รายชื่อประธานาธิบดีบราซิล
ค.ศ. 1889 จักรวรรดิบราซิล ถูกล้มล้างและแทนที่ด้วยสาธารณรัฐในการ รัฐประหารนำโดยจอมพล เดโอโดโร ดา ฟอนเซกา, ผู้ถอดถอนสมเด็จพระจักรพรรดิเปโดรที่ 2, ประกาศให้บราซิลเป็นสาธารณรัฐและจัดตั้งรัฐบาลชั่คราว ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 คณะรัฐประหารเริ่มต้นในความพยายามที่จะล้มล้างอำนาจนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิอัลฟอนซู เซลตู, วิสเคานต์แห่งออโร เปรโต, แต่การรัฐประหารอันคาดไม่ถึงว่านายกรัฐมนตรีที่แต่งตั้งโดยจักรพรรดิและผู้พึงพอใจในความมั่นใจที่จะเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรบานปลายไปสู่การล้มเลิกราชาธิปไตย พร้อมกับการสถาปนาสาธารณรัฐบราซิล รัฐธรรมนูญของจักรวรรดิถูกยกเลิก รัฐสภาอิมพีเรียล (สมัชชาแห่งชาติ) ได้ยุติบทบาทลง ไม่เพียงแต่วิสเคานท์แห่งออโร เปรโต จะต้องออกจากตำแหน่ง แต่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีก็ถูกยกเลิกไปด้วย
ในฐานะหัวหน้าคณะรัฐบาลชั่วคราว จอมพลเดโอโดโร เด ฟอนซากา ซึ่งปกครองโดยกฤษฎีกา ได้ยุบรวมตำแหน่งประมุขแห่งรัฐกับหัวหน้ารัฐบาลเข้าด้วยกัน จังหวัดต่าง ๆ ในจักรวรรดิถูกปรับปรุงเป็นมลรัฐและสาธารณรัฐใหม่นี้ถูกรับรองเป็นสหพันธรัฐ ภายใต้การรวมตัวโดยถาวรของแต่ละรัฐ
ในปีค.ศ. 1890 การเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญได้มีการเรียกและจัดขึ้น แต่คำสั่งของรัฐบาลเฉพาะกาลที่กำหนดให้สภาคองเกรสต้องใช้รัฐธรรมนูญที่สอดคล้องกับระบบสาธารณรัฐของรัฐบาลที่ประกาศล่าสุด และจัดให้มีการประกาศโดยเร็วไวโดยสหพันธรัฐ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1891 รัฐธรรมนูญบราซิลฉบับใหม่ร่างเสร็จ โดยอาศัยพื้นฐานจากสหรัฐอเมริกา เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐแห่งสหพันธรัฐบราซิล 
ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจะได้รับการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชนลงคะแนนเสียง แต่สำหรับประธานาธิบดีคนแรกในสมัยแรก ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีจะได้รับการคัดเลือกจากสภาร่างรัฐธรรมนูญ; สภาร่างรัฐธรรมนูญได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนแรกและรองประธานาธิบดีทันทีหลังจากที่มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ
โดยตอนนั้น สภาเลือกหัวหน้ารัฐบาลชั่วคราว เดโอโดโร ดา ฟอนเซซา เป็นประธานาธิบดีคนแรก 
จอมพลฟลอเรียโน เปอีโซโต เป็นรองประธานาธิบดีหมายเลข 1 ประธานาธิบดีคนแรกและรองประธานาธิบดีคนแรกเริ่มเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1891 เพียง 2 วันหลังจากที่มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญเท่านั้นเดโอโดโรลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี 10 เดือนหลังจากการรัฐประหารซึ่งเขาก็ยกเลิกรัฐสภาซึ่งได้กลับกัน ต่อมา ฟลอเรียโน เปอีโซโต รองประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแทน ในค.ศ. 1894 ตำแหน่งประธานาธิบดีเปอีโซโตได้ส่งต่อไปยังปรูเดนเต เด โมราอิสซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่มาจากการเลือกตั้งโดยการลงคะแนนเสียงของประชาชน ภายใต้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1891 และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เป็นพลเรือน
ถึงแม้โดยหลักจะเป็นระบอบประชาธิปไตยใต้รัฐธรรมนูญ สาธารณรัฐเก่าก็ยังเป็นลักษณะของอำนาจของคณาธิปไตยส่วนภูมิภาคและไม่ค่อยมีการผลัดเปลี่ยนอำนาจในขอบเขตของรัฐบาลกลางระหว่างรัฐเซาเปาโลและมินัส เกอเรส การลงคะแนนเสียงในชนบทมักถูกควบคุมโดยเจ้าของที่ดินในท้องถิ่นและน้อยกว่า 6% ของประชากรที่มีสิทธิ์ออกเสียงลงคะแนนเนื่องจากการรู้หนังสือ
ค.ศ. 1930 เมื่อบราซิลได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929 การปฏิวัติมีขึ้นอีกครั้งและสาธารณรัฐเก่าก็ถึงกาลอวสาน ประธานาธิบดีวอชิงตัน ลูอิส ผู้ได้รับการสนับสนุนจากคณาธิปไตยเซาเปาโล คาดการณ์กันว่าจะมีการสลับระหว่างเซเปาโลและมินัสและสนับสนุนผู้สมัครที่มาจากเซาเปาโล จูลิโอ เปรสเตสด้วยเช่นกัน เปรสเตสชนะการเลือกตั้งแต่วอชิงตัน ลูอิส ถูกถอดถอนก่อนจะดำรงตำแหน่งครบวาระเพียง 3 สัปดาห์ เปรสเตสจึงไม่เคยได้บริหารประเทศเลยค.ศ. 1945, วาร์กัสถูกถอดถอนโดยคณะรัฐประหาร นำโดยอดีตผู้สนับสนุนของเขา อย่างไรก็ตาม, เขาก็ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีอีกครั้งและอิทธิพลทางการเมืองของเขายังมีอยู่จนถึงสาธารณรัฐที่ 2 ยุคนี้ มี 3 พรรคการเมืองที่ทรงอิทธิพลในประเทศแยกเป็นฝ่ายสนับสนุนวาร์กัส – ฝ่ายซ้าย, PTB และฝ่ายกลางเอียงขวา-, PSD – และฝ่ายต่อต้านวาร์กัส, ฝ่ายขวาจัด UDN.
ยุคสมัยนี้ไม่ค่อยมีเสถียรภาพนัก ในค.ศ. 1954, วาร์กัสฆ่าตัวตายระหว่างวิกฤติการณ์อันเป็น อันตรายต่อรัฐบาลของเขา ตามมาด้วยเหล่าประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลาสั้น ๆ ในค.ศ. 1961 พรรค UDN ชนะการเลือกตั้งครั้งแรก มีการสนับสนุนยานิโอ กวาโดรส ผู้เป็นสมาชิกในพรรคเล็กอันเป็นพันธมิตรกับพรรค UDN 
กวาโดรสผู้ก่อนเลือกตั้งมีคะแนนนิยมเพิ่มสูงอย่างรวดเร็วในทางการเมืองและมีท่าทีต่อต้านการทุจริต แต่เขาก็ลาออกอย่างกะทันหันหลังดำรงตำแหน่งได้ 7 เดือน นักประวัติศาสตร์คาดว่ากวาโดรสดื่มหนักมากขณะลงนามในเอกสารลาออก ขณะที่บางส่วนเสนอว่ากวาโดรสล้มเหลวในเรื่องที่รัฐสภาไม่ยอมรับให้รองประธานาธิบดีของเขาเป็นประธานาธิบดี นักประวัติศาสตร์เหล่านั้นจึงเห็นว่าการลาออกของกวาโดรสเป็นความพยายามที่จะกลับไปทำงานด้วยอำนาจที่เพิ่มขึ้นและการสนับสนุนทางการเมืองมากขึ้น เป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นทั้ง 2 กรณี: กวาโดรสเมาเมื่อเขาลาออกและในขณะนั้น เขาวางแผนที่จะกลับไปสู่อำนาจโดยการร้องขอจากรัฐสภาแต่ล้มเหลว รัฐสภาเพิ่งได้รับจดหมายของกวาโดรสและท่ามกลางความตกตะลึงของนักการเมืองและประเทศชาติ จดหมายฉบับนั้นได้ถูกประกาศลงในบันทึกของสภาคองเกรสและตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับการประกาศว่าว่างลง 
ประธานสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา โอรู เด มูรา อันดราเด มองว่าการลาออกเป็นจังหวัดของประธานาธิบดีได้รับการเลือกตั้งว่าไม่ใช่เรื่องที่จะต้องลงมติ รัฐสภาไม่จำเป็นต้องยืนยันและคำประกาศของประธานาธิบดีลาออกเป็นที่สิ้นสุด
เวลานั้น ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีจะถูกออกเสียงในที่ประชุมแยกต่างหาก นักการเมืองฝ่ายซ้าย โจอาว กูลาร์ต รองประธานาธิบดีเป็นศัตรูทางการเมืองของจานิโอ กวาโดรส กูลาร์ตเดินทางออกนอกประเทศและรัฐสภาถูกควบคุมโดยนักการเมืองฝ่ายขวา ในช่วงที่ไม่มีกูลาร์ต ประธานสภาผู้แทนราษฎรรานิเอรี มาซซิลลีเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของบราซิล จากนั้นก็มีแผนจะปิดกั้นการริเริ่มของรองประธานาธิบดีในตำแหน่งประธานาธิบดี แต่สภาคองเกรสต่อต้านการริเริ่มของ Goulart นำไปสู่ปฏิกิริยาโดยผู้ว่าการรัฐริโอกรังดีซูลซึ่งเป็นผู้นำ "กฎหมายรณรงค์" และแยกออกเป็น ทหาร (ที่ในช่วงที่สาธารณรัฐที่ 2 ถูกแทรกแซงอย่างมากในทางการเมือง) ท่ามกลางวิกฤติทางการเมือง การแก้ปัญหาคือการนำสภาคองเกรสแก้ไขรัฐธรรมนูญยกเลิกการบริหารประธานาธิบดีและแทนที่ด้วยระบบรัฐสภาของรัฐบาล ภายใต้แนวทางการเจรจาดังกล่าวการริเริ่มของกูลาร์ตได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อไป แต่กูลาร์ตจะเป็นประมุขแห่งรัฐเท่านั้นและนายกรัฐมนตรีซึ่งได้รับการอนุมัติจากรัฐสภาจะเป็นผู้นำรัฐบาล ระบบใหม่ของการดำรงอยู่ของรัฐบาลยังคงได้รับความนิยมในการลงประชามติที่กำหนดไว้สำหรับ 1963 ผลของการลงประชามตินี้นำไปสู่ การยึดอำนาจประธานาธิบดี และคณะรัฐประหารได้ปลดกูลาร์ตออกจากตำแหน่ง เริ่มสมัยกองทัพในค.ศ. 1964
ว่าที่ประธานาธิบดี