hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
รองเท้านารีเหลืองตรัง
รองเท้านารีเหลืองตรัง หรือ รองเท้านารีเหลืองพังงา เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ถูกค้นพบโดยชาวอังกฤษชื่อ Mr.Murton แห่งสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว ประเทศอังกฤษ รองเท้านารีเหลืองตรังเป็นสายพันธุ์หนึ่งของรองเท้านารีขาวชุมพร
รองเท้านารีเหลืองตรังมีต้นเป็นพุ่มกว้างประมาณ 15-20 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 15-17 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวเข้มสลับเขียวเทา บางต้นสีเขียวเข้มจะมากกว่าจนดูคล้ายใบสีเขียวเข้ม ใต้ท้องใบสีม่วงคล้ำ ดอกค่อนข้างกลม กว้างประมาณ 5-8 ซม. ใหญ่กว่ารองเท้านารีขาวสตูลเล็กน้อย สีพื้นดอกมีทั้ง สีขาว สีครีม สีเหลืองอ่อนถึงเหลืองเข้ม มีลายสีม่วงแดงถึงม่วงน้ำตาลกระจายหนาแน่นทั่วกลีบดอก ก้านช่อดอกค่อนข้างสั้นประมาณ 5-10 ซม. ช่อหนึ่งมี 1-2 ดอก ฤดูกาลออกดอกเดือนมีนาคม – มิถุนายน
พบอยู่ตามภูเขาหินปูนที่อยู่ติดชายฝั่งทะเล หรือตามเกาะที่มีลักษณะเป็นหน้าผาสูงชัน โดยขึ้นอยู่สูง 10 –100 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตามรอยแยกของหินที่ปกคุมไปด้วยมอสส์ ซากใบไม้ที่ผุพังทับถมด้วยตะกอนดิน โดยขึ้นอยู่ตามซอกหินที่ได้รับร่มเงาของชะง่อนหิน หรือพุ่มไม้เตี้ยที่มีใบปกคุมหนาทึบ แสงแดดและน้ำฝนไม่สามารถสัมผัสได้โดยตรง แต่จะได้รับแสงที่สะท้อนจากน้ำทะเล เป็นรองเท้านารีที่พบอยู่ในสภาพแวดล้อมเดียวกับรองเท้านารีขาวสตูล พบในจังหวัดตรัง กระบี่ พังงา สตูล และบริเวณหมู่เกาะในฝั่งทะเลด้านตะวันตก
รองเท้านารีอินทนนท์
รองเท้านารีอินทนนท์ เป็นกล้วยไม้อยู่ในสกุลรองเท้านารี มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่รัฐอัสสัม สาธารณรัฐอินเดีย จนถึงทางตอนใต้ของประเทศจีน
รองเท้านารีอินทนนท์มีลักษณะ พุ่มต้นกว้าง ในประเทศประมาณ 25-30 ซม. ใบกว้าง 3.5-4 ซม. ยาว 30-40 ซม. ใบด้านบนสีเขียวเป็นมัน ใต้ใบบริเวณโคนกาบใบ มีจุดประสีม่วง แตกหน่อได้ดี มักเจริญเติบโตเป็นกอใหญ่ ดอกเป็นดอกเดี่ยว ขนาดประมาณ 10-12 ซม. ก้านดอกตั้งตรงยาว 10-12 ซม. กลีบดอกหนาเป็นมันเงา พื้นดอกสีเหลืองปนน้ำตาล กลีบบนบริเวณขอบมีสีเหลืองหรือขาว โคนกลีบบนสีน้ำตาลเข้ม กลีบในมีเส้นสีน้ำตาลเข้มแบ่งกึ่งกลางตามความยาวกลีบ กระเป๋าสีน้ำตาลเป็นมันเงา มีเส้นร่างแหสีน้ำตาล
ฤดูการออกดอกในช่วง มกราคม – มีนาคม
พบในทำเลที่เป็นป่าดิบภูเขา ปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่หนา โดยขึ้นอยู่สูงประมาณ 1200-1500 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นรองเท้านารีชนิดอิงอาศัย (Epiphytic) โดยพบขึ้นอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ที่มีลักษณะเปลือกหนา มีการผุพังของเปลือกไม้ง่าย ปกคลุมด้วย มอสส์ เฟิร์น ตะไคร่น้ำ อุ้มความชื้นได้ดี โดยหยั่งรากไปตามเปลือกไม้ ตามดอยสูงทางภาคเหนือ เช่น ดอยอินทนนท์ และดอยเชียงดาวจังหวัดเชียงใหม่ ดอยแม่อูคอจังหวัดแม่ฮ่องสอน และบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน บริเวณภูหลวงจังหวัดเลย พม่า อินเดีย ตะวันตกเฉียงใต้ของจีน
รองเท้านารีอินทนนท์ลาว
รองเท้านารีอินทนนท์ลาว เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี พบในประเทศลาวไปจนถึงประเทศเวียดนาม ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายน
ลำต้นสั้นและแตกกอ ใบรูปเข็มขัดกว้าง 2-2.5 เซนติเมตร ยาว 25-28 เซนติเมตร ดอก ออกดอกเดี่ยวก้านดอกสีม่วงแดง ยาว 20-22 เซนติ เมตร กลีบเลี้ยงกลีบบนแผ่กว้างสีขาว ขอบกลีบตอนบนหยักเว้ามีเดือย กลางกลีบมีประสีม่วงแดง กลีบดอกรูปขอบขนานบิดโค้ง แถบบนสีน้ำตาลอ่อน แถบล่างสีเหลืองกลีบกระเป๋าสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกบานเต็มที่กว้าง 7-8 เซนติเมตร
พบตามป่าดิบเขาแนวชายแดนไทยลาว ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน กระจายพันธุ์ ไทย ลาวและเวียดนาม
โรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ
โรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ (Assumption Samutprakarn School, ACSP) (ชื่อเดิม โรงเรียนอัสสัมชัญสำโรง, Assumption College Samrong, ACSR) โรงเรียนเอกชน ในเครือมูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านทิพวัล หมู่ที่ 5 ตำบลเทพารักษ์ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
โรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการเป็นสถาบันการศึกษา ลำดับที่ 13 ของมูลนิธิเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย โดยมีปณิธานร่วมกัน ดังนี้
“เราชาวอัสสัมชัญ ต้องตั้งมั่นในคุณธรรมของศาสนา ต้องเชื่อมั่นในคุณค่าและศักดิ์ศรีของคน ต้องมุ่งมั่นในความเป็นเลิศด้านวิชาการ ต้องยึดมั่นในความรับผิดชอบต่อสังคม”
โรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ ก่อตั้งขึ้นมาเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2521 บนเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 54 ตารางวา ซึ่งเป็นที่ดินที่นายประวิทย์ มาลีนนท์ ได้บริจาคให้แก่มูลนิธิคณะภราดาเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย พร้อมเงินจำนวน 3 ล้านบาท เพื่อให้มูลนิธิฯ เป็นผู้จัดดำเนินการจัดตั้งโรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการขึ้น ซึ่งในขณะนั้น ภราดาวิริยะ ฉันทวโรดม ดำรงตำแหน่งอธิการเจ้าคณะแขวงประเทศไทย และท่านได้มอบให้สถาปนิกเขียนแบบแปลนสมบูรณ์ ในเนื้อที่ดังกล่าว
เริ่มแรกเปิดสอนตั้งแต่ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 – 6 รวม 8 ห้องเรียน มีครูสอน 15 คน นักเรียนทั้งสิ้น 371 คน มีภราดาประทีป ม. โกมลมาศ เป็นเจ้าของและผู้รับใบอนุญาต ภราดาบัญชา แสงหิรัญ เป็นผู้จัดการ นายปรีชา บุญญะสิทธิ์ เป็นครูใหญ่ อยู่ในความควบคุมดูแลของภราดาวิริยะ ฉันทวโรดม อธิการเจ้าคณะแขวงคณะภราดาเซนต์คาเบรียลประเทศไทยในขณะนั้น ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 574 หมู่ 8 ถนนเทพารักษ์ อ.เมือง จ.สมุทรปราการ 
ปัจจุบันโรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ เปิดสอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ใน 2 หลักสูตรคือ MLP (Modern language Program) และ EP (English Program) รวม 99 ห้องเรียน โดยมีภราดา ทักษบุตร ไกรประสิทธิ์ เป็นผู้อำนวยการ
ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 23 ไร่ 3 งาน 81 ตารางวา ที่เลขที่ 419/1389 หมู่ที่ 5 ตำบลเทพารักษ์ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10270 (ตามประกาศ กระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 18 สิงหาคม 2533)
ปัจจุบันโรงเรียนมีอาคารใหญ่ 6 หลังใช้เป็นอาคารเรียน 4 หลัง อาคารอำนวยการ 1 หลัง อาคารกิจกรรมเสริม 1 หลัง หอประชุมและโภชนาการ 1 หลัง
ว่านน้ำทอง
ว่านน้ำทอง (black jewel orchid; )เป็นพืชพื้นเมืองในไทย พม่า มาเลเซียและอินโดนีเซีย ออกดอกช่วงธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ ชอบอากาศชื้นและอุณหภูมิอบอุ่น ในประเทศไทยพบทางภาคใต้ เช่น สตูล ยะลา ภาคอีสาน ที่ ชัยภูมิ และภาคตะวันออกที่จันทบุรี
ใช้เป็นไม้ประดับ ต้นและรากใช้เป็นยาแก้ไอ ดอกเป็นยาขับเหงื่อ
ยี่โถปีนัง
ยี่โถปีนัง เป็นกล้วยไม้ดินมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Arundina graminifolia" (D. Don) Hochr. มีลักษณะลำต้นเป็นข้อเป็นปล้องคล้ายพืชตระกูลหญ้าหรือไผ่ ใบเรียวแหลม จะออกดอกระหว่างเดือนกันยายน - พฤศจิกายน ดอกออกเป็นช่อๆที่ปลายยอดช่อละ ๑ - ๒ ดอก กลีบดอกมีสีขาวปนม่วงอ่อน ปลายดอกมีรูปกรวยโคนเล็กปากดอกบานออก มีสีชมพูอ่อนอมม่วง ลึกเข้าไปในกรวยมีสีเหลืองแซมขาว
ชื่อพื้นเมืองอื่นได้แก่ ยี่โถปีนัง และ เอื้องดินใบหมาก
สิงโตรวงข้าวฟ่าง
สิงโตรวงข้าวฟ่าง ("Bulbphyllum crassipes") เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกอวบสั้น ดอกขนาดเล็กเรียงอัดแน่น ดอกสีส้มแดง กลีบปากสีส้มอมเหลือง ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ในไทยพบที่พิษณุโลกและระนอง
สิงโตพู่รัศมี
สิงโตพู่รัศมี ("Bulbphyllum gracillimum") หรือสิงโตเคราแดง เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกยาวกว่าใบ ดอกสีม่วงแดง ขอบกลีบดอกมีขน ออกดอกช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม ในไทยพบที่ระนอง สุราษฎร์ธานีและนราธิวาส
สิงโตลินด์เลย์
สิงโตลินด์เลย์ ("Bulbphyllum lindleyanum") หรือสิงโตขนปุย เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกโค้งลงมีดอกย่อยจำนวนมาก กลีบเลี้ยงสีครีม มีเส้นพาดสีส่วง ปลายกลีบสีม่วง ทั้งกลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีขนปุยขึ้นปกคลุม ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงพฤศจิกายนถึงมกราคม ในไทยพบที่ระนอง
สิงโตดอกไม้ไฟ
สิงโตดอกไม้ไฟ () เป็นกล้วยไม้ขนาดเล็กในสกุลสิงโต ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกแบบกระจุก มีดอกจำนวนมากอยูปลายท่อ สีขาว ผิวกลีบไม่เรียบ ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายนพบในประเทศไทย คาบสมุทรมลายู และบอร์เนียว ในไทยพบที่สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช และนราธิวาส
สิงโตหลอดไฟ
สิงโตหลอดไฟ หรือ สิงโตโคมไฟ ("Bulbphyllum odoratissimum") เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ดอกขนาดเล็กเรียงอัดแน่น กลีบเลี้ยงสีขาวหรือขาวนวล ปลายกลีบสีส้ม กลีบดอกสีขาวหรือขาวนวล ดอกบานเต็มที่มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงมิถุนายนถึงกรกฎาคม ในไทยพบที่ เชียงใหม่ จันทบุรี และกาญจนบุรี
สิงโตก้ามปูแดง
สิงโตก้ามปูแดง หรือสิงโตก้ามกาง ในประเทศไทยพบทางภาคใต้ ได้แก่ นครศรีธรรมราช ตรัง ปัตตานี นราธิวาส 
สิงโตกล้ามปูแดงเป็นกล้วยไม้อิงอาศัยขนาดกลาง มักเจริญเติบโตตามต้นไม้ในป่าที่ระดับความสูง 200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล (พบตามป่าดิบเขาทางภาคใต้ของไทย) เหง้ายาวและมีขน ลำลูกกล้วย รูปทรงกระบอก กว้างประมาณ 1 ซม. ลำลูกกล้วยแต่ละลำจะห่างกันประมาณ 4 ซม. กล้วยไม้สูงประมาณ 10 ซม. ใบกว่า 4 ซม. ยาว 7 ซม.
ออกดอกเดี่ยว ช่อดอกยาวประมาณ 10 ซม. กลีบดอกและกลีบเลี้ยงมีขนาดใกล้เคียงกันมาก แต่ลักษณะจะต่างกัน คือ ปลายกลีบเลี้ยงจะงอนขึ้น ส่วนปลายกลีบดอกจะงอนลง (ดอกมันกลับหัว--เป็นตามธรรมชาติ ไม่ได้พิกต้นหรือพิกรูป) พื้นผิวของดอกมีสีเหลืองอ่อน มีจุดสีแดงแต้มทั่วดอก ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายน
เอื้องน้ำต้น
เอื้องน้ำต้นเป็นกล้วยไม้ดินขนาดเล็ก ลำลูกกล้วยเป็นรูปน้ำเต้าทรงแคบ ใบแบนแผ่รูปรี จะทิ้งใบเมื่อผลิดอก ดอกออกเป็นช่อตั้งจากโคนกอ ดอกย่อยบานจากโคนช่อไปหาส่วนปลาย กลีบเลี้ยงและกลีบดอกสีชมพูเข้ม และเปลี่ยนเป็นสีส้มเมื่อใกล้โรยหรือสีขาวแล้วเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อน
เอื้องเหลี่ยม เฒ่านั่งฮุ่ง
พฤศจิกายน ถึง มกราคมของทุกปี
เอเซียตะวันออกเฉียงใต้
สิงโตพัดเหลือง
สิงโตพัดเหลือง หรือ สิงโตพัดสีทอง ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า: "Cirrhopetalum skeateanum" (Ridl.) Garay / "Bulbophyllum skeateanum" Ridl. (ชื่อพ้อง)
เอื้องเงิน
เอื้องเงิน ("Dendrobium draconis") หรือ เอื้องตึง เอื้องงุม เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ดอกเดี่ยวหรือเป็นช่อดอกแบบกระจุก ดอกสีขาวเป็นมัน กลีบเลี้ยงสีเหลืองหรือสีแดงขอบกลีบบิดเป็นคลื่น ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม ในไทยพบได้ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ เช่น ที่ เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เลย สกลนคร เพชรบูรณ์ สระแก้ว กาญจนบุรี
เหลืองจันทบูร
เหลืองจันทบูร หรือ (Dendrobium friedericksianum) เป็นกล้วยไม้มีค่าทางเศรษฐกิจ ชนิดหนึ่ง ออกดอกในช่วง เดือนมกราคมถึงเดือนเมษายน ดอกเหลืองจันทบูรเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดจันทบุรี แหล่งกำเนิดอยู่ที่เขาคิชฌกูฏ และเขาสอยดาว ลำลูกกล้วยยาว ต้นแก่เป็นสีเหลือง โดยออกดอกตามข้อ มีสองพันธุ์คือพันธุ์ที่ดอกเหลืองล้วน เมื่อแก่สีเข้มเหมือนสีจำปา กับพันธุ์ที่มีแต้มสีม่วงแดง
เอื้องตาเหิน
เอื้องตาเหิน ("Dendrobium infundibulum") เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกแบบกระจะจนาดสั้น ดอกสีขาว ที่กลีบปากมีเส้นสีส้ม ขอบกลีบจักเป็นคลื่น ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนกันยายนถึงพฤษภาคม ในไทยพบที่เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน น่าน เลย และสงขลา
เอื้องแปรงสีฟัน
เอื้องแปรงสีฟัน (; "Dendrobium secundum") มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือ เอื้องสีฟัน, เอื้องหงอนไก่, คองูเห่า เป็นกล้วยไม้ในสกุลหวาย วงศ์กล้วยไม้ เอื้องแปรงสีฟัน เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกแบบกระจะออกที่ปลายกิ่ง มีดอกจำนวนทาก ดอกสีชมพูหรือสีม่วง มักออกดอกเมื่อผลัดใบ ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน มีการกระจายพันธุ์ในประเทศไทย พม่า อินโดนีเซีย และมาเลเซีย ในไทยพบได้ทุกภาค เช่น ที่สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน เลย สกลนคร จันทบุรี
กุหลาบน่าน
กุหลาบน่าน หรือในชื่อพื้นเมืองอื่น กุหลาบเอราวัณ หรือ กุหลาบไอยรา () เป็นประเภทกล้วยไม้อิงอาศัย เจริญเติบโตทางยอด
ลักษณะของกุหลาบน่าน
ลำต้นตั้งตรง หรือเอนเล็กน้อย ยาว 20 – 70 เซนติเมตร ใบออกเรียงสลับในระนาบเดียว กว้าง 1.8 – 2 เซนติเมตร ยาว 12 – 20 เซนติเมตร แผ่นใบหนาและพับเป็นร่อง ปลายใบมน
ดอก: ช่อดอกออกที่ซอกใบ บางครั้งแยกแขนงห้อยลง ยาว 15 – 20 เซนติเมตร ดอกกว้าง 1.5 – 2 เซนติเมตร ยาว 2 – 2.5 เซนติเมตร มีกลิ่นหอม ก้านดอกสั้น กลีบเลี้ยงสีชมพู กลีบดอกสีชมพูและมีจุดกระสีชมพูเข้มหนาแน่นที่ปลายใบ กลีบปากแผ่กางออก และมีเดือย ปลายกลีบปากมีแถบปื้นสีชมพูเข้ม ออกดอกในช่วงเดือนเมษายน - พฤษภาคม
กะเรกะร่อนปากเป็ด
กะเรกะร่อนปากเป็ด มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cymbidium finlaysonianum" เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกยาวมากและห้อยลง สีเหลืองเข้ม มีเส้นแดงที่กลางกลีบออกดอกช่วงมีนาคมถึงพฤษภาคม ในไทยพบที่นครศรีธรรมราช ตรัง และนราธิวาส
เอื้องสำเภางาม
เอื้องสำเภางาม (Cymbidium insigne) หรือสำเภางาม เป็นกล้วยไม้ดินขนาดใหญ่ ต้นสั้นมีใบหุ้ม พบเฉพาะตามภูเขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,000 เมตรขึ้นไป ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกยาวมากและตั้งตรง ดอกสีชมพู กลีบปากสั้น สีชมพูและมีจุดเข้ม ปลายกลีบแหลมและบิดเป็นคลื่น กลางกลีบมัสันสีเหลือง ออกดอกช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ ในไทยพบได้ที่น่าน อุตรดิตถ์และเลย ชนิดที่พบบนเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวง และบริเวณอื่นๆทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Cymbidium insigne" subsp. seidenfadenii
ว่านจูงนาง
ว่านจูงนาง หรือ ว่านเขียด (ภาคเหนือ) หรือ อึ่งเปราะ Griff. มีหัวแบบหัวเผือก ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ในประเทศไทยพบทางภาคเหนือ เช่น เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ภาคอีสานเช่น นครพนม มุกดาหาร ภาคใต้เช่น พังงา สุราษฎร์ธานี เป็นคนละสปีชีส์กับว่านจูงนางหลวง ()
ใช้เป็นไม้ประดับ ในทางไสบศาสตร์ถือว่าเป็นว่านทางเมตตามหานิยม
เขากวางอ่อน
"สำหรับเขากวางอ่อนที่เป็นเขาสัตว์ของกวาง ดูที่ เขากวาง"
เขากวางอ่อน เอื้องม้าลาย หรือ เอื้องเขากวางอ่อน ชื่อวิทยาศาสตร์: "Phalaenopsis cornu-cervi" (Breda) Blume & Rchb. f. เป็นกล้วยไม้ป่า มีลักษณะช่อของดกคล้ายเขากวาง ดอกสีเหลือง มีแถบสีเข้ม ฤดุกาลออกดอกทั้งปี ลำต้นเจริญตามแนวยอด พบได้ตามป่าเขาในสภาพภูมิอากาศอบอุ่นชื้น พบได้ในประเทศไทยหรือประเทศใกล้เคียง ในไทยพบได้ในหลายจังหวัดเช่น เชียงราย สุรินทร์ ชลบุรี จันทบุรี กาญจนบุรี และสตูล เป็นต้น
เขาแกะ
เขาแกะ หรือชื่อพื้นเมืองอื่น เอื้องเขาแกะ, เขาควาย, เอื้องขี้หมา เป็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในอินโดจีน
ใบมีลักษณะแบนคล้ายแวนด้า ยาวประมาณ 15 เซนติเมตร และบางกว่ากล้วยไม้ชนิดอื่นในสกุลเดียวกัน โคนใบซ้อนกันเป็นแผง ใบโค้งสลับกันในทางตรงกันข้าม ด้วยลักษณะนี้เองจึงได้ชื่อว่า “เขาแกะ”
ช่อดอกเป็นรูปทรงกระบอก มีลักษณะช่อดอกตั้งขึ้น ก้านช่อมักสั้นกว่าแกนช่อ มีดอกแน่นช่อ ดอกมีขนาดประมาณ 2 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงบนรูปรี แกมรูปไข่กลับ กลีบเลี้ยงคู่ข้างรูปไข่กลับ กลีบดอกรูปขอบขนานแกมรูปไข่ ทั้งห้ากลีบสีขาว ปลายกลีบมนและขอบเป็นสีม่วงจาง กลีบปากรูปลิ่ม สีขาวอมม่วงจนถึงสีม่วงเข้ม ปลายกลีบมนและมีสีเข้มกว่าโคน กลีบมีเดือยดอกที่แบนและส่วนปลายโค้งงอ เส้าเกสรสั้น สีขาว ช่วงออกดอกไม่ทิ้งใบ
เขาแกะบางต้นอาจมีสีต่างออกไป เช่น มีสีม่วงมากจนเกือบแดง เรียกว่า “เขาแกะแดง” บางต้นมีสีไปทางสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน บางต้นดอกมีสีขาวบริสุทธิ์ เรียกว่า “เขาแกะเผือก” ซึ่งค่อนข้างหาได้ยาก เดือยดอกยาวกว่าและแคบกว่าของไอยเรศ ปลายของเดือยดอกโค้งลง ดอกบานทนประมาณสองสัปดาห์
ช้างกระ
ช้างกระ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Rhynchostylis gigantea" (Lindl.) Ridl.) หรือชื้อพื้นเมืองว่า เอื้องต๊กโต มีลักษณะ ใบหนา แข็ง ยาวประมาณ 25-30 เซนติเมตร กว้างประมาณ 5-7 เซนติเมตร ปลายใบเป็นแฉก 2 แฉก มน และสองแฉกของใบไม่เท่ากัน รากเป็นรากอากาศ มีขนาดใหญ่ ปลายรากมีสีเขียว ช่อดอกเป็นรูปทรงกระบอกโค้งลง ช่อดอกยาวประมาณ 20-40 เซนติเมตร มีดอกแน่นช่อ ช่อละ 25-60 ดอก ขนาดดอกประมาณ 2.5-3.0 เซนติเมตร กลีบนอกคู่ล่างกว้างยาวพอๆ กันกับกลีบนอกบน ส่วนกลีบในเรียวกว่ากลีบนอก เดือยดอกอยู่ในลักษณะเหยียดตรงไปข้างหน้า ปลายแผ่นปากหนา แข็งและปลายสองข้างเบนเข้าหากัน ปลายปากมี 3 แฉก สองแฉกข้างมน แฉกกลางมนและมีขนาดเล็กกว่ามาก ใกล้โคนปากด้านบนมีสันนูนเตี้ยๆ 2 สัน ดอกมีกลิ่นหอมฉุน หอมไกล และเป็นพันธุ์ไม้หายากชนิดหนึ่ง
ฤดูกาลออกดอกในช่วง เดือนธันวาคมถึงเดือนกุมภาพันธ์
เอื้องไอยเรศ
เอื้องไอยเรศ เป็นกล้วยไม้ในประเทศไทยมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Rhynchostylis retusa" (L.) Blume มีลักษณะมีลำต้นใหญ่แข็งแรงคล้ายกล้วยไม้ช้าง แต่ใบยาวกว่าและแคบกว่า ใบยาวประมาณ 40 เซนติเมตร กว้างประมาณ 4 เซนติเมตร มีทางสีเขียวแก่สลับกับสีเขียวอ่อนตามความยาวของใบคล้ายกล้วยไม้ช้าง ปลายใบมีลักษณะเป็นฟันแหลมไม่เท่ากัน ช่อดอกเป็นรูปทรงกระบอก โค้งห้อยลง ยาวประมาณ 30-50 เซนติเมตร ก้านช่อยาวประมาณ 7-10 เซนติเมตร มีดอกแน่นช่อ ในหนึ่งช่อมีดอกประมาณ 150 ดอก มากกว่ากล้วยไม้ช้าง รูปร่างลักษณะของช่อดอกที่ยาวเป็นรูปทรงกระบอกคล้ายกับลักษณะของพวงมาลัย จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “พวงมาลัย” ต้นใหญ่ๆ มักจะแตกหน่อที่โคนต้น เกิดเป็นกอใหญ่ขึ้นได้ ดอกขนาดมีขนาดประมาณ 1.2-1.5 เซนติเมตร สีพื้นของกลีบนอกและกลีบในของดอกเป็นสีขาว มีจุดสีม่วงประปราย เดือยดอกมีสีม่วงอ่อน แผ่นปากมีลักษณะโค้งขึ้นบนแล้วยื่นไปข้างหน้า มีแต้มสีม่วงตรงกลางแผ่นปากส่วนโคนและปลายสุดแผ่นปากเป็นสีขาว ปลายแผ่นปากเว้า เส้าเกสรเห็นชัด ดอกจะบานอยู่ได้ประมาณ 2 สัปดาห์
ฤดูกาลออกดอกอยู่ในเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม พบได้ในทุกภาคของประเทศไทย
เอื้องไอยเรศมีชื่อพื้นเมืองหลายอย่างไม่ว่า ไอยเรศ, เอื้องพวงหางรอก, เอื้องหางฮอก, เอื้องไอยเรศ
วิทยาศาสตร์การอาหาร
วิทยาศาสตร์การอาหาร () วิทยาศาสตร์ประยุกต์ที่เน้นการศึกษาของอาหาร เริ่มตั้งแต่เก็บเกี่ยวจนถึงการบริโภคมีส่วนคาบเกี่ยวกับวิชาเกษตรศาสตร์ ". ตำราวิทยาศาสตร์การอาหารกำหนดวิทยาศาสตร์การอาหารว่า เป็นการประยุกต์ใช้วิทยาศาสตร์ขั้นพื้นฐานและวิศวกรรมเพื่อการศึกษาทางกายภาพเคมีและลักษณะทางชีวเคมีของอาหารและหลักการของการแปรรูปอาหาร " วิทยาศาสตร์การอาหาร มีสาขาย่อยดังนี้
นักวิทยาศาสตร์การอาหารมีหน้าที่ดังนี้
วิทยาศาสตร์การอาหารมีเนื้อหาหลักๆดังนี้
เบราว์นิ่งคือการเปลี่ยนสีอาหารให้เข้มขึ้นโดยการผลิตสารสีน้ำตาลเมลานิน (melanin) มี 2 วิธีคือ
การหมักเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายเพื่อใช้ถนอมอาหารและปรับปรุงรสชาติ โดยเฉพาะการหมักทำให้
เกิดรสอูมามิ (umami) ที่มีเฉพาะในกระบวนการหมัก อาหารหมักที่นิยมกันมากได้แก่
การพาสเจอไรซ์ คือกระบวนการทำลายเชื้อโรคทั้งหมดในผลิตภัณฑ์อาหาร แต่ไม่ได้ทำลายจุลินทรีย์ที่ทำให้อาหารเสื่อมคุณภาพ อาหารที่ผ่านการพาสเจอไรซ์จึงต้องแช่เย็น เพื่อชลอการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ที่ทำลายคุณภาพอาหาร
พ.ศ. 2467
พุทธศักราช 2467 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1924 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินเกรกอเรียน
พระราชวังโบราณ อยุธยา
พระราชวังโบราณ อยุธยา คือ พระราชวังหลวง ในสมัยกรุงศรีอยุธยา
เมื่อ สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1893 พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ สร้างพระที่นั่ง 3 องค์ ได้แก่ พระที่นั่งไพฑูรย์มหาปราสาท พระที่นั่งไพชยนต์มหาปราสาท และ พระที่นั่งไอศวรรย์มหาปราสาท ในเขตวัดพระศรีสรรเพชญ์ในปัจจุบัน และ ยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งมังคลาภิเษกมหาปราสาทและพระที่นั่งตรีมุขด้วย พระราชวังระยะแรกนี้ เป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ 7 พระองค์ เป็นเวลา 98 ปี
ครั้นเมื่อสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติเมื่อ พ.ศ. 1991 ทรงยกบริเวณพระราชวังเดิม ได้แก่ พระที่นั่ง 3 องค์นั้น ให้เป็นพุทธาวาส หรือก็คือวัดพระศรีสรรเพชญ์ แล้วจึงโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายพระราชวังมาสร้างใหม่ทางด้านเหนือของพระราชวังเดิม ใกล้แม่น้ำลพบุรี คูเมืองด้านเหนือ โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งเบญจรัตนมหาปราสาทและพระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาท เป็นพระที่นั่ง 2 องค์แรก
มีพระที่นั่งอีกองค์หนึ่งซึ่งสร้างในเขตนี้ แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าสร้างในรัชสมัยใด ก็คือ พระที่นั่งมังคลาภิเษก หรือพระที่นั่งวิหารสมเด็จพระมหาปราสาท 3 องค์นี้ เป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ 16 พระองค์ เป็นเวลา 182 ปี
ในสมัยของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ทรงขยายให้วังหลวงกว้างขวางมากขึ้นกว่าเดิม โดยให้เขตพระราชวังไปเชื่อมติดกับ วัดพระศรีสรรเพชญ์ แล้วก็โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระมหาปราสาทเพิ่มอีก 2 องค์ คือพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์ และ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์
ต่อมาในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงสร้างพระที่นั่งบรรยงก์รัตนาสน์ขึ้นเป็นที่ประทับอีกองค์หนึ่ง ดังนั้นวังหลวงสมัยอยุธยาตอนปลายมี พระมหาปราสาทรวมทั้งสิ้น ๖ องค์ เป็นที่ประทับของ พระมหากษัตริย์ 10 พระองค์ เป็นเวลา 137 ปี จนเสียกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2310
พระบรมมหาราชวังในกรุงเทพมหานครนั้น ได้สร้างเลียนแบบพระบรมมหาราชวังในกรุงศรีอยุธยา
พระบรมมหาราชวังระยะหลังนั้น มีป้อมรอบพระราชวัง 8 ป้อม ประตูน้ำ 2 ประตู ประตูบก 20 ประตู พระราชวังหลวงแบ่งออกเป็นเขตต่างๆ ดังนี้
ที่สุดในประเทศไทย
สถิติที่สุดในประเทศไทยเรื่องต่าง ๆ
(คาดเป็นอันดับที่ 5 ของโลก สถิติเมื่อ พ.ศ. 2557)
วันแม่แห่งชาติ (ประเทศไทย)
วันแม่แห่งชาติ ในประเทศไทย ปัจจุบันตรงกับวันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ โดยเริ่มใช้วันดังกล่าวเป็นวันแม่แห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2519 ก่อนหน้านั้นเคยใช้วันที่ 10 มีนาคม, 15 เมษายน, และ 4 ตุลาคม
สัญลักษณ์ที่ใช้ในวันแม่คือ ดอกมะลิซึ่งมีสีขาว ส่งกลิ่นหอมได้ไกลและได้นาน อีกทั้งยังออกดอกได้ตลอดทั้งปี โดยตีความเปรียบกับความรักบริสุทธิ์ของแม่ที่มีต่อลูกไม่เสื่อมคลายไป
งานวันแม่จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2486 ณ สวนอัมพร โดยกระทรวงสาธารณสุข แต่ช่วงนั้นเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 งานวันแม่ในปีต่อมาจึงต้องงดไป เมื่อวิกฤติสงครามสงบลง หลายหน่วยงานได้พยายามให้มีวันแม่ขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร และมีการเปลี่ยนกำหนดวันแม่ไปหลายครั้ง ต่อมาวันแม่ที่รัฐบาลรับรอง คือวันที่ 15 เมษายน โดยเริ่มจัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2493 แต่ก็ต้องหยุดลงอีกในหลายปีต่อมา เนื่องจากกระทรวงวัฒนธรรมถูกยุบไป ส่งผลให้สภาวัฒนธรรมแห่งชาติซึ่งรับหน้าที่จัดงานวันแม่ขาดผู้สนับสนุน
ต่อมาสมาคมครูคาทอลิกแห่งประเทศไทย ได้จัดงานวันแม่ขึ้นอีกครั้ง ในวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2515 แต่จัดได้เพียงปีเดียวเท่านั้น จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2519 คณะกรรมการอำนวยการสภาสังคมสงเคราะห์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จึงได้กำหนดวันแม่ขึ้นใหม่ให้เป็นวันที่แน่นอน โดยถือเอาวันเสด็จพระราชสมภพของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ วันที่ 12 สิงหาคมเป็นวันแม่แห่งชาติ และกำหนดให้ดอกไม้สัญลักษณ์ของวันแม่ คือ ดอกมะลิ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
คอนสวรรค์ (พืช)
คอนสวรรค์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Ipomoea quamoclit" L.) หรือชื่อพื้นเมืองอื่นคือ สนก้างปลา ดาวนายร้อย มี 3 สีคือแดง ชมพู ขาว เป็นพืชพื้นเมืองในแถบลาตินอเมริกา ทางใต้ของอินเดียเรียกว่า "มายิล มานิกกัม" () เป็นไม้เลื้อย
เป็นไม้เลื้อยล้มลุก ลักษณะเป็นเถาเลื้อยพันกัน เมื่อออกดอกแล้วเถาจะเหี่ยวเฉาตาย มีอายุการปลูกแค่ 1 ปีต่อการปลูกในแต่ละครั้ง ใบมีลักษณะเป็นรูปไข่ ขอบใบมีลักษณะแยกเป็นแฉก ดอกมักออกดอกเป็นช่อ โดยช่อนึงมีดอกประมาณ 4-6 ดอก โดยมักชอบออกดอกตามง่ามใบ ลักษณะของดอกเมื่อบานแล้วมีรูปร่างคล้ายรูปดาว ส่วนเกสรมีสีขาว เป็นไม้เลื้อยที่ชอบแสงแดดจัด นิยมปลูกไว้ตามรั้วบ้านหรือตามซุ้มต่างๆ สามารถปลูกได้ในดินทุกชนิด แต่จะเจริญงอกงามได้ดีในดินร่วน ควรรดน้ำวันละ 2 ครั้ง คือ เช้า-เย็น
นิยมปลูกเป็นไม้ประดับในเขตร้อน ถ้าปลูกนอกเขตร้อนจะเจริญได้เฉพาะในฤดูร้อนและตายในฤดูหนาว เป็นพืชที่ดึงดูดนกฮัมมิงเบิร์ดได้ดี กลายเป็นพืชรุกรานได้ "Ipomoea × multifida" เป็นลูกผสมระหว่าง "I. quamoclit" และ("I. hederifolia") ลูกผสมที่เป็น allotetraploid คือ "Ipomoea sloteri"
วันพ่อแห่งชาติ
วันพ่อแห่งชาติ ตรงกับวันที่ 5 ธันวาคม ของทุกปี เป็นวันคล้ายวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร และเป็นวันชาติอีกทั้งยังมีเลขมงคลอีกคือเลข9ซึ่งเป็นเลขที่เกี่ยวข้องกับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชบรมนาถบพิตร
กิจกรรมวันพ่อแห่งชาติจัดติดต่อกันทุกปีตั้งแต่ พ.ศ. 2523 โดยการริเริ่มของนายกสมาคมผู้อาสาสมัครและช่วยการศึกษา คุณหญิงเนื้อทิพย์ เสมรสุต สัญลักษณ์ที่ใช้ในวันพ่อได้แก่ ดอกพุทธรักษา ซึ่งมีชื่ออันเป็นมงคล
วันพ่อแห่งชาติ ได้จัดให้มีขึ้นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2523 โดยคุณเนื้อทิพย์ เสมรสุต นายกสมาคมผู้อาสาสมัครและช่วยการศึกษา หลักการเหตุผลที่มีการจัดตั้งวันพ่อแห่งชาติขึ้น เนื่องจาก|พ่อ]เป็นบุคคลผู้มีพระคุณและมีบทบาทสำคัญต่อครอบครัว สังคม ที่ผู้เป็นลูกจะต้องเคารพเทิดทูนและตอบแทนพระคุณด้วยความกตัญญู และสังคมควรที่จะยกย่องให้เกียรติรำลึกถึงผู้เป็นพ่อ จึงถือเอาวันที่ 5 ธันวา ของทุกปี เป็นวันคล้ายวันเฉลิมพระชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เป็น "วันพ่อ"
ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559 ภายหลังการเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ 2559 ก็ได้มีการประกาศจากรัฐบาลของประเทศไทยว่า "วันพ่อแห่งชาติ" ของประเทศไทย จะยังคงไว้ ให้เป็นวันที่ 5 ธันวาคมของทุกปีต่อไปตามเดิม
ริชาร์ด ฮาร์ดิง เดวิส
ริชาร์ด ฮาร์ดิง เดวิส ( 18 เมษายน ค.ศ. 1864 - 11 เมษายน ค.ศ. 1916) เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ที่เกิดในฟิดาเลเฟีย ซึ่งทั้งบิดาและมารดาล้วนเป็นนักเขียนมีชื่อในสมัยนั้น หลังจากเรียนจบจากมหาวิทยาลัยจอห์น ฮอปกินส์ ได้ไม่นานก็เข้าทำงานเป็นนักข่าวและประสบความสำเร็จสูงมากในยุคหนังสือพิมพ์ใส่ไข่ของเฮิร์ตส์ เมื่ออายุได้เพียง 26 เขาก็ได้รับตำแหน่งบรรณาธิการบริหารของ Harper’s Weekly เดวิสเป็นนักข่าวประเภทชีพจรลงเท้า เขาเดินทางมาอย่างโชกโชนทั้งในอเมริกากลางและแคริบเบียน และได้ทำข่าวสงครามทุกครั้งในสมัยนั้น รายงานด่วนที่มีสีสัน ทว่ามักจะเป็นข่าวใส่ไข่ของเดวิสเป็นที่ชื่นชอบของคนอ่านและทำให้เขาเป็นนักข่าวค่าตัวแพงติดเพดาน ตอนที่ไปเบลเยียมเมื่อปี ค.ศ. 1914 เขาเกือบจะถูกเยอรมันยิงตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เพราะถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับ เดวิสเขียนหนังสือท่องเที่ยวไว้หลายเล่ม และเรื่องสั้นอีกจำนวนหนึ่ง บทละครยี่สิบกว่าเรื่อง และนวนิยายรักหกเรื่อง เรื่องที่มีชื่อเสียงยาวนานที่สุดคือ The Bar Sinister (ค.ศ. 1903) ซึ่งเป็นนวนิยายขนาดสั้นที่ใช้สุนัขเป็นตัวเล่าเรื่อง----
บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม และภาพประกอบจาก โปรเจกต์ Gutenberg ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์
ยาชิกะ
ยาชิกะ () บริษัทผู้ผลิตกล้องถ่ายภาพของประเทศญี่ปุ่น Yashikaถูกใช้เป็นชื่อกล้องถ่ายภาพของบริษัทฯ เริ่มต้นการผลิตปี พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) และได้รวมเข้ากับบริษัทเคียวเซราในปี พ.ศ. 2526(ค.ศ. 1983) ในปี 1974 ได้ร่วมมือกับบริษัทเลนส์ของเยอรมัน คาร์ล ไซซ์
อัคคีทวาร
อัคคีทวาร หรือ ตรีชะวา ( Moon var. wallichii Clarke)ในวงศ์ [Lamiaceae เป็นไม้พุ่มมีถิ่นกำเนิดจากแอฟริกาใต้ ลำต้นตั้งตรง ใบเดี่ยว ปลายมีติ่งหนาม ออกตรงข้ามรูปรี ปลายใบและโคนเรียวแหลม เห็นเค้าโครงเส้นใบชัดเจน ก้านใบมีขนสีน้ำตาล ดอกสีขาวหรือม่วงอ่อน ออกเป็นช่อตามปลายกิ่ง แต่ละดอกมีใบประดับรูปหัวใจ สีขาวลายเขียว 3 ใบ กลีบดอกเป็นหลอดเล็กปลายแยกเป็น 2 ส่วน ผล กลมเล็ก สีดำเป็นมัน เมื่อแก่แตกได้ มีเมล็ดสีดำ 2-3 เมล็ดขยายพันธุ์ ตอนกิ่ง ปักชำกิ่ง ชอบดินร่วน น้ำและแสงแดดปานกลาง ปลูกเป็นไม้ประดับ
ชาวกะเหรี่ยงนำยอดอ่อนลวกกินกับน้ำพริก ใช้ใบบดเป็นผงเผาไฟ ใช้ควันรมหัวริดสีดวงทวาร ใบและกิ่งตำพอกแก้กลากเกลื้อน ผลทั้งดิบและสุกเคี้ยวแล้วค่อยๆกลืนน้ำแก้ไอ ใบนำมาตำสมานแผลสด โรคเรื้อน ขับปัสสาวะ
เภสัชอุตสาหกรรม
เภสัชอุตสาหกรรม () เป็นสาขาหนึ่งของวิชาเภสัชกรรมเป็นวิชาที่เกี่ยวข้องกับการผลิตยาครั้งละปริมาณมากๆ ซึ่งจะแตกต่างจากการปรุงยาในร้านขายยาสมัยก่อนที่ปรุงยาเฉพาะคนไข้แต่ละคน ในอุตสาหกรรมยาจะผลิตยาออกมาหลายรูปแบบขนาดยา (Dosage Forms) โดยแบ่งตามสถานะของยา แบ่งเป็น
กระบวนการผลิตยาจะแตกต่างกันไปตามชนิดรูปแบบของยาดังนี้
ยาน้ำสามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภทดังนี้ยาฉีดเป็นรูปแบบยา(Dosage Forms) ของการให้ยาที่ยาจะเข้าสู่กระแสเลือด
(Blood Circulations) ของผู้ป่วยโดยตรง ดังนั้นรูปแบบของยาชนิดนี้จึงต้องปราศจากเชื้อโรค
(Micro-organisms) หรือสารก่อไข้(Pyrogens) ยาฉีดส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปของ vials หรือ ampuls
เป็นรูปแบบยาชนิดแข็ง (Solid Dosage Forms) ที่นิยมกันมากเนื่องจากพกพาสะดวกน้ำหนักเบาในยาเม็ดจะมีส่วนประกอบดังนี้คือ
มีกระบวนการผลิตและเครื่องมือที่ใช้ดังนี้
เป็นรูปแบบยาชนิดแข็ง (Solid Dosage Forms) อีกชนิดหนึ่งตัวแคปซูลมีลักษณะเหมือนเป็นภาชนะ
ที่บรรจุยาอยู่ภายในและเป็นภาชนะที่รับประทานได้เพราะทำมาจากโปรตีนที่เรียกว่าเจลาติน(Gelatin)
ยาแคปซูลแบ่งเป็น 2 ชนิดคือ
เมื่อบรรจุยาแล้วก็จะนำตัวและฝามาเชื่อมต่อกัน แคปซูลประเภทนี้นิยมใช้บรรจุยาปฏิชีวนะ (Antibiotics)
เช่น ยาแอมพิซิลิน(Ampicillin)
กันเลย แคปซูลที่ได้มีลักษณะเป็นเฮอร์มาติกซีล(Hermatic Sealed) ซึ่งน้ำและอากาศผ่านไม่ได้
ตัวอย่างแคปซูลประเภทนี้ได้แก่ น้ำมันตับปลา(Fish Liver Oil) ไวตามิน เอ&ดี และยารักษาโรคหัวใจเป็นต้น
แคปซูลจะมีส่วนประกอบดังนี้คือ
มีกระบวนการผลิตและเครื่องมือที่ใช้ดังนี้
ประเทศแอลจีเรีย
แอลจีเรีย (; ) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย (; ) เป็นประเทศในแอฟริกาเหนือ และเป็นประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับ 1ในทวีปแอฟริกา หลังจากประเทศซูดานใต้ แยกออกจากประเทศซูดานมีอาณาเขตทางตะวันออกเฉียงเหนือจรดประเทศตูนิเซีย ทางตะวันออกจรดประเทศลิเบีย ทางตะวันออกเฉียงใต้จรดประเทศไนเจอร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้จรดประเทศมาลีและประเทศมอริเตเนีย และทางตะวันตกจรดประเทศโมร็อกโก รวมถึงหลายกิโลเมตรของพื้นที่ที่ยึดครองมาได้บางส่วน คือ เวสเทิร์นสะฮารา
ประเทศแอลจีเรียมีประธานาธิบดีเป็นประมุขแห่งรัฐ โดยรัฐธรรมนูญ ได้นิยามไว้ว่าแอลจีเรียเป็นประเทศ อิสลาม อาหรับ และอะมาซิก (เบอร์เบอร์) ชื่อประเทศแอลจีเรีย (Algeria) มาจากชื่อเมืองหลวงแอลเจียร์ ซึ่งมาจากคำภาษาอาหรับว่า "อัลญะซาอิร (al-jazā’ir) " ซึ่งแปลว่า "หมู่เกาะ" หมายถึงเกาะ 4 เกาะ ที่อยู่นอกชายฝั่งของเมือง ก่อนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2068
กลุ่มชนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรกคือชาวเบอร์เบอร์ จากนั้นจึงมีชาวฟินิเชียน ชาวโรมันและชาวอาหรับเข้ามา
แอลจีเรียอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันในช่วง พ.ศ. 2061 - 2373 จากนั้นจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส
แม้จะได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมฝรั่งเศสมาก แต่ชาวอาหรับในแอลจีเรียคงทำสงครามแบบกองโจรต่อต้านฝรั่งเศสอย่างต่อเนื่อง จนฝรั่งเศสยอมถอนตัวจากแอลจีเรีย โดยแอลจีเรียได้รับเอกราชเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2505
อาห์เม็ด เบลล์ เบลลา เป็นผู้นำในช่วง พ.ศ. 2505 - 2508 จากนั้นถูกคณะทหารปฏิวัติ พ.ศ. 2510 แอลจีเรียประกาศสงครามกับอิสราเอล และหันไปผูกมิตรกับสหภาพโซเวียต
ปัญหาทางเศรษฐกิจเป็นเหตุให้ประชาชนก่อการจลาจลเมื่อ พ.ศ. 2531 รัฐบาลปราบปรามด้วยความรุนแรงจนมีผู้เสียชีวิตไป 500 คน พ.ศ. 2532 แอลจีเรียประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่ให้สิทธิเสรีภาพแก่ประชาชนมากขึ้น
ประชากรส่วนใหญ่ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาอาหรับ ชนกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากที่สุด คือ ชาวเบอร์เบอร์
ภาษาในประเทศแอลจีเรีย มีภาษาอาหรับ เป็นภาษาราชการ ภาษาอื่นได้แก่ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเบอร์เบอร์
ศาสนาอิสลาม เป็นศาสนาประจำชาติ มีศาสนาคริสต์และอื่นๆ ในสัดส่วนน้อย
ฆ้อง
ฆ้อง เป็นเครื่องดนตรีประเภทเพอร์คัชชันทำด้วยโลหะที่มีหลายรูปแบบ คำว่าฆ้องนั้นมีที่ว่าจากภาษาชวา ปรากฏการใช้ฆ้องในหลายชาติในทวีปเอเชีย เช่น จีน อินโดนีเซีย ไทย มาเลเซีย เป็นต้น ปัจจุบันฆ้องเข้าไปมีส่วนในดนตรีตะวันตกด้วยเช่นกัน
ฆ้อง เป็นเครื่องดนตรีไทยประเภทเครื่องตี มีหลายขนาดและประเภท บางชนิดเป็นเพียงเครื่องตีให้สัญญาณ เช่น ฆ้องกระแต ใช้ตีบอกสัญญาณเข้าเวรยาม, ฆ้องชัย ใช้ตีบอกสัญญาณในกองทัพสมัยโบราณ เป็นต้น บางท้องถิ่นเรียกว่า โหม่งปัจจุบัน ฆ้องถูกนำไปใช้ร่วมกับพิธีกรรมต่างๆ โดยนิยมซื้อไปถวายวัด เพราะเชื่อกันว่าจะ ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดัง
ปัจจุบัน แหล่งผลิต ฆ้องของประเทศไทย อยู่ที่บ้านทรายมูล ตำบลทรายมูล อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี มีมากมายหลายขนาด จัดเป็นสินค้าโอทอป ของตำบล โดย ฆ้อง จะมีโฉลก แบ่ง ตามความเชื่อของชาวอิสาน ดังนี้โฉลกนิยมใช้มือคืบ กำปั้น ทางภาคอีสานใช้กำปั้นเรียงตามโฉลก 11 โฉลก
ในวงออร์เคสตรา ฆ้อง หรือบางครั้งเรียกว่าแทมแทม (tam-tam มีที่มาจากภาษาจีน) มีลักษณะเป็นฆ้องแบบแบน ไม่มีระดับเสียง มีได้หลายขนาด ฆ้องสามารถให้ได้ทั้งเสียงนุ่มลึกลับ และเสียงที่ดังกร้าว ขึ้นอยู่กับวิธีการตี ตำแหน่งการตีที่ดีที่สุดอยู่ที่บริเวณโดยห่างจากจุดศูนย์กลางเล็กน้อย ไม้สำหรับตีฆ้องเป็นไม้หัวนุ่ม
วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล
วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันอุดมศึกษาสำหรับผู้พิการ ตั้งอยู่ภายในบริเวณมหาวิทยาลัยมหิดล ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม โดยพระมหากรุณาธิคุณ ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
ในปี พ.ศ. 2534 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชทานแนวพระราชดำริแก่มหาวิทยาลัยมหิดลเกี่ยวกับการจัดตั้งสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในการพัฒนาศักยภาพความพร้อมทางการศึกษาโอกาสในด้านการประกอบอาชีพตลอดจนคุณภาพชีวิตของคนพิการ
28 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ จัดตั้งมูลนิธิราชสุดาขึ้น โดยได้พระราชทานพระราชานุญาตให้ใช้สร้อยพระนามาภิไธย "ราชสุดา" เป็นมงคลนามพระราชทาน ซึ่งตรงกับวันวิสาขบูชา อันเป็นมงคลนามสำหรับชื่อวิทยาลัยและมูลนิธิวิทยาลัยราชสุดา จึงถือเอาวันอังคารที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 เป็นฤกษ์กำเนิดของวิทยาลัย
ต่อมาวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2535 สภามหาวิทยาลัยมหิดลได้ให้ความเห็นชอบในการจัดตั้งวิทยาลัยราชสุดา และในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2536 คณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติให้จัดตั้ง วิทยาลัยราชสุดา
วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2536 มีประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล 
วิทยาลัยราชสุดา ตั้งอยู่ในเขตที่ดินมหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายามีเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่ บนถนนปิ่นเกล้า-นครชัยศรี ต.ศาลายา อ.พุทธมณฑล จ.นครปฐม ปัจจุบัน วิทยาลัยราชสุดาได้เปิดดำเนินการ ปฏิบัติงาน และจัดการเรียนการสอน 5 หลัง เปิดดำเนินการใช้แล้ว 4 หลัง ในอาคารอำนวยการและอาคารหอพัก 3 หลัง
พ่อครัว
พ่อครัว หรือ แม่ครัว คือผู้ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบในการทำอาหารในร้านอาหาร หรือโรงแรม ในร้านของตัวเองหรือได้รับการจ้างงานจากเจ้าของกิจการนั้น พ่อครัวหรือแม่ครัวอาจจะฝึกฝนตัวเองโดยมีบุคคลในครอบครัวเป็นพ่อครัวหรือแม่ครัวมาก่อน ในขณะเดียวกันก็มีโรงเรียนสอนทำอาหารตั้งขึ้นในปัจจุบัน โดยผู้ที่จบการศึกษาจากโรงเรียนทำอาหารมักจะได้รับการว่าจ้างจากร้านอาหารหรือภัตตาคารใหญ่ หรือโรงแรม
พ่อครัว หรือแม่ครัวในภาษาอังกฤษเรียกทับศัพท์ว่า กุ๊ก (cook) เป็นผู้รับผิดชอบในการเตรียมอาหารและทำอาหาร สำหรับ "หัวหน้าพ่อครัว" หรือ "เชฟ" (chef) จะทำหน้าที่รวมไปถึงคิดสูตรทำอาหารและการคิดรายการอาหาร รวมทั้งการจัดการในครัวคำว่า เชฟ มาจากคำในภาษาฝรั่งเศสว่า "chef de cuisine" ซึ่งหมายถึงหัวหน้าในการทำอาหาร
แบบจำลอง
แบบจำลอง หรือ โมเดล (มอเดิล หรือ โมเดิล, และมีการเรียกว่า ตุ๊กตา) อาจหมายถึง
555+
คากุระซากะ อาซึนะ
คากุระซากะ อาซึนะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
นางเอกหัวทึ่มพลังช้างสารผู้มีนิสัยขี้โกรธง่าย (คล้าย นารุ นารุเซงาวะ จากเรื่องบ้านพักอลเวง) มักมีเรื่องกับคนอื่นบ่อยๆ โดยเฉพาะกับ ยูกิฮิโระ อายากะ อาซึนะแอบชอบอาจารย์ทาคาฮาตะผู้เป็นครูประจำชั้นเก่า (แต่ในนามโรงเรียน คือ ผู้ปกครอง) เธอเป็นเด็กกำพร้าที่ผู้อำนวยการโรงเรียนอุปถัมภ์ให้เรียนหนังสือฟรี ถึงกระนั้นก็ยังพยายามจ่ายค่าเล่าเรียนด้วยตนเองโดยทำงานเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ เธอถูกขนานนามเป็น "ติงต๊องเรด" หนึ่งในขบวนการติงต๊องเรนเจอร์เนื่องจากเธอมีผลการเรียนที่แย่ที่สุดในกลุ่มติงต๊องเรนเจอร์ นัยน์ตาข้างหนึ่งของอาซึนะมีสีน้ำเงินและอีกข้างมีสีเขียว
(เว้นแต่ในอะนิเมะภาคเนกิมะ!?และมังงะภาคเนกิมะ!? นีโอที่เป็นสีน้ำเงินทั้งสองข้าง) เนื่องจากเธอเป็นลูกครึ่ง
อาซึนะเป็นนักเรียนคนแรกที่รู้ความลับของเนกิเมื่อเธอเห็นเนกิใช้เวทมนตร์ช่วย มิยาซากิ โนโดกะที่กำลังตกบันได (เล่ม 1) ในช่วงเริ่มต้นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างอาซึนะและเนกิไม่ค่อยราบรื่นนักเนื่องจากอาซึนะไม่ชอบที่เนกิมาเป็นครูประจำชั้นแทน อ.ทาคาฮาตะ แต่เมื่อเรื่องดำเนินไปทั้งสองก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนดูเหมือนว่าเป็นพี่น้องกัน ในบางครั้งความสัมพันธ์ของทั้งสองแสดงท่าทีจะพัฒนาไปเป็นความรักระหว่างหนุ่มสาว
อาซึนะเป็นคนแรกที่เนกิทำพันธสัญญาชั่วคราวด้วยอาวุธประจำกายของเธอที่แสดงอยู่บนการ์ดเป็นดาบขนาดยักษ์ มีชื่อว่า "ฮามะโนสึรุงิ" (ชื่อละติน:เอ็นซิสเอ็คโซ็คแทนส์) แต่บ่อยครั้งอาวุธที่เธอเรียกออกมากลับเป็นฮาริเซ็น (พัดกระดาษ) อย่างไรก็ดีเธอก็สามารถใช้มันอย่างมีประสิทธิภาพ อาซึนะเรียกดาบออกมาได้ครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนตอนที่ 61 เมื่อเธอพยายามช่วยเนกิจากปลาฉลาม ชี้ให้เห็นว่าอารมณ์ของเธอเป็นปัจจัยสำคัญในการเรียกอาวุธ
ชื่อจริงอาซึนะคือ อาซึนะ เวสเบรีน่า เทโอทานาเซีย เอเทโอฟิวเซีย มีสายเลือดแห่งชาวอัสดง คือ สายเลือดดับสูญ เป็นชาวเวทที่มีเวทสูงส่ง เป็น ตัวแปรสำคัญการทำศึก เพราะเพียงแต่ ว่าดวงเวทสลายก็สามารถ ลบเวทได้ทุกชนิด (ชาวอัสดง เป็นผู้ที่มีตาสองสี คือ ดวงหัตถ์เวท และ ดวงอัสดง แปล จาก ภาษาญี่ปุ่น มิอาจเป็น ชื่อที่ถูกต้อง)
เมื่อยังเด็กอาซึนะถูกนำมาเป็นอาวุธในการทำศึกเวทด้วยคุณสมบัติที่กล่าวมา ในการศึกนั้น เธอได้เห็นกาโต้ ตายระหว่างหนีออกมาช่วงสงคราม นากิ(พ่อเนกิ) ได้ผนึกความทรงจำในส่วนลึก พร้อมความทรงจำครั้งยังเป็น องค์หญิงอัสดง และเปลี่ยนนามสกุลใหม่ พร้อมความทรงจำใหม่ (ตรงนี้อาจจะงงว่าเธอมีสายเลือดในการลบเวท เพราะ เธอลบความทรงจำเอง นั้นก็คือ ใช้เวทตนเองแต่คนอื่นร่ายให้)
อาซึนะมีรสนิยมชอบผู้ชายที่แก่กว่า สังเกตได้จากการที่เธอแอบชอบทาคาฮาตะและปฏิกิริยาที่มีต่อ โคโนเอะ เอจุน พ่อของ โคโนเอะ โคโนกะ อย่างไรก็ดีนี่อาจเป็นเพราะความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกสะกดไว้ก็ได้
ส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับ ภาคการ์ตูน
โดยอดีตอาซึนะได้ทำสัญญากับจอมปีศาจตนหนึ่งไว้ทำให้อาซึนะมีภูมิคุ้มกันต่อเวทมนตร์แต่อีก 10 ปีข้างหน้าเธอจะต้องตาย เนกิ ได้ใช้ไทม์แมชชีนซึ่งสร้างขึ้นโดยซาโตมิ และ เจ้า ย้อนเวลาไปเมื่อ 10 ปีก่อนเพื่อพาเธอตอนเด็กออกเดินทางเพื่อให้สัญญาเป็นโมฆะ ด้วยความร่วมมือจากซาโตมิ เจ้า และนักเรียนห้อง 2-A ทุกคน จนสามารถแก้สัญญาให้เป็นโมฆะได้สำเร็จ ณ ที่ต้นไม้โลก โรงเรียนมาโฮระ(จากอะนิเมะชุดแรก)
บริษัท โคนามิ ผู้สร้างเกม คุณครูจอมเวท เนกิมะ! ในเพลย์สเตชัน 2 ได้มีการจัดทำ Figumate ซึ่งเป็น ฟิกเกอร์ของเนกิมะ โดยของ อาซึนะ เป็นฟิกเกอร์รูปอาซึนะ และของแถม เป็นอาติแฟ็ก รูปพัด
โคโนเอะ โคโนกะ
โคโนเอะ โคโนกะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
เด็กสาวผู้มีนิสัยอ่อนโยนใจดีเป็นเพื่อนของ คากุระซากะ อาซึนะ และ เนกิ สปริงฟิลด์ ชอบดูดวงและมีพลังเวทมนตร์สูง เนื่องจากเธอมาจากครอบครัวองเมียวที่มีพลังแข็งแกร่งและมีฐานะทางสังคมสูง (พ่อของเธอเป็นหัวหน้าของสมาคมเวทมนตร์แห่งคันไซ และแม่ของเธอเป็นลูกสาวของผู้อำนวยการโรงเรียนมาโฮระ ซึ่งในขณะเดียวกันก็ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าสมาคมเวทมนตร์แห่งคันโตด้วย) โคโนกะเป็นนักเรียนคนที่สี่ที่ (ในอะนิเมะภาคเนกิมะ!?เป็นคนที่ 4 และในอะนิเมะภาคแรก เธอทำพันธสัญญากับ เซ็ตสึนะ) เนกิทำพันธสัญญาชั่วคราวด้วยแต่เธอไม่รู้ว่าเธอมีพลังในการรักษาในตอนแรก เธอมีพลังรักษาแผลและอาการเจ็บป่วยต่างๆ โคโนกะสนิทกับ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ มากจนบางครั้งดูเหมือนทั้งสองจะเป็นคู่รักกัน
อายาเซะ ยูเอะ
อายาเซะ ยูเอะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
ที่เพื่อน ๆ มักจะเรียกว่ายูเอะคิจิ แม้เธอจะฉลาดแต่เธอไม่ชอบเรียนหนังสือและเป็นหนึ่งในนักเรียนห้าคนที่มีเกรดต่ำสุดของห้อง จึงทำให้เธอถูกจัดเข้าไปอยู่ในกลุ่มติงต๊องเรนเจอร์ ทั้งที่จริงๆแล้วยูเอะเรียนเก่งมากแต่เธอไม่ชอบการเรียนในห้อง จึงทำให้ได้คะแนนค่อนข้างต่ำ โดยยูเอะดำรงตำแหน่ง "ติงต๊องแบล็ค" หัวหน้าของติงต๊องเรนเจอร์ เนื่องจากเธอเกรดสูงสุดในติงต๊องเรนเจอร์ ยูเอะเป็นสมาชิกของชมรมสำรวจห้องสมุดและมักจะสมาคมกับสมาชิกอีกสองคน ได้แก่ มิยาซากิ โนโดกะ และ ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ ยูเอะเป็นเพื่อนสนิทของโนโดกะและคอยสนับสนุนเธอในเรื่องความรักกับเนกิ ยูเอะรู้ความลับของเนกิและเข้าสู่โลกของเวทมนตร์ระหว่างการทัศนศึกษาเกียวโตหลังจากการโจมตีสมาคมเวทมนตร์แห่งคันไซ หลังจากนั้นเธอก็ใช้เวลาฝึกเวทมนตร์อย่างขะมักเขม้นผิดกับนิสัยขี้เกียจของเธอ
ในช่วงงานโรงเรียนมาโฮระ คาโมะและฮารุนะสังเกตกิริยาของยูเอะ ทำให้รู้ว่าเธอก็ชอบเนกิเช่นเดียวกับโนโดกะ แต่เจ้าตัวเองปิดความรู้สึกนี้เป็นความลับไว้เพราะเห็นแก่เพื่อน ไม่ช้าโนโดกะได้รู้ความรู้สึกของยูเอะเช่นกัน แต่เธอก็ไม่โกรธแถมยังอนุญาตให้ยูเอะทำพันธสัญญากับเนกิอีกด้วย
ยูเอะเป็นนักเรียนคนที่ 5 ที่เนกิทำพันธสัญญาชั่วคราวด้วย แอติแฟกต์ของเธอเป็นไม้กวาด หมวก ผ้าคลุมของแม่มด และหนังสือสารานุกรมเวทมนตร์ ซึ่งเวทมนตร์ต่างๆจะอยู่ในสารานุกรมของยูเอะ
เมื่อมาถึงตอนปิดเทอมช่วงหน้าร้อนของโรงเรียนมาโฮระ คากุระซากะ อาซึนะได้ขอให้อาจารย์ใหญ่จัดชมรม" ตามหาพ่อเนกิ" โดยมีสัญลักษณ์คือ"ปีกพิสุทธิ์"' และเธอก็ได้อยู่ชมรมนั้นเป็นต้นมา เมื่อเวลาผ่านไปเนกิกับชมรม ได้ออกเดินทางไป เวลส์ ระหว่างที่อยู่ที่เกตพอร์ต (คล้ายท่าอากาศยาน) ของโลกเวทมนตร์ กลุ่มปีกสีชาตถูก เฟท อาเวอรังคัส โจมตีจนทำให้สมาชิกในกลุ่มปีกสีชาตกระจัดกระจายไปทั่วโลก ยูเอะซึ่งถูกวาร์ปไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ถูกโคเร็ต ฟรายดอลที่ร่ายเวทลบความทรงจำชน ทำให้ยูเอะเสียความทรงจำและต้องพักอยู่กับโคเร็ต ในระหว่างนั้นยูเอะได้เข้าศึกษายังโรงเรียนเวทมนตร์ ณ กรุงอาเรียโดเน่ และทำคะแนนสอบทั้งในภาคทฤษฎีและปฏิบัติได้อย่างยอดเยี่ยม และยังแสดงผลงานร่วมมือกับเพื่อนร่วมชั้นปราบมังกร ผลจากผลงานปราบมังกรนี้ ยูเอะและพวกจึงได้ไปดูแลความปลอดภัย ณ เทศกาลสันติภาพที่เมืองออสเทีย
ในหนังสือการ์ตูน ยูเอะมักถูกวาดให้ดื่มเครื่องดื่มบรรจุกล่อง ซึ่งสังเกตได้ตั่งแต่ปกเล่ม 1 โดยที่เครื่องดื่มแต่ละอย่างจะมีชื่อแปลกๆ ดังต่อไปนี้
ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ
ซาโอโตะเมะ ฮารุนะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
ฮารุนะเป็นนักเขียนโดจิน เธอใช้นามปากกาว่า "พารุ" () และเธอเป็นผู้แพร่ข่าวลือต่าง ๆ จนได้รับฉายาว่า "เจ้าแม่ข่าวลือ" นอกจากนี้เธอเป็นหนึ่งในสมาชิกชมรมสำรวจห้องสมุดและเป็นเพื่อนในกลุ่มของยูเอะและโนโดกะ ดูเหมือนเธอจะคิดว่าการทำให้โนโดกะได้ลงเอยกับเนกิเป็นหน้าที่ของตัวเอง และมักจะเข้าไปช่วยโนโดกะไม่ว่าโนโดกะจะต้องการหรือไม่
ฮารุนะเป็นนักเรียนคนที่ 6 ที่ทำพันธสัญญาชั่วคราวกับเนกิ มีอาร์ติแฟกต์เป็นสมุดและปากกาซึ่งเมื่อใช้วาดภาพแล้วภาพจะกลายเป็นตัวโกเลม(ในที่นี้คือ สิ่งมีชีวิตที่สร้างจากเวทมนตร์) ซึ่งสามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนมีชีวิต ฮารุนะทำพันธสัญญาด้วยการขโมยจูบจากเนกิเนื่องจากความสนใจในเวทมนตร์ของตัวเองผิดกับนักเรียนคนอื่นที่ทำพันธสัญญากับเนกิเมื่อถูกขอร้องหรือมีเหตุจำเป็น ความสามารถพิเศษคือ จมูกไวเรื่องความรักเป็นพิเศษ
มิยาซากิ โนโดกะ
มิยาซากิ โนโดกะ (; ) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
หนอนหนังสือขี้อายแห่งชมรมสำรวจห้องสมุด เธอช่วยงานในร้านหนังสือของโรงเรียนและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องสมุดจนกระทั่งคนเรียกเธอว่า "คุณหนูร้านหนังสือ" (本屋ちゃん ฮงยะจัง) ตอนที่เนกิมาถึงโรงเรียนใหม่ๆ ผมของเธอยาวปรกหน้าจนคนอื่นมองไม่เห็นดวงตาของเธอ แต่หลังจากนั้นเธอก็เปลี่ยนมาถักเปียสั้นทำให้ผมไม่บังตาของตัวเอง หลังจากเนกิช่วยเธอตอนที่เธอตกบันไดเธอก็ตกหลุมรักคุณครูเนกิทันที โนโดกะเป็นนักเรียนคนที่สองที่เนกิทำพันธสัญญาชั่วคราวด้วย อาติแฟกต์ของเธอคือหนังสือไดอารี่ที่เธอสามารถอ่านความคิดของคนที่เธอเอ่ยชื่อได้ และเธอยังสนับสนุนยูเอะที่ตกหลุมรักเนกิให้ทำอาติแฟกต์กับเนกิอีกด้วย
ในหนังสือเล่มที่ 23 เธอได้เมจิคไอเท็มมา 1 ชิ้น นั่นก็คือ "เพลงกล่อมเด็กแห่งเทพมาร"นั่นเอง ซึ่งในเล่มที่ 25 ตอนที่ 223 เธอได้ใช้ "เพลงกล่อมเด็กแห่งเทพมาร" อ่านชื่อหญิงสาวคนหนึ่งที่ทำพันธสัญญากับเฟต นาม "ชิราเบะ" ซึ่งโนโดกะได้ชื่อจริงของชิราเบะมาว่า "บริจิต" แล้วในตอนที่ 227 เธอได้ใช้"เพลงกล่อมเด็กแห่งเทพมาร" อีกครั้งเพื่ออ่านชื่อจริงของเฟต ซึ่งชื่อจริงของเฟตคือ " เทอเรี่ยม " แล้วเธอจึงถูก เฟต ใช้มนต์ ผนึกหินจึงทำให้อาติแฟกต์หนังสือไดอารี่ กลายเป็นหินไปพร้อมข้อความบางอย่างที่เธอได้อ่านใจของเฟตมาอย่างลับๆ หลังจากนั่นหน้าของหนังสือไดอาที่กลายเป็นหินที่พวกเนกิกำลังอ่านและปะติดปะต่ออยู่ก็แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพราะฝีมือของเนกิและอาสึนะ
[นิสัยคล้ายกับ มาเอฮาระ ชิโนบุ ในเรื่อง บ้านพักอลเวง เลิฟฮินะ]
เซ็ตไตโชเน็น
เซ็ตไตโชเน็น () เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นแนวลึกลับ ออกแพร่ภาพในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม ถึง 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ทางช่อง NHKBS2
ในหน้าร้อนปีหนึ่ง อะยุมุ ไอซาวะ จากโยโกฮาม่าถูกส่งไปอาศัยอยู่ ณ เมืองเล็กๆ ในชนบทแห่งหนึ่งซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา หลังจากมาถึงได้ไม่นานเด็กท้องถิ่นคนหนึ่งก็บอกให้เขาไปพบและเล่นกับวัคคุง เด็กผู้ชายลึกลับที่รออะยุมุมานานกว่าสิบปี...
เซ็ตไตโชเน็น มีการแบ่งเนื้อเรื่องออกเป็นสองส่วน อันได้แก่เนื้อเรื่องส่วนของเมืองทานะ (ตอนที่ 1 - ตอนที่ 12) และส่วนของเมืองโยโกฮาม่า (ตอนที่ 13 - ตอนที่ 26) ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องสองปีให้หลัง จากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เมืองทานะ โดยมีการเปลี่ยนตัวละครดำเนินเรื่องหลักใหม่ทั้งหมด นอกเสียจากตัวเอก อะยุมุ ไอซาวะ
4 มกราคม
วันที่ 4 มกราคม เป็นวันที่ 4 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 361 วันในปีนั้น (362 วันในปีอธิกสุรทิน)
อัลลอฮ์
ศาสนาอิสลามเรียกพระเป็นเจ้าว่า อัลลอฮ์ บ้างก็สะกดว่า อัลลอฮฺ, อัลลอหฺ หรือ อัลเลาะห์ ตรงกับภาษาอังกฤษ "God" เชื่อว่าทรงเป็นพระผู้สร้างมนุษย์ สิ่งมีชีวิต สิ่งไม่มีชีวิต และทุกสรรพสิ่งในจักรวาล พระองค์ทรงมีโดยไร้จุดเริ่มต้น และทรงมีอยู่นิรันดร์โดยไม่มีจุดจบ พระองค์แตกต่างกับทุกสรรพสิ่งอย่างสิ้นเชิง ทรงดำรงด้วยพระองค์เอง มิต้องทรงพึ่งพาสิ่งใด พระองค์เป็นพระผู้เป็นเจ้าเอกองค์เดียว ไม่มีพระผู้เป็นเจ้าอื่นใดอีกนอกเหนือจากพระองค์
ตามความเชื่อของอิสลาม อัลลอฮ์ทรงมีความสามารถในการบันดาลทุกสรรพสิ่ง ทรงรอบรู้โดยไม่จำกัดขอบเขต
อัลลอฮ์เป็นพระปฐมนามแห่งพระองค์ พระองค์มีพระนามอันวิจิตรอื่น ๆ อีกมากถึง 99 พระนาม ซึ่งบ่าวของพระองค์สามารถใช้นามเหล่านั้นเรียกพระองค์ได้
พระองค์ทรงบริสุทธิ์ ไม่มีบุตร ไร้ภาคี ทรงอยู่นอกเหนือกาละและเทศะ เพราะทั้งสองสิ่งนั้น เป็นสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสร้าง พระองค์ทรงกำหนดระบบและปัจจัยของทุกสรรพสิ่ง อีกทั้งยังได้กำหนดจุดเริ่มต้นและจุดจบของสรรพสิ่งที่พระองค์สร้างทั้งมวล
อัลลอฮ์ คืออัตมันที่ทรงสิทธิในการได้รับการเคารพบูชาอย่างแท้จริง ไม่มีสิ่งใดอย่างเด็ดขาดที่ควรแก่การเคารพบูชานอกเหนือจากพระองค์
ชาวมุสลิมถือว่าอัลลอฮ์คือพระยาห์เวห์ในศาสนาคริสต์และศาสนายูดาห์
พระนามอันงดงาม (อัลอัสมาอ์ อัลฮุสนา) ของอัลลอหฺที่ระบุในอัลกุรอานมี 99 พระนามคือ
5 มกราคม
วันที่ 5 มกราคม เป็นวันที่ 5 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 360 วันในปีนั้น (361 วันในปีอธิกสุรทิน)
6 มกราคม
วันที่ 6 มกราคม เป็นวันที่ 6 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 359 วันในปีนั้น (360 วันในปีอธิกสุรทิน)
7 มกราคม
วันที่ 7 มกราคม เป็นวันที่ 7 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 358 วันในปีนั้น (359 วันในปีอธิกสุรทิน)เอแดน มีกาแอล อาซาร์ นักฟุตบอลทีมชาติเบลเยี่ยม (ค.ศ. 2008 -ปัจจุบัน) และสโมสรเชลซี (ค.ศ. 2012 -ปัจจุบัน)
8 มกราคม
วันที่ 8 มกราคม เป็นวันที่ 8 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 357 วันในปีนั้น (358 วันในปีอธิกสุรทิน)
พ.ศ. 2519 (นางอรพินท์​ จันทพรา​ม)​
กากบาทเขียว
กากบาทเขียว () เป็นสัญลักษณ์หนึ่งของวิชาชีพเภสัชกรรม นิยมมากในประเทศสหราชอาณาจักรและประเทศฝรั่งเศส
พ.ศ. 2473
พุทธศักราช 2473 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1930 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินเกรกอเรียน
เฟื่องฟ้า
เฟื่องฟ้า () เป็นไม้ยืนต้นประเภทพุ่มกึ่งเลื้อย ขนาดตั้งแต่พุ่มเล็กถึงพุ่มใหญ่ มีหนามขึ้นตามลำต้นอยู่ ใบเดี่ยว แตกออก สลับกับกิ่ง หรือเยื้องกัน มีขนขึ้นปกคลุมเล็กน้อย มีสีเขียวหรือใบด่าง รูปร่างรีแหลมยาว 3-6 ซม. กว้าง 2-3 ซม. ใบประดับลักษณ ะคล้ายรูปหัวใจหรือรูปไข่มี 3-5 ใบ มีหลายสี เช่น ม่วง แดง ชมพู ส้ม ฟ้า เหลืองและอื่นๆ มีทั้งดอกสมบูรณ์เพศและไม่สมบูรณ์เพศ ออกเป็นช่อ ตามซอก ใบหรือปลายกิ่ง แต่ละช่อมี 3 ดอก เป็นหลอดยาว 1-2 ซม.
ต้องการแสงแดดจัดในสภาพกลางแจ้ง ได้รับแสงแดดตลอดวัน ถ้าได้รับแสงแดดไม่เพียงพอจะทำ ให้สีของใบไม่เข้มออกดอกน้อย ต้องการอุณหภูมิ ปานกลางหรือร้อนชื้น เมื่อโตขึ้น ต้องการน้ำปานกลาง ถึงค่อนข้างต่ำ ถ้ารดน้ำมากเกินไปจะไม่ออกดอก ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำกิ่ง, ตอนกิ่ง, เสียบยอด
เฟื่องฟ้าถูกค้นพบครั้งแรกในประเทศบราซิลโดยนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศสราว ค.ศ. 1766-1769 และได้ถูกนำไปปลูกยังส่วนต่าง ๆ ของโลก เริ่มจากยุโรป อเมริกาเหนือ และเอเชีย สำหรับในประเทศไทย มีการนำพันธุ์เฟื่องฟ้าเข้ามาจากสิงคโปร์ครั้งแรกราว พศ. 2423 ใน สมัยรัชกาลที่ 5พันธุ์เฟื่องฟ้าในประเทศไทยมีไม่น้อยกว่าต่างประเทศ เนื่องจากเฟื่องฟ้าเจริญเติบโตได้ดีในประเทศไทย และกลายพันธุ์เกิดเป็นพันธุ์ใหม่ขึ้นมากมาย
9 มกราคม
วันที่ 9 มกราคม เป็นวันที่ 9 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 356 วันในปีนั้น (357 วันในปีอธิกสุรทิน)
10 มกราคม
วันที่ 10 มกราคม เป็นวันที่ 10 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 355 วันในปีนั้น (356 วันในปีอธิกสุรทิน)
11 มกราคม
วันที่ 11 มกราคม เป็นวันที่ 11 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 354 วันในปีนั้น (355 วันในปีอธิกสุรทิน)
ยานเสินโจว 6
ยานเสินโจว 6 () เป็นยานลำที่สองของสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่มีนักบินปฏิบัติภารกิจบนยาน ทะยานขึ้นฟ้า เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ด้วยยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ (Long March 2F) จากฐานยิงจรวดจิ่วเฉวียน ซึ่งยานเสินโจวขณะนี้ได้ โคจรรอบโลก โดยมีลูกเรือคือ นายเฟ่ยจวิ้นหลง (费俊龙) และ นายเนี่ยไห่เซิ่ง (聂海胜) ซึ่งตอนนี้ ลูกเรือได้ เปลี่ยนชุดนักบินอวกาศ เป็น ชุดนักบินอวกาศแบบบาง, ทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ และตอนที่พวกเขาได้เข้าสู่ โมดูลควบคุมวิถีการโคจรเป็นครั้งแรก เขาสามารถทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำได้ โดยมีการรายงานว่า ยานเสินโจว 6 จะบินอยู่ในวงโคจร 5 วัน โดยจะร่อนลงเวลาประมาณ 22.00 UTC ในวันที่ 15 ตุลาคม
นี่ถือว่าเป็นการทะยานขึ้นฟ้าครั้งแรกของนักบินอวกาศทั้ง 2 คน ซึ่งลูกเรือทั้ง 2 ได้ เกริ่นนำกับชาวจีน และ สื่อมวลชนนานาชาติ ก่อนที่จะเริ่มภารกิจส่งยานประมาณ 5 ชั่วโมง ว่า เนี่ยไห่เซิ่งจะฉลองวันเกิดครบรอบ 41 ปีบนอวกาศ
หวงชุนผิง หัวหน้าผู้ออกแบบ ยานขนส่งลองมาร์ช 2 เอฟ ได้กล่าวเอาไว้ว่า นักบินที่จะขึ้นบินในภารกิจนี้ จะถูกคัดเลือก จาก 1 ใน 3 คู่ ซึ่งมีจากเดิมมีนักบินอวกาศ 5 คู่ที่ถูกฝึกมา แต่เมื่อ 1 เดือนก่อนที่จะมีภารกิจ คู่ที่ทำการทดสอบได้ผลแย่ที่สุด 2 คู่ ได้ถูกคัดตัวออกไปก่อนหน้านี้ ซึ่งในหนังสือพิมพ์ Ta Kung Pao มีรายงานไว้ว่า คู่ของนายเฟ่ยจวิ้นหลง กับ นายเนี่ยไห่เซิ่ง เป็น คู่ที่มีคะแนนนำ และเคยเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกใน 3 กลุ่มสุดท้ายในภารกิจ ยานเสินโจว 5 อีกด้วย
12 มกราคม
วันที่ 12 มกราคม เป็นวันที่ 12 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 353 วันในปีนั้น (354 วันในปีอธิกสุรทิน)
พอดกอรีตซา
พอดกอรีตซา (อักษรโรมัน: Podgorica; อักษรซีริลลิก: Подгорица) เป็นเมืองหลวงของประเทศมอนเตเนโกร มีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ละติจูด 42.47 องศาเหนือ และลองจิจูด 19.28 องศาตะวันออก มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 44 เมตร จากการสำรวจพบว่าในปี พ.ศ. 2546 เมืองนี้มีประชากร 136,473 คน
พอดกอรีตซามีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ดี คือ ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำริบนีตซา (Ribnica) และแม่น้ำมอราตชา (Morača) ทางทิศเหนืออยู่ห่างจากศูนย์สกีฤดูหนาวเพียงไม่กี่กิโลเมตร ทางทิศใต้ก็เกือบจะติดกับทะเลเอเดรียติก ทำให้เมืองนี้มีสภาพที่เอื้ออำนวยต่อการตั้งถิ่นฐาน
ชื่อพอดกอรีตซาในภาษาเซอร์เบีย เมื่อแปลตามตัวอักษรจะมีความหมายว่า "ใต้กอรีตซา" กอรีตซา (หมายถึง ภูเขาลูกเล็ก ๆ) เป็นชื่อของเขาลูกหนึ่งซึ่งสามารถมองลงไปเห็นเมืองนี้ได้ บริเวณเมืองเก่าของเมืองนี้มีชื่อว่า โดเกลอา (Doclea) ในสมัยก่อนโรมันและสมัยโรมัน ต่อมาในสมัยกลางเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ริบนีตซา (Ribnica) และในระหว่างปี พ.ศ. 2488 - พ.ศ. 2535 (1945 - 1992) ถูกเรียกว่า ตีโตกราด (Titograd) พอดกอรีตซาเป็นที่ตั้งของโรงละครและห้องสมุดหลายแห่ง รวมทั้งมหาวิทยาลัย 1 แห่ง
13 มกราคม
วันที่ 13 มกราคม เป็นวันที่ 13 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 352 วันในปีนั้น (353 วันในปีอธิกสุรทิน)
ฮัจญ์
การประกอบพิธีฮัจญ์ หรือ การทำหัจญ์ คือการเดินทางไปปฏิบัติศาสนกิจที่นครมักกะหฺในเดือนซุลฮิจญะหฺ ตามวันเวลา และสถานที่ต่าง ๆ ที่ทางศาสนาอิสลามกำหนดไว้ ซึ่งศาสนกิจข้อนี้เป็นหน้าที่สำหรับมุสลิมทั้งชายและหญิง ทุกคนที่มีความสามารถในด้านร่างกาย ทรัพย์สิน และการเดินทาง ที่จะต้องปฏิบัติ
ในช่วงฮัจญ์ ชาวมุสลิมทั่วโลกจะเดินทางเข้าสู่อาระเบีย โดยก่อนอื่นจะมีการทำ อิหฺรอม นั่นคือการตั้งใจว่าจะทำพิธีฮัจญ์ ก่อนการเข้าไปในแผ่นดินหะรอม (แผ่นดินต้องห้าม) โดยจะปฏิบัติตามกฎของหัจญ์ อาทิเช่น การไม่สมสู่ การไม่ล่าสัตว์ในแผ่นดินหะรอม การไม่ตัดเล็บหรือผม การไม่เสริมสวยหรือใช้น้ำหอม ผู้ชายจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย มาสวมผ้าเพียงสองผืน แล้วต่างก็จะมาชุมนุมกันที่ ทุ่งอะร็อฟะหฺ ในตอนเช้าตรู่ของวันที่เก้าของเดือนซุลฮิจญะหฺ
แล้วพอตกค่ำ ซึ่งตามปฏิทินฮิจญ์เราะหฺจะเป็นคืนที่สิบ เหล่านักแสวงบุญจะเดินทางผ่าน ทุ่งมุซดะลิฟะหฺ พักชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่ ทุ่งมีนา ก่อนเที่ยงของวันต่อไป
ส่วนชาวมุสลิมทั่วโลกที่ไม่ได้ไปประกอบพิธีฮัจญ์ก็จะเฉลิมฉลองทำบุญเลี้ยงอาหารที่บ้าน เรียกวันนี้ว่าวันอีดิลอัฎฮา ทีเรียกว่าอัฎฮาเพราะมีการเชือดสัตว์พลีให้ผู้คนรับประทานในยามดุฮา คือยามสายหลังตะวันขึ้น แต่ก่อนเที่ยง หรือชาวไทยเชื้อสายมลายูในห้าจังหวัดภาคใต้เรียกว่าวันรายอ (รายาฮาญี) ซึ่งแปลเป็นไทยตามตรงก็คือ วันใหญ่ นั่นเอง
นักแสวงบุญจะพักอยู่ที่ ทุ่งมีนา เป็นเวลาสามวัน เพื่อขอพรและบำเพ็ญตนตามพิธีฮัจญ์ หลังจากนั้นจึงเดินทางเข้ากรุงมักกะหฺ เพื่อฏอวาฟเวียนรอบ กะอฺบะฮฺ หรือที่เรียกว่า บัยตุลลอหฺ อันเป็นเสมือนเสาหลักของชุมทิศ ซึ่งตั้งอยู่ใน มัสยิด ฮะรอม (มัสยิดต้องห้าม) หลังจากนั้นผู้แสวงบุญก็จะเดินจากเนินเขาศอฟา สู่เนินเขามัรวะหฺ ซึ่งมีระยะทาง 450 เมตร ไปมาจนครบเจ็ดเที่ยว ระหว่างที่เดินก็จะกล่าวคำขอพรและคำวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า เมื่อเสร็จพิธีนี้แล้วก็จะขริบผมหรือโกนหัว และผู้แสวงบุญก็จะหลุดพ้นจากภาวะ อิฮฺรอม
การทำฮัจญ์เป็นพิธีกรรม ทางศาสนาที่เก่าแก่ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยศาสดาอิบรอฮีม การทำฮัจญ์เริ่มต้นขึ้นเมื่ออัลลอฮได้บัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม และศาสดาอิสมาอีล ผู้เป็นลูกชายร่วมกันทำนุบำรุง บัยตุลลอฮฺ ขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสถานที่สำหรับการเคารพบูชาอัลลอฮ เมื่อซ่อมแซมเสร็จแล้ว พระองค์ก็ทรงบัญชาให้ศาสดาอิบรอฮีม เรียกร้องให้มนุษย์ชาติมาร่วมกันแสดงความจงรักภักดีต่อพระองค์ เมื่อกาลเวลาผ่านไป ชนรุ่นหลังได้อุตริรูปแบบการทำฮัจญ์ จนมันได้เปลี่ยนแปลงไปจากรูปแบบเดิมที่อัลลอหฺได้ทรงกำหนดไว้ เช่น มีการนำ เทวรูปต่าง ๆ มาตั้งรอบ ๆ กะอฺบะหฺ เพื่อบูชาในระหว่างการทำหัจญ์และมีการเปลือยกายในยามทำพิธีฏอวาฟ พร้อมกับกู่ร้องและปรบมือ
จนกระทั่ง มาถึงสมัยของศาสดามุฮัมหมัด สิ่งแรกที่ท่านปฏิบัติก็คือการทุบทำลายเทวรูปและเจว็ดรอบข้างกะอฺบะหฺจนหมดสิ้น และท่านก็ได้แสดงแบบอย่างของการทำฮัจย์ที่ถูกต้องให้บรรดาผู้ศรัทธาได้ปฏิบัติสืบทอดกันมาจนถึงวันนี้
14 มกราคม
วันที่ 14 มกราคม เป็นวันที่ 14 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 351 วันในปีนั้น (352 วันในปีอธิกสุรทิน)
15 มกราคม
วันที่ 15 มกราคม เป็นวันที่ 15 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 350 วันในปีนั้น (351 วันในปีอธิกสุรทิน)
มัสยิด
มัสยิด ( "มัสญิด") หรือ สุเหร่า () เป็นศาสนสถานของชาวมุสลิม คำว่า มัสญิด เป็นคำภาษาอาหรับแปลว่า สถานที่กราบ ชาวมุสลิมในแต่ละชุมชนจะสร้างมัสยิดขึ้นเพื่อเป็นสถานที่ปฏิบัติพิธีกรรมทางศาสนา อันได้แก่การนมาซ และการวิงวอน การปลีกตนเพื่อบำเพ็ญตบะ หาความสันโดษ (อิอฺติกาฟ และ คอลวะหฺ)
นอกจากนี้มัสยิดยังเป็นโรงเรียนสอนอัลกุรอาน และศาสนา สถานที่ชุมนุมพบปะ ประชุม เฉลิมฉลอง ทำบุญเลี้ยง สถานที่ทำพิธีสมรส และสถานที่พักพิงของผู้สัญจรผู้ไร้ที่พำนัก โดยที่จะต้องรักษามารยาทของมัสยิด เช่นการไม่คละเคล้าระหว่างเพศชายและหญิง การกระทำที่ขัดกับบทบัญญัติห้ามของอิสลาม (ฮะรอม) ทั้งมวล
ในไทยมีการเรียกมัสยิดหลายอย่าง เช่นนอกจากนี้ยังปรากฏในเอกสารและบันทึกโบราณอีกหลายฉบับเรียกศาสนสถานในศาสนาอิสลามไว้หลากหลาย อาทิ เสร่า, บาแล และโรงสวดแขก เป็นต้น
ในคัมภีร์อัลกุรอานและบันทึกอัลฮะดีษมิได้มีการระบุกฎเกณฑ์อันตายตัวที่เกี่ยวข้องกับมัสยิดไว้ การจัดองค์ประกอบต่าง ๆ ล้วนแต่เกิดจากความจำเป็นด้านประโยชน์ใช้สอยและความเรียบร้อยสวยงาม โดยใช้มัสยิดของพระศาสดาเป็นต้นแบบ บ้างก็พัฒนาให้สอดคล้องกับยุคสมัยจนเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะเฉพาะ ซึ่งมีองค์ประกอบดังต่อไปนี้