hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต
สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต หรือที่รู้จักกันในชื่อ ป้าทอง มีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า หม่อมสุลาลีวัลย์ สุริยง ณ อยุธยา (19 ตุลาคม พ.ศ. 2462 - พ.ศ. 2535) หม่อมใน หม่อมเจ้าอติวงศ์วิวัสวัติ สุริยง นักแสดงอาวุโสเจ้าบทบาท มีชื่อเสียงในรุ่นเดียวกับสุพรรณ บูรณพิมพ์, มาลี เวชประเสริฐ และชูศรี มีสมมนต์
มักรับบทตามนางเอก หรือคนใช้ จนถึงบั้นปลายชีวิต เคยรับบทนำใน "ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ (2523) " รวมทั้งบทตัวประกอบที่พลิกบุคลิกคุ้นตาผู้ชมอีกหลายเรื่อง เช่น "เงิน เงิน เงิน (2508) ", "ลูกอีสาน (2525) " และบทที่ผู้ชมคาดไม่ถึง ใน "น้องเมีย (2533) " เป็นต้น
ท่านเป็นลูกสาวของ นายสุหร่าย สุวรรณฑัต และนางเจอ บุรานนท์ สมรสครั้งแรกกับ ยอแสง ภักดีเทวา ครูโขนในสังกัดกรมศิลปากร มีบุตรชายคือ ทนงศักดิ์ ภักดีเทวา (เกิด 29 ส.ค. 2478) นักร้องเพลงลูกกรุงชื่อดัง
ต่อมาสมรสกับหม่อมเจ้าอติวงศ์วิวัสวัติ สุริยง เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2482 มีบุตร-ธิดาอีก 5 คน คือ
ฯลฯ
ฯลฯ
อาสนวิหารฟลอเรนซ์
อาสนวิหารฟลอเรนซ์ () หรือชื่อเต็มคือ อาสนวิหารซันตามาเรียแห่งฟลอเรนซ์ () เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขนายก]]แห่งฟลอเรนซ์ ตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ มณฑลฟลอเรนซ์ แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี สร้างขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ออกแบบโดยฟีลิปโป บรูเนลเลสกี ด้านหน้าโบสถ์ประดับตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาว เขียว และชมพู
อาสนวิหารแห่งนี้ใหญ่เป็นลำดับที่ 4 ของทวีปยุโรป รองจากมหาวิหารนักบุญเปโตร มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง และอาสนวิหารมิลาน มีความยาว 153 เมตร และฐานของโดมกว้างถึง 90 เมตร
ห้องชงชาอูรากูเอ็ง
ห้องชงชาอูรากูเอ็ง () () เป็นห้องสำหรับทำพิธีชงชาแบบญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเมืองอินูยามะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น สร้างขึ้นในสมัยโชวะ เมื่อ พ.ศ. 2515 (ปีโชวะที่ 47)
อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส
อาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส () เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลปารีส ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส คำว่า "Notre Dame" แปลว่า แม่พระ (Our Lady) ซึ่งเป็นคำที่ชาวคาทอลิกใช้เรียกพระนางมารีย์พรหมจารี ปัจจุบันอาสนวิหารก็ยังใช้เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกและเป็นที่ตั้งคาเทดราของอาร์ชบิชอปแห่งปารีส อาสนวิหารน็อทร์-ดามถือกันว่าเป็นโบสถ์ที่สวยงามที่สุดในลักษณะกอทิกแบบฝรั่งเศส โบสถ์นี้ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก ผู้เป็นสถาปนิกคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของฝรั่งเศส
การก่อสร้างเป็นแบบกอทิก นับเป็นอาสนวิหารแรกที่สร้างในลักษณะนี้ และการก่อสร้างก็ทำต่อเนื่องมาตลอดสมัยกอทิก ประติมากรรม และหน้าต่างประดับกระจกสี (stained glass) มีอิทธิพลจากศิลปะแบบแนทเชอราลลิสม์ ทำให้แตกต่างจากศิลปะโรมาเนสก์ที่สร้างก่อนหน้านั้น
น็อทร์-ดามเป็นหนึ่งในบรรดาสิ่งก่อสร้างแรกที่ใช้ "ครีบยันลอย" ตามแบบเดิมไม่ได้บ่งถึงกำแพงค้ำยันรอบอาสนวิหาร "บริเวณร้องเพลงสวด" หรือ รอบบริเวณกลางโบสถ์ เมื่อเริ่มสร้างกำแพงโบสถ์สูงขึ้นกำแพงก็เริ่มร้าวเพราะน้ำหนักของสิ่งก่อสร้าง เพราะสถาปนิกสมัยกอทิกจะเน้นการสร้างสิ่งก่อสร้างที่สูง บาง และโปร่ง เมื่อสร้างสูงขึ้นไปกำแพงก็ไม่สามารถรับน้ำหนักและความกดดันของกำแพงและหลังคาได้ทำให้กำแพงโก่งออกไปและร้าว สถาปนิกจึงใช้วิธีแก้ด้วยการเติม "กำแพงค้ำยัน" ที่กางออกไปคล้ายปีกนกด้านนอกตัววัด เพื่อให้กำแพงค้ำยันนี้หนุนหรือค้ำกำแพงตัวโบสถ์เอาไว้ เมื่อทำไปแล้วนอกจากจะมีประโยชน์ทางการใช้สอยแล้วยังกลายเป็นเครื่องตกแต่งที่ทำให้สิ่งก่อสร้างความสวยงามขึ้น ฉะนั้นวิธีแก้ปัญหานี้จึงกลายเป็นเอกลักษณ์ส่วนหนึ่งของโบสถ์ที่สร้างแบบกอทิกไปในตัว
ในปี ค.ศ. 1793 ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส โบสถ์ก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ประติมากรรมและศิลปะทางศาสนาถูกทำลายไปมาก อาสนวิหารได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนมีสภาพเหมือนก่อนหน้าที่ถูกทำลาย
เมื่อปี ค.ศ. 1160 บิชอปมอริส เดอ ซูว์ยี (Maurice de Sully) ได้รับแต่งตั้งให้เป็นบิชอปแห่งปารีส ท่านเห็นว่าโบสถ์ที่ตั้งอยู่เดิมไม่สมฐานะ จึงสั่งให้รื้อทิ้งไม่นานหลังจากที่ท่านได้รับตำแหน่งใหม่ ตามตำนานว่ากันว่าบิชอปเห็นภาพลักษณ์ของอาสนวิหารแห่งปารีสอันสวยงาม ท่านจึงรีบร่างแบบที่เห็นไว้บนทรายนอกโบสถ์เดิม ก่อนจะสร้างวิหารใหม่ก็ต้องรื้อบ้านเรือนบริเวณนั้นออกไปหลายหลัง และต้องสร้างถนนใหม่เพื่อจะได้สะดวกต่อการขนวัสดุก่อสร้างได้สะดวก
อาสนวิหารเริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1163 ระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ส่วนผู้วางศิลาฤกษ์นั้นไม่แน่ชัด บางหลักฐานก็ว่าบิชอปซุลยีเอง บางหลักฐานก็ว่าสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 เป็นผู้วาง แต่ที่แน่คือทั้งสองคนเข้าร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์ และตั้งแต่นั้นมาบิชอปซุลยีก็อุทิศชีวิตให้กับการสร้างอาสนวิหารนี้
เริ่มการก่อสร้างทางด้านหน้าหรือด้านตะวันตก (west front) ซึ่งมีหอคอยสองหอ เมื่อราวปี ค.ศ. 1200 ก่อนที่จะสร้างโถงกลางของตัวโบสถ์เสร็จ ซึ่งไม่ตรงกับหลักการสร้างสิ่งก่อสร้างตามแบบฉบับ โบสถ์นี้มีสถาปนิกหลายคนที่มีส่วนในการก่อสร้าง จะเห็นได้จากความเปลี่ยนแปลงของรูปทรงไปตามสมัยนิยมของสถาปนิก เป็นต้นว่าหอสองหอทางด้านตะวันตกจะไม่เท่ากัน
ระหว่างปี ค.ศ. 1210 ค.ศ. 1220 สถาปนิกคนที่สี่เป็นผู้ดุแลการสร้างระดับหน้าต่างกลมและโถงภายใต้หอ หอสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1245 และอาสนวิหารเมื่อปี ค.ศ. 1345
สนามกีฬาแห่งชาติโยโยงิ
สนามกีฬาแห่งชาติโยโยงิ หรือ โยโยกิ () เป็นสนามกีฬาในสวนโยโยงิ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ออกแบบโดย เค็นโซ ทังเงะ ก่อสร้างในช่วงปี ค.ศ. 1961–1964 เคยใช้แข่งขันกีฬาว่ายน้ำและกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
สนามกีฬาแห่งชาติโยโยงิมีความจุ 10,500 ที่นั่ง ปัจจุบัน ใช้แข่งขันบาสเกตบอลและฮอกกีน้ำแข็ง และจะใช้เป็นสนามแข่งขันแฮนด์บอล ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
และใช้เป็นสถานที่จัดแข่งขันมวยสากลชิงแชมป์โลกในปี ค.ศ. 2014 การป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต สภามวยโลก (WBC) ระหว่าง อากิระ ยาเองาชิ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ โรมัน กอนซาเลซ ผู้ท้าชิงชาวนิคารากัว และการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นไลต์ฟลายเวต WBC ระหว่าง นาโอยะ อิโนอูเอะ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ สามารถเล็ก ก่อเกียรติยิม ผู้ท้าชิงชาวไทย
แขวงชิบูยะ
แขวงชิบูยะ () เป็นแขวงการปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นเขตศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของโตเกียว
หลังจากที่มีการสร้างรถไฟสายยามาโนเตะใน ค.ศ. 1885 ชิบูยะก็เป็นที่รู้จักในชื่อของสถานีรถไฟในโตเกียวตะวันตกเฉียงใต้ และได้กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจและความบันเทิงในเวลาต่อมา ชิบูยะได้ยกฐานะเป็นหมู่บ้านใน ค.ศ. 1889 เป็นเมืองใน ค.ศ. 1909 เป็นแขวงของกรุงโตเกียวใน ค.ศ. 1932 เป็นแขวงของนครบาลโตเกียวใน ค.ศ. 1943 และเป็นแขวงปกครองพิเศษเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 มาจนถึงปัจจุบัน
เรื่องราวเกี่ยวกับชิบูยะที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือเรื่องฮาจิโก สุนัขตัวหนึ่งที่เฝ้ารอนายมันทุก ๆ วันที่สถานีรถไฟชิบูยะตั้งแต่ปี 1923 ถึง 1935 มันกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความจงรักภักดี รูปปั้นฮาจิโกตั้งติดอยู่กับสถานี ปัจจุบัน ผู้คนมักนัดพบกันที่บริเวณรอบรูปปั้นฮาจิโก
สวนโยโยงิในชิบูยะ เคยเป็นหนึ่งในจุดนัดพบของมหกรรมโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 นอกจากนี้ ชิบูยะเป็นสถานที่ยอดนิยมของวัยรุ่นมา 30 ปีแล้ว มีห้างสรรพสินค้าแฟชั่นต่างๆตั้งอยู่มากมาย
แขวงชิบูยะเป็นที่ตั้งของย่านธุรกิจและที่พักอาศัยที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง เช่น ไดกันยามะ เอบิซุ ฮาราจูกุ ฮิโร ฮิงาชิ โอโมเตซันโด เซ็นดางายะ และโยโยงิ
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไททีวี
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไททีวี เป็นสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศในระบบอนาล็อกเอ็มเอ็มดีเอส ดำเนินการโดย "บริษัท ไททีวี วิทยุโทรทัศน์ จำกัด" (เดิมคือ บริษัท เวิลด์ สตาร์ ทีวี จำกัด) ภายใต้สัญญาสัมปทานกับกรมประชาสัมพันธ์ เนื่องจากในปี พ.ศ. 2556 เป็นต้นมา สถานีโทรทัศน์ไททีวี ยุติการออกอากาศในระบบ MMDS พร้อมกับ จะมีการเปลี่ยนผ่านจากทีวีอนาล๊อก เป็นทีวีดิจิทัล ซึ่งทำให้สถานีได้ปิดตัวลง โดยดำเนินการแพร่ภาพออกอากาศทั้งสิ้น 3 ช่องรายการ ดังนี้
และได้นำสัญญาณไปออกอากาศที่ดาวเทียมช่องKttv1-2
ความถี่ดาวเทียม NSS6 11635 H 27500
อำเภอควนกาหลง
ควนกาหลง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล
อำเภอควนกาหลงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอควนกาหลงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอควนกาหลงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอท่าแพ
ท่าแพ ตั้งอยู่ในจังหวัดสตูล
อำเภอท่าแพมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอท่าแพแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 28 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอท่าแพประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอมะนัง
อำเภอมะนัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล
อำเภอมะนังตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ชื่ออำเภอมะนังมาจากคำว่า "ม้ายัง" ม้าหรือรูปม้า ทั้งนี้เนื่องมาจากในท้องถิ่นของอำเภอ มีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่ง ชื่อ ถ้ำระฆังทอง ภายในถ้ำมีรูปปั้นม้าหินอยู่ 1 ตัว เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในหมู่บ้านเป็นสัญลักษณ์ในการเดินทางนัดหมาย ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "มะนัง"
ท้องที่อำเภอมะนังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอควนกาหลง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอมะนัง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอมะนัง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
ส่วนใหญ่เป็นคนที่อพยพมาจากจังหวัดใกล้เคียงอย่างพัทลุง สงขลา และนครศรีธรรมราชที่เข้าตั้งถิ่นฐาน และเป็นคนพื้นถิ่นด้วย ประชากรที่นี่ส่วนมากนับถือศาสนาพุทธประมาณร้อยละ 60 มีวัดพุทธอยู่ 8 วัด สำนักสงฆ์ 3 แห่ง มีชาวมุสลิมอยู่ประมาณร้อยละ 40 มัสยิด 7 แห่ง สุเหร่า 5 แห่ง โรงเรียนสอนศาสนาอิสลาม(ปอเนาะ) 2 แห่ง (จากข้อมูลสำรวจ ในเดือนตุลาคม 2559)
ทรัพยากรป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ แหล่งต้นน้ำ ลำธาร และ สัตว์ป่า
อำเภอมะนังแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 ตำบล 19 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอมะนังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
ขบวนการกลับสู่เยรูซาเลม
ขบวนการกลับสู่เยรูซาเลม ( ;) เป็นเฮาส์เชิร์ดของจีนที่มีวิสัยทัศน์ในการ เผยแพร่ศาสนาสู่ทั้งพุทธ,ฮินดู และประเทศมุสลิมในโลก. ขบวนการถูกค้นพบระหว่างปีพ.ศ. 2463 อย่างไรก็ตามการรุกรานของคอมมิวนิสต์ผลักดันการเคลื่อนไหวไปสู่ใต้ดิน มีการส่งมิชชั่นนารีจำนวน 100,000 คนไปสู่ 51 ประเทศตลอดเส้นทางสายไหม,ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าโบราณระหว่างจีนและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน.
อำเภอแม่พริก
แม่พริก () เป็นอำเภอแห่งหนึ่งใน จังหวัดลำปาง
อำเภอแม่พริกตั้งอยู่บนลำห้วยแม่พริก เข้าใจว่าชื่อ อำเภอแม่พริก คงจะได้มาจากชื่อลำห้วยแม่พริกนี้ ส่วนที่มาของคำว่า “แม่พริก” มีเรื่องเล่ามาว่า พระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาที่อำเภอนี้จึงมีรอยพระพุทธบาทประทับอยู่บนรอยหิน 2 รอย แต่รอยพระพุทธบาททั้ง 2 รอย เป็นรอยกลับกัน (ชาวบ้านเรียกว่า “ปิ๊ก”หรือ “พลิก”แปลว่า “กลับ”)ต่อมานานเข้าเลยเรียกเพี้ยนจาก “พลิก”มาเป็น “พริก”เรื่องเล่าหรือคำบอกเล่าเหล่านี้จึงเป็นที่มาของลำห้วยแม่พริก ก่อนที่จะตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริก ปรากฏว่า ท้องที่อำเภอแม่พริกแห่งนี้เป็นหมู่บ้าน ขึ้นกับอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีรวมด้วยกัน 3หมู่บ้าน คือ บ้านพริกลุ่ม บ้านแม่พริกบน และบ้านแม่เชียงราย ติดต่อกับเขตอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง มีม่อนก่องหิน
อำเภอแม่พริกตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแม่พริกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 30หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแม่พริกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
ตั้งอยู่ที่ บ้านท่าชุม หมู่ที่ 2 ตำบลพระบาทวังตวง อำเภอแม่พริก จังหวัดลำปาง เป็นถ้ำธรรมชาติที่กว้างขวาง มีความยาว 302 เมตร อากาศปลอดโปร่งถ่ายเทดี มีจุดชมธรรมชาติ และหินงอก หินย้อย รูปร่างแปลกๆ สวยงามที่สุดแห่งหนึ่ง ระยะทางห่างจากถนนสายเอเซีย 2 ถนน 4 เลน ประมาณ 100 เมตร ขณะนี้ได้รับการปรับปรุงทางเข้าเป็นถนนคอนกรีตทางขึ้นเยี่ยมชมภายในถ้ำ มีบันไดปูนทอดยาวถึงปากถ้ำ บรรยากาศภายในตัวถ้ำสวยงามตามธรรมชาติ อากาศเย็นสบาย โดยจะมีวัดอยู่บริเวณทาง ขึ้น มีไฟฉายให้บริการ
ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 5 ตำบลพระบาทวังตวง อำเภอแม่พริก จังหวัดลำปาง วัดพระบาทวังตวงเป็นวัดเก่าแก่มีรอยพระพุทธบาทเป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองของอำเภอแม่พริก เป็นวัดเก่าแก่มีรอยพระพุทธบาท เป็นที่เคารพสักการะของชาวอำเภอแม่พริก มีตำนาน อันศักดิ์สิทธิ์มายาวนาน มีปูชนียสถานที่สำคัญ คือ รอยพระพุทธบาท 2 รอย ประดิษฐาน อยู่บนยอดดอยที่มีความสูงประมาณ 80 จากระดับแม่น้ำวัง ชื่อของวัด แยกตามศัพท์ได้ 2 ความหมาย คือ พระพุทธบาท หมายถึงรอยพระพุทธบาทของพระพุทธเจ้าและคำว่า วังตวง หมายถึงวังน้ำวนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำวังติดกับวัดพระพุทธบาทวังตวง และอีกความหมายหนึ่ง หมายถึง รองรับสิ่งที่ไหล เทลงมา(เช่นภาษาถิ่นว่าเอกโอ่งมาตวงน้ำฝน)อีกอย่างหนึ่งคำว่า "ตวง" มีผู้สันนิษฐานว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "ต๊วง" ซึ่งเป็นภาษาถิ่น แปลว่า "ดิ้น" หรือพลิกตัว(ฉะนั้นคำว่า "วังตวง" จึงมีความหมายว่าวังน้ำวนที่รองรับน้ำที่ไหลเทลงมา จากดอยพระบาทและอีกความหมายหนึ่ง หมายถึง วังน้ำวนที่มีพญานาคพลิกตัวไปมา ดังตำนานเล่าสืบต่อกันมา)
ตั้งอยู่ที่ หมู่ที่ 3 บ้านแม่ตั๋ง ตำบลพระบาทวังตวง อำเภอแม่พริก จังหวัดลำปาง เป็นน้ำตกที่เกิดจากการทับถมของใบไม้กลายเป็นชั้นหินเล็กๆ และมีน้ำไหลตลอดทั้งปี ซึ่งชาวบ้านยังใช้ประโยชน์ จากน้ำตกดังกล่าวในการดำรงชีวิตประจำวัน
ญะราญ
ญะราญ ในคติไทยถือเป็นผีป่าประจำช้าง บ้างเรียก มะเรง (มาจากคำเขมรว่า "เมฺรญ" [มฺริญ]) แปลว่าผีป่าจำพวกหนึ่ง รูปร่างเหมือนเด็กเล็ก เชื่อกันว่าเป็นผู้ดูแลสัตว์ป่า ในคติชนกัมพูชาเชื่อว่าญะราญหรือมะเรงนี้เป็นเจ้าป่าและเจ้าแห่งสรรพสัตว์ทั้งปวง มีตัวตนจริงแต่ไม่เคยมีใครพบเห็น แต่ได้ยินเสียงญะราญตามป่า ชาวเขมรที่เป็นหมอช้างหรือทำอาชีพโพนช้างจะใช้ภาษาเมฺรญสำหรับสื่อสารระหว่างจับช้างป่าทำนองเดียวกับภาษาผีของไทย
จิตร ภูมิศักดิ์สันนิษฐานว่าแต่เดิมเมฺรญนี้อาจเป็นชาติพันธุ์หนึ่งในตระกูลภาษามอญ-เขมร ซึ่งชำนาญป่าและมิใคร่คบค้ากับชนกลุ่มอื่นจึงถูกเรียกเป็นผี แต่เมฺรญได้ถ่ายทอดวิชาการจับช้างแก่ชาวเขมร ด้วยเหตุนี้ชาวเขมรจึงใช้ภาษาเมฺรญเป็นภาษาในวงการการจับช้าง
ทั้งนี้ญะราญหรือมะเรงได้รับการบูชาในฐานะผีป่า ปรากฏในโคลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนารายณ์ฯ ความว่า
มีความหมายว่า เมื่อสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงทอดเชือกปะกำ (บ่วงบาศคล้องคอช้าง) เสร็จแล้ว ก็ยกเอาดาลประตูขึ้น มีคนชูคบเพลิงสีแดงฉานคอยอยู่ แล้วถวายข้าวเพื่อบวงสรวงเทพยดาผู้ใหญ่ ฝูงผีป่า (คือญะราญ) และปู่เจ้าผู้เป็นใหญ่ในภูเขา
อำเภอสบปราบ
สบปราบ () เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดลำปาง เดิมมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่อำเภอเสริมงามด้วย แต่ถูกยุบเป็นกิ่งอำเภอขึ้นกับอำเภอเกาะคาตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ยุบอำเภอสบปราบลงเป็นกิ่งอำเภอสบปราบ ในปี พ.ศ. 2460 และต่อมายกฐานะเป็นอำเภอสบปราบในปี พ.ศ. 2496
อำเภอสบปราบตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอสบปราบแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสบปราบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญๆ ได้แก่ 1.อุทยานแห่งชายดอยจง 2.บ่อน้ำทิพย์หรือบ่อโข้ง(น้ำที่ผุดเองจากใต้ดินมีความศักดิ์สิทธิ์) 3.น้ำตกแม่ไซงู
ฝุ่นคันทอร์
ฝุ่นคันทอร์ () เป็นการขยายนิยามเซตคันทอร์ออกมาเป็นวัตถุหลายมิติ สามารถสร้างได้จากผลคูณคาร์ทีเซียนของเซตคันทอร์กับตัวมันเอง ฝุ่นคันทอร์ตั้งชื่อตามนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมันที่ชื่อ "เกออร์ก คันทอร์" ฝุ่นคันทอร์มีการวัดเป็นศูนย์เช่นเดียวกับเซตคันทอร์
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บริเวณปากคลองบางกอกน้อย เขตบางกอกน้อย ภายในพิพิธภัณฑ์ฯ จัดแสดงเรือพระราชพิธีสำคัญ 8 ลำ ได้แก่ เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เรือพระที่นั่งอนันตนาคราช เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ เรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9 เรือครุฑเหินเห็จ เรือกระบี่ปราบเมืองมาร เรืออสุรวายุภักษ์ และเรือเอกไชยเหินหาว
นอกจากเรือพระที่นั่งและเรือต่าง ๆ ที่ใช้ในกระบวนพยุหยาตราทางชลมารคที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ฯ แล้ว ยังมีเครื่องประกอบและสิ่งของเครื่องใช้ในพระราชพิธีต่าง ๆ จัดแสดงอยู่ด้วย เช่น บัลลังก์บุษบก บัลลังก์กัญญา พายชนิดต่าง ๆ และเครื่องแต่งกายของเหล่าฝีพาย
เดิมเป็นอู่หรือโรงเก็บเรือพระราชพิธี โดยมีสำนักพระราชวังและกองทัพเรือควบคุมดูแล เมื่อคราวสงครามโลกครั้งที่ 2 อู่และเรือพระราชพิธีบางส่วนถูกระเบิดได้รับความเสียหาย และอยู่ในสภาพทรุดโทรมต่อมาอีกหลายปี
ในปี พ.ศ. 2490 สำนักพระราชวังและกองทัพเรือได้มอบหมายให้กรมศิลปากรบูรณะซ่อมแซมเรือพระที่นั่งและเรือเก่าที่ใช้ในพระราชพิธี ซึ่งล้วนแต่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ความงดงามทางศิลปกรรม ในปี พ.ศ. 2517 กรมศิลปากรได้ขอขึ้นทะเบียนเรือพระที่นั่งต่าง ๆ ให้เป็นมรดกของชาติ พร้อมกับยกฐานะของอู่เรือหลวงขึ้นเป็น “พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี”
พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน
พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน () เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ ตั้งอยู่ที่บ้านเรือนไทยของจิม ทอมป์สัน ริมคลองแสนแสบ ฝั่งตรงข้ามคลองกับชุมชนบ้านครัว ซึ่งเป็นชุมชนมุสลิม เป็นชุมชนทอผ้าแห่งหนึ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในพระนคร จิม ทอมป์สันย้ายมาอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ พ.ศ. 2490 จนกระทั่งหายสาบสูญเมื่อ พ.ศ. 2510
ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน อยู่ในความดูแลของมูลนิธิจิม ทอมป์สัน จัดแสดงศิลปวัตถุของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะพระพุทธรูปยุคสมัยต่างๆ ไว้เป็นจำนวนมาก ตัวอาคารเรือนไทยได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 จากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2550
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2550 เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกระดับสอง ของไทย โดยในฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่ 10 ที่จัดการแข่งขันโดย มีระยะเวลาการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน 2550 ถึง 30 กันยายน 2550 โดยในฤดูกาลนี้ เป็นปีแรกที่สโมสรจังหวัด จาก โปรวินเชียลลีก เข้าร่วมการแข่งขัน โดยมีสโมสรเข้าร่วมการแข่งขันถึง 24 สโมสร และแบ่งการแข่งขันออกเป็น 2 สาย โดยจะมี 4 สโมสรได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ ไทยลีก และตกชั้นสู่ ดิวิชัน 2 10 ทีม
โดยที่ทาง การกีฬาแห่งประเทศไทย และ สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้มีการจัดทำ บันทึกช่วยจำ การจัดการแข่งขันฟุตบอลอาชีพของประเทศไทย ระหว่าง การกีฬาแห่งประเทศไทย กับสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ซึ่งเป็นเอกสารข้อตกลงในการรวมลีก ทั้ง โปรลีก และ ไทยลีก เข้าไว้ด้วยกัน ทำให้ มีการปรับโครงสร้างลีกและสโมสรเกิดขึ้น โดยในฤดูกาลนี้ ทางสมาคมฯ ในฐานะผู้รับผิดชอบจัดการแข่งขัน จึงได้มีการกำหนดจำนวนทีมและการจัดการแข่งขันร่วมกับทาง กกท. โดยจะให้ทีมสโมสรอันดับที่ 4 ถึง 14 ของการแข่งขัน โปรลีก 2549 และ สโมสรจังหวัดชนะเลิศและรองชนะเลิศ การแข่งขัน โปรลีก 2 2549 เข้าร่วมการขันของสมาคมฯ ร่วมกับ สโมสรที่ไม่ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นหรือตกชั้นการแข่งขัน ดิวิชั่น 1 2549 โดยจัดสโมสรแข่งขัน ออกเป็น 2 สาย สายละ 12 ทีม โดยจะนำสโมสรชนะเลิศ และ รองชนะเลิศของแต่ละสาย เลื่อนชั้นไปแข่งขัน ไทยลีก 2551 และการตกชั้น ในฤดูกาลนี้ กำหนดให้มีสโมสรตกชั้นของแต่ละสาย สายละ 5 ทีม รวมเป็น 10 ทีม เพื่อปรับโครงสร้างลีกในปีถัดไป
"ชื่อสโมสร อ้างอิงตาม บันทึกช่วยจำ การจัดการแข่งขันฟุตบอลอาชีพ"
สิ้นสุดวันอาทิตย์ที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2550"สิ้นสุดวันที่ 30 กันยายน 2550"
15 ประตู
9 ประตู
8 ประตู
7 ประตู
6 ประตู
5 ประตู
"สิ้นสุดวันที่ 30 กันยายน 2550"
11 ประตู
10 ประตู
9 ประตู
7 ประตู
6 ประตู
5 ประตู
จำนวนเฉพาะแมร์แซน
จำนวนเฉพาะแมร์แซน () เป็นตัวเลขจำนวนเฉพาะที่อยู่ในรูปของ
จำนวนเฉพาะแมร์แซน ได้มาจากชื่อนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มาแร็ง แมร์แซน (Marin Mersenne) มีชีวิตอยู่สมัยศตวรรษที่ 17 ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดวิธีที่ง่ายที่สุดในการทดสอบเลขจำนวนเฉพาะ โดยได้ทำการศึกษาเลขจำนวนเฉพาะในรูปแบบ 2 - 1 ซึ่งพบว่า 2 - 1 ไม่เป็นจำนวนเฉพาะทุกตัว
จำนวนเฉพาะที่มากที่สุดเท่าที่มีการค้นพบ เป็นจำนวนเฉพาะแมร์แซน ในลำดับที่ 49
จำนวนเฉพาะที่มีขนาดใหญ่มาก (ใหญ่กว่า 10100) นำไปใช้ประโยชน์ในขั้นตอนวิธีเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะ นอกจากนี้ยังใช้ในตารางแฮช (hash tables) และเครื่องสุ่มเลขเทียม
หอสักการะฟ้า
หอสักการะฟ้า (จีนตัวย่อ: 天坛; จีนตัวเต็ม: 天壇; พินอิน: Tiāntán ภาษาแมนจู: Abkai mukdehun) ตั้งอยู่ในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง เมื่อ พ.ศ. 1963 (ค.ศ. 1420) โดยมีชื่อว่า เทียนตี้ถัน แปลว่า หอสักการะฟ้าดิน ต่อมาใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) ได้มีการสร้างหอสักการะดินขึ้นอีกแห่ง หอฟ้าดินจึงเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนชื่อเป็นหอสักการะฟ้าเพียงอย่างเดียว ครั้น พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ฟ้าผ่าหอเสียหาย จึงสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906)
ตัวหอมีเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 32.5 เมตร และ สูง 38 เมตร โดยมิได้ใช้ตะปูแม้แต่ตัวเดียว หอนี้ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)
จิ่วไจ้โกว
จิ่วไจ้โกว (, ความหมาย "หุบเขาเก้าหมู่บ้าน"; ) เป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงจากน้ำตกหลายระดับชั้นและทะเลสาบที่มีสีสันงดงาม และได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2535
จิ่วไจ้โกวตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของเทือกเขาหมินซาน ห่างจากเมืองเฉิงตูไปทางเหนือ 330 กิโลเมตร ถือเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล Nanping ในเขตปกครองตนเองชนชาติทิเบตและเชียงอาป้า ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเสฉวน ใกล้เขตแดนของมณฑลกานซู
บริเวณหุบเขามีพื้นที่อย่างน้อย 240 ตารางกิโลเมตร ขณะที่องค์กรด้านการอนุรักษ์บางแห่งกำหนดให้มีพื้นที่ 600-700 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่กันชนเพิ่มเข้ามา 400 - 600 ตารางกิโลเมตร ระดับความสูงจะแตกต่างไปตามแต่ละพื้นที่ โดยมีทั้งพื้นที่มีมีความสูง 1,998 - 2,140 เมตร (ที่ปากทางเข้าหุบเขาซูเจิ้ง) ไปจนถึง 4,558 - 4,764 เมตร (บนภูเขา Ganzigonggai ที่ส่วนยอดสุดของหุบเขา Zechawa)
สภาพอากาศในหุบเขาจัดว่าหนาวเย็น ตลอดปีมีอุณหภูมิเฉลี่ย 7.2 °C เดือนมกราคม -1 °C และเดือนกรกฎาคม 17 °C ปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี 661 มิลลิเมตร โดยเป็นปริมาณระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคมราว 80%
พื้นที่อันห่างไกลแห่งนี้มีชาวทิเบตและเชียงตั้งรกรากอยู่มานานหลายศตวรรษ แต่ไม่ได้มีการสำรวจอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี พ.ศ. 2515 มีการทำธุรกิจตัดไม้อย่างหนักจนถึงปี พ.ศ. 2522 ซึ่งรัฐบาลจีนได้สั่งห้ามกิจการดังกล่าว และประกาศพื้นที่นี้เป็นอุทยานแห่งชาติในปี พ.ศ. 2525 จนกระทั่ง พ.ศ. 2527 จึงได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม โดยการวางกฎระเบียบและสถานที่ต่างๆภายในอุทยานเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2531 และในปี พ.ศ. 2535 องค์การยูเนสโกได้ประกาศพื้นที่นี้ให้เป็นมรดกโลก และเป็น World Biosphere Reserve ใน พ.ศ. 2540
ตั้งแต่เริ่มเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม จำนวนนักท่องเที่ยวได้เพิ่มมากขึ้นทุกปี โดยในปีเช่น
โดยเป็นชาวต่างชาติประมาณ 3,000 คน ปี
อำเภอเมืองลำพูน
เมืองลำพูน () เป็นอำเภอศูนย์กลางเศรษฐกิจ การค้า การลงทุนของจังหวัดลำพูน และเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดลำพูน อีกทั้งยังเป็นที่ตั้งของอาณาจักรหริภุญชัยที่เรืองอำนาจอยู่ในแถบภาคเหนือตอนบนในอดีตอีกด้วย ภายในเมืองมีโบราณสถานที่เก่าแก่อายุกว่า 1,300 ปีตั้งอยู่มากมาย เช่น พระรอดอายุ 1,300 ปี กำแพงเมืองโบราณ พระธาตุหริภุญชัย กู่ช้างกู่ม้า
อำเภอเมืองลำพูนตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเมืองลำพูนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 15 ตำบล 159 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองลำพูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่โรงเรียนเมธีวุฒิกร
อำเภอแม่ทา
แม่ทา () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน และเป็นอำเภอที่มีเส้นทางคมนาคมที่สำคัญ คือ ถนนซูเปอร์ไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง และทางรถไฟสายเหนือ นอกจากนั้นแล้วยังมีแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาน อุโมงค์ขุนตาน และสถานีรถไฟขุนตาน
อำเภอแม่ทาตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแม่ทาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแม่ทาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550
พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 เป็นกฎหมายไทย ประเภท พระราชบัญญัติ ตราโดย สภานิติบัญญัติแห่งชาติ, พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พระมหากษัตริย์ ลงพระปรมาภิไธยเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2550, ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2550 และมีผลใช้บังคับในอีกสามสิบวันให้หลัง คือ ตั้งแต่วันที่ 17 กรกฎาคม 2550
วันที่ 12 เมษายน 2560 รักษาราชการแทนปลัดกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมลงนามประกาศกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมให้ประชาชนงดการติดตาม ติดต่อหรือเผยแพร่เนื้อหาข้อมูลของสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล, ปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์ และแอนดรูว์ แม็กเกรเกอร์ มาร์แชลล์ โดยอ้างคำสั่งศาลอาญาให้ระงับการแพร่หลายซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์อันไม่เหมาะสมตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550
อำเภอบ้านโฮ่ง
บ้านโฮ่ง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 40 กิโลเมตร แยกออกเป็นกิ่งอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2460 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2499
อำเภอบ้านโฮ่งเดิมมีฐานะเป็นตำบลขึ้นกับอำเภอป่าซาง แยกเป็นกิ่งอำเภอบ้านโฮ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2460 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2499 ในสมัยพระเจ้ากาวิละฟื้นฟูบ้านเมืองได้กวาดต้อนผู้คนจากเมืองยองและเมืองใกล้เคียงมาไว้ที่เมืองลำพูน โดยตั้งเมืองลำพูนขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2348 ส่วนทางเมืองยองเองเจ้านายของเมืองยองก็ไม่คิดขึ้นกับล้านนาแต่ยังยินยอมสวามิภักดิ์กับพม่าพาผู้คนจำนวนหนึ่งกลับไปตั้งเมืองใหม่เป็นเมืองยองสืบต่อมาจนกระทั่งปัจจุบัน ในการฟื้นฟูเชียงใหม่นั้นพระเจ้ากาวิละได้เทครัวคนจากเมืองอื่นๆมาหลายครั้ง สำหรับชาวยองมีการเทครัวลงมาจากเมืองยองราว พ.ศ. 2351-2353 และ พ.ศ. 2356 หลังจากนั้นก็ยังมีอีกแต่ไม่เด่นชัด
การอพยพผู้คนมายังล้านนา พวกเจ้าก็จะให้อยู่ในเมืองพร้อมไพร่ที่คอยรับใช้บางส่วน ไพร่ที่ถูกกวาดต้อนมา หากเป็นช่างฝีมือหรือไพร่ชั้นดีกำหนดให้อยู่ในเมือง เช่น กลุ่มไทใหญ่มีฝีมือในการปั้นหม้อให้อยู่บริเวณ ช้างเผือก ช้างม่อย วัวลาย (ในตัวเมืองเชียงใหม่ปัจจุบัน) ส่วนไพร่ไร้ฝีมือจะให้ไปตั้งถิ่นฐานอยู่นอกเมืองเพื่อประกอบอาชีพเกษตรกร เช่น ยองที่ลำพูนและสันกำแพง เมื่อตั้งถิ่นฐานแล้วสักระยะหนึ่งชุมชนขยายใหญ่ขึ้นก็เกิดการกระจายตัวออกจากเวียงยองสู่ป่าซางและบ้านโฮ่ง พวกที่มาตั้งถิ่นฐานใหม่จะตั้งชื่อบริเวณที่ตนมาอยู่อาศัยใหม่ตามชื่อหมู่บ้านเดิมที่ถูกกวาดต้อนลงมา แต่บางแห่งก็ตั้งชื่อตามลักษณะทางกายภาพของทำเลที่ตั้งใหม่
อำเภอบ้านโฮ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอบ้านโฮ่งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 62 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบ้านโฮ่งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอทุ่งหัวช้าง
ทุ่งหัวช้าง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน และเป็นแหล่งกำเนิดต้นแม่น้ำลี้ แม่น้ำสายสำคัญของจังหวัด
อำเภอทุ่งหัวช้าง  ได้จัดตั้งขึ้นโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย  เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2520  โดยแยกตำบลตะเคียนปม ตำบลทุ่งหัวช้าง และตำบลบ้านปวง ออกจากเขตการปกครองของอำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มาจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอทุ่งหัวช้าง  ด้วยเหตุผลที่ว่าทั้งสามตำบลอยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอลี้ การคมนาคมไม่สะดวก ประกอบกับมีการแทรกซึมของพรรคคอมมิวนิสแห่งประเทศไทย จึงจำเป็นต้องแยกแล้วจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ ในระยะเริ่มแรกทางราชการได้ใช้สถานีอนามัยตำบลทุ่งหัวช้างเป็นที่ว่าการชั่วคราว ต่อมาเมื่อเห็นว่าคับแคบจึงได้ย้ายมาอาศัยอาคารเรียนในบริเวณโรงเรียนชุมชนทุ่งหัวช้าง(ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลทุ่งหัวช้าง) เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2521 และได้ย้ายมาอยู่ยังที่ว่าการอำเภอทุ่งหัวช้างปัจจุบันนี้ มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา จนถึงวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ได้รับการประกาศยกฐานะขึ้นเป็น "อำเภอทุ่งหัวช้าง" ตามราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 110 ตอนที่ 179 ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
อำเภอทุ่งหัวช้างตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอทุ่งหัวช้างแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 35 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอทุ่งหัวช้างประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
พระธาตุดอยกวางคำ  ที่ตั้งบ้านโป่งแดง  ม.7  ต.ทุ่งหัวช้าง
วัดทุ่งหัวช้าง ที่ตั้งบ้านทุ่งหัวช้าง ม.3 ต.ทุ่งหัวช้าง
พระพุทธบาทสี่รอย  ที่ตั้งจริญญา  ม.2  ต.ทุ่งหัวช้าง
วัดห้วยไร่ ที่ตั้งบ้านห้วยไร่ ม.8 ต.ตะเคียนปม
วัดดอนแก้ว ที่ตั้งบ้านปวง ม.7 ต.บ้านปวง
วัดพระธาตุแอ้ว  ที่ตั้งบ้านปวง  ม.7 ต.บ้านปวง
อนุสาวรีย์ครูบาขาวปี  ที่ตั้งบ้านแม่บอนเหนือ  ม.1  ต.บ้าวปวง
อ่างเก็บน้ำแม่ลี้  ที่ตั้ง  ม.9  ต.ตะเคียนปม
อ่างเก็บน้ำแม่แพม  ที่ตั้ง  ม.2  ต.บ้านปาง
อ่างเก็บน้ำแม่ปันเด็ง  ที่ตั้ง  ม.6  ต.ทุ่งหัวช้าง
หน่วยพิทักษ์ป่าดอยอีฮุ้ย  ที่ตั้งบ้านทุ่งข้าวหาง  ม.1  ต.ตะเคียนปม
อำเภอเวียงหนองล่อง
เวียงหนองล่อง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดลำพูน แยกตัวออกมากจากอำเภอป่าซาง นับเป็นอำเภอที่มีขนาดเล็กที่สุดในจังหวัดลำพูน
อำเภอเวียงหนองล่องตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ท้องที่อำเภอเวียงหนองล่องเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอป่าซาง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเวียงหนองล่อง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงหนองล่อง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอเวียงหนองล่องแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเวียงหนองล่องประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอโพธิ์ทอง
อำเภอโพธิ์ทอง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอ่างทองอำเภอโพธิ์ทองได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอเมื่อปีพ.ศ. 2439 มีชื่อว่าอำเภอห้วยลิง ตามชื่อตำบลซึ่งเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอ ได้ย้ายมาอยู่ที่หมู่ 9 ตำบลคลองสาหร่าย ฝั่งซ้ายของแม่น้ำน้อย พร้อมกับเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น อำเภอโพธิ์ทอง
แต่ต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอกลับมาตั้งยังที่เดิม คือที่ตำบลห้วยลิง หรืออ่างแก้วในปัจจุบัน เนื่องจากได้รับการสนับสนุนจากพระเทพสังวรญาณ เจ้าอาวาสวัดศีลขันธาราม ซึ่งได้ซิ้อที่ดินจำนวนกว่า 15 ไร่ มอบให้แก่ทางราชการสำหรับใช้เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอ
อำเภอโพธิ์ทองแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 ตำบล 110 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอโพธิ์ทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เอ็มเอชทีเอ็มแอล
เอ็มเอชทีเอ็มแอล ( "ไมม์เอชทีเอ็มแอล") เป็นมาตรฐานอันหนึ่งซึ่งใช้พื้นฐานมาจาก RFC 2557 ใช้สำหรับการฝังทรัพยากร เช่นแฟ้มภาพและเสียง ลงไปในเว็บเพจ แล้วใช้การเชื่อมโยงจากภายในด้วยวิธีการเดียวกันกับโค้ดใน HTML ทำให้สามารถเปิดอ่านเนื้อหาในเว็บเพจได้โดยไม่ต้องใช้การเชื่อมโยงภายนอก (ไปยังแฟ้มอื่น) แฟ้มข้อมูลที่ถูกฝังนั้นจะเข้ารหัสและเก็บเป็นแบบไมม์ (MIME) แฟ้มข้อมูลชนิดนี้ที่สร้างโดยไมโครซอฟท์ เวิร์ด อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ หรือโอเปร่า จะมีชนิดแฟ้มเป็น .mht หรือ .mhtml
สิ่งสำคัญของเอ็มเอชทีเอ็มแอลคือเนื้อหาทั้งหมดจะถูกเข้ารหัสให้อยู่ในรูปแบบข้อความของ HTML e-mail โดยใช้ชนิดไมม์ codice_1 ซึ่งเป็นการแบ่งเนื้อหาออกเป็นส่วนๆ ส่วนแรกจะเป็นแฟ้ม HTML ธรรมดา (มักใช้ quoted-printable เพื่อเข้ารหัส) ส่วนต่อๆ ไปจะเป็นข้อมูลของแฟ้มที่ต้องการนำมาฝังบนเพจ (มักเข้ารหัสเป็น base64) และมีการระบุ URL ต้นฉบับเพื่อใช้เชื่อมโยงกับตำแหน่งแฟ้มในเนื้อหา
กระบวนการเก็บบันทึกเว็บเพจโดยฝังทรัพยากรลงไปด้วยให้เป็นรูปแบบเอ็มเอชทีเอ็มแอลไม่ได้ถูกตั้งเป็นมาตรฐานให้เว็บเบราว์เซอร์ทั้งหมดมารองรับ ด้วยเหตุผลนี้แฟ้มเอ็มเอชทีเอ็มแอลเดียวกันก็ยังอาจแสดงผลต่างกันบนเว็บเบราว์เซอร์คนละตัว เหมือนกับเว็บเพจทั่วไปที่แสดงผลผิดแปลกออกไปในเว็บเบราว์เซอร์ต่างชนิดกัน
รูปแบบ .mht ถูกนำเสนอขึ้นใน พ.ศ. 2542 ในอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ รุ่นที่ 5 ซึ่งช่วยให้ผู้ใช้งานสามารถเก็บบันทึกเว็บเพจและทรัพยากรที่เกี่ยวข้องให้อยู่ในแฟ้มเดียว ดังการเก็บแฟ้มถาวร อย่างไรก็ตาม ลักษณะสำคัญนี้ไม่อาจเก็บบันทึกเว็บเพจที่มีความซับซ้อนมากๆ ได้อย่างสมบูรณ์ โดยเฉพาะเพจที่มีการเรียกใช้สคริปต์ ส่วนรูปภาพอื่นๆ สามารถเก็บบันทึกลงไปได้ทั้งหมด
การเก็บบันทึกสามารถทำได้โดยไปยังหน้าเว็บเพจที่ต้องการ เลือกเมนู "File" และ "Save As" จากนั้นเลือกประเภทของแฟ้มให้เป็น "Web Archive (.mht)" แล้วตั้งชื่อแฟ้มเพื่อทำการบันทึก
การเก็บบันทึกเว็บเพจพร้อมทรัพยากรให้เป็นแฟ้ม MHTML เริ่มมีการใช้งานได้ในโอเปร่า รุ่นที่ 9 ตั้งแต่รอบการพัฒนารายสัปดาห์ที่ 8265 (ออกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2549) การเก็บเว็บเพจที่มีสคริปต์ยังเป็นปัญหาเช่นเดียวกับที่มีในอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์
มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ ตั้งแต่รุ่นที่ 2 ไม่ได้รองรับการบันทึกหรือการแสดงผลแฟ้ม MHTML ได้โดยตรง (ระบุไว้ใน ข้อผิดพลาดหมายเลข 18764) แต่ฟังก์ชันนี้สามารถใช้งานได้บนวินโดวส์ที่ติดตั้งส่วนขยาย Mozilla Archive Format แม้ว่าแฟ้ม .mht ที่ส่วนขยายนี้สร้างขึ้นมายังไม่รองรับกับผลิตภัณฑ์อื่นของไมโครซอฟท์ได้อย่างเต็มที่ก็ตาม
ซาฟารีของแอปเปิลตั้งแต่รุ่นที่ 2 (ออกเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2548) รองรับการบันทึกเว็บเพจให้เป็นแบบ MHTML แต่ไม่สามารถเปิดอ่านเพื่อแสดงผลแฟ้มดังกล่าวได้ ดังนั้นการรองรับแฟ้ม MHTML จึงยังคงเป็นข้อด้อยของเบราว์เซอร์นี้
โปรแกรมแก้ไขของไมโครซอฟท์ อาทิ ไมโครซอฟท์ ฟรอนต์เพจ และไมโครซอฟท์ เวิร์ด ไม่สามารถอ่านแฟ้ม MHTML ที่สร้างจากอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ได้อย่างถูกต้องสมบูรณ์ตามการจัดรูปแบบ เนื่องจากโปรแกรมสำหรับแปลงที่พบได้บนเว็บไซต์ของไมโครซอฟท์ใช้ได้กับเวิร์ดรุ่น 2000 เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นไมโครซอฟท์ ออฟฟิศจะเก็บบันทึกแฟ้มที่ถูกเชื่อมโยง (เช่นรูปภาพ) โดยใช้ที่อยู่สัมพันธ์ (relative link) ในขณะที่อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์เก็บบันทึกที่อยู่สัมบูรณ์ (absolute link)
ใน พ.ศ. 2549 ไมโครซอฟท์ แชร์พอยต์ดีไซเนอร์ รุ่น 2007 เริ่มสามารถอ่านและแก้ไขแฟ้ม MHTML ได้อย่างถูกต้องตรงตามรูปแบบที่กำหนด
ต่อไปนี้คือเว็บเพจแบบเอ็มเอชทีเอ็มแอลที่แสดงคำว่า codice_2 ต่อท้ายด้วยรูปไอคอนเล็กๆ หนึ่งรูป
แทนแกรม
แทนแกรม (; ) เป็นแผ่นตัวต่อปริศนามี 7 แผ่น ซึ่งสามารถนำมาประกอบเป็นรูปร่างต่างๆ โดยเมื่อขณะไม่ได้เล่นจะถูกเก็บไว้ในลักษณะสี่เหลี่ยม เชื่อว่าแทนแกรมมีต้นกำเนิดจากราชวงศ์ซ่ง ของประเทศจีน โดยแทนแกรมนั้นมีชื่อเรียกภาษาจีนอีกชื่อหนึ่งว่า "ฉีเฉียวตู" 
แทนแกรมเป็นชิ้นส่วนรูปเรขาคณิตสองมิติที่สามารถสร้างขึ้นได้โดยเขียนเส้นต่าง ๆ ลงบนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส จะได้รูปสามเหลี่ยมมุมฉากเล็ก 2 ชิ้น รูปสามเหลี่ยม ขนาดกลาง 1 ชิ้น รูปสามเหลี่ยมมุมฉากขนาดใหญ่ 2 ชิ้น รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 1 ชิ้น และรูปสี่เหลี่ยมด้านขนานอีก 1 ชิ้น ซึ่งรูปสามเหลี่ยมขนาดกลาง รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ล้วนแล้วแต่มีพื้นที่เป็นสองเท่าของสี่เหลี่ยมมุมฉากเล็ก สามเหลี่ยมมุมฉากขนาดใหญ่ แต่ละชิ้นมีพื้นที่เป็น 4 เท่าของสี่เหลี่ยมมุมฉากเล็ก 1 ชิ้น และมุมที่เกิดขึ้นในชิ้นส่วนทั้ง 7 ชิ้น มีอยู่เพียง 3 แบบ คือ มุมฉาก มุม 45 องศา และ มุม 135 องศา. ข้อมูลทั้งหมดนี้เก็บไว้ศึกษา
ในแทนแกรม 1 อันประกอบด้วย
ในแทนแกรมแบบญี่ปุ่นประกอบด้วย
แคร็กเกอร์
แคร็กเกอร์ () อาจหมายถึง
ไชยา (ภาพยนตร์)
ไชยา เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 เป็นเรื่องเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้มวยไชยา ซึ่งเป็นมวยคาดเชือกแบบเก่าแก่โบราณของ อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ภาพยนตร์กำกับโดย ก้องเกียรติ โขมศิริ ซึ่งเคยมีผลงานกำกับเรื่อง "ลองของ" และเขียนบทภาพยนตร์ "เปนชู้กับผี" ได้รับคัดเลือกเป็นภาพยนตร์ฉายปิด เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ ประจำปี 2550 ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2559 ทาง ช่อง 3 เอสดี และบริษัท ถนัดละคร ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มาดัดแปลงเนื้อหาพร้อมกับเพิ่มตัวละครและเปลี่ยนชื่อเป็น ลูกผู้ชายเลือดเดือด
เรื่องราวเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2520 เปี๊ยก (อัครา อมาตยกุล) สะหม้อ (สนธยา ชิตมณี) และเผ่า (ธวัชชัย เพ็ญภักดี) เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสามเป็นนักมวยไทยไชยา ซึ่งวันหนึ่งค่ายมวยที่สังกัดอยู่เกิดเลิกกิจการลง ทั้งสามจึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อตามหาความฝัน ที่จะได้เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงซึ่งเปี๊ยก ไม่ประสบความสำเร็จในการชกมวย จึงตัดสินใจไปแข่งมวยเถื่อนหลังจากนั้นเปี๊ยกและสะหม้อได้เข้าไปเป็นลูกน้องของผู้มีอิทธิพล ส่วนเผ่าได้ไปเข้าค่ายมวยและขึ้นชกที่เวทีราชดำเนินก่อนโด่งดังในเวลาต่อมา เปี๊ยกและสะหม้อได้ร่วมมือกันฆ่าครูของเผ่าที่ป่าช้าก่อนที่เปี๊ยกจะโดนตำรวจจับในเวลาต่อมาและระหว่างที่จะย้ายเปี๊ยกไปคุมขังที่อื่นสะหม้อได้เข้ามาช่วยเปี๊ยกหนีและหลังจากที่เปี๊ยกขับรถหนีไปสะหม้อได้โดนฝรั่งกลุ่มที่เป็นนายหน้านักมวยฆ่าแต่สะหม้อเอาระเบิดติดกับตัวแล้วรถก็ระเบิด ในวันนี้เผ่าต้องลงชิงแชมป์กับนักมวยฝรั่งซึ่งเปี๊ยกได้มาที่สนามและฆ่าผู้มีอิทธิพลลงหลังจากนั้นจึงโดนตำรวจยิงก่อนตายเผ่าซึ่งได้แชมป์มาได้เข้ามาหาเปี๊ยกโดยศรีไพร ซึ่งเป็นภรรยาของเป๊ยกก็มาด้วยในนิตยสาร ฟิล์มแมกซ์ มีนักวิจารณ์ร่วมให้ดาว "ไชยา" ทั้งหมด 11 คน รวม 31 ดาว เฉลี่ยเท่ากับ 2.82 ดาว (จากคะแนนเต็ม 4 ดาว)
กุ้ง
กุ้ง จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ชั้น Crustacea อันดับ Decapoda มีด้วยกันหลายวงศ์ กุ้งเป็นสัตว์น้ำ หายใจด้วยเหงือก ลำตัวยาว แบนหรือกลม แบ่งเป็นปล้อง ๆ เปลือกที่หุ้มท่อนหัวและอกคลุมมาถึงอกปล้องที่ 8 ส่วนใหญ่กรีมีลักษณะแบนข้าง ก้ามและขาอยู่ที่ส่วนหัวและอก มี 10 ขา มีทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม โดยปกติชอบหลบซ่อนตัวอยูเงียบ ๆ ตามพื้นน้ำหรือในซอกมืด ๆ จะออกหากินในเวลากลางคืน กุ้งกินทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหาร เช่น กิน กุ้งด้วยกันเอง ลูกปลา ไส้เดือน สัตว์หน้าดินขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ ข้าว เนื้อมะพร้าวตลอดจนซากสัตว์ สามารถแบ่งออกได้หลายชนิด เช่น กุ้งกุลาดำ กุ้งก้ามกราม กุ้งนาง กุ้งหลวง กุ้งก้ามเกลี้ยง กุ้งตะกาด กุ้งตะเข็บ กุ้งฝอย กุ้งหัวแข็ง กุ้งหัวโขน กุ้งขาว กุ้งรู กุ้งหิน กุ้งดีดขัน กุ้งแชบ๊วย กุ้งเครย์ฟิช ส่วนประกอบของเปลือกกุ้งส่วนใหญ่เป็นไคติน รองลงมาก็เป็นจำพวกแร่ธาตุ โปรตีน ส่วนของไขมัน เป็นต้น
กุ้งไทยเป็นสินค้าที่มีศักยภาพการแข่งขันในตลาดโลกสูงมาก ช่วง 5 ปีที่ผ่านมาการส่งออกกุ้งของไทยเติบโตเฉลี่ยราว 12% ต่อปี สูงกว่าอัตราการเติบโตเฉลี่ยของโลกที่ 4% ต่อปี ปัจจุบันประเทศไทยผลิตกุ้งได้ราว 500,000 ตันต่อปี ผลผลิตส่วนใหญ่ 80% หรือ 400,000 ตัน ใช้เพื่อการส่งออก สามารถสร้างรายได้เข้าประเทศได้ปีละกว่า 90,000 ล้านบาท ส่งผลให้ไทยเป็นประเทศผู้ผลิตและส่งออกกุ้งรวมถึงผลิตภัณฑ์แปรรูปใหญ่เป็นอันดับ 1 ของโลกโดยในปี"52 กุ้งและผลิตภัณฑ์แปรรูปของไทยครองส่วนแบ่งในตลาดโลกสูงถึง 23.9% โดยมีปริมาณการส่งออก 389,999 ตัน คิดเป็นมูลค่า 94,149 ล้านบาท หรือสูงราว 12.23% ของมูลค่าส่งออกสินค้าอาหารทั้งหมดของไทย ตลาดส่งออกกุ้งของไทยที่สำคัญอันดับ 1 ได้แก่ สหรัฐอเมริกา 48.9% รองลงไปคือ ญี่ปุ่น 20.4% สหภาพยุโรป 12.5% แคนาดา 5.6% ออสเตรเลีย 2.4% และเกาหลีใต้ 2.1%การเลี้ยงกุ้งฝอย
เซนต์หลุยส์
เซนต์หลุยส์ (อังกฤษ/ฝรั่งเศส: St. Louis) เป็นเมืองอิสระที่ไม่ได้อยู่ในเคาน์ตีใดในรัฐมิสซูรี
ประชากรทั้งสิ้น 356,837 คน
ทิศตะวันออกติดต่อกับแม่น้ำมิสซิสซิปปี ชื่อเมืองตั้งชื่อตามกษัตริย์หลุยส์ที่ 9 ของฝรั่งเศส เซนต์หลุยส์เป็นเมืองที่มีวัฒนธรรมผสมของทางฝรั่งเศสและเยอรมนีด้วยกัน เซนต์หลุยส์เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 ทีมกีฬาที่เป็นที่รู้จักในเมืองคือทีมอเมริกันฟุตบอล เซนต์หลุยส์ แรมส์ และทีมเบสบอล เซนต์หลุยส์ คาร์ดินอล
เซนต์หลุยส์เป็นที่รู้จักในฐานะรัฐที่เป็นหน้าด่านสู่ทิศตะวันตกของสหรัฐอเมริกา โดยจะมีสัญลักษณ์ขนาดใหญ่คือ เกตเวย์อาร์ช
มหาวิทยาลัยที่เป็นที่รู้จักคือ มหาวิทยาลัยเซนต์หลุยส์ และ มหาวิทยาลัยวอชิงตัน เซนต์หลุยส์
สะพานนนทบุรี
สะพานนนทบุรี () หรือชื่อที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า สะพานนวลฉวี เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมพื้นที่ตำบลบ้านใหม่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เข้ากับตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กที่สร้างข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นสะพานแรก ๆ ของประเทศไทย ปัจจุบันสะพานนี้มีอายุกว่า 50 ปีแล้ว
ที่เรียกกันว่าสะพาน นวลฉวี เพราะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม นวลฉวี เมื่อปี พ.ศ. 2502
สะพานพระนั่งเกล้า
สะพานพระนั่งเกล้า () เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาในเขตตำบลไทรม้าและตำบลบางกระสอ ตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี โดยเชื่อมการเดินทางระหว่างพื้นที่ตำบลไทรม้ากับตำบลบางกระสอกับตำบลสวนใหญ่เข้าด้วยกันตามแนวถนนรัตนาธิเบศร์ สะพานนี้มี 4 ช่องจราจร ปัจจุบันมีสะพานคู่ขนานคร่อมด้านบน
สะพานพระราม 5
สะพานพระราม 5 () เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งที่ 14 ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เชื่อมระหว่างตำบลสวนใหญ่ (ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ) กับตำบลบางไผ่ (ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ) อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี และเป็นส่วนหนึ่งของถนนนครอินทร์
สะพานพระราม 5 เป็นสะพานจำนวนช่องทางรถวิ่ง 6 ช่องทางจราจร สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 7.90 เมตร มีความกว้างของสะพาน 29.10 เมตร และมีความยาวรวม 320 เมตร (เป็นช่วงกลางสะพานยาว 130 เมตร และช่วงริมสองข้างยาวข้างละ 95 เมตร) ตัวสะพานเป็นแบบคอนกรีตชนิดปิดตายช่วงต่อเนื่อง โครงสร้างส่วนบนเป็นคอนกรีตอัดแรง
สะพานพระราม 5 เริ่มสร้างเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 โดยมีบริษัทสุมิโตโม คอนสตรัคชั่น จำกัด และบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ร่วมก่อสร้างในความดูแลรับผิดชอบของกรมโยธาธิการ ใช้งบก่อสร้าง 6,915,000,000 บาท โดยทางฝั่งตำบลสวนใหญ่ แนวสะพานนี้ได้สร้างซ้อนกับซอยพิบูลสงคราม 13 (บุรีรังสรรค์) ซึ่งตั้งอยู่ข้างวัดนครอินทร์ สะพานแห่งนี้จึงมีชื่อเรียกกันทั่วไปในขณะก่อสร้างว่า สะพานวัดนครอินทร์
เมื่อการก่อสร้างใกล้แล้วเสร็จ กรมโยธาธิการจึงได้พิจารณาร่วมกับกรมศิลปากรในการหาชื่อเรียกสะพานวัดนครอินทร์อย่างเป็นทางการ ทางกรมศิลปากรได้พิจารณาความเหมาะสมแล้วเห็นว่า การตั้งชื่อสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้สมควรพิจารณาพระนามหรือพระสมัญญานามของพระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์มากกว่าในราชวงศ์อื่นหรือบุคคลสำคัญทั่วไป เพื่อเฉลิมพระเกียรติในฐานะที่พระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์ได้ทรงวางรากฐานความเจริญให้แก่กรุงเทพมหานครและเมืองในเขตปริมณฑล และเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาส่วนใหญ่ทั้งที่สร้างเสร็จแล้วและกำลังก่อสร้างอยู่ (ในขณะนั้น) ได้แก่ สะพานพระนั่งเกล้า สะพานพระปกเกล้า สะพานพระราม 7 และสะพานพระราม 8 เป็นต้น
และเมื่อได้พิจารณาจากหลักฐานและข้อมูลทางประวัติศาสตร์ปรากฏว่า พระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจักรีวงศ์หลายพระองค์ล้วนมีพระมหากรุณาธิคุณแก่เมืองนนทบุรีเป็นอย่างยิ่ง แต่พระองค์ที่มีความสัมพันธ์เป็นพิเศษพระองค์หนึ่งได้แก่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือนอกจากทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการพัฒนาในด้านต่าง ๆ แล้ว ยังโปรดเสด็จประพาสท้องที่เมืองนี้ด้วย
นอกจากนี้ สะพานแห่งใหม่นี้ยังมีที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสะพานพระราม 6 และสะพานพระราม 7 เท่าใดนัก ซึ่งพระมหากษัตริย์ทั้ง 3 พระองค์ทรงมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดในฐานะสมเด็จพระบรมชนกนาถและพระราชโอรส จึงสมควรที่จะขนานนามสะพานเป็นการเฉลิมพระเกียรติในพื้นที่ใกล้เคียงกัน โดยมีสะพานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระบรมชนกนาถตั้งอยู่ทางทิศเหนือ คือ ณ บริเวณวัดนครอินทร์นี้เอง การอัญเชิญพระนามพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นนามสะพานครั้งนี้มีข้อพิจารณาอยู่ 3 แบบ ได้แก่เมื่อทางกรมโยธาธิการได้ดำเนินการขอพระราชทานนาม พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดนครอินทร์แห่งนี้ว่า สะพานพระราม 5 เปิดการจราจรอย่างเป็นทางการในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ซึ่งปีดังกล่าวนี้ยังเป็นปีที่จังหวัดนนทบุรีมีอายุ 453 ปีอีกด้วย
อนึ่ง ชื่อสะพานพระจุลจอมเกล้าและสะพานจุฬาลงกรณ์นั้นได้นำไปใช้ตั้งชื่อสะพานอยู่ก่อนหน้าแล้ว โดยสะพานพระจุลจอมเกล้าเป็นชื่อของสะพานทางรถไฟข้ามแม่น้ำตาปี อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี และสะพานจุฬาลงกรณ์เป็นชื่อของสะพานรถยนต์และรถไฟข้ามแม่น้ำแม่กลองในเขตตัวเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ซึ่งเดิมเรียกว่า "สะพานราชบุรี"
น้ำแม่อิง
น้ำแม่อิง () เป็นแม่น้ำสายหลักของจังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยา เป็นเพียงหนึ่งในแม่น้ำไม่กี่สายในประเทศที่ไหลย้อนขึ้นทางทิศเหนือ น้ำแม่อิงเป็นลำน้ำสาขาสายหนึ่งของแม่น้ำโขง โดยไหลลงแม่น้ำโขงที่บ้านปากอิง หมู่ที่ 16 ตำบลศรีดอนชัย อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย
น้ำแม่อิงมีต้นกำเนิดมาจากทิวเขาผีปันน้ำ หลังจากนั้นไหลผ่านอำเภอแม่ใจ ผ่านกว๊านพะเยา ผ่าน อำเภอเมืองพะเยา อำเภอดอกคำใต้ อำเภอภูกามยาว อำเภอจุน เข้าสู่ จังหวัดเชียงรายทางอำเภอป่าแดด อำเภอเทิง อำเภอขุนตาล อำเภอพญาเม็งราย และไหลลงสู่แม่น้ำโขงที่บ้านปากอิง
น้ำแม่อิงเป็นแม่น้ำสายหลักของอำเภอที่น้ำแม่อิงไหลผ่าน มีที่ราบลุ่มตามลำน้ำเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นแหล่งเพาะปลูกชั้นดีให้แก่เกษตรกรในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีชุมชนทั้งในปัจจุบันและในอดีตที่มีการตั้งชุมชนตามลำน้ำ ซึ่งเรียกว่า เวียง เช่น เวียงพะเยา เวียงเทิง เวียงเชียงของ โดยได้มีการพบโบราณสถานตามลำน้ำอิงเป็นจำนวนมาก รวมไปถึงพบก้อนอิฐ และเศษเครื่องใช้และภาชนะโบราณตามแนวลำน้ำอิงเป็นจำนวนมาก
ในอดีตมีการนำเสนอโครงการพัฒนาน้ำแม่อิง คือ โครงการ กก อิง น่าน เป็นโครงการผันน้ำจากแม่น้ำโขงลงสู่แม่น้ำน่านโดยผ่านน้ำแม่อิง แต่ประชาชนในพื้นที่คัดค้านเพราะเป็นการทำลายน้ำแม่อิง เพราะโครงการนี้ จะทำการเปลี่ยนเส้นทางเดินของแม่น้ำให้ไหลย้อนกลับจากทิศเหนือลงทิศใต้ทั้งที่น้ำแม่อิงเป็นแม่น้ำที่ไหลจากทิศใต้ขึ้นทางทิศเหนือ และได้มีการยุติโครงการไปในที่สุด
เนื่องจากมีการดูดทรายจากน้ำแม่อิงมาใช้อย่างมากทำให้ปัจจุบันน้ำอิงตื้นเขิน ไม่สามารถกักเก็บน้ำไว้ใช้ในฤดูแล้งได้อย่างเพียงพอ ทำให้เกษตรกรที่ใช้น้ำอิงเพื่อทำการเกษตรไม่มีน้ำเพียงพอในการเพาะปลูก นอกจากนั้นยังส่งผลทำให้ปลาในน้ำแม่อิงลดน้อยลงจนน่าเป็นห่วงว่าในอนาคตปลาบางชนิดอาจสูญพันธุ์ไปจากน้ำแม่อิงได้
เบ้งเฮ็ก
เมิ่ง ฮั่ว ตามสำเนียงกลาง หรือ เบ้งเฮ็ก ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นผู้นำประเทศอิสระบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของจ๊กก๊ก ซึ่งปัจจุบันคือ เขตปกครองตนเองชนชาติไทและจิงผ่อ เต๋อหง มณฑลยูนนาน
เบ้งเฮ็กได้รับการสนับสนุนจากต้วนอี้ สมุหนายกของวุยก๊ก ทำให้สามารถผนึกกำลังกับ ยงคี เจ้าแคว้นเกียวเหล็ง จูโพ เจ้าแคว้นอวดจุ้น และชนเผ่าอื่นๆ เข้าตีเมืองเองเฉียง (ปัจจุบันคือ เขตเป่าซาน มณฑลยูนนาน) จึงทำให้ขงเบ้งต้องยกทัพมาปราบด้วยตัวเองแล้ววางแผนจับเบ้งเฮ็กถึง 6 ครั้ง แล้วก็ปล่อยไปทุกครั้ง เมื่อครั้งที่เจ็ดก็จับตัวเบ้งเฮ็กได้ก็เชิญไปรับประทานอาหาร เบ้งเฮ็กคิดว่าครั้งนี้ขงเบ้งคงไม่ปล่อยเราเป็นแน่ นี่คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของเรา แล้วขงเบ้งก็เอ่ยว่า เจ้าจงกลับไปตั้งทัพแล้วกลับมาสู้กับเราใหม่เถิด เมื่อได้ยินขงเบ้งพูดอย่างนั้นเบ้งเฮ็กถึงกับน้ำตาไหล เบ้งเฮ็กสำนึกในพระคุณของขงเบ้ง จึงยอมแพ้ ขงเบ้งให้อยู่ครองเมืองต่อโดยไม่ทิ้งทหารประจำการ
สาเหตุที่ขงเบ้งจับเบ้งเฮ็กแล้วปล่อยไปแล้วถึงเจ็ดครั้ง เพราะเบ้งเฮ็กเป็นผู้นำเผ่าภาคใต้ คนชนเผ่าให้ความเคารพนับถือมาก ถ้าประหารเบ้งเฮ็กเสียก็จะทำให้ชนเผ่าแข็งข้อและจะก่อความวุ่นวายให้กับจ๊กก๊กในภายหลังได้ ดังนั้นขงเบ้งก็ได้ใช้แผนการจับเบ้งเฮ็กและปล่อยไปเพื่อเป็นการเอาใจเบ้งเฮ็กจนทำให้ยอมจำนนอย่างเต็มใจ และไม่คิดก่อกบฏอีกเลย
คึกฤทธิ์ ปราโมช สันนิษฐานว่าเบ้งเฮ็กเป็นผู้นำชนชาติ ไต-ไท
หากในประวัติศาสตร์ทางการ เบ้งเฮ็กที่จริงแล้วเป็นพลเมืองของจักรวรรดิฮั่น แต่คนมักคิดว่าเบ้งเฮ้กเป็นผู้นำชนเผ่าป่าเถื่อนทางใต้เนื่องจากภาพที่บรรยายในนิยายสามก๊ก
อาวเอี๊ยงโคก
อาวเอี๊ยงโคก บางตำราใช้ ชื่อ อ้าวเอียงกงจื้อ หรือ "อาวเอี๊ยงเคี๊ยง" เป็นหนุ่มใหญ่เจ้าสำราญ มักมากในกามารมณ์ มีวิทยายุทธสูงส่ง พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เมื่อครั้งได้ไปประลองกับก๊วยเจ๋ง ที่เกาะดอกท้อ ได้รับความพ่ายแพ้จากการประลอง แต่อึ้งเอี๊ยะซือกลับพอใจในตัวอ้าวเอียงโคกมากกว่าเนื่องจากเป็นผู้มีสติปัญญากว่าก๊วยเจ๋ง ซึ่งถูกอึ๊งเอี๊ยซือมองว่าเป็นคนหนุ่มที่โง่เขลามีดีแต่กำลัง จึงได้มอบแผนที่เกาะดอกท้อไป
ภายหลังเมื่อไปติดเกาะร้างกับอึ้งย้ง และอั้งฉิกกง(ยาจกอุดร) ได้พยายามจะล่วงเกินอึ้งย้งหลายครั้ง แต่ยังเกรงกลัวอั้งฉิกกง และอึ้งย้งเองก็สวมใส่เกราะอ่อนขนเม่น จึงทำอันตรายมิได้ ต่อมาถูกอึ้งย้งหลอกให้เข้าไปติดกับดัก ทำให้อ้าวเอียงโคกเสียขาไป แต่ความมักมากในกามยังไม่สิ้นสุด แม้จะเสียขา และต้องเดินด้วยมือต่างเท้า
เมื่อครั้งได้ติดตามอ้าวเอียงฮงไปยังหมู่บ้านงู้แกชุน ได้ไปพบกับเที้ยเอียงเกียผู้เป็นศิษย์ของซุนปุดยี่แห่งช้วนจินก่า จึงใช้วิทยายุทธที่เหนือกว่าเล็กควงเอ็งผู้เป็นสามีของนาง บังคับใหเที้ยเอียงเกียเปลื้องผ้า .. แต่เคราะห์ดีที่ ม่อเนียมชื่อ เข้ามาขัดจังหวะโดยบังเอิญ โดยที่ลากโลงศพมา2ใบ ก็คือ โลงของ เอี้ยทิซิม ผู้เป็นพ่อบุญธรรม กับ เปาเซี๊ยเยี๊ยก ครั้นได้เห็นความงามของม่อเนียมชื่อ ก็พยายามจะข่มเหงนาง แต่ในที่สุดเสียทีให้กับเอี้ยคัง เพราะความหึงหวงของเอี้ยคังที่มีต่อม่อเนียมชื่อ จึงได้หลอกให้อ้าวเอียงโคกไม่ทัน ระวังตัว จ้วงแทงด้วยทวนของเอี้ยทิซิม เข้าที่ท้องจนถึงแก่ความตาย
อ้าวเอียงโคก เป็นบุตรของอาวเอี๊ยงฮง กับ พี่สะใภ้ของตน จึงเป็นสายเลือดของอาวเอี๊ยงฮง ต่อมาเมื่อสิ้นชีวิตลง อาวเอี๊ยงฮงเข้าใจไปว่าตายเพราะน้ำมือของก๊วยเจ๋ง จึงเป็นปมเหตุให้ต่อมาอาวเอี๊ยงฮงตามฆ่าอาจารย์ทั้งหกแห่งกังหนำ โดยถูกเอี้ยคัง และ ก๊วยเชยยิ่ม ร่วมปั่นหัวมาโดยตลอด
เค็กซา
เค็กซา หรือ โกวซ่า (แปลว่า "นังโง่") เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรหยก
เค็กซาเป็นธิดาของเค็กเล้งฮวงซึ่งเป็นศิษย์ของอึ๊งเอียซือ ซึ่งถูกเนรเทศไปจากเกาะดอกท้อ พร้อมทั้งถูกอึ้งเอียซือตัดเอ็นร้อยหวายเนื่องจากตอนนั้นอึ้งเอียซือ โมโหโกรธาที่ศิษย์ 2 คนคือ ศพทองแดง และศพเหล็กได้ลักขโมยคัมภีร์เก้าอิมท่อนหนึ่งไป
เธอเกิดมาก็มีสติไม่สมประกอบ อย่างไรก็ตามโกวซาได้ฝึกวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ กับบิดาตนเองพอมีกำลังฝีมือบ้าง ต่อมาได้พบกับก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งที่หมู่บ้านงูเกชุนซึ่งเป็นบ้านเดิมของม่อเนียมชื่อนั่นเอง ในภาคจอมยุทธอินทรียังเป็นผู้เผลอบอกเอี้ยก๊วยไปว่า ผู้ที่ทำให้เอี้ยคังตายคืออึ้งย้ง อันทำให้เอี้ยก๊วยเข้าใจในตัวก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งมาโดยตลอด ต่อมาเมื่อได้พบกับอึ้งเอียซือจึงได้รับนางเป็นศิษย์ถูกอึ้งย้งหลอกให้เรียกว่า โกว โกว (แปลว่า อา) ซึ่งก็หมายความว่า อึ้งเอียซือได้รับนางเป็นศิษย์แห่งสำนักดอกท้อ และอึ้งเอียซือสอนวิชาประตูกลห้าประการ และวิชาหมัดมวย แก่นาง
ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา ศาสตราจารย์สาขาประสาทวิทยา ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้อำนวยการศูนย์ปฏิบัติการโรคทางสมอง โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ผู้อำนวยการศูนย์โรคติดเชื้อ โรคอุบัติใหม่ สภากาชาดไทย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านสาธารณสุข ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ประวัติส่วนตัว 
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ธีระวัฒน์ เหมะจุฑา เกิดวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ที่ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายแพทย์จิตต์ เหมะจุฑา และนางไพโรจน์ เหมะจุฑา
คู่สมรส ผู้ช่วยศาสตราจารย์ เภสัชกรหญิง อภิฤดี โปษะกฤษณะ บุตรสาว นางสาวรมณ เหมะจุฑา บุตรชาย นายภาสิน เหมะจุฑา
ประวัติการศึกษา
เข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524
นอกจากภาระหน้าที่อาจารย์ประจำภาควิชาอายุรศาสตร์แล้ว ยังได้ปฏิบัติหน้าที่อื่นๆ เช่นผลงานวิจัยที่เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ คือ จากองค์การอนามัยโลก ได้แก่ การพัฒนารูปแบบการป้องกันโรคพิษสุนัขบ้าหลังสัมผัสโรค การสนับสนุนให้ยุติการใช้วัคซีนจากสมองสัตว์และเสนอวิธีทดแทนด้วยการใช้วัคซีนที่ปลอดภัย โดยการฉีดแบบประหยัด ซึ่งมีผลงานมากมาย รวมถึงงานทางด้านการวินิจฉัย พยาธิกำเนิดของโรค ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารแพทย์ชั้นนำของโลก เช่น New England Journal of Medicine, Lancet, Lancet Neurology, Lancet Infectious Diseases, Neurology, Journal of Infectious Diseases, Annals of Neurology, Clinical Infectious Diseases และอื่นๆ อีกมากมาย
นอกจากนี้ยังได้รับเชิญให้เขียนบทความในตำราต่างประเทศหลายเล่ม จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ McGraw-Hill, Butterworth-Heinemann, Raven Press, Lippincott Williams and Wilkins และวารสาร Lancet Neurology และ Lancet Infectious Diseases เป็นต้น อีกทั้งยังได้รับเชิญเข้าร่วมประชุมในการประชุมโรคติดเชื้อ และโรคสมองที่สหรัฐอเมริกา และอังกฤษ เป็นต้น พร้อมทั้งวารสาร Lancet ของอังกฤษเคยลงสัมภาษณ์ประวัติส่วนตัว
งานวิจัยของ ศ.นพ.ธีระวัฒน์ เกี่ยวข้องกับการศึกษาโรคสมองอักเสบทั้งที่เกิดจากการติดเชื้อไวรัสโดยเฉพาะจากพิษสุนัขบ้า และสมองอักเสบจากภาวะแปรปรวนทางระบบภูมิคุ้มกัน โดยเป็นการศึกษาแบบครบวงจร ตั้งแต่ลักษณะอาการและอาการแสดงของผู้ป่วย การวินิจฉัยโรคด้วยวิธีใหม่ การเก็บส่งตัวอย่างเพื่อวินิจฉัยโดยไม่ต้องใช้ตู้เย็น ลักษณะพิเศษของเชื้อ กลไกการเกิดโรคและความเปลี่ยนแปลงที่เกิดในสมอง
อีกทั้งการศึกษาสายพันธุ์ของไวรัสพิษสุนัขบ้าทั่วประเทศ และการแบ่งกลุ่มของไวรัสที่มีความจำเพาะกับพื้นที่ รูปแบบการกระจายและทิศทางการแพร่ของเชื้อโรค เพื่อนำไปสู่การป้องกันและรักษา โดยศึกษาวางระบบแบบแผนการปฏิบัติเมื่อสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้า ศึกษาผลแทรกซ้อนของวัคซีนโรคพิษสุนัขบ้าที่ทำจากสมองสัตว์ซึ่งควรยกเลิกและทดแทนด้วยวัคซีนอื่น และการฉีดวัคซีนเข้าชั้นผิวหนังซึ่งทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายถึง 80% โดยได้ผลักดันผลงานด้านการป้องกันและรักษาทั้งหมด จนกระทั่งได้รับการยอมรับจากองค์การอนามัยโลกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 จนถึงปัจจุบัน
การศึกษาพาหะนำโรคที่สำคัญอีกชนิด คือ ค้างคาว ขณะนี้ได้มีการสำรวจค้างคาวใน 8 จังหวัด และมีเป้าหมายที่จะสำรวจให้ครอบคลุมทั้งประเทศไทย เพื่อศึกษาสภาวะการติดเชื้อ และความสามารถของค้างคาวที่จะนำและแพร่เชื้อไวรัสในตระกูลพิษสุนัขบ้า และไวรัสนิปาห์ซึ่งเคยเกิดระบาดครั้งใหญ่ในประเทศมาเลเซียและออสเตรเลียมาแล้ว
ข้อมูลเพิ่มเติมที่ :
http://www.cueid.org
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/?term=hemachudha+t
คอลัมนิสต์ข้อมูลเพิ่มเติมที่ :
เดอะแคลช
เดอะแคลช () เป็นวงพังก์ร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งถือเป็นหนึ่งในวงพังก์รุ่นบุกเบิกของสหราชอาณาจักร นอกจากนี้พวกเขายังนำแนวดนตรีอื่นมาผสมกับพังก์ อาทิเช่น เรกเก้, ดั๊บ, ฟังก์, สกา และร็อกอะบิลลี ตลอดช่วงเวลาสิบปีที่วงได้โลดแล่นอยู่ในวงการดนตรี มีสมาชิกหลักได้แก่ โจ สทรูมเมอร์ (Joe Strummer) ร้องนำและมือริทึมกีตาร์ มิก โจนส์ (Mick Jones) มือกีตาร์เอกและร้องประสานเสียง พอล ไซโมนอน (Paul Simonon) มือกีตาร์เบสและเสียงร้อง และนิกกี "ท็อปเพอร์" ฮีดอน (Nicky "Topper" Headon) มือกลอง จนในปี ค.ศ. 1982 ฮีดอนได้ออกจากวง ตามมาด้วยโจนส์ในปีต่อมา วงก็หาสมาชิกอื่นเข้ามาร่วมเพิ่มเติม จนกระทั่งวงได้ยุติลงในปี ค.ศ.1985
เดอะแคลชประสบความสำเร็จในสหราชอาณาจักรกับผลงานอัลบั้มเปิดตัวตามชื่อวง "The Clash" ในปี ค.ศ. 1977 อัลบั้มที่สามของพวกเขา "London Calling" ออกจำหน่ายในสหราชอาณาจักรในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1979 ซึ่งได้ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดี และผลักดันให้วงได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาในอีกสามเดือนถัดมาอีกด้วย นิตยสาร "โรลลิงสโตน" กล่าวว่าอัลบั้มนี้ เป็นอัลบั้มที่ดีที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในปี ค.ศ. 1982 วงก็ได้ออกอัลบั้มที่ห้า "Combat Rock" ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูง โดยมีเพลงฮิตอย่าง "Rock the Casbah" ที่ติดท็อป 10 บนชาร์ตสหรัฐอเมริกา ช่วยให้อัลบั้มได้รับยอดการยืนยันระดับ 2× ทองคำขาวในเวลาต่อมา โดยสตูดิโออัลบั้มสุดท้ายของวง คือ "Cut the Crap" ซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1985