hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ชนะชัย ศรีชาพันธุ์
ชนะชัย ศรีชาพันธุ์ เป็นบิดา และผู้ฝึกสอนส่วนตัวของภราดร ศรีชาพันธุ์ นักเทนนิสมือหนึ่งของไทย
ชนะชัย ศรีชาพันธุ์ เป็นชาวจังหวัดขอนแก่น สมรสกับ อุบล ศรีชาพันธุ์ มีบุตรชายสามคน คือ ธนากร นราธร และภราดร เดิมชนะชัยทำงานอยู่ที่ธนาคารกรุงศรีอยุธยา และเล่นเทนนิสเป็นงานอดิเรก ต่อมาเมื่อบุตรชายสองคนคือ ธนากร และนราธร สนใจการเล่นเทนนิสและต้องเดินทางเข้ากรุงเทพเพื่อฝึกซ้อมเป็นประจำ ชนะชัยจึงลาออกจากงานประจำ เพื่อฝึกสอนให้กับธนากร และนราธรอย่างเต็มตัว จนทั้งคู่เป็นนักกีฬาทีมชาติ และเป็นนักเทนนิสมือ 1 ของไทย เมื่อ พ.ศ. 2532
เมื่อภราดร เริ่มเล่นเทนนิสอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2540 ชนะชัยได้เดินทางไปกับภราดร ในฐานะผู้ฝึกสอนส่วนตัว จนกระทั่งภราดรมีอันดับโลกสูงสุด อันดับ 9 เมื่อ พ.ศ. 2546 ในช่วงนั้นเริ่มมีเสียงเรียกร้องจากแฟนเทนนิสชาวไทย ให้เปลี่ยนตัวผู้ฝึกสอนของภราดร จากชนะชัย เป็นผู้ฝึกสอนมืออาชีพชาวต่างชาติ โดยหวังว่าผู้ฝึกสอนมืออาชีพจะสามารถผลักดันภราดร ให้สามารถก้าวไปถึงระดับมืออันดับต้นๆ ของโลกได้ แต่ประเด็นนี้ก็ได้รับการปฏิเสธจากครอบครัวศรีชาพันธุ์ และจากตัวภราดรเอง
นอกจากจะเป็นผู้ฝึกสอนให้กับภราดรแล้ว ชนะชัยยังรับหน้าที่เป็นกัปตันทีมเดวิสคัพของไทย ระหว่างปี 2546 - 2548
ปัจจุบัน ชนะชัยก่อตั้ง สถาบันเทนนิสศรีชาพันธุ์ เพื่อเปิดสอนนักเทนนิสเยาวชน ตั้งอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น จังหวัดปทุมธานี และจังหวัดน่าน โดยมอบให้ธนากร บุตรคนโตทำหน้าที่ฝึกสอน และติดตามภราดรในการแข่งขันเทนนิสอาชีพแทน
ถนนประดิษฐ์มนูธรรม
ถนนประดิษฐ์มนูธรรม () เป็นถนนเลียบทางพิเศษฉลองรัช (ทางด่วนสายรามอินทรา-อาจณรงค์หรือทางด่วนหมายเลข 3) เป็นถนนสายหลักสายหนึ่งที่เชื่อมระหว่างในเมืองกับชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงเทพมหานคร
ชื่อถนน "ประดิษฐ์มนูธรรม" ตั้งตามราชทินนามของ "หลวงประดิษฐ์มนูธรรม" (ปรีดี พนมยงค์) รัฐบุรุษอาวุโส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8 นายกรัฐมนตรีคนที่ 7 หัวหน้าขบวนการเสรีไทย และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร เพื่อสดุดีเกียรติคุณของท่านในฐานะบุคคลสำคัญของชาติและในวาระที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือยูเนสโก ประกาศให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญของโลกในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 100 ปี ชาตกาลของท่าน โดยกรุงเทพมหานครเป็นผู้จัดสร้างและดูแลรักษาถนนสายนี้
เมื่อปี พ.ศ. 2546 กรุงเทพมหานครได้ให้ทางเขตวังทองหลางและเขตห้วยขวางเปลี่ยนชื่อถนนประดิษฐ์มนูธรรมเฉพาะช่วงถนนพระราม 9 ถึงถนนลาดพร้าวเป็นชื่อ "ถนนประเสริฐมนูกิจ" โดยให้เหตุผลว่าถนนสายนี้มีความยาวมาก ทำให้การระบุที่อยู่และชื่อผู้รับทางไปรษณีย์ทำได้ไม่สะดวก อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนชื่อถนนประดิษฐ์มนูธรรมช่วงดังกล่าวได้ก่อให้เกิดเสียงคัดค้านขึ้นทั่วไป ทางคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครจึงได้พิจารณาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 และให้เปลี่ยนชื่อถนนประเสริฐมนูกิจกลับมาเป็นถนนประดิษฐ์มนูธรรมตามเดิม
ถนนประดิษฐ์มนูธรรมมีความยาว 12 กิโลเมตร เริ่มต้นจากปลายซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) ในพื้นที่เขตห้วยขวาง มุ่งเหนือค่อนตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดผ่านถนนพระราม 9 ข้ามคลองลาดพร้าวเข้าสู่พื้นที่เขตวังทองหลาง ตัดกับถนนประชาอุทิศและถนนลาดพร้าว ข้ามคลองทรงกระเทียมเข้าสู่เขตลาดพร้าว (ฟากตะวันออกของถนนกลายเป็นเส้นแบ่งเขตปกครองระหว่างเขตลาดพร้าวกับเขตวังทองหลาง เขตบางกะปิ และเขตบึงกุ่มตั้งแต่จุดนี้) จากนั้นตัดกับถนนประเสริฐมนูกิจ (เกษตร-นวมินทร์) ข้ามคลองโคกครามเข้าสู่พื้นที่เขตบางเขน และไปสิ้นสุดเส้นทางที่ถนนรามอินทราบริเวณกิโลเมตรที่ 5.5 ถนนมีความกว้าง 6 ช่องจราจร (ขาเข้าและขาออกอย่างละ 3 ช่องจราจร) มีเกาะกลางถนน โดยมีทางด่วนยกระดับอยู่บนเกาะกลางถนนช่วงตั้งแต่ถนนพระราม 9 ถึงถนนรามอินทรา กล่าวได้ว่าถนนสายนี้ขนานขนาบทางด่วน ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า "ถนนเลียบทางด่วนรามอินทรา" มีสะพานลอยรถข้ามทางแยกบริเวณจุดตัดถนนลาดพร้าวและถนนประเสริฐมนูกิจด้วย
ถนนสายนี้ยังมีทางจักรยานขนานไปกับทางเท้าริมถนน เป็นตัวอย่างที่ดีของการออกแบบถนนสายใหม่ในกรุงเทพฯ และเมืองต่าง ๆ สองข้างทางปลูกต้นไม้หลายชนิดให้ความสวยงามร่มรื่น เช่น ต้นปาล์มน้ำมันที่ปลูกเป็นทิวแถวเรียงรายไปตามทางเท้าริมถนน ถัดจากแถวต้นปาล์มก็จะมีแนวต้นประดู่บ้านอยู่ริมทางจักรยานอีกด้วย
ปัจจุบันมีร้านอาหารแบบสวนอาหารตั้งอยู่เรียงรายตลอดแนวถนน โดยเฉพาะบริเวณใกล้จุดตัดถนนประเสริฐมนูกิจซึ่งมีบรรยากาศแบบชายทุ่งชานเมือง นอกจากนี้ยังมีโครงการพัฒนาหมู่บ้านจัดสรรราคาสูงหลายโครงการบนถนนเส้นนี้บนพื้นที่ซึ่งเดิมเป็นพื้นที่ตาบอด แต่ปัจจุบันกลายเป็นทำเลทองที่ไม่ไกลจากใจกลางเมือง และยังมีห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่เรียงรายตลอดแนวถนนอีกด้วย
สถานีรถไฟธนบุรี (แก้ความกำกวม)
สถานีรถไฟธนบุรี อาจหมายถึงสองสถานีที่การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ทำการเปลี่ยนชื่อ ระหว่างสถานีบางกอกน้อย และสถานีธนบุรี
พรรคเดโมแครต
พรรคเดโมแครต () เป็นชื่อในภาษาอังกฤษของพรรคการเมืองหลายพรรค ในหลายประเทศ เช่น พรรคเดโมแครต ของสหรัฐอเมริกา, พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น ของญี่ปุ่น ในส่วนของประเทศไทย คือ พรรคประชาธิปัตย์
วรพล ทองคำชู
วรพล ทองคำชู นักเทนนิสชาย อดีตนักเทนนิสมืออันดับหนึ่งของไทย มีอันดับโลกสูงสุด ประเภทเดี่ยว อันดับ 649 เมื่อ พ.ศ. 2533 และประเภทคู่ อันดับ 792 เมื่อปี 2529
วรพลเป็นตัวแทนทีมชาติไทยแข่งขันในกีฬาซีเกมส์หลายครั้ง ได้เหรียญทองรวมถึง 7 เหรียญ เคยขึ้นถึงอันดับ 9 ของโลกในประเภทเยาวชนในปี พ.ศ. 2528 เป็นนักเทนนิสไทยรายแรกๆ ที่ออกไปแข่งขันอาชีพในต่างประเทศ แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากขาดผู้สนับสนุนอย่างต่อเนื่อง อันดับโลก 649 ก็ได้จากการแข่งขันเพียงรายการเดียว ในการแข่งขันเดวิสคัพกับทีมชาตินิวซีแลนด์ ในปี พ.ศ. 2530 สามารถเอาชนะ เคลลี่ อีเวอร์เด้นท์ ซึ่งเป็นมืออันดับที่ 35 ของโลกในขณะนั้น สร้างความฮือฮามาก เพราะอีเวอร์เด้นท์เล่นเดวิสคัพในทวีปเอเชียไม่เคยเสียเซ็ตให้ใครเลย แต่กลับมาแพ้วรพล ซึ่งไม่มีอันดับโลกเลยในปีนั้น
ยูเอสโอเพนคัพ
ลามาร์ฮันต์ยูเอสโอเพนคัพ (Lamar Hunt U.S. Open Cup) หรือรู้จักในชื่อ ยูเอสโอเพนคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยของสหรัฐ โดยมีทีมร่วมเข้าแข่งขันหลายระดับตั้งแต่ทีมสมัครเล่นจนถึงทีมระดับอาชีพ เริ่มครั้งแรกในปี พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) ในชื่อ เนชันแนลชาลเลนจ์คัพ
ทีมที่ร่วมแข่งขันจะมีหลายระดับชั้น โดย 12 ทีมอาชีพจากเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ จะผ่านเข้ารอบคัดเลือกอัตโนมัติ, 8 ทีม จาก ยูเอสแอล ดิวิชัน 1, 6 ทีมจากยูเอสแอล ดิวิชัน 2, 8 ทีมจากยูเอสแอ พรีเมียร์เดเวโลปเมนต์ลีก, และ 8 ทีมจาก สมาคมฟุตบอลผู้ใหญ่สหรัฐอเมริกา
ลิ้น (เครื่องดนตรี)
ลิ้น เป็นวัสดุแผ่นบางๆ ที่สั่นสะเทือนทำให้เกิดเสียงในเครื่องดนตรีบางชนิด ลิ้นของเครื่องลมไม้นั้นนิยมทำมาจากต้นอ้อชนิดหนึ่ง ("Arundo donax") หรือวัสดุสังเคราะห์ สำหรับลิ้นของฮาร์โมนิกา และแอคคอร์เดียนนั้นทำจากโลหะ หรือวัสดุสังเคราะห์
ลิ้นเดี่ยวนั้นใช้ในส่วนเมาธ์ของคลาริเน็ต และแซกโซโฟน มีลักษณะแบน บรรจุเข้าพอดีกับส่วนเมาธ์ ด้านบนติดกับปลายบางๆ โดยมากมีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยกเว้นส่วนปลายบางๆ ที่สั่นสะเทือน ซึ่งโค้งให้เข้ารูปกับส่วนโค้งของปลายเมาธ์ แม้ลิ้นเดี่ยวทั้งหมดมีรูปร่างคล้ายคลึงกัน แต่ก็มีขนาดแตกต่างกัน เพื่อให้เหมาะกับส่วนเมาธ์ (mouthpiece) ของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้น
ลักษณะของลิ้นนั้นมีความหลากหลายอย่างมากที่ออกแบบมาสำหรับเครื่องดนตรีชนิดเดียวกันนั้น มีความหนา(หรือ ความแข็ง) แตกต่างกันไป ปกติแล้วมีการระบุความหนาเป็นตัวเลข จากอ่อนสุด คือ 1 จนถึง แข็งสุด คือ 5 นี่ไม่ใช่มาตรฐานวัดความแข็งของลิ้น ซึ่งแตกต่างกันไปในบรรดาผู้ผลิตรายต่างๆ ลิ้นที่อ่อน จะสั่นสะเทือนได้ง่ายกว่า
ตัวแปรอีกอย่างหนึ่งที่มีผลต่อประสิทธิภาพ ก็คือรูปร่างของลิ้น ความหนาของส่วนปลายและขอบ และความลึก ส่วนแต่มีผลต่อเสียงและการเล่น ไม้ที่มีความหนาแน่นแตกต่างกัน แม้จะตัดมาโดยมีขนาดเท่ากัน ก็ยังให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันด้วย
เดิมนั้นนักดนตรีจะลิ้นจากไม้โดยใช้เครื่องมือง่ายๆ เป็นกระบวนการที่ใช้เวลาและยุ่งยาก ทุกวันนี้นักเล่นเครื่องดนตรีลิ้นเดี่ยวนิยมซื้อลิ้นที่ผลิตจากโรงงาน แต่นักดนตรีมืออาชีพบางคนนิยมทำลิ้นด้วยตนเอง เพราะเชื่อว่าลิ้นที่ผลิตจากโรงงานนั้นมีคุณภาพด้อยกว่า นอกจากนี้การทำลิ้นด้วยตนเองยังทำให้ได้คุณภาพของลิ้นอย่างที่ตัวเองต้องการด้วย
ลิ้นสังเคราะห์นั้นมีอายุยาวนานกว่าลิ้นทำจากไม้ และดูแลรักษาง่ายกว่า แต่ส่วนใหญ่ถือว่าลิ้นไม้ที่ทำเองให้เสียงที่ดีกว่า
ขลุ่ยจีนนั้น มีลักษณะลิ้นที่แตกต่างไป ทมาจากเผื่อไผ่บาง ส่วนปี่ของไทยก็ต้องใช้ลิ้นเช่นเดียวกัน
ลิ้นคู่นั้นมีใช้ในบาสซูน โอโบ แบกไปป์ อิงลิชฮอร์น และออร์แกนบางแบบ ลิ้นคู่นี้ไม่ได้ใช้เชื่อมกับเมาธ์ แต่จะสั่นสะเทือนกระทบกัน ความแข็งของลิ้นนั้น แบ่งเป็น 1 ถึง 5 เช่นเดียวกับลิ้นเดี่ยว
รายชื่อนักกีฬาสโมสรกรุงเทพคริสเตียน
รายชื่อนักกีฬาฟุตบอลที่เคยลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลกรุงเทพคริสเตียนทั้งหมดตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสโมสรเมื่อปี พ.ศ. 2540 มีดังต่อไปนี้
! เบอร์ || ชื่อ-นามสกุล || สัญชาติ || ตำแหน่ง
โฟกัสอัตโนมัติ
โฟกัสอัตโนมัติ () เป็นระบบใช้แสงชนิดหนึ่งประกอบด้วยเซนเซอร์ ระบบควบคุม และมอเตอร์ เพื่อปรับโฟกัสเต็มภาพโดยอัตโนมัติ หรือบนบางจุดหรือบางส่วนของภาพที่เลือกเอง โฟกัสอัตโนมัติจะเปิดขึ้นเองเมื่อกล้องถ่ายภาพตรวจพบวัตถุในสถานที่มีแสงน้อย โฟกัสอัตโนมัติอาจติดอยู่บนกล้องหรือบนตัวแฟลช (ในกล้องรุ่นใหญ่) ก็ได้ มีหลายวิธีท่จะที่ใช้วัดระยะทางสำหรับโฟกัสอัตโนมัติ เช่นใช้แสงอินฟราเรด ใช้คลื่นเสียงอัลตราโซนิก หรือยิงแสงแฟลชเป็นชุด
ระบบปรับสมดุลแสงสีขาวอัตโนมัติ
ระบบปรับสมดุลแสงสีขาวอัตโนมัติ () เป็นฟังก์ชันที่ใช้สำหรับการปรับค่าสมดุลของแสงสีขาวโดยอัตโนมัติในกล้องดิจิตอล เพื่อให้ได้ภาพถ่ายที่มีสีสันอยู่ในโทนสีกลางหรือ ค่าวัดแสงอยู่ที่ประมาณ 3500-8000K โดยกล้องจะทำการปรับค่าให้มีสีเทากลาง 25% โดยในบางครั้งหากวัตถุมีค่าการสะท้อนแสงจากแหล่งกำเนิดแสงหลายชนิด อาจทำให้ระบบปรับสมดุลแสงสีขาวอัตโนมัติ ทำงานผิดเพี้ยน และส่งผลให้ภาพมีสีที่ไม่เป็นธรรมชาติได้ ซึ่งสามารถแก้โดยการปรับสมดุลแสงสีขาวเอง
อำเภอแว้ง
อำเภอแว้ง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนราธิวาส
อำเภอแว้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแว้ง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโต๊ะโมะ ตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 ที่ว่าการอำเภอโต๊ะโมะในปัจจุบันอยู่ที่หมู่ที่ 3 บ้านโต๊ะโมะ ตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน แต่เดิมเป็นถิ่นทุรกันดาร การคมนาคมต้องใช้ช้างและเท้า ราษฎรไทย, จีน และต่างประเทศมาตั้งบ้านเรือนเพื่อขุดแร่ทองคำจำนวนมาก
ในปี พ.ศ. 2478 ได้มีการแยกการปกครองเป็น กิ่งอำเภอปาโจ ขึ้นกับอำเภอโต๊ะโมะ สาเหตุที่มีการจัดตั้งกิ่งอำเภอปาโจ เป็นเพราะฝรั่งเศสได้เข้ามาทำสัมปทานเหมืองแร่ทองคำในเขตดังกล่าว ทำให้มีประชากรหนาแน่นขึ้น ทางราชการจึงได้จัดตั้งกิ่งอำเภอเพื่อดูแลผลประโยชน์ด้านภาษีอากร
แต่เมื่อเกิดสงครามอินโดจีน ชาวฝรั่งเศสจำต้องทิ้งเหมืองเพื่อหนีภัยสงคราม คนไทยจึงได้เข้าไปดำเนินงานแทน แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องยกเลิกกิจการในเวลาต่อมา คนไทยที่อยู่บริเวณนั้นจึงได้พยพออกไป กิ่งอำเภอปาโจจึงถูกยุบลงไปโดยปริยาย ในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กิ่งอำเภอโต๊ะโมะ ตามชื่อตำบล ส่วนตัวอำเภอโต๊ะโมะได้เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอแว้ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2496 ได้มีการยุบกิ่งอำเภอโต๊ะโมะเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอแว้ง และในปี พ.ศ. 2500 ได้มีการยุบตำบลโต๊ะโมะขึ้นกับตำบลมาโมง
ในปี พ.ศ. 2520 ทางราชการได้แยกท้องที่ตำบลมาโมง และตำบลสุคิริน ไปจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอสุคิริน ซึ่งตั้งชื่อตามชื่อพระตำหนักของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ที่พระราชทานเมื่อคราวเสด็จประทับแรม ส่วนอดีตที่ตั้งของอำเภอโต๊ะโมะนั้น ปัจจุบันขึ้นกับตำบลภูเขาทอง อำเภอสุคิริน
คำว่า โต๊ะโมะ เป็นคำในภาษามลายู อาจมีความหมายว่า "ผู้อาวุโสที่ชื่อโมะ" บ้างว่ามาจากคำว่า "กะเต๊าะเมาะ" ที่แปลว่า "ทุบตีแม่" ซึ่งมีเรื่องราวเกี่ยวกับบุตรที่หาทองคำจนหิวข้าว เมื่อแม่นำอาหารมาก็พาลโกรธแม่ นำเลียงที่ใช้ร่อนแร่ทุบแม่อย่างอนาถ แต่นิทานเรื่องดังกล่าวก็ไม่กล่าวถึงผลกรรมแต่อย่างใด
ส่วนชื่ออำเภอในปัจจุบันคือ แว้ง มาจากคำมลายูคำว่า ราแวง (Rawang) ที่แปลว่า หนอง หรือ บึง บ้างว่าอาจจะมาจากภาษาถิ่นใต้แถบสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ที่หมายถึง ต้นมะเขือพวง
การปกครองของอำเภอแว้งมี 6 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแว้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
Aperture priority
aperture priority เป็นโหมดของการปรับตั้งค่าการถ่ายภาพกึ่งอัตโนมัติแบบหนึ่ง
โดยโหมดนี้มักใช้ตัวย่อเป็น Av หรือ A การปรับตั้งค่าการถ่ายภาพแบบ Aperture priority นี้ ผู้ถ่ายภาพสามารถเลือกตั้งค่าขนาดของรูรับแสง (aperture) ตามที่ต้องการได้ เมื่อตั้งค่าขนาดของรูรับแสงแล้วกล้องจะตั้งค่าของระยะเวลาในการเปิดม่านบังแสง (shutter) ที่เหมาะสมเองโดยอัตโนมัติ
ผีไพร
ผีไพร เป็นความเชื่อของชาวไทย ที่เกี่ยวข้องกับป่าและภูติผีวิญญาณ
ผีที่สิงสถิตอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพร ส่วนใหญ่จะอยู่ในป่าลึก ผีไพรมีหลายจำพวกด้วยกัน
เห้งเจีย
เห้งเจีย (อักษรจีน: 行者, จีนแคะ: หังจ้า, กวางตุ้ง: ห่างแจ๋, พินอิน: Xíng Zhě "สิงเจ่อ", ฮกเกี้ยน: เห้งเจีย; ) หรือ ซุนหงอคง เป็นหนึ่งในตัวละครเอกเรื่องไซอิ๋ว ซึ่งเห้งเจียเดิมเป็นหินที่ถูกแสงสุริยันจันทราอาบมากว่า 1,000 ปี วันหนึ่งจึงแตก และมีลิงตัวหนึ่งกระโดดออกมา ลิงตัวนั้นจึงได้ไปอยู่กับฝูงลิงที่เขาไม้ผล (เขาฮวยก๊วย จีนกลางว่า เขาฮัวกั่ว) และตั้งตัวเป็นหัวหน้าฝูง บรรดาลิงในฝูงนับถือเป็นท่านอ๋อง ฉายา "มุ้ยเกาอ๋อง" (พญาวานรโสภา)
วันหนึ่ง ลิงหินตัวนี้เห็นลิงในฝูงตัวหนึ่งตายลงด้วยความแก่ จึงเกิดความคิดจะออกเดินทางไปหาวิชาที่จะไม่ทำให้เจ็บ ไม่ทำให้ตาย จึงออกจากฝูงเดินทางเสาะแสวงหาผู้รู้ไปเรื่อย ๆ ในที่สุดก็พบกับพระพุทธสาวกรูปหนึ่งนามว่า "โผเถโจ๊ซือ" คือ พระสุภูติ (菩提祖師 - सुभूति - Subhuti)" เมื่อเซียนรับเป็นศิษย์ ได้ฝึกวิชาต่าง ๆ เช่น การแปลงกายที่แปลงได้ 72 ร่าง, ตีลังกาได้ไกลกว่า 100,000 ลี้, ยืด-หดตัวได้, ถอนขนเสกเป็นของต่าง ๆ, ขี่เมฆวิเศษ เป็นต้น พร้อมกับตั้งชื่อให้ว่า "ซึงหงอคง" (; "ซุน อู้คง", ฮกเกี้ยน:ซุนหงอคง)
เมื่อฝึกวิชาสำเร็จแล้ว หงอคง เกิดลำพองใจ ไปอาละวาด อวดวิชาตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งสวรรค์หรือบาดาล ทำให้ 3 โลก ปั่นป่วนไปหมด เง็กเซียนฮ่องเต้ส่งทหารสวรรค์นับ 100,000นาย และเทพต่าง ๆ ไปจับ ก็จับไม่ได้ กลับถูกเห้งเจียปราบกลับมาจนเข็ดเขี้ยวตาม ๆ กัน ในที่สุด เง็กเซียนฮ่องเต้ ต้องยอมให้เห้งเจียขึ้นเป็นใหญ่ พร้อมตั้งให้เป็น "มหาเทพ" (ฉีเทียนต้าเซิ้น แปลตามตัวว่า ผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้าดิน) จากเดิมที่เป็นเพียงคนเลี้ยงม้า (ปี้ม่าอุน) แต่หงอคงก็ยังเหิมเกริมไม่เลิก ในที่สุด องค์ยูไล(พระพุทธเจ้าในความเชื่อของชาวจีน) ต้องเสด็จมาปราบเอง โดยให้หงอคงถูกทับด้วยภูเขาห้านิ้วนาน 500 ปี และผู้ที่จะช่วยออกมาได้ คือ พระถังซัมจั๋ง ผู้เดียวเท่านั้น และเห้งเจียต้องบวชเป็นลูกศิษย์รับใช้พระถังซัมจั๋งไปชมพูทวีป และมีหน้าที่คุ้มครองพระถังซัมจั๋งไปตลอดทาง
เมื่อพระถังซัมจั๋งรับหงอคงเป็นศิษย์แล้ว จึงตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "เห้งเจีย" หรือ "ซุนเห้งเจีย" () แต่เห้งเจียก็ยังคงติดนิสัยเดิม ๆ คือ ใจร้อน ห่าม ดื้อรั้น ไม่เชื่อฟังพระถังซัมจั๋ง พระถังซัมจั๋งมีไม้ตายที่ปราบพยศเห้งเจียคือ "มงคล" ที่ได้รับประทานจากพระโพธิสัตว์กวนอิม ที่รัดอยู่กับหัวของเห้งเจีย เมื่อเห้งเจียพยศเมื่อไหร่ พระถังซัมจั๋ง จะสวดมนต์ เห้งเจียจะเจ็บปวดมาก มงคลอันนี้จะหายไปเมื่อภารกิจได้เสร็จสิ้นแล้ว
ตลอดระยะเวลาการเดินทาง ต้องผจญกับอุปสรรคนานัปการ โดยเฉพาะปีศาจ ที่มักปลอมตัวมาหลอกลวงให้เข้าใจผิด โดยเฉพาะกับพระถังซัมจั๋ง ซึ่งเห้งเจียมักจะมองปีศาจออกก่อนทุกครั้ง และลงมือทำร้ายไปก่อน จึงสร้างความขัดแย้งให้แก่ศิษย์ อาจารย์ คู่นี้ไปตลอด ว่ากันว่า เป็นการเจตนาสร้างความขัดแย้งของตัวละคร ซึ่งสะท้อนถึงบุคคลิกของบุคคลในลักษณะต่าง ๆ
อาวุธสำคัญของเห้งเจีย คือ กระบองวิเศษ ที่ปกติจะเก็บไว้ในรูหู สามารถยืด-หดได้ ซึ่งเดิมเป็นเสาค้ำมหาสมุทร ของเจ้าสมุทรทะเลตะวันออก (ทะเลตงไห่) และมีพาหนะเป็นเมฆวิเศษ
ปัจจุบัน หงอคง หรือ เห้งเจีย ได้รับการนับถือจากชาวจีน โดยตามศาลเจ้าบางแห่ง จะมีรูปเคารพ และนับถือเป็น ไต่เสี่ยฮุกโจ้ว หรือเจ้าพ่อเห้งเจีย เป็นต้น
เห้งเจีย ได้รับอิทธิพลมาจาก หนุมานจากวรรณกรรมรามายณะของอินเดีย และประเพณีความเชื่อของชาวจีน
ในการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 32 "สุพรรณบุรีเกมส์" เห้งเจียได้รับบทเป็นผู้จุดคบเพลิงกับแพรวพราว ดวงจันทร์ ณ สนามกีฬากลางจังหวัดสุพรรณบุรี
เห้งเจียมีชื่อและฉายาต่าง ๆ ตามที่ปรากฏในเรื่องไซอิ๋วดังนี้
In addition to the names used in the novel, the Monkey King has other names in different languages:
อำเภอแม่ลาน
อำเภอแม่ลาน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
อำเภอแม่ลานตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแม่ลานได้ตั้งเป็น กิ่งอำเภอแม่ลาน ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 โดยแยกออกมาจากอำเภอโคกโพธิ์ ประกอบด้วย 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลแม่ลาน ตำบลป่าไร่ และตำบลม่วงเตี้ย
ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกาแต่งตั้งกิ่งอำเภอแม่ลานเป็น อำเภอแม่ลาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 112 ตอนที่ 32 ก ลงวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ 7 กันยายน ปีเดียวกัน
การปกครองของอำเภอแม่ลานมี 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแม่ลานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่28 เมษายน พ.ศ. 2547 เกิดเหตุคนร้ายพร้อมอาวุธบุกสถานีตำรวจ สถานีตำรวจภูธรอำเภอแม่ลาน ส่งผลให้ คนร้ายเสียชีวิต 11 ราย ตำรวจเสียชีวิต 1 ราย รวม 12 ราย
อำเภอไม้แก่น
อำเภอไม้แก่น เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
อำเภอไม้แก่นตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
พื้นที่อำเภอไม้แก่นเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ได้รับการยกฐานะเป็น กิ่งอำเภอไม้แก่น เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ถือเป็นกิ่งอำเภอแห่งแรกของจังหวัดปัตตานี แบ่งเขตการปกครองเป็น 2 ตำบล 13 หมู่บ้าน และต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอไม้แก่น เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 แบ่งการปกครองเป็น 4 ตำบล 17 หมู่บ้าน
การปกครองของอำเภอไม้แก่นมี 4 ตำบล 17 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอไม้แก่นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
คูเวตซิตี
คูเวตซิตี () หรือ มะดีนะฮ์อัลกุวัยต์ () เป็นเมืองหลวงของคูเวต ตั้งอยู่ในเขตอัลอาสิมะห์ มีประชากร 32,403 คน (จากการสำรวจเมื่อพ.ศ. 2548) เป็นที่รู้จักภายในประเทศในชื่อ อัล เดียรา (Al-Diera - ألديره) แปลว่า เมือง เป็นที่ตั้งของรัฐสภาของคูเวต (มัจลิสัล อุมมา) สำนักงานส่วนใหญ่ของรัฐบาล และหอคูเวต (Kuwait Towers) มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ 29°22'11" เหนือ 47°58'42" ตะวันออก (29.369722, 47.978333)
ความต้องการทางการค้าและการขนส่งของคูเวตซิตีสนองด้วยท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต ท่าชูไวค์ (Shuwaik Port) และท่าอาห์มาดิ บนชายฝั่งอ่าวเปอร์เซีย
เศรษฐกิจของคูเวตนั้น เติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้มีการทำสัญญาเปิดโรงแรมเป็นจำนวนหลายแห่ง
โรงแรมสำคัญ ได้แก่
ห้องสรรพสินค้าที่สำคัญได้แก่ ดิแอฟเวนู, มารนาเวิลด์, เดอะทรีฮันเดรตซิกตี้มอลล์
ใน ค.ศ. 2008 มีการสร้างทางรถไฟเชื่อมต่อจากซาอุดีอาระเบียมายังคูเวต ส่วนทางรถไฟฟ้าใต้ดินนั้น อยู่ในขั้นตอนออกแบบ และจะเปิดให้บริการ 2 เส้นทางใน ค.ศ. 2016
ท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต เป็นท่าอากาศยานหลักของคูเวตซิตี
ผีตายโหง
ผีตายโหง คือ คนที่เสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน แบบไม่ธรรมดาตามธรรมชาติ เช่น ถูกยิง จมน้ำ รถชน ฆ่าตัวตาย เป็นต้น สำหรับการตายทั้งกลมก็ถือว่าเป็นการตายแบบตายโหงเช่นกัน
ผีตายโหงจะเป็นผีที่จิตตก เนื่องจากจิตสุดท้ายก่อนตายอารมณ์ยังติดอยู่กับความหวาดกลัว ความตกใจ ความอาฆาตแค้น ความอาลัยอาวรณ์ ตายทั้งที่ยังทำใจไม่ได้ วิญญาณจึงติดอยู่ในบ่วงแห่งอารมณ์ต่างๆ เหล่านั้น ไม่สงบสุข เป็นวิญญาณทรมาน ไม่ยอมรับสภาพปัจจุบันของตัวเอง เลยยังคงเที่ยวปรากฏกายให้คนได้พบได้เห็น ยิ่งถ้าเป็นผีตายโหงที่ตายขณะยังมีความอาฆาตพยาบาทจะมีความดุร้ายเป็นพิเศษ
ผีตายโหงมักสิงสถิตอยู่กับที่ที่ตัวเองตาย (เช่น ผีเฝ้าถนน ตามโค้งร้อยศพ เป็นต้น) เมื่อมีคนมาตายแทนจึงจะไปผุดไปเกิดได้
สงป้า
สงป้า ตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่อง ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า เป็นเพียงฉายา ที่แปลได้ว่า "ยิ่งใหญ่" ชื่อแท้จริงไม่ปรากฏ ไม่มีที่มาที่ไป แต่ปรากฏตัวเป็นประมุขพรรคใต้หล้า พรรคใหม่แต่สามารถไต่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของยุทธภพ สงป้ามีความปรารถนาต้องการเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของยุทธภพ โดยเสาะแสวงหายอดศาสตราวุธต่าง ๆ และท้าประลองกับยอดฝีมือคนอื่น ๆ และหากมีโอกาสก็จะกำจัดทิ้งเสีย สงป้าเป็นคนใจคออำมหิตโหดเหี้ยม เชื่อในโหราศาสตร์ ได้รับคำทำนายจากธุลิดินว่า ฟง (วาตะ) และ อวิ๋น (เมฆา) จะมาช่วยเสริมดวง สงป้าจึงได้รับเด็ก ๆ ที่กำพร้าพ่อแม่เข้ามาเป็นศิษย์อยู่ในพรรค สงป้าได้ถ่ายทอดสุดยอดวิทยายุทธของตนให้แก่ศิษย์เอกทั้ง 3 คือ หมัดหิมะโปรย ให้แก่ ฉินซวง ศิษย์คนโตหัวหน้าหอหิมะ ฝ่ามือเมฆาล่องลอย แก่ ปู้จิ้งอวิ๋น หัวหน้าหอเมฆา และเพลงเตะวายุกระซิบ ให้แก่ เนี่ยฟง ศิษย์คนเล็ก หัวหน้าหอวายุ สงป้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว คือ โยวโร่ "(ในฉบับภาพยนตร์ เปลี่ยนเป็น ข่งฉือ)"
ไซเรน
"สำหรับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกซาลาแมนเดอร์ ดูที่ ไซเรน"
ไซเรน (; กรีก: Σειρήν, Σειρῆνες) เป็นปีศาจในเทพปกรณัมกรีก โดยปรากฏบทบาทอย่างยิ่งจากตำนานเรื่องเจสันและเรืออาร์โกและโอดิสซีย์ ไซเรน มีลักษณะของสัตว์ผสม 3 อย่าง คือ คล้ายนางเงือก มีขาเป็นครีบปลา มีปีกและเสียงเหมือนนก แต่บ้างก็ว่า ไซเรน เป็นมนุษย์ครึ่งนกเหมือนกินร กินรี ในวรรณคดีไทย
จากบทประพันธ์ตอนหนึ่ง ระบุว่า
ไซเรน มีเสียงอันไพเราะ รูปร่างที่งดงามรองจากเงือกเล็กน้อย มีความสามารถในการสะกดจิตให้ผู้อื่น ทำตามในสิ่งที่ตนเองต้องการ เสียงของไซเรนไพเราะเพราะพริ้งจนทำให้คนที่เดินเรือผ่านมายังบริเวณใกล้เคียงที่ไซเรนอาศัยอยู่หลงทางเข้ามาตามเสียงเพลงของไซเรน ผู้ที่ทนฟังเสียงของนางไซเรนได้โดยไม่เสียสติจะได้รับปัญญาในการรู้จุดอ่อนของตน
ในลุ่มแม่น้ำไรน์ในประเทศเยอรมนี มีอุบัติเหตุทางเรือเกิดขึ้นบ่อย ๆ เชื่อว่าเกิดจากไซเรน ที่เรียกว่า ""ผู้หญิงแห่งแม่น้ำไรน์"" ซึ่งปรากฏอยู่ในคติชนนิยมและวรรณกรรมต่าง ๆ
ไซเรน ได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยมากมาย เช่น เป็นตัวละครหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง "เซนต์เซย่า" ที่ชื่อ ไซเรน โซเรนต์
โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา
โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา เป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2445 เป็นโรงเรียนราษฎร์ชื่อ โรงเรียนกุมารีวิทยาลัย พ.ศ. 2485 ได้มีโรงเรียนราษฎร์เปิดขึ้นอีกหนึ่งโรงชื่อ โรงเรียนบำรุงดรุณี ต่อมารัฐได้รวมโรงเรียนทั้งสองเข้าด้วยกันและตั้งชื่อใหม่ว่า โรงเรียนมณฑลสุราษฎร์ธานี ต่อมาได้แยกนักเรียนหญิงไปเรียนที่อาคารใหม่จึงตั้งชื่อใหม่ว่า โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี และในพ.ศ. 2521 โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี ได้เปิดรับนักเรียนชายเข้าศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 จึงได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งหนึ่งเป็น โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา จนถึงทุกวันนี้
โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เดิมชื่อโรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี มีนางสาวบุญคง สาระเกษตริน เป็นครูใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2510 กรมสามัญศึกษาได้อนุญาตให้โรงเรียนสุราษฎร์ธานีย้ายไปอยู่อาคารสร้างใหม่ ณ บริเวณสนามบินเก่า ถนนดอนนก ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี และได้ยกสถานที่เดิมของโรงเรียนสุราษฎร์ธานีซึ่งอยู่ติดกัน ให้แก่โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี
ปี พ.ศ. 2520 โรงเรียนได้รับงบประมาณสร้างอาคารเรียน จำนวน 1 หลัง โรงฝึกงาน 1 หลัง อาคารต่าง ๆ สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2521 จึงรับนักเรียนได้เพิ่มมากขึ้น
ปี พ.ศ. 2521 (5 ตุลาคม พ.ศ. 2521) โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี ได้รับอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนจากเดิม "โรงเรียนสตรีสุราษฎร์ธานี" เป็นโรงเรียน "สุราษฎร์พิทยา" ก็เนื่องจากทางโรงเรียนได้เล็งเห็นถึงความจำเป็นต่อเด็กที่ยังขาดที่เรียนทั้งชาย-หญิง ควรจะมีโอกาสเข้ามาศึกษาเล่าเรียนเพื่อเป็นกำลังของชาติต่อไป จึงได้รับนักเรียนชายเข้ามาเรียนในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 และปัจจุบันนี้ก็ได้รับนักเรียนชายในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายจำนวนประมาณ 953 คน ในเมื่อมีการรับนักเรียนชายเข้ามาจึงจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเสียใหม่ตามที่ได้รับอนุมัติ
ปี พ.ศ. 2522 โรงเรียนได้งบประมาณสร้างอาคารแบบ 420 อีก 1 หลัง จำนวน 20 ห้องเรียน ปรากฏว่าไม่มีผู้ใดยื่นซองประกวดราคาจ้างก่อสร้าง กรมสามัญศึกษา จึงต้องอนุมัติให้สร้างโดยว่าจ้างพิเศษ ซึ่งบริษัทรับเหมาก่อสร้างได้ขอตัด สี ไฟฟ้า และครุภัณฑ์ โต๊ะ เก้าอี้หมด ผลสุดท้ายก็ยังได้อาคารเพิ่มอีก 1 หลังเป็นอาคารเรียน
ปี พ.ศ. 2524 โรงเรียนได้รับงบประมาณให้สร้างอาคารเรียนแบบ 424 อีก 1 หลังจำนวน 18 ห้องเรียน เต็มตามรูปแบบ ซึ้งแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม 2525 นับเป็นอาคารหลังแรกที่โรงเรียนได้มาอย่างสมบูรณ์แบบ (แทนอาคารเก่าที่ชำรุด)
ปี พ.ศ. 2530 โรงเรียนได้รับงบบประมาณในการสร้างอาคารอเนกประสงค์ 3 ชั้น (อาคารบวรศิลป์) ชั้นล่างสุดเป็นใต้ถุนโล่ง ชั้นที่ 2 เป็นโรงฝึกงาน และชั้นที่ 3 เป็นหอประชุม
ปี พ.ศ. 2531 โรงเรียนได้ปรับปรุงใต้ถุนอาคารอเนกประสงค์เป็นห้องสมุดโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2539 โรงเรียนได้รับงบประมาณในการก่อสร้างอาคารอเนกประสงค์ 6 ชั้น (อาคารธำรงวิทย์) จำนวน 1 หลัง งบประมาณรวม 46,500,000 บาท และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2541
ปัจจุบันโรงเรียนสุราษฎร์พิทยามี คณะครู-อาจารย์รวม 135 คน นักเรียน 3,092 คน และนักการ-ลูกจ้างประจำ 14 คนนอกจากนี้โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา ยังได้มีการดำเนินการพัฒนาการใช้หลักสูตรอย่างต่อเนื่อง ตลอดจนการบูรณาการให้เกิดความสอดคล้องกับงานกิจการนักเรียน กิจกรรมส่งเสริมศักยภาพนักเรียน และส่งเสริมการใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น และจะพยายามพัฒนาการใช้วิทยากรอาสามากขึ้นต่อไป
โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา มีคณะสีในการแข่งขันกีฬาภายในทั้งหมด 5 คณะสี ดังนี้
ข้าวสารเสก
ข้าวสารเสก ถือเป็นเครื่องประกอบพิธีกรรมทางไสยศาสตร์ไทยโบราณ สามารถใช้ได้หลายประการแล้วแต่วัตถุประสงค์ ดังเช่นในวรรณคดีเรื่องขุนช้างขุนแผน ขุนแผนได้ใช้ข้าวสารที่ย้อมว่านยาเป็นเครื่องมือประกอบเมื่อจะสะกดขึ้นเรือนขุนช้าง ซึ่งเมื่อจุดตามเทียนอาคมสำหรับสะกดไว้ที่รั้วบ้านหรือนอกชานแล้ว ก็ซัดข้าวสารย้อมว่านยาที่ปลุกเสกแล้วขึ้นไปบนหลังคาเรือน เชื่อว่าจะสะกดคนบนเรือนให้หลับใหล
อีกประการเรียกว่าข้าวพิรอด คือข้าวเปลือกที่รอดผ่านพ้นกรรมวิธีการตำ ร่อน สีข้าว และการหุงจนมาปรากฏในจานข้าวได้ โบราณนับถือกันว่าเป็นของดี มีคุณทางแคล้วคลาด มักเก็บไว้ปลุกเสกเพื่อทำเป็นเครื่องรางโดยเย็บถุงเล็กๆ ใส่ไว้ อนึ่ง ผู้เรืองอาคมมักใช้ข้าวสารเสกเพื่อกำราบฤทธิ์ของวิญญาณร้าย โดยเชื่อว่าเมื่อซัดถูกภูตพรายจะต้องเร่งหลีกหนีไป มิฉะนั้นจะต้องแหลกเป็นจุณ ข้าวสารเสกอาจใช้ในพิธีการทำเสน่ห์ได้อีกด้วยโดยใช้ข้าวสารตกก้นครก ซึ่งก็คือข้าวสารที่ตกหลงอยู่ในครกตำข้าวแบบสมัยก่อน มาแช่น้ำมันหอมปลุกเสกแล้วเอาไว้ดีดใส่ผู้ที่ปรารถนา เชื่อว่าจะทำให้หลงใหลในตัวผู้กระทำ
พระถังซัมจั๋ง
เหี้ยนจึง หรือสำเนียงกลางว่า เสวียนจั้ง (; ประมาณ ค.ศ. 602 – 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 664) หรือที่รู้จักในนิยายไซอิ๋วว่า ถังซัมจั๋ง () เป็นพระภิกษุที่บำเพ็ญศีล สมาธิ ปัญญา มาแต่เยาว์ เมื่อเติบใหญ่ขึ้นจึงได้ออกเดินทาง โดยได้เขียนเป็นบันทึกการเดินทางไว้ด้วย ซึ่งเขียนขึ้นในปี พ.ศ. 1183 (ค.ศ. 646) มีชื่อว่า "ต้าถังซีโหยวจี้" (大唐西游记) แปลว่า "จดหมายเหตุการเดินทางสู่ดินแดนตะวันตกของมหาราชวงศ์ถัง" โดยในนั้นเล่าถึงการเดินทางที่ไปพบปะกับภูมิประเทศที่แตกต่างออกไป สภาพผู้คน วัฒนธรรมที่หลากหลาย น่าสนใจ รวมไปถึงการทหารและการเมืองการปกครอง โดยการเดินทางไปศึกษาพุทธศาสนาและศาสตร์ความรู้ต่างๆที่ทวีปอินเดีย เมื่อเดินทางกลับมาประเทศจีน ได้นำพระสูตรทั้งมหายานและเถรวาทกลับมาด้วยกว่า 600 ม้วน เพื่อกลับมาแปลเป็นภาษาจีน
หนังสือ "ต้าถังซีโหยวจี้" ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยและ
พระถังซัมจั๋ง มีชื่อเดิมว่า เหี้ยนจึง เป็นชาวมณฑลเหอหนาน เมื่อเยาว์วัยได้ติดตามพี่ชายคนที่สอง ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุในเมืองลั่วหยาง และได้รับเลือกให้เป็นนาคหลวง บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี และมีความสามารถในการแสดงธรรมเป็นอย่างมาก เมื่อสิ้นราชวงศ์สุย และเปลี่ยนเป็นราชวงศ์ถังแล้ว ท่านจึงตัดสินใจเดินทางไปแสวงธรรมในประเทศอินเดีย ได้ออกเดินทางเมื่อปี พ.ศ. 1172
พระถังซัมจั๋ง ได้ศึกษาพระธรรมในอินเดีย ที่มหาวิทยาลัยนาลันทา นานถึง 17 ปี รวมระยะเวลาไปกลับทั้งสิ้น 19 ปี เป็นระยะทางกว่า 5 หมื่นลี้ ส่งให้จดหมายเหตุชิ้นนี้ของท่านนั้นอุดมไปด้วยข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับดินแดนในเอเชียกลางและเอเชียใต้เมื่อพันกว่าปีที่แล้วกว่า 138 แว่นแคว้น โดยในจำนวนนี้มี 110 แคว้นที่ท่านเดินทางไปด้วยตนเอง ขณะที่อีก 28 แคว้นนั้นท่านบันทึกจากคำบอกเล่าของผู้อื่น นับเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่ง
พระถังซัมจั๋ง เดินทางกลับจีนพร้อมทั้งนำพระไตรปิฎกฉบับภาษาสันสกฤตกลับมาด้วย ท่านเดินทางถึงเมืองหลวงของจีนคือ เมืองฉางอาน ในปี พ.ศ. 1188 ในสมัย พระเจ้าถังไท่จง พระองค์ทรงเป็นปราชญ์ผู้เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จึงทรงอุปถัมภ์การแปลพระไตรปิฎก จากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน และ พระเจ้าถังไท่จงได้ทรงอาราธนาพระถังซัมจั๋งให้เขียนบันทึกการเดินทางไปอินเดีย จึงปรากฏหนังสือเรื่อง ต้าถังซีวีจี้ ในรัชกาลต่อมาพระเจ้าถังเกาจง พระองค์ทรงรับอุปถัมภ์งานแปลพระไตรปิฎกต่อ พระถังซัมจั๋งดำเนินงานต่อไปจนมรณภาพในปี พ.ศ. 1207
พระถังซัมจั๋ง ภาคนิยายไซอิ๋ว (西游记) เป็นผู้มีบุญมาเกิด โดยลอยมาตามน้ำ พระภิกษุรูปหนึ่งเก็บได้ และเลี้ยงให้เติบใหญ่ โดยเป็นผู้ที่ใฝ่ในพระธรรมมาตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อเติบใหญ่จึงได้บวชเรียน มีชื่อเสียงทางด้านศีล สมาธิ ปัญญา จนกระทั่งได้รับการอุปถัมภ์จากถังไท่จงฮ่องเต้ กษัตริย์แห่งราชวงศ์ถัง ผู้ที่เลื่อมใสในพุทธศาสนา นับถือเป็นน้องชายบุญธรรม ให้ใช้ชื่อว่า "ถังซัมจั๋ง" และได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ไปอัญเชิญพระไตรปิฏก ณ ชมพูทวีป อันห่างไกล
ตลอดระยะเวลาการเดินทาง พระถังซัมจั๋ง ต้องเผชิญกับอุปสรรคนานัปการ เชื่อว่าเนื้อของพระถังซัมจั๋งกินแล้วอายุยืนหมื่นปี พระถังซัมจั๋งจึงมักถูกพวกปิศาจจับตัวบ่อยครั้ง
ผีตายทั้งกลม
ผีตายทั้งกลม (หรือบางครั้งเรียกว่า ผีตายท้องกลม ซึ่งเป็นคำที่ใช้ผิด) เป็นผีไทยลักษณะหนึ่ง โดยผู้หญิงที่ตายขณะที่กำลังตั้งครรภ์ลูกในท้องหรือขณะที่กำลังคลอดลูก ถ้าในขณะที่กำลังจะคลอดลูกนั้นแล้วเกิดตายขึ้นมาทั้งแม่และลูกถือว่าเป็นการตายโหงอีกรูปแบบหนึ่ง นางนาค หรือแม่นาคพระโขนงก็เป็นผีตายทั้งกลมเช่นกัน ผีตายทั้งกลมจะสำแดงอาการหลอกหลอนคนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ถ้าใครเดินผ่านบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมในยามค่ำคืน จะได้ยินเสียงกล่อมเด็กดังวังเวงมาจากในบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมนั้น หรือหนักหน่อยอาจจะมีคนเห็นเปลเด็กผูกอยู่บนคบไม้สูง โดยมีผีตายทั้งกลมนั่งกล่อมลูกอยู่ข้างล่าง ส่วนมือยืดยาวขึ้นไปบนคบไม้ ไกวเปลให้ลูก
คำว่าตายทั้งกลม สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากคำว่า "ตายทั้งกลํ" คำว่า "กลํ" (/กม/) เป็นภาษาเขมร หรือภาษาโบราณ แปลว่า "ทั้งหมด ทั้งมวล หรือหมดสิ้น" ซึ่งในประชุมจารึกสยาม ภาคที่ ๑ จารึกสุโขทัย ชำระและแปลโดยยอร์จ เซเดส์ ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ พ.ศ. ๒๔๖๗ มีข้อความว่า "จึ่งได้แก่เมืองแก่กูทงงกลํ" ซึ่งคำว่า "ทงงกลํ" ในที่นี้แปลว่า "ทั้งหมด" ผู้หญิงที่ตายทั้งกลม ก็คือ ตายทั้งหมด คือ ตายทั้งแม่และลูก
ซิมเพล็กซ์
ในเรขาคณิต ซิมเพล็กซ์ () หรือ "n"-ซิมเพล็กซ์ คือรูปเชิงอุปมานของรูปสามเหลี่ยมใน "n" มิติ หรืออาจกล่าวให้ชัดเจนขึ้นได้ว่า ซิมเพล็กซ์ คือ 
คอนเว็กซ์ฮัล (convex hull) ของเซตของจุด "n"+1 จุดที่อิสระสัมพรรค (affinely independent) กันในปริภูมิแบบยุคลิดมิติ "n" หรือมากกว่า
เช่น 0-ซิมเพล็กซ์ คือ จุด, 1-ซิมเพล็กซ์ คือ เส้น, 2-ซิมเพล็กซ์ คือ รูปสามเหลี่ยม, 3-ซิมเพล็กซ์ คือ ทรงสี่หน้า (รวมไปถึงบริเวณภายในของแต่ละรูปด้วย)
นิกายในศาสนาอิสลาม
นิกายและสำนักคิดในอิสลาม
ท่านศาสดามุฮัมมัด ได้กล่าวว่า : 
แท้จริงประชาชาติของศาสดามูซา (อ) ได้แตกออกภายหลังจากเขาเป็น 71 จำพวก มีหนึ่งกลุ่มเท่านั้นที่รอด ส่วนอีก 70 อยู่ในไฟนรก 
และประชาชาติของศาสดาอีซา (อ) ได้แตกออกภายหลังจากเขาเป็น 72 จำพวก มีหนึ่งกลุ่มเท่านั้นที่รอด ส่วนอีก 71 อยู่ในไฟนรก 
และแท้จริงประชาชาติของฉัน จะแตกออกภายหลังจากฉันเป็น 73 จำพวก มีกลุ่มเดียวเท่านั้นที่รอด ส่วนอีก 72 จะอยู่ในไฟนรก
นักวิชาการอิสลาม มีทัศนะแตกต่างกันในการแบ่งจำนวนนิกายต่างๆในโลกอิสลาม
อย่างไรก็ตามไม่ว่าศาสนาอิสลามจะแตกออกเป็นหลายกลุ่ม แต่ศาสนาอิสลามที่ถูกต้องมีเพียงกลุ่มเดียวส่วนกลุ่มอื่นๆที่แตกแนวนั้นถือเป็นกลุ่มนอกศาสนา เพราะที่อยู่ของเขาเหล่านั้นคือไฟนรก ดังนั้นเราอาจจะสรุปได้ว่า ศาสนาอิสลาม มีนิกายเดียว (เพราะนิกายอื่นๆนั้นไม่ใช่อิสลาม ณ.ที่ อัลลอฮฺ)
รายชื่อนิกายในศาสนาอิสลามจากตำราต่างๆ มานำเสนอรวมทั้งได้ผนวกกลุ่มต่างๆเท่าที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบันเข้าไปด้วย ซึ่งการนำเสนอนี้อาจแตกต่างไปจากตำราทั้งหลาย แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร เพราะแม้แต่ตำราเกี่ยวกับนิกายต่างๆในอิสลาม แต่ละเล่มต่างได้กล่าวไว้ ไม่เท่ากันและแตกต่างกันไป
ข้อสำคัญที่สุดที่ทุกท่านไม่ควรมองข้ามก็คือ แต่ละกลุ่มย่อมมีหลักความเชื่อ(อะกีดะฮ์หรืออุซูลุดดีน)และหลักปฏิบัติ(อัลฟิกฮ์หรืออะห์กาม)ที่เหมือนกันและแตกต่างกัน 
เพราะฉะนั้นทางเราใคร่ขอความร่วมมือจากทุกท่าน กรุณาส่งข้อมูลที่แท้จริงจากมัซฮับ(แนวทาง)ของท่านมายังเรา เพื่อเป็นข้อมูลแก่ผู้ใฝ่ศึกษาศาสนาอิสลามจะได้รับประโยชน์จากท่าน 
เช่นเดียวกันทางเราจะพยายามนำเสนอข้อมูลนิกายต่างๆแก่ท่านด้วย อินชาอัลลอฮ์
จากที่ได้นำเสนอมา สามารถแบ่งกลุ่มแกนนำหลักๆได้ 6 กลุ่มดังนี้คือ
กลุ่มแรก ซุนนี่ หรืออะฮ์ลุสสุนนะฮ์ วัลญะมาอะฮ์ มี 4 กลุ่มกลุ่มที่สอง มุอ์ต๊ะซิละฮ์ มี 12 กลุ่ม
กลุ่มที่สาม ญับบะรียะฮ์มี 5 กลุ่ม
กลุ่มที่สี่ ค่อวาริจญ์มี 18 กลุ่ม
กลุ่มที่ห้า มุรญิอะฮ์มี 6 กลุ่ม
กลุ่มที่หก กลุ่มชีอะฮ์ มี 24 กลุ่ม
สาขาซัยดียะฮ์
สาขาที่อ้างว่าเป็นชีอะฮ์ แต่ความจริงไม่ใช่ชีอะฮ์
สาขาอิมามียะฮ์
ฮึงหลีเต็ง
ฮึ หรือ"ฮึงหลีเต็ง"หรืออาหกของเตียบ่อกี้ ตัวละครในวรรณกรรมดาบมังกรหยก ฮึ เป๋นจ๋าวเหนือ อยู่ใต้แคว้นพุกาม แขวงต้าลือปอ ตำบลลองสอง อยู่ตั่วปู้เดี๋ยว บ่มีเมีย มีรักในวัยหนุ่มที่ไม่สมหวังกับกีเฮียวพู้ เนื่องด้วยนางมีใจกับเอี้ยเซียวผู้เป็นทูตซ้ายแห่งนิกายเม้งก่า ดั่งฟ้าลิขิตลูกสาวคนเดียวของนาง(เอี้ยปุ๊กห่วย)ได้มาทำหน้าที่เยียวยาแผลใจและแผลกายของเขาอีกทั้งยังอยู่ครองรักเคียงข้างเขาสืบไป
จิวยี่
จิวยี่ (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก แม่ทัพคนสำคัญของง่อก๊ก ขุนพลผู้ปราดเปรื่อง และเป็นคู่ปรับคนสำคัญของขงเบ้ง เป็นชาวเมืองลู่เจียนซู เกิดในครอบครัวขุนนางเก่า มีชื่อรองว่า กงจิน (公瑾) ลักษณะเป็นบุรุษรูปงาม หน้าขาว เมื่อวัยเด็กได้เรียนรู้วิชาอย่างแตกฉาน ทั้งการทหาร และศิลปะแขนงต่าง ๆ โดยจิวยี่เป็นผู้ชำนาญทางดนตรี กล่าวกันว่า ถ้าใครดีดพิณผิดแม้นิดเดียว ใครต่อใครจับไม่ได้ แต่จิวยี่สามารถจับได้ จิวยี่เป็นผู้มีนิสัยโอบอ้อม มีน้ำใจต่อเพื่อนฝูง ดังนี้ จึงมีผู้ที่เคารพนับถือเป็นมิตรสหายมากมาย
จิวยี่ คบหาเป็นเพื่อนกับซุนเซ็กมาแต่ยังเล็ก เมื่อซุนเซ็กสร้างเมืองกังตั๋งจนรุ่งเรือง จิวยี่มีส่วนในการสร้างความสำเร็จนั้นด้วย และทั้งคู่ก็มีสถานะเป็นคู่เขยกัน โดยที่ภรรยาของทั้งคู่ คือ นาง 2 เกี้ยวแห่งเมืองกังตั๋ง ภรรยาของซุนเซ็ก คือ ไต้เกี้ยวพี่สาวของเสียวเกี้ยวซึ่งเป็นภรรยาของจิวยี่ เมื่อซุนเซ็กสิ้นลง ได้ฝากฝังเมืองกังตั๋งและซุนกวน น้องชายไว้กับจิวยี่ด้วย มีความภักดีต่อตระกูลซุนมาก เพราะถือว่าตระกูลซุน มีบุญคุณต่อตน และครอบครัวมาตลอด เขารับใช้ตระกูลซุน ด้วยความซื่อสัตย์ และสามารถอย่างถึงที่สุด จิวยี่ได้รับตำแหน่ง เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งง่อก๊ก เมื่ออายุได้เพียง 26 ปี
เมื่อขงเบ้ง มาอยู่ที่เมืองกังตั๋งเพื่อร่วมกันรับมือกับทัพวุยก๊กของโจโฉ แม้ทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกัน แต่จิวยี่ก็ไม่ไว้วางใจขงเบ้ง เพราะเกรงว่าขงเบ้งต่อไป จะเป็นภัยแก่ง่อก๊ก จึงหาทางกำจัดขงเบ้งอยู่เสมอๆ แต่ขงเบ้งก็ล่วงรู้ก่อน และทำลายแผนการเหล่านี้ ไว้ได้ทุกครั้ง สร้างความแค้นใจให้จิวยี่ยิ่งนัก
จิวยี่ สิ้นชีพเมื่ออายุได้เพียง 36 ปี ระหว่างยกทัพบุกเมืองลำกุ๋น ด้วยอาการโลหิตเป็นพิษจากลูกธนู ประกอบกับความแค้นใจที่มีต่อขงเบ้ง และขงเบ้งส่งจดหมายยั่วยุมา จึงกระอักเลือดตาย ก่อนสิ้น จิวยี่ได้รำพันออกมาว่า "เมื่อฟ้าส่งข้ามาเกิดแล้ว เหตุไฉนถึงส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย" ตามบันทึกประวัติศาสตร์จริงจิวยี่เสียชีวิตเพราะป่วยจากโรคระบาด ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตายด้วยความคับแค้นใจต่อขงเบ้งแต่อย่างไร ปัจจุบันสืบทราบแล้วว่าจิวยี่ตายเพราะโรคพยาธิชนิดหนึ่ง เรียกว่า เสว่ซีฉง (หนอนดูดเลือดคล้ายพยาธิปากขอ)
ประทุมพร วัชรเสถียร
รองศาสตราจารย์ ประทุมพร วัชรเสถียร (สกุลเดิม: เหล่าวานิช; 27 กันยายน พ.ศ. 2486 — 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ()) ชื่อเล่น ตุ้ง เป็นนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านการเมืองและนโยบายต่างประเทศแถบยุโรป, นักเขียน, นักจัดรายการวิทยุ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ ตลอดจนเคยเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, อาจารย์ประจำภาควิชาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, รองอธิการบดีฝ่ายวิเทศสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ร.ศ.ประทุมพร เป็นรัฐศาสตรบัณฑิตแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 14 จากนั้น ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย สหรัฐ ได้ป็นมหาบัณฑิตด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ส่วนด้านครอบครัว ประทุมพรนับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ และได้สมรสกับธีระ วัชรเสถียร สามีนับถือนิกายโรมันคาทอลิก มีบุตรชายด้วยกันคือพลธร วัชรเสถียร
ร.ศ.ประทุมพร เป็นที่รู้จักมากในบทบาทนักเขียน และสื่อมวลชน ในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 เป็นหนึ่งใน 100 บุคคลที่ร่วมลงชื่อคัดค้านการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของจอมพลถนอม กิตติขจร ด้วย
ถึงแก่กรรมเมื่อเวลา 04.10 น. ของวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ หลังต่อสู้กับมะเร็งต่อมน้ำเหลืองมาระยะหนึ่ง ก่อนเสียชีวิตได้ทำพินัยกรรมมอบร่างของตนให้แก่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วย มีพิธีไว้อาลัย ณ คริสตจักรสืบสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร การนี้ท่านผู้หญิงอรนุช อิศรางกูร ณ อยุธยา นางสนองพระโอษฐ์ได้อัญเชิญพวงหรีดของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีตั้งเพื่อไว้อาลัย
สิกขมานา
สิกขมานา เป็นคำเรียกผู้ที่ถือศีล 6 ข้อก่อนที่จะบวชเป็นภิกษุณี, สามเณรี ก็เรียก
ก่อนที่ผู้หญิงจะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้น ต้องบวชเป็น "สิกขมานา" เสียก่อน สิกขมานาต้องถือศีล 6 ข้ออย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 2 ปี หากศีลขาดแม้แต่ข้อเดียวจะต้องเริ่มนับเวลาใหม่
การบวชเป็นสิกขมานา จะบวชได้ต้องอายุครบ 18 ปี เพราะว่าคนที่จะบวชเป็นภิกษุณีได้นั้นต้องอายุครบ 20 แต่สำหรับหญิงที่แต่งงานแล้ว พระพุทธองค์อนุญาตให้บวชเป็นสิกขมานาได้ตั้งแต่อายุ 12 เพราะว่าคนที่แต่งงานจะได้เรียนรู้ความยากลำบากของชีวิต รู้จักสุข ทุกข์ เมื่อรู้จักทุกข์ก็จะรู้จักสมุทัย นิโรธ มรรค ได้ จนนำไปสู่การบรรลุในที่สุด
ก่อนที่ภิกษุณีสงฆ์จะหมดไปจากอินเดียนั้น พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งพระธรรมทูตออกไป 9 สาย 1 ในนั้นคือ พระมหินทรเถระ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ในสายพระมหินทรเถระนี้ไปศรีลังกา การเผยแพร่ศาสนาพุทธประสบความสำเร็จอย่างดียิ่ง พระนางอนุลา น้องสะใภ้ของกษัตริย์ศรีลังกา ทรงอยากผนวช จึงนิมนต์พระนางสังฆมิตตาเถรี พระธิดาของพระเจ้าอโศก มาเป็นปวัตตินีให้ "ปวัตตินี" คือพระอุปัชฌาย์ที่เป็นผู้หญิง
จากศรีลังกา ภิกษุณีสงฆ์ได้ไปสืบสายไว้ในจีน ไต้หวัน และอื่น ๆ อีกมาก จนกระทั่งพุทธศาสนาที่อินเดียและศรีลังกาเสื่อมลงลงไปในช่วงหลัง ทำให้ภิกษุณีฝ่ายเถรวาทซึ่งมีศีล และข้อปฏิบัติที่ยุ่งยากไม่สามารถรักษาวงศ์ของภิกษุณีไว้ได้ จึงทำให้ไม่มีผู้สืบทอดการบวชเป็นภิกษุณีสายเถรวาทในปัจจุบัน
ในปัจจุบัน มีความเชื่อว่ายังมีภิกษุณีสายเถรวาทเหลืออยู่ และอ้างหลักฐานยืนยันว่าภิกษุณีทางสายมหายาน วัชรยานนั้นสืบสายไปจากภิกษุณีสายเถรวาท โดยถือกันว่าหากภิกษุณีสายเถรวาทสืบสายไปเป็นมหายานได้ (ภิกษุณีจากลังกาไปบวชให้คนจีน) ภิกษุณีมหายานก็สืบสายมาเป็นเถรวาทได้เช่นกัน
ในกรณีนี้เคยมีประเด็นถกเถียงอยู่ช่วงหนึ่งว่าปัจจุบันนี้สามารถบวชภิกษุณีได้หรือไม่ มีข้อสรุปจากทางพระสงฆ์ฝ่ายเถรวาทว่าพระพุทธองค์ทรงอนุญาตให้มีการบวชเป็นภิกษุณีได้ก็ต่อเมื่อบวชต่อสงฆ์ทั้ง 2 ฝ่าย คือต้องบวชทั้งฝ่ายพระภิกษุสงฆ์ และฝ่ายภิกษุณีสงฆ์เป็นการลงญัตติจตุตถกรรมวาจาทั้งสองฝ่าย จึงจะสามารถเป็นภิกษุณีได้ ดังนั้นในเมื่อภิกษุณีสงฆ์เถรวาทได้เสื่อมสิ้นลงไม่มีผู้สืบต่อ จึงทำให้ในปัจจุบันไม่สามารถทำการบวชผู้หญิงเป็นภิกษุณีฝ่ายเถรวาทได้ การที่มีข้ออ้างว่าสายมหายานสืบสายวงศ์ภิกษุณีสงฆ์ไปก็ไม่สามารถอ้างได้ เพราะการสืบสายทางมหายานมีข้อวินัยและการทำสังฆกรรมบวชภิกษุณีที่ไม่ถูกต้องกับพระไตรปิฎกฝ่ายเถรวาท
ปัจจุบันศรีลังกาพยายามฟื้นฟูภิกษุณีสงฆ์ จนมีหลายร้อยรูป ที่เมืองไทยเองก็มีคนบวชเป็นภิกษุณีหลายรูปแล้วเช่นกัน แต่คณะสงฆ์ไทยไม่ยอมรับเป็นภิกษุณีสงฆ์เพราะสาเหตุดังกล่าวมาแล้วข้างต้น
ปางสมาธิ
ปางสมาธิ เป็นพระพุทธรูปลักษณะนั่งสมาธิ นั่งลำพระองค์ตั้งตรงพระบาท (เท้า) ทั้งสองซ้อนกัน โดยพระบาทขวาซ้อนทับอยู่บนพระบาทซ้าย พระหัตถ์ทั้งสองวางซ้อนหงายกันบนพระเพลา (ตัก) โดยวางพระหัตถ์ขวาซ้อนหงายอยู่บนพระหัตถ์ซ้าย (ท่าสมาธิราบ ขาขวาทับขาซ้าย) จัดเป็น "ปฐมปาง" หรือปางที่ให้กำเนิดองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยพระองค์ทรงอยู่ในพระอิริยาบถนี้ในคืนวันตรัสรู้ เรียกได้อีกอย่างว่าปางตรัสรู้ หรือเป็นพระพุทธรูปในอิริยาบถประทับนั่งสมาธิโดยใช้ข้อพระบาททั้งสองข้างขัดกันซึ่งเรียกว่า (ปางขัดสมาธิเพชร)
เป็นท่านั่งสมาธิหลังจากพระพุทธเจ้าทรงกำจัดพระยามาร และเสนามารให้ปราชัยไปแล้ว ด้วยพระบารมีตั้งแต่เวลาเย็นก่อนพระอาทิตย์ตก (ปางมารวิชัย) ทรงเจริญสมาธิภาวนาด้วยท่านั่งสมาธินี้จนทำจิตให้ปราศจากอุปกิเลส บรรลุปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุถฌาน ซึ่งเป็นส่วนของรูปสมาบัติ ที่เรียกว่า "เข้าฌานสมาบัติ" จากนั้นก็ใช้ฌานสมาธิที่แน่วแน่นั้น เจริญปัญญา หรือองค์วิปัสสนา จนได้บรรลุ "ญาณ" (คือ ความรู้แจ้ง) ที่เรียกว่า "อภิญญาญาณ" (ความรู้แจ้งอันประเสริฐสุด) ทั้งสามประการคือ ทรงบรรลุญาณที่หนึ่ง ในตอนปฐมยาม (ประมาณ 3 ทุ่ม) ญาณนี้เรียกว่า "บุพเพนิวาสานุสติญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงอดีตชาติหนหลังทั้งของตนและของคนอื่น พอถึงมัชฌิมยาม (ประมาณเที่ยงคืน) ก็ได้บรรลุญาณที่สอง ที่เรียกว่า "จุตูปปาตญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความจุติ คือ ดับและเกิดของสัตว์โลก ตลอดจนถึงความต่างกันที่เรียกว่า "กรรม" พอถึงปัจฉิมยาม (หลังเที่ยงคืนล่วงแล้ว) ทรงบรรลุญาณที่สาม คือ "อาสวักขยญาณ" หมายถึง ความรู้แจ้งถึงความสิ้นไปของกิเลส และอริยสัจสี่ คือความทุกข์ (ทุกข์) เหตุเกิดของความทุกข์ (สมุทัย) ความดับทุกข์ (นิโรธ) วิธีดับทุกข์ (มรรค) และกำจัดอวิชชาไปจนสิ้นจากกมลสันดาน
อำเภอกะพ้อ
กะพ้อ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
อำเภอกะพ้อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด ห่างจากอำเภอเมืองปัตตานี 68 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
คำว่า "กะพ้อ" เป็นชื่อของปาล์มชนิดหนึ่ง อำเภอกะพ้อเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสายบุรี ประกาศแยกเป็น กิ่งอำเภอกะพ้อ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2525 ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอกะพ้อ ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา
การปกครองของอำเภอกะพ้อมี 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอกะพ้อประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอปะนาเระ
อำเภอปะนาเระ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี ประชากรแต่งกายตามแบบของประชากรมลายู มีประเพณี วัฒนธรรมตามแบบอิสลาม พูดภาษามลายูและภาษาถิ่นใต้เจ๊ะเห (ตากใบ)
อำเภอปะนาเระตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
"ปะนาเระ" เป็นภาษามลายูปัตตานีซึ่งมีที่มาจากคำว่า "ปาตา" แปลว่า หาด และคำว่า "ตาเระ" แปลว่าอวนลากปลา เมื่อนำมารวมกันเป็น ปาตาตาเระ จึงหมายถึงหาดที่ตากอวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของชาวประมงทางภาคใต้ ต่อมาคำว่าปาตาตาเระเมื่อใช้นาน ๆ ก็กร่อนเป็น ปะนาเระ และเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
การปกครองของอำเภอปะนาเระมี 10 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปะนาเระประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ถนนเสรีไทย
ถนนเสรีไทย () เริ่มตั้งแต่เขตบางกะปิ ผ่านเขตบึงกุ่ม เขตคันนายาว ไปสิ้นสุดที่เขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร เดิมอยู่ในความดูแลของแขวงการทางกรุงเทพ กรมทางหลวง และได้รับการกำหนดเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3278 ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร
ถนนสายนี้มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางกะปิ ปลายถนนลาดพร้าวในเขตบางกะปิ ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนนวมินทร์และถนนพ่วงศิริ โดยมีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนศรีบูรพาที่แยกนิด้า ผ่านเขตบึงกุ่ม ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (ด้านตะวันออก) ถนนสวนสยาม และตัดกับถนนมีนพัฒนาที่แยกบางชัน ไปสิ้นสุดที่แยกเมืองมีน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนรามอินทรา ถนนสุวินทวงศ์ และถนนสีหบุรานุกิจในเขตมีนบุรี
ถนนเสรีไทยเดิมชื่อว่า ถนนสุขาภิบาล 2 และ ถนนบึงกุ่ม ต่อมากรุงเทพมหานครได้เปลี่ยนชื่อใหม่ เพื่อเป็นการสดุดีเกียรติคุณของขบวนการเสรีไทย ในวาระครบรอบ 50 ปี วันสันติภาพไทย และการสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2538
สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ ได้แก่ การเคหะแห่งชาติ เคหะชุมชนคลองจั่น โรงเรียนบางกะปิ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) สวนเสรีไทย (สวนน้ำบึงกุ่มเดิม) ซึ่งภายในมีพิพิธภัณฑ์เสรีไทย ณ อาคารเสรีไทยอนุสรณ์ สวนสยาม ตลาดน้ำขวัญเรียม วัดบำเพ็ญเหนือ นิคมอุตสาหกรรมบางชัน เคหะชุมชนบางชัน และโรงพยาบาลเสรีรักษ์
เอร์เนสโต ฟอร์ด
เอร์เนสโต ฟอร์ด นักมวยสากลชาวปานามา เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 24 (น็อก 15) แพ้ 3
ชุงอิชิ นะกะจิมะ
ชุนอิจิ นากาจิมะ () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 ที่จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 13) แพ้ 7
จัสติสลีก (ภาพยนตร์การ์ตูน)
จัสติสลีก ฉบับแอนิเมชั่น (Justice League) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันที่เข้ามาฉายในประเทศไทยทางช่อง Cartoon Network ของ ทรูวิชั่นส์ ช่อง 29 สำหรับระบบอนาล็อกและช่อง 52 สำหรับระบบดิจิตอล ซึ่งมีพื้นฐานจากจัสติซลีก โดยที่ต้นฉบับของการ์ตูน เรื่องนี้ มาจาก หนังสือการ์ตูนชื่อเดียวกันนี้ โดยเป็นการรวมเรื่องดังของ DC Comics ในฉบับแอนิเมชั่นนี้เป็นการรวมเอา 7 ซูเปอร์ฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล DC เข้าไว้เป็นทีมเดียวกัน โดยเรียกตัวเองว่า สภายุติธรรม (จัสติสลีก) ขณะเดียวกันก็มีการรวมเหล่าร้ายต่างๆจากการ์ตูนแต่ละเรื่องมาด้วยเช่น เล็กซ์ ลูเธอร์ (ซูเปอร์แมน) , โจ๊กเกอร์, ทอยแมน (แบทแมน) , แวนดัล ซาเวจ รวมทั้งมีการปรากฏตัวของการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่อื่นๆของทาง DC เช่น สแตติก (จากเรื่อง สแตติค ช็อค)
แบทแมนได้ทำการสืบจนพบว่า มีสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวเข้ามาอาศัยในร่างมนุษย์โลกเพื่อทำการทดลองบางอย่าง ระหว่างที่แบทแมนโดนจับได้และกำลังต่อสู้อยู่นั้น ซูเปอร์แมนผู้ซึ่งเสร็จจากปฏิบัติภารกิจในการปลดอาวุธนิวเคลียร์ทั่วโลก ผ่านมาและมาช่วยไว้ได้ ทั้งสองได้รับสัญญาณทางจิตที่เป็นการขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ต่างดาวชาวดาวอังคาร จอน โจนซ์ (J'onn J'onnz) โดย จอน แจ้งให้ทราบว่า สิ่งมีชีวิตต่างดาวกลุ่มที่เข้ามาที่โลกเป็นกลุ่มเดียวกับที่ทำลายอารธรรมของดาวอังคารลงไปที่หลายร้อยปีก่อน และเขาเป็นมนุษย์ชาวดาวอังคารคนสุดท้ายที่รอดมาได้ เขามาที่โลกเพื่อเตือนมนุษย์โลกถึงภัยภิบัติในครั้งนี้ แต่ถูกจับได้เสียก่อน และอาวุธนิวเคลียร์ที่พอจะต่อกรกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวได้ก็โดน ต่างดาวที่ปลอมเป็นวุฒิสมาชิกของรัฐบาลอเมริกา สั่งให้ทำลายไปแล้ว จอนจึงโทรจิตไปแจ้งต่อฮีโร่อีก 4 คน ประกอบไปด้วย กรีนแลนเทอร์ สาวน้อยมหัศจรรย์ แฟลช และฮอว์กเกิร์ล ทั้ง 7 คน จึงรวมตัวกันและสามารถขับไล่ เหล่าสิ่งมีชีวิตต่างดาวออกไปได้ หลังจากทำสำเร็จ ซุปเปอร์แมนก็เริ่มคิดว่า ถ้ามีพลังของทีมทั้ง 7 คนนี้ ก็จะเพิ่มขีดสามารถในการช่วยโลกได้มากขึ้น จึงรวมตัวกันเป็นทีม ที่ใช้ชื่อว่า "จัสติสลีก" โดยมีศูนย์บัญชาการอยู่ที่ดาวเทียมที่โคจรอยู่นอกโลกปัจจุบัน จัสติสลีก รวมถึง จัสติสลีค อันลิมิเต็ด ได้ออกอากาศในอเมริกาไปแล้วทั้งหมดรวมแล้ว 5 ฤดูกาล ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 - พ.ศ. 2549
ในสองฤดูกาลแรก ของ จัสติสลีก จะนำเสนอในลักษณะที่เป็นตอนยาว 2 ตอนจบ เป็นส่วนใหญ่ (เฉพาะ "Secret Origins" ซึ่งเป็นบทแรกของซีรีส์นี้ และ "The Savage Time" กับ "Starcrossed" ที่เป็นบทสุดท้ายของ ฤดูกาลที่1 และ2 เท่านั้นที่ มี 3 ตอนจบ ส่วนตอนที่มีตอนเดียวจบมีตอนเดียว คือ "Comfort and Joy")
ส่วนตั้งแต่ฤดูกาลที่ 3 ลงไป จัสติสลีก มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ในด้านเนื้อเรื่องมีการเพิ่มซูเปอร์ฮีโร่อีกหลายคนเข้ามาในทีม และการนำเสนอนั้นเป็นการนำเสนอแบบจบในตอนทั้งสิ้น โดยได้ทำการเปลี่ยนชื่อเป็น "จัสติสลีค อันลิมิเต็ด" และดำเนินเรื่องไปอีก 3 ฤดูกาล
กันแคนน่อน
RX-77-2 กันแคนน่อน () () เป็นหุ่นยนต์ที่ปรากฏตัวในการ์ตูนญี่ปุ่นอะนิเมะซีรีส์โมบิลสูทกันดั้ม ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
กันแคนน่อนเป็นหนึ่งในโมบิลสูทที่พัฒนาในโปรเจกต์Vของสหพันธ์โลกเพื่อใช้ต่อสู้กับโมบิลสูทของอาณาจักรซีอ้อน กันแคนน่อนมีลักษณะคล้ายกับมนุษย์มากกว่า RX-75 กันแทงก์ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับยานพาหนะมากกว่า
กันแคนน่อนมีอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่ 240 มม.ประทับบนบ่าทั้งสองข้างสำหรับใช้ยิงสนับสนุนในระยะกลาง ที่หัวติดตั้งปืนวัลแคน 60 มม. โครงสร้างของกันแคนน่อนเป็นระบบคอร์บล็อกซึ่งใช้ยานขับไล่ "FF-X7 คอร์ไฟเตอร์" เป็นห้องควบคุมและสามารถบินหนีออกมาได้ในยามคับขัน กันแคนน่อนยังเป็นโมบิลสูทรุ่นแรกที่สามารถใช้งานบีมไรเฟิลได้ เนื่องจากบรรทุกกระสุนปืนใหญ่ได้จำกัดและไม่มีอาวุธสำหรับต่อสู้ในระยะประชิดตัวจึงเป็นจุดอ่อน ปืนใหญ่สองกระบอกนี้สามารถติดตั้งสเปรย์มิสไซล์ลันเชอร์แทนได้
มีกันแคนน่อนเพียงหนึ่งเครื่องเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกทำลายจากการโจมตีหน่วยรบของซีอ้อนที่ไซด์ 7 ภายใต้การบัญชาการของชาร์ อัซนาเบิ้ล ซึ่งกันแคนน่อนเครื่องนี้ได้ประจำการกับยานชั้นเปกาซัส "ไวต์เบส" โดยมีพลเรือน "ไค ชิเด็น" เป็นนักบิน ในฉบับหนังตัดต่อใหม่ ยานไวต์เบสยังได้กันแคนน่อนเครื่องที่สองเข้าประจำการแทนกันแทงก์โดยมี "ฮายาโตะ โคบายาชิ" เป็นนักบิน กันแคนน่อนเป็นโมบิลสูทเพียงรุ่นเดียวจากโปรเจกต์Vที่ได้เข้าสู่การผลิตจำนวนจำกัด
กันแคนน่อนนับเป็นหุ่นยนต์ที่มีอิทธิพลต่อการ์ตูนญี่ปุ่นค่อนข้างสูง อะนิเมะแนวหุ่นยนต์หลายเรื่องในเวลาต่อมาจะมีหุ่นยนต์ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับกันแคนน่อน เช่น "ดรากูนาร์ 2" ในเมทัลอาเมอร์ดรากูนาร์ "แดนคอฟ" ในเอสพีทีเลซเนอร์ และ "ชวาลซ์" ในเกมซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน
รูปแบบดั้งเดิมของกันแคนน่อน มีเกราะที่หนาทำให้การขับเคลื่อนต่ำกว่าที่ควร ซึ่งปัญหานี้ได้รับการแก้ไขเมื่อปรับรูปแบบเป็นกันแคนน่อน กันแคนน่อน Aเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ"โมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ" ออกแบบโดย"คุนิโอะ โอคาวาระ"
กันแคนน่อนที่ปรับโครงสร้างโดยปรับระบบคอร์บล็อกออกไปและใช้เกราะโลหะผสมไททาเนี่ยมกับเซรามิคแทนลูน่าไททาเนี่ยม ปืนใหญ่แฝดซึ่งเป็นอาวุธหลักถูกลดขนาดลงมาเหลือ 200 มม. กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมากมีท่อขับดันมากกว่าของรุ่นต้นแบบจึงมีความคล่องตัวสูงกว่า แต่ในภายหลังกลับไม่มีการผลิตจำนวนมากตามที่วางแผนไว้ กันแคนน่อนรุ่นผลิตจำนวนมากปรากฏตัวครั้งแรกในโอวีเอกันดั้ม 0080 ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ
กันแคนน่อนที่เน้นการใช้งานแบบเดี่ยวแทนการเป็นหน่วยสนับสนุนโดยปรับปรุงเกราะและอาวุธที่ติดตั้งให้ดีขึ้น กันแคนน่อนรุ่นติดตั้งอาวุธหนักเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ"โมบิลสูทวาริเอชั่น" ออกแบบโดย"คุนิโอะ โอคาวาระ"
กันแคนน่อนที่ใช้บีมแคนน่อนติดเซ็นเซอร์เล็งเป้าแทนปืนใหญ่แฝด เนื่องจากไม่ต้องแบกน้ำหนักของกระสุนปืนใหญ่ กันแคนน่อนทูว์จึงมีความคล่องตัวสูงกว่ารุ่นก่อนหน้านี้มาก กันแคนน่อนทูว์เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับ"โมบิลสูทวาริเอชั่น" ออกแบบโดย"คุนิโอะ โอคาวาระ"
ดูบาดู
ดูบาดู (DoobaDoo) เป็นวงดนตรีป๊อบแจ๊ส ประกอบด้วยสมาชิกสองคน คือ โอ๋ เจษฎา สุขทรามร และ ลูกหว้า พิจิกา จิตตะปุตตะ
หากจะกล่าวถึงดนตรี แจ๊ส และ สวิง กลุ่มผู้ฟังในบ้านเราคงยังไม่ค่อยจะคุ้นหูกันสักเท่าไร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อนำมาผสมผสานในรูปแบบใหม่กับแนวดนตรีร่วมสมัย ยิ่งก่อให้เกิดความแปลกใหม่ขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย 
แต่เมื่อ Doobadoo ศิลปิน Duo คู่ใหม่ ที่เกิดจากการรวมตัวของนักกีตาร์และนักแต่งเพลงแนว พังค์ร็อก 
ที่เคยสร้างความเกียวกราวในอดีต กับนักร้องสาวเสียงหวานผู้เป็นเจ้าของเสียงร้องในหลายอัลบั้ม มีแนวคิดที่จะสร้างส่วนผสมระหว่างเสียงร้องหวานใสกับ Harmony และ rhythm ในแบบ swing ทำให้เกิดผลงานเพลงชุดใหม่ กับแนวดนตรีแนวใหม่ ที่เรียกว่า Cool Swing ขึ้น
Doobadoo คือ การรวมตัวกันระหว่าง เจษฎา สุขทรามร(โอ๋) และพิจิกา จิตตะปุตตะ(ลูกหว้า) ซึ่งเจษฎานั้น ได้เคยผลิตผลงานเพลงร่วมกับวง ซีเปีย เจ้าของเพลง “เกลียดตุ๊ด” เพลงแรงที่โดนใจหลายๆ คนทั้ง 3 อัลบั้ม ซึ่งนอกจากเจษฎายังเคยเป็น Producer ให้กับศิลปินดังในแทบทุกค่ายเพลง เคยร่วมงานเรียบเรียงเสียงประสานให้กับวงไหมไทย โดย อ.ดนู ฮันตระกูล และ Cu.symphony orchestra
สำหรับผลงานโปรดิวซ์ล่าสุดของเจษฎา คือ อัลบั้มมาช่า ซีเล็คชั่น และ บอสซ่า บลอสซั่ม 2 อีกทั้งยังเป็นผู้ได้รับคัดเลือกให้เรียบเรียงเสียงประสาน เพลงชาติไทย (2 Version จากทั้งหมด 5 Version) รวมทั้งยังเคยทำหน้าที่เป็น Music director ให้กับ Concert Series "Love Supreme" , Click Radio, Fat Radio, FM 1 และได้ร่วมผลิตการแสดงคอนเสิร์ตให้กับศิลปินต่างๆ มากมายอีกด้วย ซึ่งหลังจากวางกีตาร์ Rock แล้ว เขาก็หันมาศึกษาดนตรีBebopและJazzอย่างต่อเนื่อง
ในขณะที่ พิจิกา นักร้องนำเสียงหวานของ Doobadoo อดีตนักร้องของชมรมดนตรี CU.Band แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก็เคยฝากผลงานไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นการอ่านสปอต ร้องเพลงประกอบโฆษณา จิงเกิ้ลต่างๆ ทางวิทยุและโทรทัศน์กว่า 50 ชิ้น 
รวมถึงเพลงประกอบละคร เมืองมายา the series และเพลง ประกอบ ละครเรื่อง นกออก 
เป็นนักร้องรับเชิญและคอรัสให้ศิลปินต่างๆมากมาย เช่น ซีเปีย บัวหิมะ คิดแนปเปอร์ กลุ่มเรียนเชิญผู้มีจิตศรัทธา บุดด้าเบลส อีทีซี เป็นต้น นอกจากนี้ยังเคยเป็นนักร้อง Back up และ คอรัส ในการแสดงให้กับ โจอี้ บอย, ใหม่ เจริญปุระ, รัดเกล้า อามระดิษ และโบ สุนิตา เป็นต้น 
อีกส่วนหนึ่งคือผลงานด้านละครเวทีหลายเรื่อง เช่น คู่กรรม the musical, วิวาห์คาบาเร่ต์, ละครเพลง Pippin, มหานาฏกรรมพระมหาชนก ในบท นางมณีเมขลา เป็นต้น อีกทั้งยังสนใจในเรื่องของภาพยนตร์โดยเคยเขียนคอลัมน์แนะนำภาพยนตร์ให้กับนิตยสารกุลสตรี ปัจจุบันนอกจากงานร้องเพลง พิจิกายังเป็นดีเจทางสถานีวิทยุเพลงสากล 98.5 Breeze fm อีกด้วย
ดูบาดูได้รับรางวัลอัลบั้มยอดเยี่ยมแห่งปี 2548 จากเวที คม ชัด ลึก อวอร์ด และ แฮมเบอร์เกอร์ อวอร์ด มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ เพลง ไม่ใช่ผู้ชาย โดยมีอุ๋ย บุดด้าเบสแสดงเป็นพระเอกเอ็มวี
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เปิดทำการสอนในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก สัญลักษณ์ประจำคณะ คือ พังงา ซึ่งเป็นรูปพวงมาลัยที่ใช้บังคับทิศทางการเดินเรือพานิชย์ โดยสื่อความหมายถึง การนำทางให้ไปสู่จุดมุ่งหมายที่หวังไว้
ก่อน พ.ศ. 2481 กรมสหกรณ์ในกระทรวงเกษตราธิการ ได้จัดอบรมวิชาสหกรณ์เนื้อหาการอบรมมุ่งเน้นการบริหารธุรกิจในรูปสหกรณ์ เช่น ปรัชญา แนวคิดของการรวมกลุ่มธุรกิจสหกรณ์ การจัดทำบัญชี การจัดการทั่วไป เป็นต้น โดยการจัดอบรมนี้ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของคณะสหกรณ์ในเวลาต่อมา
ในปี พ.ศ. 2481 กระทรวงเกษตราธิการ ต้องการให้มีการพัฒนาการเรียนอย่างจริงจัง จึงจัดตั้ง วิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ขึ้นเป็นองค์กรที่จัดหลักสูตรอย่างเป็นทางการ และเป็นอิสระในการบริหารการศึกษา ดังนั้นแผนกวิชาสหกรณ์ จึงถูกตั้งขึ้น โดยมหลักสูตรการศึกษา 3 ปี เริ่มรับนิสิตในต้นปี พ.ศ. 2482 และผลิตผู้สำเร็จวิชาสหกรณ์รุ่นแรก ออกมาในปลายปี พ.ศ. 2484 และจัดการศึกษาเรื่อยมาโดยแก้ไขหลักสูตรมาโดยตลอด
ต่อมาเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ถือกำเนิดขึ้น แผนกวิชาสหกรณ์จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "คณะสหกรณ์" ซึ่งนับเป็นคณะรุ่นแรกของการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเช่นกัน เปิดการสอนถึงขั้นอนุปริญญาสืบมาจน พ.ศ. 2495 และมีผู้จบอนุปริญญารุ่นแรกปี 2486 จำนวน 18 คน การศึกษาของคณะแยกเป็น 4 แผนก คือ แผนกวิชาสหกรณ์ แผนกวิชาบัญชี แผนกวิชาเศรษฐศาสตร์และสังคมศาสตร์ และแผนกวิชานิติศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2499 ตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 คณะฯ ได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งหนึ่งเป็น "คณะเศรษฐศาสตร์สหกรณ์"
เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2509 คณะฯ ได้เปลี่ยนชื่ออีกเป็นครั้งที่ 3 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ"
เมื่อปี พ.ศ 2535 ได้แยกคณะออกจากคณะเศรษฐศาสตร์เป็นอีกคณะหนึ่งชื่อว่า "คณะบริหารธุรกิจ" เป็นคณะหนึ่งในจำนวนสิบสามคณะของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ตามประกาศ ในหนังสือราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 109 ตอนที่ 120 วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ 2535 ทั้งนี้เป็นไปตามแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2535–2539) จึงเป็นผลให้มีการจัดแบ่งส่วนราชการออกเป็น 5 ภาควิชา ได้แก่ ภาควิชาการเงิน ภาควิชาการจัดการ ภาควิชาบัญชี ภาควิชาการตลาด และภาควิชาการจัดการการผลิต
โดยคณะบริหารธุรกิจมีหน้าที่ให้ผลิตบัณฑิต และมหาบัณฑิต จัดการเรียนการสอน การค้นคว้าวิชา การบริการทางวิชาการ และการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม โดยได้ดำเนินงานมา ตั้งแต่อดีตจวบจนถึงปัจจุบัน
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะบริหารธุรกิจ
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น