hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
อำเภอมหาชนะชัย
มหาชนะชัย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดยโสธร
อำเภอมหาชนะชัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 41 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ช่วงปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เมืองอุบลราชธานีมีพระพรหมราชวงศา (ท้าวกุทอง) เป็นเจ้าผู้ครองเมือง ท่านมีบุตรหลายคนที่มีความสามารถเป็นเจ้าเมืองอุปฮาด (อุปราช) ประกอบกับในระยะนั้น บริเวณที่ตั้งอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดศรีสะเกษในปัจจุบัน มีโจรผู้ร้ายชุกชุม ยากแก่การปกครองและปราบปราม ท่านจึงให้ท้าวปุตะคำพูน (คำพูน สุวรรณกูฎ) ซึ่งเป็นบุตรออกไปสำรวจพื้นที่เพื่อจัดตั้งเมืองใหม่ ท้าวคำพูนได้ออกสำรวจพื้นที่และได้พิจารณาเห็นว่า "บ้านเวินชัย" (ปัจจุบันเป็นบ้านเวินชัย หมู่ที่ 5 ตำบลผือฮี) มีทำเลเหมาะสม และมีลำชี (แม่น้ำชี) ไหลผ่านสะดวกแก่การคมนาคมทางเรือ จึงได้ทำรายงานให้พระพรหมวงศาขอจัดตั้งเมืองขึ้นที่บ้านเวินชัย โดยให้เป็นแขวงเมืองขึ้นต่อเมืองอุบลราชธานี
ต่อมาวันแรม 11 ค่ำ เดือน 12 ปีกุน เบญจศก จ.ศ. 1225 (ตรงกับ พ.ศ. 2406) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้ง เมืองมหาชนะชัย ขึ้นที่บ้านเวินชัย และได้ทรงแต่งตั้งท้าวปุตะคำพูนเป็นเจ้าเมืองมหาชนะชัย และพระราชทานนามท้าวคำพูนว่า "พระเรืองไชยชำนะ" และแต่งตั้งท้าวโพธิราช (ผา) เป็นอุปฮาด ท้าววรกิตติกา (ไชย) เป็นราชวงศ์ และท้าวอุเทน (หอย) เป็นราชบุตร
พระเรืองไชยชำนะได้ปกครองเมืองที่บ้านเวินชัยประมาณเดือนเศษก็พบว่า บริเวณดังกล่าวมีสภาพภูมิประเทศคับแคบ ขยายตัวเมืองได้ยาก ประกอบกับเป็นคุ้งน้ำเซาะดินพังอยู่เสมอ ดังนั้นจึงได้ย้ายเมืองใหม่มาตั้งที่บ้านฟ้าหยาดในปัจจุบัน
พระเรืองไชยชำนะปกครองเมืองมหาชนะชัยจนถึงแก่กรรม พระสิทธิจางวางได้เป็นเจ้าเมืองสืบต่อมาอีก 15 ปี ก็ถึงแก่กรรมอีก ทางราชการจึงได้ยุบเมืองมหาชนะชัยเป็น อำเภอมหาชนะชัย ขึ้นตรงต่อเมืองอุบลราชธานี พร้อมกับแต่งตั้งท้าวสุริยนต์ บุตรพระสิทธิจางวาง เป็นนายอำเภอมหาชนะชัยคนแรก (สันนิษฐานว่าเป็นคนเดียวกับหลวงวัฒนวงศ์โทนุบล)
เนื่องจากอำเภอมหาชนะชัยตั้งอยู่บ้านฟ้าหยาด ตำบลฟ้าหยาด กระทรวงมหาดไทยจึงได้เปลี่ยนชื่ออำเภอมหาชนะชัยเป็น อำเภอฟ้าหยาด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2460 จนกระทั่งถึงวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2482 กระทรวงมหาดไทยจึงได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอฟ้าหยาดเป็น "อำเภอมหาชนะชัย" อีกครั้งหนึ่ง และเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2515 อำเภอมหาชนะชัยจึงได้ย้ายไปขึ้นกับจังหวัดยโสธรจนถึงปัจจุบัน
อำเภอมหาชนะชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 103 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอมหาชนะชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อำเภอมหาชนะชัยมีทางหลวงแผ่นดินตัดผ่านจำนวน 3 สาย คือ
ผู้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอมหาชนะชัย นับจากอดีตจนถึงปัจจุบัน มีทั้งสิ้น 36 ท่าน ดังนี้ตั้งอยู่ที่บ้านหนองยาง ตำบลหัวเมือง ห่างจากที่ว่าการอำเภอไปทางทิศ ตะวันตก 6 กม. ตามทางหลวงหมายเลข 2083 พื้นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทเป็นเนินทราย ขาวสูงงอกขึ้น กลางพื้นที่ลุ่มน้ำชีนับเป็นโบราณวัตถุอันล้ำค่าของจังหวัด บริเวณเดียวกันนี้ยังมีโบราณวัตถุ อีกชิ้นหนึ่ง ได้แก่ พระพุทธรูปปางนาคปรก (ศิลาแลง) 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 1 ศอก และหลักศิลา จารึกทำด้วยศิลาแลง 1 หลัก สูงประมาณ 1 เมตร กว้าง 50 เซนติเมตร มีตัวหนังสือโบราณบันทึกไว้ว่า โบราณวัตถุทั้ง 3 อย่างนี้ พระมหาอุตตปัญญาและสิทธิวิหาริก ได้นำมาจากกรุงศรีอยุธยา เมื่อปี พ.ศ. 1378 นอกจากนั้นก็เขียนบอกคำนมัสการพระพุทธบาทไว้ บางตัวก็อ่านไม่ออกเพราะเลือนลาง มาก ในระหว่างเดือนมีนาคม-เมษายน ของทุกปี จะมีประชาชนจากอำเภอและตำบลใกล้เคียง ไปนมัสการเป็นจำนวนมาก
ฟุตบอลทีมชาติกัมพูชา
ฟุตบอลทีมชาติกัมพูชา เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจาก ราชอาณาจักรกัมพูชา อยู่ภายใต้การควบคุมของ สหพันธ์ฟุตบอลกัมพูชา มีผลงานเป็นอันดับ 4 ในเอเชียนคัพ 1972 แต่ปัจจุบันเป็นหนึ่งในทีมที่เก่งน้อยที่สุดในโลก และไม่ได้เข้าร่วมรอบคัดเลือกของฟุตบอลโลก 2006 ทีมก่อตั้งเมื่อพ.ศ. 2476 และเข้าร่วมฟีฟ่าเมื่อพ.ศ. 2496.
รัฐสวัสดิการ
รัฐสวัสดิการ () คือ มโนทัศน์การปกครองซึ่งรัฐมีบทบาทสำคัญในการคุ้มครองและส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดีทางเศรษฐกิจและสังคมของพลเมือง โดยอาศัยหลักความเสมอภาคของโอกาส การกระจายความมั่งคั่งอย่างชอบธรรม และความรับผิดชอบต่อสาธารณะแก่ผู้ไม่สามารถจัดหาขั้นต่ำสำหรับชีวิตที่ดีได้ กลุ่มประเทศนอร์ดิก เช่น ไอซ์แลนด์ สวีเดน นอร์เวย์ เดนมาร์กและฟินแลนด์ รวมอยู่ในรัฐสวัสดิการสมัยใหม่
รัฐสวัสดิการเกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนเงินทุนจากรัฐสู่บริการที่จัดให้ (เช่น สาธารณสุข การศึกษา) ตลอดจนสู่ปัจเจกบุคคลโดยตรง ("ผลประโยชน์") รัฐสวัสดิการจัดหาเงินทุนจากการเก็บภาษีแบบแบ่งความมั่งคั่ง (redistributionist taxation) และมักเรียกว่าเป็น "เศรษฐกิจแบบผสม" ประเภทหนึ่ง การเก็บภาษีดังกล่าวปกติรวมการเก็บภาษีเงินได้จากผู้มีรายได้สูงมากกว่าผู้มีรายได้ต่ำ เรียก ภาษีอัตราก้าวหน้า ซึ่งช่วยลดช่องว่างรายได้ระหว่างคนรวยและคนจน
กรีวัส
กรีวัส () หรือ นายพลกรีวัส () คือตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" ปรากฏตัวครั้งแรกในจักรวาลขยาย หลังจากนั้นจึงปรากฏตัวในภาพยนตร์ ถึงแม้ว่าในการปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์การ์ตูนชุด "" ในตอนที่ 20 กรีวัสจะถูกให้เสียงโดยจอห์น ดิ มัจจิโอ แต่ในตอนต่อๆ มาในซีรีส์นั้น กรีวัสถูกให้เสียงโดยริชาร์ด แมคกอนาเกิล และเมื่อมาปรากฏตัวในภาพยนตร์ "" ผู้ที่ให้เสียงกรีวัสก็เปลี่ยนมาเป็นแมธธิว วู้ด สำนักพิมพ์ Dark Horse Comics เริ่มตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนสี่เล่มจบเกี่ยวกับกรีวัสในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548
ชื่อกำเนิดของกรีวัสคือ ไคมาเอน ไจ ชีลาล (Qymaen jai Sheelal) เขาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพหุ่นยนต์แห่งสหภาพพิภพอิสระในสงครามโคลน ร่างกายของเขาเป็นไซบอร์กที่เกิดจากการรวมสมอง ระบบประสาท และอวัยวะรับสัมผัสจากสิ่งมีชีวิต เข้ากับกับร่างหุ่นยนต์ที่ทรงพลัง สิ่งที่เห็นหลงเหลืออยู่จากการเป็นจ้าวนักรบแห่งคาลีชนั้นมีเพียงดวงตาสีทองที่มีรูม่านตาสีดำแบบสัตว์เลื้อยคลานกับผิวหนังสีแดงที่มองเห็นจากช่องตาเท่านั้น
กรีวัสเป็นนายพลที่เยือกเย็นและมีความสามารถในการวางแผน เป็นนักวางแผนในกองทัพที่มีความสามารถมาก เขาเป็นนักล่าเจไดและเก็บสะสมกระบี่แสงที่เก่งกาจที่สุดในประวัติศาสตร์คนหนึ่ง เป็นที่ทราบว่าเขาได้ฆ่าเจไดไปไม่น้อยกว่าห้าสิบคน
นายพลกรีวัสใช้ความคล่องแคล่วทรงพลังของแขนเหล็กทำให้ตนเองได้เปรียบในการต่อสู้ด้วยกระบี่แสง เขาสามารถแตกแขนที่มีหกนิ้วทั้งสองแขนออกจนสามารถถือกระบี่แสงได้พร้อมกันถึงสี่เล่ม นอกจากนี้ยังสามารถใช้เท้าทั้งสองจับกระบี่แสงเข้าต่อสู้ได้อีก เมื่อติดอุปกรณ์ลอยตัวเข้าช่วย ความเร็วปกติในการโจมตีของกรีวัสอยู่ที่สามครั้งต่อวินาทีในหนึ่งแขน และสามารถเพิ่มความเร็วได้สูงสุดถึงอย่างน้อยยี่สิบการโจมตีในหนึ่งวินาที ทำให้เขาสามารถเอาชนะศัตรูได้แทบจะในพริบตา
กรีวัสไปไหนมาไหนพร้อมกับองครักษ์หุ่นยนต์รู้จักกันในชื่อ ไอจี-10 แม็กน่าการ์ด ซึ่งมีอาวุธเป็นกระบองไฟฟ้าสร้างจากฟริคอัลลอยที่มีคุณสมบัติต้านทานลำกระบี่แสงได้
เดิมทีกรีวัสมีความต้องการที่จะเป็นเจไดมาตลอด แต่ด้วยการที่ขาดสัมผัสแห่งพลังจึงไม่สามารถที่จะเข้ารับการฝึกฝนแบบเจไดได้ ด้วยความโกรธแค้น เขาจีงสาบานที่จะทำลายนิกายเจได โดยการเปลี่ยนตัวของเขาให้กลายเป็นไซบอร์กซึ่งได้ให้พลังกายที่แข็งแรงกว่ามนุษย์ธรรมดาและความว่องไวกว่าปกติกับเขา
ผ้าพัชมีนา
ผ้าพัชมีนา () เป็นผ้าที่ทำจากขนแพะซึ่งมีชื่อว่า "พัชม์" (Pashm) หรือในภาษาลาตินเรียกว่า "คาปรา ไฮร์คัส" (Capra Hircus) แพะชนิดนี้อาศัยอยู่ในที่สูง เช่น เทือกเขาหิมาลัย และใต้เขตไซบีเรีย เช่น มองโกเลีย คาซัคสถาน ด้านในของประเทศอิหร่าน และอัฟกานิสถาน
ด้ายที่ใช้ทอผ้าพัชมีนาเป็นด้ายที่ปั่นด้วยมือโดยใช้วิธีแบบดั้งเดิมที่ไม่ใช่วิธีที่ตามพัฒนามาจากวิธีแบบยุโรป ปัจจุบันนี้ผ้าพัชมีนาถูกใช้เป็นคำเรียกสำหรับผ้าคลุมไหล่ทั่วไปที่มีปมอยู่ที่ปลายผ้า
หลายคนมักเข้าใจผิดว่าต้นกำเนิดของผ้าพัชมีนานั้นมาจากแคว้นแคชเมียร์หรือเนปาล ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิด เพียงแต่ถิ่นนั้นมีวิธีการทอผ้าแบบดั้งเดิมที่เหมือนกัน ผ้าที่ได้จึงมีลักษณะคล้ายกันกับผ้าพัชมีนา
ส่วนการนำขนของแพะมาทอเป็นผ้านั้นก็ถูกต้องตามกฎหมาย เพราะแพะดังกล่าวไม่ใช่สัตว์ใกล้สูญพันธุ์แต่อย่างใด ผ้าพัชมีนาที่มีขายอยู่ตามท้องตลาดมีหลายรูปแบบ อาจมีการผสมเนื้อผ้าชนิดอื่นเข้าไปด้วย เช่นผ้าไหม หรือผ้าฝ้าย หรือ ผ้าชนิดอื่น ๆ ซึ่งถ้าต้องการซื้อควรเลือกซื้อจากร้านที่เชื่อถือได้ มิฉะนั้นอาจเป็นของปลอม
อ่านเพิ่มเติม
มัทเทอร์ฮอร์น
มัทเทอร์ฮอร์น (), แซร์แว็ง () หรือ แชร์วีโน () เป็นชื่อยอดเขาตั้งอยู่บนแนวของเทือกเขาแอลป์อยู่บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศสวิตเซอร์แลนด์กับประเทศอิตาลี มีความสูงถึง 4,478 เมตร นับว่าเป็นยอดเขาที่สวยงามแห่งหนึ่งของโลก จุดชมวิวที่สวยงามอยู่ใกล้กับเมืองเซอร์มัทท์ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ยอดเขากีนาบาลู
ยอดเขากีนาบาลู () ยอดเขาตั้งอยู่ในอุทยานแห่งชาติกีนาบาลู รัฐซาบะฮ์ ประเทศมาเลเซีย เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดบนเกาะบอร์เนียว ด้วยความสูงกว่า 4,095 เมตร เดิมยอดเขากีนาบาลูถือว่าเป็นยอดเขาที่สูงในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ปัจจุบันถูกจัดเป็นอันดับสี่ รองจากยอดเขาคากาโบราซี (Hkakabo Razi) ในประเทศพม่า (5,881 เมตร) ยอดเขาปุนจักจายา (4,884 เมตร) และยอดเขาปุนจักตรีโกรา (4,750 เมตร) ในเกาะนิวกินี ประเทศอินโดนีเซีย
ไคล์ คาทาร์น
ไคล์ คาทาร์น () เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุด"สตาร์ วอร์ส" อาจนับได้ว่าคาทาร์นเป็นตัวละครในจักรวาลขยายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดตั้งแต่มารา เจด เป็นต้นมา นามสกุล "คาทาร์น" นั้นได้มาจากสัตว์กินเนื้อที่อาศัยอยู่บนดาวคาชี้ก เป็นที่ยอมรับกันว่าไคล์ คาทาร์น เป็นตัวละครนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งในจักรวาลขยายของ "สตาร์ วอร์ส"
ไคล์ คาทาร์น เป็นอดีตทหารทรูปเปอร์จักรวรรดิที่กลายมาเป็นวีรบุรุษแห่งกองกำลังกบฏและของสาธารณรัฐใหม่ ในเวลาต่อมาได้กลายเป็นอาจารย์เจได มีส่วนร่วมในปฏิบัติการต่อสู้กับยูซาน วอง และเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสภาสูงเจไดในนิกายเจไดใหม่
เอ.บี.ซี.-ซี
A.B.C-Z (เอบีซี-ซี) คือ กลุ่มนักร้องชายในสังกัด Johnny & Associates, Inc มีสมาชิก 5 คน วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2555 ได้เดบิวภายใต้บริษัท Pony Canyon ชื่อวงมีที่มาจากคำว่า Acrobat Boys Club ส่วนตัว Z มาจาก Zero หมายถึงการเริ่มต้นจาก 0 ก่อนจะมาเป็น A.B.C-Z ในปัจจุบัน สมาชิก 4 คนคือ ทตสึกะ คาไว่ โกเซกิ และสึกาดะ เคยฟอร์มวง A.B.C. มาก่อน จนกระทั่งในคอนเสิร์ต SUMMARY2008 วันที่ 29 สิงหาคม 2551 ที่โอไดบะ ได้มีการประกาศเพิ่มสมาชิกคือฮาชิโมโตะเข้ามาในวงและเปลี่ยนชื่อวงเป็น A.B.C-Z
สมาชิกรุ่นที่ 3 
โกเซกิ โคอิจิ / ทตสึกะ โชตะ / สึกาดะ เรียวอิจิ / คาไว่ ฟุมิโตะ / โทชิน โยชิคาซึ
(แนะนำชื่อวงว่า 東新良和&A.B.C.)
สมาชิกรุ่นที่ 2 
โกเซกิ โคอิจิ / ทตสึกะ โชตะ / สึกาดะ เรียวอิจิ / คาไว่ ฟุมิโตะ
สมาชิกรุ่นที่ 1 
ทตสึกะ โชตะ / สึกาดะ เรียวอิจิ / คาไว่ ฟุมิโตะ / ทัตสึมิ ยูได / โคชิโอกะ ยูกิ
(ปัจจุบันทัตสึมิและโคชิโอกะเป็นสมาชิกวงโฟร์ยู (ふぉーゆー)
A.B.C. เป็นกลุ่มที่มีจุดเด่นอยู่ที่การตีลังกา ที่มาของชื่อวงมาจากคำว่า Acrobat Boys Club สมาชิกรวมตัวกันในปี 2000 และได้ชื่อวงว่า A.B.C. ในปี 2001 อย่างไรก็ดี สมาชิกได้แยกย้ายกันทำงานดังนี้
หลังจากนั้นได้มีการวมกันเป็นกลุ่ม A.B.C. มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน คือ ทัตสึมิ สึกาดะ โคชิโอกะ คาไว่ และทตสึกะ จนกระทั่งในปี 2545 ทัตสึมิและโคชิโอกะได้ทำผิดกฎของบริษัทจึงถูกพักงานและออกจากวง หลังจากนั้นโกเซกิได้เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของวง (ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า A.B.C with 五関) ปี 2546 โทชินได้แสดงร่วมกับ A.B.C โดยใช้ชื่อว่า 東新良和&A.B.C. ปี 2551 ยามาชิตะ โชอง แสดงร่วมกับ A.B.C. โดยใช้ชื่อว่า A.B.C.&山下翔央
2006 
2007 
2008 
2009
2010
2011
2012
2013
ปี 2551 
ปี 2554
ปี 2556
30 สิงหาคม - 2 กันยายน 2544 Greet Toom Boom Concert [Cheer concert] - ทัตสึมิ คาไว่ สึกาดะ (โกเซกิ - ขณะนั้นยังไม่ได้เข้าวง A.B.C.)
19 - 24 มีนาคม 2545 Pattaya Music Festival - ทัตสึมิ คาไว่ สึกาดะ (โกเซกิ - ขณะนั้นยังไม่ได้เข้าวง A.B.C.)
21 - 23 มีนาคม 2546 Pattaya Music Festival - คาไว่ สึกาดะ ทตสึกะ โกเซกิ
24 - 26 ตุลาคม 2546 J-ASEAN POPS - คาไว่ สึกาดะ ทตสึกะ โกเซกิ
18 - 20 มีนาคม 2554 Pattaya International Music Festival - A.B.C-Z (* ยกเลิกการเดินทางมาประเทศไทยเนื่องจากเกิดเหตุการณ์สึนามิในประเทศญี่ปุ่น)
23 - 24 เมษายน 2554 Yamashita Tomohisa Asia Tour - A.B.C-Z
A.B.C.-Z เป็นชื่อกลุ่ม ช่วงคอนเสิร์ต เดือน 10
A.B.C-Z เป็นชื่อกลุ่ม ตั้งแต่คอนเสิร์ต เดือน 11
ยอดเขาเดนาลี
ยอดเขาเดนาลี () หรือ ยอดเขาแมกคินลีย์ ตั้งอยู่ในรัฐอะแลสกา สหรัฐอเมริกา อยู่ในแนวเทือกเขาอะแลสกา ซึ่งเป็นแนวต่อเนื่องมาจากแนวเทือกเขาร็อกกี เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ สูงถึง 6,194 เมตร จากระดับน้ำทะเล ยอดเขาแห่งนี้เป็นจุดเด่นกลางอุทยานแห่งชาติเดนาลีด้วย
เขายุงเฟรา
ยอดเขายุงเฟรา (Jungfrau) ตั้งอยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใกล้กับเมืองเวงเงินส์ เป็นหนึ่งในยอดเขาที่สุดที่สุดบนเทือกเขาแอลป์ ในระดับที่มากกว่า 4000 เมตร ยอดเขายุงเฟรา มีความสูงถึง 4,158 เมตร
คำว่า "ยุงเฟรา" เป็นภาษาเยอรมันแปลว่า "หญิงสาว"
รายชื่อตอนในเฟท/สเตย์ ไนท์
บทความนี้จะกล่าวถึงรายชื่อตอนทั้ง 24 ตอน ของแอนิเมชันเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ที่ออกอากาศที่ญี่ปุ่นระหว่างวันที่ 6 มกราคม 2549 จนถึงวันที่ 6 พฤษภาคม 2549
อุโมงค์เซกัง
อุโมงค์เซกัง (; ) เป็นอุโมงค์รถไฟที่ลอดใต้ทะเลที่ให้บริการโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นฮกไกโด (JR ฮกไกโด) สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมระหว่างเกาะฮนชูกับเกาะฮกไกโดในประเทศญี่ปุ่นตรงบริเวณช่องแคบสึงารุ เป็นอุโมงค์สัญจรที่ยาวเป็นอันดับสองของโลกรองจากอุโมงค์ฐานกอทท์ฮาร์ดในสวิตเซอร์แลนด์ มีความยาวกว่า 53.85 กิโลเมตร (23.3 กิโลเมตรบริเวณพื้นทะเล) เนื่องมาจากปริมาณผู้ที่ข้ามช่องแคบสึงะรุมีมากขึ้นทุกปี และรถไฟโดยสารต้องเสียเวลาในการโดยสารขึ้นเรือเฟอร์รี เพื่อที่จะข้ามช่องแคบไปอีกฝั่ง ซึ่งต้องเสียเวลาในการเดินทาง ทำให้มีการขุดอุโมงค์นี้ขึ้นในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1982 และเปิดใช้เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988) ใช้งบประมาณในการก่อสร้างทั้งสิ้น 3.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
คาซาเบียน
คาซาเบียน () เป็นวงร็อกจากเมืองเลสเตอร์ ประเทศอังกฤษ สไตล์ดนตรีในแบบอิเลกทรอนิก้า-อินดี้-ร็อคในชุดแรก จึงทำให้คาซาเบียนมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับวงอย่าง The Stone Roses, Primal Scream และแม้แต่ Oasis ในสไตล์การร้องดิบๆ ของนักร้องนำ
วงคาซาเบียน ประกอบไปด้วย Tom Meighan (ร้องนำ), Sergio Pizzorno (กีตาร์ คีย์บอร์ดส), Chris Edwards (เบส) และ Ian Matthew (กลอง) พวกเขาใช้เวลาบันทึกเสียงงานชุดนี้เพียง 5 สัปดาห์เท่านั้น แต่ใช้เวลาเกือบ 2 ปีในการแต่งทั้งหมด
อัลบั้มแรกที่ใช้ชื่อวงเป็นชื่ออัลบั้ม มีเพลงดังอย่าง "Club Foot" และ "L.S.F. (Lost Souls Forever)" ขายได้มากถึง double platinum ในอังกฤษ
อัลบั้ม "Empire" ดูแลการผลิตโดย Jim Abiss ที่เคยทำงานให้ศิลปินดังหลายรายเช่น Arctic Monkeys, Placebo และ Paul Oakenfold
หลังจากเพลง "Empire" ออกอากาศในวิทยุเพียง 6 วันเท่านั้น เพลง "Empire" ก็สามารถขึ้นสูงถึงอันดับ 9 ใน UK Chart ด้วยยอดดาวน์โหลดเพียงอย่างเดียว (ไม่ได้ตัดแผ่นซิงเกิ้ลขาย) และอยู่ใน Top 10 ของชาร์ทถึง 4 สัปดาห์ด้วยกัน
อาจารย์เจได
ในจักรวาลสมมติ "สตาร์ วอร์ส" ของจอร์จ ลูคัส อาจารย์เจไดเป็นอันดับขั้นสูงสุดที่เจไดส่วนใหญ่สามารถได้รับการแต่งตั้ง และเป็นคุณสมบัติจำเป็นในการเข้าเป็นสมาชิกสภาเจได (มีกรณียกเว้นเพียงสองกรณีเท่านั้น) ซึ่งเป็นช่องทางติดต่อหลักระหว่างเหล่าเจไดกับรัฐบาลของสาธารณรัฐ ตำแหน่งนี้มีไว้สำหรับเจไดที่ได้แสดงให้เห็นซึ่งความสามารถและการอุทิศตัวให้กับพลัง ตำแหน่งที่อยู่ในระดับเดียวกับอาจารย์เจไดคือซิธลอร์ด
โดยปกติแล้ว ตำแหน่งอาจารย์เจไดจะถูกมอบให้กับอัศวินเจไดที่สามารถฝึกฝนพาดาวันจนเป็นอัศวินได้เป็นผลสำเร็จ เมื่อใดที่ผู้สอนรู้สึกว่าพาดาวันของตนพร้อมแล้วนั้นสภาเจไดก็จะเลื่อนขั้นให้กับทั้งคู่ตราบใดที่ศิษย์คนนั้นสามารถผ่านการทดสอบได้ หลังจากนั้นอาจารย์เจไดสามารถนำผู้ฝึกคนใหม่เข้ามาฝึกฝนได้อีก อัศวินที่ไม่ได้รับฝึกสอนพาดาวันอาจเข้ารับการทดสอบอีกครั้งเพื่อขอรับตำแหน่งอาจารย์เจไดได้ แต่การทดสอบมักจะยากขึ้นกว่าเดิมและมักมีข้อทดสอบมากข้อขึ้น ตำแหน่งอาจารย์เจไดอาจถูกมอบให้กับอัศวินเจไดที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ดีเยี่ยมเป็นพิเศษ อย่างไรก็ดีกรณีนี้ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก และที่ยิ่งไม่บ่อยไปกว่านั้นอีกอย่างในกรณีที่อัศวินเจไดอาจจะถือเอาเองว่าตนเองเป็นอาจารย์เจได เช่นกรณีของโจรุส คับบาออธ อย่างไรก็ดีในกรณีของโจรุสนั้นการถือเอาเองของเขาไม่เป็นข้อกังขาแม้แต่กับสภาเอง (ตัวโคลนของโจรุสก็ถือเอาเองว่าตนเป็นอาจารย์เจไดเช่นกัน) เชื่อกันว่าเจไดพลัดถิ่นอาจจะถือเอาเองว่าตนเป็นอาจารย์เจไดได้ในลักษณะเดียวกัน ตัวลุค สกายวอล์คเกอร์เอง หลังจากต้องฝ่าฟันอุปสรรคจำนวนมากเพื่อก่อตั้งนิกายใหม่ก็ถือเอาตำแหน่งอาจารย์เจไดขึ้นเองหลังจากเขามีพลังมากขึ้นจากการเข้าเป็นผู้ฝึกกับพัลพาทีนคืนชีพ
เป็นที่น่าสังเกตว่าอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ ผู้มีความสามารถเหนือกว่าอาจารย์เจไดจำนวนมาก ไม่เคยได้รับตำแหน่งอาจารย์เจไดเลย แม้หลังจากที่พัลพาทีนได้มอบตำแหน่งในสภาให้กับเขาก่อนที่จะชักนำอนาคินเข้าสู่ด้านมืดของพลัง กรณีนี้น่าจะมีเหตุผลมาทางความหยิ่งยโส ความขาดประสบการณ์ และความไม่มั่นคงทางอารมณ์ของเขา
อาจารย์เจไดบางท่าน เช่นที่เป็นสมาชิกสภาเจได หรือสูงอายุเกินกว่าจะรับปฏิบัติภารกิจ อาจจะฝึกสอนผู้ฝึกใหม่หรือดูแลความเป็นไปต่างๆ ในวิหารเจได อาจารย์เจไดเช่นนี้ เช่น โจคาสตา นู, โยดา, ช้าก ติ, และเดปา บิลลาบา ในบางครั้ง
เส้นนัซกา
เส้นนัซกา () เป็นลายเส้นลึกลับที่กินอาณาเขตพื้นที่กว่า 520 ตารางกิโลเมตรบนทะเลทรายนัซกา ระหว่างเมืองนัซกากับเมืองปัลปาในแคว้นอีกา ประเทศเปรู สันนิษฐานว่าชาวนัซกาโบราณ (ซึ่งครอบครองดินแดนเปรูมาก่อนยุคจักรวรรดิอินคา) ขุดลายเส้นเหล่านี้ขึ้นเมื่อประมาณ 200 ปีก่อนคริสตกาลถึงประมาณปี ค.ศ. 500 ชาวนัซกาโบราณเป็นเกษตรกรเพาะปลูกอยู่บนที่ราบชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ไม่ได้ทิ้งหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรไว้เลย ที่พอจะเข้าใจได้บ้างก็มาจากการศึกษาสุสานและข้าวของเครื่องใช้ในหลุมฝังศพเท่านั้น ซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าเพราะเหตุใดพวกเขาจึงทำลวดลายเหล่านี้ขึ้น
ลายเส้นนัซกาที่ทำขึ้นเป็นแบบวิธีเดียวกันหมด คือ ขุดเอาหินทรายสีแดงบนพื้นผิวทะเลทรายออก แล้วเปิดให้เห็นชั้นหินสีเหลืองอ่อนที่อยู่ข้างใน ไม่มีร่องรอยการใช้สัตว์ช่วยแม้แต่น้อย และภาพเป็นเส้นเดียวไม่ขาดตอน ภาพของลายเส้นนัซกาแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ๆ คือภาพที่เป็นรูปทรงและภาพที่เป็นเส้นลายเฉย ๆ มีภาพสัตว์ นก รูปเรขาคณิต เป็นต้น
เส้นนัซกาได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี พ.ศ. 2537
เซลล์บี
บีเซลล์ () เป็นเซลล์เม็ดเลือดขาวประเภทลิมโฟไซต์ ซึ่งเมื่อถูกกระตุ้นด้วยสารแปลกปลอมหรือแอนติเจนจะพัฒนาเป็นพลาสมาเซลล์ที่มีหน้าที่หลั่งแอนติบอดีมาจับกับแอนติเจน บีเซลล์มีแหล่งกำเนิดในร่างกายจากสเต็มเซลล์ ที่ชื่อว่า "Haematopoietic Stem cell" ที่ไขกระดูก พบครั้งแรกที่ไขกระดูกบริเวณก้นกบของไก่ ที่ชื่อว่า Bursa of Fabricius จึงใช้ชื่อว่า "บีเซลล์" (บางแห่งอ้างว่า B ย่อมาจาก Bone Marrow หรือไขกระดูกซึ่งเป็นที่กำเนิดของบีเซลล์ แต่นี่เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น) ในขณะที่ ลิมโฟไซต์อีกชนิด คือ ทีเซลล์ ถูกค้นพบครั้งแรกที่ไขกระดูกบริเวณไทมัส จึงใช้ชื่อว่า "ทีเซลล์"
บีเซลล์เป็นส่วนประกอบสำคัญของระบบภูมิคุ้มกันแบบจำเพาะ (Adaptive Immune System)
ร่างกายของมนุษย์สร้างบีเซลล์จำนวนหลายพันล้านชนิดในแต่ละวันมาอยู่ในระบบเลือดและน้ำเหลืองเพื่อทำหน้าที่ในระบบภูมิคุ้มกัน เซลล์เหล่านี้จะยังไม่ทำหน้าที่ผลิตแอนติบอดีจนกว่าจะถูกกระตุ้นเต็มที่ โดยบีเซลล์แต่ละตัวจะมีรีเซพเตอร์โปรตีน (receptor protein) เรียกว่า บีเซลล์ รีเซพเตอร์ (B cell receptor - BCR) บนผิวเซลล์ ซึ่งจะมีความจำเพาะต่อแอนติเจนเพียงหนึ่งชนิด บีเซลล์รีเซพเตอร์เป็นอิมมูโนกลอบูลินที่ติดอยู่บนผิวเซลล์ ซึ่งเมื่อบีเซลล์เจอกับแอนติเจนที่จำเพาะ (แอนติเจนจับกับรีเซพเตอร์) และได้รับสัญญาณเสริมจากเฮลเปอร์ทีเซลล์แล้วก็จะพัฒนาต่อไปเป็นเซลล์ชนิดใดชนิดหนึ่งระหว่างพลาสมาเซลล์กับเมโมรีบีเซลล์ บีเซลล์อาจจะพัฒนาไปเป็นเซลล์ชนิดใดชนิดหนึ่งได้ในทันทีหรือเข้าสู่การพัฒนาระยะกลางคือปฏิกิริยาในเจอร์มินัลเซนเตอร์ ซึ่งบีเซลล์จะกลายพันธุ์หลายครั้งในยีนที่สร้างอิมมูโนกลอบูลินจนมีความจำเพาะต่อแอนติเจนมากขึ้น และอาจจะเปลี่ยนคลาสได้ด้วย
รางวัลนราธิป
รางวัลนราธิป เป็นรางวัลเกียรติคุณที่มอบให้กับนักเขียนและบรรณาธิการอาวุโส โดยมีหลักเกณฑ์ที่จะมอบรางวัลให้กับผู้ซึ่งมีอายุมากกว่า 80 ปี มีผลงานเป็นที่ยกย่องกว้างขวาง จัดโดยสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย เป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544
รางวัลนราธิป เกิดขึ้นจากแนวคิดของ ประภัสสร เสวิกุล ซึ่งเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย โดยชื่อรางวัล นำมาจากพระนามของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ เนื่องจากในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งมีพิธีมอบรางวัลนี้เป็นปีแรก เป็นปีครบรอบ 110 ปี ชาตกาล และครบรอบ 10 ปี ที่ท่านได้รับการยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็นบุคคลสำคัญระดับโลกพิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2545พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2548
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2552
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2554
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2555
พิธีมอบรางวัล จัดเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2556
เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล
เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล () เป็นภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องที่สี่ของเป็นเอก รัตนเรือง ที่มีการร่วมงานจากหลายชาติ ภาพยนตร์มีการใช้ภาษาถึง 3 ภาษาด้วยกัน ได้แก่ ไทย ญี่ปุ่น และอังกฤษ บทภาพยนตร์โดยนักเขียนรางวัลซีไรท์ ปราบดา หยุ่น ถ่ายภาพโดยคริสโตเฟอร์ ดอยล์ และนำแสดงโดยทาดาโนบุ อาซาโนะ, สินิทธา บุญยศักดิ์ และเฌอมาลย์ บุญยศักดิ์
เคนจิ (ทาดาโนบุ อาซาโนะ) ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในประเทศไทย เขาครุ่นคิดเรื่องฆ่าตัวตายอยู่ตลอดเวลา วันหนึ่งเขาพบเจอกับ น้อย หญิงสาวชาวไทย ในตอนที่น้องของเธอถูกรถชน และเสียชีวิตในเวลาต่อมา ที่บ้านพักของเขา พี่ชายของเขาที่หนีความผิดมาจากญี่ปุ่น ถูกเพื่อนยากูซ่าฆ่าตาย เพื่อนพี่ชายเขากำลังจะฆ่าเคนจิ แต่หลังไฟดับ เคนจิเป็นผู้เดียวที่รอดชีวิต เขาเจอน้อยอีกครั้ง ที่ห้องสมุด ที่ทำงานของเขา เมื่อน้อยเอากระเป๋าของเขามาคืน เคนจิไปพักที่บ้านน้อย และเรื่องราวต่าง ๆ ก็ดำเนินไป
ดอกไม้เพชฌฆาต
กันสลิงเกอร์ เกิร์ล ดอกไม้เพชฌฆาต () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ ยู ไอดะ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกเด็งเงคิไดโอรายเดือน ของมีเดียเวิกส์ ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอะนิเมะ ดราม่าซีดี และเกม
ในอิตาลีมีหน่วยงานสังคมสงเคราะห์ ซึ่งเบื้องหลังเป็นบริษัทที่นำเด็กสาวที่บาดเจ็บสาหัสแบบต่างๆ มาฝึกฝนให้เป็นนักฆ่าของรัฐบาล เพื่อปราบปรามกลุ่มก่อการร้ายที่เรียกว่า กบฏ 5 ชาติ ซึ่งกลุ่มนี้ใช้การวางระเบิดเป็นวิธีหลักในการก่อการร้าย ภายในบริษัทที่ว่านี้ แบ่งเป็น 2 แผนก คือ แผนก 1 เป็นฝ่ายวางแผน และแผนก 2 เป็นฝ่ายปฏิบัติการ ซึ่งแผนกนี้นี่เองที่ฝึกและจัดหาเด็กสาวเข้าสู่บริษัท
บริษัทนี้ขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรีอิตาลี ได้รับงบประมาณไม่เปิดเผย ดำเนินงานอิสระ สามารถขอความร่วมมือได้จากทุกหน่วยงานของอิตาลี โดยแผนก 2 มี ฌอง โครเช่ เป็นหัวหน้าระดับปฏิบัติการ ควบคุมเจ้าหน้าที่ของแผนกประมาณ 18 คนรวมถึง โจเซ่ โครเช่ ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ของฌองด้วย
โฉมฉาย อรุณฉาน
โฉมฉาย อรุณฉาน มีชื่อจริงว่า นิตยา อรุณวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาที่ โรงเรียนสารสาส์นพิทยา จากนั้นได้เข้าศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม โดยสำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2542 และศึกษาต่อระดับปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชามานุษยดุริยางค์) โดยสำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2547 จบสาขา ดุริยางคศิลป์ ระดับ ปริญญาเอก (ปร.ด.) โดยสำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2556
โดยมีผลงานวิจัย เรื่องการบริหารจัดการวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์, และศึกษาชีวประวัติและวิธีการขับร้องของ รวงทอง. ทองลั่นธม
เริ่มชีวิตการเป็นนักร้องเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2512 โดย คุณคณิต ประทีปะเสน ซึ่งเป็นคุณตา เป็นผู้นำมาฝากกับครูเอื้อ สุนทรสนาน และวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 ก็ได้รับเลือกให้แสดงเป็นนางฟ้า ในการแสดงจินตลีลาชุด "คนธรรพ์ พิณทิพย์" ที่ไทยทีวีช่อง 4 ภาคดึก เนื่องในวันฉลองครบรอบ 30 ปี ของ วงดนตรีสุนทราภรณ์
ปัจจุบันโฉมฉาย อรุณฉาน เกษียณอายุราชการในตำแหน่งเจ้าหน้าที่บริหารงานศิลปิน 8 ผู้อำนวยการส่วนบริหารการดนตรี กรมประชาสัมพันธ์ ภายใต้การควบคุมของสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย นอกจากนั้นยังเป็นอาจารย์พิเศษ ในหลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาดนตรีไทยสมัยนิยม คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และยังเป็นวิทยากรบรรยายให้ความรู้ในหน่วยงานต่าง ๆ 
ส่วนงานทางด้านบันเทิงนั้น เป็นผู้ดำเนินรายการหลัก ในรายการเสียงสวรรค์เมื่อวันวาน ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย และรายการวันอาทิตย์คิดถึงกัน ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย อีกด้วย
และบทเพลงในแนวลูกกรุงอีกมากมาย
รหัสเกรย์
รหัสเกรย์ () เป็นรหัสคอมพิวเตอร์อีกชนิดหนึ่งโดยใช้เลขไบนารีขนาด 4 บิต แทนเลข 0 ถึง 9 เช่นกัน โดยเริ่มที่ 0000 แต่เป็นรหัสที่ไม่มีค่าน้ำหนัก ( Non weighted) 
ซึ่งหมายถึง ตำแหน่งบิตในกลุ่มรหัสจะไม่มีตัวใดบ่งบอกถึงน้ำหนักเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงไม่เหมาะสมสำหรับใช้คำนวณ แต่จะมีประโยชน์ในระบบที่ต้องใช้อุปกรณ์ อินพุต/เอาต์พุต ใช้กันมากในระบบตรวจจับสัญญานด้วยแสง การเปลี่ยนแปลงของรหัสเกรย์ แต่ละค่าจะต่างจากจำนวนก่อนหน้าอยู่ 1 บิต เสมอ ทำให้โอกาสที่จะเกิดความผิดพลาดได้ยากเมื่อเทียบกับรหัสเลขฐานสอง ซึ่งอาจเกิดความคลาดเคลื่อนของรหัส (Erronous Code) หรือเกิดการคลุมเครือของรหัสระหว่างส่งรหัสได้
ตัวอย่างการเทียบเลข Binary กับ Gray Code
สิ่งแรกที่เราต้องทราบในการแปลงเลขฐานสอง เป็น รหัสเกรย์ และ จากรหัสเกรย์ เป็นเลขฐานสอง คือ กฎการบวก โดยที่ 0+0 = 0, 0+1 = 1, 1+0 =1 และ 1+1 = 0
มีหลักคล้ายๆกับ การแปลงเลข Binary ให้เป็น Gray Code โดยเริ่มต้นจาก MSB เช่นเดียวกัน นั่นคือ
บุษยา รังสี
บุษยา รังสี (13 สิงหาคม พ.ศ. 2483 - 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เป็นนักร้องรุ่นกลางของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์และวงดนตรีสุนทราภรณ์
เจ้าของเสียงเพลงน้ำตาดาว, กระซิบสวาท, ฝนหยาดสุดท้าย, ลาภูพิงค์, ฝากหมอน, ฝากรัก, เรือมนุษย์, ชีวิตวอลทซ์, ปาฏลีอธิษฐาน และเพลงสถาบันอีกมากมาย
บุษยา รังสี หรือชื่อจริงว่า มานี ทัพพะรังสี เป็นบุตรสาวของพระยานราทรพิรัญรัฐ (เยื้อน ทัพพะรังสี) และเสงี่ยม ทัพพะรังสี เกิดเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2483 ที่จังหวัดสงขลา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้อนุปริญญาทางพาณิชยศาสตร์และการบัญชี
เริ่มเป็นนักร้องประจำวงพณิชยการพระนคร เมื่อครั้งศึกษาอยู่ที่พณิชยการพระนคร และยังช่วยร้องให้วงดนตรีโรงเรียนนายเรือ ณ สถานีวิทยุ อ.ส.ในสวนจิตรลดา พระราชวังดุสิตด้วยก่อนเป็นนักร้องวงสโมสรมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ที่วงดนตรีโรงเรียนนายเรือ ณ สถานีวิทยุ อ.ส. ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงดนตรีร่วมด้วยนั้น ครูเอื้อ สุนทรสนาน ได้เข้าเฝ้า และได้ฟังเสียงเธอร้องเพลง "สำคัญที่ใจ" คู่กับ เทอด วรรธนา (ผู้แต่งคำร้องเพลง ครวญถึงเจ้า) เลยชวนให้ไปร้องเพลงด้วยกัน แต่ด้วยยังห่วงเรียนจึงปฏิเสธไป
เมื่อเรียนอยู่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ร่วมร้องเพลงกับวงสุนทราภรณ์เมื่อวงไปบรรเลงที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งแต่ต้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2502 ในขณะเรียนอยู่ชั้นปีที่ 1 โดย ชอุ่ม ปัญจพรรค์ ตั้งชื่อให้ว่า ""ทัดดาว บุษยา"" แต่ ครูเอื้อ สุนทรสนานให้ใช้ชื่อว่า ""บุษยา "" เมื่อเข้ามาอยู่ในวงดนตรีสุนทราภรณ์แล้ว ต่อมาได้ออกทีวีครั้งแรกด้วยชื่อ ""บุษยา รังสี"" เป็นที่รู้จักกันตั้งแต่นั้นมา
เคยรับราชการ กรมบัญชีกลางอยู่ระยะหนึ่งควบคู่ไปกับการร้องเพลง ก่อนลาออกมารับราชการที่กรมประชาสัมพันธ์จนเมื่อครูเอื้อ สุนทรสนานเกษียณอายุราชการ จึงได้ออกมาร้องเพลงไทยสากลอยู่ระยะหนึ่ง เพลงที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ ฝั่งหัวใจ ต่อมาได้ติดตามสามี (พลเรือโทชูชาติ เกษเสถียร) ไปอยู่ต่างประเทศระยะหนึ่ง เมื่อกลับมาเมืองไทยได้ร้องเพลงให้กับวงดนตรีสุนทราภรณ์และวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ในงานการกุศลต่าง ๆ เป็นครั้งคราว แต่หยุดร้องเพลงไปนานกว่า 15 ปี จนกระทั่งถึงแก่กรรมด้วยเหตุผลทางสุขภาพ
เพลงแรกที่ทำชื่อเสียงและได้บันทึกแผ่นเสียง คือ ""น้ำตาดาว" "
ส่วนเพลงอื่นๆ ที่สร้างชื่อเสียง ได้แก่ โดมในดวงใจ ,กระซิบสวาท ,สั่งไทร ,ลาภูพิงค์ ,พุทธศาสน์คู่ไทย ,ฝากหมอน ,แนวหลัง ,โดมร่มใจ ,แดนนภา ,ถึงพี่ ,จำจากโดม ,พอกันที ,ถึงอย่างไรก็ไม่เหมือนเดิม ,ลาแล้วแดนขจี ,อาลัยร่มพฤกษ์ ,ลาดงตาล และเพลงลาของสถาบันต่างๆ ทำให้ได้ฉายาว่า'ราชินีเพลงสถาบัน'
เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 นอนหลับไปแล้วไม่ตื่นที่บ้านพักของตนเอง หลังจากมีอาการเนื้องอกในสมองมานานหลายปี มิใช่ป่วยเป็นโรคมะเร็งลำไส้อย่างที่เป็นข่าว
ประวัติบุษยา รังสี จากบ้านคนรักสุนทราภรณ์ http://www.websuntaraporn.com/suntaraporn/template/readtext.asp?HID=37
ส่วนล้น
ส่วนล้น () คือ การที่เมื่อเรานำเลขสองจำนวน (เลขทั้งสองจำนวนเป็นตัวเลขแบบคิดเครื่องหมาย “Signed Number”) มาทำการบวกหรือลบกันแล้วผลลัพธ์ที่ได้ออกมานั้นอยู่นอกขอบเขตที่จำนานของบิตสามารถรับได้ ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้ออกมานั้นเกิดการผิดพลาด
แต่ใน ผลลัพธ์ แบบ 8 บิต จะแสดงคำตอบได้ เพียงแค่ 0100 1100
จะเห็นว่าผลลัพธ์ บิตแรก เป็น 0 ซึ่งหมายความว่า เป็นจำนวนบวก แต่ในความจริงแล้วผลลัพธ์เป็นจำนวนลบ
ทำให้คำตอบที่ได้นั้นผิดพลาดจากในกรณีที่2 ถ้าเราต้องการบวกค่าที่ได้ผลลัพธ์ออกมา
มีบิตเกินกว่าขอบเขตที่กำหนด เราควรเพิ่มบิต ให้มากขึ้นเพื่อให้คำตอบที่ออกมานั้นถูกต้อง
จากตัวอย่าง ควรเพิ่มบิตจาก 8 บิต เป็น 16 บิต
ปัญหาการเกิด Overflow เป็น ปัญหา ที่เกิดจากSoftWareไม่ใช่ ปัญหา ที่เกิดจาก HardWare
โปรแกรมเมอร์นั้นจะ ต้องทดสอบการเกิด Overflow
หลังจากบวกหรือลบ แล้ว โดยต้องทำการตรวจสอบและเปลี่ยนแปลงของบิตเครื่องหมาย
และโปรแกรมเมอร์เองก็ควรที่จะเขียนคำสั่งไว้สำหรับเปรียบเทียบบิตเครื่องหมายของทั้งสองจำนวนที่ จะบวกกัน
ไว้ด้วย เพื่อคอมพิวเตอร์จะได้เผื่อบิตไว้ใช้ในการคำนวณได้ และผลลัพธ์ที่ได้จะได้มีความถูกต้องแม่นยำ
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ นักวิจารณ์ดนตรีร่วมสมัย และนักเขียนเรื่องสั้นชาวไทย
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2560 สิริอายุรวม 47 ปี
จบการศึกษาปริญญาตรี จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และปริญญาโท สาขาผู้นำทางสังคม ธุรกิจ และ การเมือง จากมหาวิทยาลัยรังสิต
แอนนา นิโคล สมิธ
แอนนา นิโคล สมิธ (Anna Nicole Smith) หรือ วิกกี ลินน์ โฮแกน มาร์แชลล์ (Vickie Lynn Hogan Marshall) (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510– 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550) เป็นนักแสดงอเมริกัน และนางแบบจากนิตยสารเพลย์บอย และเป็นเพลย์เมตประจำปี 2536
แอนนา นิโคล สมิธ เกิดที่เมืองฮิวสตัน รัฐเทกซัส ในเดือนพฤศจิกายน 2510 เธอได้รับเลือกให้ลงปกหนังสือเพลย์บอย และได้กลายมาเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของเพลย์บอย แลในปี 2536 ได้รับเลือกเป็นเพลย์เมตประจำปี เธอเป็นที่รู้จักภายหลังจากที่ได้แต่งงานกับเศรษฐีนักธุรกิจน้ำมัน เจ. ฮาเวิร์ด มาร์แชลล์ ซึ่งอายุ 89 ปี ซึ่งมีทรัพย์สินในตอนนั้นกว่า 400 ล้านและเสียชีวิตภายหลังจากการแต่งงาน 14 เดือน ซึ่งทำให้แอนนาได้รับมรดกมหาศาล ซึ่งมีการฟ้องร้องกันถึงชั้นศาลฎีกาในปี 2549
เธอยังคงเป็นที่รู้จักจากรายการเรียลลิตีโชว์ของเธอเองในชื่อ เดอะแอนนานิโคลโชว์ ("The Anna Nicole Show") และยังเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับ ยาลดน้ำหนัก ทริมสปา (TrimSpa) ซึ่งเธอกล่าวว่าช่วยให้เธอลดน้ำหนักลงได้ 31 กก. (69 ปอนด์)
เธอเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในวัย 39 ปี เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2550 ในฮาร์ด ร็อค คาเฟ่ เซมิโนล ที่ฟลอริดา 5 เดือนหลังจากการให้กำเนิดลูกสาว
ข้อมูลขณะที่ถ่ายแบบให้เพลย์บอย
อายัน
อายัน () ในการโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์ยังมีปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "อายัน" เกิดขึ้นปีละ 2 ครั้งเช่นกัน อายันเกิดขึ้นทุกปีระหว่างวันที่ 20 หรือ 21 มิถุนายนเรียกว่า ครีษมายัน และในวันที่ 22 หรือ 23 ธันวาคมเรียกว่า เหมายัน หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า "ตะวันอ้อมข้าว" นอกจากนี้โลกยังมีระยะห่างจากดวงอาทิตย์ไม่เท่ากันตลอดปี ช่วงที่ใกล้ที่สุดเกิดขึ้นในต้นเดือนมกราคม (147 ล้านกิโลเมตร) ส่วนช่วงที่ไกลที่สุดเกิดขึ้นในต้นเดือนกรกฎาคม (152 ล้านกิโลเมตร)
เฉพาะแกนหมุนของโลกที่เอียง เมื่อโคจรรอบดวงอาทิตย์ จึงมีผลสลับขั้วโลกเหนือ กับ ขั้วโลกใต้ เข้าหาดวงอาทิตย์ ทำให้เกิดฤดูกาลต่าง ๆ ขึ้น ส่วนการโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์ที่มีระยะใกล้บ้าง ไกลบ้าง นั้น เป็นอัตราส่วนที่น้อยมากเมื่อเทียบกับระยะห่างจากดวงอาทิตย์ จึงไม่ได้มีผล ต่อการเกิดฤดูกาลแต่อย่างใด
ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ
ฟุตบอลทีมชาติเกาหลีเหนือ เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศเกาหลีเหนือ และอยู่ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลเกาหลีเหนือ ผลงานที่ดีที่สุดคือการเข้ารอบรองชนะเลิศของฟุตบอลโลก 1966 โดยชนะอิตาลีอย่างเหนือความคาดหมาย 1-0 กลายเป็นทีมจากเอเซียทีมแรกที่ผ่านถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ
ทีมในปัจจุบันประกอบด้วยทั้งชาวเกาหลีเหนือและชาวเกาหลีที่เกิดในญี่ปุ่น (Zainichi Korean) เนื่องจากภาวะทางการเมืองในเกาหลีเหนือ มีเฉพาะชาวเกาหลีที่เกิดในญี่ปุ่นที่สามารถค้าแข้งให้กับทีมนอกประเทศเกาหลีเหนือตามใจตัวเองได้ นอกจากนี้ แฟนของทีมชาติเกาหลีเหนือที่ตามไปเชียร์ถึงต่างประเทศก็เป็นชาวเกาหลีที่เกิดในญี่ปุ่นเช่นกัน เนื่องจากชาวเกาหลีเหนือโดยทั่วไป มักถูกห้ามออกนอกประเทศ
ป๊อกกี้
ป๊อกกี้ () เป็นชื่อผลิตภัณฑ์ขนมขบเคี้ยว ของบริษัทเอซากิกูลิโกะ ประเทศญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยมในหลายๆ ประเทศ เริ่มผลิตและออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2509 ปัจจุบันมีการผลิตออกมาแล้วหลายรสชาติ
ในปี พ.ศ. 2509 บริษัทเอซากิกูลิโกะ ได้มีโครงการที่จะออกผลิตภัณฑ์ใหม่ โดยการนำ เพรทซ์ ผลิตภัณฑ์ของบริษัทซึ่งเป็นขนมปังกรอบแบบแท่งยาว มาเคลือบด้วยช็อกโกแลตทั้งแท่ง ทางบริษัทจึงคิดที่จะใช้กระดาษสีเงินมาห่อตรงปลายเพื่อไม่ให้มือเลอะเทอะเวลากิน แต่ก็ติดปัญหาด้านต้นทุนและการผลิต สุดท้ายจึงได้เคลือบช็อกโกแลต (รวมถึงรสชาติอื่นๆ) โดยเว้นส่วนปลายแท่งไว้นิดหน่อยเพื่อให้เป็นเหมือนกับ "ที่จับ" ดังที่เห็นในปัจจุบัน
แต่เดิม ขนมชนิดนี้ได้ออกวางจำหน่ายโดยใช้ชื่อว่า ช็อกโกเทก (Chocoteck) ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่วัยรุ่นชาวญี่ปุ่น จนสามารถทำยอดขายได้ถึง 3 หมื่นล้านเยน ในการออกวางจำหน่ายช่วง 2 ปีแรก ต่อมาจึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ป๊อกกี้ (Pocky) โดยมีที่มาจากเสียง "ป๊กกิง" () ซึ่งเป็นเสียงที่เกิดขึ้นเวลากัดขนมชนิดนี้ (คล้ายกับเสียง กรุบๆ ในภาษาไทย)
ในปี พ.ศ. 2514 ทางบริษัทได้ผลิตป๊อกกี้รสชาติใหม่อย่างรสอัลมอนด์ออกมา ติดตามมาด้วยรสสตรอเบอร์รี ในปี พ.ศ. 2520 จากนั้นก็ยังผลิตออกมาอีกหลายรสชาติด้วยกัน เช่น รสนม, ชาเขียว, มะพร้าว, เมลอน, คัสตาร์ด, น้ำผึ้ง ฯลฯ ซึ่งบางรสชาติจะมีผลิตออกมาเฉพาะบางท้องที่ หรือบางฤดูกาลเท่านั้น
ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ทางบริษัทเอซากิกูลิโกะ ได้ร่วมมือกับบริษัทบันได ออกผลิตภัณฑ์พิเศษที่ชื่อว่า "ป๊อกกี้  แพ็ก" โดยตั้งใจจับกลุ่มลูกค้าผู้ชายวัย 30 ปีขึ้นไปเป็นหลัก ซึ่งในกล่องป๊อกกี้ จะมีโมเดลพลาสติกจากเรื่องกันดั้ม ขนาดสเกล 1/144 แถมมาด้วย 3 แบบ ได้แก่ RX-78-2 กันดั้ม แถมมากับซูเปอร์ไฟน์ ป๊อกกี้ (สีขาว) , MS-06S ซาคุ II แถมมากับป๊อกกี้รสช็อกโกแลต (สีแดง) และ MS-06F ซาคุ II แถมมากับเมนส์ ป๊อกกี้ (สีเขียว)
ยุทธการยาวิน
ยุทธการยาวิน (Battle of Yavin) เป็นเหตุการณ์ในเรื่องแต่งชุด "สตาร์ วอร์ส" ของจอร์จ ลูคัส ที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามกลางเมืองกาแลกติก ซึ่งเป็นการปะทะกันระหว่างจักรวรรดิกาแลกติกและกองกำลังกบฏ การต่อสู้นี้ปรากฏในฉากไคลแมกซ์ของภาพยนตร์ "" ที่ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2520
การสู้รบครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากลูกเรือยาน"มิลเลนเนียม ฟอลคอน" ได้ช่วยเหลือเจ้าหญิงเลอา ออร์กานา และแผนผังดาวมรณะ มาจากดาวมรณะได้เป็นผลสำเร็จ อาจารย์เจไดโอบีวัน เคโนบี ได้เข้าปะทะกับดาร์ธ เวเดอร์ และเสียสละตัวเองเพื่อให้สมาชิกคนอื่นๆ สามารถหนีจากดาวมรณะไปพร้อมกับแผนผังและนำไปมอบให้กับกองกำลังกบฏได้
อย่างไรก็ดี ตามที่เลอาสงสัยเอาไว้นั้น พวกเขาถูก"ปล่อย"ให้หลบหนีไปได้ เพื่อให้กองทัพจักรวรรดิสามารถติดตามไปยังฐานทัพกบฏ ซึ่งกองทัพจักรวรรดิก็ทำได้จริงๆ ฐานทัพลับของกองกำลังกบฏถูกเปิดเผยที่ตั้งว่าอยู่บนดวงจันทร์ยาวิน 4
หลังจากที่ได้ศึกษาแผนผังที่เก็บซ่อนอยู่ในหุ่นอาร์ทูดีทูแล้ว กองกำลังกบฏได้ทราบว่าสถานีอวกาศดาวมรณะนั้นมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่จุดหนึ่งที่เตาพลังงานหลักซึ่งทำให้เกิดความเป็นไปได้ที่จะใช้ขีปนาวุธโปรตอนทำลายเตาปฏิกรณ์พลังงานและนำไปสู่ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่สามารถทำลายดาวมรณะได้ อย่างไรก็ดี ช่องว่างที่ถือเป็นจุดอ่อนนั้นกว้างเพียง 2 เมตร และตั้งอยู่ในร่องที่ถูกป้องกันด้วยป้อมปืนจำนวนมาก นักบินสามารถขับยานไปตามร่องนี้และล็อกเป้าหมายได้โดยใช้ระบบล็อกเป้าหมายเป็นตัวช่วย ทำให้เกิดแผนการรบ 'บินตามร่อง' ขึ้น
รอยเลื่อนแซนแอนเดรอัส
รอยเลื่อนแซนแอนเดรียส () เป็นรอยเลื่อนที่พาดผ่านรัฐแคลิฟอร์เนีย ทางภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา มีความยาวเป็นระยะทางกว่า 1,300 กิโลเมตร พาดผ่านใกล้เมืองสำคัญของประเทศ ได้แก่ แซนดีเอโก ลอสแอนเจลิส และแซนแฟรนซิสโก รอยเลื่อนแห่งนี้เกิดจากการที่ขอบของแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือกับแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกเคลื่อนที่สวนกัน โดยแผ่นเปลือกโลกอเมริกาเหนือจะเคลื่อนตัวลงใต้ แต่แผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกจะเคลื่อนตัวขึ้นไปทางเหนือ ทำให้เกิดการเสียดสีและแตกเป็นแนวรอยเลื่อนอย่างเห็นได้ชัดเจน และเกิดแผ่นดินไหวขึ้นถ้ามีการเคลื่อนตัวอย่างรุนแรง ซึ่งแผ่นดินไหวในบริเวณนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งแต่ไม่มีความรุนแรงมาก อยู่ในระดับแมกนิจูด 2.0 ซึ่งถือเป็นแผ่นดินไหวระดับเบาจนคนอาจจะไม่มีรู้สึก แต่มีการคาดการณ์กันว่าแผ่นดินไหวในแมกนิจูด 6.0 ขึ้นไปจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้ทุก 20-30 ปี
รอยเลื่อนแห่งนี้ถูกตรวจพบเป็นครั้งแรกทางตอนเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1895 โดยศาสตราจารย์แอนดรูว์ ลอว์สัน นักธรณีวิทยาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียแห่งเบิร์กลีย์ หลังจากแผ่นดินไหวปี ค.ศ. 1906 ที่แซนแฟรนซิสโก เขาจึงพบว่ามันมีความยาวมากกว่า 1,300 กิโลเมตรจากทางตอนเหนือจนถึงตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
เรื่องราวของรอยเลื่อน San Andreas ถูกนำมาสร้างในรูปแบบภาพยนตร์หลายเรื่อง อาทิ ภาพยนตร์เรื่อง Earthquake(1974), 2012 วันสิ้นโลก(2009) และในปี 2015 ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas นำเรื่องราวของรอยเลื่อนนี้มาสร้าง นำแสดงโดย เดอะร็อค ดเวย์น จอห์นสัน ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เกิดจากรอยเลื่อน San Andreas จนทำให้เกิดความเสียหายครั้งใหญ่หลวงทางแคลิเฟอเนีย เรย์ นักบินกู้ภัยต้องเดินทางฝ่าอันตรายจากลอสแอนเจลิสไปยังซานฟรานซิสโกเพื่อช่วยเหลือลูกสาวของเขา แต่การเดินทางเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ภาพยนตร์เรื่อง San Andreas มีกำหนดฉายเดือน มิ.ย.2015
ไกวัล วัฒนไกร
ไกวัล วัฒนไกร เกิดวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2494 เป็นนักพากย์การ์ตูนที่มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์สูงคนหนึ่งในประเทศไทย เป็นเจ้าของเสียงพากย์พระเอกประจำทีมพากย์ วิดิโอสแควร์
ไกวัลทำงานเป็นนักพากย์การ์ตูนและภาพยนตร์มามากกว่า 20 ปี พากย์เสียงให้กับบริษัทการ์ตูนในประเทศไทยหลายบริษัท เช่น ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. (โมเดิร์นไนน์ทีวี), ไทก้า, เด็กซ์, อามีโก้ และ โรสแอนิเมชั่น ปัจจุบันยังมีผลงานพากย์ทั้งการ์ตูนและโทคุซัทสึที่ลิขสิทธิ์ถูกต้องอย่างต่อเนื่อง
ช้างแอฟริกา
ช้างแอฟริกา หรือ ช้างแอฟริกัน () เป็นช้างสกุลหนึ่ง ที่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา จากหลักฐานฟอสซิลที่ค้นพบทำให้ทราบว่า ช้างแอฟริกาอาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกามาตั้งแต่ยุคไพลสโตซีน
ช้างแอฟริกา จัดอยู่ในสกุล "Loxodonta" (/โล-โซ-ดอน-ตา/; เป็นภาษากรีกแปลว่า "ฟันเอียงข้าง") ซึ่งปัจจุบันหลงเหลือเพียง 2 ชนิด คือซึ่งแต่เดิมนั้นช้างแอฟริกาถูกจัดให้มีเพียงชนิดเดียว คือ "Loxodonta africana" และที่เหลือก็เป็นชนิดย่อยซึ่งกันและกัน แต่ในปี ค.ศ. 2001 เริ่มมีนักวิทยาศาสตร์บางคนสังเกตเห็นถึงความแตกต่าง จึงมีการถกเถียงกันเป็นระยะเวลานานนับทศวรรษ จนกระทั่งได้ข้อสรุปในปี ค.ศ. 2010 ซึ่งเป็นผลมาจากการศึกษาด้านพันธุกรรมดีเอ็นเอ ในนิวเคลียสของสัตว์ตระกูลช้าง พบว่าเป็นคนละชนิดกันอย่างแน่นอน แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่าทั้ง 2 ชนิดนั้นเดิมเคยเป็นชนิดเดียวกันมาก่อน แต่ได้แยกสายวิวัฒนาการมาตั้งแต่เมื่อ 2.6-5.6 ล้านปีที่แล้ว
โดยเชื่อว่า มีการถ่ายทอดยีนระหว่างประชากรกันได้ แต่เมื่อช้างเอเชียวิวัฒนาการเกิดขึ้นมาและแพร่กระจายพันธุ์ไปทั่วทวีปแอฟริกา แต่ต่อมาก็ได้สูญพันธุ์หมด ประชากรช้างแอฟริกาแท้ ๆ ก็ถูกตัดขาดออกจากกัน
ช้างแอฟริกาโดยรวมแล้ว มีขนาดใหญ่กว่าช้างเอเชียมาก ตัวผู้มีความสูงในขณะยืนประมาณ 3.64 เมตร (12 ฟุต) โดยวัดจากหัวไหล่ และมีน้ำหนักประมาณ 5,455 กิโลกรัม (12,000 ปอนด์) ในขณะที่ตัวเมียมีความสูงในขณะยืนประมาณ 3 เมตร (10 ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 3,636 ถึง 4,545 กิโลกรัม (8,000 ถึง 10,000 ปอนด์) มีใบหูที่ใหญ่กว่าช้างเอเชีย เพื่อใช้โบกระบายความร้อนออกจากเส้นเลือดฝอยที่มีระบบมากมายในแผ่นใบหู รวมทั้งมีงาทั้งตัวผู้และตัวเมีย งาของตัวผู้จะมีความสั้นและหนากว่า ขณะที่งาของตัวเมียจะเรียวยาวและบางกว่า และจะงอยที่ปลายงวงจะมี 2 จะงอย ต่างกับช้างอินเดียที่มีเพียงจะงอยเดียว และมีหน้าผากที่ลาดกว่า จะงอยปากล่างสั้นและกลมกว่าช้างเอเชียที่แคบและยาวกว่า แต่โดยเฉลี่ยแล้วมีอายุเพียง 50 ปี ซึ่งน้อยกว่าช้างเอเชีย แม้ช้างแอฟริกาจะมีขนาดร่างกายใหญ่และส่วนหัวใหญ่โตกว่าช้างเอเชียก็ตาม แต่ทว่ากลับมีขนาดของสมองเล็กกว่า
ช้างแอฟริกาอาศัยอยู่ทั้งบนภูเขาและที่ราบต่ำ ทั้งบริเวณที่เป็นแนวหินและป่าทึบ สามารถข้ามลำธาร ว่ายน้ำหรือปืนภูเขาสูงได้ดี ชอบอาบน้ำ คลุกโคลนหรือคลุกดินหรือทราย ชอบใช้งวงพ่นดินหรือทรายไปทั่วตัว ชอบอยู่ในป่าโปร่ง ไม่กลัวแสงแดด มีอุปนิสัยดุร้ายกว่าช้างเอเชีย แต่ปกติจะไม่ทำร้ายมนุษย์ก่อน เว้นหากได้รับบาดเจ็บ พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตอนใต้ของทะเลทรายสะฮารา หรือในแอฟริกากลาง เช่น แถบทะเลสาบชาด ในสมัยโบราณ ชาวอียิปต์มีความสามารถในการจับช้าง และชาวคาร์เธจ เคยใช้เป็นช้างศึกในสงครามพิวนิค ขณะที่ชาวโรมันเคยซื้อไปใช้ละเล่นในละครสัตว์ แต่ก็ต้องเปลี่ยนมาใช้ช้างเอเชียในที่สุด เพราะฉลาดและฝึกได้ง่ายกว่า
มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา
มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา () เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของภาคใต้ พัฒนามาจากโรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล วิทยาลัยครูสงขลา, สถาบันราชภัฏสงขลา และ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ดังเช่นปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2462 ธรรมการมณฑลนครศรีธรรมราชและธรรมการจังหวัดสงขลา ได้จัดตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูมณฑล" ขึ้น เพื่อผลิตครูที่สอนในระดับประถมศึกษา ผู้สำเร็จการศึกษา เรียกว่า ""ครูประกาศนียบัตรมณฑล"" ต่อมา ในปี พ.ศ. 2468 ธรรมการมณฑลได้จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูประจำมณฑลขึ้นโดยเฉพาะ เรียกว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลประจำมณฑลนครศรีธรรมราช" เมื่อสำเร็จแล้วจะได้รับ ""ประกาศนียบัตรวิชาชีพครูมูล"" หลักจากมีการยกเลิกการปกครองแบบมณฑลแล้ว จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดสงขลา" เมื่อปี พ.ศ. 2477 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้ย้ายมาตั้งที่อำเภอหาดใหญ่ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลสงขลา" และเปลี่ยนเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูสงขลา" ในปี พ.ศ. 2498
ในปี พ.ศ. 2504 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "วิทยาลัยครูสงขลา" และสามารถจัดการเรียนการสอนถึงระดับปริญญาตรีในสาขาต่าง ๆ ได้ตาม พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู พ.ศ. 2518 ต่อมา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานนาม “ ราชภัฏ ” แทนชื่อวิทยาลัยครูทั่วประเทศ ดังนั้น วิทยาลัยครูสงขลา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏสงขลา" และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา" เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547
ซามาร์คันด์
ซามาร์คันด์ ( ; อุซเบก: Самарқанд) เป็นเมืองเก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งในเอเชียกลาง ตั้งอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน เป็นโอเอซิสซึ่งได้รับน้ำมาจากคลองที่ขุดมาจากแม่น้ำซารัฟชาน ชื่อเดิมของเมืองซามาร์คันด์ คือ เมืองมาระกันดะ เมื่อปี 329 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งมาซิโดเนียเสด็จผ่านเมืองนี้เพื่อที่จะเดินทางไปอินเดีย จึงได้ยึดเอาไว้ ต่อจากนั้น พวกเติร์ก พวกอาหรับ และพวกเปอร์เซียก็เข้าปกครองเมืองนี้ต่อ ๆ กันมา เมืองซามาร์คันด์แห่งนี้เจริญรุ่งเรืองสูงสุดในยุคกลาง และในปี พ.ศ. 1758 (ค.ศ. 1215) เจงกิสข่านแผ่อาณาจักรเข้าควบคุมเส้นทางสายไหม แล้วได้ยึดซามาร์คันด์ในปี พ.ศ. 1764 (ค.ศ. 1221) อีก 100 ปีต่อมา เมืองนี้ก็เหลือแต่ซาก
ข่านติมูร์ เลงค์ เป็นผู้ทรงทำให้เมืองนี้เจริญขึ้น ติมุร์สถาปนาพระองค์เป็นกษัตริย์สืบสายวงศ์จากซากะไตข่าน ราวปี พ.ศ. 1910 (ค.ศ. 1367) จักรวรรดิมองโกลเสื่อมลง ติมุร์มุ่งมั่นจะเป็นผู้นำความรุ่งโรจน์คืนสู่จักรวรรดิดังเดิม จึงนำทัพเข้ายัดดินแดนตั้งแต่ทะเลดำไปจรดลุ่มน้ำสินธุ บุกทำลายบ้านเมืองจนสิ้นซาก ฆ่าฟันผู้คนจนสิ้นเมือง แล้วนำกะโหลกมากองสร้างเป็นพีระมิด ติมุร์ไว้ชีวิตแต่พวกช่างฝีมือ ทั้ง จากอาเซอร์ไบจาน อิสฟาฮาน ชิราซ เดลี และดามัสกัส ช่างเหล่านี้ได้ถูกส่งมาเนรมิตซามาร์คันด์ให้กลายเป็นนครที่สวยงามอีกครั้ง มีสิ่งก่อสร้างรูปโดม ประดับประดาไปด้วยลวดลายโมเสกที่สวยงาม และได้สร้างสุเหร่าที่ใหญ่ที่สุดในโลกอิสลาม สุเหร่าแห่งนี้ชื่อว่า บิบิ คะนุม เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 1942 (ค.ศ. 1399) ใช้เวลาก่อสร้างนาน 5 ปี ใช้ช่างฝีมือ 200 คน แรงงาน 500 คน ช้างอีก 95 เชือก ปัจจุบันยังคงโดดเด่นตระหง่านเหนือเมือง และที่หน้าสุเหร่ายังมีแท่นซึ่งเดิมวางคัมภีร์อัลกุรอานที่ใหญ่ถึง 2 เมตร
พระเจ้าติมุร์สิ้นพระชนม์ในจีนเมื่อปี พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) พระศพฝังอยู่ที่สุสานในเมืองซามาร์คันด์
ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าอุลุค เบก ซามาร์คันด์ได้กลายเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและวิทยาการ พระองค์ทรงสร้างอาคารสองชั้นเพื่อใช้เป็นวิทยาลัยเทววิทยา ด้านหน้าอาคารประดับไปด้วยลวดลายที่งดงาม และยังทรงสร้างหอดูดาวที่มีเครื่องมือสังเกตการณ์ทันสมัยที่สุดในเวลานั้น และ ในปี พ.ศ. 1992 (ค.ศ. 1449) พระเจ้าอุลุค เบก ถูกลอบปลงพระชนม์ หลังจากนั้นนครนี้ก็ได้เสือมถอยลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับเส้นทางสายไหมได้ถูกปิดลง และในปี พ.ศ. 2043 (ค.ศ. 1500) นครนี้ก็ได้ถูกพวกโกลเดน ฮอร์ด มองโกลผู้ครอบดินแดนเหนือทะเลสาบแคสเปี่ยนจนไปถึงรัสเซีย มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเคียฟ เข้ายึดครอบครอง และ ราวศตวรรติที่ 18 นครแห่งนี้จนเสื่อมและร้างผู้คนเป็นเวลา 50 ปี ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็ตกเป็นดินแดนของรัสเซีย ซามาร์คันด์มีฐานะเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองนี้ มีการตัดเส้นทางรถไฟในปี พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) และกลายเป็นศูนย์กลางการส่งออกสินค้าเกษตร ภายหลังดินแดนนี้ได้ถูกแยกกลายเป็นส่วนหนึ่งประเทศอุซเบกิสถานปัจจุบันและก็ได้กลายเป็นเมืองมรดกโลก
พระราชวังโปตาลา
พระราชวังโปตาลา (ภาษาทิเบต : པོ་ཏ་ལ།, การแปลโดยระบบไวลี: Po ta la ; อักษรจีนตัวย่อ: 布达拉宫; อักษรจีนตัวเต็ม : 布達拉宮) ตั้งอยู่ที่กรุงลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน พระราชวังแห่งนี้อยู่เหนือกว่าระดับน้ำทะเลกว่า 3,600 เมตร บนที่ราบสูงทิเบต พระราชวังซึ่งเป็นทั้งป้อมปราการ และ สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ สร้างขึ้นราวศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของ พระเจ้าซรอนซันกัมโป ผู้เป็นปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิทิเบต ตัวพระราชวังถูกทำลายและสร้างใหม่หลายครั้งหลายคราว จนถึงรัชสมัย ทะไลลามะ องค์ที่ 5 ใน ค.ศ. 1617 - 82 มีพระบัญชาให้สร้างปราสาทนี้ในลักษณะของวังซ้อนวัง พระราชวังวงนอกเรียกว่า วังขาว เพราะทาสีขาว สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1648 พระราชวังชั้นในเรียกว่า วังแดง ได้ชื่อตามผนังที่ทาสีแดง ซึ่งสร้างที่หลังวังขาวเกือบ 50 ปี พระราชวังโปตาลามีระเบียงที่มีภาพเขียนสีเรียงซับซ้อน มีทั้งบันไดไม้บันไดหิน มีห้องสวดมนต์ที่ตกแต่งสวยงาม มีรูปเคารพเกือบสองแสนองค์ ปัจจุบันพระราชวังโปตาลากลายเป็นพิพิธภัณฑ์และสถานสักการะ ภายในวังขาว มีสำนักงาน โรงเรียนศาสนา ส่วนวังแดงเป็นส่วนที่ยังใช้ประกอบพิธีกรรมอยู่ เป็นศูนย์รวมใจของโปตาลา
คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า
คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า เป็นชื่อตอนของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องคินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา คดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมตอนยาวลำดับที่ 28 ของการ์ตูนชุดนี้
คินดะอิจิ มิยูกิ และผู้หมวดเคนโมจิ ต้องกลับไปยังโรงแรมโอเปร่าบนเกาะอีกเป็นครั้งที่ 3 (ครั้งที่ 2 อยู่ในฉบับนิยาย เขียนโดยเซย์มารุ อามางิ) หลังจากเจ้าของโรงแรมคือคุณคุโรซาวะเสียชีวิตลง ทั้งโรงแรมและตัวเกาะถูกซื้อไปโดยเพื่อนเก่าของคุโรซาวะ ซึ่งต้องการแสดงละครเวทีเรื่อง The Phantom of the Opera เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของคนเก่า ก่อนที่โรงละครจะปิดตัวลงอย่างถาวร นอกจากพวกคินดะอิจิแล้ว เจ้าของคนใหม่ก็ยังได้เชิญสมาชิกคณะละครเก่าของคุโรซาวะมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย อย่างไรก็ดี โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเกิดขึ้นก่อนที่ละครจะได้ทันแสดงเสียอีกชิรางามิตั้งข้อสันนิษฐานว่าสาเหตุการตายของโจว ทัตซึยะ มีความเป็นไปได้ 2 ทาง ทางที่ 1 คือการฆ่าตัวตาย เนื่องจากไม่สามารถทนกับการถูกเปิดโปงในฐานะฆาตกรได้ หรือทางที่ 2 คือ ฆาตกรตัวจริงหลบซ่อนตัวอยู่ในเขาวงกตใต้ดิน หลังจากฆ่าโจวแล้วจึงฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดออกทางหน้าต่างลงไปยังหน้าผา แต่คินดะอิจิเห็นว่าไม่ใช่ทั้ง 2 ทฤษฎี
คินดะอิจิกับมิยูกิและผู้หมวดเคนโมจิออกไปสำรวจที่ประภาคารอีกครั้ง และพบหลักฐานเพิ่มเติมเป็นเข็มหมุดที่ไม่มีสนิมขึ้น ทำให้คินดะอิจิคิดออกถึงกลวิธี "ดับเทียนลงบันได" ได้ ทำให้คินดะอิจิมีความเชื่อมั่นว่าคนร้ายตัวจริงจะต้องหลบซ่อนอยู่ในบุคคลทั้ง 6 ที่เหลืออยู่แน่ๆ
ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้คือ โคซึกิ เรโอนะ
จักรพรรดิยงเจิ้ง
สมเด็จพระจักรพรรดิยงเจิ้ง () ทรงพระราชสมภพเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2221 (คังซีปีที่ 17) เป็นพระโอรสลำดับที่ 4 ในจักรพรรดิคังซี มีพระนามเดิมว่า อิ้นเจิน , อิ้นเจวิน (ภาษาจีน : 胤禛) เล่ากันว่า พระองค์ร่วมวางแผนกับหลงเคอตัว ปลอมแปลงลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิคังซีจากคำว่าองค์ชาย 14 (十四) เป็นคำว่าให้กับองค์ชาย 4 (于四) องค์ชาย 4 ขึ้นครองราชย์สืบต่อ อันเนื่องจากเหตุการณ์ความวุ่นวายในการแย่งชิงราชสมบัติกันเองระหว่างพี่น้อง ปลายรัชสมัยจักรพรรดิคังซี แต่เรื่องนี้เป็นเพียงความเชื่อที่บอกต่อกันมา ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ยืนยันแต่ประการใด แต่นั่นก็ทำให้พระองค์ได้ฉายาว่าเป็น ""จักรพรรดิบัลลังก์เลือด"" หรือ ""จักรพรรดิทรราช"" (ซึ่งความตรงนี้นักประวัติศาสตร์ยุคปัจจุบันมีความเห็นว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะพินัยกรรมของจักรพรรดิคังซีแม้จะเปลี่ยนแปลงก็เปลี่ยนได้เฉพาะฉบับที่เป็นตัวอักษรฮั่นเท่านั้น แต่ฉบับอักษรแมนจูที่มีการเขียนคู่กันด้วยไม่สามารถแก้ไขได้ อีกทั้งอักษร 于 นั้นเป็นการเขียนอย่างย่อ ซึ่งปกติจะไม่ใช้ในเอกสารราชการ)
เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่พระองค์กระทำคือ การเปลี่ยนแปลงวิธีการแต่งตั้งองค์รัชทายาทจากการแต่งตั้งโดยเปิดเผยอันเป็นสิ่งปฏิบัติมาแต่อดีตเป็นแต่งตั้งโดยเป็นความลับโดยเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรเพดานท้องพระโรงและจารึกพระนามขององค์รัชทายาทใช้หลังป้ายแผ่นหนึ่งที่มีชื่อเรียกว่า เจิ้งต้ากวางหมิง (正大光明) 2 ชุด ชุดแรกเก็บไว้กับตัวพระองค์เองอีกชุดนึงเก็บไว้ซึ่งเก็บไว้ในหีบลับปิดผนึกแล้ววางไว้ที่ป้ายโลหะหน้าท้องพระโรง และให้เปิดทั้ง 2 ป้ายนี้อ่านพร้อมกันเมื่อพระองค์สวรรคตแต่ในระหว่างที่ครองราชย์ต้องพบกับปัญหากบฏหลายต่อหลายครั้งจากบรรดาขุนนางและเหล่าองค์ชายทั้งหลายที่เป็นพี่น้องด้วยกันยงเจิ้งนับว่าเป็นจักรพรรดิที่ขยันขันแข็งมากและได้ปฏิรูปรูปแบบการปกครองการบริหารเอาไว้หลายด้านกิจวัตรของพระองค์ที่ปฏิบัติเป็นประจำคือ ตื่นบรรทมแต่ก่อนรุ่ง เข้าบรรทมในยามดึกเพราะอ่านฎีกาจนดึกดื่น รวบอำนาจ จัดสรรระบบภาษี การเงินการคลัง และขจัดการฉ้อราษฎร์บังหลวงจนถือว่าเป็นช่วงสืบทอดยุคความรุ่งเรืองต่อมาใน 3 รัชกาลนี้ (คังซี-ยงเจิ้ง-เฉียนหลง) จนสามารถยังผลให้ประเทศจีนรุ่งเรืองถึงขีดสุดในยุคของจักรพรรดิเฉียนหลง พระโอรสของพระองค์ที่ครองราชสมบัติต่อ
ซึ่งในส่วนของเหตุการณ์แย่งชิงราชสมบัติระหว่างพี่น้องด้วยกันเองนั้น ที่เรียกกันว่า ""ศึกสายเลือด"" ได้ถูกเล่าขานสืบมาจนปัจจุบัน และนำไปเสริมเติมแต่งเพื่อสร้างเป็นละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์หลายต่อหลายครั้ง
จักรพรรดิย่งเจิ้งสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2278 ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน โดยมีสาเหตุคล้ายกับการสิ้นพระชนม์ของจิ๋นซีอ่องเต้ รัชทายาทที่สืบทอดบัลลังก์ต่อ คือ องค์ชายลำดับที่ 4 คือ เจ้าชายหงลี่ ซึ่งพระนามเมื่อครั้งขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิเฉียนหลง
พัณณิดา ภูมิวัฒน์
พัณณิดา ภูมิวัฒน์ เป็นนักเขียนไทย ซึ่งมีผลงานที่ได้รับความนิยมและการยอมรับในวงกว้างเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นนวนิยายแนวแฟนตาซี และไซ-ไฟ โดยใช้นามปากกาทางอินเทอร์เน็ตว่า "ลวิตร์(เคียว)"
ผลงานของเธอเรื่องหนึ่งที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "ไมรอน" เคยได้รับการส่งชื่อเข้าประกวดชิงรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน ประจำปี พ.ศ. 2549 มาแล้ว
พัณณิดา ภูมิวัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 สำเร็จการศึกษาชั้นประถมและมัธยมจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย
ต่อมา สำเร็จการศึกษาอักษรศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสำเร็จในระดับปริญญาโท ภาควิชาวรรณคดีเปรียบเทียบ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และที่ University College London ด้าน publishing ปัจจุบันทำงานที่สำนักพิมพ์ silkworm 
ผลงานเรื่องแรกที่เขียนคือ "ฯพณฯ แห่งกาลเวลา(ภัทรกาลกัป)"
แฟนเพจของพัณณิดา ภูมิวัฒน์ 
http://www.facebook.com/lawit.pannida
พ.ศ. 2543
ตีพิมพ์ในหนังสือ "นิทานหว่านฝัน 8" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มูลนิธิเด็ก 
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2552
พ.ศ. 2553
พ.ศ. 2554
พ.ศ. 2555
พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2557
Й
Short I (Й, й) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ประดิษฐ์ขึ้นจากอักษร И และเครื่องหมายเสริมอักษร breve ใช้แทนเสียงพยัญชนะกึ่งสระ // เหมือน y ในคำว่า yellow ของภาษาอังกฤษหรือ ย ในภาษาไทย
อักษร Short I เป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษารัสเซียเรียกว่า И краткое " (I kratkoye อี ครัตโคเอีย) ", เป็นอักษรตัวที่ 10 ในภาษาบัลแกเรียเรียกว่า И кратко " (I kratko อี ครัตโค) ", เป็นอักษรตัวที่ 14 ในภาษายูเครนเรียกว่า Йот " (Yot ยอต) " หรือ Ий " (Yi อิย) " และเป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษาเบลารุส แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีการใช้อักษร И ในภาษาเบลารุส
อักษร Short I มักจะถูกถ่ายอักษรให้เป็น j หรือ y ส่วนมากจะใช้เป็นพยัญชนะสะกดตัวสุดท้ายของคำ
อักษร Й (หรือในอีกแง่หนึ่งคือการเติม breve บนอักษร И) เริ่มมีการใช้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ความแตกต่างระหว่าง И กับ Й เริ่มปรากฏในอักขรวิธีของภาษาเชิร์ชสลาโวนิก (ซึ่งใช้เป็นภาษารัสเซียเช่นกัน) แต่หลังจากเกิดการปฏิรูปอักขรวิธีในสหภาพโซเวียต โดย จักรพรรดิปอเตอร์ที่ 1 (Peter I) เครื่องหมายเสริมอักษรของภาษารัสเซียถูกตัดออกไปทั้งหมด แต่หลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2278 (ค.ศ. 1735) ไม่นาน การใช้อักษร И กับ Й ก็กลับมาอีก แต่ก็ยังไม่ถือว่า Й เป็นอักษร จนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประมาณทศวรรษที่ 30 จึงประกาศใช้อย่างเป็นทางการ
ในภาษาเซอร์เบียและภาษามาซิโดเนีย จะใช้ Je (Ј, ј) แทนอักษร Short I
ฮาโกเนะ
ฮาโกเนะ () เป็นตำบลหนึ่งในอำเภออาชิงาราชิโมะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณเชิงทิวเขาฮาโกเนะด้านตะวันออก
จากการสำรวจในปี 2003 เมืองนี้มีประชากร 14,872 คน และมีความหนาแน่นของประชากรเท่ากับ 160.22 คนต่อตารางกิโลเมตร โดยมีเนื้อที่ทั้งหมด 92.82 ตารางกิโลเมตร
เมืองฮาโกเนะเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีผู้มาเยือนเป็นจำนวนมาก นักท่องเที่ยวทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศเดินทางมาเพื่อพักผ่อนตามรีสอร์ทและสปา หรือเพื่อเยี่ยมชมทิวทัศน์ภูเขาที่รายรอบเมือง
ภายในอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ ซึ่งมีอาณาเขตอยู่รอบๆทะเลสาบอาชิ มีชื่อเสียงในด้านแหล่งสปาน้ำพุร้อนซึ่งเกิดจากความร้อนของภูเขาไฟ รวมทั้งยังมีทิวทัศน์ของภูเขาไฟฟูจิที่สวยงาม
สถานที่น่าสนใจอื่น ๆ ยังมีหุบเขาน้ำเดือด และศาลเจ้าฮาโกเนะที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบอาชิ ในเดือนเมษายนจะมีดอกซากุระบานสะพรั่งเต็มสวนในศาลเจ้า