hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
เจ้าจอมมารดาเหม ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาเหม อมาตยกุล (21 กันยายน พ.ศ. 2407 - 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2474) เจ้าจอมมารดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระมารดาของพระองค์เจ้าชายหนึ่งพระองค์ (ไม่ประสูติเป็นพระองค์) และพระองค์เจ้าหญิงเหมวดี ท่านเป็นผู้รักการดนตรี และได้สนิทสนมกับพระราชชายา เจ้าดารารัศมีเป็นพิเศษ
เจ้าจอมมารดาเหมเป็นธิดาคนโตของพระยาธรรมสารนิติวิชิตภักดี (พลับ อมาตยกุล)และท่านขรัวยายแสง
เกิดในสมัยรัชกาลที่ 4 ที่บ้านหน้าวัดราชบูรณะ (วัดเลียบ) เมื่อวันพุธ แรม 6 ค่ำ เดือน 10 ปีชวด ตรงกับวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2407 มีน้องชาย 2 คน น้องสาว 1 คน
เจ้าจอมมารดาเหมได้เรียนหนังสือที่บ้านจนอ่านออกเขียนได้ ประกอบกับที่บ้านเป็นที่อยู่ของตระกูลใหญ่ จึงมีพี่น้องชายหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันหลายคน และมีญาติที่เชี่ยวชาญการเล่นดนตรีไทยหลายคน เช่น พระยาธรรมสารนิติพิพิธภักดี (ตาด อมาตยกุล)มีศักดิ์เป็นอา เชี่ยวชาญซอสามสาย บุตรของพระยาธรรมสารนิติพิพิธภักดี ชื่อประคอง อมาตยกุล มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง ก็เชี่ยวชาญซอสามสาย และบุตรสาวของพระยากษาปนกิจโกศล (โหมด อมาตกุล)ชื่อสังวาลย์ อมาตยกุล มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง ก็เชี่ยวชาญกระจับปี่ ท่านจึงคุ้นเคยกับดนตรีไทย การขับร้อง และร่วมวงเครื่องสายมาตั้งแต่เด็ก
เมื่ออายุ 12 ปี บิดาก็ได้นำท่านไปฝากถวายตัวในวัง พร้อมกับน้องสาวชื่อประคอง ไว้กับท้าวทรงกันดาล
(วรรณ อมาตกุล)ผู้บังคับการพระคลังฝ่ายใน ซึ่งมีศักดิ์เป็นอา และเป็น ท่านและน้องสาวได้เรียนวิชาของกุลสตรี คือ การช่างฝีมือ และการขับร้อง จนสามารถร้องเพลงตับมโหรีโบราณได้ดี ได้ร้องเป็นต้นเสียเพราะแม่นเพลง ได้รับการฝึกหัดให้บรรเลงมโหรีเครื่องสี่และมโหรีเครื่องหกตามแบบอยุธยา พร้อมทั้งเรียนวิชาหมอนวดและปรุงน้ำอบไทย
เจ้าจอมมารดาเหมได้ถวายตัวเป็นข้าราชการฝ่ายใน และได้เป็นเจ้าจอมเมื่ออายุ 14 ปี ได้ร่วมทำงานมโหรีฝ่ายใน บรรเลงมโหรีเครื่องสี่ ถวายแด่พระเจ้าอยู่หัวในยามทรงว่างพระราชธุระ ในเวลากลางคืน ท่านได้ถวายตัวอยู่งานพร้อมกับน้องสาว คือนางสาวประคอง แลยพระองค์หนึ่งะนางสาวสังวาลย์ และได้เพื่อนเจ้าจอมรุ่นเดียวกันอีก
คนหนึ่ง คือเจ้าจอมมารดาวาด ร่วมบรรเลงมโหรีเครื่องสี่ ประกอบด้วย
วงมโหรีเครื่องสี่ฝ่ายในนี้ ได้ยกเลิกไปเมื่อเจ้าจอมมารดาวาดมีครรภ์ และให้ประสูติพระองค์เจ้า คือ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน และเจ้าจอมมารดาเหมก็มีพระองค์เจ้า
เจ้าจอมมารดาเหมให้ประสูติพระราชโอรสพระองค์หนึ่ง แต่สิ้นพระชนม์ก่อนครบกำหนดประสูติ ต่อมาจึงประสูติพระราชธิดา คือ พระองค์เจ้าหญิงมัณฑนาภาวดี ต่อมาพระบทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระนามนามพระนามใหม่เป็นพระองค์เจ้าหญิงเหมวดี
ประมาณ พ.ศ. 2450-2451 ท่านได้ป่วยเป็นโรคมะเร็งเต้านม และยินยอมให้แพทย์ฝรั่งผ่าตัด 
นับเป็นสตรีไทยคนแรกที่สามารถรักษามะเร็งที่เต้านมเป็นผลสำเร็จ
เจ้าจอมมารดาเหมถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2474 ขณะมีอายุได้ 67 ปี
ยุโรป (เพลงชาติ)
เพลงชาติสาธารณรัฐคอซอวอ () มีชื่อว่า ยุโรป (Europe) เพลงนี้เป็นเพลงที่มีแต่ทำนอง ไม่มีบทร้องประกอบ (same to Spain) ประพันธ์โดย เมนดี เมงจีกี (Mendi Mengjiqi) เพลงนี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นเพลงชาติคอซอวอเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2551 จากการลงมติของสมาชิกสภาแห่งชาติคอซอวอ โดยมีคะแนเสียงสนับสนุน 72 เสียง คัดค้าน 15 เสียง และและงดออกเสียง 5 เสียง เหตุที่เพลงนี้ได้รับเลือก คือ เนื้อหาในเพลงไม่ได้กล่าวถึงกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในประเทศโดยเฉพาะ
วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2551 กลุ่นคนในประเทศคอซอวอได้ประกาศให้มีการประกวดเพลงชาติ ในหนังสือพิมพ์ ปริสตินา (Pristina) และเว็บไซต์ชุมชนคอซอวออย่างเป็นทางการ ข้อบังคับในการประกวดประกอบไปด้วย
เบตตี เพจ
เบตตี เพจ (22 เมษายน ค.ศ. 1928 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2008) นางแบบชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1950 จากการถ่ายแบบโปสเตอร์พิน-อัพ ในชุดเซ็กซี่ และชุดหนัง นอกจากนี้เธอยังเป็นนางแบบหน้ากลาง (เพลย์เมท) คนแรกของนิตยสารเพลย์บอย
มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ
มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ เป็นสถานศึกษาในสังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 ตั้งอยู่ที่ตำบลแม่ทราย อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ ในปีการศึกษา 2555 มีจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 1,851 คน
ปี พ.ศ. 2538 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ได้ดำเนินการขยายพื้นที่การศึกษาของมหาวิทยาลัยไปยังภูมิภาค ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2538 โดยให้มหาวิทยาลัย/สถาบัน 10 แห่ง ขยายวิทยาเขต/ขยายพื้นที่การสอนไปยังภูมิภาคในพื้นที่ 11 จังหวัด คือ จังหวัดหนองคาย พะเยา จันทบุรี แพร่ ตรัง ชุมพร สุราษฎร์ธานี สกลนคร กาญจนบุรี ราชบุรี และปราจีนบุรี ในครั้งนี้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้เสนอโครงการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแม่โจ้ - แพร่ เพื่อรับผิดชอบภาระหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา โดยการกระจายโอกาสทางการศึกษาไปยังจังหวัดแพร่และจังหวัดใกล้เคียง
ต่อมาได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการอำนวยการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ให้เป็น โครงการเฉลิมพระเกียรติ ” ตามหนังสือที่ นร (สส) 1201/65 ลงวันที่ 21 ธันวาคม 2538 จึงเรียกโครงการนี้ว่า โครงการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแม่โจ้ – แพร่ เฉลิมพระเกียรติ ” เป็นส่วนราชการหนึ่งสังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ในแรกเริ่มการพัฒนามหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้แต่งตั้งผู้บริหารทั้งภาครัฐ เอกชนและบุคคลที่มีชื่อเสียงในจังหวัดแพร่ เป็นคณะกรรมการบริการโครงการจัดตั้ง และระดมสมองในการดำเนินแผนงานแม่บทด้านวิชาการและว่าจ้างบริษัทเซาท์เทอร์นเอ็นจิเนียร์จำนวนเงิน 2.14 ล้านบาท ศึกษาและวางแผนแม่บททางกายภาพในปี พ.ศ. 2538 และเสนอต่อทบวงมหาวิทยาลัย แต่เนื่องจากภาวะผันผวนทางเศรษฐกิจ ทำให้ต้องมีการปรับแผนแม่บทให้มีความสอดคล้องกับนโยบายภาวะเศรษฐกิจของประเทศ และศักยภาพของมหาวิทยาลัยเองโดยให้มีการพัฒนาเป็นวิทยาเขตขนาดเล็ก แต่มีประสิทธิภาพในการบริหารจัดการการศึกษาระดับอุดมศึกษาให้เป็นเลิศทางวิชาการและเป็นศูนย์กลางของการแก้ปัญหาในท้องถิ่น เมื่อได้รับการเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย จึงได้จัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นในปี 2542 ในชื่อว่า มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ (Maejo University Phrae Campus) ตั้งอยู่เลขที่ 17 หมู่ 3 ถนนยันตรกิจโกศล ตำบลแม่ทราย อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ 54140 โทร 0 5464 8593-5
โพรเจสเทอเรกซ์
โพรเจสเทอเรกซ์ () คือชื่อของยาสำหรับใช้ข่มขืนซึ่งไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้น ข่าวลวงนี้เริ่มมีการเผยแพร่ทางอีเมลและอินเทอร์เน็ตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ยาชื่อนี้หรือยาที่มีคุณสมบัติเช่นนี้ไม่มีอยู่จริง เรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกันก็ไม่เคยมีหลักฐานว่าเกิดขึ้นจริง
แลงคาเชอร์
แลงคาสเชอร์ (ภาษาอังกฤษ: Lancashire) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของสหราชอาณาจักร ด้านตะวันตกติดกับทะเลไอริช ชื่อของมณฑลมาจากชื่อเมืองแลงคาสเตอร์ หรือบางที่เรียกว่า “เคานตี้แห่งแลงคาสเตอร์” และถือว่าเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครอง แลงคาสเชอร์เรียกสั้นๆ ว่า “Lancs” แลงคาสเชอร์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,451,500 คน ในเนื้อที่ 3079 ตารางกิโลเมตร ผู้ที่อาศัยอยู่ในแลงคาสเชอร์เรียกว่า “แลงคาสเตรียน”
แลงคาสเชอร์แบ่งการปกครองเป็นสิบสี่แขวง: เวสต์แลงคาสเชอร์, คอร์ลีย์, เซาท์ริบเบิล, ฟิลด์, เพรสตัน, ไวร์, นครแลงคาสเตอร์, ริบเบิลแวลลีย์, เพนเดิล, เบิร์นลีย์, รอสเซ็นเดล, ฮินด์เบิร์น, แบล็คพูล, และ แบล็คเบิร์นและดาร์เวน โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่ เพรสตัน
ประวัติศาสตร์แลงคาสเชอร์อาจจะเริ่มราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในบันทึกทะเบียนราษฎรดูมสเดย์ (Domesday Book) ที่ทำในปี ค.ศ. 1086 ระบุว่าดินแดนบางส่วนเป็นส่วนหนึ่งของยอร์คเชอร์ บริเวณระหว่างแม่น้ำเมอร์ซีย์และแม่น้ำริบเบิลเป็นส่วนหนึ่งของเชสเชอร์ เมื่อก่อตั้งเป็นมณฑลขึ้นเขตแดนก็ติดกับคัมเบอร์แลนด์, เวสต์มอร์แลนด์, ยอร์คเชอร์และเชสเชอร์
บันทึกดูมสเดย์
บันทึกดูมสเดย์ () เป็นบันทึกจากการสำรวจสำมะโนประชากรในอังกฤษที่ทำเสร็จใน ค.ศ. 1086 ตามพระราชโองการในพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 การสำรวจดูมสเดย์ก็คล้ายกับการสำรวจสำมโนประชากรที่ทำกันในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และ 21
บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันกล่าวว่าขณะที่ประทับอยู่ที่กลอสเตอร์ระหว่างคริสต์มาสในปี ค.ศ. 1085 พระเจ้าวิลเลียมมีพระราชโองการให้องคมนตรีของพระองค์ส่งเจ้าหน้าที่ไปทั่วทุกตำบลทุกหมู่บ้านในเกาะอังกฤษเพื่อสำรวจว่าเจ้าของที่ดินแต่ละคนมีที่ดินและสัตว์เลี้ยงเท่าใดและตีราคาเป็นจำนวนเท่าใด
จุดมุ่งหมายหลักของการสำรวจครั้งนี้ก็เพื่อที่จะได้ทราบว่าใครมีทรัพย์สมบัติเท่าใดและใครมีหน้าที่ต้องจ่ายภาษีภายใต้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี การตัดสินของผู้สำรวจดูมสเดย์เป็นคำขาด—ข้อความในบันทึกถึงจำนวนอสังหาริมทรัพย์และมูลค่าของทรัพย์สินเป็นบันทึกที่ตายตัวที่ไม่สามารถเรียกร้องให้เปลี่ยนแปลงได้
ตัวบันทึกเขียนภาษาละตินที่มีคำภาษาท้องถิ่นที่ไม่มีศัพท์ภาษาละตินแทรกอยู่บ้าง ภาษาที่ใช้ย่อสั้นมากเป็นส่วนใหญ่คล้ายการจดชวเลข คำว่า “Domesday” มาจากคำว่า “dom” ในภาษาอังกฤษเก่า ซึ่งกลายมาเป็นคำว่า “doom” ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่ ที่แปลว่า “การทำบัญชี” หรือ “การตัดสิน” ฉะนั้น “ดูมสเดย์” จึงหมายความตรงตัวว่าเป็นวันพิพากษา (Day of Judgment) ซึ่งหมายความว่าผู้ปกครองสำรวจบัญชีทรัพย์สินของผู้อยู่ในปกครอง
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 หอจดหมายเหตุแห่งชาติ (National Archives) ก็ทำ “บันทึกดูมสเดย์” ทั้งฉบับเป็นออนไลน์เป็นครั้งแรก
รายชื่อภาพเขียนโดยซานโดร บอตติเชลลี
"ดูบทความหลักที่ ซานโดร บอตติเชลลี"
รายชื่อภาพเขียนโดยซานโดร บอตติเชลลี เป็นรายชื่อจิตรกรรมและจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรคนสำคัญของอิตาลีในยุคเรอเนซองส์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15
บานพับภาพเปรูเจีย
บานพับภาพเปรูเจีย หรือ บานพับภาพของนักบุญแอนโทนี (ภาษาอังกฤษ: Polyptych of Perugia หรือ Polyptych of St. Anthony) เป็นบานพับภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอุมเบรีย, เปรูเจียในประเทศอิตาลี
“บานพับภาพเปรูเจีย” เป็นงานที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1470 เดิมเขียนสำหรับสำนักสงฆ์ซานอันโตนิโอ ดา ปาโดวาในเปรูเจีย อาจจะเป็นปีหลังจากที่เปียโรกลับมาจากโรม เป็นภาพพระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์ขนาบด้วยนักบุญสองข้าง ทางซ้ายเป็น นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ทางขวาเป็น นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิและนักบุญเอลิซาเบธแห่งฮังการี เหนือภาพหลักเป็นภาพการประกาศของเทพ . ส่วนบนของฐานแท่นบูชา (predella) เป็นภาพนักบุญแคลร์แห่งอาซิซิและนักบุญลูซิ ส่วนล่างของฐานเป็นฉากชีวิตของนักบุญสำคัญ
ส่วนกลางของบานพับภาพเป็นลักษณะการวางองค์ประกอบและการวาดและกรอบแบบแข็งแบบโบราณ (Archaic style) กรอบรอบภายในภาพและฉากหลังใช้สีทองเป็นหลัก งานชิ้นนี้เป็นงานที่เปียโรที่เขียนต่อจากจิตรกรท้องถิ่นที่เริ่มเอาไว้ก่อนหน้านั้น คุณภาพของภาพบนฐานก็ไม่เท่าเทียมกับส่วนกลางเข้าใจกันว่าเขียนโดยผู้ช่วย สิ่งที่ใหม่ในภาพนี้คือการวาด “การประกาศของเทพ” ที่เปียโรวางฉากให้เกิดขึ้นภายในสำนักสงฆ์ที่เป็นสีสดใสกว่าตอนกลางและถือว่าเป็นงานเขียนแบบทัศนียภาพที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งของสมัยเรอเนซองส์
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา () เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
“ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด” เป็นงานที่เขียนราว ค.ศ. 1451 เป็นภาพเหมือนของผู้นำที่มาจากการเป็นทหารรับจ้างและขุนนางชาวอิตาลีซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาผู้ครองริมินี, ฟาโน และ เซเซนา
เป็นภาพด้านข้างของซิกิสมอนโดที่กล่าวกันว่าอาจจะเขียนตามแบบบนเหรียญที่เขียนในปี ค.ศ. 1445 โดยปิซาเนลโล หรือตามงานเขียนโดยมัตเตโอ เดปัสติในปี ค.ศ. 1450 เปียโรเขียนภาพนี้ระหว่างพำนักอยู่ที่ริมินิ ระหว่างนั้นก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยมีซิกิสมอนในภาพคุกเข่าต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์ ในภาพ “ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาสวดมนต์ต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์”(Sigismondo Pandolfo Malatesta Praying in Front of St. Sigismund) สำหรับมหาวิหารริมินิ (Tempio Malatestiano)
แม้ว่าจะเป็นการวางภาพแบบภาพเหมือนของคนสำคัญทั่วๆ ไปในสมัยนั้น แต่เปียโรให้ความสนใจกับการเขียนรายละเอียดอย่างธรรมชาติในหารเขียนเท็กซ์เจอร์และผมของตัวแบบ ซึ่งทำให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปินเฟล็มมิชเช่นโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น
วีนัสแห่งเออร์บิโน
วีนัสแห่งเออร์บิโน (ภาษาอังกฤษ: Venus of Urbino) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี
ทิเชียนเขียนภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในปี ค.ศ. 1538 ที่เป็นภาพเปลือยของหญิงสาวที่แสดงตัวเป็นวีนัสนอนเอนอยู่บนโซฟาหรือเตียงในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราของวังเรอเนซองส์ ภาพนี้มีพื้นฐานมาจากภาพเขียนของจอร์โจเนชื่อ “วีนัสหลับ” (Sleeping Venus) ที่เขียนเมื่อราวปี ค.ศ. 1510 แต่ภาพของทิเชียนแสดงความมี sensuality มากกว่าเมื่อเทียบกับงานของจอร์โจเนที่ดูจะห่างเหิน ทิเชียนไม่ได้ใช้อุปมานิทัศน์ใดๆ ในรูปแบบที่ทำกันมา (วีนัสไม่มีสัญลักษณ์อะไรที่บ่งว่าเป็นวีนัส) แต่เป็นภาพที่ดึงดูดความรู้สึกเร้าใจอย่างไม่มีการหลีกเลี่ยง
ความรูสึกที่เปิดเผยของวีนัสเป็นสิ่งที่มักจะสังเกตได้จากภาพนี้ วีนัสมองตรงมายังผู้ชมภาพ ราวกับไม่มีรู้สึกอย่างใดต่อความเปล่าเปลือยของร่างกาย ในมือขวาถือช่อดอกไม้ขณะที่มือซ้ายปิดระหว่างขาเหมือนจะยั่วความรู้สึกของผู้ดูอยู่กลางภาพ ฉากหลังด้านหน้ามีสุนัขซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดีนอนหลับอยู่ปลายเตียง ภาพของสุนัขมักจะเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อตรงแต่เพราะสุนัขนอนหลับก็อาจจะเป็นนัยว่าสตรีในภาพอาจจะไม่ซื่อตรงต่อคนรักและไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น
จุยโดบาลโดที่ 2 เดลลา โรเวเร ดยุคแห่งเออร์บิโน (Guidobaldo II della Rovere) เป็นผู้จ้างทิเชียนให้เขียนภาพนี้ เดิมใช้ตกแต่ง “หีบคาสโซเน” (cassone) ซึ่งเป็นหีบที่ตามธรรมเนียมในอิตาลีให้เป็นของขวัญแต่งงาน สาวใช้ในฉากหลังของภาพกำลังรื้อหีบที่คล้ายคลึงกันดูเหมือนจะหาเสื้อผ้าของวีนัส ที่ออกจะแปลกคือเป็นภาพที่ดยุคตั้งใจจะใช้สอนจุยเลีย วารานาเจ้าสาวที่ยังเด็กของดยุคแต่หัวเรื่องของภาพกลับเป็นสตรีที่เร้าใจผู้ได้เห็น เนื้อหาการสั่งสอนของภาพอธิบายนักประวัติศาสตร์ศิลปะโรนา กอฟเฟ็นในปี ค.ศ. 1997 ในหนังสือ “Sex, Space, and Social History in Titian’s Venus of Urbino”
ในปี ค.ศ. 1880 มาร์ค ทเวน วิจารณ์ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในหนังสือ “A Tramp Abroad” ว่าเป็น “the foulest, the vilest, the obscenest picture the world possesses” และกล่าวต่อไปว่าเป็นภาพที่เขียนสำหรับ โรงอาบน้ำ (Bagnio) แต่ถูกปฏิเสธเพราะออกจะแรงไปหน่อย แต่ก็กล่าวว่าเป็นภาพที่แรงไปสำหรับไม่ว่าจะเป็นที่ไหนนอกจากสำหรับหอศิลป์สาธารณะ
“วีนัสแห่งเออร์บิโน” เป็นแรงบันดาลใจของภาพเขียนต่อมาเช่นภาพ “โอลิมเปีย” โดย เอดวด มาเนท์ ซึ่งวีนัสในภาพหลังเป็นโสเภณี นอกจากนั้นก็ยังเป็นแรงบันดาลใจของตัวละครฟิอัมเม็ตตา บิอันชินีในหนังสือ “In the Company of the Courtesan” โดยซาราห์ ดูนันท์
วรรณรัตน์ ชาญนุกูล
นายแพทย์ วรรณรัตน์ ชาญนุกูล หัวหน้าพรรคชาติพัฒนา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลของนางสาว ยิ่งลักษณ์ ชินวัตรและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และรัฐบาลของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์
นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล ที่อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรของนายเหล็ง กับนางสวาท ชาญนุกูล จบการศึกษา วิทยาศาสตร์การแพทย์ และแพทยศาสตร์บัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นิติศาสตร์บัณฑิต (มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช) และสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา เริ่มต้นทำงานเป็นอายุรแพทย์ ที่โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา
ชีวิตครอบครัวสมรสกับ นางเต็มศิริ ชาญนุกูล ครูชำนาญการพิเศษ โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นพี่สาวของพลโทหญิงพูนภิรมย์ ลิปตพัลลภ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายตะวัน ชาญนุกูล
นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา 6 สมัย สังกัดพรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535/2, 2538, 2544) สังกัดพรรคไทยรักไทย (พ.ศ. 2548) , พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน พ.ศ. 2554 และเคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ปี 2537 และ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ปี 2537
นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล ได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกพรรคให้เป็นหัวหน้าพรรคชาติพัฒนา (เดิมชื่อ พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา และพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน) ในปี พ.ศ. 2551 สืบต่อจากพลเอกเชษฐา ฐานะจาโร
ในปี พ.ศ. 2551 นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน ในรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ และในรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ต่อมาในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 จึงได้ขอออกจากตำแหน่ง เนื่องจากเหตุผลด้านสุขภาพ
การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย มีนาคม พ.ศ. 2548
การลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีไทย ใน พ.ศ. 2548 เป็นการลงมติของสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2548 หลังจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เพื่อเลือกนายกรัฐมนตรีในตำแหน่งที่ว่างลง หลังจากที่ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร ดำรงตำแหน่งครบวาระ 4 ปี
โดยนายโภคิน พลกุล ประธานสภาผู้แทนราษฎร เปิดสภาเพื่อเลือกนายกรัฐมนตรีคนใหม่ โดยจะเปิดโอกาสให้ ส.ส.เสนอชื่อบุคคลมี่เหมาะสมเข้าดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้กำหนดวิธีลงคะแนนเลือกนายกรัฐมนตรีแบบเปิดเผยด้วยการขานชื่อ ส.ส. 500 คนตามลำดับตัวอักษร
โดยนายเสนาะ เทียนทอง ส.ส.บัญชีรายชื่อ และประธานที่ปรึกษาพรรคไทยรักไทย ได้เสนอชื่อ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร หัวหน้าพรรคไทยรักไทย เป็นนายกรัฐมนตรี ขณะที่ฝ่ายค้านไม่ได้เสนอชื่อบุคคลเข้าแข่งขัน เนื่องจาก นายบัญญัติ บรรทัดฐาน ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ภายหลังเสร็จสิ้นการลงคะแนน นายโภคิน พลกุล ประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้ประกาศผลการนับคะแนนเลือกนายกรัฐมนตรีว่า พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร หัวหน้าพรรคไทยรักไทย ได้รับความเห็นชอบ จำนวน 377 คะแนน ไม่เห็นชอบ 1 คะแนน (คือ นายชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรงดออกเสียง 116 คะแนน จึงถือได้ว่าพ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร ได้รับคะแนนเสียงมากกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของสภาแล้ว จึงถือได้ว่า พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ได้รับความเห็นชอบตามมติของสภาให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ชาร์ลอตต์แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์
โซฟี ชาร์ลอตต์ ฟอน เมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ () เป็นเจ้าหญิงเยอรมันจากเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์ พระนางเป็นคู่อภิเษกสมรสในพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร ทำให้พระนางมียศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์หลังการสมรสในปีค.ศ. 1761 หลังมีการตราพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800 พระนางก็มียศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักร นอกจากนี้ พระนางยังมียศในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นพระราชินีแห่งราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ หลังพระเจ้าจอร์จที่ 3 ซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองฮันโนเฟอร์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์ในค.ศ. 1814
พระองค์ทรงมีความสนใจในเรื่องดนตรี ทรงให้การสนับสนุนคีตกวีอย่างโยฮันน์ เซบาสเตียน บาค เป็นอย่างดี นอกจากนั้นพระองค์ยังได้อุปถัมภ์โวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท ขณะที่เขามีอายุได้ 8 ขวบอีกด้วย พระองค์ยังได้สนพระทัยเกี่ยวกับพฤกษศาสตร์ จนเมื่อมีการค้นพบดอกไม้ชนิดใหม่ ดอกไม้ชนิดนี้ก็ได้ชื่อว่า "ปักษาสวรรค์"
พระองค์มีพระชันษาห่างจากพระนางมารี อ็องตัวแน็ต 11 ปีทั้งสองพระองค์มีความสนใจดนตรีเป็นอย่างดี ทั้งสองพระองค์ไม่เคยพบหน้ากันแต่ทรงติดต่อสื่อสารกันทางจดหมาย เมื่อเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส พระองค์ก็ทรงเตรียมที่พักลี้ภัยไว้ให้กับพระนางมารี อ็องตัวแน็ตกับครอบครัว แต่พระนางอ็องตัวแน็ตและครอบครัวทรงหลบหนีออกจากฝรั่งเศสไม่ทัน และโดนประหารในท้ายที่สุด
อภิวันท์ วิริยะชัย
พันเอก ดร.อภิวันท์ วิริยะชัย อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่สอง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย อดีตเลขานุการรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีหลายกระทรวง
พันเอก ดร.อภิวันท์ วิริยะชัย มีชื่อเล่นว่า "เปีย" เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ที่จังหวัดนนทบุรี เป็นบุตรคนที่ 3 ของนายฟูม กับนางซิวหง วิริยะชัย มีพี่น้อง 3 คน และเป็นวิศวกรออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง "อาคารสมเด็จย่า ๙๐" โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า กรุงเทพมหานคร
ในด้านการเมือง เป็น ส.ส.จังหวัดนนทบุรีครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2544 ในนามพรรคไทยรักไทย และเป็นอดีตคนสนิทของ เสนาะ เทียนทอง เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาพรรคไทยรักไทย หลังจากนายเสนาะลาออกจากพรรคจึงเข้าร่วมกับกลุ่มคนสนิทของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรค
พ.อ.ดร.อภิวันท์ เริ่มเป็นที่รู้จักในสังคมจากการเข้าร่วมเป็นแกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปก.) ซึ่งเป็น 1 ใน 9 ผู้ถูกจับกุมจากการไปร่วมปราศรัยหน้าบ้านสี่เสาเทเวศร์ ที่พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ พักอาศัยอยู่ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 และยังเป็นผู้ตั้งฉายาบ้านพักสี่เสาฯ ว่าเป็น "วิมานสีม่วง" ต่อมาเมื่อช่วงต้น พ.ศ. 2551 เป็นรองประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่สองโดยการสนับสนุนจากแกนนำ นปช.หลายคนในพรรคพลังประชาชนขณะนั้น ต่อมา พ.อ.ดร.อภิวันท์ ได้ย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อไทย หลังจากศาลรัฐธรรมนูญมีมติให้ยุบพรรคพลังประชาชน
ในเหตุการณ์รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 พันเอก ดร.อภิวันท์ วิริยะชัย ได้ถูกคณะรักษาความสงบแห่งชาติ เรียกไปรายงานตัว เขาเดินทางไปพบตามสถานที่ที่กำหนดและภายหลังจากนั้นเขาเลือกที่จะเดินทางออกนอกประเทศ เนื่องจากคาดว่าจะถูกดำเนินคดีใน ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112
ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ศาลอาญาได้อนุมัติออกหมายจับ ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 จากกรณีขึ้นปราศรัยเวที นปช.กล่าวพาดพิงสถาบันพระมหากษัตริย์ ในท้องที่ สน.ชนะสงครามด้านครอบครัวสมรสกับ นางรัชนี วิริยะชัย (สกุลเดิม:อยู่ญาติวงศ์) มีบุตร 1 คนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 23
พ.อ.ดร.อภิวันท์ วิริยะชัย ได้เข้ารับการรักษาจากอาการป่วยจากโรคปอด และเบาหวาน ก่อนจะเสียชีวิตเนื่องจากภาวะปอดติดเชื้อ เมื่อเวลา 22.00 น. วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2557  ที่ประเทศฟิลิปปินส์ ญาติดำเนินการนำศพกลับมายังไทย โดยนำศพตั้งบำเพ็ญกุศล ที่วัดบางไผ่ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
ไผ่ (แก้ความกำกวม)
ไผ่ สามารถหมายถึง
ดาวฤกษ์ชนิด ที วัว
ดาวฤกษ์ชนิด ที วัว () เป็นดาวแปรแสงชนิดหนึ่ง ตั้งชื่อตามดาวต้นแบบของมันคือดาวที วัว () มักพบในบริเวณใกล้เมฆโมเลกุล สามารถระบุได้จากการเปลี่ยนแปลงของแสงและโครโมสเฟียร์ที่มีกำลังสูง
ดาวฤกษ์ชนิด ที วัว เป็นดาวฤกษ์ที่อยู่ในสภาวะก่อนเข้าสู่แถบลำดับหลัก คือดาวฤกษ์อายุน้อยที่สุดที่มองเห็นได้ ในระดับสเปกตรัมเอฟ จี เค และเอ็ม (มีมวลน้อยกว่า 2 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) อุณหภูมิพื้นผิวมีค่าใกล้เคียงกับดาวฤกษ์บนแถบลำดับหลักที่มีมวลใกล้เคียงกัน แต่มีความส่องสว่างมากกว่าอย่างมากเพราะรัศมีของมันใหญ่กว่า อุณหภูมิในใจกลางยังค่อนข้างต่ำสำหรับฟิวชั่นของไฮโดรเจน พลังงานของมันมาจากการปลดปล่อยพลังงานแรงโน้มถ่วงเพื่อเข้าสู่แถบลำดับหลัก ซึ่งจะใช้เวลาประมาณ 100 ล้านปี โดยทั่วไปดาวฤกษ์กลุ่มนี้มักหมุนรอบตัวเองในเวลาระหว่าง 1-12 วัน ขณะที่ดวงอาทิตย์ของเราใช้เวลาหมุนรอบตัวเองราว 1 เดือน
เฟรดดี เมอร์คูรี
เฟรดดี เมอร์คูรี (ชื่อเกิด ฟารุก บาซาลา; 5 กันยายน ค.ศ. 1946 – 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ชาวบริติช เป็นที่รู้จักดีในฐานะนักร้องนำวงควีน เขามักเป็นที่รู้จักจากการแสดงบนเวทีที่มีสีสันและเสียงอันทรงพลัง ในฐานะนักแต่งเพลง เขาแต่งเพลงที่ได้รับความนิยมสูงมากมายของวงควีน เช่น "Bohemian Rhapsody," "Killer Queen," "Somebody to Love," "Don't Stop Me Now," "Crazy Little Thing Called Love" และ "We Are the Champions" นอกเหนือจากการทำงานกับวงควีน เขายังทำผลงานเดี่ยวด้วย และบางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์และเป็นศิลปินรับเชิญ (ในฐานะบทบาทเปียโน/นักร้อง) ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991 เขาได้แถลงยอมรับว่าเขาติดโรคเอดส์ และก็ได้เสียชีวิตจากปอดบวมซึ่งเกิดจากโรคเอดส์ในวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991
เฟรดดีเป็นชาวปาร์ซี เกิดในรัฐสุลต่านแซนซิบาร์และเติบโตอยู่ที่นั้นและอยู่ในอินเดียจนเติบโตเป็นวัยรุ่น ภายหลังการเสียชีวิตของเฟรดดี ในปีค.ศ. 1992 เขาได้รับรางวัลจาก Brit Awards สำหรับผู้มีส่วนช่วยให้เพลงอังกฤษมีความโดดเด่น และการจัดคอนเสิร์ตรำลึก Freddie Mercury Tribute Concert ถูกจัดขึ้นใน สนามกีฬาเวมบลีย์ ลอนดอน เฟรดดีเข้าสู่ร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมในปี ค.ศ. 2001 ในฐานะสมาชิกวงควีน
และนักแต่งเพลงฮอลออฟเฟมในปี ค.ศ. 2003 เดอะ ยูเค มิวสิค ฮอล ออฟ เฟม ในปีค.ศ. 2004 และวงควีนได้รับดาวใน Hollywood Walk of Fame ในปีค.ศ. 2002 และในปีค.ศ. 2002 เฟรดดีติดอันดับ 58 ของ BBC โพลสำหรับ 100 บุคคลในอังกฤษที่ดีและยอดเยี่ยมตลอดกาล
เขาถูกโหวตให้เป็นอันดับหนึ่งในนักร้องที่ยอดเยี่ยมในประวัติศาสตร์เพลงที่ยอดนิยม ในปีค.ศ. 2005 การสำรวจความคิดเห็นจัดโดยนิตยสาร Blender และช่องทีวี MTV2 และเลือกให้เฟรดดีเป็นนักร้องชายยอดเยี่ยมตลอดกาล ในปีค.ศ. 2008 นิตยสาร"โรลลิงสโตน" จัดให้เฟรดดีอยู่ในตำแหน่งที่ 18 ของนักร้องยอดเยี่ยมตลอดกาล ในปีค.ศ. 2009 นิตยสาร Classic Rock มีการสำรวจความคิดเห็นและเลือกให้เฟรดดีเป็นนักร้องร็อคยอดเยี่ยมตลอดกาล AllMusic ได้กล่าวถึงลักษณะของเฟรดดีว่า "เป็นหนึ่งในนักร้องร็อคที่ยอดเยี่ยมและให้ความสนุกแก่คนดูได้ดีมาก" และ "หนึ่งในนักร้องยอดเยี่ยมในประวัติศาสตร์เพลง"
เฟรดดีเกิดในดินแดนที่ปกครองโดยอังกฤษรัฐสุลต่านแซนซิบาร์ ในแถบทิศตะวันออกของแอฟริกา (ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของ ประเทศแทนซาเนีย) พ่อและแม่ของเขา Bomi และ Jer Bulsara เป็นชาวปาร์ซี ซึ่งย้ายถิ่นฐานมาจากรัฐคุชราต ในภูมิภาคจังหวัด Bombay Presidency ในพื้นที่บริติชราช ชื่อนามสกุลตั้งมาจากเมืองบัลซารา (Bulsar) (รู้จักกันในชื่อ Valsad) ในบริเวณทิศใต้ของรัฐคุชราต ในเปอร์เซีย เฟรดดีและครอบครัวของเขาปฏิบัติตามแนวทางของศาสนาโซโรอัสเตอร์ โดยครอบครัวได้ย้ายไปยังแซนซิบาร์ และพ่อของเฟรดดีได้ทำงานเป็นพนักงานแคชเชียร์ใน British Colonial Office โดยเฟรดดีมีน้องสาวชื่อ Kashmira
ทฤษฎีสรรพสิ่ง
ทฤษฎีแห่งสรรพสิ่ง () เป็นทฤษฎีที่เกิดจากความต้องการในการหาคำตอบของปริมาณทางฟิสิกส์ในเรื่องต่างๆ ด้วยชุดสมการเพียงชุดเดียว ซึ่งนับว่าเป็นหนึ่งในทฤษฎีที่แสดงให้เห็นถึงความพยายามและความท้าทายของมนุษย์ต่อธรรมชาติ โดยทฤษฎีนี้ได้ถูกริเริ่มมาจาก อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ นักฟิสิกส์ผู้ค้นพบทฤษฎีสัมพัทธภาพอันโด่งดัง ซึ่งเขาคาดว่าทฤษฎีดังกล่าวสามารถเป็นจริงได้ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถแก้ไขปัญหาในหัวข้อนี้ได้ แต่นักฟิสิกส์ในปัจจุบันก็มีความพยายามที่จะสร้างและคาดหวังต่อทฤษฎีดังกล่าว จนเป็นประเด็นทางฟิสิกส์ที่มีนักฟิสิกส์ทฤษฎีสนใจกันมากที่สุดทฤษฎีหนึ่งอีกด้วย
เจ้าจอมมารดาภิมสวน ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาภิมสวน บางตำราเขียน ภีมสวน เจ้าจอมมารดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ถวายตัวตั้งแต่สมัยที่ทรงดำรงตำแหน่งเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก มีพระราชโอรส ๑ พระองค์และพระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ
ภาษาไทแดง
ภาษาไทแดง () หรือภาษาไทโด มีผู้พูดทั้งหมด 165,000 คน พบในประเทศเวียดนาม 140,000 คน (พ.ศ. 2545) ในบริเวณภาคกลางตอนเหนือในเขตจังหวัดทัญฮว้า พบในประเทศลาว 25,000 คน (2534) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของลาว ใกล้ชายแดนเวียดนาม เป็นส่วนหนึ่งของภาษาของชนกลุ่มไทในเวียดนามที่ต่างจากภาษาไทดำ จัดอยู่ในตระกูลภาษาไท-กะได ภาษากลุ่มกัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก
เอดิสัน วาเลนเซีย
เอดิสัน วาเลนเซีย ดิแอซ (Edison Valencia Diaz) นักมวยสากลชาวโคลัมเบีย เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 16) แพ้ 8
ดารัณ บุญยศักดิ์
ดารัณ บุญยศักดิ์ หรือชื่อเดิม สินิทธา บุญยศักดิ์ (ชื่อเล่น: นุ่น เกิด 5 มิถุนายน พ.ศ. 2522) เป็นอดีตนักแสดงชาวไทย และเป็นพี่สาวของเฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ เข้าสู่วงการบันเทิงโดยการมีผลงานโฆษณาชิ้นแรกคือ ลูกอมฮอลล์ โดยมีผลงานที่สร้างชื่อคือโฆษณาเครื่องสำอางยี่ห้อมีสทีนที่แสดงคู่กับ ไมเคิล พูพาร์ท ส่วนผลงานละคร แสดงละครเรื่อง โบตั๋น,ละครเล่ห์เสน่หา, ละครทรายสีเพลิง และยังแสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง ครึ่งหนึ่งของชีวิต ของแอม, จูบลา ของ วงซีล
ทางด้านภาพยนตร์ มีผลงานการแสดง เรื่อง "เรื่องรัก น้อย นิด มหาศาล" ที่ทำให้เธอได้รับรางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 12 และนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จาก Starpics Thai Film Awards 2546
ปลายปี พ.ศ. 2559 เธอเป็นครูสอนทำอาหารและขนมไทย
โปรอีโวลูชันซ็อกเกอร์ 2009
โปรอีโวลูชันซ็อกเกอร์ 2009 (หรือ PES2009) เป็นวิดีโอเกมฟุตบอล ที่ได้รับการพัฒนาโดยโคนามิ
ใช้จอยในการบังคับ ตัวผู้เล่นในเกม โดยใช้การเล่นแบบเดียวกับเกม วินนิง (Winning) ในเพลย์สเตชัน
โดยการกด ขึ้น,ซ้าย,ลง,ขวา เพื่อบังคับทิศทาง
สี่เหลี่ยม เพื่อ ชู้ด (ยิงประตู) หรือ เตะบอลทิ้ง
วงกลม (O) เพื่อ เปิดลูก,โยนยาว หรือ สไลด์
สามเหลี่ยม เพื่อ จ่ายทะลุช่อง หรือ ให้ผู้รักษาประตูวิ่งออกมาเพื่อตัดบอล
กากบาท (X) เพื่อ ส่งลูก หรือ แย่งลูก
R1 เพื่อ วิ่งเร็ว
R2 -- ไม่ทราบ --
L1 เพื่อเลือกตัวผู้เล่นในสนาม
L2 -- ไม่ทราบ --
R3 -- ไม่ทราบ --
L3 -- บังคับทิศทาง --
Start เพื่อ เลือก Option ต่างๆ
Select -- ไม่ทราบ --
สโมสรต่างๆที่อยู่ใน
แอฟริกา
เอเชีย
ยุโรปอเมริกาใต้
อเมริกาเหนือ
ยอก โซธอท
ยอก โซธอท ("Yog-Sothoth") เป็นหนึ่งในเอาเตอร์ก็อดในงานประพันธ์ชุดตำนานคธูลูของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ โดยชื่อของยอก โซธอทถูกกล่าวถึงครั้งแรกในนิยายเรื่อง "The Case of Charles Dexter Ward" (ประพันธ์ในปีพ.ศ. 2470 ได้รับการตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2484)
ยอก โซธอทมีฉายาว่า "ผู้แอบแฝง ณ ธรณีประตู" (The Lurker at the Threshold) "กุญแจและประตู" (The Key and the Gate) "ผู้อยู่พ้น" (Beyond One) "ผู้เปิดทาง" (Opener of the Way) และ "ทั้งหมดในหนึ่งเดียว และ หนึ่งเดียวในสรรพสิ่ง" (The All-in-One and the One-in-All) เป็นเอาเตอร์ก็อดซึ่งเป็นตัวแทนของมิติและเวลาทั้งมวล แต่ไม่สามารถปรากฏกายในจักรวาลส่วนที่เรียบง่ายซึ่งมนุษย์อาศัยอยู่ได้ ซึ่งเรื่องนี้ระบุไว้ในเรื่อง "Through the Gates of the Silver Key" (พ.ศ. 2477)โดยเลิฟคราฟท์และอี. ฮอฟแมน ไพรซ์
ยอก โซธอทสามารถรับรู้ได้ถึงสรรพสิ่งในอดีต ปัจจุบัน และ อนาคต ผู้ที่ทำให้ยอก โซธอทพึงพอใจจะได้รับความรู้มากมาย แต่การรับความรู้จากยอก โซธอทมากเกินไปจะนำมาซึ่งความหายนะของคนคนนั้น นักประพันธ์บางคนยังระบุไว้ว่าผู้ที่จะเรียนรู้จากยอก โซธอทต้องแลกด้วยการสังเวยชีวิตหรือการยอมเป็นข้ารับใช้ของยอก โซธอทไปตลอดกาล
ใน Rerum Supernatura จากเกมเล่นตามบทบาท "Call of Cthulhu"ได้ลงความเห็นไว้ว่าชื่อของยอก โซธอทอาจจะมีที่มาจากภาษาอาหรับ "ยาจิ อัช-ชูทัท" (يجيء الشذاذ) หมายถึง "ผู้พิกลกำลังมา"
เมื่อปรากฏกาย ยอก โซธอทจะมีรูปลักษณ์เป็นฟองสบู่หลากสีหลากขนาด ยอก โซธอทเป็นเอาเตอร์ก็อดเพียงตนเดียวที่มีอำนาจเทียบได้กับอซาธอทและมีสติปัญญามากกว่า "ยิบ ทสตลล์" ผู้เฝ้ามองสรรพสิ่ง ยอก โซธอทยังเป็นคู่ของชุบ นิกกูรัธ ซึ่งทั้งคู่ได้ให้กำเนิด นุกและเยบ "ความเหลวไหลแฝด" ซึ่งนุกนั้นเป็นผู้ให้กำเนิดคธูลูและฮัสเทอร์ นอกจากนั้น ในเรื่อง "The Dunwich Horror" (พ.ศ. 2472) ยอก โซธอทได้ให้กำเนิดทายาทฝาแฝดกับสาวกมนุษย์ในตระกูลเวทลีย์ โดยแฝดคนแรก วิลเบอร์ เวทลีย์ นั้นเป็นมนุษย์ที่มีร่างกายพิสดาร ส่วนแฝดอีกคนเป็นสัตว์ประหลาดล่องหน
โรงเรียนไทยคริสเตียน
โรงเรียนไทยคริสเตียน (ชื่อเดิม โรงเรียนคริสต์ธรรมศึกษา) ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1967 โดยมูลนิธิแห่งคริสตจักรสะพานเหลือง บนพื้นที่ 9 ไร่ ท่ามกลางบรรยากาศที่ร่มรื่น มีแหล่งเรียนรู้ที่เอื้อต่อการเรียน การสอน เปิดรับนักเรียนตั้งแต่ระดับปฐมวัยจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลายตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ เพื่ออบรมสั่งสอนเยาวชนให้มีความรู้ในระดับภูมิปัญญาท้องถิ่น และระดับโลก โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนา และฐานะบุคคล เพื่อให้เยาวชนได้พัฒนาตนเองอย่างเต็มศักยภาพทางด้านความรู้ คุณธรรม และจริยธรรมคริสเตียน
เมโทรสเตชัน
เมโทรสเตชัน () เป็นวงป็อปร็อกอเมริกัน ก่อตั้งวงในปี 2006 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ในช่วงปลายปี 2006 ทางวงเซ็นสัญญากับค่าย Columbia/Red Ink พวกเขาเป็นที่รู้จักจากผลงานเพลงท็อปเท็น "Shake It" ซึ่งมาจากอัลบั้มชุดแรกในชื่อวงเอง โดยมีสมาชิก เทรซ ไซลัส (พี่ชายของนักแสดงในฮันนาห์มอนทานา ของไมลีย์ ไซลัส) และเมสัน มัสโซ (พี่ชายของนักแสดงในฮันนาห์มอนทานา ของมิตเชล มัสโซ)
ธงชาตินาซีเยอรมนี
ธงชาตินาซีเยอรมนี เป็นธงชาติประจำรัฐมหาจักรวรรดิเยอรมัน ระหว่างปี ค.ศ. 1933 ถึงปี ค.ศ. 1945
เมื่อพรรคนาซีเข้าบริหารประเทศ ตั้งแต่วันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1933 ธงชาติสีดำ-แดง-ทองถูกประกาศเลิกใช้เป็นธงชาติของนาซีเยอรมนี ต่อมา คำสั่งในวันที่ 12 มีนาคม รัฐบาลได้ประกาศใช้ธงสามสี คือ ดำ-ขาว-แดง ซึ่งเป็นธงชาติที่ใช้มาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเยอรมัน และ ธงสวัสดิกะของพรรคนาซีให้เป็นธงชาติของรัฐอย่างถูกต้องตามกฎหมายทั้งสองแบบ ในปี 1935 หลังจากประธานาธิบดี เพาล์ ฟอน ฮินเดนบูร์ก ถึงแก่อสัญกรรม ฮิตเลอร์ได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นฟือเรอร์ การใช้ธงชาติประจำรัฐสองผืนถูกยกเลิก และ ประกาศใช้ธงสวัสดิกะเป็นธงชาตินาซีเยอรมนี ขณะที่ธงสีดำ-ขาว-แดงแบบเก่าถูกห้ามใช้ด้วยเหตุผลที่ว่า "ถอยหลังลงคลอง"
การออกแบบธงประจำพรรคนาซีเริ่มขึ้นในฤดูร้อนปี 1920 โดย อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ โดยใช้ธงที่มีพื้นหลังสีแดง วงกลมสีขาว และสัญลักษณ์สวัสดิกะสีดำตรงกลาง โดยที่สีบนพื้นธงได้แสดงความเชื่อมโยงถึงจักรวรรดิเยอรมัน เนื่องจากเลือกใช้สีบนธงตรงกับสีธงชาติจักรวรรดิเยอรมัน นอกจากนี้ ธงประจำพรรคนาซียังมีความหมายมากกว่านั้น ตามที่ฮิตเลอร์ได้เขียนเอาไว้ในไมน์คัมพฟ์ สีขาว หมายถึง ชาตินิยม สีแดง หมายถึง สังคมนิยม และเครื่องหมายสวัสดิกะ ซึ่งใช้เป็นเครื่องหมายของ เชื้อชาติอารยัน
ปลายสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนาซีเยอรมันพ่ายแพ้สงคราม กฎหมายฉบับแรกที่บังคับใช้โดยสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตร คือ การสั่งให้ทำลายสัญลักษณ์ของนาซีทั้งหมด และเลิกใช้กฎหมายที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ ยังมีคำสั่งห้ามใช้ธงสวัสดิกะในหลายประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในประเทศเยอรมนี
ฟือเรอร์
ฟือเรอร์ () ในภาษาเยอรมัน หมายถึง "ผู้นำ" โดยคำว่า "ฟือเรอร์" มักจะหมายถึง ฉายาของผู้นำนาซีเยอรมนี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และเป็นตำแหน่งสำคัญในคณะรัฐบาลสมัยนาซีเยอรมนี และองค์กรกึ่งทหาร (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน่วยเอ็สเอ็ส) โดยคำดังกล่าวเป็นการเอาอย่างจากคำว่า "อิลดูเช" ในภาษาอิตาลี ซึ่งมีความหมายอย่างเดียวกัน
ฟือเรอร์ คือ ชื่อพิเศษที่นายกรัฐมนตรีเยอรมนี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ใช้เรียกตนเองหลังจากรัฐบัญญัติการมอบอำนาจ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 1933 ซึ่งทำให้เขามีอำนาจที่จะประกาศใช้กฎหมาย โดยไม่ต้องผ่านการเห็นชอบจากไรชส์ทาค ในฐานะส่วนหนึ่งของกระบวนการ "ไกลช์ชัลทุง" และภายหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของเพาล์ ฟอน ฮินเดนบูร์ก ประธานาธิบดีคนแรกแห่งเยอรมนี เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1934 ฮิตเลอร์ได้ประกาศตนเองเป็นทั้งฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรี โดยเรียกชื่อตำแหน่งเต็มว่า ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรีไรช์ ("Führer und Reichskanzler") ซึ่งเป็นการรวมตำแหน่งประมุขแห่งรัฐและนายกรัฐมนตรีเข้าด้วยกัน และทำให้ฮิตเลอร์กลายมาเป็นประมุขแห่งไรช์และหัวหน้ารัฐบาลไรช์อย่างเป็นทางการ และถือได้ว่าเป็นผู้นำเผด็จการแห่งไรช์ที่สามในทางปฏิบัติ
นาซีเยอรมนีได้ปลูกฝัง "ฟือเรอร์พรินซิพ" (หลักการผู้นำ) และทำให้ฮิตเลอร์เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปเป็นเพียงว่า "ฟือเรอร์" ("ผู้นำ") และหนึ่งในสโลแกนทางการเมืองที่นาซีหยิบยกขึ้นมาพูดถึงบ่อยครั้งที่สุด คือ "หนึ่งชน หนึ่งไรช์ หนึ่งฟือเรอร์" ("Ein Volk, ein Reich, ein Führer")
สำหรับการสั่งการและลงนามในทางการทหาร ฮิตเลอร์ได้ใช้ชื่อตำแหน่งว่า ฟือเรอร์และผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์ ("Führer und Oberster Befehlshaber der Wehrmacht") ส่วนการลงนามในเอกสารงานต่างประเทศเป็น ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรีไรช์ ("Führer und Reichskanzler") การลงนามในชื่อตำแหน่งทั้งสองแบบนี้เลิกใช้ในกลางปี 1942 โดยมีการเปลี่ยนเป็น ฟือเรอร์แห่งไรช์มหาเยอรมัน ("Führer des Großdeutschen Reiches") แทน
แม็กซิมา (ซอฟท์แวร์)
Maxima เป็น ซอฟต์แวร์เสรี เพื่องาน computer algebra system (CAS) พัฒนาขึ้นด้วยภาษา common lisp โดยอิงจาก Macsyma รุ่นปีคศ. 1982 โดย Maxima ใช้ GNU General Public License และทำงานบนแพลตฟอร์มแบบ POSIX เช่น Mac OS X, Unix, BSD และ Linux รวมถึง Microsoft Windows
Maxima สามารถใช้ gnuplot ในการพลอตกราฟทั้งสองและสามมิติ
การใช้ "solve( )" เพื่อแก้สมการ
จะได้
formula_1
นอกจากนี้ยังใช้สร้างผลลัพธ์ให้ TeX ได้ด้วย "tex( )" เช่น
จะได้
ซึ่งนอกจากจะนำไปใช้ใน LaTeX แล้วยังสามารถนำไปใช้ร่วมกับ ของ MediaWiki และจะให้ผลดังนี้
formula_2
โยะโมะงิอุ
โยะโมะงิอุ - "คฤหาสน์หญ้าคา" (蓬生, Yomogiu "Wormwood Patch" "Waste of Weeds") เป็นบทที่ 15 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท เป็นบทที่ดำเนินเรื่องช่วงระหว่างบท อะคะชิ และ มิโอะซึคุชิ 
โยะโมะงิ (蓬 - ヨモギ yomogi ) หรือ Japanese mugwort มีชื่อทางวิชาการว่า Artemisia indica var. maximowiczii โยะโมะงิเป็นพืชป่าที่อยู่ในตระกูลของ chrysanthemum เป็นพืชที่โตเร็วมาก สามารถโตได้ถึง 1.2 เมตร แตกหน่อขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว มีดอกเล็กๆสีน้ำตาลอมเหลือง 2 เพศในดอกเดียว ออกดอกช่วงเดือนกรกฎาคมถึงพฤศจิยายน สามารถปลิวไปตามลมได้เพื่อขยายพันธุ์ ใบเป็นรูปขนนก มีขนใต้ใบ เป็นสมุนไพร และ สามารถนำมาทำขนมที่เรียกว่า คุสะโมจิ
โยะโมะงิอุ ( 蓬生) หมายถึง บ้านทรุดโทรมพุพังที่รกด้วยหญ้าและวัชพืช เช่น โยะโมะงิช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไปยังหาดสุมะนั้น ไม่มีผู้ใดคอยดูแลซุเอะสึมะฮะนะ เจ้าหญิงแห่งฮะตะจิเลย เมื่อขาดการดูแล คฤหาสน์ที่นางพำนักก็เก่าโทรมพุพังไป นกเค้าแมวร้องเสียงน่ากลัวออกมาจากป่า ผีป่าโคะดะมะปรากฏตนหลอกหลอน วัชพืชพงหญ้าแขมรกเรื้อสูงจดหลังคา เถาวัลย์เรื้อนบังประตูเข้าออกหนาทึบ เด็กเลี้ยงวัวถึงกับต้อนวัวและม้าเข้ามากินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน พายุพัดโถงทางเดินจนพังทลาย กระทั่งโขมยขโจรยังเมินเพราะไม่มีอะไรให้ลักขโมย
เจ้าหญิงแห่งฮิตะจิมีป้าคนนึง ป้านางแค้นเคืองมารดาของนางมาก บัดนี้คฤหาสน์ของซุเอะสึมุฮะนะนั้นทรุดโทรมเต็มที ป้าของนางจึงคิดจะจ้างซุเอะสึมุฮะนะที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงไปเป็นพี่เลี้ยงของลูกๆ ป้าของนางภูมิใจมากที่สามีได้รับตำแหน่งเป็นรองเจ้าเมืองดะไซฟุอันห่างไกล นางขึ้นรถเทียมวัวหรูมาเทียบหน้าคฤหาสน์พุพังของซุเอะสึมุฮะนะ และพยายามหว่านล้อมให้ซุเอะสึมุฮะนะไปดะไซฟุเป็นพ่เลี้ยงเด้กให้ได้ แต่ซุเอะสึมุฮะนะไม่ยอม ป้าของนางจึงขอนำบ่าวไพร่รู้งานทั้งหลายในคฤหาสน์ไปด้วยจนหมด องค์หญิงต้องร้องไห้ด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง
รถเทียมวัวของเก็นจิผ่านมายังทางคุ้นตา ซึ่งบัดนี้ดอกฟุจิบานสะพรั่งย้อยช่อล้อลมลงมาจากกิ่งต้นสนยักษ์ กิ่งหลิวไร้การตัดแต่งลู่สู่พื้นที่รกเรื้อราวป่าละเมาะ เขาจึงสั่งหยุดรถและให้โคะเระมิตสึเข้าไปสำรวจภายใน เก็นจิรู้ว่าซุเอะสึมุฮะนะคงยังต้องพำนักอยู่ ณ ที่นี้ โคะเระมิตสึใช้แซ่ม้าตวัดแผ้วถางทางรกเรื้อให้เก็นจิเดินตามเข้าไป จนเปียกไปหมดทั้งเท้าถึงหัวเข่า กระนั้นความมั่นคงในรักขององค์หญิงแห่งฮิตะจิประทับใจเก็นจิอย่างมาก แม้จะไม่รักใคร่เอ็นดูนัก แต่เขาก็รับตัวนางไปดูแลอย่างสุขสบายจนตลอดชีวิต
มหาวิหารซันตามาเรียโนเวลลา
มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลา (ภาษาอังกฤษ: Basilica of Santa Maria Novella; ภาษาอิตาลี: Santa Maria Novella) เป็นวัดคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอธิคและเรอเนซองส์ตอนต้น มหาวิหารซานตามาเรียโนเวลลามีงานจิตรกรรมฝาผนังสำคัญๆ ของจิตรกรผู้มีชื่อเสียงหลายคนของฟลอเรนซ์ เช่นงานในชาเปลทอร์นาบุโอนิ โดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา, ในชาเปลสปาโยลิ หรืองานในระเบียงคดโดย เปาโล อูเชลโล และงานศิลปะชนิดอื่นๆ เช่นกางเขนของ ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
วัดนี้เรียกว่าวัดใหม่ (Novella) เพราะเป็นวัดที่สร้างบนชาเปลเดิมที่สร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 เมื่อนักบวชโดมินิคันได้รับสถานที่ในปี ค.ศ. 1221 นักบวชก็ตัดสินใจสร้างวัดใหม่และระเบียงคดติดกัน ตัววัดออกแบบโดยหลวงพ่อโดมินิคันสององค์ ฟราซิสโน ฟิโดเร็นติโน และฟราริสโตโร ดา แค็มพิ ตัววัดเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 ราวปี ค.ศ. 1246 และเสร็จราว ค.ศ. 1360 ภายใต้การคุมงานของฟรา ลาโคโพ ตาเล็นติ เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์-กอธิค โดยมีหอระฆังที่เก็บของมีค่า ในขณะนั้นส่วนล่างของด้านหน้าแบบกอธิคเท่านั้นที่เสร็จ ประตูสามประตูเป็นประตูโค้ง นอกนั้นด้านล่างของด้านหน้าเป็นซุ้มโค้งบอดแยกด้วยเสา ข้างล่างเป็นซุ้มแหลมแบบกอธิคเป็นแถบขาวเขียว ลายนี้ต่อเนื่องไปจนรอบลานวัด วัดได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1420
วังปิตตี
วังปิตตี () เป็นวังแบบเรอแนซ็องส์ที่ตั้งอยู่ที่ด้านใต้ของแม่น้ำอาร์โน ไม่ไกลจากสะพานเวกกีโอ (Ponte Vecchio) ในเมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ตัววังเดิมสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1458 และเดิมเป็นที่พำนักของลูกา ปิตตี (Luca Pitti) นายธนาคารชาวฟลอเรนซ์ ต่อมาวังก็ถูกตระกูลเมดีชีซื้อไปในปี ค.ศ. 1539 และกลายมาเป็นที่พำนักหลักของตระกูลแกรนด์ดุ๊กแห่งทัสกานี นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่สะสมงานศิลปะต่าง ๆ เป็นจำนวนมหาศาล
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 วังปิตตีใช้เป็นที่บัญชาการของจักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศส และต่อมาก็ใช้เป็นวังหลวงของอาณาจักรอิตาลีแต่ก็เพียงระยะเวลาอันสั้น วังและข้าวของภายในวังได้รับการอุทิศให้เป็นสมบัติของประชาชนอิตาลีโดยพระเจ้าวิกเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ในปี ค.ศ. 1919 ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ และเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง มีงานสะสมต่าง ๆ นอกเหนือจากงานสะสมที่มาจากตระกูลเมดีชี
วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์)
วิทยาลัยเซนต์ปีเตอร์ (โอกแลนด์) () เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาคาทอลิกชายตั้งอยู่ในเมืองโอกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาคาทอลิกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1939 โดยกลุ่มชาวคริสต์ผู้ที่อุทิศตนเพื่อศาสนา 
แต่ในปี ค.ศ. 2008 นั้นดำเนินการโดยกลุ่มคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิและคุณสมบัติ โรงเรียนนี้มีนักเรียนจากหลายเชื้อชาติด้วยกันรวมเป็นจำนวนสูงสุดถึง 1200 คน ทางด้านหลักสูตรการศึกษา โรงเรียนได้สอนหลักสูตรสำหรับมัธยมศึกษาตอนปลายทั้งสองหลักสูตรคือระบบสำเร็จการศึกษาที่ได้รับใบประกาศนียบัตรตามหลักสูตรแห่งชาติ (NCEA) และระบบการสอบแบบแคมบริดจ์นานาชาติ (CIE) โรงเรียนนี้มีนักเรียนจากนานาประเทศรวมทั้งสิ้นประมาณ 70 ประเทศ ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงได้แก่ เซอร์ ไมเคิล เฟย์ (นักธุรกิจและผู้ผลิตเรือยอร์ช) และ แซม ฮันต์ (นักกวี)
พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช
พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช (; ; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในประเทศรัสเซีย พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่งที่มีงานศิลปะในความครอบครองเป็นจำนวนราวสามล้านชิ้น และพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เก่าที่สุดในโลก งานศิลปะจำนวนมหาศาลตั้งแสดงอยู่ในอาคารหกหลัง อาคารเอกคือพระราชวังฤดูหนาวที่เคยเป็นที่ประทับของซาร์ แอร์มิทาชมีสาขาที่อัมสเตอร์ดัม, ลอนดอน, ลาสเวกัส และแฟร์ราราในอิตาลี พิพิธภัณฑ์แอร์มิทาชได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นหอศิลป์ที่มีงานสะสมมากชิ้นที่สุดในโลก
พระแม่มารีเบนัวส์
"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีเบนัวส์ หรือ พระแม่มารีและพระบุตรกับดอกไม้ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย
“พระแม่มารีเบนัวส์” อาจจะเป็นหนึ่งในงานเขียนพระแม่มารีที่เลโอนาร์โดกล่าวถึงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1478 อีกภาพหนึ่งอาจจะเป็นภาพ “พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น” ที่หอศิลป์เก่าที่มิวนิค
อาจจะเป็นไปได้ว่า “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนหลังจากที่เป็นอิสระจากอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ งานร่างสองชิ้นของภาพนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช รอยยิ้มที่ไม่เผยอริมฝีปากทำให้น่าสันนิษฐานกันได้ว่าเป็นงานเขียนที่ยังไม่เสร็จเช่นภาพเขียนอื่นๆ ของเลโอนาร์โด
องค์ประกอบของภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นองค์ประกอบที่เป็นที่นิยมที่สุดอันหนึ่งของเลโอนาร์โดที่จิตรกรคนอื่นเลียนแบบกันอย่างแพร่หลาย รวมทั้งราฟาเอลที่เขียนภาพที่คล้ายคลึงกันชื่อ “พระแม่มารีสีชมพู”
ภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” หายไปอยู่หลายร้อยปี จนในปีค.ศ. 1909 เมื่อสถาปนิกลิออง เบนัวส์ (Leon Benois) นำไปแสดงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพ่อตาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ภาพเขียนถูกนำจากอิตาลีไปรัสเซียโดยอเล็กซานเดอร์ คอร์ซาคอฟ ในคริสต์ทศวรรษ 1790 เมื่อคอร์ซาคอฟเสียชีวิต ลูกชายก็ขายให้กับพ่อค้าอัสตราคาน (Astrakhan) เป็นจำนวน 1400 รูเบิลส์และในที่สุดก็ผ่านมาเป็นของครอบครัวเบนัวส์ในปี ค.ศ. 1880 หลังจากถกเถียงกันเรื่องใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงอยู่เป็นนานลิอองก็ขายภาพในกับพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในปี ค.ศ. 1914 ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่นั่น
นักบุญเจอโรมในป่า
"ดูบทความหลักที่ นักบุญเจอโรม"
นักบุญเจอโรมในป่า () เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1480 ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรมในประเทศอิตาลี
ภาพนี้เป็นภาพของนักบุญเจอโรมระหว่างที่ไปวิปัสสนาอยู่ในทะเลทรายที่ซีเรียโดยใช้ชีวิตอย่างฤๅษี ที่เท้ามีสิงห์โตที่หมอบเชื่องเป็นเพื่อนอยู่ หลังจากที่นักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามออกจากอุ้งตีนให้ สิงห์โตจึงเป็นเครื่องหมายแทนตัวอย่างหนึ่งของนักบุญเจอโรม ทางด้านซ้ายของภาพในฉากหลังเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นหินอยู่กลางหมอกซึ่งเลโอนาร์โดใช้เทคนิค “sfumato” ที่มีชื่อเสียงในการเขียน ปากช่องบนผาทางขวายังอยู่ในระหว่างการร่าง ที่เห็นชัดอยู่อย่างเดียวคือวัดบนร่างบาซิลิกา ซึ่งเป็นการแสดงความสำคัญของนักบุญเจอโรมในคริสต์ศาสนาตะวันตกว่าเป็นคนหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์
แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้
จักรพรรดิถังเสียนจง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังเสี้ยนจง (, ค.ศ. 778 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิถังชุนจงและหวังไทเฮา มีพระนามเดิมว่า หลี่ชุน (李純)
เมื่อพระราชบิดาสละราชสมบัติลงในปี ค.ศ. 805 (พ.ศ. 1348) ขณะนั้นพระองค์มีพระชนม์ได้ 27 พรรษา ทรงเริ่มควบคุมอำนาจและสิทธิ์ในทหารของผู้ว่าการรัฐและปราบปรามกลุ่มอำนาจต่างๆ ทั้งผู้ว่าการรัฐและเชื้อพระวงศ์ และเมื่อปราบปรามได้หมดแล้วจึงทำให้อำนาจทั้งหมดกลับมาอยู่ในมือของราชสำนักอีกครั้ง
พระองค์หารู้ไม่ว่าอำนาจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่ขันทีทั้งหลาย จักรพรรดิเสี้ยนจงทรงถูกปลงพระชนม์โดยขันทีที่ชื่อเฉินหงจี เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820 (พ.ศ. 1363) ขณะพระชนม์ได้ 42 พรรษา
โอรสของพระองค์ที่ประสูติแต่พระสนมกัว พระนามว่าองค์ชายหลี่เฮง จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังมู่จง
พิพิธภัณฑ์วาติกัน
พิพิธภัณฑ์วาติกัน (; ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์วาติกัน” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงศิลปะที่สะสมโดยวัดโรมันคาทอริกมาเป็นเวลาหลายร้อยๆ ปี 
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 นครรัฐวาติกันและอิตาลีได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับสถานะของนครรัฐวาติกันเป็นรัฐเอกราชมีอำนาจอธิปไตยของตนเอง
สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาเปลซิสตินและห้องราฟาเอล (Stanze della Segnatura) เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์จะได้เห็น
จักรพรรดิถังมู่จง
สมเด็จพระจักรพรรดิถังมู่จง (, ค.ศ. 795-824) ทรงพระนามเดิมว่าหลี่เฮงเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิถังเสียนจง ทรงครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาในปี ค.ศ. 820 
เป็นจักรพรรดิถังมู่จงจักรพรรดิองค์ที่ 12 แห่ง ราชวงศ์ถัง ขณะพระชนม์ได้ 25 พรรษาตลอดรัชกาลมีการทุจริตอย่างมาก ในราชสำนักทำให้เศรษฐกิจย่ำแย่ประชาชนเดือดร้อนแต่พระองค์ก็มิได้สนใจสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 824 ขณะพระชนม์ได้เพียง 29 พรรษาและครองราชย์เพียง 4 ปี
ในรัชกาลนี้เป็นจุดกำเนิดแห่งความตกต่ำของราชวงศ์ถัง
จักรพรรดิฮั่นยฺเหวียน
ฮั่นยฺเหวียน (; ปีที่ 75–33 ก่อนคริสตกาล) ชื่อตัวว่า หลิว ชื่อ (劉奭) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น
หลิว ชื่อ เป็นบุตรพระเจ้าฮั่นเซฺวียน พระเจ้าฮั่นเซฺวียนตายในปีที่ 49 ก่อนคริสตกาล หลิว ชื่อ จึงสืบบัลลังก์ต่อมา หลิว ชื่อ ส่งเสริมให้ลัทธิหรูเจีย (儒家) เป็นลัทธิประจำชาติ และตั้งสาวกหรูเจียเป็นข้าราชการ แต่ข้าราชการจำนวนมากที่หลิว ชื่อ ตั้งและไว้วางใจนั้นฉ้อราษฎร์บังหลวง ทำให้กิจการบ้านเมืองมีปัญหา
หลิว ชื่อ ตายในปีที่ 33 ก่อนคริสตกาล หลิว เอ้า (劉驁) บุตรของหลิว ชื่อ ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
รอยัลรัมเบิล (2009)
รอยัลรัมเบิล (Royal Rumble 2009) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2009 ณ โจ หลุยส์ แอรีนา ในดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน โดยเป็นรายการครั้งที่ 22 ที่จัดภายใต้ชื่อ รอยัลรัมเบิล และร่วมด้วยนักมวยปล้ำจาก รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 5 รายการด้วยกัน
สีแดง ██ คือ นักมวยปล้ำจากคายรอว์ , สีน้ำเงิน ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายสแมคดาวน์ ,สีม่วง ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายอีซีดับเบิลยู, และ สีทอง██ คือ นักมวยปล้ำแขกรับเชิญพิเศษ
เซะกิยะ
เซะกิยะ - "ด่านแห่งการพานพบ " (関屋, Sekiya ) "Gatehouse" "At The Pass" เป็นบทที่ 16 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
เซะกิยะ แปลว่า ด่าน ในบทนี้หมายถึง ด่านโอซาก้า ที่กั้นระหว่างเกียวโตกับจังหวัดด้านตะวันออก ด่านตรงนี้เองเป็นฉากของเรื่องราวในบทสั้นๆนี้ณ ด่านโอซาก้า ขณะที่ขบวนของเก็นจิเดินทางจากนครหลวงมุ่งสู่วัดอิชิยะมะเดระเพื่อไปไหว้พระ ได้สวนทางกับ ขบวนของอุสึเซะมิ ภรรยาของรองเจ้าเมืองฮิตะจิ ซึ่งกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงโดยบังเอิญ รองเจ้าเมืองฮิตะจิหยุดขบวนรถเทียมวัว 10 คันพักใต้ต้นสนบนจุดสูงสุดของด่าน พวกเขาคุกเข่าลงคำนับขบวนของเก็นจิที่สวนผ่าน เก็นจิส่งสาส์นให้อุเอะมองสะ( โคะงิมิ )ส่งผ่านให้ อุสึเซะมิ เก็นจิยังคงระลึกถึงอุสึเซะมิและความหลังที่ไม่อาจลืมเลือน ตัวนางเองก็มิอาจลืมเรื่องนั้นได้เช่นกัน
หลังจากกลับเมืองหลวง สามีของอุสึเซะมิป่วยหนักจนเสียชีวิตลง คิอิโนะคามิ ซึ่งตอนนี้มีตำแหน่งเจ้าเมืองคะวะจิเข้ามาดูแลแม่เลี้ยงสาวอย่างเกินหน้าที่ จนนางต้องหลีกเลี่ยงเขาด้วยการออกบวชชี หลังจากนั้น ในที่สุดเก็นจิก็รับตัวนางที่เป็นชี มาพำนักอย่างสงบสุขในคฤหาสน์นิโจของเขา
จักรพรรดิฮั่นเฉิง
สมเด็จพระจักรพรรดิเฉิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเฉิงตี้ (51 ปีก่อน ค.ศ. - 7 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียนและหวังไทเฮามีพระนามเดิมว่าองค์ชายหลิวเอา
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตเมื่อ 33 ปีก่อนค.ศ.องค์ชายหลิวเอาที่รัชทายาทพระชนม์เพียง 18 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นเฉิงในรัชกาลของพระองค์สกุลหวังของ
หวังไทเฮาขึ้นมามีอำนาจอย่างมากในราชสำนักควบคุมทั้งขุนนางข้าราชการฯลฯโดยเฉพาะหลานชายของหวังไทเฮาที่ชื่อหวังหมั่ง(ภายหลังได้เป็นจักรพรรดิซินเกาจู่)จักรพรรดิฮั่นเฉิงเป็นจักรพรรดิที่วุ่นวายเรื่องผู้หญิงโดยเฉพาะพระสนม 2 พี่น้องที่เป็นนางรำทั้งคู่คนพี่ชื่อเจ้าเฟยเอี๋ยนและคนน้องชื่อเจ้าเหอเต๋อจักรพรรดิฮั่นเฉิงตี้สวรรคตเมื่อ7 ปีก่อนค.ศ. (พ.ศ. 536) ขณะพระชนม์ได้ 44 พรรษาพระราชนัดดาของพระองค์ที่พระนามว่าองค์ชายหลิวซินจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นไอตี้
เอะอะวะเซะ
เอะ อะวะเสะ - " แข่งขันประชันภาพ" (絵合, E Awase ) "Picture Contest" เป็นบทที่ 17 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
เอะอะวะเสะ แปลว่า การประชันภาพวาด โดย จะแบ่งคู่แข่งขันเป็นสองฝ่าย แต่ละฝ่ายส่งภาพมาประชันกันฝ่ายละ 1 ภาพ ( จะประชันกันกี่คู่ก็ได้ ) ไม่มีหลักฐานปรากฏว่ามีการประชันภาพเกิดขึ้นมาก่อนในยุคก่อนหน้าที่นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้น แต่แบบอย่างของการประชันภาพในนิยายเรื่องนี้นั้น เขียนเลียนแบบการประชันบทกวี ( อุตะอะวะเสะ ) ที่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่า เคยจัดประชันกันในพระราชวัง ในเดือนสามตามจันทรคติของปี ค.ศ. 960เก็นจิและฟุจิตสึโบะร่วมมือกันสนับสนุนอะกิโคะโนะมุ อดีตไซกู ธิดาจองอดีตพระชายาแห่งโระคุโจ เข้าถวายตัวเป็นพระชายาในองค์จักรพรรดิเรเซ เพื่อเพิ่มความเข้มแข็งของขุมอำนาจในวัง อดีตจักรพรรดิสุซะคุสงเสียพระทัยมากเนื่องจากพระองค์แอบมีพระทัยให้อะกิโคะโนะมุมานานแล้ว และหากดูจากอายุ ทั้งสองจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก เก็นจิเลือกสรรชี้แนะผู้ติดตามในการเข้าวังให้อะกิโคะโนะมุอย่างพิถีพิถัน
จักรพรรดิเรเซนั้น โปรดเรื่องการวาดภาพมาก ดังนั้นจึงมีการจัดการประชันภาพวาดเพื่อให้ทรงพระสำราญ โดยประชันกันระหว่างพระชายา 2 ขั้วอำนาจใหญ่ในวัง ( นอกจากประชันภาพวาดแล้ว ทั้งสองฝ่ายยังประชันกันเพื่อแยงความโปรดปรานจากองคฺจักรพรรดิเรเซด้วย ) คือฝ่ายพระชายาโคกิเด็ง นั่งอยู่ฝ่ายขวา แต่งกายด้วยสีฟ้า กล่องใส่ภาพวาดที่นำมาประชันเป็นสีฟ้าด้วย และ พระชายาอะกิโคะโนะมุตำหนักอุเมะ นั่งอยู่ฝ่ายซ้าย เครื่องแต่งกายและกล่องภาพวาดใช้สีแดง อดีตจักรพรรดินีพระราชชนนีฟุจิตสึโบะร่วมชมการประชันภาพอยู่หลังม่าน เก็นจิและโทโนะจูโจมาร่วมชมการประชันด้วย ทั้งคู่ถือหางคนละฝ่ายกัน องค์ชายโฮะตะรุทำหน้าที่กรรมการ ทว่าภาพวาดมากมายที่นำมาประชันสูสีกันจนไม่อาจตัดสินเด็ดขาดลงไปได้ ในที่สุดทางฝ่ายซ้ายนำภาพวาดที่เก็นจิวาดขณะเนรเทศตัวเองไปหาดสุมะมาประชัน จนฝ่ายซ้ายได้รับชัยชนะไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
อะซูไรต์
อะซูไรต์ () เป็นแร่ทองแดงเนื้ออ่อนสีน้ำเงินเข้ม มีสูตรโครงสร้างทางเคมีเป็น Cu(CO)(OH) เกิดจากการผุพังสลายตัวจากแร่ทองแดง
ใช้ในอุตสาหกรรมการย้อมสี อัญมณี
จักรพรรดิฮั่นอาย
จักรพรรดิฮั่นอาย (; 27 ปีก่อนคริสตกาล – 15 สิงหาคม 1 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า หลิว ซิน (劉欣) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นของจักรวรรดิจีน ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทตำแหน่ง "ไท่จื่อ" (太子; "โอรสาธิราช") โดยจักรพรรดิฮั่นเฉิง (漢成帝) ผู้เป็นพระเจ้าลุง และได้สืบราชสมบัติเมื่อ 7 ปีก่อนคริสตกาลขณะพระชนม์ 20 ชันษา จนสิ้นพระชนม์เมื่อ 1 ปีก่อนคริสตกาล
ขุนนางและราษฎรล้วนตื่นเต้นเมื่อจักรพรรดิฮั่นอายเสด็จขึ้นครองราชย์ เพราะเชื่อว่า พระองค์ทรงพระปรีชาสามารถ แต่ปรากฏว่า รัชกาลของฮั่นอายเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการเก็บภาษีหนักหน่วง ทั้งฟู่เจาอี๋ (傅昭儀) พระชายาของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน (漢元帝) พระเจ้าปู่ ยังเข้าก้าวก่ายการแผ่นดิน และเรียกร้องให้พระองค์ตั้งพระนางเป็นพระจักรพรรดินีอัยยิกาเจ้า (grand empress dowager) ตำแหน่ง "ไท่หฺวังไท่โฮ่ว" (太皇太后; "อัครราชมหาเทวี") แม้พระนางจะมิเคยได้รับแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีมาก่อนก็ตาม ทำให้มีผู้ดำรงตำแหน่ง "ไท่โฮ่ว" (太后; "มหาเทวี") ถึงสี่คนในเวลาเดียวกัน คือ พระนางฟู่เจาอี๋ เรียกว่า "ฟู่ไท่โฮ่ว" (傅太后), หวัง เจิ้งจฺวิน (王政君) พระชายาอีกองค์ของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน เรียกว่า "หวังไท่โฮ่ว" (王太后), จ้าว เฟย์ย่าน (趙飛燕) พระชายาของจักรพรรดิฮั่นเฉิง เรียกว่า "จ้าวไท่โฮ่ว" (定太后), และติ้งเฟย์ (定妃) พระมารดาของจักรพรรดิฮั่นอายเอง เรียกว่า "ติ้งไท่โฮ่ว" (定太后)
ฟู่ไท่โฮ่วเข้าควบคุมราชกิจจนพระนางสิ้นพระชนม์เมื่อ 2 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างนั้น พระนางวางแผนกำจัดเฝิง ยฺเวี่ยน (馮媛) พระชายาอีกองค์หนึ่งของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน ซึ่งพระนางถือเป็นศัตรูหัวใจ โดยบีบให้พระนางเฝิงฆ่าตัวตายด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็นแม่มด ส่วนจักรพรรดิฮั่นอายก็ถอดยศสกุลหวังของหวังไท่โฮ่ว แล้วตั้งสกุลฟู่ของฟู่ไท่โฮ่ว กับสกุลติ้งของติ้งไท่โฮ่ว เข้าสวมแทน จักรพรรดิฮั่นอายยังสั่งประหารหวัง เจีย จากสกุลหวัง ซึ่งดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相) เพราะเหตุที่ได้วิพากษ์วิจารณ์พระองค์ ส่งผลให้พระองค์เสื่อมความนิยมในหมู่ประชา
จักรพรรดิฮั่นอายยังเป็นที่รู้จักในฐานะชายรักร่วมเพศ นักประวัติศาสตร์แต่โบราณระบุว่า พระองค์มีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มนามว่า ต่ง เสียน (董賢) โดยพรรณนาความสัมพันธ์ของทั้งสองว่า "รักมากจนตัดแขนเสื้อ" (斷袖之癖) สืบเนื่องจากเหตุการณ์ในบ่ายวันหนึ่งซึ่งพระองค์กับต่ง เสียน ร่วมเตียงกัน แล้วพระองค์ตื่นขึ้นเห็นต่ง เสียน นอนหลับทับแขนเสื้อพระองค์อยู่ ไม่อยากปลุกเขาให้ตื่นไปด้วย จึงตัดแขนเสื้อของพระองค์เองออกแล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง นอกจากนี้ พระองค์ยังอวยยศให้ต่ง เสียน มากมาย จนเมื่อเวลาที่พระองค์สิ้นพระชนม์นั้น ปรากฏว่า ต่ง เสียน ถึงกับได้ว่าการกองทัพทั้งปวง ครั้นสิ้นจักรพรรดิฮั่นอายแล้ว หวังไท่โฮ่วก็เข้ากุมอำนาจ โดยให้หวัง หมั่ง (王莽) ญาติของพระนาง ก่อรัฐประหาร แล้วบังคับให้ต่ง เสียน ปลิดชีวิตตนเอง ก่อนจะตั้งองค์ชายหลิว ค่าน (劉衎) ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิฮั่นผิง (汉平帝) โดยมีหวัง หมั่ง สำเร็จราชการ