hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
เก๋า..เก๋า
เก๋า..เก๋า เป็นภาพยนตร์ไทยแนวมิวสิคัล/ดราม่า/คอมเมดี้ เรื่องราวของ วงดนตรีชื่อดังแห่งยุคทศวรรษ 1970 ที่ถูก อุปกรณ์วิเศษคล้ายไมโครโฟน พาข้ามผ่านยุคสมัย มาปรากฏตัวในยุคปัจจุบัน พ.ศ. 2549 ภาพยนตร์เรื่องนี้ กำกับโดย วิทยา ทองอยู่ยง และเข้าฉาย ในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2549คำร้อง : อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต (โจอี้ บอย)
คำร้อง : อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต (โจอี้ บอย)
คำร้อง : กิตติพงษ์ ทุมวิภาต + ธานี ลวสุต (เพลง ดวงใจฉันรักเธอ)
คำร้อง : อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต (โจอี้ บอย)
คำร้อง : ประชา พงษ์สุพัฒน์
คำร้อง : อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต (โจอี้ บอย)
ผีอำ
ผีอำ () ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 นิยามว่า ""อาการที่ปรากฏเมื่อเวลานอนเคลิ้มไปว่ามีคนปลุกปล้ำหรือยึดคร่าให้มีอาการเหนื่อยหอบจนตื่นขึ้น."" เกิดจากขณะที่กำลังจะหลับ มักจะเกิดจากภาวะง่วงเกิน อาการผีอำที่เกิดขึ้นในขณะที่กำลังจะตื่น อาจจะเกิดจากโรคลมหลับ หรืออาจจะเกิดในคนที่อดนอนหรือนอนไม่พอมาหลายวัน หรือเข้านอนผิดเวลาได้
ผีอำเป็นความเชื่อในหลายวัฒนธรรม เช่น ภูมิภาคโทโฮะกุของญี่ปุ่น มีเรื่องเล่าถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เมื่อนอนหลับไปแล้วถูกผีกดทับหรือจับที่ปลายขา บนเกาะนิวฟันด์แลนด์ของแคนาดา มีเรื่องเล่าว่า ผู้ที่ถูกผีอำ เพราะมีแม่มดมากดทับลำตัว รวมทั้งไทยที่เชื่อมาแต่โบราณว่า เมื่อเคลิ้มจะหลับไป จะมีความรู้สึกอึดอัดเหมือนมีใครมากดทับที่ร่างกาย ไม่สามารถขยับตัวหรือส่งเสียงใด ๆ ได้ เชื่อว่าเป็นการกระทำที่เกิดจากผี
อาการผีอำมักเกิดทันทีเมื่อหมดช่วงการหลับแบบตากระตุก จะเป็นอยู่ไม่กี่นาที แล้วค่อย ๆ หายหรือหายทันที เมื่อถูกเรียก ถูกสัมผัส ถูกปลุก โดยใครก็ได้ ผู้ที่เป็นผีอำจะรู้สึกว่าตนนั้นตื่นอยู่ แต่ขยับเขยื้อนไม่ได้ ทั้งที่ตนได้พยายามขยับเขยื้อนแล้ว พยายามตะโกนเรียกให้คนช่วยแล้ว แต่ไม่มีคนได้ยิน เพราะไม่มีเสียงออกมา และเมื่อตื่นขึ้นจะจำเหตุการณ์และเล่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นได้ ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว เมื่อนอนด้วยความเหนื่อยล้า ก็เกิดการประสานกันระหว่างสารเคมีกับสภาพชีวเคมีของร่างกาย เกิดอาการกดหรือค้างทำให้ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ไหว เนื่องจากขณะที่ตื่นอยู่ สมองทำงานอยู่ แต่ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ไหว เหมือนมีใครมาคุมร่างกายอยู่ ผู้ที่เกิดอาการนี้จึงเชื่อมโยงว่ามีผีมาจับตัว ซึ่งที่แท้คือความไม่สัมพันธ์กันระหว่างสมองกับร่างกาย ซึ่งเป็นอาการชั่วครู่เท่านั้น
ผู้ที่ถูกผีอำส่วนใหญ่จะนอนอยู่บนเตียง มีเป็นส่วนน้อยที่จะโดนอำในท่านั่งหลับบนเก้าอี้ หรือท่าที่ไม่สบายนัก และมักจะเกิดกับคนที่นอนหงายมากที่สุด ระยะเวลานานตั้งแต่ 2-3 วินาที จนถึง 10 นาที โดยจะหายไปเอง หรือไม่ก็ผู้ที่ถูกผีอำพยายามเอาชนะอาการเอง หรือมีคนมาช่วยสะกิดปลุกให้ตื่นขึ้น
โดยมีอาการหลอนทางประสาทสัมผัสเกิดร่วม ได้แก่ หลอนว่าตัวลอยหรือบินได้ หรือเหมือนกำลังออกจากร่าง หมุนเคว้ง หลอนทางสัมผัสกาย เช่น มีใครมากดทับหน้าอก หรือ มีใครมาสัมผัสตัว หรือ ดึงตัวเอาไว้กับเตียง บางทีก็รู้สึกว่าผ้าคลุมเตียงเคลื่อนไหว บางคนก็โดนเขย่าตัว หรือ มีความเจ็บปวดเกิดขึ้น หลอนทางการได้ยิน เช่น ได้ยินเสียงย่างเท้า เสียงเคาะประตู เสียงหายใจ เสียงคุย เสียงกระซิบ เสียงฮัม เสียงหึหึ หลอนทางการมองเห็น เช่น เห็นหมอกควัน หรือ ความมืดคลึ้ม เห็นเป็นร่างคน สัตว์ หรืออสุรกาย บางทีก็มีการโต้ตอบทั้งทางกายหรือวาจากับสิ่งที่เห็นนั้น อย่างเป็นเรื่องเป็นราว หลอนทางการได้กลิ่น เช่น ได้กลิ่นเครื่องหอม กลิ่นเหม็นสาบ เป็นต้น
วิธีการแก้อาการผีอำ คือ การทำจิตใจให้สบาย ผ่อนคลายก่อนนอน หรืออาจใช้ยาประเภทคลายเครียดเข้าช่วย และเมื่อเกิดอาการผีอำแล้วให้นอนเฉย ๆ สักพัก อาการจะหายไปเอง
คนึงครวญ
คนึงครวญ เป็นเพลงของวงสุนทราภรณ์ ซึ่งประพันธ์ทำนองโดย หลวงสุขุมนัยประดิษฐ ประพันธ์คำร้องโดย แก้ว อัจฉริยะกุล ขับร้องครั้งแรกโดย เพ็ญศรี พุ่มชูศรี และได้รับการประพันธ์คำร้องเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อเพลง My Heart's Calling You โดยสดใส วานิชวัฒนา (รองศาสตราจารย์สดใส พันธุมโกมล)
อักษรโรโงโรโง
อักษรโรโงโรโง (ราปานูอี: ) มีจุดกำเนิดไม่แน่นอน ประชาชนบนเกาะอีสเตอร์อาจจะประดิษฐ์อักษรนี้หลังจากเห็นการเขียนของชาวสเปนที่เข้ามาถึงเกาะนี้เมื่อ พ.ศ. 2313 หรือก่อนหน้านั้น อักษรนี้ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2403 หลังจากนั้น ความรู้เกี่ยวกับการใช้อักษรได้สูญไป ปัจจุบันชาวเกาะอีสเตอร์ใช้ภาษาสเปน และเขียนภาษาของตนด้วยอักษรละติน มิชชันนารีที่เข้ามาถึงเกาะอีสเตอร์เมื่อ พ.ศ. 2403 พยายามถอดความอักษรโรโงโรโงแต่ไม่ได้ผล
คำว่าโรโงโรโงมีความหมายในภาษาราปานุยว่าบทสวด ค้นพบจารึกที่เขียนด้วยอักษรโรโงโรโงจำนวน 29 ชิ้น เขียนไว้บนแผ่นไม้โดยใช้ฟันฉลาม เศษหิน และกระดูกนกแก้ว ซึ่งมีการจารึกอักษรรวมกันถึง 14,000 ตัว จารึกที่บันทึกถ้อยคำที่ยาวที่สุดคือ ไม้เท้าแห่งซานติอาโกทำจากไม้ยาว 1.26 เมตร มีตัวอักษร 2,300 ตัว รองลงมาคือแผ่นจารึกทาฮัว ยาว 90.0 ซม. กว้าง 11.5 ซม. มีอักษร 1,825 ตัว ต้นกำเนิดของอักษรชนิดนี้มีนักวิชาการเสนอแนวคิดไว้สามประการคือ เริ่มต้นจากชาวโพลีเนเซียที่มาตั้งรกรากบนเกาะอีสเตอร์ ซึ่งตรงกับตำนานของเกาะอีสเตอร์ ชาวเกาะอีสเตอร์คิดอักขระนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง
หรืออักษรนี้ประดิษฐ์ขึ้นหลังชาวยุโรปมาถึงเกาะอีสเตอร์ และชาวเกาะนำอักษรของชาวยุโรปไปดัดแปลง
อักษรนี้ค้นพบครั้งแรกโดยมิชชันนารีชาวฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2407 ในช่วง พ.ศ. 2403 – 2413 บาทหลวงซาอุสเซนแห่งตาฮิติได้ชักชวนให้ชาวเกาะอีสเตอร์ขับร้องบทสวดโรโงโรโงให้ฟังเพื่อจะได้นำไปทำปทานุกรม แต่ก็ยังผิดพลาดอยู่มาก
มีสัญลักษณ์ 120 ตัว ส่วนมากเป็นรูปนก ปลา เทพเจ้า ต้นไม้ และรูปเรขาคณิตต่างๆ ใช้ในการรักษาโรค และการพยากรณ์โดยพ่อมดหมอผี ทิศทางการอ่านอักษรโรโงโรโงต่างจากอักษรอื่นคือบรรทัดแรกอยู่ล่างสุด อ่านจากซ้ายไปขวา บรรทัดที่สองให้กลับหัวจารึกก่อนแล้วอ่านจากซ้ายไปขวาทำเช่นนี้จนจบแผ่น วิธีการอ่านแบบนี้คล้ายอักษรอีทรัสกันในบางยุคและคล้ายอักษรที่พบในตีฮัวนาโกในเปรูด้วย
ภาษาเกมัก
ภาษาเกมัก หรือภาษาเอมา เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยราว 50,000 คน ในภาคกลางตอนเหนือของเกาะติมอร์ อาศัยอยู่ในตำบลโบโบนาโรในติมอร์-เลสเต และจังหวัดนูซาเต็งการา ในอินโดนีเซีย จัดอยู่ในกลุ่มมาลาโย-โพลินีเซียตะวันออกตอนกลาง สาขาติมอร์ ใกล้เคียงกับภาษาโตโจเดเด และภาษามัมไบ เป็นภาษาประจำชาติภาษาหนึ่งของติมอร์-เลสเตนอกเหนือจากภาษาเตตุมและภาษาโปรตุเกสที่เป็นภาษาราชการ ปัจจุบัน จำนวนผู้พูดภาษานี้เริ่มลดลง
ภาษาโตโจเดเด
ภาษาโตโจเดเด (Tokodede) หรือ ภาษาโตโกเดเด ภาษาตูกูเด และภาษาโตโจด ผู้พูดส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตลุ่มแม่น้ำลอยส์ ติมอร์-เลสเต จัดอยู่ในกลุ่มมาลาโย-โพลินีเซียตะวันออกตอนกลาง สาขาติมอร์ หนังสือเล่มแรก ที่ตีพิมพ์ด้วยภาษาโตโจเดเดคือ "Peneer meselo laa Literatura kidia-laa Timór" ซึ่งเกี่ยวกับวรรณคดีในติมอร์ ปัจจุบัน จำนวนผู้พูดภาษานี้เริ่มลดลง
ภาษามัมไบ
ภาษามัมไบ (Mambai) หรือ ภาษามัมแบ ภาษามันแบ เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยในติมอร์-เลสเต มีผู้พูดราว 80,000 คน พบมากในตำบลดิลี ไอนาโร และมานูฟาฮี รวมทั้งชาวติมอร์ในออสเตรเลีย จัดอยู่ในกลุ่มมาลาโย-โพลินีเซียตะวันออกตอนกลาง สาขาติมอร์ ใกล้เคียงกับภาษาโตโจเดเดและภาษาเกมัก เป็นภาษาประจำชาติภาษาหนึ่งของติมอร์-เลสเต นอกเหนือจากภาษาเตตุมและภาษาโปรตุเกสที่เป็นภาษาราชการ
ภาษาฟาตาลูกู
ภาษาฟาตาลูกู หรือภาษาฮากากา ภาษาดาโกดา ภาษาดากาดา เป็นภาษากลุ่มปาปวน มีผู้พูดราว 30,000 คน ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยในติมอร์-เลสเตเรียกชาวฟาตาลูกู ภาษานี้เป็นภาษาประจำชาติภาษาหนึ่งของติมอร์-เลสเต
อภิเชษฐ์ พุฒตาล
อภิเชษฐ์ พุฒตาล (10 สิงหาคม 2521) นักฟุตบอลชาวไทยเล่นในตำแหน่งกองหลัง ได้ร่วมเล่นในฟุตบอลทีมชาติเยาวชน 17 ปี (บอลโลกรอบสุดท้าย) และ ปรีโอลิมปิก ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้กับ โปลิศ เทโร
อภิเชษฐ์จบการศึกษาระดับปริญญาโท ปัจจุบันทำงาน นบท.4 ฝ่ายสื่อสารโทรคมนาคม (ฝสค.) ส่วนกลาง
อภิเชษฐ์ พุฒตาล หรือ เปิ้ล เกิดวันที่ 10 สิงหาคม 2521 ที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการจบชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนสามัคคีบำรุง และเรียนต่อชั้นม.1-ม.2ที่โรงเรียนราชประชาสมาสัยก่อนจะได้รับทุนเรียนชั้นม.3ที่โรงเรียนปานะพันธ์วิทยากรุงเทพมหานคร และเรียนที่โรงเรียนนี้จนจบชั้นม.6 จากนั้นจึงได้เข้ามาศึกษาต่อที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จนจบปริญญาตรี และศึกษาต่อปริญญาโทสาขาบริหารองค์การและการจัดการที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม
อภิเชษฐ์ พุฒตาล เป็นนักเตะเยาวชนของสโมสรราชประชาตั้งแต่อายุ16ปี เดิมทีเล่นเป็นมิดฟิลด์ตัวรับโดยลงเล่นฟุตบอลเยาวชนควีนส์คัพถึง3ปีด้วยกัน และหลังจากที่มีผลงานโดดเด่นจึงทำให้ติดทีมชาติไทยชุดอายุไม่เกิน16ปีซึ่งมีชาญวิทย์ ผลชีวินเป็นกุนซืออยู่ในตอนนั้นจึงได้ปรับเปลี่ยนตำแหน่งมาเล่นเป็นแบ็คขวาและเล่นตำแหน่งนี้เรื่อยมา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเล่นทีมชาติไทยชุดอายุไม่เกิน17ปี,19ปีและชุดอายุไม่เกิน23ปีในปรีโอลิมปิก
ในปีพ.ศ. 2540 อภิเชษฐ์ พุฒตาลได้ขึ้นมาเล่นให้ทีมชุดใหญ่ของราชประชาเป็นครั้งแรกในสมัยที่มีสุทิน ไชยกิตติเป็นกุนซือและยึดตำแหน่งตัวจริงได้ในปี2541 มีผลงานกับทีมคือได้รองแชมป์ควีนส์คัพปี2542 ก่อนจะย้ายไปร่วมทีมพนักงานยาสูบในปีพ.ศ. 2546และติดทีมชาติชุดใหญ่ในที่สุด การสูญเสียอภิเชษฐ์ไปทำให้ราชประชาตกชั้นจากลีก ดิวิชั่น 1
อภิเชษฐ์ พุฒตาลย้ายทีมอีกครั้งในปี2547โดยไปร่วมทีมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเป็นกำลังสำคัญของทีมพร้อมกับพาทีมเลื่อนชั้นไปเล่นไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกในฐานะรองแชมป์ดิวิชั่น 1ปี2547 แต่ในเลกที่2ของฤดูกาล2550 อภิเชษฐ์ พุฒตาล ก็ย้ายทีมอีกครั้งคราวนี้ย้ายไปร่วมทีมรัตนบัณฑิต-หลักทรัพย์ในดิวิชั่น 1แต่ก็ยังเป็นสมาชิกทีมชาติไทยชุดเอเชี่ยนคัพ ปี2550,คิงส์คัพ ปี2550และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกปี2551 และต่อมาได้ย้ายไปอยู่บีอีซี เทโรศาสนและค้าแข้งกับอาร์มี่ ยูไนเต็ดเป็นสโมสรสุดท้าย
ถึงแม้ อภิเชษฐ์ พุฒตาล จะมีอายุมาก แต่ก็มีความสามารถพิเศษ คือ การสปีตความเร็วในการวิ่ง โดยส่วมนากมักจะโดนนักข่าวกีฬา แซวเล่นๆว่า "เด็กอายุ 18 ยังอาย" เมื่อครั้งเปิดฤดูกาล ไทยพรีเมียร์ลีก 2555
ธนัญชัย บริบาล
ธนัญชัย บริบาล (3 ตุลาคม 2515 - ) นักฟุตบอลชาวไทยเล่นในตำแหน่งกองกลาง ให้กับสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ได้ร่วมเล่นในฟุตบอลทีมชาติไทยตั้งแต่ปี 2540 และเล่นในทีมชาติชุดใหญ่
ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนของสโมสรฟุตบอลลูกพ่อขุน ยูไนเต็ด
ธนัญชัยจบการศึกษาระดับปริญญาตรี และเลิกเล่นฟุตบอลเนื่องจากมีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ ปัจจุบันทำงานนิติกร 4 กฟภ.ส่วนกลาง
โอมาร์ ซีโบรี
เอนรีเก โอมาร์ ซีโบรี () (2 ตุลาคม ค.ศ. 1935 - 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005) เป็นกองหน้าชาวอาร์เจนไตน์ แฟนบอลเรียนเขาว่า "El Cabezón" หรือเจ้าหัวโต เมื่ออายุ 17 ปี ซิวอรี่ได้กลายเป็นนักฟุตบอลอาชีพแล้ว โดยเขาเล่นให้กับทีมริเวอร์ เพลทเป็นทีมแรก เขาได้แชมป์ฟุตบอลลีกของอาร์เจนติน่าร่วมกับริเวอร์ เพลทในปี 1955 และ 1956ด้วย
ซิวอรี่ติดทีมชาติอาร์เจนติน่า 18 ครั้ง ทำได้ทั้งหมด 9 ประตู เขาช่วยให้ทีมชาติอาร์เจนติน่าได้แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติ อเมริกาใต้ในปี 1957 ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงลิม่า เมื่อหลวงของประเทศเปรู ทีมชุดนั้นมีกองหน้าฝีเท้าดีหาตัวจับยากมากมาย นอกจากซิวอรี่แล้วยังมี คอร์แบตต้า, มาสโช่, อังเจลิลโล่ และครูซ พวกเขาได้รับฉายาว่า "caras sucias" ซึ่งถ้าแปลตรงๆตามตัวอักษรในภาษาสเปนจะแปลว่า พวกหน้าสกปรก (dirty faces) แต่ที่จริงนั้นแฟนบอลตั้งในให้มีความหมายล้อเลียนตลกๆ เพราะตอนที่พวกเขาลงเล่นนั้นน่าตลก เลอะเทอะเหมือนเด็กซนๆ
ยูเวนตุสยอมจ่ายเงิน 10 ล้านเปโซ (อาร์เจนติน่า) แลกกับตัวซิวอรี่มาอยู่กับทีมในปี 1957 ระหว่างเล่นให้กับยูเวนตุส เขาพาทีมประสบความสำเร็จมากมาย โดยได้แชมป์ลีกสูงสุดของอิตาลีที่เรียกว่า ลีก แชมเปี้ยนชิพ (หรือกัลโช่ เซเรีย อาปัจจุบัน) 3 ครั้ง คือในปี 1958, 1960 และ 1961 นอกจากนี้ยังได้แชมป์อิตาเลียน คัพอีก 2 ครั้งในปี 1959 และ 1960 ซิวอรี่เล่นให้กับยูเวนตุสจนถึงปี 1965 รวมแล้วเขาลงเล่นให้ยูเวนตุสทั้งสิ้น 253 นัด ยิงได้ถึง 167 ประตู มากเป็นอันดับ 4 ตลอดกาลของสโมสรอีกด้วย หลังจากเล่นให้กับยูเวนตุสเกือบ 10 ปี เขาก็เซ็นสัญญาย้ายไปอยู่กับนาโปลี และช่วยนาโปลีได้อันดับสองในลีกถึง 2 ครั้งอีกด้วย เขาอำลาสนามในปี 1969 และเดินทางกลับบ้านเกิด จากนั้นหวนคืนสนามอีกครั้งในฐานะโค้ชทีมริเวอร์ เพลท, โรซาริโอ เซ็นทรัล, เอสตูดิอันเตส เดอ ลา พลาต้า, เบเลซ ซาร์สฟิลลด์ และก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งโค้ชทีมชาติอาร์เจนติน่าในปี 1974
หลังจากได้ย้ายมาค้าแข้งในอิตาลีแล้ว ซิวอรี่ได้รับการยกเว้นไม่ต้องเล่นให้ทีมชาติอาร์เจนตินาจากรัฐบาลของอาร์เจนติน่าเอง เขาเปลี่ยนมาเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีแทน โดยลงสนามในนามทีมชาติอิตาลีนัดแรกในเดือนเมษายน 1961 รวมแล้วเข้ายิงให้ทีมชาติอิตาลี 8 ลูก จากการลงเล่นเพียง 9 นัด
ซิวอรี่ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป ("Ballon d'or") ในปี 1961 นอกจากนี้ยังได้รับการคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 125นักเตะที่ดีที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ เช่นเดียวกับนักเตะอย่างเปเล่เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปี ของฟีฟ่าในเดือนมีนาคม 2004 อีกด้วย น่าเสียดายที่เขาเสียชีวิตลงเมื่อปี 2005 ด้วยโรคมะเร็งตับในวัย 69 ปี
ลอเรนโซ บุฟฟอน
ลอเรนโซ บุฟฟอน () เกิดเมื่อวันที่19 ธันวาคม ค.ศ. 1929 ที่ เมียอาโน่ในเมืองฟลอเรนซ์ อิตาลี) อดีตผู้รักษาประตูทีมชาติอิตาลี โดยรับใช้ชาติไปทั้งสิ้น 16 นัด ในระดับสโมสร เขาเล่นให้กับอินเตอร์ มิลาน3 ฤดูกาลด้วยกัน รวมทั้งสิ้น 89 นัด ได้แชมป์สคูเด็ตโต้ (ลีกสูงสุด) 1 สมัยในปีสุดท้ายที่เข้าอยู่กับสโมสร (1962-1963) หลังจากนั้นเขายังเคยเล่นให้กับคู่ปรับร่วมเมืองอย่างมิลานอีกด้วย
เขาเกี่ยวข้องกับจานลุยจิ บุฟฟอน ผู้รักษาประตูมือ 1 ของทีมชาติอิตาลีในขณะนี้ โดยเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับปู่ของจีจี้ บุฟฟ่อน
เชซาเร มัลดีนี
เชซาเร มัลดีนี (; 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 – 3 เมษายน พ.ศ. 2559) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ผู้ซึ่งเคยเล่นให้กับเอซีมิลานเป็นส่วนใหญ่
มัลดีนีเกิดที่เมืองตรีเยสเตในแคว้นปกครองตนเองฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย
เขาคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพร่วมกับมิลานในปี พ.ศ. 2506 หลังจากเลิกเล่น เขาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมชาติอิตาลีชุดแชมป์โลกปี 2525 จากนั้นได้ผันตัวไปคุมทีมชาติชุดอายุไม่เกิน 21 ปี อยู่ถึง 10 ปี ระหว่างนั้น เขาพาทีมเป็นแชมป์ยุโรปได้ถึง 3 ครั้ง 3 ครา ด้วยผลงานที่เข้าตากรรมการ เขาได้รับเชิญให้ขึ้นแท่นกุมบังเหียนทีมชาติชุดใหญ่เป็นครั้งแรก และพาทีมเข้าไปเล่นฟุตบอลโลกปี พ.ศ. 2541 รอบสุดท้ายได้สำเร็จ โดยทีมชุดนั้นนำโดยกัปตันทีมคือ เปาโล มัลดีนี ลูกชายของตนเอง ผลงานในรายการนี้คือรอบ 8 ทีมสุดท้ายซึ่งพ่ายต่อฝรั่งเศสเจ้าภาพและแชมป์ในท้ายที่สุดไปในการยิงจุดโทษตัดสิน หลังจากเสมอกันในเวลา หลังจากจบรายการแข่งขันก็ลาออกจาตำแหน่งเนื่องจากโดนสื่อวิพากษ์วิจารณ์การทำทีมว่าเน้นเกมรับมากเกินไป
มัลดีนีกลับมาจับงานคุมทีมอีกครั้ง คราวนี้รับงานคุมทีมชาติปารากวัยในทวีปอเมริกาใต้ในเดือนมกราคม 2545
มัลดีนีเสียชีวิตในวันที่ 3 เมษายน 2559
หนังสือลามก
หนังสือลามก หรือ หนังสือโป๊ เป็นหนังสือที่สื่อออกทางด้านกามารมณ์หรือ เพศ ทั้งภาพและเนื้อหา ซึ่งส่วนใหญ่มีการแสดงภาพเปลือยกาย ภาพการร่วมเพศ เนื้อหาที่อ่านแล้วกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ เป็นต้น ถึงแม้ว่าจะนิยมเรียกว่าเป็นหนังสือ แต่หนังสือโป๊ส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปแบบของนิตยสาร หรือหนังสือภาพ ในบางสื่อมีการเรียก นิตยสารผู้ชาย
"หนังสือโป๊" เล่มแรกนั้นน่าจะได้แก่ พระตำหรับโยนี พิมพ์ขึ้นใน ร.ศ. 126 เพียง 200 ฉบับ และมีไว้สำหรับชนชั้นสูงในเวลานั้น เนื้อหาอ้างว่านำมาจากตำราของผู้ที่ได้เคยไปอินเดียและได้ศึกษาว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของร่างกายกับโชคชะตา การกล่าวถึงอวัยวะเพศหญิงและชาย เพื่อจำแนกลักษณะที่จะนำไปสู่ชะตากรรมที่แตกต่างกัน
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หนังสือโป๊พบทั่วไปในท้องสนามหลวง โดยขึ้นหน้าปกเป็นรูปผู้หญิงฝรั่งพิมพ์สีเดียว เรียกกันติดปากว่า หนังสือปกขาว
หนังสือโป๊ที่พิมพ์จำหน่ายในประเทศไทยช่วงยุค 90 ที่รู้จักกันดี เช่น นวลนาง, เพ็ญพักตร์, ไทยเพลย์บอย, เปิดบริสุทธิ์ และมีหนังสือโป๊สำหรับเกย์ เช่น นีออน
ไทแดง
ชาวไทแดง เป็นพวกเดียวกับชาวไทดำ คือไทเดิมนั้นเอง ผิดกันแต่ประเพณีการแต่งกาย คือชาวไทแดงทั่วไปแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีน้ำเงินแก่ (สีน้ำเงินเป็นสีประจำชาติของไทมาแต่อดีต การแต่งกายด้วยสีน้ำเงินแก่ ทำให้ทราบทันทีว่าเป็นคนไท เพราะจีนตามปกติแต่งดำ ญวนแต่งน้ำตาล) ไทแดงชอบมีเครื่องประดับเสื่อผ้า เป็นลูกไม้หรือเป็นลวดลายสีแดง จึงถูกเรียกว่าไทแดง
วิลเลียม คลิฟตัน ดอดด์
วิลเลี่ยม คลิฟตัน ดอดด์ (อังกฤษ: William Clifton Dodd) หรือ ดร.วิลเลี่ยม คลิฟตัน ดอดด์ หรือที่รู้จักกันในนาม หมอดอดด์ มิชชันนารีชาวอเมริกัน ในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ได้เดินทางเข้ามาเผยแพร่ศาสนาคริสต์แก่คนไทยที่อยู่จังหวัดเชียงรายนานถึง ๓๓ ปีต่อมาได้ไปอยู่ที่ เชียงรุ้งในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน
George McFarland, บก. Historical Sketch of Protestant Missions in Siam 1828-1928, สำนักพิมพ์ White Lotus Press, กรุงเทพ, 2008.
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นหน่วยงานหนึ่งของ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม โดยเป็นโรงเรียนสาธิตเพียงแห่งเดียวในประเทศไทยที่มิได้สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ แบ่งออกเป็น 2 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายประถม) และโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) โดยจัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับปฐมวัยจนถึงระดับมัธยมศึกษา ซึ่งมีเป้าหมายหลักในการให้สวัสดิการทางการศึกษาแก่บุตรของบุคลากร และเป็นโรงเรียนทดลองเพื่อศึกษาวิจัยการเรียนการสอน
ปัจจุบันโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นหน่วยงานขึ้นตรงต่อ สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งอยู่ 2 แห่งภายในมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้แก่ใบเสมา หมายถึง ภูมิปัญญา ,
หม้อน้ำ หมายถึง ความรู้อันเต็มเปี่ยม ,
องค์พระธาตุนาดูน หมายถึง คุณธรรม ความดี ,
สุริยรังสี หมายถึง ความเจริญรุ่งเรือง ,
ลายขิด หมายถึง เอกลักษณ์ของอีสาน ,
วงกลมล้อมรอบและดอกไม้หกกลีบ หมายถึง โรงเรียนอันเป็นที่ทำให้เยาวชนของชาติ มีความเจริญงอกงาม
อำเภอพระนครศรีอยุธยา
อำเภอพระนครศรีอยุธยา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นศูนย์กลางการบริหารศูนย์กลางธุรกิจของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เดิมชื่อว่า อำเภอรอบกรุง จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้เปลี่ยนชื่อ เป็น อำเภอกรุงเก่า และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งหนึ่งในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม พ.ศ. 2500 เป็นชื่อในปัจจุบัน
อำเภอพระนครศรีอยุธยาตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้พื้นที่อำเภอพระนครศรีอยุธยาแบ่งเขตการปกครองย่อย เป็น 21 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็น หมู่บ้าน รวม 120 หมู่บ้าน ได้แก่
พื้นที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา ประกอบด้วยองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 15 แห่ง ได้แก่
จานดาวเทียม
จานดาวเทียม หรือจานรับสัญญาณดาวเทียมหมายถึง สายอากาศชนิดหนึ่งซึ่งออกแบบเฉพาะเพื่อให้เหมาะสมกับการรับสัญญาณจากดาวเทียม ที่ลอยอยู่ในอวกาศและส่งสัญญาณกลับลงมายังพื้นโลก โดยทั่วไปมักมีรูปทรงเป็นรูปจานโค้งแบบพาราโบลา เพื่อให้เกิดการรวมและสะท้อนสัญญาณอย่างมีประสิทธิภาพ พื้นผิวสำหรับของจานรับสัญญาณสามารถเป็นได้ทั้งพื้นผิวแบบทึบ และพื้นผิวแบบโปร่ง ซึ่งพื้นผิวแบบทึบลมจะไม่สามารถผ่านได้จึงต้านลมมากกว่าแบบโปร่ง
ขนาดของจานรับสัญญาณดาวเทียมขึ้นอยู่กับปัจจัยที่สำคัญสองประการ
ถ้าอัตราส่วนระหว่างสัญญาณจากดาวเทียมกับสัญญาณรบกวนมีค่ามากเท่าใด ขนาดของจานก็จะเล็กมากเท่านั้น สัญญาณรบกวนมีที่มาได้ 3 ทางหลัก ๆ คือโดยปกติแล้วกำลังสัญญาณจากดาวเทียมจะมีค่าต่ำมาก จึงต้องได้รับการขยายสัญญาณจากอุปกรณ์ที่เรียกว่า แอลเอ็นบี (LNB)
ซึ่งปัจจุบันในประเทศไทยมีจานดาวเทียมหลากหลายยี่ห้อ เช่น พีเอสไอ ไอพีเอ็ม ดีทีวี จีเอ็มเอ็มแซท ไทยแซท ไอเดียแซท ลีโอเทค คิวแซท ทรูวิชั่น ซีทีเอช ฯลฯ ซึ่งมีทั้งแบบ Free To Air และแบบบอกรับสมาชิก
จานดาวเทียมลักษณะโปร่งคล้ายตะแกรงอลูมิเนียมชุบดำหรือที่เรียกว่าจานดำ C-Bandจะส่งคลื่นความถี่กลับมายังโลกอยู่ในช่วงความถี่ 3.4 - 4.2 GHz ซึ่งจะมีฟุตปริ้นท์ ที่มีขนาดกว้าง ครอบคลุมพื้นที่ การให้บริการได้หลายประเทศ เช่น ของดาวเทียมไทยคม 2/5 พื้นที่ให้บริการ คือทวีปเอเซีย และยุโรปบางส่วน
ข้อดี
การเพิ่มจุดรับชมสามารถทำได้ง่ายเนื่องจากรีซีฟเวอร์ระบบราคาไม่แพง
ติดตั้งครั้งเดียวจบไม่มีค่าใช้จ่ายรายเดือน เพราะเป็นช่องฟรีทีวี
ข้อเสีย
ขนาดใหญ่ใช้พื้นที่ในการติดตั้ง
จานสี KU-Band ก็คือ จานดาวเทียมอีกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะทึบ โดยจะมีขนาดตั้งแต่ 35 cm., 60 cm. และ 75 cm.จะส่งคลื่นความถี่ 10 - 12 GHz สูงกว่าความถี่ C-Band สัญญาณที่ส่งจะครอบคลุมพื้นที่ได้น้อย จึงเหมาะสำหรับการส่งสัญญาณเฉพาะภายในประเทศ
ข้อดี
มีขนาดเล็กติดตั้งง่ายใช้พื้นที่ติดตั้งน้อย
รายการช่องจะมีมาก และจะมีการผลิตช่องรายการเพิ่มอยู่ตลอดเวลา
การเคลื่อนย้ายจารดาวเทียมทำได้ง่าย
ข้อเสีย
ไม่สามารถรับชมรายการได้ในขณะที่ฝนตกหนักหรือขณะที่ท้องฟ้าครื้มมากๆ
สัญญาณที่ส่งลงมา จากดาวเทียมที่สามารถรับในประเทศไทย ปัจจุบัน จะมีอยู่ 2 ระบบ คือ ระบบ C-Band และ KU-Band
ระบบ C-Band จะส่งคลื่นความถี่กลับมายังโลกในช่วงความถี่ 3.4-4.2 GHz แบบนี้จะมีฟุตปริ้นกว้างสามารถส่งสัญญาณครอบคลุมพื้นที่ได้หลายประเทศ ซึ่งสัญญาณดาวเทียมที่รับได้ จากต่างประเทศ ส่วนใหญ่จะเป็นระบบนี้ แต่เนื่องจากสัญญาณครอบคลุมพื้นที่กว้าง ความเข้มสัญญาณจะต่ำ จึงต้องใช้จานขนาด 4-10 ฟุต รับสัญญาณ ภาพจึงจะชัด (รายการส่วนใหญ่เป็นฟรีทีวีของแต่ละประเทศ และส่วนมากสามารถรับชมได้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายรายเดือน )
ระบบ KU-Band จะส่งคลื่นความถี่กลับมายังโลกในช่วงความถี่ 10-12 GHz สัญญาณที่ส่งครอบคลุมพื้นที่ได้น้อย ใช้กับการส่งสัญญาณภายในประเทศ ส่วนใหญ่ใช้กับระบบการให้บริการ เคเบิ้ลทีวี ภายในประเทศ ความเข้มสัญญาณจะสูง จึงใช้จานขนาดเล็ก 35-75 ซม. เช่น UBC (การรับทีวีผ่านดาวเทียมในระบบ KU-Band ส่วนใหญ่ต้องสมัครสมาชิกจึงจะรับชมได้)
ข้อควรรู้เพิ่มเติม คือ ระบบ Ku-Band เป็นระบบที่ส่งสัญญาณด้วยความถี่สูง ซึ่งจะมีปัญหาการรับสัญญาณในขณะฝนตกหนัก การเพิ่มขนาดใบจานอาจช่วยได้บ้างแต่ถ้าฝนตกหนัก เมฆหนาทึบ จะรับสัญญาณไม่ได้ ในขณะที่ C-Band จะเหนือกว่าตรงที่ไม่มีปัญหาขณะฝนตก
ปนาลี
ปนาลี หรือ การ์กอยล์ (; ) ความหมายของปนาลีทางสถาปัตยกรรมหมายถึงหินที่แกะเป็นรูปอัปลักษณ์ () ยื่นออกไปจากสิ่งก่อสร้างที่มีรางและช่องให้น้ำจากหลังคาไหลห่างจากตัวสิ่งก่อสร้าง
คำว่า “gargoyle” มาจากภาษาฝรั่งเศสว่า “gargouille” ซึ่งแปลว่าคอหอย ซึ่งมาจากภาษาละติน “gurgulio, gula” หรือคำที่มีรากมาจาก “gar” ที่แปลว่า กลืน ซึ่งคล้ายเสียงน้ำไหลในท่อ (ตัวอย่าง: ภาษาสเปน “garganta” แปลว่าคอหอย จึงใช้คำว่า “garganta” สำหรับ “gargoyle”)
รูปอัปลักษณ์ที่มิได้ใช้เป็นรางน้ำแต่ใช้เป็นสิ่งตกแต่ง ตามภาษาสามัญก็ยังเรียกว่าปนาลี ถึงแม้ว่าทางสถาปัตยกรรมจะแยกการใช้ระหว่างคำว่าปนาลี และคำว่ารูปอัปลักษณ์ ปนาลีจะเป็นคำที่ใช้สำหรับรูปอัปลักษณ์ที่ใช้เป็นรางน้ำ และคำว่ารูปอัปลักษณ์จะหมายถึงรูปสลักที่มิได้ใช้เป็นรางน้ำ
ปนาลีจะเป็นรูปสลักตามมุมต่าง ๆ ของสถาปัตยกรรมในแบบกอธิคในยุโรป โดยมากจะสลักเป็นรูปมังกรหรือปีศาจในท่วงท่าต่าง ๆ โดยท่าที่รู้จักมากที่สุดคือท่านั่งยอง ๆ ตามองไปทางข้างหน้า
ปนาลีเชื่อว่าเดิมเป็นมังกร ชาวยุโรปในยุคกลางเชื่อว่าการ์กอยล์เมื่อตอนกลางวันจะเป็นรูปสลัก ตกกลางคืนจะกลายร่างเป็นมังกรบินไปทั่วหมู่บ้านหรือเมืองที่อาศัย เพื่อปกป้องดูแลมิให้มีสิ่งชั่วร้ายต่าง ๆ เข้ามารังควาน
เทอราพิน
เทอราพิน หรือ เทอพินนี () เป็นเต่าชนิดหนึ่งปรากฏอยู่ในนิทาน เทอราพินเป็นเต่าเจ้าอารมณ์ เจริญอาหาร และเกียจคร้าน ด้วยลักษณะดังกล่าวทำให้ภาพวาดประกอบหนังสือนิทานเด็กมักวาดเทอราพินให้มีขนาดใหญ่กว่าเต่าทั่ว ๆ ไป มีพุงยื่น และคางสั้น แต่ทั้งนี้ เทอราพินเป็นเต่าที่มีหน้าตาน่ารักกว่าเต่าปรกติทั่ว ๆ ไป
สำหรับนิทานปรัมปราของชาวเธอราแลนด์ เต่าเทอราพินเป็นตัวเอก โดยเป็นภรรยาของเจ้าเทอราเทน เต่าผอมเกร็ง และมักมีปากเสียงกันอยู่บ่อย ๆ เทอราพินมักอ้างตนว่าเป็นเต่ากินผัก แต่จริง ๆ แล้วชอบเนื้อสัตว์มากกว่าพืช และมักกินเป็นปริมาณมากกว่าเต่าปกติ
แบคทีเรียโคลิฟอร์ม
แบคทีเรียโคลิฟอร์ม เป็นกลุ่มของแบคทีเรียในวงศ์ "Enterobacteriaceae" ที่มีรูปร่างท่อนสั้น ติดสีกรัมลบ ไม่สร้างสปอร์ เป็นพวกที่ไม่ต้องการอากาศ หรือ Facultative anaerobe สามารถหมักน้ำตาลแล็กโทสให้กรดและแก๊สได้ภายใน 48 ชั่วโมงที่อุณหภูมิ 35 องศาเซลเซียส
ตัวอย่างแบคทีเรียในกลุ่มนี้ได้แก่ "Escherichia coli" ซึ่งโดยปกติมักพบอยู่ในทางเดินอาหารสัตว์เลือดอุ่น และของคน ฉะนั้นจะมากในอุจจาระ และแบคทีเรียสกุล "Enterobacter" ซึ่งนอกจากในอุจจาระ แล้วยังสามารถพบได้ในดิน และปนเปื้อนมากับพืชผักต่าง ๆ หรืออยู่ในผลิตภัณฑ์อาหารที่ไม่มีสุขลักษณะในการผลิต ดังนั้นการตรวจพบจุลินทรยีในกลุ่มนี้จึงถึงได้ว่าการปนเปื้อนมาของอุจจาระ อาจนำซึ่งจุลินทรีย์ที่ก่อให้เกิดโรคได้ แต่โดยปกติคนสามารถต้านทานจุลินทรีย์กลุ่มนี้ได้ดี เว้นมีการกระตุ้นการเชื้อปกติในทางเดินอาหารให้สามารถก่อโรคได้ เช่น พวกไวรัส ดังนั้น การผลิตอาหาร หรือ น้ำดื่ม จึงจะต้องมีการตรวจสอบจุลินทรีย์ ว่ามีอยู่ในปริมาณเท่าใด มีอันตรายหรือไม่ และบางประเทศจะไม่รับซื้อสินค้าหากตรวจพบ
โคลิฟอร์มแบ่งตามแหล่งที่มาได้เป็น 2 ชนิด คือ
คุณสมบัติของโคลิฟอร์มแบคทีเรีย มีดังนี้ คือ
โคลิฟอร์มแบคทีเรีย เป็นแบคทีเรียชี้แนะ (Bacteriological indicator) ซึ่งถ้าตรวจพบในน้ำก็แสดงว่าน้ำนั้นน่าจะไม่ปลอดภัย คืออาจมีเชื้อโรคอยู่ในน้ำ ซึ่งคุณสมบัติของแบคทีเรียชี้แนะที่ดีมีดังนี้
อาหารเลี้ยงเชื้อ
อาหารเลี้ยงเชื้อ () หมายถึง อาหารทั้งชนิดเหลวและแบบแข็ง (ใส่วุ้น) เพื่อสนับสนุนการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์หรือเซลล์ หรือพืชขนาดเล็กเช่น มอส ("Physcomitrella patens") อาหารเลี้ยงเชื้อมีหลายชนิดซึ่งจะใช้เลี้ยงจุลินทรีย์หรือเซลล์ต่างชนิดกัน
อาหารเลี้ยงเชื้อควรมีลักษณะดังนี้คือ มีธาตุอาหาร และความเข้มข้นที่เหมาะสมกับการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ มีค่าความเป็นกรดด่าง (พีเอช) ที่เหมาะสมกับการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ ปราศจากสารพิษ ที่มีผลต่อการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ ต้องไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ในอาหารเลี้ยงเชื้อ
อาหารเลี้ยงเชื้อที่รู้จักทั่วไปสำหรับจุลินทรีย์คือ "nutrient broths" (อาหารเหลว) หรือ "LB medium" ("Lysogeny Broth") อาหารเหลวถูกทำให้เป็นอาหารแข็งด้วยการเติมวุ้นแล้วเทลงในจานเพาะเชื้อ (Petri dish) แล้วปล่อยให้แข็ง แล้วจึงนำไปเลี้ยงจุลินทรีย์ มีแบคทีเรียน้อยมากที่ย่อยสลายวุ้นได้ แบคทีเรียจึงเจริญเป็นโคโลนีบนอาหารแข็ง ถ้าในอาหารเหลว จุลินทรีย์จะเจริญในลักษณะคอลลอยด์ในอาหารเหลว
Minimal mediumประกอบด้วย แหล่งคาร์บอนสำหรับการเจริญของแบคทีเรีย เช่นกลูโคสหรืออื่นๆ ธาตุอาหารที่เหมาะสมกับแบคทีเรียแต่ละสปีชีส์ เช่น แมกนีเซียม ไนโตรเจน ฟอสฟอรัส และกำมะถัน อาหารบางชนิดจะเพิ่มกรดอะมิโนหรืออื่นให้เหมาะสมกับสายพันธุ์เฉพาะ
"Selective media" ใช้สำหรับการเจริญของจุลินทรีย์เฉพาะชนิด เช่นจุลินทรีย์ที่ทนทานต่อยาปฏิชีวนะ จะเติมยาปฏิชีวนะชนิดนั้นลงในอาหารเพื่อไม่ใช้เซลล์ชนิดอื่นเจริญได้ ถ้าสำหรับเซลล์ยูคาริโอตมักจะมี neomycin เพื่อใช้คัดเลือกเซลล์ที่ได้รับพลาสมิดที่มี neomycin resistance gene ตัวอย่างของอาหารกลุ่มนี้ได้แก่ใช้คัดแยกชนิดของจุลินทรีย์ ด้วยลักษณะทางชีวเคมีของจุลินทรีย์เมื่อเจริญในอาหารที่มีธาตุอาหารพิเศษหรืออินดิเคเตอร์ เช่น neutral red, phenol red, eosin y, หรือ methylene blue ตัวอย่างเช่น
ใช้สำหรับวัตถุประสงค์ต่อไปนี้
ตัวอย่างเช่น
ประกอบด้วยธาตุอาหารที่สนับสนุนการเจริญของสิ่งมีชีวิต ใช้เพื่อเก็บเกี่ยวจุลินทรีย์หลายชนิดในตัวอย่าง Blood agar เป็น enriched medium สำหรับตัวอย่างเลือด Chocolate agar ซึ่งเติมเลือดที่ได้รับความร้อน (40-45 °C)จนเป็นสีน้ำตาล เป็น enriched medium เช่นกัน
เดลตาฟอร์ซ
เดลต้าฟอร์ซ () เป็นหน่วยปฏิบัติการพิเศษของหน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษของสหรัฐอเมริกา (USSOCOM หรือ United States Special Operation Command) ก่อตั้งโดย ร.อ. ชาร์ล เอ เบ็ควิค มีภารกิจในการปฏิบัติการพิเศษ ซึ่งส่วมมากเป็นการปฏิบัติการลับ โดยมีสายการบังคับบัญชาที่ยาว นอกจากการสั่งการโดยตรงจากหน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษแล้ว ยังรับคำสั่งโดยตรงจากสภาความมั่นคงแห่งชาติ ที่มีประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาเป็นประธาน กำลังพลที่ปฏิบัติงานอยู่ในหน่วยจะต้องผ่านการคัดเลือกเป็นพิเศษ การปฏิบัติงานของหน่วยที่ผ่านมาส่วนมากอยู่ในชั้นความลับ แต่ก็มีเผยแพร่ออกมาอยู่บ้าง
แฮปปี้แลนด์
แฮปปี้แลนด์ เป็นสวนสนุกกลางแจ้งแห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร เข้าทางด้านถนนนวมินทร์หรือถนนสุขาภิบาล 1 ในอดีต เลี้ยวทางธนาคารทหารไทย ผ่านตึกแถวด้านซ้ายมือเข้าไปราว ๆ 400 เมตร ก็จะเป็นบริเวณที่เคยเป็นสวนสนุกขวางอยู่เป็นแนวยาว เคยเป็นที่โชว์ตัวของพระเอกนางเอกจากหนังจีน มังกรหยก คือไป่เปียว กับ หมีเซี้ยะ มีเครื่องเล่นได้แก่ ชิงช้าสวรรค์ รถไฟเหาะ เรือหรรษา ปาเป้า ม้าหมุน ชิงช้า กระดานหก บ้านผีสิง
เปิดดำเนินการระหว่าง พ.ศ. 2516 ถึง 2522 ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวกลายเป็นหมู่บ้านสินธร ซอยแฮปปี้แลนด์ 1 และขายเครื่องเล่นบางส่วนให้กับสวนสยาม
ถึงแม้สวนสนุกแฮปปี้แลนด์จะปิดดำเนินการไปแล้ว ย่านดังกล่าวก็ยังเรียกว่า แฮปปี้แลนด์ บริษัทที่เคยเป็นผู้บริหารสวนสนุกแฮปปี้แลนด์ได้สร้างบ้านจัดสรร และคอนโดมิเนียมในทำเลต่าง ๆ ของกรุงเทพ ในชื่อโครงการว่าแฮปปี้แลนด์ กรุ๊ป , H Cape อยู่
แดนเนรมิต
แดนเนรมิต () เป็นสวนสนุกกลางแจ้ง บนเนื้อที่ 33 ไร่ เยื้องกับศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว ริมถนนพหลโยธิน แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร ลงทุนไม่ต่ำกว่า 70-80 ล้านบาท เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2518 มีเครื่องเล่นจากต่างประเทศกว่า 30 ชนิด แดนเนรมิตมีความโดดเด่นที่ปราสาทเทพนิยาย ซึ่งตั้งอยู่ส่วนหน้าของพื้นที่ สร้างขึ้นตามแบบที่ผสมผสาน จากปราสาทเทพนิยาย ของสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ กับปราสาทนอยส์ชวานสไตน์ของเยอรมนี ภายในมีเครื่องเล่นต่าง ๆ อาทิ รถไฟเหาะ เครื่องเล่นรถไฟรางเดี่ยว เรือไวกิง ส่วนจัดแสดงสัตว์โลกล้านปี เป็นต้น นอกจากนั้น ยังมีพาเหรดแฟนตาซี ซึ่งออกเดินไปตามถนนโดยรอบบริเวณ
นอกจากแดนเนรมิตยังเคยเปิดสวนสนุกที่ชั้น 8 มาบุญครองเซ็นเตอร์ และเลิกกิจการหลังเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ปี 2538–2540
เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แดนเนรมิตปิดให้บริการลงอย่างเป็นทางการ เนื่องจากหมดสัญญาเช่า ระยะเวลา 25 ปี ไม่สามารถต่อสัญญาเช่าได้ เนื่องจากในปัจจุบัน พื้นที่ของแดนเนรมิตกลายเป็นพื้นที่ในเมือง พื้นที่น้อยไม่เหมาะกับการทำกิจการสวนสนุก เห็นได้จากสวนสนุกใหม่ ๆ มักจะตั้งอยู่ในย่านชานเมือง รวมถึงต้องเสียค่าใช้จ่ายสูง ในการบำรุงรักษาเครื่องเล่นเดิม และการจัดหาเครื่องเล่นใหม่ นอกจากนี้ เจ้าของแดนเนรมิตยังมีกิจการสวนสนุกดรีมเวิลด์อีกแห่งหนึ่ง หลังจากนั้น เครื่องเล่นที่มีอยู่จึงถูกรื้อถอนไป(เครื่องเล่นบางส่วนก็ถูกเอาไปใช้ในดรีมเวิลด์) ปัจจุบันยังคงมีปราสาทเทพนิยายตั้งอยู่หลังหนึ่ง และให้เช่าเปิดเป็นสนามแข่งขันรถ มอเตอร์ สปอร์ต แลนด์ โกคาร์ต (Motor Sport Land Go Cart) และกิจกรรมชมและเชียร์การแข่งขันฟุตบอลพรีเมียร์ลีกในนัดสำคัญ เช่น ศึกแดงเดือด
เครื่องเล่นต่าง ๆ ในแดนเนรมิตหลายชนิดมาจากญี่ปุ่น พร้อมทั้งมีวิศวกรทั้งชาวไทยและต่างประเทศร่วมงานกันสร้าง
อุปกรณ์และเกมสนุกต่าง ๆ เช่น พื้นห้องเคลื่อนที่ กระดานเลื่อนไปมา และพรมวิเศษ
ส่วนเครื่องเล่นสำหรับเด็ก ได้แก่ เรือบินประจัญบาน เสืออากาศ ม้าหมุน รถมหาสนุก ที่มีเครื่องยนต์จริง ๆ ที่ควบคุมด้วยเครื่องส่งวิทยุ
การค้นหาและกู้ภัย
การค้นหากู้ภัย ()ในบางครั้งอาจจะใช้คำว่า ค้นหาช่วยชีวิต หรือค้นหาช่วยเหลือ หมายถึง การช่วยชีวิต ผู้ที่ประสบภัย ให้รอดพ้นจากภัยพิบัติ, ระหว่างเกิดหรือหลังพิบัติเกิดขึ้นแล้ว ซึ่งไม่ได้จำกัดแค่ภัยบนท้องถนน เท่านั้น ซึ่งบางครั้งอาจะสับสนกับการเก็บกู้ศพ หรือ งานช่วยเหลือประชาชน
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย () จัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2545 รัฐบาลได้มีการจัดตั้ง หน่วยงานที่มีความรับผิดชอบในการป้องกันและบรรเทาสาธรณภัย ซึ่งได้ยุบรวมมาจาก 5 หน่วยงาน ซึ่ง เป็นความพยายามที่จะบูรณาการงานด้านการจัดการภัยพิบัติของประเทศเข้าด้วยกันเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ได้แก่
ผู้บัญชาการทหาร
ผู้บัญชาการทหาร () คือ ผู้ที่สามารถใช้อำนาจสูงสุดหรือกองกำลังทหารทั้งปวงในประเทศ โดยทั่วไปผู้ที่ดำรงตำแหน่งนี้คือประมุขของรัฐหรือหัวหน้ารัฐบาลซึ่งอาจเป็นพลเรือนก็ได้
สำหรับในประเทศไทยมีตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด และ จอมทัพ ซึ่งเรียกว่า จอมทัพไทย โดยจอมทัพไทยไม่ใช่ยศทหาร ผู้ที่ดำรงตำแหน่งจอมทัพไทย คือ พระมหากษัตริย์ไทย ซึ่งเป็นทั้งประมุขและผู้นำทหารทั้งประเทศ ทรงดำรงพระยศ จอมพล จอมพลเรือ และ จอมพลอากาศ
เวิร์ม (มาสค์ไรเดอร์คาบูโตะ)
เวิร์ม () เป็นสัตว์ประหลาดในเรื่อง มาสค์ไรเดอร์คาบูโตะ เป็นสิ่งมีชีวิตที่มาพร้อมกับอุตกาบาตที่ตกที่ชิบุย่า เวิร์มจะทำการก็อปปี้ร่างของมนุษย์ ภายหลังจากการสังหารมนุษย์ที่เป็นต้นแบบในการลอกเลียน แล้วนิสัยของร่างที่คัดลอกเข้ามาแทนที่คนๆนั้น ทั้งทางด้านพฤติกรรม นิสัย รวมไปถึงดูดความทรงจำของมนุษย์ผู้นั้น เมื่อคัดลอกเสร็จจะสามารถรู้ถึงความทรงจำนิสัยบุคลิกของคนมาด้วยอีกทั้งพัฒนาให้เหนือกว่าได้อีก โดยเวิร์มสามารถแยกกันออกว่าใครเป็นมนุษย์หรือเวิร์มเพียงแค่การสัมผัสเท่านั้น ลักษณะเด่นคือเมื่อปลอมตัวเป็นมนุษย์จะพกเครื่องประดับเป็นหินสีเขียวที่มีส่วนประกอบของอุกาบาตที่ตกที่ชิบุย่า
เวิร์มและเนทีฟระดับสูง
เนทีฟ
ทาโดโคโร่ ชูอิจิ แสดงโดย ยามากุจิ โยชิยูคิ (山口祥行)
หนุ่มใหญ่อายุ35ปี เป็นพนักงานของบริษัทＺＥＣＴ เป็นคนเด็ดขาดและเป็นที่รักของลูกน้อง อาชีพของทาโดโคโร่แต่ก่อนนั้นก็คือขายโซบะ แต่ตัวตนที่แท้จริงของเขาก็คือเนทีฟทำให้คางามิที่เห็นนั้นกลับไม่พอใจ แต่ภายหลังต่างคนต่างได้ปรับความเข้าใจกันได้ ทำให้คางามิเข้าใจได้ในที่สุด หลังจากจบการต่อสู้ครั้งสุดท้ายทาโดโคโร่ก็ได้กลับมาเป็นคนขายโซบะและส่งโซบะตามบ้านทุกๆหลังตามเคย
มาสค์ไรเดอร์ ดาร์ค คาบูโตะ/คุซาคาเบะ โซจิ แสดงโดย มิสึชิม่า ฮิโร (水嶋ヒロ)
คุซาคาเบะ (เทนโด) โซจิ หรือเทนโด โซจิ จากอีกห้วงมิติ (ตัวก็อปปี้ของเทนโด) ตัวจริงเป็นเนทีฟ เป็นผู้ที่ถูกกักขังไว้ในAREA X ก่อนที่ฮิโยริจะมาพบและปลดปล่อยโซจิ รักและเทิดทูนฮิโยริมาก เป็นผู้ครอบครอง DARK KABUTO ZECTOR นิสัยตรงกันข้ามกับเทนโดโดยสิ้นเชิง มีความต้องการที่จะกำจัดเทนโด ซึ่งก็คือคาบูโตะจากโลกหลักเพื่อให้ตนเป็นเทนโด โซจิ เพียงคนเดียว และคิดที่จะทำลายโลก ภายหลังยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องโลกที่ตนเกลียดแต่ฮิโยริรักในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย
แหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร
แหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร อยู่ที่บ้านดอนตาเพชร ที่อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี
มีหลายอย่างซึ่งเป็นหลักฐานที่ยืนยันว่าบ้านดอนตาเพชรคือบริเวณที่ตะวันตกและตะวันออกมาพบกัน แบบอย่างที่มาจากทางตาวันออกที่พบที่นี่คือตุ้มหูและจี้ห้อยคอ หรือ ลิง-ลิง-โอ เป็นรูปสัตว์ที่มีเขาสองหัวสำหรับห้อยคอ และตุ้มหูที่มียอดแหลมประดับสามยอด ที่เป็นเหมือนเครื่องประดับทั่วไปในบริเวณเอเชียตะวันออก ซึ่งพบว่าเป็นโบราณวัตถุชนิดนี้เป็นวัตถุชิ้นหนึ่งซึ่ง พวกซาหวีนในเวียดนามปัจจุบันใช้กันมาก ซึ่งนี่เองที่เป็นหลักฐานสำคัญว่าพื้นที่บริเวณนี้มีการติดต่อสัมพันธ์กับภายนอกทางทะเลที่มีความเก่าแก่ นอกจากนี้จี้ห้อยคออีกชนิดหนึ่งที่พบคือจี้ห้อยคอรูปสิงห์เผ่น ซึ่งเป็นแบบอย่างมาจากทางตะวันตกคืออินเดีย นอกจากนี้ลูกปัดหินสีที่พบบริเวณนี้ยังพบในแถมอินเดียอีกด้วย
อาจสรุปได้ว่าแหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชรเคยเป็นชุมชนโบราณที่มีการติดต่อทางทะเลกับทั้งอินเดียและทางตะวันออก
แหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร ค้นพบครั้งแรก เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2518 เมื่อโรงเรียนวัดสาลวนาราม ได้ให้นักเรียนช่วยกันขุดหลุมดินเพื่อปักเสารั้ว ได้พบหลักฐานโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก
สำหรับการขุดสำรวจทางโบราณคดีได้ทำการขุดสำรวจทั้งสิ้น สี่ ครั้งด้วยกันครั้งที่ 1 โดย กรมศิลปากรได้มอบหมาย ครั้งที่ 2 ดำเนินงานขุดค้นศึกษาในช่วงปี พ.ศ. 2523 – 2524 และ ครั้งที่ 3 ดำเนินงานในช่วงปี พ.ศ. 2527 – 2528 ซึ่งเป็นโครงการร่วมมือระหว่างกรมศิลปากรกับมหาวิทยาลัยลอนดอน ครั้งที่ 4 ดำเนินงานขุดค้นศึกษาในช่วงวันที่ 9 สิงหาคม ถึง 12 กันยายน พ.ศ. 2543 ภายใต้ชื่อโครงการศึกษาและพัฒนาแหล่งโบราณคดีบ้านดอนตาเพชร โดยความร่วมมือระหว่างกระทรวงศึกษาธิการ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติและกรมศิลปากร
มีอายุอยู่ที่ประมาณ 2500 ปีมาแล้วหรืออยู่ในยุคเหล็ก
เวิร์ม
เวิร์ม (worm) อาจหมายถึง
นอกจากนี้ในภาษาอังกฤษ เวิร์ม ยังหมายถึง หนอน
บีอีซีเวิลด์
บริษัท บีอีซี เวิลด์ จำกัด (มหาชน) เป็นบริษัทแม่ของกลุ่มบริษัทบีอีซี เวิลด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยรวบรวมบริษัทในกลุ่มมาลีนนท์ ซึ่งเป็นธุรกิจเกี่ยวกับการออกอากาศสื่อ การผลิตสื่อโฆษณา การผลิตรายการโทรทัศน์ และการจัดหารายการโทรทัศน์ เข้าด้วยกัน
บมจ.บีอีซี เวิลด์ มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ ชั้น 2, 3, 8, 9 และ 30-34 ของอาคารมาลีนนท์ทาวเวอร์ เลขที่ 3199 ถนนพระรามที่ 4 แขวงคลองตัน เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีทุนจดทะเบียน 2,000 ล้านบาท แบ่งออกเป็นหุ้นสามัญ 2,000 ล้านหุ้น มูลค่าหุ้นที่ตราไว้ หุ้นละ 1 บาท โดยหุ้นของบริษัทฯ เริ่มทำการซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย มาตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และใช้ชื่อย่อว่า BEC ซึ่งจนถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553 กลุ่มบีอีซีเวิลด์ มีพนักงานรวมทั้งสิ้น 1,895 คน
จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 มีบริษัทที่อยู่ในเครือของกลุ่มบีอีซี เวิลด์ รวมทั้งหมด 27 บริษัท สามารถจำแนกตามลักษณะของกิจการธุรกิจ ได้ดังนี้
ภาษาโกทวะ
ภาษาโกทวะ หรือภาษาโกทวะ ตักกะ เป็นภาษาที่ใช้พูดในตำบลโกทกุ รัฐการณตกะทางใต้ บางครั้งเรียกภาษาโจร์คี หรือโจร์คในภาษาอังกฤษ มีผู้พูดราว 122,000 คน เขียนด้วยอักษรทมิฬ อักษรกันนาดา และอักษรมาลายาลัม
ภาษาภิล
ภาษาภิล เป็นภาษาตระกูลอินโด-อารยันตอนกลาง ใช้พูดในบริเวณรัฐอาห์มาดาบัด ชื่ออื่นของภาษานี้ได้แก่ภาษาภโคเรีย ภาษาภิลี ภาษาภิโพลี ภาษาภิลละ ภาษาเลนโคเตีย และภาษาวิล จัดอยู่ในกลุ่มภาษาภิล ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต และภาษาราชสถานี เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
ภาษาสิกขิม
ภาษาสิกขิม หรือ ภาษาภูเตีย เป็นภาษาย่อยของภาษาทิเบตใต้ มีผู้พูดจำนวนหนึ่งในชุมชนภูเตีย ทางภาคเหนือของสิกขิมชื่อเรียกในภาษาของตนเองคือ Dranjongke (Wylie: Bras-ljongs-skad)
ภาษาสิกขิมเขียนด้วยอักษรทิเบต ที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาทิเบตคลาสสิก แม้ว่าสัทวิทยาและรากศัพท์ของภาษาสิกขิมจะต่างจากภาษาทิเบตคลาสสิก แต่ก็มีผู้พูดภาษาสิกขิมสำเนียงภูเตียที่อ่านออกเขียนได้ด้วยอักษรทิเบตถึง 68%
ผู้พูดภาษาสิกขิมสามารถเข้าใจภาษาซองคาที่มีรากศัพท์ใกล้เคียงกัน 65% และมีความคล้ายคลึงของรากศัพท์กับภาษาทิเบตมาตรฐาน 42% ภาษาสิกขิมยังได้รับอิทธิพลจากภาษายัลโมวาและภาษาตามัง เนื่องจากมีการติดต่อกับผู้พูดภาษาเนปาลีและภาษาทิเบตอย่างใกล้ชิด ทำให้ชาวสิกขิมจำนวนมากพูดภาษานี้ได้ด้วย
ภาษาเซียง
ภาษาเซียง (湘語/湘语) คือหนึ่งในภาษาของตระกูลภาษาจีน มีผู้พูด 36 ล้านคนในมณฑลหูหนาน เสฉวน กวางสี และกวางตุ้ง แบ่งได้เป็น 2 กลุ่มคือภาษาเซียงโบราณ และภาษาเซียงสมัยใหม่ที่มีอิทธิพลในภาษาจีนกลางมาก
เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาจีน เป็นกลุ่มของภาษาที่มีขนาดใหญ่และใกล้เคียงกับภาษาอู๋ในด้านของเสียง ใกล้เคียงภาษาจีนกลางในด้านรากศัพท์และไวยากรณ์ ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมาก โดยเฉพาะภาษาเซียงสมัยใหม่
มีผู้พูดมากกว่า 36 ล้านคนในจีน โดยเฉพาะทางตอนกลางและตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลฮู่หนานและในมณฑลเสฉวน มณฑลกวางสีตอนเหนือและบางส่วนของมณฑลกวางตุ้ง ส่วนใหญ่ถูกโอบล้อมโดยผู้พูดภาษาจีนกลาง และติดต่อกับผู้พูดภาษาม้งทางตะวันตกเฉียงเหนือ
แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือภาษาเซียงโบราณและภาษาเซียงสมัยใหม่ ภาษาเซียงโบราณเป็นภาษาที่คงลักษณะของภาษาจีนยุคกลางมีผู้พูดทางใต้ ส่วนภาษาเซียงสมัยใหม่ที่รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลางมีผู้พูดทางเหนือ
ภาษาอู๋
ภาษาอู๋ (ภาษาอู๋:ฮงิ่ว) เป็นภาษาหนึ่งในตระกูลภาษาจีน ผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในมณฑลเจียงซี นครเซี่ยงไฮ้ ทางใต้ของเจียงซู และบางส่วนในอันฮุย เจียงสีและ ฝูเจี้ยน มีผู้พูด 87 ล้านคน (เมื่อปี พ.ศ. 2534) โครงสร้างประโยคส่วนใหญ่เป็นแบบ ประธาน-กรรม-กริยา โดยมีโครงสร้างประโยคเช่นนี้มากกว่าภาษาจีนกลาง และภาษาจีนกวางตุ้ง ภาษาอู๋มีหลายสำเนียง โดยสำเนียงที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือสำเนียงเซี่ยงไฮ้หรือภาษาเซี่ยงไฮ้
จำนวนผู้พูดโดยเฉลี่ยของสำเนียงอู๋จะอ้างถึงสำเนียงของตนและเพิ่มชื่อถิ่นที่อยู่ของตนเข้าไป คำที่ใช้เรียกภาษาอู๋มีหลายคำดังนี้
ภาษาอู๋สมัยใหม่เป็นภาษาที่ใช้โดยชาวอู๋และชาวเยว่ที่มีศูนย์กลางอยู่ทางใต้ของเจียงซูและทางเหนือของเจ๋อเจียง คำในภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึงภาษาจีน (呉音 goon?) การออกเสียงตัวคันจินี้มาจากบริเวณที่พูดภาษาอู๋ในปัจจุบัน
ภาษาอู๋สืบทอดมาจากภาษาจีนยุคกลาง ภาษาอู๋จัดเป็นสำเนียงที่แยกตัวออกในช่วงต้นๆและยังคงมีลักษณะของภาษาในยุคโบราณอยู่มาก แต่ก็ได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนเหนือหรือแมนดารินระหว่างพัฒนาการ ซึ่งเป็นเพราะลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ใกล้เคียงกับภาคเหนือ และในบริเวณนี้เป็นพื้นที่ที่ได้รับการศึกษาสูง ระหว่างการลุกฮือของ อู๋ ฮู และหายนภัยของหยงเจี๋ย ทำให้มีชาวจีนทางเหนือเข้ามาตั้งหลักแหล่งมาก ส่วนใหญ่มาจากเจียงซูและซานตง มีส่วนน้อยมาจากที่ราบภาคกลาง ทำให้เกิดภาษาอู๋สมัยใหม่ขึ้น ในช่วงเวลาระหว่างราชวงศ์หมิงและยุคสาธารณรัฐตอนต้นเป็นช่วงลักษณะของภาษาอู๋สมัยใหม่ได้ก่อตัวขึ้นมา สำเนียงซูโจวเป็นสำเนียงที่ได้รับอิทธิพลมากที่สุดและมักใช้อ้างอิงเป็นตัวอย่างของภาษาอู๋
ในช่วงหลังจากกบฏไท่ผิงจนสิ้นสุดราชวงศ์ชิง บริเวณที่พูดภาษาอู๋ถูกทำลายด้วยสงคราม เซี่ยงไฮ้เป็นบริเวณที่มีผู้อพยพจากส่วนอื่นๆที่ใช้ภาษาอู๋เข้ามามาก ทำให้มีผลต่อสำเนียงเซี่ยงไฮ้ เช่นมีการนำอิทธิพลของสำเนียงนิงโปเข้ามา และจากการเพิ่มประชากรอย่างรวดเร็วทำให้กลายเป็นบริเวณที่เป็นศูนย์กลาง สำเนียงเซี่ยงไฮ้จึงมีความสำคัญมากกว่าสำเนียงซูโจว
หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีการสนับสนุนให้ใช้ภาษาจีนกลางอย่างมากในบริเวณที่ใช้ภาษาอู๋ ภาษาอู๋ไม่มีการใช้ในสื่อต่างๆและโรงเรียน หน่วยงานทางราชการต้องใช้ภาษาจีนกลางด้วยอิทธิพลของผู้อพยพเข้าที่ไม่ได้ใช้ภาษาอู๋ การที่สื่อต่างๆใช้ภาษาจีนกลาง ทำให้เด็กที่เติบโตขึ้นมาคุ้นเคยกับภาษาจีนกลางมากกว่าภาษาอู๋ มีประชาชนจำนวนมากที่ต้องการอนุรักษ์ภาษานี้ มีรายการโทรทัศน์ที่ใช้ภาษาอู๋อีกครั้งแต่ก็ยังมีขอบเขตจำกัด
แบ่งออกเป็นสองกลุ่มหลักคือภาษาอู๋เหนือและอู๋ใต้ ซึ่งเข้าใจกันได้เพียงบางส่วน ตามที่จำแนกโดย Yan (2006) สำเนียงของภาษาอู๋มี 6 สำเนียงคือ
ภาษาอู๋เป็นสำเนียงที่ยังคงรักษาการออกเสียงก้อง เสียงเสียดแทรก จากภาษาจีนยุคกลางไว้ได้ และยังรักษาเสียงวรรณยุกต์แบบภาษาจีนยุคกลางไว้ได้อีกด้วย โดยสำเนียงเซี่ยงไฮ้มีเสียงวรรณยุกต์ลดลง
ระบบสรรพนามของภาษาอู๋มีความซับซ้อนเมื่อใช้เป็นสรรพนามแสดงบุคคลหรือตำแหน่ง สรรพนามบุรุษที่ 1 พหูพจน์แบ่งเป็นรวมผู้ฟังและไม่รวมผู้ฟัง สรรพนามแสดงตำแหน่งในภาษาอู๋มีถึง 6 ตำแหน่ง โดยมีตำแหน่งใกล้ 3 คำ ตำแหน่งไกล 3 คำ การเรียงประโยคในภาษาอู๋เป็นแบบประธาน-กริยา-กรรม เช่นเดียวกับภาษาจีนกลาง แต่ก็พบการเรียงประโยคแบบ ประธาน-กรรม-กริยา หรือ กรรม-ประธาน-กริยาอยู่บ้าง เสียงวรรณยุกต์มีความซับซ้อน ในบางครั้งการแยกกรรมตรงและกรรมรองออกจากกัน จะต่างเพียงการใช้เสียงก้องและเสียงไม่ก้องเท่านั้น
ภาษาอู๋ยังคงรักษาคำศัพท์โบราณจากภาษาจีนคลาสสิก ภาษาจีนยุคกลางและภาษาจีนโบราณได้เช่นเดียวกับสำเนียงของภาษาจีนทางใต้อื่นๆ ภาษาอู๋นิยมใช้คำศัพท์จากภาษาจีนโบราณ
มามเมะ
มามเมะ () หรือโวร์ตลันด์ () เป็นชื่อของเพลงชาติโดยพฤตินัยของประเทศฟินแลนด์ ชื่อเพลงมีความหมายว่า "ประเทศของเรา" ประพันธ์ดนตรีโดยผู้อพยพชาวเยอรมัน ฟรีดิก ปาซิอุส และเนื้อร้องภาษาสวีเดนโดยชาวฟินแลนด์ที่ใช้ภาษาสวีเดน โยฮัน ลุดวิก รุเนเบิร์ก แสดงครั้งแรกวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2391 เนื้อร้องภาษาฟินแลนด์ที่ใช้ในปัจจุบัน แปลจากภาษาสวีเดนโดยปาโว กายันเดร์ ในปีพ.ศ. 2432
เนื้อร้องของเพลงนั้น มาจากบทแรกของบทกวีภาษาสวีเดนเรื่อง "Fänrik Ståls sägner" โดยบทกวีเรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วสแกนดิเนเวีย ก่อนการประกาศเอกราชของฟินแลนด์ ทำนองเพลงของปาซิอุสและเนื้อเพลงของรุเนเบิร์กนั้น ได้ถูกนำมาร้องในเดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดนด้วย สังเกตว่าในฉบับภาษาสวีเดนนั้น ไม่มีการเอ่ยถึงประเทศฟินแลนด์ เพียงแค่ประเทศทางเหนือเท่านั้น แต่ในฉบับภาษาฟินแลนด์มีการเอ่ยถึงประเทศฟินแลนด์อย่างชัดเจน
ธงชาติฟินแลนด์
ธงชาติฟินแลนด์ ( ธงกากบาทสีน้ำเงิน) ใช้พื้นฐานธงกากบาทแบบนอร์ดิกที่เริ่มต้นโดยธงชาติเดนมาร์ก ธงของฟินแลนด์เป็นรูปกากบาทนอร์ดิกสีฟ้าบทพื้นสีขาว โดยสีฟ้าแสดงถึงทะเลสาบและท้องฟ้า และสีขาวแสดงถึงหิมะและราตรีสีขาวของฟินแลนด์ในช่วงฤดูหนาว ธงรัฐการมีตราแผ่นดินอยู่ที่จุดตัด นอกนั้นแล้วเหมือนกับธงพลเรือนทุกประการ ธงของทหารนั้นมีปลายของกากบาทเป็นลักษณะแหลม และธงของประธานาธิบดีมีลักษณะคล้ายธงของทหาร แต่ว่ามีตราอิสริยาภรณ์กางเขนแห่งเสรีภาพ (ภาษาฟินแลนด์: Vapaudenristin ritarikunta) อยู่ที่มุมซ้ายบน
ตามกฎหมายของประเทศฟินแลนด์ ธงชาติฟินแลนด์มีอัตราส่วนด้านสูงต่อด้านกว้างเท่ากับ 11:18 หากเป็นธงปลายแหลมของรัฐด้านยาวจะยาวขึ้นอีกหนึ่งส่วน โดยส่วนแหลมนั้นยาวห้าส่วน ความกว้างของกากบาทสีน้ำเงินเท่ากับสามส่วน เมื่ออยู่บนเสาธง ธงควรจะมีความกว้างเป็นเศษหนึ่งส่วนหกของความสูงของเสาธง สีของธงตามมาตรฐานสีของแพนโทนเป็นดังนี้ สีฟ้า 294C สีแดง 186C และสีเหลือง 123C
กฎหมายฟินแลนด์มีการควบคุมเกี่ยวกับธงหลายอย่าง เช่น ห้ามการขีดเขียนเล่นหรือนำไปใช้ในทางที่ไม่เคารพ ห้ามนำธงออกจากเสาโดยไม่ได้รับอนุญาต การใช้ธงของรัฐหรือประธานาธิบดีโดยไม่ได้รับอนุญาต การเพิ่มเติมสัญลักษณ์บนธง รวมถึงการขายธงชาติที่เพี้ยนไปจากรูปร่างและสีที่ระบุตามกฎหมาย การละเมิดกฎเหล่านี้อาจมีโทษปรับได้
วอน
วอน () เป็นสกุลเงินที่มีใช้ โดยสามารถแบ่งได้เป็น
ปางโปรดพุทธมารดา
ปางโปรดพุทธมารดา เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) บางแบบวางบนพระชานุ (เข่า) พระหัตถ์ขวายกขึ้นเสมอพระอุระ (อก) จีบนิ้วพระหัตถ์ บางแบบงอนิ้วพระหัตถ์
หลังจากที่พระพุทธเจ้าแสดงยมกปาฏิหาริย์แล้ว ได้เสด็จขึ้นไปจำพรรษาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เป็นเวลา 3 เดือน เพื่อแสดงพระธรรมเทศนาโปรดพุทธมารดาซึ่งไปบังเกิดเป็นสันดุสิตเทพบุตร ณ สวรรค์ชั้นดุสิต เพื่อตอบแทนพระคุณ ท้าวสักกเทวราชมีความปีติยินดี รีบป่าวประกาศแก่เทวดาทั้งหลายให้มาฟังพระธรรมเทศนา ในที่สุดพุทธมารดาได้ดวงตาเห็นธรรม เป็นพระโสดาบัน
เป็นพระพุทธรูปประจำปีฉลู
ปางรำพึง
ปางรำพึง เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ทั้งสองประสานยกขึ้นประทับที่พระอุระ (อก) พระหัตถ์ขวาทับพระหัตถ์ซ้าย
ขณะที่พระพุทธเจ้าประทับเสวยวิมุตติสุขอยู่ใต้ต้นไทร พระองค์ทรงพิจารณาเห็นว่า ธรรมที่พระพุทธองค์ทรงตรัสรู้นั้นมีความละเอียดและลึกซึ้งมาก เป็นสิ่งที่เหล่าปุถุชนคนธรรมดาผู้มากไปด้วยกิเลสยากจะเข้าใจได้เมื่อได้ฟังธรรม แล้วจะมีใครสักคนที่จะเข้าใจธรรมของพระพุทธองค์ไม่ หากสอนไปแล้วเกิดไม่เข้าใจก็เปล่าประโยชน์ พระทัยหนึ่งจึงเกิดความมักน้อยว่าจะไม่แสดงธรรมเพื่อโปรดใครเลย ด้วยพระพุทธดำริได้ทราบไปถึงท้าวสหัมบดีพรหมในพรหมโลก ท้าวสหัมบดีพรหมจึงตกพระทัยเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับทรงเปล่งวาจาอันดังถึงสามครั้งว่า "โลกจะฉิบหายในครั้งนี้" ท้าวสหัมบดีพรหมพร้อมเทพบริษัทก็ได้ลงจากพรหมโลกมาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าและทูลอาราธนาให้ทรงแสดงธรรมโปรดชาวโลก โดยอธิบายว่า ในโลกนี้ยังมีสัตว์ในโลกทั้งหลายนี้ ที่มีกิเลสเบาบางพอที่จะฟังธรรมของพระองค์ได้นั้นยังมีอยู่ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าแสดงพระสัทธรรมเทศนาโปรดชาวโลกในครั้งนี้เทอญ พระพุทธองค์ทรงกล่าวตอบท้าวสหัมบดี "เราตถาคตจะได้เปิดประตูอมตธรรมต้อนรับชนผู้ใคร่สดับซึ่งเราชำนาญดีในหมู่มนุษย์" หลังจากพระพุทธองค์ทรงได้พิจรณาเห็นความแตกต่างของระดับสติปัญญาของบุคคลในโลกนี้เปรียบเสมือนบัว 4 เหล่า ดังนี้
เมื่อพระพุทธองค์ทรงพิจารณาด้วยพระปรีชาญาณก็ทรงอธิษฐานว่า จะแสดงธรรมสั่งสอนเวไนยสัตว์ และตั้งพุทธปณิธานที่จะดำรงพระชนม์อยู่ จนกว่าจะได้อยู่ประกาศพระพุทธศาสนาให้แพร่หลายสำเร็จประโยชน์แก่ชนทุกหมู่เหล่า
ปางลอยถาด
ปางลอยถาด เป็นอยู่ในพระอิริยาบถนั่งคุกเข่าทั้งสองลงกับพื้น พระหัตถ์ซ้ายวางที่พระเพลาข้างซ้ายเป็นอาการค้ำพระกายให้ตั้งมั่น ทอดพระเนตรลงต่ำ พระหัตถ์ขวาอยู่ในพระอิริยาบถยื่นถาดไปข้างหน้า ทำกิริยาวางลงในน้ำ
หลังจากที่พระโพธิสัตว์เสวยข้าวมธุปายาสแล้ว ทรงลอยถาดลงในแม่น้ำเนรัญชรา และได้อธิษฐานเสี่ยงพระบารมีว่า “ถ้าจะได้ตรัสรู้อนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ ขอให้ถาดทองลอยทวนกระแสน้ำ หากไม่สำเร็จสมประสงค์ ขอให้ถาดลอยไปตามกระแสน้ำ” ในพระพุทธประวัติกล่าวว่า ถาดนั้นได้ลอยทวนกระแสน้ำขึ้นไป จนถึงวังน้ำวนแห่งหนึ่ง จึงจมลงสู่นาคพิภพ ไปกระทบกับถาดสามใบอดีตพุทธเจ้าสามพระองค์คือ 
พญานาคราชซึ่งกำลังหลับอยู่ในนาคพิภพ เมื่อได้ยินเสียงถาดกระทบกันจึงรู้ได้ทันทีว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะบังเกิดขึ้นในโลกมนุษย์อีกพระองค์หนึ่งแล้ว และในพระพุทธประวัติตอนนี้เองที่บทบาทของ นาคได้เข้ามาร้อยเรื่องราวในพระพุทธศาสนาแล้ว ดังจะได้พบความเกี่ยวข้องกับนาคในพระพุทธประวัติตอนอื่นอีกเช่นกัน
ปางห้ามพระแก่นจันทน์
ปางพระห้ามพระแก่นจันทน์ เป็นพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถยืน ห้อยพระหัตถ์ขวาลงข้างพระวรกาย ฝ่าพระหัตถ์ซ้ายยกขึ้นเสมอพระอุระ (อก) และยื่นออกไปข้างหน้าเป็นกิริยาทรงห้าม
ตามคัมภีร์อรรถกถา (คัมภีร์ชั้นหลังพระไตรปิฎก) กล่าวว่าเมื่อครั้งที่พระพุทธเจ้าเสด็จจำพรรษา ณ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น มีตำนานกล่าวว่าพระเจ้าปเสนทิโกศล กษัตริย์แห่งนครสาวัตถีทรงลำลึกถึงพระพุทธองค์มาก ด้วยความเคารพรักและศรัทธาจึงสั่งให้ช่างหลวงทำพระพุทธรูปลักษณะคล้ายองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยไม้แก่นจันทน์หอมอย่างดี ประดิษฐานไว้ในพระราชนิเวศน์เพื่อสักการบูชา พระไม้แก่นจันทร์องค์นี้ถือว่าเป็นพระพุทธรูปองค์แรกในพระพุทธศาสนา เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จกลับมา และได้มาทรงเยี่ยมพระเจ้าปเสนทิโกศล พระพุทธรูปไม้แก่นจันทน์องค์ดังกล่าวก็ได้แสดงปาฏิหาร ลอยจากพระแท่น เพื่อให้องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ประทับ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้ทรงห้ามรูปเปรียบพระองค์ ไม่ให้ลอยไปที่อื่น และยังได้ทรงบอกถึงอานิสงค์ในการสร้างรูปเปรียบของพระองค์ให้พระเจ้าปเสนทิโกศลรับฟังอีกด้วย
ปางชี้มาร
ปางชี้มาร เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ซ้ายห้อยลงข้างพระวรกาย พระหัตถ์ขวายกขึ้นเสมอพระพักตร์ ชี้นิ้วไปข้างหน้า
พระโคถิกเถระ ปฏิบัติธรรมจนสำเร็จอรหันต์ผล เป็นพระอรหันต์และดับขันธ์เข้านิพพาน มารคิดว่าวิญญาณของท่านเพิ่งออกจากร่าง จึงแฝงกายเข้าไปในก้อนเมฆ เที่ยวตามหาวิญญาณของท่าน แต่ไม่พบ พระพุทธเจ้าทรงยกพระหัตถ์ชี้มารให้ภิกษุทั้งหลายดูและตรัสบอกภิกษุว่า "มารผู้มีใจบาปกำลังแสวงหาวิญญาณพระโคธิกะอยู่ แต่ไม่มีวิญญาณของพระเถระในที่นั้น ด้วยเธอได้นิพพานไปแล้ว" เมื่อมารค้นหาวิญญาณของพระโคธิกเถระไม่พบ จึงแปลงเพศเป็นมาณพน้อยเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ มารทูลถามว่า พระโคธิกะอยู่ที่ใด เมื่อพระพุทธองค์ตรัสตอบว่า พระโคธิกะนิพพานแล้ว มารตกตะลึงด้วยคาดไม่ถึง อันตรธานหายวับไปทันที พระพุทธองค์ตรัสว่า "ผู้มีศีลบริสุทธิ์ อยู่ด้วยความไม่ประมาทย่อมถึงวิมุตติ เพราะญาณหยั่งรู้ชอบแล้ว มารจะไม่ประสบพบทางชองท่านได้เลย"
ปางโปรดอาฬาวกยักษ์
ปางโปรดอาฬาวกยักษ์ พระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายอยู่บนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวายกขึ้นเสมอพระอุระ (อก) จีบนิ้วพระหัตถ์ เป็นกิริยาทรงแสดงธรรม บางแบบพระหัตถ์ซ้ายวางบนพระชานุ (เข่า) 
เจ้าผู้ครองนครอาฬวี ชอบล่าสัตว์เป็นกิจวัตร วันหนึ่งพลัดหลงเข้าไปพักใต้ต้นไทรซึ่งเป็นเขตหวงห้ามของอาฬวกยักษ์ ถูกยักษ์จับไว้เพื่อกินเป็นอาหาร จึงขอให้ปล่อยตัวกลับและสัญญาจะส่งคนมาให้กินวันละหนึ่งคน เมื่อนักโทษหมดก็ส่งเด็กให้วันละคน ต่อมาพระพุทธเจ้าทรงทราบด้วยพระญาณ จึงได้เสด็จไปยังที่อยู่ของอาฬวกยักษ์ แล้วแสดงธรรมโปรดจนอาฬวกยักษ์ได้ดวงตาเห็นธรรม เป็นพระโสดาบัน
เป็นพระพุทธรูปประจำปีชวด
ปางชี้อสุภะ
ปางชี้อสุภะ เป็นปางพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับยืน พระหัตถ์ซ้ายห้อยลงแนบพระวรกาย พระหัตถ์ขวายกขึ้นเสมอพระอุระ (อก) ชี้นิ้วพระหัตถ์ตรงไปข้างหน้า
ในกรุงราชคฤห์ มีหญิงนครโสเภณีชั้นสูงชื่อนางสิริมา นางมีความงามมาก ใครปรารถนาจะได้ร่วมอภิรมย์กับนางจะต้องจ่ายทรัพย์ถึง 1,000 กหาปณะ ต่อ 1 คืน นางถึงแก่กรรมด้วยโรคปัจจุบัน พระพุทธเจ้ามีรับสั่งให้ระงับการเผาศพนางสิริมาไว้สามวัน แล้วจึงเสด็จไปทอดพระเนตรศพนางสิริมา พร้อมด้วยพุทธบริษัทเป็นจำนวนมาก มีพระดำรัสให้พระเจ้าพิมพิสาร ขายทอดตลาดศพนางสิริมา ในราคา 1,000 กหาปณะ และลดราคาลงมาตามลำดับ ก็ไม่มีใครซื้อ จนยกให้เปล่า ๆ ก็ไม่มีผู้ใดยอมรับ พระพุทธองค์จึงทรงแสดงพระธรรมเทศนาชี้ให้เห็นถึงความไม่เที่ยงแห่งสังขาร ยังผลให้มหาชนบรรลุอริยมรรค อริยผลเป็นจำนวนมาก รวมทั้งภิกษุหนุ่มผุ้หนึ่งซึ่งเคยลุ่มหลงในความงามของนางสิริมาก็ได้บรรลุโสดาปัตติผล เป็นพระโสดาบัน
บะกุ
บะกุ ( แปลว่า "สมเสร็จ") เป็นปีศาจในความเชื่อของชาวญี่ปุ่น เป็นปีศาจที่คอยกินฝันร้ายของผู้คน เชื่อกันว่าบะกุนั้น มีรูปร่างคล้ายหมี และมีส่วนผสมของสัตว์หลายชนิด เช่น มีหน้าผากมีนอคล้ายแรด มีจมูกเป็นงวงคล้ายช้าง มีเท้าเหมือนเสือ มีหางเหมือนวัว ชาวญี่ปุ่นโบราณเชื่อว่า เมื่อมีฝันร้ายหรือลางร้าย ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกิดจากการกระทำของปีศาจ เช่น จานชามเกิดบิ่นหรือแตกหักเองโดยไม่มีใครทำ กาต้มน้ำส่งเสียงดังเหมือนคนร้อง เสื้อผ้าปรากฏรอยเลือด หรือหูสุนัขที่ลู่ไปข้างหลัง เป็นต้น ให้ท่องคาถาว่า ""บะกุ คุระเอะ"" ซึ่งแปลว่า ""บะกุ จงมากินฝันร้ายของข้า"" 3 ครั้ง บะกุจะมากินฝันร้ายนั้นให้ และกลับจากร้ายเป็นดี ปีศาจทั้งหลายจะถูกสูบลงไปในพื้นดินลึก 3 ฟุต
ความเชื่อเรื่องบะกุ สะท้อนออกมา ในรูปแบบต่าง ๆ เช่น หมอนไม้ชนิดหนึ่งมีสลักเป็นตัวหนังสือที่มีความหมายถึง บะกุ เป็นต้น เชื่อว่าถ้านอนหนุนด้วยหมอนนี้แล้วจะไม่ฝันร้าย
เชื่อกันว่า ความเชื่อเรื่องบะกุมีที่มาจากจีน ในช่วงยุคราชวงศ์ถัง มีการวางภาพวาดของบาคุไว้ที่หัวนอน เพื่อเป็นการปกป้องคุ้มครองยามหลับ นอกจากนี้ถ้าหากใช้ผ้าห่มที่ทำจากหนังของบะกุจะช่วยรักษาอาการเจ็บป่วย และรอดพ้นจากปีศาจร้ายทั้งหลาย
คัมภีร์การลงทุนแบบเน้นคุณค่า
คัมภีร์การลงทุนแบบเน้นคุณค่า () เป็นหนังสือเขียนโดย เบนจามิน กราแฮม ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปีพ.ศ. 2492 มีเนื้อหาเกี่ยวกับแนวทางการลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ โดยเน้นที่การลงทุนที่มีส่วนเผื่อความปลอดภัยและมีเหตุผลในการลงทุน
วอเรน บัฟเฟต มหาเศรษฐีและนักลงทุนที่มีชื่อเสียง ได้เขียนคำนิยมไว้ในบทนำของหนังสือเล่มนี้ว่า ""หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเกี่ยวกับการลงทุนที่ดีที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา"""
นิเวศน์ เหมวชิรวรากร
นิเวศน์ เหมวชิรวรากร หรือ ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร ได้รับการยอมรับนับถือว่าเป็นผู้เผยแพร่แนวคิดการลงทุนแบบเน้นคุณค่าคนแรกในประเทศไทย จากการเขียนหนังสือ "ตีแตก" การแปลหนังสือ การเขียนบทความ และการบรรยายในวาระต่าง ๆ เพื่อให้นักลงทุนเลิกเก็งกำไรอย่างไร้หลักการในตลาดหุ้น หันมาลงทุนแบบเน้นคุณค่าและลงทุนอย่างปลอดภัยมากขึ้น ปัจจุบันแต่งงานแล้วคู่สมรสคือนางเพาพิลาส เหมวชิรวราการ ครูประจำโรงเรียนจินตการดนตรี
พริกขี้หนูสีรุ้ง
พริกขี้หนูสีรุ้ง () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนและแต่งโดย มิซึรุ อาดาจิ ในปี พ.ศ. 2533 - พ.ศ. 2535 เรื่องราวของพี่น้องวัยไล่เลี่ยกันจำนวน 7 คน ที่มีพ่อคนเดียวกัน ได้รับการตีพิมพ์ออกเป็นจำนวน 11 เล่ม
เนื้อเรื่องเล่าถึงเหตุการณ์ในสถานที่ซึ่งคล้ายคลึงกับโลกในอดีต แต่ไม่ใช่โลกของเรา เด็กหนุ่มชื่อ สิจิมิ ผู้ซึ่งมารดาเพิ่งจากไป เขาถูกส่งตัวไปอาศัยอยู่กับพี่น้องต่างมารดาในอีกเมืองหนึ่ง 
เขาประหลาดใจมากที่ได้รับรู้ว่าพวกเขาทั้งหมดต่างมีแม่คนละคน แต่มีพ่อคนเดียวกัน โดยที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าและรู้จักชื่อของผู้เป็นพ่อเลย ทั้งหมดอาศัยอยู่ในแถบชนบท ทั้งที่พ่อของพวกเขามีฐานะร่ำรวยมากๆ แต่ละคนมีความแตกต่างกันออกไป สิจิมิเหมือนกับสมาชิกของครอบครัวคนอื่นๆ ตรงที่เก่งในด้านนินจัตสึ เพราะเขาเกิดในตระกูลนินจา ด้วยความที่แคเรคเตอร์ของแต่ละคนแตกต่างกันมาก บางครั้ง การทะเลาะวิวาทก็เป็นเรื่องที่ยากจะเลี่ยง หลังจากสิจิมิมาถึงได้ไม่นาน เหล่าพี่น้องตัดสินใจที่จะเดินทางไปเคารพศพยังสุสานของมารดา ในขณะเดินทาง พวกเขาได้พบกับอันตรายต่างๆ มากมาย
พริกขี้หนูสีรุ้งดำเนินเรื่องด้วยภาพและถ้อยคำที่น้อย การดำเนินเรื่องค่อนข้างช้าซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของงานของ มิซึรุ อาดาจิ เนื้อเรื่องต่างๆ มีความหลากหลาย แต่ก็บ่งบอกถึงวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมากมายในอดีต แม้ผู้เขียนจะยืนยันว่าไม่ใช่สถานที่ใดๆ บนโลกก็ตาม และการวาดแบบมีมุมที่เป็นเอกลักษณ์ เหมือนกับว่าเราได้ดูหนังที่มุมกล้องดีๆซักเรื่องหนึ่ง
ชื่อต่างๆ ของตัวละคร เป็นการเล่นคำในภาษาญี่ปุ่น ทุกคำจะมีความหมายเป็นเครื่องเทศทั้งหมด โตการาชิ (Tōgarashi) เป็นเครื่องปรุงของญี่ปุ่นที่ทำจากพริกป่น ชิจิมิ (Shichimi) (ซึ่งเขียนในแบบโรมันเป็น สิจิมิ - Sichimi) ก็เป็นโตการาชิอีกชนิดหนึ่งเช่นกัน ส่วนคำว่า "นิจิ อิโระ" (Niji iro) มีความหมายว่า "สีรุ้ง"
ปางขอฝน
ปางขอฝน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ ทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) พระหัตถ์ขวายกขึ้นเป็นกิริยากวัก แบพระหัตถ์ซ้ายวางอยู่บนพระชานุ (เข่า) บางแบบวางอยู่บนพระเพลา (ตัก) หรืออยู่ในพระอิริยาบถประทับยืน ทรงผ้าวัสสิกสาฎก พระหัตถ์ขวายกขึ้นเป็นกิริยากวัก แสดงอาการขอฝน พระหัตถ์ซ้ายหงายรองรับน้ำฝน
ในสมัยหนึ่งนครสาวัตถี แคว้นโกศล เกิดความแห้งแล้ง ฝนฟ้าไม่ตกต้องตามฤดูกาล พืชผลได้รับความเสียหาย ประชาชนขาดแคลนน้ำอุปโภคบริโภค สระโบกขรณี (สระบัว) ภายในพระเชตวันมหาวิหารก็แห้งขอดติดก้นสระ พระพุทธเจ้า มีพระประสงค์จะอนุเคราะห์แก่มหาชน พระพุทธองค์ทรงผ้าวัสสิกสาฎก (ผ้าอาบน้ำฝน) แล้วเสด็จไปประทับ ณ บันไดสระ ยกพระหัตถ์ขวาขึ้นกวักเรียกฝน พระหัตถ์ซ้ายรองรับน้ำฝน ทันใดนั้นบังเกิดมหาเมฆตั้งเค้าขึ้นพร้อมกัน ในทุกทิศานุทิศ ด้วยพุทธานุภาพและพระมหากรุณาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย ฝนได้ตกลงมาเป็นอัศจรรย์