hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
อัศศิริ ธรรมโชติ
อัศศิริ ธรรมโชติ เป็นนักเขียนชาวไทย ศิลปินแห่งชาติ เจ้าของรางวัลซีไรท์ปี พ.ศ. 2524 เกิดเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จบชั้นมัธยมปีที่ 4 จากโรงเรียนไกลกังวล หัวหิน แล้วมาศึกษาต่อที่โรงเรียนผดุงศิษย์พิทยา กรุงเทพมหานคร หลังจากเป็นลูกจ้างชั่วคราวของสำนักงานสถิติแห่งชาติ 2 ปี จึงกลับมาสอบเข้าศึกษาต่อที่คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี 2513 ครั้นสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีแล้ว ได้เริ่มทำงานกับผู้ผลิตหนังสือ "ประชากร" ระยะหนึ่ง ก่อนจะโยกย้ายไปประจำ "ประชาชาติ", "สยามรัฐรายวัน", "สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์", "มาตุภูมิ", "สู่อนาคต" และหวนคืนสู่ "สยามรัฐ" จวบจนปัจจุบัน
เริ่มเขียนหนังสือตั้งแต่เป็นนิสิต โดยเฉพาะ"สำนึกของพ่อเฒ่า" เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกในชีวิต ได้รับการคัดเลือกให้ได้อันดับสามจากการประกวดชิงรางวัล "พลับพลามาลี" เมื่อปี 2515 ของชุมนุมวรรณศิลป์จุฬาฯ จากนั้นอีกราวหกปี คือ พ.ศ. 2521 มีหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกชื่อปก "ขุนทอง เจ้าจะกลับมาเมื่อฟ้าสาง" หนังสือเล่มนี้ทำให้อัศศิริได้รับรางวัลซีไรท์ในปี พ.ศ. 2524
อัศศิริยังมีผลงานการเขียนบทละครโทรทัศน์เช่น เรื่อง "ขุนเดช" ของสุจิตต์ วงศ์เทศ และ "แม่นากพระโขนง"
คำพิพากษา
คำพิพากษา () หรือ คำวินิจฉัย () เป็นการชี้ขาดของศาลในประเด็นแห่งคดีที่ฟ้องต่อศาล เพื่อระงับข้อพิพาทระหว่างผู้ร้องและผู้ถูกร้องเป็นต้น อันจะยุติกระบวนพิจารณาในชั้นของศาลนั้น ๆ ขณะเดียวกัน ในคดีบางประเภท ศาลอาจยุติกระบวนพิจารณาด้วยคำสั่งศาลก็ได้
ในสหรัฐอเมริกา ตามระเบียบว่าด้วยวิธีพิจารณาความแพ่งที่ใช้กันในศาลระดับสหรัฐ และศาลส่วนใหญ่ในระดับรัฐ คำพิพากษาเป็นคำวินิจฉัยชี้ขาดสุดท้ายที่ศาลจะมีในคดีนั้น ๆ และด้วยคำพิพากษานี้ จะไม่เหลือประเด็นโต้แย้งใด ๆ ให้ดำเนินการต่อไปในชั้นนั้นอีก และเมื่อใดที่คำพิพากษาถึงที่สุด เมื่อนั้นก็อุทธรณ์ได้ แตกต่างจากฝ่ายซีวิลลอว์ ที่ถือว่า คำพิพากษาจะไม่ถึงที่สุด จนกว่าจะอุทธรณ์กันเสร็จสิ้น หรือสละสิทธิอุทธรณ์เสีย
นาฏกรรมบนลานกว้าง
นาฏกรรมบนลานกว้าง เป็นวรรณกรรมได้รับรางวัลซีไรต์ พิมพ์ในปี 2526 เป็นวรรณกรรมประเภทร้อยกรอง โดดเด่นด้วยความหลากหลายของฉันทลักษณ์ และทำนองเสียงที่แตกต่างจากบทกวีร่วมสมัย เขียนเป็นกลอนแปด 11 บท และแทรกร่วมกับฉันทลักษณ์อื่นอีก 11 บท นอกจากนี้ยังประกอบด้วยโคลงสาร สารโศลก 6 เพลงขอทาน เพลงช้าเจ้าหงส์ เพลงโคราช กลอนลำอิสาน และพญา
เป็นเรื่องร่วมสมัยที่ย้อนยุกต์ประวัติศาสตร์มาพรรณาบ้าง เนื้อหาของบทกวีคือการประณามชนชั้นสูงหรือผู้มีอำนาจในสังคม โดยโยงภาพความทุกข์ทรมานและความแค้นของคน ยากจน ผู้ด้อยโอกาสกับเหตุการณ์ 14 ตุลาคม และ เหตุการณ์ 6 ตุลาคม เข้ามาเปรียบเทียบเชิงอุปมา ผู้เขียนสามารถประสมประสานถ้อยคำ สำนวนทั้งเก่าและใหม่เข้าในโครงสร้างอันสมดุลแบบเก่า คำที่เลือกใช้มีเสียงและความหมายเหมาะกับปริบทอย่างมาก
คมทวน คันธนู
คมทวน คันธนู เป็นนามปากกาของ ประสาทพร ภูสุศิลป์ธร เกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2493 ที่ธนบุรี นักประพันธ์ชาวไทยที่ได้รับรางวัลซีไรต์
ควทวนสำเร็จการศึกษา ชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนดรุณวัฒนา ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดชิโนรส ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และปริญญาตรีจาก คณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อสำเร็จการศึกษาได้นำงานนิตยสาร และหนังสือพิมพ์หลายแห่ง อาทิ ปุถุชน ประชาธิปไตย มติชน ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ
คมทวนเริ่มแต่งคำประพันธ์ขณะเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ลงในหนังสือของชมรมภาษาไทย เมื่อศึกษาอยู่ในมหาลัยธรรมศาสตร์ เขียนกลอนเปล่า, บทความและบมละครลงหนังสือวรรศิลป์ของมหาวิทยาลัย งานประพันธ์มีหลายประเภท เรื่องสั้น เช่น กบฏ:วรรณกรรมซาดิสม์ (พ.ศ. 2518) ซึ่งใช้นามปากกา โกสุม พิสัย แสงดาวแห่งศรัทธา (พ.ศ. 2521) ฯ บทกวี เช่น นาฏกรรมบนลานกว้าง (พ.ศ. 2524) กำศรวลโกสินทร์ (พ.ศ. 2525) นวนิยาย เช่น นายขนมต้ม คนกล้านอกตำนาน (พ.ศ. 2529) พราน (พ.ศ. 2534) ฯ บทกวีชุด นาฏกรรมบนลานกว้าง ได้รับรางวัล วรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (รางวัลซีไรต์) ประจำปีพุทธศักราช 2526
ปูนปิดทอง
ปูนปิดทอง เป็นนวนิยายของกฤษณา อโศกสิน ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี พ.ศ. 2528 มีเนื้อหาที่เกี่ยวกับปัญหาของครอบครัวในสังคมไทยส่วนใหญ่
ในเดือนพฤศจิกายนปี พ.ศ. 2557 ปูนปิดทอง ได้ถูกแปลและตีพิมพ์ออกจำหน่ายเป็นภาษาอังกฤษ โดย สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น จำกัด
ตัวละครเอกในเรื่องได้แก่ สองเมือง และ บาลี ทั้งคู่เกิดมาในครอบครัวที่พ่อแม่หย่าร้าง เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ บาลีศึกษาปัญหาที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก และชักจูงให้สองเมืองลืมความข่มขื่นใจที่เคยเกิดขึ้น ทำสองเมืองรักบาลี และมั่นใจว่าชีวิตคู่ของเขาและเธอจะไม่เป็นอย่างพ่อกับแม่ และจะเป็นพ่อแม่ที่เป็นตัวอย่างที่ดี ไม่ใช่เป็นเพียงรูปหล่อปูนที่ปิดด้วยทอง ซึ่งไม่มีค่าอะไร
ปณิธานกวี
ปณิธานกวี เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์ของอังคาร กัลยาณพงศ์ แต่ละบทร้อยกรองด้วยคำประพันธ์ที่มีลักษณะเฉพาะตัวของผู้เขียนซึ่ง รักความอิสรเสรี รักธรรมชาติ และเป็นศรัทธาในรสพระธรรม บทประพันธ์ทุกบทจะสะท้อนชีวิต วิญญาณ คติชีวิต ปรัชญา และสัจธรรม ด้วยกลวิธีของศิลปะ
ปณิธานกวีเป็นบทประพันธ์บทหนึ่งที่ผู้เขียนได้ฝากความคิดแก่ผู้อ่านว่า
อีกทั้งทางมูลนิธิเสฐียรโกเศศและนาคะประทีปยกย่องให้อังคารเป็นกวีดีเด่นเมื่อปี พ.ศ. 2515 และปณิธานกวีมีภาพประกอบงดงามโดย ผู้เขียนและมีภาคผนวกสัมภาษณ์ชีวิตและผลงานอีกด้วย
ก่อกองทราย
ก่อกองทราย เป็นหนังสือประกอบด้วยเรื่องสั้นรวม 12 เรื่อง ของ ไพฑูรย์ ธัญญา มีลักษณะที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตและธรรมชาติของมนุษย์ที่เป็นสากล ดังเช่นมนุษย์ทั่วไปในโลกพึงจะเป็น และในขณะเดียวกันก็มีสีสันของท้องถิ่นและความเป็นไทย ทั้งในด้านถ้อยคำและการใช้ฉากอันเป็นท้องเรื่อง
เนื้อเรื่องมีความหลากหลายแสดงปัญหาและแง่มุมต่าง ๆ ของชีวิตหลายเรื่อง เช่น คนบนสะพาน บ้านใกล้เรือนเคียง และเพื่อนบุณย์ ได้สะท้อนธาตุแท้ของคนส่วนเรื่อง คำพยากรณ์ และ นกเขาไฟ ได้เน้นความคิด ความเชื่อของคนในชนบทที่แสดงถึงสัจธรรมของชีวิตโดยแท้จริง ตลอดจนถึงสำนวนที่ใช้สามารถให้ผู้อ่านได้สัมผัสอย่าง สมจริง เช่น หากก่อกองทรายให้เท่าเจดีย์ในวัดมันคงจะไม่พังง่าย ๆ ถึงพังก็ไม่หมดเพราะทรายไม่เคยหมด
ไพฑูรย์ ธัญญา
ไพฑูรย์ ธัญญา (26 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 — ) เป็นนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ ดร. ธัญญา สังขพันธานนท์ เกิดที่ ต.ท่ามะเดื่อ อ.เขาชัยสน จังหวัดพัทลุง เป็นบุตรคน​ที่ 6 ในจำนวน 8 คน ของนายชู และนางคลี่ สังขพันธานนท์ บิดาเป็นครู นามสกุลเดิม คือ ชูแหละ สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษมุสลิม
จบการศึกษา กศ.บ.จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา(ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยทักษิณ) จบ กศ.ม.จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พิษณุโลก เคยเป็นครูสอนชั้นประถม ในโรงเรียนแถวบ้านเกิดพัทลุงและที่สุโขทัย ก่อนมาสอนวิชาวรรณกรรมวิจารณ์ที่ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง เป็น รองศาสตราจารย์ระดับ 9 ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ปี พ.ศ. 2559 ได้รับเลือกจากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย รับรางวัลวรรณกรรมแม่น้ำโขง ณ เมืองคุนหมิง สาธารณรัฐประชาชนจีน
เริ่มต้นงานเขียนทั้งบทกวีและเรื่องสั้น ใช้นามปากกา "ไพฑูรย์ ธัญญา" มาตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2521 พร้อม ๆ กับเพื่อนนักเขียนรุ่นใหม่ละแวกบ้านเกิด จนกลายมาเป็นที่มาของกลุ่มนาคร กลุ่มศิลปะ-วรรณกรรมสำคัญแห่งหัวเมืองปักษ์ใต้
เริ่มงานเขียนทั้งบทกวีและเรื่องสั้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521 พร้อมกับเพื่อนนักเขียนรุ่นใหม่ในเขตปริมณฑลรอบๆ บ้านเกิด เป็นสมาชิกก่อตั้งของ "กลุ่มนาคร" กลุ่มศิลปวรรณกรรมที่สำคัญของหัวเมืองปักษ์ใต้
2527 “สองร้อยปีฤๅสิ้นเสดสา” ผลงานเล่มแรกในชีวิต วรรณกรรมกวีนิพนธ์เรื่องยาวที่เขียนร่วมกับเพื่อนใน กลุ่มนาคร มีประมวล มณีโรจน์ สมใจ สมคิด รัตนธาดา แก้วพรหม และโอภาส สอดจิตต์
2528 รวมเรื่องสั้นเล่มแรก "ก่อกองทราย" ได้รับรางวัล วรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2530
2530 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สอง “ถนนนี้กลับบ้าน”
2532 นวนิยายเล่มแรก “ผีแห้งกับโลงผุ”
2534 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สาม “โบยบินไปจากวัยเยาว์” ได้รับ รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
2537 รวมเรื่องสั้นเล่มที่ 4 “ตุลาคม” ได้รับรางวัลงาน สัปดาห์หนังสือแห่งชาติและเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ปี 2539
2538 รวมบทความวรรณกรรมศึกษา “ปรากฏการณ์แห่ง วรรณกรรม” ในนามจริง ธัญญา สังขพันธานนท์
2539 หนังสือ “วรรณกรรมวิจารณ์”
2540 รวมบทความวรรณกรรม “นอกเหนือจินตนาการ”รวมเรื่องสั้นคัดสรร แปล ไทย-อังกฤษ ‘At the Western Battle Front : The so-sowar’ แปลโดย Tom Glass.
2544 รวมเรื่องสั้นคัดสรร แปล ไทย-อังกฤษ ในรอบ 15 ปี ‘Paradise waves’แปลโดย Tom Glass
2545 รวมเรื่องสั้นเล่มที่ 5 “โดยวิธีของเราเอง”
2546 สารคดีชีวประวัติหลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ “เทพเจ้าแห่งด่านขุนทด”
2547 นวนิยายขนาดสั้น “คืนฝนไฟ”
2548 หนังสือ “การเขียนสารคดีภาคปฏิบัติ”
ตลิ่งสูง ซุงหนัก
ตลิ่งสูง ซุงหนัก เป็นนวนิยายของ นิคม รายยวา ได้รับรางวัลซีไรต์
คำงายเป็นควาญช้างของพลายสุด เขารักพลายสุดมากเพราะเคยเลี้ยงมันมาตั้งแต่เล็ก แต่เนื่องจากความจำเป็นในครอบครัวเขา จึงต้องเสียพลายสุดไป เมื่อมาพบพลายสุดอีกครั้งหนึ่งเขาก็พบว่าพลายสุดได้สูญเสียงาไปหมดเหลือแต่งวงที่ใช้งัดและยกซุง นอกจากจะเป็นควาญช้างแล้วคำงายยังแกะสลักช้างไม้ได้ด้วยแต่เขาไม่ชอบงานนี้ ตอนจบของเรื่องเขาได้ตกลงกับนายของเขาโดยเอาช้างไม้แกะสลักแลกกับพลายสุด แต่ทั้งคำงายและพลายสุดไม่มีโอกาสที่จะได้พบความสุขอย่างแท้จริง เพราะขณะที่กำลังขนซุงขนาดหนัก พลายสุดได้พลาดท่าตกจาก ตลิ่งสูง ทั้งสองเสียชีวิตพร้อมกัน
ผู้เขียนต้องการจะเน้นให้เห็นว่าคนส่วนมากชอบติดอยู่กับซากมากกว่าสิ่งมีชีวิต และทุกคนมีการเกิดและตายอย่างละหนึ่งครั้งเท่านั้น แต่สิ่งที่อยู่ระหว่างสิ่งนั้นเราต้องหาเอง ชีวิต คือ การรับส่วนแบ่งที่ต้องเฉลี่ยกันไม่ว่า ความทุกข์ ความสุข ความดี ความเลว แต่ละคนมักจะแย่งกัน รับความดีไว้มากกว่า ส่วนด้านไม่ดีไม่อยากยอมรับกัน
นิคม รายยวา
นิคม รายยวา เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2487 ที่ตำบลหาดเสี้ยว อ.ศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย ศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนเชลียง และระดับปริญญาตรีทางเศรษฐศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เริ่มต้นการทำงานกับ บริษัทธุรกิจเดี่ยวกับน้ำมันปิโตรเลียมในกรุงเทพฯ ระยะหนึ่ง แล้วเปลี่ยนไปทำงานอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มทางภาคใต้ ระยะหลังสนใจเกษตรแบบคนต่างเมือง ลงมือทำสวนโกโก้ โดยเซาะป่าเป็นร่อง ใช้แนวไม้เป็นร่มไพร โกโก้เสียหายหมดทั้ง 50,000 ต้น ปัจจุบันหันมาเรียนรู้จากเกษตรกรในท้องถิ่นดั้งเดิม เพื่อทำสวนยางพารา
คุณ นิคม รายยวา เริ่มเขียนเรื่องสั้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 เรื่องที่กำลังเขียนอยู่และยังไม่จบได้แก่ "ทะเลขี้ผึ้ง" และ "โกโก้ 50,000 ต้น"
เจ้าจันท์ผมหอม นิราศพระธาตุอินทร์แขวน
เจ้าจันท์ผมหอม นิราศพระธาตุอินทร์แขวน เป็นนวนิยายขนาดสั้นของมาลา คำจันทร์ ได้รับรางวัลซีไรต์
เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2461 เจ้าจันท์เป็นเจ้าหญิงล้านนาคนงาม เธอเดินทางไปบูชาพระธาตุอินทร์แขวน ซึ่งเป็นพระธาตุประจำปีเกิดที่อยู่ในเขตพม่าใกล้เมืองเชียงใหม่ ด้วยความตั้งใจว่าจะตัดผมหอมบูชาพระธาตุ ตำนานเล่าว่าผู้ใดที่ปูผมลอดพระธาตุได้ จะสมหวังในสิ่งใดก็ตามที่ตั้งใจไว้ และสำหรับเจ้าจันท์แล้ว เธอกำลังต้องการให้ความหวังที่มีอยู่เป็นจริงอย่างเหลือเกิน
เจ้าจันท์เดินทางไปกับบริวารและพ่อเลี้ยง ผู้ที่เจ้าพ่อและเจ้าแม่เห็นดีงามว่าควรแต่งกับเจ้าจันท์ แต่เจ้านางน้อยนี้มีคนรักอยู่สุดใจแล้ว และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างพ่อเลี้ยงกับเจ้าพี่อินทะ ผู้พร้อมทั้งรูปโฉมและโคลงหวานแล้ว พ่อเลี้ยงก็เป็นประหนึ่งยักษ์มารที่เจ้าจันท์ชิงชังนัก
การเดินทางไปพระธาตุนี้ จึงเป็นเรื่องตัดสินชีวิตและหัวใจของเจ้าจันท์ ที่จะได้เรียนรู้หัวใจตนเอง และได้รู้จักน้ำใจพ่อเลี้ยงที่แม้จะรักเธอเพียงใด ก็ได้ให้สัจจะว่าหากเจ้าจันท์ปูผมหอมลอดพระธาตุได้ เขายินดีจะให้เจ้าจันท์แต่งงานกับชายคนรัก
มาลา คำจันทร์
มาลา คำจันทร์ เป็นนามปากกาของ เจริญ มาลาโรจน์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2556 เป็นนักเขียนรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์)จากเรื่อง เจ้าจันท์ผมหอม นิราศพระธาตุอินทร์แขวน
เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ที่ ต.เมืองพาน อ.พาน จ.เชียงราย ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ ตำบลยุหว่า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่จบการศึกษาจากวิทยาลัยครูเชียงใหม่ และรับราชการเป็นครู 11 ปี และได้จบปริญญาตรีคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และปริญญาโท วิชาจารึกภาษาไทย คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เคยเป็นอาจารย์ภาษาไทยที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ แต่งงานเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 กับนางสาวณัฐยาภรณ์ ใจหล้า หรือ "กระถิน" ปัจจุบันมีลูก 2 คน คือ นายรักพล มาลาโรจน์ และนางสาวพิราภรณ์ มาลาโรจน์
เคยได้รับเลือกให้เป็นประธานชมรมวรรณศิลป์ ของโรงเรียนศิริมาตย์ฯ ในขณะที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ผลงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนยาวคือ นิราศผาโขง งานชิ้นนี้เขียนกลอนแปดไม่ได้รับการเผยแพร่ กงฟ้าลี้
ครอบครัวกลางถนน
ครอบครัวกลางถนน เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ได้รับรางวัลซีไรต์ของ ศิลา โคมฉาย ที่ผู้เขียนใช้ความหลักแหลมแยบยล สร้างสรรค์งานขึ้นจากความเข้าใจชีวิตและสังคมรอบตัวมีลีลา การเขียนที่สมบูรณ์ด้วยกลวิธีทางวรรณศิลป์ ใช้สำนวนโวหารที่สร้างบรรยากาศและจินตภาพ ทำให้ผู้อ่านสามารถสัมผัสอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวละครได้อย่างแนบเนียน
นอกจากนี้ยังมีเรื่องสั้นอีก 13 เรื่องด้วยกัน ส่วนใหญ่แสดงภาพชีวิตของคนชั้นกลางในเมืองหลวง ที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนท่ามกลางความผันแปรของสังคมปัจจุบัน ผู้เขียนได้ดึงปัญหาต่าง ๆ หลากหลายแง่มุม มาร้อยเป็นเรื่องราวที่สะท้อนสภาพชีวิตของคนในสังคมปัจจุบัน ที่กำลังเผชิญกับปัญหาครอบครัว เศรษฐกิจ และการเมือง ผู้เขียนได้สร้างสรรค์ภาพชีวิต ด้วยภาษาที่กระชับก่อให้เกิดจินตนาการ ทำให้รู้สึกสะเทือนใจ และสำนึกถึงบทบาทของตนเอง ในฐานะสมาชิกของสังคม ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 ในปีเดียวกับที่ได้รับรางวัลซีไรต์
รายชื่อตอนทั้งหมดซึ่งในตอน ครอบครัวกลางถนน และ เสียหมา ยังเคยดัดแปลงสร้างเป็นละครโทรทัศน์ชุดซีรีส์ซีไรต์ ออกอากาศทางช่อง 9 เมื่อปี พ.ศ. 2545 ซึ่งในตอน ครอบครัวกลางถนน นำแสดงโดย ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี และ อริสรา กำธรเจริญ
ศิลา โคมฉาย
วินัย บุญช่วย นามปากกา ศิลา โคมฉาย วันเกิดวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 ที่อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช การศึกษาจบมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ก่อนจะมาเรียนต่อที่เรียนระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งเป็นช่วงเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519
ด้วยความเป็นหนอนหนังสือ ประกอบกับมีโอกาสได้คลุกคลีอยู่ในแวดวงของนักอ่านนักเขียน ทำให้เขาเริ่มมีงานเขียนตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมด้วยเรื่องสั้น ก่อนจะมีผลงานทั้ง นวนิยาย ความเรียง สารคดี รายงาน และบทความ
เริ่มต้นเขียนหนังสือโดยใช้ชื่อสกุลจริง "วินัย บุญช่วย" แต่พอหลัง 6 ตุลา กลับมาจากป่า ก็เขียนเรื่องสั้นมาจำนวนหนึ่ง 6-7 เรื่อง เอาไปทิ้งไว้ที่มติชน เอาไปฝากเสถียร จันทิมาธร บรรณาธิการเครือมติชนในขณะนั้น แล้วเรื่องสั้นก็ได้ลงหนังสือ "เฟื่องนคร" ขณะนั้นไม่มีนามปากกา บรรณาธิการเสถียรก็ใส่ชื่อ "ศิลา โคมฉาย"
นักเขียนที่เขาชอบมีหลายคน แต่ส่วนใหญ่ชอบงานทางเยอรมนีและฝรั่งเศส เขาไม่ค่อยชอบงานด้านฝั่งสหรัฐอเมริกาสักเท่าไหร่ นักเขียนที่ชอบก็มีอาลแบร์ กามูว์, หลู่ ซฺวิ่น, เลโอ ตอลสตอย, ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน ส่วนนักเขียนไทยชอบอ่านงานของลาว คำหอม, ศรีบูรพา, นิคม รายยวา
ศิลา โคมฉาย เคยอยู่ในวงการสื่อมวลชน ทำให้เขาเขียนหนังสือได้หลากหลาย ตั้งแต่งานวิจารณ์กีฬา วิจารณ์เพลง วิจารณ์หนัง ซึ่งก็จะใช้นามปากกาอื่น ๆ ไปตามสาระของคอลัมน์
เป็นผู้แต่งคำร้องและทำนองเพลง "ดาวแดงแห่งภูพาน" ที่มีชื่อเสียงนอกจากนี้ ยังมีผลงานที่รวมเล่ม ได้แก่ เรื่องสั้น พันธะแห่งเสรีภาพ, ครอบครัวกลางถนน, แล้วเมล็ดพันธุ์มิหยั่งราก, เธอมองไม่เห็นเส้นขอบฟ้า(พ.ศ. 2560) ส่วนนวนิยายมีทางเสือและในกรงเล็บ
พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)
อำมาตย์เอก พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 - 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484) เป็นนักเขียน ผู้เชี่ยวชาญทางภาษาไทย ท่านใช้นามปากกาหลายนาม ที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "อ.น.ก.", "อุนิกา", "อนึก คำชูชีพ" และเป็นผู้ริเริ่มคำทักทายคำว่า "สวัสดี" และยังเป็นผู้อุทิศร่างกายเพื่อการศึกษาทางการแพทย์หรือที่เรียกว่าอาจารย์ใหญ่ เป็นท่านแรกของประเทศไทย โดยกล่าวว่า "ฉันเป็นครู ตายแล้วขอเป็นครูต่อไป"
พระยาอุปกิตศิลปสารมีนามเดิมว่า นิ่ม กาญจนาชีวะ เป็นบุตรของ "นายหว่าง" และ "นางปลั่ง" เกิดวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 ศึกษาหาความรู้ภาษาไทยเบื้องต้นที่วัดบางประทุนนอก อำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี (ปัจจุบันคือจังหวัดกรุงเทพมหานคร) และที่วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ต่อมาได้บวชเป็นสามเณรและเป็นพระภิกษุที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร สมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) เป็นพระอุปัชฌาย์ ระหว่างที่บวชได้ศึกษาพระธรรมวินัย จนสอบได้เปรียญธรรม 6 ประโยค และศึกษาวิชาครู
พระยาอุปกิตศิลปสารได้เริ่มเข้ารับราชการเป็นครูฝึกสอน ที่โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์สายสวลี ต่อมาได้ย้ายไปสอนที่โรงเรียนสวนกุหลาบ วัดมหาธาตุ และ โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์บ้านสมเด็จเจ้าพระยา นอกจากเป็นครูแล้ว พระยาอุปกิตศิลปสารยังเคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงตรวจการ 
พนักงานกรมราชบัณฑิต หัวหน้าการพิมพ์แบบเรียน หัวหน้าแผนกอภิธานสยาม ปลัดกรมตำราและอาจารย์ประจำกรมศึกษาธิการ และได้เลื่อนยศบรรดาศักดิ์มาตามลำดับ จนในปี พ.ศ. 2467 จึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น"พระยาอุปกิตศิลปสาร" มีตำแหน่งในกระทรวงศึกษาธิการ ถือศักดินา 1,000 และมียศเป็น"อำมาตย์เอก"
พระยาอุปกิตศิลปสารเป็นผู้มีความรู้เชี่ยวชาญทางภาษาไทย ภาษาบาลี และวรรณคดีไทย อีกทั้งท่านยังเป็น อาจารย์พิเศษแผนกภาษาไทยและภาษาโบราณตะวันออกในคณะอักษรศาสตร์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจารย์พิเศษสอนภาษาไทยในชุดครูมัธยม และเป็นกรรมการชำระปทานุกรม ท่านถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
สยามไวยากรณ์
ไพวรินทร์ ขาวงาม
ไพวรินทร์ ขาวงาม (10 กุมภาพันธ์ 2504 - ) กวี นักเขียน และคอลัมนิสต์ชาวไทย เจ้าของรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2538 จากหนังสือรวมบทกวี ม้าก้านกล้วย และศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ประจำปี พ.ศ. 2558
ไพวรินทร์ เกิดในครอบครัวชาวนาจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรของนายสมัย และนางดวน ขาวงาม เขาเป็นคนที่ 3 จากพี่น้อง 9 คน จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านตาหยวก และบวชเรียนต่อจนจบมัธยมปลาย ที่มหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตวังน้อย พระนครศรีอยุธยา อยู่ช่วยฝึกสอนวิชาภาษาไทยและวรรณคดี เพื่อตอบแทนคุณสถาบันระยะหนึ่งจึงลาสิกขาบท
จากนั้นมุ่งสู่เชียงใหม่ เป็นพนักงานพิสูจน์อักษร หนังสือพิมพ์ประชากรรายวัน ก่อนเลื่อนฐานะขึ้นเป็นนักข่าว สั่งสมประสบการณ์กับหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเล็กๆ หลายฉบับ จวบปี 2527 ตัดสินใจเข้ากรุง ทำงานฝ่ายศิลป์นิตยสารสปีดเวย์ ต่อสู้ชีวิตทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะทำรูปเคลือบพลาสติกวางขายข้างถนน พนักงานขายไอศกรีม ปี 2528 ช่วยงานนิตยสารสู่ฝัน ปี 2531 ประจำกองบรรณาธิการวารสารปาจารยสาร ต่อมาเป็นบรรณาธิการเฉพาะกิจสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น ประจำกองบรรณาธิการหนังสือดีเขต เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการชีวิตต้องสู้
ปัจจุบันเป็นคอลัมนิสต์อิสระ
จาก " สามเณรไพรัช " สู่ " ไพวรินทร์ "
ไพวรินทร์ เดิมชื่อ 'ไพรัช' เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก เคยใช้นามปากกา 'สามเณรไพรัช' ส่งความเรียงไปลงในนิตยสารชัยพฤกษ์การ์ตูน ต่อมาเปลี่ยนใช้นามปากกาว่า 'ไพวรินทร์ วิเชียรฉันท์' ในการเขียนกลอน และเพื่อขจัดความยุ่งยากในการรับค่าเรื่อง เขาได้เปลี่ยนชื่อจริงเป็น 'ไพวรินทร์' จึงเป็นทั้งชื่อจริงและนามปากกาตั้งแต่นั้นมา
แรคำ ประโดยคำ
แรคำ ประโดยคำ เป็นนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ สุพรรณ ทองคล้อย เกิดเมื่อปี 9 มกราคม พ.ศ. 2496 ที่จังหวัดจันทบุรี ได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต (ภาษาไทย) จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต (วรรณคดี) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เคยรับราชการอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น ปัจจุบันรับราชการตำแหน่งรองศาสตราจารย์ ประจำภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และในปลายปี 2538 เดินทางไปสอนภาษาไทยให้กับนักศึกษาเยอรมัน ในภาควิชา ภาษาเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัย Passau รัฐบาวาเรีย
อมตะ (วิมล ไทรนิ่มนวล)
“อมตะ” เป็นนวนิยายแนวส่งเสริมพุทธศาสนา โดย วิมล ไทรนิ่มนวล โดยมีเป้าหมายเพื่อให้มนุษย์เห็นสัจจธรรมในชีวิต และพบความสงบสุข ซึ่งได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี 2543 ได้รับคำยกย่องจากคณะกรรมการตัดสินรางวัลนี้ตอนหนึ่งว่า "เป็นนวนิยายแห่งจินตนาการถึงโลกอนาคตเกี่ยวกับการแสวงหาความเป็นอมตะของชีวิตโดยใช้รูปแบบวิวาทะระหว่างแนวคิดบริโภคนิยม กับแนวคิดทางศาสนาของโลกตะวันออก"
ดูประวัติผู้แต่ง และเรื่องย่ออมตะได้ที่ http://www.youtube.com/watch?v=Y4KXwTaQ9h0
เรื่องราวของนวนิยายเรื่อง "อมตะ" คือความต้องการเป็นอมตะของตัวละครชื่อว่า "พรหมินทร์" ด้วยการโคลนนิ่งมนุษย์เทียมขึ้นมาเพื่อใช้สำหรับเปลี่ยนถ่ายอวัยวะ "ชีวัน" ผู้ที่พรหมินทร์ได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กและเรียกพรหมมินทร์ว่า "พ่อ" นั่นเอง แต่ชีวันไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าตนเองไม่ใช่ลูกของพรหมินทร์ และไม่ใช่มนุษย์แท้ เมื่อเขารู้ความจริงจึงเจ็บปวดรวดร้าวใจยิ่งนัก ถึงกับหนีเตลิดออกจากบ้านไปหาคนรัก เพื่อหลบพัก และไตร่ตรองจนตัดสินใจได้จึงกลับบ้าน
ระหว่างนี้เอง ตัวละครที่ชื่อ "อรชุน" ก็ถูกเปิดตัวออกมาในฐานะนักจิตบำบัดหนุ่มที่มีความสามารถสูง ขณะนั้นอรชุนกำลังติดพันอยู่กับ "รติรัตน์" ลูกสาวของพรหมินทร์ เป็นการแก้แค้น ด้วยเหตุที่ว่า แท้จริงแล้วอรชุนก็เป็นมนุษย์โคลนนิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเช่นเดียวกับชีวัน อรชุนได้พบกับ "ศศิประภา" ซึ่งเป็นภรรยาของพรหมินทร์ และพบกับชีวันเพื่อบำบัดจิตให้กับคนทั้งสอง เมื่อทั้งสามคนมาพบกันความจริงเรื่องมนุษย์โคลนนิ่งก็ถูกเปิดเผย
ระหว่างพรหมมินทร์กับอรชุน
ปมขัดแย้งสำคัญของเรื่องก็คือ แท้จริงแล้ว "โคลน" ที่เป็นคนเหล่านี้เป็นมนุษย์หรือไม่ การฆ่า "โคลน" เป็นบาปและผิดศีลธรรมหรือไม่ กรณีที่ตัวเอกของเรื่องเป็น "โคลน" ทั้ง 2 ตัวที่มีผู้สร้างขึ้นมาเพื่อจะใช้ปลูกถ่ายอวัยวะของตนแต่บังเอิญตัวหนึ่งหนีไปได้ และได้กลับมาแก้แค้นและทำลายผู้ที่สร้างเขาขึ้นมา
"พร้อมกับผู้เขียนเองประกาศว่า นวนิยายเรื่องนี้เป็น “ธัมมิกวรรณกรรม” หรือวรรณกรรมที่แสวงหาสัจจะและปัญญาญาณเพื่อนำมนุษย์ไปสู่สันติสุข และเพื่อนำเสนอปรัชญาพุทธศาสนาให้ทุกคนหันมาสนใจ และนำไปหาความรู้ต่อ
บ้านเก่า (วรรณกรรม)
บ้านเก่า เป็นหนังสือรวมบทกวีนิพนธ์ของโชคชัย บัณฑิต'ที่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตคน ในชนบทที่กำลังเปลี่ยนไปพร้อมกระแสบริโภคนิยมและเทคโนโลยีสมัยใหม่ ความแตกต่างระหว่างสังคมเมืองและสังคมชนบท 3 คุณค่าทางจิตใจและคุณค่าทางวัตถุ ที่กำลังเป็นปัญหาหลักที่สำคัญ
บ้านเก่าได้นำเสนอเรื่อง คุณค่าที่แท้จริงของมนุษย์ โดยผ่านทางมุมมองของบทกวี ที่เกิดจากการมองสังคม และการดำเนินชีวิตประจำวัน ที่ผู้แต่งได้พบเห็นมา โดยที่ผู้เขียนได้นำภาพบ้านเก่าซึ่งแสดงถึงวิถีชีวิตดั่งเดิมเป็นพื้นฉาก และกระแส บริโภคนิยม และเทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาลบภาพทีละน้อย ซึ่งผู้แต่งได้พยายามสื่อให้ผู้อ่านได้เห็นสภาพบ้านเมืองที่กำลังเปลี่ยนแปลงในปัจจุบันผ่านบทกวีได้อย่างชัดเจน
ปัญชิกา วรรณชาติ ได้ศึกษาวิจัยหนังสือกวีนิพนธ์ “บ้านเก่า” เป็นวิทยานิพนธ์ ระดับปริญญาโท เสนอต่อมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เมื่อปีการศึกษา 2550 สรุปไว้ในบทคัดย่อว่า “...กวีมีความสำนึกในความรับผิดชอบต่อสังคมที่จะกระตุ้นเตือนการพินิจพิจารณาและวิพากษ์วิจารณ์พฤติกรรมสังคม และตรวจสอบวิธีคิดที่ดำรงอยู่ ทั้งที่สืบต่อจากอดีตและสร้างใหม่ โดยเฉพาะค่านิยมหรือความเชื่อที่ทำให้เกิดความสับสนทางคุณค่า แสดงความเปลี่ยนแปรซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อคุณค่าอันพึงประสงค์ โดยนำข้อบกพร่องที่
ประสิทธิผลในการสร้างสรรค์บทประพันธ์ที่สามารถสื่อความหมายที่มีคุณค่าทางปัญญาดังกล่าวนี้เกิดขึ้นได้ด้วยการใช้ประโยชน์จากขนบวรรณศิลป์ไทย คือการปรับใช้ฉันทลักษณ์เพื่อสื่อความหมายที่เหมาะกับบริบท ใช้ระดับภาษาในชีวิตประจำวันประสานกับคำทำเนียบกวีในรากวัฒนธรรมทางวรรณศิลป์ที่เทียบเคียงได้กับงานสมัยก่อน โวหารและสัญลักษณ์ รวมทั้งสร้างความประสานด้วยองค์ประกอบที่ขัดกันเพื่อสื่อสารความหมายซ่อนเร้น”
ความน่าจะเป็น (เรื่องสั้น)
ความน่าจะเป็น เป็นผลงานที่ได้รับรางวัลซีไรต์ หนังสือรวม 10 เรื่องสั้นของปราบดา หยุ่น ที่เคยตีพิมพ์ลงใน นิตยสารแพรวสุดสัปดาห์ พร้อม 3 เรื่องสั้นใหม่ ในหนังสือประกอบด้วยเนื้อหาของแง่มุมของคนที่มองโลก ในมุมกลับ เขาคิด กรองตรอง แล้วกล้ายิงคำถาม ด้วยการตั้งคำถามไว้มากมาย ที่คนทั่วไปไม่เคยถาม ซึ่งแต่ละคำถาม เป็นคำถามที่ผู้คน ไม่เคยคิดจะตอบ และเขาเองก็ไม่ต้องการคำตอบ นับเป็นการสร้างสรรค์จินตนาการ ที่แตกต่างไปจากคนอื่น แต่ทุกคำถามล้วนมี "ความน่าจะเป็น" ทั้งสิ้น
ช่างสำราญ
ช่างสำราญ เป็นวรรณกรรมที่ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี พ.ศ. 2546 แต่งโดย เดือนวาด พิมวนา
นวนิยายเรื่องนี้แสดงภาพชีวิตของเด็กบ้านแตก คือเด็กชายกำพล ช่างสำราญ ที่ทำให้ผู้อ่านต้องคาดเดาว่า เนื้อเรื่องจะเป็นอย่างไร โดยเริ่มจากการเปิดเรื่องด้วยเหตุการณ์ที่รุนแรง ทั้งการกล่าวถึงแม่เด็กที่มีชู้ และพ่อเด็กที่ไม่มีเงินเช่าบ้าน ต้องหอบหิ้วเด็กไปอาศัยในสังคมใหม่ ที่มีชาวบ้านชอบยุ่งเรื่องของเพื่อนบ้าน
ดังนั้นเนื้อหาของเรื่องส่วนหนึ่งจึงเป็นการวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของชาวบ้านที่ชอบยุ่งเรื่องของเพื่อนบ้าน แม้ว่าเหมือนจะทำให้เรื่องราวยุ่งยาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว ลักษณะนี้เป็นรากเหง้าทางวัฒนธรรมของไทย ที่แม้จะเป็นการยุ่งสอดรู้สอดเห็น แต่ก็แฝงไปด้วยความเอื้ออาทรที่มีต่อเด็กชายคนนี้ ซึ่งในแง่นี้ก็คือ ผู้เขียนใช้รากเหง้าทางวัฒนธรรม และความเอื้ออาทรในหมู่ชาวบ้านมาช่วยเด็กชายคนนี้นั่นเอง
นวนิยายเรื่องนี้มีทั้งความสนุก เรื่องตลก (ที่อาจจะหัวเราะไม่ออก) ภาพความสะเทือนใจ อย่างไรก็ตาม อาจารย์ยุรฉัตรกล่าวว่า แม้เนื้อหามีลักษณะไม่เครียดทั้งเรื่อง แต่ก็แฝงความสะเทือนอารมณ์เอาไว้ในขณะเดียวกัน ซึ่งทำให้มีความน่าสนใจ
ในเรื่องนี้ผู้เล่าเรื่องอยู่ในลักษณะผู้สังเกตการณ์ ทำให้สามารถมองเห็นอารมณ์เศร้าของเด็ก และการผ่อนคลายอารมณ์เศร้าสะเทือนใจของเด็กชายนั้น
วิธีการนำเสนอเรื่อง ผู้เขียนนำเสนอโดยใช้โลกทัศน์แบบมองโลกในแง่ดี และสื่อถึงการช่วยเหลือกันในสังคมจริงๆ ที่ไม่ใช่สังคมอุดมคติ อาทิ ชาวบ้านที่มาช่วยมีลักษณะเกี่ยงว่า วันนี้ฉันช่วยแล้ว พรุ่งนี้ตาเธอช่วยบ้าง 
ในนวนิยายเรื่องนี้ กล่าวถึงปัญหายาเสพติดที่ไม่รุนแรง แต่แฝงแนวคิดว่า สังคมนี้ต้องพึ่งพาอาศัยกัน จึงจะอยู่ร่วมกันได้
เดือนวาด พิมวนา
เดือนวาด พิมวนา หรือชื่อจริง พิมใจ จูกลิ่น (22 มีนาคม 2512 - ) เป็นนักเขียนสตรีที่มีชื่อเสียง มีผลงานมากมาย เช่น ผู้บรรลุ, หนังสือเล่มสอง ปัจจุบันเธอปักหลักเขียนหนังสืออยู่ที่บ้านเกิดและมีเรื่องสั้นขนาดยาว ตีพิมพ์ในมติชน
พิมใจ จูกลิ่น เป็นชาวจังหวัดชลบุรี เกิดในครอบครัวชาวไร่ ทำงานหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนลาออกมาเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ผลงานของเธอได้รับรางวัล ได้ประดับช่อการะเกด ผลงานยอดเยี่ยม และ ผลงานยอดนิยม ซึ่งในเรื่อง ผู้บรรลุ ได้ประดับช่อการะเกด โดยควบรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดยอดเยี่ยมและรางวัลช่อการะเกดยอดนิยม นับเป็นนักเขียนหญิงคนแรกที่ได้รับการประดับช่อสามหน
แม่น้ำรำลึก
แม่น้ำรำลึก เป็นกวีนิพนธ์ ของ เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (รางวัลซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2547
แม่น้ำรำลึก นำเสนอเรื่องราวของการย้อนทวนความคิดของชายชรา กลับไปสู่ชีวิตช่วงวัยเยาว์ ให้ภาพของการฟื้นความหลังได้อย่างงดงาม ทั้งภาพที่สร้างขึ้นมาจากจินตนาการและจากประสบการณ์ หรือทั้งสองส่วนผสมผสานกัน บทกวีสี่สิบบทโดยประมาณเล่าถึงเรื่องราวของความฝัน ความสุข และความรู้สึกสะทกสะเทือนที่จบในตัว เหมือนหยิบภาพแต่ละภาพมาต่อกัน จนเป็นภาพใหญ่ของชีวิต เรื่องราวทั้งหมดปรากฏอยู่ในภาค "ปฐมบท" และสรุปปิดฉากในภาค "ปัจฉิมบท" ซึ่งเป็นภาพของชายชราบนเก้าอี้โยกริมระเบียง ที่บ้านชายน้ำในเวลาพลบค่ำ ย้อนพินิจไปถึงเรื่องราวกึ่งสุขกึ่งเศร้าเหล่านั้น แล้วทิ้งค้างไว้ให้ ผู้อ่านได้จินตนาการต่อไป555
เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ นักเขียนชาวไทย ได้รับรางวัลซีไรต์จากเรื่องแม่น้ำรำลึก เป็นชาว ตำบลวังลึก อ.สามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 เรียนจบมัธยม 6
โรงเรียนสามชุกรัตนโภคาราม เริ่มต้นงานเขียน เมื่อพ.ศ. 2528 ไปพร้อมๆกับการผันตัวเองไปเป็นชาวไร่ เคยมีประสบการณ์เข้มข้นจากการ
เป็นทหารเกณฑ์ คนงานในโรงงานผลิตรองเท้า คนดูแลสวน ปัจจุบันเขาเดินทางกลับบ้านเกิดที่ท้องทุ่งศรีประจันต์ ทิ้งกายอุทิศใจให้กับผืนแผ่นดิน
ดำเนินชีวิตเป็นเกษตรกรธรรมชาติ ผลงานเขียนรวมบทกวีมีตั้งแต่ปี 2538 ในเรื่อง "บ้านแม่น้ำ",ปี 2545 "ชีวิตสำมะหาอันใด" 
ซึ่งเคยเข้ารอบ 7 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรท์ในปี 2545 และปี 2546 "นักปั้นน้ำ" และล่าสุดกับ "แม่น้ำรำลึก"
"แม่น้ำรำลึก" ของเรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ คว้ารางวัลรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียนหรือซีไรท์ ประจำปี 2547 
"เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์" อดีตกวีซีไรท์ หนึ่งในคณะกรรมการ ตัดสินกล่าวว่า กวีพนธ์นี้มีความงามทั้งด้านวรรณศิลป์และเนื้อหา โครงเรื่องมีเอกภาพ โดดเด่นด้านจินตภาพ เนื้อหาที่เป็นการนำเสนอวัยเยาว์อัน กระจ่างในความทรงจำ อ่านแล้วกินใจ บางบทถึงกับน้ำตาซึม ความงามของหนังสือ
เล่มนี้ สรุปได้เป็น 4 ประการหลักคือ 1. เป็นกวีที่มีชั้นเชิงและวรรณศิลป์สูง 2.เป็นกวีที่สามารถสร้างจิตนการให้ผู้อ่านอย่างกว้างไกลและลุ่มลึก
3. มีศิลปะในการนำเสนอแบบเดียวกันกับเรื่องสั้นที่โดดเด่นมาก อีกทั้งยังเป็นกวีที่ไม่จงใจกำหนดความรู้สึกให้แก่ผู้อ่าน
และ 4.มีความเป็นเอกภาพสูง
เจ้าหงิญ
เจ้าหงิญ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่อง ของบินหลา สันกาลาคีรี ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2548 เรื่องสั้นในเล่มจะนำโลกของจินตนาการมาผสานกับโลกของความจริงโดยใช้รูปแบบนิทาน เสนอเนื้อหาเกี่ยวกับการเรียนรู้ประสบการณ์ทางอารมณ์ การเผชิญกับปัญหาและอุปสรรค การแสวงหาความหมายและความสุขของชีวิต แต่ด้วยความเขลา มนุษย์จึงดิ้นรนและหลงอยู่ในมายา ในที่สุด ผู้อ่านจะรับรู้ได้ว่าในโลกของความเป็นจริงนั้น โลกมีหลากหลายทางเลือกที่จะไปสู่วิถีชีวิตที่เรียบง่ายและพอดี อาจอ่านแยกกันเป็นเรื่อง ๆ แต่ด้วยการเรียงร้อยเข้าด้วยกัน ทำให้เรื่องสั้นแต่ละเรื่องกลายเป็นเรื่องสั้นในเรื่องยาว เป็นนิทานซ้อนนิทาน ที่เรื่องต้นกับเรื่องท้ายมาบรรจบกันอย่างแนบเนียน ผู้ประพันธ์สร้างตัวละครหลากหลาย ทั้งคน สัตว์ สิ่งของแบบนิทานเปรียบเทียบที่อุดมด้วยสีสัน รวมทั้งการเล่นคำ โดยเฉพาะชื่อ เจ้าหงิญ ที่สื่อความหลายนัยและอารมณ์ขัน มีลีลาภาษาที่รุ่มรวยด้วยโวหารเร้าจินตนาการและความคิด
เจ้าหงิญเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและอ่อนโยน ให้เรารู้ว่าในโลกความเป็นจริง ชีวิตไม่ได้เป็นไปดังหวัง หากดำรงอยู่ได้อย่างสันติ ก็ด้วยพลังของความดีงาม ซึ่งกระตุ้นจิตใต้สำนึกของผู้อ่านให้มองโลกในแง่ดี เข้าใจและรักเพื่อนมนุษย์
บินหลา สันกาลาคีรี
บินหลา สันกาลาคีรี เป็นนามปากกาของ วุฒิชาติ ชุ่มสนิท เป็นนักประพันธ์ไทยได้รับรางวัลซีไรต์
วุฒิชาติเกิดที่จังหวัดชุมพรเมื่อพ.ศ. 2508 จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ สงขลา เข้าเรียนที่ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ไม่จบการศึกษา เขาทำงานหนังสือมาตลอด เป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์ หัวหน้ากองบรรณาธิการ และเป็นนักเขียนเต็มเวลา เขียนเรื่องสั้น นิยาย วรรณกรรมเยาวชน และสารคดีท่องเที่ยว เรื่องราวส่วนใหญ่ของเขาเป็นเรื่องที่เก็บเกี่ยวจากการเดินทาง (หลายครั้งมีจักรยานเป็นพาหนะ) ด้วยความที่อยู่ไม่เป็นที่เขาจึงนิยามตนเองว่าเป็นเกสต์ไรเตอร์ (guest writer - นักเขียนรับเชิญ) ซึ่งพักอาศัยอยู่ตามเกสต์เฮาส์ (guest house) ซึ่งเขาบอกว่า “ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ปลูกบ้าน เพราะกลัวว่าจะต้องอยู่กับตรงนั้นนานเกินไป มีภาระต้องผ่อน ต้องอดทนกับสิ่งที่แวดล้อมนานเกินไป การที่ผมเช่าบ้านอยู่ผมเปลี่ยนแปลงตนเองง่ายกว่า”
ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการนิตยสารไรเตอร์ นิตยสารวรรณกรรมรายเดือน ร่วมกับวรพจน์ พันธุ์พงศ์
เจ้าหงิญ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่อง ของ บินหลา สันกาลาคีรี ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2548
สว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์
สว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์ ผู้แปลภาษาสเปนอย่างเป็นทางการ โดยการรับรองจากสถานเอกอัครราชทูตสเปนประจำประเทศไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ ประจำสาขาวิชาภาษาสเปน ภาควิชาภาษาตะวันตก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาวรรณคดีสเปนและละตินอเมริกัน
นักแต่งเพลง
นักแต่งเพลง หมายถึง ผู้ที่ทำการประพันธ์ทำนอง และ/หรือ ผู้ที่ทำการประพันธ์คำร้อง โดย เพลง ประกอบไปด้วยโครงสร้างหลัก ๆ 2 ส่วน คือ ทำนอง และ คำร้อง (เนื้อเพลง)
การแต่งเพลง ในสมัยแรก ๆ ผู้ประพันธ์ทำนอง และ ผู้ประพันธ์คำร้อง มักจะเป็นคน ๆ เดียวกัน ต่อมาการแต่งเพลงพัฒนาไปตามแบบอย่างสากล คือ การสร้างเพลงมักจะถูกประพันธ์ทำนองขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงค่อยประพันธ์คำร้อง
รัฐวิกทอเรีย
รัฐวิกตอเรีย ตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐนิวเซาธ์เวลส์ เป็นรัฐที่เล็กที่สุดเป็นอันดับสองของออสเตรเลีย ขนาด 227,600 ตารางกิโลเมตร แต่มีประชากรหนาแน่นที่สุด มีประชากรอาศัยอยู่ในรัฐนี้คิดเป็นร้อยละ 26 ของชาวออสเตรเลียทั้งหมด
นครหลวงเมลเบิร์นเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐวิกตอเรีย และมีประชากรขอรัฐอาศัยอยู่มากที่สุดถึง 70% เป็นศูนย์กลางที่มีชื่อเสียงทางด้านศิลปวัฒนธรรม การเงิน และการคมนาคมเนื่องจากมีท่าอากาศยานนานาชาติ ท่าเรือโดยสารและขนส่ง และทางรถไฟเชื่อมระหว่างรัฐใกล้เคียง
พื้นที่ประมาณร้อยละ 36 ของรัฐวิคตอเรียเป็นป่าไม้ แม่น้ำเมอร์รีย์ (Murray) เป็นแม่น้ำที่มีความยาวที่สุดของรัฐ และมีทะเลสาบขนาดใหญ่หลายแห่ง รัฐวิกตอเรียมีชายฝั่งที่ทอดยาวกว่า 1,600 กิโลเมตร เป็นแนวกั้นระหว่างมหาสมุทรทางตอนใต้ และช่องแคบบาสส์ (Bass) รวมทั้งแยกระหว่างพื้นแผ่นดินใหญ่ของประเทศออสเตรเลีย และเกาะแทสเมเนีย
รัฐวิกตอเรียตั้งอยู่ในเขตอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและเขตหนาว
ทำนองเพลง
ทำนอง () คือ ความต่อเนื่องของโน้ตดนตรี ที่เรียงร้อยอย่างเหมาะสม การใช้เสียงสูง เสียงต่ำ เสียงยาว เสียงสั้น นำมาปะติดปะต่อกันเป็นชุด ทำนองยังต้องมีจังหวะเป็นส่วนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ ทำนองที่ดีต้องมีความหมาย มีเสียงที่สมดุล และมีเอกลักษณ์ สร้างความประทับใจให้แก่ผู้ฟัง
กระทรวงในประเทศไทย
กระทรวงในประเทศไทย เป็นหน่วยงานของรัฐบาลไทย จัดตั้งขึ้นโดยการตราพระราชบัญญัติ ปัจจุบันมีกระทรวงหรือเทียบเท่าจำนวนทั้งสิ้น 20 กระทรวง
การบริหารแผ่นดินในต้นรัตนโกสินทร์นั้น คงดำเนินตามแบบที่ได้ทำมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ผิดแต่ว่ามีกรมต่าง ๆ เพิ่มขึ้นบ้าง แต่หลักของการบริหารนั้น คงมีอัครมหาเสนาบดี 2 ตำแหน่ง คือ สมุหกลาโหม ว่าการฝ่ายทหาร สมุหนายก ว่าการพลเรือน ซึ่งแบ่งออกเป็นกรมเมืองหรือกรมนครบาล กรมวัง กรมคลัง และกรมนา
ครั้นถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งทรงบรรลุนิติภาวะเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติด้วยพระองค์เองเมื่อ พ.ศ. 2416 นั้น เนื่องจากพระองค์ได้เสด็จต่างประเทศดูแบบแผนการปกครองที่ชาวยุโรป นำมาใช้ในสิงคโปร์ ชวา และอินเดียแล้ว ทรงพระราชปรารภว่า สมควรจะได้วางระเบียบราชการ บริหารส่วนกลางเสียใหม่ตามแบบอย่างอารยประเทศ โดยจัดจำแนกราชการเป็นกรมกองต่าง ๆ มีหน้าที่เป็นหมวดเหล่า ไม่ก้าวก่ายกัน ดังนั้นใน พ.ศ. 2418 พระองค์จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แยกกระทรวงพระคลังออกจากกรมท่า หรือต่างประเทศ และตั้งหอรัษฎากรพิพัฒน์ทำหน้าที่เก็บรายได้ของแผ่นดินทุกแผนกขึ้นเป็นครั้งแรก
ต่อจากนั้น ได้ทรงปรับปรุงหน้าที่ของกรมต่าง ๆ ที่มีอยู่มากมายเวลานั้นให้เป็นระเบียบเรียบร้อยโดยรวมเข้าเป็นกระทรวง กระทรวงหนึ่ง ๆ ก็มีหน้าที่อย่างหนึ่งหรือหลายอย่างพอเหมาะสม กระทรวงซึ่งมีอยู่ในตอนแรก ๆ เมื่อเริ่มเถลิงราชสมบัตินั้นเพียง 6 กระทรวง คือ
เพื่อให้เหมาะสมกับสมัย จึงได้เปลี่ยนแปลงหน้าที่ของกระทรวงบางกระทรวง และเพิ่มอีก 4 กระทรวง รวมเป็น 10 กระทรวง คือ
ทั้งนี้ได้ทรงเริ่มจัดการตำแหน่งหน้าที่ราชการดังกล่าวตั้งแต่ พ.ศ. 2431 จัดให้มีเสนาบดีสภา มีสมาชิกเป็นหัวหน้ากระทรวง 10 นาย และหัวหน้ากรมยุทธนาธิการ กับกรมราชเลขาธิการ ซึ่งมีฐานะเท่ากระทรวงก็ได้เข้านั่งในสภาด้วย รวมเป็น 12 นาย พระองค์ทรงเป็นประธานมา 3 ปีเศษ
แต่เดิมเสนาบดีมีฐานะต่าง ๆ กัน แบ่งเป็น 3 คือ เสนาบดีมหาดไทยกับกลาโหมมีฐานะเป็นอัครมหาเสนาบดี เสนาบดีนครบาล พระคลัง และเกษตราธิการ มีฐานะเป็นจตุสดมภ์ เสนาบดีการต่างประเทศ ยุติธรรม ธรรมการและโยธาธิการ เรียกกันว่า เสนาบดีตำแหน่งใหม่ ครั้นเมื่อมีประกาศ เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2435 จึงเรียกเสนาบดีเหมือนกันหมด ไม่เรียกอัครเสนาบดี
มีจำนวน 9 กระทรวง (และหน่วยงานเทียบเท่า)
มีจำนวน 10 กระทรวง (และหน่วยงานเทียบเท่า)
มีจำนวน 14 กระทรวง (และหน่วยงานเทียบเท่า)
มีจำนวน 14 กระทรวง ได้แก่
ในปี พ.ศ. 2506 สมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2506 ดังนี้
ในช่วงที่นายอานันท์ ปันยารชุน เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างกระทรวง ทบวง กรม ซึ่งใช้บังคับมาเป็นเวลานาน ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2534 ในมาตรา 4 ได้กำหนดให้มีกระทรวง ทบวง และส่วนราชการที่มีฐานะเป็นกระทรวงดังต่อไปนี้
ในช่วงที่ ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างระบบราชการตาม พระราชบัญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 โดยกำหนดในมาตรา 5 ให้มีกระทรวง และส่วนราชการที่มีฐานะเป็นกระทรวง ดังต่อไปนี้ในช่วงที่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการเปลี่ยนชื่อกระทรวง จากกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร เป็นกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม
Ghost in the Shell 2: Innocence
Ghost in the Shell 2: Innocence () เป็นภาพยนตร์อนิเมะภาคต่อของ Ghost in the Shell เข้าฉายในญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2004 ในสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่17 กันยายน ค.ศ. 2004 "Innocence" ใช้ทุนสร้างประมาณ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 2 พันล้านเยน) ด้วยความที่ต้องการจะเพิ่มเงินทุน ประธานบริษัท Production I.G ได้ขอให้ โทชิโอะ สุซึกิ ประธานของ สตูดิโอจิบลิ เข้ามาทำหน้าที่ผู้อำนวยการสร้าง ภาพยนตร์เรื่องนี้ กำกับโดยมาโมรุ โอชิอิ ด้วยเนื้อเรื่องที่เชื่อมโยงกับมังงะของ ชิโร่ มาซามุเนะ อำนวยการผลิตโดย Production I.G ซึ่งอำนวยการผลิตภาพยนตร์เรื่อง "" ด้วยเช่นกัน
ฮิโตะมิ โยะชิซะวะ
ฮิโตะมิ โยะชิซะวะ () เกิดวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2528 เธอคือนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น อดีตหัวหน้ากลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ
ปัจจุบัน เธอทำหน้าที่เป็นศิลปินเดี่ยวประจำสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ และหัวหน้าทีมฟุตซอลประจำสังกัดที่ชื่อ Gatas Brilhantes H.P.
โยะชิซะวะเริ่มงานในวงการบันเทิงด้วยการได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรุ่นที่ 4 ของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ของสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ เมื่อปี ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) โดยมีสมาชิกร่วมรุ่นได้แก่ ริกะ อิชิกาวะ, โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะ ผลงานเปิดตัวครั้งแรกคือเพลง "แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง" ("Happy Summer Wedding") ซึ่งเป็นเพลงซิงเกิลลำดับที่ 9 ของกลุ่ม ในช่วงแรกที่เธอเป็นสมาชิกของกลุ่มนั้น เธอได้รับบทบาทเป็นสมาชิกทอมบอยประจำกลุ่ม เนื่องมาจาก เสียง บุคลิกลักษณะ และงานอดิเรกของเธอ ผลงานที่มาสนับสนุนความเป็นผู้ชายของเธอให้โดดเด่นยิ่งขึ้นคือการต้องสวมบทบาทของหนุ่มเจ้าสำราญเพื่อมาถ่ายทอดเนื้อหาในเพลงซิงเกิลที่ชื่อ "มร. มูนไลท์ ~ไอโนะบิกแบนด์~" ("Mr. Moonlight ~Ai no Big Band~", ค.ศ. 2001) แต่ต่อมาบทบาทการเป็นทอมบอยของเธอก็ถูกลดทอนลงไป และถูกแทนที่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) โยะชิซะวะได้รับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มมอร์นิงมุซุเมะ แทนที่มาริ ยางูจิ ที่ปลดตัวเองไปอย่างกะทันหัน เธอดำรงตำแหน่งนี้จนถึงวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) ซึ่งเป็นวันที่เธอประกาศ 'สำเร็จการศึกษา' ออกจากกลุ่มอย่างเป็นทางการในคอนเสิร์ต "~เซ็กซี 8 บีต~ สปริงทัวร์" รอบสุดท้าย ที่ไซตามะซูเปอร์แอรีนา ซึ่งอยู่ในบ้านเกิดของเธอเอง
โยะชิซะวะถือเป็นสมาชิกหนึ่งในสี่คนของกลุ่มที่อยู่ในกลุ่มนานกว่า 7 ปี โดยอีกสามคนที่เหลือได้แก่ คาโอริ อีดะ (สมาชิกรุ่นที่ 1) ไอ ทากาฮาชิ และริสะ นีงากิ (สมาชิกรุ่นที่ 5) ซึ่งเธอมีอายุการทำงานในกลุ่มนี้รวมแล้ว 7 ปี 21 วัน ถือเป็นที่ 2 รองจากทากาฮาชิและนีงากิ
นอกจากงานนักร้องแล้ว โยะชิซะวะยังเคยร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "พินช์รันเนอร์" ("Pinch Runner", ค.ศ. 2000) ร่วมกับสมาชิกกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะในขณะนั้น และปัจจุบัน เธอยังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมและกองกลางของทีมฟุตซอลประจำสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ที่ชื่อ Gatas Brilhantes H.P. ด้วย
หลังการสำเร็จการศึกษาของโยะชิซะวะ สึงกุ โปรดิวเซอร์ประจำกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะและสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ และตัวโยะชิซะวะเอง ได้กล่าวกับแหล่งข่าวว่า เธอจะทำงานเป็นนักร้องเดี่ยวต่อไป สำหรับปัจจุบันนี้ เธอได้ใช้เวลาส่วนใหญ่กับการเป็นนักฟุตซอลของทีม Gatas Brilhantes H.P. ควบคู่ไปกับการเป็นหัวหน้ากลุ่มนักร้อง Ongaku Gatas ร่วมกับลูกทีมฟุตซอลอีกจำนวนหนึ่งอยู่
รางวัลฟุตบอลโลก
เมื่อจบการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในแต่ละปี จะมีการจัดรางวัลให้กับทีมและผู้เล่นในด้านต่าง ๆ
ในปัจจุบันมีอยู่ 6 รางวัล
รางวัลสำหรับผู้ทำประตูสูงสุดในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในแต่ละปี
รางวัลบอลทองคำ สำหรับผู้เล่นที่โดดเด่น
รางวัลยาชิน (Yashin Award) สำหรับผู้รักษาประตูยอดเยี่ยมตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ผู้รักษาประตูชาวรัสเซีย เลฟ ยาชิน เริ่มมีครั้งแรกในฟุตบอลโลก 1994
ในปี 2010 เปลี่ยนชื่อจากรางวัลยาชินเป็นรางวัลถุงมือทองคำ
ทีมที่ได้เล่นตื่นเต้น น่าจับตามองในฟุตบอลโลก
รางวัลดาวรุ่งยอดเยี่ยม (ในปัจจุบันใช้ชื่อว่า "รางวัลดาวรุ่งยอดเยี่ยมยิลเลต" โดยยิลเลตเป็นผู้สนับสนุนหลัก) เป็นรางวัลสำหรับนักฟุตบอลที่อายุไม่เกิน 21 ปี ที่มีผลงานยอดเยี่ยมในฟุตบอลโลก เริ่มมีครั้งแรกในฟุตบอลโลก 2006
ทีมรวมดารา (All-Star Team) หรือทีมรวมดารามาสเตอร์การ์ด (Mastercard All-Star Team) เป็นทีมที่รวบรวมรายชื่อนักฟุตบอลยอดเยี่ยม 23 คนจากนักฟุตบอลทั้งหมด ก่อนหน้าฟุตบอลโลก 2006 ทีมออลสตาร์ประกอบด้วยนักฟุตบอล 16 คน
มาร์แซย์
มาร์แซย์ () หรือ มาร์เซยอ () เป็นเมืองทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ มีประชากร 1,516,340 คน (ปี 2542) เมืองมาร์แซย์เป็นเมืองท่าที่สำคัญของประเทศ ตั้งอยู่ริมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์
แมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ (McCune-Reischauer) เป็น 1 ใน 2 ระบบการทับศัพท์ภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมัน ที่นิยมใช้ในภาษาเกาหลี เริ่มพัฒนาใน ปี พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1937) และได้รับการยอมรับในวงกว้างในและนอกประเทศเกาหลี ซึ่งในประเทศเกาหลีใต้ได้มีการใช้ระบบที่ดัดแปลงจากระบบนี้ นำมาใช้เป็นระบบอย่างเป็นทางการของประเทศในช่วง พ.ศ. 2527-2543 คิดค้นโดยชาวอเมริกันสองคน จอร์จ เอ็ม. แมกคูน และ เอดวิน โอ. ไรซ์ชาวเออร์ ซึ่งในปัจจุบันเกาหลีใต้ได้เปลี่ยนมาใช้ระบบใหม่ ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000 ในขณะที่ประเทศเกาหลีเหนือ ยังคงใช้งานอยู่จนถึงปัจจุบัน
* e จะถูกเขียนเป็น ë เมื่อตามหลัง ㅏ และ ㅗ
† พยัญชนะต้น ㅇ จะถือว่าไม่มีเสียง จึงดึงเสียงพยัญชนะมาจากตัวสะกดในคำก่อนหน้า
ตามปกติแล้ว การตัดสินใจว่าจะใช้ "g" หรือ "k", "b" หรือ "p", "d" หรือ "t" และ "j" หรือ "ch" สามารถพิจารณาว่าเป็นเสียงหนักหรือเสียงเบา ถ้าเป็นเสียงหนักใช้ "g", "b", "d" หรือ "j" และถ้าเป็นเสียงเบาใช้ "k", "p", "t" หรือ "ch" ตามลำดับ การพิจารณาสำเนียงเช่นนี้จะสำคัญมากกว่าตารางที่ให้มาตัวอย่างง่าย:
ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000
ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000 (Ministry of Culture 2000, MC 2000) หรือ การถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันฉบับปรับปรุง (Revised Romanization of Korean, RR) เป็น 1 ใน 2 ระบบการทับศัพท์ภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมัน ที่นิยมใช้ในภาษาเกาหลี และใช้อย่างเป็นทางการในประเทศเกาหลีใต้ ในปัจจุบัน โดยเริ่มใช้เมื่อ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ประกาศใช้แทนที่ระบบเก่า ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ ที่ใช้อย่างเป็นทางการในช่วง 2527-2543 โดยระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000 มีลักษณะคล้ายคลึงกับระบบก่อนหน้าที่ใช้ก่อนช่วง พ.ศ. 2527
ระบบนี้ใช้แทนที่ระบบเก่าพัฒนาโดยสถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2538 และเริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 โดยได้ปรับปรุงการใช้งาน คำศัพท์หลายคำที่ออกเสียงไม่ตรงกับต้นฉบับภาษาเกาหลี รวมถึงการใช้ตัวอักษรแบบธรรมดาไม่มีสัญลักษณ์พิเศษเหนือตัวอักษรโรมันซึ่งยากต่อการใช้งาน
ภายหลังจากการใช้ระบบนี้ รัฐบาลเกาหลีได้ใช้ระบบนี้ในการเปลี่ยนแปลงป้ายบอกทางและเอกสารทางราชการ อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าระบบนี้ใช้อย่างเป็นทางการในประเทศเกาหลี นักวิชาการหลายคนในเกาหลียังคงใช้ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์
สระผสม
สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน
สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ (สวีเดน: Carl XVI Gustaf; ) ทรงเป็นประมุของค์ปัจจุบันแห่งราชอาณาจักรสวีเดน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1946 เป็นพระโอรสในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ มกุฎราชกุมารในขณะนั้นและเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระราชปนัดดาใน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดนเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1973 ทั้งนี้ พระองค์ยังทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก 
เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ ประสูติ ณ พระราชวังพาวิลเลียนใน สต็อกโฮล์ม เป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องและพระองค์เดียวใน เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน กับ เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา โดยแรกพระราชสมภพทรงพระอิสริยยศที่ เจ้าฟ้าชายคาร์ล กุสตาฟ ดยุกแห่งเยมต์ลันด์
เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน ผู้เป็นพระราชบิดาได้ทิวงคตก่อนสืบราชสันตติวงศ์ ณ กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ทำให้พระองค์ต้องรับหน้าที่รัชทายาทแห่งสวีเดนแทนพระราชบิดา ต่อมาสมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 6 อดอล์ฟแห่งสวีเดน พระราชอัยยกาได้สวรรคตพระองค์จึงเสด็จครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งราชอาณาจักรสวีเดน
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ นางสาว ซิลเวีน เรนาทอ แซเมอลัธ (ภายหลัง คือ สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน) เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2519 ซึ่งสาเหตุที่ต้องเสกสมรสหลังจากขึ้นครองราชย์แล้วนั้น ก็เพื่อมิให้เสียสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ ปัจจุบันทรงมีพระราชโอรส-ธิดารวม 3 พระองค์
พระองค์และ สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน ทรงมีพระราชนัดดา รวม 7 พระองค์ ดังนี้
อาเมเดโอ อาโวกาโดร
เคานต์ โลเรนโซ โรมาโน อาเมเดโอ การ์โล อาโวกาโดร ดี กวาเรญญา เอ แชร์เรโต (; 9 สิงหาคม พ.ศ. 2319 – 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2399) นักวิทยาศาสตร์สาขาเคมีชาวอิตาลี เกิดที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างทฤษฎี “โมลาริตี” ที่ว่าด้วยน้ำหนักโมเลกุล "เลขอาโวกาโดร" และ "กฎอาโวกาโดร" ที่ปรากฏในวิชาเคมีตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ในปี พ.ศ. 2354 อาโวกาโดรได้สร้างสมมุติฐานที่เรียกในเวลาต่อมาว่า “"กฎอาโวกาโดร"” ดังกล่าว ที่ว่าบริมาตรของแก๊สจะมีจำนวนโมเลกุลเท่ากันถ้าอยู่ภายใต้ความดันที่เท่ากันและมีอุณหภูมิเท่ากัน สมมุติฐานนี้ไม่ได้รับการยอมรับจนกระทั่งเมื่อ “"แคนนิซซาโร"” พิสูจน์ได้เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2394- พ.ศ. 2402
อาโวกาโดรดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์สาขาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยตูรินระหว่าง พ.ศ. 2377- พ.ศ. 2402
เลขอาโวกาโดร
เลขอาโวกาโดร () หรือ ค่าคงตัวอาโวกาโดร () คือ จำนวนของอะตอมของธาตุคาร์บอนในไอโซโทปคาร์บอน-12 จำนวน 12 กรัมเท่ากับ (6.022140857±0.000000074) ×10 มวลสัมพัทธ์อะตอมของธาตุใด ๆ ก็ตามที่มีหน่วยใด ๆ ก็ตามจะมีจำนวนอะตอมเท่านี้
เลขอาโวกาโดรเป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อของอาเมเดโอ อาโวกาโดร นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี ซึ่งได้ตั้งสมมุติฐานไว้เมื่อ พ.ศ. 2354
เทวสถานโบสถ์พราหมณ์
เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ เป็นโบสถ์พราหมณ์ ตั้งอยู่แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ใกล้เสาชิงช้า และศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างเทวสถานโบสถ์พราหมณ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2327 แล้วโปรดให้นำพราหมณ์จากภาคใต้ขึ้นมาประจำราชสำนัก ทำหน้าที่ประกอบพระราชพิธีสำหรับพระองค์และราชอาณาจักร ภายในเทวสถานมีโบสถ์ทั้งหมด 3 หลัง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนชั้นเดียว มีกำแพงล้อมรอบ ปัจจุบันมีอายุได้ ปี
เทวสถานได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ ประกาศไว้ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 66 ตอนที่ 64 วันที่ 2 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2492 หน้าที่ 5281 ลำดับที่ 11 ประกาศ ณ วันที่ 18 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2492
เมื่อเดินเข้ามาจากประตูทางเข้า จะมีเทวาลัยขนาดเล็ก เป็นที่ประดิษฐานเทวรูปพระพรหม (พระผู้สร้าง) ซึ่งตั้งอยู่กลางบ่อน้ำ สร้างขึ้นเมื่อ พุทธศักราช 2515 ภายในเทวสถาน จะมีโบสถ์อยู่ 3 หลัง คือ
นอกจากนี้ยังมี หอเวทวิทยาคม อยู่ภายในโบสถ์พราหมณ์อีกด้วย ซึ่งจัดเป็นห้องสมุดเฉพาะกิจ เก็บรวบรวมสรรพวิชาการต่างๆ เกี่ยวกับวรรณคดี พิธีกรรม ประวัติศาสตร์ทางศาสนาพราหมณ์ โหราศาสตร์ วัฒนธรรมประเพณี และยังเป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา บำเพ็ญกุศล แสดงพระธรรมเทศนา ปาฐกถา อภิปรายสนทนา และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและกันตามโอกาสอันควร หอเวทวิทยาคมแห่งนี้เป็นศูนย์ศึกษา ค้นคว้า วิจัย และรวบรวมสรรพวิทยาการด้านประเพณีและพิธีกรรมแห่งหนึ่งในประเทศไทย เปิดให้ประชาชนเข้าไปค้นคว้าเพื่อศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับศาสนาฮินดู
ชาลส์ ดิกคินส์
ชาลส์ จอห์น ฮัฟแฟม ดิกคินส์ (; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1812 – 9 มิถุนายน ค.ศ. 1870) นักประพันธ์ชาวอังกฤษ และมีนามปากกาว่า “โบซ” (Boz) เกิดที่เมืองแลนด์พอร์ท แฮมเชียร์ อังกฤษใต้ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรเสมียนฝ่ายเงินเดือนกองทัพเรือ ในปี พ.ศ. 2357 ดิกคินส์ได้ย้ายมาอยู่ในลอนดอนแล้วย้ายไปอยู่ที่เมืองแชทแธม และที่นี่เขามีโอกาสได้เข้าโรงเรียน และได้ทำงานเป็นเด็กรับใช้ในสำนักงานทนายความชั้นสอง แล้วจึงเริ่มทำงานด้านหนังสือพิมพ์และได้เป็นผู้สื่อข่าวและเข้าทำงานกับหนังสือพิมพ์แห่งหนึ่งในลอนดอนในเวลาต่อมา
ดิกคินส์ได้ตีพิมพ์บทความเป็นจำนวนมากใน "วารสารรายเดือน" ตามด้วยเรื่องย่อยและบทความลงในหนังสือพิมพ์กรอบบ่าย "อีฟนิงครอนิเกิล" ในปี ค.ศ. 1836 เขาได้ตีพิมพ์ เรื่องย่อยโดยโบซ (Sketches by Boz) และพิควิคเปเปอร์ (Pickwick Papers) และในปีเดียวกันได้แต่งงานกับแคเธอรีนบุตรสาวของเพื่อนชื่อ "จอร์จ โฮการ์ท" และมีบุตรด้วยกันถึง 10 คน แต่ก็ได้หย่าขาดจากกันเมื่อ ค.ศ. 1858
ชาลส์ ดิกคินส์ เป็นคนทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ ผลิตงานวรรณกรรมรวมทั้งงานเขียนเพื่อณรงค์ต่อต้านความชั่วร้ายในสังคมสมัยนั้นออกมาอย่างสม่ำเสมอเป็นจำนวนมาก และไม่เคยส่งเรื่องช้ากว่ากำหนดเลย ดิกคินส์เริ่มงานวรรณกรรมด้วยการเขียนลงหนังสือพิมพ์รายเดือนโดยเริ่มด้วยเรื่อง "โอลิเวอร์ ทวิสต์", "นิโคลาส นิคเกิลบี", และเรื่อง "ดิโอลเคียวริโอซิตีชอพ" หลังจากนี้ ดิกคินส์ได้ไปใช้ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาในต่างประเทศ งานในระยะหลังของเขาได้แก่ "เดวิด คอบเปอร์ฟิลด์", "บลีกเฮาส์", "เรื่องของสองนคร", "ความคาดหวังอันยิ่งใหญ๋" (Great Expectation) และงานเขียนที่ยังไม่จบเรื่อง "ความลึกลับของเอดวิน ดรูด" (The Mystery of Edwin Drood)
เล็กซัส
เล็กซัส () เป็นชื่อบริษัทผลิตรถยนต์ของญี่ปุ่น อยู่ในเครือโตโยต้า ผลิตรถประเภทพรีเมี่ยม เล็กซัส เป็นรถระดับพรีเมี่ยมที่ขายดีที่สุด เป็นอันดับ 4 ใน สหรัฐอเมริกา
เล็กซัส ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2532 รถยนต์รุ่นแรกคือ แอลเอส 400 และ อีเอส 250 โดยใช้นำรถยนต์โตโยต้ารุ่นเซลซิเออร์ (Celsior) และรุ่นวินด้อม (Windom) เข้าไปขายในแบรนด์เล็กซัส ซึ่งใช้เครื่องยนต์ขนาด 4000 ซีซี V8 รหัส 1UZ-FE สำหรับแอลเอส 400 และ ขนาด 2500 ซีซี V6 รหัส 2VZ-FE สำหรับอีเอส 250
เล็กซัส เริ่มทำการตลาดครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกาเป็นที่แรก ต่อมาก็ได้ทำการตลาดที่อังกฤษ แคนาดา ออสเตรเลีย และประเทศอื่นๆ รวมถึงประเทศไทย
จากที่เคยนำรถโตโยต้าระดับพรีเมี่ยม ไปขายในแบรนด์เล็กซัส แต่ในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งโตโยต้าได้เริ่มเปิดตลาดเล็กซัสในประเทศญี่ปุ่น 
โตโยต้าได้เปลี่ยนรถรุ่นต่างๆ เหล่านั้น มารวมเป็นแบรนด์เล็กซัส ซึ่งรุ่นแรกที่โตโยต้าพัฒนาโดยเฉพาะสำหรับเล็กซัส
และเป็นรุ่นแรกที่เล็กซัสนำมาเปิดตลาดในประเทศญี่ปุ่นคือ เล็กซัส จีเอส350 ซึ่งก่อนหน้านี้ คือรุ่นเดียวกับ โตโยต้า อริสโต้ (ARISTO)
ฮันเตอร์คอมมิวนิเคชัน ผู้ออกแบบสัญลักษณ์ของเล็กซัสได้อธิบายถึงโลโก้ของเล็กซัสว่า เป็นรูปตัวอักษร L ตัวเอียง อยู่ในกรอบวงกลม โดยคำว่า เล็กซัส (Lexus) ย่อมาจาก "Luxury Edition for the United States"
รถในระดับเดียวกับเล็กซัสได้แก่ ออดี้ บีเอ็มดับเบิลยู เมอร์ซิเดส-เบนซ์ และอื่นๆ
รถยนต์ส่วนใหญ่ของเล็กซัส มักจะประกอบที่โรงงานในเมือง ทะฮะระ ประเทศญี่ปุ่น
ไซออน (รถยนต์)
ไซออน เป็นชื่อยี่ห้อรถในเครือโตโยต้า ซึ่งทำการตลาดที่สหรัฐอเมริกาเท่านั้น ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2546 โตโยต้าก่อตั้งรถยนต์ยี่ห้อขึ้นมาเพื่อเจาะตลาดกลุ่มวัยรุ่น
รถของไซออนที่ขายจะเป็นแบบเดียวกับรถโตโยต้าบางรุ่นในญี่ปุ่น เช่น 
สำหรับรุ่นล่าสุดคือ ไซออน tC นั้น ทางไซออนพัฒนาขึ้นเอง โดยจะไม่เป็นรถที่ดูคล้ายกับรถยนต์โตโยต้ารุ่นใดๆ อย่างไรก็ตามรถรุ่นนี้ใช้แชสซีส์แบบเดียวกันกับโตโยต้า อเวนซิส
ฮีโน่
บริษัท ฮีโน่มอเตอร์ จำกัด. (日野自動車株式会社, "Hino Jidōsha") เป็นบริษัทที่ผลิตรถบรรทุกและรถโดยสาร ในเครือโตโยต้า มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ เมืองฮิโนะ,กรุงโตเกียว,ประเทศญี่ปุ่น
ในปีพ.ศ. 2485 ฮีโน่ ได้แยกตัวออกมาจาก บริษัท ดีเซลมอเตอร์ อินดัสทรี จำกัด ในนาม บริษัทฮีโน่ เฮฟวี่ อินดัสทรี และหลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 บริษัทได้มีการยกเลิกการผลิตเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ที่มีการใช้งานทางทะเลและได้ลงนามในสนธิสัญญา ยกเลิกคำว่า "เฮฟวี่" ออกจากชื่อบริษัท เพื่อมุ่งเน้นผลิต รถยนต์นั่ง,รถโดยสาร,รถบรรทุกและเครื่องยนต์ดีเซล
ไดฮัทสุ
ไดฮัทสุ เป็นยี่ห้อรถยนต์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำการผลิตรถยนต์ขนาดเล็ก (Keicar)
เรื่องของสองนคร
เรื่องของสองนคร ( – พ.ศ. 2402) งานวรรณกรรมที่เน้นหนักด้านจริยธรรม ความสำนึกผิด ความละอายต่อบาปและความรักชาติของนักประพันธ์ชาวอังกฤษชื่อ ชาลส์ ดิคคินส์ (พ.ศ. 2355 - 2413) ซึ่งได้เค้าเรื่องจากวรรณกรรมของ ทอมัส คาร์ลีลย์ เรื่อง "การปฏิวัติของฝรั่งเศส" การวางท้องเรื่องอาศัยอิงเป็นอย่างมากกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในสมัยนั้นเพื่อให้สามารถเดินเรื่องได้ง่ายไม่ติดขัด โดยอิงเหตุการณ์ระหว่าง พ.ศ. 2318-2336 ซึ่งตรงกับช่วงการปฏิวัติของอเมริกาไปถึงช่วงกลางของการปฏิวัติของฝรั่งเศส
"A Tale of Two Cities" ได้รับการนำไปทำเป็นภาพยนตร์ละครโทรทัศน์อย่างน้อย 13 ครั้ง เป็นต้นว่า
โซฟา (วงดนตรี)
โซฟา เกิดจากการรวมตัวของ 2 สมาชิก คือ จักรธร ขจรไชยกูล และ ไบรอันเทพ วัยโทวิช ที่เคยออกอัลบั้มร่วมกับเพื่อนอีก 2 คน ในนามวง "พิกซิล" ด้วยเหตุผลที่ต้องการทำดนตรีร็อกในลักษณะที่นุ่มนวลกว่า และเพื่อนๆ มีภารกิจอื่นๆ ทำให้ออกผลงานในนามวงพิกซิลไม่ได้ในช่วงนั้น โซฟา ออกอัลบั้มแรกกับสังกัด อันเดอร์โทน เรคคอร์ดส ก่อนจะย้ายเข้ามาอยู่ในสังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส ในเครือ "จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่" มีเพลงดังอย่าง "ได้โปรด", "เรื่องมหัศจรรย์" และ "จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้"
สังกัด แฟตเรดิโอ
สังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส
สังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย เป็นอุทยานประวัติศาสตร์ของประเทศไทยตั้งอยู่ที่ตำบลศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย มีโบราณสถานทั้งหมด 283 แห่ง สำรวจค้นพบแล้ว 204 แห่ง รวมทั้งสุสานวัดชมชื่น และเตาสังคโลกโบราณ
ในปัจจุบันจากการประเมินของกรมศิลปากร นับว่ามีการต่อเติมโบราณสถานจากสภาพเดิมน้อยกว่าที่ใด ยังคงรักษาภูมิทัศน์ของเมืองประวัติศาสตร์ไว้ได้ครบถ้วน
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2534 อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย พร้อมด้วย อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย และอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร ได้รับเกียรติให้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโก ภายใต้ชื่อว่า "เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร" (Historic Town of Sukhothai and Associated Historic Towns)
เลิฟอีส
เลิฟอีส () เดิมเป็นสังกัดค่ายเพลงก่อตั้งโดย บอย โกสิยพงษ์ และ กมล สุโกศล แคลปป์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548 ออกผลงานแรก คือ อัลบั้ม "Love Is Vol.1" รวมผลงานอัลบั้มของศิลปินหน้าเก่าและใหม่ ต่อมา กมล สุโกศล แคลปป์ ได้แยกตัวออกไป พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงภายใน ปัจจุบัน เลิฟอีส ลดสถานภาพตัวเองไปเป็นโปรดักชั่นเฮ้าส์และให้ บริษัท บีอีซี เทโร มิวสิค จำกัด เป็นผู้จัดจำหน่ายผลงาน