hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา
ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา (Sporopollen fossil) คือซากของพืชขนาดจุลภาค เรียกว่า ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน (fossil palynomorph หรือ fossil sporomorph) เป็นแขนงหนึ่งของวิชาบรรพชีวินวิทยา(Palyontology) ที่เกี่ยวข้องกับซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตขนาดจุลภาค และส่วนประกอบขนาดจุลภาคของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู ซากดึกดำบรรพ์สปอร์ ไดโนแฟลกเจลเลตซีสต์ อาคริทาร์ช ชิตินโนซวน และวัตถุขนาดจุลภาคของซากดึกดำบรรพ์สาหร่าย และซากดึกดำบรรพ์ฟังไจ
ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะมีโครงสร้างประกอบด้วยสารเซลลูโลสจำพวกสปอโรพอลเลนิน ซึ่งเป็นสารอินทรีย์ที่มีคุณสมบัติทนทานต่อการกัดกร่อนของกรดแม้ว่าจะเป็นกรดเข้มข้นหรือที่อุณหภูมิน้ำเดือดก็ตาม ดังนั้นในการสกัดซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากเนื้อหินจึงต้องอาศัยการละลายตัวอย่างหินด้วยกรดชนิดต่างๆ เช่น กรดเกลือ และกรดกัดแก้ว จะทำการกัดกร่อนแร่ประกอบหิน เช่น สารประกอบในหินปูน และ สารประกอบหินประเภทซิลิกา ให้ละลายออกไป ท้ายที่สุดก็จะเหลืออนุภาคสารอินทรีย์ที่อาจเป็นเศษสารอินทรีย์ทั่วไปและอินทรีย์วัตถุของซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จากนั้นจะทำการแยกซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากอินทรีย์วัตถุอื่นๆด้วยสารเคมีบางตัว เช่น ซิงค์โบไมด์ หรือ ซิงค์คลอไรด์ เป็นต้น
การศึกษาซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะทำการศึกษาภายใต้กล้องจุลทรรศน์ทั้งกล้องจุลทรรศน์แสงและกล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนแบบส่องกราด เพื่อทำให้ทราบถึงขนาด รูปร่าง ผนังเซลล์ และลวดลายต่างๆบนพื้นผิว เป็นต้น รูปด้านขวามือเป็นภาพของเรณูสัณฐานละอองเรณูของกระจับโบราณ (สปอโรทราปออิดิทีส เมดิอุส หรือ Sporotrapoidites medius) จากชั้นหินอายุประมาณสมัยโอลิโกซีน-ไมโอซีน ของเหมืองนาฮ่อง ตำบลบ้านนาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
ภาพด้านบนได้จากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด เป็นภาพด้านขั้วของเรณูสัณฐานซึ่งหากเรณูสัณฐานไม่ถูกกดทับทำให้แบน เรณูสัณฐานนี้จะมีรูปทรงกรม มีสันนูน 3 สันโยงมาบรรจบกันเห็นเป็นสามแฉกบนพื้นที่ขั้วนี้ โดยพื้นที่ขั้วด้านตรงข้ามก็มีลักษณะเช่นเดียวกัน ที่สามารถสังเกตได้อย่างชัดเจนจากภาพที่ถ่ายภายใต้กล้องจุลทรรศน์แสงเนื่องจากเรณูสัณฐานมีคุณสมบัติโปร่งแสง การประยุกต์ใช้กล้องจุลทรรศน์ทั้ง 2 ชนิดนี้ร่วมกัน จะช่วยให้การบรรยายรูปลักษณ์สัณฐานของเรณูสัณฐานได้ละเอียดถูกต้องแม่นยำมากยิ่งขึ้น
ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู
ซากดึกดำบรรพ์ของละอองเรณูและสปอร์ () เป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีความสำคัญและมีประโยชน์ในการศึกษาเกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของพืช และรวมถึงประโยชน์ทางธรณีวิทยาเป็นอย่างมาก เมื่อดอกไม้ร่วงหล่นลงสู่โคนต้นและอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ละอองเรณูจะถูกเก็บรักษาไว้ในชั้นตะกอน และในเวลาต่อมาทางธรณีวิทยาชั้นตะกอนได้เปลี่ยนเป็นชั้นหิน จึงทำให้พบซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูของพืชดังกล่าวอยู่ในชั้นหินนั้น โดยทั่วไปเรณูสัณฐาน (pollen morphology) ดังกล่าวจะยังคงรักษาลักษณะหลายประการจึงสามารถตรวจพิสูจน์ได้ว่าเรณูสัณฐานนั้นเป็นของพืชชนิดใด อย่างไรก็ตามเรณูสัณฐานในชั้นหินหนึ่งๆมักจะแบนราบขนานไปกับแนวการวางตัวของชั้นหิน
เรณูสัณฐานของซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูที่นำมายกเป็นตัวอย่างชื่อ "ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส"("Ilexpollenites iliacus") จากเหมืองลิกไนต์บ้านป่าคา อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มีลักษณะคล้ายลูกรักบี้ มีร่องเปิดรูปรี (colpi) จำนวน 3 ร่อง ตรงกลางร่องเปิดมีรูเปิด (pore) เรียกช่องเปิดนี้แบบผสม(3-colporoidate) บนพื้นผิวของเรณูสัณฐานเรียงรายไปด้วยเม็ดตุ่มฐานเล็กส่วนปลายพองบวมออก (clavate) ลักษณะของเรณูสัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับละอองเรณูของพืชปัจจุบันสกุลไอเล็ก ("Ilex" spp.) ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้ที่เจริญเติบโตได้ดีในที่ที่มีความชุ่มชื้นสูง การปรากฏของ "ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส" อยู่ในชั้นหินนี้ พบปรากฏร่วมกับเรณูสัณฐานอื่นๆอีกมาก ทั้งของพวกสน ไม้ดอก เฟิน และสาหร่าย โดยรวมถึงเรณูสัณฐานของพืชน้ำอย่างเช่น กระจับ ("สปอโรทราปอดิทีส") ทำให้ทราบได้ว่าเหมืองบ้านป่าคาเมื่อหลายล้านปีก่อนมีสภาพเป็นหนองน้ำและมีป่าไม้อยู่โดยรอบ และภูมิอากาศเป็นแบบเขตอบอุ่น
สำหรับซากดึกดำบรรพ์สปอร์ () เป็นเซลล์สืบพันธุ์ของพืชที่ไม่มีดอก ได้แก่ เฟิน(fern) และพืชชั้นต่ำ(Bryophyta)โดยทั่วไป เป็นต้น ในที่นี้ขอยกตัวอย่างจำพวกเฟิน กลุ่มของสปอร์จะอยู่ในอับสปอร์ใต้ใบเฟิน เมื่อสปอร์แก่เต็มที่อับสปอร์จะแตกออกและสปอร์จะร่วงหล่นลงไปโดยเฉพาะบริเวณที่มีความชุ่มชื้นสูง สปอร์จะพัฒนาเป็นแผ่นโปรทัลลัส และแผ่นโปรทัลลัสนี้จะสร้างสเปิร์มและไข่ขึ้นมา เมื่อสเปิร์มปฏิสนธิกับไข่แล้วก็จะพัฒนาเป็นไรโซมและต้นเฟินอ่อน เมื่อแก่หรือมีอายุโตเต็มที่พร้อมสืบพันธุ์ใต้ใบเฟินบางใบจะมีสปอร์เกิดขึ้นเป็นวัฏจักรหมุนเวียนต่อเนื่องกันไป
สำหรับตัวอย่างสปอร์สัณฐาน ชื่อ "แครสโซเรติไทรลิทีส แวนแรดชูเวนิไอ" ("Crassoretitriletes vanraadshoovenii") จากเหมืองลิกไนต์เชียงม่วน จังหวัดพะเยา มีลักษณะเกือบทรงกลม ที่ด้านหนึ่งของลูกสปอร์มีร่องสามแฉก(trilete) พื้นผิวสปอร์เป็นลายตาข่ายแบบร่างแห ลายเส้นตาข่ายหนาขนาดประมาณเท่ากับขนาดรูเปิดตาข่าย ลักษณะของสปอร์สัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับสปอร์ของเฟินปัจจุบันชื่อ กระฉอด ("Lygodium microphyllum") เป็นเฟินที่พบทั่วไปในป่าเขตร้อนถึงกึ่งร้อนที่เป็นพื้นที่ชื้น สปอร์สัณฐานนี้พบในชั้นหินอายุหลายล้านปีร่วมกับเรณูสัณฐานของพืชเขตร้อนอีกหลายชนิด ทำให้ทราบได้ว่าพื้นที่เชียงม่วนก่อนนั้นมีภูมิอากาศแบบเขตร้อน อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าดิบ
Vertex normal
vertex normal คือค่า normal ที่กำหนดให้กับ vertex แทนที่จะคำนวณจากระนาบของโพลีกอน ซอฟต์แวร์สำหรับเร็นเดอร์ภาพอาจคำนวณค่านอร์มอลของพื้นผิวจากค่า vertex normal เช่นในโพลีกอนสามเหลี่ยมจะกำหนดค่า vertex normal สามค่าให้ vertex ทั้งสามมุม โดยจะเป็นค่าเวกเตอร์ที่ไม่จำเป็นต้องตั้งฉากกับพื้นผิวโพลีกอนเพื่อมาใช้คำนวณสนามเวกเตอร์ของนอร์มอลพื้นผิวโพลีกอน เช่นถ้ามีโพลีกอนสองชิ้นวางติดกัน แล้วกำหนด vertex normal ของทั้งสองชิ้นให้วิ่งไปทิศทางเดียวกับนอร์มอลพื้นผิว รอยต่อของโพลีกอนจะแสดงรอยหยักตามขอบ แต่ถ้า vertexให้ normal วิ่งไปทางเดียวกับ vertex normal ของพื้นผิวโพลีกอนข้างเคียง การสะท้อนของโพลีกอนชิ้นแรกจะถูกเกลี่ยเข้าหาการสะท้อนของโพลีกอนข้างเคียง ทำให้มองดูเสมือนเป็นพื้นผิวเรียบโค้ง
ละอองเรณู
ละอองเรณู เป็นเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้ของพืชดอก อยู่ในอับเรณู (anther) เมื่อแก่เต็มที่อับเรณูจะแตกออก ทำให้ละอองเรณูที่อยู่ภายในถูกพาไปผสมพันธุ์กับไข่ได้ ทั้งนี้อาจอาศัยกระแสลม กระแสน้ำ แมลง มนุษย์ และ สัตว์อื่นๆ
หากพิจารณาลักษณะของละอองเรณู อาจจำแนกได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีเซลล์เดี่ยว กลุ่มที่มีสองเซลล์ กลุ่มที่มีสี่เซลล์ และกลุ่มที่มีหลายเซลล์ ซึ่งพืชแต่ละชนิดจะมีจำนวนเซลล์ยึดเกาะกันในจำนวนเฉพาะและเป็นลักษณะของชนิดพืช ในการบรรยายลักษณะของละอองเรณูต้องพิจารณาหลายลักษณะ ได้แก่ ขนาด รูปร่าง ขั้ว สมมาตรของเรณูและโครงสร้างของผนังเซลล์ (exine) ช่องเปิดของเรณู (aperture) ได้แก่รูเปิด (pore) หรือร่องเปิด (furrow) หรือเป็นช่องเปิดแบบผสมก็มี และลวดลายของพื้นผิวละอองเรณู (exine sculturing)
malee
ริเวอร์ซิตี
ศูนย์การค้าริเวอร์ซิตี้ () เป็นศูนย์การค้าแห่งแรกบริเวณริมแม่น้ำเจ้าพระยา เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2527 โดยการร่วมทุนระหว่างกลุ่มอิตัลไทยและกลุ่มแมนดารินโอเรียนเต็ล เป็นศูนย์การค้าแห่งแรกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว อยู่ใกล้กับโรงแรมชั้นนำ ระดับห้าดาว เช่น โอเรียลเต็ล, เพนนินซูลา, แชงกรีลา, รอยัลออคิด เชอราตัน และ มิลเลนเนียม ฮิลตัน ซึ่งนักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมาได้ทั้งทางรถและทางเรือ
ริเวอร์ซิตี้เป็นอาคาร 4 ชั้น ออกแบบโดย ศาสตราจารย์กิตติคุณ ร.อ. กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา เป็นอาคารที่ได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่น ด้านการออกแบบในปี พ.ศ. 2527 และมีการปรับปรุงพัฒนาเพิ่มท่าเรือขึ้นอีก 1 ท่า จากนั้นปี พ.ศ. 2543 ศูนย์การค้าริเวอร์ซิตี้ได้เพิ่มบริเวณ Antique Arcade บริเวณชั้น 1 อาคารจอดรถ เป็นศูนย์รวมร้านค้าแอนทีค
ชั้น 1 ประกอบด้วยร้านจำหน่ายของที่ระลึกจากทั่วภูมิภาคของไทย, ผลิตภัณฑ์จากผ้าไหม, เครื่องหนัง, เครื่องประดับอัญมณี, ร้านตัดเสื้อผ้า สูท บูติก ทั้งสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี พร้อมอาหารรสเลิศ ร่วมชมการแสดงนาฏศิลป์จากร้านศาลาไทย และร้านอาหารฝรั่งเศสและเอ็นเตอร์เทนเมนท์ ลา กรองซ์ แปร์ และบริเวณแกรนด์ฮอลล์ สำหรับจัดกิจกรรมตามเทศกาลต่าง ๆ
ชั้น 2 ประกอบด้วยร้านค้าจำหน่ายผ้าไหม, เครื่องหนัง, เครื่องประดับอัญมณี, เครื่องเบญจรงค์, ร้านตัดเสื้อ, ร้านเสริมสวยสำหรับสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี รวมทั้งร้านอาหารบาร์บีคิว คอร์เนอร์ เปิดให้บริการ ชั้น 2 ทั้งมื้อกลางวันและมื้อค่ำ
ชั้น 3 และชั้น 4 ประกอบด้วยร้านค้าด้านศิลปวัตถุที่รวบรวมศิลปวัตถุจากทั่วมุมโลก ทั้ง ศิลปะจีน, ศิลปะไทย และศิลปะยุโรป รวมทั้งของแต่งบ้านสไตล์แอนทีค กว่า 80 ร้าน และห้องนิทรรศการ ที่ใช้จัดแสดงผลงานศิลปะของศิลปินแนวหน้า โดยจัดสลับหมุนเวียนไปตลอดทั้งปี
นอกจากนี้ทุกวันเสาร์แรกของเดือน โดยการบริหารงานของบริษัท รีเวอร์ไซค์ อ๊อคชั่น เฮ้าส์ จำกัด ได้จัดให้มีการประมูลศิลปะและโบราณวัตถุที่ทรงคุณค่า ณ บริเวณห้องประมูล ชั้น 4 ซึ่งเป็นการประมูลต่อเนื่องมาตลอดระยะที่เปิดดำเนินการมากว่า 20 ปี นับได้ว่าเป็นผู้ดำเนินการประมูลที่ได้รับความเชื่อถือมากที่สุด
ท่าเรือมาตรฐานจำนวน 3 ท่า ที่สามารถรองรับนักท่องเที่ยวที่จะมาใช้บริการทั้งเรือท่องเที่ยว, เรืออาหาร, เรือเช่าเหมาลำ ตลอดทั้งวัน สัมผัสบรรยากาศของชีวิตไทยริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา
ซาปาติสตา
ซาปาติสตา หรือ กองทัพปลดปล่อยแห่งชาติซาปาติสตา () เป็นกลุ่มปฏิวัติติดอาวุธที่มีฐานที่มั่นที่รัฐเชียปัส ซึ่งเป็นรัฐที่จนที่สุดของประเทศเม็กซิโก ซึ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เป็นต้นมา ขบวนการนี้ได้ประกาศสงครามกับรัฐบาลเม็กซิโก โดยที่ฐานสังคมของกองทัพส่วนใหญ่เป็นชนพื้นเมืองแต่มีผู้สนับสนุนอื่นอยู่บ้างในเขตเมืองและจากนานาชาติโดยผ่านเว็บ
ผู้นำขบวนการนี้คือรองผู้บัญชาการมาร์โกส (Marcos) ซึ่งรู้จักกันในอีกชื่อว่า Delegate Zero และเขาแตกต่างจากผู้บัญชาการซาปาติสตาคนอื่น ๆ ตรงที่รองผู้บัญชาการมาร์โกสไม่ใช่ชาวมายาพื้นเมือง
กองทัพซาปาติสตานี้ได้ชื่อมาจากนายเอมีเลียโน ซาปาตา (Emiliano Zapata) นักปฏิรูปเกษตรกรรม และผู้บัญชาการของกองทัพปลดปล่อยชาวใต้แห่งชาติ (Liberation Army of the South) ในสมัยการปฏิวัติเม็กซิโก สมาชิกซาปาติสตามองว่าพวกตนเป็นทายาททางความคิดของซาปาตา และในหมู่บ้านซาปาติสตาจะมีภาพฝาผนังเป็นรูปของบุคคลสำคัญที่เป็นผู้จุดประกายอุดมการณ์ของกองทัพ เช่น ซาปาตา, เช เกบารา และรองผู้บัญชาการมาร์โกส (Subcomandante Marcos)
นิวยอร์ก ไทมส์ เรียกขบวนการเคลื่อนไหวซาปาติสตานี้ว่าเป็น การปฏิวัติครั้งแรกในแบบโพสต์โมเดิร์น เนื่องจากซาปาติสตาเป็นกลุ่มปฏิวัติที่หลีกเลี่ยงการติดอาวุธมาตั้งแต่กองทัพรัฐบาลเม็กซิโกได้ปราบปรามการลุกฮือของพวกเขาด้วยกำลังในปี พ.ศ. 2537 กลุ่มซาปาติสตาหันมาใช้ยุทธศาสตร์การต่อสู้แบบใหม่อย่างทันควัน โดยดึงดูดการสนับสนุนจากชาวเม็กซิโกและกลุ่มสังคมนิยม-อนาธิปไตย (socialist-anarchist) จากนานาชาติ โดยที่พวกเขาใช้ประโยชน์จากอินเทอร์เน็ตในการกระจายข้อมูลข่าวสาร และการระดมแรงสนับสนุนจากกลุ่มเอ็นจีโอ (NGOs) และกลุ่มนักต่อสู้เพื่อสังคมต่าง ๆ การเคลื่อนไหวของกลุ่มซาปาติสตานี้ยังได้รับการโฆษณาประชาสัมพันธ์จากวงดนตรีเช่น Rage Against the Machine และ Leftöver Crack ผ่านเพลงของพวกเขา เช่น เพลง People of the Sun
เมื่อมีการติดต่อกับโลกภายนอก จุดยืนของกลุ่มซาปาติสตาคือการต่อต้านโลกาภิวัตน์หรือปฏิโลกาภิวัตน์ (anti-globalization)
และการต่อต้านทุนนิยมหรือเสรีนิยมใหม่ (anti-neoliberalism) ในขณะที่สำหรับการเมืองภายในกลุ่มชนพื้นเมืองของพวกเขา 
จุดยืนของซาปาติสตาคือ การต่อสู้ให้ได้มาซึ่งอำนาจในการบริหารจัดการทรัพยากรของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิในที่ดินที่พวกเขาอาศัยอยู่
อุดมการณ์ของกลุ่มซาปาติสตาเป็นส่วนผสมของสังคมนิยมเสรี (libertarian socialism) การปกครองส่วนท้องถิ่นแบบเสรี 
(libertarian municipalism) มาร์กซิสต์เสรี (liberatian Marxism) และแนวคิดทางการเมืองแบบชนพื้นเมืองเผ่ามายา ซึ่งจริง ๆ แล้ว อุดมการณ์เหล่านี้ไม่ได้เชื่อมโยงกับอุดมการณ์การต่อสู้ดั้งเดิมของเอมีเลียโน ซาปาตา ในด้านการปฏิรูปสังคมเกษตรแต่อย่างใด
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ 2009
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ 2009 () เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 102 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 29 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำโดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ (1981) กลับมาสร้างใหม่ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2009 และ Rose ได้นำเข้ามาขายในประเทศไทย
http://doraeiga.com/2009/
ลอเรนโซที่ 2 เดอ เมดิชิ
ลอเรนโซที่ 2 เดอ เมดิชิ ดยุคแห่งเออร์บิโน () (12 กันยายน ค.ศ. 1492 - (5 เมษายน ค.ศ. 1519) ลอเรนโซที่ 2 เดอ เมดิชิ ดยุคแห่งเออร์บิโนเกิดเมื่อวันที่ (12 กันยายน ค.ศ. 1492 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของเปียโร ดิ ลอเรนโซ เดอ เมดิชิ และอัลฟอนซินา ออร์ซินิ ลอเรนโซสมรสกับมาเดเลน เดอ ลา ทัวร์ โดแวน เคาเทสแห่งบูลอยน (Madeleine de la Tour d'Auvergne) และมีลูกด้วยกันสองคนแคทเธอริน เดอ เมดิชิ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งฝรั่งเศสและอเลสซานโดร เดอ เมดิชิ ดยุคแห่งฟลอเรนซ์ เสียชีวิตด้วยซิฟิลิสเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1519 ที่คาเร็จจิในสาธารณรัฐฟลอเรนซ์
ลอเรนโซเป็นผู้ครองฟลอเรนซ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1513 จนกระทั่งเสียชีวิตและดยุคแห่งเออร์บิโนระหว่างปี ค.ศ. 1516 ถึงปี ค.ศ. 1519
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยแดนปีศาจ 7 ผู้วิเศษ
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยแดนปีศาจ 7 ผู้วิเศษ (Doraemon: Nobita's New Great Adventure into the Underworld) เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 27 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นในปี 2007 ที่มาจากแฟรนไชส์โดราเอมอน ออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 2007 ที่ญี่ปุ่น และเข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เป็นการนำ โดราเอมอน ตอน ท่องแดนเวทมนตร์ ในปี ค.ศ. 1984 กลับมาสร้างใหม่
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่ () ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 26 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำ โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ ในปี ค.ศ. 1980 กลับมาสร้างใหม่ และเข้าฉายในประเทศไทย เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) โดยใช้ชื่อตอนว่า "ไดโนเสาร์ของโนบิตะ"
ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการจัดทำวิดีโอเกมในระบบนินเทนโดดีเอส โดยได้เปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในชื่อเรื่องเดียวกันนี้ เกมได้รับการเปิดตัวโดยเซก้า ในลิขสิทธิ์ของนินเทนโด
แซม คุก
แซม คุก () หรือแซมูเอล คุก () (22 มกราคม ค.ศ. 1931-11 ธันวาคม ค.ศ. 1964) เป็นนักร้องแนวกอสเปล อาร์แอนด์บี ดนตรีโซล และป็อป เป็นนักแต่งเพลง ผู้บริหาร ชาวอเมริกัน ถือเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรก ๆ ของวงการเพลงโซล
คุกมีเพลงฮิตติดท็อป 40 ในอเมริกา 29 เพลง ในระหว่างปี 1957-1965 มีเพลงดังสำคัญ ๆ อย่าง "You Send Me", "A Change Is Gonna Come", "Chain Gang", "Wonderful World" และ "Bring It on Home to Me" คุกยังเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงผิวดำคนแรก ๆ ที่ก้าวสู่วงการธุรกิจ เขาก่อตั้งค่ายเพลงและบริษัทสิ่งพิมพ์ เพื่อขยับขยายงานทางด้านร้องเพลงและแต่งเพลงของเขา ทางด้านงานสังคมเขายังเป็นส่วนหนึ่งของ American Civil Rights Movement
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม
โดราเอมอน ตอน มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม () เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 84 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 24 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2003 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม"
สุรพงศ์ อำพันวงษ์
นายแพทย์สุรพงศ์ อำพันวงษ์ เกิดเมื่อวันที่ เป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทศัลยศาสตร์ มีชื่อเสียงจากการจัดรายการตอบปัญหาทางการแพทย์ ออกอากาศทางโทรทัศน์ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 ชื่อรายการ "ปัญหาชีวิตและสุขภาพ" ตั้งแต่ครั้งแรก วันอาทิตย์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2518 และยังออกอากาศอย่างต่อเนื่องจนถึง พ.ศ. 2550 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย นับเป็นรายการโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศยาวนานที่สุดถึง 32 ปี และรายการ "หมอประจำบ้าน" ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 ถึง พ.ศ. 2540 โดยผู้ดำเนินรายการเพียงคนเดียว
นายแพทย์สุรพงศ์เป็นบุตรคนสุดท้องในจำนวน 4 คนของหลวงประสานสินธุ์ (ทองคำ อำพันวงษ์) และนางพิสมัย อำพันวงษ์ บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็กเนื่องจากป่วยเป็นวัณโรค นายแพทย์สุรพงศ์จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนและโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบการศึกษาจากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบแพทยศาสตร์จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อ พ.ศ. 2505 จบปริญญาเอกด้านศัลยกรรมประสาทจากสหรัฐอเมริกา และแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2514 เริ่มรับราชการที่โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา จนดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกโรคประสาทในปี พ.ศ. 2518 และย้ายไปปฏิบัติงานที่โรงพยาบาลพญาไท 1 ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ ปัจจุบันยังคงตรวจรักษาโรค และเป็นรองประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กลุ่มการแพทย์และธุรกิจต่างประเทศ บริษัท ประสิทธิ์พัฒนา จำกัด (มหาชน) เครือโรงพยาบาลพญาไท
นายแพทย์สุรพงศ์ สมรสกับนางสดศรี อำพันวงษ์ (บุญยะโชติ) ที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีบุตรชายสองคนชื่อ สรโชติ อำพันวงษ์ (สมรสกับ ธีรดา โชควัฒนา บุตรสาวของบุณยสิทธิ์ โชควัฒนา ประธานเครือสหพัฒน์)และ รัฐพงษ์ อำพันวงษ์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลกรุงเทพ(สำนักงานใหญ่)
ปัจจุบันนายแพทย์สุรพงศ์ ยังเขียนบทความด้านสุขภาพตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ และหนังสือพิมพ์บ้านเมือง
เจ้าจอมมารดาหุ่น (แก้ความกำกวม)
เจ้าจอมมารดาหุ่น สามารถหมายถึง
ร็อกเซ็ตต์
ร็อกเซ็ตต์ () เป็นคู่ดูโอชาวสวีเดน แนวป็อป ประกอบด้วยสมาชิกคือ แมรี เฟรดริกสัน และเพอร์ เกสเสิล
ทั้งคู่ประสบความสำเร็จไปทั่วโลกในช่วงปลายยุคทศวรรษ 1980 และต้นทศวรรษ 1990 กับเพลงฮิต "The Look", "Listen To Your Heart", "It Must Have Been Love" และ "Joyride" ทั้ง 4 เพลงเป็นซิงเกิลอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา และยังอันดับ 1 ในอีกหลายประเทศทั่วโลก อัลบั้มของพวกเขา "Look Sharp!" และ "Joyride" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวทั้ง 2 ฝั่งทะเลแอตแลนติก ขณะที่ซิงเกิล "The Look" และ "It Must Have Been Love" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA
หลังจากประสบความสำเร็จในช่วงแรก ร็อกเซ็ตต์ออกผลงานสตูดิโออัลบั้มอีก 3 ชุดคือ "Crash! Boom! Bang!" (1994), "Have a Nice Day" (1999) และ "Room Service" (2001) แต่สองอัลบั้มหลังไม่ได้ออกวางขายในสหรัฐอเมริกา และจากที่เฟรดริกสันป่วยในปี 2002 และเข้ารับการบำบัด ทำให้ต้องขาดหายการทำงานจนมีผลงานใหม่ ในปี 2006 พวกเขาออกอัลบั้ม "The Rox Box" ที่เป็น 4 ซีดีบ็อกซ์เซ็ต พวกเขามีผลงานยอดขายรวมประมาณ 45 ล้านชุดอัลบั้ม และ 25 ล้านชุดซิงเกิลทั่วโลก และมียอดขายอัลบั้มในอเมริกา 3.1 ล้านชุด
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ ( ชื่อเมื่อเกิด: ) (ราว ค.ศ. 1435 - ค.ศ. 1488) เป็นจิตรกร, ประติมากร และช่างทองสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นชาวอิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางจิตรกรรมและประติมากรรม
อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1435 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นผู้ทำงานในสำนักของลอเรนโซ เดอ เมดิชิ และเสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 1488 ลูกศิษย์ของเวอร์โรชชิโอก็ได้แก่เลโอนาร์โด ดา วินชี, เปียโตร เปรูจิโน, โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา และ ซานโดร บอตติเชลลี แต่ก็มีอิทธิพลต่อ ไมเคิล แอนเจโลด้วย
ประทักษ์ ประทีปะเสน
ประทักษ์ ประทีปะเสน นักไวโอลิน และวาทยากรที่มีชื่อเสียง เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านดนตรีสากล สังกัดกองการสังคีต กรมศิลปากร และเป็นผู้อำนวยเพลง วงดุริยางค์เครื่องลม แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประทักษ์ ประทีปะเสน จบการศึกษาจากวชิราวุธวิทยาลัย แล้วไปศึกษาต่อด้านดนตรีที่ประเทศอังกฤษ และได้รับทุนรัฐบาลไทยไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา ด้านไวโอลินและการอำนวยเพลง จนสำเร็จปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ได้รับเชิญให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ A.R.A.M. (Associate of the Royal Academy of Music) ในปี พ.ศ. 2528
ประทักษ์ ประทีปะเสน เข้ารับราชการที่กรมศิลปากร มีความสามารถในการเล่นดนตรีทั้งแนวดนตรีคลาสสิก แจ๊ส ไลท์มิวสิก และดนตรีไทย จนกระทั่งเกษียณอายุราชการ ในตำแหน่งนักวิชาการละครและดนตรี 10 (ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน วิชาการละครและดนตรี (โขน ละคร และดนตรี)) กรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ
ประทักษ์ ประทีปะเสน สมรสกับแพทย์หญิง มันทนา ประทีปะเสน
สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์
สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ () เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในอังกฤษ ตั้งอยู่ที่เมืองเชฟฟีลด์ เทศมณฑลยอร์กเชอร์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1867 ปัจจุบันลงแข่งขันในฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป โดยถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลระดับอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดสโมสรหนึ่งของโลก และมีอายุมากที่สุดเป็นลำดับที่ 3 ในระบบฟุตบอลลีกของอังกฤษ มีฉายาว่า "The Owls" หรือ "นกเค้าแมว"
ในอดีตสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ เวนส์เดย์ เคยเป็นแชมป์ลีกสูงสุดของอังกฤษมาแล้ว 4 สมัย, เอฟเอคัพ 3 สมัย และฟุตบอลลีกคัพอีก 1 สมัย มีสนามเหย้าของตัวเอง คือฮิลส์โบโร สเตเดียม
ในปี ค.ศ. 2014 เชฟฟีลด์เวนส์เดย์ได้ถูกเดชพล จันศิริ นักธุรกิจชาวไทยซื้อกิจการด้วยเงิน 37.5 ล้านปอนด์ (ราว 1,875 ล้านบาท) ซึ่งเป็นเงินส่วนตัวไม่เกี่ยวกับธุรกิจ และตั้งเป้าพาสโมสรขึ้นสู่พรีเมียร์ลีกให้ได้ภายในปี ค.ศ. 2017 ซึ่งเป็นเวลาก่อนสโมสรก่อตั้งครบรอบ 150 ปี โดยสโมสรเชฟฟีลด์เวนส์เดย์จบฤดูกาล 2016–17 ในอันดับที่ 4 ต้องไปเล่นเพลย์ออฟกับทีมสโมสรฟุตบอลฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ ผลปรากฏว่าพ่ายแพ้ต่อฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์ทำให้ไม่สามารถทำได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ ซึ่งต่อมาฮัตเดอร์ฟิลด์สามารถเลื่อนชั้นสู่พรีเมี่ยร์ลีกเป็นทีมสุดท้าย
ในปี ค.ศ. 1820 ได้มีการก่อตั้งสโมสรคริกเก็ตขึ้นภายใต้ชื่อ "สโมสรคริกเก็ต เดอะ เวนส์เดย์"
พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย
“พระแม่มารีแห่งเซนิกาลเลีย” เป็นงานที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาที่เสร็จในปี ค.ศ. 1474 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งมาร์เค ภายในวังของดยุคแห่งเออร์บิโนที่เออร์บิโนในประเทศอิตาลี เดิมเป็นภาพเขียนที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตา มาเรีย เดลเล กราซีนอกกำแพง (Extra moenia) ที่เมืองเซนิกาลเลีย (Senigallia) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อของภาพ
จากการซ่อมแซมภาพในคริสต์ทศวรรษ 1950 ทำให้พบการใช้แสงของเปียโรและอิทธิพลที่ได้รับจากศิลปินชั้นเอกของเฟลมมิชในรายละเอียดเช่นตะกร้าที่คลุมด้วยผ้าลินนินบนฉากหลัง, ปะการังและผ้าคลุมผมของพระแม่มารี แสงที่ส่องอย่างเหมือนจริงเข้ามาทางหน้าต่างทางด้านซ้ายของภาพเป็นสัญลักษณ์ของจุดเริ่มต้นของการทรงครรภ์พระเยซู (Conception) ผ้าลินนินหมายถึงความบริสุทธิ์ของพระองค์ จากกล่องขนมปังศักดิ์สิทธิ์ (Host) บนชั้นและสร้อยประคำบนพระศอของพระบุตรแนะให้เห็นถึงความเกี่ยวข้องกับพิธีศีลศักดิ์สิทธิ์ การยืนนิ่งคิดของผู้อยู่ในภาพก็ให้ความหมายในทำนองเดียวกัน
คุณธรรมสามอย่าง (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล"
คุณธรรมสามอย่าง (ภาษาอังกฤษ: Cardinal and Theological Virtues ) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่เขียนในปี ค.ศ. 1511 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1511 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพนี้ตั้งอยู่ภายใน “ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura ) เป็นอุปมานิทัศน์ของคุณธรรมสามอย่างในภาพของสตรีสามคนและคิวปิดที่มีฉากหลังเป็นชนบท:
มิวส์ (แก้ความกำกวม)
มิวส์ อาจจะหมายถึง
คาโรลีนแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค
คาโรลีนแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค () หรือที่ในอังกฤษเรียกว่า แคโรลีนแห่งอันส์บัค () เป็นเจ้าหญิงเยอรมันจากราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์นซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่พระราชวงศ์อังกฤษ เป็นธิดาของโยฮันน์ ฟรีดริช มาเกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค กับเจ้าหญิงเอเลโอโนเรอ แอร์ดมุทเทอ แห่งซัคเซิน-ไอเซนัค
ก่อนที่จะทรงเสกสมรสกับพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ ทรงได้รับข้อเสนอให้เป็นพระราชินีแห่งสเปนแต่ไม่ทรงยอมรับ เพราะถ้าทรงยอมรับพระองค์ก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นโรมันคาทอลิก หลังจากนั้นไม่นานก็ทรงพบพระเจ้าจอร์จผู้ที่ทรงเสกสมรสด้วยเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1705 และทรงได้รับการราชาภิเษกเป็นพระราชินีเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1727 เป็นพระราชินีระหว่างวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1727 ถึงวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1737 พระราชินีคาร์โรไลน์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1737 ที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในอังกฤษ เมื่อพระชนมายุได้ 54 พรรษา
รายพระนามพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์
บทความนี้รวบรวม รายพระนามพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ (ดัตช์: "Koningen der Nederlanden") ประกอบไปด้วยรายพระนามสตัดเฮาเดอร์แห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาตั้งแต่ พ.ศ. 2099 ซึ่งได้รับการเลือกตั้งจากมณฑลกึ่งปกครองตนเองในสาธารณรัฐดัตช์และผู้สำเร็จราชการแทน แต่ในทางพฤตินัย (และภายหลังรวมถึงทางนิตินัย) เป็นตำแหน่งประมุขสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ โดยสตัดเฮาเดอร์ทุกพระองค์เป็นพระราชบรรพบุรุษเจ้าของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ในสมัยปัจจุบัน โดยระบอบราชาธิปไตยของเนเธอร์แลนด์ได้รับการสถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2358
ในช่วง พ.ศ. 2102 ถึง พ.ศ. 2338 เป็นช่วงของสาธารณรัฐดัตช์ ต้นกำเนิดของพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์สามารถย้อนกลับไปถึงการแต่งตั้งวิลเลิมแห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ขึ้นเป็นสตัดเฮาเดอร์แห่งฮอลแลนด์ เซลันด์ และยูเทรกต์ ในปี พ.ศ. 2102 โดยพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงถูกถอดออกจากตำแหน่งและกลายเป็นผู้นำในการลุกฮือของดัตช์ ตามมาด้วยการที่ผู้สำเร็จราชการแทนได้แต่งตั้งให้พระองค์ทรงเป็นสตัดเฮาเดอร์ของจังหวัดที่เกิดการลุกฮือต่อต้านในปี พ.ศ. 2115 และสตัดเฮาเดอร์พระองค์ถัดมาทุกพระองค์ล้วนสืบเชื้อสายมาจากวิลเลิมแห่งออเรนจ์-นัสเซาหรือจากพระอนุชาของพระองค์ วิลเลิมที่ 6 เป็นพระโอรสในสตัดเฮาเดอร์พระองค์สุดท้าย ซึ่งต่อมาพระองค์ทรงทำสงครามชนะนโปเลียนที่ 1 ในปี พ.ศ. 2356 พระองค์ก็ทรงเข้ารับการสาบานพระองค์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และทรงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่า สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิมที่ 1
เมื่อวิลเลิมที่ 3 เสด็สวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท ลำดับราชสันตติวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาจึงสิ้นสุดลง ซึ่งแตกต่างจากจังหวัดอื่น เช่น ฟรีสแลนด์ โกรนิงเงิน และเดรนเทอ ที่มักจะเลือกสตัดเฮาเดอร์ของตนจากราชวงศ์นัสเซา เริ่มต้นจากยอนที่ 6 พระอนุชาในวิลเลิมที่ 1 ซึ่งราชสันตติวงศ์สายนี้เองที่ดำรงพระยศเป็นสตัดเฮาเดอร์พระประมุขแห่งสาธารณรัฐ และเป็นราชสันตติวงศ์ของพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์พระองค์แรก
เอลินอร์แห่งพรอว็องส์
พระนางเอลินอร์แห่งพรอว็องส์ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ () (ราว ค.ศ. 1223 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1291)
เอลินอร์แห่งพรอว็องส์เกิดที่แอ็กซ็อง-พรอว็องส์ เป็นธิดาคนที่สองของราโมน เบอเรนเกอร์ที่ 4 เคานต์แห่งพรอว็องส์ (Ramon Berenguer IV, Count of Provence) และเบียทริซแห่งซาวอย (Beatrice of Savoy) ลูกสาวทั้งสี่คนได้เป็นพระราชินีกันทุกคน เอลินอร์ก็เช่นเดียวกับพระมารดาและพระอัยกีที่ทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้มีพระสิริโฉมงดงาม มีพระเกศาสีน้ำตาลไหม้และพระเนตรที่งดงาม Peter Langtoft speaks of her as "The erle's daughter, the fairest may of life". เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1235 เอลินอร์ก็ทรงหมั้นหมายกับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษ แมทธิว แพริสบรรยายว่าทรง “jamque duodennem” (มีพระชนมายุสิบสองพรรษา) เมื่อเสด็จมาถึงราชอาณาจักรอังกฤษเพื่อการเสกสมรส ทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1236 พระนางเอลิเนอร์และพระเจ้าเฮนรีมีพระราชโอรสธิดาด้วยกันห้าพระองค์รวมทั้งสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ
เอเลเนอร์ก็ทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 แห่งอังกฤษเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1236 พระองค์ไม่ทรงเคยเดินทางมาอังกฤษหรือพบกับพระเจ้าเฮนรีก่อนหน้าที่จะเสกสมรสที่มหาวิหารแคนเทอร์เบอรี โดยมีเอ็ดมันด์ ริช อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีเป็นผู้ประกอบพิธี เอลินอร์ทรงพระภูษาทองระยับที่รัดบั้นพระองค์แน่นและบานออกไปเป็นพลีทถึงพระบาท แขนพระภูษายาวและตกแต่งชายด้วยขนเออร์มิน หลังจากที่ทรงม้าเข้ากรุงลอนดอนในวันเดียวกันในขบวนที่มีประชาชนเรียงรายเพื่อต้องรับทั้งสองพระองค์ เอลินอร์ได้รับการราชาภิเษกเป็นพระราชินีที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ที่ตามด้วยงานเลี้ยงใหญ่ที่หรูหราที่เต็มไปด้วยแขกที่เป็นขุนนาง
พระนางเอลินอร์และพระเจ้าเฮนรีมีพระราชโอรสธิดาด้วยกันห้าพระองค์พระนางเอลินอร์ทรงได้ชื่อว่าทรงเป็นผู้คงแก่เรียน มีความเฉลียวฉลาด และทรงมีความสามารถในการเขียนโคลงกลอน รวมทั้งมีพระสิริโฉมที่งดงาม และทรงเป็นผู้นำทางด้านการแต่งกาย โดยทรงสั่งฉลองพระองค์เข้ามาจาก พระองค์มักจะทรงฉลองพระองค์นอกที่ยาวและสลับสี และรัดพระองค์ด้วยเงินหรือทองที่เสียบมีดอย่างปล่อยๆ และมักจะทรงผ้าไหมทอเป็นลาย (Damask) สีแดงที่ตกแต่งเป็นดอกจิกสี่กลีบ บนพระเศียรทรงหมวกแบบกล่อง (pillbox cap) พระราชินีเอเลเนอร์ทรงเป็นผู้นำในการแต่งกายแบบใหม่ของยุคกลาง (wimple) ในอังกฤษ ที่ทำให้ “ใบหน้าแง้มออกมาเหมือนดอกไม้” จากเครื่องแต่งผม
พระนางเอลินอร์ดูเหมือนจะอุทิศพระองค์ให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดพระราชโอรสองค์โต เมื่อประชวรหนักในปี ค.ศ. 1246 พระองค์ก็ทรงอยู่เฝ้าที่แอบบีบิวลีถึงสามอาทิตย์ซึ่งเป็นเวลานานกว่าที่ทางอารามอนุญาตให้บุคคลภายนอกพำนัก พระองค์ทรงเป็นผู้มีส่วนทำให้พระสวามีพระราชทานดัชชีแกสโคนีให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด แคเธอรินพระราชธิดาองค์สุดท้องดูเหมือนจะเป็นพระโรคที่ทำให้พระกรรณหนวก เมื่อสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 3 พรรษาทั้งพระนางเอลินอร์และพระเจ้าเฮนรีก็ทรงพระโทมนัสต่อการสูญเสียเป็นอันมาก
การเสด็จเยี่ยม (ราฟาเอล)
"ดูบทความหลักที่ การเสด็จเยี่ยม"
การเสด็จเยี่ยม () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโด มาดริดในประเทศสเปน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1837
ราฟาเอลเขียน “การเสด็จเยี่ยม” เสร็จราวปี ค.ศ. 1517 ที่เป็นภาพพระแม่มารีย์เสด็จไปเยี่ยมนักบุญเอลิซาเบธเพื่อจะบอกข่าวการทรงครรภ์ของนาง เป็นงานที่จ้างโดยโจวันบัตติสตา บรันโกนีโอ เดลลากวีลา (Giovanbattista Branconio dell'Aquila) ตามคำขอจากมารีโนบิดาสำหรับชาเปลประจำตระกูลที่โบสถ์ซันซิลเวสเตรเดโอกีลา (ภรรยาของมาริโนชื่อเอลิซาเบธ) ต่อมาพระเจ้าเฟลีเปที่ 4 แห่งสเปนทรงซื้อในปี ค.ศ. 1655 และทรงนำไปไว้ที่เอลเอสโกเรียล (El Escorial)
จักรพรรดิเหลียวไท่จง
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวไท่จง (เย่ว์ลู่เต๋อกวง) (902-947) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในจักรพรรดิเหลียวไท่จู่ โดยเป็นพระอนุชาในองค์ชายเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระราชบิดาของจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อเย่ว์ลู่ทู่อี้ พระเชษฐาซึ่งเป็นองค์รัชทายาท ถูกฮองเฮาสู้ลี่ว์พระมารดาและข้าราชสำนักบีบบังคับ ให้ลี้ภัยไปยังราชสำนักโฮ่วถัง และตั้ง เย่ว์ลู่เต๋อกวง พระราชโอรสองค์รองที่ทรงพระปรีชาสามารถด้านการทหาร ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแทน เมื่อจักรพรรดิเหลียวไท่จู่สวรรคตในปี พ.ศ. 1469 (ค.ศ. 926) องค์รัชทายาทเย่ว์ลู่เต๋อกวง พระชนม์ 24 พรรษา จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเหลียวไท่จง จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เหลียว
จักรพรรดิเหลียวไท่จงทรงสานนโยบายการปกครองของเหลียวไท่จู่พระราชบิดา และทรงศึกษาวัฒนธรรมของชาวฮั่น ส่วนการปกครองได้นำระบอบการปกครองของราชวงศ์ถังมาใช้ และสนับสนุนการเกษตร จึงทำให้เศรษฐกิจของต้าเหลียวและขุมกำลังเจริญรุดหน้าและเข้มแข็งขึ้น
ปี ค.ศ. 936 (พ.ศ. 1479) เหลียวไท่จงทรงสบโอกาสเข้ามาขยายอิทธิพลในภาคกลาง โดยกองทัพเหลียว (ชิตัน) ได้ยกทัพเข้ามาช่วยสือจิ้งถัง
ล้มล้างราชวงศ์โฮ่วถัง (หนึ่งในห้าราชวงศ์) และสถาปนาราชวงศ์โฮ่วจิ้นขึ้น โดยโฮ่วจิ้นได้รับดินแดนแถบมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานซี 16 เมือง (ปัจจุบันคือปักกิ่งและต้าถง) อีกทั้งบรรณาการประจำปีเป็นการตอบแทน
แต่เมื่อสือจิ้งถังสิ้นชีพลง ผู้สืบทอดตำแหน่งต้องการเป็นอิสระจากต้าเหลียว จักรพรรดิเหลียวไท่จงจึงยกกองทัพลงใต้บุกยึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์โฮ่วจิ้นได้สำเร็จ แต่เนื่องจากทรงไม่ได้เตรียมกองเสบียงมา เหล่าทหารจึงต้องออกปล้นเสบียงของชาวบ้านตลอดทางที่ผ่าน จึงทำให้ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากชาวบ้าน กองทัพเหลียวจึงต้องถอยร่นกลับขึ้นเหนือ และจักรพรรดิเหลียวไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการถอยร่นกลับขึ้นเหนือในครั้งนี้
เมื่อกองทัพเหลียวกลับถึงเมืองหลวง ก็เกิดการแย่งชิงราชสมบัติกันระหว่างหลี่หู พระราชอนุชาในจักรพรรดิเหลียวไท่จง และเย่ว์ลี่หร่วนพระโอรสในองค์รัชทายาทองค์ก่อน ที่ร่วมรบในสงครามครั้งนี้ นายทัพได้ยกเขาให้ขึ้นครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิเหลียวซื่อจง ปรากฏว่าหลี่หู ที่ซู่ว์ลี่ฮองเฮาสนับสนุนพ่ายแพ้ จึงตกลงกันทำสัญญาว่าจะให้ทายาทของทั้ง 2 สายสลับกันขึ้นครองราชสมบัติ ส่วนเหลียวซื่อจง ฮองเฮาก็สนับสนุนให้ครองราชย์ต่อไป
ด้านครอบครัว
โลงหิน
โลงหิน (ภาษาอังกฤษ: Sarcophagus) หมายถึงที่บรรจุศพที่ส่วนใหญ่แกะหรือตัดจากหิน คำว่า “sarcophagus” มาจากภาษากรีก “σαρξ sarx” ที่แปลว่า “เนี้อสด” และ “φαγειν phagein” ที่แปลว่า “กิน” เมื่อรวมกันเป็น “sarkophagus” จึงหมายถึง “กินเนื้อสด” จากวลี “lithos sarkophagos (λιθος σαρκοφάγος)” กลายมาหมายถึงหินปูนที่เชื่อว่าสามารถทำให้ศพที่บรรจุไว้เน่าสลายไปได้
“โลงหิน” ส่วนใหญ่จะออกแบบให้วางเหนือดินฉะนั้นจึงมักจะแกะสลักอย่างสวยงาม, ตกแต่ง หรือ สร้างอย่างงดงาม บางครั้งก็จะสร้างแบบลอยตัว หรือเป็นส่วนหนึ่งของที่บรรจุศพที่หรูหรา หรือเป็นชุด หรือบางครั้งก็จะใช้ตั้งภายในคริพต์เช่นภายในสิ่งก่อสร้างทางคริสต์ศาสนา ในสมัยอียิปต์โบราณโลงหินใช้เป็นเปลือกนอกเพื่อปกป้องจุโลงอีกหลายชั้นข้างในของมัมมี่ และมักจะแกะจากอะลาบาสเตอร์
“โลงหิน” บางครั้งอาจจะทำจากโลหะหรือพลาสเตอร์หรือหินปูนใช้ในสมัยโรมันจนกระทั่งมาถึงสมัยการฝังศพใต้ดินของผู้นับถือคริสต์ศาสนา ซึ่งมักจะทำกันในที่บรรจุศพที่ทำจากหินปูน ที่ทำให้การใช้โลงหินหมดความนิยมลงไป.
โลงหินอาจจะใช้บรรยายสิ่งก่อสร้างที่เป็นคอนกรีตขนาดใหญ่ที่สร้างรอบโรงงานพลังงานนิวเคลียร์ที่เชอร์โนบิลหลังจากการเกิดอุบัติเหต
จักรพรรดิเหลียวมู่จง
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวมู่จง (ค.ศ. 931-969) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เหลียว เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวไท่จง ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 951-969 สืบต่อจากจักรพรรดิเหลียวซื่อจงที่ถูกปลงพระชนม์ไปตั้งแต่ ค.ศ. 951 (พ.ศ. 1494)
ในรัชกาลของพระองค์มีข่าวลือว่าเกิดกบฏและโรคระบาดขึ้น ซึ่งเป็นการปล่อยข่าวจากฝ่ายตรงข้ามกับพระองค์ ซึ่งก็คือราชสกุลเย่ว์ลี่ทั้ง 2 สายของพระองค์และสกุลเซี่ยวของพระชายาเซี่ยว
และโปรดให้ปลดขุนนางที่เคยรับราชการในรัชสมัยจักรพรรดิเหลียวซื่อจงออกจนหมดและโปรดให้ใช้กองทัพนี้ป้องกันการกบฏจากฝั่งตรงข้ามของพระองค์และทรงใช้ความโหดร้าย
ในการปกครองกองทัพนี้ทรงใช้ความมั่นคงและความมั่นคงในการปกครองบ้านเมืองในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 952 (พ.ศ. 1495) มีพระปิตุลา (อา) พระองค์หนึ่ง
ได้ทรงเขียนจดหมายไปยังราชวงศ์โฮ่วโจวเนื้อความบอกว่า "มู่จงนั้นเป็นคนเมาและไม่มีความทะเยอทะยาน" แต่เหลียวมู่จงนั้นได้ค้นพบจดหมายฉบับนี้และสั่งประหารพระปิตุลาองค์นั้น
เดือนต่อมาทรงสั่งประหารพระเชษฐาหรือพระราชอนุชาของจักรพรรดิองค์ก่อนองค์หนึ่งคือเย่ว์ลี่หลูกัวที่พยายามก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงปราบได้ต่อมาเดือนตุลาคม ค.ศ. 953 (พ.ศ. 1496)
มีเชื้อพระวงศ์ทั้งพระเชษฐาพระราชอนุชาและขุนนางข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลายคนวางแผนก่อกบฏแต่เหลียวมู่จงทรงค้นพบแผนนี้จึงสั่งประหารขุนนางเหล่านั้นส่วนเชื้อพระวงศ์เหล่านั้นให้
คุมขังแทนการประหารและเหตุการณ์คล้ายคลึงนี้ได้เกิดขึ้นอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 959 (พ.ศ. 1502) เมื่อเชื้อพระวงศ์ชุดเดิมได้รับการปล่อยตัวแต่ผู้ก่อการถูกฆ่าหมด
จักรพรรดิเหลียวมู่จงสวรรคตด้วยการถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 969 (พ.ศ. 1512) ขณะพระชนม์เพียง 38 พรรษาเย่ว์ลี่เสียนพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจงขึ้นครองราชย์สืบต่อมามีพระนามว่าจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง
จูเซปเป กวาร์นีเอรี
บาร์โตโลเมโอ จูเซปเป อันโตนีโอ กวาร์นีเอรี "เดล เกซุ" () (21 สิงหาคม ค.ศ. 1698 - 17 ตุลาคม ค.ศ. 1744) เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงจากเมืองเกรโมนา ประเทศอิตาลี มีชื่อเสียงเทียบเคียงได้กับอันโตนีโอ สตราดีวารี (1644-1737) โดยจูเซปเปเป็นหลานชายของอันเดรอา กวาร์นีเอรี (1626-1698) ที่เคยเรียนรู้วิชาทำไวโอลินในตระกูลอามาตี และเป็นลูกศิษย์ของนีโกลา อามาตี เช่นเดียวกับอันโตนีโอ สตราดีวารี
จูเซปเป กวาร์นีเอรี มีฉายาว่า "เดล เกซู" (, ) เนื่องจากไวโอลินที่เขาผลิต จะใช้ตรา เป็นรูปกางเขนละตินและอักษรย่อ IHS ของคณะเยสุอิต
ไวโอลินตัวที่มีชื่อเสียงที่สุดของเดล เกซู คือไวโอลินชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (The Cannon) ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1743 เคยเป็นไวโอลินที่นิกโกเลาะ ปากานีนี ใช้เล่นจนวาระสุดท้าย ปัจจุบันเป็นสมบัติของเมืองเจนัว และได้รับการจดทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
ดิอาเซียนเวย์
"ดิอาเซียนเวย์" () เป็นบทเพลงประจำสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) อย่างเป็นทางการ ประพันธ์ทำนองโดย กิตติคุณ สดประเสริฐ และสำเภา ไตรอุดม คำร้องโดย พยอม วลัยพัชรา จากประเทศไทย เพลงนี้ได้รับการคัดเลือกเป็นเพลงประจำสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จากผลงานเพลงที่เข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลงจากชาติสมาชิกอาเซียนทั้ง 10 ประเทศ
แนวคิดในการมีเพลงประจำอาเซียนเกิดขึ้นครั้งแรกจากการหารือในที่ประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศ ครั้งที่ 29 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537 โดยที่ประชุมมีความเห็นว่าอาเซียนควรจะมีเพลงประจำอาเซียน เพื่อใช้เปิดในช่วงของการจัดกิจกรรมต่างๆ ทางด้านวัฒนธรรมและสนเทศ โดยการจัดทำโครงการประกวดเพลงประจำอาเซียนนั้น ที่ประชุมมีมติให้ใช้เงินจากกองทุนวัฒนธรรมอาเซียน
ต่อมาในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศ ครั้งที่ 29 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2540 ที่ประเทศมาเลเซีย ได้มีการพิจารณาเพลงประจำอาเซียนที่เข้าประกวดในรอบสุดท้าย โดยเพลงที่เข้ารอบในครั้งนั้นเป็นเพลงจากประเทศไทย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ซึ่งบทเพลงที่ได้รับรางวัลชนะเลิศคือเพลง ASEAN Song of Unity จากประเทศฟิลิปปินส์ แต่เพลงดังกล่าวนี้ไม่เป็นที่รู้จักแพร่หลายในประเทศสมาชิก เนื่องจากได้ใช้เปิดเฉพาะในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสนเทศและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ทำให้การประชุมสุดยอดอาเซียนช่วงต่อมามีการแต่งเพลงเพื่อใช้เปิดในที่ประชุมเป็นคราวๆ ไป
เพื่อให้เป็นไปตามกฎบัตรอาเซียนบทที่ 40 ซึ่งระบุให้อาเซียนมีเพลงประจำอาเซียน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงได้มอบหมายให้ประเทศไทยเป็นผู้ดำเนินการจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียน โดยที่ประชุมประเทศสมาชิกอาเซียนได้เห็นชอบให้กำหนดรูปแบบการแข่งขันเป็น open competition ทั้งนี้ อาเซียนได้มอบหมายให้สำนักเลขานุการอาเซียนในแต่ละประเทศกลั่นกรองคุณสมบัติเบื้องต้นและจัดส่งให้ประเทศไทยภายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551
กรมอาเซียน กระทรวงการต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรไทย ได้ดำเนินการเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียนระดับภูมิภาคในรอบแรก เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงแรม Pullman Bangkok King Power โดยมีกรรมการจากประเทศสมาชิกอาเซียนประเทศละ 1 คน ซึ่งคณะกรรมการการประกวดได้คัดเลือกเพลงจำนวน 10 เพลงให้เข้ารอบสุดท้าย จากผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลง และได้ดำเนินการประกวดรอบตัดสิน เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดยคณะผู้ตัดสินประกอบด้วยกรรมการจากอาเซียน 10 คนในรอบแรก และจากประเทศนอกอาเซียนอีก 3 คน ได้แก่ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน และประเทศออสเตรเลีย โดยที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกเพลง "The ASEAN Way" (ดิอาเซียนเวย์) ของประเทศไทย ซึ่งประพันธ์โดยกิตติคุณ สดประเสริฐ (ทำนองและเรียบเรียง) สำเภา ไตรอุดม (ทำนอง) และพะยอม วลัยพัชรา (เนื้อร้อง) ให้เป็นเพลงประจำอาเซียน
เพลงดิอาเซียนเวย์ได้เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ณ โรงละครอักษรา โดยมีวงดุริยางค์ทหารเรือของกองทัพเรือไทยเป็นผู้บรรเลงเพลง และได้ใช้บรรเลงอย่างเป็นทางการในพิธีเปิดการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย
หลักเกณฑ์การประกวดเพลงประจำอาเซียนมีดังนี้ทั้งนี้ ผู้ชนะเลิศการประกวดจะได้รับเงินรางวัล 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม (ภาษาอังกฤษ: Symbolism in arts) คือขบวนการทางศิลปะที่เกิดขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มาจากฝรั่งเศสและเบลเยียมในการเขียนกวีนิพนธ์และการสร้างศิลปะอื่นๆ
ลัทธิสัญลักษณ์นิยมเป็นปฏิกิริยาต่อลัทธิธรรมชาตินิยม (Naturalism) และ ลัทธิสัจจะนิยม (Realism) เป็นขบวนการที่ต่อต้านขบวนการอุดมคตินิยมที่พยายามจับความเป็นจริงอย่างละเอียดละออและพยายามยกระดับความธรรมดาขึ้นมาเหนืออุดมการณ์ ขบวนการเหล่านี้สนับสนุนความคิดทางเจตภาพ (spirituality), ทางจินตนาการ และทางความฝัน ทางที่นำไปสู่สัญลักษณ์นิยมเริ่มด้วยปฏิกิริยา นักเขียนบางคนเช่นยอรีส-คาร์ล อุยสมองส (Joris-Karl Huysmans) เริ่มด้วยการเป็นนักธรรมชาตินิยมก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนักสัญลักษณ์นิยม การเปลี่ยนแปลงของอุยสมองสมาจากความตื่นตัวในความสนใจทางศาสนาและทางเจตนิยม
ในวรรณคดีขบวนการมีรากฐานมาจาก “ดอกไม้แห่งความชั่วร้าย” (Les Fleurs du mal) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1857 โดยชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire). การวิวัฒนาการดำเนินต่อมาโดยสเตฟแฟน มาล์ลาร์เม (Stéphane Mallarmé) และพอล แวร์แลน (Paul Verlaine) ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 และ 1870 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1880 ขบวนการก็แสดงออกด้วยการออกคำแถลงอุดมการณ์และการสร้างความนิยมในหมู่นักเขียนในยุคนั้น งานของเอ็ดการ์ แอลเล็น โป (Edgar Allan Poe) ผู้โบเดอแลร์ชื่นชมและแปลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มีอิทธิพลต่อและเป็นแหล่งของภาพพจน์ต่างๆ สาหรับผู้ติดตามขบวนการนี้
สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกต่างจากขบวนการทางวรรณกรรมตรงที่ สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกมาจากทางด้านกอธิคของศิลปะจินตนิยม แต่จินตนิยมเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยอารมณ์และการมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่างๆ และสัญลักษณ์นิยมเป็นศิลปะที่คงที่และขลัง
คตินิยมเส้นกั้นสี
คตินิยมเส้นกั้นสี () เป็นลักษณะการเขียนภาพของลัทธิประทับใจยุคหลังที่เด่น (bold) และราบ (flat) แยกจากสิ่งแวดล้อมด้วยขอบสีเข้ม ๆ เป็นคำที่นักวิจารณ์เอดัวร์ ดูว์ฌาร์แด็ง (Édouard Dujardin) เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1888 ศิลปินเช่นเอมีล แบร์นาร์ (Émile Bernard), หลุยส์ อ็องเกอแต็ง (Louis Anquetin), ปอล โกแก็ง และคนอื่น ๆ ใช้วิธีการเขียนเช่นนี้ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กลัวซอเน" () หมายถึงเทคนิคในการใช้ลวดเชื่อมชิ้นต่าง ๆ ของฝุ่นแก้วเข้าด้วยกันก่อนที่จะเผา
"พระเยซูเหลือง" () ที่เขียนในปี ค.ศ. 1889 ถือกันว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของงานเขียนแบบคตินิยมเส้นกั้นสี ปอล โกแก็ง ลดบริเวณต่างในภาพลงมาเหลือเพียงสีเหลืองโดยแยกพระเยซูออกมาด้วยขอบสีดำหนัก งานลักษณะนี้เกือบจะไม่ให้ความสนใจในทฤษฎีการเขียนภาพแบบทัศนียภาพที่เคยทำกันมาและลบการลดหลั่นของสีต่าง ๆ ในภาพจนแบนราบ ซึ่งเป็นสองลักษณะที่เด่นของการเขียนภาพอย่างสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยายุคหลัง
การแยกสีของคตินิยมเส้นกั้นสีสะท้อนให้เห็นความขาดการต่อเนื่องซึ่งเป็นลักษณะของการเขียนภาพแบบศิลปะสมัยใหม่ (เอเวอร์เดลล์, ค.ศ. 1997)
ลิฟต์
ลิฟต์เป็นพาหนะเคลื่อนที่ในแนวดิ่งชนิดหนึ่ง มีประสิทธิภาพในการเคลื่อนย้ายคนหรือสิ่งของระหว่างชั้นในอาคาร ลิฟต์ในปัจจุบันใช้พลังงานมอเตอร์ไฟฟ้าในการทำงาน
สุเชาว์ พงษ์วิไล
สุเชาว์ พงษ์วิไล เป็นนักแสดงชายเจ้าบทบาท เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2489 ที่จังหวัดลพบุรี สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยวิชาการก่อสร้าง (คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ในปัจจุบัน) เริ่มอาชีพนักแสดงด้วยการเป็นนักแสดงละครเวทีของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เมื่ออายุได้ 30 กว่าแล้ว โดยการรับบทเป็นพระเอก ต่อมาละครเวทีเรื่องนี้ได้มีโอกาสแพร่ภาพออกโทรทัศน์ทางช่อง 5 จึงมีผู้เห็นแววและชักชวนเข้าสู่การแสดงภาพยนตร์ โดยภาพยนตร์เรื่องแรกที่แสดงคือ กิเลสคน ในปี พ.ศ. 2520 ต่อมาก็คือ สวัสดีคุณครู พ.ศ. 2521 และเทพธิดาบาร์ พ.ศ 2521 เป็นเรื่องที่สาม
รับบทร้ายครั้งแรกในละครของช่อง 3 เรื่อง ขุนศึก โดยการแนะนำและกำกับโดย สักกะ จารุจินดา รวมทั้งเคยรับตลกเป็นกะเทยด้วยในเรื่อง ขบวนการคนใช้ เมื่อปี พ.ศ. 2529 จากการกำกับของ ชนะ คราประยูร
สุเชาว์ พงษ์วิไล มีบทบาทที่เป็นที่รู้จักกันดีในบทของดาวร้ายในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง ระยะหลังมีการเปลี่ยนมารับบทพ่อหรือตัวละครอาวุโสขึ้นมาบ้าง ผลงานในระยะหลัง ได้แก่ สุริโยไท (พ.ศ. 2544), ผีสามบาท (พ.ศ. 2544), องค์บาก (พ.ศ. 2546), สุดสาคร (พ.ศ. 2549), A Moment in June ณ ขณะรัก (พ.ศ. 2552) และ 2022 สึนามิ วันโลกสังหาร ในปีเดียวกัน เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ยังร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอของธนพล อินทฤทธิ์ ในเพลง "18 ฝน" ด้วยการรับบทเป็นพ่อของ สิทธิพร นิยม ในปี พ.ศ. 2537 และในเพลง "รอยกรีดที่ข้อมือ" ของภานุพงศ์ จำปาเฟื่อง ในปี พ.ศ. 2547 ซึ่งสร้างมาจากชีวิตจริงของลูกสาวตนเองอีกด้วย และในเพลง "อกหัก รุ่นเก๋า" ของวรนุช กนกากร ในปี พ.ศ. 2552
ชีวิตส่วนตัว สุเชาว์แต่งงานแล้ว มีบุตรสาว 1 คน ชื่อ ณิฐา พงษ์วิไล
ทะเลสาบออนแทรีโอ
ทะเลสาบออนแทรีโอ () เป็นทะเลสาบหนึ่งในจำนวนห้าทะเลสาบในภูมิภาคเกรตเลกส์ ทางด้านทิศเหนือติดกับรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ส่วนทางด้านใต้ติดกับคาบสมุทรไนแอการาและรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นทะเลสาบที่เล็กที่สุดและเป็นทะเลสาบเดียวที่ไม่มีพรมแดนติดกับรัฐมิชิแกนของสหรัฐอเมริกา
ทะเลสาบออนแทรีโอ เป็นทะเลสาบที่มีขนาดเล็กที่สุดในภูมิภาคเกรตเลกส์ โดยมีพื้นที่ประมาณ 19,529 ตารางกิโลเมตร แต่มีปริมาณน้ำมากกว่าทะเลสาบอีรี โดยมีปริมาณทั้งสิ้น 1,640 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความยาวชายฝั่งเป็นอันดับที่ 14 ของโลก คือมีความยาวทั้งสิ้น 1,146 กิโลเมตร
ทะเลสาบออนแทรีโอตั้งอยู่ที่ความสูง 75 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล มีความกว้าง 85 กิโลเมตร และมีความยาว 311 กิโลเมตร มีระดับความลึกเฉลี่ย 86 เมตร จุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 244 เมตร
มีแม่น้ำไนแอการาไหลเข้ามาจากทะเลสาบอีรี มีแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ไหลออกจากทะเลสาบสู่มหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ยังมีแม่น้ำอื่นๆที่สำคัญ ได้แก่ แม่น้ำดอน แม่น้ำฮัมเมอร์ แม่น้ำเทรนท์ สถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่น่าสนใจอีก เช่น อ่าวแฮร์มิลตัน อ่าวควินตี เกาะโตรอนโต เกาะทาวแซนด์ และเกาะวูลฟ ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในทะเลสาบออนแทรีโอ ตั้งอยู่ไกล้กับเมืองคิงสตัน ปากแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ ซึ่งเป็นจุดที่มีเรือโดยสารข้ามฝากระหว่างสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
กำเนิดวีนัส (บอตติเชลลี)
กำเนิดวีนัส () เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเร็นซ์ในประเทศอิตาลี
ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “กำเนิดวีนัส” ระหว่างปี ค.ศ. 1484 ถึงปี ค.ศ. 1486 ที่เป็นภาพของวีนัสลอยมาเกยฝั่งอย่างผู้หญิงเต็มตัว
ภาพใหญ่เช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” อาจจะเขียนสำหรับวิลลาดิคาสเตลโลของลอเร็นโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ราวปี ค.ศ. 1482 หรืออาจจะก่อนหน้านั้นก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่า “วีนัส” ที่เขียนให้ลอเร็นโซและที่กล่าวถึงโดยจอร์โจ วาซารีอาจจะเป็นงานคนละชิ้นกับชิ้นนี้ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าเป็นงานที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองความรักของจุยเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ (Giuliano di Piero de' Medici) (ผู้ที่เสียชีวิตในกรณีการคบคิดพัซซิในปี ค.ศ. 1478) ต่อซิโมเน็ตตา คัตตาเนโอ เวสปุชชิ (Simonetta Cattaneo Vespucci) ผู้ที่พำนักอยู่ที่เมืองพอร์โตเวเนเร ที่ติดทะเลและเป็นเมืองที่ตำนานว่าเป็นที่เกิดของวีนัส เชื่อกันว่าบอตติเชลลีเองก็หลงรักซิโมเน็ตตาคนสวยผู้เป็นภรรยาน้อยของเดอ เมดิชิ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ก็ตาม ภาพก็ยังมีความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดกับมหากาพย์ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “Fasti” โดยโอวิด และ “Verses” โดย โพลิเซียโน นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าซิโมเน็ตตาเป็นนางแบบของวีนัสและของสตรีในภาพอื่นๆ ที่บอตติเชลลีเขียนเช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ”
เทพีวีนัสลอยมาจากทะเลมาเกยฝั่งบนหอยที่ถูกเป่ามาโดยเซไฟรัส (Zephyrus) ผู้เป็นเทพแห่งลมตะวันตกและเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ โดยมีเทพีองค์หนึ่งของเทพีโฮแร (Horae) ซึ่งเป็นเทพีแห่งฤดูมารออยู่และยื่นมอบเสื้อคลุมลายดอกไม้ให้
บรรยากาศของภาพที่ออกไปทางที่ไม่ใช่ศิลปะคริสต์ศาสนาอย่างเช่นภาพส่วนใหญ่ที่เขียนในยุคเดียวกัน เป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจที่ภาพเขียนไม่ถูกทำลายในกองไฟของจิโรลาโม ซาโวนาโรลา (Girolamo Savonarola) ที่งานของบอตติเชลลีหลายชิ้นที่เห็นว่าเป็นงานนอกรีตนอกรอยถูกทำลายไป แต่อาจจะเป็นเพราะบอตติเชลลีมีความสนิทกับลอเร็นโซ เดอ เมดิชิซึ่งอาจจะมีส่วนช่วยทำให้งานชิ้นนี้รอดมาได้
ลักษณะร่างกายของวีนัสและรายละเอียดรองไม่ได้สัดส่วนตามธรรมชาติตามทฤษฎีของสัจจะนิยมของเลโอนาร์โด ดา วินชี หรือราฟาเอล ที่เห็นได้ชัดคือคอที่สูงยาวของวีนัสและไหล่ซ้ายที่ลู่ซึ่งดูไม่ถูกส่วน บางคนก็สันนิษฐานเป็นลักษณะที่มาก่อนสมัยแมนเนอริสม์
งานเขียนนี้เป็นหนึ่งในภาพชุดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากคำบรรบายของนักประวัติศาสตร์อัสซีเรียนลูเซียนในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ของงานเขียนกรีกโบราณชิ้นเอกซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว นอกจากนั้นบอตติเชลลีก็ยังใช้ภาพเขียนโบราณ “วีนัสอนาดีโอเมเน” (Venus Anadyomene) โดย อเพลเลส (Apelles) เป็นแบบ ซึ่งคำว่า “Anadyomene” หมายถึงขึ้นมาจากทะเลซึ่งบอตติเชลลีนำมาใช้เป็น “กำเนิดวีนัส” ซึ่งเป็นชื่อที่มารู้จักกันดีในคริสต์ศตวรรษที่ 19th และมีความคล้ายคลึงกับประติมากรรมอโฟรไดทีโดยแพร็กซิเทลีส
บอตติเชลลีไม่เคยเห็นจิตรกรรมฝาผนังของวีนัสที่ปอมเปอี แต่อาจจะเห็นภาพที่ลอกเลียนมาที่มีชื่อเสียงที่เขียนโดยอเพลเลสที่ลูเชียนกล่าวถึง
ในสมัยกรีกโรมันหอยเป็นสัญลักษณ์ของอวัยวะของสตรี
ท่าทางยืนของวีนัสของบอตติเชลลีละม้ายท่ายืนของ “วีนัสแห่งเมดิชิ” ที่เป็นประติมากรรมหินอ่อนจากสมัยกรีกโรมันของงานสะสมของตระกูลเมดิชิ ซึ่งบอตติเชลลีมีโอกาสได้ศึกษา
กลางวัน
กลางวัน () โดยทั่วไปหมายถึงช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ได้ฉายลงบนพื้นผิวโลก หรือเท่ากับช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้นไปจนถึงดวงอาทิตย์ตก เมื่อโลกหมุนไปตำแหน่งของกลางวันก็จะเปลี่ยนไป ความยาวนานของกลางวันขึ้นอยู่กับตำแหน่งบนโลกและความเอียงของแกนโลกที่หันเข้าหาดวงอาทิตย์ ส่วนด้านที่แสงอาทิตย์ไม่ได้ฉายลงบนโลกเรียกว่ากลางคืน
ทำนองเดียวกับดาวเคราะห์อื่น ๆ กลางวันคือช่วงเวลาที่พื้นผิวของดาวเคราะห์นั้นได้รับแสงสว่างจากดาวฤกษ์ในระบบสุริยะของตนเอง
การโต้แย้งเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์
"ดูบทความหลักที่ ศีลศักดิ์สิทธิ์"
ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์ (ภาษาอังกฤษ: Disputation of the Holy Sacrament หรือ La disputa del sacramento หรือ La disputa) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ภาพ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องเซนยาทูรา” (Stanza della Segnatura) ซึ่งเป็นห้องสมุดส่วนพระองค์ของพระสันตะปาปาที่ใช้เป็นทีประชุมของศาลของพระสันตะปาปา (อาดัมส์ 344)
ภาพ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” มาจากงานของนักประวัติศาสตร์ศิลปะลอรี อาดัมส์ ในภาพราฟาเอลสร้างภาพที่มีทั้งสวรรค์และนรก ด้านบนของภาพมีพระเยซูล้อมรอบด้วยพระแม่มารี, นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ และบุคคลอื่นๆ จากพระคัมภีร์เช่นอาดัม, โมเสส และ เจคอป พระเจ้าประทับอยู่เหนือพระเยซูเป็นการแสดงว่าทรงผู้ครองสวรรค์ ด้านล่างมีตาลปัตรใส่ขนมปังศักดิ์สิทธิ์ (monstrance) วางกลางบนแท่นบูชา สองข้างแท่นบูชาเป็นนักคริสต์ศาสนวิทยาถกเถียงกันเรื่องการแปรรูปของพระเยซู (Transubstantiation) (อาดัมส์ 345) การใช้ยูคาริสต์เป็นสัญลักษณ์แทนร่างของพระเยซูเป็นหัวเรื่องของการปุจฉาวิสัชนา ในบรรดานักคริสต์ศาสนวิทยาก็มีสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2, สมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4, จิโรลาโม ซาโวนาโรลา (Girolamo Savonarola) และดานเต อลิเกียริ (Dante Alighieri) พระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ทรงฉลองพระองค์สีทองอยู่ทางล่างขวาของภาพโดยมีดานเตอยู่ข้างหลังใส่เสื้อสีแดงและสวมมงกุฏลอเรลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ (อาดัมส์ 346) ทางมุมล่างซ้ายผู้ที่เป็นชายศีรษะล้านยืนอ่านหนังสือพิงราวระเบียงคือ โดนาโต ดันเจโล บรามันเตสถาปนิกคนสำคัญผู้ที่เป็นที่นับถือของราฟาเอล
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง (เย่ว์ลี่เสียน) (ค.ศ. 948 - 982) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์เหลียว ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 969 - 982
เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อจักรพรรดิเหลียวมู่จงทรงถูกปลงพระชนม์ระหว่างล่าสัตว์ ทรงได้รับการสนับสนุนจากราชสกุลชี่ตันทั้งสองฝ่ายและขุนนางชาวฮั่น จึงอัญเชิญองค์ชายเย่ว์ลี่เสียนขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง เมื่อพระชนม์เพียง 21 พรรษา
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง ทรงมีคุณูปการมากมาย เริ่มต้นด้วยการแต่งตั้งขุนนางชาวฮั่นให้เข้ามารับราชการในราชสำนักเหลียว ฯลฯ เรื่องการทหารทรงส่งทหารไปช่วยราชวงศ์เป่ยฮั่น (ราชวงศ์ฮั่นเหนือ) ที่กำลังถูกกองทัพซ่งที่นำโดยจักรพรรดิซ่งไท่จู่รุกราน แต่เมื่อเข้าไปช่วยก็ถูกตีแตกกลับมา
จักรพรรดิเหลียวจิ่งจงสวรรคตหลังจากทรงกลับจากการล่าสัตว์ในปี ค.ศ. 982 (พ.ศ. 1525) ขณะพระชนม์เพียง 34 พรรษา พระราชโอรสคือ องค์ชายเย่ว์ลี่หลงซีว์ขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นจักรพรรดิเหลียวเซิ่งจง
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง เป็นเทศบาลขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ที่ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี อยู่ห่างจากเมืองราชบุรี ไปทางทิศเหนือ ประมาณ 42 กิโลเมตร เป็นเมืองเศรษฐกิจสำคัญของจังหวัดราชบุรี และเป็นศูนย์กลางในการเดินทางระหว่าง จังหวัดราชบุรี กาญจนบุรี และนครปฐม
แต่เดิมเรียกว่าตำบลบ้านโป่ง ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ออกพระราชบัญญัติจัดตั้งตำบลบ้านโป่งขึ้นเป็นสุขาภิบาลบ้านโป่ง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 เมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองประเทศในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการตราพระราชบัญญัติจัดระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 
และได้ประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสุขาภิบาลบ้านโป่งขึ้นใหม่เป็นเทศบาลเมืองบ้านโป่ง เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ.2478 โดยในเริ่มแรก (สมัยเริ่มการ) กระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้ง นายบุญ เชาว์ฉลาด เป็นนายกเทศมนตรี มีขุนดำเนินสวัสดิ์ และนายบุญนาค กลิ่นหอม เป็น มนตรี (เทศมนตรี) เพื่อเข้ามาบริหารงานกิจการของเทศบาลเป็นคณะแรก
"สำนักงานเทศบาลเมืองบ้านโป่ง" เดิมตั้งอยู่ระหว่างที่ว่าการ อำเภอบ้านโป่งกับที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขบ้านโป่ง และต่อมาในสมัย นายกิจ ทรัพย์เย็น เป็นนายกเทศมนตรี ได้พิจารณาเห็นว่าสำนักงานเทศบาลคับแคบ จึงได้ซื้อที่ดินริมถนนทรงพล (ตรงข้ามกับวัดดอนตูม) สร้างเป็นสำนักงานเทศบาลเมืองบ้านโป่งขึ้น เป็นอาคารแบบทันสมัย 2 ชั้น เปิดทำการเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2507 และเมื่อปี พ.ศ.2530 ในสมัย นายพยุง เจริญสุข เป็นนายกเทศมนตรี ได้ปรับปรุงอาคารสำนักงานเทศบาลเป็นอาคาร 4 ชั้น เชื่อมกับอาคาร 2 ชั้น และในปี พ.ศ.2541 ในสมัย นายวัฒนา เจษฎิฐิติกุล เป็นนายกเทศมนตรี ได้ทำการรื้อถอนอาคาร 2 ชั้น และก่อสร้างใหม่ เป็นอาคาร 4 ชั้นต่อเชื่อมกับอาคาร 4 ชั้นเดิม แล้วเสร็จเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2542
ดวงตราสัญลักษณ์ของเทศบาลเป็นรูปพระนารายณ์ ทรงเสือ เพราะเมืองบ้านโป่ง เป็นที่ตั้งค่ายลูกเสือและเสือป่า ในสมัยพระบาทสมเด็จ พระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 และทรงฝึกเสือป่าและลูกเสือ ตลอดจนฝึกซ้อมรบในบริเวณเมืองบ้านโป่ง ประกอบกับ พระองค์ทรงพระราชสมภพ ในวันเสาร์ และเทวดาประจำวันเสาร์ คือ พระนารายณ์ทรงเสือเพื่อเป็นการรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ เทศบาลฯจึงกำหนดดวงตราสัญลักษณ์ขึ้นเป็นรูปพระนารายณ์ทรงเสือ
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง มีจำนวนประชากร 21,587 คน ปี 2552
เทศบาลเมืองบ้านโป่ง มีพื้นที่ครอบคลุม 1 ตำบลคือ ตำบลบ้านโป่ง มีพื้นที่รวม 2.91 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,819 ไร่
ชุมชนภายในเขตเทศบาล มีจำนวน 20 ชุมชน ประกอบด้วย