hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ญิงมา
นิกายญิงมา ( [ɲiŋma]) นิกายหมวกแดง เป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธแบบทิเบต ถือกำเนิดจากปัทมสัมภวะ อาจารย์ชาวอินเดียคือที่เดินทางมาทิเบตเมื่อ พ.ศ. 1350 ซึ่งได้รับการนับถือจากชาวทิเบตอย่างกว้างขวาง และเป็นผู้สร้างวัดสัมเยซึ่งเป็นวัดแห่งแรกในทิเบต ปัทมสัมภวะได้เผยแพร่คำสอนของนิกายตันตระจนมีสานุศิษย์ที่สำคัญหลายคน
นิกายญิงมาแบ่งคำสอนในพุทธศาสนาออกเป็น 9 ยานคือ
ทุกระดับยกเว้น อธิโยคะ คุหยสมาช กาลจักร จักรสังวร ล้วนจัดอยู่ในอนุตรโยคะทั้งสิ้น ส่วนอธิโยคะหรือซกเชน ถือเป็นตันตระพิเศษสูงสุดกว่าตันตระใดๆ ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติของพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ เป็นวิธีการเจาะเข้าสู่พุทธภาวะโดยตรง
จุดมุ่งหมายของการปฏิบัติยานทั้งเก้าคือ เพื่อก้าวพ้นโลกียะตามคำสอนของพระสมันตภัทรพุทธะ ในคำสอนของตันตระที่เป็นเอกลักษณ์ของนิกายนี้คือ ซอกเซ็น หรือมหาบารมี เป็นการปฏิบัติโดยสวดพระนามของปัทมสัมภวะ หรือคุรุรินโปเช และการเข้าเงียบ จะเน้นในการสวดมนต์ต์ตราธารณี การใช้สัญลักษณ์มุทรา สัญลักษณ์มณฑล ในการประกอบพิธีเพื่อเข้าสู่การบรรลุพระโพธิญาณ นิกายนี้มีความเชื่อว่า หลังจากสมัยคุรุปัทมสมภพแล้วก็ได้มีการค้นพบคำสอนซึ่งถูกซ่อนไว้โดยคุรุปัทมสมภพ ในทิเบตเรียกว่า ""เทอร์มา"" ซึ่งแปลว่าขุมทรัพย์อันล้ำค่า และได้ทำนายไว้ว่าในอนาคต ศิษย์ของท่านจะเป็นผู้ค้นพบและเปิดขุมทรัพย์
คำสอน 6 ยานแรกเป็นพื้นฐานของพุทธตันตระทั่วไป ส่วนสามยานสุดท้ายเป็นลักษณะพิเศษของนิกายญิงมา เชอเกียมตรุงปะ อาจารย์นิกายญิงมา ผู้มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 20 ได้กล่าวว่า 
อาจารย์คนสำคัญของนิกายนี้ได้แก่ ยอนชัล บีมาร์โอเซอร์ คุรุโชวัง คอร์เจ ลิงปา ปัทมะ ลิงปา และจัมยัง เคนเซ เป็นผู้นำคำสอนที่ปัทมสัมภวะซ่อนไว้มาเปิดเผย
สถาบันแห่งแรกของนิกายนี้คือวัดสัมเย ตั้งโดยพระศานตรักษิต สถาบันในยุคหลังได้แก่ วัดมันโดรลิง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2219 จอร์เจดรัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2202 เมื่อชาวทิเบตลี้ภัยเข้าสู่อินเดีย มีการสร้างวัดในนิกายนี้หลายแห่ง เช่นที่รัฐการณาตกะ และธรรม
ศาลา
ภาษาปลัง
ภาษาปลังหรือภาษาบลัง ภาษาปูลัง เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาปะหล่อง มีผู้พูดทั้งสิ้น 37,200 คน พบในจีน 24,000 คน (พ.ศ. 2533) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูนนาน ในสิบสองปันนา บางส่วนอยู่ร่วมกับชาวว้า ผู้พูดภาษานี้มักใช้ภาษาไท ภาษาว้าหรือภาษาจีนได้ด้วย พบในพม่า 12,000 คน (พ.ศ. 2537) ทางตะวันออกของรัฐฉาน พบในไทย 1,200 คน ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และในกรุงเทพฯ อัตราการรู้หนังสือต่ำ อพยพมาจากสิบสองปันนาโดยเข้าไปอยู่ในพม่าระยะหนึ่งแล้วจึงเข้ามาไทยเมื่อ พ.ศ. 2517
มีสำเนียงท้องถิ่นอย่างน้อย 7 สำเนียง คือ กอนตอย จงมอย สะแตง แพมยอง กอนมาก ปังโลชิ และกอนกาง ในจีนเขียนด้วยอักษรไทลื้อหรืออักษรไทใต้คง ใกล้เคียงกับภาษาว้า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม คำขยายตามหลังนาม มีเสียงวรรณยุกต์ 4 เสียง
ภาษากาสี
ภาษากาสีเป็นภาษากลุ่มออสโตรเอเชียติกใช้พูดในรัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย อยู่ในสาขามอญ-เขมร และใกล้เคียงกับภาษากลุ่มมุนดาที่เป็นภาษาตระกูลออสโตรเชียติกที่มีผู้พูดในอินเดียกลาง มีผู้พูด 865,000 คน ในรัฐเมฆาลัย มีผู้พูดบางส่วนในหุบเขาตามแนวชายแดนด้านรัฐอัสสัมและในบังกลาเทศตามแนวชายแดนอินเดีย ภาษากาสีมีเรื่องเล่าพื้นบ้านมากมักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับที่มาของชื่อต่างๆของภูเขา แม่น้ำ สัตว์และอื่นๆ
ในอดีตภาษากาสีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง William Carey ดัดแปลงอักษรเบงกาลีมาใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 2356 – 2381 มีหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้จำนวนมาก เช่น "Ka Niyiom Jong Ka Khasi" Thomas Jones มิชชันนารีชาวเวลส์ เขียนภาษานี้ด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2384 โดยการออกเสียงใกล้เคียงกับภาษาเวลส์ จากจุดนี้จึงมีการพัฒนาอักษรละตินสำหรับภาษากาสีเองขึ้นมา อักษรละตินที่ใช้เขียนภาษากาสีได้แก่
ภาษากัมกาตา-วิรี
ภาษากัมกาตา-วิรี เป็นภาษากลุ่มนูริสถานที่ใหญ่ที่สุด มีสำเนียงหลักคือสำเนียงกาตา-วิรี กัมวิรี และมุมวิรี สองสำเนียงแรกมักแยกเป็นภาษาใหม่ต่างหาก ใช้พูดโดยชาวกาตา กอม กสโตและชาวเผ่าแบล็กโรบส์ในปากีสถานและอัฟกานิสถาน ในปากีสถานมีสำเนียงที่ต่างไปเรียกบัชกาลีหรือกาตีซึ่งได้มาจากภาษาโควาร์
ผู้พูดภาษานี้มีชาวกาตา 18,700 คน (15,000 คนในอัฟกานิสถานและมากกว่า 3,700 คนในปากีสถาน), และชาวกอมอีกราว 5,500 คน (หรือถึง 10,000คน) อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอินโด-อารยัน กลุ่มนูริสถาน อัตราการรู้หนังสือต่ำ ผู้ใช้เป็นภาษาแม่รู้เพียง1% และผู้ใช้เป็นภาษาที่สองรู้หนังสือ 15% - 25% สำเนียงกาตาวิรีมีการออกอากาศทางวิทยุในอัฟกานิสถาน
ภาษาลิมบู
ภาษาลิมบูเป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ใช้พูดในเนปาล สิกขิม และตำบลดาร์จีลิงในรัฐเบงกอลตะวันตก อินเดีย โดยชาวลิมบู ซึ่งส่วนใหญ่จะพูดภาษาเนปาลเป็นภาษาที่สอง ชื่อภาษา “ลิมบู” เป็นคำจากภาษาอื่นและไม่รู้ที่มา ชาวลิมบูเรียกตนเองว่า “ยักทุมบา” และเรียกภาษาของตนว่า “ยักทุงปัน” มีสำเนียงสำคัญสี่สำเนียงคือ ปันแทร์ เพดาเป ชัตแทร์ และทัมบาร์ โคเล สำเนียงปันแทร์เป็นสำเนียงมาตรฐาน ในขณะที่สำเนียงเพดาเปเป็นสำเนียงที่เข้าใจได้ทั่วไป สิ่งตีพิมพ์ในภาษาลิมบูมักพิมพ์ควบคู่ไปกับภาษาเนปาล ภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้ด้วย
ภาษาลิมบู ภาษาเลปชา และภาษาเนวารีเป็นภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต ที่ใช้พูดในแถบเทือกเขาหิมาลัยตอนกลางและมีตัวอักษรเป็นของตนเอง อักษรกีรันตีหรืออักษรลิมบูน่าจะเกิดขึ้นในช่วงที่พุทธศาสนาเผยแพร่เข้าไปในสิกขิมเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 23 อักษรลิมบูน่าจะประดิษฐ์ขึ้นในสมัยเดียวกับอักษรเลปชา โดยอักษรเลปชาประดิษฐ์ขึ้นโดยกษัตริย์องค์ที่ 3 ของสิกขิม พยักโด นัม-กยัล ส่วนอักษรลิมบูประดิษฐ์โดยวีรบุรุษของชาวลิมบู เต-องซี ศิริยูงะ หรือศิริโยงะ ผู้นับถือศาสนาพุทธแบบสิกขิมที่ถูกลอบสังหารโดยพระตซงตามคำสั่งของกษัตริย์สิกขิม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ ศิมะห์ ประทับ ชาห์เป็นกษัตริย์ของเนปาล อักษรทั้งสองชนิดแพร่หลายไปเพราะการเผยแพร่พุทธศาสนาในบริเวณนี้
อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่นี้ ได้รับอิทธิพลจากอักษรทิเบตและอักษรเทวนาครีแต่ไม่มีสระลอย การใช้ภาษาและวรรณคดีของภาษาลิมบูถูกควบคุมโดยรัฐบาลเนปาลตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 23 การใช้อักษรลิมบูกลายเป็นสิ่งต้องห้ามและผิดกฎหมาย ชาวลิมบูส่วนใหญ่จึงอ่านภาษาเนปาลีมากกว่าภาษาลิมบู
มีการตีพิมพ์เอกสารด้วยภาษาลิมบูจำนวนมาก Tanchoppa (ดวงดาวยามเช้า) เป็นวารสาร/หนังลือพิมพ์รายเดือนที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เอกสารที่เขียนด้วยภาษาลิมบูที่เก่าที่สุด เขียนเมื่อ พ.ศ. 2393 ต้นฉบับถูกเก็บรักษาที่ประเทศอังกฤษ
ในเนปาล การสอนภาษาลิมบูดำเนินการโดยเอกชน รัฐบาลเนปาลได้ตีพิมพ์หนังสือเรียนภาษาลิมบูสำหรับโรงเรียนประถมศึกษา ส่วนในสิกขิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 ได้มีการสอนอักษรลิมบูในโรงเรียนที่สอนด้วยภาษาอังกฤษในบริเวณที่มีชาวลิมบูอยู่มาก มีนักเรียนมากกว่า 4,000 คนที่เรียนภาษาลิมบูประมาณ 1 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน มีหนังสือเรียนภาษาลิมบูถึงระดับมัธยมศึกษา
ภาษาบรู
ภาษาบรูเป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขากะตู มีผู้พูดส่วนใหญ่ในประเทศลาว เวียดนามและกัมพูชา พบในไทยน้อย ส่วนใหญ่อพยพมาจากประเทศลาวมาอยู่ที่จ.อุบลราชธานีมีสองสำเนียงคือภาษาบรูตะวันตกและภาษาบรูตะวันออก
เทศกาลภาพยนตร์
เทศกาลภาพยนตร์ () คือเทศกาลที่นำเสนอหรือแสดงภาพยนตร์ ภาพยนตร์ที่นำมาฉายมักเป็นภาพยนตร์ปัจจุบัน และขึ้นอยู่กับจุดเน้นของแต่ละเทศกาลภาพยนตร์ โดยอาจจะรวมภาพยนตร์ต่างชาติที่สร้างนอกประเทศของประเทศที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์ก็ได้ บางครั้งอาจเน้นรูปแบบเฉพาะ เช่น เทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชัน หรือ เฉพาะเจาะจงบางเรื่อง เช่น เทศกาลภาพยนตร์สำหรับเกย์และเลสเบี้ยน โดยมากเทศกาลภาพยนตร์จะจัดขึ้นแบบประจำปี
ซิทามิ
ซิทามิ หรือ ชิทามิ () เป็นซอฟต์แวร์เสรีโอเพนซอร์สประเภทเว็บเซิร์ฟเวอร์และเอฟทีพีเซิร์ฟเวอร์ พัฒนาโดยบริษัทอิมาทิกซ์ (iMatix Corporation) ประสิทธิภาพในการทำงานถึงจะไม่เร็วเท่าเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่เร็วที่สุด แต่ตัวซอฟต์แวร์นั้นมีขนาดเล็กมาก (ไม่เกิน 2 เมกะไบต์) และใช้ทรัพยากรระบบน้อย ซิทามิรองรับการทำงานบนเว็บแอปพลิเคชันที่เขียนด้วยภาษาซีจีไอ อาทิ ภาษาพีเอชพี และยังมีส่วนต่อประสานกับผู้ใช้บนเว็บเพจที่ช่วยสามารถจัดการตั้งค่าซอฟต์แวร์ผ่านเว็บเบราว์เซอร์ได้อีกทางหนึ่ง ซิทามิสามารถทำงานได้บนวินโดวส์ ลินุกซ์ และระบบปฏิบัติการอื่นที่คล้ายยูนิกซ์ เช่น โอเพนวีเอ็มเอส โอเอส/2 เป็นต้น สำหรับรุ่นเชิงพาณิชย์ของซิทามิรองรับการใช้งานเอสเอสแอลได้ด้วย
ซิทามิเปิดตัวเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 เพื่อเป็นการสาธิตเทคโนโลยี "SMT" ที่ใช้สำหรับสร้างเซิร์ฟเวอร์โพรโทคอล ซึ่งเป็นแรงดึงดูดให้ผู้คนที่มองหาเว็บเซิร์ฟเวอร์พร้อมกับเอฟทีพีเซิร์ฟเวอร์ที่ใช้งานง่ายและรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อทำงานบนวินโดวส์ แต่รุ่นล่าสุดของซิทามิยังคงอยู่ที่ 2.5 เบตา ตั้งแต่ ค.ศ. 1999 และมีการถกเถียงกันว่าขณะนี้มีรุ่นที่ 3.0 แล้วแต่ยังไม่เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ
ชื่อของ "Xitami" เป็นการสะกดตัวอักษรกลับด้านกับชื่อบริษัท "iMatix" และอักษร "X" ที่อยู่ต้นคำสามารถอ่านออกเสียงได้เป็น /z/ หรือ /ʃ/ หรือ /ks/ ก็ได้
ยุอิ (นักร้อง)
ยุอิ () หรือชื่อจริง ยุอิ โยะชิโอะกะ เป็นนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2530 ที่เมืองฟุกุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น เธอเป็นนักร้องในสังกัดโซนี่มิวสิคประเทศญี่ปุ่น
ยุอิเริ่มแต่งกลอนตอนอายุ 9 ปี จนเมื่อเธออายุ 16 ปี เธอได้เข้าเรียนดนตรี การแต่งเพลง และเล่นกีตาร์ที่โรงเรียนสอนดนตรีในเมืองฟุกุโอะกะจากการชักชวนโดยแม่ของเธอ จนกระทั่งเริ่มชำนาญ จึงได้ออกเดินทางเล่นดนตรีตามสถานที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นชายหาดในเมืองชินกุ หรือกลางทุ่งนาในเมืองคามิโนฟุ แม้ว่าเธอจะรู้สึกอึดอัดเวลาพูดคุยกับคนแปลกหน้า แต่เธอก็มีความสุขที่ได้เล่นกีตาร์และร้องเพลงท่ามกลางผู้คนในเมืองเท็นจินในจังหวัดฟุกุโอะกะ
เธอได้เข้าสู่วงการเพลงโดยไปเข้ารับการออดิชั่นกับค่ายโซนี่มิวสิคประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนมีนาคม ปี 2004 ซึ่งปกติผู้มาออดิชั่นจะได้ร้องแค่สองเพลง แต่เธอกลับได้ร้องถีงสามเพลง และเป็นผู้ชนะในการออดิชั่นครั้งนั้น โดยได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องภายใต้สังกัดโซนี่มิวสิคประเทศญี่ปุ่น โดยเธอได้ออกซิงเกิลแรกคือ "It's Happy Line" ซึ่งเป็นซิงเกิลในแนวอินดี้เพลงแรกของเธอ และมีเพลงรองอย่าง "I Know"
หลังจากเธอได้ออกเดินทางจากจังหวัดฟุกุโอะกะซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอ ยุอิได้แต่งเพลง "Feel My Soul" ซึ่งเป็นซิงเกิลเปิดตัวของเธอครั้งแรก และซิงเกิลแรกของเธอยังถูกนำไปใช้ประกอบละครในช่วงไพรม์ไทม์ของฟูจิทีวีอีกด้วย
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2548 ซิงเกิล "Feel My Soul" เธอได้วางขายเป็นครั้งแรกโดยสามารถเปิดตัวที่อันดับที่ 8 ของออริกอนชาร์ต โดยมียอดขายมากกว่า 1 แสนแผ่น แต่สามซิงเกิลถัดมาของเธอไม่ว่าจะเป็น "Tomorrow's Way", "LIFE" และ "Tokyo" กลับทำยอดขายได้ไม่ดีนัก ซึ่งเพลง "LIFE" ได้เป็นเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องเทพมรณะด้วย
ในปี 2006 อัลบั้มแรก "ฟรอม มี ทู ยู" (From Me To You) ได้วางขายและทำยอดขายรวมกว่า 245,000 แผ่น
ยุอิ ได้เริ่มต้นการแสดงการภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ "24 ชั่วโมงขอรักเธอทุกวัน" (Taiyou no uta) โดยมีเพลง Good-bye Days เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ และซิงเกิล "Good-bye Days" เป็นซิงเกิลแรกที่ทำยอดขายได้มากกว่า 2 แสนแผ่น โดยเปิดตัววันแรกที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ต ส่งผลให้ซิงเกิลถัดมาอย่าง "I Remember You" เปิดตัวแรกวันที่อันดับ 1 เช่นกัน
ปี 2007 เริ่มต้นปีด้วยการออกซิงเกิล "Rolling Star" ซึ่งเป็นเพลงเปิดเพลงที่ 5 ของการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับซิงเกิล "LIFE" ที่เป็นเพลงปิดที่ 5 ของการ์ตูนเรื่องเทพมรณะเช่นเดียวกัน วันที่ 4 เมษายน ปี พ.ศ. 2550 อัลบั้มที่ 2 ที่ชื่อว่า "ค้านท์ บาย มาย เลิฟ" (Can't Buy My Love) ได้เปิดตัวที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ตถึง 2 สัปดาห์ซ้อน และมียอดขายรวม 682,585 แผ่น
ต่อมาในเดือนมิถุนายนได้ออกซิงเกิล "My Generation / Understand" โดยเป็นซิงเกิลแรกของเธอเปิดตัวที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ตได้สำเร็จ ต่อมาซิงเกิลที่ 10 ของเธอ "LOVE & TRUTH" ก็เปิดตัวที่ 1 ออกริกอนชาร์ตอีกเช่นกัน ซึ่งเพลง LOVE & TRUTH เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Closed Note ที่นำแสดงโดย เอริกะ ซาวาจิริ
ปี 2008 เริ่มต้นปีกับซิงเกิล "Namidairo" ที่เป็นเพลงประกอบละครทีวีเรื่อง "4 Shimai Tantei Dan" โดยเปิดตัวอันดับที่ 3 ออกริกอนชาร์ต
เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ
เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ () เป็นเนื้อเยื่อชนิดหนึ่งที่พบได้ในร่างกายและจัดเป็นเนื้อเยื่ออ่อน (soft tissue) เมื่อเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อมารวมกันจะกลายเป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ (muscle fibers) ซึ่งเป็นหน่วยย่อยของมัดกล้ามเนื้อ โดยเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อนั้นสามารถหดตัวได้ และทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง () เดิมคือ ท่าอากาศยานนานาชาติบายันเลอปัซ ตั้งอยู่ที่เมืองบายันเลอปัซ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากตัวเมืองจอร์จทาวน์ (เมืองหลวงของรัฐ) ไปทางใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) รองรับการจราจรทางอากาศของปีนังเพื่อเชื่อมต่อกับเมืองสำคัญต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของไฟร์ฟลาย ซึ่งเป็นสายการบินลูกของ Malaysia Airlines
ทางวิ่งของท่าอากาศยานนานาชาติปีนังอยู่ในทิศทาง 04/22 ผิวราดด้วยแอสฟัลต์ มีความยาว 3,352 เมตร กว้าง 45.5 เมตร ภายในอาคารมีช่องตรวจบัตรโดยสาร 64 ช่อง ประตูขึ้นเครื่อง 11 ประตู เป็นแบบประชิดอาคารมีสะพานเทียบ 8 ประตู มีสายพานรับกระเป๋า 3 สายพาน และลานจอดรองรับรถยนต์ได้ 808 คัน
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังเป็นท่าอากศยานขนาดกลาง บริหารงานโดย Malaysia Airports Holdings Berhad (MAHB) ซึ่งเป็นบริษัทของกระทรวงคมนาคม มีเที่ยวบินเชื่อมโยงไปยังสนามบินหลักๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องด้วยขนาดที่กระทัดรัดของสนามบิน ทำให้ผู้โดยสารได้รับการบริการที่รวดเร็ว และมีสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐานอย่างครบครัน โดยมีเวลาขั้นต่ำในการต่อเครื่องบิน (minimum connection times) จากในประเทศไปต่างประเทศ (และในทางกลับกัน) 40 นาที และจากในประเทศไปในประเทศ 30 นาที
ในปี 2007 ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังมีผู้โดยสารมาใช้บริการทั้งสิ้นกว่า 3.1 ล้านคน จำนวนเครื่องบินขึ้นลงทั้งหมด 39,265 ลำ รองรับสินค้าทางอากาศทั้งสิ้น 208,582 ตัน 
มีรถโดยสารบริการสู่สนามบินปีนัง 2 สายดังนี้
อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท
อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท มีพื้นที่ครอบคลุมในท้องที่อำเภอเมืองลำปาง อำเภอแจ้ห่ม อำเภองาว จังหวัดลำปาง มีลักษณะภูมิประเทศทั่วไปเป็นภูเขาสูงสลับซับซ้อน สภาพป่าเป็นป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรัง ซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์มาก มีสวนสักกระจายอยู่ทั่วไป เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์จำนวนมาก พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธาร ชั้นที่ 160 มีจุดเด่นและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่สำคัญ คือ ถ้ำผาไท หล่มภูเขียว น้ำตำแม่แก้ น้ำตกเก๊าฟุ บริเวณอ่างเก็บน้ำเขื่อนกิ่วลม ถ้ำออกรู ห้วยแม่พลึง นอกจากนี้ยังมีน้ำตกขนาดเล็กกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป และยังมีสถานที่ท่องเที่ยวขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ คือ ศูนย์ฝึกลูกช้างบ้านปางหละ อำเภองาว มีเนื้อที่ประมาณ 758,750 ไร่ หรือ 1,214 ตารางกิโลเมตร
ตามคำสั่งกรมป่าไม้ ที่ 1627/2532 ให้ นายพูนสถิตย์ วงศ์สวัสดิ์ นักวิชาการป่าไม้ 5 กองอุทยานแห่งชาติดำเนินการสำรวจเพิ่มเติม และจัดตั้งพื้นที่ป่าบริเวณอุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท และบริเวณป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ยาง-ป่าแม่งาว ป่าแม่ต๋า-ป่าแม่มาย ป่าแม่งาวฝั่งขวา และป่าแม่โป่ง ในท้องที่อำเภอเมือง อำเภอแจ้ห่ม และอำเภองาว จังหวัดลำปาง เพื่อประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ โดยให้ทำหน้าที่หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแห่งนี้ด้วย
ผลการสำรวจพื้นที่ที่จะจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติถ้ำผาไทพบว่า เป็นป่าธรรมชาติที่ยังคงมีความอุดมสมบูรณ์ มีสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งประชาชนและหน่วยงานต่างๆ รู้จักเป็นอย่างดี ได้แก่ เขื่อนกิ่วลม และถ้ำผาไท โดยได้ขออนุมัติใช้ชื่ออุทยานแห่งชาติตามหนังสืออุทยานแห่งชาติ ที่ กษ 0713 (ผท)/20 ลงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2534 ว่า อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท ซึ่งนายไพโรจน์ สุวรรณกร อธิบดีกรมป่าไม้ อนุมัติให้ใช้ชื่อ “อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท” เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2534 ปัจจุบันกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืชกำลังรวบรวมข้อมูลเพื่อพิจารณาประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติต่อไป
สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นภูเขาสูงสลับซับซ้อน สภาพป่าเป็นป่าเบญจพรรณและพื้นที่ถูกบุกรุกแผ้วถาง มีสวนสักกระจายอยู่ทั่วไป ยอดเขาสูงที่สำคัญ คือ ดอยกิ่วลม สูง 1,202 เมตร รองลงมาคือ ดอยสันกลางสูง 1,022 เมตร ดอยผาหวด สูง 975 เมตร ซึ่งมีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าเบญจพรรณสลับกับป่าเต็งรัง ส่วนทิศใต้ ได้แก่ ดอยหลวง สูง 1,100 เมตรทางทิศตะวันออกของพื้นที่เป็นแหล่งผลิตผลทางด้านเกษตรกรรมที่สำคัญ ส่วนทางด้านทิศตะวันตกของพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าเต็งรัง น้ำจากลำห้วยและลำธารสายต่างๆ ที่ไหลไปทางทิศตะวันตกจะไหลลงสู่แม่น้ำวัง ส่วนที่ไหลไปทางด้านทิศตะวันออกจะไหลลงสู่แม่น้ำงาวเป็นส่วนใหญ่
ฤดูร้อนจะร้อนจัด มีลมพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ โดยเริ่มตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ฤดูฝน ฝนตกสม่ำเสมอ มีลมพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ บางครั้งมีพายุพัดแรงมาก เริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงเดือนตุลาคม ฤดูหนาวอากาศหนาวจัด ในตอนกลางคืนและตอนเช้ามีหมอกปกคลุมทั่วไป ลมหนาวพัดมาจากทิศ ตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนกุมภาพันธ์
เนื่องจากสภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงสลับซับซ้อน ป่าไม้ที่พบได้แก่ ป่าดิบแล้ง พันธุ์ไม้ที่พบ คือ ตะเคียน ไม้ตระกูลยาง ไม้ตระกูลไม้ก่อ ยมหอม อบเชย ดีหมี ฯลฯ ป่าเบญจพรรณ และป่าเต็งรัง พันธุ์ไม้ที่พบเห็น คือ ประดู่ มะค่าโมง แดง อ้อยช้าง ชิงชัน ไผ่ชนิดต่างๆ ตุ้มกว้าว อุโลก สะแก และหญ้าแพก เป็นต้น
พื้นที่สงวนชีวมณฑลสวนสัก-ห้วยทาก
พื้นที่สงวนชีวมณฑลสวนสัก-ห้วยทาก เป็นพื้นที่สงวนชีวมณฑลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่อำเภองาว จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ประมาณ 184,000 ไร่
สภาพป่าไม้ในพื้นที่สงวนชีวมณฑลห้วยทากเมื่อครั้งอดีตเริ่มก่อตั้ง (พ.ศ. 2520) ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก ขณะนั้นประชากรในพื้นที่ที่มีจำนวนน้อย และมีวิถีชีวิตอย่างเรียบง่ายไม่ฟุ้งเฟ้อ การทำมาหากินในสมัยนั้นก็ได้อาศัยทรัพยากรจากป่าไม้เพื่อการยังชีพเป็นหลักเรื่อยมา โดยไม่ได้ทำความเสียหายต่อผืนป่าแต่อย่างใด จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ ทำให้ทราบว่า ในสมัยอดีตเมื่อยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ถนนพหลโยธินซึ่งเป็นถนนสายหลักของประเทศ ที่ทอดแนวยาวผ่านพื้นที่แห่งนี้ยังเป็นถนนแคบๆ คดโค้งไปตามขอบเขา ในแต่ละวันจะมีรถยนต์วิ่งผ่านเพียงไม่กี่คัน ชาวบ้านส่วนใหญ่ใช้รถจักรยานสองล้อ (รถถีบ) เป็นยานพาหนะ และใช้เกวียนเทียมวัวหรือความเป็นยานพาหนะขนส่ง วิถีชีวิตของชาวบ้านมีการดำรงชีพอย่างเรียบง่าย แบบพอเพียง จัดหาเท่าที่พออยู่พอกิน สภาพภูมิอากาศมีฝนตกต้องตามฤดูกาลในลำห้วยสายสำคัญๆทุกสายจะมีน้ำไหลสม่ำเสมอทั้งปีมีสัตว์น้ำชุกชุม ในป่ามีต้นไม้ใหญ่น้อยหนาแน่น และต่างก็ได้ทำหน้าที่ดีที่สุดในระบบนิเวศของตนเอง ส่งผลให้สภาพแวดล้อมของพื้นที่อยู่ในสภาวะที่ดีตลอดมา ส่วนองค์ประกอบอื่นๆ เช่นสัตว์ป่าก็มีมากมาย ผู้เฒ่าบางท่านยังจำได้ดีว่าในครั้งนั้นขณะนอนหลับอยู่ที่บ้านยังได้ยินเสียงของสัตว์ป่าหลายชนิด เช่น เสือโคร่ง เก้ง มาปลุกให้ตื่นยามดึกถึงหน้าบ้าน
พื้นที่สงวนชีวมณฑลห้วยทาก มีความสำคัญในด้านการอนุรักษ์ทางชีวภาพ และให้ความรู้ทางด้านวิชาการหลายแขนง กล่าวคือ เป็นแหล่งอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ
สมควรคงไว้ซึงระบบนิเวศที่สมบูรณ์ เป็นแหล่งศึกษาการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติ ตลอดจนการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ ตลอดจน เป็นการศึกษารูปแบบการใช้ที่ดินตามจารีต ประเพณีของท้องถิ่น นอกจากนี้ พื้นที่แห่งนี้ยังเป็นต้นน้ำลำธารที่สำคัญของแม่น้ำยม เป็นแหล่งผลิตเมล็ดพันธุ์ไม้หลายชนิด โดยเฉพาะเมล็ดไม้สัก เป็นป่าสาธิตในด้านการทำป่าไม้ในอดีต (ปัจจุบัน ได้ดำเนินการตามโครงการ ป่าต้นแบบเพื่อการจัดการป่าไม้แบบยั่งยืน) เป็นสถานที่ฝึกอบรมผู้บริหารและนักวิจัยป่าไม้ และยังเป็นแหล่งศึกษาวิจัยเพื่อเป็นต้นแบบ ในการสนับสนุนการพัฒนาระดับท้องถิ่นระดับชาติและระดับโลก
พื้นที่สงวนชีวมณฑลห้วยทาก ตั้งอยู่ในท้องที่ตำบลบ้านหวด และตำบลบ้านโป่ง อำเภองาว จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากจังหวัดลำปางไปตามถนนพหลโยธิน ช่วงลำปาง-พะเยาประมาณ 50 กิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหน่วยงานป่าไม้หลายหน่วย ได้แก่ หน่วยจัดการสาธิตแม่หวด อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท สวนป่าห้วยทาก สวนรุกขชาติห้วยทาก สวนป่าสบพลึง สวนป่าห้วยพร้าว หน่วยป้องกันรักษาป่าที่ ลป.30 (แม่โป่ง) และหน่วยป้องกันรักษาป่าที่ ลป. 31(แม่หวด)
พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การดูแลของกรมป่าไม้ มีเนื้อที่ประมาณ 184,000 ไร่ (294.4 ตารางกิโลเมตร) ประกอบด้วยผืนป่าหลายสภาพ ได้แก่
สัตว์ป่าชนิดต่างๆเท่าที่สำรวจพบในปัจจุบันได้แก่
ข้อศอก
ข้อศอก () เป็นข้อต่อที่เกิดจากการติดต่อกันระหว่างกระดูกสามชิ้น คือ กระดูกต้นแขน (humerus) กระดูกอัลนา (Ulna) และกระดูกเรเดียส (Radius) และเป็นข้อต่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการเคลื่อนไหวของปลายแขน (forearm) โดยเฉพาะการงอ-เหยียด และการพลิกปลายแขน ข้อศอกยังเป็นข้อต่อที่มีเอ็นรอบข้อต่อและกล้ามเนื้อต่างๆมาช่วยในการค้ำจุนระหว่างการเคลื่อนไหว รวมทั้งมีแขนงของหลอดเลือดและเส้นประสาทในบริเวณใกล้เคียงมาเลี้ยงอีกด้วย
ข้อศอกไม่ได้ประกอบขึ้นจากข้อต่อเดี่ยวๆ หากแต่ประกอบขึ้นจากข้อต่อถึงสามจุด ซึ่งมีโครงสร้างของแคปซูลข้อต่อร่วมกัน และมีการเคลื่อนไหวที่สัมพันธ์กัน ได้แก่
แคปซูลข้อต่อของข้อศอกจะคลุมขึ้นมาถึงส่วนปลายของกระดูกต้นแขน โดยเฉพาะที่แอ่งทั้งสามของปลายล่างสุดของกระดูกต้นแขน คือแอ่งโอเลครานอน (Olecranon fossa) แอ่งเรเดียล (Radial fossa) และแอ่งโคโรนอยด์ (Coronoid fossa) จะพบว่ามีชั้นของเนื้อเยื่อไขมันอยู่ภายในแคปซูลข้อต่อด้วย ซึ่งไขมันเหล่านี้จะช่วยไม่ให้ปลายของกระดูกของข้อศอกมีการสัมผัสกันโดยตรงระหว่างที่มีการเคลื่อนไหว
รอบแคปซูลข้อต่อของข้อศอกจะมีเอ็นรอบข้อต่อมาช่วยในการรักษาความเสถียรของข้อต่อ โดยเฉพาะทางด้านข้างของข้อต่อ โดยเอ็นที่สำคัญได้แก่
กล้ามเนื้อที่เกี่ยวข้องกับบริเวณรอบข้อศอก ได้แก่
หลอดเลือดแดงที่มาเลี้ยงข้อศอก ได้แก่
แขนงของหลอดเลือดแดงเหล่านี้จะเชื่อมรวมกันเป็นโครงข่ายหลอดเลือด (anastomosis) รอบบริเวณข้อศอก
เส้นประสาทของบริเวณข้อศอก ได้แก่แขนงที่มาจากเส้นประสาทอัลนา (ulnar nerve) รวมทั้งแขนงย่อยของเส้นประสาทมีเดียน (median nerve) และเส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส (musculocutaneous nerve)
ข้อศอกทำให้ปลายแขนสามารถเคลื่อนไหวได้ในสองแบบ คือการงอ-เหยียดปลายแขน (flexion-extension) โดยอาศัยข้อต่อฮิวเมอโรอัลนา และการเคลื่อนไหวแบบพลิกหงาย-คว่ำของปลายแขน (pronation-supination) โดยอาศัยข้อต่อฮิวเมอโรเรเดียส และข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนต้นแขน นอกจากนี้ยังต้องอาศัยข้อต่อที่บริเวณข้อมือร่วมด้วย นอกจากนี้ ข้อศอกยังมีเกี่ยวข้องกับการถ่ายแรงจากมือไปยังไหล่ โดยส่วนใหญ่แรงจะผ่านจากกระดูกอัลนาไปยังกระดูกต้นแขน
การบาดเจ็บของข้อศอกนั้นเกิดได้จากหลายสาเหตุ ที่พบได้ทั่วไปคืออาการข้อศอกหลุด (pulled elbow) ซึ่งเป็นอาการบาดเจ็บของข้อศอกที่พบได้มากในเด็กอายุต่ำกว่า 5 ปี โดยมักจะเกิดจากการดึงแขนของเด็กอย่างรุนแรง เนื่องจากบริเวณส่วนหัวของกระดูกเรเดียสกับเอ็นแอนนูลาที่อยู่รอบยังไม่เจริญเต็มที่ ทำให้ส่วนหัวของกระดูกเรเดียสมีโอกาสเลื่อนหลุดออกจากข้อศอก อาการนี้จะเจ็บปวดมาก แต่สามารถรักษาได้ง่ายโดยการพลิกแขนและการกดที่บริเวณข้อศอกโดยแพทย์ ซึ่งจะช่วยให้ส่วนหัวของกระดูกเรเดียสกลับเข้าที่ และอาการเจ็บปวดจะค่อยทุเลาไปเอง
เกาะลำพู
เกาะลำพู เป็นเกาะแม่น้ำในแม่น้ำตาปีและเป็นที่ราชพัสดุ เดิมทางจังหวัดเคยให้สัมปทานแก่เอกชนสร้างบังกาโล สร้างสวนอาหาร ต่อมาภายหลังหมดสัญญาทางจังหวัดได้พัฒนาและสร้างเป็นสวนสาธารณะเป็นที่ซึ่งมีสภาพแวดล้อมงดงามเหมาะแก่การพักผ่อนอย่างยิ่ง ประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้มีโอกาสแวะเวียนมาใช้พื้นที่บริเวณนี้อยู่อย่างสม่ำเสมอ ซึ่งจะมีลานกิจกรรมและลานกีฬาและสันทนาการอยู่กลางเมืองสุราษฎร์ธานี โดยการเดินทาง เดิมต้องเดินทางทางเรือ แต่ปัจจุบันมีสะพานเชื่อมไปได้อย่างสะดวกสบายสามารถเห็นทิวทัศน์ริมเขื่อนแม่น้ำตาปีอีกด้วย
บริเวณเกาะลำพูซึ่งอยู่กลางแม่น้ำตาปี ยังเป็นสนามแข่งขันเจ็ตสกีแห่งหนึ่งในประเทศไทย นอกจากนี้บริเวณนี้เองยังใช้ในการแข่งเรือยาวและชักพระของเรือพระทางน้ำอีกด้วย
ภาพตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ
ระเบียงภาพตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ แสดงตราแผ่นดินของประเทศต่าง ๆ ที่มีในรายชื่อประเทศ
บ้าน
บ้าน คือ ที่อยู่อาศัยที่ให้ความอบอุ่นใจแก่ผู้อยู่อาศัย คำว่าบ้านอาจมีความหมายถึงรวมอาคารหรือห้องพักที่ใช้พักอาศัยด้วย หรือ ที่อยู่, บริเวณที่เรือนตั้งอยู่,ถิ่นที่มีมนุษย์อยู่
บ้านเดี่ยว () หมายถึง บ้านที่มีอาณาเขตหรือพื้นที่บริเวณรอบ ซึ่งจะประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ โดยสังเขป ดังนี้
หากเป็นบ้านหลังใหญ่ ซึ่งสร้างบ้านเป็นสามชั้น อาจมีห้องเพิ่มจากทั่วไป ดังนี้
นอกจากนี้ หากบริเวณบ้านมีพื้นที่กว้างพอ อาจจัดแต่งพื้นที่เป็นสนามหญ้า และจัดสวนหรือไม่ก็แบ่งพื้นที่บางส่วนทำสระว่ายน้ำ
โดยทั่วไปการสร้างบ้านเดี่ยวจะมีลักษณะเป็น
เฟดเอกซ์
เฟดเอกซ์ (FedEx ) หรือ เฟดเดกซ์ (ชื่อเรียกในสหรัฐอเมริกา) เป็นบริษัทขนส่งสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งโดย เฟรด สมิธ นายทหารเรือสหรัฐอเมริกา เมื่อปีพ.ศ. 2514 ที่เมืองลิตเติลร็อก ในรัฐอาร์คันซอ ก่อนที่จะย้ายบริษัทมาตั้งที่เมืองเมมฟิส ในรัฐเทนเนสซี โดยให้บริการขนส่งตั้งแต่เอกสาร ไปจนถึงสินค้าขนาดใหญ่ ทั้งทางบก และทางอากาศ ชื่อเฟดเอกซ์ นั้นเปลี่ยนมาจากชื่อเดิมของบริษัท เฟดเดรัล เอกซ์เพรส (อังกฤษ: Federal Express) เมื่อปีพ.ศ. 2537
เฟดเอกซ์ มีฐานการให้บริการหลักอยู่ที่เมมฟิส และยังมีฐานอื่นในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ นูอาร์ก ในรัฐนิวเจอร์ซีย์, บาร์ตัน เราจ์ ในรัฐนอร์ธแคโรไลนา, ฟอร์ทเวิร์ธ ในรัฐเทกซัส, ไมอามี ในรัฐฟลอริดา, ลอสแอนเจลิส ในรัฐแคลิฟอร์เนีย, อังโกเรจ ในรัฐอลาสกา, อินเดียนาโพลิส ในรัฐอินเดียนา, โอกแลนด์ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย และกำลังจะเปิดฐานที่กรีนโบโร ในรัฐนอร์ธแคโรไลนา ส่วนฐานการบริการนอกสหรัฐอเมริกาที่โทรอนโต ประเทศแคนาดา และในปีพ.ศ. 2551 ฐานให้บริการที่กว่างโจว ในประเทศจีน จะแล้วเสร็จ และเริ่มให้บริการ
เฟดเอกซ์ เป็นสมาชิกของสมาคมขนส่งทางอากาศ (ATA)
เฟดเอกซ์ แยกการบริการออกเป็นหน่วยต่างๆ โดยแต่ละหน่วยและมีตราสินค้าเป็นของตัวเอง ซึ่งทุกๆ ตราสินค้าจะมีคำว่า เฟด (Fed) เป็นอักษรสีม่วง และคำว่าเอกซ์ (Ex) เป็นอักษรสีต่างๆ ประจำหน่วย โดยสีของตัวบริษัทแม่นั้นจะเป็นสีแพลตินัม ส่วนตราสินค้าเดิมของเฟดเอกซ์ที่เป็นสีส้มนั้น ปัจจุบันใช้เป็นสีประจำหน่วยของ เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส
หูหนวก
หูหนวก เป็นความพิการอย่างหนึ่งเกี่ยวกับการได้ยิน หมายถึงผู้ที่สูญเสียความสามารถในการได้ยินบางส่วนหรือทั้งหมดไป ผู้ที่หูหนวกส่วนมากจะสื่อสารโดยการอ่านริมฝีปากหรือโดยการใช้ภาษามือ
สาเหตุเกิดได้จากหลายปัจจัย เช่น พันธุกรรม อายุที่มากขึ้น การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีเสียงดัง สารเคมี หรือเป็นผลจากการได้รับบาดเจ็บ
คนหูหนวกในประเทศไทยส่วนมากใช้ภาษามือไทย ภาษามือไทยถูกพัฒนามาจากภาษามืออเมริกัน การสะกดนิ้วมือไทยถูกประดิษฐ์จากการผสมผสานระหว่างการสะกดนิ้วมืออเมริกันและอังกฤษซึ่งคิดค้นโดย ดร.คุณหญิง กมลา ไกรฤกษ์ จบการศึกษาปริญญาเอก สาขาการศึกษา 
ที่มหาวิทยาลัย Gallaudet ในกรุงวอชิงตัน ดีซี สหรัฐอเมริกา 
ส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดว่าภาษามือในประเทศไทยเหมือนกับประเทศอื่นๆ ที่คนหูหนวกในระหว่างประเทศสามารถสื่อสารได้อย่างคล่องแคล่ว ภาษามือไทยมีกฎและไวยากรณ์ไม่เหมือนกับภาษามือในประเทศอื่น
ภาษาอินเทอร์ลิงกวา
ภาษาอินเทอร์ลิงกวา () เป็นภาษาประดิษฐ์ ใช้ในการช่วยสื่อสารระหว่างผู้คนเชื้อชาติต่างๆ คิดค้นโดยองค์การภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ ในปี พ.ศ. 2494
จุนอิจิโร โคอิซูมิ
จุนอิจิโร โคอิซูมิ () เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีคนที่ 56 (สมัยที่ 87-89) ของประเทศญี่ปุ่น จากพรรคเสรีประชาธิปไตย (LDP) ตำรงตำแหน่งระหว่างปี 2544-2549 รวม 5 ปี ซึ่งมีผลงานเด่น คือ การส่งทหารไปปฏิบัติงานต่างแดนเป็นครั้งแรกหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 เดินทางไปเยือนเกาหลีเหนือ และยังเป็นนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นคนแรกที่ไปเคารพศาลเจ้ายาซูกูนิ
จุนอิจิโร โคอิซูมิ เกิดเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2485 ที่ เมืองโยโกซูกะ จังหวัดคานางาวะ ในครอบครัวนักการเมือง มีพี่น้อง 6 คน เข้ารับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยเคโอ ในสาขาเศรษฐศาสตร์และจบเมื่อปี พ.ศ. 2510 และศึกษาต่อที่ มหาวิทยาลัยลอนดอน ในสาขาเศรษฐศาสตร์ แต่กลับมาญี่ปุ่นเมื่อปี 2512 หลังจากบิดาเสียชีวิต
จุนอิจิโร โคอิซูมิ แต่งงานกับภรรยาซึ่งอายุห่างกัน 14 ใช้ชีวิตสมรสเพียง 4 ปีก็หย่าร้าง
จุนอิจิโร โคอิซูมิ เริ่มลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้งซ่อมแทนพ่อของเขาเองที่เสียชีวิต แต่ก็ไม่ได้รับเลือก จนกระทั่งปี พ.ศ. 2515 ได้รับเลือกในการเลือกตั้งทั่วไป และต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการในปี 2531
สมัครชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคสามครั้ง ในปี 2538, 2539 และได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคคนที่ 20 ในปี พ.ศ. 2544 และขึ้นเป็นนายกรัฐมตรีของญี่ปุ่น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2551 ได้ประกาศวางมือจากการเมือง
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดออกเมนต์ () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) หนึ่งอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยม ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 25 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 1 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 11 หน้า รวม 42 หน้า มี 65 จุดยอด 105 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 68 (Johnson solid: J68)
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดพาราไบออกเมนต์ () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สองอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยมที่อยู่ตรงข้ามกัน ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 30 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 10 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 2 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 10 หน้า รวม 52 หน้า มี 70 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 69 (Johnson solid: J69)
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดเมทาไบออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดเมทาไบออกเมนต์ () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สองอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยมที่ไม่อยู่ติดกันหรือตรงข้ามกัน ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 30 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 10 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 2 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 10 หน้า รวม 52 หน้า มี 70 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 70 (Johnson solid: J70)
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดไทรออกเมนต์
ทรงสิบสองหน้าปลายตัดไทรออกเมนต์ () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำทรงสิบสองหน้าปลายตัด (truncated dodecahedron) มาประกอบคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สามอันบนหน้ารูปสิบเหลี่ยมที่ไม่อยู่ติดกันหรือตรงข้ามกัน ซึ่งหน้ารูปสามเหลี่ยมบนด้านข้างพิวโพลาไม่อยู่ติดกับหน้ารูปสามเหลี่ยมของทรงสิบสองหน้าปลายตัด รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 35 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 15 หน้า หน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 3 หน้า และหน้ารูปสิบเหลี่ยมปรกติ 9 หน้า รวม 62 หน้า มี 75 จุดยอด 135 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 71 (Johnson solid: J71)
ไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน
ไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน (rhombicosidodecahedron) มาหมุนส่วนที่เป็นคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) หนึ่งส่วนไป 36 องศา (ส่วนหน้าสุดในรูป) รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 20 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 30 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 12 หน้า รวม 62 หน้า มี 60 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 72 (Johnson solid: J72)
พาราไบไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน
พาราไบไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน (rhombicosidodecahedron) มาหมุนส่วนที่เป็นคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สองส่วนที่อยู่ตรงข้ามกันไป 36 องศา (ส่วนหน้าสุดและหลังกลางในรูป) รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 20 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 30 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 12 หน้า รวม 62 หน้า มี 60 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 73 (Johnson solid: J73)
เมทาไบไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน
เมทาไบไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน (rhombicosidodecahedron) มาหมุนส่วนที่เป็นคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สองส่วนที่ไม่อยู่ติดกันหรืออยู่ตรงข้ามกันไป 36 องศา (ส่วนหน้าสุดและซ้ายล่างในรูป) รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 20 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 30 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 12 หน้า รวม 62 หน้า มี 60 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 74 (Johnson solid: J74)
สเปเชียล ฟอร์ซ (เกมออนไลน์)
สเปเชียล ฟอร์ซ () เป็นเกมออนไลน์แนวแอคชั่นมุมมองบุคคลที่ 1 หรือ First Person Shooting (FPS) สเปเชียล ฟอร์ซ ถือว่าเป็นเกมออนไลน์ FPS เกมแรกที่มีการนำเข้ามาให้บริการในประเทศไทย และยังเปิดให้บริการอยู่จนถึงปัจจุบัน
จุดเด่นของเกมสเปเชียรฟอร์ซ คือเกม FPS ที่มีการนำเอาหน่วยรบพิเศษที่มีชื่อเสียงของโลกในยุคปัจจุบันมารวมกัน โดยมีทีมที่ปรึกษาทางทหารทีมเดียวกันกับภาพยนตร์เรื่อง “แทกึกกี เลือดเนื้อเพื่อฝันวันสิ้นสงคราม” จึงทำให้การต่อสู้และเนื้อหาภายในเกมออกมาอย่างสมจริงที่สุด
ในเกมนี้ผู้เล่นสามารถเลือกใช้ไอเทม, อาวุธ และตัวละครซึ่งอยู่ในหน่วยรบต่างๆ เช่น หน่วย KSF, SAS, Force Reccon ได้ด้วยตัวเอง
ผู้เล่นสามารถพบกับประสบการณ์การเล่นเกมที่ตื่นเต้นและเสมือนจริงจาก อะนิเมะชั่นตัวละครโดยการใช้เทคนิค motion Capture , ความรู้สึกตื่นเต้นต่อฉากการสู้รบในเกมซึ่งมีจุดเด่นกว่า 10 อย่าง ได้แก่ การเคลื่อนไหวของมุมมองเนื่องจากการถีบกลับของปืน, ความเร็วในการถีบกลับ, ทิศทางในการถีบกลับ เป็นต้น
ตัวอย่างภารกิจ  ปืนกลมือ (sub machine gun) 
ปืนไรเฟิลจู่โจม (Assault rifle) ปืนไรเฟิลซุ่มยิง (Sniper Rifle) 
ปืนกลหนัก ((Heavy) Machine Gun)ปืนลูกซอง (Shotgun)ปืนพก (pistol)
ปืนลูกโม่ (Revolver)
มีด (Knife)
ระเบิดมือ (Hand Grenade)หน่วยเงินภายในเกม SF แบ่งออกเป็นสองชนิดคือ
ไทรไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน
ไทรไจเรตรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน () เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำรอมบิโคซิโดเดคาฮีดรอน (rhombicosidodecahedron) มาหมุนส่วนที่เป็นคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) สามส่วนที่ไม่อยู่ติดกันหรืออยู่ตรงข้ามกันไป 36 องศา (ส่วนหน้าสุด ซ้ายล่าง และหลังบนในรูป) รูปทรงนี้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 20 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 30 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 12 หน้า รวม 62 หน้า มี 60 จุดยอด 120 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 75 (Johnson solid: J75)
มาลินีมงคล อมาตยกุล
มาลินีมงคล อมาตยกุล (24 มิถุนายน พ.ศ. 2483) พระนามเดิม “หม่อมเจ้ามาลินีมงคล ยุคล” มีพระนามลำลองหรือ ท่านหญิงหยอย เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ประสูติแต่หม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา และเป็นพระราชปนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
มาลินีมงคล พระนามเดิม “หม่อมเจ้ามาลินีมงคล ยุคล” มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงหยอย เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ประสูติแต่หม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ที่วังลดาวัลย์ ปัจจุบันเป็นที่ทำการสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
ท่านหญิงทรงมีอนุชาและขนิษฐาร่วมมารดาสี่องค์ คือปัทมนรังษี เสนาณรงค์ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล หม่อมเจ้าจุลเจิม ยุคล และหม่อมเจ้านภดลเฉลิมศรี ยุคล
ท่านหญิงทรงเข้าศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย และต่อชั้นมัธยมที่เซนต์โยเซฟคอนแวนต์ เมื่อสำเร็จการศึกษาท่านหญิงได้ศึกษาต่อที่สวิตเซอร์แลนด์พร้อมจันทรจรัสศรี ไพบูลย์เลิศ ภุมรีภิรมย์ เชลล์ และปัทมนรังษี เสนาณรงค์ เชษฐภคินีและขนิษฐา โดยต้องไปเรียนภาษาฝรั่งเศสที่ Preapina ก่อน 1 ปี หลังจากนั้นจึงเรียนสาขาที่แต่ละองค์สนทัย ท่านหญิงเรียนวิชาอนุบาล ทั้งสี่องค์ทรงเป็นนักเรียนในพระอุปการะของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ที่ทรงประทับอยู่ ณ เมืองโลซาน การที่ท่านหญิงเรียนหนังสืออยู่ที่โลซาน ก็ทำให้ได้มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฯ บ่อยๆ
ท่านหญิงทรงกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์เมื่อ พ.ศ. 2512 เพื่อทรงเสกสมรสกับรองศาสตราจารย์ นายแพทย์อรุณ อมาตยกุล สูตินรีแพทย์และอาจารย์แพทย์ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย ซึ่งเป็นแพทย์ประจำครอบครัว ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน 27 ปี สามีก็ถึงแก่กรรม
ท่านหญิงเสด็จกลับมาเป็นอาจารย์ใหญ่ที่โรงเรียนอนุบาลยุคลธร โดยปัทมนรังษี เสนาณรงค์ ทรงเป็นผู้จัดการ โรงเรียนนี้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2505 โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ และหม่อมอุบล ยุคล ณ อยุธยา เมื่อแรกตั้งอยู่บริเวณวังของพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมเขตรมงคล ย่านสุขุมวิท พื้นที่ 3 ไร่ กว้างขวาง สวยงาม ทันสมัย ต่อมาย้ายมาที่ถนนกรุงเทพกรีฑา โดยย้ายตามกันมาทั้งวัง เมื่อ พ.ศ. 2534
ปัจจุบันท่านหญิงวางมือจากงานโรงเรียน โดยมีปัทมวดี สุจริตกุล หลานสาว เป็นผู้สืบทอดกิจการ
แบร์นฮาร์ท รีมัน
เกออร์ค ฟรีดริช แบร์นฮาร์ท รีมัน (; 17 กันยายน ค.ศ. 1826 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1866) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน ที่ศึกษาเกี่ยวกับการวิเคราะห์และอนุพันธ์เชิงเรขาคณิต
อาหรับราตรี
อาหรับราตรี หรือพันหนึ่งราตรี (, ) เป็นงานรวบรวมนิยายและนิทานพื้นบ้านตะวันออกกลางและเอเชียใต้ซึ่งรวบรวมไว้เป็นภาษาอังกฤษระหว่างยุคทองของอิสลาม ซึ่งฉบับภาษาอังกฤษฉบับแรก (ค.ศ. 1706) ใช้ชื่อเรื่องว่า "ความบันเทิงอาหรับราตรี" ("The Arabian Nights' Entertainment")
งานดังกล่าวมีการรวบรวมเป็นเวลาหลายศตวรรษโดยมีผู้ประพันธ์ ผู้แปลและนักวิชาการต่าง ๆ ทั่วเอเชียตะวันตก เอเชียกลางและเอเชียใต้และแอฟริกาเหนือ ตัวนิทานเองสืบย้อนไปถึงตำนานพื้นบ้านวรรณกรรมอาหรับ เปอร์เซีย เมโสโปเตเมีย อินเดียและอียิปต์โบราณและสมัยกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นิทานหลายเรื่องเดิมเป็นนิยายพื้นบ้านจากสมัยรัฐเคาะลีฟะฮ์ ส่วนเรื่องอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรอบเรื่อง เป็นไปได้ว่าถูกดึงมาจากงานภาษาเปอร์เซียปาห์ลาวี "Hazār Afsā" (, ท. "พันนิยาย") ซึ่งอิงส่วนของอินเดียบางส่วน
บางเรื่องสัมพันธ์อย่างกว้างขวางมากกับ"อาหรับราตรี" โดยเฉพาะ "ตะเกียงวิเศษของอะลาดิน" "อาลีบาบากับโจรสี่สิบคน" และ "การเดินทางเจ็ดเที่ยวของกะลาสีซินแบด" แม้ว่าแทบเป็นนิทานพื้นบ้านตะวันออกกลางของแท้ค่อนข้างแน่นอน แต่มิใช่ส่วนหนึ่งของอาหรับราตรีในฉบับภาษาอาหรับดั้งเดิม แต่ถูกอ็องตวน ก็อลล็องและผู้แปลยุโรปคนอื่นเพิ่มเข้างาน
พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)
ศาสตราจารย์วิสามัญ มหาอำมาตย์ตรี พระยามานวราชเสวี (นามเดิม ปลอด วิเชียร ณ สงขลา) (18 กันยายน พ.ศ. 2433 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527) อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 9 เป็นเวลา 15 ปี อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา อดีตอธิบดีกรมอัยการ เลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตสมาชิกสภากรรมการองคมนตรีในรัชกาลที่ 6 และรัชกาลที่ 7 ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอภิรัฐมนตรีและองคมนตรีในรัชกาลที่ 9 และศาสตราจารย์วิสามัญแห่งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
พระยามานวราชเสวี เป็นบุตรพระอนันตสมบัติ (เอม ณ สงขลา) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา เกิดที่บ้านพระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร ณ สงขลา) ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เป็นน้องชายร่วมบิดามารดากับเจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา)
หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมที่โรงเรียนราชวิทยาลัย ได้อยู่ในพระอุปถัมภ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์พ.ศ. 2456 ได้รับทุนเล่าเรียนหลวงของกระทรวงยุติธรรม ไปศึกษาต่อกฎหมายที่โรงเรียนอินเนอร์เทมเปิล (Inner Temple) ประเทศอังกฤษ
พระยามานวราชเสวี กับท่านผู้หญิงศรี มานวราชเสวี (ลพานุกรม) มีบุตรชายคนเดียว ชื่อ วิรัช ณ สงขลา สมรสกับหม่อมเจ้าหญิงวุฒิเฉลิม วุฒิไชย มีบุตรชายสองคนชื่อ เดชาภิวัฒน์ และณัฐญาดา ณ สงขลา
เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา)
มหาอำมาตย์เอก เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา) (30 ตุลาคม พ.ศ. 2428 - 25 กันยายน พ.ศ. 2519) ป.จ., ม.ป.ช., ม.ว.ม., ร.ด.ม. (ศ.) ขุนนาง 5 แผ่นดิน อดีตประธานศาลฎีกา เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม และรัฐมนตรีหลายกระทรวง เคยดำรงตำแหน่ง ประธานรัฐสภา และประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งองคมนตรี ประธานองคมนตรี และเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับสถาปนาเป็นเจ้าพระยา
ภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ มีบทบาทในคณะรัฐมนตรีหลายคณะ โดยดำรงตำแหน่งเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม กระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข และ กระทรวงการคลัง ภายหลังพ้นภารกิจทางการเมืองแล้ว ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งองคมนตรี และเคยดำรงตำแหน่ง ประธานองคมนตรี ในรัชกาลที่ 9
นอกจากได้รับราชการและทำงานด้านการเมือง เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศยังมีความสำคัญกับวงการประกันชีวิตของไทย โดยเมื่อ ปี พ.ศ. 2489 ได้เป็นผู้ก่อตั้ง และประธานคนแรก ของบริษัท ไทยประกันชีวิต จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทประกันชีวิตแห่งแรกของไทย ที่ก่อตั้ง และบริหารงานโดยคนไทย และยังคงดำเนินกิจการต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ เกิดวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2428 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดที่บ้านพระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร ณ สงขลา) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา ณ ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เป็นบุตรชายคนโตของพระอนันตสมบัติ (เอม ณ สงขลา) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา กับนางอนันตสมบัติ (เชื้อ วัชราภัย ณ สงขลา) ธิดาของหลวงอุปการโกษากร (เวท วัชราภัย) กับท่านปั้น ณ สงขลา เป็นหลานของเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา ลำดับที่ 6 นับจากทั้งฝ่ายบิดาและมารดา เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 9 คน ได้แก่
เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2519 สิริอายุได้ 90 ปี 11 เดือน 8 วัน หลังจากรับราชการทั้งด้านตุลาการ บริหาร นิติบัญญัติ และองคมนตรี รวมทั้งสิ้นถึง 72 ปี
เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา) และพระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา) น้องชาย เป็นผู้อุปถัมป์วัดสุทธิวรารามต่อจากนางอนันตสมบัติ (เชื้อ ณ สงขลา) ผู้เป็นมารดาและได้เป็นผู้รับเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชในการเสด็จพระราชดำเนินถวายผ้าพระกฐิน ณ วัดสุทธิวราราม เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2511 โดยหลังจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวถวายผ้าพระกฐินเสร็จแล้ว ได้ตรัสกับเจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา) ว่า
เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศได้สมรสกับท่านผู้หญิงน้อม ธิดาของนายพลโท พระยาพหลโยธินรามินทรภักดี (นพ พหลโยธิน) กับคุณหญิงล้วน (จารุรัตน์) มีบุตร-ธิดารวม 11 คน ดังนี้
และภายหลังจากท่านผู้หญิงน้อมฯ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2495 เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศได้สมรสกับท่านผู้หญิงประภา ธิดาของพระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย) กับคุณหญิงเจริญ ไม่มีบุตร-ธิดาด้วยกัน ท่านผู้หญิงประภาฯ ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อ พ.ศ. 2516
วิรัช อยู่ถาวร
วิรัช อยู่ถาวร เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลงชาวไทย มีผลงานในนามศิลปิน "3 วิ" ร่วมกับ วิชัย ปุญญะยันต์ และวินัย พันธุรักษ์ วงซิลเวอร์แซนด์ และ วงพิงค์แพนเตอร์ เป็นผู้แต่งทำนองและเรียบเรียงเสียงประสานเพลง พ่อแห่งแผ่นดิน และแต่งเพลงประกอบละครโทรทัศน์หลายเรื่องให้กับไทยทีวีสีช่อง 3 เช่น แต่ปางก่อน, ปริศนา, แม่นาคพระโขนง(สัญญาใจ) เป็นต้น
ประสบการณ์ด้านสิทธิของนักแต่งเพลง เป็นกรรมการผู้ก่อตั้ง และประธานกรรมการบริษัท ลิขสิทธิ์ดนตรี(ประเทศไทย)จำกัด (Music Copyright Thailand: MCT)ซึ่งเป็นองค์กรบริหารจัดการลิขสิทธิ์ของนักแต่งเพลงของไทย โดยเป็นเพียงองค์กรเดียวในประเทศไทยที่ได้รับการเป็นสมาชิกขององค์กร CISAC(สมาพันธ์แห่งสมาคมผู้สร้างสรรค์และนักแต่งเพลงระหว่างประเทศ) นอกจากนี้ ยังเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ในคณะกรรมการส่งเสริม
ศิลปะร่วมสมัยชุดใหม่ ในสมัยคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 61 ภายหลังรัฐประหาร ในนามคณะรักษาความสงบแห่งชาติ
โครงการจาการ์ตา
โครงการจาการ์ตา หรือ อะแพชี จาการ์ตา () เป็นโครงการสำหรับสร้างและบำรุงรักษาซอฟต์แวร์โอเพนซอร์สบนแพลตฟอร์มจาวา โครงการนี้เป็นศูนย์รวมของโครงการย่อยอื่นๆ ภายใต้มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี (Apache Software Foundation) และผลิตภัณฑ์ของโครงการจาการ์ตาทั้งหมดได้เผยแพร่ออกสู่สาธารณะด้วยสัญญาอนุญาตอะแพชี (Apache License)
ชื่อของโครงการจาการ์ตาไม่ได้เลียนแบบมาจากเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย หรือสปีชีส์ของผีเสื้อสีน้ำเงินที่ชื่อจาการ์ตา แต่มาจากชื่อของห้องประชุมในบริษัท ซัน ไมโครซิสเต็มส์ ที่ซึ่งนำมาสู่การอภิปรายเพื่อให้เกิดโครงการนี้
โครงการย่อยหลักๆ ในโครงการจาการ์ตา มีทั้งเครื่องมือ ไลบรารี และเฟรมเวิร์ก ตัวอย่างเช่น
และโครงการต่อไปนี้เริ่มแรกอยู่ภายใต้โครงการจาการ์ตา บัดนี้กลายเป็นโครงการหลักที่แยกตัวออกไป แต่ยังอยู่ภายใต้มูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี
พระยาศรีวิสารวาจา (เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล)
พันเอก พระยาศรีวิสารวาจา (นามเดิม เทียนเลี้ยง ฮุนตระกูล: 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2439 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2511) อดีตอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่, อดีตปลัดทูลฉลอง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ, อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เป็นหนึ่งในผู้ร่างกฎหมายที่จะนำมาใช้เป็นรัฐธรรมนูญถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวร่วมกับเจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ และนายเรมอนต์ บี สตีเวนส์ ซึ่งทรงมีกำหนดที่จะพระราชทานรัฐธรรมนูญในวันสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2475
พระยาศรีวิสารวาจา จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ และระดับอุดมศึกษา คณะนิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด บาร์ริสเตอร์มิดเดิลเทมเปิล ด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งในสภากรรมการองคมนตรี ในรัชกาลที่ 7 และองคมนตรี ในรัชกาลปัจจุบัน
พระยาศรีวิสารวาจา มีเชื้อสายจีนไหหลำ มีชื่อจีนว่า ฮุ่นเซ็กเตี่ยน สมรสกับคุณหญิงลิน ศรีวิสารวาจา (มากาเร็ต ลิน เซเวียร์) บุตรสาวของพระยาพิพัฒน์โกษา (เซเลสติโน ซาเวียร์) ปลัดทูลฉลองกระทรวงการต่างประเทศในสมัยรัชกาลที่ 5 ทั้งสองมีบุตรธิดารวม 3 คน
พระยาศรีวิสารวาจา มีบทบาทในทางการเมืองเป็นสมาชิกและเป็น ส.ส. สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
บทบาทในทางวิชาการดำรงตำแหน่งเป็นอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2507
อักษรจีน
อักษรจีน คืออักษรภาพ (logogram) ที่โดยหลัก ๆ ในปัจจุบันใช้สำหรับเขียนภาษาจีน (เรียกว่า "ฮั่นจื้อ") และภาษาญี่ปุ่น (เรียกว่า "คันจิ") นอกจากนี้ก็ยังใช้เขียนระบบเลขของภาษาอื่นด้วย ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดเช่นภาษาเกาหลี (เรียกว่า "ฮันจา") และภาษาเวียดนาม (เรียกว่า "จื๋อโนม") และยังคงหลงเหลืออยู่ในภาษาเหล่านี้ในบางระดับ อักษรจีนเป็นระบบการเขียนที่ใช้กันมาอย่างต่อเนื่องอันเก่าแก่ที่สุดในโลก นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่เชื่อว่า การเขียนในจีนที่เก่าสุดเริ่มเมื่อ 957 ปีก่อนพุทธศักราช ไม่มีหลักฐานแสดงความเกี่ยวข้องกับการเขียนในบริเวณอื่น ตัวอย่างการเขียนภาษาจีนที่เก่าสุดมีอายุราว 957 – 407 ปี ก่อนพุทธศักราช (ราชวงศ์ซาง) ซึ่งเป็นจารึกบนกระดูกวัวและกระดองเต่า
พ.ศ. 2442 หวัง ยิรง (Wang Yirong) นักวิชาการจากปักกิ่ง พบสัญลักษณ์คล้ายอักษรบนกระดูกมังกร(กระดูกสัตว์ที่ชาวบ้านคิดว่าเป็นกระ ดูกมังกร)ที่เขาได้รับจากเภสัชกร ในเวลานั้น กระดูกมังกรซึ่งมักเป็นซากฟอสซิลของสัตว์ ยังใช้ในการแพทย์แผนจีน กระดูกสัตว์เหล่านั้นพบมาก ในซากปรักหักพังของเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ซัง ทางเหนือของมณฑลเหอหนาน
อักษรจีนอยู่ในรูปแบบที่เรียกว่า ฮั่นจื้อ 漢字 [汉字] (hànzi). สัญลักษณ์แต่ละตัวแสดงคำในภาษาจีนและความหมาย มีจุดกำเนิดจากรูปคน สัตว์ หรือสิ่งอื่นๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป รูปร่างของอักษรมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้างและไม่เหมือนกับสิ่งที่เลียนแบบอีกต่อไป สัญลักษณ์หลายตัวเกิดจากสัญลักษณ์ตั้งแต่ 2 ตัวขึ้นไปมารวมกัน
ระบบอักษรจีนไม่มีข้อกำหนดเรื่องจำนวนอักษร พจนานุกรมที่ใหญ่ที่สุดชื่อ Zhonghua Zihai มีอักษร 85,568 ตัว แต่ส่วนใหญ่มีที่ใช้น้อย การรู้อักษรจีนเพียง 3,000 ตัวจะสามารถอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาจีนได้ราว 99 % ในการอ่านวรรณคดี งานเขียนทางเทคนิคหรือหนังสือโบราณ ต้องรู้ประมาณ 6,000 ตัว
อักษรจีนประกอบด้วยขีดตั้งแต่ 1-64 ขีด ในพจนานุกรมจะเรียงอักษรตามหมวดนำและจำนวนขีด เมื่อเขียนอักษรจีน อักษรแต่ละตัวจะมีระยะห่างเท่าๆ กัน ไม่ขึ้นกับจำนวนขีดที่มีอยู่ อักษรที่รวมเป็นคำประสมจะไม่รวมกลุ่มเป็นอักษรเดียวกัน เพราะฉะนั้นในการอ่านภาษาจีน นอกจากต้องรู้ถึงความหมายและการออกเสียงของแต่ละคำแล้ว ยังต้องรู้ด้วยว่าอักษรใดรวมเป็นคำเดียวกัน
อักษรจีนต่อไปนี้เป็นอักษรจีนที่มีขีดมากที่สุดและเขียนยุ่งยากมากที่สุด
อักษรจีนราว 2,000 ตัวที่ใช้ในประเทศจีนและประเทศสิงคโปร์ได้เปลี่ยนให้อยู่ในรูปแบบที่เขียนง่ายขึ้น แต่ในไต้หวัน ฮ่องกง มาเก๊าและมาเลเซียยังใช้อักษรตัวเต็มอยู่ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม อักษรทั้ง 2 แบบก็ยังได้รับความนิยมจนปัจจุบัน
ก่อนที่จะมีการปรับเปลี่ยนอักษรจีนเป็นตัวย่อ รัฐบาลจีนออกแถลงการณ์ให้เหตุผลว่า ต้องการให้ประชาชนมีความรู้เกี่ยวกับการใช้อักษรจีนมากขึ้น จึงต้องลดจำนวนขีดของตัวอักษรลงมาเพื่อลดระดับความยาก โดยย่อหมวดนำหรือตัดบางส่วนออก และย่อรูปรวม
อักษรน่าซี
อักษรน่าซีคืออักษรที่ใช้เขียนภาษาน่าซีมีสามแบบได้แก่
อักษรตงปาประกอบด้วยสัญญลักษณ์ 1,400 ตัวโดย 90% เป็นพิกโตแกรม ประดิษฐ์โดยกษัตริย์มัวเบา อซอง เมื่อราว พ.ศ. 1800 ใช้ในการอ่านออกเสียงหนังสือทางศาสนาและและการรักษาโรคของหมอผี การใช้ภาษาน่าซีและอักษรตงปาถูกขัดขวางในช่วงที่เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2492 และถูกควบคุมเข้มงวดยิ่งขึ้นในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม พ.ศ. 2503 – 2512 หนังสือจำนวนมากถูกเผาทำลาย ในปัจจุบันมีหมอผีที่ยังอ่านอักษรตงปาได้ราว 60 คน ทั้งหมดอายุมากกว่า 70 ปี ที่อายุน้อยที่สุดคือ 30 ปี
ในการฟื้นฟูอักษรนี้ขึ้นใหม่ ผู้ใช้อักษรนี้ได้ที่มีอายุน้อยจะถูกเชิญให้ไปสอนในโรงเรียน หนังสือพิมพ์ในช่วงพ.ศ. 2530 พิมพ์ด้วยอักษรตงปาและอักษรละติน เพื่อเพิ่มความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของชาวน่าซี หนังสือมากกว่า 30 เล่มถูกตีพิมพ์ ความพยายามนี้ประสบความสำเร็จมากในช่วงแรกโดยใน พ.ศ. 2525 มีชาวน่าซี 200 คน สามารถอ่านภาษาน่าซีที่เขียนด้วยอักษรละติน และเพิ่มเป็น 1,700 คน เมื่อ พ.ศ. 2528 รัฐบาลจีนค่อยๆเลิกการสอนภาษาน่าซีในราว พ.ศ. 2531 – 2532 ในปัจจุบันเริ่มกลับมาสอนอีกครั้งหนึ่ง
อักษรเกอปา (哥巴文) มีโครงสร้างใกล้เคียงกับอักษรจีน ประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่มาจากภาษาจีนและคิดขึ้นเอง รวมทั้งสัญลักษณ์จากอักษรตงปา ตัวอย่างหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้มีน้อยและเข้าใจได้น้อย เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา การอ่านออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับผู้ใช้
อักษรละตินสำหรับภาษาน่าซี มีพื้นฐานมาจากพินอินของอักษรจีน เริมใช้เมื่อ พ.ศ. 2500 และปรับปรุงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2527
กรุงเทพโพลล์
ศูนย์วิจัยกรุงเทพโพลล์ เป็นหน่วยงานในสังกัดมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบริการสังคมในการผลิตงานวิจัยเชิงสำรวจด้านการสำรวจความคิดเห็น (Poll) ของประชาชน ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง ด้วยการเป็นแหล่งความรู้ พัฒนา และเผยแพร่ผลงานวิจัยเชิงสำรวจแก่ คณาจารย์ นักศึกษา และประชาชนทั่วไป ปัจจุบันผลิตงานวิจัยเชิงสำรวจและการสำรวจความคิดเห็นของประชาชนในเรื่องต่างๆแล้วกว่า 800 เรื่อง และได้รับการยอมรับทั้งจากภาครัฐ เอกชนและสื่อมวลชนทุกแขนงในการนำผลสำรวจไปใช้และเผยแพร่ต่อสาธารณชน แนะนำกรุงเทพโพลล์
ผลสำรวจกรุงเทพโพลล์
ลำไส้
ในกายวิภาคศาสตร์, ลำไส้ เป็นส่วนหนึงในทางเดินอาหารต่อจากกระเพาะอาหารไปสู่ทวารหนัก ในมนุษย์และสัตว์ส่วนใหญ่ ลำไส้แบ่งออกเป็นสองส่วน คือ ลำไส้เล็ก และ ลำไส้ใหญ่ ในมนษุย์สามารถแบ่งลำไส้เล็กเป็นส่วนๆ ได้แก่ ลำไส้เล็กส่วนต้น (Duodenum) , ลำไส้เล็กส่วนกลาง (Jejunum) , ลำไส้เล็กส่วนปลาย (Ileum) ส่วนลำไส้ใหญ่แบ่งได้เป็น ลำไส้ใหญ่ส่วนต้น (Cecum) และ ลำไส้ใหญ่ส่วนปลาย (Colon)
อะแพชี เวโลซิตี
อะแพชี เวโลซิตี (Apache Velocity) เป็นแพ็กเกจโอเพนซอร์สที่สร้างและกำกับดูแลโดยมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี เวโลซิตีเป็นเอนจินแม่แบบบนพื้นฐานของภาษาจาวา ซึ่งช่วยผูกภาษาแม่แบบกับอ็อบเจกต์ที่อ้างถึงในโค้ดจาวา โดยจุดประสงค์เพื่อทำให้เกิดความชัดเจนในการแบ่งแยกระหว่างระดับชั้นการนำเสนอกับระดับชั้นธุรกิจบนเว็บแอปพลิเคชัน (ดูเพิ่มที่ Model-view-controller) แอปพลิเคชันที่มักใช้เวโลซิตีเช่น
อะแพชี เวโลซิตี เคยเป็นโครงการย่อยของโครงการจาการ์ตา แต่ปัจจุบันได้แยกตัวออกมาเป็นโครงการหลักของมูลนิธิซอฟต์แวร์อะแพชี
ส่วนนี้คือแฟ้มแม่แบบ
หลังจากประมวลผลผ่านเวโลซิตีแล้วจะได้ผลลัพธ์ดังนี้
ซึ่งรูปแบบของไวยากรณ์และแนวความคิดแม่แบบทั้งหมดในเวโลซิตี นำมาจากเอนจินแม่แบบของเว็บแมโคร (WebMacro) ซึ่งเป็นโครงการเก่าและขณะนี้ก็เป็นโครงการโอเพนซอร์สเหมือนกัน
ไกยเกษี
พระนางไกยเกษี เป็นพระธิดาของท้าวไกยเกษ กับพระมหาเทวีเจ้าประไภวดีหรือเกศินี เป็นพระอัครมเหสีองค์หนึ่งของท้าวทศรถ มีพระโอรสชื่อพระพรต เมื่อครั้งพระอินทร์เชิญท้าวทศรถขึ้นไปปราบอสูรปทูตทันต์ที่ขึ้นไปรุกรานสวรรค์ ปทูตทันต์แผลงศรถูกเพลารถพระที่นั่งหักลง พระนางไกยเกษีเอาแขนสอดแทนเพลาที่หัก และสังหารอสูรตนนั้น ท้าวทศรถจึงพระราชทานพร เมื่อท้าวทศรถจะมอบราชบัลลังก์ให้พระราม นางจึงใช้โอกาสขอพรนั้น ให้พระพรตครองราชย์ก่อน และขอให้พระรามออกผนวชเป็นเวลา ๑๔ ปี นางจึงเป็นต้นเหตุให้พระรามเดินป่า และท้าวทศรถสิ้นพระชนม์ด้วยความตรอมพระทัยที่พรากจากโอรส นางถูกห้ามไม่ให้จุดไฟพระเพลิง หลังจากพิธีบรมศพ นางไปทูลขอลุแก่โทษและกราบทูลให้พระรามกลับมาครองราชย์
กายสีนวลจันทร์ สวมมงกุฎนาง
หลวงเสนาณรงค์ (ศักดิ์ เสนาณรงค์)
พลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก หลวงเสนาณรงค์ (นามเดิม ศักดิ์ เสนาณรงค์) (พ.ศ. 2437 - พ.ศ. 2498) อดีตผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 6 ค่ายวชิราวุธ จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นผู้บังคับบัญชาหน่วยทหารในภาคใต้ ซึ่งต่อต้านการรุกรานจากกองทัพญี่ปุ่นในสงครามมหาเอเชียบูรพา ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการทหารบก และปลัดกระทรวงกลาโหม
หลวงเสนาณรงค์ ได้รับพระราชทานยศพลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก และ ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ดำรงตำแหน่งองคมนตรี ระหว่างวันที่ 14-19 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 ท่านถึงแก่อสัญกรรมในปี พ.ศ. 2498
พระยาบริรักษ์เวชชการ (ไล่ฮวด ติตติรานนท์)
พระยาบริรักษ์เวชชการ หรือนามเดิม ไล่ฮวด ติตติรานนท์ (25 สิงหาคม พ.ศ. 2435 - 26 มีนาคม พ.ศ. 2511) อดีตสภานายกแพทยสมาคมแห่งประเทศไทย (พ.ศ. 2476) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข อดีตกรรมการมหามกุฏราชวิทยาลัย และอดีตนายกสมาคมโหรแห่งประเทศไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์คนที่ 3 (พ.ศ. 2493 - 2510)
ชีวิตครอบครัวสมรสกับ ท่านผู้หญิงละมูล บริรักษ์เวชชการ มีบุตรธิดา 12 คน มีหญิง 2 คน ชาย 10 คน
พระยาบริรักษ์เวชชการ ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ เป็นองคมนตรี เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 อยู่ในตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2511 งานพระราชทานเพลิงศพวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2511
กล้ามเนื้อโครงร่าง
กล้ามเนื้อโครงร่าง () เป็นกล้ามเนื้อลายชนิดหนึ่งซึ่งมักมีส่วนยึดติดกับกระดูก กล้ามเนื้อโครงร่างเป็นกล้ามเนื้อที่ใช้สำหรับทำให้เกิดการเคลื่อนไหว โดยสร้างแรงกระทำกับกระดูกและข้อผ่านการหดตัวของกล้ามเนื้อ โดยทั่วไปจะทำงานอยู่ภายใต้การควบคุม (ผ่านการกระตุ้นเส้นประสาทโซมาติก) อย่างไรก็ดี กล้ามเนื้อโครงร่างสามารถหดตัวนอกเหนือการควบคุมได้ผ่านรีเฟลกซ์
เซลล์กล้ามเนื้อ (บางครั้งเรียกว่า ใยกล้ามเนื้อ) มีลักษณะเป็นทรงกระบอกยาว หนึ่งเซลล์มีหลายนิวเคลียส นิวเคลียสของเซลล์กล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ส่วนริมเซลล์ ใต้เยื่อหุ้มเซลล์ เพื่อให้ตรงกลางเซลล์มีที่ว่างสำหรับ myofibril (ในทางกลับกัน หากนิวเคลียสของเซลล์กล้ามเนื้อโครงร่างไปอยู่ตรงกลางเซลล์ จะถือว่าเป็นภาวะทางพยาธิวิทยาที่เรียกว่า centronuclear myopathy)
กล้ามเนื้อโครงร่างจะมีปลายข้างหนึ่ง (จุดเกาะต้น) เกาะติดกับกระดูกส่วนที่ใกล้กับแกนกลางร่างกายมากกว่าและมักเป็นกระดูกที่ค่อนข้างยึดแน่น และปลายอีกข้างหนึ่ง (จุดเกาะปลาย) เกาะข้ามข้อไปยังกระดูกอีกชิ้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากแกนกลางร่างกายมากกว่า การหดตัวของกล้ามเนื้อโครงร่างจะทำให้กระดูกหมุนตามข้อ เช่น กล้ามเนื้อที่ชื่อว่า biceps brachii มีจุดเกาะต้นอยู่ที่กระดูกสะบัก และมีจุดเกาะปลายอยู่ที่กระดูกเรเดียส (ส่วนหนึ่งของแขนท่อนล่าง) เมื่อกล้ามเนื้อนี้หดตัว จะทำให้เกิดการงอแขนที่ข้อศอก เป็นต้น
การแบ่งประเภทของกล้ามเนื้อโครงร่างนั้นมีอยู่หลายวิธีด้วยกัน วิธีหนึ่งคือแบ่งตามโปรตีนที่มีอยู่ใน myosin วิธีนี้จะทำให้ได้กล้ามเนื้อโครงร่างสองชนิด คือ ชนิดที่หนึ่ง (Type I) และชนิดที่สอง (Type II) กล้ามเนื้อ Type I จะมีสีออกแดง มีความทนมากและทำงานได้นานก่อนจะล้าเนื่องจากใช้พลังงานจากกระบวนการ oxidative metabolism ส่วนกล้ามเนื้อ Type II จะมีสีออกขาว ใช้สำหรับการทำงานที่ต้องการความเร็วและกำลังมากในระยะเวลาสั้นๆ ก่อนที่จะล้าไป กล้ามเนื้อชนิดนี้ใช้พลังงานจากทั้งกระบวน oxidative metabolism และ anaerobic metabolism ขึ้นอยู่กับชนิดย่อยแต่ละชนิด
เส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส
เส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส () เป็นเส้นประสาทที่มีต้นกำเนิดมาจาก lateral cord ของร่างแหประสาทแขน (brachial plexus) อยู่ตรงกล้ามกับขอบล่างของ กล้ามเนื้อเพคเทอรัลลิส ไมเนอร์ (pectoralis minor) มีใยประสาทที่มีต้นกำเนิดมาจาก เส้นประสาทคอ (cervical nerve) เส้นที่ห้า หก และเจ็ด