hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ความทรงจำแห่งโลก
ความทรงจำแห่งโลก (, ) คือแผนงานที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโก กำหนดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) เพื่อมีวัตถุประสงค์เพื่อการอนุรักษ์ และการเผยแพร่มรดกภูมิปัญญาของโลกที่บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ไม่ว่าจะเป็นการบันทึกไว้ในรูปแบบใดหรือของประเทศใดก็ตาม ถือว่าเป็นแหล่งรวมความคิด ความรู้ ประสบการณ์ ที่สามารถสะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทั้งในด้านของวัฒนธรรม จากสังคมในอดีตให้แก่สังคมปัจจุบัน และเพื่อที่จะสืบสานส่งต่อให้แก่สังคมในอนาคตหลักเกณฑ์ในการคัดเลือกเอกสารมรดก ดังต่อไปนี้ ใช้ได้ในการคัดเลือกเอกสารมรดกที่มีคุณค่าต่อประเทศ ต่อภูมิภาค และต่อโลก สำหรับในประเทศไทย มีสิ่งที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลกทั้งสิ้น 5 รายการได้แก่
นอกจากนี้ ทางการไทยยังเตรียมเสนอเอกสารสำคัญอีก 5 ฉบับ เพื่อขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลก ดังนี้
เกวตซัลโกอัตล์
เกวตซัลโกอัตล์ เป็นเทพผู้สร้างโลกในคติความเชื่อของชาวอินเดียนแดง เป็นผู้สร้างมนุษย์และเป็นเทพผู้เป็นใหญ่ในโลกแห่งความตาย รูปลักษณ์เป็นรูปงูใหญ่ ในตำนานของชาวอินเดียนแดงกล่าวว่าเทพองค์นี้ได้ลงมายังโลกมนุษย์และสร้างมนุษย์จากกองกระดูกในโลก
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม () หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม คอมมิวนิส () เป็นกล้ามเนื้อที่มีจุดเกาะต้นโดยเป็นเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) ของกระดูกต้นแขน (humerus) และเกาะมาจากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งกั้นระหว่างกล้ามเนื้อมัดนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง และเกาะมาจากพังผืดปลายแขน (antebrachial fascia)
ตอนปลายของกล้ามเนื้อนี้แบ่งออกเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ 4 เอ็น ซึ่งวิ่งร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส (Extensor indicis) ภายในแผ่นเยื่อเมือกผ่านเข้าไปในช่องของเอ็นดอร์ซัลคาร์ปัล (dorsal carpal ligament) แล้วเอ็นจะแผ่แยกออกที่ด้านหลังมือ เข้าไปเกาะปลายที่กระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 และ 3
ตรงข้อต่อระหว่างฝ่ามือกับนิ้วมือ (metacarpophalangeal) เอ็นกล้ามเนื้อแต่ละเอ็นจะผูกติดโดย fasciculi กับเอ็นคอลแลทเทอรัล (collateral ligaments) ทำหน้าที่เป็นเอ็นด้านหลังมือของข้อต่อนี้ หลังจากข้ามข้อต่อนี้แล้ว เอ็นจะแผ่ออกเป็นแอ็นแผ่ (aponeurosis) กว้างซึ่งคลุมพื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกนิ้วมือชิ้นแรก และถูกเสริมแรงโดยกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสและลัมบริคัล
ตรงข้อต่อระหว่างกระดูกนิ้วมือข้อแรก (first interphalangeal joint) เอ็นแผ่นี้จะแบ่งออกเป็น 3 แผ่น เป็นแผ่นตรงกลาง (intermediate) 1 อัน และแผ่นคอลแลทเทอรัล (collateral) 2 อัน แผ่นตรงกลางจะเกาะปลายเข้ากับฐานของกระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 ส่วนแผ่นคอลแลทเทอรัลซึ่งต่อเนื่องมาตลอดด้านข้างของกระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 จะรวมกันเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของกระดูกนิ้วมือชิ้นปลาย เมื่อ
เอ็นของกล้ามเนื้อมัดนี้ที่เข้าไปในนิ้วชี้ จะเข้าร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส ซึ่งทอดตัวบนด้านอัลนา
บนด้านหลังมือ เอ็นกล้ามเนื้อนี้ที่เกาะเข้าไปในนิ้วกลาง นิ้วนาง และนิ้วก้อย จะเชื่อมกันด้วยแผ่นคาดเฉียงๆ 2 แผ่น แผ่นแรกมาจากเอ็นนิ้วนางผ่านมาด้านล่างและด้านข้างไปยังเอ็นนิ้วกลาง ส่วนอีกแผ่นหนึ่งผ่านมาจากเอ็นนิ้วนางมาด้านล่างและด้านใกล้กลางไปยังเอ็นนิ้วก้อย ในบางครั้งอาจพบแผ่นคาดแนวนอนบางๆ ที่เชื่อมระหว่างเอ็นนิ้วชี้และเอ็นนิ้วกลางได้
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมทำหน้าที่เหยียด (extend) นิ้วมือ ข้อมือ และข้อศอก
กล้ามเนื้อนี้กระทำต่อกระดูกนิ้วมือท่อนต้นเป็นหลัก ส่วนกระดูกนิ้วมือท่อนกลางและปลายมักจะเหยียดได้โดยกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสและลัมบริคัล
กล้ามเนื้อนี้มักจะพยายามกางแยกนิ้วมือออกด้วยเมื่อมันกำลังเหยียดนิ้ว
สแตนด์บายยัวร์ไซด์
"สแตนด์บายยัวร์ไซด์" () คือซิงเกิลที่ 4 ของอัลบั้ม"วันฮาร์ต" ของเซลีน ดิออน ในรูปแบบซิงเกิลวิทยุเท่านั้น วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2546
"สแตนด์บายยัวร์ไซด์" ประพันธ์และอำนวยการสร้างโดย มาร์ก เทย์เลอร์ และ พอล แบร์รี ผู้ประพันธ์เพลงดังของแชร์ อย่าง "บีลีฟ"
ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้
"สแตนด์บายยัวร์ไซด์"ขึ้นสูงสุดอันดับที่ 17 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัย
ซิงเกิลเพื่อการประชาสัมพันธ์ในสหรัฐอเมริกา
ตูลอร์เดซอม
"ตูลอร์เดซอม" () คือซิงเกิลแรกจากอัลบั้ม"อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" ของเซลีน ดิออน จำหน่ายเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ในบางประเทศ
"ตูลอร์เดซอม " ประพันธ์โดย ชาก เวอเนอรูโซ ผู้ประพันธ์เพลงภาษาฝรั่งเศสยอดนิยมของเซลีนก่อนหน้านี้ "ซูเลอวอง" เพลงอำนวยการสร้างโดย Erick Benzi ผู้เคยทำงานร่วมกับเซลีนในอัลบั้ม "เดอ" ในปี พ.ศ. 2538 และอัลบั้ม"ซีลซูฟฟีเซแดมเม" ในปี พ.ศ. 2541
มิวสิกวิดีโอเพลงนี้อำนวยการสร้างโดย Yannick Saillet ถ่ายทำเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2546 ในทะเลทรายในรัฐเนวาดา ลอสแอนเจลิส และเผยแพร่เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งได้บรรจุในซิงเกิลดีวีดี "ตูลอร์เดซอม" และดีวีดีรวมสื่อวีดิทัศน์"องเนอชองช์ปา" และเบื้องหลังการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอเพลง "ตูลอร์เดซอม " ได้บรรจุในอวีนฟีเยอเอกัตเรอตีฉบับจำกัด และดีวีดีองเนอชองเช่ปา
เพลงนี้อยู่ในชาร์ตแอร์เพลควิเบกนานถึง 8 สัปดาห์ และ 3 สัปดาห์บนอันดับสูงสุดในชาร์ตโพลิชแอร์เพล และขึ้นติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และได้รับสถานะ เงิน ในฝรั่งเศส สำหรับยอดขาย 125,000 แผ่น "ตูลอร์เดซอม" เป็นวิงเกิลภาษาฝรั่งเศสที่อยู่บนชาร์ตแคนาดานานที่สุด อันดับสูงสุดคืออันดับที่ 2
เพลงนี้ได้รวมอยู่ในอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมในปี พ.ศ. 2548 "องเนอชองช์ปา"
ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (แคนาดา)
ซิงเกิลซีดี 3 นิ้ว 2 เพลง - (ยุโรป)
ซิงเกิลซีดี 3 เพลง - (ฝรั่งเศส)
ซิงเกิลดีวีดี - (ฝรั่งเศส)
นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ
นิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ดูแลพื้นที่ภาคใต้ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพัทลุงพรรคประชาธิปัตย์หลายสมัย เกิดวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2500 ที่ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรของ ชม และหนูเรียง อินทรสมบัติ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท รัฐศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(เป็นศิษย์เก่าดีเด่นคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) และสอบได้เป็นเนติบัณฑิตไทย สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา ในพระบรมราชูปถัมภ์
ก่อนเข้าสู่วงการเมือง นิพิฏฐ์เป็นทนายความ ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2535 และได้รับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพัทลุง มาโดยตลอดทุกสมัยที่ลงสมัครรับเลือกตั้ง เคยเป็นประธานกรรมาธิการตำรวจ สภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และ เลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันเป็นกรรมการกฎหมายและกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์
ในการเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นิพิฏฐ์ลงสมัครรับเลือกตั้งได้รับคะแนนเป็นอันดับ 1 ของจังหวัดพัทลุง และเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์มีการจัดตั้ง รัฐบาลเงา นิพิฏฐ์ได้รับเลือกจากที่ประชุมพรรคให้ทำหน้าที่รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีเงา
นิพิฎฐ์เคยดำรงตำแหน่งทางการเมืองหลายตำแหน่ง อาทิ
นิพิฎฐ์ ได้ตำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 โดยมีตำแหน่งเป็นรองประธานกรรมการภาพยนตร์และวีดิทัศน์แห่งชาติ หรือที่รู้จักและเรียกกันโดยทั่วไปว่า "บอร์ดชาติ" อันมี ดร.ไตรรงค์ สุวรรณคีรี เป็นประธาน ซึ่งในวาระที่นายนิพิฏฐ์ได้อยู่ในบอร์ดชาติ ได้เกิดประเด็นซึ่งเป็นข้อถกเถียงกันในวงกว้างถึงความเหมาะสมของขอบเขตการใช้อำนาจ วิธีพิจารณาตัวบทกฎหมาย และวิสัยทัศน์ของการดำรงตำแหน่งที่เกี่ยวข้องกับวงการศิลปะวัฒนธรรม สืบเนื่องจากกรณีที่ทางบอร์ดชาติได้มีการสั่งห้ามฉายภาพยนตร์เรื่อง "Insects in the backyard" (กำกับโดยธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์) ในราชอาณาจักรไทย ทั้งๆที่ขณะดำรงตำแหน่งในบอร์ดชาตินั้น ประเทศไทยได้มีการใช้ พรบ.ว่าด้วยการจัดเรตติ้งแล้ว และทางผู้สร้างภาพยนตร์ได้ยื่นขอเรต ฉ.20 ซึ่งเป็นเรตสูงสุด ห้ามผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 20 ปีรับชม แต่ทางนายนิพิฏฐ์ได้สั่งห้ามฉายโดยกล่าวอ้างว่าภาพยนตร์เรื่อง "Insects in the backyard" ขัดต่อศีลธรรมอันดีงามของประชาชน จากวาระการพิจารณาดังกล่าว ทำให้เกิดข้อสังเกตและคำถามมากมายจากผู้คนในสังคมถึงความเข้าใจต่อ พรบ.ฉบับใหม่ที่ว่าด้วยการจัดระเบียบอายุผู้ชมภาพยนตร์ของนายนิพิฏฐ์ และ บอร์ดชาติในช่วงเวลาดังกล่าว เป็นช่วงเวลาที่ศิลปินในสายงานต่างๆออกมาวิพากษ์วิจารณ์ถึงความเหมาะสมของการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมอย่างกว้างขวางและเปิดเผย
อนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์
อนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์ หรือ แอ่งเรเดียล (; ) เป็นรอยเว้าลึกรูปสามเหลี่ยมบนด้านเรเดียล (ด้านนิ้วโป้ง) ด้านหลังของมือ ที่ระดับของกระดูกข้อมือ โดยมีกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกทราพีเซียม (Trapezium bone) เป็นพื้น ชื่อของแอ่งนี้มาจากมีการใช้ร่องนี้ในการใส่ผงยาสูบ (tobacco) หรือยานัตถุ์ (snuff) เพื่อสูดดมชั้นผิวของอนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์มีหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) โดยทอดตัวมาจากบริเวณคลำชีพจรของหลอดเลือดแดงเรเดียล (บริเวณข้อมือด้านนิ้วโป้ง) ไปยังช่องว่างระหว่างกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 และ 2 แล้วจะกลายเป็นโค้งหลอดเลือดแดงฝ่ามือชั้นตื้นและชั้นลึก (superficial and deep palmar arches) หลอดเลือดดำเซฟาลิค (cephalic vein) เริ่มต้นจากภายในอนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์ และแขนงดอร์ซัล คิวทาเนียส (dorsal cutaneous branch) ของเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve) สามารถคลำได้โดยการลูบตามเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัสกับด้านหลังของนิ้วมือ
ข้อต่อระหว่างกระดูกเรเดียสและกระดูกสแคฟฟอยด์ซึ่งอยู่ลึกต่อสนัฟฟ์ บอกซ์ เป็นฐานของข้อมือ หากเกิดอุบัติเหตุตกลงมาโดยที่มือยังยืดเหยียดออก บริเวณนี้จะเกิดการกระทบอย่างรุนแรง และถือว่าเป็นจุดรวมแรง ทำให้กระดูก 2 ชิ้นนี้หักได้ หากเกิดอาการเจ็บที่สามารถระบุตำแหน่งได้ภายในสนัฟฟ์ บอกซ์ ความรู้จากกายวิภาคของข้อมือจะทำให้ทราบได้ว่าน่าจะเกิดการหักของกระดูกสแคฟฟอยด์ กระดูกสแคฟฟอยด์เป็นกระดูกขนาดเล็ก มีลักษณะแปลกเพื่อช่วยในการเคลื่อนไหวมากกว่าการคงให้ข้อมืออยู่นิ่ง หากมีการใช้แรงที่ไม่เหมาะสมกับข้อมือ กระดูกสแคฟฟอยด์นั้นจะเสี่ยงที่จะหักสูงมาก
ลักษณะเฉพาะที่แปลกของเลือดที่มาเลี้ยงกระดูกสแคฟฟอยด์คือในบริเวณนี้จะเป็นบริเวณแรกที่เลือดถูกขนส่งเข้ามา เลือดจะเข้าสู่กระดูกสแคฟฟอยด์ที่บริเวณด้านปลาย ดังนั้นหากเกิดการหักบริเวณส่วนต้นของกระดูก จะทำให้ไม่มีเลือดเข้ามาเลี้ยง และหากไม่ได้รับการรักษาอาจทำให้เกิดการตายเฉพาะส่วนจากการขาดเลือด (avascular necrosis) ภายในอนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์ เนื่องจากกระดูกสแคฟฟอยด์มีขนาดเล็กและรูปร่างของมันทำให้ยากที่จะวินิจฉัยในระยะแรกเริ่มว่ากระดูกนี้หักหรือไม่โดยการเอกซ์เรย์ ภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ ที่ตามมาเช่น ความไม่มั่นคงของกระดูกข้อมือ (carpal instability) จากการที่เอ็นถูกทำลาย (ligament disruption) และเกิดกระดูกหักข้อเคลื่อน (fracture-dislocations)
ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางกายวิภาคภายในข้อมือทำให้สามารถวินิจฉัยและรักษาความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว ถูกต้อง และเหมาะสม
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส () เป็นกล้ามเนื้อที่ทอดตัวอยู่ใต้กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (supinator) และบางครั้งอาจรวมเข้าอยู่ด้วยกัน
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสมีจุดเกาะต้นที่ส่วนด้านข้างของพื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกอัลนา (ulna) ใต้ต่อจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอนโคเนียส (Anconæus) และยังมีจุดเกาะต้นที่เอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane) และจากตรงกลาง 1/3 ของพื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกเรเดียส
กล้ามเนื้อนี้ทอดตัวเฉียงลงและไปด้านข้าง และกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ วิ่งผ่านร่องที่อยู่ด้านข้างของปลายล่างกระดูกเรเดียสร่วมกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) และเข้าไปเกาะปลายที่ด้านเรเดียลของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
ในบางครั้งเอ็นนี้อาจแบ่งเป็น 2 แผ่นใกล้กับจุดเกาะปลาย อันหนึ่งไปยังกระดูกทราพีเซียม (trapezium) และอีกอันหนึ่งรวมไปกับจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis)
หน้าที่หลักของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสคือการกาง (Abduction) นิ้วหัวแม่มือออกจากฝ่ามือ หน้าที่ที่ต่อเนื่องกันคือช่วยในการเหยียด (extend) และกางข้อมือ
อาจพบกล้ามเนื้อและเอ็นนี้เพิ่มขึ้นมา โดยมีจุดเกาะปลายของเอ็นที่เกินนี้ที่กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1, กระดูกทราพีเซียม, หรือที่กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส หรือออพโพเนนส์ พอลิซิส
รายชื่อตัวละครในเบอร์เซิร์ก
ตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องเบอร์เซิร์ก รายชื่อในการใช้มีการแปลจากภาษาญี่ปุ่น ซึ่งแปลทับศัพท์ผิดเพี้ยนมาจากต้นฉบับบ้าง โดยในบทความนี้อ้างอิงตามฉบับของวิบูลย์กิจผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เป็นหลักอาณาจักรคูชาน หรือ อาณาจักรกุษาณ
พร ภิรมย์
พร ภิรมย์ (ปุญญวังโสภิกขุ) (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 - 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวไทย ที่ใช้ดนตรีไทยเดิมเป็นพื้นฐาน เนื้อเพลงแนวนิทานชาดกแฝงธรรมะ มีชื่อเสียงจากเพลง ""น้ำตาลาไทร"" ""บัวตูมบัวบาน"" และ ""ดาวลูกไก่""
พร ภิรมย์ มีชื่อจริงว่า บุญสม มีสมวงษ์ เป็นบุตรของนายประเสริฐ และนางสัมฤทธิ์ มีสมวงษ์ ชาวอำเภอพระนครศรีอยุธยา จบชั้นมัธยม 3 จากโรงเรียนวัดบพิตรพิมุข มีความเชี่ยวชาญการร้องและเล่นดนตรีไทย ทำขวัญนาค พากย์หนัง และเข้ามาเล่นลิเก ใช้ชื่อคณะว่า "บุญสม อยุธยา" เล่นกับเสน่ห์ โกมารชุน มีชื่อเสียงโด่งดังจนครูมงคล อมาตยกุล ชักชวนมาอยู่ วงดนตรีจุฬารัตน์
พร ภิรมย์ ร้องเพลงอยู่กับวงดนตรีจุฬารัตน์หลายปี มีผลงานบันทึกเสียงประมาณ 200 เพลง เพลงที่ร้องส่วนใหญ่เป็นผู้แต่งเอง ในแนวนิทานชาดกแฝงธรรมะ ด้วยเทคนิคการแหล่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร เพลงแรกที่ได้รับความนิยมคือ "บัวตูมบัวบาน" ตามด้วย "ดาวลูกไก่", "ดาวจระเข้", "วังแม่ลูกอ่อน", "กลับเถิดลูกไทย" เป็นต้น
พร ภิรมย์ ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ในปี พ.ศ. 2509 ถึง 3 รางวัล จากเพลง บัวตูมบัวบาน และ ดาวลูกไก่ และในปี พ.ศ. 2514 จากเพลง กลับเถิดลูกไทย และได้รับรางวัลกึ่งศตวรรษลูกทุ่งไทย ในปี พ.ศ. 2532 จากเพลง บัวตูมบัวบาน และ พ.ศ. 2534 จากเพลง ดาวลูกไก่
พร ภิรมย์ บวชเป็นพระภิกษุอยู่ที่วัดรัตนชัย (วัดจีน) ตำบลหอรัตนชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่ พ.ศ. 2524 จนถึงมรณภาพด้วยอาการปอดติดเชื้อ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553 สิริอายุ 82 ปี พรรษา 29
เฟธ (เพลงเซลีน ดิออน)
"เฟธ" () คือซิงเกิลที่ 5 และเป็นซิงเกิลสุดท้ายจากอัลบั้ม "วันฮาร์ต" ของเซลีน ดิออน เผยแพร่เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ในแคนาดา
"เฟธ" ประพันธ์และอำนวยการสร้างโดย แม็กซ์ มาร์ติน () ผู้ประพันธ์เพลงดังอย่าง "แดทส์เดอะเวย์อิทอิส" () ในปี พ.ศ. 2542 และมีการรีมิกซ์ 3 ครั้งเพื่อเปิดในสถานีวิทยุ
ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้
"เฟธ" ขึ้นสู่อันดับ 4 ในชาร์ตควิเบกแอร์เพล และ 37 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัยของแคนาดา
ซิงเกิลวิทยุ 2 เพลง (ประเทศแคนาดา)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส () เป็นกล้ามเนื้อที่ทอดตัวอยู่ด้านใกล้กลางของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus)
จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อนี้มาจากพื้นผิวด้านหลังของส่วนกลางของกระดูกเรเดียส และจากเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane)
กล้ามเนื้อนี้ทอดตัวคล้ายกับกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) โดยเอ็นกล้ามเนื้อนี้จะผ่านร่องเดียวกันที่อยู่ด้านข้างของปลายล่างกระดูกเรเดียส และเข้าเกาะปลายที่กระดูกนิ้วมือท่อนแรกของนิ้วหัวแม่มือ
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิสทำหน้าที่เหยียดกระดูกนิ้วมือท่อนต้นของนิ้วหัวแม่มือ
ในบางคนอาจไม่มีกล้ามเนื้อนี้ หรือเอ็นอาจไปรวมกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (Extensor pollicis longus)
เอเชอแตมอองกอร์
"เอเชอแตมอองกอร์" (,"และฉันก็ยังคงรักคุณ") คือซิงเกิลที่ 2 ของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม"อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ในบางประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
"เอเชอแตมอองกอร์" ประพันธ์โดยชอง-ชาก โกลด์แมนผู้ร่วมทำงานกับเซลีน ในอัลบั้ม "เดอ" ในปี พ.ศ. 2538 และ"ซีลซูฟฟีเซแดมเม" ในปี พ.ศ. 2541
ฉบับภาษาอังกฤษของเพลงนี้บรรจุในอัลบั้ม"วันฮาร์ต" ซึ่งบันทึกเสียงก่อนและใช้ชื่อเพลงเดียวกัน
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เซลีนได้บันทึกเทปรายการพิเศษ "อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" ที่โรงแรมซีซ่าร์พาเลซ, ลาสเวกัส
มิวสิกวิดีโอ อำนวยการสร้างโดย Yannick Saillet ถ่ายทำที่บาร์ Whiskey Bar ในลาส เวกัส ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 และแพร่ภาพในเดือนธันวาคม ซึ่งบรรจุใน "องเนอชองช์ปา"
ดีวีดีรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเธอ 
เพลงนี้ขึ้นสู่อันดับที่ 1 ชาร์ต โพลิช อาร์เอ็มเอฟ และที่ 2 ชาร์ตควิเบกแอร์เพล ที่ 14 ในชาร์ตเบลเยี่ยม, ที่ 16 ในฝรั่งเศส และที่ 31 ในสวิตเซอร์แลนด์
"เอเชอแตมอองกอร์" แสดงในการแสดงชุด "อะนิวเดย์..." และได้บรรจุในอัลบั้ม "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" นอกจากนี้ยังบรรจุเพลงนี้ในอัลบั้มรวมเพลงฮิต "องเนอชองช์ปา" ใน พ.ศ. 2548
ซิงเกิลซีดี 3 เพลง - (ฝรั่งเศส)
ซิงเกิลซีดี 4 เพลง - (ยุโรป)
กงตร์นาตูร์
"กงตร์นาตูร์" (, "ฝืนธรรมชาติ") คือซิงเกิลวิทยุที่ 3 ของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม "อวีนฟีย์เอกาตร์ตีป" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2547 ในบางประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
"กงตร์นาตูร์" เป็นผลงานการประพันธ์ของชาก เวอเนอรูโซ ผู้ประพันธ์เพลง "ตูลอร์เดซอม" และ "ซูเลอวอง" ให้กับเซลีนก่อนหน้านี้
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เซลีนได้บันทึกเทปรายการพิเศษ "อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" ที่โรงแรมซีซ่าร์พาเลซ ลาส เวกัส
มิวสิกวิดีโอเป็นผลงานอำนวยการสร้างของ Didier Kerbrat ถ่ายทำในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2547 ในทะเลทรายรัฐเนวาดา ลอสแอนเจลิส และปฐมทัศน์ในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2547 ซึ่งได้บรรจุใน "องเนอชองช์ปา" ดีวีดีรวบรวมเพลงยอดนิยม ซึ่งออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2548
เพลงนี้ขึ้นสู่อันดับที่ 2 ชาร์ตควิเบกแอร์เพล และที่ 9 ชาร์ตโพลิช แอร์เพล
"กงตร์นาตูร์" ได้บรรตุในอัลบั้ม "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" ฉบับของประเทศฝรั่งเศส
ซิงเกิลวิทยุ 2 เพลง (ประเทศฝรั่งเศส)
ยูแอนด์ไอ
"ยูแอนด์ไอ" () คือซิงเกิลวิทยุซิงเกิลแรกและซิงเกิลเดียวจากอัลบั้ม "อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส" เผยแพร่เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
มิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำโดยแอนดริว แมกนอตัน ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศด้านการอำนวยการสร้าง ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 สถานที่ถ่ายทำคือท่าอากาศยานนานาชาติโทรอนโตเพียร์สัน และแพร่ภาพหลังจากนั้น 2 เดือน โดยมิวสิกวิดีโอเพลงนี้บรรจุในดีวีดี "อัลทิเมตบ็อก"
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 ได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าเพลง "ยูแอนด์ไอ" จะเป็นเพลงหลักการโฆษณาของแอร์แคนาดา เซลีนยังบันทึกเสียงภาษาฝรั่งเศสความยาว 1 นาทีอีกด้วยในชื่อว่า "Mes ailes à moi" โดยทั้งสองแบบได้นำมาใช้ในการโฆษณาของแอร์แคนาดา
ซิงเกิลนี้เป็นที่นิยมในชาร์ตเพลงร่วมสมัยแคนาดา และโพลิช อาร์เอ็มเอ็ฟ
ในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ฮิลลารี คลินตัน สมาชิกวุฒิสภาแห่งรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาได้ประกาศใช้เพลงนี้เป็นเพลงหลักในการหาเสียงการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2008 ของเธอ ในฐานะสมาชิกพรรคเดโมแครต
ซิงเกิลวิทยุ 1 เพลง - (ยุโรป)
ซิงเกิลวิทยุ 2 เพลง - (ญี่ปุ่น)
เรเปียร์
เรเปียร์ (rapier) มีจุดกำเนิดในประเทศสเปนเรียก เอสปาด้าโรเปร่า (Espada Ropera) เป็นดาบชนิด ใบยาว ผอมบาง ปลายแหลมคม ได้รับความนิยมสูงสุดในทวีปยุโรปช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ คริสต์ศตวรรษที่ 17 (ยุโรปใหม่ยุคต้น) ใช้ต่อสู้โดยการแทง จิ้ม (อาจจะใช้ฟันได้บ้างในบางองศาแต่ไม่ค่อยสะดวกนัก เพราะใบดาบบาง) ใบดาบอาจจะมีคมด้านเดียว หรือทั้งสองด้าน หรืออาจจะคมแค่ครึ่งปลาย โกร่งดาบมักจะมีลวดลายสวยงามสลับซับซ้อน เรเปียร์มีพัฒนาการและความแตกต่างกันหลากหลายรูปแบบ ดาบในยุคต่อๆ มา ถูกพัฒนาให้สั้นลง ใบใหญ่กว่า เพื่อใช้ฟาดฟัน ทั้งรุกและรับได้ดีขึ้น คนยุคหลังรู้จักเรเปียร์มากขึ้นเพราะภาพยนตร์เรื่องสามทหารเสือ
คำว่า เรเปียร์ เป็นคำในภาษาเยอรมัน ที่ใช้เรียกแทนดาบ แต่ในอิตาลี สเปน และฝรั่งเศส จะเรียกว่า สปาด้า, เอสปาด้า หรือ เอเป้ (spada, espada, épée) แทนการใช้คำว่า ดาบ (sword)
Renaissance Swords
เขตเมือง (ฝรั่งเศส)
เขตเมือง () เป็นสถิติพื้นที่อาณาบริเวณที่จัดทำโดยสถาบันอินซี (INSEE) ซึ่งเป็นสำนักงานสถิติแห่งชาติของประเทศฝรั่งเศส เพื่อที่จะวัดพื้นที่ที่กำลังเติบโตอย่างต่อเนื่องและในพื้นที่ที่ติดกัน ตามความหมายที่นิยามโดยสถาบันอินซี
เขตเมืองในประเทศฝรั่งเศสนั้น เป็นพื้นที่สถิติซึ่งใช้มาตรฐานการวัดพื้นที่เติบโตและพื้นที่ใกล้เคียงจากสหประชาชาติ ทั้งนี้แต่ละประเทศก็จะมีชื่อเรียกและความหมายต่างกัน
คำว่า "Unité urbaine" คือเทศบาลเดี่ยวหรือกลุ่มเทศบาลที่ต้อง:ถ้าเทศบาลใดไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเมือง จะถูกจัดให้อยู่ในข่ายชนบท
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพิจิตร
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพิจิตร เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดโรงพยาบาลพิจิตร กระทรวงสาธารณสุข และเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร โดยก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2547 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร
คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เห็นชอบให้โรงพยาบาลพิจิตรดำเนินงานโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท โดยร่วมมือกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และสามารถรับนิสิตแพทย์ ได้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2548 เป็นต้นไป
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก ซึ่งใช้ในภาษาอังกฤษว่า Medical Education Center มีฐานะเป็นฝ่ายหนึ่งของโรงพยาบาลพิจิตร มีหน้าที่จัดการเรียนการสอนชั้นคลินิก ให้กับนิสิตแพทย์ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท ในโครงการร่วมผลิตแพทย์แนวใหม่ (New Track) โดยได้เปิดดำเนินการสอนเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2548 มีนิสิตแพทย์ระดับคลินิก ชั้นปีที่ 4-6 จำนวนปีละประมาณ 10 คน
โครงการร่วมผลิตแพทย์แนวใหม่ (New Track)ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และโรงพยาบาลพิจิตร เป็นโครงการร่วมผลิตแพทย์โดยการรับบุคคลเข้าศึกษาจากผู้ที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีแล้ว โดยมีเงื่อนไขและคุณสมบัติเฉพาะตามที่ประกาศของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ในแต่ละปี
โครงการร่วมผลิตแพทย์แนวใหม่ (New Track) ถือเป็นอีกโครงการการหนึ่งของสำนักงานบริหารโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท สำนักปลัดกระทรวงสาธารณสุข โดยเปิดโอกาสให้ข้าราชการหรือพนักงานของรัฐในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขได้ศึกษาในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต เพื่อแก้ไขการขาดแคลนแพทย์ในส่วนภูมิภาคต่อไป
ทั้งนี้ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เข้ามาร่วมพัฒนาในด้านการจัดทำหลักสูตรรายวิชาและการพัฒนาอาจารย์แพทย์และบุคลากรร่วมกัน รวมทั้งการชี้แจงนโยบายด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ต่อมาได้มีคำสั่งแต่งตั้งผู้อำนวยการศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก เป็นรองคณบดีฝ่ายคลินิก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มาจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพิจิตร จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ใน 1 หลักสูตร ได้แก่
ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 5 ปี ดังนี้
โครงการแพทย์แนวใหม่ (New tract) ของมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) เช่นเดียวกัน รับสมัครเข้าศึกษาเฉพาะข้าราชการหรือพนักงานของรัฐในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุขที่สำเร็จการศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์หรือวิทยาศาสตร์สุขภาพ และมีประสบการณ์การทำงานทางด้านสาธารณสุขไม่น้อยกว่า 2 ปี และอายุนับถึงวันสมัครไม่เกิน 30 ปี โดยนิสิตแพทย์กลุ่มนี้จะทำการเรียนชั้นคลินิกที่ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพิจิตร, ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลแพร่ เมื่อจบการศึกษาแล้วจะต้องทำงานใช้ทุนในจังหวัดภูมิลำเนาของตนเองเป็นเวลา 3 ปี โครงการนี้จะดำเนินการเปิดรับสมัครในช่วงเดือนกันยายนของทุกปี ตามประกาศรับตรงของมหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดโรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ กระทรวงสาธารณสุข และเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนบน ณ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย
ตามที่กระทรวงสาธารณสุข ได้ลงนามความร่วมมือกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ในการร่วมผลิตแพทย์เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนแพทย์ของประเทศไทย เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2548 และกำหนดให้โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ เป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์ทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนนิสิตแพทย์ในชั้นคลินิกเครือข่ายความร่วมมือกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ในโครงการเร่งรัดผลิตแพทย์ของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา(สกอ.) โดยจะรับนิสิตแพทย์เข้าเรียนในชั้นคลินิก (ชั้นปี 4 - 6) ชั้นปีละ 30 คน เฉพาะปีการศึกษา 2550 - 2551 สำหรับปีการศึกษา 2552 จะผลิตแพทย์โดยรับนักศึกษาแพทย์จากวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ในโครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท โดยยังอาศัยหลักสูตรของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรในการเรียนการสอน และตั้งแต่ปีการศึกษา 2553 เป็นต้นไปจะผลิตแพทย์ในโครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ทั้งนี้ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เข้ามาร่วมพัฒนาในด้านการจัดทำหลักสูตรรายวิชาและการพัฒนาอาจารย์แพทย์และบุคลากรร่วมกัน รวมทั้งการชี้แจงนโยบายด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ต่อมาได้มีคำสั่งแต่งตั้งผู้อำนวยการศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก เป็นรองคณบดีฝ่ายคลินิก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มาจนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ใน 1 หลักสูตร คือ
ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี ดังนี้
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ รับนิสิตแพทย์เข้าศึกษาในชั้นคลินิก (ชั้นปี 4 - 6) ในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต โดยรับนิสิตแพทย์ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ในโครงการระบบคัดเลือกส่วนกลางของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) เฉพาะนิสิตแพทย์ที่เข้าทำการศึกษาในปีการศึกษา 2547 - 2548 (เริ่มทำการศึกษาในชั้นปีที่ 4 ปีการศึกษา 2550 - 2551) ปีละประมาณ 30 คน หลังจากนั้นในปีการศึกษา 2552 จะรับนักศึกษาแพทย์จากวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
และตั้งแต่ปีการศึกษา 2553 เป็นต้นไป ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์ จะรับนักศึกษาแพทย์ในโครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่มาทำการเรียนการสอน
ซิกซ์ตีส์เซเวนทีส์เอทีส์
ซิกซ์ตีส์เซเวนทีส์เอทีส์ () เป็นซิงเกิลที่ 33 ของนามิเอะ อามุโระ วางจำหน่ายวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2551 ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่รวบรวมเพลงเก่าจากยุค 1960s, 1970s และ 1980s โดยเพลง NEW LOOK เป็นตัวแทนยุค 1960 เพลง ROCK STEADY เป็นตัวแทนในยุค 1970 และเพลง WHAT A FEELING เป็นตัวแทนยุค 1980 เปิดตัวสัปดาห์แรกในอันดับที่ 2 ของออริกอนชาร์ต ด้วยยอดขาย 114,719 แผ่น โดยเป็นการเปิดตัวสัปดาห์แรกมากกว่าหนึ่งแสนแผ่นนับตั้งแต่ซิงเกิล NEVER END ในปี 2000 และยังเป็นซิงเกิลที่สามารถขึ้นอันดับที่ 1 ออริกอนเดลีชาร์ตได้นับตั้งแต่ซิงเกิล GIRL TALK / the SPEED STAR ในปี 2004 และสามารถขึ้นถึงอันดับ 1 ออริกอนชาร์ตได้ในสัปดาห์ต่อมา โดยเป็นการเปิดตัวที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ตนับตั้งแต่ซิงเกิล I HAVE NEVER SEEN ในปี ค.ศ. 1998
ทั้ง 3 เพลงเป็นเพลงประกอบโฆษณาแชมพูของบริษัท Vidal Sassoon ตามแคมเปญ Fashion×Music×VS
เพลง NEW LOOK เป็นเพลงคัฟเวอร์มาจากเพลง Baby Love ของวง The Supremes ในปี ค.ศ. 1964 เพลง ROCK STEADY เป็นเพลงคัฟเวอร์ของอารีธา แฟรงคลินในปี ค.ศ. 1971 และเพลง WHAT A FEELING เป็นเพลงคัฟเวอร์ของไอรีส คาร่าในปี ค.ศ. 1983
เดวิด ฮิวสัน
เดวิด ฮิวสัน เกิดเมื่อ 9 มกราคม พ.ศ. 2496 เป็นนักเขียนนวนิยายสืบสวนสอบสวนชาวอังกฤษ
ภาษาไทยได้ลิขสิทธิ์การแปลอย่างถูกกฎหมายโดยสำนักพิมพ์นานมีบุคส์
ฮายาเตะ
ฮายาเตะ () เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายว่า "เฮอร์ริเคน" สามารถหมายถึง
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส () เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในปลายแขน มีขนาดใหญ่กว่ากล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อบางส่วนถูกปกคลุมด้วยกล้ามเนื้ออื่นๆ
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่ส่วนด้านข้างของส่วนกลาง 1/3 ของพื้นผิวด้านหลังของส่วนกลางของกระดูกอัลนาใต้ต่อจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และเกาะจากเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane)
ส่วนปลายของกล้ามเนื้อเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ ผ่านเข้าไปในช่องในเอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ที่แยกมาเฉพาะสำหรับเอ็นกล้ามเนื้อนี้ เอ็นทอดตัวลงในร่องแคบเฉียงที่อยู่ด้านหลังของปลายล่างของกระดูกเรเดียส
จากนั้นเอ็นกล้ามเนื้อจะทอดเฉียงข้ามเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส และเบรวิส (Extensor carpi radialis longus and brevis) และมีช่องว่างรูปสามเหลี่ยมเรียกว่า อนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์ (anatomical snuff box) คั่นแบ่งเอ็นกล้ามเนื้อนี้และเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) ซึ่งมีหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) อยู่ด้านใน ก่อนที่เอ็นจะเข้าไปเกาะที่ฐานของกระดูกนิ้วมือท่อนปลายของนิ้วหัวแม่มือ
เอ็นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus), เอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส และเบรวิส (Extensor pollicis longus and brevis) ทอดข้ามเหนือหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery)
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัสทำหน้าที่เหยียดกระดูกนิ้วมือท่อนปลายของนิ้วหัวแม่มือ และช่วยเหยียดและกางข้อมือร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส โพรเพรียส () เป็นกล้ามเนื้อแบน ยาว อยู่ด้านใกล้กลางและทอดขนานไปกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (extensor pollicis longus)
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่พื้นผิวด้านหลังของส่วนกลางของกระดูกอัลนา ใต้ต่อจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส และเกาะจากเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane)
เอ็นกล้ามเนื้อนี้จะผ่านใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ในช่องเดียวกันกับเอ็นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum) และเชื่อมร่วมกับด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมที่บริเวณหัวของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 แล้วเข้าไปเกาะที่นิ้วชี้
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิสทำหน้าที่เหยียดนิ้วชี้ และหน้าที่ที่ต่อเนื่องกันคือช่วยในการเหยียดข้อมือ
นัดกับนัด
นัดกับนัด เป็นละครซิตคอมทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ทุกวันอาทิตย์ ออกอากาศเวลา 17.00 น. - 18.00 น. สร้างโดยบริษัท ซีเนริโอ จำกัด กำกับการแสดงโดย จิรศักดิ์ โย้จิ้ว ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2550 ในชื่อตอน "สวัสดีปีใหม่"
และตั้งแต่วันที่ 3 มกราคม 2558 เป็นต้นไป เปลี่ยนวัน-เวลาออกอากาศเป็นทุกวันเสาร์ เวลา 18.00 - 19.00 น. โดยออกอากาศแทนละครซิทคอม ลูกพี่ลูกน้อง ของทุกวัน แต่มาออกอากาศช้ากว่าปกติประมาณ 15 นาทีในเวลา 18.15 น. โดยจะออกอากาศหลังจากจบการรับสัญญาณการออกอากาศของ คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ให้สื่อวิทยุ สื่อโทรทัศน์และโทรทัศน์ดาวเทียมทุกสถานี ออกอากาศรายการพิเศษ "เดินหน้า ประเทศไทย (Thailand Moves Forward)" พร้อมกันทุกสถานีและให้ใช้สัญญาณของสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกออกอากาศไปจนกว่าจะได้รับคำสั่งเปลี่ยนแปลง)
ซึ่งนัดกับนัด ได้ออกอากาศเป็นครั้งสุดท้าย ในวันที่ 30 พฤษภาคม 2558 ในชื่อตอน Good Byeเป็นเสี่ยเพื่อเอาผิด แต่อาจารย์ป้ามาก่อเรื่องจนแผนแตก จนลุงหมายบอกนัดหล่อว่าปล่อยลุงนุ้ยไปให้โดนหลอก เพราะห้ามกับเตือนแล้วไม่ฟังให้โดนกับตัว พอลุงนุ้ยโดนกับตัวจริงก็เมาเพ้อจนเป็นบ้า แล้วจากนั้นคุณโรสกลับมาอีกครั้งโดยจะแต่งงานกับลุงนุ้ย แต่ผัวกับลูกที่คุณโรสทิ้งมานั้นตามมาหาตัวโรส นัตหล่อกับลุงหมายพยายามบอกลุงนุ้ย คุณโรสก็บอกว่าโสด แล้วผัวกับลูกมาแฉในงานแต่ง ซึ่งผัวนำทะเบียนสมรสมาเป็นหลักฐานกับต่อว่าคุณโรสที่ทิ้งผัวตอนธุรกิจล้มละลายไปว่า ผัวนั้นไม่โกรธแต่โกรธที่คุณโรสทิ้งลูกตัวเองได้ลง จนคุณโรสโดนผัวต่อว่ากับพากลับบ้านในงานแต่ง จนลูกมาเห็นใจ แล้วคุณโรสเสียใจกับสำนึกผิดจนงานแต่งล่ม แล้วคุณโรสก็กลับไป
เนื่องจากในปี พ.ศ. 2554 เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ สถานที่ถ่ายทำละครนัดกับนัด ได้รับผลกระทบ ทำให้ไม่สามารถถ่ายทำละครได้ ทางบริษัทจึงได้นำตอนเก่ามาออกอากาศซ้ำ (ระหว่างวันที่ 4 ธันวาคม 2554 - 8 มกราคม 2555)
งิ้ว (พืช)
งิ้ว () ชื่ออื่นๆ งิ้วหนาม งิ้วบ้าน งิ้วแดง งิ้วปง งิ้วปงแดง เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบขึ้นตามป่าเบญจพรรณ  ลำต้นสูง 25-30 เมตร แตกกิ่งก้านสาขามากในช่วงเรือนยอด เป็นไม้เนื้ออ่อนมีหนามแหลมอยู่ตามลำต้น 
ใบรวมประกอบด้วยใบย่อย 4-7 ใบ ใบเป็นมันค่อนข้างหนา ใบย่อยรูปรีปลายใบเรียวแหลมเรียงกันคล้ายกับรูปนิ้วมือ มีสีเขียวไม่มีขน ก้านใบสีขาวมองเห็นชัดเจน
ดอกขนาดใหญ่ออกเป็นช่อตามปลายกิ่ง ดอกมี 5 กลีบ สีออกแดงหรือส้มปนสีเหลือง กลีบดอกมีขนปกคลุมและกลีบดอก ดอกบานเต็มที่ประมาณ 10 ซม มีลักษณะแข็งเลื่อมเป็นมัน เมื่อมีดอกต้นจะทิ้งใบทั้งหมดส่วนกลางออกเป็นเกสรตัวผู้เรียง 3 แถว ยาวยื่นออกมาเป็นเส้นๆ
ผลรูปรีปลายแหลมยาว 6-8 นิ้ว เมื่อผลแก่จะเป็นสีน้ำตาลเปลือกผลแข็งเมื่อผลแก่จะมีปุยสีขาวปลิวออกมาตามลม เมล็ด เมล็ดสีดำ
ใบรวมก้านใบก้านหนึ่งมีใบย่อยอยู่ 4-7 ใบ ใบย่อยนี้จะดอกมีขนาดใหญ่ออกเป็นช่ออยู่ตามปลายกิ่ง ช่อหนึ่งมีดอกอยู่ 3-5 ดอก สีแสดแดง สีส้ม สีเหลือง มี 5 กลีบ กลีบรองดอกเป็นสีเขียวมีลักษณะเป็นรูปถ้วยมนแข็ง กลางดอกมีเกสรซ้อนเรียงกันอยู่ 3 ชั้น ตามกลีบดอกมีขนมันเป็นเงาปกคลุมอยู่ เวลาที่ออกดอกจะทิ้งใบหมดมี 5 กลีบ กลีบรองดอกเป็นสีเขียวมีลักษณะเป็นรูปถ้วยมนแข็ง ดอกบานเต็มที่ประมาณ 10 ซม. กลางดอกมีเกสรซ้อนเรียงกันอยู่ 3 ชั้น ตามกลีบดอกมีขนมันเป็นเงาปกคลุมอยู่
สรรพคุณ ใช้เปลือกต้นช่วยบำรุงระบบไหลเวียนโลหิต บรรเทาอาการบวม จากการกระแทก รักษากระเพาะอาหารอักเสบเรื้อรัง บรรเทาอาการท้องเดิน แก้บิด อัมพาต เอ็นอักเสบ ดอกช่วยห้ามเลือด รักษาแผล ฝีหนอง บรรเทาอาการท้องเดิน บิดมูกเลือด ช่วยขับปัสสาวะ รากหรือเปลือกรากใช้สมานแผล ห้ามเลือด รักษาแผลในกระเพาะอาหาร บรรเทาอาการฟกช้ำบวมจากการกระแทก รากเป็นยาบำรุงกำลัง ช่วยให้อาเจียน ผลอ่อนใช้บำบัดรักษาแผลเรื้อรังในไต เมล็ดใช้เป็นยาร่วมกับพิมเสนรักษาโรคหนองในเรื้อรัง ชาวโอรังอัสลีในรัฐเประ ประเทศมาเลเซีย นำใบสดแช่น้ำ ต้มอาบเพื่อรักษาอาการปวดเมื่อย
เกสรดอกงิ้วตากแห้ง ใช้เป็นส่วนประกอบในการทำแกงแค ทำขนมจีนน้ำเงี้ยว
ขึ้นฉ่าย
ขึ้นฉ่าย () เป็นผักและสมุนไพรที่มีกลิ่นหอม นิยมใช้ในการปรุงอาหารที่ต้องการดับกลิ่นคาว หรือเพิ่มความหอมของน้ำซุป หรือ นำไปผัดเพื่อดับคาวปลา
เป็นพืชล้มลุกมีอายุ 1–2 ปี สูง 40–60 เซนติเมตร ใบประกอบแบบ ขนนกออก ตรงข้าม สีใบเป็น สีเหลืองอมเขียว ใบย่อยเป็นรูปลิ่มหยัก ขอบใบหยัก ก้านใบยาวแผ่ออกเป็นกาบ ดอกช่อสีขาว เป็นช่อดอกแบบซี่ร่ม (compound umbels) ผลมีขนาดเล็กมากเป็นสีน้ำตาล
มีโพแทสเซียมสูง ทำให้หลอดเลือดขยายตัว ช่วยลดความดันโลหิตสูง ช่วยขับปัสสาวะ รักษาโรคปวดข้อ เช่น รูมาติกและโรคเกาต์ มีโซเดียมอินทรีย์ที่สามารถช่วยปรับความเป็นกรดและด่างในเลือดให้สมดุล น้ำคั้นจากขึ้นฉ่ายมีสรรพคุณเป็นยากล่อมประสาท ทำให้รู้สึกสบาย และนอนหลับได้ดี การกินขึ้นฉ่ายจะทำให้อสุจิลดลงถึง 50% หลังจากยุติการกินแล้ว จำนวนเชื้ออสุจิจะเพิ่มกลับมาระดับปกติใน 8-13 สัปดาห์
สารสกัดด้วยเอทานอลจากผลและเมล็ดยับยั้งการเจริญและการงอกของถั่วเขียวผิวดำได้
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดโรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก กระทรวงสาธารณสุข และเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์แห่งแรกกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร โดยก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2537 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2537 และมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2538 ที่เห็นชอบให้กระทรวงสาธารณสุข ดำเนินโครงการร่วมผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท โดยกำหนดให้โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก สังกัดกระทรวงสาธารณสุข ทำหน้าที่เป็นสถาบันการศึกษาแพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิกร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และมีการทำข้อตกลงเรื่องความร่วมมือในการร่วมผลิตแพทย์และบุคลากรสาธารณสุขระหว่างกระทรวงสาธารณสุขและทบวงมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก จึงได้เริ่มรับนิสิตแพทย์รุ่นแรกจำนวน 33 คน จากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรตั้งแต่เดือน เมษายน พ.ศ. 2541 โดยทางโรงพยาบาลได้รับจัดสรรงบประมาณในส่วนของกระทรวงสาธารณสุข เป็นเงิน 555.68 ล้านบาท ประกอบด้วยอาคารเรียนรวม 1 หลัง และอาคารหอพักนิสิตแพทย์ 1 หลัง
ทั้งนี้ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เข้ามาร่วมพัฒนาในด้านการจัดทำหลักสูตรรายวิชาและการพัฒนาอาจารย์แพทย์และบุคลากรร่วมกัน รวมทั้งการชี้แจงนโยบายด้านการประกันคุณภาพการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ต่อมาได้มีคำสั่งแต่งตั้งผู้อำนวยการศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก เป็นรองคณบดีฝ่ายคลินิก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มาจนถึงปัจจุบัน
ลักษณะพิเศษของ โครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทก็คือ การคัดเลือกนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากภูมิภาคและให้กลับไปทำงานที่ภูมิลำเนาเดิม เพื่อเป็นการกระจายโอกาสให้นักเรียนได้ศึกษาวิชาแพทยศาสตร์มากขึ้น เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้วจะต้องปฏิบัติงานในภูมิลำเนาเดิมไม่น้อยกว่า 3 ปี หากไม่สามารถปฏิบัติตามสัญญาได้ จะต้องชดใช้ทุนให้แก่กระทรวงสาธารณสุขตามที่กำหนด
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก เป็นหน่วยงานหนึ่งของโรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก ในกำกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก ตามความตกลงเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ในโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท กระทรวงสาธารณสุข โดยมีตำแหน่งคณะผู้บริหาร ดังนี้ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ใน 1 หลักสูตร คือ
ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี ดังนี้
โครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD) ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร รับนักเรียนที่จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตพื้นที่บริการการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร ได้แก่ จังหวัดพิษณุโลก ตาก เพชรบูรณ์ สุโขทัย อุตรดิตถ์ พิจิตร กำแพงเพชร นครสวรรค์ อุทัยธานี และพะเยา โดยนิสิตแพทย์กลุ่มนี้จะทำการเรียนชั้นคลินิกที่ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก หรือศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลอุตรดิตถ์ เมื่อจบการศึกษาแล้วจะต้องทำงานใช้ทุนในจังหวัดภูมิลำเนาของตนเองเป็นเวลา 3 ปี โครงการนี้จะดำเนินการเปิดรับสมัครในช่วงประมาณเดือนกันยายนของทุกปี ตามประกาศรับตรงประจำปีของมหาวิทยาลัยนเรศวร
สังข์ทอง สีใส
สังข์ทอง สีใส เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่ง เจ้าของฉายา "เทพบุตรหน้าผี"
สังข์ทอง สีใส เป็นชาวตำบลจรเข้สามพัน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี มีชื่อจริงว่า เปี๊ยก ศรีเหรา ตั้งแต่เด็กมีร่างกายไม่แข็งแรง ไม่สามารถทำงานหนักได้ จึงทำงานเป็นโฆษก เล่นปาหี่ และร้องเพลงขายของตามงานวัด โดยมีความชื่นชอบเพลงของชาย เมืองสิงห์ สามารถร้องเพลงของชายได้ทุกเพลง
ต่อมาได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกวงดนตรีจุฬารัตน์ของครูมงคล อมาตยกุล และมีโอกาสได้ร่วมงาน และร้องเพลงของชาย เมืองสิงห์จริงๆ ครูมงคล เป็นผู้ตั้งชื่อให้ว่า สังข์ทอง สีใส เพราะมีหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนตัวละคร สังข์ทอง ได้บันทึกเสียงเพลงแรก คือเพลง "อกอุ่น" เริ่มมีชื่อเสียง และมีเพลงดังต่อมา เช่น "นิ้งหน่อง" (แต่งโดย สุชาติ เทียนทอง) "หนาวลมห่มรัก" (แต่งโดย ชาย เมืองสิงห์)
ในปี พ.ศ. 2513 สังข์ทอง สีใส ได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "โทน" ของเปี๊ยก โปสเตอร์ นำแสดงโดย ไชยา สุริยัน อรัญญา นามวงศ์ สายัณห์ จันทรวิบูลย์ จารุวรรณ ปัญโญภาส โดยได้ร้องเพลง "โทน" (แต่งโดย สุชาติ เทียนทอง) และมีเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ขับร้องโดย ดิ อิมพอสซิเบิ้ล ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จ ทำให้สังข์ทองเป็นดาราชื่อดัง และได้แสดงภาพยนตร์ต่อมาอีกหลายเรื่อง
ต่อมา สังข์ทองต้องคดีอาญาข้อหาพยายามฆ่า เนื่องจากความพยายามควบคุมความเรียบร้อยให้ผู้ชมที่มาชมการแสดงของเขา โดยเรื่องเกิดจากการสังข์ทองและคณะมาถึงที่แสดงช้ากว่ากำหนด โดยสังข์ทองเองกล่าวกับผู้ที่มาชมการแสดงของเขาว่า เกิดจากรถของคณะสังข์ทองเองเกิดขัดข้อง และการแสดงก็ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง จนถึงเวลาประมาณ 23:00 น. สังข์ทองขึ้นแสดงบนเวที แต่แสดงไปได้ไม่นาน ผู้ชมกลุ่มหนึ่งเริ่มขว้างปาแก้วน้ำ ขวดน้ำ เข้าไปในเวที และมีเสียงปืนดังขึ้นมาหลายครั้ง หลังเหตุการณ์สงบ ตำรวจได้จับกุมสังข์ทองในข้อหาพยายามฆ่า ต้องติดคุกอยู่นานหลายปี ซึ่งลำดับเหตุการณ์ดังกล่าวได้มีการนำมากล่าวถึงในเพลง "สังข์ทองแถลงการณ์" ระหว่างต้องขังก็ยังรับหน้าที่ร้องเพลงภายในเรือนจำ และได้แต่งเพลงชื่อ ”รักข้ามกำแพง” จากชีวิตจริง เป็นเพลงดังหลังจากพ้นโทษแล้ว ในระหว่างติดคุกสังข์ทองได้รู้จักกับเพื่อน่ร่วมคุกอย่าง วีระกานต์ มุสิกพงศ์ ที่ย้ายมาจากคุกโรงเรียนพลตำรวจบางเขนในคดีกบฏ 26 มีนาคม 2520 วีระก็ได้เขียนหนังสือชื่อ “ เรื่องของคนขี้คุก “ ซึ่งมีอยู่ 2 เล่มโดยมีเนื้อหาพูดถึงสังข์ทอง สังข์ทองติดคุกอยู่เป็นเวลา 4 ปี 7 เดือน พ้นโทษเมื่อปี พ.ศ. 2524 และออกมารับงานร้องเพลงและแสดงภาพยนตร์อีกครั้ง
สังข์ทอง สมรสกับ ฉันทนา สีใส มีบุตรชายชื่อ "ป๊อบ" สุรัตน์ (ศรีเหรา) สีใส (เกิด พ.ศ. 2512) มีอาชีพนักดนตรี ส่วนตัวสังข์ทอง สีใส เสียชีวิตเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2527 ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ระหว่างเดินทางไปทำการแสดง
หลังจากการเสียชีวิตของ "สังข์ทอง สีใส" ในปี พ.ศ. 2527 เพลง "หนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว" ของสังข์ทองในปี พ.ศ. 2525 มักถูกคณะลิเกนำไปเล่น รวมทั้งคณะ "ยาว อยุธยา" มักจะนำไปเล่นเป็นเพลงเปิดวง ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 "แจ๊ส ชวนชื่น" ร่วมกับวงสามบาทห้าสิบ ก็ได้นำเพลงนี้ไปดัดแปลงเป็นเพลงในฉบับ­ของตัวเอง ชื่อเพลง "แว้นฟ้อหล่อเฟี้ยว"
กองซุนจ้าน
กองซุนจ้าน มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่ากงซุนจ้าน (; ) มีชื่อรองว่า โป๋กุย () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เจ้าเมืองปักเป๋ง กองทัพส่วนใหญ่ของกองซุนจ้านส่วนใหญ่ขี่ม้าสีขาว เนื่องจากกองซุนจ้านปราบพวกชนเผ่าพื้นเมืองเกียง เข้าผนวกทัพของตน กองซุนจ้านเป็นเพื่อนกับเล่าปี่มาตั้งแต่ครั้งยังเรียนหนังสือด้วยกัน ในสงครามปราบตั๋งโต๊ะ ในที่ประชุมพล อ้วนเสี้ยวถามว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังกองซุนจ้านเป็นใคร กองซุนจ้านจึงแนะนำว่า ผู้นี้เป็นสหายข้าพเจ้า ชื่อเล่าปี่ เป็นเชื้อสายราชวงศ์ฮั่น บรรดาขุนพลจึงได้รู้จักเล่าปี่เป็นครั้งแรก และเป็นที่มาของวีรกรรมกวนอู เมื่ออาสาตัดหัวฮัวหยงได้โดยที่สุราที่โจโฉรินอวยพรให้ ยังอุ่น ๆ อยู่
เมื่อครั้งเล่าปี่ตกอับ กองซุนจ้านได้เขียนฎีกาทูลฮ่องเต้ ให้อภัยโทษแก่เล่าปี่ ต่อมาอ้วนเสี้ยวอยากได้กิจิ๋ว ซึ่งเจ้าเมืองกิจิ๋วคือฮันฮก เป็นคนอ่อนแอ อ้วนเสี้ยวคิดแผนการไม่ออก ฮองกี๋จึงแนะแผนการใช้กองซุนจ้านนำทัพมา แล้วให้อ้วนเสี้ยวนำทัพไปกิจิ๋ว อ้างว่ามาช่วย สุดท้ายอ้วนเสี้ยวยึดเมืองกิจิ๋วไว้เอง กองซุนจ้านส่งกองซุนอวดน้องชายตนไปเจรจา แต่กลับถูกทหารอ้วนเสี้ยวปลอมเป็นทหารตั๋งโต๊ะดักยิงตาย กองซุนจ้านโกรธเป็นอย่างมาก จึงได้รบกับอ้วนเสี้ยวอยู่หลายครั้ง
เมื่อครั้งกองซุนจ้านนำทัพมาเผชิญหน้ากับกองทัพของอ้วนเสี้ยวที่สะพานจีเกี้ยว บุนทิวนายทหารเอกของอ้วนเสี้ยว ได้บุกมาจับกองซุนจ้าน จนกองซุนจ้านจนตรอก แต่ดีที่จูล่ง มาช่วยไว้ทันและได้เป็นทหารของกองซุนจ้านในกาลต่อมา ภายหลังกองซุนจ้านสติวิปลาส ไม่ดูแลลูกน้องของตนเองให้ดี เมื่ออ้วนเสี้ยวยกทัพมา ก็ไม่ส่งทหารไปช่วยเหล่าเมืองขึ้น จนสุดท้ายอ้วนเสี้ยวบุกมาถึงเมืองอี้จิง กองซุนจ้านสั่งทหารสร้างกำแพงแน่นหนา แต่ก็ไม่วาย อ้วนเสี้ยวส่งทหารขุดอุโมงค์ไปจับกองซุนจ้าน กองซุนจ้านเมื่อจนตรอก จึงฆ่าบุตรและภรรยา และก็ฆ่าตัวตาย ในปี พ.ศ. 742 อันเป็นปีเดียวกับที่อ้วนสุด น้องชายอ้วนเสี้ยวตาย
เล็กซ์ ลูเธอร์
อเล็กซานเดอร์ โจเซฟ "เล็กซ์" ลูเธอร์ () เป็นตัวละครผู้ร้ายในหนังสือการ์ตูนของดีซีคอมิกส์ โดยเป็นนักวิทยาศาสตร์บ้าคลั่ง เจ้าของอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน ที่อาฆาตแค้นและเป็นศัตรูของซูเปอร์แมนมาตลอด
ตัวละครเล็กซ์ ลูเธอร์ สร้างขึ้นโดยเจอร์รี ซีเกล และโจ ชูสเตอร์ ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1940 เป็นศัตรูตัวฉกาจที่คอยจะฆ่าซูเปอร์แมน เพื่อครอบครองโลก ในระยะแรกเจอร์รี ซีเกลกำหนดให้เป็นตัวละครที่มีผมสีแดง ต่อมาในภายหลังได้เกิดความผิดพลาดจากนักวาด ทำให้กลายเป็นตัวละครที่มีศีรษะล้าน และในช่วงทศวรรษ 1960 เจอร์รี ซีเกล ได้ขยายเนื้อเรื่องโดยกำหนดให้เล็กซ์ ลูเธอร์ เป็นเพื่อนรักในวัยเด็กของคลาร์ก เคนต์ ที่ประสบอุบัติเหตุถูกสารเคมีในห้องทดลองที่โรงเรียนไฮสคูลจนทำให้ผมหายไปทั้งศีรษะ และด้วยความเข้าใจผิดจึงทำให้กลายเป็นศัตรูกับคลาร์ก เคนต์มาตั้งแต่นั้น เล็กซ์ ลูเธอร์ได้แต่งงานกับลานา แลงก์ ที่เป็นอดีตแฟนสาวของเคนต์
เล็กซ์ ลูเธอร์ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารไอจีเอ็น ให้ติดอันดับ 4 ของ "ผู้ร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" ส่วนจากการจัดอันดับของนิตยสารวิซเซิร์ด ในปี 2006 เล็กซ์ ลูเธอร์ ติดอันดับ 8
เจสซี ไอเซนเบิร์ก สวมบทเป็นเล็กซ์ ลูเธอร์ปรากฏตัวในจักรวาลขยายดีซีในภาพยนตร์ได้แก่แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม, จัสติซ ลีก
ซูเลอวอง
"ซูเลอวอง" ( - "ในสายลม") คือการร้องคู่กันระหว่างเซลีน ดิออน และการู ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2544 เป็นซิงเกิลที่ 3 ของการู จากอัลบั้ม Seul (พฤศจิกายน พ.ศ. 2543) "ซูเลอวอง" ได้บรรจุลงในอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมของเซลีน ดิออน ในปี พ.ศ. 2548 "องเนอชองเช่ปา"
"ซูเลอวอง" เป็นผลงานการประพันธ์ของ ชาก เวอเนอรุสโซผู้ประพันธ์เพลง "ตูลอร์เดซอม" และ "เชอเนอวูอูบลีปา"
มิวสิกวิดีโอ เพลง "ซูเลอวอง" อำนวยการสร้างโดย Istan Rozumny และแพร่ภาพเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2544 ซึ่งได้บรรจุลงในดีวีดีรวมมิวสิกวิดีโอของเซลีน ใน พ.ศ. 2548 "องเนอชองเช่ปา" ซึ่งเคยมีอีกรูปแบบหนึ่งของมิวสิกวิดีโอเพลงนี้ เป็นภาพการร้องเพลงของทั้งคู่ในสตูดิโอ บันทึกภาพเมื่อปี พ.ศ. 2543
เซลีน เคยร้องเพลงนี้คู่กับการู ได้แก่ พ.ศ. 2544 รางวัล ADISQ gala และร้องคู่กับ มาร์ก ดูเปร ในปี พ.ศ. 2545 ซึ่งต่อมาได้ร้องเพลง "ตูแปรดูบอเนอร์" ร่วมกันใน พ.ศ. 2548
เพลงนี้เป็นที่นิยมในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส อันดับ 1 ในฝรั่งเศส 3 สัปดาห์, เบลเยี่ยม 1 สัปดาห์ และที่ 2 ในสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งได้รับรองสถานะเพชรที่ฝรั่งเศส (ยอดขาย 750,000 แผ่น) และทองคำขาว (พลาตตินัม) ในเบลเยี่ยม (50,000 แผ่น) , สวิตเซอร์แลนด์ (40,000 แผ่น) "ซูเลอวอง" ลงจากอันดับที่ 1 อย่างช้าๆ โดยอยู่ในชาร์ตนานถึง 16 สัปดาห์ของชาร์ตเบลเยี่ยม ก่อนจะออกจากชาร์ต
"ซูเลอวอง" ชนะเลิศรางวัล เอ็นอาร์เจมิวสิก ในปี พ.ศ. 2545 ในสาขาเพลงร้องคู่ภาษาฝรั่งเศสแห่งปี และ Victoire de la Musique ในปีเดียวกันนี้ในสาขาเพลงต้นตำรับแห่งปี
เพลงนี้ควบคู่บีไซด์กับเพลง "อะนิวเดย์แฮสคัม" ในซิงเกิลของสหราชอาณาจักร และ "ตูลอร์เดซอม" ในซิงเกิลยุโรป รวมถึงในแบบใหม่ที่ร้องกับคณะประสานเสียง 500 คนซึ่งได้บรรจุในซิงเกิล เชอเนอวูอูบลีปา ใน พ.ศ. 2548
ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (ยุโรป)
ชีววิทยาการเจริญ
ชีววิทยาการเจริญ () เป็นการศึกษากระบวนการที่สิ่งมีชีวิตเจริญและเติบโต ชีววิทยาการเจริญในสมัยใหม่จะเน้นการศึกษาเกี่ยวกับการควบคุมทางพันธุกรรมต่อการเจริญเติบโตของเซลล์ การเปลี่ยนแปลงของเซลล์ และการเกิดสัณฐาน ซึ่งเป็นกระบวนการที่ทำให้เกิดเนื้อเยื่อ, อวัยวะ และกายวิภาคศาสตร์
ชีววิทยามนุษย์
ชีววิทยามนุษย์ () เป็นสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับหลายสาขาวิชารวมกัน ไม่ว่าจะเป็นชีววิทยา, มานุษยชีววิทยา และแพทยศาสตร์ ซึ่งมุ่งเน้นไปที่มนุษย์ มีความเกี่ยวข้องกับชีววิทยาของไพรเมตและสาขาอื่น ๆ อีกมาก
การวิจัยทางชีววิทยามนุษย์เกี่ยวข้องกับ
เนื่องจากขอบเขตของวิชานี้ยังไม่แน่ชัด ชีววิทยามนุษย์แตกต่างจากการวิจัยทางการแพทย์ทั่วไปในแง่ที่เน้นไปยังมุมมองต่อสุขภาพในระดับประชากร และเป็นสากล และเน้นที่วิวัฒนาการของมนุษย์ การปรับตัว และพันธุศาสตร์ประชากรมากกว่าการวินิจฉัยเป็นรายบุคคล
ภัทราวดี มีชูธน
ภัทราวดี มีชูธน เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 เป็นนักแสดง ละครโทรทัศน์ ละครเวที เป็นครูสอนศิลปะการแสดง เจ้าของโรงละครภัทราวดีเธียเตอร์
ภัทราวดี เป็นบุตรสาวของ สอาด มีชูธน อดีตอธิบดีกรมโรงงานอุตสาหกรรม กับคุณหญิงสุภัทรา สิงหลกะ ผู้ก่อตั้งเรือด่วนเจ้าพระยา มีพี่สาวชื่อ สุภาพรรณ พิชัยรณรงค์สงคราม (สมรสกับ เปาว์ พิชัยรณรงค์สงคราม) เป็นหลานตาของพระยาราชมนตรี (สง่า สิงหลกะ) กับคุณหญิงบุญปั๋น ราชมนตรี
เติบโตแถวซอยวัดระฆัง ศึกษาที่โรงเรียนราชินี ชอบรำละคร พออายุได้ 12 ปี ได้ไปเรียนที่ประเทศอังกฤษ แล้วเดินทางไปอเมริกาเพื่อไปศึกษาทางด้านการแสดง
ปี พ.ศ. 2516 เข้าสู่วงการภาพยนตร์ โดยร่วมแสดงนำในเรื่อง "ไม่มีสวรรค์สำหรับคุณ" และได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง จากภาพยนตร์เรื่องนี้ หลังจากนั้นจึงได้แสดงภาพยนตร์ และละครมาตลอด โดยใช้ชื่อในการแสดงว่า 'ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์' ซึ่งก็ประสพความสำเร็จและใช้ชื่อนี้มาตลอด กระทั่งแต่งงาน
ปี พ.ศ. 2520 - 2523 เป็นผู้สร้างละครโทรทัศน์ ผู้ประพันธ์ กำกับการแสดง และร่วมแสดงละครโทรทัศน์เป็นตอนสั้นๆ ให้กับช่อง 3 เช่น "จิตไม่ว่าง ,ตุ๊กตาเสียกบาล,ปะการังสีดำ ฯลฯ" ปี พ.ศ. 2526 สร้างละครโทรทัศน์ให้ช่อง 9 ปี พ.ศ. 2527 สร้างละครเวทีให้บริษัทไนท์สปอต และเป็นที่ปรึกษาจัดตั้ง มณเฑียรทองเธียเตอร์ จนได้ก่อตั้งคณะภัทราวดี Theatre and Dance company ในปี พ.ศ. 2530
ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการและครูสอนการแสดงของโรงละครภัทราวดีเธียเตอร์ และยังเจียดเวลาไปสอนพิเศษและบรรยายวิชาศิลปะการแสดงที่ โรงเรียนภัทราวดีมัธยมศึกษา หัวหิน ภัทราวดี มีชูธนได้รับยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2557
มหาวิทยาลัยดุ๊ก
มหาวิทยาลัยดุ๊ก () เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองเดอแรม ในรัฐนอร์ทแคโรไลนา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1838 ที่เมืองไทรนิทีภายใต้ชื่อ Brown's Schoolhouse และได้ย้ายมายังเมืองเดอแรมในปี ค.ศ. 1892 และเปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยดุ๊ก เพราะได้รับการบริจาคเงินของราชายาสูบ เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก ปัจจุบันมีนักศึกษาระดับปริญญาตรี 6,578 คน (ค.ศ.2010) และมีพื้นที่ภายในมหาวิทยาลัยจำนวน 8,709 เอเคอร์ ใช้ระบบเทอมการศึกษาตามรูปแบบปฏิทินการศึกษา มหาวิทยาลัยดุ๊กจัดอยู่ในอันดับที่ 9 ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดประจำปีค.ศ.2011 มหาวิทยาลัยดุ๊กมีชื่อเสียงในด้านวิชาการหลายด้าน ซึ่งในปี 2551 ทางนิตยสารยูเอสนิวส์จัดอันดับมหาวิทยาลัยในส่วนระดับปริญญาตรีเป็นอันดับ 8 ของประเทศ ซึ่งนอกจากนี้ยังมีชื่อเสียงมากในด้านกีฬา โดยได้แข่งขันในลีกแอตแลนติกโคสต์คอนเฟอเรนซ์ ซึ่งได้ชนะเลิศบาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ 4 ครั้ง
ในปีค.ศ. 1838 มหาวิทยาลัยดุ๊กได้เริ่มต้นขึ้นภายใต้ชื่อ Brown's Schoolhouse และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยไทรนิที ในปีค.ศ. 1859
ใน ปี.ค.ศ. 1881เจมส์ บอนแสค (James Bonsack) สามารถประดิษฐ์เครื่องมวนใบยาด้วยกระดาษอัตโนมัติ บอนแสคได้ผลิตใบยาที่ห่อด้วยกระดาษออกมาอย่างรวดเร็วและมากมาย โดยเรียกผลิตภัณฑ์นี้ว่าซิกาแรต (บุหรี่) แต่ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อบอนแสคไม่ทราบว่าจะเอาบุหรี่ที่ผลิตออกมานี้ไปขายให้ใครจึงตัดสินใจนำเครื่องจักรไปขายต่อให้ เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก (James Buchanan Duke) ที่เมืองเดอแรม (Durham) รัฐนอร์ทแคโรไลนา ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องมวนใบยาอัตโนมัติ ดุ๊ก ได้ตั้งบริษัทผลิตใบยาใหญ่โตขึ้นที่รัฐนิวยอร์ก ใช้วิธีการโฆษณาเจาะตลาดอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะตลาดต่างประเทศ ในเวลาไม่นานบุหรี่ก็เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายส่งผลให้บริษัทของเขากลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อดุ๊กร่ำรวยอย่างมหาศาลเขาจึงตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม และเงินบริจาคก้อนหนึ่งได้ถูกจัดเก็บไว้เพื่อช่วยเหลือวิทยาลัยไทรนิทีในเมื่องบ้านเกิดของเขา เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ตระกูลดุ๊ก วิลเลียม ฟิวส์ เพรสตัน อาจาร์ใหญ่ของวิทยาลัยไทรนิทีในเวลานั้นได้เปลี่ยนชื่อวิทยาลัยไทรนิทีเป็นมหาวิทยาลัยดุ๊ก
มหาวิทยาลัยดุ๊กประกอบด้วยคณะและวิทยาลัยจำนวน 10 แห่ง ให้บริการแก่นักศึกษาทั้งระดับปริญญาตรีและปริญญาโท หลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาที่มีชื่อเสียง ได้แก่ Fuqua School of Business, Pratt School of Engineering, School of Law, School of Medicine, Sanford School of Public Policy และ School of Nursing นอกจากนี้มหาวิทยาลัยดุ๊กยังมีหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาที่มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับอย่างสูง คือ Divinity School และ Nicholas School of the Environment
มหาวิทยาลัยยังมีชื่อเสียงมากในด้านกีฬา โดยได้แข่งขันในลีกแอตแลนติกโคสต์คอนเฟอเรนซ์ ทีมกีฬาของมหาวิทยาลัยดุ๊กชื่อ Duke Blue Devils ยังคงประเพณีการแข่งขันกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัยระหว่างมหาวิทยาลัยดุ๊ก และ มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา แชเปิลฮิลล์ ซึ่งเป็นที่ทราบดีว่ามีนักกีฬาบาสเก็ตบอลที่มีชื่อเสียงเข้าร่วมการแข่งขัน เสมอ มหาวิทยาลัยดุ๊กเป็น 1 ใน 5 ของมหาวิทยาลัยที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในการแข่งขันบาสเก็ตบอลภายในประเทศ
แม่น้ำแซน
แม่น้ำแซน (, ) เป็นแม่น้ำสายหลักทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส ทั้งยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงปารีสอีกด้วย
ตูแปรดูบอเนอร์
"ตูแปรดูบอเนอร์" (, "ความสุขเพียงเอื้อมมือ") คือเพลงจากการร้องคู่กันระหว่าง เซลีน ดิออน และ มาร์ก ดูเปร วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2549 ในรัฐควิเบก, ประเทศแคนาดา เป็นซิงเกิลที่ 4 ของ มาร์ก จากอัลบั้ม Refaire le monde.
"ตูแปรดูบอเนอร์" เป็นผลงานการประพันธ์ของ เซลีน ดิออน, มาร์ก ดูเปร และในงานแต่งงานของ Anne-Marie Angelil เซลีนร้องเพลงนี้หลังพิธีแต่งงาน
ระหว่างการบันทึกเสียงอิลบั้มแรกของเขาในปี พ.ศ. 2548 Marc ขอเซลีนที่จะนำเพลงมาร้องแบบใหม่ เซลีนร่วมร้องเป็นเสียงประกอบในเพลง และ Tino Izzo อำนวยการสร้างเพลงนี้ ซึ่งเซลีนเคยร่วมงานกับเขามาแล้วในปี พ.ศ. 2536 ในเพลง "Plus haut que moi" (ร้องกับ Mario Pelchat)
มาร์กร่วมงานกับเซลีนในอดีต อาทิ เปิดคอนเสิร์ตที่แลงปียา, ปารีส ใน พ.ศ. 2537 และร่วมร้องคู่กันในเดือนเมษายน พ.ศ. 2545 ในเพลง ซูเลอวอง ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากรายการโทรทัศน์คาราโอเกะในควิเบก
มีการบันทึกเสียงเพลง "ตูแปรดูบอเนอร์" 2 แบบ แบบแรกสามารถพบได้ในอัลบั้มของ มาร์ก ดูเปร วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2548 และแบบที่ 2 เป็นสไตล์ร็อก จำหน่ายในดิจิตอลดาวโลหด และออกในรูปแบบซิงเกิลสถานีวิทยุ ในควิเบก แคนาดา ใน พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นการร้องสดของทั้งสอง ที่ Gala Artists ในควิเบก เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2549
มิวสิกวิดีโอ เคยมีแผนการถ่ายทำที่ทะเลทรายรัฐเนวาดา แต่เนื่องด้วยสภาพร่างกายของเซลีนในขณะนั้น ทำให้เปลี่ยนแผนการถ่ายทำที่โรงละครเดอะคอลอลสเซียม โรงแรมซีซ่าร์พาเลส ลาส เวกัส เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 อำนวยการสร้างโดย Ivan Grbovic
"ตูแปรดูบอเนอร์" อขึ้นอันดับสูงสุดในชาร์ตวิทยุควิเบก ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 นานกว่า 3 สัปดาห์ ซึ่งขณะนั้นเซลีนกำลังเฉลิมฉลองชีวิตการเป็นนักร้องของเธอกว่า 25 ปี
ในวันที่ 23 ตุลาคม  พ.ศ. 2549 เซลีน และ มาร์ก ได้รับรางวัล SOCAN ในฐานะผู้ประพันธ์เพลง "ตูแปรดูบอเนอร์"
ในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เซลีน และ มาร์ก แสดงเพลงของพวกเขาระว่างคอนเสิร์ต ที่โรงละคร Lionel-Groulx ใน Sainte-Thérèse ควิเบก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทัวร์คอนเสิร์ตของมาร์ก ดูเปร ที่ควิเบก ระหว่างวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 -  14 เมษายน พ.ศ. 2550
Marc ยังประพันธ์เพลง "องเซแอมเมอาโกส" ซึ่งอยู่ในอัลบั้ม "แดล" เมื่อปี พ.ศ. 2550 ของเซลีน ดิออน อำนวยการสร้างโดย Tino Izzo.
ซิงเกิลวิทยุสองเพลง - (ประเทศแคนาดา)