช่วง เก็บตก และรายการผู้หญิงถึงผู้หญิง ทางช่อง 3 แฟมิลี
แซ่แต้
แต้ ตามสำเนียงแต้จิ๋วและฮกเกี้ยน หรือ เจิ้ง ตามสำเนียงจีนกลาง () เป็นแซ่หรือสกุลหนึ่งของชาวจีน และเป็นสกุลเดียวกับประเทศที่รับวัฒนธรรมจีนโดยออกเสียงตามสำเนียงของตน ในภาษาเวียดนามว่า จิ่ญ (; จื๋อโนม: ) ภาษาเกาหลีว่า ช็อง () และภาษาญี่ปุ่นว่า เต ()
ในประเทศจีน ได้มีการจัดอันดับแซ่ที่มีผู้ใช้มากที่สุด 100 อันดับ ผลสำรวจพบว่ามีผู้ใช้ แซ่เจิ้ง เป็นอันดับที่ 21 หรือคิดเป็นร้อยละ 10 ของประชากร โดยในยุคราชวงศ์ถัง คนในแซ่เจิ้งส่วนใหญ่มีฐานะดีและทรงอิทธิพล
ในฮ่องกงและไต้หวัน นามสกุลดังกล่าวได้สะกดด้วยอักษรโรมันเป็น Cheng หรือ Tcheng ในฮ่องกงบ้างสะกดว่า Chang ในมาเลเซียสะกดว่า Cheang หรือ Teh ในสิงคโปร์สะกดว่า Tay และในอินโดนีเซียสะกดว่า The
ส่วนในประเทศไทยสันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อครั้งที่ชาวจีนที่ใช้แซ่เจิ้งหรือแซ่แต้ได้มาตั้งรกรากและมีครอบครัวในเมืองไทย โดยหนึ่งในนั้นคือ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ซึ่งพระราชสกุลเดิมคือแซ่แต้สืบแต่บิดา แต่ในปัจจุบันลูกหลานของผู้ใช้ แซ่แต้ ส่วนมากได้เปลี่ยนเป็นนามสกุลให้เป็นไทย แต่จะขึ้นต้นด้วย "เต" และ "เตชะ" ตัวอย่างนามสกุลที่มีในประเทศไทย เช่น เตชะไพบูลย์ เตชะรัตนประเสริฐ เตชะมนตรีกุล เตชะภาณุรักษ์ และอื่น ๆ ยังเป็นแซ่ที่มีคนใช้มากที่สุดเป็นอันดับ 8 ของประเทศไทย 25,922 คน
สกุล ศรีพรหม
สกุล ศรีพรหม อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
นายสกุล ศรีพรหม เป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2475 ณ บ้านเลขที่ 245 ตรอกกงสุลฝรั่งเศส ตรงข้างวัดแจ้งใน อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา จบชั้นมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาชั้นประโยคเตรียมอุดมศึกษา ในปี พ.ศ. 2492 จากนั้นได้รับประกาศนียบัตรครูพิเศษมัธยม, ประกาศนียบัตรวิชาสถิติ จาก สมาคมคณิตศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ปริญญาตรีทางกฎหมาย นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เริ่มเป็นครูตั้งแต่ปี พ.ศ. 2495 ณ โรงเรียนสหวิทยา (ปัจจุบันคือรวมมิตรวิทยาและโรงเรียนศิริวิทยากร) จนถึงปี พ.ศ. 2511 ได้เป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองนครราชสีมา และ ได้รับแต่งตั้งเป็นเทศมนตรีเทศบาลเมืองนครราชสีมา พ.ศ. 2516-พ.ศ. 2522 เป็นผู้พิพากษาสมทบ ศาลคดีเด็กและเยาวชนจังหวัดนครราชสีมา ในช่วง พ.ศ. 2522 - 2531 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา และได้รับเลือกตั้งติดต่อกัน 4 สมัย
เคยได้รับตำแหน่งทางการเมือง อาทิ เป็นผู้ช่วยเลขานุการรองประธานสภาผู้แทนราษฎร เป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รองเลขาธิการพรรคชาติไทย จากนั้นในปี พ.ศ. 2529 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี และ พ.ศ. 2531 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (คณะรัฐมนตรีคณะที่ 45 ของไทย , คณะรัฐมนตรีคณะที่ 46 ของไทย) และพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 เนื่องจาก การ รัฐประหาร โดยคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.)
อาจารย์สกุล ศรีพรหม ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันอาทิตย์ที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 สิริอายุ 72 ปี
อาจารย์สกุล ศรีพรหม สมรส กับ นางเกสร ศรีพรหม (ชื่อเดิม ลมุล) เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2497 มีบุตรธิดา รวม 9 คน คือ
อัลมาซัน
อัลมาซัน () เป็นเขตเทศบาลในจังหวัดโซเรีย แคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน ตามผลสำรวจสำมะโนประชากร ปี 2547 อัลมาซันมีประชากร 5,755 คน
การประชุมลับของพรรคการเมือง
การประชุมลับของพรรคการเมือง () หมายถึงการรวมตัวของผู้สนับสนุนของพรรคการเมืองหรือกลุ่มความเคลื่อนไหว ความหมายแตกต่างกันได้ตามประเทศ
การประชุมลับของพรรคการเมืองในสหรัฐอเมริกามีหลายความหมายเช่นกัน ความหมายหลักคือการรวมตัวผู้สนับสนุนผู้สมัครรับเลือกเป็นประธานาธิบดี และหลากหลายกันไปตามแต่ละรัฐ ตัวอย่างเช่นในรัฐไอโอวา การประชุมลับของพรรคการเมืองจะเป็นการรวมตัวประชาชนผู้สนับสนุนและจะมีน้ำหนักต่อการเลือกตั้งจริงทั่วประเทศ ในอดีตในประวัติการเมืองของสหรัฐอเมริกา การประชุมลับของพรรคการเมืองเป็นการประชุมของสมาชิกพรรคเพื่อร่วมหาผู้ที่เป็นตัวแทนเป็นประธานาธิบดี
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาวอลเลย์บอล () ในกีฬาโอลิมปิกนั้น องค์กรที่ควบคุมดูแลการแข่งขันคือ สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ (Federation Internationale De Volleyball - FIVB)
ในปี 1949 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (International Olympic Committee-IOC) ได้ประกาศรับรองกีฬาชนิดนี้ แต่ยังอยู่ในฐานะกีฬาที่ไม่ได้มีการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก และในปีเดียวกันนั้นเองก็ได้มีการจัดการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลกขึ้นเป็นครั้งแรก ส่วนประเภทหญิงนั้นเกิดขึ้นอีก 3 ปีต่อมา และโซเวียตก็ครองความเป็นจ้าว
ในปี 1964 วอลเลย์บอลได้รับการบรรจุในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ญี่ปุ่นซึ่งเป็นเจ้าภาพได้เหรียญทองประเภทหญิง ทั้งโซเวียตและญี่ปุ่นก็ครองดับอันดับต้นๆมาตลอดจนถึงทศวรรษที่ 80 อเมริกาเริ่มทวงความเป็นจ้าวกลับคืนมาด้วยการคว้าเหรียญทองวอลเลย์บอลประเภทชายในโอลิมปิก 2 สมัยติดต่อกัน ในปี 1984 ที่ลอสแอนเจลิส และในปี 1988 ที่โซล
ส่วนวอลเลย์บอลชายหาดมีการแข่งขันครั้งแรกในโอลิมปิก ที่แอตแลนตา สหรัฐอเมริกา ในปี 1996
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายกน้ำหนัก () มีการแข่งขันในโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี 1896 ที่กรุงเอเธนส์ ซึ่งครั้งนั้นยังไม่มีการแบ่งรุ่นตามน้ำหนัก ใครยกน้ำหนักได้มากที่สุดเป็นผู้ชนะโดยไม่ต้องคำนึงถึงรูปร่างและขนาดของนักกีฬา
กีฬายกน้ำหนักกลายเป็นกีฬาหลักที่ถูกบรรจุเป็นประจำในโอลิมปิกตั้งแต่ปี 1920 ที่เบลเยี่ยม จนในปี 1932 จึงเริ่มมีการแบ่งรุ่นน้ำหนัก และในปี 2000 ที่ซิดนีย์ มีการแข่งขันยกน้ำหนักประเภทหญิงเป็นครั้งแรก
กรีซยังถือว่าเป็นประเทศที่มีนักยกน้ำหนักอยู่ในระดับแถวหน้าของโลก ส่วนในประเภทหญิงทุกรุ่นดูจะเป็นของนักยกน้ำหนักจากจีนที่ครองความเป็นจ้าว
สำหรับในการโอลิมปิก ณ กรุงปักกิ่ง หรือปักกิ่งเกมส์ ผู้ชนะเหรียญทองในรุ่นน้ำหนัก 53 กิโลกรัม หญิง คือ ประภาวดี เจริญรัตนธารากุล โดยชนะไปด้วยคะแนนรวม 221 กิโลกรัม ทั้งยังทำลายสถิติโอลิมปิกในท่าคลีนแอนด์เจิร์ก คือ 126 กิโลกรัม
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬามวยปล้ำ () มีมาตั้งแต่โอลิมปิกสมัยโบราณ และถือว่าเป็นการแข่งขันที่เก่าแก่ที่สุดในบรรดากีฬาทั้งหลาย เมื่อโอลิมปิกสมัยโบราณเกิดขึ้นในปี 776 ก่อนคริสตกาล มวยปล้ำก็เป็นกีฬาชนิดหนึ่งที่รวมอยู่ด้วยและก็ยังเป็นกีฬาหลักสืบต่อมา
เมื่อเข้าสู่โอลิมปิกยุคปัจจุบันที่เริ่มในปี ค.ศ. 1896 คณะกรรมการจัดการแข่งขันมีความคิดที่จะพยายามเชื่อมโยงไปถึงสมัยโบราณโดยเสาะหากีฬาที่นิยมกันในทุกหย่อมหญ้า สร้างความบันเทิงให้แก่ผู้คนในสมัยนั้น ไม่ว่าในกรีซ อาณาจักรอัสซีเรีย บาบีลอน ตลอดจนอินเดีย จีน และญี่ปุ่น แล้วในที่สุด พวกเขาก็ได้พลิกฟื้นกีฬามวยปล้ำแบบที่เชื่อว่าพวกกรีก กับโรมันนิยมในสมัยก่อน เรียกว่า มวยปล้ำสไตล์เกร๊กโก-โรมัน (Greco-Roman) ให้คืนชีพขึ้นมา สไตล์นี้นักมวยปล้ำจะใช้แต่แขนและส่วนที่อยู่เหนือเอวขึ้นไปในการต่อสู้ และการจับคู่ต่อสู้ก็ต้องจับที่บริเวณแขนหรือส่วนบนของลำตัวเท่านั้น มวยปล้ำเกร๊กโก-โรมันนั้นเป็นที่นิยมในทวีปยุโรป ต่อมาในโอลิมปิกครั้งที่ 3 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา ปี 1904 ก็เกิดมวยปล้ำสไตล์ใหม่ขึ้นมา เรียกว่า แบบฟรีสไตล์ (Freestyle) ซึ่งอนุญาตให้ใช้ขาได้ โดยได้รับความนิยมจากทั่วโลกมากกว่าแบบแรก เพราะสามารถใช้ทุกส่วนของร่างกายได้
มวยปล้ำแบบฟรีสไตล์ถูกงดในโอลิมปิก 1912 ที่สวีเดน ให้มีแต่แบบเกร๊กโก-โรมัน ซึ่งก็เป็นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งในสมัยนั้นยังไม่มีการกำหนดเวลาแบ่งเป็นยก
ตลอดระยะเวลาหลายปีนักมวยปล้ำจากทวีปยุโรปครองความเป็นจ้าวในมวยปล้ำแบบเกร๊กโก-โรมัน ส่วนแบบฟรีสไตล์นั้นไม่มีชาติใดโดดเด่นแต่เพียงผู้เดียว
และล่าสุด เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ.2013 ในการประชุมใหญ่สามัญประจำปีของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้มีมติ ให้ถอดถอนการแข่งขันกีฬาชนิดนี้ ออกจากการเป็นหนึ่งในชนิดกีฬาของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน โดยจะมีผล หลังจากจบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งหมายความว่า นับจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020เป็นต้นไป จะไม่มีการแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกต่อไป
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิก () มีการแข่งขันมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ และถูกงดไปในปี 339 ก่อนคริสตกาล พอกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่กลับมาในปี 1896 ยิมนาสติกก็เข้าสู่โอลิมปิกด้วยซึ่งเป็นประเภทอาร์ทิสทิค ยิมนาสติก
โดยยิมนาสติกที่แข่งขันในโอลิมปิกมี 3 ประเภท คือ อาร์ทิสติก ยิมนาสติก (Artistic Gymnastics) หรือยิมนาสติกสากล เป็นประเภทที่ใช้อุปกรณ์ เช่น ม้ากระโดด ม้าหู บาร์ต่างระดับ บาร์คู่ บาร์เดี่ยว ห่วง คานทรงตัว รวมทั้งฟลอร์เอ็กเซอร์ไซส์ ประเภทริธมิค ยิมนาสติก (Rhythmic Gymnastics) หรือ ยิมนาสติกลีลาซึ่งมีเฉพาะประเภทหญิงเท่านั้น และเริ่มแข่งขันในโอลิมปิกในปี 1984 และประเภทสุดท้ายคือ ประเภททรัมโปลีน (Trampoline) มีการแข่งขันครั้งแรกในโอลิมปิกปี 2000 ที่ซิดนีย์
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เริ่มแข่งขันวันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 12 สิงหาคม 2555 สนามที่ใช้ในการแข่งขัน ยิมนาสติกสากล, แทมโพลีน แข่งที่ North Greenwich Arena ยิมนาสติกลีลา แข่งที่ Wembley Arena
มีนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขัน 264 คน
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬากรีฑา () หมายถึงทั้งประเภทลู่และลาน (Track and Field) ในปัจจุบันแบ่งกรีฑาออกเป็น 6 ประเภท
กรีฑา () หมายถึงเฉพาะรายการแข่งขันกีฬาที่เกี่ยวข้องกับการวิ่งแข่ง การกระโดด การขว้างและการเดิน ประเภทการแข่งขันกรีฑาที่พบแพร่หลายที่สุด คือ ลู่และลาน วิ่งทางเรียบ วิ่งวิบาก และเดินแข่ง ด้วยความเรียบง่ายของการแข่งขัน และไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ราคาแพง ทำให้กรีฑาเป็นหนึ่งในกีฬาที่มีการแข่งขันกันมากที่สุดในโลก
กรีฑาซึ่งได้รับการจัดตั้งสามารถสืบย้อนไปได้ถึงกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณนับแต่ 776 ปีก่อนคริสตกาล และรายการแข่งขันกรีฑาสมัยใหม่ส่วนใหญ่มีสโสมรสมาชิกของสหพันธ์กรีฑานานาชาติ (IAAF) กรีฑาเป็นกระดูกสันหลังของโอลิมปิกฤดูร้อนสมัยใหม่ และการชุมนุมระหว่างประเทศชั้นนำอื่น ๆ รวมทั้ง การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก (IAAF World Championships) และการแข่งขันกรีฑาในร่มชิงแชมป์โลก (World Indoor Championships) และกรีฑาสำหรับผู้พิการทางกายแข่งขันกันที่ พาราลิมปิกฤดูร้อน และการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกของคณะกรรมการพาราลิมปิกระหว่างประเทศ (IPC Athletics
ชาย
หญิง
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิก () ได้รับการยอมรับบรรจุเป็นกีฬาที่แข่งขันในโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี 1896 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ โดยในระยะแรกมีเพียงการแข่งขันประเภทชาย เปิดโอกาสให้นักกีฬาว่ายน้ำใช้ท่าอะไรก็ได้ แต่ผลปรากฏว่า คนที่ได้รับชัยชนะคราวนั้นคือคนที่ใช้ท่าทรัดเจิ้น ในปี 1900 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส คณะกรรมการจัดการแข่งขันได้เพิ่มการว่ายน้ำท่ากรรเชียงเข้าไปอีก 1 รายการ ต่อมาปี 1908 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ จึงเพิ่มท่ากบ และไม่นานนักท่าผีเสื้อจึงตามมาเป็นท่าสุดท้าย
อย่างไรก็ตาม ในสมัยนั้นการจัดการแข่งขันยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง การแข่งขันที่กรุงเอเธนส์ นักว่ายน้ำยังต้องใช้วิธีออกสตาร์ตด้วยการกระโดดจากบนเรือลงไปในน้ำท่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งของทะเลเมดิเตอร์รเนียน แถมยังมีคลื่นอีกด้วย ดังนันผู้ที่จะเข้าแข่งต้องคิดถึงความแข็งแกร่งทนทานของตนเองว่ามีเพียงพอหรือไม่ที่จะเอาชีวิตให้รอดเสียก่อน จึงจะคิดเรื่องเอาชนะ
ปี 1900 โอลิมปิกที่กรุงปารีสนั้น มีการแข่งขันว่ายใต้น้ำ รวมทั้งการว่ายน้ำผ่านเครื่องกีดขวางอีกด้วย อีก 4 ปีต่อมาที่เมืองเซนตหลุยส์ สหรัฐอเมริกา มีการแข่งดำน้ำระยะไกล (Plunge for distance) ซึ่งรายการเหล่านั้นไม่ได้รับความนิยม เพราะผู้ชมจะไม่เห็นอะไรเลลยนอกจากน้ำในขณะที่นักว่ายน้ำดำน้ำอยู่ ทำให้ถูกยกเลิกไป ส่วนการแข่งขันว่ายน้ำประเภทหญิง เริ่มมีขึ้นครั้งแรกในโอลิมมปิกปี 1912 ที่กรุงสต๊อคโฮล์ม ประเทศสวีเดน
นับตั้งแต่โอลิมปิกครั้งที่ 3 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา สหรัฐฯก็ครองความเป็นจ้าวกีฬาชนิดนี้มาโดยตลอด ในปัจจุบันการแข่งขันว่ายน้ำโอลิมปิกทั้งประเภทชายและหญิงนั้น นักว่ายน้ำจากสหรัฐฯ และออสเตรเลียนับว่าอยู่แถวหน้าเหนือชาติอื่นๆ
"ปรับปรุงหลังจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2012"
กีฬาระบำใต้น้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาระบำใต้น้ำในโอลิมปิก () ได้รับการบรรจุให้เป็นกีฬาที่มีการชิงชัยเฉพาะนักกีฬาหญิงในโอลิมปิกอย่างเป็นทางการ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา มีชิงชัย 2 เหรียญทอง คือ ประเภทเดี่ยวและคู่ ซึ่งนักกีฬาระบำใต้น้ำ จากสหรัฐฯ กวาดไปทั้งสองเหรียญทอง
ประเทศที่ครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาระบำใต้น้ำ คือสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ที่ต่างผลัดกันครองเหรียญทองในโอลิมปิกมาตลอด แต่จุดหักเหที่ทำให้สหรัฐฯและแคนาดา มีคู่แข่งเพิ่มขึ้นคือหลังจากโอลิมปิกในปี 1996 ที่แอตแลนต้า สหรัฐอเมริกา เมื่อทั้งสหรัฐฯและแคนาดา เจอปัญหาเดียวกันคือ นักกีฬาหลักต่างพร้อมใจกันวางมือ ขณะที่หลายประเทศต่างพัฒนาขีดความสามารถขึ้นมา โดยเฉพาะรัสเซียและญี่ปุ่นที่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำในช่วงการแข่งขันระบำใต้น้ำชิงแชมป์โลกที่ประเทศฝรั่งเศส ในปี 1998 นอกจากนี้ยังมีจีนและอิตาลีเป็นคู่แข่งที่พัฒนาฝีมือได้อย่างรวดเร็ว
กีฬาโปโลน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาโปโลน้ำ () ถือเป็นกีฬาที่เล่นเป็นทีมชนิดแรกๆที่เข้าสู่กีฬาโอลิมปิก ซึ่งได้รับการบรรจุเข้าในโอลิมปิก ในปี 1900 เป็นครั้งแรก ซึ่งมีการแข่งขันตลอดมาทุกครั้งจนถึงปัจจุบัน และในโอลิมปิกปี 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย มีการแข่งขันโปโลน้ำหญิงเป็นครั้งแรก หลังจากที่ประเภทชายกลายมาเป็นกีฬาหลักของโอลิมปิกมากว่า 1 ศตวรรษ
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิงธนู () เป็นกีฬาที่ไม่ได้เน้นที่ความแข็งแรงหรือความเร็วเป็นหลัก หากแต่เป็นศิลปะที่ต้องอาศัยการฝึกฝนและทักษะความแม่นยำเป็นอย่างมาก ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกนั้นมีการแข่งขันยิงธนูด้วยในโอลิมปิกสมัยโบราณแต่ก็เลิกไป และได้รับการบรรจุใหม่ตั้งแต่กีฬาโอลิมปิกปี 1972 ที่กรุงมิวนิค ประเทศเยอรมัน
กีฬายิงธนูมีการแข่งขันหลายประเภท เช่น ประเภทลาน (field shooting) จัดการแข่งขันคล้ายกับการล่าสัตว์ คือวางเป้าเล็กๆไว้ที่ตำแหน่งและระยะต่างๆกันตามสภาพแวดล้อมแบบธรรมชาติ ประเภทไฟลท์ ชู้ตติ้ง (flight shooting) จะเน้นที่ระยะมากกว่าความแม่นยำ หรือประเภทสกีอาร์เชอรี (ski-archery) แข่งขันยิงธนูในสภาพภูมิประเทศต่างๆ โดยมีเล่นสกีหรือสเก็ตด้วย แต่ที่นิยมแพร่หลายมากที่สุดและใช้จัดการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก ก็คือ ประเภทเป้า (target shooting)
ญิฮาด
ญิฮาด (, ) มาจากคำกริยา ญะฮะดะ ในภาษาอาหรับหมายถึง การดิ้นรนต่อสู้หรือความพยายาม ในทางศาสนาหมายถึง ความพยายามที่จะเพิ่มศรัทธาในพระเจ้ารวมทั้งการทำความดี การเผยแพร่ศาสนา ผู้ทำการญิฮาดเรียกว่ามุญาฮิด พหูพจน์เรียกว่ามุญาฮิดีน
ในทางศาสนาอิสลามแล้ว คำนี้ไม่ได้หมายถึงสงครามศักดิ์สิทธิ์ดังที่ผู้มิใช่มุสลิมเข้าใจ และเป็นศัพท์ทางศาสนาคำหนึ่งที่ถูกเข้าใจผิดบ่อยครั้ง คำว่าญิฮาดนี้มีปรากฏทั้งในอัลกุรอ่านและหะดิษต่างๆ
ความหมายของญิฮาดในอัลกุรอานมีหลายความหมาย เช่น 
โดยสรุปในอัลกุรอานให้มุสลิมทำญิฮาดเพื่อความโปรดปรานและได้ใกล้ชิดกับพระเจ้า มิใช่การต่อสู้กับผู้ที่มิใช่มุสลิมด้วยอาวุธหรือความรุนแรง
ในหะดิษซึ่งเป็นการรวบรวมคำพูด โอวาทหรือการปฏิบัติตนของมุฮัมมัด ได้ให้ความหมายของญิฮาดในการต่อสู้เพื่อทำให้จิตใจของตนบริสุทธิ์ เช่นกล่าวว่า การรบในสมรภูมิเพื่อศาสนาเป็นญิฮาดเล็ก การต่อสู้กับความอ่อนแอของตนคือญิฮาดใหญ่ และญิฮาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ การพูดความจริงต่อหน้าผู้กดขี่
นักวิชาการมุสลิมแบ่งญิฮาดเป็น 4 ประเภทคือ
ยุคกลางของศาสนาอิสลามอยู่ระหว่าง พุทธศตวรรษที่ 13-16 นักนิติศาสตร์อิสลามในยุคนั้นได้เพิ่มเติมการจัดประเภทดินแดนตามสภาพการณ์ที่เปลี่ยนไปในขณะนั้น ซึ่งดินแดนดังกล่าว ได้แก่
การจะกำหนดว่าดินแดนใดเป็นแดนข้าศึกจะต้องมีคุณสมบัติครบทั้งสามประการโดยชัดแจ้ง ไม่ใช่เพียงการสงสัยหรือสันนิษฐาน
การประกาศญิฮาดในทางศาสนาจะเกิดขึ้นเมื่อมีเงื่อนไขต่อไปนี้ครบสมบูรณ์ตั้งแต่การเกิดขึ้นของศาสนาอิสลาม มีการประกาศญิฮาดทั้งที่ได้รับการยอมรับและไม่ยอมรับจากมุสลิมดังนี้
สำนักข่าวประชาธรรม
สำนักข่าวประชาธรรม (PNN News) เป็นองค์กรสื่อส่วนกลางของภาคประชาชน ที่ทำงานร่วมกับสื่อมวลชนทั่วไปทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อให้ข่าวสารภาคประชาชน โดยเฉพาะด้านปัญหาความยากจน ปัญหาคนชายขอบและปัญหาของชุมชนท้องถิ่นต่างๆ สื่อไปถึงสังคมได้อย่างกว้างขวางโดยผ่านสื่อมวลชน และเว็บไซต์ และเพื่อให้องค์กรประชาชนพัฒนาความรู้ ความเข้าใจในการใช้สื่อ ผลิตสื่อ และวิธีการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ
สำนักข่าวประชาธรรม เริ่มก่อตั้งโดยกลุ่มนักคิด นักพัฒนาเอกชน และนักกิจกรรมภาคเหนือในช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 โดยมีการระดมหุ้นกันเองทั้งจากองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรชาวบ้าน นักกิจกรรม นักธุรกิจ สื่อมวลชน นักวิชาการ
ผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว เป็นผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ ซึ่งมิใช่ผู้สื่อข่าวอาชีพ แต่เป็นผู้สัมผัสใกล้ชิดกับข้อเท็จจริง กระจายอยู่ตามสาขาอาชีพต่างๆ ในชนบททั่วประเทศ โดยมีศูนย์ข่าวภูมิภาคประจำอยู่ใน 3 ภูมิภาค คือ ภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคอีสาน ทำหน้าที่ฝึกอบรมจัดตั้งผู้สื่อข่าวระดับพื้นที่ และรายงานข่าวแก่สมาชิกเป็นประจำผ่านทางจดหมายข่าวออนไลน์
ซ้าบ
ซาบ เอบี () เป็นบริษัทอากาศยานและการป้องกันที่อยู่ในสวีเดน
ซ้าบ เอบี เน้นการผลิตเครื่องบินรบ โดยปัจจุบันเป็นรุ่น ยาส 39 เข้าประจำการในสวีเดนและเช็ก กำลังทยอยส่งมอบให้กับฮังการีและแอฟริกาใต้ และมีสัญญาสั่งซื้อจากกองทัพอากาศไทย
เครื่องบินรบที่บริษัทเคยผลิต ได้แก่
ในประเทศไทยเคยมีรถยนต์ซาบขายโดยบริษัท ออโต้เทคนิค (ประเทศไทย) จำกัด คือ Saab 9000 / Saab 900 / Saab 9-5 และ Saab 9-3
ปรัศนีและอัศเจรีย์กลับหัว
ปรัศนีกลับหัว และ อัศเจรีย์กลับหัว เป็นเครื่องหมายวรรคตอนชนิดหนึ่ง ใช้ขึ้นต้นประโยคคำถามและประโยคแสดงการอุทานที่ลงท้ายด้วยปรัศนีและอัศเจรีย์ตามลำดับ เครื่องหมายชนิดนี้มีใช้เฉพาะในภาษาสเปน
รักเรา กัลปาวสาน
รักเรา กัลปาวสาน (不能說的秘密, Secret) เป็นภาพยนตร์ไต้หวันที่ออกฉายในปี 2007 กำกับโดยนักร้องเพลงไต้หวัน เจย์ โชว์ แสดงนำโดย เจย์ โชว์ และนางเอก เกย ลุนเม่ย ร่วมด้วย แอนโทนี่ หว่อง
มีอีกชื่อภาษาอังกฤษอีกชื่อหนึ่งว่า The Secret That Cannot Be Told
ยี่ เซียง หลุน (เจย์ โชว์) เป็นนักเรียนใหม่ที่เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมเก่าแก่แห่งหนึ่ง เขาได้พบกับนักเรียนหญิงท่าทางลึกลับคนหนึ่ง ชื่อ ลู เสี่ยว ยู (เกย ลุนเม่ย) ที่ชื่นชอบเปียโนเหมือนกัน ทั้งคู่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นเรื่อย ๆ ได้เล่นเปียโนร่วมกัน จนกลายเป็นความรัก แต่ผ่านไป เสี่ยว ยู ก็เริ่มไม่มาโรงเรียน เซียง หลุน ตามไปถึงบ้าน และพบว่าเธอป่วยเป็นโรคหอบหืด ก่อนจะพบว่าแท้จริงว่า เธอไม่ได้อยู่ในศตวรรษเดียวกับเขา แต่เธอมีชีวิตอยู่ในปี 1979 มาแล้ว
อนันต์ อัศวโภคิน
อนันต์ อัศวโภคิน (21 มีนาคม พ.ศ. 2493 -) เป็นนักธุรกิจชาวไทย เป็นเจ้าของธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของไทย เป็นอดีตประธานและกรรมการผู้จัดการ บริษัทแลนด์แอนด์เฮ้าส์ จำกัด (มหาชน) เคยได้รับรางวัล "Best CEO Of The Year" และเคยได้ตำแหน่งเศรษฐีหุ้นที่มีมูลค่าสูงที่สุดในไทยหลายปีซ้อน
อนันต์มีสินทรัพย์รวมทั้งสิ้น 840 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 26,000 ล้านบาท) และได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอร์บให้เป็นมหาเศรษฐีของไทยลำดับที่ 18 (ประจำปี พ.ศ. 2555)
จบการศึกษาจากระดับประถมถึงมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่น 11 รุ่นเดียวกับบุญคลี ปลั่งศิริ ปริญญาโท M.S. Industrial Engineering, สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์, ปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อนันต์ สมรสกับ วารุณี อัศวโภคิน (มีบุตร 3 คน ได้แก่ อาชวิณ-อลิสา-อาชนัน อัศวโภคิน)
โรงเรียนปวโรฬาร
โรงเรียนปวโรฬาร ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 878 ถนนพระรามสี่ แขวงสี่พระยา เขตบางรัก กรุงเทพฯ 10500
ตรงข้ามสถานเสาวภา สภากาชาดไทย ใกล้กับโรงแรมมณเฑียร
ก่อตั้งโดย พระปวโรฬารวิทยา ( ป๋อ เชิดชื่อ )  ในปี พ.ศ. 2489
ชื่อโรงเรียนได้รับพระราชทานจากรัชกาลที่ 5 คำว่าปวโรฬารมาจากการผสมคำ ระหว่าง บวร กับ โอฬาร ซึ่งได้ปิดทำการสอนในปี พ.ศ. 253X
คลิปถ่ายอดีตของโรงเรียนปวโรฬารวิทยา
https://www.youtube.com/watch?v=m-5IU5YmQ9k
เรือนหลังนี้มีอายุราว 70ปี ซึ่งปัจจุบันได้กลายมาเป็นที่ตั้งของ The Royal Natural Spa
ครีม เดอะแรบบิท
ครีม เดอะแรบบิท ( ; ) เป็นตัวละครจากวิดีโอเกมชุดโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ปรากฏตัวครั้งแรกในเกมโซนิคแอดวานซ์ 2 ในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2002
ครีมเป็นตัวละครสัตว์เลียนแบบมนุษย์ เผ่าพันธุ์กระต่ายเพศหญิง ร่างกายมีสีครีมตามชื่อ มีหูยาว และมีเพื่อนสนิทที่ร่วมเดินทางและต่อสู้ไปด้วยชื่อว่าชีส โดยชื่อทั้งสองนำมาจากชื่ออาหารว่า ครีมชีส ครีมเป็นลูกสาวของวานิลา เดอะแรบบิทและเธอกับชาร์มมี่ บี เป็นตัวละครที่อายุน้อยที่สุดในโลกของเกม ด้วยอายุเพียง 6 ปี
ครีมเป็นตัวละครที่มีนิสัยสุภาพมาก เธอใช้สรรนามเรียกตัวละครด้วยคำว่า "คุณ" เสมอๆ (แม้แต่ดร.เอ็กแมนก็ตาม) ชอบที่จะเป็นมิตรกับทุกคนและชอบที่จะออกเดินทางผจญภัย
เมื่ออยู่ข้างนอก เธอชอบที่จะเล่นกับเพื่อนๆ หรือเก็บดอกไม้ แต่ถ้าอยู่ข้างในเธอชอบที่จะดูโทรทัศน์หรือทานไอศกรีม ซึ่งเป็นของโปรดของเธอ
ครีมไม่ชอบความรุนแรงทุกรูปแบบ แต่ในเกมการต่อสู้ของเธอนั้นเพื่อปกป้องผู้อื่น
การแขวนคอ
การแขวนคอ () เป็นการแขวนบุคคลโดยใช้ห่วงหรือสายรัดรอบคอ ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ดได้ระบุว่าการแขวนคอในความหมายนี้คือ "โดยเฉพาะเพื่อที่ทำให้ตายโดยการแขวนคอ" แม้ว่าก่อนหน้านี้ยังหมายถึงการตรึงกางเขนและประหารโดยการแทงในขณะที่ร่างกายยังคงแขวนอยู่ การแขวนคอเป็นวิธีการประหารชีวิตทั่วไปนับตั้งแต่สมัยยุคกลาง และเป็นวิธีการประหารชีวิตหลักในหลายประเทศและภูมิภาค เรื่องราวของการประหารชีวิตโดยการแขวนคออยู่ในมหากาพย์โอดิสซีย์ของโฮเมอร์(หนังสือ 22) ในความหมายพิเศษนี้ของคำทั่วไปของการแขวน จากอดีตและคำกริยาอดีตคือการแขนคอ แทนที่การห้อยคอ
การแขวนคอเป็นวิธีการฆ่าตัวตายแบบโดยทั่วไปในซึ่งบุคคลจะใช้สายรัดคอและทำให้เกิดหมดสติและเสียชีวิตโดยการแขวน การแขวนบางส่วนหรือบางส่วนที่แบกรับน้ำหนักบนสายรัดเป็นการใช้บางครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรือนจำ โรงพยาบาลจิตเวช หรือสถาบันสาธารณะอื่นๆ ที่การสนับสนุนการแขวนคอแบบเต็มตัวเป็นเรื่องที่ยากที่จะทำได้ เพราะจุดสายรัดระดับสูง (เช่น ตะขอหรือท่อ) ได้ถูกเอาออก
ที่ประชุมของเอลรอนด์
ในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ที่ประชุมของเอลรอนด์ (Council of Elrond) เป็นชื่อการประชุมลับคราวหนึ่งที่เรียกประชุมโดย เอลรอนด์ จัดการประชุมขึ้นที่อาณาจักรเอลฟ์ ริเวนเดลล์ เพื่อหารือในหมู่อิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ ว่าจะทำประการใดกับ แหวนเอก ต่อไป เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในหนังสือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ภาคแรก เล่มสอง บทที่สอง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ก่อตั้ง คณะพันธมิตรแห่งแหวน (The Fellowship of the Ring) อันเป็นชื่อของหนังสือภาคแรกในฉบับภาษาอังกฤษ
ผู้เข้าร่วมการประชุมครั้งนั้นล้วนเป็นผู้ที่เดินทางมุ่งมาสู่ริเวนเดลล์ด้วยกิจธุระต่างๆ กัน แต่มาประจวบเหมาะในเวลาเดียวกัน รายชื่อผู้เข้าประชุมที่สำคัญได้แก่นอกจากนี้มีผู้ที่ไม่ได้รับเชิญ แต่แอบเข้าฟังการประชุมด้วย ได้แก่ แซม คนสวนและคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของโฟรโด เมอร์รี่ กับ ปิ๊ปปิ้น ญาติและสหายสนิทของโฟรโดที่ร่วมเดินทางมาจากไชร์
บิลโบและแกนดัล์ฟเล่าเหตุการณ์รายละเอียดในการค้นพบแหวนเอกให้ที่ประชุมฟัง หลังจากการถกเถียงกันชั่วเวลาหนึ่ง ที่ประชุมจึงสรุปว่า ต้องนำแหวนเอกไปทำลายยังเมาท์ดูม โดย โฟรโด รับอาสาในการทำภารกิจนี้ จากนั้นมีการคัดเลือกผู้แทนเผ่าพันธุ์ต่างๆ ร่วมเดินทางไปด้วย ได้แก่ แกนดัล์ฟ อารากอร์น โบโรเมียร์ เลโกลัส และกิมลี สำหรับฮอบบิทอีกสามคนคือ แซม เมอร์รี่ และปิ๊ปปิ้น อาสาติดตามโฟรโดไปด้วยโดยไม่ยอมทอดทิ้ง จึงเกิดเป็นคณะพันธมิตรแห่งแหวน ทั้งเก้าคน
คณะพันธมิตรแห่งแหวนออกเดินทางจากริเวนเดลล์ ในวันที่ 25 ธันวาคม ปีที่ 3018 แห่งยุคที่สาม
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก เป็นภาพยนตร์รักที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 โดยดัดแปลงมาจากภาพยนตร์เกาหลีใต้ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540 เรื่อง "Pyeon ji" ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ ดวงกมล ลิ่มเจริญ ผู้อำนวยการสร้างชื่นชอบเป็นพิเศษ และซื้อลิขสิทธิ์นำมาสร้างใหม่
เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก เขียนบทภาพยนตร์โดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี เป็นผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของ ผอูน จันทรศิริ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับดวงกมล ลิ่มเจริญ และถูกเจาะจงให้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ การถ่ายทำใช้เวลา 3 เดือน ที่อำเภอแม่ริม อำเภอสะเมิง อำเภอเชียงดาว และอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของดวงกมล ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ด้วยโรคมะเร็งปอด ก่อนการถ่ายทำจะเสร็จสิ้น
ดิว (แอน ทองประสม) เป็นโปรแกรมเมอร์ที่ทำงานอยู่ในกรุงเทพ มีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวคือ เกด (สุพิชญา จุลวัฒฑะกะ) ดิวต้องเดินทางไปเชียงใหม่ เพื่อไปงานศพของยายเล็ก ญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เธอได้พบกับ ต้น (อรรถพร ธีมากร) นักวิจัยหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่โครงการหลวง ดอยอ่างขาง ดิวได้ใช้เวลาสั้นๆ แวะเยี่ยมชมที่ทำงานของต้น เมื่อเธอพลาดรถโดยสารและต้องรอรถเที่ยวถัดไปกลับกรุงเทพ
ดิวเดินทางกลับกรุงเทพ ได้ติดต่อทางโทรศัพท์กับต้นทุกวัน ในขณะที่เพื่อนร่วมห้อง เกดกำลังสนุกสนานกับการนัดบอดทางอินเทอร์เน็ต
ในคืนวันวาเลนไทน์ เกดนัดพบกับหนุ่มที่คบกันทางอินเทอร์เน็ต เธอชวนดิวไปเป็นเพื่อนแต่ดิวปฏิเสธเพราะติดงาน บังเอิญวันนั้นต้นมากรุงเทพ และแวะมาเยี่ยมดิวที่อพาร์ทเมนท์ ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่นานจนดิวไม่ได้สังเกตว่ามีโทรศัพท์มาจากเกด โทรมาบอกว่าชายหนุ่มที่นัดพบ ไม่ได้เป็นหนุ่มหล่ออย่างที่คิด เกดพยายามตัดความสัมพันธ์ ทำให้ชายคนนั้นบรรดาลโทสะ ฆ่าเกดตาย
จากความตายของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ดิวตัดสินใจย้ายไปอยู่บ้านยายเล็กที่เชียงใหม่ และพัฒนาความสนิทสนมกับต้นจนกลายเป็นความรัก ทั้งคู่แต่งงานกันหลังจากนั้นไม่นาน ต้นย้ายมาอยู่กับดิว วันหนึ่งเขาได้พบกับจดหมายรักในอดีตของยายเล็ก ในจดหมายฉบับนั้นถ่ายทอดความรักของชายคนหนึ่งที่มีต่อยายเล็ก ต้นประทับใจมากและมีความคิดว่าสักวันหนึ่งอยากจะเขียนจดหมายแบบนี้บ้าง
จากนั้นไม่นาน ต้นเกิดไม่สบายอย่างหนัก หมอตรวจพบว่าต้นมีเนื้องอกในสมองและมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่เดือน ดิวต้องพบกับความสูญเสียอีกครั้งในชีวิต เธอต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอตัดสินใจจะย้ายกลับกรุงเทพ แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ เมื่อได้รับจดหมายลึกลับที่เขียนด้วยลายมือของต้น ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว
ในที่สุดดิวก็พบว่า ต้นได้ใช้เวลาช่วงสุดท้าย เขียนจดหมายรักถึงดิว โดยตั้งใจจะให้ดิวได้รับทุกวันหลังจากเขาเสียชีวิตไปแล้ว ด้วยจดหมายนั้น ทำให้ดิวมีกำลังใจ ใช้ชีวิตต่อไปในเชียงใหม่ เลี้ยงดูตั้ม ลูกชายคนเดียวที่กำเนิดออกมา หลังการตายของต้น
ต้นเคยเล่าให้ฟังว่า เขาอยู่ที่โครงการหลวงมาตั้งแต่เกิด พ่อกับแม่ก็ทำงานอยู่ที่นี่ วันที่ต้นเกิด พ่อของเขาปลูกต้นบ๊วยไว้บนยอดเนิน ตั้งชื่อว่า ต้น หลังจากพ่อแม่ตายเขาก็ถือว่าต้นบ๊วยต้นนี้เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ ในวันที่ตั้มเกิด ดิวก็ให้คนมาปลูกต้นบ๊วยต้นเล็ก ชื่อ ตั้ม ไว้บนเนิน อยู่ข้างต้นไม้ของต้น
นอกจากนั้น ภาพยนตร์ยังได้ไปฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ประจำปี 2007
สถานที่ถ่ายบางฉากนั้นใช้อำเภอสะเมิง เป็นสถานที่ถ่ายทำ เช่น บ้านของดิว ซึ่งบ้านที่เห็นนั้น เป็นบ้านที่สร้างเป็นแบบวัฒนธรรมของไทลื้อ จะมีครัวและที่ปรุงอาหารอยู่ภายในบ้านเลย
เอเรียดอร์
เอเรียดอร์ (Eriador) เป็นชื่อดินแดนที่ปรากฏในนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน หลายๆ เรื่อง เช่น เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เดอะฮอบบิท ซิลมาริลลิออน เป็นต้น คำว่า เอเรียดอร์ เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง 'แผ่นดินร้าง' อาณาเขตของเอเรียดอร์สังเกตได้จากแนวเทือกเขาที่ขนาบอยู่ทางด้านตะวันตก คือเทือกเขาเอเร็ดลูอิน และด้านตะวันออก คือเทือกเขามิสตี้ หรือ ฮิธายเกลียร์
ดินแดนเอเรียดอร์ในยุคบรรพกาลหรือยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยป่ารกทึบ เหล่าเอลฟ์ที่เดินทางออกจากทะเลสาบคุยวิเอเนนมุ่งสู่แผ่นดินตะวันตก ต้องใช้เวลาเดินทางข้ามดินแดนนี้อยู่นานนับปีกว่าจะสามารถข้ามเอเร็ดลูอินไปได้ ไม่ค่อยมีเอลฟ์อาศัยอยู่ในดินแดนนี้มากนัก หากไม่ตั้งถิ่นฐานลงทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ก็มักจะเดินทางข้ามไปถึงเบเลริอันด์ได้จนหมด
ในยุคที่สอง หลังจากแผ่นดินเบเลริอันด์ล่มสลายไปแล้ว เอลฟ์ที่หนีรอดมาได้ ได้ตั้งถิ่นฐานลงทางด้านใต้ของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (คือฟากตะวันตกสุดของเอเรียดอร์) เป็นอาณาจักรลินดอน อีกพวกหนึ่งบุกเบิกไกลออกไปทางตะวันออก และตั้งอาณาจักรเอเรกิออนที่เชิงเขาฮิธายเกลียร์ (คือฟากตะวันออกสุดของเอเรียดอร์) ดินแดนช่วงกึ่งกลางยังคงถูกทิ้งเป็นป่ารกทึบ
เมื่อถึงสมัยของ ทาร์-อัลดาริออน กษัตริย์นักเดินเรือแห่งนูเมนอร์ ชาวนูเมนอร์ได้เดินทางมาบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธ โดยสร้างท่าเรือที่ปากแม่น้ำเกรย์ฟลัด แล้วแผ้วถางผืนป่าในเขตเอเน็ดไวธ์ (Enedwaith) เรื่อยขึ้นไปจนถึงปากแม่น้ำฮอร์เวล แล้วตั้งเมืองขึ้นชื่อว่า เมือง"ธาร์บัด" (เมืองนี้เมื่อถึงยุคที่สามได้กลายเป็นเมืองร้าง) ทำให้ผืนป่าเอเน็ดไวธ์กลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ดังที่ปรากฏในยุคที่สาม คงเหลือเขตป่าเพียงเล็กน้อยอันเป็นที่อยู่อาศัยของชาวดันแลนด์
ตอนกลางของแผ่นดินเอเรียดอร์ ถูกบุกเบิกโดยชาวฮอบบิทนักผจญภัยสองคน และต่อมาได้กลายเป็นอาณาจักรไชร์
มีถนนสายสำคัญตัดผ่านกลางเอเรียดอร์สองสาย ได้แก่
อุลโม
อุลโม ( จาก ภาษาวาลาริน Ulubôz, Ullubôz หรือ Ulumō) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทรงเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งสมุทร เทพองค์นี้หากเปรียบเทียบกับเทพนิยายก็จะมีสถานะเทียบเท่ากับเทพโพไซดอนของเทพนิยายกรีก และเทพเนปจูนของเทพนิยายโรมัน
เทพอุลโมทรงอยู่อย่างสันโดษใต้น้ำ-พื้นพิภพ มิได้อาศัยอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ตัวพระองค์เองมิได้ชื่นชอบการเดินบนพื้นโลกมากนัก และน้อยนักที่จะสวมอาภรณ์ตามมาตรฐานของเหล่าวาลาร์องค์อื่น
เทพอุลโมทรงรักใคร่ทั้งชาวเอลดาร์ (เอลฟ์) และเอไดน์ (มนุษย์) มิเคยทอดทิ้งพวกเขาเลยแม้แต่ในยามที่พวกเขาต้องตกอยู่ใต้ความพิโรธของเหล่าวาลาร์ เทพอุลโมทรงเครื่องบรรเลงดนตรีอันยิ่งใหญ่จากแตรเขาสัตว์ ชื่อว่าอุลุมูรี (Ulumúri) ประดิษฐ์ขึ้นมาจากเปลือกหอยสีขาว และผู้ซึ่งได้สดับดนตรีนี้ยังคงได้ยินกังวาลอยู่ในหัวใจชั่วนิรันดร์ แล้วจะโหยหาท้องทะเลจนไม่อาจจากไป แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเทพอุลโมจะตรัสแก่ผู้อาศัยในโลกด้วยสุรเสียงซึ่งได้ยินเป็นเพียงแค่เสียงของสายน้ำ
ด้วยเหตุที่ว่าสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำทั้งหมดต่างอยู่ในอำนาจปกครองของท่าน เหล่าพรายจึงกล่าวกันว่าจิตวิญญาณของเทพอุลโมนั้นไหลอยู่ในเส้นเลือดแห่งพื้นพิภพ ดังนั้นข่าวต่างๆ เกี่ยวกับความเดือดเนื้อร้อนใจและความทุกข์เข็ญของโลกจึงมาถึงเทพอุลโมได้แม้ในก้นบึ้งของมหาสมุทร ซึ่งอาจจะแม้แต่เทพมานเวเองยังมิอาจทรงรับรู้ถึงได้
เปี๊ยก ดีเจสยาม
เปี๊ยก ดีเจสยาม หรือมีชื่อจริงว่า ธนโชติ เพียรเสมา เกิดเมื่อปี 2516 เป็นเจ้าของร้านดีเจสยาม ที่สืบทอดธุรกิจครอบครัว โดยช่วงแรกเริ่มจากแผงเทปเล็กๆ หน้าบริเวณที่ปัจจุบันเป็นร้านโดนัท ต่อมาได้ย้ายมาใกล้เซ็นเตอร์พ้อยท์ เปี๊ยกยังเป็นผู้ดูแลค่ายกุนซือ มิวสิกคลับ (Gunzue Music Club) อีกด้วย
ด้วยบุคลิกที่เฮฮาโผงผาง จึงทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังกับลูกค้าที่แวะเวียนผ่านมา เขายังได้ออกมาทางสื่อต่าง ๆ ไม่ว่าจะรายการวิทยุ รายการโทรทัศน์ รวมถึงได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง รักแห่งสยาม สถานีวิทยุ Hot Wave กับเชิญไปร่วมจัดรายการในห้องส่งมาแล้ว และทางแฟตเรดิโอก็ทำกิจกรรมร่วมกับทางร้านมาตลอด
นอกจากนี้เมื่อมีการออกอัลบั้มใหม่ๆ ออก เช่นวงบอดี้สแลมก็มีการวงเปิดมินิคอนเสิร์ตหน้าร้านพร้อมแจกลายเซ็นดึงวัยรุ่นที่มาได้
จิบะ มาโมรุ
จิบะ มาโมรุ (Chiba Mamoru) เป็นตัวละคร การ์ตูน จากเรื่อง "เซเลอร์มูน"
นักพากย์ญี่ปุ่น : Nojima Kenji
นักพากย์ไทย : นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์ (โมเดิร์นไนน์ทีวี, ไรท์บียอนด์)
ปรากฏตัวครั้งแรก : ตอนที่ 1
วันเกิด : 3 สิงหาคม
กรุ๊ปเลือด : A
ของกินที่ชอบ : ช็อกโกแล็ต
สีที่ชอบ : สีดำ
ครอบครัว : พ่อแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์
การศึกษา : มหาวิทยาลัย J
ความสามารถพิเศษ : ปีนเขา
ความฝันในอนาคต : แพทย์
ดวงกมล ลิ่มเจริญ
ดวงกมล ลิ่มเจริญ (24 สิงหาคม พ.ศ. 2507 - 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546) อดีตผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เป็นผู้บุกเบิกการสร้างภาพยนตร์ไทยที่ประสบความสำเร็จในตลาดต่างประเทศ
ดวงกมล ลิ่มเจริญ เป็นพี่สาวของพรพิมล ลิ่มเจริญ นักวิจารณ์ภาพยนตร์และนักเขียนประจำหนังสือพิมพ์มติชน ดวงกมลจบการศึกษาคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาศิลปการละคร เมื่อ พ.ศ. 2528 จากนั้นทำงานในวงการโทรทัศน์ และร่วมก่อตั้งบริษัท เอ็กแซ็กท์ ในเครือแกรมมี่ และผลิตละครโทรทัศน์เมื่อ พ.ศ. 2535 เธอศึกษาต่อด้านการบริหารธุรกิจภาพยนตร์ จากยูซีแอลเอ เมื่อ พ.ศ. 2540
หลังศึกษาต่อ ดวงกมลดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปบริษัท แกรมมี่ฟิล์ม ผลิตภาพยนตร์ 2 เรื่องคือ รัก-ออกแบบไม่ได้ และกำแพง เป็นผู้ประสานงานการสร้างภาพยนตร์ "A Fighter's Blues" ของ หลิวเต๋อหัว และ "In the Mood for Love" ของ หว่อง คาไวที่เข้ามาถ่ายทำในประเทศไทย และลาออกมาตั้ง บริษัท ซีเนมาเซีย (Cinemasia) ร่วมกับ นนทรีย์ นิมิบุตร เมื่อ พ.ศ. 2543 และบริษัท ภาพยนตร์หรรษา เมื่อ พ.ศ. 2546
ดวงกมล ลิ่มเจริญ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด ด้วยวัยเพียง 39 ปี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ก่อนเสียชีวิตไม่นาน เธอได้รับรางวัล Producer of the Year 2003 เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ในงานพบปะทางธุรกิจภาพยนตร์ CineAsia II
อุซางิน้อย
อุซางิน้อย หรือ เซเลอร์มูนน้อย มีชื่อเต็มคือ สึคิโนะ อุซางิ แต่เนื่องจากไปตรงกับชื่อของอุซางิ ทุกคนจึงเรียกเธอว่า "อุซางิน้อย" เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่มาจากโลกอนาคตและเป็นลูกสาวของเนโอควีนเซเรนิตี้กับคิงเอ็นดิเมี่ยนหรือเซเลอร์มูนกับหน้ากากทักซิโด้ในอนาคต (ศตวรรษที่ 30)
นักพากย์ญี่ปุ่น : Fukuen Misato
นักพากย์ไทย : อรุณี นันทิวาส (ช่อง 9 อ.ส.ม.ท., ทีไอจีเอ)
วันเกิด : 30 มิถุนายน
ราศี : กรกฎ
กรุ๊ปเลือด : O
สีที่ชอบ : สีแดง, สีชมพู
ปรากฏตัวครั้งแรก Sailor Moon R เป็นเด็กผู้หญิงชื่อ "อุซางิน้อย" ในตอนที่ 60 และแปลงร่างเป็น "เซเลอร์มูนน้อย" เมื่อตอนที่ 103
บทบาทของเธอเรียกได้ว่าโดดเด่นตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรก ในภาค R เธอคือคนที่พวกแบล็กมูนตามล่าและชักนำพวกนี้มายังโลกอดีตที่พวกเซเลอร์มูนอยู่
เธอป็นเพื่อนกับ โทโมเอะ โฮตารุ ซึ่งคือตัวละครสำคัญในภาค S (โทโมเอะ โฮตารุ เป็นร่างแฝงของเซเลอร์แซทเทิร์นและยังมีมิสเทรส 9 ซึ่งเป็นตัวละครระดับหัวหน้าฝ่ายตัวร้ายในภาคนี้แฝงร่างอยู่อีกคนหนึ่ง)
บทบาทด้านการต่อสู้ของเธอเริ่มโดดเด่นขึ้นในภาค SuperS เนื่องจากเป็นผู้กุมความลับเรื่องที่ซ่อนของเปกาซัสซึ่งเป็นตัวละครที่คณะละครสัตว์เดดมูน (ตัวร้ายในภาคนี้) ตามหาอยู่ ในภาคนี้เธอได้รับอาวุธใหม่เป็น "ระฆังดวงใจ" ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่จะใช้เรียก เปกาซัสมาช่วยได้ในยามคับขัน
เซเลอร์มูนน้อยเป็น 1 ในตัวละครที่ช่วยสร้างสีสันให้กับเรื่อง เซเลอร์มูน ถ้าขาดเธอไป เรื่องนี้อาจจะไม่สนุกอย่างที่เป็นอยู่ก็เป็นได้
แชมป์คลับ แชมป์ครับ
แชมป์คลับ แชมป์ครับ () (1 ธันวาคม 2550 - ปัจจุบัน) เป็นรายการวิทยุประเภทเล่าข่าวสารและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผู้ฟังรายการ มีทั้งข่าวสารเกี่ยวกับสังคมเมืองไทยปัจจุบัน และยังเป็นการผสมผสานระหว่าง กีฬา และ บันเทิง ออกอากาศทุกคืนวันเสาร์ เวลา 20.30-22.30 น. ทางส.ทร. 106 FM MHz วิทยุครอบครัวข่าว
และที่ผ่านมาในรายการ ช่วง "Champ Close Up" (ช่วงที่แชมป์ พีรพล เลือก แขกรับเชิญ VIP & Celebrity แต่คำถามมาจากแฟนๆชาวไทยทุกๆคน) โดยมีทั้งวงการบันเทิง กีฬามากมายหลายท่านที่เคยมาในรายการ แชมป์คลับ แชมป์ครับ
อัสตานา
อัสตานา () เดิมชื่อ อัคโมลา () เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศคาซัคสถาน มีประชากร 577,300 คน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ จัดเป็นเมืองเขตการปกครองพิเศษ มีพื้นที่อยู่ในจังหวัดอัคโมลา ตั้งอยู่ริมแม่น้ำอีชิม มีสูงเหนือน้ำทะเล 347 เมตร (1,138 ฟุต) มีสถานที่ที่เป็นจุดสังเกต (แลนด์มาร์ก) คือ หอคอยไบเตเรค (Bayterek)
อัสตานาเป็นเมืองหลวงที่หนาวที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากอูลานบาตาร์ เมืองหลวงของประเทศมองโกเลีย
อัสตานา มีความหนาแน่นประชากร 958 คน/ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 705,897 คน มีชาวคาซัค รัสเซีย ยูเครน ตาตาร์ และเยอรมนี 65.2%, 23.8%, 2.9%, 1.7%, 1.5% ตามลำดับ มีชนกลุ่มน้อยประมาณ 4.9% (ข้อมูล ค.ศ. 2010)
ค.ศ. 1999 อัสตานามีประชากร 281,000 คน เป็นชาวคาซัค 30% ชนชาติอื่น 70%
ค.ศ. 2007 อัสตานามีประชากรเพิ่มขึ้นเกินมากกว่า 600,000 คน และในอนาคต จะมีประชากรครบ 1 ล้านคนใน ค.ศ. 2030
การเมืองและรัฐบาลเป็นหลักเศรษฐกิจที่สำคัญของเมือง ซึ่งใช้รูปแบบเศรษฐกิจแบบพิเศษ ตั้งแต่การย้ายเมืองหลวง อัสตานาก็กลายเป็นหนึ่งในเมืองที่มีโครงการก่อสร้างดีที่สุด
เขตนี้ถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน เขตอัลมาตีมีพื้นที่ 21,054 เฮกตาร์ (52 025 เอเคอร์ หรือ 81.290 ตารางไมล์) ประชากร 321,400 คน ทั้งหมด 5 หมู่บ้าน
จัดตั้งขึ้นเมื่อ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2008 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน พื้นที่ 31,179 เฮกตาร์ (77 045 เอเคอร์ หรือ 120.382 ตารางไมล์) ประชากร 180,000 คน
จัดตั้งขึ้นเมื่อ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 โดยพระราชกฤษฎีกาของประธานาธิบดีคาซัคสถาน พื้นที่ 19,202 เฮกตาร์ (47 449 เอเคอร์ หรือ 74.139 ตารางไมล์) ประชากร 296,364 คน
สถาปัตยกรรมส่วนใหญ่ซึ่งได้รับอิทธิพลจากโซเวียตนั้น ถูกแทนที่ด้วยสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่ไปทั่วเมือง ซึ่งประธานาธิบดี Nazarbayev ก็ให้ความสนใจกับสิ่งนี้มากเป็นพิเศษ
ถนนสีเขียว ("the shining Path") เป็นถนนคนเดินทีสำคัญที่สุดในคาซัคสถาน
อัสตานา เป็นเมืองเจ้าภาพของกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011
อากาศยาน
ท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติอัสตานา และสายการบินหลักคือ แอร์ อัสตานา
ขนส่งมวลชน
รถไฟฟ้าใต้ดินอัสตานา อยู่ระหว่างการก่อสร้าง
รถไฟทางไกล
สถานีรถไฟหลักคือ สถานีรถไฟอัสตานา เชื่อมระหว่างเมืองสำคัญ เช่น อัสตานา - อัลมาตี นอกจากนี้ยังเชื่อมต่อกับต่างประเทศ เช่น รัสเซีย ยูเครน คีร์กีซสถาน อุซเบกิสถาน และ จีน (อุรุมชี)
อัลมาตี
อัลมาตี (คาซัค: Алматы) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศคาซัคสถาน มีประชากร 1,226,000 คน ซึ่งคิดเป็น 8% ของประชากรในประเทศคาซัตสถาน และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของประเทศ เมืองอัลมาตีเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศคาซัคสถานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2472 ถึง พ.ศ. 2541
ยัวมาลา
ยัวมาลา (ลัตเวีย: "Jūrmala") เป็นเมืองในประเทศลัตเวีย ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงรีกา เมืองหลวงของประเทศ คำว่า "ยัวมาลา" ในภาษาลัตเวียมีความหมายว่า "ชายหาด"
เมืองยัวมาลามีพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 55,400 คน ความหนาแน่นของประชากร 554 คนต่อตารางกิโลเมตร
ไฮไฟฟ์ (แก้ความกำกวม)
ไฮไฟฟ์ อาจหมายถึง
บรี
บรี (Bree) เป็นชื่อเมืองหนึ่งในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเชื่อว่าโทลคีนได้แรงบันดาลใจมาจากแคว้นบัคคิงแฮมเชอร์ ที่เขามักเดินทางไปเที่ยวบ่อยๆ ระหว่างศึกษาอยู่ที่ออกซฟอร์ด
ในนิยาย บรี เป็นเมืองเอกของแคว้น บรีแลนด์ ซึ่งอยู่ถัดจากเขาสุสานและป่าดึกดำบรรพ์ออกมาทางตะวันออก เมืองนี้ตั้งอยู่บนชุมทางของถนนสายตะวันออก และถนนเหนือใต้ (หรือ กรีนเวย์) กึ่งกลางแผ่นดินเอเรียดอร์ มีชุมชนมนุษย์ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่มานานแล้ว และการที่เมืองนี้ตั้งอยู่บนชุมทาง จึงเป็นเมืองศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ มนุษย์ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่เป็นพวกที่ไม่ได้เดินทางไปสู่แผ่นดินเบเลริอันด์นับแต่ยุคบรรพกาล จึงเป็นคนละตระกูลกันกับชาวเอไดน์ นอกจากพวกมนุษย์ บรีแลนด์ยังเป็นแว่นแคว้นที่มีชาวฮอบบิทมาอาศัยอยู่ด้วยมากมาย เมืองบรีเป็นเมืองที่มนุษย์และฮอบบิทใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเพียงแห่งเดียวบนมิดเดิลเอิร์ธ
การที่เมืองบรี เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าและการเดินทาง จึงมีเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างเกิดขึ้นที่นี่ เช่น เป็นที่ซึ่งแกนดัล์ฟได้พบกับธอริน โอเคนชิลด์ กษัตริย์ชาวคนแคระ เป็นจุดเริ่มต้นของยุทธการเอเรบอร์ ซึ่งก็คือการผจญภัยในเรื่องเดอะฮอบบิท บรีมีโรงเตี๊ยมที่พักมากมาย หนึ่งในนั้นคือ "โรงเตี๊ยมม้าเต้น" (Prancing Pony Inn) ซึ่งเป็นจุดหมายเดินทางแรกของโฟรโดกับคณะเพื่อมาพบกับแกนดัล์ฟ แต่กลับได้พบกับอารากอร์นแทน
เอ็กซ์ทีน
เอ็กซ์ทีน (Exteen) เป็นเว็บไซต์ไทยที่ให้บริการบล็อกฟรี ก่อตั้งโดยจดทะเบียนเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2544 แต่ได้เปิดใช้ให้บริการบล็อกในช่วงกลางปี พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเอ็กซ์ทีนมีสมาชิกกว่า 200,000 ราย ก่อตั้งโดย ทีปกร วุฒิพิทยามงคล และปฏิญญา เสงี่ยมจิตร์ ในขณะที่ทั้งคู่เป็นนิสิตภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปัจจุบันบริหารงานภายใต้ชื่อบริษัท เอทเซทโต จำกัด
เอ็กซ์ทีนเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 157 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา
โครงการบางส่วนของเอ็กซ์ทีนได้มีการปรากฏตามหน้าหนังสือพิมพ์เช่น โครงการไทยช่วยสันติสุข ที่ร่วมกันบริจาคเงินกว่า 800,000 บาท รวมถึงการซื้อเสื้อเกราะกันกระสุน ช่วยเหลือทหารไทยที่ลาดตระเวนในชายแดนภาคใต้
เอ็กซ์ทีนเป็นเว็บให้บริการบล็อกฟรีโดยผู้ใช้สามารถปรับแต่งหน้าตาของบล็อกได้ผ่านทาง CSS ซึ่งนอกจากบริการบล็อกแล้วยังมีให้บริการในส่วนเว็บบอร์ดด้วย
มีระบบการคัดกรองและแนะนำบล็อกที่มีประโยชน์ให้เป็นที่รู้จัก เดิมผู้ทำหน้าที่คัดกรอกคือเว็บมาสเตอร์และให้ทางสมาชิกโหวตผ่านปุ่ม hot พร้อมทั้งใส่เหตุผลที่สมาชิกคิด
ว่าเอนทรี่นั้นควรได้รับการแนะนำ
ต่อมาได้มีการพัฒนาเพิ่มช่องทางการโหวต โดยการให้สมาชิกกดปุ่มดาวแดง hot post ball ผ่านการคอมเม้นท์อีกทางหนึ่ง ซึ่งผู้ที่ได้รับดาวแดงจะได้มีกำลังใจในการเขียน
เอ็กซ์ทีนมีเซิร์ฟเวอร์จำนวนสองเครื่อง แบ่งการทำงานเป็นเครื่องสำหรับระบบฐานข้อมูล และเครื่องสำหรับเว็บเซิร์ฟเวอร์ โดยใช้ระบบปฏิบัติการ FreeBSD, ระบบฐานข้อมูล MySQL และเว็บเซิร์ฟเวอร์ Apache ปัจจุบันเครื่องทั้งสองตั้งอยู่ที่อาคารโทรคมนาคมบางรัก (ตึกกสท.)
ระบบจัดการเนื้อหาของเอ็กซ์ทีนปัจจุบันคือรุ่นที่ 4 (ปรับปรุงเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2550) พัฒนาขึ้นเองโดยใช้ภาษา PHP เป็นหลัก และมีการใช้เครื่องมืออื่นๆ ร่วมด้วย เช่น Mootools, TinyMCE เป็นต้น
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาแบดมินตันในโอลิมปิก เข้าสู่กีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี 1972 ที่เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี ในครั้งนั้นยังเป็นกีฬาสาธิตอยู่ แต่ก็ขาดหายไป จนปี 1988 โอลิมปิกที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ แบดมินตันก็ได้กลับเข้ามาอีกครั้งในฐานะกีฬาสาธิต และถูกบรรจุในกีฬาโอลิมปิกอย่างเต็มตัวในฐานะกีฬาชิงเหรียญทองตั้งแต่ปี 1992 ในโอลิมปิกที่บาร์เซโลนา
ในทวีปเอเชียนั้น จีนและอินโดนีเซียนั้นเป็นชาติที่ฝีมือมากที่สุด มีนักแบดมินตันที่มีฝีมือระดับโลกมากมาย ส่วนทวีปยุโรปนั้นก็ต้องเป็นเดนมาร์ก อย่างไรก็ตาม ประเทศจากเอเชียก็สร้างผลงานไว้อย่างน่าชื่นชมในโอลิมปิกปี 1996 ที่แอตแลนต้า สหรัฐอเมริกา ซึ่งเอเชียคว้ามาได้ 14 เหรียญทอง จาก 15 เหรียญทอง
กีฬาเบสบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเบสบอลในโอลิมปิก () เปิดตัวอย่างไม่เป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 และเป็นกีฬาโอลิมปิกอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เบสบอลมีประวัติเป็นกีฬาสาธิตในโอลิมปิกมาอย่างยาวนานก่อนหน้าที่จะมีการบรรจุให้มีการชิงเหรียญอย่างเป็นทางการโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) เบสบอลในโอลิมปิกมีหน่วยงานดูแล คือ สหพันธ์เบสบอลนานาชาติ (ไอบีเอเอฟ) ชนิดกีฬาเบสบอลมีการแข่งขันครั้งสุดท้ายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งจัดในกรุงปักกิ่ง โดยเกาหลีใต้ได้เหรียญทองไป
ในการประชุมไอโอซีเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เบสบอลและซอฟต์บอลถูกลงคะแนนเสียงออกจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในกรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร นับเป็นกีฬาชนิดแรกที่ถูกลงคะแนนออกจากโอลิมปิกนับตั้งแต่โปโลที่ถูกลงคะแนนเสียงออกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 การตัดออกดังกล่าวได้ตัดนักกีฬากว่า 300 คน จาก 16 ทีมออกจากโอลิมปิก 2012 ชนิดกีฬาที่ว่างลงสองชนิดถูกแทนที่ด้วยกอล์ฟและรักบี้ 7 คน ใน พ.ศ. 2559 การตัดสินใจดังกล่าวได้รับการยืนยันอีกครั้งในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ระหว่างการแข่งขันรอบชิงเหรียญทองแดงระหว่างสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2548 ประธานไอโอซี ฌักส์ ร็อกก์ (Jacques Rogge) ให้สัมภาษณ์กับมาร์ค นิวแมนจาก MLB.com และอ้างเกณฑ์สารพัดที่เบสบอลต้องผ่านจึงจะกลับมาบรรจุในโอลิมปิกอีกครั้งว่า "ในการที่จะอยู่ในโครงการโอลิมปิกนั้นเป็นประเด็นที่คุณต้องการความเป็นสากลให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ คุณต้องมีกีฬาที่มีสิ่งเหล่านี้ คุณต้องมีผู้เล่นที่ดีที่สุด และคุณต้องยินยอมตาม WADA (องค์การควบคุมการใช้สารกระตุ้นโลก) อย่างเข้มงวด และเหล่านี้เป็นคุณสมบัติที่ต้องมี เมื่อคุณมีทั้งหมดนั้น คุณต้องเอาชนะใจ (heart) คุณสามารถเอาชนะจิต (mind) แต่คุณยังต้องชนะใจด้วย" มีการตัดสินใจอย่างเป็นทางการในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 ในการประชุมคณะกรรมการไอโอซีที่กรุงเบอร์ลิน ว่า เบสบอลจะไม่ถูกบรรจุในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ด้วย
วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2554 ไอบีเอเอฟและสหพันธ์ซอฟต์บอลนานาชาติ ประกาศว่า พวกเขากำลังเตรียมข้อเสนอร่วมที่จะฟื้นคืนการเล่นกีฬาทั้งสองในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิก () ในโอลิมปิก ค.ศ. 1904 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา บาสเกตบอลชายได้เป็นกีฬาสาธิต ปี ค.ศ. 1908 มีการเปลี่ยนแปลงกฎจากที่ให้ผู้เล่นที่ทำฟาล์ว 5 ครั้ง ถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เล่นในเกมนั้น เป็นการให้อีกฝ่ายได้ชู้ตลูกโทษ 1 หรือ 2 ลูก บวกเพิ่มพิเศษอีก 1 ลูก ในปี 1936 กีฬาบาสเกตบอลชายได้รับการบรรจุให้เป็นกีฬาชิงเหรียญในโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี คราวนั้นยังแข่งขันกลางแจ้งบนคอร์ทดินของสนามเทนนิส ทีมชาติสหรัฐฯ ซึ่งตอนนั้นมีชื่อเรียกว่า แมคเฟอร์สันโกล๊บออยเลอร์ส (McPherson Globeoilers) ได้เหรียญทองโอลิมปิกจากการเอาชนะทีมแคนาดาไปด้วยคะแนน 19 : 8 ที่ได้แต้มกันน้อยนั้นก็เป็นผลมาจากฝนตกสนามเฉอะแฉะ ทำให้ยากต่อการเล่น โดยเฉพาะการเลี้ยงบอล ส่วนบาสเกตบอลหญิงโอลิมปิกเกิดขึ้นครั้งแรกในปี 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา
ทีมบาสเกตบอลสหรัฐฯ เป็นทีมที่น่าเกรงขามที่สุด และครองความเป็นจ้าวมานานกว่า 50 ปี ได้เหรียญทองบาสเกตบอลโอลิมปิก 7 เหรียญแรก เสียให้กับสหภาพโซเวียต 3 ครั้ง ในปี ค.ศ. 1972 ค.ศ. 1980 และ ค.ศ. 1988 แต่ในปี 1980 นั้น ทีมสหรัฐฯไม่ได้ร่วมแข่ง เนื่องจากบอยคอตต์สหภาพโซเวียต แล้วปี 1992 ดรีมทีมของสหรัฐฯก็ได้เหรียญทอง โดยทำคะแนนทิ้งห่างคู่แข่งเฉลี่ยเกมละ 40 คะแนน
หลังจากนั้นทีมสหรัฐฯ ก็อยู่อันดับต้นๆ มาตลอด ส่วนทีมรองๆ ลงไปนั้น มีทีมต่างๆในยุโรป เช่น โครเอเชีย ยูโกสลาเวีย และลิธัวเนีย ที่พัฒนาฝีมือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
London 2012 basketball กีฬาบาสเกตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เริ่มแข่งขันตั้งแต่ วันที่ 28 กรกฎาคม ถึง 12 สิงหาคม 2555มีการชิงชัย 2 ประเภทเหรียญทอง คือ
ทีมชาย
ทีมหญิง
สนามที่ใช้ในการแข่งขัน คือสนาม Basketball Arena และสำหรับนัดชิงชนะเลิศที่สนาม Greenwich Arena
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิก () เกิดขึ้นตั้งแต่ 5,000 ปีมาแล้วในดินแดนเมโสโปเตเมีย ต่อมาเมื่อเกือบ 700 ปี ก่อนคริสตกาล การชกมวยเป็นที่นิยมแพร่หลายมาก จนถูกจัดอยู่ในกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณด้วย
กีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ปี ค.ศ. 1896 การชกมวยยังถือว่าเป็นกีฬาที่อันตรายเกินไปและไร้ความเป็นผู้ดี จึงไม่มีการบรรจุเข้าในการแข่งขัน แต่เนื่องจากชาวอเมริกันชื่นชอบกีฬาชกมวยมาก ดังนั้นในปี ค.ศ. 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา กีฬาชกมวยก็เป็นกีฬาสาธิต และได้รับการบรรจุเป็นกีฬาชิงเหรียญทองในโอลิมปิกปี ค.ศ. 1908 ที่ประเทศอังกฤษ และว่างเว้นไปในปี ค.ศ. 1912 ที่สวีเดน ซึ่งเป็นประเทศรักสงบและถือว่าการชกมวยขัดต่อกฎหมาย และต้องถูกยกเลิกอีกในปี ค.ศ. 1916 เพราะสงครามโลกครั้งที่ 1 จนในปี ค.ศ. 1920 โอลิมปิกทีเบลเยียมจึงได้มีการแข่งขันอีกครั้งและมีการแข่งขันเรื่อยมา
กีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเรือแคนูและ/หรือคายักในโอลิมปิก () ถูกบันทึกไว้ว่า เมื่อปี 1972 ประเทศเยอรมันตะวันตก ได้ทุ่มทุนนับร้อยล้านบาท เพื่อสร้างลำน้ำจำลองขึ้นใช้สำหรับแข่งกีฬาโอลิมปิก ในขณะที่ทางฝ่ายเยอรมันตะวันออกก็สร้างลำน้ำจำลองขึ้นมาเช่นกัน และสามารถคว้าชัยชนะได้ทั้ง 4 รายการที่มีการแข่งขัน แต่กว่าจะมีการลงทุนแบบนั้นอีกก็ต้องใช้เวลาถึง 20 ปี เมื่อแคนู/คะยัค กลับมาในโอลิมปิกปี 1992 ที่บาร์เซโลนา
ต่อมาในกีฬาโอลิมปิกที่แอตแลนต้าได้เปลี่ยนโฉมหน้าการแข่งขัน จากที่ใช้สถานที่จำลองมาเป็นการแข่งขันในภูมิประเทศจริงโดยใช้แม่น้ำโอโคอี (Ocoee) ที่ภูเขาอัปปาลาเชี่ยน ในรัฐเทนเนสซี ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองกว่า 200 กิโลเมตร ซึ่งครั้งนี้ฝีพายจากยุโรปได้ครองความเป็นจ้าวแห่งแคนู/คะยัค
หลังจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่แอตแลนต้าผ่านพ้นไป การแข่งขันประเภทสลาลมก็ถูกถอนออกจากโอลิมปิก แต่ก็ไม่ทันถึงโอลิมปิกครั้งต่อไป จากการตกลงระหว่างสมาคมต่างๆที่เกี่ยวข้องในการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ซิดนีย์ ประเภทสลาลม ได้ถูกบรรจุกลับเข้าไปในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกอีก
การแข่งขันเรือแคนู/คะยัคอีกประเภทคือ สปริ๊นท์ (Sprint) รายการนี้เข้าสู่กีฬาโอลิมปิกในฐานะกีฬาสาธิต ในปี 1924 ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และถูกบรรจุเป็นรายการชิงเหรียญทองในโอลิมปิกปี 1936 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ซึ่งในครั้งนั้นมีการผลิตเรือแคนูชนิดพับได้ (Folding Canoe) และก็ไม่ได้ใช้ในการแข่งขันอีกเลย ตั้งแต่โอลิมปิกครั้งนั้นเป็นต้นมากีฬาเรือแคนู/คะยัคก็ได้รับกาบรรจุในกีฬาโอลิมปิกตลอดมา
ส่วนประเภทของกีฬาเรือแคนู ได้แก่
กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาจักรยานในโอลิมปิก () การแข่งขันจักรยานประเภทลู่ได้รับการบรรจุเข้าในกีฬาโอลิมปิกที่เอเธนส์ ปี ค.ศ. 1896 ตอนนั้นการแข่งขันจักรยานถูกบรรจุอยู่ในการแข่งขันอย่างมากมาย จนต้องตัดบางรายการที่ไม่น่าสนใจออกบ้าง ถึงกระนั้นก็ยังคงมีรายการเก่าแก่ที่ทำการแข่งขันอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน เช่น รายการสปริ๊นท์ 1,000 เมตร ส่วนรายการประเภททีมเพอร์สูท 4,000 เมตร ก็เป็นอีกรายการที่ถูกบรรจุเข้าไว้ในปี ค.ศ. 1908 จนถึงปัจจุบัน นักกีฬาหญิงไม่ได้มีโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันจักรยานประเภทลู่เลย จนกระทั่ง ปี ค.ศ. 1988 มีการแข่งขันรายการสปริ๊นท์ 1,000 เมตร ประเภทหญิงขึ้นเป็นครั้งแรกในกีฬาโอลิมปิก คราวนั้นนักปั่นสาวจากเยอรมันได้รับเหรียญทอง
กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิก () ถือได้ว่าเป็นกีฬาชนิดเดียวเท่านั้นที่คนกับสัตว์อยู่ในทีมเดียวกัน และชัยชนะจะเกิดขึ้นได้ก็ต้องขึ้นอยู่กับสัมพันธภาพที่มาจากความเชื่อใจและการยอมรับซึ่งกันและกันระหว่างคนกับม้า นอกจากนั้นยังเป็นกีฬาชนิดหนึ่งในไม่กี่ชนิดที่ชายและหญิงมีความเท่าเทียมกันในทุกด้าน สามารถเข้าร่วมการแข่งขันในรายการใดๆ ด้วยกันโดยมีสิทธิต่างๆที่เหมือนกัน เมื่อได้รับชัยชนะก็ขึ้นรับเหรียญรางวัลที่แท่นเดียวกัน ไม่มีการแบ่งเพศแบบกีฬาชนิดอื่นๆ อีกทั้งยังนับว่าเป็นกีฬาที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากชนิดหนึ่งด้วย
เมื่อประเทศออสเตรเลียได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพเป็นครั้งแรกในการจัดการแข่งขันโอลิมปิกปี 1956 ที่กรุงเมลเบิร์น แต่การแข่งขันขี่ม้า กลับเกิดขึ้นที่กรุงสต็อคโฮล์ม ประเทศสวีเดน
ในครั้งนั้น ออสเตรเลียเข้มงวดมากเกี่ยวกับกฎหมายกักกันพืชและสัตว์ ก่อนที่จะอนุญาตให้นำม้าเข้าประเทศจะมีกระบวนการที่ยุ่งยากมาก เพื่อตัดปัญหาความยุ่งยากดังกล่าว จึงตัดสินใจให้มีการแข่งขันขี่ม้านอกประเทศ ซึ่งออสเตรเลียเลือกกรุงสต็อกโฮล์ม เมืองหลวงของประเทศสวีเดนเป็นสถานที่แข่งขัน ในขณะที่กีฬาชนิดอื่นๆทั้งหมดทำการแข่งขันที่เมลเบิร์น