hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ยุคครีเทเชียส
ยุคจูแรสซิก←ยุคครีเทเชียส→ยุคพาลีโอจีน
ยุคครีเทเชียส () เป็นยุคหนึ่งทางธรณีกาลของโลก อยู่ในมหายุคมีโซโซอิก ยุคครีเทเชียสอยู่ถัดจากยุคจูแรสซิก คือประมาณ 145.5 ± 4.0 ล้านปีก่อน และอยู่ก่อนหน้ายุคพาลีโอจีน หรือประมาณ 65.5 ล้านปีก่อนถึง 23.03 ล้านปีก่อน ถือเป็นยุคที่ยาวนานที่สุดและกินเวลาเกือบครึ่งหนึ่งของมหายุคมีโซโซอิก จุดสิ้นสุดของยุคครีเทเชียสเป็นรอยต่อระหว่างมหายุคมีโซโซอิกกับมหายุคซีโนโซอิก
ชื่อ ครีเทเชียส มาจากภาษาลาติน "creta" แปลว่าชอล์ก ยุคนี้กำหนดโดยนักธรณีวิทยาชาวเบลเยียม ฌ็อง โดมาลิวส์ ดัลลัว (Jean d'Omalius d'Halloy) เมื่อ ค.ศ. 1822 โดยอาศัยชั้นหินในแอ่งปารีส และตั้งชื่อดังกล่าวจากปริมาณชาล์ก ซึ่งเป็นแคลเซียมคาร์บอเนตจากเปลือกของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเล โดยเฉพาะค็อคโคลิท ที่พบในยุคครีเทเชียสตอนบน ในทวีปยุโรปและบนเกาะอังกฤษ ยุคครีเทเชียสเป็นยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของไดโนเสาร์ และเมื่อปลายยุคครีเทเชียสเมื่อ 65 ล้านปีก่อน เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทำให้สิ่งมีชีวิตถึง 94% สูญพันธุ์ ซึ่งรวมถึงไดโนเสาร์ด้วย
โอลด์แทรฟฟอร์ด
โอลด์แทรฟฟอร์ด () เป็นสนามกีฬาฟุตบอลในเมืองโอลด์แทรฟฟอร์ด, เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์, ประเทศอังกฤษ และเป็นสนามเหย้าของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด มีจำนวนความจุ 75,635 ที่นั่ง โอลด์แทรฟฟอร์ดเป็นสนามกีฬาของสโมสรที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาหลายๆทีมในสหราชอาณาจักร เป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 และเป็นสนามกีฬาฟุตบอลขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 2 และใหญ่เป็นอันดับที่ 8 ในทวีปยุโรป สนามแห่งนี้อยู่ห่างจากโอลด์แทรฟฟอร์ดคริกเกตกราวนด์ 0.5 ไมล์ (800 เมตร) และอยู่ติดกันกับป้ายรถราง
โอลด์แทรฟฟอร์ด ได้ถูกขนามนามจากบ็อบบี ชาร์ลตันว่า"โรงละครแห่งความฝัน" ใช้เป็นสนามเหย้าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1910 อย่างไรก็ตามในช่วงปี ค.ศ. 1941 จนถึง ค.ศ. 1949 สโมสรได้ใช้สนามเมนโรดร่วมกับทีมคู่แข่งอย่างแมนเชสเตอร์ซิตี เนื่องจากสนามได้รับความเสียหายจากการทิ้งระเบิดของสงครามโลกครั้งที่สอง
ทบิลีซี
ทบิลีซี (, ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศจอร์เจีย และก็ยังเป็นศูนย์กลางการปกครองและย่านเศรษฐกิจของประเทศจอร์เจีย ทบิลีซีมีประชากรประมาณ 1,473,551 คน ประกอบกับมีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์เพราะมีแหล่งน้ำมากมายพร้อมกับมีทำเลที่ดีในการปกครองทำให้เมืองแห่งนี้กลายเป็นเมืองหลวงในที่สุด
วาคตัง กอร์กาซาลี (Vakhtang Gorgasali) กษัตริย์จอร์เจียแห่งคาร์ตลี (ไอบีเรีย) ได้ก่อตั้งเมืองนี้ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ทบิลีซีเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม สังคม และวัฒนธรรมในภูมิภาคคอเคซัส ในประวัติศาสตร์ เมืองนี้อยู่ในสายทางหนึ่งของเส้นทางสายไหม และปัจจุบันยังมีบทบาทสำคัญในฐานะศูนย์กลางการขนส่งและการค้า เนื่องจากความได้เปรียบทางยุทธศาสตร์ในแง่ที่ตั้งที่เป็นจุดตัดระหว่างทวีปเอเชียกับทวีปยุโรป
ทบิลีซีเป็นที่รู้จักในเรื่องการปฏิวัติกุหลาบ (Rose Revolution) ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณจัตุรัสอิสรภาพ (Freedom Square) และสถานที่ใกล้เคียงหลังจากการเลือกตั้งรัฐสภาในปี ค.ศ. 2003 ได้นำไปสู่การลาออกของประธานาธิบดีเอดูอาร์ด เชฟเวิร์ดนาซี (Eduard Shevardnadze)
ทบิลีซี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคูรา (Kura) หรือเรียกว่าแม่น้ำมตควารี (Mtkvari) ในภาษาท้องถิ่น บางครั้งถูกอ้างถึงในชื่อว่า ติฟลิส (Tiflis) หรือ ติฟฟลิส (Tifflis) ซึ่งเป็นชื่อเรียกในยุคกลางที่ไม่ใช่ชื่อท้องถิ่นของเมืองนี้ กรุงทบิลีซีมีเนื้อที่ 372 ตารางกิโลเมตร (144 ตารางไมล์)
ทบิลีซีมีประชากร 1,093,000 คน
ประชากรของเมืองนี้มีความหลากหลาย เนื่องจากทบิลีซีเป็นที่อยู่ของผู้คนต่างวัฒนธรรม ต่างศาสนา และต่างชาติพันธุ์มาช้านาน แม้ว่าชาวทบิลีซีส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ แต่เมืองนี้ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในโลกนี้ ที่สุเหร่ายิวและสุเหร่ามุสลิมตั้งอยู่ถัดจากกัน และมีโบสถ์เมเตคี (Metekhi) ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
หนังสือพิมพ์ที่วางขายในกรุงทบิลีซี ได้แก่ "24 Saati" ("24 ชั่วโมง"), "Rezonansi" ("เสียงสะท้อน"), "Alia" ส่วนฉบับภาษาอังกฤษ ได้แก่ "The Messenger" (รายวัน), "FINANCIAL, Georgia Today" (รายสัปดาห์), "The Georgian Times" (รายสัปดาห์)
จุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในทบิลีซีได้แก่ มหาวิหารซาเมบา จัตุรัสอิสรภาพ มหาวิหารซิโอนี รัฐสภาจอร์เจีย ถนนรุสตาเวลี มตัตสมินดา (ภูเขาศักดิ์สิทธิ์) มหาวิหารคัชเวตี รวมทั้งพิพิธภัณฑ์และห้องภาพศิลปะอีกจำนวนมาก ทบิลีซียังเป็นที่พำนักของศิลปินที่มีชื่อเสียง เช่น นีโค ปิรอสมานี และลาโด กูเดียชวิลี
ท่าอากาศยานทบิลีซี อยู่ห่างจากกรุงทบิลีซี ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปประมาณ 17 กิโลเมตร มีขบวนรถไฟเชื่อมต่อระหว่าง สถานีรถไฟทบิลีซี กับสนามบิน ใช้เวลา 35 นาที ที่สนามบินมีผู้มาใช้บริการประมาณ 1.1 ล้านคน สายการบินหลักคือ จอร์เจียแอร์เวย์
มีรถไฟฟ้าใต้ดินบริการในกรุงทบิลีซี เริ่มก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1952 เสร็จเมื่อ ค.ศ. 1966 มีบริการทั้งหมด 2 เส้นทาง คือ สายอาคเมเทลิ-วาร์เคทิลิ และสายซาเบอร์ทาโล มีสถานีรถไฟ 22 สถานี ตัวรถไฟ 186 คัน ให้บริการตั้งแต่เวลา 6 นาฬิกา จนถึงเที่ยงคืน
ทบิลีซีมีระบบรถราง เปิดบริการตั้งแต่วันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1904 อย่างไรก็ตาม รถรางก็ปิดบริการในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2006 และมีการวางแผนสร้างรถรางแบบทันสมัยในเร็วๆนี้ทบิลีซีได้สถาปนาความสัมพันธ์กับเมืองพี่น้องดังต่อไปนี้
เยเรวาน
เยเรวาน (; ) บางครั้งเรียกว่า เอเรวาน (Erevan) ชื่อเดิมคือ เอเรบูนี (Erebuni) และ เอรีวาน (Erivan) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮรัซดัน (Hrazdan River) กรุงเยเรวานเป็นศูนย์กลางการบริหาร วัฒนธรรม และอุตสาหกรรมของประเทศ ปัจจุบันมีประชากร 1,088,000 คน (ค.ศ. 2004) มีนายตารอน มาร์กาเรียน (Taron Margaryan) เป็นนายกเทศมนตรี
ประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของเมืองนี้ย้อนไปถึงในช่วงศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสต์ศักราช โดยมีการตั้งป้อมอูราร์เตียนแห่งเมืองเอเรบูนีเมื่อ 782 ปีก่อนคริสต์ศักราช กรุงเยเรวานเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเยเรวานสเตต (1919) บัณฑิตยสถานอาร์มีเนีย รวมทั้งพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ โรงอุปรากร ห้องแสดงดนตรี สถาบันเทคโนโลยี ห้องสมุดสาธารณะขนาดใหญ่ สวนพฤกษศาสตร์ และสวนสัตว์อีกหลายแห่ง สถาบันมาเตนาดารัน (Matenadaran) ได้สะสมเอกสารต้นฉบับของอาร์มีเนียโบราณ กรีก ซีเรีย ฮีบรู โรมัน และเปอร์เซียที่มีค่าเอาไว้มากมาย เยเรวานยังเป็นหัวใจของเครือข่ายทางรถไฟและเป็นศูนย์กลางการค้าหลักของสินค้าเกษตรกรรมของประเทศ นอกจากนี้ โรงงานอุตสาหกรรมในเมืองนี้ยังผลิตโลหะ เครื่องมือจักรกล อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เคมีภัณฑ์ สิ่งทอ และผลิตภัณฑ์อาหารอีกด้วย
ปัจจุบัน กรุงเยเรวานมีเมืองพี่น้อง 27 เมือง
บากู
บากู หรือ บากี (; ซีริลลิก: "Бакы") เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศอาเซอร์ไบจาน ตั้งอยู่ชายฝั่งทางใต้ของคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในทะเลแคสเปียนชื่ออับชิรอน (Abşeron) กรุงบากูประกอบด้วยพื้นที่สามส่วน ได้แก่ ย่านเมืองเก่า (อิตแชรีแชแฮร์) ตัวเมืองปัจจุบัน และตัวเมืองที่สร้างขึ้นในสมัยโซเวียต รวมแล้วมีประชากร 2,074,300 คน (ค.ศ. 2003) แต่มีประมาณ 3 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในเขตมหานคร (เนื่องจากมีผู้อพยพและผู้พลัดถิ่นภายในประเทศเป็นจำนวนมาก) ปัจจุบันมีนายฮาชีบาลา อาบูตาลีบอฟ (Hajibala Abutalybov) เป็นนายกเทศมนตรี
ประวัติศาสตร์บากูย้อนไปถึงช่วง 1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ส่วนเอกสารที่อ้างถึงเมืองนี้เป็นครั้งแรกอยู่ในปี ค.ศ. 885 บากูเคยเป็นเมืองหลวงของดินแดนต่าง ๆ ที่เป็นประเทศอาเซอร์ไบจานปัจจุบันในหลายยุคสมัย ได้แก่ แคว้นชีร์วาน (ในสมัยของพระเจ้าอัคซีตันที่ 1 และพระเจ้าคาลีลุลลาห์ที่ 1) รัฐข่านบากู จังหวัดบากูของรัสเซีย สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจาน และสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน (Azerbaijan SSR) ตั้งแต่อดีต เมืองแห่งนี้ต้องประสบกับการรุกรานของชนชาติต่าง ๆ เสมอ ไม่ว่าจะเป็นมองโกล ซาฟาวิด ออตโตมัน และรัสเซีย ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 การค้นพบน้ำมันและแก๊สธรรมชาติได้นำความรุ่งเรืองมั่งคั่งมาสู่เมืองนี้
ผังของเมืองที่ร่ำรวยน้ำมันแห่งนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีเพียงส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองภายในกำแพงป้อมเท่านั้น ที่มีถนนที่มีลักษณะโค้งและแคบ เขตตัวเมืองที่มีความเจริญมั่งคั่ง (ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองเก่า) ถูกสร้างขึ้นหลังจากมีการนำปิโตรเลียมจำนวนมหาศาลขึ้นมาใช้ประโยชน์เมื่อเกือบศตวรรษที่ผ่านมา และมีสถาปัตยกรรมที่สวยงาม รวมพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ ประวัติศาสตร์ และวรรณคดีตั้งอยู่นั่นด้วย ปัจจุบันบากูสมัยใหม่ขยายเขตออกไปนอกกำแพงเมือง อาคารและถนนสายต่าง ๆ จึงเริ่มปรากฏขึ้นบนเนินเขาริมอ่าว
ปัจจุบันกรุงบากูมีเมืองพี่น้อง (หรือ "เมืองฝาแฝด") 10 เมือง คือ
วุ้นเส้น
วุ้นเส้น หรือ เส้นแกงร้อน ทำจากถั่วเขียว น้ำ และส่วนผสมอย่างอื่น เช่นแป้งมันฝรั่ง มีลักษณะเป็นเส้นกลมใสและยาว ปกติมักขายในรูปของวุ้นเส้นอบแห้ง เมื่อจะนำไปประกอบอาหารต้องแช่น้ำหรือต้มให้คืนรูปก่อน ตัวอย่างอาหารที่ใช้วุ้นเส้นคือ แกงจืด ผัดวุ้นเส้น กุ้งอบวุ้นเส้น เป็นต้น
ในภาษาอังกฤษจะเรียกวุ้นเส้นว่า "cellophane noodle" เนื่องจากมีความใสคล้ายเซลโลเฟน เมื่อวุ้นเส้นถูกอบให้แห้ง วุ้นเส้นจะใสไม่มีสี หรือใสเป็นสีเทาอ่อนหรือสีน้ำตาลอมเทา ไม่ควรสับสนระหว่างวุ้นเส้นและเส้นหมี่ (rice vermicelli) ซึ่งผลิตจากข้าวและสามารถเห็นเส้นเป็นสีขาวมากกว่าความใส
วุ้นเส้นมักเป็นเส้นกลมและมีความหนาแตกต่างกันออกไป วุ้นเส้นที่แบนและกว้างประมาณ 1 เซนติเมตรคล้ายเส้นใหญ่ก็ยังมีขายในต่างประเทศ (แต่ไม่มีขายในประเทศไทย)
ในอดีตมีการปลูกถั่วเขียวกันเพื่อการเกษตร ในประเทศไทยนิยมปลูกแถบจังหวัดฉะเชิงเทรา ต่อมาถั่วเขียวมีปริมาณผลผลิตมากขึ้น จึงได้นำมาแปรรูป และมีผู้คิดค้นการทำวุ้นเส้นจากถั่วเขียวขึ้น และได้ปรับปรุงแก้ไขวุ้นเส้นให้เป็นในรูปแบบต่าง ๆ จนถึงปัจจุบัน
เอสเทลลา (เก็นโซซุยโคเด็น)
เอสเทลลา (อังกฤษ: Estella) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวในภาค III
ชื่อ: เอสเทลลา 
ดวงดาวประจำตัว: เท็นคิว (Tenkyuu) 
บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ 
อายุ: 28 ปี (ซุยโคเด็นภาค III) 
เผ่าพันธุ์: มนุษย์?
รูนที่ถือครอง: รูนไฟขั้นสูง (Rage Rune) 
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 
สถานะ: นักเวทย์ 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง
เอสเทลลาเป็นนักโกหกตัวยงและเป็นนักเวทย์ที่เก่งกาจมากที่สุดคนหนึ่ง ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอมากนักเพราะว่าเธอมักจะโกหกเสมอ
ตัวอย่างเช่น เธอบอกว่าเธอเกิดจากก้อนหิน โรดีเป็นภูติน้ำ เธอกำลังตามหาดวงดาวคนที่ 109 และเข้ามารวมในกองทัพเพราะกำลังตามหา
หมู่บ้านชายล้วนกอร์เดียส ซึ่งตรงข้ามกับหมู่บ้านหญิงล้วนอัลมา คินัน(และมาพบทีหลังในภาค 5 ว่าเธอพูดจริง) นอกจากนั้นแล้วเธอยังโกหกอีกว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของโครวลีย์และสามารถเอาชนะเขาได้
แครี แกรนต์
แครี แกรนต์ 18 มกราคม ค.ศ. 1904 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษแต่ไปโด่งดังที่ประเทศอเมริกา มีเอกลักษณ์สำเนียงการพูดแบบ Mid-Atlantic accent มักได้แสดงในบทบาทพระเอกที่มีบุคลิกลักษณะเป็นผู้นำ ฉลาดและมีเสน่ห์ เป็นนักแสดงชายถูกจัดเป็นอันดับที่ 2 ใน AFI's 100 Years Greatest Male Star of All Time โดย American Film Institute
วินน์-ดิ๊กซี่ สุนัขร้านชำ ทำเหตุ
วินน์-ดิ๊กซี่ สุนัขร้านชำ ทำเหตุ () เป็นวรรณกรรมเยาวชนเขียนโดยเคท ดิคามิลโล และได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์เมื่อ ค.ศ. 2005 กำกับโดย Wayne Wang วรรณกรรมเรื่องนี้ได้ถูกตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 2000 และได้รับรางวัล Newbery Hornor ใน ค.ศ. 2001 ฉบับภาษาไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เพ็ทแอนด์โฮม แปลโดยวาริน นิลศิริสุข พิมพ์ครั้งแรก สิงหาคม พ.ศ. 2545
เด็กหญิงอายุ 10 ขวบนามว่า อินเดีย โอพอล บูโลนี่ ได้ย้ายบ้านมายังเมืองเล็กๆ ชื่อว่านาโอมี รัฐฟลอริดากับคุณพ่อของเธอซึ่งเป็นนักเทศน์ พวกเขาอาศัยอยู่ในลานจอดรถเทรลเลอร์ และจากการย้ายบ้านครั้งนี้ทำให้เธอขาดเพื่อน และเธอก็ได้พบสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มเธออีกครั้งหนึ่ง
ระหว่างที่เธออยู่ในร้านขายของชำชื่อวินน์-ดิ๊กซี่ เธอได้พบกับสุนัขมอมแมมตัวหนึ่งที่ทำข้าวของในร้านเสียหาย และกำลังหลบหนีการจับกุมจากพนักงานในร้าน เธอเลยยอมรับว่าเป็นเจ้าของมัน และตั้งชื่อว่า วินน์-ดิ๊กซี่
หลังจากที่คุณพ่อนักเทศน์ยอมให้เลี้ยงสุนัขตัวนี้ โอพอลพบว่าวินน์-ดิ๊กซี่เป็นเหมือนมีมนตร์วิเศษในการผูกมิตรกับทุกคนที่ได้พบเจอ และเธอมีเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นเพราะมัน โอพอลมีเพื่อนที่เป็นผู้ใหญ่หลายคน พวกเขาสอนเธอเรียนรู้สิ่งจากที่ำได้ทำผิดพลาดในอดีต โอพอลเริ่มมีความคิดที่โตขึ้นอีกทั้งมีมุมมองในการใช้ชีวิตที่เปลี่ยนไปจากการคุยกับผู้ใหญ่และเด็กวัยเดียวกัน เธอสามารถพูดคุยกับคุณพ่อนักเทศน์ได้มากกว่าแต่ก่อน และเขาได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับแม่ผู้ที่ทิ้งเธอไปเมื่อ 7 ปีก่อนซึ่งเธอแทบจะจำเรื่องราวของแม่ไม่ได้
เกมพลิกโลก
เกมพลิกโลก () เป็นนวนิยายที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของ ออร์สัน สก็อต การ์ด 
แต่เดิมนั้นเป็นเรื่องสั้น แต่ได้นำมาขยายความเป็นหนังสือชุดภายหลัง เล่าถึงเหตุการณ์ในอนาคตเมื่อมนุษยชาติต้องต่อสู้กับการรุกรานของพวกแมง (Buggers) ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวรูปร่างคล้ายแมง
กองยานรบจากทั่วโลกจึงเข้าสู่สงครามแต่ก็ไม่สามารถยับยั้งการรุกรานได้ เพราะกองทัพแมงมีจำนวนมากเกินกว่าที่จะสู้ได้ ทางรอดเดียวนั้นคือการฆ่านางพญาซึ่งเป็นผู้ควบคุมแมงทั้งหมดด้วยโทรจิต
กองทัพจึงเกณฑ์เด็กอัจฉริยะจากทั่วโลกมาฝึกฝนในโรงเรียนสัประยุทธ์ เพื่อเดินทางไปรบที่ดาวแม่ของพวกแมง ซึ่งหลังจากฝึกสำเร็จ เอนเดอร์ วิกกิน ก็ถูกคัดเลือกให้เป็นผู้บัญชาการยานรบ
หนังสือชุดเอนเดอร์ได้ถูกตีพิมพ์เป็นภาษาไทยทั้งหมด 4 เล่ม ได้แก่ เกมพลิกโลก วาทกะแด่ผู้ล่วงลับ วิถีล้างพันธุ์ และ จิตาวตาร นอกจากหนังสือภาคต่อเหล่านี้ ยังมีเรื่อง "A War of Gifts: An Ender Story" เล่าเรื่องราวโดยละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของเอนเดอร์ในโรงเรียนสัประยุทธ์ และล่าสุดเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 "Ender in Exile" เป็นภาคก่อนหน้าของเรื่อง วาทกะแด่ผู้ล่วงลับ แต่เล่าเหตุการณ์หลังจากสิ้นสุดเรื่องราวในเกมพลิกโลก
เกมพลิกโลก ได้รับรางวัลเนบิวลาเป็นนวนิยายยอดเยี่ยมประจำปี ค.ศ. 1985 และชนะเลิศรางวัลฮิวโกเป็นนวนิยายยอดเยี่ยมประจำปี ค.ศ. 1986 ซึ่งมีนิยายไม่มากนักที่จะชนะเลิศทั้งสองรางวัลใหญ่สำหรับนิยายวิทยาศาสตร์ติดกันอย่างนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นิยายภาคต่อคือ วาทกะแด่ผู้ล่วงลับ ก็ชนะเลิศทั้งรางวัลเนบิวลาและรางวัลฮิวโกในปีถัดไปอีกด้วย ออร์สัน สก็อต การ์ด เป็นนักเขียนเพียงคนเดียวที่สามารถชนะเลิศรางวัลทั้งสองพร้อมกันและต่อเนื่องกันถึงสองปี ในปี ค.ศ. 2008 นิยายเรื่องนี้ยังได้รับรางวัลมาร์กาเร็ต เอ็ดเวิร์ด (Margaret Edwards award) สำหรับผลกระทบที่มีต่อวงการนิยายวิทยาศาสตร์อย่างต่อเนื่องยาวนาน
สนิมสร้อย
สนิมสร้อย เป็นนวนิยายขนาดยาว ของ ศิลปินแห่งชาติ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ โดยมีพล๊อตเรื่องหลวมๆแบบจบในตอน เนื้อหาภายในนวนิยายเกี่ยวกับซ่องโสเภณีชั้นสูงแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ในยุคที่ยังไม่มีอาบอบนวด ศูนย์การค้าก็ยังไม่มี วังบูรพาเพิ่งจะเป็นแหล่งชุมนุมของวัยรุ่นโดยมีพี่สมรเป็นเจ้าของซ่อง และนายก้าน เป็นแมงดาคุมซ่องผู้มีกิริยาสุภาพ และเป็นคนบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดภายในเรื่อง และได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี46แต่ไม่ทำเงินมากนัก
สนิมสร้อยพิมพ์ครั้งแรกในสยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ เป็นตอนๆ และได้พิมพ์รวมเล่มเป็นครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ผดุงศึกษา มีนาคม พ.ศ. 2504 ขณะนี้ฉบับพิมพ์ครั้งล่าสุดครั้งที่ 8 โดยแพรวสำนักพิมพ์
กิจจา ทวีกุลกิจ
กิจจา ทวีกุลกิจ (เกิด ? ) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า หมอนิด เป็น หมอดูชาวไทยมีชื่อเสียงมาจากการทำนายทายทักดวงเมืองและเหตุการณ์ทางการเมือง
หมอนิดเคยประกอบอาชีพเป็นเซลล์แมนมาก่อน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะอย่างในปี พ.ศ. 2523 จนถึงปี พ.ศ. 2531 ชีวิตตกอับเป็นอย่างมาก รวมทั้งมีหนี้สินจำนวนมาก จนกระทั่งวันหนึ่งได้ไปตกปลาที่บ่อตกปลาละแวกกรุงเทพ ฯ ฝั่งตะวันออก ทำให้ได้รู้จักกับเจ้าของสวนอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งกลายมาเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือแก่ครอบครัว และภรรยาได้พาไปร่างทรงแถวฝั่งธน ฯ และร่างทรงก็ได้ทักว่ามีองค์ประทับอยู่ในตัว แรกเริ่มเจ้าตัวยังไม่เชื่อ แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ หลายสิ่งได้พิสูจน์เห็นว่า ทำนายได้แม่นยำ จึงยึดอาชีพเป็นหมอดูมาจนปัจจุบันนี้
หมอนิด มีชื่อเสียงมาจากการทำนายทายทักดวงเมืองและเหตุการณ์การเมืองอย่างตรงไปตรงมา ไม่เกรงใจใคร ไม่หวั่นกลัวอิทธิพลผู้มีอำนาจ เหตุการณ์ที่สร้างชื่อเสียงให้กับหมอนิดและสร้างแรงกระเพื่อมในวงการการเมืองและวงการโหราศาสตร์ไทย ได้แก่การทำนายที่เอาอาชีพเป็นเดิมพันในรายการถึงลูกถึงคน เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ดำเนินรายการโดย สรยุทธ สุทัศนะจินดา ท่ามกลางหมอดูชื่อดังจำนวนมากที่ทำนายว่านายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ในขณะนั้นจะสามารถอยู่ครบวาระเป็นสมัยที่สอง แต่หมอนิดกลับทำนายในทางตรงกันข้าม โดยได้กล่าวว่า ""นายกทักษิณ จะอยู่ไม่ครบเทอม ถ้าครบมาเผาบ้านตนได้เลย"" และ ""นายกรัฐมนตรีคนดังกล่าวจะไม่มีแผ่นดินอยู่"", ""นายกจะต้องขึ้นศาล""ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีคำทำนายในรายการคนในข่าว ทาง ASTV ดำเนินรายการโดย อัญชลี ไพรีรัก ว่า ""จะมีรถที่ประชาชนไม่มีโอกาสได้ใช้ ออกมาวิ่งบนถนนก่อนเดือนตุลาคม"" ซึ่งในอีก 2 สัปดาห์ ก็เกิดเหตุการณ์รัฐประหารในคืนวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 และยังทำนายล่วงหน้า 4 ปี ถึง ผลการเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดกรุงเทพฯ ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ในรายการ คม ชัด ลึก ช่องเนชั่นแชนแนล ดำเนินรายการ โดยธีระ ธัญไพบูลย์ ว่า ""คุณอภิรักษ์ จะได้เป็นผู้ว่า ถึง 2 สมัยติดกัน""
นอกจากเหตุการณ์ทางการเมืองที่สร้างชื่อเสียงให้กับหมอนิด หมอนิดยังได้ทำนายทายทักถึงเหตุการณ์รุนแรงทางสามจังหวัดชายแดนภาคใต้อย่างแม่นยำล่วงหน้า และคอยเตือนทุกคนเรื่องภัยธรรมชาติต่าง ๆ ของเมืองไทยอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเกิดแผ่นดินไหว เรื่องน้ำท่วม ที่สำคัญ ได้เคยทำนายเรื่องคลื่นยักษ์สึนามิ ล่วงหน้าก่อนที่คนไทยจะรู้จักคลื่นยักษ์ชนิดนี้
ทั้งนี้ การทำนายของหมอนิดก็มีส่วนที่ผิดพลาดมากเช่นกัน เช่น ทำนายว่าจะมีการรัฐประหารซ้ำในรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์, จะไม่มีการเลือกตั้งในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2550 อย่างแน่นอน, พรรคพลังประชาชนจะชนะการเลือกตั้ง แต่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จะได้เป็นนายก, พล.อ.สพรั่ง กัลยาณมิตรจะได้เป็นผู้บัญชาการทหารบกต่อจาก พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน, ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 จะมีคนกลางที่มีอักษรย่อ "พ" ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี, หลังนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์พ้นตำแหน่งนายกไปแล้ว แต่นายอภิสิทธิ์จะไม่ได้เป็นนายก เป็นต้น
ปัจจุบันหมอนิด มีเว็บไซต์ส่วนตัว ที่มีหน้าแรกทำนายเหตุการณ์บ้านเมือง ซึ่งมีผู้สนใจติดตามอยู่ตลอดเวลา และมีงานเขียนประจำในคอลัมน์ทำนายชะตาบ้านเมือง ในนิตยสาร Who
เส้นหมี่
เส้นหมี่ หรือ หมี่ขาว คือเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ทำจากข้าว มีลักษณะเป็นเส้นกลมสม่ำเสมอสีขาว เส้นเล็กและยาว คล้ายวุ้นเส้นแต่ไม่มีความใส เส้นหมี่ใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารหลายชนิดในประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยมักนำไปทำเป็น ก๋วยเตี๋ยว ราดหน้า ผัดซีอิ๊ว ผัดหมี่ เป็นต้น. จังหวัดทางภาคใต้ของประเทศไทยจะเรียกเส้นหมี่ว่า หมี่หุ้น
คำว่า "หมี่" มาจากภาษาจีน 米 ( "หมี่") แปลว่า "ข้าว" ในภาษาจีนนั้นจะเรียกเส้นหมี่ว่า 米粉 (พินอิน: mífěn "หมีเฝิ่น") ซึ่งแปลตรงตัวได้ว่า "เส้นข้าว"
เจ้าชายคาร์ล ฟิลิป ดยุกแห่งแวร์มลันด์
เจ้าฟ้าชายคาร์ล ฟิลิปแห่งสวีเดน หรือ คาร์ล ฟิลิป เอ็ดมุนด์ เบอร์ติล () เป็นดยุกแห่งวาร์มลานด์ ประสูติเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 ณ พระราชวังหลวง กรุงสต็อกโฮล์ม เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองและพระองค์เดียวในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน และ สมเด็จพระราชินีซิลเวีย แรกประสูติพระองค์ทรงเป็นมกุฎราชกุมารแห่งสวีเดนและคงดำรงพระอิสริยยศนี้และรัชทายาทลำดับที่ 1 ในลำดับการสืบราชบัลลังก์เป็นเวลา 7 เดือนจนกระทั่งวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2523 ซึ่งได้ทรงถูกถอดถอนทั้งสองตำแหน่งจากการเปลี่ยนแปลงพระราชบัญญัติการสืบราชสมบัติเพื่อให้ทายาทของกษัตริย์สืบสันตติวงศ์ได้ไม่ว่าจะเป็นเพศใด นับแต่นั้นเจ้าชายทรงอยู่ลำดับที่ 2 ของลำดับการสืบราชบัลลังก์สวีเดน ต่อจากเจ้าฟ้าหญิงวิกตอเรีย มกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน พระเชษฐภคินี แต่อย่างไรก็ดี เจ้าชายก็ทรงอยู่ลำดับก่อนหน้าในสายการสืบราชบัลลังก์อังกฤษเนื่องจากประเทศอังกฤษยังให้สิทธิบุรุษสืบราชสมบัติก่อนหน้าสตรีอยู่
เจ้าชายคาร์ล ฟิลิปทรงเข้ารับศีลจุ่มเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ณ โบสถ์หลวง (Storkyrkan) กรุงสต็อกโฮล์ม โดยทรงมีพ่อและแม่ทูนหัวดังนี้คือ เจ้าชายเบร์ติล ดยุกแห่งฮัลลันด์ เจ้าชายเลโอโพลด์แห่งบาวาเรีย สมเด็จพระบรมราชินีนาถมาร์เกรเธที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และ เจ้าหญิงบีร์กิตตาแห่งสวีเดน
เฝอ
เฝอ (, [] "เฝ่อเอ๋อ" เสียงเอกท้ายจัตวา) เป็นอาหารเวียดนามชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายก๋วยเตี๋ยวของไทย แต่ต่างกันที่เส้น น้ำซุป และเครื่องเคียง และบางครั้งก็เรียกเป็น "ก๋วยเตี๋ยว/กวยจั๊บ-เวียดนาม/ญวน"
เฝอเป็นอาหารที่ประกอบด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยวที่เรียกว่า "บั๊ญเฝอ" () คล้ายเส้นเล็กแต่กว้างกว่า หรือเป็นเส้นกลมสีขาวขนาดใหญ่กว่าขนมจีนเล็กน้อย ในน้ำซุปที่เคี่ยวจากเนื้อวัว (หรือเนื้อไก่) กระดูก หางวัว และเครื่องเทศบางชนิด เช่น อบเชยไซ่ง่อน เมล็ดดอกจัน ขิง กานพลู กระวานดำ เป็นต้น และตกแต่งด้วยหัวหอม ต้นหอม ผักชี ผักชีฝรั่ง สะระแหน่ โหระพา มะนาวหรือเลมอน ถั่วงอก และพริกหยวก ซึ่งสี่อย่างหลังมักจะแยกไว้เป็นอีกจานต่างหาก เพื่อให้ผู้รับประทานเติมได้ตามชอบ สำหรับซอสบางอย่างที่เป็นที่นิยมได้แก่ ซอสฮอยซิน น้ำปลา และซอสพริกศรีราชา
เฝอเป็นอาหารจานหลักที่รับประทานได้ทุกมื้อ และส่วนใหญ่นิยมเฝอเนื้อวัว ( "เฝอบ่อ") และมีแยกเป็นประเภท คือ เฝอเนื้อสดและเฝอเนื้อตุ๋น ร้านเฝอที่ขึ้นชื่อของเวียดนาม คือ เฝอ 24
อนุกรมแกรนดี
อนุกรมแกรนดี เป็นอนุกรมอนันต์ 1 − 1 + 1 − 1 + … หรือเขียนได้ในรูป
อนุกรมนี้ตั้งชื่อตามชื่อของ กุอิโด แกรนดี นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี อนุกรมนี้เป็นอนุกรมลู่ออก จึงไม่สามารถหาผลบวกได้ อย่างไรก็ตาม มีผู้สร้างข้อความขัดแย้งโดยพิสูจน์ว่าผลบวกของอนุกรมนี้เป็นจำนวนต่างๆได้ เช่น
กิเดียน แมนเทล
กิเดียน แมนเทล () (3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1790 - 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1852) เป็นสูตินรีแพทย์, นักธรณีวิทยา, และนักบรรพชีวินวิทยา ชาวอังกฤษ.
เขาได้รับชื่อเสียงในฐานะผู้ค้นพบกลุ่มฟอสซิลชิ้นแรกที่ระบุได้ว่ามาจากไดโนเสาร์ ซึ่งก็คือฟันของอิกัวโนดอน
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค หรือ กฟภ. (Provincial Electricity Authority ตัวย่อ PEA) เป็นรัฐวิสาหกิจสังกัดกระทรวงมหาดไทย มีหน้าที่บริการจำหน่ายไฟฟ้าแก่ประชาชนในส่วนภูมิภาคทุกจังหวัดทั่วประเทศไทย ยกเว้นกรุงเทพมหานคร จังหวัดนนทบุรี และจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งเป็นเขตรับผิดชอบของการไฟฟ้านครหลวง
สำนักงานใหญ่ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ตั้งอยู่ที่ 200 ถนนงามวงศ์วาน แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร มีรายได้จากการจำหน่ายไฟฟ้า 465,044.54 ล้านบาท (พ.ศ. 2557) และเป็นรัฐวิสาหกิจที่มีรายได้นำส่งเป็นรายได้ของรัฐสูงเป็นลำดับที่ 4 ของรัฐวิสาหกิจไทย มูลค่ากว่า 13,534.00 ล้านบาท (พ.ศ. 2557)
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค มีที่มาเริ่มจากการเป็นแผนกไฟฟ้า ในกองบุราภิบาล กรมสาธารณสุข กระทรวงมหาดไทย และก่อตั้งไฟฟ้าเทศบาลเมืองนครปฐมเป็นจังหวัดแรก เมื่อ พ.ศ. 2473 ต่อมาใน พ.ศ. 2477 มีการปรับปรุงแผนกไฟฟ้า เป็น กองไฟฟ้า สังกัดกรมโยธาเทศบาล กระทรวงมหาดไทย และเปลี่ยนชื่อเป็น กองไฟฟ้าภูมิภาค ในภายหลัง
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลเห็นความจำเป็นในการสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐานด้านไฟฟ้า จึงออกพระราชกฤษฎีกา ซึ่งให้ไว้เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พุทธศักราช 2497 และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พุทธศักราช 2497 ก่อตั้ง องค์การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค มีทุนจดทะเบียน 5 ล้านบาท มีการไฟฟ้าอยู่ในความดูแล จำนวน117 แห่ง อยู่ภายใต้การควบคุมของกรมโยธาเทศบาล กระทรวงมหาดไทย และรัฐบาล โดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นประธานกรรมการ
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ได้รับการสถาปนาตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พุทธศักราช 2503 ณ วันที่ 28 กันยายน 2503 โดยรับช่วงภารกิจต่อจาก องค์การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค มาดำเนินการ อย่างต่อเนื่อง ด้วยทุนประเดิมจำนวน 87 ล้านบาทเศษ มีการ ไฟฟ้าอยู่ในความรับผิดชอบ 200 แห่ง มีผู้ใช้ไฟจำนวน 137,377 ราย และพนักงาน 2,119 คน กำลังไฟฟ้าสูงสุดในปี 2503 เพียง 15,000 กิโลวัตต์ ผลิตด้วยเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซลล์ทั้งสิ้น สามารถผลิตพลังงานไฟฟ้าบริการ ประชาชนได้ 26.4 ล้านหน่วย (กิโลวัตต์-ชั่วโมง) ต่อปี และมีประชาชน ได้รับประโยชน์ จากการใช้ไฟฟ้าประมาณ 1 ล้านคน หรือร้อยละ 5 ของประชาชนที่มีอยู่ทั่วประเทศในขณะนั้น 23 ล้านคน
ภายหลังจากมีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค พุทธศักราช 2503 ส่งผลให้ มีการแต่งตั้งบุคคลซึ่งไม่ใช่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นประธานกรรมการ โดยบุคคลแรกที่เป็นประธานคณะกรรมการได้แก่นาย ดร.วิญญู อังคณารักษ์ดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 อย่างไรก็ตามรายนามประธานคณะกรรมการการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคมักเป็น ปลัดกระทรวงมหาดไทย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย อธิบดีกรมการปกครอง
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้มีการแต่งตั้ง พลเอก วิโรจน์ บัวจรูญ เป็นประธานกรรมการในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557นับเป็นครั้งแรกที่บุคคลที่ไม่ใช่ ปลัดกระทรวงมหาดไทย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย อธิบดีกรมการปกครอง ดำรงตำแหน่งดังกล่าว
วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 แต่งตั้ง ถวิล เปลี่ยนศรี เป็นประธานกรรมการ และวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2560 แต่งตั้ง ดร.คุรุจิต นาครทรรพ อดีตปลัดกระทรวงพลังงาน เป็นประธานกรรมการ
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคแบ่งพื้นที่รับผิดชอบออกเป็น 4 ภาค แต่ละภาคแบ่งเป็น 3 เขตย่อย
เคาน์เตอร์-สไตรก์
เคาน์เตอร์-สไตรก์ (, บ้างย่อเป็น CS) เป็นวิดีโอเกมยิงทางยุทธวิธีมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาโดย วาล์วคอร์เปอเรชัน ซึ่งถือกำเนิดขึ้นจากการปรับปรุงเกมฮาล์ฟ-ไลฟ์ เกมนี้ได้ขยายเป็นซีรีส์ตั้งแต่ออกวางจำหน่ายครั้งแรก ซึ่งปัจจุบันมี เคาน์เตอร์-สไตรก์: คอนดิชันซีโร, เคาน์เตอร์-สไตรก์: ซอร์ส และ ผู้เล่นแบ่งเป็นทีมต่อต้านผู้ก่อการร้ายต่อทีมผู้ก่อการร้ายในการเล่นเป็นรอบ ๆ ไป แต่ละรอบชนะโดยสำเร็จภารกิจของด่านหรรือกำจัดกำลังฝ่ายตรงข้าม
เกมดังกล่าวเป็นการดัดแปลงฮาล์ฟ-ไลฟ์ที่มีผู้เล่นมากที่สุดในแง่จำนวนผู้เล่น ตามข้อมูลของเกมสปายใน พ.ศ. 2551 จนถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 แฟรนไชส์เคาน์เตอร์-สไตรก์ขายได้กว่า 25 ล้านหน่วย
ดีวีไอ
ส่วนต่อประสานวิทัศน์ดิจิทัล หรือ ดีวีไอ () เป็นพอร์ตชนิดหนึ่งมีสีขาวไว้เสียบกับจอแอลซีดี กับเครื่องคอมพิวเตอร์ มีสัญญาณเป็นดิจิทัล
Digital Visual Interface จะใช้ในการเชื่อมต่อแหล่งวิดีโอไปยังอุปกรณ์แสดงผล เช่น จอภาพคอมพิวเตอร์ DVI ได้รับการพัฒนาเพื่อสร้างมาตรฐานอุตสาหกรรมสำหรับการถ่ายโอนเนื้อหาวิดีโอดิจิทัล อินเตอร์เฟซที่ถูกออกแบบมาเพื่อส่งวิดีโอดิจิทัลที่ไม่บีบอัดและสามารถกำหนดค่าให้สนับสนุนหลายโหมดเช่น DVI-D (ดิจิทัลเท่านั้น) DVI- (แอนะล็อกเท่านั้น) หรือ DVI-I (ดิจิทัลและแอนะล็อก) พร้อมสนับสนุนการเชื่อมต่อแบบอะนาล็อกเช่นกัน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา (21 เมษายน พ.ศ. 2432 — 23 มีนาคม พ.ศ. 2501) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าจอมมารดาชุ่ม (สกุลเดิม: ไกรฤกษ์)
'พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา เมื่อแรกประสูติทรงพระยศเป็น พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา ต่อมาในภายหลังทรงได้รับการสถาปนาเป็น พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา ชาววังออกพระนามว่า เสด็จพระองค์ใหญ่ มีพระขนิษฐาร่วมพระมารดา คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2433 — 26 ตุลาคม พ.ศ. 2461) หรือ เสด็จพระองค์เล็ก
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภาประทับ ณ พระตำหนักอาทรทิพยนิวาสน์ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จมาประทับ ณ ตำหนักในสวนสุนันทา จนเมื่อเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ได้ทูลขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต เสด็จออกไปประทับ ณ ตำหนักทิพย์ ถนนราชวิถี บนที่ดินพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตราบจนสิ้นพระชนม์ ปัจจุบัน คือ อาคารอาทรทิพยนิวาสน์ สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ได้อนุรักษ์ตำหนักให้อยู่ในสภาพเดิม จัดแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับทัศนศิลป์ ส่วนหนึ่งของแหล่งการเรียนรู้ 3 ศิลป์รัตนโกสินทร์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2433 — 26 ตุลาคม พ.ศ. 2461) ประสูติเมื่อวันศุกร์ เดือนยี่ แรม 13 ค่ำ ปีขาล โทศก จ.ศ. 1252 ตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2433 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าจอมมารดาชุ่ม ไกรฤกษ์ ชาววังออกพระนามว่า "เสด็จพระองค์เล็ก" มีพระเชษฐภคีนีร่วมพระมารดา คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 เมื่อวันเสาร์ เดือน 11 แรม 6 ค่ำ ปีมะเมีย สัมฤทธิศก จุลศักราช 1280 ตรงกับวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2461 พระชันษา 29 ปี
ท่าอากาศยานจอร์จบุชอินเตอร์คอนติเนนตัล
ท่าอากาศยานจอร์จบุชอินเตอร์คอนติเนนตัล () ตั้งอยู่ที่ฮิวส์ตัน รัฐเทกซัส สหรัฐอเมริกา ห่างออกไปทางเหนือของตัวประมาณ 37 กิโลเมตร (23 ไมล์) บุชอินเตอร์คอนติเนนตัลเป็นท่าอากาศยานที่มีความสำคัญเป็นอันดับ 2 รองจากท่าอากาศยานนานาชาติดัลลาส-ฟอร์ทเวิร์ธ และยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของสายการบินคอนติเนนตัล แอร์ไลน์
บุชอินเตอร์คอนติเนนตัล เดิมคือ ท่าอากาศยานฮิวส์ตันอินเตอร์คอนติเนนตัล โดยเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน เมื่อปีพ.ศ. 2540 เพื่อเป็นเกียรติต่ออดีตประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช
องค์การกับการจัดบริการสาธารณะ
โดยทั่วไปแล้วองค์การทุกแห่งย่อมมีเป้าหมายหรือวัตถุประสงค์ในการดำเนินงานเสมอ ถ้าเป็นองค์การในภาคธุรกิจเอกชน เช่น ธุรกิจที่มีผู้ประกอบการเพียงรายเดียว ห้างหุ้นส่วน บริษัทจำกัด หรือบริษัทมหาชน มักจะมีเป้าหมายที่
สำหรับองค์การภาครัฐจะมีเป้าหมายในการให้บริการสาธารณะ เช่น การแก้ไขปัญหาของประชาชนไม่ว่าจะเป็นปัญหาเศรษฐกิจหรือปัญหาสังคม และการตอบสนองข้อเรียกร้องของคนในสังคม ในการจัดทำบริการสาธารณะนั้นภาครัฐได้จัดตั้งองค์การ 3 ประเภทได้แก่
ส่วนราชการ ในพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2545 ได้จัดระเบียบบริหารราชการเป็น 3 ส่วนได้แก่
การบริหารราชการส่วนกลางได้แก่ สำนักนายกรัฐมนตรีและกระทรวงต่าง ๆ 19 กระทรวง ในขณะเดียวกันก็มีองค์การภาครัฐที่เป็นอิสระในระดับกรมโดยไม่อยู่ในการกำกับดูแลของสำนักนายกรัฐมนตรี หรือกระทรวงใด ๆ เลยอีก 9 หน่วยงาน ในหน่วยงานทั้ง 9 นี้บางหน่วยอยู่ในการบังคับบัญชาของนายกรัฐมนตรี เช่น ราชบัณทิตยสถาน สำนักงานตำรวจแห่งชาติ แต่ก็มีบางหน่วยงานที่อยู่ในบังคับบัญชาของ รมว.กระทรวงยุติธรรม เช่น สำนักงานอัยการสูงสุด การบริหารราชการส่วนภูมิภาค ได้แก่จังหวัด และอำเภอ การบริหารราชการส่วนท้องถิ่น ในปัจจุบันองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ประกอบด้วย
รัฐวิสาหกิจ สามารถจำแนกได้หลายประเภทเช่น การรถไฟแห่งประเทศไทย องค์การขนส่งมวลชน ฯลฯ องค์การมหาชนได้จัดตั้งขึ้นเพื่อปฏิบัติภารกิจเฉพาะตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย โดยเฉพาะพระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 การดำเนินการของค์การทั้ง 3 ประเภทนี้เป็นการจัดบริการสาธารณะเพื่อประโยชน์ส่วนรวมให้แก่ประชาชนชาวไทย
กระทรวงพลังงาน (ประเทศไทย)
กระทรวงพลังงาน เป็นหน่วยงานราชการไทยประเภทกระทรวง มีอำนาจหน้าที่ในการส่งเสริมและกำกับดูแลให้เกิดความมั่นคงด้านพลังงานแก่ประเทศ
พ.ศ. 2535 รัฐบาลได้จัดตั้งคณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติ ซึ่งเป็นหน่วยงานในระดับกรม สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี ทำหน้าที่ดูแลภาพรวมด้านพลังงานของประเทศ แต่เนื่องจากหน่วยงานด้านพลังงานต่างกระจายออกไปสังกัดในกระทรวงที่ต่างกัน ทำให้มีปัญหาในเรื่องการประสานงาน รัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร จึงมีมติเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 จัดตั้ง “ทบวงพลังงาน” และต่อมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2545 ที่ประชุมร่วมระหว่างนายกรัฐมนตรี กับรองนายกรัฐมนตรี ที่กำกับการบริหารราชการแต่ละกระทรวง ทบวง รวม 5 ท่าน ได้มีมติให้ยกระดับส่วนราชการ “ทบวงพลังงาน” เป็น “กระทรวงพลังงาน”
กระทั่งพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวง กรม พ.ศ. 2545 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา จึงถือเป็นการก่อตั้งกระทรวงพลังงานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545
กระทรวงพลังงาน เดิมตั้งอยู่ที่บ้านพิบูลธรรม เลขที่ 17 เชิงสะพานกษัตริย์ศึก แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน ปัจจุบันกระทรวงพลังงาน และหน่วยงานในสังกัด ได้แก่ สำนักงานรัฐมนตรี และสำนักงานปลัดกระทรวงพลังงาน ได้ตั้งอยู่ในพื้นที่ของกรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน ซึ่งอยู่ในบริเวณ บ้านพิบูลธรรม เชิงสะพานกษัตริย์ศึก ยศเส เดิม ปัจจุบันสำนักงานรัฐมนตรี สำนักงานปลัดกระทรวงพลังงาน ได้ย้ายมาตั้งที่อาคารศูนย์เอเนอร์ยี่คอมเพล็กซ์ ถนนวิภาวดีรังสิต
โลกุตระ สื่อความหมายถึง พุทธปัญญา ความหยั่งรู้ในการทำให้หลุดพ้น นอกจากนี้สัญลักษณ์นี้ ยังอาจดูได้ประหนึ่งคล้าย "เปลวไฟ" ที่กำลังลุกโชติช่วง ให้ความสว่างไสว สะท้อนถึงพลังงานที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจ และความเจริญของประเทศ
กระทรวงพลังงานมีหน่วยงานระดับกรม 6 หน่วย ดังนี้
รัฐวิสาหกิจ 2 แห่ง 
องค์การมหาชน
มินะ (เก็นโซซุยโคเด็น)
มินะ (อังกฤษ: Mina) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค I
ชื่อ: มินะ 
ดวงดาวประจำตัว: จิอิง (Chiin) 
บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ 
อายุ: 14 ปี 
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ 
รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ 
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 
สถานะ: นักเต้น 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: อันเทย์ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามรูนแห่งประตู
มินะเป็นนักเต้นที่เมืองอันเทย์และมีชื่อเสียงทางด้านการเต้นมาก หลังจากที่ทีลได้มาร่วมเต้นกับเธอ ทำให้เธอยอมที่จะเข้าร่วมกับกองทัพโทรันในสงครามสงครามรูนแห่งประตู หลังจากสงครามได้จบลง เธอกลับไปที่อันเทย์เช่นเดิมและมีลูกศิษย์ชื่อว่าคาเร็น
นทีทิพย์ กฤษณามระ
ศาสตราจารย์ นทีทิพย์ กฤษณามระ เกิดวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2494 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทยที่มีผลงานดีเด่นทางด้านสรีรวิทยา เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านระบบต่อมไร้ท่อโดยเฉพาะเกี่ยวกับฮอร์โมนโพรแลคติน ที่พบว่ามีหน้าที่ควบคุมเมตาบอลิสมของแคลเซียม มีประสบการณ์งานวิจัยเกี่ยวกับกลไกการดูดซึมแคลเซียมที่ลำไส้ การขนส่งแคลเซียมในเซลล์เต้านม และสรีรวิทยาของกระดูก ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ระดับ 11 หัวหน้าเครือข่ายวิจัยด้านแคลเซียมและกระดูก คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล สมรสกับศาสตราจารย์สมฤกษ์ กฤษณามระ มี บุตร 1 คน คือ นายศมกฤต และได้ลาราชการเพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาโทและเอกที่ภาควิชาฯ โดยมีศาสตราจารย์ ดร. เลียงชัย ลิ้มล้อมวงศ์ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ หลังจากจบการศึกษาได้กลับเข้ารับราชการ ทำหน้าที่สอนวิชาสรีรวิทยาแก่นักศึกษาแพทย์และนักศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย และปฏิบัติงานวิจัยด้านระบบต่อมไร้ท่อและเมตาบอลิสมของแคลเซียมและกระดูกตำแหน่งอื่นๆ ที่สำคัญศาสตราจารย์ ดร. นทีทิพย์ กฤษณามระ มีผลงานวิจัยที่พิมพ์ในวารสารวิชาการนานาชาติ จำนวน 63 เรื่อง ผลงานวิจัยและบทความนิพนธ์ปริทัศน์ ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการในประเทศ 11 เรื่อง งานวิจัยเน้นการศึกษาเกี่ยวกับผลของฮอร์โมนโพรแลคติน ในฐานะฮอร์โมนควบคุมเมตาบอลิซึมของแคลเซียมและกระดูก และความผิดปกติของแคลเซียมเมตาบอลิซึมและกระดูก ในโรค metabolic bone diseases และโรคกระดูกพรุน ซึ่งการศึกษาในระดับเซลล์และโมเลกุล จะสามารถพัฒนาไปสู่วิธีวินิจฉัย รักษา และการป้องกันความผิดปกติได้อย่างมีประสิทธิภาพ
อำเภอแม่แตง
แม่แตง () เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่
เดิมชื่อ อำเภอแม่แตง แล้วเปลี่ยนเป็น อำเภอสันมหาพน ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 กลับมาใช้ชื่อ "อำเภอแม่แตง" ตามเดิม
อำเภอแม่แตงตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
อำเภอแม่แตงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 13 ตำบล 120 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแม่แตงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
ยะมะตะ โนะ โอะโระชิ
ยามะตะโนะ โอโรจิ () คือชื่อของจอมอสูรในตำนานเทพปกรณัมของญี่ปุ่นโบราณ
เมื่อคราที่อิซะนะงิ เทพบิดร และอิซะนะมิ เทพมารดร สร้างประเทศญี่ปุ่นขึ้นโดยการกวนน้ำทะเลนั้น ได้เกิดจอมอสูรขึ้นมาในยุคเดียวกันนั้นด้วย คือยามะตะโนะ โอโรจิ
ยามะตะโนะ โอโรจิ มีลักษณะเป็นงูขนาดใหญ่ ร่างกายของมันใหญ่ปานขุนเขา มีหัวแปดหัว (ด้วยเหตุนี้ จึงชื่อว่ายามาตะ หมายถึง แปดง่าม คือมีหัวทั้งแปด งอกออกมาจากง่ามทั้งแปด) และสามารถพ่นไฟได้
เมื่อยามะตะโนะ โอโรจิ ปรากฏตัวขึ้น ไม่ว่าจะไปยังหมู่บ้านใดๆ ก็ตาม จะเกิดการสูญเสียทั้งชีวิตคน และสัตว์เป็นจำนวนมาก แต่ละหมู่บ้านที่ยามะตะโนะ โอโรจิ จะผ่านไปนั้น จึงต้องคัดเลือกหญิงสาวมาสังเวยให้แก่ยามะตะโนะ โอโรจิ เพื่อทำให้ยามะตะโนะ โอโรจิ พึงพอใจ จะได้ไม่มาทำลายหมู่บ้าน
ขณะนั้น จอมเทพ ซุซะโนะโอะ โนะ มิโคโตะ เทพแห่งวายุ น้องชายของเทพีอามาเทระสุ เทพีแห่งดวงอาทิตย์ ได้ออกเดินทางผจญภัยไปยังแคว้นต่างๆ เมื่อเดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งขณะนั้น ได้มีการจัดเตรียมเครื่องสังเวย โดยหมู่บ้านนี้ เป็นหมู่บ้านที่ 8 ที่ยะมะตะ โนะ โอะโระชิ จะมาเยือน ซุซะโนะโอะ ได้รู้ดังนั้น จึงอาสาที่จะปราบยะมะตะ โนะ โอะโระชิ เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านให้พ้นภัย
ซุซะโนะโอะ ได้เตรียมสุราไว้ด้วยกันแปดจอก และนำเอาหญิงสาวซ่อนไว้ด้านในสุด โดยให้เงาของหญิงสาวทาบทับสะท้อนลงไปในจอกสุราทั้งแปดจอกนั้น เมื่อยะมะตะ โนะ โอะโระชิมาถึงก็ไล่ดื่มสุราทีละจอกทีละจอก เพราะเห็นเงาของหญิงสาวนั้นสะท้อนอยู่ในเหล้าทุกจอก เมื่อดื่มครบแปดจอก ก็เกิดความเมามาย ซุซะโนะโอะที่ซ่อนตัวอยู่เห็นว่าได้จังหวะเหมาะ จึงกระโจนออกจากที่ซ่อน แล้วใช้ดาบฟาดฟันงูยักษ์ยะมะตะ โนะ โอะโระชิจนหัวขาดหมดสิ้นทั้งแปดหัว และถูกสยบลงได้ในที่สุด
เมื่อยะมะตะ โนะ โอะโระชิถูกกำราบลงแล้ว ซุซะโนะโอะได้เห็นว่าที่หางของยะมะตะ โนะ โอะโระชินั้นมีแสงเรืองรองส่องสว่างอยู่ จึงได้ตัดหางของยะมะตะ โนะ โอะโระชิออกดู และพบว่ามีดาบอยู่ในนั้น ดาบที่ซุซะโนะโอะนำออกมาจากปลายหางของยะมะตะ โนะ โอะโระชิ มีชื่อว่าดาบคุซานางิ ซุซะโนะโอะได้นำดาบนั้นมาครอบครองและนำไปถวายให้อะมาเตระสุเพื่อขอขมาในภายหลัง
ประพนธ์ วิไลรัตน์
ศาสตราจารย์ ประพนธ์ วิไลรัตน์ เกิดวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นแฝดผู้พี่ของรองศาสตราจารย์ ดร.ประพิณ วิไลรัตน์ และเป็นบุตรคนที่หนึ่ง ในจำนวน 4 คน ของนายนิพนธ์ และนางสดับพิณ วิไลรัตน์ ศาสตราจารย์ ดร. ประพนธ์ วิไลรัตน์ เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทยผู้เชี่ยวชาญด้านชีวเคมี มีผลงานวิจัยดีเด่นทางด้านการศึกษาการทำงานของวิตามินอี โรคมาลาเรีย และโรคธาลัสซีเมีย ได้รับรางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่นสาขาชีวเคมีจากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี พ.ศ. 2540 สมรสกับนางมัลลิกา วิไลรัตน์ มีบุตร 1 คน
ศาสตราจารย์ ดร. ประพนธ์ วิไลรัตน์ มีผลงานวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ จำนวนกว่า 140 เรื่อง โดยเป็นการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการทำงานของวิตามินอี ในการทำหน้าที่เป็นสาร antioxidant แนวทางในการนำวิตามินอี มาใช้เป็นยาลดโคเลสเตอรอลในเลือด และป้องกันการเกิดนิ่วในถุงน้ำดี การศึกษาชีวเคมีและพยาธิสรีรวิทยาในระดับโมเลกุลของโรคที่พบมากในประเทศไทย จำนวน 2 ชนิด คือโรคมาลาเรีย และโรคโลหิตจางธาลัสซีเมีย เพื่อเป็นแนวทางในการค้นหายาใหม่ๆ หรือวิธีการรักษาที่ทำให้ผู้ป่วยมีชีวิตที่ดีขึ้น
โกะโร อินะงะกิ
โกโร่ อินางาคิ () นักร้อง-นักแสดงชาวญี่ปุ่น หนึ่งในสมาชิกวง SMAP เกิดวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2516 (ปีฉลู)
ขบวนการรถซึ่ง คาร์เรนเจอร์
เงคิโซ เซนไท คาร์เรนเจอร์ หรือ ขบวนการรถซึ่ง คาร์เรนเจอร์ () เป็นละครโทรทัศน์โทคุซัทสึชุดซูเปอร์เซนไต ลำดับที่ 20 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกตั้งแต่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2539 จนถึงวัน 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ทางสถานีทีวีอาซาฮี ทุกวันศุกร์ เวลา 17.30-17.55 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนตอนทั้งหมด 48 ตอน
คาร์เรนเจอร์เป็นซูเปอร์เซนไตที่ใช้ธีมเกี่ยวกับรถยนต์เป็นครั้งที่ 2 หลังจากที่ ขบวนการความเร็วสูง เทอร์โบเรนเจอร์ เคยใช้มาแล้วครั้งหนึ่ง ประกอบกับกระแสในช่วงนั้นที่รถยนต์ประเภท Recreational Vehicle หรือรถ RV กำลังเป็นที่นิยมในขณะนั้น พร้อมกับกระแสรถ 4 ล้อมินิที่มีความนิยมในช่วงระยะที่สอง นอกจากนี้ตัวละครในเรื่องจะมีการบรรยายเกี่ยวกับรถยนต์และจราจรแฝงไว้อยู่ด้วย
ดาวฮาซาร์ด ถูกโจมตีโดยกลุ่มอันธพาลอกาศที่มีชื่อว่า โบซ็อค ทำให้ดาวฮาซาร์ดถูกทำลาย เหลือเพียงมนุษย์ดาวฮาซาร์ดที่ชื่อว่า ดัมป์ เป็นลูกชายของราชินีแห่งดาวฮาซาร์ดหนีรอดมาเพียงคนเดียว และตกมาที่โลก และหลบซ่อนตัวอยู่ในอู่ซ่อมรถเปกาซัส และดัมป์ก็ได้พบพนักงานในอู่ซ่อมรถนั้น และมอบพลัง "คุรุมาจิพาวเวอร์" ให้กับพวกเขา ทำให้สามารถแปลงร่างเป็น คาร์เรนเจอร์ ได้ เพื่อต่อสู้กับ โบซ็อค ที่เดินทางมายังโลก เพื่อคิดที่จะทำลายโลก (ทำให้โลกระเบิดเป็นดอกไม้ไฟ)
สมาชิกทั้งหมดมาจากพนักงานของร้านอู่ซ่อมรถเพกาซัส ผู้ที่ได้รับเลือกจากพลังความถูกต้องของดาวฮาซาร์ดให้เป็นคาร์เรนเจอร์
เมื่อนำชื่อต้นทั้ง 5 คำมาสะกดรวมกัน (じ・ど・う・し・ゃ) จะรวมกันเป็น จิโดฉะ (自動車) ที่แปลว่า รถยนต์
เมื่อหลังจากขานชื่อเสร็จแล้วจะพูดว่า ต่อสู้เพื่อจราจร ขบวนการรถซิ่ง คาร์(ลากเสียงยาว)เรนเจอร์ (戦う交通安全！激走戦隊！カ〜〜〜レンジャー！)
บาซูก้ากระบอกใหม่ของคาร์เรนเจอร์ มีพลังการโจมตีสูงกว่ากิกะฟอร์มูล่า สามารถปรับได้ 3 โหมด ได้แก่ยานพาหนะรูปแบบรถแข่งของคาร์เรนเจอร์ ใช้ในการเดินทางในช่วงแรกของคาร์เรนเจอร์ และ ใช้เป็นคันบังคับRV แมชชีน หลังจากที่เปกาซัส ธันเดอร์และดราก้อน ครูชเชอร์ ปรากฏตัวบทบาทของสปีดเดอร์ แมชชีนจึงถูกตัดทอนลงเหลือเพียงเป็นคันบังคับให้ RV แมชชีน เท่านั้น
ในประเทศไทย คาร์เรนเจอร์เคยออกอากาศทาง ช่อง 9 โดยใช้ชื่อว่า ขบวนการยานยนต์พิทักษ์โลก เทอร์โบคาร์เรนเจอร์ โดยผู้นำเข้ามาฉายคือ บริษัท ทูนทาวน์เอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อปี พ.ศ. 2543 ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 17.30 น. และฉายอีกรอบทุกวันจันทร์ เวลา 18.00 น. พากย์โดยทีมพากย์ของน้าต๋อย เซมเบ้ และมีการจำหน่ายในรูปแบบวิดีโอและวีซีดี บริษัท อีวีเอส จำกัด ภายหลังได้จัดทำใหม่ในรูปแบบวีซีดีและดีวีดีโดยบริษัทการ์ตูนอินเตอร์ และ จัดจำหน่ายโดย เด็กซ์ โดยยังคงรูปแบบการพากย์ไว้เช่นเดิม ส่วนสาเหตุที่ใช้ชื่อเทอร์โบคาร์เรนเจอร์หรือเทอร์โบเรนเจอร์ เนื่องมาจากสินค้าในการจำหน่ายเป็นสินค้าคาร์เรนเจอร์ฉบับพาวเวอร์เรนเจอร์ที่ใช้ชื่อว่า พาวเวอร์เรนเจอร์ เทอร์โบ
รถลาก
รถลาก (Rickshaw) หรือคนไทยในอดีตเรียกว่า รถเจ๊ก เป็นยานพาหนะที่ใช้คนลาก ตัวรถมีลักษณะเป็นเกวียนที่มีสองล้อ
รถลากเป็นที่นิยมในเมืองตางๆในเอเชีย อาทิ โยโกฮามา (ญี่ปุ่น),ปักกิ่ง (จีน), เซี่ยงไฮ้ (จีน),ย่างกุ้ง (พม่า) กัลกัตตา มุมไบหรือบอมเบย์ (อินเดีย) และ บางกอก (ไทย)
จากภาพเขียน "Les deux carrosses" (ปี ค.ศ. 1707)โดย Claude Gillot แสดงให้เห็นว่ามีการใช้รถลากมาตั้งแต่ ศตวรรษที่ 17 บนท้องถนนปารีส
รถลากเริ่มมีให้เห็นในญี่ปุ่นในปี 1868 ในสมัยเมจิ โดยได้รับความนิยมในเวลาต่อมา เพราะสามารถสัญจรได้เร็วกว่าเกี้ยว (และการใช้แรงงานคนราคาถูกกว่าใช้ม้า)
ส่วนคนที่เริ่มประดิษฐ์รถลาก เท่าที่มีการบันทึกได้ คือช่างเหล็กชาวอเมริกันชื่อ Albert Tolman ที่ถูกพูดว่าได้ประดิษฐ์รถลากในช่วงปี 1848 ใน Worcester รัฐ Massachusetts ไว้ให้มิชชันนารี
อีกคนที่อ้างถึงคือ Jonathan Scobie (หรือ W. Goble)มิชชันนารีชาวอเมริกันในญี่ปุ่น ประดิษฐ์รถลากในปี 1869 ให้ภรรยาเดินทางในถนนในโยโกฮามา ในญี่ปุ่นมักกล่าวว่าคนประดิษฐ์คือ อิซุมิ โยสุเกะ, ซูซุกิ โตคูจิโร่ , และ ทากายาม่า โคสุเกะ ที่ประดิษฐ์ในปี 1868 โดยในปี 1870 ผู้ปกครองโตเกียวได้อนุญาตให้ทั้ง 3 คน สร้างและขาย โดยคนที่ซื้อรถลากจะต้องได้ใบอนุญาตจากหนึ่งในสามของผู้ผลิต
รถลากมีในอินเดียในปี 1880 ส่วนในจีนมีการใช้รถลากเพื่อขนส่งสินค้า ในปี 1914 จีนจึงอนุญาตให้ใช้รถลากในการสัญจรคน
รถลากในประเทศไทยหรือที่เรียกกันว่า รถเจ๊ก เพราะพาหนะประเภทนี้มีแต่คนจีนเป็นผู้มีอาชีพรับจ้างลาก ดั้งเดิมเป็นของญี่ปุ่น แต่แรกเมื่อในรัชกาลที่ 4 นั้น พวกพ่อค้าสำเภานำมาน้อมเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ จึงโปรดฯให้ซื้อเข้ามาพระราชทานเจ้านาย และขุนนางผู้ใหญ่บ้าง สั่งซื้อกันเองบ้าง ใช้เป็นพาหนะส่วนพระองค์และส่วนตัว แต่ที่สั่งมาใช้วิ่งรับส่งคนโดยสารและบรรทุกของนั้น ผู้สั่งเข้ามาเป็นคนแรกชื่อ นายฮ่องเชียง แซ่โหงว เมื่อ พ.ศ. 2417 ต้นรัชกาลที่ 5
เมื่อผู้คนนิยมกันมากขึ้น พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (พุก) จึงตั้งโรงงานทำรถลากขึ้นในเมืองไทยเสียเองโดยสั่งช่างมาจากเมืองจีน รถลากรับจ้างเริ่มมีบนถนนมากขึ้น จนกระทั่งจำเป็นต้องควบคุม พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง จึงโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชบัญญัติรถลาก ร.ศ. 120 (พ.ศ. 2444) ขึ้น โดยมีพระราชปรารภว่า
"กรุงเทพพระมหานครในทุกวันนี้ มีรถคนลากสำหรับรับจ้างคนโดยสาร และรับบรรทุกของเดินในถนนหนทางทวียิ่งขึ้นเป็นอันมาก แต่รถที่ใช้นั้นไม่แข็งแรงมั่นคง แลไม่มีสิ่งที่สำหรับป้องกันอันตรายของผู้โดยสาร กับทั้งไม่สะอาดเรียบร้อยตลอดไปจนคนลากรถด้วย ย่อมเป็นที่รังเกียจรำคาญแก่ผู้ที่จะใช้รถ หรือผู้เดินทางในท้องถนนร่วมกัน อีกประการหนึ่ง คนที่ลากรถนั้น บางทีรับคนโดยสารหรือรับบรรทุกสิ่งของที่มากหรือหนักเกินกำลังรถที่จะพาไปได้ จนเป็นเหตุเกิดอันตรายแก่คนโดยสารแลคนเดินทางกับทั้งรถ แลไม่เป็นความเรียบร้อยในท้องถนนอีกด้วย"
พระราชบัญญัตินี้ บังคับให้ต้องจดทะเบียนรถ และต้องนำรถมาตรวจสภาพต่อเจ้าพนักงานจดทะเบียน หลังจดทะเบียนแล้ว เจ้าหน้าที่จะให้เลขหมายติดรถ และให้เครื่องหมายที่มีเลขตรงกันกับทะเบียนรถให้คนลากติดหน้าอกไว้ให้ตรงกัน บังคับให้จุดโคมไฟเวลากลางคืน และยังมีข้อบังคับปลีกย่อยอีกหลายข้อ เช่นห้ามบรรทุกศพคน ให้จอดพักรถตามที่พนักงานกำหนดไว้เท่านั้น ฯลฯ
รถลากหรือรถเจ๊กนี้ วิ่งในถนนตั้งแต่ พ.ศ. 2417 เลิกใช้ตามกฎหมาย เมื่อ พ.ศ. 2478 หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง
วรชาติ สิรวราภรณ์
ศาสตราจารย์ วรชาติ สิรวราภรณ์ เกิดวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2498 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทย ที่มีความเชี่ยวชาญการวิจัยทางด้านชีวเคมีและอณูชีววิทยาของเชื้อมาลาเรีย โดยศึกษากลไกการเกิดโรค กลไกการทำงานของยาต้านมาลาเรีย และกลไกการดื้อยาในระดับยีน เป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาการเรียนการสอนและการวิจัย สาขาชีวสารสนเทศศาสตร์ (Bioinformatics) ของประเทศไทย โดยเป็นผู้ริเริ่มจัดตั้งศูนย์ชีวสารสนเทศและจีโนมประยุกต์ (Center for Bioinformatics and Applied Genomics - CBAG) ซึ่งเป็นหน่วยฝึกอบรมด้านชีวสารสนเทศศาสตร์ ประจำภูมิภาคเอเซีย ที่ได้รับการสนับสนุนจากองค์การอนามัยโลก ศ.ดร. วรชาติ ได้รับรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาชีววิทยาโมเลกุล จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี พ.ศ. 2534 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ระดับ 11 ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และรองประธานชมรมวิจัยโปรตีนแห่งประเทศไทย สมรสกับนางรัชฎา สิรวราภรณ์ มีบุตร 1 คน
ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรต่างๆ
ศาสตราจารย์ ดร.วรชาติ สิรวราภรณ์ มีผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ จำนวนกว่า 50 เรื่อง เป็นผลงานวิจัยเกี่ยวกับชีวเคมีและอณูชีววิทยาของเชื้อมาลาเรีย วัณโรค และโรคเรื้อน มีบทความงานวิจัยที่ได้เผยแพร่ในการประชุมสัมมนาวิชาการต่างๆ จำนวน 8 เรื่อง และผลงานวิชาการในลักษณะสื่อการสอนแบบอิเล็กทรอนิกส์ จำนวน 3 เรื่อง เกี่ยวกับชีวสารสนเทศศาสตร์ การใช้คอมพิวเตอร์ในการวิเคราะห์และประมวลผลข้อมูลทางอณูชีววิทยา วิศวกรรมโปรตีน (Protein Engineering) การวิเคราะห์ข้อมูลโปรตีนผ่านทางคอมพิวเตอร์ และการหาลำดับเบสในดีเอ็นเอ (DNA sequencing) เป็นต้น
เจ้าจอมสมบูรณ์ ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมสมบูรณ์ ท.จ.ในรัชกาลที่ 5 เกิดที่บ้านตำบลถนนสำเพ็ง กรุงเทพมหานคร เมื่อ ณ วันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2420 บิดาของท่านคือ นายซุ้ย มันประเสริฐ (2404-2470) มารดาคือ ท่านบุญมา สกุลของท่านนั้นสืบมาแต่ ท่านหมื่นประเสริฐ หรือ เจ้าสัวมัน นายอากรในรัชกาลที่ 3 นามสกุลนี้จึงได้รับพระราชทานพระมหากรุณาพระราชทานว่า"มันประเสริฐ" ท่านเจ้าจอมมีน้องร่วมมารดา 4 คน ร่วมบิดาอีก 4 คน ถึงแก่กรรมครั้งยังเยาว์เกือบทุกคน คงมีชีวิตจนโตอยู่เพียงคนเดียว ชื่อ นายใหม่ มันประเสริฐ แต่ก็ถึงแก่กรรมไปก่อนท่านเช่นกัน
เมื่อท่านมีอายุพอสมควร บิดาจึงส่งเข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ในที่สุดทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นเจ้าจอม รับราชการใกล้ชิดพระยุคลบาท มาตลอดทั้งในพระบรมมหาราชวัง และพระราชวังสวนดุสิต ท่านรับราชการมาจนสิ้นรัชกาลที่ 5 จึงกราบถวายบังคมทูลลาออกมาพักอยู่บ้านเดิมในสำเพ็ง แต่ยังคงเข้าเฝ้าพระวิมาดาเธอกรมพระสุทธาสินีนาฎ ที่พระราชวังสวนสุนันทาโดยตลอด จนสิ้นพระชนม์ ในปี พ.ศ. 2472
ตลอดชีวิตของท่านเจ้าจอมกอปรไปด้วยการบุญและความกตัญญู ที่สำคัญที่สุด คือ ได้ดูแลบิดาซึ่งป่วยเป็นเส้นประสาทพิการ เพราะตกภูเขาคราวตามเสด็จรัชกาลที่ 5 ประพาสเกาะช้าง เมื่ออายุ 22 จนท่านบิดาถึงแก่กรรม เมื่ออายุ 67 ปี ใน พ.ศ. 2470
ในด้านการบุญนั้น ได้สร้างและบริจาคสิ่งของให้แก่สถานที่ต่างๆ อาทิตลอดชีวิตยังได้พยายามแสวงหาความรู้ใส่ตัวเสมอ เช่น ในปี พ.ศ. 2499 อายุ 80 ปี ได้เดินทางโดยเครื่องบินไปเที่ยวยังประเทศญี่ปุ่น ฮ่องกง และมาเก๊า กับนายกระสินธุ์ มันประเสริฐ ผู้เป็นบุตรบุญธรรม และครั้งหลังสุดก่อนอนิจกรรม ยังได้เดินทางไปเที่ยวทัศนาจรล่องแก่งเชียงใหม่ กับคณะของคุรุสภา
ท่านได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์สูงสุด คือ ทุติยจุลจอมเกล้า ในปี พ.ศ. 2500 ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2501 จึงเริ่มป่วยด้วยเบาหวานกำเริบ และถึงอนิจกรรมเมื่อเวลา 20.45 น. ของวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2501 สิริอายุได้ 82 ปี
อัลเบิร์ต ฮอฟมานน์
อัลเบิร์ต ฮอฟมานน์ (; 11 มกราคม พ.ศ. 2449 - 29 เมษายน พ.ศ. 2551) เป็นนักเคมีคนสำคัญของสวิตเซอร์แลนด์ ได้รับการขนานนามว่าเป็น "บิดาแห่งแอลเอสดี" เกิดที่เมืองบาเดิน สวิสเซอร์แลนด์ จบการศึกษาด้านเคมีจากมหาวิทยาลัยซูริก ขณะเรียนมีความสนใจเคมีที่เกี่ยวกับพืชและสัตว์ ซึ่งต่อมาได้นำไปสู่การค้นคว้าวิจัยงานสำคัญในโครงสร้างของสารที่มีอยู่ทั่วไปในสัตว์ คือ "ไคทิน" (สารหลักในเปลือกกุ้ง ปูและสัตว์ที่คล้ายกัน) ซึ่งเป็นหัวข้อวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของฮอฟมานน์
ดร.อัลเบิร์ต ฮอฟมานน์ ได้เข้าทำงานในแผนกเภสัช-เคมีในสถานีทดลองของบริษัทแซนดอส (ปัจจุบันคือบริษัทโนวาร์ติส) เมืองบาเซิล โดยทำการวิจัยพืชหัวที่ใช้ทำยา และเออร์กอตของพวกเห็ดรา เพื่อนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสังเคราะห์และทำความบริสุทธิ์ให้กับตัวยาสำคัญที่จะนำมาใช้ทางเภสัชกรรม
อัลเบิร์ต ฮอฟมานน์เสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจล้มในปี พ.ศ. 2551 ขณะมีอายุได้ 102 ปี
งานค้นคว้าเกี่ยวกับกรดไลเซอร์จิกของฮอฟมานน์นำไปสู่การสังเคราะห์แอลเอสดี – 25 เมื่อ พ.ศ. 2481 ซึ่งในอีกห้าปีต่อมาหลังจากถูกลืม ฮอฟมานน์ก็ได้กลับมาค้นพบผลโดยความบังเอิญว่าสารแอลเอสดีเป็นตัวก่ออาการโรคจิต โดยฮอฟมานน์รับรู้ผลของอาการได้หลังจากการซึมของสารเข้าสู่ร่างกายของเขาทางปลายนิ้ว เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2486 อีก 3 วันต่อมาในวันที่ 19 เมษายน (ต่อมาเรียกวันนี้กันว่า “วันจักรยาน” หลังจากที่ฮอฟมานน์ขี่จักรยานกลับบ้านภายใต้อิทธิพลของแอลเอสดี) ดร.ฮอฟมานน์จงใจเสพย์สารนี้เป็นจำนวน 250 ไมโครกรัมและได้ประสบกับอิทธิพลของสารในระดับที่เข้มขึ้น หลังจากได้ทดลองกับตนเองอีกหลายครั้ง ฮอฟมานน์จึงได้เขียนรายงานผลการทดลองนี้เมื่อวันที่ 22 เมษายน ปีเดียวกัน
ฮอฟมานน์ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการแผนกผลิตภัณฑ์ธรรมชาติของบริษัทแซนดอสและได้ทำการทดลองสารหลอนประสาทที่พบในเห็ดเม็กซิกันและพืชชนิดอื่นที่ชนพื้นเมืองใช้เสพ ทำให้นำไปสู่การสังเคราะห์ “ไซโลไซบิน” (psilocybin) ที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของ “เห็ดวิเศษ” ดังกล่าว
นอกจากนี้ ฮอฟมานน์ยังสนใจในเมล็ดของต้นคริสต์มาสไวน์ ("Turbina corymbosa") ซึ่งได้พบอย่างน่าแปลกใจว่าสารที่เป็นส่วนประกอบสำคัญของมล็ดพืชชนิดนี้มีความคล้ายคลึงกับแอลเอสดีเป็นอย่างมาก
ในปี พ.ศ. 2505 ฮอฟมานน์และภริยาได้เดินทางไปเยือนเม็กซิโกตอนใต้เพื่อเสาะหาต้นไม้ชื่อ “เซจออฟเดอะดิไวเนอส์” ("Salvia divinorum") แม้จะขออนุญาตนำกลับประเทศได้ แต่ฮอฟมานน์ก็ไม่สามารถแยกและบ่งชี้องค์ประกอบหลักทางเคมีที่สำคัญของพืชชนิดนี้ได้
ฮอฟมานน์เรียกแอลเอสดีว่า “"ยาแห่งจิตวิญญาณ"” และหงุดหงิดจากการที่ประชาคมโลกพากันถือว่าสารนี้เป็นสิ่งต้องห้าม ทำให้สารนี้หายไปจากบนดินกลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ฮอฟมานน์กล่าวว่า “สารนี้ได้ถูกใช้ประโยชน์ในการวิเคราะห์ทางจิตอย่างระมัดระวังมานานถึง 10 ปี” ก่อนที่จะถูกกลุ่มเยาวชนยุคทศวรรษ 1960 มายึดไปใช้ในทางที่ผิด ทำให้สารนี้กลายเป็นสิ่งชั่วร้ายที่ถูกต่อต้าน แต่อย่างไรก็ดี ฮอฟมานน์ยอมรับว่าหากสารนี้ตกอยู่ในมือของคนไม่ดีก็มีอันตรายมากได้
ฮอฟมานน์ได้เขียนบทความทางวิทยาศาสตร์มากกว่า 100 บทความและหนังสืออีกหลายเล่มรวมทั้ง “"แอลเอสดี ลูกเจ้าปัญหาของข้าพเจ้า"” ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นอัตชีวประวัติและการบรรยายถึงการขี่จักรยานที่โด่งดังของตน
ในโอกาสครบอายุ 100 ปีเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2549 ฮอฟมานน์กลับมาเป็นจุดเด่นของ “"การประชุมเอกสารัตถ์นานาชาติว่าด้วยแอลเอสดี เนื่องในวาระครบอายุ 100 ปีของอัลเบิร์ต ฮอฟมานน์"” ในเมืองบาเซลที่ทำให้สื่อต่าง ๆ ให้ความสนใจในการค้นพบแอลเอสดีของเขาอีกครั้งหนึ่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกล
ท่าอากาศยานปารีส-ชาร์ล เดอ โกล (; ) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า ท่าอากาศยานรัวซี (Roissy) ตั้งอยู่ที่รัวซี กรุงปารีส ฝรั่งเศส อยู่ห่างจากตัวเมืองปารีสไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 25 กิโลเมตร นับเป็นประตูสำคัญในการเดินทางเข้าออกประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินแอร์ฟรานซ์ด้วย
ท่าอากาศยานแห่งนี้ ตั้งชื่อตามชาร์ล เดอ โกล วีรบุรุษ และผู้นำขบวนการปลดปล่อยฝรั่งเศส
ณัฐรดา ชุมทวียศ
ณัฐรดา ชุมทวียศ หรือ น้องผึ้ง บึงสามพัน เป็นนักร้องแนวลูกทุ่ง โด่งดังจากอัลบั้มสาวนาเปิดใจซึ่งเป็นผลงานเพลงชุดแรก นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลมาลัยทอง นักร้องดาวรุ่งหญิงยอดเยี่ยม ปี พ.ศ. 2548 จากผลงานชุดแรกนั้น เพลงที่เป็นที่รู้จักของผู้ฟังก็คือเพลง "กองไว้ตรงนั้น"
ณัฐรดา ชุมทวียศ เป็นชาว อำเภอบึงสามพัน จังหวัดเพชรบูรณ์ เข้าสู่วงการนักร้องเพลงลูกทุ่งจากการเป็นแดนเซอร์ในวงดนตรีของอาภาพร นครสวรรค์ ก่อนจะผันตัวมาเป็นนักร้อง และมีผลงานเป็นของตนเองจากการชักนำโดยครู ดอย อินทนนท์ และมีผลงานเพลงชุดแรกชื่อ “ สาวนาเปิดใจ”
เจ้าหญิงมาเดอลีน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์
เจ้าหญิงมาเดอลีนแห่งสวีเดน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์ ("พระนามเต็ม" เมดเดลีน เธแรส อาเมลี โจเซฟีน);() 10 มิถุนายน พ.ศ. 2525 ณ พระราชวังดร็อตนิงโฮล์ม กรุงสต็อกโฮล์ม) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองและพระองค์เล็กสุดในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดนและสมเด็จพระราชินีซิลเวีย
พระนามที่สี่ "โจเซฟีน" ของพระองค์มาจากบรรพสตรีนามว่า โยเซฟีนแห่งลอยช์เต็นแบร์ก (ภายหลังเป็นสมเด็จพระราชินีโยเซฟินาแห่งสวีเดนและนอร์เวย์) ธิดาของเออแชน เดอ โบนาปาร์ต พระโอรสในจักรพรรดินีโยเซฟีน พระชายาองค์แรกของนโปเลียน โบนาปาร์ต
เจ้าหญิงทรงเข้ารับบัพติศมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ณ โบสถ์ของพระราชวังหลวง กรุงสต็อกโฮล์ม โดยมีพระบิดาและพระมารดาทูนหัวคือ เจ้าชายอันเดรียสแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา วอลเตอร์ ซอมเมอร์ลาธ เจ้าหญิงเบเนดิคเตแห่งเดนมาร์ก และ เจ้าหญิงคริสตินาแห่งสวีเดน ภริยาแห่งมังนุสสัน
เจ้าหญิงมาเดอลีนและโอนีลปรากฏตัวต่อสาธารณชนร่วมกันครั้งแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ต่อมาได้มีการจัดพิธีหมั้นของทั้งสองเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2555 และประทานสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการ และปลายเดือนเมษายนในปีถัดมาก็ได้มีการประกาศว่าจะจัดพระราชพิธีเสกสมรสในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ที่โบสถ์น้อยภายในพระราชวังสตอกโฮล์ม และจัดเลี้ยงพระกระยาหารค่ำที่พระตำหนักในพระราชวังดรอตนิงโฮล์ม
อย่างไรก็ตามโอนีลก็มิได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น "เจ้า" ดังกรณีของดาเนียล เวสต์ลิง เนื่องจากการที่จะเป็นพระบรมวงศานุวงศ์สวีเดนจำต้องละจากนิกายโรมันคาทอลิกเปลี่ยนไปนับถือนิกายลูเทอแรน และจำต้องถือสัญชาติสวีเดนด้วย ซึ่งโอนีลได้ปฏิเสธ เนื่องจากต้องใช้สัญชาติเดิมในการทำธุรกิจของเขาต่อไป หลังจากการเสกสมรสทั้งสองได้ตั้งใจที่จะพำนักอยู่นิวยอร์ก อย่างไรก็ตามบุตรของทั้งสองจะต้องเติบโตที่สวีเดนและนับถือนิกายลูเทอแรนเช่นเดียวกับเจ้าหญิงมาเดอลีน ทั้งนี้ก็เพื่อสิทธิธรรมในราชสมบัติ
เจ้าหญิงมาเดอลีนได้ให้ประสูติกาลพระธิดาคือ เจ้าหญิงเลโอนอร์ ดัชเชสแห่งกอตลันด์ เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 และเจ้าชายนีโคลัส ดยุกแห่งโอเงร์มันลันด์ เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2558