hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ตราแผ่นดินของจาเมกา
ตราอาร์มแห่งจาเมกา เป็นตราอาร์มที่สืบทอดมาจากตราอาร์มสมัยภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร โดยตราแบบดั้งเดิมที่สุดนั้นเริ่มใช้เมื่อ ค.ศ. 1661 (พ.ศ. 2204) ภายใต้พระบรมราชานุญาตของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร ออกแบบตราโดย วิลเลียม แซนครอฟท์ (William Sancroft) ซึ่งต่อมาได้เป็นที่อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ส่วนตราที่ใช้ในปัจจุบันนี้เป็นแบบที่เริ่มใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505)
ลักษณะของดวงตรานั้นเป็นรูปโล่อาร์มพื้นขาว มีกากเขนตั้งสีแดงตามอย่างธงชาติอังกฤษ ในกางเขนนั้นมีรูปสับปะรด 5 ลูก แต่ละลูกอยู่ตามกิ่งแต่ละกิ่งของกางเขน 4 ลูก และที่ใจกลางกางเขน 1 ลูก เหนือโล่นั้นเป็นหมวกเกราะ (helmet) สีเหลืองหน้าตรง ประดับด้วยพู่ประดับสีขาว-เหลือง คาดผ้าโพกสีขาว-แดง มีรูปจระเข้หันหน้าไปทางซ้ายเป็นเครื่องยอด ซ้ายขวาของตราทั้งสองข้าวเป็นรูปคนพื้นเมืองยืนประคอง โดยด้านซ้ายเป็นรูปสตรีพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายประคองตรา มือขวาถือตะกร้าผลไม้ ด้านขวาของตราเป็นรูปบุรุษพื้นเมืองยืนเปลือยอก มือซ้ายถือคันเบ็ด มือขวาประคองตรา เบื้องล่างของรูปเหล่านี้เป็นแพรแถบด้านหน้าสีขาว ด้านหลังสีแดง จารึกภาษิตประจำชาติในแพรแถบเป็นภาษาอังกฤษ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" แปลความว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"
ตราอาร์มแห่งจาเมกาซึ่งเริ่มใช้มาตั้งแต่สมัยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรนั้นมีการเปลี่ยนแปลงมาแล้วหลายครั้ง ดังนี้
ตราอาร์มแบบแรกสุดเป็นรูปวงรีพื้นขาวขอบเหลือง ภายในมีรูปกางเขนเซนต์จอร์จมีรูปสับปะรด 5 ลูกคล้ายกับตราในปัจจุบัน เบื้องบนของตรานี้เป็นรูปหมวกเกราะสีเงินมีผ้าโพกสีขาวสลับแดง ประดับรูปจระเข้หันหน้าไปซ้ายเป็นเครื่องยอด ตรานี้ปรากฏในธงอาณานิคมระหว่าง ค.ศ. 1875 (พ.ศ. 2418) - ค.ศ. 1906 (พ.ศ. 2449)
ในปี ค.ศ. 1906 ได้มีการแก้ไขดวงตราใหม่โดยแก้พื้นตราจากรูปวงรีเป็นรูปโล่อาร์ม แต่เครื่องหมายภายในตราคงเดิม ส่วนบนของโล่ตัดรูปหมวกเกราะออก เหลือเพียงรูปจระเข้บนผ้าโพกสีขาวสลับแดง พร้อมเพิ่มรูปประคองข้างซ้ายขวาเป็นหญิงชายชาวพื้นเมืองอย่างตราแบบปัจจุบัน และเพิ่มแพรแถบสีขาวอยู่ล่างสุด บรรจุคำขวัญภาษาละตินว่า "INDUS UTERQUE SERVIET UNI" (เขียนเป็น "INDVS VTERQVE SERVIET VNI") อันมีความหมายว่า "จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง"
ตราดังกล่าวนี้ได้ใช้มาจนถึงปี ค.ศ. 1957 (พ.ศ. 2500) จึงได้แก้ไขตราอีกครั้งหนึ่ง องค์ประกอบหลักในตราดวงนี้ยังคงคล้ายกับตราดวงเดิมใน ค.ศ. 1906 แต่เพิ่มหมวกเกราะหน้าตรงสีเหลืองไว้เหนือโล่ ประดับด้วยพู่ประดับ ผ้าโพกสีแดงสลับขาว และเครื่องยอดรูปจระเข้ ส่วนแพรแถบสีขาวเบื้องล่างได้มีการแก้ไขรูปลักษณะเสียใหม่ให้คล้ายกับตราแบบปัจจุบัน แต่ยังคงพื้นสีเป็นสีขาวและคำขวัญภาษาละตินไว้เช่นเดิม ถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1962 (พ.ศ. 2505) จึงได้มีการแก้ไขดวงตราเป็นครั้งที่ 3 โดยเปลี่ยนสีแพรแถบคำขวัญเป็นสีเหลือง และแปลคำขวัญเสียใหม่ให้เป็นภาษาอังกฤษใจความ "OUT OF MANY, ONE PEOPLE" ก่อนจะเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายให้เป็นตราแบบปัจจุบันในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน เพื่อใช้เป็นตราแผ่นดินของจาเมกาหลังได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ทั้งนี้ ตราทั้งหมดหากใช้เป็นตราในธงชาติประจำอาณานิคม จะบรรจุอยู่ในกรอบวงกลมพื้นสีขาวอีกชั้นหนึ่ง
มิเชล วี
มิเชล วี (Michelle Wie) หรือ มิเชล ซุง วี (Michelle Sung Wie) มีชื่อเกาหลี คือ วี ซอง มี (เกาหลี 위성미 - Wie Seong-mi) เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เป็นนักกอล์ฟชาว อเมริกัน เชื้อสาย เกาหลี ปัจจุบันเล่นอยู่ใน แอลพีจีเอ ทัวร์ ในปี 2006 เธอมีชื่ออยู่ใน นิตยสาร ไทม์ ในฐานะ 100 บุคคลที่จะเปลี่ยนแปลงโลก
มิเชล วี เกิดเมื่อวันที่ ที่เมือง โฮโนลูลู รัฐ ฮาวาย ในประเทศ สหรัฐอเมริกา พ่อชื่อ บี.เจ. วี (B.J. Wie) เป็นอาจารย์อยู่ในมหาวิทยาลัยฮาวาย ส่วนคุณแม่ ชื่อ โบ เธอเริ่มเล่นกอล์ฟตั้งแต่อายุ 4 ปี ได้เข้ามาเล่นใน USGA ในปี 2543 เมื่ออายุได้เพียง 10 ปีเท่านั้น ซึ่งถือเป็นสถิตินักกอล์ฟที่อายุน้อยที่สุดที่ได้เข้ามาเล่น และได้ประกาศเทิร์นโปร ในปี 2548
มิเชล วี เป็นนักกีฬาหญิงที่มีร่างสูงใหญ่ และพยายามลงแข่งขันกอล์ฟในรายการ PGA ร่วมกับนักกอล์ฟชายหลายรายการ โดยได้รับการยกเว้นจากผู้สนับสนุนของการแข่งขัน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
จนถึงปี 2009 มิเชล วี คว้าแชมป์ ในรายการ ลอเรนา โอชัว อินวิเตชันแนล เป็นแชมป์ระดับอาชีพรายการแรกได้สำเร็จ ด้วยการ เอาชนะ พอลล่า ครีมเมอร์ อันดับสองถึงสองสโตรก เป็นกอล์ฟรายการที่ 81 ตลอดการเล่นกอล์ฟ และเป็นรายการที่ 65 ในระดับอาชีพ ที่เธอลงทำการแข่งขัน
อนุภาคแอลฟา
อนุภาคแอลฟา (เขียนแทนด้วยอักษรกรีก แอลฟา α) คืออนุภาคที่ประกอบด้วยโปรตอน 2 ตัวและนิวตรอน 2 ตัว เหมือนกับนิวเคลียสของอะตอมของธาตุฮีเลียม (He) จึงสามารถเขียนสัญลักษณ์ได้อีกอย่างหนึ่งเป็น formula_1 หรือ formula_2 อนุภาคแอลฟาหนึ่งอนุภาคมีมวล 6.644656×10 กิโลกรัม หรือเทียบเท่ากับพลังงาน 3.72738 จิกะอิเล็กตรอนโวลต์ (GeV) มีประจุเป็น +2e โดยที่ e คือความจุไฟฟ้าของอิเล็กตรอนซึ่งมีค่าเท่ากับ 1.602176462×10 คูลอมบ์
อนุภาคแอลฟามักเกิดจากการสลายของอะตอมของธาตุกัมมันตรังสี เช่นยูเรเนียม (U) หรือเรเดียม (Ra) ด้วยกระบวนการที่รู้จักกันในชื่อการสลายให้อนุภาคแอลฟา (alpha decay) เมื่ออนุภาคแอลฟาถูกปลดปล่อยออกจากนิวเคลียส มวลอะตอมของธาตุกัมมันตรังสีจะลดลงประมาณ 4.0015 u เนื่องจากการสูญเสียทั้งโปรตอนและนิวตรอน และเลขอะตอมจะลดลง 2 ทำให้อะตอมกลายเป็นธาตุใหม่ ดังตัวอย่างการสลายให้อนุภาคแอลฟาของยูเรเนียม จะได้ธาตุใหม่เป็นทอเรียม (Th)
formula_3ประโยชน์ของรังสีแอลฟามีเช่น การนำรังสีแอลฟามาใช้สร้างเป็นเครื่องมือวัดควัน
อันตรายจากรังสีแอลฟา กรณีที่เรากินอาหารที่มีรังสีแอลฟาเข้าไปเมื่อรังสีแอลฟาเข้าสู่ร่างกายแล้ว จะไม่ทะลุทะลวงจึงเป็นอันตรายต่อเชลล์ในร่ายกาย ส่วนอันตรายจากการแผ่รังสีโดยตรงอาจไม่เป็นอันตรายมากเท่ากับรังสีชนิดอื่น
สามารถทำตามข้อกำหนดทั่วไปในการป้องกันรังสี ซึ่งมีอยู่ 3 ข้อดังต่อไปนี้
หมายเหตุ : การป้องกันรังสีแอลฟาใช้กระดาษที่หนาหน่อยก็กั้นรังสีแอลฟาได้ แต่ก็ต้องระวังเพราะรังสีทุกชนิดจะเป็นอันตรายหมดขึ้นอยู่กับปริมาณรังสีที่ได้รับว่าน้อยหรือมาก
โรงเรียนวอนนภาศัพท์
โรงเรียนวอนนภาศัพท์ ตั้งอยู่หมู่ที่ 14 บ้านหาดวอน ถนนบางแสนล่าง ตำบลแสนสุข อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี 20130
โรงเรียนวอนนภาศัพท์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 โดยชาวตำบลแสนสุข ร่วมมือกันปลูกสร้างอาคารเรียนชั่วคราวบนที่ดินของคุณนายวอน นภาศัพท์ ตั้งชื่อว่า โรงเรียนประชาบาลตำบลแสนสุข 4 (บ้านเพิงล่าง) อยู่ในอำเภอศรีราชา ต่อมาตำบลแสนสุขโอนมาขึ้นกับอำเภอเมืองชลบุรี ได้มีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนประชาบาลตำบลแสนสุข 4 (บ้านเพิงล่าง)
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2495 คุณนายวอน นภาศัพท์ จึงได้บริจาคที่ดินจำนวน 4 ไร่ 75 ตารางวา และสร้าง อาคารเรียน 2 ชั้น และได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนวอนนภาศัพท์
ปัจจุบันมีบุคลากรทั้งสิ้นจำนวน 19 คน มี ดร.วันเพ็ญ บุรีสูงเนิน ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน วิทยฐานะ ผู้อำนวยการเชี่ยวชาญ(ค.ศ.4) ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการโรงเรียน
โรงเรียนสตรีภูเก็ต
โรงเรียนสตรีภูเก็ต ตั้งขึ้นโดยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี สมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ร่วมกับคณะกรรมการสตรี ได้จัดหาเงินเพื่อสร้างโรงเรียนสำหรับสตรีขึ้น ณ สถานที่บริเวณถนนสตูลเชิงเขารัง เมื่อ พ.ศ. 2452 โดยได้วางศิลาฤกษ์จารึกไว้ว่า " โรงเรียนษัตรี สร้างปี 127 " และในขณะที่อาคารเรียนยังก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ ได้สร้างเรือนไม้ชั่วคราวขึ้นในบริเวณวัดมงคลนิมิตรเพื่อให้นักเรียนได้ใช้เรียน โดยเปิดสอนเฉพาะระดับประถม สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธสยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดและพระราชทานนามโรงเรียนว่า "ปลูกปัญญา" เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2452
ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข?
ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข? เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่แต่งโดย สุภา ศิริมานนท์ ใช้นามปากกา ษี บ้านกุ่ม เมื่อ พ.ศ. 2496 ระหว่างที่ถูกคุมขังอยู่เป็นเวลา 60 วัน เนื่องจากเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีกบฏสันติภาพ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 แต่งแล้วเสร็จตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 แต่ไม่มีโอกาสได้ตีพิมพ์ตลอดชีวิตของผู้เขียน ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2545 โดยสำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก มีวิทยา ว่องสกุล เป็นบรรณาธิการ จากการผลักดันของ จินดา ศิริมานนท์ ภริยาของผู้เขียน หลังจากสุภาเสียชีวิตไปแล้ว 16 ปี
ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข? แต่งขึ้นโดยอ้างอิงเอกสารสมุดข่อยที่ตกทอดในตระกูลสุนทรโรหิต และสืบทอดมาถึงหลวงสุภาเทพ (โต สุนทรโรหิต) บิดาของจินดา ศิริมานนท์ ซึ่งบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงปลายรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ที่ขัดแย้งกับประวัติศาสตร์ที่บันทึกในพระราชพงศาวดาร แต่สอดคล้องกับเรื่องเล่าในท้องถิ่นแถบจังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ว่าสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี มิได้ถูกสำเร็จโทษและเสด็จสวรรคต โดยสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก แต่ได้เสด็จลงเรือสำเภาไปประทับที่วัดเขาขุนพนม จังหวัดนครศรีธรรมราช เรื่องราวในหนังสือ บางส่วนอ้างอิงถึงเรื่องสั้น "ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน" ของ หลวงวิจิตรวาทการ ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2480
นวนิยายกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนแรม 9 ค่ำ เดือน 5 ปีขาล จุลศักราช 1144 ตรงกับวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2325 ขณะที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงถูกพระยาสรรค์ก่อการกบฏ ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2324 และทรงถูกบังคับให้ออกผนวช และคุมพระองค์ไว้ที่พระอุโบสถวัดอรุณราชวราราม สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงได้รับความช่วยเหลือจากภิกษุลึกลับ 5 รูป และทรงประทับเรือพาย พร้อมด้วยฝีพาย 4 คน ออกมาจากกรุงธนบุรี เพื่อไปประทับเรือใบของ "คุณพัด" (เจ้าพระยาพัฒน์ ผู้ครองเมืองนครศรีธรรมราช) ผู้เป็นสามีของคุณนวล พี่สาวของคุณเล็กและคุณฉิม พระชายาสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ที่จอดรออยู่ที่ตำบลปากลัด (อำเภอพระประแดง) เมืองสมุทรปราการ เพื่อทรงหลบหนีไปเมืองนครศรีธรรมราช
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงทราบในเวลาต่อมาว่า ภิกษุทั้ง 5 นั้น แท้ที่จริงเป็นพระสหายเก่าตั้งแต่ครั้งอุปสมบทที่วัดโกษาวาส เมื่อ พ.ศ. 2297 ในช่วงกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย มีชื่อว่า "สิงห์ขาม" (แกละดำ) "ปางทราย" (แกละขาว) "สีเหล็ก" (เอกจิโตภิกขุ) "หินขาบ" (แกละแดง) และคนสุดท้ายคือ "หลวงอาสาศึก" (บุญคง) ซึ่งไม่ได้เดินทางกลับมาด้วย หลวงอาสาศึกซึ่งมีรูปพรรณคล้ายคลึงกับสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้เสียสละปลอมตัวเป็นพระองค์อยู่ในที่คุมขัง และยอมถูกสำเร็จโทษแทนสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
แผนการช่วยเหลือสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี อยู่ในการรับรู้ของหลวงสรวิชิต (เจ้าพระยาพระคลัง (หน)) ซึ่งวางแผนจะตลบหลัง โดยส่งทหารมอญรับจ้างพายเรือติดตาม เพื่อหวังรุมลอบปลงพระชนม์ รวมทั้งส่งทหารมอญส่วนหนึ่งลอบโจมตีเรือใบของคุณพัด แต่คุณพัด กับสิงห์ขามซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่ม รู้เท่าทันแผนการ วางแผนต่อสู้ และฆ่าทหารรับจ้างเหล่านั้นตายทั้งหมด
นวนิยายจบลงที่ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เสด็จขึ้นเรือใบของคุณพัด และทรงร่ำลาผู้ช่วยเหลือทั้งสี่คน
สถานีรถไฟลพบุรี
สถานีรถไฟลพบุรี เป็นสถานีรถไฟระดับ 1 อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 132.81 กิโลเมตร ตั้งอยู่ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
หมายเหตุ ที่สถานีลพบุรี เป็นเขตสิ้นสุดทางคู่(กรุงเทพ-ชท.บ้านภาชี-ลพบุรี) เริ่มทางเดี่ยว(ลพบุรี-เชียงใหม่)
สตาดีโอโอลิมปีโก
สตาดีโอโอลิมปีโก () คือสนามกีฬาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ภายในบริเวณศูนย์กีฬา โฟโร อิตาลีโก กรุงโรม ประเทศอิตาลี เป็นสนามเหย้าของทีม สโมสรฟุตบอลลาซิโอ และทีม สโมสรฟุตบอลโรม่า รวมถึงใช้เป็นสนามแข่งฟุตบอลถ้วยประจำปี โคปป้า อิตาเลีย รอบชิงชนะเลิศ สนามแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1936 และได้รับเลือกให้เป็นสนามแข่งขันกีฬาสำคัญของโลกหลายครั้ง เช่น กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ในปี ค.ศ. 1960, ฟุตบอลโลก นัดชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ.1990, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป นัดชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ.1968 และ 1980 และฟุตบอลยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก (ยูโรเปี้ยนคัพ) นัดชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ.1977, 1984, 1996 และ 2009 สนามแห่งนี้เคยมีความจุมากถึง 82,922 ที่นั่ง ก่อนจะมีการปรับปรุงครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2007 โดยปรับที่นั่งใหม่ลดลงมาเหลือ 72,698 ที่นั่ง
โอลิมปีโก ถูกจัดระดับจาก UEFA ให้เป็นสนามฟุตบอลระดับ 5 ดาว ปัจจุบันสนามแห่งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสนามฟุตบอลมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
นรสิงห์
นรสิงห์ หรือ นรสีห์ (, ) เป็นอวตารร่างที่ 4 ของพระนารายณ์ตามเนื้อเรื่องในคัมภีร์ปุราณะ อุปนิษัท และคัมภีร์อื่น ๆ ของศาสนาฮินดู โดยมีร่างกายท่อนล่างเป็นมนุษย์ และร่างกายท่อนบนเป็นสิงโต นรสิงห์เป็นผู้สังหารหิรัณยกศิปุ อสูรตนซึ่งได้รับพรจากพระพรหมว่าจะไม่ถูกสังหารโดยมนุษย์หรือสัตว์ นรสิงห์เป็นที่รู้จักและบูชาโดยทั่วไป
หิรัณยกศิปุบำเพ็ญตบะเป็นเวลานาน จนได้รับพรจากพระพรหม ให้เป็นผู้ที่ฆ่าไม่ตายจากมนุษย์, สัตว์, เทวดา ให้ฆ่าไม่ตายทั้งในเวลากลางวันและกลางคืน ให้ฆ่าไม่ตายทั้งจากอาวุธและมือ ให้ฆ่าไม่ตายทั้งในเรือนและนอกเรือน
หิรัณยกศิปุ ได้อาละวาดสร้างความเดือดร้อนไปทั่วทั้งสามภพ พระอินทร์จึงทูลเชิญพระนารายณ์อวตารเกิดมาเป็น นรสิงห์ คือ มนุษย์ครึ่งสิงห์ นรสิงห์สังหารหิรัณยกศิปุด้วยกรงเล็บด้วยการฉีกอก ที่กึ่งกลางบานประตู ในเวลาโพล้เพล้ ก่อนตาย นรสิงห์ได้ถามหิรัณยกศิปุว่า สิ่งที่ฆ่าเจ้าเป็นมนุษย์หรือสัตว์หรือเทวดาหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ สิ่งที่สังหารเป็นมือหรืออาวุธหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ ในเรือนหรือนอกเรือนหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ และเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนหรือไม่ คำตอบก็คือ ไม่ นรสิงห์จึงประกาศว่า บัดนี้ พรที่ประทานจากพระพรหมได้สลายไปสิ้นแล้ว เทวดาทั้งสามภพจึงยินดี
รูปประติมากรรมหรือรูปวาดของนรสิงห์ตอนสังหารหิรัณยกศิปุ จึงมักสลักมีรูปเทวดาองค์เล็ก ๆ 2 องค์อยู่ข้างล่างแสดงกิริยายินดีด้วย
นรสิงห์ตามคติของพม่าจะแตกต่างไปจากของฮินดู มีกายเป็นสิงโต แต่มีศีรษะเป็นมนุษย์ สืบเนื่องจากพระเจ้าอโศกมหาราช ได้ให้พระเถระสองรูป คือ พระโสณะและพระมหาอุตตรมหาเถระ เผยแผ่พุทธศาสนาถึงเมืองสะเทิม ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศพม่า ได้มีนางยักษ์ได้อาละวาดกินเด็กที่เกิดใหม่ สร้างความเดือดร้อนไปทั่วเมือง ความเมื่อทราบถึงพระเถระทั้งสองจึงได้จำแลงกายเป็น มนุษย์ครึ่งสิงห์ สร้างความตกใจให้แก่นางยักษ์ จึงหลบหนีไป จึงสืบต่อเป็นคติของการสร้างรูปนรสิงห์ เพื่อป้องกันภยันตรายตามสถานที่สำคัญทางศาสนาต่าง ๆ ของพม่าและล้านนาของไทย
แม่น้ำบางปะกง
แม่น้ำบางปะกง เป็นแม่น้ำสายสำคัญในจังหวัดปราจีนบุรีและจังหวัดฉะเชิงเทรา มีความยาวประมาณ 231 กิโลเมตร และมีความกว้างในช่วงที่ไหลผ่านเขตเทศบาลเมืองฉะเชิงเทราประมาณ 120 เมตร
แม่น้ำบางปะกง มีต้นกำเนิดจาก แม่น้ำนครนายก และ แม่น้ำปราจีนบุรีไหลมาบรรจบกันบริเวณ ตำบลบางแตน อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี แม่น้ำบางปะกงไหลออกสู่ทะเลอ่าวไทยที่บริเวณตำบลท่าข้าม อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา
อนเซ็ง
อนเซ็ง () เป็นคำภาษาญี่ปุ่น หมายถึง "บ่อน้ำร้อน" แต่ปรกติแล้วหมายถึงที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวกรอบ ๆ บ่อน้ำร้อน
เนื่องจากประเทศญี่ปุ่นมีภูเขาไฟจำนวนมาก จึงมีอนเซ็งจำนวนเป็นพันตลอดประเทศ ตามรูปแบบดั้งเดิมแล้ว อนเซ็งเป็นสถานที่อาบน้ำสาธารณะ และปัจจุบันมีบทบาทสำคัญในการท่องเที่ยวญี่ปุ่น
ฟังก์ชันการผลิต
ในทาง เศรษฐศาสตร์จุลภาค ฟังก์ชัน คือ ฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ ที่แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่าง ปัจจัยการผลิต ที่ได้เอาเข้าในกระบวนการผลิต และ ผลผลิต
ฟังก์ชันสามารถแสดงได้โดยหลายรูปแบบทางสมการformula_4
ฟังก์ชันเชิงเส้น
ใน คณิตศาสตร์ ฟังก์ชันเชิงเส้น () อาจหมายถึง :
ในคณิตศาสตร์พื้นฐาน ฟังก์ชันเชิงเส้น หมายถึง ฟังก์ชันหนึ่งในรูปร่าง เช่น
ตัวอย่างฟังก์ชันที่เส้นแสดงเป็นฟังก์ชันเชิงเส้น มี เช่น:เส้นแสดงของฟังก์ชันเหล่านี้ ถูกแสดงไว้ที่รูปแสดงทางขวา
ในคณิตศาสตร์ขั้นสูง ฟังก์ชันเชิงเส้น หมายถึง ฟังก์ชันที่เป็น ฟังก์ชันเชิงเส้น มักหมายถึง คณิตศาสตร์ ที่เป็น การสายเส้นตรง ระหว่างสองกลุ่มเวกเตอร์
ตัวอย่าง ถ้า formula_5 และ formula_6 คือ เวกเตอร์ตัวประสาน ฟังก์ชันเชิงเส้นจะเป็นบรรดาฟังก์ชัน ที่แสดงได้ในรูปร่าง
ฟังก์ชัน formula_1 จะเป็น การสายเส้นตรง ก็ต่อเมื่อ formula_9 เท่านั้น
สุมณทิพย์ ชี
สุมณทิพย์ ชี (สกุลเดิม: เหลืองอุทัย; เกิด: 16 กันยายน พ.ศ. 2531) มีชื่อเล่นว่า กุ๊บกิ๊บ เป็นนักแสดง และพิธีกร
สุมณทิพย์ เหลืองอุทัย เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2531 เป็นบุตรของมณฑล เหลืองอุทัย กับชนาภา ชินชวนิช บิดารับราชการตำรวจ ส่วนมารดาเป็นแม่บ้าน เธอมีพี่ต่างบิดาห้าคนจากการสมรสครั้งก่อนของมารดา ขณะอายุราว 6-7 ขวบ บิดาและมารดาหย่าร้างกัน เธอจึงอยู่ในการดูแลของมารดามาโดยตลอด ส่วนตัวนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
เข้ารับการศึกษาระดับปฐมวัยจากโรงเรียนพระหฤทัยดอนเมือง, ระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสเซเวียร์ เมืองทองธานี (ป. 3-5), โรงเรียนเทพอักษร (ป. 5-6), ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ปอลหนองคาย (ม. 1), โรงเรียนเซนต์โยเซฟ บางนา (ม. 2), โรงเรียนอัสสัมชัญอุบลราชธานี (ม. 3) และโรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ (ม. 4-6) เคยศึกษาอยู่ที่คณะมนุษยศาสตร์ เอกสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง ต่อมาได้ลงเรียนใหม่ในคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
สุมณทิพย์มีผลงานในวงการบันเทิงอย่าง ทั้งการถ่ายโฆษณาโครงการทูบีนัมเบอร์วัน และโฆษณาพิซซ่า จนถึงถ่ายแบบนิตยสาร และยังเคยเล่นในมิวสิกวิดีโอของวงไอน้ำและวงสิงห์เหนือเสือใต้ ทั้งเคยเป็นสมาชิกศิลปินกลุ่มในแนวเพลงแบบฮิปฮอป แดนซ์ ภายใต้ชื่อวงว่าเบบี้ บูทตี้ (Baby Booty) ที่มีเพลงเปิดตัวอย่าง "แหวะ แหวะ" และ "คุก คุก คุก" จากค่ายซาเล้งการดนตรีของปฏิวัติ เรืองศรี หลังจากนั้นจึงมีผลงานในการแสดงละครเรื่องแรกกับทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 กับค่ายเมคเกอร์กรุ๊ป เรื่อง "เงารักลวงใจ"
สุมณทิพย์เคยคบหาดูใจกับมาริโอ้ เมาเร่อ มาเป็นเวลานานถึง 10 ปี จนช่วงปี พ.ศ. 2558 เธอคบหากับธรรศภาคย์ ชี และตั้งครรภ์กับเขาหลังจากคบหาไม่นานนัก ทั้งสองสมรสกันด้วยพิธีอย่างศาสนาคริสต์ตามที่เธอนับถือเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2559 ณ โบสถ์เซ็นหลุยส์ มารี เดอ มงฟอร์ ภายในมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และจัดพิธีสมรสแบบไทยและจีนเมื่อวันที่ 6 มีนาคมปีเดียวกัน โดยทั้งสองได้จดทะเบียนสมรส ซึ่งสุมณทิพย์ใช้ชื่อสกุลสามี และจดทะเบียนสมรสที่ไต้หวันเพื่อให้บุตรที่จะเกิดมีสัญชาติดังกล่าว ที่ต่อมาเธอบุตรสาวคือ พอลลีน่า ชี (ชื่อเล่น เป่าเปา)
ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
วันงดสูบบุหรี่โลก
วันงดสูบบุหรี่โลก () ตรงกับวันที่ 31 พฤษภาคม ของทุกปี เริ่มจัดครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1988 โดยองค์การอนามัยโลก เพื่อให้เห็นอันตรายของบุหรี่ต่อสุขภาพและโทษของบุหรี่ การจัดงานวันงดสูบบุหรี่โลกก็เพื่อกระตุ้นให้ผู้สูบบุหรี่เลิกสูบ และให้รัฐบาลชุมชนและประชากรโลก
ปลาหมอจำปะ
ปลาหมอจำปะ (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Belontiinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae มีรูปร่างเหมือนปลาหมอผสมกับปลากัด แต่ลำตัวกว้างและแบนข้างมากกว่า ปลายครีบหางมน ครีบท้องเล็ก ลำตัวสีเหลืองทองหรือเหลืองคล้ำถึงน้ำตาลแดง ขอบเกล็ดสีคล้ำและที่ฐานครีบหลังตอนท้ายมีจุดสีดำ ครีบหลังและครีบก้นตอนหน้าสีคล้ำ ตอนท้ายรวมถึงครีบหางมีลายเส้นเป็นตาข่าย
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบได้เฉพาะในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ที่เดียวเท่านั้น ในต่างประเทศพบกระจายไปทั่วแหลมมลายูไปถึงหมู่เกาะซุนดา ในประเทศอินโดนีเซีย จัดเป็นปลาที่พบได้น้อย มีพฤติกรรมการวางไข่โดยใช้การก่อหวอดและตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่และตัวอ่อนเหมือนปลากัด ปลาตัวผู้มีครีบอกเรียวยาวและมีประแต้มบนครีบ ส่วนตัวเมียครีบจะสั้นกว่าจะไม่มีลวดลาย
ปลากัดปีนัง
ปลากัดปีนัง หรือ ปลากัดภูเขา (; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) รูปร่างและคล้ายปลากัดทั่วไป แต่มีลำตัวป้อมใหญ่กว่า หัวโต ครีบหางใหญ่ ตัวผู้มีสีน้ำตาลคล้ำ ข้างแก้มสีฟ้าเหลือบเขียว เกล็ดมีจุดสีฟ้าเหลือบทั้งตัว ครีบสีน้ำตาลอ่อน ครีบหลังและครีบหางมีลายเส้นประสีคล้ำ ครีบก้นมีขอบดำ ตัวเมียสีน้ำตาลอ่อน และมีแถบสีคล้ำพาดตามแนวยาวของลำตัว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-7 เซนติเมตร
พฤติกรรมของปลากัดชนิดนี้ ไม่เหมือนปลากัดจำพวกก่อหวอด อย่าง ปลากัดภาคกลาง ("B. splendens") หรือ ปลากัดอีสาน ("B. smaragdina") เนื่องจากการผสมพันธุ์และวางไข่ ปลาตัวผู้จะไม่ก่อหวอดแต่จะอมไข่ไว้ในปากจนฟักเป็นตัว ทั้งนี้เชื่อว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ คือ ลำธารที่น้ำไหลเชี่ยวแรงบนภูเขา อีกทั้งปลากัดจำพวกนี้ไม่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว เหมือนพวกปลากัดก่อหวอด จึงสามารถพบอยู่กันเป็นฝูงได้หลาย ๆ ตัว อีกทั้งอวัยวะที่ช่วยในการหายใจ ทำงานได้ไม่สมบูรณ์เท่าปลากัดก่อหวอด
พบกระจายอยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำบนภูเขาในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้เฉพาะภาคใต้เท่านั้น และพบได้เรื่อยไปในแหลมมลายูจนถึงรัฐปีนังในมาเลเซีย และมีความเป็นไปได้ว่าปลากัดชนิดนี้มีความใกล้เคียงทางพันธุกรรมกับปลากัดชนิด "B. enisae" ซึ่งเป็นปลากัดประเภทอมไข่เช่นเดียวกัน ที่พบได้ในแถบกาลิมันตันของอินโดนีเซีย
ปลากัดอมไข่กระบี่
ปลากัดอมไข่กระบี่ หรือ ปลากัดหัวโม่งกระบี่ เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Betta simplex" อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae เป็นปลากัดประเภทอมไข่ (Mouthbrooder) ชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย ปลาตัวผู้มีสีสันสวยงาม ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบหางสีแดง ครีบท้องจะมีริมสีน้ำเงิน ปลาตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า หัวแหลมกว่า และสีสันไม่สวยงามเท่าตัวผู้ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร
ปลากัดอมไข่กระบี่ เป็นปลาที่พบเฉพาะกอหญ้าริมลำธารที่น้ำไหลเอื่อย ๆ ซึ่งเป็นลำธารที่ไหลมาจากภูเขาหินปูนที่น้ำมีความกระด้างและมีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ประมาณ 7.5–8.5 มีแคลเซียมคาร์บอเนตละลายสูง ในเขตจังหวัดกระบี่และจังหวัดใกล้เคียงเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อยและถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัย แต่ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยงโดยมนุษย์
โครมาติน
โครมาติน เป็นโครงสร้างย่อยของนิวเคลียส โครโมโซม 1 แท่งประกอบด้วยโครมาตินหรือโครมาทิด (Chromatid) ที่เหมือนกันซึ่งเกิดจากการที่โครโมโซมจำลองตัวเองขึ้นมาโดยโครมาตินหรือโครมาทิดทั้งสองจะติดกันตรงส่วนที่เรียกว่า เซนโทรเมียร์ (Centromere)
โครมาทิน หรือ โครมาติน (chromatin) คือ สายของดีเอ็นเอ(DNA)สายยาวเพียงสายเดียวที่พันตัวรอบโปรตีนที่ชื่อ“ฮิสโตน(histone)”เอาไว้ ทำให้รูปร่างของโครมาทิน(chromatin) มีรูปร่างคล้ายลูกปัดที่มีลักษณะเรียงต่อๆกัน โดยมีสายของดีเอ็นเอ (DNA) พันรอบลูกปัดนั้นอยู่ โครมาทิน(chromatin) จึงเป็นสารประเภท “นิวคลีโอโปรตีน (Nucleoprotein)” [มาจากคำว่า Nucleic + Protein ซึ่งดีเอ็นเอ(DNA)เป็นพวก Nucleic acid ส่วนฮิสโตน(histone) เป็นโปรตีน] นอกจากนี้ในโครมาทิน(chromatin)ยังประกอบด้วยโปรตีนที่ไม่ใช่ฮิสโตน (nonhistone)อีกด้วย โดยโครมาทิน(chromatin) จะพบในส่วนของนิวเคลียส เมื่อทำการย้อมสีเซลล์ของเซลล์แบบทั่วๆไป ในส่วนของโครมาทิน(chromatin) จะสามารถติดสีได้ดีและมีรูปร่างคล้ายเส้นใยตาข่าย (chromatin network) ละเอียดๆ จึงทำให้เห็นส่วนของนิวเคลียสได้ชัดเจน โดยโครมาทิน(chromatin)มักพบได้ในช่วงที่เซลล์ไม่มีการแบ่งตัวหรืออยู่ในระยะอินเตอร์เฟส (interphase)
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี หรือ ปลากัดหัวโม่ง () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างคล้ายปลากัดภูเขา ("B. pugnax") ซึ่งเป็นปลากัดจำพวกอมไข่ (Mouthbrooder) เหมือนกัน ปลากัดหัวโม่งมีตัวโต ปลายปากแหลม ครีบทุกครีบใสโปร่งแสง ลำตัวสีเขียวอ่อน มีแถบสีดำพาดตามความยาวลำตัว 3 แถบ ตากลมโตสีเหลือง มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร ปลาตัวผู้เครื่องครีบทุกครีบและแหลมยาวกว่าตัวเมีย ตัวเมียไม่มีจุดไข่นำเหมือนปลากัดประเภทก่อหวอด
พบกระจายโดยทั่วไป ในประเทศไทยบริเวณลำธารน้ำตกแถบภาคตะวันออก โดยสภาพของน้ำที่พบจะมีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) ประมาณ 7-7.5 นอกจากนั้นยังพบได้ในแหล่งน้ำสภาพเดียวกันของประเทศกัมพูชา
เป็นปลาที่ไม่มีพฤติกรรมดุร้าย ก้าวร้าวเหมือนปลากัดจำพวกก่อหวอด จึงสามารถเลี้ยงรวมกันได้หลายตัว ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง
ปลากัดช้าง
ปลากัดช้าง หรือ ปลากัดน้ำแดง () ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างป้อมสั้น ครีบหลังยาว ครีบท้องเป็นเส้นยาว ครีบก้นยาว ปลายครีบเรียวยาว ครีบหางค่อนข้างใหญ่ หัวโต ปากกว้าง เกล็ดใหญ่ ส่วนหัวละลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อนหรือสีน้ำตาลแดง มีลายใต้คางซึ่งมีลักษณะเหมือนสัญลักษณ์พาย (π) อันเป็นที่มาของชื่อวิทยาศาสตร์ ใต้ขอบตาเป็นสีส้มเข้มในตัวผู้ ครีบสีจางมีเหลือบสีเขียวอ่อน ปากสีคล้ำ มีรอยสีคล้ำเป็นรูปโค้งและมีแถบ 2 แถบติดกันที่ใต้คางและริมฝีปากล่าง
นับเป็นหนึ่งในปลากัดอมไข่ ที่พบได้ในประเทศไทย จัดเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด โดยสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 12 เซนติเมตร แต่เฉลี่ยทั่วไป 9 เซนติเมตร ซึ่งนับว่าใหญ่ที่สุดด้วยในบรรดาปลากัดทั้งหมดที่พบในประเทศไทย พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ของประเทศไทย โดยอาศัยในน้ำที่มีสีชาหรือสีแดง อันเกิดจากการทับถมของซากพืชเป็นเวลานาน และมีค่าความเป็นกรดเป็นด่างค่อนข้างต่ำ (ประมาณ pH 5-6) เป็นปลาที่ไม่ดุร้าย ก้าวร้าว เหมือนพวกปลากัดประเภทก่อหวอด จึงสามารถเลี้ยงรวมกันได้หลาย ๆ ตัว
สถานภาพเป็นปลาที่ถูกคุกคามทางด้านถิ่นที่อยู่อาศัยในธรรมชาติ จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่น ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในสถานที่เลี้ยง
โรงเรียนศรีนครมูลนิธิ
โรงเรียนศรีนครมูลนิธิ (อังกฤษ: Srinakorn Foundation School) (จีน: 国光中学)(อักษรย่อ: ศ.น.ค.) เป็นโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสงขลา เขต 2 กระทรวงศึกษาธิการ มีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน
ประวัติโรงเรียนศรีนครมูลนิธิในปี พ.ศ. 2467 ท่านซีกิมหยง คหบดีต้นตระกูล "ฉัยยากุล" ได้อุทิศที่ดิน 1,000 ตารางเมตร บริเวณสี่แยกถนนธรรมนูญวิถี ตัดกับถนนเสน่หานุสรณ์ ให้กับคณะกรรมการตัวแทนชาวจีน ในเมืองหาดใหญ่เพื่อจัดตั้งโรงเรียนขึ้นชื่อโรงเรียน "จงฝายิฉิน" แต่ถูกปิดกิจการในปี พ.ศ. 2477 ต่อมาปี พ.ศ. 2478 ท่านขุนนิพัทธ์ จิระนคร ต้นตระกูล "จิระนคร" ได้ร่วมกับคณะกรรมการเปิดโรเรียนอีกครั้งหนึ่ง และในปี พ.ศ. 2481 ก็ถูกทางการสั่งปิดอีก ปีเดียวกันนั้นคณะศิษย์เก่าโรงเรียนจงฝายิฉิน ได้ร่วมกันดำเนินการให้โรงเรียนได้เปิดสอนอีก โดยเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "จุงฝาเยี่ยเสี้ยว" เปิดสอนภาคค่ำต่อมาเปลี่ยนเป็นภาคกลางวันโรงเรียนเริ่มเป็นที่นิยมของชาวหาดใหญ่ทำให้สถานที่คับแคบท่านซีกิมหยงจึงได้อุทิศที่ดินให้อีก 1 แปลง เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 25 ตารางวา บริเวณถนนธรรมนูญวิถีซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงเรียนในปัจจุบัน
โรงเรียนจุงฝาเยี่ยเสี้ยวจึงย้ายมาสถานที่ใหม่ เปลี่ยนชื่อเป็น "ศรีนครมูลนิธิ" มีคุณกี่ จิระนคร คุณเอกศักดิ์ องค์สกุล และคุณเช็งจือ ลือประเสริฐ บริหารงานร่วมกับคณะกรรมการจากสมาคมจีน 5 สมาคม คือ แต้จิ้ว ฮากกา ฮกเกี้ยน ไหหลำ กวงสิว ได้ร่วมทุนสร้างอาคารขนาด 30 ห้องเรียนขึ้น 1 หลังแต่โรงเรียนก็ต้องปิดกิจการอีกครั้ง เนื่องจากปฏิบัติไม่สอดคล้องกับนโยบายของรัฐ จึงถูกถอนใบอนุญาตในปี พ.ศ. 2496 
ปี พ.ศ. 2512 คุณเผชิญ ลีลาภรณ์ ร่วมกับสมาคมศิษย์เก่าศรีนคร ได้ซื้อและโอนใบอนุญาตของโรงเรียนไชยยันต์วิทยามาจัดตั้งเป็นโรงเรียนศรีนคร เปิดสอนมาจนถึงปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2534 กรรมการบริหารโรงเรียนได้นำที่ดินไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่มูลนิธิโรงเรียนศรีนครหาดใหญ่และได้สร้างอาคารใหม่ ขึ้นแทนอาคารเก่าที่ชำรุดโรงเรียนศรีนครได้จดทะเบียนเป็นมูลนิธิชื่อว่า "มูลนิธิโรงเรียนศรีนครหาดใหญ่" บริหารงานโดยคณะกรรมการจาก 5 สมาคมจีนได้แก่ สมาคม ฮากกา สมาคมแต้จิ๋ว สมาคมฮกเกี้ยน สมาคมไหหลำ สมาคมกวางไส ร่วมกับคณะกรรมการสมาคมศิษย์เก่าศรีนคร คือนายนิคม ปรีชาวีรกุล ประธานมูลนิธิโรงเรียนศรีนครหาดใหญ่ นายสมชัย พินัยกุล นายกสมาคมศิษย์เก่าศรีนคร นายเคร่ง สุวรรณวงศ์ ผู้รับใบอนุญาต นายครรชิต ฐานิสโร ผู้จัดการ นายไภรพ หนูมี ผู้อำนวยการ
โรงเรียนศรีนครปัจจุบันเปิดทำการสอนตามหลักสูตรสามัญ 3 ระดับ คือ ระดับก่อนประถมศึกษา ระดับประถมศึกษา และระดับมัธยมศึกษาต้อนต้นนอกจากนี้มีการเปิดสอนภาษาจีนกลางควบกับการสอนภาษาไทย และภาษาอังกฤษทุกระดับชั้น
ตากิตุส
ปูบลิอุส (หรือ กาอิอุส) กอร์เนลิอุส ตากิตุส (; ประมาณ ค.ศ. 56 - ค.ศ. 117) เป็นชาวโรมันและนักประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิโรมันผู้บันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในสมัยโรมัน อาทิ เหตุการณ์ระเบิดของภูเขาไฟวิสุเวียส ตากิตุสเป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์ของโรมที่โด่งดัง โดยบันทึกต่าง ๆ ของเขาเป็นภาษาละติน
อาร์ม
อาร์ม เป็นเครื่องประดับจากการ์ตูนเรื่อง อิทธิฤทธิ์พิชิตมายา มีพลังในด้านต่างๆ เป็นอาวุธต่างๆมี 8 ชนิด (เอาฝ่ายเชส ไนท์ ควีน คิง)
1.การ์เดี่ยน อาร์ม - เป็นอาร์มเรียกผู้พิทักษ์ได้ มี 
2.เวพอน อาร์ม
ธนฉัตร ตุลยฉัตร
ธนฉัตร ตุลยฉัตร เกิดวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2533 มีชื่อเสียงและได้รับความนิยมตามเว็บบอร์ดต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก
ธนฉัตร ตุลยฉัตร จบระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลขอนแก่น ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน จบปริญญาตรีจากวิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต สาขาภาพยนตร์ วีดิทัศน์
อาร์ตี้ได้ไปเป็นดารารับเชิญให้กับละครเรื่อง "กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้" รับบทเป็น "ชิดชัย" ต่อมาได้คัดเลือกให้รับบทเป็น บุญโชค ลูกของ บุญชู บ้านโข้ง (หนุ่ม-สันติสุข พรหมศิริ) และ โมลี (แหม่ม-จินตหรา สุขพัฒน์) ในภาพยนตร์ตลกเรื่อง "บุญชู 9" ผลงานกำกับของบัณฑิต ฤทธิ์ถกล โดยในบทนี้คุณพ่อพาไปแคสการแสดง ซึ่งในวันที่รับสมัครหานักแสดงผู้มารับบทนี้นั้น ทางฝ่ายคุณพ่อของอาร์ตี้ลงทุนขับรถพาเจ้าตัวจากขอนแก่นมาที่กรุงเทพฯ ซึ่งอาร์ตี้ไม่เคยดูบุญชูมาก่อน และไม่รู้จักเลย ซึ่งตอนมาแคสได้บทพูดสั้น ๆ ว่า "สวัสดีจ้า ฉั่นบุญโชค ลูกบุญชู แม่โมลี" และด้วยหน้าตาไทยๆ ดูซื่อๆ และพูดอีสานได้ จึงได้รับบทบุญโชค และเซ็นสัญญากับไฟว์สตาร์ 5 ปี หลังจากนั้นเข้ามาเวิร์คช็อป 5 วัน ให้พูดภาษาสุพรรณและดูบุญชูทุกภาค จนมาเข้าฉากแรก ถ่ายทำที่สะพานสาทร และยังได้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ในเพลง "เขิน" ที่เป็นเพลงเก่าของวงแกรนด์เอ็กซ์
ในปี พ.ศ. 2552 มีผลงานภาพยนตร์เรื่องที่ 2 คือเรื่อง "Before Valentine ก่อนรัก...หมุนรอบตัวเรา" รับบทเป็นโจ๊ก และในปีเดียวกันมีผลงานภาพยนตร์เรื่อง "อนึ่ง คิดถึงเป็นอย่างยิ่ง"
ปีสาม
ในโรงเรียนที่อังกฤษและเวลส์ ปีสาม เป็นปีการศึกษาที่สาม หลังจาก รีเซ็ปชั่น ช่วงอายุของเด็ก อยู่ระหว่าง 7 - 8 ปี นี่เป็นปีการศึกษาแรกของช่วงชั้นที่ 2
ใน ไอร์แลนด์เหนือ และสกอตแลนด์ ป.3 (P3) เป็นปีที่สองของ การศึกษาภาคบังคับ และโดยปกติ นักเรียนในชั้นนี้ มีอายุ 6 - 7 ปี
กลุ่มภาษานูริสถาน
กลุ่มภาษานูริสถาน () เป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิหร่าน ใช้พูดในอัฟกานิสถานและบริเวณใกล้เคียง
เริ่มมีการกล่าวถึงกลุ่มภาษานูริสถานครั้งแรกเมื่อพุทธศตวรรษที่ 24 ชื่อเก่าของบริเวณที่ใช้ภาษานี้คือกาฟิริสถาน และเรียกภาษาที่ใช้ในเขตนั้นว่าภาษากาฟิริสถาน ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยคำว่านูริสถานซึ่งหมายถึงดินแดนแห่งแสงสว่าง
มุมมองในปัจจุบันจัดให้กลุ่มภาษานูริสถานเป็นสาขาเอกเทศของกลุ่มภาษาอินโด-อิหร่าน แต่บางครั้งถือว่าเป็นกลุ่มภาษาอิหร่านที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาที่อยู่ใกล้เคียงคือกลุ่มภาษาดาร์ดิก ดูเหมือนว่าผู้พูดภาษานี้เข้ามาอยู่ในบริเวณปัจจุบันไม่นานนักและไม่เคยเคลื่อนย้ายลงมาถึงบริเวณที่เป็นรัฐปัญจาบ
กลุ่มภาษานี้ใช้โดยชนเผ่าในบริเวณเทือกเขาฮินดูกูซ และไม่เคยเคลื่อนย้ายไกลออกไปจากบริเวณนี้ เทือกเขานี้อยู่ทางชายแดนด้านตะวันออกเฉียงเหนือของอัฟกานิสถานและตะวันตกเฉียงเหนือของปากีสถาน ภาษาในกลุ่มนี้เสี่ยงที่จะเป็นภาษาตายเพราะมีผู้พูดน้อยลง
กลุ่มภาษานูริสถานมี 5 ภาษา แบ่งย่อยได้เป็นหลายสำเนียง สำเนียงหลักได้แก่ สำเนียงกาตา-วิรี สำเนียงกัมวิรีและ สำเนียงไว-อลา ผู้พูดในปากีสถาน ส่วนใหญ่พูดสำเนียงกัมวิรี ภาษาเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาดาร์ดิกมากจนบางครั้งจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน
Georg Mergenstierne กล่าวว่าบริเวณไครัลเป็นบริเวณที่มีความหลากหลายทางภาษามากบริเวณหนึ่งของโลก แม้ว่าภาษาโควาร์จะเป็นภาษาหลักของบริเวณไครัลแต่ก็มีภาษาอื่นใช้พูดในบริเวณนี้ เช่น ภาษากาลาชา-มุน ภาษาปาลูลา ภาษาดาเมลี ภาษาคาร์วา-บาตี กลุ่มภาษานูริสถาน ภาษายิดคา ภาษาบูรุสชานสกี ภาษาคูชาร์ ภาษาวาคี ภาษาคีร์กิซ ภาษาเปอร์เซียภาษาพาซตู ภาษาเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่มีภาษาเขียนโดยใช้ภาษาอูรดูหรือภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาเขียนแทน
กลุ่มภาษาโอคุซ
กลุ่มภาษาโอคุซ (Oghuz languages) เป็นสาขาหลักของกลุ่มภาษาเตอร์กิกมีผู้พูดมากกว่า 110 ล้านคน แพร่กระจายตั้งแต่คาบสมุทรบอลข่านถึงประเทศจีน
ไม่มีเสียง h ที่ต้นคำ (พบเฉพาะในภาษาคาลาซ) ไม่มีการกเครื่องมือ (พบเฉพาะในภาษาซาคาและภาษาคาลาซ)
เปลี่ยนเสียงกักเป็นเสียงก้องก่อนสระหน้า เช่นเปลี่ยน kör เป็น gör ลดเสียง q/Ɣ หลังสระ ɨ/u เช่น quruq เป็น quru และเปลี่ยนอนุภาค –gan- เป็น –an-
กลุ่มภาษาโอคุซแบ่งได้เป็น 3 กลุ่มตามเขตภูมิศาสตร์ คือ
ภาษาที่ห่างไกลจากศูนย์กลางของกลุ่มภาษานี้คือภาษาซาลาร์ มีผู้พูด 70,000 คนในจีน
ภาษาตาตาร์ไครเมียและภาษาอูรุมเคยจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาเคียปชักแต่ได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาโอคุซมาก ทำให้ยากที่จะจำแนกว่าอยู่ในกลุ่มภาษาใดแน่
ภาษาที่ตายแล้วคือภาษาเปเชเนก อาจจะอยู่ในกลุ่มภาษาโอคุซแต่เนื่องจากมีเอกสารหลงเหลืออยู่น้อย จึงยากในการจัดจำแนกต่อไปในกลุ่ม
วัดเขาขุนพนม
วัดเขาขุนพนม ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านเกาะ อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช บริเวณเชิงเขาขุนพนม เป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอาณาจักรนครศรีธรรมราช ราวพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงพุทธศตวรรษที่ 20 มีตำนานท้องถิ่นเล่าขานว่า วัดเขาขุนพนมนี้ เป็นวัดที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เสด็จมาประทับ และจำพรรษาในฐานะพระภิกษุ หลังจากสิ้นรัชกาลกรุงธนบุรี เป็นเวลา 3 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2325 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2368 โดยที่ไม่ได้ทรงถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ ตามพระราชพงศาวดาร แต่ได้ทรงสับเปลี่ยนพระองค์กับทหารคนสนิทหรือพระญาติ ที่มีรูปพรรณใกล้เคียงกัน
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย (25 สิงหาคม พ.ศ. 2456 - พ.ศ. 2529) เป็นผู้เชี่ยวชาญการทำอาหารไทย และเป็นผู้นำการเผยแพร่อาหารไทยให้มีชื่อเสียงในต่างประเทศ มีชื่อเสียงจากการจัดรายการโทรทัศน์ "รายการแม่บ้าน" ถ่ายทอดทาง ช่อง 4 บางขุนพรหม และ ช่อง 9 ติดต่อกันนานถึง 20 ปี และเขียนบทความ ถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับการปรุงอาหารไทย ในหนังสือ "คู่มือแม่บ้าน"
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวน 7 คนของ พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (หม่อมราชวงศ์ถัด ชุมสาย บุตรหม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย กับหม่อมเจ้าหญิงสารภี สนิทวงศ์) กับคุณหญิงสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (ติ๊ โภคาสมบัติ ธิดาขุนโภคาสมบัติ (เอม) กับนางโภคาสมบัติ (จั่น)) พี่น้องจำนวน 7 คน ได้แก่
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย จบชั้นมัธยม 6 จาก โรงเรียนสายปัญญา และมัธยม 8 จาก โรงเรียนราชินีบน ได้รับการปลูกฝัง และประสบการณ์เกี่ยวกับการทำอาหารไทย มาจากทั้งบิดาและมารดา
สุมาสู
สมเด็จพระจักรพรรดิจิ่งตี้ หรือ สุมาสู(ซือหม่าซือ) เป็นตัวละครหนึ่งในวรรณกรรมเรื่องสามก๊ก
สุมาสูเป็นบุตรชายคนโตของสุมาอี้ ที่เกิดกับ จางชุนหัว มีฉายาว่า จื่อเหยียน มีรูปร่างหน้าตา หน้ากลมปากสี่เหลี่ยมริมฝีปากหนา ใต้ตาซ้ายมีติ่งเนื้อ บนปากมีขน มีสติปัญญาดี สุขุม ชำนาญในพิชัยสงครามเมื่อสุมาอี้สิ้นชีพแล้ว พระเจ้าโจฮองตั้งให้สุมาอี้เป็น ต้าเจียงจวิน จ่งหนิ่งซ่างซูจีมิต้าซื่อ แปลว่าเสนาบดีผู้กำกับการฝ่ายในควบคุมความลับของแผ่นดิน ควบคุมอำนาจในวุยก๊กทั้งสิ้น เป็นที่ครั่นคร้ามแก่พระเจ้าโจฮองมาก พระเจ้าโจฮองคิดกำจัดเสีย สุมาสูจับแผนการได้ จึงปลดพระเจ้าโจฮองออกจากราชบัลลังก์ตั้งโจมอขึ้นแทน สุมาสูถึงแก่กรรมจากการผ่าตัดติ่งเนื้อใต้ตาที่เมืองฮูโต๋ต่อมาสุมาเอี๋ยนหลานชาย แย่งราชสมบัติได้จากพระเจ้าโจฮวน ตั้งตัวเป็นกษัตริย์ ราชวงศ์จิ้นแล้วได้สถาปนาสุมาสูขึ้นเป็นจิ่งตี้(จักรพรรดิ)
สุมาเจียว
สมเด็จพระจักรพรรดิอุ๋นตี้ หรือ สุมาเจียว (สำเนียงกลางเรียกว่า "ซือหม่าเจา") เป็นโอรสองค์ที่สองของสุมาอี้ มีฉายาว่า จื่อส้าง เป็นคนเหี้ยม ฉลาดแกมโกง มีความทะเยอทะยานอยู่เป็นนิจ หลังจากสุมาอี้ตาย พระเจ้าโจฮองแต่งตั้งให้เป็นเพียวฉีส้างเจียงจวิน (สามก๊กไทยเรียกว่า เตียวกี๋เซียงจงกุ๋น สามก๊กอังกฤษแปลว่า นายพลทหารม้า) เมื่อสุมาสูผู้เป็นพี่ชายถึงแก่กรรม สุมาเจียวที่อยู่เมืองฮูโต๋ เกรงว่าพระเจ้าโจมอจะตั้งคนอื่นขึ้นควบคุมประเทศ จึงเคลื่อนทัพไฟตั้งใกล้ลกเอี๋ยง พระเจ้าโจมอกลัวว่าสุมาเจียวจะโค่นราชบัลลังก์ จึงมอบอำนาจในการบริหาร ราชการแผ่นดินให้สุมาเจียว และพระราชทานยศ "ต้าเจียงจวิน"
พอได้อำนาจในแผ่นดิน สุมาเจียวคิดแย่งพระราชสมบัติของพระเจ้าโจมอ แต่ถูกจูกัดเอี๋ยน ผู้บัญชาการทหารที่ห้วยหลำขัดขวางจนเกิดสงคราม จูกัดเอี๋ยนถูกฆ่าตายพร้อมทั้งตระกูล ต่อพระเจ้าโจมอทรงมีความรู้สึกกดดันที่อยู่ภายใต้อำนาจสุมาเจียวจึงแต่งกลอนเพื่อระบายความในใจออกมาแต่กลอนนี้กับหลุดไปถึงหูสุมาเจียว ทำให้เกิดความโมโหจึงบุกเข้าไปด่าทอพระเจ้าโจมอในท้องพระโรงต่อหน้าข้าราชบริพารและออกจากท้องพระโรงโดยไม่ทูลลา พระเจ้าโจมอก็พิโรธจึงคิดจะกำจัดสุมาเจียว แต่สุมาเจียวรู้ตัวจึงให้พรรคพวกฆ่าพระเจ้าโจมอเสียโดยให้เซงเจ (เฉิงจี้) เป็นคนกำจัด เมื่อพระเจ้าโจมอสิ้นพระชนม์ก็ได้แสร้งทำเป็นร้องไห้ต่อศพพระเจ้าโจมอว่าตนยังจงรักภักกีต่อพระเจ้าโจมอและประหารเซงเจในข้อหาลอบปลงพระชนม์เพื่อไม่ให้ใครครหานินทาตนว่าเป็นโจรกบฏชิงราชสมบัติ แล้วยกโจฮวน หลานโจโฉขึ้นเสวยราชย์สืบไป หลังจากนั้น สุมาเจียวไปอำนวยการรบกับจ๊กก๊ก จับตัวพระเจ้าเล่าเสี้ยนมาเป็นเชลยได้ จึงได้รวมอาณาจักรจ๊กก๊กไว้ในราชอาณาจักรวุยก๊ก ต่อมาคิดแย่งราชสมบัติจากพระเจ้าโจฮวน จึงตั้งตัวเป็นจีนอ๋อง ภายหลังเสียชีวิตด้วยการหัวเราะพระเจ้าเล่าเสี้ยนต่อมาสุมาเอี๋ยนได้แย่งราชสมบัติจากพระเจ้าโจฮวนสำเร็จและสถาปนาตนเองเป็นฮ่องเต้มีนามว่า พระเจ้าจิ้นหวู่แห่งราชวงศ์จิ้น และได้แต่งตั้งสุมาเจียว ผู้เป็นบิดาให้เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิอุ๋นตี้ในที่สุด
พัวเจี้ยง
พัวเจี้ยง (; ) เป็นชาวเมืองตงฉวินฟาเซียนฉายาว่า อุยกุ๋ย เป็นคนเคร่งครัดในระเบียบวินัย แต่ขี้โอ่ ยิ่งแก่ยิ่งขี้โอ่มาก รับราชการอยู่กับซุนกวนมีความชอบมาก ได้ยศมหารเป็นผิงเป่ยเจีบงจวิน (นายพล)
ความชอบครั้งสำคัญคือ การรบที่ซอกเขาเจาสัน ซึ่งพัวเจี้ยงได่ขุดหลุมพลางไว้และจับกวนอูได้ที่นั่นพร้อมด้วยกวนเป๋ง(บุตรบุญธรรม) พัวเจี้ยงได้เอาง้าวของกวนอูมาเป็นอาวุธของตน เป็นผู้ออกรบลวงฮองตง ทหารเอกของพระเจ้าเล่าปี่ให้ตกเข้าไปในที่ล้อมหน้าเมืองอิเหลง แล้วให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ ถูกซอกคอฮองตงกลับไปตายที่ทัพหลวง ในที่สุดได้รบพุ่งกับกวนหินบุตรกวนอูตัวต่อตัว ถูกกวนหินฟันตาย กวนหินได้ง้าวของกวนอูจากพัวเจี้ยงคืนไป ตำแหน่งสุดท้ายของพัวเจี้ยง เป็นเจ้าเมืองเซียงหยัง (ซงหยง)และมียศทหารเป็นอิ้วเจียงจวิน (นายพล)
คำถามแบบโสกราตีส
คำถามแบบโสกราตีส () หมายถึงระเบียบวิธีการตั้งคำถามสำหรับใช้ในการค้นหาความคิดในหลายๆ ทิศทางเพื่อวัตถุประสงค์ต่างๆ ซึ่งรวมถึงการค้นหาความคิดที่ซับซ้อน เพื่อค้นหาความจริงในเรื่องต่างๆ เพื่อเปิดประเด็นความคิดและปัญหา เพื่อเปิดเผยสมมุติฐาน เพื่อวิเคราะห์แนวคิด เพื่อแยกความแตกต่างในสิ่งที่เรารู้จากสิ่งที่เราไม่รู้ และเพื่อติดตามการประยุกต์ความคิดอย่างมีตรรกะ กุญแจสำคัญสำหรับบ่งความแตกต่างของ"คำถามแบบโสกราตีส" โดยตรงก็คือ คำถามแบบโสกราตีสเป็นคำถามที่เป็นระบบ มีระเบียบวิธีที่ชัดเจน มีความลึกและปกติจะพุ่งจุดศูนย์รวมไปที่แนวคิดพื้นฐาน หลักการ ทฤษฎี ประเด็นปัญหา หรือตัวปัญหา
คำถามแบบโสกราตีสมักมุ่งไปที่การเรียนการสอน และมีประโยชน์ในฐานะเป็นแนวความคิดทางการศึกษา โดยเฉพาะในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา
"ปอลและเอลเดอร์" (Paul and Elder, The Art of Socratic Questioning, 2006) ให้ความเห็นว่า อาจารย์ผู้สอน นิสิตนักศึกษา รวมทั้งผู้สนใจในการลงลึก ย่อมสามารถและควรตั้งคำถามแบบโสกราตีสและควรต้องเข้าไปมีบทบาทในในการถกเถียงนั้นๆ ด้วย
ความประสงค์ของอาจารย์ผู้สอนในการใช้คำถามแบบโสกราตีสในการสอน อาจเป็นเพื่อการเจาะลึกเข้าไปในความคิดของนิสิตนักศึกษา เพื่อดูว่าความคิดของนิสิตนักศึกษาในเรื่องที่กำลังศึกษานั้นๆ มีความลึกซึ้งเพียงใดในประเด็นของเรื่องราวหรือเนื้อหาวิชาเพียงใด หรือเป็นการใช้เพื่อเป็นแบบจำลองคำถามแบบโสกราตีสสำหรับนิสิตนักศึกษา หรือเพื่อใช้ช่วยนิสิตนักศึกษาวิเคราะห์แนวคิดหรือสร้างแนวทางการใช้เหตุผล นิสิตนักศึกษาควรจะต้องเรียนรู้คำถามแบบโสกราตีสเพื่อตนเองจะได้เริ่มนำไปใช้ในการหาเหตุผลในประเด็นปัญหาที่ซับซ้อน เพื่อเป็นการช่วยให้เกิดความเข้าใจและให้สามารถประเมินความคิดของผู้อื่น และติดตามไปจนบรรลุในประเด็นความคิดของตนเองหรือความคิดของผู้อื่นได้เป็นผลสำเร็จ
ในการเรียนการสอน อาจารย์ผู้สอนสามารถใช้คำถามแบบโสกราตีสได้อย่างน้อยเพื่อวัตถุประสงค์สองประการคือคำถามแบบโสกราตีสเป็นช่องเปิดความสว่างที่ทำให้แลเห็นถึงความสำคัญของการตั้งคำถามในการเรียนรู้ (ที่จริงแล้วโสกราตีสเองก็คิดว่าการตั้งคำถามเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของการป้องกันตนของผู้สอนเท่านั้น) คำถามแบบโสกราตีสเปิดทางสว่างให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่าง"ความคิดที่เป็นระบบ" กับ "ความคิดที่แตกย่อยไม่เป็นชิ้นเป็นอัน" เป็นการสอนให้เราเจาะลึกลงไปที่ก้นบึ้งแห่งความคิดของเรา สอนให้เราเข้าใจถึงคุณค่าของการพัฒนาสำนึกที่เต็มไปด้วยคำถามสำหรับการตักตวงจากการเรียนอย่างมีความลึกซึ้ง
ศิลปะของการตั้งคำถามแบบโสกราตีสมีความเกี่ยวพันอย่างแนบแน่นกับการคิดเชิงวิจารณ์ เนื่องจากศิลปะของการตั้งคำถามมีความสำคัญในการสร้างความยอดเยี่ยมทางความคิด คำว่า “แบบโสกราตีส” ที่มีปรากฏประกอบอยู่ในศิลปะของการตั้งคำถามก็คือ ความเป็นระบบ การมีความลึก และการยึดแต่ประโยชน์ในการประเมินความจริงหรือในสิ่งพอมีเหตุมีผลที่พอฟังได้
ทั้งความคิดเชิงวิจารณ์ และ คำถามแบบโสกราตีส นำมาสู่ผลอย่างเดียวกันในตอนสุดท้ายคือ "การคิดเชิงวิจารณ์" เป็นเครื่องมือเชิงแนวคิดเพื่อให้ความเข้าใจว่าจิตสำนึกทำงานอย่างไรในการมุ่งแสวงหาความหมายและความจริง "คำถามแบบโสกราตีส" เป็นตัวสร้างเครื่องมือเหล่านั้นสำหรับสร้างกรอบคำถามที่จำเป็นยิ่งในการติดตามเจาะหาความหมายและความจริง
เป้าหมายของการคิดเชิงวิจารณ์ได้แก่การใช้เพื่อเป็นฐานในการยกระดับความคิดให้เกิดขึ้นในการคิด ใช้เป็นเสียงหรือสำนึกภายในที่มีพลังในการให้เหตุให้ผล เป็นตัวคอยกำกับเตือนสติตนเอง ช่วยประเมินและช่วยสร้างสิ่งใหม่ –ในทิศทางที่มีเหตุมีผลมากขึ้น ทั้งในการคิด ความรู้สึกและการกระทำ การถกเถียงแบบโสกราตีสช่วยเพิ่มพูนพลังภายในด้วยการพุ่งจุดศูนย์รวมของประเด็นแบบตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมได้ด้วยตนเองด้วยคำถามที่มีระเบียบวิธีการ
อะโฮะเงะ
อะโฮะเงะ () หรือ ผมยื่น หมายถึงผมที่มีลักษณะเป็นกระจุกยื่นออกมาจากศีรษะของตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่น คาดว่ามีการเริ่มใช้อะโฮะเงะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2496 โดย โอะซุมะ เท็นซุกะ ปัจจุบันอะโฮะเงะพบได้แพร่หลายในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องต่าง ๆ
โมเอะ
โมเอะ () เป็นศัพท์สแลงในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายถึงความรักความชอบหรืออารมณ์ทางเพศที่มีต่อตัวละครในมังงะ อนิเมะ หรือวิดีโอเกม
ที่มาของคำว่า "โมเอะ" ไม่แน่ชัด บางที่กล่าวว่ามาจากชื่อตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่น (เช่น โทโมเอะ โฮตารุ จากเรื่อง "เซเลอร์มูน" หรือ ซางิซาวะ โมเอะ จากเรื่อง "Kyoryu Wakusei") ในขณะที่บางแห่งกล่าวว่า เกิดจากการเล่นคำจากคำว่า "โมเอรุ" () ที่แปลว่า "เผาไหม้" กล่าวคือตัวละครที่เป็นโมเอะทำให้เกิด "เพลิงพิศวาส" ขึ้นในใจของผู้ชมนั่นเอง
ทามากิ ไซโต (Saitou Tamaki) นักจิตวิทยาผู้ศึกษาพฤติกรรมของโอตากุเห็นว่า โมเอะมีความหมายตรงตัว แปลว่าการ "แตกหน่อ" หรือ "แรกงอก" ของพืช ซึ่งเมื่อนำมาใช้กับคนจะหมายถึงตัวละครเด็กวัยกระเตาะ (มักเป็นผู้หญิง) ที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ ต้องพึ่งพาคนอื่น ทำให้ผู้ชมการ์ตูนอยากปกป้องดูแล จนถึงขั้นหลงรักได้ในที่สุด
ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน
ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน เป็นเรื่องสั้นอิงประวัติศาสตร์ ที่แต่งโดยพลตรีหลวงวิจิตรวาทการ ตีพิมพ์ครั้งแรกใน "เพลินจิตต์รายสัปดาห์" โดยสำนักพิมพ์เพลินจิตต์ ชุด "วิจิตรวรรณกรรม" เมื่อ ประมาณ พ.ศ. 2480 กล่าวถึงประเด็นใหม่ทางประวัติศาสตร์ เกี่ยวกับการปลงพระชนม์สมเด็จพระเจ้าตากสิน ในช่วงปลายรัชกาลกรุงธนบุรี ว่าแท้ที่จริงสมเด็จพระเจ้าตากสินมิได้ถูกสำเร็จโทษที่ป้อมวิชัยประสิทธิ์ ปากคลองบางกอกใหญ่ เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2325 ตามหลักฐานในพระราชพงศาวดาร แต่ได้ลักลอบเสด็จออกไปประทับที่อื่น โดยได้สับเปลี่ยนตัวกับพระญาติ ชื่อนายมั่น ซึ่งมีรูปพรรณใกล้เคียงกับพระองค์ เป็นผู้ถูกสำเร็จโทษแทน ส่วนสมเด็จพระเจ้าตากสินพระองค์จริงได้เสด็จสวรรคตหลังจากนั้นอีก 3 ปี เนื่องจากถูกลอบทำร้าย
หลวงวิจิตรวาทการ เขียนถึงที่มาของเรื่องสั้นเรื่องนี้ไว้ตอนต้นของเรื่องว่า เกิดขึ้นระหว่างที่ท่านทำงานเป็นบรรณารักษ์อยู่ที่หอสมุดแห่งชาติได้ประมาณ 6 เดือน และเกิดเหตุการณ์ลึกลับที่หอเอกสารเก่าเกี่ยวกับช่วงปลายรัชกาลของพระเจ้ากรุงธนบุรี จนทำให้ยามเฝ้าหอสมุดลาออกจากงานหลายคน ท่านตัดสินใจมานอนเฝ้าที่หอสมุดด้วยตนเองเพื่อพิสูจน์ความจริง และคืนหนึ่งท่านก็ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งลึกลับ ให้เขียนเรื่องสั้นนี้ขึ้นด้วยลายมือของตัวเอง ตามคำบอกเล่าของสิ่งลึกลับนั้น
ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธนรวบรวมพิมพ์เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น ชื่อ "รวมเรื่องสั้น ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน" โดยสำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊คส์ เมื่อ พ.ศ. 2544 โดยเป็นการตีพิมพ์ครั้งที่ 6 ประกอบด้วยเรื่องสั้นอิงประวัติศาสตร์ ของหลวงวิจิตรวาทการ จำนวน 40 เรื่อง แบ่งเป็นสองเล่ม เล่มละ 20 เรื่อง ชื่อชุด "ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน" และ "ครุฑดำ"
โกลกาตา
โกลกาตา (; ) หรือชื่อเดิม กัลกัตตา () เป็นเมืองหลวงของรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำฮูคลี ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ เมืองนี้มีจำนวนประชากร 4,580,544 คน (พ.ศ. 2544) ซึ่งหากนับรวมในเขตเมืองรอบนอกด้วยก็จะมีจำนวนมากกว่า 14 ล้านคน ทำให้เมืองนี้เป็นกลุ่มเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 3 และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ
โกลกาตาเคยเป็นเมืองหลวงของอินเดียในสมัยการปกครองของอังกฤษ จึงทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการศึกษาสมัยใหม่ วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม และการเมือง (จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2454 ได้มีการย้ายเมืองหลวงไปนิวเดลี) โดยถือเป็นเมืองหนึ่งที่มีระบบระบายน้ำเก่าแก่ที่สุดในโลก ด้วยมีอายุกว่า 150 ปี อย่างไรก็ตาม โกลกาตาประสบกับภาวะชะงักงันทางเศรษฐกิจเป็นเวลานานติดต่อกันหลายปีหลังจากอินเดียได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2490 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา การฟื้นฟูและการกระตุ้นเศรษฐกิจก็ได้นำไปสู่ความเจริญเติบโตของเมืองอย่างเต็มที่ แต่ก็เช่นเดียวกับเมืองใหญ่แห่งอื่น ๆ ในอินเดีย โกลกาตาต้องเผชิญกับปัญหาเมืองต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาความยากจน ปัญหามลภาวะ ปัญหาการจราจรติดขัด เป็นต้น นอกจากนี้ โกลกาตายังมีชื่อเสียงด้านประวัติศาสตร์การปฏิวัติ ตั้งแต่การเรียกร้องเอกราชของอินเดีย ไปจนถึงขบวนการฝ่ายซ้ายและสหภาพการค้าต่าง ๆ อีกด้วย
เป็นไปได้ว่าชื่อโกลกาตาและ "กัลกัตตา" นั้นอาจจะมาจาก "กาลิกาตา" ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่บ้านสามแห่ง (กาลิกาตา สุตนุติ และโคพินทปุระ) ในพื้นที่แถบนี้ก่อนการเข้ามาของอังกฤษ ซึ่งสันนิษฐานว่า "กาลิกาตา" นั้นเป็นรูปในภาษาอังกฤษของคำว่า "กาลีเกษตร" ("ดินแดนของพระแม่กาลี") หรือมาจากคำในภาษาเบงกาลีว่า "กิกิลา" ("ที่ราบ") หรืออาจมีต้นกำเนิดจากคำพื้นเมืองที่ใช้เรียกชื่อคลองธรรมชาติสายหนึ่ง คือ "คาล" ตามด้วย "กัตตา" แม้ว่าในภาษาเบงกาลีซึ่งเป็นภาษาของท้องถิ่นจะเรียกชื่อเมืองนี้ว่า "โกลกาตา" มาตลอด แต่ชื่อภาษาอังกฤษของเมืองก็เพิ่งถูกเปลี่ยนจาก "กัลกัตตา" เป็น "โกลกาตา" ตามการออกเสียงในภาษาดังกล่าวเมื่อปี พ.ศ. 2544 นี้เอง บางคนมองว่านี่เป็นหนึ่งในการเคลื่อนไหวเพื่อลบล้างสิ่งที่เป็นมรดกตกทอดจากการปกครองของอังกฤษ
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว () เป็นภาพยนตร์ภาคที่ 4 ในซีรีส์ของ อินเดียน่า โจนส์ เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่น ออกฉายวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 กำกับโดย สตีเวน สปีลเบิร์ก และร่วมเขียนเรื่องโดย จอร์จ ลูคัส อำนวยการสร้างโดย แฟรงก์ มาร์แชล เดนิส แอล. สจ๊วต จอร์จ ลูคัส แคธรีน เคนเนดี ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำที่เกาะฮาวาย โดยเซ็ตฉากขึ้นมาให้เป็นป่าดงดิบในประเทศเปรู และอีกส่วนหนึ่งของการถ่ายทำคือที่ลอสแอนเจลิส
ปี 1957 ในช่วง สงครามเย็น อินเดียน่า โจนส์ (แฮร์ริสัน ฟอร์ด) และสหายของเขา แมค (เรย์ วินสโตน) ได้หลบหนีการตามล่าจากสายลับโซเวียตและได้กลับไปยังมหาวิทยาลัยมาร์แชลบ้านเกิดของโจนส์ เพื่อนของเขาที่เป็นหัวหน้าภาควิชาไม่พอใจกับการกระทำครั้งล่าสุดของเขาและไล่เขาออกจากมหาลัย ในระหว่างที่โจนส์เดินทางไปยังเมืองเขาก็พบกับ มัตต์ วิลเลียมส์ (ไชอา เลอบัฟ) และ มาเรียน ราเวนวูด (คาเรน อัลเลน) ต้องเดินทางข้ามโลกเพื่อออกตามหากะโหลกแก้วศักดิ์สิทธิ์ และต้องต่อสู้กับศัตรูคือเหล่าสายลับรัสเซีย ภายใต้การนำทีมของ อีริน่า สปัลโก้ (เคต แบลนเชตต์) ที่ต้องการกะโหลกแก้วมาครอบครองเช่นกันและโจนส์ก็มารู้ทีหลังว่ามัตต์เป็นลูกชายของเขา
หลังจาก ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า ภาคที่ 4 ออกฉายเมื่อปี 2008 แล้ว ซึ่ง จอร์จ ลูคัส มีแผนการสร้างภาพยนตร์ภาคที่ 5 เมื่อเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา มีข่าวลือว่าในภาคต่อไป แฮร์ริสัน และ ไชอา จะออกตะลุยสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา บริเวณหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือที่เชื่อกันว่ามีเครื่องบินและเรือหายสาบสูญไปอย่างลึกลับจำนวนมาก ข่าวลือนี้ระบุด้วยว่าภาพยนตร์จะเปิดกล้องในปี 2011 แต่ผู้อำนวยการสร้าง แฟรงก์ มาร์แชลล์ ออกมาปฏิเสธอย่างทัน ว่าโครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ยังอยู่ในขั้นค้นคว้าข้อมูล และยังไม่มีสรุปใดๆ ที่ชัดเจน ข่าวลือดังกล่าวยังมีความเป็นไปได้ เพราะ ไชอา เปิดเผยว่าเขาได้รับการทาบทามเรียบร้อยแล้ว
โอเดด เฟหร์
โอเดด เฟหร์ (, ฮิบรู: עודד פהר) นักแสดงชาวอิสราเอล เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดงประกอบในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องใหญ่ ๆ หลายเรื่อง เช่น "The Mummy" และ "Deuce Bigalow : Male Gigolo" ในปี ค.ศ. 1999, "The Mummy Return" ในปี ค.ศ. 2001, "Resident Evil: Apocalypse" ในปี ค.ศ. 2004 และ"Resident Evil: Extinction" ในปี ค.ศ. 2007 เป็นต้น
อัศวัชร์ อภัยวงศ์
นายอัศวัชร์ อภัยวงศ์ นักธุรกิจและนักการเมืองไทย อดีตเลขาธิการพรรคถิ่นไทย และอดีตกรรมการบริหารพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา
นายอัศวัชร์ อภัยวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2495 เดิมมีชื่อว่า อัศวิน อภัยวงศ์ เป็นบุตรชายของนายประยูร อภัยวงศ์ (อดีตสมาชิสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิบูลสงคราม) กับนางสราญ อภัยวงศ์ เกิดที่อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
นายอัศวัชร์ อภัยวงศ์ มีบทบาททางการเมืองด้วยการเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์และนิตยสารแนวการเมืองหลายฉบับ และเป็นสมาชิกในกลุ่ม "มดงาน" รับตำแหน่งเลขาธิการพรรคถิ่นไทย ที่มี ดร.พิจิตต รัตตกุล เป็นหัวหน้าพรรค ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 นายอัศวัชร์ได้ลงเลือกตั้งในสังกัดพรรคถิ่นไทย ในเขต 12 กรุงเทพมหานคร (เขตจตุจักร) แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548 นายอัศวัชร์ได้ลงเลือกตั้งอีกครั้งในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในเขต 13 กรุงเทพมหานคร (เขตดอนเมือง) ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งอีก
ในปี พ.ศ. 2550 นายอัศวัชร์ ได้เข้าร่วมก่อตั้งพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา กับ ดร.พิจิตต รัตตกุล และต่อมาก็เป็นผู้บริหารพรรคการเมืองใหม่ด้วย
ในปี พ.ศ. 2555 นายอัศวัชร์เป็นที่ปรึกษาของผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร)
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน)
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) หรือ พระยายมราช (แบน) เป็นแม่ทัพคนหนึ่งในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีและพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีได้มีพระบรมราชโองการสั่งยกทัพไปช่วยเขมรเพื่อป้องกันการรุกรานจากญวน โดย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกเมื่อครั้งยังดำรงพระอิสรยศเป็น เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกเป็นแม่ทัพใหญ่ ซึ่งได้ขอตัวพระยายมราช (แบน) ไปด้วย ด้วยเป็นนายทหารฝีมือดี เมื่อเสด็จนำกองทัพไปถึงเมืองกัมพูชาแล้ว พระยาสรรค์ก่อกบฏขึ้นในกรุงธนบุรี เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกต้องรีบนำทัพกลับเพื่อจัดการกบฏ แต่ทางกัมพูชานี้ได้ทิ้งไว้ให้พระยายมราช (แบน) เป็นผู้ดูแล ไม่นานนัก เมื่อเสด็จมาถึงและได้ปราบดาภิเษกเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเป็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าแล้ว ส่วนพระยายมราช (แบน) ก็ติดราชการอยู่ที่เมืองกัมพูชาอยู่
ต่อมา นักองค์เอง เจ้านายฝ่ายเขมร ในเวลานั้นอายุเพียง ๕ ขวบ เป็นผู้มีสิทธิ์ขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเขมร พระยายมราช (แบน) คิดว่าหากปล่อยไว้คงเกิดการฆ่าฟันขึ้นอีก จึงให้พระยาเขมรและขุนนางฝ่ายไทยคุมตัวนักองค์เองขึ้นมาทูลเกล้าฯถวายแด่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าที่กรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าก็ได้ทรงรับนักองค์เองเป็นราชบุตรบุญธรรม แล้วมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้เลื่อนยศของพระยายมราช (แบน) เป็น เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (แบน) ได้เป็นผู้ปกครองเขมร และถิอเป็นต้นตระกูล "อภัยวงศ์"
และเมื่อถึงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตระกูลอภัยวงศ์ต่อว่า ได้ปกครองเมืองในประเทศกัมพูชาเรื่อยมา โดยมีเจ้าเมืองผู้ปกครองพระตะบองคนสุดท้าย คือ เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ (ชุ่ม อภัยวงศ์) ตอนนั้นยังไม่มีนามสกุล โดยในช่วงกลางสมัยรัชกาล ฝรั่งเศสได้เข้ามายึดประเทศกัมพูชา แล้วเรียกร้องให้ไทยคืนดินแดนที่ไทยได้มาจากกัมพูชาให้แก่กัมพูชาเสีย ซึ่งความจริง คือ ให้แก่ฝรั่งเศสเพราะฝรั่งเศสเข้ามาปกครองกัมพูชา
ในที่สุดไทยต้องยอมเสียพระตะบอง, เสียมราฐ และศรีโสภณ ให้กับฝรั่งเศส ทำให้คนไทยที่อยู่ที่นั่นจำนวนมาก ต้องเลือกว่าจะอยู่หรือจะกลับ ถ้าอยู่ก็ต้องเป็นพลเมืองชั้นสอง เพราะไม่ได้อยู่ภายใต้พระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์ไทยอีกต่อไปแล้ว
เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์จึงได้ตัดสินใจอพยพครอบครัว พาลูกเมีย ขนของด้วยเกวียนเป็นร้อย ๆ เล่ม ช้าง, ม้าอีกมากมาย เดินทางรอนแรมผ่านป่าทึบมาหลายวัน จากพระตะบองกลับประเทศไทย โดยเดินทางเข้าทางเมืองปราจีนบุรี จึงได้พักผู้คนบริวารและพาหนะที่นี่ ไม่ได้พาเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เพราะที่กรุงเทพฯไม่มีราชการอะไรที่จะต้องเข้าไป ทั้ง ๆ ที่ตัวท่านก็มีบ้านอยู่ที่กรุงเทพฯ แถวสะพานยศเส ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์เดิม
จากนั้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสเมืองปราจีนบุรี เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์เห็นว่า ในการเสด็จครั้งนั้นไม่มีสถานที่เหมาะสมที่จะใช้ รับเสด็จ จึงได้สร้างตึกใหญ่ขึ้นภายในบริเวณหมู่เรือนที่พักของท่านขึ้น ซึ่งปัจจุบันคือ โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร
มาในปี พ.ศ. 2460 ในรัชกาลสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระมหากรุณาพระราชทานนามสกุลแก่เจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ และผู้สืบเชื้อสายต่อจากนั้นไปว่า "อภัยวงศ์"
โจมอ
พระเจ้าโจมอ (; พระราชนัดดาในพระเจ้าโจผี ทรงมีฐานันดรศักดิเป็นเกากุ้ยเซียงกงมีฉายาว่า เอี๋ยนซื้อ ครองอยู่ ณเมืองอ้วนเสีย เมื่อสุมาสูถอดพระเจ้าโจฮองออกจากราชสมบัติแล้ว ได้อัญเชิญพระเจ้าโจมอขึ้นครองราชสมบัติสืบต่อไป เมื่อปี พ.ศ. 797(ค.ศ. 254) ต่อมาสุมาสูสิ้นชีพ สุมาเจียวได้ดำรงตำแหน่งสมุหนายกกุมอำนาจไว้อีก
พระเจ้าโจมออยู่ในราชสมบัตินาน 5 ปี มีความรู้สึกกดดันที่อยู่ภายใต้อำนาจสุมาเจียวจึงแต่งกลอนเพื่อระบายความในใจออกมาแต่กลอนนี้กับหลุดไปถึงหูสุมาเจียว ทำให้เกิดความโมโหจึงบุกเข้าไปด่าทอในท้องพระโรงต่อหน้าข้าราชบริพารและออกจากท้องพระโรงโดยไม่ทูลลา ทำให้พระเจ้าโจมอเกิดความพิโรธและทนการรุกรานของสุมาเจียวไม่ไหว จึงเตรียมการโค่นอำนาจของสุมาเจียวโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านขุนางที่จงรักภักดีเลย ยกทัพทหารประมาณ 300 เศษ จะไปจับสุมาเจียวจึงเกิดการปะทะกับกำลังของสุมาเจียว และถูกเซงเจ (เฉิงจี้) เอาง้าวแทงถูกพระอุระพลัดตกจากราชรถ แล้วเอาง้าวฟันซ้ำ พระเจ้าโจมอก็สิ้นพระชนม์
ทัวร์มาลีน
ทัวร์มาลีน () เป็นแร่ในกลุ่มซิลิเกต ที่มีส่วนประกอบของอะลูมิเนียม เหล็ก แมกนีเซียม โซเดียม ลิเทียมหรือโปแตสเซียม
หม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ
ศาสตราจารย์พิเศษ หม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ (13 ธันวาคม พ.ศ. 2454 - 7 มิถุนายน พ.ศ. 2524) เดิมชื่อ หม่อมหลวงบุญเหลือ กุญชร เป็นนักเขียน และนักวิชาการภาษาไทย เป็นธิดาลำดับที่ 32 ของเจ้าพระยาเทเวศรวงศ์วิวัฒน์ (ม.ร.ว. หลาน กุญชร) กับหม่อมนวล เกิดที่บ้านย่านคลองเตย ถนนสุนทรโกษา ซึ่งเป็นบ้านพักนอกเมืองของบิดา เป็นน้องสาวร่วมบิดากับหม่อมหลวงบุปผา นิมมานเหมินท์ นักเขียนชาวไทย ที่มีนามปากกาว่า "ดอกไม้สด" จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ และไปศึกษาต่อชั้นมัธยมที่ ปีนัง และประเทศอังกฤษ จากนั้นมาศึกษาต่อที่ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2479 แล้วเข้ารับราชการสอนหนังสือที่ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และเป็นอาจารย์สอนพิเศษภาษาอังกฤษที่คณะอักษรศาสตร์ และสอนภาษาไทยที่โรงเรียนมาแตร์เดอี จากนั้นไปศึกษาต่อปริญญาโทด้านการศึกษาที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา และกลับมารับราชการ จนลาออกจากราชการในปี พ.ศ. 2513 ขณะดำรงตำแหน่งคณบดี คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตทับแก้ว และยังเคยดำรงตำแหน่งเป็นรองอธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา วิทยาเขตบางแสน (ซึ่งปัจจุบันนี้เป็น มหาวิทยาลัยบูรพา) ระหว่าง พ.ศ. 2502-พ.ศ. 2503
หม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ สมรสกับ นายแพทย์ชม เทพยสุวรรณ เมื่อ พ.ศ. 2503 ไม่มีบุตรและธิดา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2524 อายุได้ 70 ปี
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ที่ประชุมใหญ่องค์การศึกษาวิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ประกาศยกย่องหม่อมหลวงบุญเหลือเป็นบุคคลสำคัญของโลก เนื่องในโอกาสวันครบรอบ 100 ปีชาตกาล ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ในฐานะที่เป็นผู้ที่มีผลงานดีเด่นด้านการศึกษา วัฒนธรรม ภาษาและวรรณคดี กรมส่งเสริมสถานภาพสตรี และการส่งเสริมสันติภาพ พร้อมกับบุคคลและเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ของโลกอีก 97 รายการ