hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล
หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล (28 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 - 14 สิงหาคม  พ.ศ. 2543) เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับ หม่อมหลวงใหญ่ หรือ ลำดวน อิศรเสนา
หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล ประสูติเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2464 เป็นพระโอรสใน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับหม่อมหลวงใหญ่ หรือ ลำดวน อิศรเสนา
ทรงเริ่มต้นการศึกษาที่ โรงเรียนราชินี ก่อนจะย้ายไปโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย เลขประจำตัว 249 จบการศึกษาเมื่อพ.ศ. 2481 ทรงสอบเข้าเรียนต่อในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทรงได้รับปริญญา วศ.บ.(เหมืองแร่)เมื่อปีพ.ศ. 2485 ระหว่างพ.ศ. 2501-2502 ได้เสด็จไปศึกษาต่อที่ University of London: Imperial College of Science & Technology : Royal School of Mines ทรงได้รับปริญญา M.Sc.(Eng) และ D.I.C.
เริ่มทำงานเมื่อพ.ศ. 2485 เป็นนายช่างเหมืองแร่ บริษัทแร่และยางไทย จำกัด จังหวัดภูเก็ต จนถึง พ.ศ. 2489 จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2490 เข้ารับราชการกรมทรัพยากรธรณี จนเกษียณอายุในตำแหน่งผู้อำนวยการองค์การเหมืองแร่ในทะเล
หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล อภิเษกสมรสกับ หม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล พระธิดาใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน พระนามเดิมว่า “พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร” กับ เจ้าหญิงลดาคำ ณ เชียงใหม่ มีบุตรธิดาดังนี้หม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล ทรงสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สิริพระชันษา 79 ปี
มะกิ โกะโต
มากิ โกะโต (ญี่ปุ่น : 後藤真希/โรมะจิ : Gotō Maki/อังกฤษ : Maki Goto) (เกิดวันจันทร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2528) คือ นักร้องแนวเจ-ป็อปหญิงชาวญี่ปุ่น อดีตสมาชิกกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะและอดีตสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยวภายใต้สังกัดริทึม โซน มากิ โกะโต ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรุ่นที่ 3 ของกลุ่มนักร้องมอร์นิงมุซุเมะ ในปี พ.ศ. 2542 ผลงานในมอร์นิงมุซุเมะชิ้นแรกของเธอคือเพลงซิงเกิล "เลิฟแมชีน" (เพลงซิงเกิลของกลุ่มเพลงแรกที่สร้างยอดขายได้เกิน 1 ล้านชุด)
ระหว่างที่เธอยังเป็นนักร้องของมอร์นิงมุซุเมะ เธอได้เป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งของกลุ่มนักร้องพุคจิโมนิ และเริ่มอาชีพศิลปินเดี่ยวในปี พ.ศ. 2544 ด้วยเพลงซิงเกิล "ไอโนะบะกะยะโร" จนกระทั่งเธอ 'สำเร็จการศึกษา' จากมอร์นิงมุซุเมะ เธอก็ได้ทำหน้าที่เป็นนักร้องนำในหลาย ๆ เพลงของสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์
หลังจากที่ 'สำเร็จการศึกษา' แล้ว โกะโตได้ทุ่มเทความสนใจให้กับอาชีพศิลปินเดี่ยวของเธอ และกลุ่มนักร้องระยะสั้นที่เธอเป็นสมาชิก เช่น กลุ่มโกะมัตโต กลุ่มโนะจิอุระนัตสึมิ และกลุ่มเดฟ.ดีวา เป็นต้น และเมื่อเวลาผ่านไป เธอยังเพิ่มความสนใจให้กับการแสดงควบคู่ไปกับการร้องเพลงอีกด้วย
ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 โกะโตได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของกลุ่มนักร้องพิเศษ "มอร์นิงมุซุเมะ ทันโจ 10 เน็งคิเน็นไต" ที่ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อฉลองครบรอบ 10 ปีแห่งการก่อตั้งกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะ โดยนอกจากโกะโตแล้ว สมาชิกในกลุ่มดังกล่าวยังประกอบไปด้วยนัตสึมิ อาเบะ คาโอริ อีดะ ริสะ นีงากิ และโคฮารุ คูซูมิ เพลงซิงเกิลของกลุ่มเพลงแรกที่มีชื่อว่า "โบะกุระกะอิกิรุ มายเอเชีย" เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2550
วันที่ 28 ตุลาคม 2550 ระหว่างที่เธอกำลังแสดงคอนเสิร์ตรอบสุดท้ายในการทัวร์คอนเสิร์ต "จี-อีโมชันII ~ฮาวทูยูสเซ็กซี~" โกะโตได้ประกาศ 'สำเร็จการศึกษา' จากสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ เพื่อที่จะเข้าทำงานกับสังกัดอื่น ซึ่งต่อมาทางบริษัท อัปฟรอนต์ สังกัดแม่ของเธอและเฮลโล! โปรเจกต์ ได้รายงานว่า สังกัดดังกล่าวคือสังกัดย่อยที่อยู่ในเครือของอัปฟรอนต์แน่นอน การ 'สำเร็จการศึกษา' ของเธอในครั้งนี้ ทำให้เธอไม่สามารถเข้าร่วมการทัวร์คอนเสิร์ตของเฮลโล! โปรเจกต์ ประจำฤดูหนาวของปี พ.ศ. 2551 ได้
และในปัจจุบันนี้มากิ โกะโตได้เซ้นสัญญาเป็นนักร้องภายใต้สังกัดใหม่ริทึม โซนในเครือเอเว็กซ์ แทร็กซ์ ซึ่งเป็นสังกัดเดียวกับคุมิ โคดะอดีตคู่แข่งในการออดิชั่นวงมอร์นิ่ง มุซุเมะ
"หมายเหตุ: เพลง “ไอโนะบะกะยะโร” เป็นเพลงของศิลปินเดี่ยวในสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ เพลงเดียวที่ติดอันดับหนึ่งในตารางจัดอันดับเพลงประจำสัปดาห์ของประเทศญี่ปุ่น"
วัสดุก่อสร้าง
วัสดุก่อสร้าง คือ วัสดุที่ใช้ในจุดประสงค์สำหรับการก่อสร้าง ที่เกี่ยวข้องกับที่อยู่อาศัยของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์สร้างขึ้นรวมไปถึงสถาปัตยกรรมที่ถูกสร้างขึ้น วัสดุก่อสร้างมีการหลากหลายในทางวัสดุตั้งแต่ ดินจนถึงโลหะ พลาสติกหรือแก้ว วัสดุแบ่งแยกในหลายด้านไม่ว่าโครงสร้างทางวัตถุ จุดประสงค์การใช้งาน มักจะหมายถึงชิ้นส่วนผลิตภัณฑ์ สำหรับใช้ในงานจำเพาะเจาะจงและอาจหมายถึงวัสดุต่างชนิดได้เช่น เสาเข็ม สามารถหมายถึง เสาเข็มคอนกรีต เสาเข็มไม้ หรือเสาเข็มเหล็ก
หรือแม้แต่ในปัจจุบันได้มีการเล็งเห็นถึงความสัมพันธ์ของวัสดุก่อสร้างและสิ่งแวดล้อม ได้มีหลายองค์การที่จัดแบ่งแยกวัสดุออกตามการนำกลับมาใช้ใหม่
ในเมืองไทยคอนกรีตเป็นวัสดุก่อสร้างที่นิยมมากที่สุดในปัจจุบัน (2549) เนื่องจากคุณสมบัติที่แข็งแรงและทนไฟ คอนกรีตได้มีการใช้ในงานอาคาร ถนน หรือแม้แต่อนุสาวรีย์ และด้วยเหตุผลทางการเมืองที่รัฐบาลมีการสนับสนุนคอนกรีต และมีการตั้งภาษีนำเข้าของเหล็กสูง
พระที่นั่งบรมพิมาน
พระที่นั่งบรมพิมาน เดิมชื่อ พระที่นั่งภานุมาศจำรูญ เป็นพระที่นั่งอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ทางด้านใต้ของวัดพระศรีรัตนศาสดาราม อยู่เหนือสวนศิวาลัย บริเวณคลังสรรพาวุธเดิม พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อพระราชทาน สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร แต่เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ เสด็จสวรรคตเสียก่อน จึงพระราชทานให้เป็นที่ประทับของ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว)
เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จขึ้นครองราชย์จึงเสด็จมาประทับเป็นครั้งคราว ในปี พ.ศ. ๒๔๖๗ จึงทรงเปลี่ยนนามพระที่นั่งเป็น พระที่นั่งบรมพิมาน ตามนามพระที่นั่งองค์ใหญ่ อันป็นพระวิมานที่ประทับในพระอภิเนาว์นิเวศน์ของสมเด็จพระบรมอัยกาธิราชที่รื้อไป
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จประทับที่พระที่นั่งองค์นี้ก่อนพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ได้เสด็จประทับเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินนิวัตพระนคร เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๕และได้เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน ณ พระที่นั่งองค์นี้ เมื่อวันที่ ๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๘๙
ปัจจุบันเป็นเขตพระราชฐานส่วนพระองค์ในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ใช้เป็นที่ประทับเป็นการถาวรหลังจากนิวัตประเทศไทย ควบคู่กับ พระตำหนักพลอยปทุม จ.ปทุมธานี โดยด้านหลังของพระที่นั่งองค์นี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดให้สร้าง อาคารรับรองด้านหลัง A และ B ใช้เป็นที่พักรับรองผู้ติดตามพระราชอาคันตุกะชั้นประมุขและพระราชวงศ์ชั้นสูง ปัจจุบัน ใช้เป็นที่ทรงงานในทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี เพื่อเสด็จออกรับบุคคลที่ขอเข้าเฝ้า และใช้เป็นกองงานในพระองค์ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี
พระที่นั่งบรมพิมาน เป็นอาคาร ๒ ชั้น หลังคารูปโค้ง มุงด้วยกระเบื้องหินชนวน ลักษณะแบบเฟรนซ์เรเนซองซ์ ออกแบบโดยสถาปนิกชาวยุโรป ผู้ทำการก่อสร้างคือ พระยาประดิษฐ์อมรพิมาน (หม่อมราชวงศ์ชิต อิศรศักดิ์)
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้นาย อี.มนเฟรดี สถาปนิก และนาย ซี. ริโกลี จิตรกรชาวอิตาลี ดัดแปลงเพดานพระที่นั่ง และเขียนภาพสีประดับ ตามตัวอย่างภาพเขียนของสมเด็จกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
เมื่อ พ.ศ. ๒๕๐๒ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้า ฯ ให้ซ่อมแซมและต่อเติมมุขด้านทิศใต้ และสร้างอาคารรับ 2 อาคารด้านทิศใต้ เพื่อใช้เป็นที่ประทับและพักรับรองพระราชอาคันตุกะชั้นประมุข และพระราชวงศ์ชั้นสูงของต่างประเทศ โดยหม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร ทรงเป็นสถาปนิกออกแบบต่อเติม ทางด้านหลังพระที่นั่งองค์นี้ ได้สร้างเรือนรับรองเป็นเรือนทรงไทย สำหรับผู้ติดตาม
หม่อมราชวงศ์สุจิตคุณ สารสิน
ท่านผู้หญิงสุจิตคุณ สารสิน นามเดิม หม่อมราชวงศ์สุจิตคุณ กิติยากร (12 พฤศจิกายน 2481 - ) เป็นธิดาคนสุดท้องของหม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากิติยากรวรลักษณ์ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ และหม่อมเจ้าอัปษรสมาน เทวกุล กับหม่อมราชวงศ์วิจิตรโฉม กิติยากร ธิดาในหม่อมเจ้าสฤษดิเดช ชยางกูร กับหม่อมเนื่อง ชยางกูร (ณ นคร) มีพี่สองคน คือ หม่อมราชวงศ์เกียรติคุณ กิติยากร และหม่อมราชวงศ์สฤษดิคุณ กิติยากร
หม่อมราชวงศ์สุจิตคุณ กิติยากร สมรสกับนายอาสา สารสิน อดีตราชเลขาธิการในพระองค์ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ มีธิดาสองคน บุตรหนึ่งคน คือ
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร (15 มีนาคม พ.ศ. 2444 - 28 มกราคม พ.ศ. 2510) พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากิติยากรวรลักษณ์ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ และหม่อมเจ้าหญิงอัปสรสมาน เทวกุล
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ เมื่อสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนราชวิทยาลัย สมัยบางขวางแล้ว ก็ทรงศึกษาต่อที่ประเทศฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๗ จบหลักสูตรโรงเรียนนายร้อยทหารบก รับราชการทหารบก ประจำกรมจเรทหารบก เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๖ ทรงเป็นผู้สอนวิชาประวัติศาสตร์ทหารที่โรงเรียนเสนาธิการทหาร กระทรวงกลาโหม ทรงเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนการปืนกลสำหรับนายทหาร ที่จังหวัดสระบุรี จากนั้นเข้าประจำกรมทหารมหาดเล็ก และกรมจเรทหารราบ ตามลำดับ
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ ได้รับพระราชทานยศพันตรี ประจำกรมเสนาธิการทหารบก ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ไปศึกษาต่อโรงเรียนเสนาธิการทหาร ที่กรุงปารีส แต่ยังไม่ทันจบก็เกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทรงถูกปลดประจำการ และต้องเดินทางกลับประเทศไทย
หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทรงเป็นอาจารย์พิเศษที่คณะอักษรศาสตร์ และคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และทรงดำรงตำแหน่งนายกสมาคมฝรั่งเศส
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร ทรงเป็นนักร้องประจำวงลายคราม ทรงเป็นผู้แปลหนังสือ แนวรบด้านตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง (All Quiet on The Western Front) จากผลงานประพันธ์ภาษาเยอรมันของ เอริค มาเรีย เรอมาร์ค (Erich Maria Remarque) ไว้ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๗๒
หม่อมเจ้าขจรจบกิตติคุณ กิติยากร เสกสมรสกับ หม่อมราชวงศ์วิจิตรโฉม ชยางกูร (๒๒ มีนาคม ๒๔๕๔ - ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๓๔) เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๔๗๗ มีโอรส-ธิดา ๓ คน คือ
ออสตราเลเซีย
ออสตราเลเซีย () คือชื่อที่ใช้เรียกภูมิภาคโอเชียเนีย กล่าวคือ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และหมู่เกาะใกล้เคียงในมหาสมุทรแปซิฟิก
ผู้คิดคำนี้ขึ้น คือ ชาร์ล เดอ บรอส (Charles de Brosses) ซึ่งระบุไว้ในหนังสือประวัติการสำรวจซีกโลกใต้ (Histoire des navigations aux terres australes) เมื่อ ค.ศ. 1756 โดยใช้ศัพท์ภาษาละติน หมายถึง "ตอนใต้ของเอเชีย" เพื่อแสดงความแตกต่างจากพื้นที่โพลินีเซีย และมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้ยังเพื่อให้เห็นความแตกต่างที่ชัดเจนจากไมโครนีเซีย ด้วย
วงศ์ปลาเนื้ออ่อน
วงศ์ปลาเนื้ออ่อน (อังกฤษ: Sheatfish, ชื่อวิทยาศาสตร์: Siluridae) ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) รูปร่างเพรียวยาว ลำตัวแบนข้างมาก ใช้ชื่อวงศ์ว่า Siluridae (/ไซ-เลอร์-อิ-ดี้/)
ส่วนหัวมักแบนราบหรือแบนข้างในบางชนิด ปากกว้าง มีฟันซี่เล็กและแหลมขึ้นบนขากรรไกรและเป็นแผ่นบนเพดาน มีหนวด 2-3 คู่
ครีบก้นยาวมากกว่าครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว ไม่มีครีบไขมัน ครีบหลังเล็กมาก ไม่มีก้านครีบแข็งแหลมที่ครีบอกและครีบหลัง ครีบหางเว้าตื้นหรือเป็นแฉก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบท้องเล็ก เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร ได้แก่ แมลงขนาดเล็ก, ปลาขนาดเล็ก, กุ้งฝอย และสัตว์หน้าดินต่าง ๆ วางไข่แบบจมติดกับวัสดุใต้น้ำ
กระจายพันธุ์ไกล พบตั้งแต่ยุโรป, เอเชียตอนบน, อินเดียไปจนถึงอินโดนีเชีย
เป็นปลาเศรษฐกิจสำคัญชนิดหนึ่งของประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศไทย, กัมพูชา
เฉพาะที่พบในประเทศไทยมีราว 30 ชนิด ชนิดที่มีขนาดเล็กสุด เช่น ปลาก้างพระร่วง ("Krytopterus vitreolus") ที่มีความยาวราว 6.5-8 เซนติเมตร นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ใหญ่ที่สุดคือ ปลาเวลส์ ("Silurus glanis") พบในยุโรป ที่สามารถยาวได้ถึง 3 เมตร และหนักกว่า 113 กิโลกรัม และชนิดใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทยคือ ปลาค้าวขาว ("Wallago attu") ใหญ่ได้ถึง 2 เมตร
ตัวอย่างปลาในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน เช่น
วงศ์ปลาสวาย
วงศ์ปลาสวาย () เป็นปลาหนัง มีรูปร่างเพรียว ส่วนท้องใหญ่ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย หัวโต ตาโต มีหนวด 2 คู่ รูจมูกช่องหน้าและหลังมีขนาดเท่ากัน ครีบไขมันและครีบท้องเล็ก ฐานครีบก้นยาว กระเพาะขนาดใหญ่รียาว มี 1-4 ตอน ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pangasiidae (/แพน-กา-ซิ-อาย-ดี้/)
พบขนาดตั้งแต่ไม่เกิน 40 เซนติเมตร เช่น ปลาสังกะวาดท้องคม หรือ ปลายอนปีก ("Pangasius pleurotaenia") จนถึง 3 เมตรใน ปลาบึก ("Pangasianodon gigas") ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ดที่ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก การกระจายพันธุ์จากอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเกาะบอร์เนียวในอินโดนีเชีย
เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น กุ้ง หรือ หอยฝาเดียว นอกจากนี้ยังเป็นปลาที่มีพฤติกรรมกินซากอีกด้วย ทั้งซากพืชและซากสัตว์ เช่น ปลาเทพา ("Pangasius sanitwongsei")
มีทั้งหมด 30 ชนิด และพบในประเทศไทยประมาณ 12 ชนิด ซึ่งปลาที่มีขนาดเล็กจะเรียกชื่อซ้ำซ้อนในแต่ละชนิดว่า "สังกะวาด" หรือ "สังกะวัง" จัดเป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจชนิดหนึ่งที่คนไทยนิยมบริโภคและรู้จักกันดี และจากการศึกษาล่าสุด พบว่าเนื้อปลาในวงศ์ปลาสวายนี้มีโอเมกา 3 มากกว่าปลาทะเลเสียอีก โดยเฉพาะอย่าง ปลาสวาย ("P. hypophthalmus") มีโอเมกา 3 สูงถึง 2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม
30 ชนิด ใน 3 สกุล:
พีชคณิต
พีชคณิต (คิดค้นโดย มุฮัมมัด อิบน์ มูซา อัลคอวาริซมีย์) เป็นสาขาหนึ่งในสามสาขาหลักในทางคณิตศาสตร์ ร่วมกับเรขาคณิต และ การวิเคราะห์ (analysis) พีชคณิตเป็นการศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้าง ความสัมพันธ์ และจำนวน พีชคณิตพื้นฐานจะเริ่มมีสอนในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา โดยศึกษาเกี่ยวกับการบวกลบคูณและหาร ยกกำลัง และการถอดราก พีชคณิตยังคงรวมไปถึงการศึกษาสัญลักษณ์ ตัวแปร และเซ็ต
คำว่า "พีชคณิต" เป็นคำศัพท์ภาษาสันสกฤต พบครั้งแรกในตำราคณิตศาสตร์ชื่อสิทธานตะ ศิโรมณิ ของนักคณิตศาสตร์อินเดียชื่อ ภาสกร หรือ ภาสกราจารย์ ส่วนในภาษาอังกฤษ อัลจีบรา (algebra) มาจากภาษาอาหรับคำว่า الجبر (al-jabr) แปลว่า การรวมกันใหม่
ตรัสรู้
ตรัสรู้ หมายถึง การรู้แจ้งของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นการรู้สภาวะของสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริงในหลักอริยสัจ 4
หลังจากพระโคดมทรงบำเพ็ญทุกรกิริยาที่ตำบลอุรุเวลาเสนานิคมอยู่นานถึง 6 ปี ก็ยังไม่บรรลุ จึงทรงละหนทางนี้ แล้วระลึกได้ว่าเมื่อทรงพระเยาว์ได้เคยนั่งสมาธิใต้ต้นหว้า ด้วยความสงัดจากกาม สงัดจากอกุศลธรรมทั้งหลาย จึงได้ปฐมฌานมาตั้งแต่ครั้งนั้น พระองค์จึงตัดสินพระทัยกลับเสวยพระกระยาหาร ทำให้ร่างกายกลับมีพลัง พระทัยเริ่มสงัดจากกาม สงัดจากอกุศลธรรมอีกครั้ง จนได้บรรลุฌานเป็นลำดับจนถึงจตุตถฌาน ในขณะที่จิตเป็นสมาธิ บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว ตั้งมั่น อย่างนี้ ก็ทรงบรรลุญาณ 3 แต่ละขั้นในปฐมยาม มัชฌิมยาม และปัจฉิมยาม ตามลำดับ ในช่วงเวลานี้จึงทรงรู้ว่าอวิชชาถูกกำจัดแล้ว เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในวันเพ็ญเดือน 6
ในสังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สัมมาสัมพุทธสูตร พระโคตมพุทธเจ้าตรัสว่า เพราะพระองค์ได้ตรัสรู้อริยสัจ 4 ประการตามความเป็นจริง พระองค์จึงเป็นพระอรหันต์สัมมาสัมพุทธเจ้า และในอรหันตสูตร ตรัสว่าพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหมด ทั้งในอดีตกาล อนาคตกาล และในปัจจุบันกาล ล้วนตรัสรู้ซึ่งอริยสัจ 4 เดียวกันนี้ตามความเป็นจริง
ลัทธิอนุตตรธรรม เชื่อว่าพระพุทธเจ้าตรัสรู้จุดญาณทวาร ซึ่งเป็นประตูสู่นิพพาน เนื่องจากพระแม่องค์ธรรมสงสารพระโคดมที่ลำบากบำเพ็ญทุกรกิริยามาหลายปีแต่ยังไม่บรรลุ จึงให้พระทีปังกรพุทธเจ้าจำแลงเป็นดาวประกายพรึกมาเปิดจุดญาณทวารให้ พระโคดมจึงได้ตรัสรู้
การุณ ใสงาม
นายการุณ ใสงาม นักการเมืองอดีตสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดบุรีรัมย์ อดีต ส.ส.พรรคประชาธิปัตย์หลายสมัย อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ ปี 2550 อดีตรองหัวหน้าพรรคประชาราช อดีตรองหัวหน้าพรรคมัชฌิมาธิปไตย
นายการุณ ใสงาม เกิดวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2495 เป็นชาวตำบลปังกู อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีพี่น้อง 8 คน บิดาเป็นสมาชิกสภาจังหวัดบุรีรัมย์หลายสมัย
การุณจบการศึกษาจากวิทยาลัยครูนครราชสีมา เมื่ออายุ 16 ปี และสมัครเข้าเรียนที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง รุ่นที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2514
ในยุครัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร เกิดการต่อสู้เรียกร้องความเป็นธรรมระหว่างชาวบ้าน กับนายทุนที่ผูกขาดสัมปทานรถประจำทางในอำเภอประโคนชัย เกิดกรณี 9 กบฏสองแถว หญิงท้องแก่ถูกไล่ลงจากรถสองแถว ระหว่างเดินทางไปโรงพยาบาล แล้วทิ้งไว้ข้างทางจนเสียชีวิต การุณ ใสงาม เข้าร่วมประท้วงด้วย จนถูกจับกุมและถูกตั้งข้อหา กบฏในราชอาณาจักร และน้องชายชื่อ มงคล ใสงาม ซึ่งร่วมประท้วงด้วยถูกยิงเสียชีวิต
ในช่วงใกล้เหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 สถานการณ์การเมืองรุนแรงขึ้น จนต้องหนีเข้าป่าพร้อมกับน้องชายชื่อ สมนึก ใสงาม เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย มีชื่อจัดตั้งว่า ‘สหายสมคิด’ ทำให้ครอบครัวถูกเพ่งเล็งจากทางการ น้องชาย, บิดาและแม่เลี้ยง ถูกยิงเสียชีวิต
การุณออกจากป่าเมื่อ พ.ศ. 2525 และกลับเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงจนสำเร็จการศึกษา จากนั้นไปทำงานเอ็นจีโอ โครงการพัฒนาชนบท ปัจจุบัน จบปริญญาโทพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ สมรสแล้ว มีบุตร 2 คน
การุณ ใสงาม สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2526 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. จังหวัดบุรีรัมย์ ปี พ.ศ. 2526, 2529 และ 2538 ในสังกัด พรรคประชาธิปัตย์ มาโดยตลอด และลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์เพื่อสมัครรับเลือกตั้ง ส.ว. ครั้งแรกที่มีการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2543
ภายหลังเหตุการณ์รัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 นายการุณได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 เข้าร่วมสังกัดพรรคประชาราช ได้รับตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรค แต่ลาออกเมื่อ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2550 และไปสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย พร้อมกับกลุ่มของ นายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 นายการุณได้ลงสมัครในระบบสัดส่วน กลุ่ม 4 ลำดับที่ 2 ในสังกัดพรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2551 ได้ลงสมัครนายกเทศมนตรีตำบลประโคนชัย บ้านเกิดอีกครั้ง ก็ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ช่วงการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ปี พ.ศ. 2551 นายการุณ ใสงาม ได้เข้าร่วมขึ้นเวทีปราสรัย โดยมีนายสมบูรณ์ ทองบุราณ อดีต ส.ว.ยโสธร และ นายอธิวัฒน์ บุญชาติ แกนนำอีสานกู้ชาติ นายไชยวัฒน์ สินสุวงศ์ นักการเมืองจากจังหวัดบุรีรัมย์ เข้าร่วมชุมนุมกับ พลตรีจำลอง ศรีเมือง และ นายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตรประชนชนเพื่อประชาธิปไตย
ในปี พ.ศ. 2551 ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคมัชฌิมาธิปไตย
การุณ ใสงาม เคยจัดรายการโทรทัศน์ชื่อ "ตรงไป ตรงมา" ทาง ASTV ช่อง NEWS1 ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 23.00 - 24.00 น. และรายการ "วิเคราะห์บ้าน วิจารณ์เมือง" ทาง ASTV ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 19.30 - 21.30 น. ต่อมาได้เลิกจัดรายการดังกล่าว เนื่องจากเข้าเป็นนักการเมืองในสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย และมีผลงานหนังสือชื่อ "ตรงไป ตรงมา" ซึ่งเป็นผลงานเขียนอย่างตรงไป ตรงมา เกี่ยวกับการเมืองไทย โดยใช้สไตล์ของตัวเอง
พระตำหนักม่อนจ๊อกป๊อก
พระตำหนักม่อนจ๊อกป๊อก พระตำหนักไม้สักโปร่งขนาดใหญ่บนดอยสุเทพ ของ พระราชชายา เจ้าดารารัศมี เป็นที่ทรงเพาะพันธุ์ปลูก กุหลาบจุฬาลงกรณ์ และเป็นที่ออกประทับรับรอง พระบรมวงศานุวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ ในพระบรมราชจักรีวงศ์หลายพระองค์ ภายหลัง พระราชชายา เจ้าดารารัศมี ได้ถวายที่ดินและพระตำหนักแก่ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต
พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต (5 ธันวาคม พ.ศ. 2447 - 15 กันยายน พ.ศ. 2502) อดีตอุปนายก ผู้อำนวยการสภากาชาดไทย และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งธนาคารไทยทนุ เมื่อปี พ.ศ. 2492
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต และหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร (ราชสกุลเดิม ไชยันต์) ประสูติเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2447 พระอิสริยยศเมื่อแรกประสูติเป็น หม่อมเจ้าจุมภฏพงษ์ บริพัตร ทรงศึกษาชั้นต้นที่วังบางขุนพรหม ซึ่งเป็นที่ประทับของราชสกุลบริพัตร หรือที่ชาวต่างชาติสมัยนั้นให้ฉายาว่า "บางขุนพรหมยูนิเวอร์ซิตี้" จากนั้นทรงศึกษาต่อที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และศึกษาต่อที่วิทยาลัยแฮร์โรว์ ประเทศอังกฤษ และปริญญาตรีสาขาปรัชญา รัฐศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ในสำนักไครสต์เชิร์ช มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เมื่อ พ.ศ. 2472 ทรงเข้ารับราชการในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ เมื่อ พ.ศ. 2473 ก่อนจะกราบบังคมทูลลาออกจากราชการเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2475 เพื่อตามเสด็จพระบิดาและครอบครัวไปประทับยังเมืองบันดุง เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย และเมื่อเสด็จนิวัติประเทศไทย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุมภฏพงษ์บริพัตร ทรงดำรงตำแหน่งอุปนายก ผู้อำนวยการสภากาชาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2491 ซึ่งเป็นการสืบตำแหน่งจากพระบิดา จนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2502 ที่วังสวนผักกาด
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต เสกสมรสกับหม่อมราชวงศ์พันธุ์ทิพย์ บริพัตร (ราชสกุลเดิม เทวกุล) พระธิดาใน พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเทววงศ์วโรทัย เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต และประทับที่วังสวนกุหลาบ มีพระธิดาองค์เดียวคือ หม่อมเจ้ามารศีสุขุมพันธุ์ บริพัตร
พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์
พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ ตั้งอยู่บนดอยบวกห้า ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,373.197 เมตร ในเนื้อที่โดยรอบประมาณ 284 ไร่ คำว่า “ดอยบวกห้า” เป็นชื่อเรียกตามคำพื้นเมือง "ดอย" หมายถึงภูเขา "บวก" หมายถึงหนองน้ำ "ห้า" หมายถึงต้นหว้า รวมหมายความว่า ที่ยอดดอยแห่งนี้มีหนองน้ำอุดมไปด้วยต้นหว้าขึ้นปกคลุมทั่วบริเวณหนองน้ำ
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้สร้างขึ้น ในปี พ.ศ. 2504 และพระราชทานนาม พระตำหนักองค์นี้ว่าภูพิงคราชนิเวศน์ โดยทรงเลือกจาก หนึ่งใน 2 ชื่อ ซึ่งสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก วัดบวรนิเวศวิหาร เมื่อครั้งเป็นที่ พระศาสนโสภณ เป็นผู้คิดชื่อถวาย คือ “พิงคัมพร” กับ “ภูพิงคราชนิเวศน์” พระตำหนักแห่งนี้ ใช้เป็นที่ประทับในโอกาสที่เสด็จพระราชดำเนินแปรพระราชฐานมาประทับแรม ที่จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อทรงงาน และเยี่ยมเยียนราษฎรในเขตภาคเหนือ รวมทั้งเพื่อรับรองพระราชอาคันตุกะที่เข้ามาเจริญสัมพันธไมตรีกับไทยในโอกาสต่างๆ การที่ทรงเลือกสร้างที่จังหวัดเชียงใหม่ เนื่องจากมีอากาศเย็นสบาย ภูมิประเทศสวยงาม อีกทั้งเคยเป็นเมืองหลวงมาก่อน ผู้คนพลเมืองยังดำรงรักษาจารีตขนบธรรมเนียม ประเพณีอันดีงามไว้
พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์ มีลักษณะเป็นแผนผังแบบเรือนไทยภาคกลางที่เรียกว่า “เรือนหมู่” มีรูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นไทยประเพณีประยุกต์ ก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูงหลังคาทรงไทย ภายในประกอบไปด้วยท้องพระโรง ห้องเสวย ห้องบรรทม และห้องสรง และส่วนที่ประทับสำหรับพระราชอาคันตุกะ โดยมีเฉลียงใหญ่ และพลับพลาหอนกเป็นที่ประทับทอดพระเนตรทัศนียภาพของเมืองเชียงใหม่ ชั้นบนเป็นที่ประทับ ชั้นล่างเป็นที่อยู่ของมหาดเล็ก และคุณข้าหลวง ออกแบบแปลนโดยหม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร สถาปนิกพิเศษ กรมศิลปากร ออกแบบรูปด้านโดยหม่อมราชวงศ์ มิตรารุณ เกษมศรี และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สำนักงานทรัพย์สิน ส่วนพระมหากษัตริย์ดำเนินการก่อสร้างโดยมีหม่อมเจ้า สมัยเฉลิม กฤดากร เป็นผู้อำนวยการก่อสร้าง หม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี และนายประดิษฐ์ ยุวพุกกะ จากกองสถาปัตยกรรม กรมศิลปากรเป็นผู้ช่วย และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พลเอกหลวงกัมปนาท แสนยากร องคมนตรี เป็นผู้แทนพระองค์ ในการวางศิลาฤกษ์พระตำหนักเมื่อ วันพฤหัสบดีที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2504 เวลา 10 นาฬิกา 49 นาที การก่อสร้างพระตำหนักใช้เวลา 5 เดือนก็แล้วเสร็จ จากนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หม่อมราชวงศ์มิตรารุณ เกษมศรี เป็นทั้งสถาปนิก และมัณฑนากรออกแบบ ตกแต่ง ภายในพระตำหนัก ทั้งในส่วนที่ประทับและส่วนที่ใช้รับรองพระราชอาคันตุกะทั้งหมด โดยออกแบบให้เป็นแบบไทยประยุกต์ ดัดแปลงให้เหมาะสมกับการใช้แบบสากลมากขึ้น 
พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์นอกจากจะเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและพระบรมวงศานุวงศ์แล้วยังมีพระราชอาคันตุกะจากต่างประเทศอีกหลายพระองค์เช่น
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 9 แห่งเดนมาร์ก และ อิงกริดแห่งสวีเดน สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กแห่งเดนมาร์ก เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๕๐๕
สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเจ้าฟ้าชายแบร์นฮาร์ดแห่งเนเธอร์แลนด์ จากประเทศเนเธอร์แลนด์ 
สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงแห่งเบลเยียม และสมเด็จพระราชินีฟาบิโอลาแห่งเบลเยียม แห่งประเทศเบลเยี่ยม
คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว
คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว หรือ คุ้มเจดีย์กิ่ว หรือ คุ้มเจดีย์งาม หรือ วังท่าเจดีย์กิ่ว เดิมตั้งอยู่บริเวณถนนวิชยานนท์ เป็นหนึ่งในคุ้มหลวงของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย ภายหลังได้ตกเป็นมรดกของเจ้าบัวทิพย์ ณ เชียงใหม่ พระธิดา ซึ่งน้อมเกล้าฯ ถวายให้เป็นที่ประทับของเจ้าดารารัศมี พระราชชายา เมื่อเสด็จมาประทับนครเชียงใหม่เป็นการถาวร และยังเป็นที่ประดิษฐานพระศพเจ้าดารารัศมี เมื่อคราบำเพ็ญพระราชกุศล
ที่เรียกว่า "คุ้มท่าเจดีย์กิ่ว" ก็เพราะตัวคุ้มตั้งอยู่ใกล้กับเจดีย์กิ่ว (หรือ "เจดีย์ขาว") ประกอบกับตั้งอยู่ริมแม่น้ำปิง จึงมีชื่อดังกล่าว
ต่อมาคุ้มหลวงแห่งนี้ถูกขายต่อให้กับชู โอสถาพันธุ์ (เถ้าแก่โอ้ว) ในปี พ.ศ. 2488 ถูกรื้อถอนเพื่อพัฒนาเป็นตลาดนวรัฐ (หรือ กาดเจ็กโอ้ว) เมื่อปี พ.ศ. 2500 ส่วนหนึ่งก็เพราะคุ้มหลวงเองได้ทรุดโทรมลงตามกาลเวลา ปัจจุบันใช้เป็นสถานกงสุลอเมริกันประจำจังหวัดเชียงใหม่
คุ้มรินแก้ว
คุ้มรินแก้ว เป็นหนึ่งในคุ้มหลวง ใน พลตรี เจ้าแก้วนวรัฐ, เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ ๙ ตั้งอยู่ที่ถนนห้วยแก้ว อำเภอเมืองเชียงใหม่ ใกล้กับห้างสรรพสินค้ากาดสวนแก้ว ปัจจุบันคุ้มแห่งนี้ได้ถูกรื้อและสร้างอาคารห้วยแก้ว เรสสิเดนท์ ขึ้นมาแทนเป็นอาคารที่พักขนาดใหญ่สำหรับเช่าพัก ส่วนตัวคุ้มที่รื้อ เจ้าของได้นำไม้ไปถวายให้กับวัดในเขตอำเภอสันกำแพง
การรื้อคุ้มหรือหอคำแล้วนำไม้ไปสร้างอาคารในวัดนั้นเป็นประเพณีนิยมที่ทำกันมาตั้งแต่ในอดีต เช่น พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 (พ.ศ. 2416-2439) โปรดให้รื้อหอคำของพระเจ้ามโหตรประเทศ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 5 (พ.ศ. 2390 - 2397) ไปสร้างวิหารหลวงของวัดพันเตา เป็นต้น
คุ้มรินแก้ว เป็นตำหนักของพระราชชายาเจ้าดารารัศมี เป็นอาคารสองชั้นทรงยุโรปที่ทันสมัยมากในยุคนั้น ในช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพพระองค์ได้ประทับและสิ้นพระชนม์ ณ คุ้มรินแก้วแห่งนี้
นครราช
นครราช ( "นครราช" [โนโกเรียจ]) เป็นชื่อของเพลงชาติกัมพูชาที่ใช้อยู่ในปัจจุบันนี้ มีความหมายว่า ""เมืองของพระเจ้าแผ่นดิน"" ทำนองของเพลงประพันธ์ขึ้นโดยอาศัยทำนองของเพลงเขมรโบราณที่มีชื่อเดียวกันเมื่อ พ.ศ. 2481 โดยพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสุรามฤต (เมื่อครั้งยังเป็นกรมขุนวิสุทธิ์ขัตติยวงศ์นโรดมสุรามฤต) ร่วมกันกับครูเพลงชาวฝรั่งเศส 2 คน คือ F. Perruchot และ J. Jekyll ส่วนเนื้อร้องประพันธ์ขึ้น ภายหลังการราชาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสีหนุเสร็จสิ้นไปได้ไม่เกิน 3 เดือน (ราชาภิเษกเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2484) และสำเร็จเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 โดยสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (ชวน ณาต โชตญาโณ) สมเด็จพระสังฆราชในคณะสงฆ์มหานิกาย แต่ครั้งยังเป็นสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์
เพลงนครราชเริ่มใช้เป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2484 ในฐานะเพลงสรรเสริญพระบารมี (Royal anthem) และเริ่มใช้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการ เมื่อประเทศกัมพูชาประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2496 ต่อมาใน พ.ศ. 2512 เมื่อนายพลลน นลล้มรัฐบาลของสมเด็จเจ้านโรดมสีหนุ และสถาปนาสาธารณรัฐเขมรขึ้นแทนที่ เพลงนครราชจึงถูกยกเลิกฐานะของเพลงชาติไป
ต่อมาเมื่อรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรล่มสลายในปี พ.ศ. 2518 สัญลักษณ์ต่างของระบอบกษัตริย์เขมร ซึ่งรวมถึงเพลงนครราช ได้ถูกฟื้นฟูขึ้นมาเป็นระยะเวลาสั้นๆ จนถึง พ.ศ. 2519 เมื่อเขมรแดงประกาศจัดตั้งรัฐบาลกัมพูชาประชาธิปไตย เพลงนครราชถูกยกเลิกฐานะเพลงชาติอีกครั้งต่อเนื่องเป็นเวลานานหลายปี ด้วยสาเหตุจากความผันผวนทางการเมืองภายในประเทศ จนกระทั่งเมื่อมีการจัดตั้งรัฐบาลโดยพรรคฟุนซินเปก (FUNCINPEC) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองแนวนิยมเจ้า ที่ชนะการเลือกตั้งภายใต้ควบคุมโดยสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2534 เพลงนครราชก็ได้รับการรับรองเป็นเพลงชาติอีกครั้งมาจนถึงปัจจุบัน
เนื้อร้องของเพลงนครราชมีอยู่ 3 บท แต่เวลาร้องในประเทศกัมพูชานั้น นิยมร้องแต่บทแรกเพียงบทเดียวเท่านั้น
ขอพวกเทวดา รักษามหากษัตริย์เรา
ให้ได้รุ่งเรือง โดยชัยมงคลศรีสวัสดี
เราข้าพระองค์ ขอพึ่งใต้ร่มพระบารมี
ในพระนรบดี วงศ์กษัตราซึ่งสร้างปราสาทหิน
ครอบครองแดนเขมร โบราณเลื่องลือ ฯ
ปราสาทศิลา ซ่อนอยู่ท่ามกลางไพร
ควรคำนึงหวนให้ นึกถึงยศศักดิ์มหานคร
ชาติเขมรดุจหิน ดำรงวงศ์ละออยืนหยัดถาวร
เราหวังซึ่งพร บุญวาสนาแต่กาลก่อนของกัมพูชา
มหารัฐเกิดมี ช้านานมาแล้ว ฯ
ครบวัดอาราม ยินแต่ศัพท์สำเนียงเสียงธรรม 
สวดโดยยินดี รำลึกคุณพุทธศาสนา 
จงเราเป็นผู้เชื่อ แน่ในใจจริงตามแบบยายตา 
คงแต่เทวดา จะช่วยค้ำจุนบำรุงประโยชน์ให้ 
แด่ประเทศเขมร เป็นมหานคร ฯ
ราชสมาคมกุหลาบแห่งประเทศอังกฤษ
ราชสมาคมกุหลาบแห่งประเทศอังกฤษ หรือ The Royal National Rose Society (RNSS) เป็นราชสมาคม (Royal Society) หรือ สมาคมด้านพฤกษศาสตร์เฉพาะทางที่เก่าแก่ที่สุดในโลก (the world's oldest specialist plant society) สมาคมนี้อุทิศให้กับการปลูกกุหลาบโดยเฉพาะ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. ๒๔๒๙ ตั้งอยู่ที่เมือง ST.Albans ประเทศอังกฤษ เป็นสมาคมในรูปแบบสมาชิก ปัจจุบัน สมาชิกประกอบไปด้วย นักพฤกษศาสตร์ด้านกุหลาบทั้งมืออาชีพและสมัครเล่นทั้งในเครือจักรภพและทั่วโลก ทั้งนี้ สมาคมมีงานค้นคว้าวิจัยทดลอง การอบรมให้ความรู้และจัดงานนิทรรศการต่างๆ รวมทั้งจัดพิมพ์นิตยสารไตรมาศ ชื่อว่า "Rose" แก่มวลหมู่สมาชิก
ปัจจุบัน สมาคมกำลังดำเนินการก่อสร้างงานชิ้นเอก คือ "The Gardens of the Rose" ณ ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ ซึ่งจะเป็นแหล่งรวบรวมกุหลาบกว่า 30,000 ต้น ซึ่งจะเปิดให้ประชาชนทั่วไปเยี่ยมชมในปี พ.ศ. ๒๕๕๐
การดำรงตำแหน่งสมาชิกของ พระราชชายา เจ้าดารารัศมี ในสมาคมแห่งนี้นั้นเมื่อใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าช่วงเวลาดังกล่าว มีพ่อค้าชาวอังกฤษซึ่งส่วนใหญ่สมัยนั้น อยู่ในกลุ่มเชื้อสายราชวงศ์ หรือครอบครัวขุนนางเก่าแก่ หรือได้รับการสนับสนุนจากพระราชวงศ์ ได้เข้ามาติดต่อค้าขายกับเจ้านายฝ่ายเหนือในนครเชียงใหม่ และทราบว่า พระราชชายาฯ โปรดกุหลาบ จึงถวายคำแนะนำเกี่ยวกับสมาคม สันนิษฐานว่าทรงอยู่ในพระฐานะ "สมาชิกกิตติมศักดิ์" ไม่ใช่ "สมาชิกทั่วไป" เพราะทรงได้รับการถวายกุหลาบพันธุ์ใหม่ๆ จากสมาคมทุกปี 
จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย. กุหลาบจุฬาลงกรณ์.
ประสาท สุขุม
ประสาท สุขุม เป็นบุตรของ เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) กับ ท่านผู้หญิงตลับ ( สกุลเดิม ณ ป้อมเพชร ) 
มีพี่น้องดังรายนามคือสมรสกับ เจ้าพันธ์คำ ณ เชียงใหม่ อดีตข้าหลวงใน พระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา
เป็น ช่างกล้องถ่ายภาพยนตร์ และเป็นสมาชิกในสมาคมช่างถ่ายภาพยนตร์อเมริกัน (American Society of Cinematographer : A.S.C.) ซึ่งเป็นคนไทยคนแรกได้ไปเรียนและฝึกงานการถ่ายทำภาพยนตร์ในโรงถ่ายภาพยนตร์ที่ฮอลลีวู้ด ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 รุ่นเดียวกับ เจมส์ หว่อง โห ตากล้องชาวจีน
ประสาทสุขุมยังเป็นผู้กำกับภาพในภาพยนตร์เรื่อง พระเจ้าช้างเผือก
ประสาท สุขุม เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง บริษัทไทยฟิล์ม ร่วมกับ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และนายพจน์ สารสิน เมื่อ พ.ศ. 2481 สร้างภาพยนตร์ขึ้น 3 เรื่อง คือ "ถ่านไฟเก่า" (2481), "แม่สื่อสาว" (2481) และ "วันเพ็ญ" (2482) ก่อนจะขายกิจการและโรงถ่ายให้แก่กองทัพอากาศไทย ไปใน พ.ศ. 2483 ต่อมาได้สร้างภาพยนตร์อีก 1 เรื่อง คือ "แผ่นดินของใคร" เมื่อปี พ.ศ. 2502 ในปัจจุบัน ไทยฟิล์ม เปลื่ยนชื่อมาเป็น ไทยนครฟิล์ม เมื่อปี พ.ศ. 2552
คามิว (เก็นโซซุยโคเด็น)
คามิว ( ; ) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ซึ่งปรากฏตัวในภาค II และเก็นโซซุยโคไกเด็น ฉบับที่ 2 คามิวดำรงตำแหน่งเป็นเป็นหัวหน้าของกองทัพอัศวินแดงแห่งมาธิลดาคามิวเกิดในอาณาจักรอัศวินอิสระแห่งคามาโร (Free Knights of Camaro) เมื่อเติบโตขึ้นก็ได้ถูกฝึกฝนให้กลายเป็นอัศวิน แต่ตามธรรมเนียมปฏิบัติของคามาโร ลูกชายคนโตของตระกูลเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ในการเข้าเป็นอัศวินแห่งคามาโรได้ ทำให้เขาต้องกลายเป็นอัศวินฝึกหัดตลอดไป ด้วยเหตุผลนั้นเองทำให้คามิวเข้าสมัครเป็นอัศวินแห่งมาธิลดา ในวันสอบเข้ากองอัศวินคามิวพบกับไมโคลทอฟและได้ทำการประลองต่อสู้กันแต่หาผู้ชนะไม่ได้ ทำให้ทั้งคู่ได้เข้าเป็นอัศวินแห่งมาธิลดา ในอีกสิบปีต่อมาคามิวและไมโคลทอฟได้กลายเป็นหัวหน้ากองอัศวิน โดยคามิวได้ตำแหน่งหัวหน้ากองอัศวินแดง และไมโคลทอฟได้รับตำแหน่งกองอัศวินน้ำเงิน คามิวยังได้ถูกจารึกลงในประวัติศาสตร์แห่งมาธิวดาว่าเป็นอัศวินที่มีอายุน้อยที่สุดในกองทัพอีกด้วย
คามิสปรากฏตัวในสงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน ไมโคลทอฟไม่พอใจที่โกรูโดหัวหน้ากองทัพอัศวินแห่งมาธิลดาไม่ยอมเอากองทัพอัศวินออกไปช่วยเหลือประชาชนและปล่อยให้ประชาชนถูกกองทัพไฮน์แลนด์ฆ่าตาย ทำให้ไมโคลทอฟถึงกับยอมถอดตราอัศวินออกซึ่งคามิวเองก็เข้าข้างไมโคลทอฟ และในที่สุดก็ได้เข้ามาเป็นพวกเดียวกับริโอ ทำให้กองทัพของริโอมีความแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น
ภายหลังจากสิ้นสุดสงครามคามิวและไมโคลทอฟช่วยกันบูรณะกองทัพอัศวินแห่งมาธิลดาขึ้นมาใหม่ (กองทัพเก่าล่มสลายไปพร้อมกับโกรูโด) ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังกราสแลนด์ ขณะเดินทางเขาได้ไปยังหมู่บ้านมิลิต ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทำให้คามิวได้พบมากิกับเพื่อนสมัยเด็กของเขาอีกครั้ง และได้เข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์วีรบุรุษเพลิง (Fire Champion) ตัวปลอม (ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นอดีตอัศวินขาวลูกน้องของโกรูโด) หลังจากเหตุการณ์นี้เขาก็ได้ออกเดินทางต่อไป
ความเบื่อหน่าย
ความเบื่อหน่าย () เป็นภาวะอารมณ์หนึ่งของมนุษย์ที่รู้สึกขาดกิจกรรม หรือเมื่อมนุษย์รู้สึกไม่สนใจต่อโอกาสที่อยู่รอบตัว ไม่พึงพอใจกับสภาวะที่เป็นอยู่ หรืออยากเปลี่ยนแปลงสภาวะแต่เปลี่ยนไม่ได้ หรือการไม่มีสิ่งเร้าหรือแรงบันดาลใจมากระตุ้น หรือเป็นสภาวะที่ไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งใด จึงทำให้เกิดความเบื่อหน่าย ซึ่งภาวะอารมณ์นี้จะเกิดแต่เพียงช่วงหนึ่ง แต่ก็อาจหายไปได้เอง
ความเบื่อหน่ายซึ่งได้จำกัดความโดย ซี.ดี.ฟิชเชอร์ ในพจน์ของกระบวนการจิตวิทยาส่วนกลางว่า: "สถานะอารมณ์ไม่น่าพึงพอใจอันส่งผลเป็นระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งมนุษย์รู้สึกขาดความสนใจและพบความยากลำบากในการเอาใจจดจ่อกับกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ในปัจจุบัน" เอ็ม.อาร์.เลียรี ได้อธิบายว่าความเบื่อหน่ายเป็น "ประสบการณ์เกี่ยวกับอารมณ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับกระบวนการการรับรู้เกี่ยวกับความน่าสนใจ" จิตวิทยาเชิงบวกได้อธิบายว่าความกังวลเป็นการตอบสนองต่อความท้าทายระดับกลางต่อประเด็นที่หนักหนาสาหัสกว่าทักษะที่มีอยู่ คำจำกัดความเหล่านี้ทำให้เป็นที่กระจ่างว่าความเบื่อหน่ายมิได้เกิดมาจากขาดการทำกิจกรรม แต่มาจากความไม่สามารถเข้าถึงกิจกรรมอย่างใดอย่างหนึ่งได้
ความเบื่อหน่ายสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ประเภท ซึ่งล้วนแต่เกี่ยวข้องกับปัญหาของการรับมือความสนใจ นี่รวมไปถึงเมื่อเราถูกห้ามมิให้ความสนใจในบางสิ่งบางอย่าง เมื่อเราถูกบังคับให้สนใจกับกิจกรรมบางอย่างที่เราไม่ต้องการ หรือเมื่อเราไม่สามารถรักษาระดับความสนใจในกิจกรรมอย่างหนึ่งโดยปราศจากเหตุผล ความโน้มเอียงเบื่อหน่าย (boredom proneness) เป็นความชอบที่จะได้รับประสบการณ์ความเบื่อหน่ายทุกประเภท ซึ่งประเมินได้โดยมาตรวัดความโน้มเอียงเบื่อหน่าย (Boredom Proneness Scale)
จากคำจำกัดความที่ระบุไว้ข้างต้น การวิจัยสมัยใหม่ค้นพบว่าความโน้มเอียงเบื่อหน่ายได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความล้มเหลวของการให้ความสนใจอย่างชัดเจน ทั้งความเบื่อหน่ายและความโน้มเอียงเบื่อหน่ายมีส่วนเกี่ยวข้องกับความเศร้าใจและอาการเศร้าทั้งทางหลักวิชาและตามหลักการสังเกต ถึงแม้ว่าความเบื่อหน่ายมักจะถูกมองว่าเป็นสิ่งกวนใจที่ไร้สาระและไม่รุนแรงนัก ความโน้มเอียงไปในทางเบื่อหน่ายได้เชื่อมโยงเข้ากับปัญหาจิตวิทยา กายภาพ การศึกษาและสังคมอย่างกว้างขวาง
ไมโคลทอฟ
ไมโคลทอฟ () เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น II และเก็นโซซุยโคไกเด็น ฉบับที่ 2 ไมโคลทอฟเป็นหัวหน้าของกองทัพอัศวินน้ำเงินแห่งมาธิลดา
ชื่อ: ไมโคลทอฟ 
ดวงดาวประจำตัว: จิโม (Chimou) 
บ้านเกิด: รอคแอกซ์ (Rockaxe) 
อายุ: 26 ปี (เก็นโซซุยโคเด็น II) 
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ 
รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ 
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 
สถานะ: หัวหน้ากองทัพอัศวินน้ำเงินแห่งมาธิลดา (Captain of the blue Matilda Knight) 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามรวบรวมแผ่นดินดูนัน
ไมโคลทอฟเป็นคนที่มีนิสัยซึ่อตรงและหัวรุนแรง แต่อย่างไรก็ตามเขายึดถือความถูกต้องอยู่เหนือสิ่งอื่นใดและพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาจะสามารถทำได้เพื่อทำในสิ่งที่ถูกต้อง
ในขณะที่โกรูโดไม่ยอมให้กองทัพเข้าช่วยเหลือประชาชนจนทำให้ประชาชนต้องล้มตายเป็นจำนวนมาก ไมโคลทอฟทนกับการกระทำนี้ไม่ได้จึงปลดตราอัศวินออกและเข้าร่วมกับกองทัพของริโอ พร้อมกับคามิวเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งได้กลายเป็นกองกำลังสำคัญของกองทัพดูนัน
ภายหลังจากสิ้นสุดสงครามไมโคลทอฟและคามิวช่วยกันบูรณะกองทัพอัศวินแห่งมาธิลด้าขึ้นมาใหม่ (กองทัพเก่าล่มสลายไปพร้อมกับโกรูโด) ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังกราสแลนด์ ขณะเดินทางเขาได้ไปยังหมู่บ้านมิลิต และได้เข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์วีรบุรุษเพลง (Fire Champion) ตัวปลอม (ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นอดีตอัศวินขาวลูกน้องของโกรูโด) หลังจากเหตุการณ์นี้เขาก็ได้ออกเดินทางต่อไป
ลูกเสือชาวบ้าน
ลูกเสือชาวบ้าน เป็นกลุ่มของชาวบ้านที่มาทำประโยชน์ให้แก่สังคมผ่านการลูกเสือ โดยที่มีการทำงานหรือการเข้าค่ายต่าง ๆ คล้ายกับลูกเสือที่มีการเรียนการสอนตามโรงเรียน เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2512 โดยตำรวจตระเวนชายแดน ได้ฝึกสอนให้ชาวบ้านรู้จักดูแลความปลอดภัยในหมู่บ้าน การป้องกันตนเอง ตลอดจนการสอดแนมรักษาความปลอดภัยตามแนวชายแดนเป็นอันดับต้น (เพื่อป้องกันการคุกคามของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย) โดยการฝึกได้นำเอาหลักในการฝึกวิชาลูกเสือมาเป็นแนวทางปฏิบัติ ภายหลังได้รับการขยายไปสู่ทั่วทุกภูมิภาคและทุกจังหวัดของพื้นที่ประเทศไทย เนื่องจากเป็นองค์กรที่สามารถเสริมสร้างให้ประชาชนได้มีความผูกพัน เสริมสร้างความรักความสามัคคีในหมู่คณะได้เป็นอย่างดี จึงเป็นเหตุให้มีผู้ใช้ชื่อของลูกเลือชาวบ้านเข้าไปร่วมในการเคลื่อนไหวทางสังคมด้วย เช่น เหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 และเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 เป็นต้น
ปัจจุบันแม้ว่ากิจการลูกเสือชาวบ้านจะได้ลดบทบาทและความสำคัญลงไป แต่ก็ยังมีการจัดฝึกอบรมบ้างตามจังหวัดต่าง ๆ อยู่พอสมควร
ทาก
ทาก เป็นชื่อสามัญที่คนไทยใช้เรียกสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง 2 กลุ่ม ซึ่งมีความแตกต่างกันของโครงสร้างร่างกาย กลุ่มแรกคือ ทากดูดเลือด (leech) เป็นกลุ่มเดียวกับปลิงดูดเลือด จัดอยู่ในไฟลัม Annelida คลาสฮิรูดินี (Hirudinae) และ กลุ่มที่สองคือหอยทาก (slug) และทากทะเล (sea slug) อยู่ในไฟลัมมอลลัสกา ซึ่งเป็นสัตว์กลุ่มเดียวกับหอยและหมึก
ทาก (leech) มีลักษณะคล้ายปลิง โดยทั่วไปลำตัวเป็นปล้องมีเมือกเหนียวหุ้มไว้ไม่ให้ตัวแห้งรูปร่างเรียวยาว ลำตัวด้านหลังจะโค้งนูนเล็กน้อยส่วนด้านท้องจะเรียบ ทากทุกชนิดมีหนวดหนึ่งคู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นหอยทาก หรือทากทะเล
ซุยโคเด็น
ซุยโคเด็น (): เป็นชื่อของเกมอาร์พีจีตระกูลหนึ่ง ผลิตโดยบริษัทโคนามิ โดยได้รับแรงบัลดาลใจมาจากวรรณกรรมจีนเรื่อง 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน มีเนื่อเรื่องเกี่ยวกับการรวบรวมผู้กล้ามาต่อสู้กับทรราชเพื่อกอบกู้บ้านเมือง จุดเด่นของเกม ได้แก่ ในแกมมีการผสมผลานเกมวางแผนการรบ, ตัวละครที่มีบทบาทสำคัญกว่า 108 ตัว, และผู้เล่นมีปราสาทของตัวเอง ซึ่งจะมีขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ เกมนี้เป็นเกมเดียวกับเกมเก็นโซซุยโคเด็น แต่จะต่างกันตรงภาษาในการเล่นคือ เก็นโซซุยโคเด็นเป็นเกมภาคภาษาญี่ปุ่น และซุยโคเด็นเป็นเกมภาคภาษาอังกฤษ
ริโอ
ริโอ เป็นชื่อนามสกุลที่พบมากในประเทศฝรั่งเศส
ริโอ อาจหมายถึง
วัดสวนดอก (แก้ความกำกวม)
วัดสวนดอก อาจหมายถึง
การละเล่นพื้นเมือง
การละเล่นพื้นเมือง คือ การละเล่นที่แสดงเอกลักษณ์ของท้องถิ่นที่มีอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย โดยสามารถแบ่งตามการละเล่นแต่ละภาค ได้แก่ความแตกต่างของการละเล่นจะปรากฏใน ลักษณะ ท่าทางการร่ายรำ คำร้อง ดนตรี และการแต่งกาย การละเล่นเป็นกิจกรรมบันเทิงที่แฝงไว้ด้วยสัญลักษณ์ อันเนื่องด้วยวัฒนธรรมและประเพณี สะท้อนวิถีชีวิตและความเชื่อของสังคมที่สืบทอดมาแต่โบราณ การละเล่นบางอย่างของแต่ละภาคอาจได้รับอิทธิพลจากประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียงที่มีพรมแดนติดต่อหรือใกล้เคียงกันกัน เช่น ประเทศลาว กัมพูชา พม่า จีน อินโดนีเซีย มาเลเซีย เป็นต้น
ประวัติศาสตร์ได้มีการบันทึกว่า คนไทยมีการละเล่นมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จากความในศิลาจารึกสมัยสุโขทัยหลักที่ 1 กล่าวว่า “…ใครใคร่จักมักเล่น เล่น ใครจักมักหัว หัว ใครจักมักเลื่อน เลื่อน…” และในสมัยอยุธยา ก็ได้กล่าวถึงการแสดงเรื่อง มโนห์รา ไว้ในบทละครครั้ง กรุงเก่า ได้กล่าวถึงการละเล่นนั้นบทละครนั้น ได้แก่ ลิงชิงหลัก และปลาลงอวน ประเพณีและวัฒนธรรมสมัยก่อน มักสอดแทรกความสนุกสนานบันเทิงควบคู่กันไปกับการทำงาน ทั้งในชีวิตประจำวัน และเทศกาลงานบุญ ตามระยะเวลาแห่งฤดูกาล
ลักษณะของกิจกรรมบันเทิงที่จัดอยู่ในการละเล่น ได้แก่
การเล่นเพลง ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงปฏิพากย์ คือร้องเกี้ยวพาราสีโต้ตอบด้วยวาทะโวหารระหว่างหญิง ชาย เช่น
ฯลฯ
การระบำรำฟ้อนจะเป็นการร่ายรำตามศิลปะของแต่ละท้องถิ่นถือว่าเป็นนาฏศิลป์พื้นเมืองจึงนิยมเล่นหรือแสดงกันในท้องถิ่น ในภาษาไทยมีคำว่า รำบำ หรือระบำ มักจะเป็นการร่ายรำทั่วไป ส่วนฟ้อนจะใช้เฉพาะภาคเหนือ
การเล่นเข้าผี คือการเชิญวิญญาณสิ่งที่ประสงค์จะให้มาเข้าทรงผู้ใดผู้หนึ่ง ให้เป็นสื่อเพื่อความสนุกสนาน รื่นเริง ในรูปแบบต่างๆ เล่นทั้งเด็กและผู้ใหญ่ หญิงและชาย มักเล่นในเทศกาลเข้าพรรษา แต่ละภาคมีการละเล่นต่างๆกันการเล่นเข้าผีนิยมเล่นในเทศกาลตรุษสงกรานต์ของทุกภาค แต่จะแพร่หลายมากในภาคกลาง ภาคเหนือ เรียกว่า ฟ้อนผี ซึ่งจะมีผีหลายชนิด ภาคใต้ เรียกว่า การเล่นเชื้อ อุปกรณ์การเล่นขึ้นอยู่กับการเลือกเล่น เข้าผีชนิดใด เช่น ผีสุ่มก็ใช้สุ่ม ผีกะลาก็ใช้กะลา มีเครื่องประกอบการเล่น เช่น ธูป เทียน สำหรับจุดเชิญ และผ้าผูกตา เป็นต้น ส่วนที่สำคัญคือ คนรับอาสาให้ผีเข้า มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ หญิงและชาย มักเล่นในเวลาเย็นหรือย่ำค่ำ ผีที่นิยมเล่นคือวิธีเล่น เมื่อจุดธูปเชิญผีแล้ว ก็ผูกผ้าปิดตา ผู้อาสาเชิญผีเข้า ต่อมาจึงร้องเพลงเชิญผี เชิญผีชนิดใดก็ร้องเพลงของผีชนิดนั้นๆ เนื้อความของเพลงที่ร้องจะร้องกันมาแต่โบราณ ร้องซ้ำๆกัน หลายๆครั้ง จนอาสาให้ผีเข้าเริ่มโงนเงนแสดงว่าผีมาแล้ว ผู้ร่วมเล่นจะร้องเพลงเชิญชวนให้ร่ายรำ กระโดดโลดเต้น และวิ่งไปวิ่งมา หรือไล่จับกันไปตามอริยาบถของลักษณะผี เมื่อเล่นเป็นที่พอใจแล้วประสงค์จะให้ผีออก ก็ร้องตะโกนที่หูหรือผลักให้ล้ม กระโดดข้ามตัวผู้อาสาเชิญไปมา 3 เที่ยว ผู้อาสาเชิญผีเข้าก็จะรู้สึกตัวเป็นปกติ
การกีฬาและนันทนาการ เล่นกันทั่วทุกภาค ได้แก่
ฯลฯ
การละเล่นพื้นเมืองจะเล่นในยามว่าง หรืองานเทศกาลสำคัญๆเช่น วันสงกรานต์ วันลอยกระทง เล่นในพิธีสำคัญๆซึ่งจะมีการละเล่นที่แตกต่างกันไป
ตราแผ่นดินของกัมพูชา
ตราแผ่นดินของกัมพูชา (พระราชอาณาจักรกัมพูชา) แบบปัจจุบัน ใช้เป็นตราประจำราชวงศ์กัมพูชาและใช้เป็นตราหน้าหมวกทหารกัมพูชาด้วย
ตราแผ่นดินของกัมพูชาเป็นรูปฉลองพระองค์ครุยคลุมพานแว่นฟ้า อัญเชิญพระแสงขรรค์และเครื่องหมายอุณาโลมภายใต้พระมหามงกุฎเปล่งรัศมี มีลายช่อต่อออกมาจากกรรเจียกจรทั้งสองข้าง รูปดังกล่าวอยู่เหนือรูปดาราของเครื่องราชอิสริยาภรณ์พระราชอาณาจักรกัมพูชา (Royal Order of Cambodia) และมีรูปลายก้านขดอยู่ใต้รูปฉลองพระองค์ครุยอีกชั้นหนึ่ง ถัดมาทางด้านข้างทั้ง 2 ด้านขนาบด้วยรูปฉัตร 5 ชั้น ซึ่งประคองโดยคชสีห์ทางด้านซ้าย และราชสีห์ทางด้านขวา เบื้องล่างสุดของรูปทั้งหมดเป็นแพรแถบแสดงข้อความว่า "ព្រះចៅក្រុងកម្ពុជា" ("พระเจ้ากรุงกัมพูชา") ด้วยอักษรเขมรแบบอักษรมูล
ความหมายของสัญลักษณ์ในดวงตรามีดังต่อไปนี้
ตราแผ่นดินของกัมพูชาในสมัยเขมรแดง (หรือในชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประเทศกัมพูชาประชาธิปไตย) มีลักษณะตามที่กำหนดไว้ในบทที่ 12 มาตรา 17 ของรัฐธรรมนูญแห่งกัมพูชาประชาธิปไตยไว้ว่า ""ในตราแผ่นดินเป็นรูประบบเขื่อนกั้นน้ำและคลองชลประทาน เป็นสัญลักขณ์บอกถึงเกษตรกรรมสมัยใหม่ โรงงานโรงหนึ่งเป็นสัญลักขณ์บอกถึงอุตสาหกรรม รูปทั้งหมดนี้อยู่ภายในพวงมาลัยรวงข้าวมีคำจารึกข้างใต้ว่า "กัมพูชาประชาธิปไตย""" ข้อความดังกล่าวนี้บรรจุอยู่ในแพรแถบสีแดง และเขียนด้วยอักษรเขมรแบบอักษรเชรียง
เรนะ ทะนะกะ
เรนะ ทะนะกะ (; ; 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 — ) เป็นนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่นของสังกัด "เฮลโล! โปรเจกต์" (Hello! Project) เคยเป็นหนึ่งในสมาชิกรุ่นที่ 6 ของกลุ่มนักร้องหญิง "มอร์นิงมุซุเมะ" (モーニング娘。) ปัจจุบัน เป็นนักร้องนำวงเกิร์ลแบนด์หน้าใหม่ LoVendoЯ
เรนะ ทะนะกะ ผ่านการคัดเลือกโครงการ "เลิฟว์ออดิชัน 2002" (Love Audition 2002) เข้ามาเป็นสมาชิกรุ่นที่ 6 ของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ พร้อมกันกับเอริ คาเมอิ (亀井 絵里) และซายูมิ มิจิชิเงะ (道重 さゆみ) รวมไปถึงทางด้านมิกิ ฟูจิโมโตะ (藤本 美貴) ศิลปินเดี่ยวแห่งเฮลโล! โปรเจกต์ ผู้ที่สึงกุ (つんく♂) โปรดิวเซอร์ของกลุ่ม ดึงตัวเข้ามาร่วมงานในรุ่นนี้ด้วย
ทะนะกะต้องใช้เวลาในการคัดเลือกถึง 2 ครั้งกว่าจะได้เข้าร่วมกับสมาชิกคนอื่น ๆ แต่หลังจากที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้ว เธอก็ได้รับหน้าที่ร้องนำในเพลง "ชาบนดามะ" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของเธอและเพื่อนรุ่นที่ 6 ทันที ต่อมาเธอยังได้ร้องในตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลง "แอมบิเชียส! ยาชินเตกิเดะอีจัง" (Ambitious！野心的でいいじゃん, เพลงซิงเกิลที่ 30 ของมอร์นิงมุซุเมะ) และได้ร่วมร้องในเพลง "เม็มโมรี เซชุงโนะฮิการิ" (Memory 青春の光, เพลงซิงเกิลที่ 4 ของมอร์นิงมุซุเมะ) เวอร์ชันเดี่ยว ซึ่งได้รับการบันทึกไว้ในซีดีสำหรับแฟนคลับชื่อ "เบสท์ช็อต" (Best Shot) ชุดที่ 4 อีกด้วย
เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2556 เรนะ ทะนะกะ ได้สำเร็จการศึกษาอย่างเป็นทางการ และเตรียมตัวที่จะเป็นนักร้องนำเกิร์ลแบนด์ที่ตั้งขึ้นมาเอง โดยมีชื่อวง LoVendoЯ
เซมิโคล่อน
และได้เข้าประกวดงานดนตรีอtคูสติก ที่ค่าย บีเอ็มจี จัดขึ้น ณ เซ็นทรัลพลาซ่า ลาดพร้าว ในนามวง "เซมิโคล่อน"
ซึ่งจากความแหวกแนวของดนตรีสมัยนั้น ที่ได้ประสานการร้องแบบแร็ป ใส่ลงในดนตรีแบบอะคูสติก จากเพลง "ของกินไทยๆ"
และเพลง "เพื่อน(ไม่เคยจาก)" ทำให้ได้รางวัลชนะเลิศอันดับที่ 2 จากงานนั้น
จากนั้น ก็ได้ออกผลงานรวมกับ เพื่อนๆ ที่เข้าประกวด 10 วง ในชื่อ "อะคูสติก แฟคตอรี่" โดยวง เซมิโคล่อน ได้มีเพลงในอัลบั้มนี้ 1 เพลงคือ "เพื่อน(ไม่เคยจาก)"
อัฒภาค
"ความหมายอื่น ที่เป็นชื่อวงดนตรีเซมิโคล่อน ดูที่ เซมิโคล่อน"
อัฒภาค หรือ จุดครึ่ง ( ; ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง หรือชื่อในภาษาอังกฤษว่า "เซมิโคลอน" หรือ "เซไมโคลอน" (semicolon)
ต้นกำเนิดของการใช้เครื่องหมายอัฒภาค ย้อนกลับไปที่ชาวอิตาลี ชื่อ อัลดัส มานูทิอูส (Aldus Manutius the elder) ได้ใช้เครื่องหมายนี้ในการแบ่งคำของประโยคที่มีความหมายแยกจากกัน และมีการค้นพบในปี ค.ศ. 1591 ที่ sonnets ของเชกสเปียร์ได้มีการใช้เครื่องหมายอัฒภาค และ เบน จอนสัน นักเขียนชาวอังกฤษคนแรกที่มีการนำระบบนี้มาใช้อย่างเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง
เจ้าข่ายแก้ว ณ เชียงใหม่
เจ้าข่ายแก้ว ณ เชียงใหม่ เป็นราชบุตรีใน "เจ้าทักษิณนิเกตน์ หนานมหายศ ณ เชียงใหม่ เจ้าทักษิณนิเกตน์นครเชียงใหม่" กับ "เจ้าบัวโสม ณ เชียงใหม่" ราชบุตรีใน "เจ้าอุปราช พิมพิสาร ณ เชียงใหม่, เจ้าอุปราชนครเชียงใหม่" (ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 3)
เจ้าหญิงข่ายแก้ว ณ เชียงใหม่ เป็นเจ้าหญิงที่มีสิริโฉมงดงามยิ่ง แต่ด้วย เจ้าทักษิณนิเกตน์ฯ พระบิดา ดำรงตำแหน่งเป็นเสนาวังใน พระเจ้าอินทวิชยานนท์, พระเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ ๗ และคุมคุกหลวง จึงเป็นที่ยำเกรง ไม่มีเจ้านายคนใดกล้าสู่ขอ จนกระทั่ง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ซึ่งทรงดำรงตำแหน่ง "ข้าหลวงต่างพระเนตรพระกรรณ มณฑลพายัพ" ทรงทราบในพระกิตติศัพท์ความงาม จึงได้ทรงสู่ขอมาเป็นหม่อมในพระองค์ อย่างไรก็ตาม ภายหลังได้ทรงเลิกแล้วต่อกัน (ไม่มีพระโอรสธิดา)
เอ็กซ์เพรสไลฟ์
Express Live เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสด "Pure live by Puriku ครั้งที่ 2" ของวงฟรายเดย์ ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นฟรีคอนเสิร์ตอคูสติก และนับว่าเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกหลังจากที่ทั้ง 3 คนแยกย้ายไปทำงานเพลงของตัวเอง
คอนเสิร์ตครั้งนี้มีแขกรับเชิญมากมายทั้ง ปอย portrait - ตวัน ชวลิตธำรง, วิน ศิริวงศ์, โยคีเพลย์บอย รวมถึง โต้ง Save da last piece - มณเฑียร แก้วกำเนิด
ปลาช่อนข้าหลวง
ปลาช่อนข้าหลวง หรือ ปลาช่อนทอง () เป็นปลาช่อนชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa marulioides" อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีลักษณะคล้ายปลาช่อนงูเห่า ("C. aurolineatus" หรือ "C. marulius") แต่ลำตัวสั้นป้อมกว่า ลำตัวสีเขียวอ่อน และมีลายสีเหลืองทองส้มสลับกับแต้มสีดำ ครีบมีจุดประสีเหลืองสด ท้องสีจาง
ขนาดโตเต็มที่มีความยาวประมาณ 90 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้เท่านั้น โดยเป็นปลาที่พบได้น้อยบริเวณเขื่อนรัชชประภา จังหวัดสุราษฎร์ธานี และพบชุกชุมที่มาเลเซีย พบได้จนถึงอินโดนีเซีย เช่น เกาะสุมาตรา และเกาะบอร์เนียว มักอาศัยตามแม่น้ำสายใหญ่หรือลำธารขนาดใหญ่ในป่าหรือพรรณไม้ชายฝั่งหนาแน่น โดยจะหลบอยู่ใต้ร่มเงาของไม้นั้น
เป็นปลาที่พบได้ไม่ยาก แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่าจะนำมาบริโภค และมีราคาขายที่ค่อนข้างสูง โดยปลาที่พบที่เขื่อนรัชชประภาของไทยจะมีสีเหลืองสดสวยกว่าปลาที่พบในมาเลเซีย นอกจากนี้แล้วปลาที่พบในอินโดนีเซียบางแหล่ง ยังมีสีดำสนิทเหลือบสีฟ้า ซึ่งปลาจำพวกนี้บางครั้งพบว่าใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa melanoptera" (Bleeker, 1855) ซึ่งเป็นปลาช่อนข้าหลวงที่มีครีบหลังสีดำ แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่าเป็นชื่อพ้องกัน เนื่องจากปลาที่พบในแต่ละแหล่งสามารถปรับสีลำตัวได้ตามสภาพอารมณ์หรือสภาพแวดล้อม
ปลาชะโด
ปลาชะโด เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Channa micropeltes" อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยมีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.5 เมตร น้ำหนักถึง 20 กิโลกรัม มีรูปร่างลำตัวค่อนข้างกลมยาว พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว มีลายประสีดำกระจายทั่วตัว ภายในปากมีฟันแหลมคม เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กจะมีสีลำตัวเป็นสีน้ำตาลและมีแถบสีดำ, ส้ม และเหลืองพาดตามความยาวลำตัว 2 แถบ บริเวณหางสีแดงสด เมื่อเริ่มโตขึ้นมาสีและลายจะเริ่มจางหายไปกลายเป็นสีเขียวอมน้ำตาลคล้ายสีของเปลือกหอยแมลงภู่แทน
โดยการที่สีของปลาเปลี่ยนไปตามวัยนี้ ปลาชะโดจึงมีชื่อเรียกต่างออกไปตามวัย เมื่อยังเป็นลูกปลาจะถูกเรียกว่า "ลูกครอก" หรือ "ชะโดป๊อก" เมื่อโตเต็มที่แล้วจะถูกเรียกว่า "ชะโดแมลงภู่" ตามสีของลำตัว หากสีดำจะเรียกว่า "ชะโดถ่าน"
นอกจากจะเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้แล้ว ยังมีอัตราการเจริญเติบโตเร็วที่สุดในวงศ์ปลาช่อน และยังมีอุปนิสัยดุร้ายมากที่สุดด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้ซึ่งเป็นผู้ดูแลไข่และลูกอ่อน จะกัดและทำร้ายสัตว์ทุกชนิดที่ผ่านเข้ามาใกล้รัง ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ จึงมักมีผู้ถูกปลาชะโดกัดทำร้ายบ่อย ๆ ในช่วงนี้ ฤดูผสมพันธุ์ของปลาชะโดจะมีขึ้นในเดือนกรกฎาคม-กันยายน รังมีการตีแปลงใกล้ชายฝั่ง เรียกว่า "ชะโดตีแปลง"
เป็นปลาที่พบได้ทุกภาคของประเทศ และพบในประเทศใกล้เคียงเช่น มาเลเซีย, อินโดนีเชีย ตอนใต้ของจีน และประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ด้วย
ปลาชะโดมีการเลี้ยงในกระชังตามแม่น้ำสายใหญ่เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, สะแกกรัง และอ่างเก็บน้ำเขื่อนศรีนครินทร์, เขื่อนวชิราลงกรณ์ จังหวัดกาญจนบุรี มักจะไม่นิยมบริโภคสด เพราะเนื้อจืด แข็ง คาว และมีก้างเยอะ จึงไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่าปลาช่อน ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่มีขนาดเล็กกว่า หากจะบริโภคมักจะแปลงทำเป็นปลาเค็มและตากแห้งมากกว่า
นอกจากเป็นปลาเศรษฐกิจแล้ว ยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยเฉพาะลูกปลา พบมีขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ และมีราคาถูก
ปลาสังกะวาดท้องคม
ปลาสังกะวาดท้องคม เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Pseudolais pleurotaenia" อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีลักษณะ หัวสั้น ตาโต ปากแคบ หนวดสั้น ลำตัวแบนข้างกว่าชนิดอื่น ๆ ท้องเป็นสันคมตลอด ปลาตัวผู้มักมีรูปร่างเพรียวยาวกว่าตัวเมีย ครีบท้องเล็กอยู่สูงกว่าระดับสันท้อง ครีบไขมันเล็ก ครีบก้นยาว ครีบหางเว้าเป็นแฉก ตัวด้านบนสีคล้ำเหลือบเขียวหรือเหลือง ข้างลำตัวสีจางมีแถบสีคล้ำตามยาวตั้งแต่บริเวณโคนครีบอก ท้องสีจาง ครีบหางสีเหลืองอ่อนขอบคล้ำ
มีขนาดประมาณ 15-20 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบคือ 30 เซนติเมตร จัดว่าเป็นปลาขนาดเล็กเมื่อเทียบกับปลาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์นี้
กินแมลงเป็นอาหารหลัก กินเมล็ดพืช ผลไม้ และพืชน้ำในบางครั้ง พบมากในแม่น้ำโขง, แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำแม่กลอง พบน้อยในแม่น้ำตาปี เป็นปลาที่พบชุกชุม จึงเป็นปลาเศรษฐกิจโดยเฉพาะภาคอีสาน นิยมบริโภคเป็นปลาแห้งและปรุงสด
มีชื่อเรียกเป็นภาษาถิ่นอีสานว่า "ปลายอนปีก" หรือ "ปลายอนหลังเขียว"
ปลาสวายหนู
ปลาสวายหนู เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Helicophagus waandersii " อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีลักษณะหัวหลิม ตาเล็ก ขอบตามีแผ่นหนังคลุม จะงอยปากเรียว ปากเล็กกว่าปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ ริมฝีปากบางมีแผ่นหนังนิ่มหุ้ม รูจมูกอยู่ห่างกัน หนวดทั้ง 2 คู่ยาวถึงช่องเปิดเหงือก รูปร่างเพรียวแบนข้างเล็กน้อย ครีบก้นยาว ครีบไขมันยาว ลำตัวสีเทาอ่อนหรืออมฟ้า ด้านข้างลำตัวสีจางไม่มีแถบสี หัวและท้องสีจางอมชมพู ครีบสีจาง ปลาวัยอ่อนมีสีเทาอมชมพู
มีขนาดประมาณ 30-40 เซนติเมตร ใหญ่สุดประมาณ 60 เซนติเมตร อาหารกินแต่เฉพาะหอยขนาดเล็ก ทั้งหอยฝาเดียวและหอยฝาคู่ โดยมักหากินใกล้พื้นท้องน้ำ มักกินจุจนท้องป่อง แล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ พบในแม่น้ำโขงและเจ้าพระยา ไม่พบในภาคใต้ของไทย แต่มีในมาเลเชียจนถึงเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเชีย ในประเทศไทยบริโภคโดยการปรุงสุดและหมักสับปะรด (เค็มบักนัด)
ปลาสวายหนู มีชื่อที่เรียกในภาษาถิ่นอีสานว่า "ยอนหนู" และ "หน้าหนู"
ปัจจุบัน กรมประมงได้มีการศึกษาเอนไซน์ในระบบการย่อยอาหารของปลาสวายหนู เพื่อนำไปศึกษาเพื่อพัฒนาเป็นการเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ต่อไป
เจ้าจักรคำขจรศักดิ์
พลตรี มหาอำมาตย์โท เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ () เป็นเจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร
เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ มีพระนามเดิมว่า เจ้าน้อยจักรคำ ณ ลำพูน ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2417 เป็นราชโอรสในเจ้าอินทยงยศโชติ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 9 กับแม่เจ้าหม่อมราชวงศ์รถแก้วราชเทวี (อิศรเสนา) และเป็นราชนัดดา (หลานปู่) ในเจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 7 กับแม่เจ้าปิมปา มีราชภคินีและราชขนิษฐา ร่วมราชมารดา 2 พระองค์ มีนามตามลำดับ ดังนี้
เจ้าน้อยจักรคำได้ดำรงอิสริยยศเป็น"เจ้าบุรีรัตน" เมื่อเจ้าอินทยงยศโชติถึงแก่พิราลัย จึงได้รับแต่งตั้งเป็นผู้รั้งนครลำพูนสืบต่อมา จนถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 จึงได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นเจ้านครลำพูน มีราชทินนามว่า "เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ อรรคสัตยาทิคุณ หริภุญไชยรัษฎาธิวาส ประชาราษฎร์บริบาล ธาตุเจติยสถานบูชากร ลำพูนนครเชษฐกุลวงษ์ จำนงภักดีนราธิปก เอกัจโยนกชนาธิบดี"
ต่อมาในปี พ.ศ. 2469 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ดำเนินนโยบายยกเลิกตำแหน่งเจ้าหลวง หากเจ้าหลวงเมืองใดว่างลงจะไม่โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งขึ้นอีก แต่ก็ยังให้ความสำคัญในการสืบราชสกุล ณ เชียงใหม่ ณ ลำพูน ณ ลำปาง เจ้านายฝ่ายเหนือ ก็ยังคงดำรงสถานะความเป็น "เจ้า" โดยกำเนิดต่อไป
เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ ถึงแก่พิราลัยใน พ.ศ. 2486 รวมระยะเวลาที่ทรงครองนคร 32 ปี สิริชันษาได้ 69 ปี
เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ ทรงมีราชโอรสและราชธิดา รวม 8 พระองค์ อยู่ในราชตระกูล ณ ลำพูน มีพระนามตามลำดับ ดังนี้
ใน แม่เจ้าขานแก้ว จักรคำขจรศักดิ์ (มีราชโอรส 2 ราชธิดา 2)ใน แม่เจ้าแขกแก้วจักรคำขจรศักดิ์ - พระขนิษฐาใน "แม่เจ้าขานแก้วจักรคำขจรศักดิ์ราชเทวี" (มีราชโอรส 1)ใน แม่เจ้าส่วนบุญ จักรคำขจรศักดิ์ - เจ้านายสกุล "ณ เชียงใหม่" (มีราชโอรส 1)ใน หม่อมแว่นแก้ว (มีราชโอรส 1)ใน หม่อมคำแยง (มีราชธิดา 1)เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เมื่อครั้งดำรงอิสริยยศเป็น "เจ้าบุรีรัตน์" ได้ดำเนินการสร้างถนนสายตะวันออกจากประตูท่าขาม ไปยังกิ่งอำเภอแม่ทา และถนนสายจากตัวเมืองลำพูนไปจนถึงฝั่งแม่น้ำปิง ต่อมาเมื่อได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าผู้ครองนครลำพูน ก็ได้สร้างสาธารณกุศลแก่ประชาชนชาวลำพูนมากมาย อาทิ
เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ ได้เห็นความสำคัญของการอากาศยาน จึงได้ดำริให้จัดทำสนามบินประจำจังหวัดขึ้น ในพื้นที่อำเภอปากบ่อง อำเภอเมืองลำพูน มีเนื้อที่ 156 ไร่ 1 งาน โดยเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการจัดซื้อที่ดินเป็นเงินจำนวน 1,176 บาท เมื่อปี พ.ศ. 2466
ณ ลำพูน เป็นนามสกุลพระราชทาน ลำดับที่ 866 โดยพระราชทานให้แก่ผู้สืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษที่มีนิวาสถานตั้งอยู่ในที่แห่งนั้นเป็นเวลานานมาก มีผู้คนรู้จัก และนับถือโดยมาก โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการห้ามไม่ให้ผู้ที่ไม่ได้รับพระบรมราชานุญาตใช้คำว่า "ณ" นำหน้าสกุลเป็นอันขาด
สกุล ณ ลำพูน เป็นนามสกุลที่พระราชทานแก่ผู้สืบเชื้อสายเจ้าหลวงเศรษฐีคำฝั้น เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 1 โดยพระราชทานแก่เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 10