hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ()
คณะรัฐศาสตร์ มีประวัติศาสตร์ยาวนานมา 38 ปี เป็นมหาวิทยาลัยที่มีการสอนวิชารัฐศาสตร์แห่งแรกในพื้นที่ภาคใต้ และในปัจจุบันคณะรัฐศาสตร์ยังเป็นคณะที่มีบทบาทสำคัญในการศึกษาและแก้ไขปัญหาวิกฤติในภาคใต้
เดิมรัฐศาสตร์มีฐานะเป็นเพียงวิชาโทและสนับสนุนวิชาของเอกพัฒนาสังคมและเอกภูมิศาสตร์ พ.ศ. 2521 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้พิมพ์เอกสารหลักสูตร เปิดรับนักศึกษาใหม่ผิดพลาด โดยระบุว่ามีวิชาเอกรัฐศาสตร์อยู่ด้วย จึงมีนักศึกษาจำนวน 34 คนเรียนวิชาเอกนี้ พอเข้ามาศึกษาแล้ว ช่วงเทอม 2 ปรากฏว่า อาจารย์นิภา ไชยเศวต แจ้งว่ายังไม่ได้ขอหลักสูตรเปิดเป็นวิชาเอกรัฐศาสตร์ นักศึกษาทั้ง 34 คน จึงส่งรายชื่อถึง อ.มาเนาะ ยูเด็น เพื่อร้องเรียนในเรื่องดังกล่าว เดือนมกราคม พ.ศ. 2523 ขีดเส้นตายให้นักศึกษาจำเป็นต้องเลือกวิชาเอก โดยได้รับการกดดันจากฝ่ายบริหารมหาวิทยาลัย และอาจารย์บางท่านในคณะด้วย จึงทำให้เหลือ ผู้ตั้งใจจริงเพียง 7 คน ปลายปี พ.ศ. 2524 หลังจากที่เข้าไปเจรจาทั้งกับทางคณะ และมหาวิทยาลัย ร่วมประชุมกันหลายหน โดยมีอาจารย์ที่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ และเต็มใจ คือ อาจารย์ กวี ศิริธรรม (ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว) อาจารย์พีรยศ ราฮิมมูลา อาจารย์มาเนาะ ยูเด็น และอาจารย์วันเนาว์ ยูเด็น โดย อาจารย์ พีรยศ ได้รับมอบหมายให้แก้ไขปัญหาดังกล่าว จึงเดินทางไปเสนอหลักสูตร ที่ทบวงมหาวิทยาลัย ยกฐานะของรัฐศาสตร์ให้เป็นวิชาเอก โดยแบ่งรัฐศาสตร์ เป็น 2 แผน คือ แผน ก. รัฐศาสตร์ทั่วไป และแผน ข. รัฐศาสตร์ท้องถิ่นจังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยให้เหตุผลว่า จังหวัดปัตตานีเป็นพื้นที่พิเศษ รัฐศาสตร์ของปัตตานีจึงควรมีอะไรที่พิเศษด้วย ทางทบวงมหาวิทยาลัย จึงยอมรับหลักสูตรดังกล่าว และได้รับการอนุมัติตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาและได้มีการปรับปรุงหลักสูตรดังกล่าว เมื่อปี พ.ศ. 2537
ต่อมาได้มีการจัดตั้งคณะรัฐศาสตร์เป็นหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ที่จัดตั้งขึ้นตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยในการประชุมครั้งที่ 279 (3/2548) เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 เพื่อให้เป็นคณะที่เชื่อมโยงการปกครองกับวัฒนธรรมท้องถิ่นภาคใต้ เพื่อทำหน้าที่ผลิตบัณฑิต ทำการวิจัย บริการวิชาการ และทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม โดยเน้นการเรียนการสอนสาขาวิชาการปกครอง นโยบายสาธารณะ และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่เชื่อมโยงกับวัฒนธรรมท้องถิ่น และสอดคล้องกับสภาพการเมือง การปกครอง เศรษฐกิจ และสังคม ในพื้นที่ภาคใต้ โดยได้ตัดโอนอัตราอาจารย์จำนวน 6 อัตรา จากแผนกวิชาเอกรัฐศาสต ร์ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548 และในภาคการศึกษา 1/2549 ได้ตัดโอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต วิชาเอกรัฐศาสตร์ และนักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชารัฐศาสตร์ จำนวน 94 คน มาสังกัดคณะรัฐศาสตร์
จัดการเรียนการสอนจำนวน 1 หลักสูตร ดังนี้ 
สัญลักษณ์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้แก่ "สิงห์น้ำเงิน"
รัฐศาสตร์พึ่งผยองครรลองธรรม
รัฐศาสตร์ชี้นำทางสุขสม
รัฐศาสตร์นำประโยชน์สู่สังคม
รัฐศาสตร์กรมสงขลานครินทร์"
สีดำ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เป็นคณะลำดับที่ 2 ต่อจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดรับนักศึกษารุ่นแรกเมื่อ พ.ศ. 2511
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2509 โดยมีคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะแรก ที่เปิดสอนในปี พ.ศ. 2510 โดยใช้อาคารเรียน ของคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล กรุงเทพมหานคร ต่อมา คณะศึกษาศาสตร์ ได้เปิดสอนเป็นคณะที่สอง เมื่อปีที่ พ.ศ. 2511 รับนักศึกษารุ่นแรก จำนวน 60 คน เป็นนักศึกษาสาขาวิทยาศาสตร์ จำนวน 35 คน และสาขาศิลปศาสตร์ จำนวน 25 คน ใช้อาคารเรียนร่วมกับคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่กรุงเทพมหานคร ต่อมาได้ย้ายมาเรียนที่ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2511 (ซึ่งมหาวิทยาลัยได้กำหนด วันดังกล่าว เป็น วันรูสะมิแล) มีอาจารย์จำนวน 11 คน โดยมี ศาสตราจารย์นพ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา เป็นคณบดีคนแรก คณะศึกษาศาสตร์ นับเป็นคณะแรกของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ที่เปิดสอน ในภาคใต้
ในระยะแรก คณะศึกษาศาสตร์ มีวัตถุประสงค์ผลิตครูระดับปริญญาตรี ที่สอน ระดับมัธยมศึกษา ในเขต 14 จังหวัดภาคใต้ และเพื่อ ขยายการศึกษาระดับอุดมศึกษา ในวิชาการศึกษา ออกไปสู่ส่วนภูมิภาคให้สอดคล้อง กับนโยบายของรัฐ ตามแผนพัฒนาภาคใต้ พร้อมกันนั้นจะร่วมมือกับชุมชนในการปรับปรุงการศึกษา และยกระดับวิทยฐานะ ของครูอาจารย์ให้สูงขึ้นด้วย ปีการศึกษา 2511 เป็นปีแรกที่ คณะศึกษาศาสตร์ เปิดทำการสอน ในสาขาวิชาเอกคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ทั่วไป ภาษาอังกฤษ ภาษาไทยและสังคมศาสตร์ ต่อมาคณะศึกษาศาสตร์ ขยายภารกิจเพื่อตอบสนอง ความต้องการของสังคม ตามศักยภาพและความพร้อม
ตามร่างข้อบังคับมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ว่าด้วยการแบ่งส่วนงานภายในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. ... คณะศึกษาศาสตร์ มีการแบ่งส่วนงานระดับสาขาวิชาและเทียบเท่าสาขาวิชา ดังนี้
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้ก่อตั้งขึ้นเป็นคณะที่ 3 ในวิทยาเขตปัตตานี โดยโอนภาควิชาวิทยาศาสตร์ และภาควิชาคหกรรมศาสตร์ จากคณะศึกษาศาสตร์ มาสังกัดคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และภาควิชาที่โอนมาสังกัดคณะใหม่ ได้เปลี่ยนชื่อภาควิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป เป็นภาควิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ โดยเปิดสอนนักศึกษารุ่นแรกของคณะ ในปีการศึกษา 2528 สาขาเทคโนโลยีการยาง จำนวน 11 คน นอกจากนี้คณะฯ ยังรับผิดชอบในการสอนนักศึกษาของคณะศึกษาศาสตร์ คือ ศษ.บ. (คหกรรมศาสตร์), วท.บ(ศึกษาศาสตร์) โปรแกรมวิชาเอกสาขาคณิตศาสตร์ เคมี ชีววิทยา ฟิสิกส์ วิทยาศาสตร์ทั่วไป วิชาโทสาขาต่าง ๆ และหมวดวิชาศึกษาทั่วไป (กลุ่มวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์) ให้ทุกคณะในวิทยาเขตปัตตานี
หลังจากการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบันได้พัฒนาการเปิดสาขาต่าง ๆ ตามลำดับดังนี้
วิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ () ตั้งอยู่ในวิทยาเขตปัตตานี โดยจัดตั้งเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532 จัดการเรียนการสอนในสาขาอิสลามศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา ซึ่งจัดตั้งขึ้นจากการเสนอของสำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เพื่อจัดให้เป็นศูนย์กลางการศึกษาศาสนาอิสลามจนถึงระดับอุดมศึกษา โดยมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีนโยบายในการเปิดสาขาวิชาการศึกษาอิสลาม ขึ้นในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โดยเตรียมจัดตั้งภาควิชาการศึกษาอิสลาม และร่างหลักสูตรอิสลามศึกษาในระดับปริญญาตรีแล้ว โดยได้ผ่านการอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2532 นอกจากนั้น ยังเตรียมโครงการจัดตั้งศูนย์อิสลามศึกษา โดยได้รับความเห็นชอบจากสภามหาวิทยาลัย ทบวงมหาวิทยาลัย และเมื่อนำเสนอต่อคณะรัฐมนตรี จึงได้อนุมัติให้จัดตั้งเป็น วิทยาลัยอิสลามศึกษา เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2532 มีฐานะเป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นหน่วยงานเทียบเท่าคณะ ได้รับพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2532 โดยกำหนดให้เป็นศูนย์กลางการศึกษา ค้นคว้า วิจัยด้านวิชาการและศิลปวิทยาการเกี่ยวกับอิสลามและบริการวิชาการแก่สังคม รวมทั้งผลิตกำลังคนทางด้านอิสลามศึกษาทั่วไปในทุกสาขา วิทยาลัยอิสลามศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้แบ่งโครงสร้างการบริหารงานออกเป็นสามหน่วยงานคือ สำนักงานเลขานุการ สำนักงานวิชาการและบริการชุมชน และภาควิชาอิสลามศึกษา โดยวิทยาลัยฯได้ดำเนินการตามภารกิจหลักของมหาวิทยาลัย เพื่อตอบสนองความต้องการของสังคมตามศักยภาพและความพร้อม ในปัจจุบันวิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้ทำหน้าที่ ผลิตบัณฑิตออกไปรับใช้สังคม ศึกษาค้นคว้าวิจัยความรู้ใหม่ๆ ให้บริการวิชาการแก่ชุมชน และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยวิทยาลัยได้ดำเนินการตามภารกิจหลักของมหาวิทยาลัย เพื่อตอบสนองความต้องการของสังคมตามศักยภาพและความพร้อม ซึ่งมีการพัฒนาเป็นลำดับ ดังนี้ปัจจุบันวิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดสอนหลักสูตรดังต่อไปนี้
หมายเหตุ คำนำหน้านามและชื่อของผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ เป็นคำนำหน้านามและชื่อตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น สร้างขึ้นเมื่อ 31 พฤษภาคม 2556 (2_P)ข้อมูลระดับบัณฑิตศึกษา มีปฏิทินการรับสมัครและวิธีการรับสมัครดังต่อไปนี้
ปฏิทินการรับสมัคร ปฏิทินการรับสมัครบัณทิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กำหนดปฏิทินการรับบุคคลเข้าศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาเป็น 2 ลักษณะ ดังนี้
ดูกำหนดการได้ที่เว็บไซต์ http://www.grad.psu.ac.th/th/admis_book.php
ผู้สนใจสามารถรับใบสมัคร ตามช่องทางต่อไปนี้
ดาวน์โหลดคู่มือการรับสมัครได้ที่ http://www.grad.psu.ac.th/th/admis_book.php
ภาวนา ชนะจิต
ภาวนา ชนะจิต (; ; ชื่อเล่น: หยิน) มีชื่อจริงว่า อรัญญาภรณ์ เหล่าแสงทอง (ชื่อเดิม: อรัญญา; 20 ธันวาคม พ.ศ. 2485 — 10 กันยายน พ.ศ. 2555) นักแสดงภาพยนตร์ชาวไทย ที่ได้รับฉายา "ไข่มุกแห่งเอเชีย"
ชื่อจริงคือ อรัญญาภรณ์ เหล่าแสงทอง (ชื่อเดิม: อรัญญา; ชื่อเล่น: หยิน) มีเชื้อสายจีนกวางตุ้ง เกิดวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2485 ที่อำเภอธนบุรี กรุงเทพฯ จบมศ. 3 พิทยศึกษา
มีชื่อจีนแมนดารินว่า "หลิว หลานอิง" หรือ อ่านเป็นภาษาจีนกวางตุ้ง ว่า "Lau Lan Ying" ()
ภาวนาเสียชีวิตในเช้าวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2555 ที่บ้านพักของตนเองในตำบลขุนแก้ว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม โดยตำรวจสรุปว่าเสียชีวิตจากการจมน้ำ สิริอายุได้ 69 ปี
เริ่มแสดงภาพยนตร์ไทยเรื่องแรก โดย รังสรรค์ ตันติวงศ์ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผ่านการแนะนำของ “เด็กยกรีเฟลค” ในกองถ่าย และ ศรินทิพย์ ศิริวรรณ ดาราในวงการเป็นผู้พาออกงาน เมื่อ พ.ศ. 2503 เรื่อง แสงสูรย์ ซึ่งมี มิตร ชัยบัญชา และ อมรา อัศวนนท์ แสดงนำ กำกับโดย ประทีป โกมลภิส ภาพยนตร์เรื่องนี้ ทำให้เธอได้รับรางวัล ตุ๊กตาทอง ดาราสมทบหญิงยอดเยี่ยม จัดโดยสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิง
ดารานำหรือประชันบทในภาพยนตร์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2503-2522 คู่กับมิตร ชัยบัญชา, ไชยา สุริยัน, สมบัติ เมทะนี, ยอดชาย เมฆสุวรรณ, ลือชัย นฤนาท, อุเทน บุญยงค์, นาท ภูวนัย, กรุง ศรีวิไล, สรพงศ์ ชาตรี และ ภาพยนตร์จีน คู่กับเดวิด เจียง พระเอกชาวฮ่องกง
ส่วนใหญ่มักเป็นรับบทเด็กสาว เมื่ออายุมากขึ้นก็ยังรับบทที่เด็กกว่าอายุจริงเสมอ จนกระทั่งตัดสินใจยุติบทบาทการแสดงในวัยใกล้ 40 ปี โดยให้เหตุผลว่า ต้องการให้คนจดจำภาพนางเอกในวัยสาวของเธอตลอดไป
เจ้าของฉายา "ไข่มุกแห่งเอเชีย" จากการแสดงนำในภาพยนตร์ฮ่องกงหลายเรื่องของชอว์ บราเดอร์ เรื่อง Duel of Fists () ผลงานกำกับของ จางเชอะ ซึ่งมี ตี้หลุง และ เดวิด เจียง แสดงนำ เข้ามาถ่ายทำในประเทศไทย ประมาณปี ค.ศ.1971 เกี่ยวกับศิลปะแม่ไม้มวยไทย ซึ่งนับเป็นหนังต่างประเทศเรื่องแรกๆ ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับมวยไทย
ปี ค.ศ. 1971 แสดงนำใน "The King Boxer" (Xiao quan wang) ประกบนักแสดงกังฟูชื่อดัง เมิ่งเฟย และดาราชาวญี่ปุ่น ยะซุอะกิ คุระตะ รวมถึง นาท ภูวนัย ฉายในเมืองไทยชื่อ “หมัดสังหาร” หลังจากนั้นได้แสดงนำในหนังฮ่องกงแนวกังฟู The Bloody Fight (Xue dou) ในปี ค.ศ. 1972 และ Shi hou ซึ่งเป็นภาคต่อของ The Bloody Fight ในปีเดียวกัน
ถัดมาอีก 2 ปี แสดงนำในภาพยนตร์ร่วมทุนระหว่าง ไทย-ญี่ปุ่น ปี ค.ศ.1974 เรื่อง "หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์" (Urutora 6-kyodai tai kaijû gundan) และภาพยนตร์ฮ่องกงปี ค.ศ.1976 เรื่อง Chun man Ba Di Yaอีกด้วย
ผลงานสู่สายตาผู้ชมระดับสากลในช่วงนี้ยังมี ""ตัดเหลี่ยมเพชร"" (H-Bomb) ภาพยนตร์ไทย-ฮ่องกง จากงานกำกับของ "ฟิลิป" ฉลอง ภักดีวิจิตร ประชันบทกับดาราชั้นนำ โอลิเวีย ฮัสซี่ และคริส มิตชั่ม
โสภา สถาพร
โสภา สถาพร (7 สิงหาคม พ.ศ. 2490 - 28 มีนาคม พ.ศ. 2549) ชื่อเล่น ติ๋ม ชื่อจริง โสภา พัคค์สุนทร นางเอกภาพยนตร์ชื่อดังในอดีต
โสภา เกิดที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีชื่อจริงคือ โสภา พัคค์สุนทร เติบโตที่ อำเถอท่าชนะ จังหวัดสุราษฏร์ธานี เริ่มแสดงภาพยนตร์จากการชักชวนของชาลี อินทรวิจิตรและศรินทิพย์ ศิริวรรณ เรื่องแรกคือเรื่อง เอื้อมเดือน พ.ศ. 2506 กำกับโดย รังสี ทัศนพยัคฆ์ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2507 ได้รับบทนำเป็นเรื่องแรกคือเรื่อง ดวงตาสวรรค์ คู่กับสมบัติ เมทะนีและพิศมัย วิไลศักดิ์ ในภาพยนตร์เรื่องถัดมา ได้แสดงคู่กับ เพชรา เชาวราษฎร์ มิตร ชัยบัญชา และชนะ ศรีอุบล ในเรื่อง ชาติเจ้าพระยา (2508) และเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น 
โสภา สถาพร รับบทนางเอกเต็มตัวในเรื่อง ศึกเสือไทย (2508) คู่กับ สมบัติ เมทะนี และมีผลงานอีกมากมาย เช่น เจ้าแม่ตะเคียนทอง (2509) คู่กับไชยา สุริยัน, สิงห์สันติภาพ (2509) คู่กับลือชัย นฤนาท และอีกหลายเรื่องเช่น ชาติกระทิง (2509), เหนือเพชฌฆาต (2510), พันดง (2511), วังสีทอง (2511), ดวงใจคนยาก (2511), เกิดเป็นชาย (2512)
ในระยะหลัง โสภา สถาพร มีผลงานแสดงน้อยลง ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเธอคือเรื่อง ลูกเจ้าพระยา (2520) คู่กับสมบัติ เมทะนี และ เพชรา เชาวราษฎร์ เธอออกจากวงการแสดง และสมรสกับ จอห์น เอ บาโชว์ ครูสอนภาษาอังกฤษชาวอเมริกัน ใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพมหานคร
โสภา สถาพร เสียชีวิตที่กรุงเทพมหานคร แต่เคลื่อนย้ายศพไปตั้งบำเพ็ญกุศลอยู่ที่จังหวัดจันทบุรี เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2549 ด้วยโรคตับแข็งและหัวใจวายเฉียบพลัน ขณะอายุได้ 58 ปี
ศิลปินนักร้อง บิลลี่ โอแกน เคยแต่งเพลงชื่อ โสภาสถาพร โดยได้แรงบันดาลใจมาจากเธอ เมื่อ พ.ศ. 2535
99
99 (เก้าสิบเก้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 98 (เก้าสิบแปด) และอยู่ก่อนหน้า 100 (หนึ่งร้อย)
formula_1
เทพเจ้าแห่งโอลิมปัส
ในเทพปกรณัมกรีก เทพเจ้าแห่งโอลิมปัส () เป็นเทพเจ้าหลักของศาสนากรีกโบราณ โดยมากถือว่าประกอบด้วยซูส ฮีรา โพไซดอน ดิมีเทอร์ อะธีนา อะพอลโล อาร์ทิมิส แอรีส แอโฟรไดที ฮิฟีสตัส เฮอร์มีส และเฮสเตียหรือไดอะไนซัส บางครั้งรวมเฮดีสและเพอร์เซฟะนีเป็นส่วนหนึ่งของสิบสองเทพโอลิมปัสด้วย แต่โดยทั่วไปไม่นับเฮดีส เพราะพระองค์ประทับอย่างถาวรในโลกบาดาลและไม่เคยเสด็จเยือนยอดเขาโอลิมปัส บางครั้งนับรวมเฮราคลีสและอัสคลิปิอุสเช่นกัน
จินตหรา สุขพัฒน์
จินตหรา สุขพัฒน์ หรือ แหม่ม มีชื่อเดิมว่า จิตติมาฆ์ สุขพัฒน์ และชื่อจริงว่า จิตติ์ธนิษา สุขขะพัฒน์ เป็นนางเอกและนักแสดงชาวไทยที่ได้รับความนิยมสูงสุดระหว่าง พ.ศ. 2527 - 2543
จินตหรา เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2508 ที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ในครอบครัว ชาวไทยเชื้อสายมอญ นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 5 คน ที่เกิดจากนายปรีดีและนางสมจิตร สุขพัฒน์ ขณะที่จินตหราเรียน ปวช.และทำงานพิเศษที่บริษัทโตโยต้า ทีมงานบริษัทเดนสึที่ทำโฆษณาให้โตโยต้าได้ชวนให้เธอไปทดสอบหน้ากล้องเพื่อถ่ายโฆษณาผ้าอนามัยลอริเอะ นางแบบคนแรกของลอริเอะ
เมื่อสำเร็จการศึกษาระดับ ปวช. จินตหรา ได้ทำงานที่บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล คอสเมติกส์ แผนกพัฒนาการขายเพียซ และช่วงนั้นอำพล สุวรรณจิตร อาจารย์สอนแต่งหน้าสถาบันเอ็มทีไอ ก็ได้ชักชวนให้มาแสดงภาพยนตร์ของสักกะ จารุจินดา เรื่อง "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา" คู่กับ ไพโรจน์ สังวริบุตร ถือว่าเป็นภาพยนตร์ที่แจ้งเกิดเธอ
จากนั้นจินตหราได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงของค่ายไฟว์สตาร์ มีผลงานมาต่อเนื่องและทำให้จินตหรากลายเป็นนางเอกแถวหน้า อย่าง "แก้วกลางดง" "แรงหึง" "คำมั่นสัญญา" "หวานมันส์ฉันคือเธอ" "สะพานรักสารสิน" ภาพยนตร์ที่เป็นบทพิสูจน์ว่าจินตหราเป็นนางเอกที่โด่งดังและมีฝีมือทางการแสดงอย่าง "คู่กรรม" "เหยื่อ" ที่พลิกบทบาทการแสดงของจินตหรา "ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44"
ภาพยนตร์ที่ทำให้จินตหราเป็นที่นิยมในหมู่แฟน ๆ ชาวไทยมากที่สุดคือเรื่อง "บุญชู" แสดงคู่กับ สันติสุข พรหมศิริ ที่สร้างติดต่อหลายภาค และเป็นที่รู้จักและชื่นชมไปทั่วโลกจากบทสาวชาวเวียดนามจากภาพยนตร์ฮอลลีวูด เรื่อง "กูดมอร์นิงเวียดนาม" ที่แสดงคู่กับ โรบิน วิลเลียมส์
หลังจากหมดสัญญากับไฟว์สตาร์ จินตหราซึ่งเป็นนางเอกภาพยนตร์อันดับหนึ่งของประเทศไทยในยุคนั้นได้สร้างความฮือฮาให้กับสังคมเมื่อก้าวสู่วงการละครโทรทัศน์ด้วยการแสดงละครโทรทัศน์ให้กับสถานีโทรทัศน์สองสถานีใหญ่พร้อมกันคือ "เชลยศักดิ์" ทางช่อง 7 และ "สี่แผ่นดิน" ทางช่อง 3 ผลงานทั้งสองทำให้จินตหราเป็นที่นิยมเป็นอย่างมากโดยเฉพาะบทแม่พลอยในละครสี่แผ่นดินที่ถือว่าจินตหราได้ประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงในบทบาทนักแสดงละครโทรทัศน์
จินตหรา สุขพัฒน์ ถือได้ว่าเป็นนางเอกภาพยนตร์ไทยหรือนางเอกจอเงินคนสุดท้าย ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 จินตหราได้รับเกียรติให้ประทับรอยมือและรอยเท้าบนลานดาราซึ่งเป็นลานเกียรติยศของดาราภาพยนตร์ไทย ที่หอภาพยนตร์ ในฐานะของนางเอกคนสุดท้ายผู้ปิดตำนานภาพยนตร์ไทย
ละครโทรทัศน์เรื่องแรกที่จินตหรา สุขพัฒน์ แสดง คือ "เชลยศักดิ์" (2534) ของสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และมีผลงานละครต่อเนื่องอีกกว่า 80 เรื่องและตั้งแต่ปี 2541 ละครส่วนใหญ่ออกอากาศทางช่อง 3 ได้แก่
ละครเทิดพระเกียรติต่างๆ ที่โดดเด่นที่สุดได้แก่
จินตหรา สุขพัฒน์ เป็นนักแสดงไทยที่ได้รับรางวัลเกียรติยศทางการแสดงมากที่สุด (ทั้งหญิงและชาย) นอกจากนี้ ในนิตยสาร Hamburger ฉบับที่ 39 ได้ระบุว่าจินตหรา สุขพัฒน์ ได้รางวัลทางการแสดงจากทุกสถาบันหลัก และได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึง 4 ครั้งในรอบ 4 ปี รางวัลทางการแสดงจากสถาบันหลักต่าง ๆ ดังนี้
ยัติภังค์
ยัติภังค์ หรือ เครื่องหมายขีด (hyphen) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นขีดแนวนอนสั้น ๆ กลางบรรทัด ยาวไม่เกิน 2 ตัวอักษร หากยาวกว่านั้นจะเรียกว่ายัติภาคจากเดิมในรหัสแอสกี ยัติภังค์และเครื่องหมายลบใช้สัญลักษณ์ตัวเดียวกันคือ (-) ที่ตำแหน่ง codice_1 แต่สำหรับรหัสยูนิโคด ได้แยกสองเครื่องหมายนี้ออกจากกัน โดยยัติภังค์อยู่ที่ codice_2 (‐) และเครื่องหมายลบอยู่ที่ codice_3 (−) แต่ก็ยังคงอักขระตัวเดิมไว้ที่ codice_4 เพื่อให้ยังสามารถรองรับและเข้ากันได้กับรหัสแอสกี
นอกจากนี้ยังมีสัญลักษณ์ "ยัติภังค์เผื่อเลือก" (soft hyphen) ที่ตำแหน่ง codice_5 ซึ่งจะปรากฏเป็นเครื่องหมายขีดเมื่อมีการตัดคำที่ตำแหน่งที่ใส่ไว้ หากไม่มีการตัดคำจะไม่ปรากฏ และมีสัญลักษณ์ "ยัติภังค์แบบไม่ตัดคำ" (non-breaking hyphen) ที่ codice_6 (‑) เพื่อบังคับระบบคอมพิวเตอร์ว่าไม่ให้ตัดคำที่เครื่องหมายขีด ซึ่งทำงานคล้ายกับ "เว้นวรรคแบบไม่ตัดคำ" (non-breaking space)
นิพจน์ปรกติ
นิพจน์ปรกติ () ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ คือ สตริงที่อธิบายถึงรูปแบบของสตริงตามโครงสร้างรูปแบบที่กำหนด นิพจน์ปรกตินั้นใช้อยู่แพร่หลายในโปรแกรมประเภท Text editor ในการค้นหาและปรับเปลี่ยนข้อความ ภาษาโปรแกรมหลายภาษายังรองรับการใช้นิพจน์ปรกติสำหรับการจัดการและปรับเปลี่ยนสตริง
นิพจน์ปรกติ ใช้อธิบายรูปแบบสตริง ซึ่งการอธิบายมักจะกระชับและรัดกุมโดยที่ไม่ต้องอธิบายเป็นรายชื่อทั้งหมด ยกตัวอย่างเช่นคำว่า "ปกติ" และ "ปรกติ" สามารถอธิบายได้ว่า "ป(ร?)กติ" ซึ่งส่วนใหญ่มีโครงสร้างการใช้ดังนี้:
เครื่องหมายขีดตั้ง ใช้สำหรับสร้างทางเลือกที่จะใช้ค้นหานิพจน์ เช่น "express|expand" มีความหมายว่า "express" หรือ "expand"
วงเล็บ ใช้ในการกำหนดลำดับและขอบเขตของนิพจน์ เช่น "ex(pres|pan)sion" มีความหมายว่า "expression" หรือ "expansion"
ปรัศนี ใช้บ่งบอกว่ามีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน 0 หรือ 1 นิพจน์ (มีนิพจน์หรือไม่มีก็ได้) เช่น "ปร?กติ" มีความหมายว่า "ปกติ" หรือ "ปรกติ"
เครื่องหมายดอกจัน ใช้บ่งบอกว่ามีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน 0 นิพจน์หรือมากกว่า เช่น "go*gle" มีความหมายว่า "ggle" "gogle" "google" "gooogle" เป็นต้น
เครื่องหมายบวก ใช้บ่งบอกว่ามีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน 1 นิพจน์หรือมากกว่า เช่น "go+gle" มีความหมายว่า "gogle" "google" "gooogle" เป็นต้น แต่ไม่เท่ากับ "ggle"
วงเล็บปีกกาใช้บ่งบอกว่าต้องมีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน n นิพจน์ เช่น "go{5}gle" มีความหมายว่า "gooooogle" เพียงตัวเดียว
วงเล็บปีกกาที่มีจุลภาคข้างใน ใช้บ่งบอกว่าต้องมีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน m นิพจน์ถึง n นิพจน์ เช่น "go{2,4}gle" มีความหมายว่า "google" "gooogle" และ "goooogle" หากไม่ระบุตัวเลข n จะหมายถึงต้องมีนิพจน์จำนวนตั้งแต่ m นิพจน์เป็นต้นไป
เครื่องหมายหมวก ใช้เขียนเป็นตัวแรกสุดของนิพจน์ปรกติ เพื่อบ่งบอกว่านิพจน์ที่ต้องการค้นหาอยู่ต้นบรรทัดหรือต้นสตริงเท่านั้น สามารถใช้คู่กับ $
เครื่องหมายสกุลเงิน ดอลลาร์ ใช้เขียนเป็นตัวท้ายสุดของนิพจน์ปรกติ เพื่อบ่งบอกว่านิพจน์ที่ต้องการค้นหาอยู่ท้ายบรรทัดหรือท้ายสตริงเท่านั้น สามารถใช้คู่กับ ^
วงเล็บเหลี่ยม ใช้เขียนแทนอักขระหนึ่งตัวที่อยู่ในขอบเขต ซึ่งระบุไว้ภายในวงเล็บ เช่น "[bcdf]an" มีความหมายว่า "ban" "can" "dan" และ "fan"
เครื่องหมายหมวก ใช้เขียนภายในวงเล็บเหลี่ยมเป็นตัวแรก เพื่อบ่งบอกว่าเป็นอักขระหนึ่งตัวที่ไม่ได้อยู่ในขอบเขต เช่น "[^bcdf]an" มีความหมายว่า "aan" "ean" "gan" "han" "ian" เป็นต้น
ยัติภังค์ ใช้เขียนภายในวงเล็บเหลี่ยมระหว่างอักขระสองตัว เพื่อบ่งบอกว่าเป็นอักขระหนึ่งตัวที่มีรหัสแอสกีหรือยูนิโคดอยู่ในช่วงนั้น เช่น "[a-z]an" มีความหมายว่า "aan" "ban" "can" เรื่อยไปจนถึง "zan"
มหัพภาค ใช้บ่งบอกว่าอักขระในตำแหน่งนั้นของนิพจน์จะเป็นตัวอักษรอะไรก็ได้ เช่น ".an" มีความหมายว่า "aan" "ban" "can" "0an" "1an" "-an" เป็นต้น
แบ็กสแลช ใช้ระบุ escape character หรือสัญลักษณ์ที่ต้องการใช้ในนิพจน์ แต่ซ้ำกับสัญลักษณ์ที่กล่าวมาทั้งหมดด้านบน เช่น "[0-9]\.[0-9]\$" มีความหมายว่า "2.3$" "9.0$" "1.7$" เป็นต้น
โดยเครื่องหมายต่างๆ สามารถสร้างนิพจน์ปรกติที่ซ้ำซ้อนและมีประสิทธิภาพสูงได้ ซึ่งคล้ายกับการสร้างนิพจน์คณิตศาสตร์นั้นเอง
เทรนต์ กรีน
เทรนต์ กรีน () เกิดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 เป็นควอเตอร์แบ็ก มือหนึ่งของแคนซัสซิตี ชีฟส์ ที่มีหมายเลข 10 ติดหลัง
รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง
รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง (25 กันยายน พ.ศ. 2475 - 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2549) ชื่อเล่น แดง ชื่อจริง รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง ณ ราชสีมา นักแสดงอาวุโส อดีตนางเอกยอดนิยมในช่วงปี พ.ศ. 2496 - 2507
เป็นบุตรคนที่ 2 จากจำนวน 5 คนของ พ.ท.ผัน และนางชื้น อินทรกำแหง ณ ราชสีมา ในวัยเด็กต้องย้ายโรงเรียนบ่อยๆ ตามบิดาซึ่งรับราชการทหาร เคยศึกษาที่โรงเรียนสภาราชินี จังหวัดตรัง จบการศึกษาจากโรงเรียนสายปัญญา เข้าร่วมประกวดนางสาวไทย เมื่อปี พ.ศ. 2493 ไม่ได้รับรางวัลใดๆ แต่ทำให้ได้รู้จักกับ ศักดิ์เกษม หุตาคม นักเขียนเจ้าของนามปากกา อิงอร
แสดงภาพยนตร์เรื่อง นิทรา-สายัณห์ บทประพันธ์ของอิงอร คู่กับสมบัติ คงจำเนียร หลังจากภาพยนตร์ออกฉายทำรายได้เกือบล้านบาท สูงเป็นประวัติการณ์ เธอได้รับการติดต่อให้แสดงภาพยนตร์เรื่องอื่นๆอีกหลายเรื่อง แต่กลับปลีกตัวไปเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนธิดานุเคราะห์ จังหวัดสงขลา เป็นเวลาหนึ่งปี
แสดงภาพยนตร์เรื่องที่สอง วนิดา ออกฉายปี พ.ศ. 2496 กลายเป็นนางเอกยอดนิยม มีผลงานแสดงติดต่อกันหลายเรื่อง ได้แก่ ทาษรัก (2496), นางแมวป่า (2496), สุดที่รัก (2498), ทหารเสือพระเจ้าตาก (2498), คำอธิษฐานของดวงดาว (2499), ยอดดรุณี (2499) และ ปักธงไชย (2500) เป็นต้น
ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประจำปี 2502 จากภาพยนตร์เรื่อง ไอ้แก่น ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุด คือเรื่อง นางแมวป่า (2496)
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับ น้อย กมลวาทิน ผู้อำนวยการสร้าง และผู้กำกับการแสดงภาพยนตร์ เจ้าของบริษัท กมลศิลป์ภาพยนตร์ ต่อมาหย่าขาดจากกัน แต่ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ช่วงหลัง พ.ศ. 2507 หันมาแสดงละครโทรทัศน์ และเป็นผู้จัดละครให้กับ ช่อง 3 จนเริ่มมีอาการสุขภาพไม่ปกติ จึงหยุดการแสดงเพื่อรักษา โรคมะเร็งกรวยไต เรื้อรังนานถึง 6 ปี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2549 หลังจากเกิดโรคแทรกซ้อน ทั้งโรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง ภูมิแพ้ ขณะอายุ 74 ปี
ฯลฯ
ฯลฯ
มูลนิธิธรรมกาย
มูลนิธิธรรมกาย () จัดตั้งขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513 เดิมใช้ชื่อว่า มูลนิธิธรรมประสิทธิ์ โดยจดทะเบียนเป็นนิติบุคคล ณ กระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2513 เมื่อสร้างวัดพระธรรมกายเสร็จได้ขอแก้ไขเอกสาร เปลี่ยนชื่อเป็น "มูลนิธิพระธรรมกาย" เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2525 ณ ศาลากลางจังหวัดปทุมธานี และเพื่อไม่ให้สับสนกับชื่อวัด จึงจดทะเบียนเปลี่ยนแปลงชื่อจาก มูลนิธิพระธรรมกาย เป็น "มูลนิธิธรรมกาย" โดยได้รับอนุญาตจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ตามหนังสือที่ ศธ 1304/6088 ลงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2528
มูลนิธิธรรมกายจัดเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไร (NPO) และองค์การนอกภาครัฐ (NGO) ที่เป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ มีหน้าที่ในการส่งเสริมกิจกรรมต่าง ๆ ด้านสันติภาพ การศึกษา วัฒนธรรม สังคมสงเคราะห์ การปฏิบัติธรรม ควบคู่กับวัดพระธรรมกายมาตลอด
จุดกระสัน
จุดกระสัน หรือ จุดแกรเฟนแบร์ก () หรือ จี-สปอต () เป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของเพศหญิงอยู่ที่ผนังคลายผังผืดช่องคลอดลึกประมาณ 1 นิ้วหลังกระดูกหัวหน่าว สูตินารีแพทย์ชาวเยอรมันชื่อ แอนสท์ แกรเฟนแบร์ก (Ernst Gräfenberg) ค้นพบ จึงนำชื่อของเขาที่ขึ้นต้นด้วยตัวจี มาตั้งว่า จี-สปอต อวัยวะนี้เมื่อมีการกระตุ้นเร้าอารมณ์จะเกิดการขยายตัวขึ้นเหมือนองคชาต และช่วยทำให้ผู้หญิงถึงจุดสุดยอด เช่นเดียวกับคลิตอริส
อำเภอปากพนัง
อำเภอปากพนัง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดปกครองท้องที่ให้มีมณฑลเทศาภิบาลใน ร.ศ. 114 อำเภอปากพนังมีชื่อว่า อำเภอเบี้ยซัด หมายถึง สถานที่ที่คลื่นซัดเอาหอยเบี้ยจากทะเลเข้าสู่หาด ซึ่งสมัยโบราณใช้หอยเบี้ยเป็นเงินตราแลกเปลี่ยนสินค้า และในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2445 ได้มีพระบรมราชโองการให้เปลี่ยนชื่ออำเภอเบี้ยซัด เป็น อำเภอปากพนัง
เมืองปากพนัง เป็นเมืองท่ามาตั้งแต่ครั้งอดีต เป็นศูนย์กลางทางการค้าและเศรษฐกิจที่สำคัญ เนื่องจากมีสภาพภูมิประเทศเป็นแหลมยื่นออกไปในทะเล และมีอ่าวภายในบริเวณปากแม่น้ำปากพนัง เหมาะแก่การเดินเรือและการกระจายสินค้าต่อไปยังหัวเมืองสำคัญอื่น ๆ ทำให้สภาพเศรษฐกิจในสมัยก่อนเฟื่องฟูมาก เนื่องจากมีสำเภาจากเมืองจีนและเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่มาเทียบท่าและกระจายสินค้า และนอกจากนี้ยังปรากฏในพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในคราวเสด็จเยือนปากพนัง เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 ความตอนหนึ่งว่า "อำเภอปากพนังนี้ ได้ทราบอยู่แล้วว่าเป็นที่สำคัญอย่างไร แต่เมื่อไปถึงฝั่งรู้สึกว่าตามที่คาดคะเนนั้น ผิดไปเป็นอันมาก ไม่นึกว่าจะใหญ่โตมั่งมีถึงเพียงนี้" และอีกตอนหนึ่งว่า "เมื่อจะคิดว่าตำบลนี้มีราคาอย่างไรเทียบกับเมืองสงขลา เงินผลประโยชน์แต่อำเภอเดียวนี้ น้อยกว่าเมืองสงขลาอยู่ 20,000 บาทเท่านั้น บรรดาเมืองท่าในแหลมมาลายูฝั่งตะวันออก เห็นจะไม่มีแห่งใดดีเท่าปากพนัง"
อำเภอปากพนังตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
6 มิถุนายน พ.ศ. 2546 นาย อนัชชา บุญขวัญ ได้ก่อเหตุนำอาวุธปืนยิงสังหารเพื่อนนักเรียนจนมีผู้เสียชีวิต 2 ราย มีผู้บาดเจ็บ 4 ราย เหตุเกิดที่ โรงเรียนปากพนัง นับเป็นเหตุการณ์นำปืนมาสังหารที่โรงเรียนที่ร้ายแรงที่สุดของประเทศไทย
อำเภอปากพนังแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 18 ตำบล 133 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปากพนังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
- ระดับมัธยมศึกษา
- อาชีวศึกษา
อำเภอลานสกา
อำเภอลานสกา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
อำเภอลานสกาตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอลานสกาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอลานสกาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
สุชาติ สวัสดิ์ศรี
สุชาติ สวัสดิ์ศรี นักเขียนเจ้าของนามปากกา สิงห์สนามหลวง ผู้ก่อตั้ง รางวัลช่อการะเกด เกิดวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2488 ที่ตำบลท่าเรือ อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พ่อเป็นหมอเสนารักษ์ แม่เป็นชาวนา จบการศึกษาระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมดี) สาขาประวัติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2509 สมรสแล้วกับ นางวรรณา สวัสดิ์ศรี (ทรรปนานนท์) นักเขียนเจ้าของนามปากกา "ศรีดาวเรือง" มีบุตรด้วยกัน
สุชาติ เคยประกอบอาชีพหลากหลาย ตั้งแต่เป็น ครูโรงเรียนราษฎร์ อาจารย์มหาวิทยาลัย นักเขียน บรรณาธิการนิตยสาร บรรณาธิการสำนักพิมพ์ ร่วมก่อตั้งกลุ่มวรรณกรรม ร่วมก่อตั้งกลุ่มละคร ที่ปรึกษากลุ่มกิจกรรมฯ เป็นผู้ก่อตั้งรางวัลช่อการะเกด และก่อตั้งสำนักช่างวรรณกรรม
นอกจากผลงานด้านวรรณกรรม สุชาติ สวัสดิ์ศรียังมีผลงานศิลปะจากการศึกษาด้วยตัวเอง โดยจัดแสดงเป็นนิทรรศการศิลปะแล้วหลายครั้ง ในเหตุการณ์ 14 ตุลา เขาเป็นบรรณาธิการ วารสารรายสามเดือนของสมาคม
สังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย
สุชาติ สวัสดิ์ศรี ได้รับยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์เมื่อปี พ.ศ. 2554
บรรณาธิการวารสารสังคมศาสตร์ปริทัศน์
บรรณาธิการนิตยสารโลกหนังสือ
บรรณาธิการนิตยสารบานไม่รู้โรย
บรรณาธิการวารสารช่อการระเกด
ประเทศเอริเทรีย
เอริเทรีย (; ตึกรึญญา: ; ) หรือชื่อทางการคือ รัฐเอริเทรีย (; ตึกรึญญา: ; ) เป็นประเทศทางตอนเหนือของแอฟริกาตะวันออก มีชายฝั่งทะเลติดกับทะเลแดงเกือบหนึ่งพันกิโลเมตร ทิศเหนือและทิศตะวันออกติดทะเลแดง ทิศตะวันตกติดซูดาน ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดจิบูตี ทิศใต้ติดเอธิโอเปีย มีเมืองหลวงชื่อแอสมารา
ประเทศเอริเทรียในปัจจุบันเดิมเป็นที่ตั้งของอาณาจักรโบราณที่ชื่อ ปุนต์ ซึ่งปรากฏในพงศาวดารอียิปต์ ที่อียิปต์ไปทำการค้ากับอาณาจักรปุนต์ ในรัชสมัยของฟาโรห์หญิงฮัตเชปซุต แห่งราชอาณาจักรอียิปต์
ประเทศเอริเทรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 แคว้น (region-"zobas") โดยแบ่งย่อยออกเป็น เขต (sub-region-"sub-zobas") ได้แก่ศาสนาคริสต์ (นิกายเอริเทรียนคอปติกออร์ทอดอกซ์ นิกายโรมันคาทอลิก และนิกายโปรเตสแตนต์) ร้อยละ 50 และศาสนาอิสลามนิกายซุนนีร้อยละ 50
โทเฟิล
โทเฟิล ( ) เป็นการทดสอบวัดความรู้ในภาษาอังกฤษตามมาตรฐานของภาษาอังกฤษอเมริกันในทวีปอเมริกาเหนือ สำหรับนักศึกษาที่ต้องการศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย ถ้าประเทศที่ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักนักศึกษาที่มาจากประเทศอื่นจำเป็นต้องทดสอบโทเฟิลนี้ ผลคะแนนโทเฟิลมีผลเป็นเวลา 2 ปี
การสอบโทเฟิลจัดทำโดย Educational Testing Service (ETS) มีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) และยังคงมีการสอบในปัจจุบัน โดยรูปแบบการสอบมีการปรับปรุงเปลียนแปลงตลอดเวลา โดยในปัจจุบันการวัดผลได้แบ่งออกเป็น 4 ลักษณะ คือ การอ่าน การเขียน การพูด และการฟัง
Java Development Kit
Java Development Kit (JDK) เป็นชุดคำสั่งในการพัฒนาโปรแกรมด้วยภาษาจาวา ซึ่งชุดพัฒนาโปรแกรม JDK ประกอบด้วย 3 รุ่นย่อยดังนี้
ชุดพัฒนาโปรแกรม JDK นั้น เป็นมาตรฐานที่ถูกกำหนดโดยบริษัทซัน ไมโครซิสเต็มส์ และมีผู้พัฒนาชุดพัฒนาโปรแกรม JDK ออกมามากมาย เช่น ซัน ไมโครซิสเต็มส์, ไอบีเอ็ม, และบีอีเอ ซิสเต็มส์
ปรางค์กู่ จังหวัดร้อยเอ็ด
"ปราสาทปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ ดูที่ ปราสาทปรางค์กู่"
ปรางค์กู่ เป็นปราสาทขอม ตั้งอยู่ที่อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด สร้างด้วยศิลาแลง ปรางค์ประธาน มีกำแพงล้อมรอบ ที่มีซุ้มประตูทางเข้าหรือโคปุระอยู่ด้านหน้า มีอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหรือบรรณาลัย มีสระน้ำ กรุด้วยศิลาแลง
พ.ศ. 2534 กรมศิลปากรได้บูรณะ ค้นพบทับหลังที่ปรางค์ประธาน สลักเป็นรูปคนขี่หลังช้าง มีความหมายว่า พระอินทร์ทรง (แปลว่า ขี่) ช้างเอราวัณ และพบเสา กรอบประตูทำด้วยศิลาแลง และศิวลึงค์ขนาดใหญ่
สรุปได้ว่า ปรางค์กู่ เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาปวน ในลัทธิไศวนิกาย รูปแบบของอาคารอโรคยาศาล สร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 สร้างในพุทธศตวรรษที่ 18
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนปรางค์กู่เป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 172 วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก (ประสูติ 8 เมษายน ค.ศ. 1818 — สวรรคต 29 มกราคม ค.ศ. 1906)
คติพจน์ประจำรัชกาลของพระองค์คือ
ฝ้าย
ฝ้าย เป็นพันธุ์ไม้สกุลกอสไซเพียมในวงศ์ชบา เป็นไม้ขนาดเล็ก ถิ่นเดิมอยู่ในแถบทวีปอเมริกาใต้ ต่อมามีการนำไปปลูกในทวีปแอฟริกา เอเชีย และที่ที่อยู่ในโซนร้อนทั่ว ๆ ไป ฝ้ายเป็นพืชที่ให้เส้นใยโดยเส้นใยของฝ้ายเกือบทั้งหมดเป็นเซลลูโลส คำว่า Cotton ซึ่งหมายถึงฝ้ายในภาษาอังกฤษมาจากคำภาษาอาหรับว่า "(al) qutn" قُطْن
เปลือกหุ้มเมล็ดฝ้ายมีเพกทินซึ่งประกอบด้วยกรดกาแลกทูโรนิกและเมทิลเอสเทอร์เป็นองค์ประกอบ สามารถใช้เป็นตัวดูดซับตะกั่วในน้ำเสียได้ โดยถ้าล้างด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ก่อนใช้จะดูดซับได้มากขึ้น
ฝ้ายจัดเป็นไม้ต้นขนาดเล็กหรือไม้พุ่มขนาดกลาง แต่ในทางการเกษตร จะจัดเป็นประเภทพืชล้มลุก เนื่องจากต้นฝ้ายที่มีอายุ 2-3 ปี มักให้ผลผลิตน้อยทำให้ต้องทำการเพาะปลูใหม่ทุกปี เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ สูงประมาณ 2-5 ฟุต แตกกิ่งเวียนรอบต้น มักมีขนสั้นปกคลุมบางๆที่ลำต้น "ใบ" เกิดที่ข้อของลำต้น ก้านใบยาวเท่ากับความกว้างของใบ แต่สั้นกว่าแผ่นใบ ใบเดี่ยว หยักเป็น 3, 5 หรือ 7 พู พูรูปไข่ถึงรูปใบหอก มักมีขนสั้นคลุมบางๆที่ก้านใบและใต้ใบ หูใบยาว 1-5 เซนติเมตร รูปกึ่งสามเหลี่ยม 
"ดอก" ดอกเดี่ยว ออกตามซอกใบ ดอกอ่อน หรือเรียกว่า "ปี้" (bud or aquare) ถูกหุ้มด้วยใบเลี้ยง 3 ใบ ประกบเป็นสามเหลี่ยม ดอกบานกว้างประมาณ 3 นิ้ว มี 5 กลีบดอก เรียงซ้อนกัน สีขาวนวลถึงเหลือง ตอนบ่ายดอกจะกลายเป็นสีชมพูจนถึงแดงและค่อยๆหุบ ดอกจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงหลังจากบานประมาณ 2-3 วัน ก้านเกสรเพศผู้เชื่อมติดกันเป็นหลอด ยาว 2-5 เซนติเมตร ก้านเกสรเพศเพศเมียสอดอยู่ในหลอดก้านเกสรเพศผู้ รังไข่มี 3-4 ห้อง หรือ 4-5 ห้อง แล้วแต่ชนิด (species) "ผล" ผลแห้งแตก รูปไข่แคบๆ ปลายแคบแหลม เกลี้ยง ยาวประมาณ 4-5 เซนติเมตร ภายในแบ่งออกเป็นช่องเท่ากับจำนวนช่องในรังไข่ ผลฝ้าย เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สมอฝ้าย" สมอฝ้ายจะปริออกเมื่อแก่ และดันเมล็ดซึ่งห่อหุ้มด้วยปุยเส้นใยสีขาว (lint) และเส้นใยสั้น (fuzz fibers) ออกมา
การเก็บฝ้ายในประเทศไทยนิยมเก็บด้วยมือ โดยเลือกผลฝ้ายที่แก่และแตกแล้ว จากนั้นดึงเส้นใย(ส่วนของ epidermal cell) ออกจากสมอ แล้วส่งไปโรงงานเพื่อแยกเมล็ดออก กระบวนการแยกเส้นใยออกจากเมล็ดฝ้าย เรียกว่า "หีบฝ้าย" ส่วนของเส้นใยจะถูกนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณต์ต่างๆ ขณะที่ส่วนเมล็ดฝ้ายซึ่งมีน้ำมันเป็นองค์ประกอบจะถูกนำไปสกัดเป็นน้ำมันเมล็ดฝ้าย เมื่อเทียบปริมาณ ฝ้าย 10 กิโลกรัมจะสามารถให้เส้นใยประมาณ 3.5 กิโลกรัม และน้ำมันประมาณ 1 กิโลกรัม กล่าวโดยสรุปคือ
1) ปุยฝ้าย (Lint or Fibre)
1.1) ใช้ทำเครื่องนุ่งห่ม
1.2) เครื่องใช้ภายในบ้าน
1.3) วัตถุทางอุตสาหกรรม ยางรถยนต์ เบาะที่นั่ง เชือก ถุง สายพาน ผ้าใบ ท่อส่งน้ำ และการผลิตเส้นใยเทียม หรือ เรยอง (rayon) 
2) เมล็ดฝ้าย
ประกอบด้วย ขนปุยที่ติดกับเมล็ด (linter or fuzz) เปลือกเมล็ด (Seed coat) และเนื้อในเมล็ด (Kernel)
2.1) ขนปุย (linter or fuzz) : นำไปใช้ทำผ้าซึมซับ ทำเบาะผ้าสักหลาด พรม วัตถุระเบิด และอุตสาหกรรม เซลลูโลส เช่น ทำเส้นใยประดิษฐ์ ฟิล์มเอ๊กซเรย์ พลาสติก
2.2) เปลือกเมล็ด (Seed Coat) : นำไปใช้ทำเป็นส่วนประกอบของอาหารสัตว์ ทำปุ๋ยอินทรีย์ ทำยางเทียม และเป็นส่วนประกอบในการเจาะและกลั่นน้ำมันเชื้อเพลิง
2.3) เนื้อในเมล็ด (Kernel) : ทำเนยเทียม ใช้เป็นตัวทำละลาย (Solvent or emulsifier) ทำยารักษาโรค สารปราบโรคและแมลงศัตรูพืช เครื่องสำอาง ยางพลาสติก เครื่องหนังกระดาษและอุตสาหกรรมสิ่งทอ กากที่เหลือหลังจากสกัดเอาน้ำมันออกแล้ว มีปริมาณโปรตีนสูง นำไปทำเป็นอาหารสัตว์ เป็นปุ๋ย และมีการนำไปทำอาหารมนุษย์ เช่น ผสมทำขนมปัง ผสมอาหารพวกที่มีเนื้อ เช่น ไส้กรอก
วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร
วัดพระบรมธาตุวรมหาวิหาร หรือ วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร ตั้งอยู่ ถนนราชดำเนิน ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดวรมหาวิหาร กรมศิลปากร ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 ตอนที่ 34 วันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2479 และคณะกรรมการมรดกโลก มีมติในการประชุมคณะกรรมการสมัยที่ 37 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2556 รับรองวัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารเข้าสู่บัญชีเบื้องต้นก่อนเสนอขึ้นทะเบียนมรดกโลกประเพณีผ้าขึ้นธาตุ หมายถึง การนำผ้าผืนยาวขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์ในวันสำคัญทางศาสนา ชาวนครได้ร่วมมือร่วมใจกันบริจาคเงินตามกำลังศรัทธานำเงินที่ได้ไปซื้อผ้ามาเย็บต่อกันเป็นแถวยาวนับพันหลา แล้วจัดเป็นขบวนแห่ผ้าขึ้นห่มพระบรมธาตุเจดีย์ ผ้าที่ขึ้นไปห่มองค์พระบรมธาตุเจดีย์เรียกว่า “ผ้าพระบฎ” (หรือ พระบต) นิยมใช้สีขาว สีเหลือง สีแดง สำหรับผ้าสีขาวนิยมเขียนภาพเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ เสด็จออกบรรพชา ตรัสรู้ ปฐมเทศนา และปรินิพพาน ประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุเป็นเอกลักษณ์ประจำเมืองนครศรีธรรมราช แก่นแท้อยู่ที่การบูชาพระพุทธเจ้าอย่างใกล้ชิด โดยใช้องค์พระบรมธาตุเจดีย์เป็นตัวแทน
ตามตำนานประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุมีว่า ในสมัยที่พระเจ้าสามพี่น้อง คือ พระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระเจ้าจันทรภาณุ และพระเจ้าพงษาสุระ กำลังดำเนินการสมโภชพระบรมธาตุอยู่นั้น คลื่นได้ซัดผ้าแถบยาวชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีลายเขียนเรื่องราวพุทธประวัติ (เรียกว่า พระบฎ หรือ พระบต) ขึ้นที่ชายหาดปากพนัง จึงนำผ้าผืนนั้นไปถวายพระเจ้าศรีธรรมโศกราช พระองค์จึงรับสั่งให้ซักจนสะอาด แต่ลายเขียนพุทธประวัติก็ไม่ลบเลือนยังคงสมบูรณ์ดีทุกประการ จึงรับสั่งให้ประกาศหาเจ้าของ ได้ความว่าชาวพุทธกลุ่มหนึ่ง จะเดินทางไปลังกา เพื่อนำพระบฎไปถวายเป็นพุทธบูชาพระทันตธาตุ คือ พระเขี้ยวแก้ว แต่เรือถูกมรสุมซัดแตกที่ชายฝั่งเมืองนครมีรอดชีวิต 10 คน ส่วนพระบฏถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งปากพนัง พระเจ้าศรีธรรมโศกราชทรงพิจารณาเห็นว่าควรจะนำขึ้นไปห่มพระบรมธาตุเจดีย์เนื่องในโอกาสสมโภชพระบรมธาตุ เจ้าของพระบฎที่รอดชีวิตก็ยินดีด้วย จึงโปรดให้ชาวเมืองนครจัดเครื่องประโคมแห่แหนผ้าห่มโอบฐานพระบรมธาตุเจดีย์ จึงเป็นประเพณีประจำเมืองนครสืบมาจนทุกวันนี้
ลำดับเจ้าอาวาสวัดพระมหาธาตุ มีดังนี้
เซบิยา
เซบิยา () หรือ เซวิลล์ () เป็นศูนย์กลางทางการเงิน วัฒนธรรม และศิลปะของภาคใต้ของประเทศสเปน และยังเป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอาและจังหวัดเซบิยาอีกด้วย พิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ 37°22′38″ เหนือ และ 5°59′13″ ตะวันตก) มีแม่น้ำกัวดัลกิบีร์ไหลผ่าน
เฉพาะในเมืองเซบิยามีจำนวนประชากร 704,154 คนในปี พ.ศ. 2548 แต่ถ้ารวมพื้นที่เขตเมือง (urban area) จะมีจำนวนประชากร 1,043,000 คน และถ้ารวมประชากรในเขตมหานคร (เขตเมืองรวมกับเมืองบริวาร) จะมีจำนวนสูงถึง 1,317,098 คน ทำให้เขตมหานครเซบิยาเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของสเปน
กอร์โดบา (ประเทศสเปน)
กอร์โดบา () เป็นเมืองในแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอาทางภาคใต้ของประเทศสเปน และเป็นเมืองหลักของจังหวัดกอร์โดบา มีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ 37°88' เหนือ 4°77' ตะวันตก ริมแม่น้ำกัวดัลกิบีร์ ก่อตั้งขึ้นในสมัยโรมันโบราณในชื่อ กอร์ดูบา (Corduba) โดยเกลาดิอุส มาร์เกลลุส (Claudius Marcellus) ในปี พ.ศ. 2548 เมืองนี้มีจำนวนประชากร 321,164 คน
ทุกวันนี้ ในความเป็นเมืองสมัยใหม่ขนาดกลาง ตัวเมืองเก่ายังคงมีสถาปัตยกรรมน่าประทับใจหลายแห่งที่ย้อนไปเมื่อครั้งเมืองนี้เป็นเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรกาหลิบแห่งกอร์โดบาของชาวมุสลิมซึ่งเคยปกครองพื้นที่เกือบทั้งหมดในคาบสมุทรไอบีเรีย ประมาณกันว่าเมืองกอร์โดบาซึ่งมีประชากรถึง 500,000 คนในคริสต์ศตวรรษที่ 10 เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับสองของโลกรองจากคอนสแตนติโนเปิล
กอร์โดบาเป็นสถานที่เกิดของนักปรัชญาที่มีชื่อเสียงอย่างน้อยสามคน ได้แก่ ลูกิอุส อันไนอุส เซเนกา (Lucius Annaeus Seneca) ชาวโรมัน อาเวอร์โรเอส (Averroes) ชาวมุสลิม และไมโมนิเดส (Maimonides) ชาวยิว และยังเป็นสถานที่เกิดของลูกัน (Lucan) กวีชาวโรมัน รวมทั้งกวีสเปนยุคกลาง ฆวน เด เมนา (Juan de Mena) และลุยส์ เด กองโกรา (Luis de Góngora) ในสมัยถัดมา ศิลปินฟลาเมงโกที่มีชื่อเสียงหลายคน ได้แก่ ปาโก เปญฐา (Paco Peña) บิเซนเต อามิโก (Vicente Amigo) และโฆอากิน กอร์เตส (Joaquín Cortés) ต่างก็เกิดที่เมืองนี้ด้วยเช่นกัน
กรานาดา
กรานาดา () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกรานาดาในแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอา ประเทศสเปน ตั้งอยู่ตีนเทือกเขาซิเอร์ราเนวาดาตรงบริเวณที่แม่น้ำดาร์โร (Darro) และแม่น้ำเฆนิล (Genil) มาบรรจบกัน ที่ระดับความสูง 738 เมตรจากระดับน้ำทะเล
จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2548 เฉพาะในพื้นที่เมืองกรานาดาจริง ๆ มีจำนวนประชากร 236,982 คน ส่วนในเขตเมืองทั้งหมด (urban area) มีจำนวน 472,638 คน เป็นเขตเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 13 ของราชอาณาจักรสเปน ประมาณร้อยละ 3.3 ของประชากรไม่ได้ถือสัญชาติสเปน และร้อยละ 31 จากจำนวนนี้มาจากอเมริกาใต้
ป้อมและพระราชวังอาลัมบรา (Alhambra) ของชาวมัวร์อยู่ในเมืองกรานาดา เป็นหนึ่งในสิ่งที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของมรดกทางประวัติศาสตร์ของมุสลิม ยิว และคริสต์ที่ทำให้เมืองนี้เป็นจุดสนใจในบรรดาเมืองท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของสเปน
กรานาดายังเป็นที่รู้จักกันดีในสเปนเนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยกรานาดาอันทรงเกียรติ รวมทั้งชีวิตกลางคืน ซึ่งจริง ๆ แล้วกล่าวกันว่าเมืองนี้เป็นหนึ่งในสามเมืองที่ดีที่สุดสำหรับเหล่านักศึกษา (อีกสองเมืองคือซาลามังกาและซานเตียโกเดกอมโปสเตลา)
ทับทิม (pomegranate; "granada") เป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองนี้
มาลากา
มาลากา () เป็นเมืองท่าในแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอาทางภาคใต้ของประเทศสเปน ริมชายฝั่งโกสตาเดลโซล (Costa del Sol) ซึ่งเป็นชายฝั่งหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 36°43′ เหนือ และ 4°25′ ตะวันตก โดยโอบล้อมด้วยภูเขา ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเนินเขาอาฆาร์กิอา (Axarquía)] และแม่น้ำสองสายซึ่งไหลลงสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน คือ แม่น้ำกัวดัลเมดินา (Guadalmedina) และแม่น้ำกัวดาลอร์เซ (Guadalhorce)
จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2548 เฉพาะในเขตเมืองมาลากาจริง ๆ มีจำนวนประชากร 558,287 คน ส่วนในเขตเมือง (urban area) มีจำนวน 814,000 คน และในเขตมหานคร (เขตเมืองรวมกับเมืองบริวาร) มี 1,074,074 คน เป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศ มีรายได้หลักจากภาคเกษตรกรรมและภาคการท่องเที่ยว
ภูมิอากาศมีลักษณะไม่หนาวจัดและไม่แปรปรวน อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีประมาณ 19 °ซ (66 °ฟ) ท้องฟ้าเปิดและผืนอ่าวที่กว้างใหญ่ทำให้มีการเปรียบเทียบเมืองนี้กับเมืองเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี
กาดิซ
กาดิซ () เป็นเมืองและเมืองท่าทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศสเปนและเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอา กาดิซเป็น "ศูนย์กลางบริหารทางทะเลในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ของกองทัพเรือสเปน" ตั้งแต่การเข้ามาของราชวงศ์บูร์บงในคริสต์ศตวรรษที่ 18
เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาดิซและเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยกาดิซ ตามการสำรวจสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2547 จำนวนประชากรเฉพาะในเขตเมืองกาดิซมี 133,242 คน ขณะที่ประชากรของเขตเมือง (urban area) ทั้งหมดมีประมาณ 629,054 คน ตัวเมืองตั้งอยู่บนแหลมที่ยื่นลงไปในอ่าวกาดิซ กำแพงสูงและหนาที่ล้อมรอบเมืองทำให้ปรากฏภาพที่สวยงามเมื่อมองจากทะเล
กาดิซมีลักษณะเฉพาะของอันดาลูซิอา ย่านเก่าแก่ของเมือง เช่น เอลโปปูโล (El Populo), ลาบิญญา (La Viña) หรือซานตามาริอา (Santa María) สร้างความตรงกันข้ามกับพื้นที่สมัยใหม่กว่าของเมือง ขณะที่ภาพของเมืองเก่ามีตรอกซอยแคบ ๆ มุ่งไปสู่จัตุรัสจำนวนหนึ่ง พื้นที่เมืองใหม่กลับประกอบไปด้วยถนนกว้างและอาคารสมัยใหม่ นอกจากนี้ ในเมืองยังมีต้นไม้ในสวนสาธารณะอยู่เป็นหย่อม ๆ รวมทั้งต้นไม้ใหญ่หลายต้นที่เชื่อกันว่าโคลัมบัสเป็นผู้นำไปไว้ที่นั่น
เมืองพี่น้องของกาดิซ ได้แก่
วัดนารายณิการาม
วัดนารายณิการาม ตั้งอยู่ หมู่ที่ 3 ตำบลเหล อำเภอกะปง จังหวัดพังงา ประดิษฐานเทวรูปพระนารายณ์จำลอง เทวรูปพระลักษมณ์จำลอง และเทวรูปพระนางสีดา ศิลาจารึกอายุ 1,300 - 1,400 ปี เทวรูปพระนารายณ์ เทวรูปพระลักษมณ์ องค์จริงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ศิลาจารึกที่ยอดเขาเลียง อยู่ในวัด มีรูปสลัก ประวัติของเมือง “ตะโกลา”
ละอองดาว (นวนิยาย)
ละอองดาว เป็นนวนิยายประพันธ์โดย พนมเทียน เป็นเรื่องราวของ "ละอองดาว เบ็ญจรงค์" เป็นลูกกำพร้าทั้งพ่อและแม่ ที่ดร.ไกร เบ็ญจรงค์ เอามาเลี้ยงไว้ตั้งแต่อายุเพียง 6-7 เดือน หากเมื่อสิ้น ดร.ไกร เขาก็ยังได้ผูกมัดเธอไว้ด้วยเงื่อนไขในพินัยกรรมให้กรกฎ เบ็ญจรงค์ บุตรชายแต่งงานกับละอองดาว น้องเลี้ยง สุดท้ายทั้งสองก็ทำตามความประสงค์ของผู้บิดา แม้ว่าละอองดาวจะต้องไปขัดขวางการอุปสมบท
มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ในชื่อ ละอองดาวเช่นเดียวกัน และยังคงนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายครั้ง ดังเช่นเมื่อครั้งที่ช่อง 7 สี เคยมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ เมื่อปี 2534 นำแสดงโดย วรุฒ วรธรรม และ สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ และนำมาสร้างอีกครั้งโดยบริษัทเอ็กแซ็กท์ เมื่อปี 2550 นำแสดงโดย สหรัถ สังคปรีชา และ พิยดา อัครเศรณี
โพโน กราฟฟิตตี
โพโน กราฟฟิตตี้ () 
สมาชิกเริ่มต้นประกอบไปด้วยสมาชิก 3 คน แต่ในปัจจุบันมีสมาชิก 2 คน ได้แก่
บังสุกุล
บังสุกุล แปลว่า "ฝั่งแห่งฝุ่น, กองฝุ่น, คลุกฝุ่น, เปื้อนฝุ่น" เป็นคำใช้เรียกผ้าที่ภิกษุชักจากศพ หรือผ้าที่ทอดไว้หน้าศพ หรือผ้าที่ทอดไว้บนด้ายสายสิญจน์ หรือผ้าภูษาโยงที่ต่อมาจากศพด้วยการพิจารณากรรมฐานว่า ผ้าบังสุกุล โดยเรียกกริยาที่พระชักผ้าหรือพิจารณาผ้าเช่นนั้นว่า ชักผ้าบังสุกุล หรือ พิจารณาผ้าบังสุกุล
คำว่า "บังสุกุล" นั้น มาจากคำภาษาบาลีว่า ปํสุ (อ่านว่า ปัง-สุ) แปลว่า ฝุ่น และคำว่า กูล (อ่านว่า กู-ละ) แปลว่า เปื้อน, คลุก สมาสคำทั้งสองเข้าด้วยบทวิเคราะห์เป็น ปํสุกูล (อ่านว่า ปัง-สุ-กู-ละ) แปลว่า ผ้าที่เปื้อนฝุ่น เมื่อมาเป็นคำไทย เปลี่ยน "ปอ ปลา" เป็น "บอ ใบไม้" รัสสะ "สระ อู" ให้สั้นลง เป็น "อุ" และปรับเสียงเป็นรูปแบบภาษาไทยที่มีตัวสะกด เป็น บังสุกุล อ่านว่า บัง-สุ-กุน ดังนั้นคำว่า "บังสุกุล" จึงต้องเขียนว่า บังสุกุล เท่านั้น ไม่สามารถเขียนเป็นอย่างอื่นได้ หากเขียนเป็น บังสกุล ถือเป็นคำที่เขียนผิด อันเกิดจากการเทียบเคียงผิดกับคำว่า สกุล ที่หมายถึง ตระกูลวงศ์
ในสมัยพุทธกาลภิกษุต้องแสวงหาผ้าที่เขาทิ้งแล้วจากกองขยะหรือจากป่าช้ามาทำจีวรใช้ ผ้าเหล่านั้นส่วนใหญ่จะเปื้อนฝุ่นหรือสกปรก จึงเรียกว่าบังสุกุล
ในสมัยพุทธกาล พระพุทธเจ้าไม่อนุญาตให้พระภิกษุรับผ้านุ่งห่มจากฆราวาส แต่ให้พระภิกษุเก็บผ้าบังสุกุลหรือผ้าที่เขาทิ้งไว้ตามร้านตลาดหรือผ้าห่อศพที่ไม่มีผู้ใดปรารถนา เพราะสกปรก มาซักล้างให้สะอาด แล้วเก็บไว้เพื่อนำมาตัดเย็บเป็นผ้าผืนใดผืนหนึ่งที่ชำรุดเช่น ผ้านุ่งหรืออันตรวาสกหรือผ้าสบง ผ้าห่มหรือผ้าจีวรหรือผ้าอุตตราสงค์ หรือผ้าห่มซ้อนหรือสังฆาฎิ ในเวลาที่เหมาะสมต่อไป
ต่อมา จึงมีพระบรมพุทธานุญาตให้รับผ้าจากฆราวาสได้ เพื่อเจริญศรัทธาของอุบาสกอุบาสิกาผู้เลื่อมใส และบรรเทาความยากลำบากของพระภิกษุสงฆ์ในการแสวงหาผ้าอีกทางหนึ่งด้วย
มาติกา
มาติกา (อ่านว่า มาดติกา) แปลว่า "หัวข้อ, แม่บท"
มาติกา หมายถึงพระบาลีที่เป็นหัวข้อ เป็นแม่บท เรียกว่า บทมาติกา
เรียกการที่พระสงฆ์สวดพระบาลีเฉพาะหัวข้อธรรมในพระอภิธรรมปิฎก ซึ่งขึ้นต้นด้วยบทว่า กุสลา ธัมมา อกุสลา ธัมมา ในงานที่เกี่ยวกับศพว่า สวดมาติกา
มาติกา คำนี้ในงานเผาศพจะใช้คู่กับคำว่า บังสุกุล เป็น มาติกา บังสุกุล กล่าวคือพระสงฆ์จะสวดมาติกาก่อนแล้วบังสุกุลต่อกันไป เช่นที่เขียนในบัตรเชิญงานศพว่า
""14.00 น. พระสงฆ์มาติกา บังสุกุล""
ธัมมะสังคิณีมาติกา
กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา 
ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ
วิปากา ธัมมา วิปากะธัมมะธัมมา เนวะวิปากะนะวิปากะ ธัมมะธัมมา ฯ
อุปาทินนุปาทานิยา ธัมมา อะนุปาทินนุ ปาทานิ ยา ธัมมา อะนุปาทินนานุปาทานิยา ธัมมา ฯ
สังกิลิฏฐะสังกิเลสิกา ธัมมา อะสังกิลิฏฐะสังกิเลสิกา ธัมมา อะสังกิลิฏฐาสังกิเลสิกา ธัมมา ฯ
สะวิตักกะสะวิจารา ธัมมา อะวิตักกะวิจาระมัตตา ธัมมา อะวิตักกาวิจารา ธัมมา ฯ
ปีติ สะหะคะตา ธัมมา สุขะสะหะคะตา ธัมมา อุ เปกขา สะหะคะตา ธัมมา ฯ
ทัสสะเนนะ ปะหาตัพพา ธัมมา ภาวะนายะ ปะหาตัพพา ธัมมา 
เนวะทัสสะเนนะ นะภาวะนายะ ปะหาตัพพา ธัมมา ฯ
ทัสสะเนนะ ปะหาตั พพะเหตุกา ธัมมา ภาวะนายะ ปะหาตัพพะเหตุ กา ธัมมา 
เนวะทัสสะเนนะ นะภาวะนายะ ปะหาตัพพะเหตุกา ธัมมา ฯ
อาจะยะคามิโน ธัมมา อะปะจะยะคามิโน ธัมมา เนวาจะยะคามิโน นาปะจะยะคามิโน ธัมมา ฯ
เสกขา ธัมมา อะเสกขา ธัมมา เนวะเสกขานาเสกขา ธัมมา ฯ ปะริตตา ธัมมา มะหัคคะตา ธัมมา 
อัปปะมาณา ธัมมา ฯ ปะริ ตตารัมมะณา ธัมมา มะหั คคะตารัมมะณา ธัมมา
อัปปะมาณารัมมะณา ธัมมา ฯ หีนา ธัมมา มัชฌิมา ธัมมา ปะณีตา ธัมมา ฯ มิจฉัตตะนิยะตา ธัมมา 
สัมมัตตะนิยะตา ธัมมา อะนิยะตา ธัมมา ฯ มัคคารั มมะณา ธัมมา มัคคะเหตุกา ธัมมา 
มัคคาธิปะติ โน ธัมมา ฯ อุปปันนา ธัมมา อะนุปปันนา ธัมมา อุปปาทิโน ธัมมา ฯ
อะตีตา ธัมมา อะนาคะตา ธัมมา ปัจจุปปันนา ธัมมา ฯ อะตี ตารัมมะณา ธัมมา 
อะนาคะตา รัมมะณา ธัมมา ปัจจุปปันนารัมมะณา ธัมมา ฯ
อัชฌัตตา ธัมมา พะหิทธา ธัมมา อัชฌัตตะพะหิทธา ธัมมา ฯ
อัชฌัตตารั มมะณา ธั มมา พะหิทธารัมมะณา ธัมมา อัชฌัตตะพะหิทธารัมมะณา ธัมมา ฯ
สะนิทัสสะนะสัปปะฏิฆา ธัมมา อะนิทั สสะนะสัปปะฏิฆา ธัมมา อะนิทัสสะนาปปะฏิฆา ธัมมา ฯ
ผ้าป่า
ผ้าป่า คือผ้าที่ผู้ถวายนำไปวางพาดไว้บนกิ่งไม้เพื่อให้พระชักเอาไปเองโดยไม่กล่าวคำถวายหรือประเคนเหมือนถวายของทั่วไป กริยาที่พระหยิบผ้าไปใช้แบบนั้น เรียกว่า "ชักผ้าป่า" ส่วนการถวายผ้าป่านิยมจัดของใช้เป็นบริวารผ้าป่าเหมือนบริวารกฐินเรียกว่า "ทอดผ้าป่า"
ผ้าป่า เรียกดังนี้เพราะถือคติโบราณ คือสมัยพุทธกาลผ้าหายาก ภิกษุต้องแสวงหาผ้าที่เขาทิ้งไว้ตามป่าช้าบ้าง ตามทางเดินในป่าบ้างมาทำจีวรนุ่งห่ม คนใจบุญสมัยนั้นจึงนำผ้าไปแขวนไว้ตามต้นไม้ข้างทางที่พระเดินผ่าน ทำนองว่าทิ้งแล้วพระไปพบเข้าจึงหยิบไปทำจีวร โดยถือว่าเป็นผ้าไม่มีเจ้าของ ผ้าชนิดนั้นเลยเรียกว่า "ผ้าป่า"
การประเคน
การประเคน หมายถึงการถวายของ, การส่งของให้พระถึงมือ ของที่ประเคนนั้นต้องไม่ใหญ่หรือหนักจนคนเดียวยกไม่ได้ ถ้าเป็นของเคี้ยวของฉันจะต้องประเคนในกาล คือตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงวันเท่านั้น หลังจากนั้นเป็นวิกาล ไม่ควรประเคน
วิธีประเคน คือ นั่งหรือยืนห่างจากพระประมาณ 1 ศอก จับของที่จะประเคนด้วยมือทั้งสองหรือมือเดียวก็ได้ ยกให้สูงพ้นพื้นเล็กน้อยแล้วน้อมประเคนด้วยความเคารพ ถ้าเป็นบุรุษ พระจะรับด้วยมือทั้งสอง ถ้าเป็นสตรี พระจะทอดผ้าสำหรับประเคนออกมารับ พึงวางของบนผ้านั้นแล้วปล่อยมือ เมื่อประเคนเสร็จแล้วพึงกราบหรือไหว้แล้วแต่กรณี
การประเคนเป็นการยกให้ด้วยความเต็มใจ เป็นการปกป้องมิให้พระถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย
ละอองดาว (ภาพยนตร์)
ละอองดาว เป็นภาพยนตร์ไทย สร้างจากบทประพันธ์ชื่อเดียวกันของ พนมเทียน ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 โดย สุพรรณ พราหมณ์พันธุ์ กำกับการแสดงโดย ส.อาสนจินดา นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี, พิศมัย วิไลศักดิ์, อดุลย์ ดุลยรัตน์, รุจน์ รณภพ, ประจวบ ฤกษ์ยามดี, บุษกร สาครรัตน์, กิ่งดาว ดารณี, เยาวเรศ นิศากร ฯลฯ และครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2523 โดย อัครเศรณีภาพยนตร์ กำกับโดย พิศาล อัครเศรณี ฉายครั้งแรกวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ที่ โรงภาพยนตร์เอเธนส์
นอกจากนี้ยังเป็นละครโทรทัศน์ถึง 3 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2519 ทางช่อง 9 นำแสดงโดย พิศาล อัครเศรณี, กนกวรรณ ด่านอุดม ในปี พ.ศ. 2534 ทางช่อง 7 นำแสดงโดย สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์, วรุฒ วรธรรม และทางช่อง 5 ในปี พ.ศ. 2550 นำแสดง พิยดา อัครเศรณี, สหรัถ สังคปรีชา
แผนที่
แผนที่ คือ รูปภาพอย่างง่ายซึ่งจำลองบริเวณบริเวณหนึ่ง และมีการแสดงความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบต่าง ๆ เช่น วัตถุ หรือบริเวณย่อย ๆ ที่อยู่ในบริเวณนั้น แผนที่มักเป็นรูปสองมิติซึ่งแสดงระยะห่างระหว่างจุดสองจุดในบริเวณใดบริเวณหนึ่งได้อย่างถูกต้องตามหลักเรขาคณิต ยกตัวอย่างเช่น แผนที่ทางภูมิศาสตร์ นอกจากนี้เรายังสามารถวาดแผนที่แสดงคุณสมบัติของบริเวณต่าง ๆ บนพื้นโลก เช่น ความหนาแน่นของประชากร ความสูงของพื้นที่ ดัชนีการพัฒนาของมนุษย์ในแต่ละประเทศ เป็นต้น
องค์ประกอบของแผนที่ สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ สิ่งที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เช่น ภูมิประเทศแบบต่าง ๆ ป่าไม้ ปริมาณน้ำฝน และสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น เช่น ที่ตั้งของเมือง เส้นทางคมนาคม พื้นที่เพาะปลูก โดยมีองค์ประกอบที่สำคัญ ดังนี้
แผนที่สามารถแบ่งออกตามลักษณะการแสดงผล เช่น
โรงละครแห่งชาติ (ประเทศไทย)
กรมศิลปากร รับโอนกิจการ โขน ละคร และดนตรี จากสำนักพระราชวัง มาดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 แต่เดิมยังไม่มีโรงละครแห่งชาติ มีแต่โรงแสดงของกรมศิลปากร ซึ่งเป็นหอประชุมเก่าของกรมศิลปากร เป็นอาคารสร้างด้วยไม้หลังคามุงด้วยสังกะสี ตั้งอยู่ด้านขวาของพระที่นั่งศิวโมกขพิมานอันเป็นส่วนหนึ่งของหอสมุดและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล ได้ปรับปรุงหอประชุมขึ้นใหม่ ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อจาก หอประชุมกรมศิลปากร เป็น "โรงละคอนศิลปากร" และเกิดเหตุเพลิงไหม้เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503
โรงละครแห่งชาติ เริ่มสร้างในปีงบประมาณ พ.ศ. 2504 ถึง พ.ศ. 2508 โดยใช้งบประมาณค่าใช้จ่ายรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 56,484,465 บาท โดยมี นายอิสสระ วิวัฒนานนท์ เป็นสถาปนิก และศาสตราจารย์ ดร.รชฎ กาญจนะวณิชย์ เป็นวิศวกรผู้ควบคุม ต่อมามีการดัดแปลงแก้ไข โดยมีหม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร เป็นสถาปนิกผู้แก้ไข โดยใช้งบประมาณจำนวน 41 ล้านบาท
เมื่อการก่อสร้างดำเนินมาได้ระยะหนึ่ง ทางคณะกรรมการก่อสร้างโรงละคร ได้กราบบังคมทูลเชิญเสด็จพระราชดำเนินไปทอดพระเนตรโรงละครแห่งชาติที่กำลังก่อสร้าง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2507 และโปรดเกล้าพระราชทานพระบรมราชวินิจฉัยแนะนำแก้ไขเพิ่มเติมหลายประการ หลังจากนั้นโรงละครแห่งชาติแล้วเสร็จ และทำพิธีเปิดเป็นทางการได้ในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2508 โดยมี จอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีเป็นผู้ประกอบพิธีเปิด
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรการแสดงนาฏศิลปไทยในวโรกาสพิธีเปิดโรงละครแห่งชาติ ในคืนวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ซึ่งได้มีการจัดแสดงรวม 3 ชุด คือ 1.รำดอกไม้เงินดอกไม้ทองถวายพระพร 2.การแสดงละครเรื่องสังข์ศิลป์ชัย ตอนชุบสังข์ศิลป์ชัย 3.โขนเรื่องรามเกียรติ์ ชุด รามาวตาร ซึ่งนับเป็นปฐมฤกษ์ของการดำเนินกิจการโรงละครแห่งชาติตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
โรงละครแห่งชาติ เป็นส่วนราชการอยู่ในบังคับบัญชาของกรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม มีฐานะเป็นกลุ่มงาน มีการบริหารงานแบบไม่หวังผลกำไร ดำเนินงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักการสังคีต ปัจจุบันโรงละครแห่งชาติ มีอยู่รวมทั้งหมดจำนวน 3 แห่ง โดยอยู่ในส่วนกลาง 1 แห่ง และอยู่ในส่วนภูมิภาค 2 แห่ง มีฐานะเป็นฝ่ายในสังกัดโรงละครแห่งชาติ
โรงละครแห่งชาติ (ส่วนกลาง ) ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 2 ถนนราชินี แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200
ลำเนาลม
เรื่องราวชีวิตของหญิงสาว 2 คน ที่ดำเนินไปกันคนละด้าน ทั้งสองพบกับชีวิตรักที่ไม่ราบรื่น แต่การเลือกเดินขั้นต่อ ไปเป็นจุดตัดสินว่าสุดท้ายจะพบความสุขในชีวิตได้หรือไม่ ชเล สาวเก่งนักเรียนทุนผู้ศึกษาอยู่ในสถานศึกษาชั้น แนวหน้าของฝรั่งเศส โดยพักอยู่กับ จิลลา สาวที่ไม่เคยคิดอะไรได้เอง เรื่องเริ่มขี้นเมื่อ กันตยศ ร่ำรวย แต่ ไม่เอาถ่านจากเมืองไทยผู้ถูกคาดโทษจากบิดาให้เอาปริญญามาให้ได้ เดินทางมาเรียนที่ฝรั่งเศส กันตยศ เปลือกนอกรูปหล่อ สุภาพ เรียบร้อย แต่ซ่อนความหลอกลวง อ่อนแอ เห็นแก่ตัวไว้ภายใน จิลลาที่โหยหาความรัก หลงกันตยศ ทุ่มเทให้ทุกอย่าง จนไปอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยทำให้ ชเล กับ จิลลาต้องโกรธกัน ชเล เองก็มีอดีตโดนหักหลังจากแฟนเคยคบจนเจ็บอยู่ทุกวันนี้ เหมือนกับชีวิตของ ศวัส หนุ่มผู้ไม่ค่อยพูดหรือยิ้ม ผู้ได้ทุนมาเรียนต่อจนถึงปริญญาเอก ศวัส ถูกแฟนสาวที่คบกันมา 9 ปี ทิ้งไปอย่าง ไม่น่าเชื่อ ความรักของสองคนเกิดขึ้นอีกครั้งจากความ เข้าใจ จากบทเรียนราคาแพงที่ทั้งสองได้รับมาก่อน ในขณะที่จิลลาต้องสูญเสียอนาคต และทำให้คนรอบข้างผิดหวัง
กาญจนา นาคนันทน์
กาญจนา นาคนันทน์ เป็นนามปากกาของ นงไฉน ปริญญาธวัช (สกุลเดิม: นาคามดี; 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 — 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2557) ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (นวนิยายและเรื่องสั้น) พ.ศ. 2555 นักเขียนเจ้าของผลงาน "ผู้ใหญ่ลีกับนางมา", "ธรณีนี่นี้ใครครอง" และ "ผู้กองยอดรัก" เป็นต้น
นงไฉน ปริญญาธวัช (สกุลเดิม: นาคามดี) เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 ที่จังหวัดชัยภูมิ เป็นบุตรสาวของรองอำมาตย์ตรี มนู นาคามดี หรือ หนู นาคามดี ผู้อำนวยการโรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพลคนที่ 6
นงไฉน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนฝึกหัดครูมัธยม และปริญญาตรีด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นอดีตอาจารย์คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เริ่มพิมพ์งานประพันธ์ในหนังสือ ""นครสาร"" เป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2489 มีความชำนาญในการเขียนนวนิยาย บทความ สารคดี เรื่องสั้น และบทกวี มีความสามารถเขียนหนังสือได้หลายแนวหลายประเภท มีผลงานการประพันธ์หลายประเภทอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันมีเรื่องยาวประมาณ 50 เรื่อง และ เรื่องสั้นอีกกว่า 100 เรื่อง และได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (นวนิยายและเรื่องสั้น) พ.ศ. 2555
นงไฉน ปริญญาธวัช ถึงแก่กรรมอย่างสงบ ณ บ้านพักส่วนตัวในตำบลทรายขาว อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี ศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ วัดปะตงวนาราม ตำบลปะตง อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี เป็นระยะเวลา 7 คืน ตั้งแต่วันที่ 30 พฤษภาคม ถึง 5 มิถุนายน พ.ศ. 2557 เวลา 19.00 น.
จังหวัดของประเทศญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่น แบ่งเขตการปกครองเป็น 47 เขตการปกครองระดับ "จังหวัด" หรือเรียกว่า "โทโดฟูเก็ง" () (อังกฤษ: Prefectures) ได้แก่อนึ่ง เขตการปกครองในกรุงโตเกียว () มีการจัดเขตการปกครองท้องถิ่นพิเศษจากจังหวัดอื่น กล่าวคือ ฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นย่านชานเมือง มีเขตการปกครองดังเช่นจังหวัดอื่น แต่ฝั่งตะวันออก อันเป็นย่านเมืองเศรษฐกิจและมีประชากรหนาแน่น จำเป็นต้องมีการปกครองที่คล่องตัวตอบสนองกับเมืองใหญ่ จึงมีแขวงพิเศษ () จำนวน 23 แขวง หรือเรียกว่า "แขวงทั้งยี่สิบสาม" () ซึ่งมีสิทธิในการใช้สิทธิเลือกตั้งผู้ว่าการแขวงของตนเองดังเช่นกรุงเทพมหานครและพัทยาของประเทศไทย
มุกตะดา อัศศ็อดรฺ
มุกตะดา อัศศ็อดรฺ เกิด 12 สิงหาคม ค.ศ. 1973 เป็นบุตรคนที่ 4 ของอายะตุลลอห์ มุฮัมมัด มุฮัมมัด ศอดิก อัศศ็อดรฺ แห่งอิรัก ซึ่งถูกสังหารในสมัยการปกครองของซัดดาม ฮุสเซน
มุกตะดา เป็นผู้นำของ กองทัพอัลมะหฺดี