hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
เซลโซ โกโซ
เซลโซ โกโซ () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2516 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 2)เสมอ 2 แพ้ 27 
โกโซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2534 แพ้คะแนน แซมมี เบอร์นาเบ้ จากนั้น ขึ้นชกในฟิลิปปินส์เป็นส่วนใหญ่ แพ้บ้าง ชนะบ้าง มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน ยอดชิงชัย ศรทองยิม และเทพสตาร์ เฉลิมศรี จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 โกโซยังมาชกในไทยอีกหลายครั้ง แพ้คะแนน ต้อยติ่ง เกียรติเพชรน้อย ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม แพ้น็อค รุ่งเรือง เกียรติปากพนัง ยก 7 และยังไปชกที่เกาหลีใต้และญี่ปุ่นด้วย แต่ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป จากนั้นมาชกแพ้คะแนน จ้าวสิงห์ทอง เฉลิมศรีใน พ.ศ. 2539 และมาชกแพ้น็อค เสาหิน ส.ธนิกุล ยก 1 ใน พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น โกโซหยุดชกไปสามปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ออร์เก ดีโก ยก 1 ที่ฟิลิปินส์จากนั้นก็แขวนนวมไป
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่เมือง Ormoc City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 89 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 22) เสมอ 10 แพ้ 37 
ทอบรัลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค เอลิเซโอ คาสตาเนราส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เรย์ ลีกัส โรแลนโด วาเลนทิน ทอบรัลลาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ริค ซิโอโดร่า ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ทอบรัลลายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดน เนียเตส ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ทอบรัลลาได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 จากนั้น ไปชกแพ้น็อค ฮิโรกิ อิโอกะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น ทอบรัลลา ยังขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2537 กับอลัน มอร์เรแต่ไม่มีการตัดสิน จากนั้น เขาก็แขวนนวมไป
วอน เซียงซุง
วอน เซียงซุง () นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 1 ครั้ง แพ้ 1
มัธยมกะ
นิกายมัธยมกะ () เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานยุคแรกที่ก่อตั้งโดยท่านนาคารชุนะ คำว่ามัธยมกะมาจากคำว่ามัชฌิมาปฏิปทา บางครั้งเรียกนิกายนี้ว่าศูนยตา เพราะคำสอนของนิกายนี้เน้นที่ความว่างเปล่าของสรรพสิ่ง และเรียกผู้ที่นับถือนิกายนี้เรียกว่า มาธยมิกะ (Mādhyamika) คณาจารย์สำคัญของนิกายนี้ เช่น จันทรกีรติ
คัมภีร์ที่สำคัญของนิกายนี้มีหลายเล่ม ที่เขียนโดยท่านนาคารชุนะได้แก่ มาธยมิกศาสตร์ ทวาทศนิกายศาสตร์ ปรัชญาปารมิตาศาสตร์ และที่เขียนโดยลูกศิษย์ของท่าน เช่น ศตศาสตร์ของท่านเทวะ กรกาลรัตนศาสตร์ของท่านภาววิเวก
คำสอนของนิกายนี้เน้นที่หลักปฏิจสมุปบาทและศูนยตา โดยถือว่าสรรพสิ่งทั้งหลายไม่มีความอยู่ด้วยตัวเอง (สวภาวะ) แต่เกิดได้เพราะอาศัยเหตุปัจจัยอิงกันเกิด ปฏิเสธทั้งทิฐิข้างที่กล่าวอ้างว่าสรรพสิ่งมีอยู่จริง (สัสสตทิฐิ) และที่ถือว่าขาดศูนย์ (อุจเฉททิฐิ) คำสอนของนิกายนี้ขัดแย้งกับนิกายโยคาจารอย่างรุนแรง ในแง่ที่ว่านิกายโยคาจารยอมรับการมีอยู่ของสวภาวะแต่นิกายมัธยมกะไม่ยอมรับ มีการโจมตีกันว่าเป็นมิจฉาทิฐิในพุทธศาสนาทั้งสองฝ่าย
นิกายมัธยมกะ เป็นคำสอนแนวปฏิเสธ และเป็นเพียงปรัชญา ที่ทำให้หลุดพ้นไปไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎีตามนิกายอื่นๆ ที่โจมตี โดยนิกายที่ต่อยอดให้มัธยมกะ คือนิกายเทนได ที่พยายามต่อความคิด
กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียศูนย์กลาง
กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียศูนย์กลาง หรือ กลุ่มภาษานิวเคลียร์มาลาโย-โพลีเนเซีย เป็นสาขาของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนซึ่งคาดว่ามีแหล่งกำเนิดอยู่ที่เกาะซูลาเวซี แยกเป็น 2 สาขาคือ
สกุลมะกอก
สกุลมะกอก ("Spondias") เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ Anacardiaceae ประกอบด้วยพืช 17 สปีชีส์ โดย 7 ชนิดอยู่ในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ และ 10 ชนิดอยู่ในเอเชีย แต่มีเพียง 10 ชนิดเท่านั้นที่ผลสามารถรับประทานได้และมีการนำไปเพาะปลูก ได้แก่
จุณฑา
จุณฑา เป็นเทพีตามความเชื่อของมหายานที่กลายร่างมาจากธารณีมนต์ โดยเทวีจุณฑาจะปรากฏองค์เพื่อคุ้มครองผู้สวดธารณีมนต์บทจุณฑาธารณี รูปปั้นของพระนางมีทั้งแบบ 4 กร และแบบ 12 กร ชื่ออื่นๆ ได้แก่ จุนทรา จันทรา จุณฑาวัชรี และศานติเทวะ
จักรพรรดิคอนสตันไทน์มหาราช
จักรพรรดิคอนสตันไทน์ที่ 1 (I 27 กุมภาพันธ์ ประมาณ ค.ศ. 272 – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 337) ครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 306 ถึงวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 312 มีพระนามเต็มว่า “Flavius Valerius Aurelius Constantinus” หรือที่รู้จักกันว่า “คอนสตันไทน์ที่ 1” ในบรรดาผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก หรือ “คอนสตันไทน์มหาราช” หรือ “นักบุญคอนสตันไทน์” ในบรรดาผู้นับถือนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์หรือนิกายไบแซนไทน์คาทอลิก พระราชกรณียกิจสำคัญที่สุดคือการประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจักรวรรดิโรมันเมือปี ค.ศ. 313 จักพรรดิคอนสตันไทน์ที่ 1 จึงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของจักรวรรดิโรมันที่นับถือศาสนาคริสต์ตามพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลาน (Edict of Milan) ที่ประกาศโดยจักรพรรดิลีซีนีอุส (Licinius) ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระองค์ พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเป็นพระราชกฤษฎีกาที่ยกเลิกการทารุณกรรมต่อคริสต์ศาสนิกชนทั่วทั้งจักรวรรดิโรมัน
ตามปฏิทินศาสนาของไบเซ็นไทน์ของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ และนิการคาทอลิกตะวันออกแห่งไบเซนไทน์บันทึกจักพรรดิคอนสตันไทน์ที่ 1และเฮเลนแห่งคอนสแตนติโนเปิลพระมารดาว่าเป็นนักบุญ แต่ในปฏิทินศาสนาของตะวันตกไม่มีอยู่ในรายนามนักบุญ คอนสตันไทน์ได้รับนาม “มหาราช” เพราะพระราชกรณียกิจต่างที่ทรงทำให้ต่อคริสต์ศาสนา
ในปี ค.ศ. 324 จักรพรรดิคอนสตันไทน์ทรงประกาศการปรับปรุงเมืองไบเซนเทียมให้เป็น “กรุงโรมใหม่” (Nova Roma) และเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 330 ทรงประกาศให้เมืองไบเซ็นเทียมเป็นเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิโรมัน เมืองไบเซ็นเทียมเปลื่ยนชื่อเป็น “คอนสแตนติโนเปิล” แปลว่า “เมืองของคอนสตันไทน์” หลังจากจักพรรดิคอนสตันไทน์สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 337 เมืองคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์ต่อมาอีกกว่าหนึ่งพันปียกเว้นเพียงระยะเวลาสั้นๆ เมื่อถูกปล้นและเผาและยึดครองระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สี่ เมื่อปี ค.ศ. 1204 ในที่สุดการเป็นเมืองหลวงก็มาสิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิออตโตมันเมื่อปี ค.ศ. 1453
อสูรน้อยคิทาโร่
อสูรน้อยคิทาโร่ () เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น แนวแอ็คชั่นแฟนตาซี ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง อสูรน้อยคิทาโร่ นำแสดงโดย เอย์จิ เวนท์ซ, เรนะ ทานากะ, คันเป ฮาซามะ, โย โออิซุมิ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2550 และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เฉพาะโรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ เท่านั้น
มนุษย์หนู (โย โออิซุมิ) รับจ้างมนุษย์ด้วยการให้เพื่อน ๆ ผีออกอาละวาดไล่ผู้คนในอพาร์ตเมนต์เพื่อไล่ที่ แต่ถูก คิทาโร่ (เอย์จิ เวนท์ซ) ขัดขวางซะก่อน มนุษย์หนูเลยเข้าไปในศาลเจ้าปีศาจจิ้งจอกและได้พบกับหินเรืองแสงสีเขียวก้อนหนึ่งเข้า และได้ขโมยมาโดยที่ไม่รู้ว่า นั่นคือ "หินปีศาจ" ของปีศาจจิ้งจอก คูโกะ (ซาโตชิ ฮาชิโมโตะ) จึงทำให้คูโกะโกรธแค้นมาก และประกาศตามล่าผู้ที่ขโมยไป
มนุษย์หนูนำเอาหินก้อนนี้ไปขายให้กับฮารุฮิโกะ (โก ริจู) พ่อของเคนตะ (รุกะ อุจิดะ) เด็กผู้ที่ชื่นชอบในตัวคิทาโร่ และ มิกะ (มาโอะ อิโนะอุเอะ) พี่สาวของเคนตะ ได้ไปเจอเข้าและถูกความชั่วร้ายจากหินครอบงำ จึงขโมยไป และถูกตำรวจจับขังคุก
คิทาโร่ ผีน้อยที่มีผมซ่อนเข็มเป็นอาวุธจึงต้องปกป้องเคนตะกับมิกะ พร้อมความช่ววยเหลือจากเพื่อน ๆ ผีทั้งหลาย ทั้ง พ่อตาเดียว (ให้เสียงพากย์โดย อิซามุ ทาโนนากะ) และปีศาจแมวสาว (เรนะ ทานากะ) และเพื่อน ๆ พ้องผีทั้งหลาย โดยทั้งหมดต้องเผชิญกับปีศาจจิ้งจอกที่เจ่าเล่ห์และเหล่าลูกสมุน
อิสึมิ
อิสึมิ หรือ อิซึมิ หรือ อิซุมิ สามารถหมายถึง
เมสเซนเจอร์ (ยานอวกาศ)
ยานเมสเซนเจอร์ () เป็นยานอวกาศขององค์การนาซา ส่งขึ้นจากพื้นโลกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเป้าหมายเพื่อสำรวจพื้นผิวของดาวพุธ เป็นโครงการแรกในรอบ 30 ปีที่มีการส่งยานไปสำรวจดาวพุธ ยานเพียงลำเดียวก่อนหน้านี้คือ ยานมาริเนอร์ 10 ซึ่งสิ้นสุดภารกิจไปตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2518
ยานเมสเซนเจอร์ได้บินผ่านดาวพุธเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่ระดับความสูงประมาณ 200 กิโลเมตร จากพื้นผิว และตามกำหนดการที่วางไว้ ยานเมสเซนเจอร์จะบินผ่านดาวพุธอีก 2 ครั้งในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2551 และ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 ก่อนจะเข้าสู่วงโคจรในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 เพื่อเริ่มภารกิจการสำรวจ
ภารกิจการสำรวจของเมสเซนเจอร์สิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 เมื่อตัวยานได้พุ่งชนกับผิวดาวพุธ
ถนนอโศกมนตรี
ถนนอโศกมนตรี () เป็นถนนสายสั้น ๆ ในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 1.3 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกอโศกมนตรีซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนสุขุมวิทกับถนนรัชดาภิเษก (ที่มุ่งหน้ามาจากเขตคลองเตย) มุ่งไปทางทิศเหนือในพื้นที่แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา ข้ามคลองแสนแสบ เข้าพื้นที่แขวงมักกะสัน เขตราชเทวี ไปสิ้นสุดที่แยกอโศก-เพชรบุรีซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนเพชรบุรี ปัจจุบันถนนเส้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของวงแหวนรัชดาภิเษก และตรงไปเป็นถนนอโศก-ดินแดง
ถนนอโศกมนตรีเดิมมีชื่อเรียกว่า "ซอยสุขุมวิท 21 (ซอยอโศก)" และ "ถนนอโศก" โดยกรุงเทพมหานครได้เปลี่ยนชื่อเป็น ถนนอโศกมนตรี เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2547 ตามข้อเสนอของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่พระอโศกมนตรี (เรียม เศวตเศรณี) ซึ่งเป็นข้าราชการในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้อุทิศที่ดินร่วมกับเจ้าของที่ดินรายอื่นและซื้อที่ดินที่เป็นตลาดเดิมมอบให้เทศบาลนครกรุงเทพสร้างถนนสายนี้
สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ มีโรงพยาบาลจักษุรัตนิน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร) โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ตึกจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อาคารสภาวิชาชีพบัญชีฯ และสยามสมาคมในพระบรมราชูปถัมภ์
ถนนราชปรารภ
ถนนราชปรารภ () ถนนสายหนึ่งในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 1.4 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่สามเหลี่ยมดินแดง ซึ่งเป็นจุดบรรจบระหว่างถนนราชวิถีกับถนนดินแดงในท้องที่แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี มุ่งไปทางทิศใต้ ผ่านจุดตัดกับถนนรางน้ำและถนนศรีอยุธยา ไปสิ้นสุดที่แยกประตูน้ำซึ่งเป็นแยกตัดกับถนนเพชรบุรี
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ () ภาพยนตร์ญี่ปุ่นในแนวพีเรียดผสมแฟนตาซี นำแสดงโดย โยชิโอะ ฮาราดะ, ซาโตชิ ซึมาบุกิ, โค ชิบาซากิ เข้าฉายในประเทศไทย 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550
เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุหรือในยุคสงครามระหว่างแคว้นปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ 48 ตนหรือที่รู้จักกันในชื่อ มาจินส์ (เทพปีศาจ) สัมผัสได้ว่าเวลาแห่งการกำเนิดของมนุษย์ผู้ทรงด้วยฤทธานุภาพซึ่งเมื่อเติบใหญ่ขึ้นจะกลายเป็นผู้กุมชัยชนะเหนือเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งปวงได้เคลื่อนคล้อยใกล้เข้ามาทุกขณะ
คาเงะมิตสึ ไดโกะ ซามูไรผู้เป็นบิดาของมนุษย์ผู้นั้นซึ่งยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมา คาเงะมิตสึได้ทำข้อตกลงกับเหล่ามาจินส์ทั้ง 48 ตน โดยมีเงื่อนไขให้ตนชนะสงครามและเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าจะเป็นการรบที่ไหนก็ตาม คาเงะมิตสึได้ใช้ 48 อวัยวะสำคัญของร่างกายของลูกชายที่ยังมิได้ถือกำเนิดของเขาคนนี้ไว้เป็นสิ่งค้ำประกันกับพวกปีศาจ
ต่อมาลูกของคาเงะมิตสึได้ถือกำเนิดขึ้น โดยไร้อวัยวะสำคัญของร่างกายทั้ง 48 จนดูเหมือนตัวหนอน แต่สามารถร้องได้ คาเงะมิตสึจึงนำเด็กน้อยใส่ตะกร้าแล้วปล่อยลอยไปตามน้ำ
เป็นโชคดีของเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์ผู้มีนามว่า จูไค (โยชิโอะ ฮาราดะ) เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาได้รับการขนานนามจากจูไคว่า เฮียกกุมารุ จูไคได้ทำการคิดค้นเรื่องการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างยอดเยี่ยมเอาไว้มากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กน้อย เฮียกกุมารุ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป และเฮียกกุมารุยังมีพลังเหนือธรรมชาติหลายประการทำให้เขาสามารถมองเห็น พูดคุยได้ยินทั้งที่ไม่มีตา ปาก หรือ หู และจูไคก็ได้ตีดาบขึ้นมา 2 เล่ม และติดเป็นแขนให้กับเฮียกกุมารุ พร้อมกับสอนเพลงดาบให้
เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เฮียกกุมารุ (ซาโตชิ ซึมาบุกิ) ได้ออกเดินทางเพื่อกำจัด มาจินส์ทั้ง 48 เพื่อนำเอาร่างกายของเขากลับคืนมา หลังจากเดินทางได้ไม่นานเขาก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นเด็กน้อยผู้มีความสามารถเกินวัย เป็นหัวขโมยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนั่นคือ โดโรโระ (โค ชิบาซากิ) ทั้งเฮียกกุมารุและโดโรโระเดินทางไปทั่วอาณาจักรญี่ปุ่น ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่และต่อสู้กับเหล่าปีศาจ โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งเฮียกกุมารุจะได้ร่างกายทั้งหมดคืนกลับมาจากมาจินส์ทั้ง 48 ตน เมื่อเฮียกกุมารุฆ่าปีศาจไป 1 ตน ก็จะได้อวัยวะคืนมา 1 ชิ้น
"Dororo" เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกัน ของโอซามุ เทตสึกะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นผู้ได้ฉายาว่า "บิดาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น" (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ)
โดยได้มี เฉิน เสี่ยวตง นักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นชื่อดังชาวฮ่องกง มาทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องนี้ด้วย และได้ชมซาโตชิ ซึมาบุกิ นักแสดงชาวญี่ปุ่นผู้รับบทนำในเรื่องว่า มีตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง
ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 และฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 เมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 03.25 น.
ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)
ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) () เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นจากถนนสุขุมวิทที่ทางแยกสุขุมวิทในแขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา มุ่งไปทางทิศเหนือ เมื่อถึงปากซอยปรีดี พนมยงค์ 26 (พัฒนเวศม์) จึงเริ่มเป็นเส้นแบ่งพื้นที่การปกครองระหว่างแขวงพระโขนงเหนือกับแขวงคลองตันเหนือ จนกระทั่งผ่านปากซอยปรีดี พนมยงค์ 25 (เจริญมิตร) จึงเข้าแขวงคลองตันเหนือ ไปทางทิศเดิม ข้ามคลองตันเข้าพื้นที่แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง และไปสิ้นสุดที่ทางแยกคลองตัน ซึ่งเป็นจุดบรรจบระหว่างถนนเพชรบุรี ถนนพัฒนาการ และถนนรามคำแหง
ถนนนี้เดิมคือซอยสุขุมวิท 71 สร้างในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณปี พ.ศ. 2485-2486 เทศบาลนครกรุงเทพได้รับมอบมาจากแขวงการทางกรุงเทพ (หน่วยงานของกรมทางหลวง) เมื่อปี พ.ศ. 2503 โดยกรมทางหลวงเรียกซอยนี้ว่า "ทางสายพระโขนง-คลองตัน (ซอยปรีดี)" และต่อมาคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานได้ตั้งชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนสุขุมวิท 71 เมื่อปี พ.ศ. 2513
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สำนักงานเขตวัฒนาโดยคณะกรรมการพิจารณาตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานในพื้นที่เขตวัฒนาได้มีมติให้ตั้งชื่อถนนสุขุมวิท 71 ว่า "ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8 นายกรัฐมนตรีคนที่ 7 หัวหน้าขบวนการเสรีไทย และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร เพื่อสดุดีเกียรติคุณของท่านในฐานะบุคคลสำคัญของชาติ และในวาระที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือยูเนสโก (UNESCO) ประกาศให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญของโลกในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 100 ปีชาตกาลของท่าน และในฐานะที่ปรีดี พนมยงค์ ได้สั่งการให้สร้างถนนเส้นนี้ในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยกรุงเทพมหานครได้อนุมัติให้ใช้ชื่อดังกล่าวเมื่อปี พ.ศ. 2545
สถานที่สำคัญบนถนนเส้นนี้ ได้แก่ สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย และโรงพยาบาลพัฒนเวช
ถนนปรีดีพนมยงค์
ถนนปรีดีพนมยงค์ () เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนโรจนะ ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม 2549 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันถึงอสัญกรรมของท่านรัฐบุรุษอาวุโส เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยาได้เปลี่ยนชื่อถนนโรจนะ ช่วงใจกลางเมือง ระหว่างสะพานปรีดี-ธำรง กับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานพระนครศรีอยุธยา (ศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยาหลังเก่า) เป็นถนนปรีดีพนมยงค์ เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ ในฐานะที่ท่านเป็นบุคคลสำคัญของชาติ ซึ่งเป็นชาวอยุธยา และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 1 คนแรกอีกด้วย
ถนนปรีดี พนมยงค์ (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต)
ถนนปรีดี พนมยงค์ () เป็นชื่อถนนสายหนึ่งภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ช่วงระหว่าง ประตูพหลโยธิน 3 และ ถนนตลาดวิชา ทางมหาวิทยาลัยได้ตั้งชื่อถนนสายที่ขนานไปกับถนนป๋วย อึ๊งภากรณ์ และ ถนนสัญญา ธรรมศักดิ์ ว่า "ถนนปรีดี พนมยงค์" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส, ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8, นายกรัฐมนตรีคนที่ 7, หัวหน้าขบวนการเสรีไทย, และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้ง และผู้ประศาสน์การ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
อาร์ชดยุกเฟลิกซ์แห่งออสเตรีย
อาร์ชดยุกเฟลิกซ์แห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: เฟลิกซ์ เฟรเดอริค ออกัส มาเรีย วอม เซียจ ฟรานซ์ โจเซฟ ปีเตอร์ คาร์ล แอนตัน โรเบิร์ต อ๊อตโต้ พิอุส ไมเคิล เบเนดิกต์ เซบัสเตียน อิกเนเชียส, ภาษาอังกฤษ: Felix Friedrich August Maria vom Siege Franz Joseph Peter Karl Anton Robert Otto Pius Michael Benedikt Sebastian Ignatius von Habsburg-Lorraine) ประสูติเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 ณ พระราชวังเชินบรุนน์ ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 และพระราชบุตรองค์ที่ 4 ในสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 และสมเด็จพระจักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ แอนนา-ยูจีนี่ พอลลีน กาเบรียล โรเบิร์ตไทน์ มารี เดอ เมอร์ซีเดส-เมลชอร์ เจ้าหญิงแห่งอาเรนเบิร์ก ซึ่งเป็นพระธิดาองค์สุดท้องใน เจ้าชายโรเบิร์ต-พรอสเพอร์แห่งอาเรนเบิร์ก และเจ้าหญิงกาเบรียลแห่งเวรด เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ณ วิหารโบลิแยร์ ประเทศฝรั่งเศส ทั้งสองพระองค์มีพระธิดา 4 พระองค์และพระโอรส 3 พระองค์ รวมทั้งสิ้น 7 พระองค์ ดังนี้
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร
ทางพิเศษเฉลิมมหานคร หรือ ระบบทางด่วนขั้นที่ 1 เป็นทางพิเศษสายแรกของประเทศไทย ก่อสร้างและเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 โดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างภาคต่าง ๆ ของประเทศเข้าด้วยกัน โดยไม่ต้องเดินทางผ่านการจราจรหนาแน่นในใจกลางกรุงเทพมหานคร ช่วยลดปริมาณการจราจรที่คับคั่งบนถนนระดับดิน รวมทั้งช่วยให้การขนส่งสินค้าระหว่างท่าเรือคลองเตยกับภาคต่าง ๆ ให้เป็นไปด้วยความสะดวกและรวดเร็ว มีระยะทางทั้งสิ้น 27.1 กิโลเมตร
ทางพิเศษเฉลิมมหานครมีจำนวน 3 เส้นทาง มีจุดเริ่มต้นทางฝั่งทิศเหนือ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก เชื่อมต่อกันที่ทางแยกต่างระดับท่าเรือ ระยะทางรวม 27.1 กิโลเมตร ประกอบด้วย สายดินแดง–ท่าเรือ สายบางนา–ท่าเรือ และสายดาวคะนอง–ท่าเรือ
"ทางพิเศษสายดินแดง–ท่าเรือ" เปิดให้บริการ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2524 ระยะทาง 8.9 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากปลายถนนวิภาวดีรังสิต มุ่งไปทางทิศใต้ ผ่านทางแยกต่างระดับมักกะสัน ผ่านถนนสุขุมวิท ช่วงนี้เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร และเป็นทางระดับดินตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงถนนพระรามที่ 4 และเป็นทางยกระดับอีกครั้งในช่วงถนนพระรามที่ 4 ถึงทางแยกต่างระดับท่าเรือ เชื่อมต่อกับทางพิเศษสายดาวคะนอง–ท่าเรือ ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 6 ด่านคือ ด่านดินแดง, ด่านเพชรบุรี, ด่านสุขุมวิท, ด่านพระรามสี่ 1, ด่านเลียบแม่น้ำ และด่านท่าเรือ 1
"ทางพิเศษสายบางนา–ท่าเรือ" เปิดให้บริการ 17 มกราคม พ.ศ. 2526 ระยะทาง 7.9 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากปลายทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 บริเวณทางแยกต่างระดับบางนา แล้วมุ่งไปทางทิศตะวันตก ผ่านจุดตัดทางพิเศษฉลองรัชที่ทางแยกต่างระดับสุขุมวิท ช่วงนี้เป็นทางระดับดินขนาด 6 ช่องจราจร และเป็นทางยกระดับตั้งแต่ทางแยกต่างระดับสุขุมวิท 50 ถึงทางแยกต่างระดับท่าเรือ ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 4 ด่านคือ ด่านท่าเรือ 2, ด่านอาจณรงค์, ด่านสุขุมวิท 62 และด่านบางนา
"ทางพิเศษสายดาวคะนอง–ท่าเรือ" เปิดให้บริการ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ระยะทาง 10.3 กิโลเมตร แนวสายทางเริ่มจากทางแยกต่างระดับท่าเรือ ผ่านทางแยกต่างระดับบางโคล่ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่สะพานพระราม 9 ช่วงนี้เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร และลดช่องจราจรเหลือ 4 ช่อง ตั้งแต่สะพานพระราม 9 และสิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 2 ทางพิเศษสายนี้ประกอบด้วยด่านเก็บค่าผ่านทางจำนวน 5 ด่านคือ ด่านสาธุประดิษฐ์ 1, ด่านสาธุประดิษฐ์ 2, ด่านพระราม 3, ด่านสุขสวัสดิ์ และด่านดาวคะนอง
เมื่อเปิดใช้ทางพิเศษเฉลิมมหานครแล้ว ได้มีการปรับจุดขึ้น-ลง และด่านเก็บเงินเพิ่มเติมในภายหลังดังนี้
ทางพิเศษฉลองรัช
ทางพิเศษฉลองรัช เป็นทางพิเศษในกรุงเทพมหานคร ก่อสร้างและเปิดให้บริการตลอดสาย เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย มีระยะทางทั้งสิ้น 28.2 กิโลเมตร ทางพิเศษสายนี้เป็นการแบ่งเบาการจราจรบนถนนรามอินทรา และทางพิเศษเฉลิมมหานคร มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมทั้งสิ้น 14 ด่าน
ทางพิเศษฉลองรัชมีจุดเริ่มต้นจากถนนกาญจนาภิเษก ด้านตะวันออก บริเวณทิศใต้ของทางแยกต่างระดับลำลูกกา มุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ยกระดับข้ามถนนสุขาภิบาล 5 และยกระดับข้ามโครงการก่อสร้างถนนเชื่อมถนนสุขาภิบาล 5–ถนนนิมิตใหม่ จนถึงถนนรามอินทราบริเวณกิโลเมตรที่ 5.5 เรียกถนนในช่วงนี้ว่า "ทางพิเศษสายรามอินทรา–วงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร" ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายของทางพิเศษฉลองรัชทางด้านเหนือ มีระยะทาง 9.5 กิโลเมตร ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร เปิดให้ใช้บริการเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2552 และเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้มีพระบรมราชานุญาตให้ทางพิเศษสายนี้ใช้ชื่อทางการว่า "ทางพิเศษฉลองรัช" เช่นเดียวกับทางพิเศษช่วงรามอินทรา–อาจณรงค์ มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 4 ด่าน
การทางพิเศษแห่งประเทศไทยเปิดให้บริการทางพิเศษฉลองรัชช่วง รามอินทรา–อาจณรงค์ เป็นช่วงแรก เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร ระยะทาง 18.7 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 โดยมีเส้นทางเริ่มจากถนนรามอินทรา จากนั้นเส้นทางมุ่งไปทางทิศใต้ ข้ามถนนลาดพร้าว ถนนประชาอุทิศ ถนนพระราม 9 แล้วไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตัดกับทางพิเศษศรีรัช ส่วน D พร้อมกับข้ามถนนรามคำแหง และถนนพัฒนาการ แล้วเลียบแนวคลองตันข้ามถนนสุขุมวิททางด้านตะวันออกของสะพานพระโขนง ไปบรรจบกับทางพิเศษเฉลิมมหานคร สายบางนา–ท่าเรือ ที่บริเวณอาจณรงค์ (ปลายซอยสุขุมวิท 50) มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 10 ด่าน
นอกจากนี้ ยังมีการก่อสร้างถนนคู่ขนานระดับดินของกรุงเทพมหานคร มีชื่อว่าถนนประดิษฐ์มนูธรรม ซึ่งมีเขตติดต่อและขนานกับทางพิเศษฉลองรัช ก่อสร้างเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร เริ่มต้นที่ถนนรามอินทราวิ่งคู่ขนานไปกับทางพิเศษฉลองรัช จนถึงถนนพระราม 9 แล้วมุ่งตรงไปทางทิศใต้ ข้ามทางรถไฟสายตะวันออกและถนนเพชรบุรีตัดใหม่และสิ้นสุดแนวสายทางที่ปลายซอยเอกมัย รวมระยะทาง 13.1 กิโลเมตร
ทางพิเศษฉลองรัชจะมีส่วนต่อขยายไปยังจังหวัดสระบุรี ในชื่อทางพิเศษฉลองรัช–นครนายก–สระบุรี ผ่านพื้นที่ 4 จังหวัด ได้แก่ กรุงเทพมหานคร จังหวัดปทุมธานี จังหวัดนครนายก และจังหวัดสระบุรี โดยจุดเริ่มต้นที่ทางพิเศษฉลองรัช (รามอินทรา–วงแหวนรอบนอก) ผ่านถนนหทัยราษฏร์ ถนนนิมิตใหม่ เข้าสู่จังหวัดปทุมธานี ผ่านพื้นที่โล่ง ตัดถนนลำลูกกา บริเวณคลอง 9 และคลอง 10 เข้าพื้นที่จังหวัดนครนายก ผ่านทางหลวงชนบท นย.3001 ข้ามถนนรังสิต–นครนายก ถนนสุวรรณศร แล้วเลียบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3222 แล้วสิ้นสุดที่ถนนมิตรภาพบริเวณแก่งคอย ระยะทางรวมประมาณ 104 กิโลเมตร โดยโคงการนี้อยู่ในแผนงาน และจะเป็นอีกทางเลือกในการเดินทางไปยังจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทางพิเศษอุดรรัถยา
ทางพิเศษอุดรรัถยา หรือ ทางด่วนสายบางปะอิน–ปากเกร็ด เป็นทางด่วนของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ระยะทางรวม 32 กิโลเมตร มีปลายทางทิศใต้ที่ปลายทางทิศเหนือของทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และมีปลายทางทิศเหนือบนถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ทางพิเศษอุดรรัถยามีวัตถุประสงค์การก่อสร้างเพื่อรองรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 และเพื่อให้ระบบทางพิเศษในตอนบนของกรุงเทพมหานครสมบูรณ์ขึ้น
ทางพิเศษอุดรรัถยามีเส้นทางเชื่อมต่อมาจากทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านเมืองทองธานี จากนั้นเข้าสู่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 แล้วข้ามคลองเชียงราก ก่อนที่ลดระดับเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร โดยมีรั้วกั้นตลอด จากนั้นเข้าสู่อำเภอสามโคก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214 ซึ่งบริเวณนี้จะมีเส้นทางแยกไปทางทิศตะวันออกเพื่อต่อเชื่อมกับถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต หลังจากนี้ เส้นทางจะโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเข้าสู่อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แล้วไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 79 ของถนนกาญจนาภิเษก
ทางพิเศษอุดรรัถยาแบ่งการก่อสร้างเป็น 2 ระยะ ดังนี้ปัจจุบัน การทางพิเศษแห่งประเทศไทยมีโครงการทางพิเศษสายอุดรรัถยา–พระนครศรีอยุธยา (ทางพิเศษอุดรรัถยาส่วนต่อขยาย) เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร แนวสายทางเริ่มจากด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษบางปะอิน สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ระยะทาง 35 กิโลเมตร ทั้งนี้ ได้มีโครงการทางเชื่อมต่อศูนย์ศิลปาชีพบางไทรในโครงการ และยังมีโครงการปรับปรุงทางพิเศษอุดรรัถยา ช่วงบางพูน-บางไทรจากทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจรเป็นทางยกระดับอีกด้วย
ทางพิเศษบูรพาวิถี
ทางพิเศษบูรพาวิถี หรือ ทางด่วน 4 เป็นทางพิเศษที่ดำเนินการการทางพิเศษแห่งประเทศไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2541 และเปิดให้บริการตลอดสายเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 มีจุดเริ่มต้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร สิ้นสุดที่จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจรซ้อนอยู่บนถนนเทพรัตน (หรือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34) เป็นทางพิเศษที่เชื่อมการคมนาคมขนส่งระหว่างกรุงเทพมหานครกับพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกของประเทศ ช่วยลดปริมาณการจราจรบนถนนเทพรัตน และยังคงเป็นอันและเป็นทางพิเศษสายเดียว ที่มีการยกเว้นค่าผ่านทางในช่วงเทศกาลวันหยุดยาว ได้แก่ เทศกาลปีใหม่ และเทศกาลสงกรานต์
ใน พ.ศ. 2543 ทางพิเศษบูรพาวิถีได้รับการจัดอันดับโดย "กินเนสส์บุ๊ค" ให้เป็นสะพานมีความยาวที่สุดในโลก แต่ถูกโค่นสถิติลงในปี พ.ศ. 2551 โดยสะพานเว่ยหนาน-เว่ยเหอในประเทศจีนซึ่งเป็นสะพานรถไฟความเร็วสูง ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นสะพานที่ยาวเป็นอันดับ 6 ของโลกในปัจจุบัน โดยที่อันดับ 1-5 เป็นสะพานทางรถไฟ ทำให้ทางพิเศษบูรพาวิถียังมีตำแหน่งเป็นสะพานทางรถยนต์ที่ยาวที่สุดในโลก
ทางพิเศษบูรพาวิถีเป็นทางพิเศษสายแรกที่ใช้ระบบปิดหรือระบบเก็บเงินตามระยะทาง กล่าวคือ เวลารถที่จะขึ้นทางออกต้องรับบัตรที่ด่านทางเข้า และเวลารถที่จะลงทางด่วนต้องคืนบัตรและจ่ายเงินที่ด่านทางออก ในปัจจุบัน ทางพิเศษกาญจนาภิเษกและทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ก็ใช้ระบบนี้เช่นเดียวกัน
ในวันที่ท้องฟ้าเปิดจะทำให้มองเห็นเขาเขียวบนทางพิเศษตั้งแต่กม.0 ขาออกไปจนถึงกม.55
ทางพิเศษบูรพาวิถีมีแนวสายทางเริ่มที่บริเวณปลายทางพิเศษสายบางนา–อาจณรงค์ (ระบบทางด่วนขั้นที่ 3 สายใต้ตอน S1) บริเวณเขตบางนา กรุงเทพมหานคร โดยใช้พื้นที่เกาะกลางถนนเทพรัตน มุ่งไปทางทิศตะวันออก เข้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ผ่านอำเภอบางพลี ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ผ่านอำเภอบางเสาธง อำเภอบางบ่อ แล้วเข้าสู่จังหวัดฉะเชิงเทรา ผ่านอำเภอบางปะกง ข้ามแม่น้ำบางปะกง และสิ้นสุดที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ระยะทางทั้งสิ้น 55 กิโลเมตร
ในทิศทางขาออก (ไปชลบุรี) มีทางขึ้นจำนวน 7 จุดคือ
และมีทางลงจำนวน 10 จุดคือ
สำหรับทิศทางขาเข้า (ไปบางนา-รามอินทรา-ดินแดง-ดาวคะนอง) มีทางขึ้นจำนวน 10 จุดคือ
และมีทางลงจำนวน 8 จุดคือ
การก่อสร้างตลอดสายแล้วเสร็จตามสัญญาตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2543 (ระยะเวลาก่อสร้างที่ขยายจากแผนงานเดิม 11 เดือน ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2540) โดยได้เปิดให้บริการเป็นช่วงต่าง ๆ ดังนี้ทางยกระดับด้านทิศใต้สนามบินสุวรรณภูมิเชื่อมทางพิเศษบูรพาวิถี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552 และทางเชื่อมทางพิเศษสายบางพลี-สุขสวัสดิ์ กับทางพิเศษบูรพาวิถี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2552
โครงการที่จะสร้างต่อจากทางด่วนพิเศษบูรพาวิถีส่วนแรก คือ สายบูรพาวิถี–พัทยา รวมระยะทาง 68 กิโลเมตร งบลงทุน 5 หมื่นล้านบาท เมื่อสร้างสายบูรพาวิถี–พัทยา รวมส่วนแรกที่สร้างเสร็จจะมีระยะทางทั้งสิ้น 123 กิโลเมตร โดยโครงการนี้ยังไม่ได้ข้อสรุป
ดิก ชีนีย์
ริชาร์ด บรูซ ชีนีย์ (; เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2484) เป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 46 ของสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังเป็นประธานสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาโดยตำแหน่งอีกด้วย
รองประธานาธิบดีสหรัฐ
รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา (; ย่อ: VPOTUS) เป็นบุคคลแรกภายใต้โครงสร้างการบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ และจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีเมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบันถึงแก่อสัญกรรม ลาออกหรือถูกถอดถอนจากตำแหน่ง ตามรัฐธรรมนูญสหรัฐนั้น รองประธานาธิบดียังได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานวุฒิสภาอีกด้วย แต่จะไม่มีอำนาจในการลงมติ เว้นแต่เพื่อการชี้ขาดในกรณีคะแนนเสียงเท่ากัน
รองประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐภายใต้การนำของประธานาธิบดีดอนัลด์ ทรัมป์ คือนาย ไมก์ เพนซ์
"ดูบทความเพิ่มเติมได้ที่ รายนามรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ () เป็นสภาสูงของรัฐสภาสหรัฐ โดยเป็นสภานิติบัญญัติแห่งสหรัฐร่วมกับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐซึ่งเป็นสภาล่าง
องค์ประกอบและอำนาจของวุฒิสภาตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ มาตรา 1 วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นผู้แทนจากแต่ละรัฐ โดยแต่ละรัฐมีผู้แทนเท่ากันรัฐละสองคน ไม่ว่ามีประชากรมากน้อยเพียงใด โดยมีวาระดำรงตำแหน่งสลับฟันปลา (staggered term) วาระละ 6 ปี ปัจจุบันในสหภาพมี 50 รัฐ ฉะนั้นจึงมีสมาชิกวุฒิสภา 100 คน ตั้งแต่ปี 1789 ถึง 1913 สมาชิกวุฒิสภามาจากการแต่งตั้งของสภานิติบัญญัติของรัฐที่ตนเป็นผู้แทน หลังการให้สัตยาบันการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 17 ในปี 1913 ปัจจุบัน สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งของประชาชน ห้องประชุมวุฒิสภาตั้งอยู่ปีกเหนือของอาคารรัฐสภาสหรัฐในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมัน
โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมัน (; 27 มกราคม ค.ศ. 1687 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1753) เป็นวิศวกรทางยุทธศาสตร์ และ สถาปนิกชาวเยอรมันสมัยบาโรกที่ผสมผสานการออกแบบจากหลายประเทศเข้าด้วยกัน เช่น ประเทศออสเตรีย ประเทศฝรั่งเศส ประเทศอิตาลี และ โบฮิเมีย โดยออกมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สง่างามเช่นที่ วังเวิทซเบิร์ก (Würzburg Residence) และ มหาวิหารเฟียร์เซ็นไฮลิเก็น (Vierzehnheiligen) ที่ใกล้เมืองแบมเบิร์ก (Bamberg) สิ่งก่อสร้างทั้งสองถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นของยุคนั้น
งานชิ้นสุดท้ายของน็อยมันคือ “Visitation of Mary” ที่เอลมานอัมเมน (Eltmann am Main) ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของศิลปะบาโรก
น็อยมันเกิดที่เมืองเช็ป (Cheb) ปัจจุบันอยู่ในประเทศสาธารณรัฐเช็ก ย้ายไปเวิทซเบิร์กเมื่อค. ศ. 1711 และได้รับอุปการะโดยครอบครัวเชินบอร์น (Schönborn) เมื่อค. ศ. 1717 โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมันเป็นสถาปนิกที่รับผิดชอบในการก่อสร้างอาคารทุกอาคารในบริเวณวังเวิทซเบิร์ก น็อยมันเสียชีวิตที่เวิทซเบิร์ก
นอกจากรูปของน็อยมันที่ปรากฏบนธนบัตร 50 มาร์คเก่าของประเทศเยอรมนี ค. ศ. 1991ของเยอรมันแล้ว รูปของน็อยมันยังพบได้ที่บันไดภายในวังเวิทซเบิร์กในทำนองเครื่องแบบอิงปืนใหญ่ น็อยมันคุยว่าเพดานของวังนั้นออกแบบดีจนแม้แต่เสียงของปืนใหญ่ก็ไม่ทำให้เพดานพังลงมาได้
ท่าประตูน้ำ
ท่าประตูน้ำ () เป็นท่าจอดเรือของเรือโดยสารคลองแสนแสบบริเวณเชิงสะพานเฉลิมโลก 55 ด้านทิศตะวันออก ถนนราชดำริ ระหว่างสี่แยกประตูน้ำ (ตัดถนนเพชรบุรีและถนนราชปรารภ) และสี่แยกราชประสงค์ ในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร
ท่าเรือแห่งนี้เป็นจุดเปลี่ยนเรือระหว่างเรือขนาดใหญ่บรรทุก 150-200 คน (ท่าวัดศรีบุญเรือง-ประตูน้ำ) และเรือขนาดเล็กบรรทุก 80-100 คน (ท่าประตูน้ำ-สะพานผ่านฟ้า) ผู้โดยสารที่เดินทางผ่านท่านี้สามารถเดินทางต่อได้โดยไม่เสียค่าเรือเพิ่ม โดยเปลี่ยนจากเรือลำเดิมเป็นลำใหม่บนฝั่งเดียวกัน และแสดงตั๋วจากเรือลำเดิมกับพนักงานเก็บเงินบนเรือลำใหม่
"ท่าประตูน้ำสระปทุม" ในอดีตเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางจากพระนครออกไปยังชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือและเมืองแปดริ้ว (ฉะเชิงเทรา) ตามเส้นทางเรือเมล์นายเลิศ ในคลองบางกะปิ-คลองแสนแสบ ซึ่งขุดผ่านทุ่งบางกะปิ (บริเวณด้านทิศเหนือของถนนสุขุมวิทหรือเขตวัฒนาในปัจจุบัน ไปจนถึงพื้นที่เขตห้วยขวาง เขตวังทองหลาง และเขตบางกะปิ) เมืองมีนบุรี หนองจอก บางน้ำเปรี้ยว และเมืองฉะเชิงเทรา บริเวณท่าประตูน้ำจึงกลายมาเป็นย่านการค้าที่สำคัญ และมีบริการขนส่งมวลชนทั้งรถราง และรถประจำทางหลายสาย โดยเฉพาะรถประจำทางของบริษัท นายเลิศ จำกัด (รถเมล์ขาวนายเลิศ) ซึ่งให้บริการครั้งแรกประมาณปี 2450 ด้วยรถม้าลากจูง ในเส้นทางแรกคือสะพานยศเส-ประตูน้ำ ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ในเส้นทางตลาดยอดบางลำพู-ยศเส-ประตูน้ำ และต่อมารถเมล์ขาวก็ได้กลายมาเป็นรถประจำทาง ขสมก. หลายสายที่ผ่านท่าประตูน้ำมาจนถึงปัจจุบัน เช่นสาย 2, 60, 73, 511 เป็นต้น
สกุลศิลปะเวสโซบรุนเนอร์
โรโคโคเวสโซบรุน (ภาษาอังกฤษ: Wessobrunner School) หมายถึงกลุ่มนักปั้นปูนที่เริ่มก่อตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่แอบบีเบ็นนาดิคตินเวสโซบรุน (Wessobrunn Abbey) กลุ่มช่างนี้มีด้วยกันทั้งหมด 600 คนเท่าที่ทราบกัน กลุ่มโรโคโคเวสโซบรุนเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลสำคัญต่อศิลปะปูนปั้นทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนีเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18
โรโคโคเวสโซบรุน เป็นคำที่นักประวัติศาสตร์ศิลปะกุสตาฟ ฟอน เบโซลด์ (Gustav von Bezold) และ จอร์จ แฮคเคอร์ (Georg Hacker) ใช้เรียกศิลปินหรือช่างกลุ่มนี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888
การทำงานร่วมกันระหว่างช่างวางอิฐและช่างสลักหิน และช่างปั้นปูนชาวอิตาลีมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ในบาวาเรีย พอมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 โรโคโคเวสโซบรุนก็กลายมาเป็นศูนย์กลางศิลปะปูนปั้นที่สำคัญในยุโรป ช่างจากเวสโซบรุนมิใช่แต่จะรับงานของทางใต้ประเทศเยอรมนีเท่านั้นแต่ยังรับงานจากประเทศฝรั่งเศส ประเทศโปแลนด์ ประเทศฮังการี และ ประเทศรัสเซียด้วย จนช่างอิตาลีไม่สามารถสู้ได้
งานที่ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของโรโคโคเวสโซบรุนก็คืองานที่วัดวีส์ สร้างและตกแต่งโดยสถาปนิกโดมินิคุส ซิมเมอร์มันน์ และโยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์เป็นทำจิตรกรรมฝาผนัง ทุกอย่างภายในเป็นสิ่งตกแต่งไปหมดแม้แต่สถาปัตยกรรมของวัด โค้งบริเวณสงฆ์อันที่จริงก็คือโค้งตกแต่งมหึมาที่ซ้อนกันซึ่งเป็นการริเริ่มโดยโดมินิคุส ซิมเมอร์มันน์ 
สมาชิกคนสำคัญๆ ของกลุ่มโรโคโคเวสโซบรุนก็ได้แก่:
และตระกูลศิลปินตระกูลอื่นๆ เช่น ชมุซเซอร์ (Schmuzer) , เมิร์ค (Merck) , เราค์ (Rauch) , ไชดอฟ (Schaidauf) , อืเบลแฮ (Übelher) และ เซิพฟ (Zöpf)
ศิลปะการทำปูนปั้นเริ่มมาตั้งแต่ 7000 ปีก่อนคริสตกาลและมารุ่งเรืองที่ประเทศอิตาลีในยุคเรอเนซองส์ ในประเทศเยอรมนีการทำปูนปั้นเริ่มเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1545 ที่วังที่เมืองแลนด์ชุท (Landshut) จากคำบรรยายของ มิเคิล เวนิก (Michael Wenig) ในหนังสือ “Historico-Topographica Descriptio” เมื่อปี ค.ศ. 1701 กล่าวว่าผู้ที่อยู่ในหมู่บ้านไกส์พอยท์ และเฮด ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่ขึ้นอยู่กับแอบบีเวสโซบรุนส่วนใหญ่จะมีอาชีพเป็นช่างปั้นปูนและช่างอิฐ
ประมาณปี ค.ศ. 1750 กิจการการก่อสร้างก็เริ่มลดน้อยลงเพราะวัดและวัดแสวงบุญแบบโรโคโคสร้างกันเสร็จ นอกจากนั้นสถาปัตยกรรมรุ่นใหม่แบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีกโรมัน (Neo-Classical architecture) ก็เริ่มเข้ามาแทนที่ระหว่างปี ค.ศ. 1775 ถึงปี ค.ศ. 1790 ทำให้ศิลปะการทำปูนปั้นมีความนิยมลดลง “สมาคมช่างปูนปั้น” (Society of Stucco-workers) ซึ่งก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1783 มีสมาชิก 68 คน เมื่อปี ค.ศ. 1798 ก็ลดลงไปเหลือ 27 คน พอมาถึงปี ค.ศ. 1864 ก็เหลือเพียง 9 คน
โรโคโคเวสโซบรุนเสื่อมลงเมื่อศิลปินเริ่มหันไปหารูปทรงใหม่ที่เรียบง่ายกว่าและคำนึงถึงประโยชน์การใช้สอยมากกว่าแบบเวสโซบรุน ผลงานของโรโคโคเวสโซบรุนจะหาดูได้จากหลายประเทศในยุโรปโดยเฉพาะในประเทศออสเตรีย
พระเศวตคชเดชน์ดิลก
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ เป็นช้างเผือกประจำรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ตกที่ป่าแม่ยางมิ้ม อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันศุกร์ แรม 11 ค่ำ เดือน 6 ปีขาล ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 และนาย ดี.เอฟ. แมคฟี ผู้จัดการป่าไม้บริษัทบอร์เนียว ได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย ในคราวเสด็จพระราชดำเนินมณฑลพายัพ พร้อมกับพระราชพิธีทูลพระขวัญ และพระราชทานพระแสงราชศัสตรานครเชียงใหม่ และพระราชพิธีพระราชทานธงประจำกองลูกเสือของมณฑลพายัพ เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2469 ณ บริเวณสนามหน้าโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ซึ่งมีเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) เป็นแม่กองสร้างโรงช้าง และขนย้ายมาที่กรุงเทพมหานครพร้อมกับแม่ช้างชื่อ "พังหล้า" สูง 7 ฟุต 4 นิ้ว ทางรถไฟเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ มีลักษณะสำคัญดังนี้
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเป็นช้างสำคัญ เมื่อวันที่ 15-16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 พระราชนามว่า
มีเรื่องเล่ากันว่า ในคืนวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2475 คืนก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ซึ่งยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต ได้ส่งเสียงร้องประหลาดตลอดทั้งคืน เมื่อถึงเวลารุ่งสาง คณะราษฎรก็ก่อการ ณ บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า ใกล้กับโรงช้างต้นนั้น
เมื่อพระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ โตขึ้น มีลักษณะแปลก คือมีงางอกออกมาไขว้กัน มีเรื่องเล่าว่าวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484 พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ได้ยกงวงขึ้นไปติดบนงา แล้วเอาลงไม่ได้ เจ็บปวดร้องครวญครางอยู่หลายวัน เจ้าหน้าที่แก้ไขอย่างไรก็ไม่หาย จึงจำเป็นต้องเลื่อยงาทั้งสองออก ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันที่ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็ตสวรรคต เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น) คู่กับ พระเศวตวชิรพาหฯ เป็นเวลา 16 ปี จึงล้มลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2486
ฟลอเรนซ์
ฟลอเรนซ์ () หรือ ฟีเรนเซ () เป็นเมืองหลวงของแคว้นทัสกานีและมณฑลฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ระหว่าง ค.ศ. 1865 ถึง ค.ศ. 1870 ฟลอเรนซ์ก็เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอิตาลี ฟลอเรนซ์ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำอาร์โน มีประชากรประมาณ 400,000 คนและอีก 200,000 คนในบริเวณปริมณฑล ฟลอเรนซ์ในยุคกลางเป็นศูนย์กลางทางการค้าและทางการเงิน และถือกันว่าเป็นที่เกิดของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ตระกูลที่มีอำนาจการปกครองฟลอเรนซ์เป็นเวลานานคือตระกูลเมดีชี (Medici) นอกจากนั้นฟลอเรนซ์ก็ยังมีชื่อว่าเป็นศูนย์กลางทางศิลปะและสถาปัตยกรรม ในยุคกลางฟลอเรนซ์เป็นที่รู้จักกันในนามว่าเอเธนส์
ใจกลางเมืองเก่าของฟลอเรนซ์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1982 (พ.ศ. 2525)
เดชวารินทร์ ฮอลลีวูด
เดชวารินทร์ ฮอลลีวูด สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 7) เสมอ 3 แพ้ 7
แดงเหนือ เกียรติอรดี
แดงเหนือ เกียรติอรดี สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 5) แพ้ 10
ทุ่นระเบิด
ทุ่นระเบิด () มีหลักการทำงาน คือทำอุปกรณ์ตัวหนึ่งเป็นตัวกระตุ้น ให้เกิดการระเบิด ไม่ว่าจะเป็น เสียง แสง อุณหภูมิ แรงสั่นสะเทือน แรงกด ลวดสะดุด ที่นิยมกันมาก คือ เป็นตัวรับแรงกด (Pressure) ซึ่งจะเข้าไปกระทบกับ ตัวจุดระเบิด ทำให้เกิดระเบิดขึ้น ดินระเบิดที่นิยมใช้กันมากคือ TNT (Trinitrotoluene) ใช้ในการโจมตีผู้บุกรุก
ส่วนวิธีการระเบิด แล้วแต่วิธีออกแบบ เช่น ระเบิดทันทีที่โดนสัมผัส หรือ เมื่อได้รับแรงกระตุ้นแล้ว จะดีดตัวขึ้นมาเหนือพื้นดิน แล้วจึงระเบิด
การใช้ทุ่นระเบิดเกิดจากวิวัฒนาการของการใช้กับดัก เพื่อก่อให้เกิดความเสียหายต่อข้าศึก เช่น การใช้หลุมพราง บ่วงแร้ว ต่อมา เมื่อเทคโนโลยีได้พัฒนาขึ้น ได้มีการพัฒนาระบบกับดักให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทุ่นระเบิดก็เป็นผลของการพัฒนาอันหนึ่ง ซึ่งได้แตกออกตามวัตถุประสงค์ของการใช้งาน เช่น เพื่อใช้ทำความเสียหายต่อบุคคล ยานพาหนะทั้งทางบก ทางเรือ และทางอากาศ
ทุ่นระเบิดสมัยใหม่เริ่มได้มีการเริ่มใช้เมื่อประมาณปี ค.ศ.1277 โดยราชวงศ์ซ้องของจีน เพื่อต่อต้านการรุกราณของมองโกล ที่เริ่มรุกรานและยึดหัวเมืองทางตอนเหนือ และได้มีการพัฒนารูปแบบการใช้งานและ อานุภาพในการทำลายให้มากขึ้น
ในสงครามแต่ละที่ทุ่นระเบิดแต่ละประเภทหรือ แต่ละแบบถูกนำมาใช้ตามความเหมาะสม เช่นในสงครามเกาหลี ทุ่นระเบิดแบบสาย ถูกนำมาติดตั้งตามแนวป้องกัน เป็นเครือข่ายที่ซับซ้อนหลายชั้น แต่ใน สงครามเวียดนาม ทุ่นระเบิดแบบเคโม (Claymore) ซึ่งมีขนาดเล็กทำจากพลาสติก ภายในบรรจุระเบิดและแผ่นโลหะ สามารถกำหนดทิศทางได้ ระยะหวังผลอยู่ที่ 76 เมตร สามารถใช้ฝังลงไปดิน หรือ แขวนไว้กับต้นไม้ก็ได้การติดตั้งทุ่นระเบิด ก็คือการนำระเบิดไปติดตั้งยังเป้าหมาย ให้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะทำงานได้ทันที ที่มีการกระตุ้นให้เกิดการระเบิดตามเงื่อนไขที่ต้องการ มีวิธีการหลายวิธีได้แก่
มรีจิ
มารีจี ()เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงตามความเชื่อของพุทธศาสนามหายาน พุทธศาสนาวัชรยานและศาสนาเต๋า โดยนับถือว่าพระโพธิสัตว์แห่งแสงอาทิตย์ยามเช้า ทรงรถที่ลากด้วยหมูป่าเจ็ดตัว รูปลักษณ์ของพระนางมีหลากหลายมีตั้งแต่พักตร์เดียว 2 กรไปจนถึงหกพัตร์ 12 กร ในอินเดียจะพบรูปปั้นแบบพักตร์เดียว 2 กร และ 3 พักตร์ 6 กร พระโพธิสัตว์องค์นี้เป็นที่นิยมนับถือในทิเบตและจีน ญี่ปุ่น และทรงมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตำนานเทศกาลกินเจ.
เหวัชระ
เหวัชระ (ภาษาทิเบต: ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ kye'i rdo rje / kye rdo rje; ภาษาจีน: 喜金刚 Xǐ jīngāng;) เป็นอีกภาคหนึ่งของเหรุกะ ที่สะท้อนถึงจิตใจด้านดีงามต่างจากเหรุกะที่สะท้อนจิตใจด้านชั่วร้าย ถือเป็นยิดัมเช่นกัน อิตถีภาวะของเหวัชระเรียกว่าวัชรโยคินีหรือไนราตมยะ ซึ่งบ่งถึงสุญตาหรือความไร้ตัวตน รูปปั้นของเหวัชระมีกายสีน้ำเงิน แปดเศียร สี่ขา สิบหกกร ถือถ้วยรูปหัวกะโหลกที่บรรจุรูปพระธยานิพุทธะหรือเทพต่างๆ รวมถึงสัญลักษณ์ของพุทธะและเทพเหล่านั้น
ดาซ
ดาซเป็นตัวละครในเกมกลคนอัจฉริยะ
ฉลาดแกมโกง ชอบใช้เวลาส่วนใหญ่กับการทำให้เทพแห่งออราเคิลคืนชีพด้วยวิธีต่าง ๆ ไปเลย อาณาเขต โอเลคัลกอส!
เขาเป็นคนที่ดูเอลเป็นคนสุดท้ายของภาคคืนชีพมังกรล้างโลกและพ่ายแพ้ต่ออาเทมไป การคืนชีพเทพแห่งโอเลคัลกอสจำเป็นต้องมีดวงจิตของผู้ที่ครอบครองไพ่มังกรไร้นาม 3 ใบ (ทีไมออส อาเทมเป็นผู้ครอบครอง, คริทีอุส ไคบะเป็นผู้ครอบครอง และ เฮลมอสโจวโนะอุจิเป็นผู้ครอบครอง) ถึงจะคืนชีพได้ แต่เขาใช้ดวงจิตของตัวเองแทนและผนึกตัวเองเข้ากับเทพแห่งโอเลคัลกอส
บัลลูน
บัลลูน หรือ บอลลูน () เป็นยานพาหนะที่ใช้ในการเดินทางทางอากาศ ด้วยหลักการของแรงลอยตัว (Buoyancy) และเคลื่อนที่ด้วยลม มีหลักฐานการสร้างในประเทศจีนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ต่อมาในทวีปยุโรปมีการทดลองสร้างเป็นพาหนะสำหรับใช้เดินทางทางอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1709 ที่กรุงลิสบอน ประเทศสเปน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783 พี่น้องมงกอลฟีเย ชาวฝรั่งเศส ประสบความสำเร็จในการใช้บัลลูนขนาดใหญ่ ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์ ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกที่ ปารีส และนับเป็นก้าวแรกของการเดินทางด้วยบัลลูนอย่างแท้จริง
พี่น้องมงกอลฟีเย
พี่น้องมงกอลฟีเย (; ) ประกอบด้วย โฌแซ็ฟ-มีแชล มงกอลฟีเย (; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1740 - 26 มิถุนายน ค.ศ. 1810) และ ฌัก-เอเตียน มงกอลฟีเย (; 6 มกราคม ค.ศ. 1745 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 1799) นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส เป็นสร้างบัลลูนที่ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์ ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกของโลกที่กรุงปารีส เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ () เป็นซิงเกิลเปิดตัวของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 15 มีนาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ส่วนอันดับในโอริก้อนชาร์ตนั้น ซิงเกิลนี้อยู่ในอันดับที่ 16 และมียอดวางจำหน่าย 19,172 ชุดด้วยกัน ซึ่งถือว่าเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของจูไคเลยทีเดียว
โคะอิบิโตะ โดชิ
โคะอิบิโตะ โดชิ () เป็นซิงเกิลชุดที่ 2 ของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง "โอ้! เทพธิดา ภาค ปีกของพวกเราทุกคน" ()
พระเศวตวรวรรณ
พระเศวตวรวรรณฯ เป็นช้างสำคัญช้างที่หนึ่งในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นลูกช้างด่าง ตกที่เมืองพร้าว พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 6 โปรดให้หนานไชยวงศ์ พระยาไยชเลิก คุมลงมาถวายที่กรุงเทพมหานคร เดินทางถึงเมื่อวันขึ้น 6 ค่ำ เดือน 1 ปีมะเส็งเอกศก จุลศักราช 1231 ตรงกับ พ.ศ. 2412
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีสมโภช ขึ้นระวาง ณ โรงพิธี สนามชัย พระราชทานนามว่า พระเศวตวรวรรณฯ และโปรดฯ ให้สร้างโรงช้างต้นขึ้นภายในบริเวณพระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น ถนนอู่ทองใน)
ราชการ
ราชการ (สำหรับประเทศที่มีพระมหากษัตริย์เป็นพระประมุข) หรือ รัฐการ (สำหรับประเทศที่ไม่ได้มีพระมหากษัตริย์เป็นพระประมุข) เป็นระบบการทำงานอย่างหนึ่งของรัฐ หมายถึง การงานของพระมหากษัตริย์หรือรัฐบาล รวมไปถึงของทหารและตำรวจซึ่งอาจเรียกแยกเฉพาะว่า "ราชการฝ่ายทหาร" หรือ "รัฐการฝ่ายทหาร" แล้วแต่กรณี
ข้าราชการการเมือง ข้าราชการตุลาการ ข้าราชการอัยการ ข้าราชการพลเรือน ข้าราชการรัฐสภา ข้าราชการทหาร ข้าราชการตำรวจ ข้าราชการกรุงเทพมหานคร ข้าราชการส่วนท้องถิ่น เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีพนักงานราชการ พนักงานมหาวิทยาลัย ซึ่งมีลักษณะการทำงานที่คล้ายคลึงกันกับข้าราชการ
ราชการในประเทศไทยมีสัญลักษณ์ในเอกสารเป็นรูป "ครุฑ" (ครุฑพ่าห์) เป็นสัญลักษณ์หมายถึงพระราชบัลลังก์ และตราประจำแผ่นดินของไทย ใช้ประทับบนหัวจดหมายราชการ การบริหารราชการขึ้นอยู่แต่ละส่วนราชการ ภายใต้พระราชบัญญัติบริหารส่วนราชการแต่ละส่วน เช่น พระราชบัญญัติข้าราชการพลเรือน มีระเบียบบริหารราชการ อัตราเงินเดือนค่าจ้างค่าตอบแทนเป็นบัญชีต่างๆกันไป อีกทั้งมีการกำหนดเกณฑ์การเลื่อนลำดับชั้น งานหนังสือและสารบรรณ การเกษียณอายุ การเชิดชูเกียรติ เช่น การติดยศ การรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ที่เฉพาะต่างกันไป งบประมาณ ที่ใช้ในระบบราชการ ส่วนหนึ่งมาจากงบประมาณแผ่นดินซึ่งนำจากการเก็บภาษีจากประชาชน
ซีเอนา
เซียนา () อยู่ในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเซียนา ในยุคกลางเซียนาเป็นเมืองคู่แข่งของฟลอเรนซ์ที่มีชื่อเสียงทางศิลปะและสถาปัตยกรรม
ใจกลางเมืองเก่าของเซียนาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1995
ซานจีมิญญาโน
ซานจีมิญญาโน () เป็นเมืองเล็ก ๆ บนเนินเขา ตั้งอยู่ในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาประมาณ 50 กิโลเมตรและอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฟลอเรนซ์
ความสำคัญของซานจีมิญญาโนเป็นเมืองที่ยังรักษาลักษณะเมืองในยุคกลางไว้อย่างพร้อมมูลโดยเฉพาะหอคอยซึ่งจะมองเห็นได้แต่ใกล ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินสูงล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง ตามลักษณะที่ยังพบในหลายเมืองและหมู่บ้านในบริเวณแคว้นตอสคานา
เมืองซานจีมิญญาโนได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
โฮชิ อาคาริ
โฮชิ อาคาริ () เป็นซิงเกิลที่ 3 ของดูโอซอฟท์ร็อค จูไค ที่วางจำหน่ายในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2006 โดย Sistus Records และเพลงแรกของซิงเกิลนี้ ยังเป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง นักรบเหล็กเทวะ อีกด้วย
ปิซา
ปิซา () เป็นเมืองเอกของจังหวัดปิซา อยู่ในแคว้นตอสคานา ฝั่งแม่น้ำอาร์โน ประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันตกของเมืองฟลอเรนซ์ (ฟีเรนเซ) ประมาณ 100 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาปรมาณ 130 กิโลเมตร
จตุรัสดูโอโมแห่งปิซาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1987
ปลาคางคก
ปลาคางคก หรือ ปลาย่าดุก (อังกฤษ: Freshwater toadfish, Grunting toadfish, Freshwater stonefish; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาคางคก (Batrachoididae) ชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างคล้ายกับปลาย่าดุก ("Batrachomoeus trispinosus") ที่มีลักษณะใกล้เคียงและพบในแหล่งที่อยู่เดียวกัน ด้วยมีสีเลอะทั้งลำตัว หัวมีขนาดใหญ่ มุมปากกว้าง ตากลมโต แต่ว่าปลาคางคกมีลายแถบที่ครีบอกมีมากกว่า โดยมีถึง 7-8 ขีด (ขณะที่ปลาย่าดุก มี 3-4 ขีด) ขณะที่หนวดที่บริเวณแก้มและหัวของปลาย่าดุก แตกแขนงมากกว่าปลาคางคก
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามพื้นโคลนหรือเลนตามปากแม่น้ำขนาดใหญ่ในเขตร้อนและอบอุ่นของทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, บังกลาเทศ, พม่า, ไทย, เวียดนาม จนถึงฟิลิปปินส์ พบได้น้อยมากในแหล่งที่เป็นน้ำจืดสนิท
หากินในเวลากลางคืนด้วยการซุมรอเหยื่ออย่างนิ่ง ๆ ด้วยการเขมือบกินไปทั้งตัว เหมือนเช่นปลาคางคกชนิดอื่น ๆ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีการปรับสภาพให้เข้ากับน้ำจืดได้เหมือนกับปลาย่าดุก โดยมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาสิงโต" หรือ "ปลาแซมเบ้"
บอบบี ฟิชเชอร์
บอบบี ฟิชเชอร์ หรือ โรเบิร์ต เจมส์ บอบบี ฟิชเชอร์ (; 9 มีนาคม พ.ศ. 2486 — 17 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนักหมากรุกชาวอเมริกันเชื้อสายยิว-เยอรมัน ฟิชเชอร์เป็นชาวอเมริกันเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากล โดยเป็นฝ่ายชนะโบริส สปัสสกี อดีตแชมป์โลกชาวโซเวียตในการแข่งขันที่เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลกระหว่างปี พ.ศ. 2515 ถึง 2518
ในบั้นปลายชีวิต เขาประกาศตัวว่าต่อต้านอเมริกัน และต่อต้านยิว (ถึงแม้มารดาของเขาจะเป็นยิว) จึงถูกถอนสัญชาติอเมริกัน และถูกควบคุมตัวโดยทางการญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือนในฐานะที่เป็นบุคคลไร้สัญชาติ และใช้พาสปอร์ตอเมริกันที่ถูกระงับแล้ว
ในปี พ.ศ. 2548 ฟิชเชอร์ ได้สัญชาติไอซ์แลนด์ และเดินทางไปใช้ชีวิตที่ไอซ์แลนด์จนเสียชีวิต
สงวน นิตยารัมภ์พงศ์
นายแพทย์สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ (18 มีนาคม พ.ศ. 249 – 18 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนายแพทย์ที่มีผลงานดีเด่นในการบุกเบิกและผลักดันโครงการประกันสุขภาพถ้วนหน้า รัฐบาลที่รับเอานโยบายนี้ไปปฏิบัติจริงคือรัฐบาลพรรคไทยรักไทย ใช้ชื่อว่า "30 บาทรักษาทุกโรค" สงวนเป็นเลขาธิการสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) คนแรกและดำรงตำแหน่ง 2 สมัยติดกัน จนกระทั่งเสียชีวิต และเป็นประธานชมรมแพทย์ชนบท รุ่นที่ 8 (พ.ศ. 2528–2529)
กลุ่มแพทย์ชนบทและผู้เคยร่วมงานกับสงวน เช่น เกรียงศักดิ์ วัชรนุกูลเกียรติ ประธานชมรมแพทย์ชนบทรุ่นที่ 22 และ โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ ผู้อำนวยการสำนักงานวิจัยสังคมและสุขภาพ (สวสส.) ยกย่องสงวนว่าเป็น "รัฐบุรุษแห่งวงการสาธารณสุขไทย"
สงวนเกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2495 เป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งหมด 6 คนในครอบครัวชาวจีนในกรุงเทพมหานคร ศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จากนั้นศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
ระหว่างที่เรียนมหาวิทยาลัย สงวนเป็นนักกิจกรรม ได้ออกค่ายในช่วงก่อนเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 ซึ่งทำให้ได้พบประสบการณ์ที่ไม่เคยประสบมาก่อน
นอกจากกิจกรรมออกค่ายแล้ว จากนิสัยรักการอ่าน ยังเป็นบรรณาธิการหนังสือ "มหิดลสาร" ของมหาวิทยาลัยอีกด้วย 
หนังสือที่เขาชอบอ่านคือ วารสารสังคมปริทัศน์ เศรษฐศาสตร์ชาวบ้าน และ หนังสือพิมพ์มหาราช
หลังจากเรียนจบในปี พ.ศ. 2520 ซึ่งเป็นช่วงเวลาหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 บรรยากาศความตื่นตัวของนักศึกษามีอยู่ทั่วไป นักศึกษาด้านการแพทย์จบใหม่ล้วนมีความสำนึกรับผิดชอบต่อสังคม และอยากไปทำงานชนบท สงวนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น จึงเข้าทำงานที่โรงพยาบาลวชิระ กรุงเทพมหานคร อยู่ 1 ปี ก่อนจะออกไปเป็นแพทย์ชนบท ที่ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ อยู่ 5 ปี
ก่อนเสียชีวิต สงวน ป่วยด้วยโรคมะเร็งปอด และมีอาการทรุดหนักด้วยอาการน้ำท่วมปอดและไตไม่ทำงานหนึ่งสัปดาห์ก่อนเสียชีวิต
เสียชีวิตเมื่อเวลาประมาณ 16.15 น. ของวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี อายุ 55 ปี
เรื่องราวของ นพ.สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ในชื่อ "หมอหงวน...แสงดาวแห่งศรัทธา" ออกอากาศวันแรกในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2553 ทางทีวีไทย โดยมี จิรายุส วรรธนะสิน รับบทเป็น สงวน ร่วมด้วย ร่มฉัตร ขำศิริ และ ทราย เจริญปุระ กำกับการแสดงโดย วีระศักดิ์ แสงดี
แกรี คาสปารอฟ
แกรี คีโมวิช คาสปารอฟ (; ; 13 เมษายน พ.ศ. 2506 — ) เป็นนักหมากรุกชาวรัสเซีย เชื่อสายยิว-อาร์มีเนีย เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลในปี พ.ศ. 2528 - 2543
คาสปารอฟ ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักหมากรุกสากลที่เก่งที่สุดในโลก ตั้งแต่เคยมีเกมนี้มา โดยนอกจากค่า Elo rating ที่สูงที่สุดในโลก คือ 2851 ในปี ค.ศ. 1999 - 2000 แล้วนั้น คาสปารอฟ ยังชนะการแข่งขันรายการสำคัญๆ และมีอิทธิพลทางทฤษฎีหมากรุกสากล มาตลอดเวลากว่า 20 ปี
สไตล์การเล่นหมากรุกของ คาสปารอฟ นั้นเน้นไปในทางการใช้กลยุทธ์ (tactic) ที่แยบยล พิสดาร ลึกล้ำเป็นหลัก ในขณะที่ อนาโตลี คาร์ปอฟ (Anatoly Karpov) คู่ปรับคนสำคัญ (และเป็นแชมป์โลกคนก่อนหน้า) นั้นเป็นหนึ่งในนักยุทธศาสตร์ (strategy) ที่เก่งที่สุดคนหนึ่งเท่าที่โลกเคยมีมาเช่นกัน
เกมการแข่งขันระหว่าง คาสปารอฟ และ คาร์ปอฟ ที่ต่อสู้กันเพื่อชิงแชมป์โลกถึง 5 ครั้ง และการปะทะเชิงหมากกันอีกกว่าสิบปีนั้น เป็นการแข่งขันระหว่างนักหมากรุกที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ถึงสองคน ในช่วงเวลายาวนานอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
คาสปารอฟ ประกาศถอนตัวจากการเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญของมืออาชีพ ในปี ค.ศ. 2005 อย่างไรก็ตาม คาสปารอฟ ยังคงเลือกเข้าแข่งขันในเกมที่เล่นแบบสายฟ้าแลบในปี ค.ศ. 2006 (Lichthof Chess Champions Tournament) โดยได้อันดับ 1 ของรายการ ร่วมกับ อนาโตลี คาร์ปอฟ
ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 คาสปารอฟ ถูกจับและจำคุกเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยข้อหาทางการเมือง ซึ่งคาร์ปอฟ ก็ได้พยายามเดินทางไปเยี่ยมถึงห้องขังแต่กลับถูกเจ้าหน้าที่กีดกัน ไม่ยอมให้ได้เข้าเยี่ยม
และในปี ค.ศ. 2009 คาสปารอฟ ได้ประลองเชิงหมากกับ คาร์ปอฟ อีกครั้งในกติกาการแข่งขันแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งคาสปารอฟ สามารถเอาชนะ คาร์ปอฟ ไปได้
คาสปารอฟ เขียนตำราและบทวิเคราะห์ทางหมากรุกสากลไว้หลายเล่ม ซึ่งล้วนทรงคุณค่ามหาศาลต่อวงการหมากรุก และศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เช่น การออกแบบปัญญาประดิษฐ์
วิลล่าวัฒนา
วิลล่าวัฒนา (Villa Vadhana) เป็นพระตำหนักที่ประทับของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล และพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ในสวิตเซอร์แลนด์
วิลล่าวัฒนา ตั้งอยู่เลขที่ 51 Chamblandes dessusv อยู่ระหว่างถนน Tour Haldimand กับถนน General Guisan เมืองปุยยี นอกเมืองโลซาน เป็นบ้าน 3 ชั้น ขนาด 13 ห้องนอน ตั้งอยู่บนเนินลาดในเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ มีบริเวณและสวนผลไม้ หันหน้าไปทางทะเลสาบเจนีวา (ทะเลสาบเลม็อง) และมองเห็นเทือกเขาแอลป์ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ทรงตัดสินพระทัยย้ายออกจากแฟลตขนาด 3 ห้องนอนที่ เลขที่ 16 ถนนทิสโซ่ต์ เมืองโลซาน เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ภายหลังการสละราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และรัฐบาลได้อัญเชิญพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอานันทมหิดล เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงเช่าบ้านหลังนี้จากเจ้าของในราคาเดือนละ 8,000 ฟรังก์สวิส โดยเจ้าของยินดีขายบ้านให้ในราคา 96,000 ฟรังก์สวิส แต่ไม่ได้ทรงซื้อไว้ เพราะไม่มีเงินก้อน ทรงย้ายเข้ามาอยู่ที่วิลล่าวัฒนา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2478 และทรงใช้ชีวิตที่นี่เป็นเวลาสิบกว่าปี ทรงตั้งชื่อบ้านหลังนี้ว่า "วิลล่าวัฒนา" ตามพระนาม "สว่างวัฒนา" ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา
ในปี พ.ศ. 2493 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเสด็จออกไปประทับที่แฟลตเลขที่ 19 ถนนอาวองต์ โพสต์ ภายหลังพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชกับสมเด็จพระราชินีสิริกิติ์ โดยมีพระประสงค์ให้ทั้ง 2 พระองค์มีความเป็นส่วนพระองค์
ปัจจุบันเจ้าของบ้านได้รื้อบ้านหลังนี้ลง เนื่องจากสภาพทรุดโทรม และสร้างใหม่เป็นอาคารอะพาร์ตเมนต์ 3 ชั้นสำหรับให้เช่าพักอาศัย ตั้งชื่อว่า "อาคารเลขที่ 51" (Chamblandes 51)
เมื่อสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงสร้างพระตำหนัก 6 ชั้นหลังใหม่ เลขที่ 15 ซอยบ้านดอน ถนนสุขุมวิท 47 ในบริเวณติดต่อกับพระตำหนักเลอดิส ซอยแสงมุกดา ถนนสุขุมวิท 43 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540 เพื่อใช้เป็นที่ทรงงานและเป็นที่รับแขก ทรงตั้งชื่อพระตำหนักหลังใหม่ว่า พระตำหนักวิลล่าวัฒนา ตามชื่อพระตำหนักที่ทรงใช้ชีวิตมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์