hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร หรือ อุทยานมังกรสวรรค์ สร้างขึ้นตามความต้องการของ นายบรรหาร ศิลปอาชา ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้เริ่มออกแบบและจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรขึ้นภายในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ห่างจากฝั่งแม่น้ำไปตามถนนมาลัยแมน ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ก่อตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอเรื่องราวความเป็นมาของชาวจีนในประเทศไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์และอารยธรรมจีน เพื่อเป็นอนุสรณ์สัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ครบ 20 ปีใน พ.ศ. 2539
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรเป็นหนึ่งในสถานที่มหัศจรรย์เมืองไทย ในโครงการ 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ลำตัวมังกรภายนอก ออกแบบอย่างถูกต้องตามลักษณะความเชื่อ หน้าต้องเป็นอูฐ ตาเหมือนกระต่าย มีเขาของกวาง หูของวัว ตัวของงู เกล็ดของปลา ขาของเสือ อุ้งเท้าของเหยี่ยว สีของลำตัวเลียนแบบเครื่องกังไสโบราณ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 29 ห้อง
การจัดแสดงนิทรรศการใช้สื่อจัดแสดงที่ทันสมัย เช่น ภาพยนตร์ ระบบโสตทัศนูปกรณ์ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ แสง เสียง หุ่นจำลอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องรับฝากของ ห้องจำหน่ายหนังสือ ของที่ระลึก และห้องเครื่องเล่นสำหรับเด็ก
ภายในห้องจัด แสดงเรื่องราวประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่สมัยตำนานการสร้างโลกยุคแรกเริ่มทางประวัติศาสตร์ ลำดับราชวงศ์ตั้งแต่ยุคหวงตี้ เหยียนตี้ ยุคเซี่ย ซาง อันถือเป็นยุคปฐมกษัติย์ ราชวงศ์โจว ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ยุคสามก๊ก ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หมิง ถึงราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง และแสดงประวัติความเป็นมาของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย
เปิดให้เข้าชมทุกวันพุธถึงวันอาทิตย์ เวลา 10.00-16.00 น.
รถยนต์ส่วนตัว สามารถใช้ถนนรัตนาธิเบศร์ สุดเส้นทางแล้ววนไปทางขวา เชื่อมกับวงแหวนรอบนอก (ถนนกาญจนาภิเษก) ไปทางอำเภอบางบัวทอง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรีที่อำเภอบางปลาม้า ถนนเข้าเมืองสุพรรณบุรี
รถโดยสารประจำทาง สามารถใช้บริการของรถซึ่งออกจากสถานีหมอชิต (ถนนกำแพงเพชร) และสถานีสายใต้ (ถนนบรมราชชนนี) ทุกวัน
รถสองแถว การเดินทางในตัวเมืองสุพรรณบุรีมีรถสองแถวให้บริการ โดยขึ้นบริเวณสี่แยกนางพิม หากต้องการเดินทางออกนอกตัวเมืองติดต่อสอบถามที่คิวรถบริเวณสี่แยกนางพิมได้เลย
ในเวลาประมาณ 19.00 น. ของวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555 ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลตรุษจีน ได้เกิดอุบัติเหตุอัคคีภัยจากการระเบิดของพลุและดอกไม้ไฟในงานเปิดงานฉลองเทศกาลตรุษจีน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และบ้านเรือนใกล้เคียงมอดไหม้ไปกว่า 50 หลังคาเรือน ซึ่งในครั้งนี้มีบุคคลสำคัญหลายคนได้อยู่ในที่เกิดเหตุ อาทิ นายบรรหาร, นายชุมพล ศิลปอาชา, นายจองชัย เที่ยงธรรม, อาจารย์วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ รวมทั้ง อุรัสยา เสปอร์บันด์ หรือ ญาญ่า และรินลณี ศรีเพ็ญ หรือ จอย ดารานักแสดงสาวสังกัดช่อง 3 รวมอยู่ด้วย แต่ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ
นิกโกเลาะ ปากานีนี
นิกโกเลาะ ปากานีนี (; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840) เป็นนักไวโอลิน วิโอลา กีตาร์ในยุคโรแมนติกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถึงฝีมือการเล่นว่าเป็นที่หนึ่งในยุคนั้น ทั้งยังได้พัฒนาเทคนิคการสีไวโอลินแบบใหม่ เขายังมีผลงานประพันธ์โซนาตา คอนแชร์โต และคาปรีซสำหรับการเดี่ยวไวโอลินจำนวนหลายชิ้น ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ Caprice No. 24 นอกจากนี้ปากานินียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีสำคัญในยุคต่อมา เช่น โยฮันเนส บราห์ม และ เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ
ปากานีนีหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 5 ปี โดยเล่นแมนโดลินของบิดา เริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 7 ปี และเริ่มแสดงพรสวรรค์ออกมาจนได้รับทุนการศึกษาด้านดนตรี เมื่อโตขึ้นได้ย้ายไปเรียนไวโอลินที่ปาร์มา ก่อนจะย้ายไปฟลอเรนซ์ โดยมีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่น
ปากานีนีเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการเล่นคอนเสิร์ตที่โรงอุปรากรลา สกาลา เมืองมิลาน ในปี ค.ศ. 1813 ต่อมาได้เดินทางไปเล่นในต่างเมือง เช่นที่ เวียนนา ในปี ค.ศ. 1828 ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1831 และปารีส ในปี ค.ศ. 1831 และ 1833
ช่วงบั้นปลายชีวิต ปากานีนีป่วยด้วยโรคจากพิษของสารปรอทที่ใช้ในการรักษาโรคซิฟิลิส จนต้องเลิกเล่นดนตรีในปี ค.ศ. 1834 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งคอหอยในปี ค.ศ. 1840
นิกโกเลาะ ปากานีนี มีเครื่องดนตรีที่ใช้ประจำตัวอยู่หลายชิ้น ทั้งที่ผลิตโดยอันโตนีโอ อามาตี นิกโกลา อามาตี อันโตนีโอ สตราดีวารี‎ แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุด คือไวโอลินที่ผลิตโดย จูเซปเป กวาเนรี ที่มีชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (ปืนใหญ่ ผลิตในปี ค.ศ. 1743) ปากานีนีได้รับไวโอลินคันนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน หลังจากสูญเสียไวโอลินคันเดิมไปจากการพนัน และใช้ไวโอลินคันนี้ในการเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803 ตลอดมาจนกระทั่งเสียชีวิต ปากานีนีได้อุทิศไวโอลิน Il Cannonne ให้เป็นสมบัติของเมืองเจนัว ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศาลากลางเมืองเจนัวพร้อมกับไวโอลินคันจำลอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
มหาวิหารซีเอนา
อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ () หรือ มหาวิหารซีเอนา () เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองซีเอนาในประเทศอิตาลี เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลซีเอนา-กอลเลดีวัลเดลซา-มอนตัลชีโน
มหาวิหารซีเอนาเริ่มออกแบบและสร้างเป็นครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 1215 ถึง ค.ศ. 1263 บนฐานของโบสถ์หลังเดิม แผนผังมหาวิหารเป็นแบบกางเขนละตินโดยมีส่วนขวางด้านหนึ่งยื่นออกมากว่าปกติ พร้อมกับโดมและหอระฆัง โดมที่ตั้งอยู่บนหอแปดเหลี่ยมมาสร้างเพิ่มโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี ทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลม ภายนอกและภายในตกแต่งด้วยแถบหินอ่อนขาวสลับเขียวดำยกเว้นด้านหน้าที่แทรกด้วยหินอ่อนสีชมพูแก่เกือบแดง สีขาวดำเป็นสีสัญลักษณ์ของเมืองเซียนาซึ่งตามตำนานกล่าวว่าเป็นสีของม้าของเซเนียสและอาสเคียสผู้ก่อตั้งเมือง
ประวัติการก่อสร้างมหาวิหารเป็นประวัติที่เต็มไปด้วยตำนาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีหลักฐานว่ามีวังบาทหลวง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1058 มหาวิหารซีเอนาใช้เป็นที่ซีนอด (Synod) ที่ทำให้นิโคลัสที่ 2ได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา และปลดสมเด็จพระสันตะปาปาเท็จเบเนดิกต์ที่ 10
ในปี ค.ศ. 1196 สมาคมช่างหิน “Opera di Santa Maria” ของมหาวิหารได้รับการมอบอำนาจให้รับผิดชอบในการก่อสร้างมหาวิหารใหม่ มาในปี ค.ศ. 1215 ก็มีหลักฐานกล่าวถึงการทำพิธีศีลมหาสนิทในมหาวิหารใหม่ หลักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 เป็นต้นมากล่าวถึงการขนส่งหินอ่อนสีขาวดำซึ่งอาจจะเป็นหินที่นำมาใช้ในการก่อสร้างด้านหน้ามหาวิหารและหอระฆัง เพดานโค้ง และส่วนขวางของกางเขนสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1259 ถึงปี ค.ศ. 1260 ในปี ค.ศ. 1259 มานูเอลโล ดิ รานิเอริและปาร์ริลูกชายเป็นผู้แกะสลักเก้าอี้นั่งสวดมนต์ (Choir stall) แต่มาแกะใหม่ร้อยปีต่อมา เก้าอี้เดิมหายสาบสูญไป ในปี ค.ศ. 1264 รอสโซ ปาเดลลาอิโอได้รับจ้างให้สร้างลูกบอลทองแดงสำหรับประดับเหนือโดม
ทางมหาวิหารวางแผนการก่อสร้างต่อเติมครั้งใหญ่ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1339 ซึ่งเป็นแผนที่ถ้าสร้างเสร็จก็ทำให้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยสร้างทางเดินกลางใหม่ทั้งหมดและทางเดินข้างอีกสองทางฉากกับทางเดินกลางที่มีอยู่ การก่อสร้างบริหารโดยโจวันนี ดี อากอสตีโน (Giovanni di Agostino) ประติมากรผู้มีชื่อเสียง แต่การก่อสร้างต้องมาหยุดชะงักลงเมื่อการระบาดของกาฬโรคในทวีปยุโรป ในปี ค.ศ. 1348 และมิได้เริ่มใหม่ กำแพงภายนอกที่ยังอยู่ในระหว่างการสร้างยังตั้งอยู่ให้เห็นทางด้านใต้ของมหาวิหาร พื้นของทางเดินกลางที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และลานจอดรถ
ระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2003 ทางมหาวิหารทำการขุดภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด (Quire (architecture)) เมื่อพบว่าเป็นโถงทางเข้าโบสถ์คริสต์เดิมที่เต็มไปด้วยจิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 (อาจจะราวปี ค.ศ. 1280) จิตรกรรมฝาผนังเป็นฉากภาพจากพันธสัญญาเดิม และชีวิตของพระเยซู ส่วนที่พบเดิมเป็นทางเข้าวัดแต่เมื่อสร้างหอล้างบาปทางเข้าก็ถูกถม ฉะนั้นจิตรกรรมฝาผนังที่พบจึงเป็นงานที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่เขียน
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6 เป็นกิจกรรมที่จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย เพื่อยกย่อง เชิดชู ผลงานดีเด่น ทางด้านภาพยนตร์ ตลอดปี พ.ศ. 2551 โดยได้ประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงในสาขาต่าง ๆ ในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2552 การประกาศผลรางวัล ผ่านหน้ากระทู้เฉลิมไทย ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และการมอบรางวัลในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ณ พารากอนซีนีเพล็กซ์ ศูนย์การค้าสยามพารากอน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
การเปลี่ยนแปลงของ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6 คือ การเพิ่มจำนวนสาขารางวัลอีก 2 สาขา นั่นก็คือ สาขาภาพยนตร์ฉายนอกรอบแห่งปี ซึ่งเป็นสาขาที่จัดตั้งขึ้นมา สำหรับภาพยนตร์ที่ได้ถูกนำมาฉายในเทศกาลภาพยนตร์ ที่จัดขึ้นในประเทศไทย ตลอดปี พ.ศ. 2551 และสาขาการลำดับภาพในภาพยนตร์แห่งปี ซึ่งเป็นสาขาที่แตกมาจาก งานภาพในภาพยนตร์แห่งปี
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
"( เข้าฉายใน Bangkok French Film Festival )"
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
"( เข้าฉายใน The European Union Film Festival )"
"( เข้าฉายใน Bangkok International Film Festival )"
"( เข้าฉายใน Bangkok International Film Festival )"
"( เข้าฉายใน World Film Festival of Bangkok )"
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ผู้ชนะ
ผู้เข้าชิงอื่น ๆ
ภาพยนตร์ 44 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6
ภาพยนตร์ 13 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเป็นผู้ชนะ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 6
บางมด (แก้ความกำกวม)
บางมด อาจหมายถึง
สเตอเรโอโพนิ
สเตอริโอโพนิ () วงร๊อคจากญี่ปุ่น จังหวัด โอะกินะวะ ประกอบด้วยสาวน้อย3คนคือ โนะฮะนะ เล่นเบส ไอมิ ร้องนำและกีตาร์ และ ชิโฮะ เล่นกลองชุด ผลงานแรกที่มีออกมาก็คือ"Sayonara no Kisetsu" (さよならの季節) เป็นเพลงแรกที่ได้แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2008และมีอีกหลายเพลงที่ได้แต่งขึ้น
"Hitohira no Hanabira" เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ Bleach(เทพมรณะ)ซิงเกิลเป็นเพลงจบเพลงที่17 และมีการแต่งเพลงอีกหลายเพลง เช่น "Namida no Mukou" (泪の向こう) ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่ 2 ของ การ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ โมบิลสูท กันดั้มดับเบิ้ลโอ ซีซั่น 2 ตอนนี้พวกเธอกำลังเริ่มเป็นที่น่าจับตามองเป็นอย่างมาก ต่อมาได้พบเจอกับ ยูอิ (YUI) ได้แต่งเพลงด้วยกันคือเพลง "i do it" ซึ่งขับร้องโดย YUI และเล่นโดย Stereopony เมื่อวันที่ 22 เมษายน ปี 2009 เพลงสุดท้ายที่พวกเธอเล่นคือเพลง "Stand By Me" เป็นเพลงจบเพลงแรกของ Anime Eureka_Seven:_AO ต่อมา ได้เล่นเพลงAgain โดยเป็นการ cover ด้วยวงStereopony ในอัลบั้ม "She Love You" และเพลงสุดท้ายที่เล่นจริงคือเพลง "Namida Nante Mishite Yannai" (涙なんて見してやんない) เมื่อปลายปี 2012 ทั้ง 3 คนได้ยุบวงอย่างเป็นทางการแล้ว โดยก่อนที่จะยุบวงได้เจอกับ Evan Taubenfeld แล้วแต่งเพลงด้วยกันโดยชื่อเพลงว่า Just Rock With Me และได้ออกอัลบั้มสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Just Rock With Me / Namida Nante Mishite Yannai" โดยJust Rock With Me เป็นชื่อวงของ Evanpony และออกอัลบั้ม Best of Stereopony ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2012
ดรูว์ แบร์รีมอร์
ดรูว์ ไบรธ์ แบร์รีมอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในตระกูลแบร์รีมอร์ ครอบครัวนักแสดง เริ่มการแสดงตั้งแต่อายุได้ 11 เดือน แบร์รีมอร์มีผลงานภาพยนตร์บนจอใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง "Altered States" ในปี 1980 หลังจากนั้นแสดงในบทแจ้งเกิดใน "E.T. the Extra-Terrestrial" ทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงเด็กที่เป็นที่รู้จักมาที่สุดคนหนึ่ง
หลังจากประสบความอลหม่านในชีวิตวัยเด็กที่ทั้งติดยาและแอลกอฮอล์ และผ่านการบำบัด ซึ่งเธอนำมาเขียนในอัตชีวประวัติตัวเองในปี 1990 เรื่อง "Little Girl Lost" แบร์รีมอร์ก้าวสู่ความสำเร็จจากนักแสดงเด็กสู่นักแสดงสาวกบผลงานภาพยนตร์ รวมทั้งเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่อย่างเช่น "Poison Ivy", "Bad Girls", "Boys on the Side", และ "Everyone Says I Love You" ต่อจากนั้นก็มีภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ เช่นเรื่อง "The Wedding Singer" และแสดงในภาพยนตร์ดราม่าเรื่อง "Lucky You" ร่วมกับอีริก บานา
ในปี 1995 เธอกับเพื่อนที่ชื่อ แนนซี จูโวเนน ก่อตั้งบริษัทโปรดักชันที่ชื่อ ฟลาวเวอร์ฟิล์มส ที่มีผลงานสร้างเรื่องแรกคือ "Never Been Kissed" ที่เธอร่วมแสดงด้วยในปี 1999 และมีผลงานการสร้างภายใต้ชื่อเธออย่างเรื่อง "Charlie's Angels", "50 First Dates", และ "Music and Lyrics" เช่นเดียวกับหนังคัลต์ที่ชื่อ "Donnie Darko" โครงการล่าสุดของเธอเช่น "He's Just Not That into You", "Beverly Hills Chihuahua", และ "Everybody's Fine" เธอยังมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม และยังได้ขึ้นปากนิตยสารพีเพิลปี 2007 ฉบับ 100 สิ่งสวยงามที่สุด
แบร์รีมอร์ เป็นทูตต่อต้านความหิวโหยให้กับ United Nations World Food Programme (WFP) เธอยังได้บริจาคเงินกว่า 1 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับโครงการ ในปี 2007 เธอเป็นนางแบบให้กับ CoverGirl และเป็นโฆษกให้กับเครื่องสำอางให้กับไลน์ใหม่ล่าสุดของอัญมณีกุชชี
ดั๊บ (แนวดนตรี)
ดนตรีดั๊บ () เป็นแนวเพลงที่แยกออกจากเร้กเก้ในทศวรรษที่ 1960 และถูกจัดเป็นแนวเพลงย่อย แม้ว่าจะได้มีการพัฒนาจนต่างไกลจากดนตรีเร้กเก้ ส่วนใหญ่เพลงในแนวดนตรีนี้ประกอบด้วยเพลงบรรเลงที่ถูกริมิกซ์ให้ยาวขึ้นในการบันทึกเสียง ซึ่งมีความสำคัญในการจัดการ การก่อร่างบันทึกเสียง ปกติจะการเอาเสียงร้องที่มีอยู่ออกจากชิ้นงานเพลงและเน้นส่วนกลองและเบส และเทคนิคอื่น ๆ ได้แก่การเพิ่มเสียงไดนามิก และเอฟเฟกต์อื่น ๆ เช่น เอ็กโค รีเวิร์บ พาโนรามิกดีเลย์ (การใช้ดีเลย์ในระหว่างสองช่องเสียง) มีการนำเสียงร้องหรือเพลงบรรเลงเวอร์ชันเก่าและงานเพลงอื่นบางส่วนมาอัดเสียงทับใหม่เป็นบางครั้ง
ซันตาตรีนีตา
โบสถ์ซันตาตรีนีตา หรือโบสถ์พระตรีเอกภาพ (; ) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นสถาปัตยกรรมเรอเนซองส์ โบสถ์ซันตาตรีนีตาเป็นโบสถ์แม่คณะวัลลุมโบรซัน (Vallumbrosan Order) ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1092 โดยขุนนางชาวฟลอเรนซ์
งานศิลปะที่มีชื่อเสียงและสำคัญที่สุดภายในวัดเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลซาสเซ็ตติ (Sassetti Chapel) โดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาผู้ถือกันว่าเป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ตัวโบสถ์ปัจจุบันใช้เวลาสร้างกว่า 11 ศตวรรษและมีการต่อเติมและบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา ด้านหน้าโบสถ์แบบแมนเนอริสต์ (ค.ศ. 1593–ค.ศ. 1594) ออกแบบโดยสถาปนิกแบร์นาร์โด บูออนตาเลนตี (Bernardo Buontalenti) ประติมากรรมนูน “ตรีเอกภาพ” เหนือประตูกลางสลักโดยเปียโตร แบร์นินี (Pietro Bernini) และ จิโอวานนี บาตติสตา คาซินิ (Giovanni Battista Caccini) ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็เพิ่มประตูไม้ที่สลักเพื่อเป็นที่ระลึกถึงนักบุญองค์ต่างๆ ของคณะวัลลุมโบรซัน “เสาแห่งความยุติธรรม” กลางจตุรัสหน้าวัดมาจากโรงอาบน้ำคาราคาลลา (Baths of Caracalla) ที่กรุงโรมซึ่งโคสิโม เดอ เมดิชิได้รับเป็นของขวัญจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 4 เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะจากยุทธการที่มอนเตมูร์โล (Battle of Montemurlo) ในปี ค.ศ. 1565
โบสถ์ซันตาตรีนีตามีชาเปลด้วยกันราว 20 ชาเปลแต่ละชาเปลก็มีงานศิลปะที่มีคุณค่า ชาเปลที่สำคัญที่สุดสองชาเปลก็เห็นจะเป็นชาเปลซาสเซ็ตติ และ ชาเปลบาร์โทลินิ-ซาลิมเลนิที่มีจิตรกรรมฝาผนังโดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา และช่างเขียนตระกูลการเขียนแบบศิลปะควอตโตรเซ็นโต (Quattrocento)
อามาติ
ตระกูลอามาติ (Amati) เป็นตระกูลช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียง อยู่ที่เมืองเครโมนา ประเทศอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1549 ถึง 1740
อันเดรีย อามาติ (Andrea Amati) (ค.ศ. 1505 - ค.ศ. 1578) เป็นช่างทำไวโอลินรุ่นแรกๆ ของเมืองเครโมนา ปัจจุบันมีผลงานของเขาหลงเหลืออยู่น้อยมาก
บุตรชายของอันเดรีย อามาติ คือ อันโตนีโอ อามาติ (Antonio Amati, เกิด ค.ศ. 1550) และ จิโรลาโม อามาติ (Girolamo Amati, ค.ศ. 1551-1635) ได้สืบทอดผลงานของพ่อ และได้พัฒนารูปแบบของไวโอลิน รวมทั้งเป็นผู้ออกแบบช่องเปิด F-holes ที่สวยงามของไวโอลิน นอกจากนั้นพี่น้องอามาติยังเป็นผู้พัฒนาอัลโตวิโอลาแบบสมัยใหม่ มาจากเทเนอร์วิโอลารูปแบบเดิม
นิโคโล อามาติ (Nicolò Amati, 3 ธันวาคม ค.ศ. 1596 - 12 เมษายน ค.ศ. 1684) บุตรชายของจิโรลาโม อามาติ ผลงานของนิโคโลได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูงในบรรดานักดนตรีระดับโลก ไวโอลินที่มีชื่อเสียงที่ออกแบบโดยนิโคโล ใช้ชื่อว่า "The Grand Amati"
ลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ สองคนคือ อันโตนีโอ สตราดิวารี และกุยเซ็ปเป กัวเนอรี เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงที่สุด
จิโรลาโม อามาติ (Girolamo Amati, 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1740) บุตรชายของนิโคโล อามาติ และใช้ชื่อเหมือนปู่ เป็นช่างทำไวโอลินคนสุดท้ายของตระกูล
หมูป่าอินโดจีน
หมูป่าอินโดจีน (; ) เป็นหมูป่าชนิดหนึ่ง จัดเป็นหมูป่าชนิดที่หาได้ยากมาก หมูป่าชนิดนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในโลกเมื่อมีเก็บซากกะโหลกเมื่อปี ค.ศ. 1890 ที่บริเวณแม่น้ำด่งนาย ของเวียดนาม และในปี ค.ศ. 1995 ได้มีการล่าหมูป่าอินโดจีนได้ที่บริเวณพื้นที่อนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพนาไก-น้ำเทิน ซึ่งอยู่ในภาคกลางของลาว
ปัจจุบันยังไม่สามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างหมูป่าอินโดจีนกับหมูป่าธรรมดา ("S. scrofa") ได้อย่างเพียงพอ เนื่องจากยังไม่มีการศึกษาที่เพียงพอ นอกจากการอธิบายจากรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นที่หมูป่าอินโดจีนมีขนตามลำตัวยาวกว่ายิ่งโดยเฉพาะขนบริเวณปากและหน้า การกระจายพันธุ์เชื่อว่ามีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ตามป่าลึกของเทือกเขาอันนัมซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างลาวกับเวียดนาม และจากการศึกษาล่าสุดเป็นไปได้ว่า หมูป่าอินโดจีนอาจจะเป็นชื่อพ้องของหมูป่าที่อาศัยอยู่ทางด้านตะวันออกของลุ่มแม่น้ำโขง หรือภูมิภาคอินโดจีน
หมีขอ
หมีขอ หรือ บนตุรง หรือ หมีกระรอก (; ; อีสาน: เหง็นหางขอ, เหง็นหมี) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม แม้จะมีหน้าตาคล้ายหมีจนได้ชื่อว่าหมี แต่เป็นสัตว์จำพวกชะมดและอีเห็น (Viverridae) ที่ใหญ่ที่สุด จัดเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวในสกุล "Arctictis" ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์จนถึงปัจจุบัน
มีหางยาวเป็นพวงคล้ายกระรอก ขนตามลำตัวค่อนข้างยาวสีดำและหยาบ สีขนบริเวณหัวอาจมีสีเทา หูกลม บริเวณขอบหูมีสีขาว หางที่ยาวสามารถใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ได้เป็นอย่างดี
มีความยาวลำตัวและหัว 100–500 เซนติเมตร ความยาวหาง 5–84เมตร น้ำหนัก 10–200 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ภูฐาน, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียน ภาคตะวันตกของพม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, พรมแดนระหว่างเวียดนามติดกับลาและกัมพูชา, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวในอินโดนีเซีย และเกาะปาลาวันในฟิลิปปินส์
หมีขอเป็นสัตว์หากินในเวลากลางคืน อาศัยและหากินตามลำพัง แต่ในบางครั้งอาจอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ประกอบไปด้วย แม่และลูก ในเวลากลางวันจะอาศัยโพรงไม้เป็นที่หลับนอน อาหารได้แก่ ผลไม้และสัตว์ที่มีขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ บนต้นไม้ทั้งแมลงและสัตว์เลื้อยคลาน ปีนต้นไม้ได้เก่งมาก โดยใช้หางที่ยาวเกาะเกี่ยวกิ่งไม้จากต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถว่ายน้ำได้อีกด้วย มีการผสมพันธุ์กันได้ตลอดทั้งปี ใช้เวลาตั้งท้องนาน 92 วัน ออกลูกครั้งละ 1–500 ตัว หมีขอตัวเมียจะมีเต้านมทั้งหมด 10 คู่ ลูกที่เกิดใหม่ยังสามารถขาและหางเกี่ยวกิ่งได้ชำนาญเหมือนตัวพ่อแม่
หมีขอเป็นสัตว์ที่เลี้ยงตั้งแต่เล็กแล้วจะเชื่อง จนสามารถนำมาฝึกให้แสดงโชว์ต่าง ๆ ได้ตามสวนสัตว์ สถานะปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
คำว่า "หมีขอ" มาจากการที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับหมี ประกอบกับมีพฤติกรรมเมื่อพบปะมนุษย์ แม้แต่จะเป็นหมีขอที่เป็นสัตว์ป่าแท้ ๆ ก็มักจะไม่เกรงกลัว แต่กลับจะมีพฤติกรรมอยากรู้ อยากเห็น และจะยื่นตีนหน้าไปเหมือนแบมือขอของสุนัขที่ฝึกมาแล้ว เมื่อมีใครยื่นอะไรสักอย่างให้ เช่น เงิน ก็จะคว้าแล้ววิ่งหายไปในพงไม้
และชื่อ "หมีกระรอก" นั้นก็มาจากขนหางที่เป็นพวงฟูเหมือนกระรอก
ลือชัย งามสม
ลือชัย งามสม หรือ ดุก คาราบาว เป็นมือคีย์บอร์ด ของวงคาราบาว เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 ที่จังหวัดชลบุรี ร่วมงานกับวงคาราบาวตั้งแต่อัลบั้ม วิชาแพะ ในปี พ.ศ. 2534 จนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังเล่นคีย์บอร์ดในอัลบั้มเดี่ยวชุดหลัง ๆ ของ ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว อีกด้วย
ดุก คาราบาว จบการศึกษาจากโรงเรียนสัตหีบ จังหวัดชลบุรี จากนั้นจึงศึกษาต่อด้านดนตรี ที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการ กรุงเทพมหานคร โดยเข้าร่วมวงดนตรีอาชีพครั้งแรกกับวงที่ชื่อสไปเดอร์ ตระเวนเล่นตามที่ต่าง ๆ จากนั้นอีก 5 ปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2519 จึงร่วมก่อตั้งวงดนตรีที่ชื่อมิชชั่น ร่วมกับ ปรีชา ชนะภัย (เล็ก คาราบาว ) และสุเทพ ปานอำพัน (เอ็ดดี้ ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นมือเบส วงซูซู)
หลังจากเล็กได้ย้ายไปอยู่กับวงเพรสซิเดนท์ ทำให้ในเวลาต่อมามิชชั่น ตัดสินใจยุบวงในปี พ.ศ. 2525 และดุก ก็ย้ายไปเล่นให้วงแคนดี้ในช่วงสั้น ๆ ต่อมาจึงก่อตั้งวง ทราน สยามขึ้นในปี พ.ศ. 2526 และได้รับรางวัลรองแชมป์อันดับ 1 ถ้วยพระราชทานการประกวดวงดนตรี 350 วง ทั่วประเทศ ในปี พ.ศ. 2527
ปี พ.ศ. 2530 ออกจากวง ทรานสยาม โดยศึกษาด้าน Sequencer กับเล็ก และได้ร่วมงานกับศิลปินหลาย ๆ คนเช่นหงา คาราวาน, พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ ,ธงไชย แมคอินไตย์
ปี พ.ศ. 2534 ได้ร่วมงานกับ คาราบาวเป็นครั้งแรก โดยการชักชวนของเล็กในช่วงที่สมาชิกคาราบาวในขณะนั้นแยกตัวออกมาหลายคน โดยทำหน้าที่เล่นคีย์บอร์ด ในอัลบั้ม วิชาแพะ และได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของวงในชุด สัจจะ ๑๐ ประการ โดยบทบาทในวงของดุกจะเป็นมือคีย์บอร์ดและแอคคอร์เดียน โดยไม่ได้เป็นนักร้องหลัก แต่ทำหน้าที่ประสานเสียง แต่ก็มีบางเพลงในสตูดิโออัลบั้มหรืออัลบัมพิเศษของสมาชิกในวง ที่ดุกเป็นนักร้องหลักให้ เช่น ร่มนักรัก ในอัลบั้ม ภูผาหมอก ของ เล็ก ในปี พ.ศ. 2535 หรือ โลกร้อน ในอัลบั้ม ลูกลุงขี้เมา ในปี พ.ศ. 2550 เป็นต้น เนื่องจากมีน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ฟังดูคล้ายคนขี้เล่น อารมณ์ดีตลอดเวลา จึงทำให้ดุกมีบทบาทเป็นเสมือนสีสันของวงเมื่อแสดงคอนเสิร์ตเช่นเดียวกับ อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี ในอดีต
ชีวิตส่วนตัว สมรสแล้ว นอกจากการเป็นนักดนตรี และมีห้องบันทึกเสียง รับอัดรายการแล้วยังรับจัด event อีกด้วย
ธารทิพย์ พงษ์สุข
ธารทิพย์ พงษ์สุข หรือ แอน,หมอน นางสาวไทยคนที่ 23 ประจำปี 2528 รุ่นเดียวกับ ลีลาวดี วัชโรบล
ธารทิพย์เกิดวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2510ที่ อำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน ได้รับตำแหน่ง นางสาวไทยตอนอายุ 18 ปี ส่วนสูง 165 เซนติเมตร เป็นนางงามจากค่ายของ "ป้าชุลี ใจยงค์" อดีตเคยเป็นประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลจังหวัดแพร่ เคยพิชิตตำแหน่งรองนางสาวน่าน มิสไทยเทรดเตอร์ ธิดาไหมขอนแก่น และรองนางงามพัทยา นับเป็นสาวเหนือคนที่ 3 ที่สามารถพิชิตตำแหน่งนางสาวไทย ซึ่งปีนั้นจัดการประกวดกลางแจ้งที่สวนสยาม เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2528 โดยมีรองนางสาวไทยทั้ง 4 คือ ลีลาวดี วัชโรบล ศศิมาภรณ์ ไชยโกมล สุจิตรา รัตนประยูร และ ดวงหทัย กุญชร ณ อยุธยา เรียงตามลำดับ และเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล 1985 ที่สหรัฐอเมริกา
จบการศึกษาระดับปริญญาโทเกียรตินิยมอันดับสอง และเป็นอาจารย์สอนวิชา การตลาด และ นิเทศศาสตร์ ให้ มหาวิทยาลัยเกริก ที่เธอเข้ารับปริญญามหาบัณฑิต หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การบริหารเศรษฐกิจสาธารณะสำหรับนักบริหารระดับสูง (รุ่นที่ 10) หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน (รุ่นที่ 12) สถาบันพระปกเกล้า หลักสูตรการบริหารจัดการด้านความมั่นคงขั้นสูง (สวปอ.มส.5) สมาคมป้องกันราชอาณาจักร ในพระบรมราชูปถัมภ์
ปัจจุบันสมรสแล้วกับ นายสุนทร บุญชัย กรรมการผู้จัดการ บริษัท ชัยพงษ์โปรดักชั่น จำกัด ผลิตรายการ "ทำมาค้าขาย" และรายการ "ตามรอยแม่ฟ้าหลวง" วันพุธ สทท.11
เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน
ยาค็อพ ลูทวิช เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน บาร์ท็อลดี () เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน (3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1809 - 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1847) เป็นนักเปียโน คีตกวี และผู้อำนวยเพลงชาวเยอรมัน อยู่ในยุคโรแมนติกตอนต้น มีผลงานประพันธ์ทั้งซิมโฟนี คอนแชร์โต ออราทอริโอ และเชมเบอร์มิวสิก
เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน เกิดที่ฮัมบวร์ค ในครอบครัวชาวยิว เป็นบุตรของอับราฮัม นายธนาคารซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนศาสนาเป็นคาทอลิก ต่อมาครอบครัวได้ย้ายมาอาศัยที่เบอร์ลิน
เฟลิคส์ได้รับการฝึกฝนให้เล่นเปียโนจากมารดา ป้า และพี่สาวชื่อฟันนี ซึ่งเป็นนักดนตรีสมัครเล่น และได้รับการยอมรับว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็กเช่นเดียวกับโมทซาร์ท เขาได้รับการฝึกฝนการประพันธ์เพลง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1817 เมื่ออายุเพียง 9 ปี และได้เริ่มแสดงคอนเสิร์ตตั้งแต่ปีนั้น ต่อมาเขาได้ศึกษาต่อด้านปรัชญา สุนทรียศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และภูมิศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน
เม็นเดิลส์โซนเป็นคีตกวีเพียงไม่กี่คนที่มีฐานะร่ำรวย แตกต่างจากศิลปินที่มีชื่อเสียงส่วนใหญ่ที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้น
ผลงานที่มีชื่อเสียงของเม็นเดิลส์โซน คือ ไวโอลินคอนแชร์โต ในบันไดเสียง อี ไมเนอร์ ที่ประพันธ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1844
แชด เบนเน็ต
แชด เบนเนต (Chad Bennett) นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย เกิดเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 ที่นิวคาสเซิล ประเทศออสเตรเลีย สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 15) เสมอ 3 แพ้ 3
อันโตเนียว เซร์บันเตส
อันโตเนียว เซร์บันเตส เรเยส () นักมวยสากลชาวโคลอมเบีย เกิดเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2488 ที่เมืองปาเลงเก สถิติการชก 106 ครั้ง ชนะ 91 (น็อก 44) เสมอ 3 แพ้ 12
อันโตเนียว เซร์บันเตส เป็นชาวโคลอมเบียเชื้อสายแอฟริกา เกิดที่เมืองปาเลงเก ซึ่งเป็นที่เกิดการก่อกบฏของทาสแห่งแรกในลาตินอเมริกา ในวัยเด็ก เซร์บันเตสเคยมีอาชีพขายบุหรี่และรองเท้า จนกระทั่งได้พบกับ การ์เมโล ปราดา เทรนเนอร์ จึงได้หันมาชกมวย โดยเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2507 ชนะ ฮวน มาร์ติเนซ ได้สำเร็จ การชก 32 ครั้งแรกของเซร์บันเตสชกในโคลอมเบียทั้งสิ้น ชนะ 27 เสมอ 1 แพ้ 4 จากนั้น เขาจึงเดินทางไปชกต่างประเทศครั้งแรกที่เวเนซุเอลาเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ชนะน็อก ออร์ลันโด รูอิซ ยกแรก
ต่อมาใน พ.ศ. 2513 จึงเดินทางมาชกที่สหรัฐ การชกที่สร้างชื่อเสียงคือ การชนะน็อก โรดอลโฟ กาโต กอนซาเลซ นักมวยชาวเม็กซิโกที่โด่งดังในยุคนั้นได้ในยกที่ 8 เมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2513 เซร์บันเตสได้ครองแชมป์โลกครั้งแรก เมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2515 ชนะน็อก อัลฟอนโซ ฟราเซอร์ ยก 10 ได้ครองแชมป์โลกและกลายเป็นวีรบุรุษของโคลอมเบียไปในทันที
เซร์บันเตสป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 9 ครั้ง ในที่สุดจึงเสียแชมป์ให้ วิลเฟร์ เบนิเตซ เมื่อ 6 มีนาคม พ.ศ. 2519 ทำให้เบนิเตซเป็นแชมป์โลกที่อายุน้อยที่สุดในโลกในขณะนั้น เซร์บันเตสขึ้นชกชนะอีก 5 ครั้ง จึงขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมที่เบนิเตซสละไป และชนะน็อก คาร์ลอส มาเรีย กิเมเนซ ยก 5 ได้เป็นแชมป์โลกอีกสมัย เซร์บันเตสป้องกันแชมป์ได้ 5 ครั้งรวมทั้งที่มาชนะน็อก ต้องตา เกียรติวายุภักษ์ นักมวยชาวไทย ที่จังหวัดอุดรธานี เซร์บันเตสเสียแชมป์โลกให้กับอารอน ไพรเออร์ เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2523 และชกมวยมาจนถึง พ.ศ. 2526 จึงแขวนนวม ดังนั้นสถิติการชกที่แสดงในเว็บไซต์ต่าง ๆ ยังไม่ตรงกันนัก
หลังจากเลิกชกมวย เซร์บันเตสยังเป็นบุคคลสาธารณะในโคลอมเบีย ใน พ.ศ. 2528 ประสบกับอุบัติเหตุทางน้ำแต่รอดชีวิตมาได้ และยังช่วยชีวิตผู้โดยสารในเรือลำเดียวกันได้ด้วย เซร์บันเตสได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศ เมื่อ พ.ศ. 2541 และได้รับการยกย่องให้เป็นนักมวยแห่งศตวรรษของโคลอมเบีย เมื่อ พ.ศ. 2543
ในปลายปี พ.ศ. 2554 เซร์บันเตสมีอาการป่วยเป็นโรคพาร์กินสันถึงขั้นช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เชื่อว่าเป็นผลจากการติดสุราและยาเสพย์ติด รวมถึงเป็นผลสะสมจากการชกมวยในอดีตมาก่อนด้วย
เรื่องจริงของหนูน้อยหมวกแดง
เรื่องจริงของหนูน้อยหมวกแดง () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ออกแพร่ภาพในปี พ.ศ. 2548 และถูกนำเข้ามาในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2549 มีเค้าโครงเรื่องมาจากนิทานเรื่อง "หนูน้อยหมวกแดง" หากแต่กลุ่มเป้าหมายของภาพยนตร์เรื่องนี้มิได้จำกัดอยู่เพียงเฉพาะกลุ่มเยาวชนเท่านั้น เนื่องจากแม้จะมีเค้าโครงมาจากนิทานสำหรับเด็ก แต่ด้วยการดำเนินเรื่องที่เป็นการผูกเรื่องขึ้นใหม่ โดยใช้วิธีเล่าเรื่องในแนวเดียวกับวรรณกรรมเรื่อง "ราโชมอน" ที่ยึดแนวคิดว่า สิ่งที่เรามองเห็นอาจไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป เรื่องราวหรือเหตุการณ์จะเป็นอย่างไรนั้น ขึ้นอยู่กับมองดูจากมุมไหน และใครเป็นคนมอง ก็ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเสน่ห์ชวนติดตาม แม้กับกลุ่มผู้ชมที่เป็นผู้ใหญ่เช่นกัน
ด้วยสาเหตุนี้ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวมกันจากการออกฉายทั่วโลก เป็นจำนวนเงินสูงถึง 110,011,106 ดอลลาร์สหรัฐ และเนื่องจากความนิยมที่ได้รับ ทางบริษัทผู้ผลิตจึงวางโครงการสร้างภาคต่อของ Hoodwinked! เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยในภาคต่อนี้จะใช้ชื่อว่า "" (ยังไม่มีชื่อภาษาไทย)
เกิดเหตุการณ์วุ่นวายในหมู่บ้านที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าใหญ่ เมื่อจู่ๆ มีหมาป่าออกอาละวาดและพยายามจะกินหนูน้อยหมวกแดง หรือเร้ด และคุณยายของเธอเข้าไป แต่ในท้ายที่สุดก็มีชายตัดไม้บุกเข้ามาช่วยเหลือทั้งสองคนให้รอดพ้นอันตรายมาได้
จนถึง ณ ตรงนี้ เป็นเรื่องราวที่คนทั่วไปต่างก็ (คิดว่าตนเอง) รู้จักดี แต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อสารวัตรยอดนักสืบผู้ลึกลับฟลิปเปอร์สเดินทางมาถึงและทำการสอบสวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยิ่งสืบหาความจริงมากเท่าไหร่ คนที่ทุกคนคิดว่าเป็นผู้ร้ายก็ดูจะไม่ร้ายกาจอย่างที่คิด ในขณะที่ผู้ถูกทำร้ายก็อาจไม่ใช่ผู้เคราะห์ร้ายที่แท้จริง
จากการสืบสวนเหตุการณ์วุ่นวายในครัวเรือน การพยายามฆ่า การขี่จักรยานโดยไม่มีใบอนุญาต และการตัดไม้ทำลายป่า ดูจะบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อผู้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์อาจมีส่วนเชื่อมโยงกับคดีจอมโจรขนมหวาน ที่กำลังออกอาละวาดขโมยสูตรขนมหวานของร้านที่มีชื่อเสียง จนจำต้องปิดกิจการไปหลายร้าน สารวัตรฟลิปเปอร์สจึงต้องสืบสวนผู้เกี่ยวข้องทีละคน เพื่อค้นหาความจริง
ผู้ต้องสงสัยคนที่ 1 : เร้ด พัคเก็ต (เสียงพากษ์โดยแอนน์ แฮททาเวย์)
เด็กสาวส่งขนมหวาน หลานสาวของคุณยายพัคเก็ต เธอให้การว่าถูกหมาป่าไล่ตาม และพยายามข่มขู่เธอ ในระหว่างที่เธอเดินทางมาส่งหนังสือสูตรขนมให้คุณยาย ซึ่งอาศัยอยู่ที่บ้านพักบนภูเขา
ผู้ต้องสงสัยคนที่ 2 : หมาป่า (เสียงพากษ์โดยแพททริค วอร์เบอร์ตัน)
อ้างตนเป็นนักข่าว กำลังติดตามคดีจอมโจรขนมหวาน และสงสัยว่าเร้ดและคุณยายอาจมีส่วนในคดีที่เกิดขึ้น จึงไล่ตามเร้ดมาจนถึงบ้านคุณยายพัคเก็ต ถูกตำรวจควบคุมตัวเพราะเข้าใจว่าพยายามจะกินเร้ดและคุณยายของเธอ
ผู้ต้องสงสัยคนที่ 3 : ชายตัดไม้ (เสียงพากษ์โดยจิม เบลุชี่)
ชายลึกลับกับขวานตัดไม้อันใหญ่ ความจริงทำอาชีพขายลูกชิ้นเนื้อ มีความใฝ่ฝันจะเป็นนักแสดง เข้าออดิชั่นหลายครั้ง แต่ไม่เคยถูกเรียกตัวเลย ล่าสุดได้รับบททดสอบให้แสดงเป็นคนตัดไม้ในโฆษณาครีมทาตาปลา จึงออกตระเวนตัดไม้ไปทั่วป่า เพื่อให้ตนเองเข้าถึงจิตวิญญาณของคนตัดไม้ อ้างว่าบังเอิญผ่านเข้ามาในเหตุการณ์วุ่นวายที่บ้านคุณยายพัคเก็ตพอดี
ผู้ต้องสงสัยคนสุดท้าย : คุณยายพัคเก็ต (เสียงพากษ์โดยเกล็น โคลส)
คุณยายของเร้ด มีฝีมือด้านการทำขนมหวานเป็นอันดับหนึ่งของป่า ดูผิวเผินเป็นคุณยายสูงวัยใจดี แต่ในความเป็นจริงมีความชื่นชอบและถนัดในกีฬาผาดโผนทุกชนิด
เมื่อสิ่งที่เราเห็นอาจไม่เป็นอย่างที่คิด และคนที่ดูอันตรายน้อยที่สุด กลับกลายเป็นจอมวางแผนที่ชั่วร้ายที่สุด ผู้ต้องสงสัยทั้ง 4 และสารวัตรฟลิปเปอร์สก็จำเป็นต้องร่วมมือกันค้นหาความจริง ก่อนที่จอมโจรขนมหวานตัวจริง จะออกอาละวาดอีกครั้ง
ทีมนักแสดงผู้ให้เสียงพากษ์
และอื่นๆ
แมรี เจ. ไบลจ์
แมรี เจ. ไบลจ์ () เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1971 เป็นนักร้องชาวอเมริกัน เจ้าของรางวัล 8 รางวัลแกรมมี่ และเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักร้อง นักเขียนเพลงอาร์แอนด์บี / แร็ปเปอร์, โปรดิวเซอร์ และสาขานักแสดง ผู้มียอดขายมากกว่า 48 ล้านชุดทั่วโลก เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่มาแล้วมากกว่า 26 ครั้ง และได้รับรางวัล 8 ครั้ง และยังได้รับรางวัลจากเวิลด์มิวสิกเลเจนด์ส สำหไรับการผสมผสานฮิปฮอปและดนตรีโซล เธอเป็นที่รู้จักในฐานะ "ราชินิฮิปฮอปโซล" ส่วนเสียงของเธอเป็นเสียงแบบ mezzo-soprano เธอยังเคยกล่าวว่าได้รับอิทธิพลจาก แอนิทา เบเกอร์
Studio AlbumsSoundtrack albums
หนุมานพบ 5 ไอ้มดแดง
หนุมานพบ 5 ไอ้มดแดง (; ) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของเรื่อง หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ ออกฉายในปี พ.ศ. 2518 สร้างโดยสมโพธิ แสงเดือนฉาย และไชโยภาพยนตร์ โดยการใช้ตัวละครไอ้มดแดง ที่ไม่ได้รับอนุญาตจากโชทาโร่ อิชิโนะโมะริ และโตเอ ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์
สมโพธินำฟุตเตจภาพยนตร์ ในส่วนของไอ้มดแดง มาจากภาพยนตร์คาเมนไรเดอร์ X ตอน "5 คาเมนไรเดอร์ ปะทะ คิงดาร์ก" มาตัดต่อใหม่
องค์กร ก็อด ที่ชั่วร้ายส่งเหล่าสมุนปีศาจออกอาละวาด จับผู้หญิงสาวสูบเลือดเพื่อเพิ่มพลังให้แก่ คิงดาร์ค ผู้เป็นประมุข เหล่าไรเดอร์ทั้ง 5 ได้แก่ คาเมนไรเดอร์ หมายเลข 1, คาเมนไรเดอร์ หมายเลข 2, คาเมนไรเดอร์ V3, ไรเดอร์แมน และ คาเมนไรเดอร์เอ็กซ์ ได้เข้ามา ขัดขวางจนในที่สุด คิงดาร์คก็บังคับให้ ดร.วิสุทธิ์นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย สร้างปีศาจค้างคาวที่มีพลังเหนือกว่าเหล่า คาเมนไรเดอร์ ได้สำเร็จ พร้อมด้วย สมุนปีศาจทั้ง 4 และเมื่อ คิงดาร์ค ขยายร่างยักษ์ คาเมนไรเดอร์ทั้ง 5 จึงไม่สามารถ รับมือได้วิธีสุดท้ายก็คือการรวบรวมพลังระหว่าง คาเมนไรเดอร์ทั้ง 5 และเจ้า หนุมาน เท่านั้น แต่ไม่มีใครรู้ว่า เจ้า หนุมาน จะปรากฏกายเมื่อใด
โครงการพัฒนาลุ่มน้ำป่าสัก
โครงการพัฒนาลุ่มน้ำป่าสักเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงให้กรมชลประทานศึกษาความเหมาะสมของโครงการเขื่อนเก็บกักแม่น้ำป่าสักอย่างจริงจัง เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนน้ำและบรรเทาอุทกภัยในเขตลุ่มน้ำป่าสัก ต่อมาคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 อนุมัติให้กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ดำเนินการก่อสร้างเขื่อนเก็บกักน้ำแม่น้ำป่าสัก ประกอบด้วยแผนงานหลัก 2 แผนงาน คือ แผนงานก่อสร้างโครงการและงานแก้ไขพัฒนาสิ่งแวดล้อม และแผนงานพัฒนาอาชีพให้แก่ราษฎรในพื้นที่โครงการพัฒนาลุ่มน้ำป่าสัก โดยระยะแรกของการดำเนินงาน คณะอนุกรรมการพัฒนาอาชีพให้แก่ราษฎรได้มีนโยบายให้เร่งรัดพัฒนาอาชีพที่ได้รับผลกระทบจากการสร้างเขื่อนก่อน ทั้งระยะสั้น และระยะยาว เพื่อให้เกษตรกรมีอาชีพและรายได้ที่ยั่งยืน ทำให้เกษตรกรในพื้นที่ดังกล่าวมีรายได้เพิ่มขึ้นมาในระดับหนึ่ง
ในปีประมาณ 2545 เริ่มดำเนินการในพื้นที่ชลประทานเปิดใหม่ ทั้ง 3 โครงการ คือ โครงการพัฒนานิคม-แก่งคอย โครงการแก่งคอย-บ้านหม้อ และโครงการพัฒนานิคม รวมพื้นที่ประมาณ 135,500 ไร่ โดยกรมชลประทานได้ขยายเวลาการดำเนินการก่อสร้างคลองส่งน้ำ ซึ่งจะแล้วเสร็จสมบูรณ์ภายในปี 2548 ซึ่งถึงแม้ว่าระบบส่งน้ำยังไม่แล้วเสร็จ แต่พื้นที่ดังกล่าวบางส่วนยังมีศักยภาพในการพัฒนาไปก่อนล่วงหน้าได้
โรงเรียนกาญจนานุเคราะห์
โรงเรียนกาญจนานุเคราะห์ เป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากาญจนบุรีเขต 8 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ แต่ก็ยังมีนักเรียนชายปนอยู่ในโครงการโรงเรียนสองภาษา โครงการพิเศษวิทยาศาสตร์ และในระดับชั้นมัธยมปลายเกือบทุกห้องเรียน เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
แม่น้ำฮัดสัน
แม่น้ำฮัดสัน (; ชนพื้นเมืองอิโรควอยส์:เมอห์-ฮี-คัน-เน-ทัก, แปลว่าโมเฮแกนใหญ่) เป็นแม่น้ำในรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีความยาว 507 กม. ไหลจากทิศเหนือไปยังทิศใต้ เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างนครนิวยอร์กกับนิวเจอร์ซีย์ที่บริเวณปากแม่น้ำซึ่งไหลลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก ชื่อของแม่น้ำนี้ตั้งตามชื่อเฮนรี ฮัดสัน นักเดินเรือชาวอังกฤษของบริษัทดัชต์อีสต์อินเดียคอมปะนี ซึ่งค้นพบแม่น้ำสายนี้ในปี ค.ศ. 1609 แม่น้ำฮัดสันเดิมมีชื่อว่าแม่น้ำมอริเชียส ซึ่งอ้างโดยนายฮัดสันว่าเพื่อเป็นเกียรติแด่เจ้าชายมอเรียสแห่งนัสซอ บ้างก็ว่าเป็นชื่อที่ตั้งโดยนักผจญภัยชาวยุโรป นักสำรวจ และชาวประมงในศตวรรษที่ 16 ซึ่งรู้จักแม่น้ำนี้ในชื่อแม่น้ำมอริเชียส 'แม่น้ำแห่งภูเขา'
ต้นกำเนิดของแม่น้ำฮัดสันคือทะเลสาบเทียร์ออฟเดอะคลาวด์บนเทือกเขาเอดิรอนแดค อย่างไรก็ตาม ทางน้ำที่ไหลจากทะเลสาบเป็นที่รู้จักในนามเฟลด์สปาร์บรูคและแม่น้ำโอปาเลสเซนท์ ไหลมารวมเป็นแม่น้ำฮัดสันที่ทาฮาวัส (หมู่บ้านแห่งหนึ่งในรัฐนิวยอร์ก) แม่น้ำฮัดสันโดยแท้จริงแล้วเริ่มต้นไปทางเหนือของทาฮาวัสอีกหลายไมล์ที่ทะเลสาบแฮนเดอร์สัน จากนั้นไหลมารวมกับแม่น้ำโมฮอว์คที่ทรอย (ทางตอนเหนือของเมืองอัลบานี) จากนั้นไหลผ่านหุบเขาฮัดสันลงใต้ไปยังมหาสมุทรแอตแลนติกบริเวณระหว่างเกาะแมนฮัตตันกับหน้าผานิวเจอร์ซีย์ (New Jersey Palisade)
อัสสัมชัญ
อัสสัมชัญ () ตามศัพท์หมายถึง การยกขึ้น
ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกใช้หมายถึง
และสิ่งที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิสแก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ เช่น
ดาราศาสตร์ดาราจักร
ดาราศาสตร์ดาราจักร () เป็นแขนงหนึ่งของการศึกษาทางดาราศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับดาราจักรทางช้างเผือกของเรา รวมถึงส่วนประกอบภายในต่างๆ ซึ่งแตกต่างกับการศึกษาดาราศาสตร์ดาราจักรนอกระบบที่ศึกษาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายนอกดาราจักรของเรา
ทั้งนี้จะต้องไม่สับสนกับการศึกษากำเนิดและวิวัฒนาการของดาราจักร อันเป็นการศึกษาเกี่ยวกับดาราจักรโดยทั่วๆ ไป ว่าด้วยการก่อตัว การเกิดโครงสร้าง องค์ประกอบ พลวัตและปฏิกิริยา รวมถึงลักษณะของดาราจักรประเภทต่างๆ
สำหรับดาราจักรทางช้างเผือกซึ่งเป็นที่อยู่ของระบบสุริยะ เป็นตัวอย่างการศึกษาดาราจักรที่ดีแห่งหนึ่ง แม้ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ของดาราจักรจะถูกบดบังเอาไว้ ทว่าด้วยวิทยาการของดาราศาสตร์วิทยุ ดาราศาสตร์อินฟราเรด และสาขาอื่นๆ ที่พัฒนาขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ช่วยให้เราสามารถสำรวจผ่านฝุ่นและแก๊สมากมายที่มีอยู่ในดาราจักรของเราเองได้เป็นครั้งแรก
ตามมาตรฐานทั่วไปของแวดวงดาราศาสตร์ จะแบ่งการศึกษาองค์ประกอบต่างๆ ของดาราศาสตร์ดาราจักรดังนี้
ชีวิตของพระนางพรหมจารี
ชีวิตของพระแม่พรหมจารี () หรือชีวิตของพระแม่มารี เป็นฉากชุดจากชีวิตของพระแม่มารีย์มารดาของพระเยซูที่เป็นหัวเรื่องที่ใช้เขียนภาพชุดในศิลปะคริสต์ศาสนามักจะเป็นชุดที่ประกอบกับหรือเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู จำนวนฉากก็ต่างกันไปตามแต่เนื้อที่ใช้วาดภาพ ลักษณะการเขียนก็อาจจะเป็นจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรมแผง หน้าต่างประดับกระจกสี หนังสือวิจิตร พรมทอแขวนผนัง งานสลักหิน งานแกะงาช้างและอื่นๆ
ชีวิตขอพระแม่มารีย์บางครั้งก็รวมกับภาพชุดชีวิตของพระเยซูหรือบางครั้งก็จะรวมกับฉากจากพระมหาทรมานของพระเยซู ถ้ารวมก็มักจะข้ามจากเมื่อพระเยซูยังทรงพระเยาว์ไปจนถึงตอนที่พระแม่มารีเสียชีวิต และจบด้วยฉากพบพระเยซูในหมู่นักปราชญ์ (Christ among the Doctors) ซึ่งเป็นฉากสุดท้ายของพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์
ภาพชุดชีวิตของพระแม่มารีที่สำคัญที่สุดชุดหนึ่งก็ได้แก่ภาพภายในชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel) ภายในโบสถ์ซานตามาเรีย โนเวลลาที่ฟลอเรนซ์โดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาที่วาดระหว่างปี ค.ศ. 1485 และปี ค.ศ. 1490 ในชาเปลสโครเวยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัวโดยจอตโต ดี บอนโดเน ที่เขียนเสร็จราวค.ศ. 1305 และ มาเอสตา (Maestà) โดยดุชโชที่เขียนเสร็จราวค.ศ. 1308 หรืองานโมเสกจากปลายสมัยไบเซ็นไทน์ที่โบสถ์คอรา (Chora Church) ที่สร้างตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างฉากชีวิตของตะวันออกและตะวันตก - คริสตจักรออร์ทอดอกซ์มีวันสมโภชสำหรับฉากชีวิตเจ็ดฉากแรก - แต่อีก 16 ฉากจนก่อนที่จะถึงฉากการเสด็จเยี่ยม (Visitation) คล้ายกับฉาก 15 ฉากในสมัยเดียวกันกับที่จอตโต ดี บอนโดเนเขียน เมื่อฉากชุดของคอราเริ่มอีกครั้งก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพจากฉาก “ชีวิตของพระเยซู” เริ่มด้วยฉากที่พระเยซูมาประสูติ เช่นเดียวกับงานเขียนของจอตโต ดี บอนโดเนและงานของศิลปินตะวันตกอื่นๆ ฉากชีวิตของจอตโต ดี บอนโดเนเขียนเป็นฉากที่ครบชุดที่มีด้วยกันทั้งหมด 26 ฉาก ฉากคู่ที่มักจะเห็นกันบ่อยและเป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปคือฉากแม่พระรับสาร และการประสูติของพระเยซู แต่บางครั้งก็จะเป็นฉากพระนางมารีย์ราชินีแห่งสากลโลกที่ใช้แทนฉากสองฉากนี้
ฉากชุดในชาเปลทอร์นาบุโอนิมีด้วยกัน 9 ฉากมีฉาก “การเสด็จเยี่ยม” ที่เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุด “ฉากชีวิตของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” “ฉากชีวิตของพระเยซู” มีหลายฉากที่เป็นฉากร่วมกับ “ฉากชีวิตของพระแม่มารี” เช่นที่เห็นในชาเปลซโครเวยี อัลเบรชท์ ดือเรอร์ สร้างภาพพิมพ์แกะไม้ 19 ฉากจากชีวิตของพระแม่มารีที่แพร่หลายและมีอิทธิพลต่องานอื่นๆ
จำนวนฉากชีวิตของพระแม่มารีทั้งหมดมีเป็นจำนวนมากมาจนถึงสมัยกอธิคตอนต้น ลาฟองเตน-โดซอยจ์ผู้เชี่ยวชายทางด้านนี้ลำดับว่าก่อนที่จะถึงฉาก “แม่พระรับสาร” ที่พบในศิลปะตะวันตกก็มีด้วยกัน 53 ฉากเข้าไปแล้ว แต่ก็มีเพียงตัวอย่างเดียวที่หลงเหลือมาจนถึงปัจจุบันนี้จากหนังสือวิจิตรจากเยอรมันีจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่ยังเหลืออยู่ครบชุด ในจำนวนนั้น 17 ภาพเป็นภาพก่อน “การประสูติของพระแม่มารี” แต่ฉากต่างๆ เหล่านี้มาจำกัดลงมากในปลายยุคกลาง
ตารางข้างล่างแสดงให้เห็นว่าฉากใดมีวันสมโภชและฉากที่ปรากฏในงานสำคัญๆ ต่างๆ ด้วยเครื่องหมาย “X”: จอตโต ดี บอนโดเนในชาเปลซโครเวยี (จอตโต); หนังสือประจำชั่วโมงที่ใช้กันทั่วไป (ชั่วโมง); หนังสือประจำชั่วโมงของแคทเธอรินแห่งคลีฟส์ (แคทเธอริน); ฉากชุดจาก “ชีวิตขอพระแม่มารีของครูแห่งลูฟร์” (ลูฟร์); ภาพเขียนโดย โดเมนนิโค เกอร์ลันเดาในชาเปลทอร์นาบุโอนิ (โดเมนนิโค); งานภาพพิมพ์ชุดโดยอิสราเฮล ฟอน เม็คเค็นเน็ม (Israhel van Meckenem) (อิสราเฮล); และอัลเบรชท์ ดือเรอร์ (ดือเรอร์)
การหนีไปอียิปต์
พระเยซูหนีไปอียิปต์ () เป็นเหตุการณ์ในพระคัมภีร์ไบเบิลที่บรรยายในพระวรสารนักบุญแม็ทธิว (แม็ทธิว) เมื่อนักบุญโจเซฟหนีไปอียิปต์พร้อมกับพระแม่มารีและพระบุตรหลังจากการมาถวายของขวัญของแมไจ เมื่อได้ข่าวว่าพระเจ้าแฮรอด (Herod Antipas) มีคำสั่งให้สังหารเด็กทารกในอาณาจักร เหตุการณ์นี้เป็นหัวเรื่องที่จิตรกรนิยมวาดกันมากฉากหนึ่งและเป็นฉากสุดท้ายในภาพชุด “การประสูติของพระเยซู” และในชุด “ชีวิตของพระแม่มารี” และ “ชีวิตของพระเยซู”
การตรึงพระเยซูที่กางเขน
การตรึงพระเยซูที่กางเขน () เป็นเหตุการณ์ในชีวิตของพระเยซูที่ถูกบันทึกในพระวรสารทั้งสี่ฉบับ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันทีหลังจากที่พระเยซูถูกจับและถูกพิพากษา ในทางเทววิทยาศาสนาคริสต์ การสิ้นพระชนม์ของพระองค์เป็นเหตุการณ์หัวใจสำคัญ ส่งอิทธิพลให้เกิดเหตุการณ์อื่น ๆ ต่อเนื่องมา นอกจากนั้นการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ก็เป็นสัญลักษณ์สำคัญทางปรัชญาความเชื่อ เป็นการเสียชีวิตของผู้ที่มาช่วยโลก เห็นได้จากการรับทรมานและความตายของพระเมสสิยาห์เพื่อไถ่บาปให้มวลมนุษย์ ตามด้วยพันธสัญญาใหม่ที่กล่าวถึง การคืนชีพในสามวันหลังจากสิ้นพระชนม์ และทรงปรากฏพระกายต่ออัครทูตก่อนพระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์
การทรมานและการเสียชีวิตของพระเยซูบนกางเขนมักจะเรียกกันว่า “พระทรมานของพระเยซู” (Passion) เทววิทยาศาสนาคริสต์ถือว่าพระเยซูพลีชีพเพื่อเป็นการไถ่บาปให้มวลมนุษย์ ดังปรากฏในพระธรรมที่รู้จักกันในนาม “พิธีทดแทนบาป” (Substitutionary atonement]) กล่าวกันว่าความตายของพระองค์ถูกทำนายไว้ล่วงหน้าในพันธสัญญาเดิม เช่น เพลงของอิสยาห์ที่กล่าวถึง การทรมานของผู้รับใช้พระเจ้า
ความเชื่อเรื่องพระเยซูถูกตรึงที่กางเขน ถูกโต้แย้งจากหลายฝ่าย ดังนี้
คริสต์ศาสนิกชนกลุ่มพยานพระยะโฮวา เชื่อว่าพระเยซูถูกตรึงจนสิ้นพระชนม์จริง แต่ไม่ใช่บนไม้กางเขน ไม้ที่ใช้ประหารชีวิตนักโทษสมัยนั้นเป็นเสาตรง โดยอ้างจากศัพท์ในภาษากรีก "stauros" ซึ่งหมายถึง "เสาหรือหลักที่ตั้งตรง" นอกจากนี้ยังมีข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ที่เปาโลอัครทูตระบุไว้ว่า
ไม้กางเขนเป็นเครื่องรางที่ลัทธินอกศาสนาคริสต์ใช้กันมาก่อน แล้วถูกนำมาใช้ในคริสตจักรตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 เมื่อจักรพรรดิคอนสแตนตินหันมานับถือศาสนาคริสต์แล้วส่งเสริมให้ใช้ไม้กางเขนเป็นเครื่องหมายของศาสนาคริสต์
ในฐานะที่พระเยซูคือนบีอีซาในศาสนาอิสลาม คัมภีร์อัลกุรอานระบุว่าพระเยซูไม่ได้ถูกตรึงกางเขน ผู้ที่ถูกตรึงเป็นคนอื่น ดังพระวจนะว่า
โดยอัลลอฮ์ได้ทรงรับท่านขึ้นสวรรค์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ดังพระวจนะว่า
บันทึกรักเจ้าหญิงมือใหม่
บันทึกรักเจ้าหญิงมือใหม่ () เป็นภาพยนตร์ของประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ออกแพร่ภาพในปี พ.ศ. 2544 และถูกนำเข้ามาฉายในประเทศไทยในปีเดียวกัน ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ชุด The Princess Diaries ของ เม็ก คาบอท ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในกลุ่มผู้อ่านวัยรุ่น กล่าวถึงเรื่องราวของเด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่วันหนึ่งได้รับรู้ว่าตนเองแท้ที่จริงแล้วเป็นถึงเจ้าหญิงรัชทายาทของประเทศเล็กๆ ในยุโรป กับเรื่องราววุ่นๆ กับสารพัดบทเรียนที่เธอต้องเรียนรู้เพื่อเป็นเจ้าหญิงที่สมบูรณ์แบบให้ได้ภายในเวลาเพียง 2 สัปดาห์ ก่อนกำหนดเข้ารับแต่งแหน่งรัชทายาท
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อชื่อว่า "The Princess Diaries 2 : The Royal Engagement" หรือในชื่อภาษาไทยที่ว่า บันทึกรักเจ้าหญิงวุ่นลุ้นวิวาห์ ออกแพร่ภาพในปี 2547
มีอา เธอร์โมโพลิส เด็กสาวธรรมดาๆ วัย 15 ปีที่ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่า การใช้ชีวิตให้ผ่านพ้นไปวันๆ โดยไม่มีใครมาวุ่นวายกับเธอ ซึ่งเธอก็ทำได้สำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อวันเกิดปีที่ 16 ของเธอกำลังจะมาถึงในอีก 2 อาทิตย์ คุณย่าคลาริสที่อาศัยอยู่ที่ประเทศเจโนเวีย ซึ่งเธอไม่เคยพบมาก่อนก็ส่งข่าวมาขอให้เธอไปพบ พร้อมอธิบายายถึงสถานะที่แท้จริงของมีอา ว่าเธอไม่ใช่เด็กธรรมดาๆ อย่างที่เธอคิดมาตลอดว่าเธอเป็น หากแต่เธอเป็นเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งเจโนเวีย และทางราชวงศ์คาดหวังว่าวันหนึ่งในอนาคตเธอจะรับตำแหน่งราชินี เพื่อปกครองประเทศแทนพ่อของเธอซึ่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไป
จากชีวิตเรียบง่าย ไม่ต้องระมัดระวัง ไม่ต้องกังวลว่าจะสะดุดตาใคร มีอาต้องปรับเปลี่ยนตัวเองทั้งสไตล์การแต่งตัวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า กิริยาท่าทาง การพูด แนวความคิด ตลอดจนเรียนรู้กฎระเบียบและบทเรียนต่างๆ มากมายที่ย่าของเธอจัดเตรียมไว้ให้ เพียงเท่านี้ชีวิตของมีอาก็วุ่นวายมากพอแล้ว แต่ก็ยังมาเกิดเรื่องวุ่นๆ ขึ้นอีก เมื่อลิลลี่เพื่อนสนิทโกรธที่มีอาเลือกไปงานปาร์ตี้มากกว่ามาร่วมกิจกรรมจัดรายการวิทยุกับเธอ และเธอยังถูกนักข่าวหนังสือพิมพ์ถ่ายรูปขณะร่วมงานปาร์ตี้ และลงข่าวว่าความประพฤติของเธอไม่เหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าหญิง
มีอาเสียใจและท้อแท้ เธอตั้งใจจะสละตำแหน่งเจ้าหญิงรัชทายาท ในช่วงเวลานั้นเอง ที่สมุดบันทึกของพ่อถูกส่งผ่านมาถึงเธอ ในสมุดบันทึกเล่มนั้นที่เต็มไปด้วยข้อความแสดงความห่วงใย รวมถึงความรู้และบทเรียนต่างๆ ที่พ่อของเธอได้เรียนรู้มาตลอดชีวิต จะเป็นแรงบันดาลใจให้มีอาได้เปลี่ยนมุมมองไปจากเดิม
แอโรสมิธ
แอโรสมิธ () เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกัน ที่ในบางครั้งมีฉายาว่า "แบดบอยจากบอสตัน" และ "วงร็อกแอนด์โรลอเมริกันที่ยอดเยี่ยมที่สุด" แนวเพลงมีลักษณะฮาร์ดร็อกที่มีรากมาจากแนวเพลงบลูส์ และยังรวมกับองค์ประกอบของแนวป็อป, เฮฟวีเมทัล แกลมเมทัล, และอาร์แอนด์บี ที่มีอิทธิพลต่อศิลปินรุ่นหลังในเวลาต่อมา วงก่อตั้งในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ในปี 1970 มือกีตาร์ โจ เพอร์รี และ มือเบส ทอม ฮามิลตัน เริ่มในวงตั้งแต่แรก ตั้งชื่อวงว่า แจมแบนด์ จากนั้นเจอนักร้อง สตีเวน ไทเลอร์ ,มือกลอง โจอี คราเมอร์ และมือกีตาร์ เรย์ ทาบาโน และรวมกันในชื่อวง แอโรสมิธ โดยในปี 1971 ทาบาโนออกและแบรด วิทฟอร์ดมาแทน จากนั้นเริ่มพัฒนาวงในบอสตัน
พวกเขาเซ็นสัญญากับโคลัมเบียเรคคอร์ดส ในปี 1972 และออกผลงานที่ขายได้หลายแผ่นเสียงทองคำขาว เริ่มต้นในปี 1973 กับอัลบั้มเปิดตัว และในปี 1975 วงได้ก้าวสู่กระแสหลักกับอัลบั้ม "Toys in the Attic" และกับผลงานปี 1976 กับร็อกที่แข็งขึ้นในฐานะฮาร์ดร็อกซุเปอร์สตาร์ โดยในปลายยุค 1970 พวกเขาเป็นวงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในกลุ่มวงประเภทฮาร์ดร็อกและมีแฟนเกิดขึ้นมา ที่มักจะเรียกตัวเองว่า "บลูอาร์มี่" อย่างไรก็ตามเกิดปัญหาขึ้นภายในทั้งการติดยา ทำให้เพอร์รีและวิทฟอร์ดออกไป ในปี 1979 และ 1981 ตามลำดับ และมาแทนที่โดย จิมมี เครสโพและริก ดูเฟย์ พวกเขาไม่ได้ลาจากระหว่างปี 1980 และ 1984 และออกผลงานอัลบั้มชุดเดียว คือ "Rock in a Hard Place" ที่มียอดขายระดับแผ่นเสียงทองคำแต่ไม่ประสบความสำเร็จเมื่อเทียบกับชุดก่อน
ถึงแม้ว่าเพอร์รีและวิทฟอร์ด จะกลับมาในปี 1984 และได้เซ็นสัญญาฉบับใหม่กับ เกฟเฟนเรคคอร์ดส พวกเขาออกอัลบั้มในปี 1987 ชุด "Permanent Vacation" ที่เพิ่มระดับความนิยมกว่าที่เขาเคยได้ในยุค 1970 ในปลายยุค 1980 และ 1990 พวกเขามีผลงานฮิตและได้รับรางวัลมากมาย จากอัลบั้มยอดขายแผ่นเสียงทองคำขาวหลายแผ่นอย่าง "Pump" (1989), "Get a Grip" (1993), และ "Nine Lives" (1997) การกลับมาของพวกเขาอธิบายได้ว่าเป็นสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดในประวัติศาสตร์ร็อกแอนด์โรล หลังจาก 39 ปีแห่งการแสดง วงก็ยังออกทัวร์และผลิตผลงานดนตรีอยู่
แอโรสมิธ เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกันที่มียอดขายดีที่สุดตลอดกาล มียอดขาย 150 ล้านชุดทั่วโลก เฉพาะในสหรัฐอเมริกามียอด 66.5 ล้าน พวกเขายังสร้างสถิติเป็นวงอเมริกันที่ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำและแผ่นเสียงทองคำขาวมากที่สุด พวกเขามีเพลงในท็อป 40 ถึง 21 เพลงในชาร์ทบิลบอร์ดฮ็อต 100 และมี 9 เพลงที่ติดอันดับ 1 ของชาร์ทเมนตรีมร็อก ได้ 4 รางวัลแกรมมี่ และ 10 รางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส พวกเขายังติดในร็อกแอนด์โรลฮอลล์ออฟเฟม ในปี 2001 และในปี 2005 พวกเขาติดอันดับ 57 ของนิตยสารโรลลิงสโตน ในการจัดอันดับ 100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
21 เพลงของแอโรสมิธที่ได้ขึ้นชาร์ต ท็อป 40 ในบิลบอร์ดฮอต 100:
ฮาร์ดร็อก
ฮาร์ดร็อก () เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีร็อก ที่มีรากฐานในช่วงต้นยุค 1960 ของดนตรีไซเคเดลิกร็อก และการาจร็อก และมีความหนักกว่าดนตรีร็อกทั่วไป เป็นต้นแบบของดนตรีเฮฟวี ที่ใช้การบิดเสียงของกีตาร์, กีตาร์เบส,คีย์บอร์ด และกลอง
ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ
ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ (; ) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2517 เป็นผลงานการร่วมมือระหว่างไชโยภาพยนตร์ โดยสมโพธิ แสงเดือนฉาย และสึบุรายะโปรดักชั่น ของญี่ปุ่น โดยนำจัมโบ้เอ ซึ่งเป็นที่นิยมในประเทศไทย จากการฉายทางโทรทัศน์ในปี พ.ศ. 2516 มาต่อสู้กับยักษ์เฝ้าประตูเข้าพระอุโบสถวัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร (วัดแจ้ง)
พวกมนุษย์ดาวอังคารนำโดยนางจังกลได้บุกรุกโลกส่งเหล่าสัตว์ประหลาดออกอาละวาดทำลายล้างบ้านเมือง นางจังกลต้องการทำลายล้างโลกให้สิ้นซากและทราบว่าที่วัดอรุณราชวนารามมีเพชรสุริยะคราส วัตถุที่ล้ำค่าเมื่อเป็นพลังงานจะมีแสนยานุภาพทำลายล้างสูงจึงส่งมนุษย์กลางหาวไปขโมยมา จากนั้นเมื่อขโมยเพชรสุริยะคราสมาได้ จึงนำไปติดตั้งบนดวงจันทร์เพื่อใช้รวมพลังแสงอาทิตย์ยิงไปที่โลก ยอดมนุษย์จัมโบ้เอ (ทาจิบานะ นาโอกิ) ต้องเหาะไปที่ดวงจันทร์ ร่วมมือกับยักษ์วัดแจ้งที่ต้องการเพชรสุริยะคราสกลับคืนสู่วัดอรุณฯ การต่อสู้ระหว่างจัมโบ้เอกับยักษ์วัดแจ้งปะทะนางจังกลกับมนุษย์กลางหาวจึงเกิดขึ้น
"ยักษ์วัดแจ้งพบจัมโบ้เอ" เกิดขึ้นจากการที่เอจิ สึบุระยะ ผู้ก่อตั้งบริษัทสึบุรายะโปรดักชั่น จำกัด ถึงแก่กรรมไป และได้ทิ้งหนี้สินไว้ให้แก่บุตรชายซึ่งเป็นทายาท 500,000 ดอลลาร์สหรัฐ บุตรชายของสึบุระยะจึงได้เดินทางมาประเทศไทยเพื่อขอพบกับสมโพธิ ซึ่งเคยร่วมงานกันมาก่อน เพื่อขอความช่วยเหลือ ในตอนแรกสมโพธิเสนอที่จะให้เงินช่วยเหลือ แต่ทางบุตรชายของสึบุระยะได้ปฏิเสธ ก่อนที่จะตกลงสร้างภาพยนตร์ชุดนี้ด้วยกัน ทั้งหมด 2 เรื่อง โดยอีกเรื่องหนึ่ง คือ "หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์" ในปีเดียวกัน แต่เข้าฉายในช่วงปลายปี
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง จากการเข้าฉายที่โรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยมเพียง 7 วัน ด้วยรายได้ 1 ล้านบาท นับเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่นำเอาตัวละครแนวซูเปอร์ฮีโร่ของทั้ง 2 ชาติมาพบกัน จนมีการนำตัวละครโทคุซัทสึแนวฮีโร่ร่างยักษ์ มาสร้างอีกหลายเรื่อง สำหรับเรื่องนี้ใช้ฟุตเทจจัมโบ้เอตอนอวสานมารวมอยู่ด้วย
โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ออกฉายยังต่างประเทศอีกด้วย เช่น ไต้หวัน, ฝรั่งเศส, อิตาลี, เยอรมนี, อังกฤษ
พระเจ้าคย็องจงแห่งโชซ็อน
พระเจ้าคย็องจง ( ค.ศ. 1688 — ค.ศ. 1724) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 20 แห่งราชวงศ์โชซ็อน ( ค.ศ. 1720 - ค.ศ. 1724)
พระเจ้าคย็องจง พระนามว่า อี ยุน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1688 เป็นพระโอรสของพระเจ้าซุกจงกับพระสนมโซอีย ตระกูลชัง เมื่อมีพระโอรสแล้วจึงได้รับการเลื่อนขั้นเป็น พระสนมฮีบิน (희빈 장씨, 禧嬪 張氏) ใน ค.ศ. 1689 พระเจ้าซุกจงมีพระดำริจะตั้งองค์ชายอีคยุนเป็นองค์ชายรัชทายาท ซึ่งขัดกับธรรมเนียมว่าให้รอพระโอรสจากพระมเหสีก่อน ซึ่งก็เป็นที่คัดค้านของฝ่ายตะวันตก แต่ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายใต้ ในปีเดียวกันนั้น มีการเปลี่ยนขั้วทางการเมือง พระเจ้าซุกจงทรงแต่งตั้งพระสนมฮีบินเป็นพระมเหสี และเนรเทศขุนนางฝ่ายตะวันตกออกไปหมด ทำให้องค์ชายอี ยุน ทรงได้เป็นพระโอรสที่เกิดแต่พระมเหสี และได้รับแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 1690
แต่แล้วพระเจ้าซุกจงก็ทรงเปอี่ยนพระทัย ปลดพระราชมารดากลับไปเป็นพระสนมฮีบินดังเดิมใน ค.ศ. 1694 และเมื่อ ค.ศ. 1701 ก็พบว่าพระสนมฮีบินกระทำการสาปแช่งพระมเหสีอินฮย็อน จึงถูกสำเร็จโทษเสีย องค์ชายรัชทายาทจึงทรงต้องกำพร้าพระราชมารดา แต่ก็ทรงได้รับการสนับสนุนจากขุนนางฝ่ายโซนน (ซึ่งแตกออกมาจากฝ่ายตะวันตก) และทรงได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระราชบิดาใน ค.ศ. 1718 แต่ก็มีพระพลานามัยไม่ค่อยจะสู้ดีนัก และทรงต้องแข่งกับองค์ชายย็อนอิง (연잉군, 延礽君) พระอนุชาต่างพระราชมารดา ที่มีฝ่ายโนนนให้การสนับสนุนอยู่ เมื่อพระเจ้าซุกจงสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1720 องค์ชายรัชทายาทก็ได้ขึ้นครองราชสมบัติ
ตลอดรัชสมัยของพระเจ้าคย็องจงประชวรและบรรทมอยู่ไม่สามารถว่าราชการได้ อีกทั้งเมื่อขึ้นครองราชย์ทรงพระชนมายุมากแล้วและยังไม่มีพระโอรส ขุนนางฝ่ายโนนนจึงถวายฎีกาขอให้ทรงแต่งตั้งองค์ชายย็อนอิงเป็นพระอนุชารัชทายาท (왕세제, 王世弟) ซึ่งพระเจ้าคย็องจงก็ทรงแต่งตั้งเมื่อ ค.ศ. 1721 ต่อมาฝ่ายโนนนได้ขอให้พระอนุชารัชทายาทเป็นผู้สำเร็จราชการแทน ขุนนางฝ่ายโซนนจึงกล่าวหาพระอนุชารัชทายาทและพวกขุนนางฝ่ายโนนนว่าเป็นกบฏหมายจะยึดบัลลังก์ให้แก่พระอนุชารัชทายาท ฝ่ายโนนนจึงถูกกวาดล้าง ถูกประหารชีวิตและเนรเทศ แต่พระเจ้าคย็องจงก็ทรงไม่สามารถว่าราชการได้เลย จึงทรงแต่งตั้งพระอนุชารัชทายาทเป็นผูสำเร็จราชการแทนเมื่อ ค.ศ. 1722 แล้วก็อีกครั้งที่ฝ่ายโซนนกล่าวหาฝ่ายโนนนว่าก่อการกบฏ จึงมีการกวาดล้างอีกครั้ง เรียกเหตุการณ์ครั้งนี้ว่า การลงทัณฑ์ปีชินอิม (신임옥사, 辛壬獄事)
พระเจ้าคย็องจงสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1724 โดยที่ไม่มีพระโอรส มีพระสุสานชื่อว่า อีนึง (의릉, 懿陵) พระอนุชารัชทายาทจึงขึ้นครองราชสมบัติต่อ เป็นพระเจ้าย็องโจ
สมเด็จพระราชา คย็องจง แทโจ ซองมู ว็อนด็อก ฮเยอิน ซูอัน ช็องฮา เยซอง โบอิน แห่งราชอาณาจักรโชซ็อนJae Un-Kang, Jae Eun-Kang. "The land of scholars: two thousand years of Korean Confucianism".
สิรินทร์ยา สัตยาศัย
สิรินทร์ยา สัตยาศัย หรือ ฝ้าย (เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2524 - ) นางสาวไทยคนที่ 41 ประจำปี พ.ศ. 2547
สิรินทร์ยา สัตยาศัย เป็นบุตรคนโตระหว่าง ดร.นพ สัตยาศัย อดีตอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้บริหารการประปานครหลวง และนางศิริวรรณ สัตยาศัย เจ้าของธุรกิจสนามไดร์ฟกอล์ฟ และร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกา เรียนชั้นมัธยมจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร แล้วเดินไปอาศัยอยู่กับน้าที่สหรัฐอเมริกา เริ่มเรียนระดับชั้นมัธยมต่อที่นั่น และกลับมาศึกษาต่อรับปริญญาตรี สาขาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล
สิรินทร์ยาได้รับตำแหน่งจากการประกวดนางสาวไทยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ณ เวทีใหม่ สวนอัมพร โดยดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 2 ปี ถึง พ.ศ. 2549 เนื่องจากในปี พ.ศ. 2548 นั้น สมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธฯ ได้งดจัดการประกวด เกิดเหตุการณ์กบฏไอทีวี
บันทึกรักเจ้าหญิงวุ่นลุ้นวิวาห์
บันทึกรักเจ้าหญิงวุ่นลุ้นวิวาห์ () เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจากภาคแรกที่มึชื่อว่า บันทึกรักเจ้าหญิงมือใหม่ () ออกแพร่ภาพในปี พ.ศ. 2547 และถูกนำเข้ามาในประเทศไทยในปีเดียวกัน ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ชุด The Princess Diaries ของ เม็ก คาบอท ซึ่งกล่าวถึงเรื่องราวของเด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่วันหนึ่งได้รับรู้ว่าตนเองแท้ที่จริงแล้วเป็นถึงเจ้าหญิงรัชทายาทของประเทศเล็กๆ ในยุโรป และเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อเด็กสาวธรรมดาต้องฝึกฝนบทเรียนการเป็นเจ้าหญิง
หลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัย มีอา (เจ้าหญิงอะมีเลีย) จึงเดินทางกลับไปยังประเทศเจโนเวีย เพื่อเข้ารับตำแหน่งราชินี นอกจากบทเรียนด้านการเมืองการปกครองแล้ว มีอายังต้องฝึกอบรมการเป็นราชินีที่ดีอีกด้วย แม้จะยังไม่คุ้นเคยกับประเทศที่ตนต้องปกครองนัก มีอาก็ตั้งใจศึกษาเรียนรู้อย่างเต็มที่ ทุกอย่างคงผ่านไปได้อย่างไม่ลำบากนัก หากรัฐสภาแห่งเจโนเวียจะไม่ประกาศว่า รัชทายาทฝ่ายหญิงจะไม่สามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ หากยังไม่ได้แต่งงาน
เรื่องวุ่นวายจึงเกิดขึ้น เมื่อมีอาจำเป็นต้องหาว่าที่คู่ครองและจัดงานแต่งงานให้ได้ภายใน 30 วัน ก่อนถึงวันราชาภิเษก นอกจากนี้ยังมีคู่แข่ง เสนอตัวเป็นรัชทายาทขึ้นมาอีกคน มีอาจึงต้องดำเนินการหาคู่ครองให้ได้ ไปพร้อมๆ กับการรับมือกับคู่แข่งที่พร้อมจะจับผิดทุกจุดบกพร่อง เพื่อขัดขวางไม่ให้เธอขึ้นครองราชบัลลังก์ได้