เลกัซปี (จังหวัดอัลไบ)
นครเลกัซปี () เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดอัลไบ ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 196,639 คน จึงเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดในเขตบีโคล นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยว การศึกษา สาธารณสุข พาณิชยกรรม และการขนส่งของเขต
ตัวนครแบ่งออกเป็นสองเขตย่อย คือ ท่าเรือเลกัซปี และโอลด์อัลไบ เลกัซปียังเป็นที่ตั้งของภูเขามาโยน ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ
ในปี ค.ศ. 2007 เลกัซปีถูกจัดให้เป็นนครธุรกิจที่เป็นมิตรมากที่สุดในลูซอนตอนใต้ จัดอันดับโดยสภาพาณิชย์และอุตสาหกรรม ต่อมาในปี ค.ศ. 2014 ถูกจัดให้เป็นนครที่น่าอยู่อันดับที่สองของประเทศ ซึ่งจัดอันดับโดยสภาการแข่งขันแห่งชาติ (NCC) และความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก และในปี ค.ศ. 2016 ถูกจัดให้เป็นนครที่มีการแข่งขันสูงเป็นอันดับที่สามของประเทศ จัดอันดับโดยสภาการแข่งขันแห่งชาติ
เลกัซปีตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดอัลไบ อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับเทศบาลอื่น ๆ ดังนี้
ตัวนครมีความยาวในแนวเหนือ-ใต้ 29 กิโลเมตร และในแนวตะวันออก-ตะวันตก ช่วงที่แคบที่สุดอยู่ที่ 3 กิโลเมตร ส่วนช่วงที่กว้างที่สุดคือ 15 กิโลเมตร เลกัซปีมีพื้นที่ 20,437 เฮกตาร์ โดยพื้นที่ร้อยละ 90 เป็นชนบท ส่วนอีกร้อยละ 10 เป็นเขตเมือง
ภูมิประเทศเป็นที่ราบทางตะวันออกเฉียงเหนือ ความชัน 5-15 องศา ส่วนทางตอนใต้เป็นเนินเขา แนวชายฝั่งของนครไล่ระดับจากที่ราบทางตอนเหนือ ไปเป็นเนินเขาทางตอนใต้ เลกัซปีเป็นจุดตัดของแม่น้ำหลายสาย อาทิ ทีบู มาคาบาโล และยาวา นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ชุ่มน้ำอีกหลายแห่งในเขตเมือง รัฐบาลท้องถิ่นได้สร้างระบบชลประทาน เพื่อแก้ไขปัญหาอุทกภัย และมีสถานีสูบน้ำอีกสามแห่งในบารังไกย์ซันโรเค, ไบย์ไบย์ และหมู่บ้านวิกตอรี
เลกัซปีมีภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น ซึ่งจะมีฝนตกตลอดทั้งปี เดือนที่แล้งที่สุดคือเมษายน มีปริมาณน้ำฝนเพียง ส่วนอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ที่ เดือนที่อากาศเย็นที่สุดคือมกราคม เฉลี่ยต่อวันอยู่ที่ ส่วนเดือนที่ร้อนที่สุดอยู่ที่ช่วงรอยต่อพฤษภาคม-มิถุนายน เฉลี่ยต่อวัน อุณหภูมิสูงสุดที่เคยมีการบันทึกไว้คือ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1968 ส่วนต่ำสุดอยู่ที่ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 1971
เลกัซปีถือเป็นประตูสู่เขตบีโคล อันเนื่องมาจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ตัวนครมีทั้งท่าอากาศยาน ท่าเรือทะเล สถานีขนส่งผู้โดยสาร และสถานีรถไฟ นับได้ว่ามีการขนส่งครบทุกรูปแบบ
ท่าอากาศยานเลกัซปี (IATA: LGP, ICAO: RPLP) เป็นท่าอากาศยานในประเทศที่มีผู้โดยสารใช้บริการมากที่สุดในลูซอนใต้ และมากเป็นอันดับที่ 15 ของประเทศในปี ค.ศ. 2012 สถิติผู้โดยสารปีนั้นอยู่ที่ 578,762 คน สนามบินมีทางวิ่งเครื่องบินยาว และสามารถรองรับเครื่องบินระหว่างประเทศได้ ในปี ค.ศ. 2015 สายการบินเซบูแปซิฟิกให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาทุกวัน และจากเซบูซิตี สัปดาห์ละ 4 เที่ยว ส่วนสายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาสองเที่ยวต่อวัน และเซบโก (ชื่อเดิม: ไทเกอร์แอร์ฟิลิปปินส์) ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาวันละหนึ่งเที่ยว
ในปี ค.ศ. 2015 ท่าอากาศยานเลกัซปีได้ปรับปรุงอาคารผู้โดยสารครั้งใหญ่ โดยแยกส่วนพื้นที่ผู้โดยสารขาออกและขาเข้า แต่สนามบินแห่งนี้กำลังจะถูกแทนที่โดยท่าอากาศยานนานาชาติบีโคลที่กำลังก่อสร้าง ห่างจากเลกัซปีไปประมาณ 15 กิโลเมตร
เลกัซปีมีรถโดยสารให้บริการไปยังมะนิลา โดยมีจุดจอดตามจังหวัดต่าง ๆ มีสถานีขนส่งหลักที่ชื่อว่า สถานีขนส่งผู้โดยสารเลกัซปีแกรนด์เซ็นทรัล ในโครงการความร่วมมือของรัฐบาลและเอกชน สถานีขนส่งแห่งนี้ยังเคยได้รับรางวัลอีกด้วย มีรถโดยสารให้บริการไปยังเมืองข้างเคียงเป็นประจำ ส่วนทางราง มีสถานีรถไฟเลกัซปี ซึ่งเป็นสถานีรถไฟใต้สุดของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNR) ซึ่งมีแผนจะฟื้นฟูรถไฟระหว่างมะนิลา-เลกัซปี และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 การรถไฟฯ ได้เปิดให้บริการรถไฟชานเมืองระหว่างเลกัซปี-นากา การขนส่งสาธารณะในตัวนคร ได้แก่ รถจี๊ปนีย์ รถสามล้อเครื่อง รถแท็กซี และรถสามล้อถีบ
ท่าเรือเลกัซปีจัดเป็นท่าเรือระดับชาติ ที่รับ-ส่งสินค้าทั้งในและนอกประเทศ ท่าเรือแห่งนี้ก่อสร้างโดยบริษัทวิศวกรรมเปโดร ซีโอชิ ในยุคของประธานาธิบดีเคโซน ผู้ประกาศเอกราชให้แก่มะนิลาในปี ค.ศ. 1945 ปัจจุบันมีเรือให้บริการประจำ ระหว่างเลกัซปีกับเทศบาลที่เป็นเกาะ และหมู่บ้านริมชายฝั่ง นครมีแผนจะก่อสร้างท่าเรือนานาชาติแห่งใหม่ ภายใต้ความร่วมมือของรัฐบาลและเอกชน ซึ่งโครงการนี้ได้รับการอนุมัติจากกรมการท่องเที่ยว และองค์การโครงสร้างพื้นฐานการท่องเที่ยวและพื้นที่ประกอบการ (TIEZA)