hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ช่วงแรกเริ่มต้นจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่แยกสวนผัก ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 บริเวณแยกบ้านจำปา วิ่งไปทางตะวันตก เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นวิ่งลงใต้ไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ช่วงที่ 3 เริ่มต้นจากอำเภอเมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร
ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419 ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร
ช่วงที่ 3 เริ่มจากอำเภอเมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร
เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา ( , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า "วิกโนลา" , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)
คำนิยมเพชรพระอุมา
คำนิยมเพชรพระอุมา เป็นการแสดงความคิดเห็นของผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิหลายท่าน ที่มีต่อนวนิยายเรื่องเพชรพระอุมาจากสำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม ซึ่งการแสดงความนิยมต่อเพชรพระอุมานี้ เป็นการการันตีถึงผลงานการประพันธ์ของพนมเทียนและความเป็นสุดยอดของวรรณกรรมชิ้นเอกของเมืองไทย ซึ่งผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิที่ได้ให้เกียรติมาให้คำนิยมต่อเพชรพระอุมา มาจากหลายอาชีพและหน้าที่การงาน เช่น ฯพณฯ นายชวน หลีกภัย ฯพณฯ นายมีชัย ฤชุพันธุ์ นายเสนาะ เทียนทอง ดร.พิจิตต รัตตกุล
ในแต่ละตอนของเพชรพระอุมา ต่างมีคำนิยมที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการประพันธ์ของพนมเทียน ความสนุนสนานของการดำเนินเรื่อง ความรู้ในด้านต่าง ๆ ของการเดินป่า การใช้ภาษาในการตัดพ้อหรือพร่ำพรรณา ที่พนมเทียนสามารถท่ายถอดให้แก่ตัวละครทุกตัวในเพชรพระอุมา ให้มีชีวิตชีวาโลดแล่นจนเป็นที่รู้จักและผูกพันกับนักอ่านทุกรุ่นทุกสมัย ซึ่งคำนิยมเพชรพระอุมาจากผู้ทรงเกียรติและทรงคุณวุฒิหลายท่าน ได้แก่
ชิโฮอิน โยรุอิจิ
ชิโฮอิน โยรุอิจิ () ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ เป็นอดีตหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับแห่งโซลโซไซตี้
โยรุอิจิ เป็นหญิงสาวผิวสีแทน ตาสีเหลือง ผมสีม่วง ปกติอยู่ในร่างของแมวดำ โดยจะใช้ร่างจริงในเวลาต่อสู้เท่านั้น มีนิสัยเรียบง่าย เก่งกาจในการต่อสู้ด้วยฮากุดะและวิถีมาร และเป็นผู้ที่ฝึกสอนการต่อสู้ให้กับอิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ และซาโดะ ยาสึโทระอีกด้วย
ชิโฮอิน โยรุอิจิ เป็นหัวหน้ารุ่นที่ 22 แห่งตระกูลชิโฮอิน 1 ใน 4 ตระกูลขุนนางชั้นสูงแห่งโซลโซไซตี้ และเป็นหัวหน้าตระกูลคนแรกที่เป็นผู้หญิง เธอได้รับสมญานามว่า เทนชิเฮย์โซบัง โดยเธอได้ป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับแห่งโซลโซไซตี้ แต่สุดท้ายเธอก็ถูกปลด เนื่องจากช่วยนักโทษอุราฮาร่า คิสึเกะหลบหนีออกจากโซลโซไซตี้
โยรุอิจิในร่างแมวได้เข้ามาหาคิสึเกะเพื่อเป็นการบอกเตือน เกี่ยวกับการจับตัวของคุจิกิ ลูเคีย และเธอได้พบกับอิโนะอุเอะและซาโดะที่มีพลังวิญญาณ และต้องการไปโซลโซไซตี้เพื่อช่วยลูเคีย ดังนั้นเธอจึงเป็นคนสอนวิชาการต่อสู้ให้
โย รุอิจิได้พาพวกอิจิโกะไปหาชิบะ คูคาคุ เพื่อหาทางเข้าไปในเซย์เรย์เทย์ หลังจากที่เข้าไปในเซย์เรย์เทย์แล้วได้เกิดการระเบิดออก ทำให้ต้องแยกกันไปช่วยลูเคีย ซึ่งเธอได้สอนวิธีการปลดปล่อยสวัสดิกะให้กับอิจิโกะ โดยระหว่างที่อิจิโกะไปช่วยลูเคียนั้นเธอได้ต่อสู้กับซุยฟง ซึ่งซุยฟงโกรธแค้นที่โยรุอิจิหนีไปโดยไม่บอกกล่าว เธอจึงขอยอมแพ้โยรุอิจิ หลังการต่อสู้โยรุอิจิและซุยฟงได้จับกุมตัวไอเซ็นไว้ แต่แล้วไอเซ็นก็หนีไปได้
โยรุอิจิและคิสึเกะ รู้สึกถึงพลังวิญญาณแปลกๆจึงได้ตรวจสอบดูก็พบว่าพวกเบาท์ได้ดูดกลืนวิญญาณ ของมนุษย์ โยรุอิจิและซุยฟงจึงได้แอบสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ และแล้วโยรุอิจิก็ได้พบกับเบาท์ที่ชื่อว่า "โซมะ โยชิโนะ" กำลังดูดกลืนวิญญาณ แต่ไม่สำเร็จจึงได้ต่อสู้กัน และโยชิโนะก็หนีไปได้
ต่อ มาพวกเบาท์วางแผนบุกโซลโซไซตี้จึงได้เข้าไปยังถ้ำที่พวกเบาท์อยู่ แต่ก็ไม่ทันการพวกเบาท์ได้หนีเข้าไปยังโซลโซไซตี้แล้วจึงได้ตามไป โดยเข้าไปอาศัยที่บ้านของชิบะ คูคาคุ
โยรุอิ จิและคิสึเกะได้เข้ามาช่วยอิจิโกะในการต่อสู้กับยามี่และอุลคิโอร่า โดยเธอได้รักษาอาการบาดเจ็บของอิโนอุเอะและซาโดะ ซึ่งต่อมาเธอได้พบกับอิโนะอุเอะ และขอร้องให้อิโนะอุเอะถอนตัวจากการต่อสู้
ยังไม่ปรากฏ แต่จริงๆ แล้ว โยรุอิจิมีดาบผ่าวิญญาณเหมือนกัน แต่ไม่ เคยใช้เลยหลังจากนั้น เพราะถนัดการต่อสู่แบบ มือต่อมือ และวิชาคิโด มากกว่า ส่วนชื่อดาบ ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่เคยใช้ดาบผ่าวิญญาณ ตอนที่ใช่ช่วย      ชุยฟง จากมือ ฮอลโล่ โดยโยรุอิจิใช้ดาบฟันหัว ฮิวฮอลโล่ Huge Hollow ลักษณะของดาบเป็น ดาบคันตาน่า Kantana ที่ใช้โดย ซามุไร
1.ไม้เท้า หัวกะโหลก เป็นไม้เท้าเก่าแก่ มีปีกเป็นปีกค้างคาวข้างเดียว แค่พูดคำว่า บิน มันก็จะพาบินไปตามที่ใจผู้สั่งนึก
2.ผ้าคลุมสีน้ำตาล ผ้าคลุมสีน้ำตาลเก่าแก่เป็น สมบัติตกทอดของตระกูล ชิโฮอิน ตระกูลของ โยรุอิจิ
ความสามารถของมัน ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่ ตรา สัญลักษณ์ของมัน คล้ายกับ อุปกรณ์ที่ใช้ทำลาย โซเคียวคุ
3.โล่ ทำลายวิญญาณ เป็นโล่เก่าแก่และเป็นสมบัติของตระกูล ชิโฮอิน ตระกูลของโยรุอิจิ ซึ่งใช้ทำลายโซเคียวคุ โดยผู้ทำลายก็คือ Jushiro Ukitake และ Shunsui Kyoraku
แมคอินทอช (วงดนตรี)
แมคอินทอช (McIntosh) เป็นวงสตริงขวัญใจวัยรุ่นในยุค 80 ประสบความสำเร็จทั้งจากผลงานเพลงและงานภาพยนตร์ ได้รับการโหวตจากนิตยสารโดเรมีให้เป็นวงดนตรียอดนิยมอันดับ 2 ในปี 2526 รองจาก แกรนด์เอ็กซ์
แมคอินทอช ฟอร์มวงในปี 2520 โดยเหมียวเป็นหัวหน้าวง ในขณะนั้นสมาชิกในวงยังเป็นนักเรียน ไม่ได้เล่นประจำที่ใด
และมี เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เป็นผู้ให้การสนับสนุนในการหางานแสดงในช่วงแรก ต่อมาทางวงได้เล่นดนตรีประจำไนท์คลับ
ต่อมาในปี 2524 ทางวงได้เปลี่ยนแปลงสมาชิก และมีผลงานชุด ผมอยากดัง โดยมีเพลง ช้ำ ขับร้องโดยอู๋ และ 
เพลง อยากบอกสักคำ ขับร้องโดยต้น ได้รับความนิยมระดับหนึ่ง
วงแมคอินทอชเริ่มจุดกระแสความนิยมในตัววงได้จากอัลบั้มชุด ใจสยิว ซึ่งออกในปี 2525
ด้วยภาพลักษณ์ของต้นและอู๋ ประกอบกับความสามารถทางด้านการเล่นดนตรีของวง และได้เพลง POP
ที่มีสัดส่วนดนตรีที่ดี ทำให้เข้าถึงผู้ฟังกลุ่มวัยรุ่นในวงกว้างได้มากขึ้น จนอิ๊ด ศุภักษร ได้นำเพลง ห่างไกล
มาใส่เป็นเพลงเปิดของละคร เธอกับฉัน ที่เขากำกับเอง
จน อิ๊ด - ศุภักษร ผู้กำกับหนังและ ผู้เขียนนิยายแนวนิยายรักนักศึกษา มองเห็นความนิยมที่วัยรุ่นมีให้ต่อแมคอินทอช
จึงเป็นที่มาของภาพยนตร์เรื่อง วันวานยังหวานอยู่ โดยที่ทางวงร่วมแสดงนำกับ อรพรรณ พานทอง นางเอกวัยรุ่นยอดนิยม
รวมทั้งมีผลงานอัลบั้มเพลงประกอบตัวหนังด้วย ผลปรากฏว่าพวกเขาดังเป็นพลุแตกจากภาพยนตร์เรื่องนี้
อัลบั้ม วันวานยังหวานอยู่ ที่ออกมาพร้อมภาพยนตร์ ส่งผลให้พวกเขาประสบความสำเร็จ
โดยมีเพลง วันวานยังหวานอยู่ ที่ทำให้ทุกคนรู้จัก ต้น แมคอินทอช เป็นอย่างมาก 
นอกจากนี้ยังมีเพลงที่ได้รับความนิยมรองลงมาได้แก่ เพื่อนร่วมทาง และ ต้นไม้แห่งความรัก ซึ่งขับร้องโดย อู๋ 
โดยที่เพลง ต้นไม้แห่งความรัก ได้ทำออกมา 2 เวอร์ชันได้แก่ แบบเพลงช้า และ แบบเพลงเร็ว
หลังจากประสบความสำเร็จจากอัลบั้มก่อน ต่อมา วันนี้ยังมีเธอ เป็นผลงานอัลบั้มชุดที่ 4 ที่ออกมาช่วงกลางปี
พร้อมกับภาพยนตร์ วันนี้ยังมีเธอ ทำให้อัลบั้มและภาพยนตร์ของพวกเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
โดยมีเพลง ลมหายใจแห่งความคิดถึง ที่ประสบความสำเร็จกว่าผลงานเพลงอื่น ๆ ของแมคอินทอช
หนังและเพลงที่รีบออกมาเก็บเกี่ยวความสำเร็จจากกระแสที่พวกเขาสร้างเอาไว้ ในช่วงปี 26-28 วงแมคอินทอชเป็นวงที่มีคิวแสดงโชว์
และ คิวถ่ายทำหนังเต็มเหยียด ทำให้สมาชิกบางคนเริ่มล้า และใจมีความรักในการที่จะพัฒนางานด้านดนตรีมากกว่างานแสดง อัลบั้ม ซึ่งกันและกัน
จึงเป็นผลงานเพลงปิดท้ายของทางวง ที่ออกมาคู่กับภาพยนตร์เรื่อง สยามสแควร์ โดยอัลบั้มชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดของพวกเขาด้วย
หลังจากนั้นภาพยนตร์ ตะวันยิ้มแฉ่ง ออกฉายโดยเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของพวกเขา
ภายหลัง ต้น หมู และ ปริ๊นซ์ ได้ไปตั้งวงตาวัน ส่วนอู๋ออกอัลบั้ม 18 กะรัต กับทางค่ายนิธิทัศน์ ก่อนจะไปเรียนต่อ MBA ที่สหรัฐอเมริกา
แล้วกลับมาออกอัลบั้มเดี่ยว จนมีเพลงดังในอัลบั้มเดี่ยวของเขา อย่าง อดีต ส่วนเหมียวไปได้ดีกับวงการภาพยนตร์ จนกลายเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่
และ ได้นำวงแมคอินทอชกับสมาชิกใหม่และที่เหลืออยู่ไปอีกระยะหนึ่งก่อนสลายวง
ในโอกาสที่วงมีอายุครบ 30 ปี แมคอินทอชได้จัดคอนเสิร์ตขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ชื่อว่า 30 ปี แมคอินทอช วันวานแห่งความคิดถึง
กำหนดแสดงในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 ณ โรงภาพยนตร์สยามภาวลัย พารากอนซีนีเพล็กซ์ ณ.ศูนย์การค้าสยามพารากอน 
แต่ในการแสดงครั้งนั้น อู๋ อรรถพล ไม่ได้เข้าร่วมแสดงคอนเสิร์ตด้วย เนื่องจากให้เหตุผลว่าไม่พร้อม
เมื่อวันที่ 31 ก.ค. 2558 อู๋ อรรถพล ประเสริฐยิ่ง เสียชีวิตด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกที่ โรงพยาบาลสมิติเวช ขณะอายุได้ 55 ปี
แป้ง
แป้ง
ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์
ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์ เรนเจอร์ ชื่อภาษาอังกฤษ (Mighty Morphin Power Rangers) เป็นซีรีส์แรกของพาวเวอร์เรนเจอร์โดยการเอาลิขสิทธิ์ขบวนการนักสู้มาจากเรื่องจูเรนเจอร์ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1993 ถึง วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996
ส่วนซีซั่น2นั้น ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจากเรื่องไดเรนเจอร์ได้ซื้อชุดของไดเรนเจอร์เพียงชุดเดียวคือ คิบะเรนเจอร์ และหุ่นยนต์ นอกนั้นจะใช้ชุดไดโนเสาร์แบบเดิม ส่วนพาวเวอร์ เรนเจอร์ ซีซั่น3นั้น ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจาก ขบวนการนินจา คาคุเรนเจอร์ โดยแบ่งเป็นพาวเวอร์เรนเจอร์ และ Mighty Morphin เอเลี่ยนเรนเจอร์
อย่างไรก้ตามไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ได้กลับมาทำใหม่อีกครั้งในรูปแบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงและเริ่มออกอากาศในช่วงปี ค.ศ. 2010
ในประเทศไทยเคยฉายทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ใน ค.ศ. 1995 โดยใช้ชื่อว่า"ขบวนการ พาวเวอร์เรนเจอร์" แต่ฉายไม่จบ ส่วนลิขสิทธิ์วิดีโอเป็นของบริษัท วิดีโอสแควร์ส่วนซีชัน2เป็นของบริษัท ไรท์พิคเจอร์ และซีชั่น3เป็นของบริษัท พีจีเอ็ม
ชายหนุ่มที่แอบชอบ Kimberry และเป็นสมาชิกอีกคนหนึ่งของ Ranger ปัจจุบันเขากลายเป็น White Ranger ด้วย และเขายังเป็นรองหัวหน้าทีม Ranger อีกด้วย
พาวเวอร์เรนเจอร์ SPD
พาวเวอร์เรนเจอร์ SPD หรือชื่อเต็ม พาวเวอร์เรนเจอร์ สเปซ แพทโทรล เดลต้า () เริ่มออกอากาศเมื่อ ค.ศ. 2005 มีทั้งหมด 38 ตอน เรื่องนี้ได้ซื้อลิขสิทธิ์จาก เดกะเรนเจอร์
ฟาน วัน ขาย
ฟาน วัน ขาย () อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศเวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2540 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาลาออกจากตำแหน่งและให้เหงียน เติ๊น สุง เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไป
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม หรือ นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยม เป็นตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ภาษาอาเจะฮ์
ภาษาอาเจะฮ์ เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และโบตา รัฐเประก์ ประเทศมาเลเซีย
เขื่อนซานเสียต้าป้า
เขื่อนซานเสียต้าป้า หรือ เขื่อนสามหุบเขา หรือ เขื่อนสามผา (; ) เป็นเขื่อนอเนกประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (พ.ศ. 2550) ของประเทศจีน ลักษณะของเขื่อนเป็นแบบเขื่อนคอนกรีตถ่วงน้ำหนัก (Concrete gravity dam) กั้นขวางแม่น้ำแยงซี ปัจจุบันเขื่อนซานเสียต้าป้ากำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
เขื่อนซานเสียต้าป้า เป็นเขื่อนแรกของจีนที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อเต็มในภาษาอังกฤษของโครงการก่อสร้างเขื่อนนี้ คือ “Three Gorges multipurpose water control project” มีประวัติการก่อสร้างยาวนาน ตั้งแต่สมัย ดร.ซุน ยัตเซ็น ในปี พ.ศ. 2462 และเริ่มศึกษาโครงการฯ เมื่อปี พ.ศ. 2473 สภาประชาชน ลงมติให้ก่อสร้างได้ในปี พ.ศ. 2535 ในสมัยรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีหลี่เผิง
วัตถุประสงค์ของการก่อสร้างเขื่อน ใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าเป็นหลักและป้องกันน้ำท่วม ซึ่งในขณะที่สร้างเขื่อนนั้น มีผู้อพยพจากน้ำท่วมบริเวณโดยรอบมีถึงประมาณ 1.35 ล้านคน
แก๊สปิโตรเลียมเหลว
แก๊สปิโตรเลียมเหลว หรือ แอลพีจี () จัดเป็นเชื้อเพลิงอีกชนิดหนึ่งที่มาจากซากดึกดำบรรพ์ () เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการแยกน้ำมันดิบในโรงกลั่นน้ำมันหรือการแยกแก๊สธรรมชาติ ในโรงแยกแก๊สธรรมชาติ ซึ่งประกอบด้วยส่วนผสมของไฮโดรคาร์บอน 2 ชนิด คือ โพรเพนและบิวเทนไม่มีกลิ่น ไม่มีสี ปราศจากพิษ หนักกว่าอากาศ ติดไฟได้ในช่วงของการติดไฟที่ 2–15 % ของปริมาณในอากาศ และอุณหภูมิที่ติดไฟได้เองคือ 400 องศาเซลเซียส
ในประเทศไทยแก๊สหุงต้มส่วนใหญ่ได้จากการกลั่นน้ำมัน โดยใช้อัตราส่วนผสมของโพรเพน และบิวเทนประมาณ 70:30 ซึ่งจะให้ค่าความร้อนที่สูง
แก๊สปิโตรเลียมเหลวสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงในการประกอบอาหารในครัวเรือน จึงเรียกกันว่า แก๊สหุงต้ม สามารถใช้ในโรงงานอุตสาหกรรมและยานพาหนะได้
กลุ่มภาษากะตู
กลุ่มภาษากะตู (Katuic languages) อยู่ในกลุ่มภาษามอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก
แบ่งได้เป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ คือ
จงโคร่ง
"และวงศ์หมาน้ำ"
จงโคร่ง หรือ หมาน้ำ หรือ กง หรือ กระทาหอง หรือ กระหอง (ปักษ์ใต้) (อังกฤษ: Giant jungle toad, Asian giant toad; ชื่อวิทยาศาสตร์: "Phrynoidis aspera") เป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกคางคกขนาดใหญ่ที่พบในประเทศไทยชนิดหนึ่ง
จงโคร่งนับเป็นคางคกชนิดที่ใหญ่ที่สุดที่พบได้ในประเทศไทย บริเวณหลังมีน้ำพิษเห็นเป็นปุ่มชักเจน ตาใหญ่ ตัวมีสีน้ำตาลดำ ตัวผู้มักปรากฏลายสีเข้มเป็นแถบทั้งขาหน้า และขาหลัง บริเวณใต้ท้องมีสีขาวหม่น ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 22 เซนติเมตร ขายาว 6-8 นิ้ว ขาหน้าสั้นกว่าขาหลัง นิ้วเท้ามี 4 นิ้ว สามารถเปลี่ยนสีลำตัวได้ตามสภาพแวดล้อม โดยตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้
จงโคร่งเป็นสัตว์ที่พบได้เฉพาะในป่าดิบชื้น โดยจะอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำในป่า เช่น ลำธารน้ำตกหรือลำห้วย โดยมักใช้ชีวิตอยู่ในน้ำมากกว่าอยู่บนบก มักหลบอยู่ตามขอนไม้หรือก้อนหินขนาดใหญ่ หากินในเวลากลางคืน อาหารหลักได้แก่ แมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็ก
มีเสียงร้องคล้ายสุนัขเห่า จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "หมาน้ำ" โดยมีพฤติกรรมร้องเป็นจังหวะ ๆ ละ 6-10 วินาที ลักษณะไข่เป็นฟองกลม ๆ อาจติดอยู่ตามขอบแหล่งน้ำที่อาศัย โดยฤดูกาลผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูฝนจนถึงต้นฤดูหนาว
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบชื้นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตกและภาคใต้
ในความเชื่อของคนปักษ์ใต้ จงโคร่งหรือกงเป็นสัตว์นำโชค หากเข้าบ้านใครถือเป็นลางมงคล แต่ในบางท้องถิ่นมีการเอาหนังของจงโคร่งมาตากแห้งแล้วมวนผสมกับใบยาสูบสูบเหมือนยาสูบทั่วไป มีฤทธิ์แรงกว่ายาสูบหรือบุหรี่ทั่วไป โดยมีความแรงเทียบเท่ากับกัญชา ในฟิลิปปินส์ก็นิยมทำเช่นเดียวกัน
ปัจจุบัน มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ชาวม่าน
ชาวม่าน (คำว่า "ม่าน" มีความหมายว่า "บ้าน") เป็นชนกลุ่มแรกที่อพยพมาทางหุบเขาตอนเหนือของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน ตั้งบ้านเรือนระยะห่างๆกัน ประมาณ 600-1,000 เมตร และแยกออกจากกันเป็นก๊กเป็นเหล่า ซึ่งจะสังเกตได้โดยเครื่องแต่งกายสตรีโดยทั่วไปชาวม่าน เป็นพลเมืองที่รักการอุตสาหกรรม ใช้ภาษายูนนานได้ รู้จักนิสัยของชาวจีนได้เป็นอย่างดี เป็นพ่อค้า และรู้จักการเลี้ยงสัตว์พอดีพอใช้ จึงนับว่าเป็นพวกที่สำคัญพวกหนึ่งในบรรดาชาวม้ง และชาวไททั้งหลาย (ไทดำ, ไทแดง และไทขาว)
พลเมืองเหล่านี้ในปัจจุบันอาจจะมีจำนวนมากกว่า 12,000 คน อาศัยตามหมู่บ้านต่างๆที่ติดกันเป็นหย่อมๆ ไม่ค่อยขยับขยายให้กว้างใหญ่เท่าใดนัก มีชาวม่านอยู่ที่ซินโห 8,000 คน มูสัง โลลาว 2,000 คน ลาดเขาฟันสีพาน 3,000 คน ภูเขาสามคาบ 1,000 คน แอ่งตานอูเย็น 2,000 คน ตามเทืองเขาใกล้กับแม่น้ำแดงฝั่งขวาจนถึงเงียโล 14,000 คน และทางก๊กลื้อ มีชาวม่านไปทำกินอยู่ในที่ต่ำๆมาก ขนาดสูงกว่าระดับน้ำทะเล 200 เมตร
ฮองตง
ฮองตง ; เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งจ๊กก๊ก ฉายา "ฮั่นสินแห่งหนานหยาง" เป็นชาวเมืองหนานหยาง (บ้านเดียวกับขงเบ้ง) เชี่ยวชาญในการใช้ง้าวและเกาทัณฑ์ เป็นผู้ที่มีคุณธรรม เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก โดยฮองตงเป็นคนที่ 4
เดิมเป็นขุนพลที่รักษาเมืองเตียงสา ของเล่าเปียว เมื่อออกรบเคยพลาดท่าในสนามรบ และกวนอูไว้ชีวิต ในการต่อสู้ครั้งต่อมา จึงจงใจยิงเกาทัณฑ์พลาด เป็นการทดแทนบุญคุณกลับคืน แต่เจ้าเมืองเตียงสาเข้าใจว่า ฮองตงเอาใจข้างข้างฝ่ายเล่าปี่ จึงกล่าวหาว่าฮองตงเป็นกบฏ เมื่อเล่าปี่เข้าเมืองเตียงสาได้แล้ว ได้ไปพบฮองตงที่บ้านพัก พบฮองตงนอนเมาอยู่ด้วยความเสียใจที่ไม่สามารถรักษาเมืองได้ เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยทำการคาราวะฮองตงว่า เป็นนักรบที่มีฝีมือและคุณธรรมอย่างแท้จริง พร้อมเกลี้ยกล่อมให้มาเข้าร่วมด้วย ฮองตงจึงเข้าร่วมกับเล่าปี่เมื่ออายุได้ 60 ปี และได้เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก
ฮองตงสร้างผลงานอีกครั้ง เมื่อแฮหัวเอี๋ยนยกทัพมา ขงเบ้งแสร้งพูดยั่ว โดยกล่าวว่าฮองตงแก่ชราแล้ว คงจะไม่มีเรี่ยวแรง ฮองตงจึงเกิดมานะ แสดงพละกำลังด้วยการหักคันธนูและรำง้าวให้ดู ฮองตงหนีไปตั้งหลักที่ยอดเขาเตงกุนสัน เพื่อให้แฮหัวเอี๋ยนที่อยู่ริมเขาตะโกนท้าทายให้ลงมาสู้ แต่ฮองตงก็ไม่ยอมสู้ เพราะการที่ฮองตงไม่ลงมาโจมตีนั้นเพราะหวดเจ้งยังไม่ยกธงแดง เมื่อยกธงแดงจึงฉวยโอกาสโจมตีในตอนที่แฮหัวเอี๋ยนอ่อนล้าเองในเวลาบ่าย ทหารทุกคนกำลังนอนหลับ ฮองตงจึงได้บุกลงมาจากเขา ในขณะที่แฮหัวเอี๋ยนกำลังใส่ชุดเกราะ ฮองตงขี่ม้าประชิดตัวและยกง้าวฟันลำตัวขาดทันที
ฮองตงเสียชีวิต ณ ค่ายทหารฝ่ายจ๊กก๊ก หลังจากถูกยิงด้วยเกาทัณฑ์ของทหารฝ่าย ง่อก๊ก เข้าซอกคอ ครั้งเล่าปี่ยกทัพไปรบเพื่อล้างแค้นให้กวนอูในศึกอิเหลง เมื่ออายุได้ 75 ปี
ถนนรังสิต-นครนายก
ถนนรังสิต–นครนายก ซึ่งมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 305 เป็นถนนแนวตะวันตก–ตะวันออก เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดนครนายก เป็นถนนขนาด 4–8 ช่องทางจราจร ระยะทางตลอดทั้งสาย 74.811 กิโลเมตร โดยทางหลวงสายนี้ได้ช่วยเพิ่มความสะดวกในการเข้าสู่จังหวัดนครนายกและจังหวัดใกล้เคียงมากขึ้น โดยไม่ต้องใช้ถนนพหลโยธิน แล้วเข้าถนนสุวรรณศรที่ทางแยกต่างระดับหินกอง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ทำให้สามารถช่วยร่นระยะทางให้สั้นกว่าประมาณ 30 กิโลเมตร
ถนนรังสิต–นครนายกเริ่มต้นจากถนนพหลโยธิน ที่บริเวณทางแยกต่างระดับที่รังสิต ที่หลักกิโลเมตรที่ 32 ในท้องที่ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีแนวถนนเลียบไปกับคลองรังสิตประยูรศักดิ์ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับธัญบุรีตรงหลักกิโลเมตรที่ 9 ตัดกับถนนลำลูกกา–วังน้อย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352) ที่หลักกิโลเมตรที่ 14 และตัดกับทางหลวงชนบท ปท.3004 ที่หลักกิโลเมตรที่ 15 จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดนครนายก โดยผ่านท้องที่อำเภอองครักษ์ ตัดกับถนนบางน้ำเปรี้ยว–องครักษ์ (ทางหลวงชนบท นย.3001) ที่ทางแยกองครักษ์ ตรงหลักกิโลเมตรที่ 44 จากนั้นจึงผ่านท้องที่อำเภอบ้านนา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3051 และในเขตอำเภอเมืองนครนายก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3428 ที่หลักกิโลเมตรที่ 67 ตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนครนายกที่หลักกิโลเมตรที่ 70 ตัดกับถนนบ้านสร้าง–นครนายก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3076) ที่หลักกิโลเมตรที่ 72 (แยกสามสาว) และไปสิ้นสุดที่ถนนสุวรรณศร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33) บริเวณทางแยกโรงพยาบาลในท้องที่อำเภอเมืองนครนายก รวมระยะทางทั้งหมด 74.811 กิโลเมตร
ในเขตจังหวัดปทุมธานีจะเรียกชื่อถนนนี้ว่า "ถนนรังสิต–นครนายก" ส่วนในเขตจังหวัดนครนายกจะเรียกชื่อถนนว่า "ถนนนครนายก–รังสิต" และถนนสายนี้ยังแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ได้แก่ ช่วงตั้งแต่รังสิตถึงองครักษ์ เรียกว่า "ถนนรังสิต–องครักษ์" และช่วงตั้งต่อองครักษ์ต่อไปจนถึงยังนครนายกจะเรียกว่า "ถนนองครักษ์–นครนายก"
สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง
รศ.สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง อาจารย์ประจำ ภาควิชาสัตวบาล คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
สุพัตร์ จบการศึกษาปริญญาตรี คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
บัลลังก์ดาว
บัลลังก์ดาว เป็นรายการโทรทัศน์วาไรตี้โชว์ โดยมีสุริวิภา กุลตังวัฒนา เป็นผู้ดำเนินรายการ ผลิตโดยโพลีพลัส ออกอากาศทางช่อง 5 วันอังคาร เวลา 22.15 น.
เป็นช่วงนำดารามาปลอมตัวให้คนอื่นจำไม่ได้ ถ้าใครถูกจำได้โดนหักแต้ม
คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งเปิดทำการสอน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม
คณะเกษตร เป็นหนึ่งในสี่คณะแรกตั้งของมหาวิทยาลัย และยังเป็นคณะเกษตรแห่งแรกของประเทศไทยด้วย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2486 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเกษตรศาสตร์" โดยเปิดสอนในหลักสูตรกสิกรรมและสัตวบาลเป็นหลักสูตรแรก ต่อมา ในปี พ.ศ. 2497 ได้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น " คณะกสิกรรมและสัตวบาล" โดยเพิ่มแผนกเศรษฐศาสตร์ขึ้นอีก 1 แผนก ในระยะได้มีการเปิดสอนระดับปริญญาโทเป็นครั้งแรก ในหลักสูตรกสิกรรมและสัตวบาลมหาบัณฑิต สาขาวิชาสัตวบาล และ ในปี พ.ศ. 2509 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะเกษตร" เมื่อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ขยายการใช้พื้นที่เต็มกำลังและประสิทธิภาพในพื้นที่วิทยาเขตบางเขนแล้ว จึงได้มีการขยายมายังวิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม โดยได้นำเอานิสิตชั้นปีที่ 3 และ 4 มาเรียน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน เริ่มเปิดการเรียนการสอนในวันที่ 12 พศจิกายน 2522 และ ในปีการศึกษา 2538 ได้ย้ายนำนิสิตชั้นปีที่ 1 มาเรียน ณ วิทยาเขตกำแพงแสน
พ.ศ. 2546 แยกคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ออกเป็น 2 คณะคือ คณะเกษตร (อยู่ ณ วิทยาเขตบางเขน) และคณะเกษตร กำแพงแสน แล้วมีการเสนอให้ใช้ชื่อใหม่ว่า คณะเกษตรอุตสาหกรรม แต่ไม่ผ่านสภามหาวิทยาลัย จึงได้ใช้ชื่อที่สภามหาวิทยาลัยประกาศมาก่อนหน้านั้น (คณะเกษตร กำแพงแสน)
พ.ศ. 2554 คณะเกษตร กำแพงแสน ได้ดำเนินการสรรหาชื่อใหม่คณะคือ คณะวิทยาการเกษตร (Faculty of Agricultural Science) ได้เสนอต่อสภามหาวิทยาลัย ได้รับการอนุมัติชื่อ คณะวิทยาการเกษตร แต่ให้คณะกลับไป พิจารณาชื่อในภาษาอังกฤษมาใหม่
ที่ประชุมคณะได้ยืนยันที่จะใช้ชื่อในภาษาอังกฤษตามที่เคย ทางสภามหาวิทยาลัยได้พิจารณาให้กลับไปใช้ชื่อ คณะเกษตรกำแพงแสน
คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มีหน่วยงานในสังกัดประกอบด้วย 8 ภาควิชา 1 สำนักงานเลขานุการ ส่วนสาขาวิชาจะอยู่สังกัดภายใต้คณะ ซึ่งจำแนกได้ดังนี้
พิพิธภัณฑ์แมลง อยู่ที่ชั้น 1 อาคารภาควิชากีฏวิทยา-โรคพืช คณะเกษตรกำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม พิพิธภัณฑ์แมลงเป็นการจัดแสดงแบบแมลงชนิดต่างๆ จำแนกตามชนิดต่าง ๆ
เป็นหน่วยงานในภายวิชาโรคพืชตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน รับผิดชอบ/ให้บริการตรวจวินิจฉัยโรคพืช
อิโตะชีฮิโตะเอะ
อิโตะชีฮิโตะเอะ () เป็นซิงเกิลลำดับที่ห้าของซะชิ ทะอินะกะ (Sachi Tainaka) เผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2550 โดยเพลง "อิโตะชีฮิโตะเอะ" นั้นใช้เป็นเพลงจบอะนิเมะเรื่อง "บัลซ่า...หอกสาวผู้พิทักษ์ (Seirei no Moribito)" ด้วย
ซิงเกิลนี้ขายดีเป็นอันดับที่ 67 ในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์การทหาร
ประวัติศาสตร์การทหาร เป็นการรวบรวมบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของความขัดแย้ง ตั้งแต่ข้อขัดแย้งระหว่างชนเผ่าพื้นเมืองเล็ก ๆ สองเผ่า ระหว่างสองรัฐ หรือสงครามโลกที่มีผลกระทบต่อประชากรโลกในระดับที่รุนแรง นักประวัติศาสตร์การทหารเป็นผู้ทำการบันทึกประวัติศาสตร์การทหารเหล่านี้
กิจกรรมทางทหาร เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมาเป็นเวลานับพันปี แต่การจัดการบันทึกข้อมูลนั้นเป็นไปอย่างหยาบ ๆ สิ่งที่เป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์โลกก่อนประวัติศาสตร์นั้นแทบจะไม่มีข้อมูลหลงเหลืออยู่ แต่นักประวัติศาสตร์หลายคนเชื่อว่า รูปแบบของยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ และจุดมุ่งหมายในการทำสงครามต่าง ๆ นั้นแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาร่วมห้าพันปี ในประวัติศาสตร์ที่มีบันทึกไว้และในรอบ 90,000 ปีตั้งแต่มีเผ่าพันธุ์มนุษย์ปรากฏขึ้นมาบนโลก ตัวอย่างที่ชัดเจนอย่างหนึ่งคือ ยุทธวิธี Double envelopment หรือการล้อมสองด้าน ซึ่งเป็นยุทธวิธีพื้นฐานที่ใช้กันมากในการทำสงคราม ได้ถูกใช้โดย ฮันนิบาล (Hannibal) ที่ยุทธการคันนาย เมื่อ 216 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นเวลากว่าสองพันสองร้อยปีมาแล้ว ต่อมาอีกเกือบพันปี ก็ถูกใช้อีกโดย Robin Phan Persie คาลิด ไอบิน อัลวาลิด (Khalid ibn al-Walid) ที่ยุทธการวาฮายา (Walaja) ใน ค.ศ. 633 และในอีกซีกโลกหนึ่งก็ได้รับการบันทึกได้โดยซุนวู นักการทหารผู้เขียนตำราพิชัยสงคราม การศึกษาประวัติศาสตร์เหล่านี้ นักการทหารมีจุดประสงค์เพื่อหลีกเลี่ยงการทำความผิดซ้ำเดิมที่มีคนเคยทำมาแล้ว และนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาที่ใกล้เคียงกับสถานการณ์เบื้องหน้า เพื่อหยิบยุทธวิธีที่เคยมีการใช้แก้ปัญหาในประวัติศาสตร์มาแล้วมาเป็นหนึ่งในแนวทางการพิจารณา ขอบเขตของประวัติศาสตร์การทหาร จะมีแยกย่อยออกไปเป็นประวัติศาสตร์สงคราม ประวัติศาสตร์ของยุทธการต่าง ๆ การต่อสู้ทั่วไป ศิลปะทางทหาร และการสนับสนุนกิจการทางทหารอื่น
มีวิธีการจัดแบ่งหมวดหมู่ของสงครามอยู่หลายแบบ แต่แบบที่นิยมมากที่สุดคือการแบ่งสงครามออกเป็น สงครามตามแบบ ซึ่งตรงข้ามกับสงครามนอกแบบ โดยสงครามตามแบบจะเกี่ยวข้องกับ การแบ่งฝายชัดเจน มีการจัดการกองทัพเป็นหมวดหมู่ มีการปะทะเข้าหากันโดยตรงโดยไม่ใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูง ส่วนสงครามนอกแบบ ได้แก่ การบุกเข้ายึด ปฏิบัติการใต้ดิน การก่อการร้าย หรือการใช้อาวุธทำลายล้างระดับสูงเช่น อาวุธนิวเคลียร์ อาวุธเคมี หรืออาวุธชีวภาพ
อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์
อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ (Emerson, Lake & Palmer) หรือ ELP เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2513 โดย คีธ อีเมอร์สัน มือคีย์บอร์ดจากวงไนซ์ และ เกร็ก เลค มือกีตาร์จากวงคิง คริมสัน ซึ่งพบกันเมื่อทั้งสองวงออกแสดงคอนเสิร์ตร่วมกันสองครั้ง พบว่ามีแนวทางดนตรีเข้ากันได้ และคิดจะตั้งวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรีสามชิ้น คือ คีย์บอร์ด กีตาร์และกลอง
อีเมอร์สัน และเลค ชักชวนมิทช์ มิทเชล มือกลองวง The Jimi Hendrix Experience ของจิมิ เฮนดริกซ์มาร่วมงาน มิทช์ มิทเชลปฏิเสธ แต่ก็ทำให้ จิมิ เฮนดริกซ์ สนใจจะมาร่วมงานด้วย และในที่สุดทางวงก็ได้สมาชิกคนสุดท้าย คือ คาร์ล พาล์มเมอร์
ข่าวที่ว่า จิมิ เฮนดริกซ์ จะมาร่วมกับวงนี้ เป็นที่สนใจของสื่อมวลชนอังกฤษ นำเสนอข่าวว่าวงดนตรีที่ตั้งขึ้นนี้จะใช้ชื่อว่า "Hendrix, Emerson, Lake & Palmer" หรือ "HELP" แต่แล้วจิมิ เฮนดริกซ์ ก็เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2513 ก่อนที่จะได้ร่วมงานกัน
อีเมอร์สัน, เลค แอนด์ พาล์มเมอร์ ผลิตงานดนตรีในแนวโปรเกรสซีฟร็อก และซิมโฟนิกร็อก ออกมาทั้งสิ้น 9 ชุด มียอดขายประมาณ 30 ล้านชุด และมีช่วงระยะเวลาสั้นๆ ในปี พ.ศ. 2528-29 ที่ได้ โคซี พาวเวลล์ มาเป็นมือกลองของวง (เนื่องจาก พาล์มเมอร์ ติดสัญญาต้องออกตระเวนแสดงสดในประเทศแถบเอเชีย) ช่วงนี้ วงใช้ชื่อว่า "Emerson, Lake & Powell" ชื่อย่อ "ELPowell" หรืออาจจะใช้ "ELP" เหมือนกัน
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 (Windows Server 2008) เป็นชื่อของระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์รุ่นต่อไปจากไมโครซอฟท์ เป็นรุ่นถัดจากวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 เดิมทีมีรหัสในการพัฒนาว่า Windows Server "Longhorn"
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 เป็นระบบปฏิบัติการเซิร์ฟเวอร์ที่นำคุณสมบัติหลายอย่างมาจากวินโดวส์วิสตา ความสัมพันธ์ลักษณะเดียวกับวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 และวินโดวส์เอกซ์พี
ปัจจุบันวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 ออกรุ่นทดสอบมาแล้ว 3 รุ่น ได้แก่ เบต้า 1 (27 กรกฎาคม ค.ศ. 2005) เบต้า 2 (23 พฤษภาคม ค.ศ. 2006) และเบต้า 3 (25 เมษายน ค.ศ. 2007) รุ่นสุดท้ายมีกำหนดออกในครึ่งหลังของปี 2007
วินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2008 จะมีทั้งที่เป็นรุ่นสำหรับ 32 บิต (x86) และ 64 บิต (x86-64) เช่นเดียวกับวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 และยังแบ่งเป็นรุ่นสำหรับการใช้งาน ดังนี้
ภาษาเตรียง
ภาษาเตรียง (Trieng) หรือภาษาสเตรียง ภาษาตาเรียง ภาษาตาเระห์ มีผู้พูดทั้งหมด 15,000 คน (พ.ศ. 2545)มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาวและจังหวัดกวางงายจังหวัดกอนตุมและจังหวัดกวางนาม ประเทศเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ใกล้เคียงกับภาษากะเซง อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับภาษาเจะห์ หรือภาษาตะเลียง ในประเทศลาว พยัญชนะต้นมี 27เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 25 เสียง มีรายการวิทยุที่ออกอากาศด้วยภาษานี้
ภาษากะเซง
ภาษากะเซง หรือภาษาโกเซง ภาษากัสเซง ภาษากราเซง มีผู้พูดทั้งหมด 1,200 คน (พ.ศ. 2543) ในลาวภาคใต้ ใกล้เคียงกับชายแดนเวียดนาม ที่ราบโบโลเวนต์ทางเหนือของแขวงอัตตะปือแขวงเซกอง ประเทศลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยกะตู บางครั้งจัดอยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก
ภาษานี้ใกล้เคียงกับภาษาเตรียง จนนักภาษาศาสตร์บางคน ดังที่กล่าวถึงในบันทึกของพระยาประชากิจกรจักรว่าภาษาเตรียงกับภาษากะเซงเป็นภาษาเดียวกัน แต่ที่จริงทั้งสองภาษามีศัพท์พื้นฐานใช้ร่วมกันเพียง 76% จึงมีผู้แยกเป็นสองภาษา พยัญชนะต้นมี 24 เสียง ตัวสะกดมี 15 เสียง สระมี 21 เสียง
ภาษากะเหรี่ยงสะกอ
ภาษากะเหรี่ยงสะกอ(S'gaw Karen) หรือ ภาษากะเหรี่ยงขาว หรือ ภาษาปกาเกอะญอ เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงสะกอ มีผู้พูดทั้งหมด 1,584,700 คน พบในพม่า 1,284,700 คน (พ.ศ. 2526) ในลุ่มแม่น้ำอิระวดี ในไทยพบ 300,000 คน (พ.ศ. 2530) ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ และเชียงราย ใกล้แนวชายแดนพม่า ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือความเชื่อดั้งเดิมหรือศาสนาคริสต์จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากะเหรี่ยง สาขาย่อยสะกอ-บไฆ เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
มีเสียงพยัญชนะต้นมากกว่าภาษาไทย ไม่มีเสียงตัวสะกด มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมาก นอกจากกล้ำกับเสียง ร ล ว แล้ว ยังกล้ำกับเสียง ก (คล้ายเสียง g ในภาษาอังกฤษ) และเสียง ย ได้ด้วย มีสระเดี่ยวเท่ากับภาษาไทย แต่ความสั้นยาวของสระไม่มีนัยสำคัญทางภาษาศาสตร์ เสียงวรรณยุกต์มี 5 เสียง คือ 
ตัวอย่างภาษาะเหรี่ยงสะกอ ได้แก่
การเขียนวรรณยุกต์ในภาษากะเหรี่ยงมีสองแบบคือแบบที่แทนด้วยตัวสะกด นิยมใช้ในการพิมพ์ กับแบบที่ใส่เป็นเครื่องหมายบนสระ นิยมใช้กับการเขียนด้วยมือ ซึ่งมีดังต่อไปนี้
วางไว้ข้างหลังคำนามที่ขยาย คำวิเศษณ์อยู่ข้างหลังคำกริยาที่ขยายเช่นกัน
โครงสร้างประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา คำที่ใช้บอกหน้าที่ของคำเป็นแบบปรบท
ภาษากะเหรี่ยงโป
ภาษากะเหรี่ยงโป เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงโปหรือกะเหรี่ยงมอญ มีพยัญชนะต้นเดี่ยว 23 เสียง มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมากโดยวบกับ ล ร ว และ ย ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสยงยาว สระเดี่ยวมี 9 เสียง สระประสมมี 5 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ไม่มีเสียงตัวสะกด 
การเรียงประโยคเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เช่น 
ประโยคปฏิเสธใช้คำว่า เอ๊ะหรือแบ๊ ต่อท้ายประโยคบอกเล่า บางครั้งอาจเติมคำว่า เล่อ (ไม่) ไว้หน้าคำกริยาที่ต้องการปฏิเสธเพิ่มอีกคำหนึ่งด้วย เช่น 
ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ เติมคำว่า ฬา ท้ายประโยค ส่วนคำถามที่ต้องการข้อมูลจะเติมคำสรรพนามแสดงคำถามไว้ในตำแหน่งที่ต้องการถาม เช่น
ภาษากะเหรี่ยงโปมีหลายสำเนียง ได้แก่
เกลุก
นิกายเกลุก หรือ นิกายเกลุกปะ หรือ นิกายหมวกเหลือง พัฒนามาจากนิกายกดัมที่อาจารย์อตีศะวางรากฐานและและอาจารย์สองขะปะเป็นผู้ปฏิรูปหลักคำสอนของนิกายหมวกแดงแล้วตั้งนิกายใหม่ขึ้นเมื่อ นิกายเกลุกปะ หรือนิกายหมวกเหลือง เมื่อท่านมรณภาพได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดกานเด็นให้ เจล ซับเจ ถือเป็นจุดเริ่มต้นการสืบทอดผู้นำของสายนิกายเกลุก ผู้นำนิกายเกลุกในปัจจุบันคือผู้ดำรงตำแหน่งดาไล ลามะหรือทะไล ลามะ ซึ่งเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของทิเบตด้วย
พระสงฆ์ในนิกายนี้ได้รับการยกย่องนับถือจากผู้ปกครองมองโกลว่าเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ และต่อมาถือว่าเป็นผู้ปกครองบ้านเมืองด้วย
ในรัชสมัยของพระเจ้าอัลตันข่าน พระองค์ได้พบประมุขสงฆ์องค์ที่ 3 ของนิกายเกลุกปะชื่อ สอดนัมยาโส พระองค์เกิดความเชื่อว่า พระสอดนัมยาโสนี้เป็นอาจารย์ของพระองค์ในชาติก่อนจึงเรียกพระสอดนัมยาโสว่า ทะเล หรือทะไล (Dalai) ตั้งแต่นั้นมาประมุขสงฆ์ของทิเบตจะถูกเรียกว่า ดาไลลามะ หรือทะไล ลามะ
ทะไลลามะบางองค์ได้รับมอบอำนาจจากผู้นำมองโกลให้ปกครองประเทศทิเบตทั้งหมด ทำให้พระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมเจริญรุ่งเรือง จนถึงทะไลลามะองค์ที่ 7 (พ.ศ. 2351-2401) ทิเบตได้เข้าสู่ยุคของการปิดประตูอยู่โดดเดี่ยว เนื่องจากประสบความผันผวนและการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ตามเหตุการณ์ของบ้านเมือง เช่น มีนักบวชคริสต์ศาสนาเดินทางเข้ามาเผยแผ่ศาสนา ความสัมพันธ์กับประเทศอินเดียจางหาย จีนได้เข้าครอบครองทิเบตใน พ.ศ. 2494
ขณะนี้ทะไลลามะประมุขสงฆ์ของทิเบตองค์ปัจจุบัน เป็นพระองค์ที่ 14 ทรงพำนักลี้ภัยอยู่ในประเทศอินเดีย ตั้งแต่ทรงเดินทางหลบหนีออกจากทิเบตใน พ.ศ. 2502 เป็นต้นมา
พระพุทธศาสนาในทิเบตมีหลายนิกาย นิกายเก่าที่นับถือพระปัทมสัมภวะนั้นต่อมาได้ชื่อว่า นิกายหมวกแดง มีคำสอนที่ผสมผสานระหว่าหินยานกับมหายานเข้าด้วยกัน บังคับพระสงฆ์ให้ถือพรหมจรรย์และไม่สนับสนุนไสยศาสตร์
นิกายเกลุก เน้นความเคร่งครัดในวินัยเป็นพื้นฐาน ลามะของนิกายนี้ส่วนใหญ่เป็นพระสงฆ์ เน้นการสอนทั้งทางพระสูตรที่เป็นวิชาการ และทางตันตระที่เน้นการปฏิบัติ และการวิเคราะห์ธรรมโดยตรรกวิภาษ หัวข้อใหญ่ที่ศึกษาคือ ปัญญาบารมี ปรัชญามาธยมิกะ การรับรู้ที่ถูกต้อง ปรากฏการณ์วิทยา และพระวินัย
ผู้นำของนิกายนี้คือทะไล ลามะ ถือเป็นประมุขของทิเบตตั้งแต่ พ.ศ. 2183
พระรัตนสัมภวพุทธะ
พระรัตนสัมภวะพุทธะ (; ; ) เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึงพระผู้เป็นต้นกำเนิดแห่งสิ่งมีค่าทั้งมวล ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล พระกายสีเหลืองทอง เป็นต้นตระกูลพระโพธิสัตว์ตระกูลรัตนะ ซึ่งเปรียบได้กับปัญญาอันประเสริฐ เป็นสัญญลักษณ์ของพระรัตนตรัย สัญญลักษณ์ประจำพระองค์คือ จินดามณี หมายถึงการเข้าถึงความรู้แจ้ง มโนวิญญาณธาตุและจิตตรัสรู้ ทรงม้าเป็นพาหนะ
พระองค์เป็นประมุขของรัตนโคตร ซึ่งแสดงความอุดมสมบูรณ์ รูปลักษณ์ที่อยู่เดี่ยวๆของพระองค์หายาก มักจะรวมอยู่กับพระธยานิพุทธะองค์อื่นๆ ประทับอยู่ทางทิศใต้ของพุทธมณฑล ทรงเป็นตัวแทนปัญญาญาณแบบเท่าเทียม คือมองเห็นผู้อื่นเท่าเทียมกับตน ในคัมภีร์มรณศาสตร์ของทิเบต กล่าวว่าพระองค์จะปรากฏกายในวันที่สามของบาร์โด พร้อมด้วยแสงสีเหลือง พระโพธิสัตว์ที่ปรากฏพร้อมกับพระองค์คือ พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์และพระสมันตภัทรโพธิสัตว์
ภาพของพระองค์มักมีกายสีเหลืองทอง พระหัตถ์ทำท่าทานมุทรา คือพระหัตถ์ซ้ายวางบนพระเพลาอยู่ในท่าทำสมาธิ พระหัตถ์ขวาเหยียดลง แบพระหัตถ์ออก ปลายนิ้วชี้จดนิ้วโป้ง
พาหนะของพระองค์คือม้าบิน ซึ่งตามความเชื่อของคนโบราณมักเป็นตัวแทนของแสงสว่างเพราะเป็นพาหนะของพระอาทิตย์ ส่วนชาวพุทธมหายาน จะถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของโชคและความสง่างาม
สัญลักษณ์ของพระองค์คือจินดามณี ซึ่งอาจหมายถึงได้ทั้งพระรัตนตรัยและจิตที่หลุดพ้นแล้ว
เสียงประจำพระองค์คือ ตรัม ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากศูนย์ลมที่สะดือ จึงเป็นการสะท้อนความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชีวิต การเปลี่ยนถ่ายเวทนาขันธ์และความผูกพันระหว่างแม่กับลูก
พระอโมฆสิทธิพุทธะ
พระอโมฆสิทธิพุทธะ เป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ พระนามหมายถึง ผู้มีความสำเร็จอันสมบูรณ์ ประทับทางทิศเหนือของพุทธมณฑล พระกายสีเขียว เป็นตัวแทนของพลังลมแห่งจิตวิญญาณ ที่จะผลักดันมนุษย์ไปสู่ความหลุดพ้น สัญญลักษณ์คือวัชระไขว้ โดยวัชระแนวนอนหมายถึงการมีอยู่และการกระทำทางโลก วัชระแนวตั้งหมายถึงพลังบวกแห่งจิตวิญญาณ โดยรวม วัชระไขว้หมายถึงพลังแห่งชีวิต ทรงครุฑเป็นพาหนะ
ชื่อของพระอโมฆสิทธิหมายถึงผู้ที่มีความสำเร็จโดยสมบูรณ์ ทรงสถิตย์อยู่ทางทิศเหนือของพุทธมณฑล และเป็นตัวแทนของดวงอาทิตย์ยามเที่ยงคืน อันเป็นสัญญลักษณ์ของกิจกรรมทางจิตวิญญาณอันลี้ลับ เป็นประธานของกรรมโคตร ในทางปัญญาเป็นภาพสะท้อนของปัญญาญาณแบบสำเร็จทุกอย่างซึ่งเป็นการผสมผสานของปัญญาญาณทุกชนิดหลังจา
ภาษาไมถิลี
ภาษาไมถิลี จัดอยู่ในภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดในรัฐพิหารของอินเดีย และเตรายตะวันตกในเนปาล คำว่าไมถิลีมาจากมิถิลาซึ่งเป็นรัฐอิสระในสมัยโบราณ มีกลุ่มผู้พูดภาษาไมถิลีเป็นจำนวนมาก ภาษานี้อยู่ในกลุ่มอินเดียตะวันออก ที่มีพัฒนาการเป็นอิสระจากภาษาฮินดี เขียนด้วยอักษรไมถิลีซึ่งคล้ายกับอักษรเบงกาลีหรือเขียนด้วยอักษรเทวนาครี เคยเขียนด้วยอักษรตีราหุตี แต่เปลี่ยนมาใช้อักษรเทวนาครีในพุทธศตวรรษที่ 25-26 อักษรตีราหุตีเป็นต้นแบบของอักษรไมถิลี อักษรเบงกาลีและอักษรโอริยา
คำว่าไมถิลีมาจากคำว่ามิถิลา อณาจักรโปราณที่ปกครองโดยกษัตริย์ชนกะหรือท้าวชนกในเรื่องรามเกียรติ์ ไมถิลีนี้เป็นอีกชื่อหนึ่งของนางสีดา มเหสีของพระราม และเป็นธิดาของท้าวชนก นักวิชาการในมิถิลาใช้ภาษาสันสกฤตเป็นภาษาในวรรณคดีและใช้ภาษาไมถิลีเป็นภาษาสำหรับวรรณกรรมพื้นบ้าน งานที่ใช้ภาษาไมถิลีชิ้นแรกๆ พบเมื่อราว พ.ศ. 1867
เมื่อการปกครองของอาณาจักรปาละเสื่อมลง ศาสนาพุทธได้สาบสูญไป ในขณะที่มีการสถาปนาราชวงศ์กรณาฏกะในสมัยของหรสิมหเทวะ (พ.ศ. 1769 - 1867) กวีชื่อชโยติริสวระ ฐากูร (พ.ศ. 1823 – 1883) ได้เขียนเรื่องวรรณรัตนากรโดยใช้ภาษาไมถิลีล้วนๆ ใน พ.ศ. 1867 ฆยาซุดดิน ตุฆลัก จักรพรรดิแห่งเดลฮีรุกรานมิถิลาขับไล่กษัตริย์หรสิมหเทวะ ในช่วงนี้ ไม่มีการสร้างวรรณกรรมใดๆ จนกระทั่ง วิทยาปติ ฐากูร (พ.ศ. 1903 – 1993) ได้เขียนบทกวีจำนวนมากด้วยภาษาไมถิลีเกี่ยวกับพระกฤษณะ พระศิวะ และพระปรวตี ซึ่งได้แพร่หลายไปทั่ว หลังจากการรุกรานมิถิลาโดยสุลต่านโชห์ปุร เดลฮี และการหายสาบสูญของศิวสิมหะ ใน พ.ศ. 1972 วรรณคดีของภาษานี้เปลี่ยนไปปรากฏที่เนปาล
การกล่าวถึงภาษาไมถิลีครั้งแรกปรากฏในหนังสือของอมาดุซซี ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2314 ในหนังสือรายชื่อภาษาสันสกฤตและปรากฤตของ Colebrooke ตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2344 ได้อธิบายภาษาไมถิลีเป็นอีกสำเนียงหนึ่งต่างหาก การใช้ภาษาไมถิลีส่วนมากเกี่ยวข้องกับระบำ ละคร และดนตรี อุมาปาตี อุปัธยะเขียนบทละครเรื่องปาริชาตัลด้วยภาษาไมถิลี
ภาษาแม่ของราชวงศ์มัลละคือภาษาไมถิลี ซึ่งแพร่กระจายไปทั่วเนปาลในพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ในช่วงนี้ มีละครอย่างน้อย 70 เรื่องที่เขียนด้วยภาษาไมถิลี ในละครเรื่องหริศจันทรันนิยัมที่เขียนโดยสิทธินรยัณเทวะ (พ.ศ. 2163 – 2200) ตัวละครบางตัวพูดภาษาไมถิลี ในขณะที่ตัวละครอื่นๆพูดภาษาเบงกาลี สันสกฤตหรือปรากฤต
องค์กรเกี่ยวกับภาษาไมถิลีแห่งแรกคือไมถิลี มหสภา จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 เพื่อพัฒนาภาษาไมถิลี ไมถิลี มหสภาได้เรียกร้องให้มีการยอมรับภาษาไมถิลีเป็นภาษาประจำถิ่น มหาวิทยาลัยกัลกัตตายอมรับภาษาไมถิลีใน พ.ศ. 2460 และมีมหาวิทยาลัยอื่นยอมรับตามมา ใน พ.ศ. 2508 ภาษาไมถิลีได้รับการยอมรับจากสถาบันวิชาการสหิตยซึ่งเป็นสถาบันที่สนับสนุนวรรณคดีอินเดีย ใน พ.ศ. 2546 ภาษาไมถิลีได้รับการยอมรับจากสถาบันอินเดียให้เป็นภาษาหลักของอินเดีย ปัจจุบันเป็นหนึ่งในภาษาประจำชาติ 22 ภาษาของอินเดีย
ทรงยี่สิบหน้า
ทรงยี่สิบหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 20 หน้า ทรงยี่สิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้
ทรงยี่สิบหน้าปรกติ (regular icosahedron) เป็นทรงหลายหน้าที่ประกอบด้วยหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทั้ง 20 หน้า มี 12 จุดยอด 30 ขอบ โดยที่ทุกจุดยอดจะล้อมรอบด้วยรูปสามเหลี่ยมจำนวน 5 หน้า ทรงนี้เป็นหนึ่งในทรงตันเพลโต (Platonic solid) และเมื่อกล่าวถึงทรงยี่สิบหน้าขึ้นมาลอยๆ จะมีความหมายโดยนัยเป็นทรงยี่สิบหน้าปรกติ
สำหรับทรงยี่สิบหน้าปรกติ สามารถเรียกได้อีกอย่างว่า "พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยมไจโรอีลองเกต (gyroelongated pentagonal dipyramid) "
พื้นที่ผิว "A" และปริมาตร "V" ของทรงยี่สิบหน้าปรกติ ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ "a" สามารถคำนวณได้ดังนี้
พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงยี่สิบหน้าปรกติ สามารถกำหนดพิกัดของจุดยอดได้ดังนี้
เมื่อ φ = (1+√5)/2 หรืออัตราส่วนทอง (อาจเขียนแทนด้วย τ)
ภัทราวดีเธียเตอร์
ภัทราวดีเธียเตอร์ เป็น โรงละครเอกชนและสถาบันสอนศิลปะการแสดง ตั้งอยู่ในซอยวัดระฆัง เขตบางกอกน้อย ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา จัดตั้งโดย ภัทราวดี มีชูธน เมื่อปี พ.ศ. 2535
ปัจจุบันได้ปิดตัวลงในกลางปี พ.ศ. 2557
เจโทร ทัล
เจโทร ทัล () เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ ที่ก่อตั้งขึ้นราวๆ พ.ศ. 2510-2511 โดยมีนักดนตรีหลัก คือ เอียน แอนเดอร์สัน มีเอกลักษณ์ที่เสียงร้องนำ และเสียงฟลูทที่บรรเลงโดย แอนเดอร์สัน
วงเจโทร ทัล มีพัฒนาการทางดนตรีหลากหลาย จากดนตรีบลูส์-ร็อก ที่มีสำเนียงแจ๊สในระยะแรก พัฒนาไปเป็นโพรเกรสซีฟร็อก ผสมดนตรีคลาสสิก และกลายไปเป็นโฟล์ก-ร็อก, ฮาร์ดร็อก และเวิร์ลดมิวสิกในยุคหลังๆ สมาชิกที่เคยร่วมวงมีจำนวนมาก รวมทั้ง ทอมมี อิโอมิ และฟิล คอลลินส์ ก็เคยร่วมวงเป็นเวลาสั้นๆ
ผลงานที่ทำให้ เจโทร ทัล มีชื่อเสียง คืออัลบั้ม "Aqualung" ในปี 1971 และคอนเซ็ปต์อัลบั้ม "Thick as a Brick" ในปีถัดมา
อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ
อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ () ตัวการ์ตูนจากเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 5 ในหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
ยูมิจิกะ เป็นชายผู้มีผมบ๊อบสีม่วง มีจะงอยขนสีแดงที่คิ้วและสีเหลืองที่ขนตา เป็นคนรักสวยรักงาม หลงตัวเอง และมักจะทำเป็นไม่รู้จักคนที่หน้าตาแย่กว่าตัวเอง
ยูมิจิกะเป็นเพื่อนสนิทของอิกคาคุ ทั้งคู่ได้เข้ามาเป็นยมทูตหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ ยูมิจิกะเป็นนักสู้ลำดับที่ 5 โดยบอกว่าเลข 4 ไม่สวย ส่วนเลข 3 ก็เป็นของอิกคาคุไปแล้วจึงเลือกเลข 5 แทน โดยยูมิจิกะได้ปกปิดความสามารถตัวเอง ซึ่งดาบฟันวิญญาณของยูมิจิกะเป็นสายวิถีมารซึ่งขัดกับวิถีการต่อสู้ของหน่วยที่ 11
ยูมิจิกะและอิกคาคุได้พบกับอิจิโกะและกันจู โดยยูมิจิกะได้สู้กับกันจู แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับดอกไม้ไฟของกันจูจนทำให้หัวฟู ต่อมาเขากับพวกหัวหน้าซาราคิได้พาโอริฮิเมะตามหาอิจิโกะ แต่ถูกหัวหน้าโคมามูระและหัวหน้าโทเซ็นขัดขวาง โดยยูมิจิกะได้ต่อสู้กับรองหัวหน้าฮิซากิ แต่แล้วรองหัวหน้าฮิซากิกลับพลาดท่าให้กับยูมิจิกะจนหมดแรงต่อสู้
ยูมิจิกะได้รับคำสั่งให้มาช่วยพวกอิจิโกะต่อสู้ดับเบาท์ที่โลกมนุษย์ โดยยูมิจิกะได้สืบหาที่อยู่ของเบาท์จนพบ จึงได้ลักลอบเข้าไป แต่เขาก็ถูกพวกเบาท์เล่นงานจนบาดเจ็บ แต่โชคดีที่พวกอิจิโกะเข้ามาช่วยไว้ทัน แต่พวกเบาท์ก็หนีไปยังโซลโซไซตี้ได้ในที่สุด
ยูมิจิกะ ได้มาที่โลกมนุษย์เพื่อเตรียมศึกต่อสู้กับอารันคาร์ โดยเขาได้พักอยู่ที่ห้องของอาซาโนะ เคย์โกะ เพื่อนของอิจิโกะที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ และเขาเองคอยติดต่อกับโซลโซไซตี้ระหว่างที่อิกคาคุกำลังต่อสู้ ต่อมาเขาและรองหัวหน้ามัตสึโมโตะได้ฝึกฝนการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่ก็มีอารันคาร์บุกเข้ามา นำโดยเอสปาด้าหมายเลข 6 คนใหม่ "ลูปี"
ยูมิจิกะได้รับหน้าให้ปกป้องเสาทั้ง4ที่ล้อมเมืองคาราคุระไว้ และได้ต่อสู้กับคูลฮอร์นคนสนิทของบารันการ์และได้รับชัยชนะมา
ไม่มี
ไมค์ โอลด์ฟิลด์
ไมค์ โอลด์ฟิลด์ (Michael Gordon Oldfield) (15 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 - ) นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ มีผลงานทั้งประเภทโพรเกรสซีฟร็อก, ร็อก, โฟล์ก, คลาสสิก, เวิร์ลด, นิวเอจ และชำนาญการเล่นเครื่องดนตรีได้หลากหลายชนิด ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุด คืองานชุด "Tubular Bells" บันทึกเสียงปี พ.ศ. 2515 ขณะอายุ 19 ปี ซึ่งเขาเล่นเครื่องดนตรีกว่า 20 ชนิด ในอัลบั้มนี้
ไมค์ โอลด์ฟิลด์ เกิดที่เมืองรีดดิง แคว้นเบิร์กเชียร์ อังกฤษ ในครอบครัวชาวไอริช ที่นับถือนิกายโรมันแคธอลิกอย่างเคร่งครัด มีพี่สาวและพี่ชาย ที่เป็นนักดนตรี คือ แซลลี โอลด์ฟิลด์ และเทอร์รี โอลด์ฟิลด์ ทั้งคู่เป็นนักดนตรีรับเชิญในผลงานของไมค์ โอลด์ฟิลด์หลายชุด
ในปี พ.ศ. 2510 ขณะอายุเพียง 14 ปี เขาจับคู่ดูโอกับ แซลลี โอลด์ฟิลด์ พี่สาว ตั้งวงดนตรีโฟล์ก และบันทีกเสียงอัลบั้มแรกด้หนึงชุดก็ยุบวง และหันไปจับคู่กับพี่ชาย เจอร์รี โอลด์ฟิลด์ บันทึกเสียงดนตรีร็อก
งานชุดที่มีชื่อเสียงที่สุด "Tubular Bells" เป็นดนตรีบรรเลง โพรเกรสซีฟร็อก บันทึกเสียงในปี พ.ศ. 2515 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 เป็นอัลบั้มแรกในสังกัดเวอร์จิ้น เรคคอร์ด บริษัทที่เพิ่งตั้งใหม่ของริชาร์ด แบรนสัน (ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าของธุรกิจเครือข่ายขนาดใหญ่ ทั้งธุรกิจสื่อ, สายการบิน, เกมคอมพิวเตอร์, ท่องอวกาศ, น้ำโคล่า ฯลฯ)
อัลบั้ม "Tubular Bells" ติดอันดับอัลบั้มยอดนิยม หนึ่งในสิบของสหราชอาณาจักร อย่างรวดเร็ว และอยู่บนตารางเป็นเวลา 279 สัปดาห์ ด้วยยอดขาย 2.5 ล้านชุด และได้รับเลือกใช้เป็นดนตรีประกอบภาพยนตร์ "The Exorcist" ในสหรัฐอเมริกา และได้รับรางวัลแกรมมี สาขาดนตรีบรรเลงยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2518 (1975)
จากความสำเร็จของ Tubular Bells มีการบันทึกเสียงด้วยวงออเคสตรา "The Orchestral Tubular Bells" ในปี พ.ศ. 2517 และค่ายต้นสังกัดพยายามผลักดันให้มี อัลบั้มที่สอง "Tubular Bells II" ตลอดมา แต่ ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ไม่เห็นด้วย
ผลงานต่อเนื่องจาก "Tubular Bells" ในเวลาต่อมา ประกอบด้วย
ไมค์ โอลด์ฟิลด์ ยังมีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์ทีมีชื่อเสียง เช่น ดนตรีประกอบภาพยนตร์ "The Killing Fields" (ชื่อไทย ทุ่งสังหาร) ปัจจุบัน เขามีความสนใจในการเขียนเกมคอมพิวเตอร์ เขียนเกมเกี่ยวกับ Virtual Reality ซึ่งสามารถดาวน์โหลดโปรแกรมทดลองได้ที่เว็บไซต์ทางการของเขา
หงษ์ทอง ดาวอุดร
หงษ์ทอง ดาวอุดร เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงเสียงดีที่ถนัดเพลงลูกทุ่งอีสาน และหมอลำ ปัจจุบันได้อำลาวงการเพลงไปแล้ว หงษ์ทอง ดาวอุดร เริ่มโด่งดังมาจากเพลง “ รักติ๋มแน่หรือ”
หงษ์ทอง ดาวอุดร มีชื่อจริงว่า กุหลาบ ยศอ่อน เป็นชาว อ.เมือง จ.อุดรธานี เริ่มก้าวเข้าสู่วงการเพลงด้วยการตระเวนประกวดร้องเพลงตามงานวัดต่างๆมากมายตั้งแต่อายุแค่ 7 – 8 ขวบ เธอบอกว่าเคล็ดลับในการคว้าชัยชนะมากมายของเธอก็คือการศึกษาว่าคู่ต่อสู้บนเวทีของเธอจะร้องเพลงอะไร จากนั้นเธอก็จะคิดหาเพลงมาสู้ แต่โดยมากตัวเธอจะร้องเพลงของนกน้อย อุไรพร เป็นหลัก 
หงษ์ทอง ดาวอุดร ในวัยแค่ 10 กว่าขวบ และด้วยพรสวรรค์ทำให้สามารถคว้าชัยชนะในการประกวดรอบเดือนที่จัดโดยศรีไพร ใจพระ ที่เวทีวัดป่าโนนนิเวศน์ จ.อุดรธานี ซึ่งมีการประกวดอยู่ 3 เดือน และศรีไพร ใจพระ ก็พานักร้องประกวดที่เข้ารอบทั้ง 3 คนเข้ากรุงเทพฯ แต่ไปๆมาๆก็เหลือเธอคนเดียว และศรีไพร ใจพระ ก็พาเด็กน้อยที่เขาตั้งชื่อให้เธอว่า หงษ์ทอง ดาวอุดร บันทึกแผ่นเสียงชุดแรกชื่อ “ รักติ๋มแน่หรือ “ ที่เป็นการร้องแก้กับเพลง “ รักติ๋มคนเดียว “ของ สายัณห์ สัญญา ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักของผู้ฟัง
ในระยะนั้น นอกจากจะจัดการประกวดร้องเพลงแล้ว ศรีไพร ใจพระ ยังทำธุรกิจจัดส่งคนงานไปต่างประเทศด้วย ซึ่งยุคนั้น ที่คนงานไทยชอบไปก็คือตะวันออกกลาง เขาจึงคิดสร้างภาพยนตร์เรื่อง “ คุณนายซาอุฯ” และให้นักร้องในสังกัดเป็นคนร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ในแผนการโปรโมตทั้งภาพยนตร์และเพลงไปในตัว และหงษ์ทอง ดาวอุดร ก็ได้มีโอกาสแสดงเป็นนักร้องและร้องเพลง “ หงษ์ทองคะนองลำ “ ที่แต่งโดยครู ดอย อินทนนท์ ในภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จ และก็พลอยทำให้หงส์ทอง ดาวอุดรพลอยโด่งดังตามไปด้วย
จากนั้นหงษ์ทอง ดาวอุดร ก็ตั้งวงดนตรีรับงานแสดงทั่วไป ซึ่งก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก พอถึงหน้าฝนเมื่อมีการหยุดเดินสาย เธอก็เข้าห้องอัดเสียง รวมทั้งสิ้นเธอผลิตผลงานออกมาประมาณ 15 ชุด โดยเจ้าตัวบอกว่าผลงานของเธอก็มีทั้งที่ประสบความสำเร็จบ้าง และไม่ประสบความสำเร็จบ้าง วงหงษ์ทอง ดาวอุดรเดินสายอยู่ 4 ปีก็ยุบวง เพราะภาวะขาดแคลนน้ำมันในยุคนั้น ที่ทำให้ทางการประกาศปิดปั้มน้ำมันตอน 4 ทุ่ม แต่วงต้องเดินสายกันตลอดวันตลอดคืน เมื่อไม่มีน้ำมันเติม ก็ทำให้ต้องลำบากกันมาก
หลังหยุดวง หงษ์ทอง ดาวอุดรเข้ามาช่วยงานบริษัทจัดหางานของศรีไพร ใจพระ นอกจากนั้นก็มาจัดรายการวิทยุควบคู่ไปด้วย หลังจากหยุดวงไม่นาน หงษ์ทอง ดาวอุดร ก็มีครอบครัว และหายหน้าไปจากวงการเพลงลูกทุ่ง พอถึงปี 2539 เธอก็เข้ารับการผ่าตัดต่อมไธรอยด์ หลังการผ่าตัด ก็ทำให้เธอพูดไม่ได้นานถึง 6 เดือน เวลาจะสื่อสารต้องใช้เขียนหนังสือเอา แต่ล่าสุด (ปี 2550) เธอบอกว่าเสียงของเธอกลับมา 80 เปอร์เซ็นต์แล้ว
ปัจจุบัน หงษ์ทอง ดาวอุดร ในวัย 47 ปี ผันตัวเองมาเป็นนักจัดรายการวิทยุ ประเภทข่าวและเพลงคลื่น 97.5 และ 94.0 จ.อุดรธานี รวมทั้งรับเป็นพิธีกรตามงานของสมาชิกผู้ฟังคลื่น และขึ้นร้องเพลงบ้างเป็นครั้งคราว
สองคนสองคม
สองคนสองคม (; พินอิน: Wú Jiān Dào; ) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอ็คชั่น ดราม่า กำกับโดย แอนดริว เลา, อลัน มัก นำแสดงโดย หลิว เต๋อหัว, เหลียง เฉาเหว่ย, หวง ชิวเซิน, เจิ้ง จื่อเหว่ย, เฉิน ฮุ่ยหลิน ความยาว 101 นาที ออกฉายในปี ค.ศ. 2002
หานเซิน (เจิ้ง จื่อเหว่ย) เป็นมาเฟียใหญ่ฮ่องกงมานานกว่า 20 ปี หานเซินจะชุบเลี้ยงเด็กหนุ่มฝีมือดีต่าง ๆ เป็นลูกมือ ทางสารวัตรหวง (หวง ซิวเซิน) จึงต้องส่งสายลับเข้าไปแทรกซึม โดยสายลับคนนั้นก็คือ เหยิน (เหลียง เฉาเหว่ย) ขณะเดียวกัน หมิง (หลิว เต๋อหัว) เป็นนายตำรวจดาวรุ่งมาแรง โดยที่หมิงเองก็เป็นสายให้ทางหานเซินด้วย ทั้งคู่ได้พบปะกันโดยที่ไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างก็เป็นสายให้ฝ่ายตรงข้าม ต่อมาจึงได้เอะใจ และหักเหลี่ยมเฉือนคมกัน โดยที่ต้องปิดบังสถานะที่แท้จริงของตัวเอง แต่ในที่สุด เหยินก็จับหลิวได้ แต่เหยินถูกยิงตาย ฉากจบมี 2 แบบ คือแบบที่หนึ่งหมิงถูกจับ และอีกแบบคือหมิงไม่ถูกจับ ทั้งนี้ในโรงภาพยนตร์ ผู้กำกับได้นำฉากที่หมิงไม่ถูกจับ มานำเสนอภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ไปทั้งหมด 52,000,000 เหรียญฮ่องกง จากทุนสร้างเพียง 18,000,000 เหรียญฮ่องกง
"Infernal Affairs" เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในฮ่องกงและทุกประเทศที่เข้าฉาย รวมทั้งประเทศไทยและสหรัฐอเมริกาด้วย โดยได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพยนตร์มาเฟียฮ่องกงที่ดีที่สุด มีชั้นเชิงที่สุดในรอบเกือบ 20 ปี นับจาก "A Better Tomorrow" หรือ "โหด เลว ดี"
มีหลายฉากที่เข้าขั้นคลาสสิก เช่น ฉากหักมุมจบของเรื่องที่เหยินถูกยิงตายหรือฉากที่เหยินเอาปืนจ่อหัวหลิวที่ดาดฟ้า เป็นต้น และตัวหนังก็ได้รับรางวัลหลายรางวัล และในปี ค.ศ. 2006 ทางฮอลลีวูดได้นำเอาบทภาพยนตร์เรื่องนี้ไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มาเฟียอีกหนึ่งเรื่อง คือ "The Departed" กำกับโดย มาร์ติน สกอร์เซซี่ ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากโดยเป็นภาพยนตร์ได้รับรางวัลออสการ์ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประจำปีนั้นด้วย
ภาพยนตร์ฮ่องกงยอดเยี่ยมครั้งที่ 22
"ชนะเลิศ"
"เข้าชิง"
รางวัลม้าทองคำครั้งที่ 40
"ชนะเลิศ"
"เข้าชิง"
รางวัลสถาบันวิจารณ์ภาพยนตร์ฮ่องกงครั้งที่ 9
รางวัลดอกชงโคทองคำ (Golden Bauhinia) ครั้งที่ 8
"ชนะเลิศ"
รางวัลพีเพิลส์ชอยทองคำ
จากความสำเร็จของภาคแรก จึงได้มีการสร้างภาค 2 ในปีต่อมา ในชื่อ "Infernal Affairs II" โดยเป็นเรื่องราวของหลิวและเหยินสมัยยังเป็นนักเรียนตำรวจอยู่ เล่าถึงสาเหตุที่ทำให้เหยินต้องไปเป็นสายสืบ และในภาค 3 ในชื่อว่า "Infernal Affairs III" เป็นภาคอวสาน โดยมี หลี่หมิง เข้ามาร่วมแสดงด้วย
ต่อมาถูกนำไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด ในปี ค.ศ. 2006 ใช้ชื่อว่า "The Departed" กำกับโดย มาร์ติน สกอร์เซซี นำแสดงโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ, แมตต์ เดมอน, แจ็ค นิโคลสัน และมาร์ก วาห์ลเบิร์ก ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, ตัดต่อยอดเยี่ยม และบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ครั้งที่ 79
และสร้างเป็นภาพยนตร์ฮ่องกงอีกเรื่องในชื่อ "Love Is Many Stupid Things" ซึ่งเป็นการดัดแปลงในแบบล้อเลียนเป็นภาพยนตร์ตลก ในปี ค.ศ. 2004 โดยใช้ทีมนักแสดงจากภาพยนตร์ชุดเดิม
จัตุรัสเทียนอันเหมิน
จัตุรัสเทียนอันเหมิน (; พินอิน: Tiān'ānmén; แมนจู: Abkai elhe obure duka; แปลว่า "ประตูของสันติภาพอย่างสวรรค์") อยู่ในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน จัตุรัสเทียนอันเหมินมีความสำคัญในวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่ และเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของประเทศจีน เพราะว่าจัตุรัสเทียนอันเหมิน คือที่ตั้งของเหตุการณ์สำคัญมากมายในประวัติศาสตร์จีน
จัตุรัสเทียนอันเหมินเป็นจัตุรัสที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก มีความยาวตั้งแต่ทิศเหนือจรดทิศใต้ 880 เมตร ทิศตะวันออกจรดทิศตะวันตก 500 เมตร พื้นที่ทั้งสิ้น 440,000 ตารางเมตร สามารถจุประชากรได้ถึง 1,000,000 คน ปัจจุบันจัตุรัสเทียนอันเหมินนับเป็นจัตุรัสใจกลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก
จัตุรัสเทียนอันเหมิน สร้างเมื่อปีค.ศ. 1417 ในสมัยราชวงศ์หมิงมีชื่อเดิมว่า "เฉิงเทียนเหมิน" พอมาในสมัยจักรพรรดิซุ่นจื้อแห่งราชวงศ์ชิง มีการซ่อมแซมใหม่ในปี ค.ศ. 1651 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "เทียนอันเหมิน" คำว่า ‘เทียน’ แปลว่า ฟ้า ‘อัน’ แปลว่า ผาสุก ‘เหมิน’ แปลว่า ประตู
จัตุรัสเทียนอันเหมินล้อมรอบด้วยสถาปัตยกรรมที่มีความสำคัญ ได้แก่ หอประตูเทียนอันเหมินที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจัตุรัส ธงแดงดาว 5 ดวงผืนใหญ่โบกสะบัดอยู่เหนือเสาธงกลางจัตุรัส อนุสาวรีย์วีรชนใจกลางจัตุรัส มหาศาลาประชาคมด้านทิศตะวันตกของจัตุรัส ตลอดจนพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติแห่งชาติและพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ชาติจีนทางฝั่งตะวันออก นอกจากนี้ทางด้านทิศใต้ยังมีหอรำลึกท่านประธานเหมาและหอประตูเจิ้งหยางเหมิน () หรือเฉียนเหมิน
คาวบอย
คาวบอย หรือโคบาล () คือคนที่มีอาชีพเกี่ยวกับปศุสัตว์ เลี้ยงวัว ม้า ในฟาร์มปศุสัตว์ ในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ มีข้อถกเถียงเกี่ยวกับคำจำกัดความของอาชีพคาวบอย บ้างก็เจาะจงที่เลี้ยงม้า เพิ่มเติมมาคือการทำงานในฟาร์มปศุสัตว์ การต้อนสัตว์ คาวบอยบางคนก็ทำแค่ต้อนสัตว์
สำหรับคนที่มีอาชีพนี้ที่เป็นเพศหญิงจะเรียกว่า คาวเกิร์ล (cowgirl)
เจนนิเฟอร์ อนิสตัน
เจนนิเฟอร์ โจอันนา อนิสตัน (; เกิด 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512) เป็นนักแสดง โปรดิวเซอร์ และนักธุรกิจชาวอเมริกัน เธอเป็นบุตรสาวของนักแสดง จอห์น อนิสตัน และนักแสดง แนนซี ดาว อนิสตันมีชื่อเสียงทั่วโลกจากบทบาท เรเชล กรีน ในละครซิตคอมเรื่อง "เฟรนด์ส" จากบทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลเอมมี, รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ ตัวละครตัวนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย และกลายเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโทรทัศน์ในสหรัฐอเมริกา
อนิสตันได้รับการจารึกชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมในปี พ.ศ. 2555 จากการจัดอันดับของนิตยสารฟอบส์ เธอได้อันดับที่ 3 ในรายชื่อ "นักแสดงหญิงที่มีรายได้สูงที่สุดในฮอลลีวูด" ในปี พ.ศ. 2557 ด้วยรายได้ 31 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ประเมินทรัพย์สินของอนิสตัน ว่ามีมูลค่าสุทธิอยู่ที่ประมาณ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ นอกจากนี้เธอยังอยู่ในรายชื่อ "ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก" ในปี พ.ศ. 2547 นิตยสารพีเพิล จัดให้เธอเป็น "ผู้หญิงที่สวยที่สุด" และได้รับการโหวตให้เป็น "ผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุดอยู่ตลอดเวลา" ของนิตยสารเม็นส์เฮลต์ ประจำปี พ.ศ. 2554 เธอสมรสกับแบรด พิตต์ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 โดยจัดพิธีสมรสที่ชายหาดแมลิบู แต่ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2548 พวกเขาได้หย่าร้างกันหลังจากใช้ชีวิตคู่กัน 5 ปี ในปี พ.ศ. 2558 อนิสตันสมรสกับนักแสดง จัสติน เทอรู
แมกกี จิลเลนฮอล
มาร์กาลี รูธ "แมกกี" จิลเลนฮอล (); เกิด 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เธอเป็นลูกสาวของผู้กำกับ สตีเฟน จิลเลนฮอล และนักเขียนบทภาพยนตร์ นาโอมิ โฟเนอร์ และเป็นพี่สาวของเจค จิลเลนฮอล เธอเริ่มอาชีพนักแสดงกับผลงานของพ่อเขา และเป็นที่รู้จักในภาพยนตร์สยองขวัญจิตวิทยาเรื่อง "Donnie Darko" (2001) เธอได้รับการยกย่องในบท ลี ฮอลโลเวย์ ในภาพยนตร์เรื่อง "เปลือยรัก อารมณ์พิลึก" (2006) ซึ่งเธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลกอีกด้วย สำหรับการแสดงของเธอในภาพยนตร์เรื่อง "Sherrybaby" (2006) เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทดรามา นอกจากนี้ เธอยังได้รับการยอมรับในบทแรเชล ดอว์สในภาพยนตร์ "แบทแมน อัศวินรัตติกาล" (2008) อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์ดรามาเรื่อง "Crazy Heart" (2009) หลังจากนั้น เธอก็ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Nanny McPhee and the Big Bang" (2010), "Won't Back Down" (2012) และ "Frank" (2014) ซึ่งเธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบริติชอินดีเพนเดนต์ฟิล์มอวอร์ดส์
ในปี 2014 เธอได้แสดงละครบรอดเวย์ครั้งแรกใน "The Real Thing" และยังได้แสดงในละครโทรทัศน์บีบีซีเรื่อง "The Honourable Woman" สำหรับการแสดงในละครเรื่องนี้ เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี