hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
วิกกี ตาฮูมิล
วิกกี ตาฮูมิล () นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ที่เมืองมานาโด ประเทศอินโดนีเซีย สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 33 (น็อค 12) เสมอ 2 แพ้ 2
วิกกี ตาฮูมิลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 3 มีนาคม พ.ศ. 2541 ชนะ แซนดี้ ที่อินโดนีเซีย จากนั้นชกชนะรวด 8 ครั้ง ก่อนจะมาเสมอกับเออร์เนสโต้ รูบิลลาร์ จากฟิลิปปินส์ ที่ อินโดนีเซีย จากนั้น ทาฮูมิลก็ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวท ชนะคะแนนฟาราโซนา ฟิเดล เมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2543 ป้องกันตำแหน่งได้ถึง 7 ครั้ง ก่อนจะสละตำแหน่งไปชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2547ชนะคะแนน มาร์วิน แทมโปส นักมวยฟิลิปปินส์ที่แย่งแชมป์ไปจากดีเด่น เก่งการุณ
ทาฮูมิลป้องกันแชมป์ไว้ได้ 1 ครั้ง โดยชนะน็อค วิษณุ พ.นอบน้อม ยก 8 และชกนอกรอบชนะนักมวยสาลชาวไทยและฟิลิปปินส์ที่มีชื่อเสียงในรุ่นนี้หลายคน เช่น ชนะคะแนนเซลโซ่ แดงก๊อด ชนะคะแนน อลองก์ ดีนอยด์ ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ สองครั้ง ชนะฟาวล์ เวลเดล คาจูเลส ยก 5 ก่อนที่จะไปชกนอกรอบในญี่ปุ่นเมื่อ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ไดกิ คาเมดะ ยก 3 และไปชิงแชมปโลกรุ่นฟลายเวท WBF ที่ แอฟริกาใต้เมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2550 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิคแก่ โซลานี เตเต โดยทาฮูมิลถอดนวมออกหลังยกที่ 3 และบอกว่าเขาถูกโขกที่ศีรษะ
ทาฮูมิลหยุดชกไปถึงสามปี จากนั้น กลับมาชกอีกสามครั้ง และเป็นการมาชกนอกรอบในประเทศไทยและชกแพ้ทั้งสามครั้ง หลังจากที่เขาชกแพ้น็อคพูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 2 เมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2554 แล้วก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย
แร็กเกตบอล
แร็กเกตบอล () เป็นกีฬาที่ใช้แร็กเกตในการเล่นโดยการตีลูกบอลยางสะท้อนกับกำแพง แร็กเกตบอลนิยมเล่นในร่ม แต่สามารถเล่นในคอร์ตกลางแจ้งได้ โจ ซอเบก (Joe Sobeck) ได้ชื่อว่าเป็นผู้คิดค้นกีฬานี้ขึ้นมาโดยพัฒนาต่อมาจากแพดเดิลบอล โดยการปรับปรุงลูกบอลให้เด้งมากขึ้นและมีความเร็วในการเล่น แร็กเกตบอลมีลักษณะต่างจากกีฬาที่ใช้แร็กเกตชนิดอื่นคือ กำแพงและเพดานถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสนาม
แร็กเกตบอลปกติเล่นระหว่างผู้เล่นสองคน ซึ่งเรียกว่า "วัน-อัป" ถ้าเล่นสามคนจะเรียกว่า "คัต-โธรต" และถ้าเล่นสี่คนจะเป็นการเล่นคู่ จะเรียกว่า "ดับเบิล"
เริ่มเล่นเกม ผู้เล่นจะทำการเสิร์ฟ โดยการเด้งบอลลงพื้นและตีเข้าไปที่กำแพงด้านหน้า โดยให้บอลกระเด้งกลับมาลงพื้นข้ามเส้น"ชอร์ตไลน์" โดยผู้เล่นอีกฝ่ายจะเริ่มตีได้ภายหลังบอลสะท้อนจากพื้นขึ้นมา โดยการเสิร์ฟบอลสามารถสะท้อนกำแพงได้ แต่ห้ามกระเด้งกำแพงเกินหนึ่งครั้ง บอลไม่สามารถกระเด้งเพดาน และบอลไม่สามารถกระเด้งกำแพงด้านหลังผู้เล่น
ระหว่างการเล่นจะถือว่าสิ้นสุดโดยเริ่มเสิร์ฟใหม่เมื่อ
ปุ่มโคนอยด์
ที่ขอบด้านหลังของกระดูกไหปลาร้า ใกล้กับจุดประมาณ 1 ใน 3 ด้านนอก (distal 1/3) ของกระดูกไหปลาร้า (เป็นบริเวณที่กระดูกเปลี่ยนรูปร่างจากรูปกลมเป็นรูปแบน) เป็นปุ่มนูนของกระดูกที่เรียกว่า ปุ่มโคนอยด์ () หรือ ปุ่มโคราคอยด์ () ในตำแหน่งปกติของกระดูก ปุ่มโคนอยด์จะอยู่ด้านบนโคราคอยด์ โพรเซสของกระดูกสะบัก (coracoid process of the scapula) และมีเอ็นโคนอยด์ (conoid ligament) ซึ่งยึดเชื่อมระหว่างปุ่มโคนอยด์และโคราคอยด์ โพรเซสมาเกาะที่ปุ่มกระดูกนี้
แนวทราพีซอยด์
แนวทราพีซอยด์ () เป็นแนวสันเฉียงในกระดูกไหปลาร้าที่ต่อมาจากปุ่มโคนอยด์ (conoid tubercle) วิ่งในแนวไปทางด้านหน้าและด้านข้าง เป็นตำแหน่งจุดเกาะของเอ็นทราพีซอยด์ (trapezoid ligament)
ปุ่มกระดูกซี่โครง
ในส่วนใกล้กลางลำตัวของกระดูกไหปลาร้ามีบริเวณเป็นพื้นผิวขรุขระ ที่เรียกว่า ปุ่มกระดูกซี่โครง () มักมีความยาวมากกว่า 2 เซนติเมตร เป็นจุดเกาะของเอ็นคอสโตคลาวิคิวลาร์ (costoclavicular ligament) ซึ่งยึดระหว่างจุดนี้และกระดูกอ่อนของกระดูกซี่โครงชิ้นที่ 1
ร่องใต้ไหปลาร้า
ร่องใต้ไหปลาร้า () เป็นร่องที่อยู่ที่พื้นผิวด้านล่างของกระดูกไหปลาร้าด้านใกล้กลางลำตัว ซึ่งเป็นที่กล้ามเนื้อใต้ไหปลาร้า (Subclavius) มายึดเกาะ แผ่นพังผืดคอราโคคลาวิคิวลาร์ (coracoclavicular fascia) ซึ่งแยกออกเพื่อโอบรอบกล้ามเนื้อจะมายึดเกาะกับขอบของร่องนี้ ในบางครั้งร่องนี้อาจถูกแบ่งออกในแนวนอนโดยแนวซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของผนังกั้นระหว่างกล้ามเนื้อ (intermuscular septum) ของกล้ามเนื้อใต้ไหปลาร้า
ไลโซโซม
ไลโซโซม ทำหน้าที่เป็นผู้ขนส่งเอนไซม์ที่ใช้ในการย่อยสลายโปรตีน ไขมัน และคาร์โบไฮเดรต มีลักษณะเป็นถุง มีเยื่อหุ้มชั้นเดียว พบในเซลล์สัตว์และพืชบางชนิด และเม็ดเลือดขาว เซลล์พืชบางชนิด เช่น กาบหอยแครง หม้อข้าวหม้อแกงลิงเป็นพืชที่ขาดสารอาหารบางชนิด เช่น N (ไนโตรเจน) จึงใช้ไลโซโซมในการย่อยแมลง
ไลโซโซม (lysosome) พบครั้งแรกโดย คริสเตียน เดอ ดูฟ (Christain de Duve) เมื่อปี พ.ศ. 2495 โดยดูจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน คล้ายถุงลม รูปร่างกลมรี เส้นผ่านศูนย์กลาง ประมาณ 0.15-0.8 ไมครอน พบเฉพาะในเซลล์สัตว์ และเซลล์พืชบางชนิด (เช่น หัวหอม ต้นกล้าข้าวโพด ต้นกล้ายาสูบ หรือพืชที่กินแมลงเป็นอาหาร) มักพบใกล้กับกอลจิบอดี ไลโซโซม ยังเป็นส่วนสำคัญ ในการย่อยสลาย องค์ประกอบของเซลล์ หลังจากเซลล์ตาย โดยพบมาก ในฟาโกไซทิกเซลล์ (phagocytic cell) เช่น เซลล์เม็ดเลือดขาว และเซลล์นระบบเรติคูโล เอนโดทีเลียม (reticuloendothelial system) เช่น ตับ ม้าม นอกจากนี้ ยังพบไลโซโซม จำนวนมาก ในเซลล์ที่ได้รับบาดเจ็บ หรือมีการสลายตัวเอง เช่น เซลล์ส่วนหาง ของลูกอ๊อด เป็นต้น ซึงเราเรียกกระบวนการย่อยสลายนี้ว่า ออโตลิซิส (autolysis) ไลโซโซม มีเอนไซม์หลายชนิด จึงสามารถย่อยสลาย สารต่างๆ ภายในเซลล์ได้ดี
ไลโซโซม เป็นออร์แกแนลล์ ที่มีเมมเบรนห่อหุ้ม เพียงชั้นเดียว ซึ่งไม่ยอมให้เอนไซม์ต่างๆ ผ่านออก แต่เป็นเยื่อที่สลายตัว หรือรั่วได้ง่าย เมื่อเกิดการอักเสบของเนื้อเยื่อ หรือขณะที่มีการเจริญเติบโต เยื่อหุ้มนี้มีความทนทาน ต่อปฏิกิริยาการย่อยของเอนไซม์ ที่อยู่ภายในได้ เอนไซม์ที่อยู่ในถุงของไลโซโซมนี้ เชื่อกันว่าเกิดจากไรโบโซม ที่อยู่บน RER สร้างเอนไซม์ขึ้น แล้วส่งผ่านไปยังกอลจิบอดี แล้วหลุดเป็นถุงออกมา
ไลโซโซม มีหน้าที่สำคัญ คือไลโซโซม แบ่งออกเป็น 4 ชนิด
หน่วยไต
หน่วยไต () เป็นโครงสร้างพื้นฐานและหน่วยทำงานพื้นฐานของไต มีหน้าที่หลักคือควบคุมสมดุลของสารน้ำและสารต่างๆ ในร่างกาย เช่นโซเดียม ผ่านการกรองเลือดที่ผ่านหน่วยไต ดูดกลับสารที่ต้องการ และขับสารที่ไม่ต้องการทิ้งผ่านทางปัสสาวะ หน้าที่ของหน่วยไตนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำงานของร่างกาย ซึ่งจะถูกควบคุมโดยระบบต่อมไร้ท่อผ่านทางฮอร์โมนต่างๆ เช่น ฮอร์โมนต้านการขับปัสสาวะ อัลโดสเตอโรน และพาราไทรอยด์ เป็นต้น
ไตปกติข้างหนึ่งของมนุษย์จะมีหน่วยไตอยู่ประมาณ 800,000 ถึง 1.5 ล้านหน่วยไต
โครงสร้างของ เนพฟรอน
เป็นกลุ่มเส้นเลือดฝอยที่นำสารมากรองออก มีลักษณะเป็นร่างแหสานกัน
เป็นส่วนของท่อของหลอดไตที่พองเป็นกระเปาะ คล้ายด้าย มีกลาเมอรูลัสอยู่ข้างใน
อยู่ต่อจากโบว์แมนแคปซูล มี 3 ส่วนใหญ่ๆ 
เกิดการดูดสารเข้ากระแสเลือดมากที่สุด มีไมโทคอนเดรียเยอะ เพื่อใช้เป็นพลังงานในการดูดสาร
เป็นท่อขนาดเล็กโค้ง เป็นรูปตัวU ใช้ในการดูดสารกลับเช่นกัน มีไมโทรคอนเดรียน้อยกว่าท่อส่วนต้น
มีลักษณะเป็นท่อปิดของกรวยไต มีกรองแล้วส่งไปกระเพาะปัสสาวะ
การทำงานเกือบทั้งหมดของไตเกิดขึ้นในหน่วยไต หน้าที่เหล่านี้ส่วนใหญ่เกี่ยวข้อกับการดูดซึมกลับ (reabsorption) และการหลั่ง (secretion) ของสารละลายต่างๆ ทั้งไอออน (เช่น โซเดียม), คาร์โบไฮเดรต (เช่น น้ำตาลกลูโคส) และกรดอะมิโน (เช่น กลูตาเมต) คุณสมบัติของเซลล์ที่บุท่อหน่วยไตในตำแหน่งต่างๆ จะมีความแตกต่างกันมาก ดังนั้นตำแหน่งต่างๆ ของหน่วยไตจึงมีหน้าที่เฉพาะ
แอ่งใต้กระดูกสะบัก
แอ่งใต้กระดูกสะบัก () เป็นแอ่งเว้าขนาดใหญ่ที่อยู่ทางด้านหน้าหรือด้านกระดูกซี่โครงของกระดูกสะบัก เป็นบริเวณที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (subscapularis muscle)
แอ่งเหนือแนวสันกระดูกสะบัก
แอ่งเหนือแนวสันกระดูกสะบัก หรือ แอ่งซุปปราสไปนาตัส () เป็นแอ่งเว้าในกระดูกสะบัก มีลักษณะเรียบ และมีรูปร่างกว้างในด้านใกล้กระดูกสันหลังแล้วเรียวเล็กลงไปทางด้านใกล้กระดูกต้นแขน มีขนาดเล็กกว่าแอ่งใต้แนวสันกระดูกสะบักที่อยู่ด้านล่าง ด้านใกล้กลาง 2 ใน 3 เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อซุปปราสไปนาตัส (supraspinatus)
ตินโตเรตโต
ทินโทเรตโต หรือ จาโคโป ทินโทเรตโต (; 29 กันยายน ค.ศ. 1518 — 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1594) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนสซองซ์แบบเวนิสคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน และอาจจะถือว่าเป็นจิตรกรคนสุดท้ายของเรอเนสซองซ์อิตาลี
ทินโทเรตโตเติบโตในเวนิส ภาพวาดมากมายของเขาถูกแสดงลักษณะอย่างหนักแน่นโดยชีวิตและประเพณีต่างๆ ของราชินีแห่งทะเลอาเดรียติก จิตรกรได้ชื่อเล่นของเขาจากความสูงน้อยของเขาและจากการค้าของพ่อเขา เขาเป็นบุตรชายของคนย้อมผ้า และชื่อของเขาหมายถึง “คนย้อมผ้าน้อย” แต่ชื่อเล่นถ่อมตัวนี้เป็นนามแฝงซึ่งทำให้เขากลายเป็นมีชื่อเสียง
เขามีแรงกระตุ้นที่สร้างสรรค์และวาดภาพใหญ่ๆ ทินโทเรตโตเป็นที่รู้จักกันในชื่อจาโคโป โรบัสติ (Jacopo Robusti) เมื่อยังหนุ่ม เพราะพ่อของทินโทเรตโตป้องกันประตูเมืองปาดัวจากทหารหลวงอย่างค่อนข้างจะไม่เหมือนใคร นามสกุลจริงของทินโทเรตโตคือ “Comin” ซึ่งเพิ่งพบโดยมิเกล ฟาโลเมียผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ปราโดที่มาดริดเมื่อเร็วๆ นี้ “Comin” มาจากคำว่า “cumin” ซึ่งเป็นชื่อของเครื่องเทศ ทินโทเรตโตได้ชื่อว่า “Il Furioso” จากความที่วาดภาพอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยพลัง การใช้ช่องว่างและแสงสีทำให้ถือกันว่าทินโทเรตโตเป็นผู้นำทางศิลปะแบบบาโรก
มานุษยวิทยาการแพทย์
มานุษยวิทยาการแพทย์ () เป็นสาขาย่อยแขนงหนึ่งของมานุยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม (Social and cultural anthropology) มานุษยวิทยาการแพทย์ก่อตัวขึ้นมาจากงานวิจัยของนักมานุษยวิทยา ที่พยายามหาความสัมพันธ์ของกระบวนการทางสังคมและวัฒนธรรม ที่เชื่อมโยงไปสู่ภาวะสุขภาพ (Health) ความเจ็บป่วย (illness) และการดูแลรักษาสุขภาพ (care)
มหาวิทยาลัยหลายแห่งในยุโรปและสหรัฐอเมริกา รวมทั้งมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศไทยได้เปิดสอนในระดับชั้นปริญญาโทและเอก วิชานี้มีขอบเขตการศึกษากว้างขวาง โดยนำความรู้สาขามานุษยวิทยากายภาพ สาขาแพทย์ศาสตร์และสาขามานุษยวิทยาสังคมวัฒนธรรมมาประยุกต์ใช้เพื่อเรียนรู้ความสัมพันธ์ทางด้านสรีระ ประเพณี วัฒนธรรม และการแพทย์พื้นบ้านของคนแต่ละสังคมกับการแพทย์สมัยใหม่
คำเรียกขานของมานุษยวิทยาการแพทย์ มีแตกต่างกันออกไป เช่นในยุโรปบางมหาลัยใช้คำว่า "Anthropology of medicine", "Anthropology of health" หรือ บางแห่งใช้คำว่า "Anthropology of illness" แต่ที่รับรู้กันทั่วไป และใช้กันอย่างแพร่หลายคือ "Medical Anthropology"
เรียงความเข้ามหาวิทยาลัย
เรียงความเข้ามหาลัย () เป็นเรียงความที่กล่าวถึงเป้าหมายของผู้เขียนในด้านการทำงาน และงานวิจัย ซึ่งในสหรัฐอเมริกาจะเป็นเอกสารหลักที่ต้องการในการสมัครเรียนต่อในมหาวิทยาลัยระดับปริญญาโท และปริญญาเอก โดยเรียงความนี้จะแสดงถึง แนวคิด มุมมอง ความสามารถในการวิเคราะห์ หลักเหตุผล รวมถึงแรงบันดาลใจของผู้สมัคร
ชื่อเรียกอื่นของเรียงความเข้ามหาวิทยาลัยได้แก่ Personal statement, Letter of Intent, Statement of Interest, Goals Statement, Personal Narrative, Application Essay
ตัวเรียงความจะมีความยาวประมาณหนึ่งหน้ากระดาษ และไม่ยาวเกินสองหน้า
เอดัวร์ มาแน
เอดัวร์ มาแน (, ฟังเสียง; 23 มกราคม ค.ศ. 1832 - 30 เมษายน ค.ศ. 1883) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์คนสำคัญของประเทศฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความสำคัญในการเขียนภาพสีน้ำมัน ผู้เป็นจิตรกรคนแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19ที่เขียนภาพเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของคนทั่วไป มาแนเป็นจิตรกรคนสำคัญที่มีบทบาทในการเปลี่ยนจากการเขียนภาพแบบเหมือนจริง (Realism) ไปเป็นแบบอิมเพรสชันนิสม์
“อาหารกลางวันบนลานหญ้า” (Le déjeuner sur l'herbe) และ “โอลิมเปีย” (Olympia) งานชิ้นเอกสองชิ้นของมาแนเป็นงานที่ทำให้เกิดมีความเห็นขัดแย้งกันมากและเป็นจุดที่ทำให้จิตรกรหนุ่ม ๆ รุ่นนั้นเริ่มหันมาวาดภาพอิมเพรสชันนิสม์—ซึ่งในปัจจุบันถือกันว่าเป็นจุดสำคัญของศิลปะที่แยกมาเป็นศิลปะสมัยใหม่
เกิดที่ปารีสเมื่อวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 1832 ในครอบครัวที่มีฐานะดี เออเฌนี-เดอซีเร-ฟูร์นีเย (Eugénie-Desirée Fournier) แม่ของเอดัวร์เป็นลูกสาวของนักการทูตและเป็นหลานสาวของมกุฎราชกุมารสวีเดนชาลส์ เบอร์นาด็อตต์ (Charles XIV John of Sweden) เอากุสท์พ่อของเอดัวร์เป็นผู้พิพากษาผู้มีความประสงค์จะให้ลูกชายมีอาชีพเดียวกัน ชาร์ลส์ โฟนิเยร์ผู้เป็นลุงเป็นผู้ยุยงให้เอดัวร์เขียนภาพและมักจะพาไปชมภาพเขียนในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในปี ค.ศ. 1845 เอดัวร์ก็สมัครเข้าเรียนการวาดเส้นตามคำแนะนำของลุง ที่ที่พบอองโตนิน พรูสท์ผู้ต่อมาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงวิจิตรศิลป์และกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันตลอดชีวิต
หลังจากการแนะนำของพ่อ ในปี ค.ศ. 1848 เอดัวร์ก็เดินทางไปกับเรือฝึกงานยังรีโอเดจาเนโร แต่หลังจากที่พยายามสอบเข้าราชนาวีไม่ได้สองครั้ง พ่อของเอดัวร์จึงได้ยอมให้ลูกหันไปศึกษาทางศิลปะ ระหว่างปี ค.ศ. 1850 ถึงปี ค.ศ. 1856 เอดัวร์ก็ศึกษากับทอมัส คูทัวร์ (Thomas Couture) จิตรกรผู้เชี่ยวชาญทางการเขียนภาพประวัติศาสตร์ เมื่อมีเวลาว่างก็จะไปนั่งวาดรูปเลียนแบบภาพเขียนสำคัญๆ ในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
ระหว่างปี ค.ศ. 1853 ถึงปี ค.ศ. 1856 เอดัวร์ก็เดินทางไปเที่ยวเยอรมนี อิตาลี และเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นโอกาสที่ทำให้ได้รับอิทธิพลการเขียนภาพของจิตรกรชาวดัตช์ ฟรันส์ ฮาลส์ (Frans Hals) และจิตรกรชาวสเปน เดียโก เบลัซเกซ (Diego Velázquez) และฟรันซิสโก โกยา
ในปี ค.ศ. 1856 เอดัวร์ก็เปิดห้องภาพของตนเอง ลักษณะการวาดภาพในช่วงเวลานี้เป็นฝีมือแปรงที่หยาบ ใช้รายละเอียดเพียงเล็กน้อย และยังไม่เริ่มใช้การแปลงโทนสี การวาดยังเป็นลักษณะแบบสัจจะนิยมที่ริเริ่มโดยกุสตาฟว์ กูร์แบ (Gustave Courbet) เอดัวร์เขียนภาพ “คนดื่มเหล้า” (The Absinthe Drinker) ระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึงปี ค.ศ. 1859 และภาพเขียนที่เป็นหัวเรื่องร่วมสมัยเช่น ภาพขอทาน นักร้อง ยิปซี หรือคนในร้านกาแฟ หรือการสู้วัว หลังจากสมัยการเขียนภาพระยะแรกเอดัวร์ไม่ได้เขียนภาพที่เกี่ยวกับศาสนา ตำนานเทพ หรือภาพประวัติศาสตร์ ตัวอย่างภาพเกี่ยวกับหัวข้อเหล่านี้ก็ได้แก่ “พระเยซูถูกเย้ยหยัน” (Christ Mocked) ที่ปัจจุบันอยู่ที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโกที่สหรัฐอเมริกา และ “พระเยซูและเทวดา” (Christ with Angels) ที่ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันที่นครนิวยอร์ก
มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์
มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์นอิลลินอยส์ (Northern Illinois University ย่อ NIU) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐในสหรัฐอเมริกาตั้งอยู่ที่เมือง ดีเคลบ์ในรัฐอิลลินอยส์ ก่อตั้งเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2438
มหาวิทยาลัยมีนักศึกษาประมาณ 25,000 คน โดยตัวเมืองอยู่ห่างจากชิคาโกมาทางทิศตะวันตกประมาณ 100 กิโลเมตร
หยาด นภาลัย
หยาด นภาลัย หรือชื่อจริง สุริยพงศ์ การวิบูลย์ (15 มีนาคม พ.ศ. 2490—5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) นักร้องเพลงลูกกรุง มีบทเพลงที่เป็นที่รู้จักเช่น ลำน้ำพอง พ.ศ. 2521 และเพลง สาวน้ำพองสะอื้น ความช้ำที่จำใจ เนื้อคู่ยังมีมาร ยามจน และแต่งเพลงมากว่า 500 เพลง ในอดีตมีหลายคนคิดว่า สมมาตร ไพรหิรัญ คือหยาด นภาลัย เพราะแสดงในมิวสิกวิดีโอของหยาด นภาลัย ทุกเพลง
หยาด นภาลัย มีชื่อเดิมว่า หยาดฟ้า กาลวิบูลย์ เกิดที่ อ.กุมภวาปี จ.อุดรธานี เป็นน้องคนเล็กในพี่น้อง 18 คน ของคุณพ่อเสมา และคุณแม่อ่อนจันทร์ กาลวิบูลย์ เมื่อจบชั้น ม.ศ.3 ขออนุญาตทางบ้านมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ แต่ไม่มีใครเห็นด้วย เขาจึงตัดสินใจหนีเข้ากรุงเทพฯ คนเดียว สมรสกับ พัชรีรัตน์ มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ นายปุณณรัตน์ การวิบูลย์ หรือ พร นภาลัย และ น.ส.ชมพูนุช การวิบูลย์ หรือ นิตยา นภาลัย ซึ่งเป็นนักร้องด้วยกัน
หยาด นภาลัย เข้ามาแบกกลอง ให้วงดนตรี จุฬารัตน์ และมีโอกาสขึ้นร้องคั่นเวลา โดยมีครูเพลงเช่น ครูไพบูลย์ บุตรขัน ครูมงคล อมาตยกุล พร ภิรมย์ และ นคร ถนอมทรัพย์ เป็นคนแนะนำ เมื่อวงจุฬารัตน์ ยุบวง หยาด มีประสบการณ์การแต่งเพลงลูกทุ่ง ลูกกรุง ในระดับที่น่าพอใจ จึงออกอัลบั้มชุดแรก แบบทำเอง ขายเอง แต่ไม่ดัง จนในชุด ลำน้ำพอง เมื่อปี พ.ศ. 2521 จึงเริ่มโด่งดัง
เขาเคยใช้ชื่อหลายชื่อ เช่น "ประสพชัย กาลวิบูลย์", "นรินทร์ พันธนาคร" (เพราะเสียงคล้ายกับ ชรินทร์ นันทนาคร), "นรินทร์ นภาลัย" และในที่สุด ก็ใช้ "หยาด นภาลัย" ที่ครูนคร ถนอมทรัพย์ ตั้งให้
หยาด นภาลัย เสียชีวิตเมื่อ วันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 จากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน รวมอายุได้ 62 ปี
กราสฮอปเปอร์คลับซูริก
กราสฮอปเปอร์คลับซูริก () เป็นสโมสรกีฬาหลายชนิดจากสวิตเซอร์แลนด์ โดยตั้งอยู่ที่เมืองซูริก โดยกีฬาฟุตบอลเป็นกีฬาที่เก่าที่สุดและเป็นที่รู้จักมากที่สุดของสโมสร นอกจากฟุตบอลแล้วสโมสรกราสฮอปเปอร์ยังมีกีฬา พายเรือ แฮนด์บอล เทนนิส สควอช ฮอกกี้ ฮอกกี้น้ำแข็ง และ ยูนิฮอกกี้ สโมสรก่อตั้งเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2429
ทีมฟุตบอลของสโมสรชนะเลิศการแข่งขันสวิสซูเปอร์ลีกทั้งหมด 27 ครั้ง และชนะเลิศสวิสคัพ 18 ครั้ง โดยฤดูกาลล่าสุดทีมกราสฮอปเปอร์ได้อันดับ 6 ในลีก
คำว่า "กราสฮอปเปอร์" ในภาษาอังกฤษหมายถึง ตั๊กแตน ซึ่งไม่มีที่มาแน่ชัดว่ามาได้อย่างไร
อดีตมีนักฟุตบอลชาวไทยร่วมทำหน้าที่กับสโมสรแห่งนี้ด้วยคือ ชาริล ชับปุยส์
อินเดอะโซน
อินเดอะโซน () คืออัลบั้มลำดับที่ 4 ของบริตนีย์ สเปียรส์ ศิลปินเพลงป็อปหญิงชาวอเมริกัน ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546 อัลบั้มนี้เปิดตัวอันดับ 1 ที่สหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศส และสามซิงเกิลฮิต "มีเอเกนส์ตเดอะมิวสิก" () , "โทสิก" () และ "เอเวอรีไทม์" ()
อัลบั้ม "อินเดอะโซน" เปิดตัวที่อันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกาด้วยยอดขายกว่า 609,000 ชุดในสัปดาห์แรก ส่วนสัปดาห์ที่ 2 ก็ตกมาอยู่ที่อันดับ 3 กับยอดที่ลดลงถึง 59% ที่ 251,000 ชุดและในสัปดาห์ที่สามก็ตกจากอันดับ 3 มาอยู่ที่อันดับ 7 กับยอดที่ลดลง 40% ที่ 150,000 ชุด ภายในสามสัปดาห์บริทนีย์ก็ทำได้ถึงหนึ่งล้านชุด
ไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซีย
ไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซียมีลักษณะเช่นเดียวกับภาษากลุ่มอินโด-ยุโรเปียนอื่นๆ คือเป็นภาษาที่มีการผันคำ
ภาษาเปอร์เซียเรียงคำแบบประธาน-กรรม-กริยา วลีหลักนำหน้าวลีย่อย คำแสดงคำถาม āyā (آيا) ใช้ในคำถามแบบใช่/ไม่ใช่ โดยอยู่ต้นประโยค คำขยายโดยปกติตามหลังคำนามที่ถูกขยาย แต่มีบ้างที่คำขยายอยู่ข้างหน้าคำนาม ภาษานี้ต่างจากภาษาที่เรียงประโยคแบบเดียวกันคือมีคำบุพบท คำแสดงการกคือ rā (را) ใช้แสดงกรรม ประโยคทั่วไปอยู่ในรูป ประธาน-บุพบท-กรรม-กริยา แต่ถ้าเน้นกรรมจะเรียงประโยคเป็น ประธาน-กรรม + rā –บุพบท-กริยา
คำนามไม่มีการแบ่งเพศและมีเครื่องหมายการกเฉพาะ rā ซึ่งแสดงกรรมการก
การแสดงพหูพจน์โดยทั่วไปใช้การเติมปัจจัย hā (ها) ปกติใช้กับนามที่ไม่ใช่มนุษย์ ส่วนนามที่เป็นมนุษย์ใช้ ān (ان) คำยืมจากภาษาอาหรับรูปสตรีลึงค์ใช้ปัจจัย āt (ات) คำยืมจากภาษาอาหรับเกี่ยวกับมนุษย์ใช้ in (ين)
ภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาที่ละประธานได้ คำสรรพนามใช้รูปเดียวกันทั้งเป็นประธาน กรรมตรง กรรมรอง และแสดงความเป็นเจ้าของ บุรุษที่ 1 เอกพจน์ รูปกรรม mæn rā อาจกร่อนเหลือ mærā คำสรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของอาจต่างจากรูปปกติได้บ้าง
ปกติตามหลังคำที่ถูกขยาย โดยใช้โครงสร้างแสดงความเป็นเจ้าของ แต่คำคุณศัพท์อาจนำหน้านามได้ในรูปแบบที่ซับซ้อน การเปรียบเทียบขั้นกว่าใช้ปัจจัย tær (تَر) ขั้นสุดใช้ปัจจัย tærin (تَرين)
คำกริยาโดยทั่วไปสร้างขึ้นจากรูปแบบต่อไปนี้ (คำอุปสรรคปฏิเสธ-ระยะเวลา)-รากศัพท์-อดีต-บุคคล-แสดงกรรม คำอุปสรรคปฏิเสธคือ næ เปลี่ยนเป็น ne ก่อนหน้าคำอุปสรรคระยะเวลา mi คำอุปสรรคเชื่อมต่อเชิงบังคับคือ be ปัจจยอดีตคือ d เปลี่ยนเป็น t เมื่ออยู่หลังพยัญชนะอโฆษะ
ตัวอย่างต่อไปนี้เป็นบุรุษที่ 1 เอกพจน์ ของ xordæn (กิน) กริยาอ่อน เช่น kærdæn มักใช้คู่กับนามเป็นกริยาประกอบ ตัวอย่างเช่นคำว่า “sohbæt” การสนทนา ในขณะที่ sohbæt kærdæn การพูด กริยาอ่อนเหล่านี้อาจเติมหลังคำนาม คำคุณศัพท์ เพื่อสร้างคำกริยา เช่น dāræm sohbæt mikonæm ฉันกำลังพูด
จากตัวอย่างข้างต้น คำหลักคือ sohbæt ไม่ถูกเปลี่ยนรูปเมื่อเชื่อมต่อกับกริยาอ่อน มีแต่กริยาอ่อนเท่านั้นที่เปลี่ยนรูป
บีอินเดอะมิกซ์: เดอะรีมิกซ์ส
บีอินมิกซ์ : เดอะรีมิกซส์ () เป็นอัลบั้มรีมิกซ์อัลบั้มแรกของบริตนีย์ สเปียรส์ และเป็นอัลบั้มที่หก (รวมอัลบั้มที่เคยออกทั้งหมด) อัลบั้มนี้วางจำหน่ายที่ประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศแคนาดาในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
เป็นอัลบั้มที่นำเพลงฮิตทั้งหมดมารีมิกซ์ใหม่ ตั้งแต่อัลบั้ม ...Baby One More Time จนถึงอัลบั้ม In The Zone และ ซิงเกิลใหม่ล่าสุดอย่างเพลง Someday (I Will Understand) และเพิ่มเพลงใหม่อีกเพลง คือเพลง And Then We Kissสเปียรส์ไม่ได้โปรโมทอัลบั้มรีมิกซ์แต่อย่างใด เนื่องจากเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกของเธอ เพราะเหตุนี้ อัลบั้มนี้จึงขายได้มีดีนักในสหรัฐอเมริกา ขึ้นชาร์ท U.S. Billboard 200 สัปดาห์แรกที่อันดับ 134 ด้วยยอดเพียง 14,077 ก๊อปปี้เท่านั้น และทั่วโลกอัลบั้มนี้ก็ขายไปได้ 1 ล้านก๊อปปี้
ฑากิณี
ฑากิณี ( "ḍākinī"; ; แบบวิลลี:"mkha'-'gro-ma"; พินอินทิเบต:"Kandroma"; ) เป็นเทพที่ปรากฏในความเชื่อของศาสนาฮินดูและพุทธศาสนาลัทธิตันตระ โดยในศาสนาฮินดูถือว่าเป็นบริวารของเจ้าแม่กาลี ส่วนในลัทธิตันตระถือเป็นเทพผู้ช่วยของสิทธะ ฑากิณีมีหลายองค์ มีทั้งรูปปกติและรูปดุร้าย รูปปกติมี 6 องค์คือ พุทธฑากิณี วัชรฑากิณี รัตนฑากิณี ปัทมฑากิณี กรรมฑากิณี วิศวฑากิณี รูปดุร้าย คือ สวรวพุทธฑากิณี สิงหวักตรา มกรวักตรา วัชรวราหี และมีฑากิณีประจำฤดูกาล อีก 4 องค์คือ วสันตเทวี คิมหันตเทวี ศรัทเทวี และเหมันตเทวี
แอ่งใต้แนวสันกระดูกสะบัก
แอ่งใต้แนวสันกระดูกสะบัก หรือ แอ่งอินฟราสไปนาตัส () เป็นแอ่งขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้แนวสันกระดูกสะบัก มีขนาดใหญ่กว่าแอ่งเหนือแนวสันกระดูกสะบัก (supraspinatous fossa) ที่อยู่ด้านบน ที่ขอบด้านใกล้กระดูกสันหลังจะเห็นว่ามีลักษณะเว้าตื้นในส่วนบน ในส่วนตรงกลางจะมีลักษณะนูนขึ้น ในขณะที่ขอบด้านใกล้รักแร้จะเป็นร่องลึกวิ่งจากด้านบนไปยังส่วนล่าง
2 ใน 3 ด้านใกล้กลาง (medial 2/3) ของแอ่งนี้เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้ออินฟราสไปนาตัส (Infraspinatus) ส่วน 1 ใน 3 ด้านนอก (lateral third) จะถูกคลุมด้วยกล้ามเนื้อดังกล่าว
รอยเว้าเหนือแนวสันกระดูกสะบัก
รอยเว้าเหนือแนวสันกระดูกสะบัก () เป็นรอยเว้าในส่วนด้านนอกลำตัวของขอบบนของกระดูกสะบัก (scapula) ติดกับฐานของโคราคอยด์ โพรเซส (coracoid process)
รอยเว้านี้จะถูกคลุมด้านบนปิดด้วยเอ็นซุพีเรียร์ทรานสเวิร์ส (superior transverse ligament) กลายเป็นช่องซึ่งให้เส้นประสาทเหนือกระดูกสะบัก (suprascapular nerve) (แต่หลอดเลือดแดงเหนือกระดูกสะบักไม่วิ่งผ่านช่องนี้) ในบางครั้งเอ็นนี้จะเปลี่ยนเป็นกระดูก
แอ่งกลีนอยด์
แอ่งกลีนอยด์ () เป็นพื้นผิวที่เป็นข้อต่อ มีลักษณะตื้น รูปชมพู่หรือลูกแพร์ อยู่ที่มุมด้านข้างของกระดูกสะบัก แอ่งนี้เป็นข้อต่อที่รับกับหัวของกระดูกต้นแขน (humerus) ฐานล่างของแอ่งนี้กว้างกว่ายอดบน
พื้นผิวของแอ่งนี้ปกคลุมด้วยกระดูกอ่อน ที่ขอบซึ่งยกสูงขึ้นเล็กน้อยยึดติดกับโครงสร้างที่เป็นไฟโบรคาร์ทิเลจ (fibrocartilage) เรียกว่า กลีนอยด์ ลาบรัม (glenoid labrum) ซึ่งช่วยในการยกขอบให้แอ่งนี้ลึกขึ้น
พรรคชาติสังคม
พรรคชาติสังคม ก่อตั้งขึ้นมาหลังการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2500 เป็นพรรคการเมืองลำดับที่ 7/2500 จดทะเบียนวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2500 มี จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นหัวหน้าพรรค รองหัวหน้าพรรค ได้แก่ พลโทถนอม กิตติขจร, นายสุกิจ นิมมานเหมินท์ เลขาธิการพรรค คือ พลโทประภาส จารุเสถียร
พรรคชาติสังคม จัดตั้งขึ้นหลังเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2500 โดยการยุบรวมพรรคสหภูมิของนายสุกิจ นิมมานเหมินท์ และพรรคเสรีมนังคศิลาของจอมพล ป.พิบูลสงคราม เพื่อรวบรวมเสียงจัดตั้งรัฐบาลขึ้น โดยมี พลโท ถนอม กิตติขจร รองหัวหน้าพรรคเป็นนายกรัฐมนตรี ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2501 แต่ทว่า การบริหารบ้านเมืองในสภาฯของ พลโท ถนอม เป็นไปด้วยความยากลำบาก เพราะสมาชิกพรรคชาติสังคมเองเรียกร้องผลประโยชน์ และค่าตอบแทนต่าง ๆ รวมทั้งเรื่องอื่น ๆ ด้วย จนกระทั่งนำไปสู่การรัฐประหารในปี พ.ศ. 2501 โดย จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ซึ่งคำประกาศของคณะปฏิวัติชุดนี้ได้ยกเลิกพรรคการเมืองทั้งหมดบทบาทของพรรคชาติสังคมจึงยุติลงแต่เพียงเท่านี้
วัดห้วยบง
วัดห้วยบง ตั้งอยู่เลขที่ ๒๐ บ้านห้วยบง ถนน พหลโยธิน หมู่ที่ ๖ ตำบลห้วยบง อำเภอ เฉลืมพระเกียรติ จังหวัด สระบุรี
สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ ๖ ไร่ ๖๐ ตารางวา โฉนดที่ดิน ๘๕๖๓ 
อาณาเขต
ปูชนีวัตถุ มีพระประธานประจำ อุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง ๓๙ นิ้ว ลูง ๔๗ นิ้ว สรังเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๖ หลวงพ่อองค์ ดำ องค์ใหญ่
จัดการศึกษาและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ โดยบูรณาการวิชาการด้านพระพุทธศาสนาเข้ากับศาสตร์สมัยใหม่ทั้งภาคทฤษฏีและปฏิบัติ ผ่านกระบวนการศึกษา ค้นคว้า วิจัย และการประกันคุณภาพการศึกษา เพื่อก้าวไปสู่ความเป็นเลิศทางวิชาการ และเพื่อสร้างองค์ความรู้ใหม่ในการพัฒนา มนุษย์ สังคม และสิ่งแวดล้อม ให้อยู่ร่วมกันได้อย่างสมดุล และสันติสุข
มุ่งพัฒนาการบริหารจัดการตามหลักนิติธรรม จริยธรรม ความสำนึกรับผิดชอบ การมีส่วนร่วม ความโปร่งใสตรวจสอบได้ และความคุ้มค่า รวมทั้งสนับสนุน ส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพของบุคลากรเพื่อก้าวไปสู่ความเป็นแห่งการเรียนรู้อย่างแท้จริง
การวิจัยและค้นคว้า เพื่อสร้างองค์ความรู้ควบคู่ไปกับกระบวนการเรียนการสอน เน้นการพัฒนาองค์ความรู้ในพระไตรปิฎก โดยวิธีสหวิทยาการแล้วนำองค์ความรู้ที่ค้นพบมาประยุกต์ใช้แก้ปัญหา ศีลธรรม และจริยธรรมของสังคม รวมทั้งพัฒนา คุณภาพงานวิชาการด้านพระพุทธศาสนา
ส่งเสริมพระพุทธศาสนาและบริการวิชาการแก่สังคม ตามปณิธาน ด้วยการปรับปรุงกิจกรรมต่างๆ ให้ประสานสอดคล้อง เอื้อต่อการส่งเสริม สนับสนุนกิจการคณะสงฆ์ สร้างความรู้ ความเข้าใจหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนา สร้างจิตสำนึกด้านคุณธรรม จริยธรรมแก่ประชาชน จัดประชุม สัมมนา และฝึกอบรม เพื่อพัฒนาพระสงฆ์และบุคลากรทางศาสนา ให้มีศักยภาพในการธำรุงรักษา เผยแผ่หลักคำสอน และเป็นแกนหลักในการพัฒนาจิตใจในวงกว้าง 
เสริมสร้างและพัฒนาแหล่งการเรียนรู้ด้านการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ให้เอื่อต่อการศึกษา เพื่อสร้างจิตสำนึกและความภาคภูมิใจในความเป็นไทยสนับสนุนให้มีการนำภูมิปัญญาท้องถิ่น มาเป็นรากฐานของการพัฒนาอย่างมีดุลภาพ
วัดห้วบง รมเรื่อนไปด้วยต้นไม้นานาชนิด มีหลวงพ่อองค์ดำ เป็นพระคู่บ้านคู่เมือง ให้ชาวบ้านห้วยบงได้กลาบไหว้ หรือเป็นที่พึ่งทางใจของชาวบ้านห้วยบง แม้แค่ผู้จัดทำเองก็ต้องขอพรจากท่าน
ก่อนที่จะไปใหนมาใหน หากท่านใดที่ สนใจจะมาเยี่ยมชม มา กลาบไหว้ขอพรจาก หลวงพ่อองค์ดำ ก็ เชี้ยเชิญ เจริญพร วัดห้วยบง ตั่งอยู่ ถนน พหลโยธิน ห่างจากตัวเมือง สระบุรี ๗ กิโลเมตร
ทางไป จังหวัด ลบบุรี มีรถวื่งผ่าน ทั้งวัน
ปุ่มใต้แอ่งกลีนอยด์
ปุ่มใต้แอ่งกลีนอยด์ () เป็นส่วนของกระดูกสะบักที่อยู่ใต้แอ่งกลีนอยด์ (gleniod cavity) เป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นด้านยาว (long head) ของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (triceps brachii)
ตูเลเซอเกร
"ตูเลเซอเกร" (, "ทุกความลับ") คือซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน "องเนอชองช์ปา" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2549 ในบางประเทศ นอกจากนี้เพลงนี้ "ตูเลเซอเกร" ยังเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนแอนนิเมชั่นฝรั่งเศสเรื่อง Asterix and the Vikings
เพลงประพันธ์และอำนวยการสร้างโดย Kristian Lundin (ผู้ประพันธ์เพลง "แดทส์เดอะเวย์อิทอิส", "แอมอะไลฟ์") และ ชาก เวอเนอรูโซ ประพันธ์ในฉบับภาษาฝรั่งเศส (ผู้ประพันธ์เพลง "ซูเลอวอง", "ตูลอร์เดซอม", "กงตร์นาตูร์", "เชอเนอวูอูบลีปา")
"ตูเลเซอเกร" ออกเผยแพร่ผ่านสถานีวิทยุ ในโปแลนด์ในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2548 และในแคนาดาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 และวางจำหน่ายเพื่อการค้าในบางประเทศในทวีปยุโรป เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2549 ภาพปกของตูเลเซอเกร นำมาใช้อีกครั้งจากซิงเกิล "แฮพยูเอเวอร์บีนอินเลิฟ" ที่วางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2545
อีกเพลงหนึ่งของซิงเกิล "ตูเลเซอเกร" คือเพลง "เล็ดยัวร์ฮาร์ตดีไซด์" เป็นฉบับภาษาอังกฤษของเพลงตูเลเซอเกร ทั้ง 2 ฉบับสามารถฟังได้ในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ Asterix and the Vikings ซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2549
มิวสิกวิดีโอ ของทั้ง 2 ฉบับ ประกอบไปด้วย ภาพจากภาพยนตร์ และภาพเซลีน ขณะบันทึกเพลงในห้องบันทึกเสียง เผยแพร่เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ต่อมาได้บรรจุอยู่ในแผ่นดีวีดีภาพยนตร์เรื่อง "Asterix and the Vikings" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2549
เซลีนเคยบันทึกเสียงก่อนแสดงในเพลงตูเลเซอเกร ในรายการโทรทัศน์ประเทศฝรั่งเศส เรียกว่า "ฮิตแมตชีน" ระหว่างการเยือนฝรั่งเศสของเธอ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 และแพร่ภาพในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549
"ตูเลเซอเกร" ขึ้นสู่อันดับที่ 1 ในชาร์ตโปลิช อาร์เอ็มเอฟ, อันดับที่ 7 ในควิเบก, อันดับที่ 10 ในกรีซ, อันดับที่ 20 ในฝรั่งเศส และอันดับที่ 33 ในเบลเยี่ยม
นอกจากนี้ชากยังประพันธ์และอำนวยการสร้าง 4 เพลงจากอัลบั้ม "แดล" ของเซลีนที่จำหน่ายในปี พ.ศ. 2550 อีกด้วย
ปุ่มเหนือแอ่งกลีนอยด์
ปุ่มเหนือแอ่งกลีนอยด์ () เป็นส่วนของกระดูกสะบักที่อยู่เหนือแอ่งกลีนอยด์ (gleniod cavity) เป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นด้านยาว (long head) ของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (biceps brachii)
แคร์รอต
แคร์รอต () เป็นพืชกินหัวชนิดหนึ่ง มีลักษณะยาว หัวแคร์รอตมีหลายสี เช่น เหลือง ม่วง ส้ม แต่ที่นิยมรับประทานในปัจจุบันคือสีส้ม แคร์รอตเป็นพืชแถบเอเชียตะวันออกและเอเชียกลาง มีหลายขนาด ตั้งแต่ขนาดเล็กเท่าแท่งดินสอ หรือที่เรียกว่าเบบีแคร์รอต () ไปจนถึงขนาดใหญ่
วิธีทำ นำแคร์รอตมาใส่เครื่องปั่นแยกกาก และดืมเฉพาะน้ำแคร์รอตเท่านั้น ดื่มวันละ 1 แก้วต่อวัน นอกจากช่วยสร้างภูมิต้านทานแล้วยังช่วยให้นอนหลับสนิทอีกด้วย
บำรุงสายตา
วิธีทำ เอาแคร์รอตมาขูดให้เป็นเส้น ๆ แล้วนำไปผัดกับไข่ ทานเป็นประจำ จะช่วยบำรุงสายตาและบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดี
ลดคอเลสเตอรอล ต้านมะเร็ง
วิธีทำ กินแคร์รอตสดวันละ 2 หัวเป็นประจำทุกวัน จะช่วยลดคอเลสเตอรอลอย่างมากประมาณ 20 % และสามารถช่วยป้องกันการเกิดเซลล์มะเร็งได้
- ประโยชน์ของแคร์รอต นอกจากที่อาหารเพื่อสุขภาพได้บอกไปแล้วนั้น ในแคร์รอตก็ยังมีสารต้านอนุมูลอิสระ ที่ช่วยชะลอความชราได้แถมยังทำให้ผิวหนังของเราเปล่งปลั่งเหมือนหนุ่ม ๆ สาว ๆ อีกด้วย
ฮิอิรากิ (พืช)
ฮิอิรากิ (; () มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า "Osmanthus heterophyllus" หรือรู้จักกันในชื่อ Holly Osmanthus เป็นพืชชนิดหนึ่งที่พบในแถบเอเชียตะวันออก
ฮิอิรากิ
ฮิอิรากิ () อาจหมายถึง
เฌอเนอวูซูบลีปา
"เฌอเนอวูซูบลีปา" ( , "ฉันไม่ลืมคุณ") เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออน "องเนอชองช์ปา" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2548
คำร้องประพันธ์โดย ฌัก เวอเนอรูโซ (ผู้ทำงานร่วมกับเซลีน ดิออนในอัลบั้ม "อวีนฟีเยอเอกัตเรอตี" อัลบั้มภาษาฝรั่งเศสก่อนหน้านี้) กล่าวว่าเพลงนี้เป็นการขอบคุณแฟนเพลงของเธอ
"เฌอเนอวูซูบลีปา" ออกจำหน่ายเพื่อการค้าในบางประเทศในยุโรป และออกเผยแพร่ในสถานีวิทยุแบบซิงเกิลสถานีวิทยุในแคนาดา
มิวสิกวิดีโอ ถ่ายทำและอำนวยการผลิตในโรงละครมอนทรีออล อิมพีเรียล ประเทศแคนาดาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดย Didier Kerbrat และออกเผยแพร่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548
เซลีน ดิออนเยือนฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 เพื่อโปรโมตอัลบั้มใหม่ของเธอ และแสดงเพลง "เฌอเนอวูซูบลีปา" ในรายการโทรทัศน์หลายรายการ ซิงเกิลขึ้นสู่อันดับที่ 2 (สถานะ: ซิลเวอร์ - 163,600 แผ่น) และประสบความสำเร็จในอีก 3 ที่ได้แก่ อันดับ 3 ในควิเบก, อันดับ 4 ในเบลเยี่ยม, อันดับ 8 ในยุโรป และอันดับที่ 21 ในสวิตเซอร์แลนด์
"เฌอเนอวูซูบลีปา" ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัล รางวัลเฟลิกซ์ ในปี พ.ศ. 2549 ในประเภทเพลงยอดเยี่ยมแห่งปี
ในฉบับของเพลง "เฌอเนอวูซูบลีปา" ที่ขับร้องโดยเซลีน ดิออน และ 500 นักคอรัส วางจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ในอัลบั้ม 500 Choristes avec.../vol.2 และบรรจุในซิงเกิลเพลงภาษาฝรั่งเศสของเซลีนในปี พ.ศ. 2550 "เอซีลนองแรสเตกวีน (เฌอเซอเรแซล-ลา)"
นอกจากนี้ ชากยังประพันธ์และอำนวยการสร้าง 4 เพลงจากอัลบั้ม "แดล" ของเซลีนที่จำหน่ายในปี พ.ศ. 2550 อีกด้วย
สินค้าบริโภค
ในเชิงของวิชาเศรษฐศาสตร์ สินค้าบริโภค หมายถึงสินค้าที่สุดท้ายแล้วใช้บริโภคมากกว่าที่จะนำไปผลิตสินค้าอื่นต่อ ตัวอย่างเช่น รถยนต์ที่ขายให้ผู้บริโภคถือเป็นสินค้าบริโภค หรือ "สินค้าสุดท้าย" (final goods) ส่วนยางล้อรถที่ขายให้ผู้ผลิตรถยนต์ไม่ถือเป็นสินค้าสุดท้ายแต่เป็นสินค้าช่วงกลาง (intermediate goods)ที่นำมาใช้ประกอบเป็นสินค้าสุดท้าย
เมื่อนำมาใช้เป็นตัวชี้วัดรายได้ประชาชาติ คำว่า "สินค้าสุดท้าย" จะรวมเฉพาะสินค้าใหม่ เช่น ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) จะแยกสินค้าที่คิดไปแล้วในปีก่อนๆ ออกเพื่อป้องกันการนับผลิตภัณฑ์ที่นำมาขายต่อซ้อนมือที่สองและสาม
"สินค้าบริโภค" นับเป็น "สินค้าสุดท้าย" ที่จงใจทำลายเพื่อป้อนตลาดมวลชน เช่นสินค้าบริโภคจะไม่รวมการขึ้นทุน หนี้สิน เช่นปัจจุบันวัตถุที่ไร้ค่า และสินค้าดังกล่าวจะจัดเป็นสินค้าเริ่มต้มด้วย
"สินค้าประดิษฐกรรม" (Manufactured goods) หมายถึงสินค้าที่ผ่านกระบวนการด้วเครื่องจักรกล จึงตรงข้ามกับวัตถุดิบ แต่ถ้านับเป็นสินค้าสุดท้ายก็จะรวมสินค้าช่วงกลางไปด้วย
อันเดรอา มันเตญญา
อันเดรีย มานเทนยา (ภาษาอังกฤษ: Andrea Mantegna) (ราว ค.ศ. 1431 - 13 กันยายน ค.ศ. 1506) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน มานเทนยาเป็นนักศึกษาโบราณคดีโรมัน เป็นลูกเขยของ จาคโคโป เบลลินี และพี่เขยของจิโอวานนี เบลลินี มานเทนยาก็เช่นกันกับศิลปินรุ่นเดียวกันที่ทดลองวิธีต่างๆในการเขียนแบบทัศนียภาพ เช่นลดระดับขอบฟ้าให้ต่ำลงเพื่อทำให้สิ่งที่อยู่ในภาพดูใหญ่ขึ้น ภาพของมานเทนยาจะมีลักษณะแข็ง และ เหมือนรูปทำจากหินทำให้เห็นว่ามานเทนยาเขียนภาพจากมุมมองของรูปสลัก ก่อนปี ค.ศ. 1500 มานเทนยามีเวิร์คช็อพที่ผู้นำในการผลิตภาพพิมพ์
โจวันนี เบลลีนี
จิโอวานนี เบลลินี () (ค.ศ. 1430 - ค.ศ. 1516) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน เบลลินีเป็นครอบครัวจิตรกรจากเวนิส จิโอวานนี เบลลินีเป็นลูกของจาคโคโป เบลลินี เป็นน้องชายของ เจ็นทิลี เบลลินี และเป็นน้องเขยของอันเดรีย มานเทนยา (Andrea Mantegna) จิโอวานนี เบลลินีมีชื่อว่าเป็นผู้ปฏิวัติการเขียนภาพแบบเวนิสในการออกไปทางแบบที่ให้ความรู้สึกอ่อนหวาน (sensuous) และเป็นสีสรรค์ (colouristic) เบลลินีใช้สีน้ำมันที่ใสและแห้งช้าซึ่งเมื่อแห้งทำให้มีภาพมีสีเข้มขึ้น เหลือบ และเป็นเงาที่ละเอียด การใช้สีที่ sumptuous และ ภูมิทัศน์ที่มีบรรยากาศมีผลต่อการอิทธิพลต่อการเขียนภาพแบบเวนิสโดยเฉพาะต่อจอร์จิโอเนและทิเทียน ผู้เป็นลูกศิษย์ของเบลลินีเอง
อัลเฟรด ซิสลีย์
อัลเฟรด ซิสลีย์ (; 30 ตุลาคม ค.ศ. 1839 - 29 มกราคม ค.ศ. 1899) เป็นจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์แบบฝรั่งเศส คนสำคัญของประเทศอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์ (Landscape painting)
ซิสลีย์เกิดที่ปารีสจากพ่อแม่ผู้มีฐานะ -- วิลเลียม และเฟลิเชีย เซล เมื่อต้นคริสต์ทศศตวรรษที่ 1860 ซิสลีย์ก็ไปศึกษากับมา มาร์ค ชาร์ล เกเบรียล เกลย์ (Marc-Charles-Gabriel Gleyre) ซึ่งเป็นที่ที่ซิสลีย์ทำความรู้จักกับเฟรเดริก บาซีล (Frédéric Bazille) ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ และโกลด มอแน ศิลปินในกลุ่มนี้จะนิยมเขียนภาพภูมิทัศน์นอกสถานที่ () เพี่อจะพยายามบันทึกแสงจากธรรมชาติให้ได้ดีที่สุด ในสมัยนั้นการวาดภาพแบบนี้เป็นวิธีใหม่ทำให้ภาพเขียนมีสีสันมากกว่าเดิมซึ่งเป็นแบบที่ผู้ชมไม่เคยเห็นมาก่อนและไม่คุ้น ฉะนั้นซิสลีย์และบรรดาเพื่อนจิตรกรจึงหาโอกาสที่จะแสดงภาพเขียนยาก หรือขายภาพเขียนกันไม่ได้เท่าใดนัก แต่ซิสลีย์ยังโชคดีกว่าจิตรกรคนอื่นที่ได้รับค่าใช้จ่ายประจำจากพ่อ งานจากสมัยที่ซิสลีย์ยังศึกษาไม่มีเหลือไห้ดู ภาพเขียนภาพแรกที่สุดเท่าที่ทราบคือภาพ “ถนนใกล้เมืองเล็ก” (Lane Near a Small Town) ที่เชื่อว่าเขียนราว ค.ศ. 1864
เมื่อปี ค.ศ. 1866 ซิสลีย์แต่งงานกับเออเฌนี เลอซูแซ็ก (Eugénie Lesouezec) ชาวบริตานีผู้มีลูกด้วยกันสองคน ความมั่นคงทางการเงินของซิสลีย์มาหยุดลงเมื่อปี ค.ศ. 1870 เมื่อธุรกิจของพ่อล้มละลาย ซิสลีย์จึงต้องหากินจากการขายภาพเขียนของตนเอง หลังจากนั้นซิสลีย์ก็มึชีวิตอย่างยากจนตลอดชีวิต ภาพเขียนของซิสลีย์มามีราคาสูงภายหลังที่ซิสลีย์เสียชีวิตไปแล้ว
ฟราอันเจลีโก
ภราดาทูตสวรรค์ หรือทับศัพท์ว่าฟราอันเจลีโก () เป็นสมญานามของภราดาโจวันนีแห่งฟีเอโซเล (ชื่อเมื่อแรกเกิดคือ กวีโด ดี ปีเอโตร, ราว ค.ศ. 1395 - 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1455) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีฝุ่นบนไม้ และการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง เป็นผู้ที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงในหนังสือ“ชีวิตศิลปิน” ว่ามีความสามารถพิเศษที่หายาก
ในประเทศอิตาลีฟราอันเจลีโกเป็นที่รู้จักกันในนาม “il Beato Angelico” ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ของจอร์โจ วาซารีที่เขียนก่อนปี ค.ศ. 1555 ฟราอันเจลีโกก็เป็นที่รู้จักกันแล้วในนาม “ภราดาโจวันนีทูตสวรรค์” (Fra Giovanni Angelico)
ภายในชั่วชีวิตของฟราอันเจลีโกหรือไม่นานหลังจากเสียชีวิต ฟราอันเจลีโกก็ถูกเรียกว่า “Il Beato” (ท่านบุญราศี) ซึ่งเป็นการยกย่องในความสามารถในการเขียนภาพทางศาสนา ในปี ค.ศ. 1982 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ก็ได้เสนอแต่งตั้งให้ฟราอันเจลีโกเป็นบุญราศี จึงทำให้ฉายากลายเป็นทางการ บางครั้งคำว่า “ฟีโอโซเล” ก็เข้าใจผิดกันว่าเป็นส่วนหนึ่งของชื่อแต่ความจริงแล้วฟีโอโซเลเป็นเมืองที่ฟราอันเจลีโกปฏิญานตนเป็นไฟรอาร์คณะดอมินิกัน การใช้ “ฟีเอโซเล” ต่อท้ายชื่อก็เพื่อแสดงความแตกต่างจากภราดาจอห์นอีกคนหนึ่ง ชื่อของฟราอันเจลีโกปรากฏในหนังสือ “"มรณสักขีวิทยาโรมัน"” (Roman Martyrology) ว่า “Beatus Ioannes Faesulanus, cognomento Angelicus” หรือ “บุญราศีจอห์นแห่งฟีเอโซเล ชื่อเล่น อันเจลีโก”
ชื่อเมื่อแรกเกิดของฟราอันเจลีโกคือกวีโด ดี ปีเอโตร แห่งรูเปกานีนา ในทัสกานีในบริเวณมูเกลโลใกล้ ฟิโอโซเลราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 และเสียชีวิตที่กรุงโรมในปี ค.ศ. 1455 ไม่มีหลักฐานว่าบิดามารดาเป็นใคร ฟราอันเจลีโกรับศีลล้างบาปในชื่อกวีโดหรือกูโดลีโน เอกสารแรกที่กล่าวถึงฟราอันเจลิโคลงวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1417 เมื่อเข้าเป็นสมาชิกของภราดรภาพที่คาร์มิเนแต่ยังใช้ชื่อเดิม หลักฐานบ่งว่าขณะนั้นก็เป็นช่างเขียนแล้วซึ่งสนับสนุนโดยบันทึกค่าจ้างสำหรับงานสองชิ้นแก่กุยโด ดิ เปียโตรในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1418 สำหรับงานที่ทำให้วัดซานโต สเตฟาโน เดล ปอนเต หลักฐานแรกที่กล่าวถึงฟราอันเจลีโกในฐานะที่เป็นไฟรอาร์ลงวันที่ ค.ศ. 1423 เมื่อถูกกล่าวถึงในนามฟราโจวันนี ที่เป็นชื่อที่เปลี่ยนใหม่ตามธรรมเนียมหลังจากเข้าคณะนักบวชคาทอลิก
ฟราอันเจลีโกเริ่มการฝึกด้วยการเรียนการเขียนภาพในเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรและอาจจะทำงานกับภราดาเบเนเดตโตที่เป็นไฟรอาร์ดอมินิกันซึ่งอาวุโสกว่า แต่เราไม่ทราบชื่อผู้ฝึก ซันมาร์โกที่ฟลอเรนซ์เป็นเจ้าของต้นฉบับหลายเล่มที่เชื่อกันว่าเขียนทั้งหมดหรือบางส่วนโดยฟราอันเจลีโก จิตรกรโลเรนโซ โมนาโก (Lorenzo Monaco) อาจจะมีส่วนในการฝึกเพราะงานมีอิทธิพลบางส่วนมาจากสกุลศิลปะซีเอนา ตามคำกล่าวของวาซารี งานเขียนชิ้นแรกๆ ของฟราอันเจลีโกเป็นงานแท่นบูชาและงานเขียนฉากประดับแท่นบูชาสำหรับอารามคณะคาร์ทูเซียน (Carthusian) แห่งฟลอเรนซ์ แต่งานนั้นสูญหายไปแล้ว
ลูกา ซิญโญเรลลี
ลูคา ซินยอเรลลิ (Luca Signorelli หรือ Luca da Cortona หรือ Luca d'Egidio di Ventura (ชื่อเมื่อแรกเกิด)) (ราว ค.ศ. 1445 - 16 ตุลาคม ค.ศ. 1523) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 เป็นช่างร่าง ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง โดยเฉพาะการเขียนแบบลวงตาที่ทำให้ดูภาพลึกกว่าความเป็นจริง (foreshortening) ที่ใช้ในงานเขียนชิ้นเอก “การตัดสินครั้งสุดท้าย” (Last Judgment) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1503 ภายในชาเปลทางด้านเหนือของบริเวณใกล้แท่นบูชาที่มหาวิหารออร์เวียตโต ในประเทศอิตาลี
ลูคา ซินยอเรลลิเกิดที่คอร์โทนาในแคว้นตอสคานา บางครั้งจึงเป็นที่รู้จักกันว่า “ลูคา แห่งคอร์โทนา” ปีเกิดที่แน่นอนไม่เป็นที่ทราบ ปีเกิดระหว่าง ค.ศ. 1441 ถึง ค.ศ. 1445 เป็นปีสันนิษฐาน ลูคาเสียชึวิตเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1523 เมื่ออายุราว 82 ปีที่คอร์โทนาที่เป็นที่ฝัง งานของลูคาถือว่าเป็นงานตระกูลเขียนแบบตอสคานา แต่ตามความเป็นจริงลูคา มีงานเขียนมากมายที่แคว้นอื่นด้วยเช่นที่แคว้นอุมเบรีย และกรุงโรม
ประสบการณ์ทางศิลปะครั้งแรกของซินยอเรลลิอาจจะเป็นประสบการณ์ที่เปรูเจีย — จากงานของ เบ็นเนเด็ตโต บอนฟิกลิ (Benedetto Bonfigli), ฟิโอเร็นโซ ดิ โลเร็นโซ (Fiorenzo di Lorenzo) และ พินทุริชิโอ (Pinturicchio) ลัซซาโร วาซาริ (ทวดของนักเขียนประวัติศาสตร์ศิลปะจอร์โจ วาซารี) เป็นพี่ชายของแม่ของซินยอเรลลิจัดให้ซินยอเรลลิฝึกงานกับเปียโร เดอ ฟรานเชสชิ ในปี ค.ศ. 1472 ซินยอเรลลิก็เริ่มเขียนภาพในอเร็ซโซและในปี ค.ศ. 1474ก็ไปทำงานที่ซิตตา เดล คาสเตลโล ซินยอเรลลิมอบภาพเขียนให้แก่ลอเรนโซ เดอ เมดิชิซึ่งอาจจะเป็นภาพเขียนชื่อ “School of Pan” ที่พบในฟลอเรนซ์และเดิมที่เบอร์ลิน (ถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง) เป็นหัวเรื่องที่เกือบจะเป็นหัวเรื่องเดียวกับที่เขียนบนผนังวังเปทรุชชิที่เซียนนา — ตัวเอกของภาพคือเทพแพนซึ่งคือตัวซินยอเรลลิเอง, ภูเขาโอลิมปัส, เทพเอ็คโค, ชายหนุ่มนอนตะแคงอยู่บนพื้นฟังเสียงคนเลี้ยงแกะ
ซินยอเรลลิเขียนภาพที่เกี่ยวกับคริสต์ศาสนาหลายภาพที่แสดงให้เห็นถึงการศึกษางานของซานโดร บอตติเชลลีและลิปโป ลิปปี (Lippo Lippi) ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4ก็จ้างให้ซินยอเรลลิเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ปัจจุบันเป็นสีทึมไปเกือบหมดภายในชาเปลโลเร็ตโตซึ่งเป็นภาพ
“เทวดา”, “คริสต์ศาสนปราชญ์”, “อีแวนเจลลิส”, “อัครสาวก”, “ความสงสัยของนักบุญทอมัส” และ “การสนทนาของนักบุญพอล” นอกจากนั้นแล้วซินยอเรลลิก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังเพียงหนึ่งผนังที่ชาเปลซิสตินในกรุงโรม — “กิจการของโมเสส” ส่วนภาพ “โมเสสและซิปโปราห์” ที่กล่าวกันว่าเขียนโดยซินยอเรลลิปัจจุบันเชื่อว่าเขียนโดยเปียโตร เปรูจิโน
ซินยอเรลลิทำงานที่โรมระหว่างปี ค.ศ. 1478 ถึงปี ค.ศ. 1484 ระหว่างนั้นก็ช่วนในการเขียนงานตกแต่งส่วนล่างของผนังในชาเปลซิสติน งานเขียน “กิจการของโมเสส” เป็นงานเขียนที่ซินยอเรลลิทำเองทั้งหมด ปีหลังๆ ซินยอเรลลิกลับไปบ้านเกิดที่คอร์โทนา ซินยอเรลลิเขียนจิตรกรรมฝาผนังแปดผนังที่สำนักสงฆ์มอนเต โอลิเวียตโต มายอเรที่ไม่ไกลจากเซียนนาเท่าใดนัก ภาพที่เขียนเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวประวัติของนักบุญเบ็นนาดิคแห่งเนอร์เซีย นอกจากนั้นก็ยังเขียนภาพแบบคลาสสิกและภาพเทพกรีกโรมันในวังของ พันโดลโฟ เพ็ทรูชชิ (Pandolfo Petrucci) ที่รวมทั้งภาพ “School of Pan” ที่กล่าวถึงข้างบน
ซีโมเน มาร์ตีนี
ซิโมเน มาร์ตินิ (Simone Martini, ราว ค.ศ. 1284 - ราว ค.ศ. 1344) เป็นจิตรกรสมัยยุคกลางคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 14 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และบานพับภาพ
ซิโมเน มาร์ตินิเป็นจิตรกรคนสำคัญในการวิวัฒนาการการเขียนภาพในอิตาลีสมัยต้น มาร์ตินิได้รับอิทธิพลเป็นอันมากจากการวิวัฒนาการของศิลปะกอธิคนานาชาติ (International Gothic) เชื่อกันว่ามาร์ตินิเป็นลูกศิษย์ของดุชโช ผู้เป็นจิตรกรชาวเซียนนาที่มีความสำคัญในขณะนั้น พี่เขยของมาร์ตินิคือลิบโป เม็มมิ (Lippo Memmi) ผู้เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงเช่นกัน หลักฐานเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของ มาร์ตินิมีไม่มากนักและที่มีอยู่ก็ยังเป็นการถกเถียงกัน มาร์ตินิเสียชีวิตที่อาวินยองเมื่อไปเป็นจิตรกรประจำราชสำนักพระสันตะปาปาที่นั่นเมื่อราวปี ค.ศ. 1344
ซิโมเน มาร์ตินิฝึกงานการเขียนภาพตั้งแต่อายุยังน้อยซึ่งเป็นธรรมเนียมของการฝึกศิลปินหรือช่างในสมัยนั้น งานที่มีหลักฐานว่าเขียนโดยมาร์ตินิงานแรกคือ “จิตรกรรมมาเอสตา” เมื่อปี ค.ศ. 1315 ที่ “ศาลาว่าการเมืองเซียนา” และหลังจากนั้นลิปโป เม็มมีเขียนภาพเดียวกันจากงานชิ้นนี้ที่ ซานจิมานยาโนทำให้ทราบถึงอิทธิพลของมาร์ตินิที่มีผลงานดีพอที่จะทำให้ศิลปินในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 14 ใช้เป็นแบบอย่างทั่วไป ทำให้การเขียนภาพของตระกูลการเขียนแบบเซียนนาเป็นที่แพร่หลายตามไปด้วย ลักษณะการเขียนภาพของมาร์ตินิจะตรงกันข้ามกับงานเขียนของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ ที่จะออกไปทางความสงบเรียบ (sobriety) ของงานแบบมหึมา งานของมาร์ตินิจะนุ่มนวลกว่า, stylized, มีเครื่องตกแต่ง, มีเส้นที่อ่อนหวาน, และสง่าหรูหราแบบหลวง (courtly elegance) ซึ่งมีอิทธิพลมาจากการเขียนรูปในหนังสือวิจิตรแบบฝรั่งเศส หรืองานแกะงาช้าง งานประเภทนี้นำเข้ามาที่เซียนนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ตามเส้นฟรังชิเจนา (Via Francigena) ที่เป็นถนนที่นักแสวงบุญและพ่อค้าใช้เดินทางจากทางเหนือของยุโรปไปยังโรม
งานชิ้นเอกของซิโมเน มาร์ตินิก็ได้แก่
เมื่ออยู่ที่อาวินยองมาร์ตินิก็เป็นเพื่อนของฟรานซิส เพททราค (Francis Petrarch) ผู้เป็นปราชญ์และกวี ซึ่งเพททราคกล่าวไว้ในโคลงถึงภาพเหมือนของลอรา เดอ โนฟส์ซึ่งสันนิษฐานกันว่ามาร์ตินิเขียนให้เพททราค
นีโอยูนิเวิร์ส
นีโอยูนิเวิร์ส () อาจหมายถึง
จอห์น กริแชม
จอห์น กริแชม () นักเขียนนวนิยายแนวอาชญากรรม มีลักษณะตื่นเต้นระทึกขวัญ อิงความรู้เชิงกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม ในปี พ.ศ. 2551 หนังสือของเขาขายได้มากกว่า 235 ล้านเล่มทั่วโลก
เกิดที่รัฐอาร์คันซอ สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 1955 และย้ายไปอยู่รัฐมิสซิสซิปปีตั้งแต่ปี 1967 เมื่อตอนเด็กฝันอยากเป็นนักเบสบอลมืออาชีพ แต่เมื่อตระหนักว่าไม่มีโอกาส จึงเปลี่ยนไปเรียนบัญชี จนจบปริญญาตรีเมื่อปี 1977 และเรียนต่อปริญญาโทต่อสำเร็จในปี 1981 และเป็นทนายความในเซาเทเวนเกือบสิบปี เชี่ยวชาญด้านคดีอาญาและแพ่ง ได้รับเลือกให้เป็นผู้แทนรัฐมิสสิสซิปปี้เมื่อปี 1983 และลาออกในปี 1990 ในช่วงเวลานั้นเขาละงานอย่างมากเพื่อเอาเวลาไปเขียนนวนิยายเรื่องแรกคือ A Time to Kill ได้แรงบันดาลใจจากคดีความที่เกิดขึ้นจริงใช้เวลากว่า 3 ปี ถึงจะเขียนจบ แรกสุดสำนักพิมพ์ต่างปฏิเสธผลงานของเขาจนในที่สุด สำนักพิมพ์วินวูดรับพิมพ์ ด้วยยอดจำหน่ายเพียง 5,000 เล่ม ต่อมาเขาก็ยึดเป็นอาชีพหลัก ผลงานต่อไปคือ The Firm ซึ่งมีคนนำไปทำเป็นภาพยนตร์ จนทำให้หลายสำนักพิมพ์แย่งกันซื้อลิขสิทธิ์ หลังจากนั้นเขาก็เป็นนักเขียนนวนิยายที่ขายดีคนหนึ่งของโลกงานเขียนของ​ Grisham ​ที่​แปล​และ​พิมพ์จำ​หน่าย​เป็น​ภาษา​ไทย​ (ข้อมูล​ถึง​ มกราคม​ ​พ​.​ศ​. 2552)
แม่พระรับสาร
แม่พระรับสาร () หมายถึง เหตุการณ์ที่ที่พระแม่มารีย์รับสารจากทูตสวรรค์กาเบรียลว่านางจะตั้งครรภ์พระบุตรพระเป็นเจ้า
เหตุการณ์แม่พระรับสารเกิดเมื่อไร ไม่ทราบได้ แต่เมื่อมีการฉลองวันการประสูติของพระเยซูในวันที่ 25 ธันวาคมของทุกปี ก็มีผู้ริเริ่มจัดการฉลองเหตุการณ์แม่พระรับสารนี้ขึ้นในวันที่ 25 มีนาคมของทุกปี เรียกว่า "วันแม่พระรับสาร" (Annunciation of the Lady's Day) โดยนับถอยหลังจากวันคริสต์มาสขึ้นไปเก้าเดือน
นอกจากนี้ เหตุการณ์แม่พระรับสารเกิดที่ไหนก็ไม่มีใครทราบได้ ทว่าฝ่ายออร์ทอดอกซ์เชื่อว่าเกิดที่เมืองนาซาเรธ ประเทศอิสราเอล ที่ "โบสถ์ออร์ทอดอกซ์แม่พระรับสาร" (Orthodox Church of the Annunciation) ส่วนฝ่ายโรมันคาทอลิกก็เชื่อว่าเกิดที่เมืองนาซาเรธนั้น และเกิดที่ "โบสถ์แม่พระรับสาร" (Church of the Annunciation)
คัมภีร์ไบเบิล พระวรสารนักบุญลูกา บทที่ 1 ข้อ 26-38 บรรยายเหตุการณ์แม่พระรับสาร ว่า
ส่วน คัมภีร์ไบเบิล พระวรสารนักบุญมัทธิว บทที่ 1 ข้อ 18-25 บรรยายเหตุการณ์ว่า
ในนิกายออร์ทอดอกซ์เรียกพระแม่มารีย์ว่า “ผู้ให้กำเนิดพระเจ้า” (God Bearer) หรือในภาษากรีกว่า “Theotokos” เทศกาลเลี้ยงสำหรับวันแม่พระรับสาร ถือกันว่าเป็นหนึ่งในสิบสองของเทศกาลเลี้ยงสำคัญตามปฏิทินศาสนา เพราะความสำคัญของวันประกาศนี้ทำให้การฉลองทำกันทุกในวันที่ 7 เมษายน ไม่ว่าจะเป็นวันใด แม้ว่าจะตรงกับวันอีสเตอร์เอง
การที่ทูตสวรรค์มาแจ้งข่าวการปฏิสนธินี้ เรียกว่า “Euangelismos” ในภาษากรีก หรือ “Evangelism” ในภาษาอังกฤษ ซึ่งแปลตรงตัวว่า “การประกาศข่าวประเสริฐ”
เหตุการณ์แม่พระรับสารเป็นหัวเรื่องที่วาดกันบ่อยที่สุดหัวข้อหนึ่งในศิลปะศาสนาคริสต์ทั้งทางศาสนาคริสต์ตะวันออกและตะวันตก
ภาพหมวดนี้นิยมมาก โดยเฉพาะในสมัยกลางและศิลปะเรอเนซองส์โดยศิลปินเกือบทุกคนในสมัยนั้น เพราะเหตุการณ์แม่พระรับสารเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความสวยสง่า จึงเป็นหัวเรื่องที่นิยมสำหรับศิลปินหลายคน
การวางองค์ประกอบของรูปที่มีคนสองคนที่มักจะแต่งตัวอย่างสวยงามและอยู่คนละฝั่ง ทำให้เหมาะกับการจัดแบบบานพับภาพ หรือบนหน้าบัน ในนิกายอีสเติร์นออร์โธดอกซ์รูปสัญลักษณ์มักจะอยู่เหนือประตูศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นประตูตกแต่งอยู่ระหว่างทางเดินกลางกับสถานนมัสการ (sanctuary)
เลขา อภัยวงศ์
คุณหญิงเลขา อภัยวงศ์ (นามเดิม: เจน เล็ก คุณะดิลก; 10 ธันวาคม พ.ศ. 2456 - พ.ศ. 2526) เป็นนักการเมือง และนักธุรกิจชาวไทย เป็นภริยาของควง อภัยวงศ์ นายกรัฐมนตรีไทย
คุณหญิงเลขา อภัยวงศ์ มีชื่อเดิมและนามสกุลเดิมว่า เจน เล็ก คุณะดิลก เป็นบุตรีของมหาอำมาตย์โท พระยาอรรถการประสิทธิ์ (วิลเลียม แอลเฟรด ติลเลกี) นักกฎหมายชาวศรีลังกา ต้นสกุล "คุณะดิลก" และมีปู่ชื่อ เอ็ม. คุณะดิลก เป็นชนชั้นสูงชั้นราชะของซีลอน (ปัจจุบันคือ ศรีลังกา) มีพี่ชายร่วมอุทรคนหนึ่งซึ่งเป็นสมาชิกเสรีไทย คือ แดง คุณะดิลก
คุณหญิงเลขาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนราชินี แล้วจึงไปเรียนต่อที่ประเทศฝรั่งเศส พร้อมกับนายแดง พี่ชาย ซึ่งที่นี่ทั้งนายแดง และคุณหญิงเลขาได้พบกับเพื่อนนักเรียนไทยที่ไปเรียนในวาระเดียวกันหลายคน ซึ่งต่อมาหลายคนได้กลายเป็นสมาชิกคณะราษฎร รวมทั้ง ควง อภัยวงศ์ด้วย ซึ่งทั้งคู่ได้ทำความรู้จักและสนิมสนมกัน
เมื่อสำเร็จการศึกษา ทั้งคู่กลับมาและได้สมรสกัน พร้อมกับได้เปลี่ยนชื่อเป็น เลขา อภัยวงศ์ ตามนโยบายรัฐนิยมของ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นที่กำหนดให้ชื่อของผู้ชายให้ตั้งเข้มแข็ง ชื่อของผู้หญิงให้อ่อนหวาน เธอและควง มีบุตร-ธิดาด้วยกันสามคน ได้แก่ ดิลก, คทา และคลอ อภัยวงศ์
คุณหญิงเลขา อภัยวงศ์ เป็นนักธุรกิจ ประกอบธุรกิจหลายอย่าง รวมทั้งบริษัทสุวรรณภูมิ จำกัด ที่ขายอาวุธให้แก่เวียดมินห์ พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามและพรรคก๊กมินตั๋ง รวมถึงฝรั่งเศสอินโดจีน การค้าในนามบริษัทสุวรรณภูมิ ได้ส่งผลกำไรด้วยดี บริษัทฯ ดังกล่าวตั้งขึ้นสมัยญี่ปุ่นยึดครองประเทศไทยในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และสืบต่อมาหลังสงครามสงบ สถานที่ตั้งอยู่บริเวณตึกสามแยก ใกล้วงเวียนโอเดียนในปัจจุบัน ซึ่งอาวุธส่วนหนึ่งของขบวนการเสรีไทยในการปฏิบัติการ ก็มาจากอาวุธเหล่านี้ด้วย
ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของควง อภัยวงศ์ สามีและหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งพรรคมา ในปี พ.ศ. 2511 คุณหญิงเลขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในจังหวัดพระนคร แทนที่นายควง ผู้เป็นสามี ซึ่งผลปรากฏว่าได้รับเลือกตั้งไป ทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงคนหน้าใหม่ในวงการการเมือง และต่อมาเมื่อมีการเลือกหัวหน้าพรรคคนใหม่ คุณหญิงเลขา อภัยวงศ์ ได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกพรรคจำนวนหนึ่ง ให้เป็นรองหัวหน้าพรรค เพื่อแข่งขันกับหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ซึ่งยุติบทบาททางการเมืองไปนานแล้วตั้งแต่การรัฐประหาร พ.ศ. 2494 แต่กลุ่มผู้สนับสนุน หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช มีมากกว่า เนื่องจากเห็นว่า หม่อมราชวงศ์เสนีย์ เป็นถึงอดีตนายกรัฐมนตรีผู้เจรจาถอนทหารอังกฤษออกจากประเทศไทยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งมีส่วนอย่างมากมิให้ไทยต้องกลายสภาพเป็นประเทศแพ้สงคราม เป็นผู้นำเสรีไทยในสหรัฐอเมริกา และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งพรรคประชาธิปัตย์มาพร้อมกับนายควง อภัยวงศ์ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช จึงได้เป็นหัวหน้าพรรคสืบต่อไป
และหลังจากนี้คุณหญิงเลขา อภัยวงศ์ ก็ยังได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.)
ในทางสังคม คุณหญิงเลขา อภัยวงศ์ เป็นผู้ที่มีบทบาทอย่างมากในแวดวงสังคม เป็นผู้ก่อร่วมตั้งสมาคมนักเรียนเก่าราชินีในพระบรมราชินูปถัมภ์ ขึ้นในปี พ.ศ. 2483 และรับตำแหน่งนายกสมาคม 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2485 และ พ.ศ. 2494 และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสภาสตรีแห่งชาติและโรงเรียนสตรีแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2495 ร่วมกับท่านผู้หญิงละเอียด พิบูลสงคราม ภริยาจอมพล ป. พิบูลสงคราม และท่านผู้หญิงอุศนา ปราโมช ภริยาหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
เอเรียล ออสเตรีย
เอเรียล ออสเตรีย (Ariel Austria) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 6) เสมอ 7 แพ้ 29
เดนนิส ลอเรนเต้
เดนนิส ลอเรนเต้ () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ที่เมืองปาโลโปน จังหวัดเลย์เต ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 42 ครั้ง ชนะ 34 (น็อค 17) เสมอ 5 แพ้ 3
ลาร์รี่ พีโดเนีย
ลาร์รี่ พีโดเนีย (Larry Pelonia) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 ที่เมือง General Santos City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 5 
พีโดเนียขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2544 ชนะน็อค แซมมี เปนาส ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ มีเสมอเพียงครั้งเดียว จากนั้นได้เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทในไทย เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อค นำศักดิ์น้อย ยุทธการกำธร ยก 3 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน สถาพร สิงห์วังชาไปเมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2546 เสียแชมป์ไป ในปีเดียวกันนั้น พีโดเนียมาชกในไทย แพ้น็อค ยอดสนั่น ส.นันทชัย ยก 2 และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค เฟอร์นันโด มอลทิญญ่า ยก 3 พีโดเนียขึ้นชกมวยมาจนถึง พ.ศ. 2548 โดยมาชกในไทยอีก 3 ครั้ง แพ้น็อค ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ เสมอกับสมชาย นักบาลี และมาชกแพ้น็อค ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ยก 5 เมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2548 หลังจากนั้นก็แขวนนวมไป
ทอดด์ มาเคลิน
ทอดด์ มาเคลิน () นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย เกิดเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 7) แพ้ 7
อัจฉริยะยกบ้าน
อัจฉริยะยกบ้าน (Family Genius) เป็นรายการเกมโชว์ควิซโชว์ที่ปรับรูปแบบมาจากรายการอัจฉริยะข้ามคืน โดยเปลี่ยนการแข่งขันที่เน้นความเป็นอัจฉริยะจากรายบุคคล มาเป็นการแข่งขันแบบครอบครัว 3 คน ประกอบด้วยพ่อ แม่ ลูก โดยออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 22.00 - 23.00 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ส่วนหนึ่งของรายการใช้รูปแบบที่ได้รับลิขสิทธิ์จากรายการ Ultimate Family Challenge ของ Fuji TV ประเทศญี่ปุ่น
ให้ทั้ง 3 คน คำนวณขณะวิ่งโดยใช้เวลาน้อยที่สุดจุดเด่นของรายการนี้ก็คือรหัสอัจฉริยะในแต่ละตอนนั่นเอง ซึ่งรหัสแต่ละสัปดาห์ก็มีดังนี้
เนื่องจากรายการมีเนื้อหาที่ไม่มีพิษมีภัย และเหมาะสมสำหรับครอบครัว ซึ่งผิดกับเวลาที่ออกอาการซึ่งดึกเกินไป บ่อยครั้งที่รายการพยายามเปลี่ยนแปลงกติกาปลีกย่อย แต่ไม่ได้ทำให้เรตติ้งดีขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น รายการอัจฉริยะยกบ้านจึงได้ออกอากาศครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2551 และเวิร์คพอยท์ได้นำละครซิทคอมเรื่องรักริทึ่ม ซึ่งมีเนื้อหาสำหรับวัยรุ่นมาออกอากาศแทน
รองเท้ากีฬา
รองเท้ากีฬา คือรองเท้าที่ออกแบบมาสำหรับการเล่นกีฬา ทั้งเพื่อ ห่อหุ้มป้องกันเท้าจากการเกิดบาดแผลและการบาดเจ็บต่างๆ จากการเล่นกีฬาประเภทต่างๆ และเพื่อความสวยงามและความเหมาะสมในการเข้าสังคมในโอกาสต่างๆ
รองเท้ากีฬาได้รับความนิยมในช่วงแรกจากกีฬาเทนนิส ต่อมาก็ได้รับความนิยมไปทั่วโลก ต้นทศวรรษที่ 80 กลุ่มนักร้องแนวแร็ปวง รัน-ดีเอ็มซี ร้องเพลง My adidas จนโด่งดัง และอาดิดาส เลือกเขามาเป็นพรีเซ็นเตอร์ และมีรุ่นรองเท้ารุ่น DMC ULTRASATAR และ RUN DMC RIVALRY ต่อมาไมเคิล จอร์แดน ก็มีรุ่นรองเท้ากีฬาเป็นของตนเองเขาเป็นเจ้าของรองเท้าดังไนกี้ รุ่น AIR JORDANS