เจ้าหน้าที่ของบ้าน
ในที่นี้ เจ้าหน้าที่ของบ้าน หมายถึง พลเมืองหรือเด็กของคนเป่าปี่ซึ่งมีหน้าที่ในบ้าน ในวรรณกรรมเยาวชนชุด "อาณาจักรแห่งกาลเวลา" ประพันธ์โดยการ์ธ นิกซ์
พลเมืองในบ้านเบื้องล่างมีหน้าที่ในการจัดการบันทึกของผู้รู้ตาย บันทึกของบ้าน และอาณาจักรชั้นที่สอง โดยการจารึก เขียน หรือสร้างวัสดุสำหรับเขียนบันทึก อาืทิ กระดาษ หิน หนังสัตว์ หรือแผ่นทอง โดยรับมาจากบ้านเบื้องกลางเพื่อทำการเก็บไว้ในหอจดหมายเหตุ นอกนี้ยังมีบริษัทสำหรับดำเนินกิจการต่างๆ เช่น ธุรกิจเติมหมึก การขายของ ลิฟต์ โทรศัพท์ ฯลฯ โดยมีผู้ตรวจการ นายตรวจ และอาคันตุกะเที่ยงคืนเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยมีหน้าที่ตรวจการบ้านเบื้องล่าง ไม่มีรายละเอียดมาก อยู่ใต้คำสั่งของย่ำรุ่งของวันจันทร์นายตรวจโลหะ เป็นหุ่นยนต์ซึ่งผลิตขึ้นในผืนดินไกล มีเลือดข้นสีเงินและกลไกนาฬิกา ส่วนนายตรวจธรรมดานั้นเป็นพลเมืองทั่วไป นายตรวจธรรมดาและนายตรวจโลหะสิบคนรวมเป็นหนึ่งหน่วย แต่ละหน่วยจะมีนายตรวจ ซึ่งมียศเป็นนายสิบ อยู่หนึ่งนาย พวกเขามีหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัยและความสงบเรียบร้อยของบ้านเบื้องล่าง อยู่ใต้คำสั่งของยามเที่ยงของวันจันทร์พลเมืองในเสื้อคลุมชุดดำ สวมถุงมือราตรี ตาแดงลึกโหล สามารถบินได้ มีอาวุธคือแส้ฝันร้าย ถุงมือราตรี และลูกดอกเหล็กยาว อยู่ภายใต้คำสั่งของย่ำค่ำของวันจันทร์พวกเขาทำหน้าที่เชื่อมสัญญาณโทรศัพท์เพื่อให้ต้นสายสามารถสนทนากับปลายสายได้ พวกเขาชอบอาเธอร์เพราะเขาพูดจาไพเราะ พวกเขาถูกคำสั่งจากบ้านเบื้องบนไม่ให้ทำงาน แต่พวกเขากลับไม่ทำตามคำสั่งเพราะพวกเขาอยู่ในอำนาจปกครองของบ้านเบื้องล่าง ใน "ศุกร์รัตติกาล" ดูเหมือนว่าถ้าขัดคำสั่งพวกเขาจะถูกดูดเข้าไปในบางสิ่งบางอย่างจนต้องให้โอเปอเรเตอร์คนอื่นช่วยกันดึงเอาออกมาพวกเขาคือพลเมืองที่ถูกลดขั้นมาทำหน้าที่นี้ สวมชุดผ้าคลุมแบบโรมัน พราวิลบอกว่ามีคนรวบรวมถ่านหินประมาณร้อยคนและคนตัดถ่านหินอีกห้าสิบและอีกสองสามคนที่ไม่มีหน้าที่เลย พวกเขาตั้งแคมป์ที่จุดหนึ่งของหลุมถ่านหิน พวกเขาสามารถถูกเลื่อนขั้นและกลับไปข้างบนได้ประกอบด้วยร้อยโทผู้รักษาประตูจำนวนหลายคน และร้อยเอกผู้รักษาประตู ทำหน้าที่รักษาประตูหน้า ควบคุมการเปิดปิดของมัน เปิดประตูไปยังส่วนต่างๆ ของบ้านและอาณาจักรชั้นที่สองที่ประตูสามารถเปิดไปได้ และขัดขวางการเดินทางของเหล่านักเดินทางนอกกฎหมาย
"หากต้องการดูร้อยโทผู้รักษาประตูหน้าคนปัจจุบัน ดูได้ที่ ร้อยโทผู้รักษาประตูหน้า"
พลเมืองของที่นี่มีหน้าที่ในการทำเหมือง ขนส่ง จัดการสุญญะ และแปรรูปมันเป็นสินค้าเพื่อส่งขายตามส่วนต่างๆ ของบ้านพวกเขาคือพลเมืองที่วันอื่นๆ (ยกเว้นวันจันทร์ วันอังคาร วันพุธ และวันพฤหัสบดี) ส่งมายังผืนดินไกลเป็นค่าตอบแทนสำหรับสินค้าและเครื่องมือเครื่องใช้ พวกเขาจะถูกบันทึกชื่อ หมายเลข หน้าที่ รายรับรายจ่ายโดยสมุดบัญชีของอังคารเคร่ง พวกเขาต้องทำงานอยู่ที่ก้นหลุมลึกเพื่อขุดสุญญะ พวกเขามีรายจ่ายมากกว่ารายรับจึงไม่มีวันที่จะหมดหนี้สินเลย พวกเขาทรมานมากกว่าคนขุดถ่านหินอีก แต่เมื่อวันอังคารหมดอำนาจพวกเขาจึงได้รับการเลิกทาส ไม่ทราบว่าพวกเขากลับไปที่ส่วนของบ้านที่มาหรือรับเข้าเป็นพลเมืองในบ้านเบื้องล่างพวกเขาคือเจ้าหน้าที่ดั้งเดิมของผืนดินไกล มีรูปร่างคล้ายกับคนแคระ เตี้ย มีปืนไอน้ำ สวมหมวกเกราะ มีหน้าที่เฝ้าตามสถานีสำคัญต่างๆ ในผืนดินไกล เช่น สถานีบน สถานีกลางทาง สถานีล่างและพีระมิดของวันอังคาร นอกจากนั้นยังควบคุมทาสซึ่งจะลงไปทำงานที่สถานีล่างด้วย หลังจากอังคารเคร่งหมดอำนาจพวกเขาได้รับหน้าที่ให้ถมหลุมลึกพวกเขาคือเจ้าหน้าที่ดั้งเดิมของผืนดินไกล มีหน้าที่ตรวจชื่อพลเมืองที่ลงมาทำงานเป็นทาสที่ผืนดินไกล และแจกอุปกรณ์ป้องกันอันตรายจากสุญญะให้แก่คนงานเหมือง
พลเมืองของทะเลกั้นอาณาเขตมีหน้าที่เดิมในการกอบกู้ของที่ถูกลืมจากอาณาจักรชั้นที่สอง เพื่อการตีราคาหรือนำกลับคืนสู่เจ้าของเดิมด้วยวิธีการบางอย่าง มีบริษัททำหน้าที่ตีราคาสินค้ามากมาย บางครั้งก็กอบกู้เอาความเจ็บไข้ของผู้รู้ตายมาบรรจุเป็นของมีรูปร่างเพื่อส่งขายตามส่วนต่างๆ ของบ้าน ส่วนการดูแลตกเป็นหน้าที่ของนิซเซอร์เป็นกลุ่มของพลเมืองส่วนใหญ่ของทะเลกั้นอาณาเขต แบ่งออกเป็นพลเมืองที่เป็นกะลาสีดั้งเดิม และกะลาสีฝึกหัด ซึ่งเดิมคือพลเมืองที่ทำงานในสำนักงานบนท่าเรือวันพุธเก่า แต่หลังจากเกิดน้ำท่วมจึงกลายมาเป็นกะลาสี โดยทำงานบนเรือของตนที่แปรสภาพมาจากสำนักงานที่พวกตนเคยทำงานอยู่ หน้าที่ส่วนใหญ่คือเดินทางไปยังอาณาจักรชั้นที่สองเพื่อซื้อสินค้าและกอบโกยความเจ็บไข้มาปรนเปรอเหล่าพลเมือง เนื่องจากกะลาสีส่วนใหญ่ผันตัวเองมาจากการทำงานในสำนักงานบนบก ดังนั้น กะลาสีส่วนใหญ่จึงไม่มีความสามารถ จึงต้องมีกะลาสีดั้งเดิมบนเรืออย่างน้อย 1 คนและต้นหนนักเวทย์ผู้ชำนาญอีก 1 คนคอยกำกับดูแล เป็นเด็กของคนเป่าปี่ที่เป็นลูกเรือบนเรือต่างๆ ส่วนใหญ่จะเป็นเรือดั้งเดิม สวมเสื้อกะลาสีและโพกผ้าบนศีรษะ เด็กชายประจำเรือเป็นได้ทั้งชายและหญิง การเป็นเด็กชายประจำเรืออาจเกิดจากการซื้อขายแลกเปลี่ยนของพลเมือง (เหมือนการค้าทาส) หรือถูกคำสั่งลงโทษ หรือสาเหตุอื่นๆ เจ้าหน้าที่ของทะเลกั้นอาณาเขต ได้รับการบรรยายจากซันสกอร์ซว่าเป็น "เจ้าหน้าที่ ผู้ตรวจการณ์ ขุนคลัง ผู้ตรวจบัญชี" และมีอำนาจจับกุมพลเมืองที่ข้ามแนวพายุมายังอาณาจักรชั้นที่สองโดยไม่ได้รับอนุญาตถูกบรรยายว่ามีลักษณะคล้ายมนุษย์ สูงเจ็ดฟุต ผมยาว เต็มไปด้วยหนวดเครา แขนเป็นเกล็ดสีเขียว มีกล้ามเป็นมัดๆ และระหว่างนิ้วเป็นพังผืด มีหน้าที่ตรวจตราทะเลกั้นอาณาเขตเหมือนกับนายตรวจในบ้านเบื้องล่างและผู้รับใช้มีปีกแห่งรัตติกาลของบ้านเบื้องกลาง ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้บังคับบัญชา
หน้าที่ดั้งเดิม: กู้ของที่หายไปจากบ้านหรือในอาณาจักรชั้นที่สองคืนมา อย่างบันทึก หรือเอกสารสำคัญของบ้าน ตรวจสอบก่อนส่งคืนไปยังที่ที่จากมา
(อังกฤษ: The Glorious Army of the Architect) คือ กองทัพที่มีหน้าที่ดูแลรักษาความมั่นคงของบ้าน พลเมืองของบ้านจะถูกเกณฑ์เข้าสู่ระบบของกองทัพเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ ยกเว้นที่ว่าพลเมืองผู้นั้นจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เป็นทหารอยู่แล้ว กองทัพอันเกรียงไกรแห่งมหาสถาปนิก มีผู้บัญชาการ คือ จอมทัพ โดยมหาสถาปนิกเคยดำรงตำแหน่งนี้ แต่เมื่อนางหายตัวไป วันอาทิตย์ก็น่าจะได้ดำรงตำแหน่งแทน โดยที่เขาได้มอบอำนาจบัญชาการให้แก่เซอร์พฤหัสบดี ระหว่างการปิตล้อมป้อมกลางในตอน"พฤหัสเจ้าศาสตรา" จำนวนทหารในกองทัพแห่งมหาสถาปนิกมีประมาณ 70,000 นาย ซึ่งถือว่าน้อย"มาก"กองพันทหารใหม่ได้รับการบรรจุโดยทหารใหม่ของกองทัพอันเกรียงไกรแห่งมหาสถาปนิก โดยจะนำมาจากส่วนอื่นๆ ของบ้านทางการเกณฑ์ทหาร มีเครื่องแบบสีน้ำเงิน และอุปกรณ์ติดตัวอีกกว่า 200 ชิ้น กองพันทหารใหม่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของพันเอกฮูวิติ และทำการฝึกหัดอยู่ที่ค่ายเปลี่ยนแปลง เครื่องแบบพื้นฐานได้แก่ชุดของกองพันโรมันบนโลก และดาบป่าเถื่อนเป็นทหารที่ได้รับการฝึกการขี่อสินธพ โดยมีเครื่องแบบเป็นเกราะหนักๆ อยู่ในฐานะของ "อัศวิน" มีผู้บัญชาการ คือ ข่านแห่งกองทัพพื้นเมืองอยู่ในเครื่องแบบบสีเหลืองหม่น ได้รับขนานนามว่า "มีเกียรติปานกลาง (Moderately Honourable)" กองร้อยปืนใหญ่ไม่ค่อยมีบทบาทมากนักในตอน"พฤหัสเจ้าศาสตรา" เนื่องจากระหว่างการรบที่ป้อมกลาง กระสุนดินปืนสุญญะหมดลงอยู่ในเครื่องแบบสีเขียว ทำหน้าที่ดูแลค่ายชายแดนทางแนวเขาด้านตะวันตก มีรองเท้าที่เบาที่สุดในกองทัพอันเกรียงไกรแห่งมหาสถาปนิก อุปกรณ์ประกอบด้วย ธนู มีดและกล้องทัศนมิติอยู่ในเครื่องแบบสีแดง ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเหลือเซอร์พฤหัสบดีในป้อมกลาง มีผู้บัญชาการ คือ พลเอกแห่งกรมทหารอยู่ในเครื่องแบบสีเขียว ทำหน้าที่แจกจ่ายไปรษณีย์ของกองทัพและอื่นๆ รวมไปถึงดูแลห้องพลาธิการของค่ายทหารต่างๆ ในวงกตยิ่งใหญ่อยู่ในเครื่องแบบของทหารโรมันบนโลก มีหน้าที่อารักขาป้อมกลางและบุคคลสำคัญ สวมชุดเกราะของทหารโรมัน มีดาบป่าเถื่อนและโล่กองหนุน คือ ทหารเกณฑ์ซึ่งอยู่ในกองทัพมากกว่าหนึ่งร้อยปี เนื่องจากพวกเขาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้เป็นทหาร ดังนั้นพวกเขาเหล่านั้นจึงถูกส่งตัวไปทำหน้าที่เดิม อย่างไรก็ตาม หากมีภัยร้ายแรงต่อความมั่นคงของบ้าน บ้านเบื้องบนจะมีอำนาจเรียกระดมทหารกองหนุนได้ทันที
พลเมืองในบ้านเบื้องกลางมีหน้าที่ผลิตวัตถุดิบบางอย่างเพื่อการจัดการบันทึก อาทิ การหล่อทองเพื่อทำเป็นแผ่นทองคำ การทำปก การทำริบบิ้น การปิดทอง การวาดภาพประกอบ การเข้า้้เล่มบันทึึก และอีกมาก ก่อนที่จะถูกขนส่งไปยังบ้านเบื้องบนเพื่อทำการบันทึกต่อไป
ที่ราบสูงแต่ละชั้นในบ้านเบื้องล่างจะมีสมาคมอยู่สมาคมหนึ่ง พลเมืองทุกคนในบ้านเบื้องกลางจะต้องเป็นสมาชิกของชมรมของชั้นที่ตนอยู่ จึงจะสามารถทำกิจกรรมต่างๆ ในบ้านเบื้องกลางได้ ในบ้านเบื้องกลางมีสมาคมใหญ่ๆ อยู่ 4 สมาคม ได้แก่
(อังกฤษ: The Guild of Gilding and Illumination) ประกอบด้วยพลเมืองทั้งหมดที่ทำงานอยู่ในทุ่งราบ มีหน้าที่เกี่ยวกับการปิดทอง เช่น หลอมทอง ตีทอง ปิดทอง เป็นต้น สถานที่ทำงานหลักคือโรงงานทำทองคำเปลว ซึ่งมีระบบการป้องกันที่ดี สถานที่อื่นๆ เช่น หอปกหน้าเป็นเลิศ อาคารของกิจกรรมนักวาดอักษรและฐานช่างริบบิ้น โดยมีที่พักผ่อนของพลเมืองอยู่ที่เมืองออเรียนเบิร์ก อยู่ห่างจากสถานที่ต่างๆ เท่ากันพอดี ควบคุมโดยย่ำรุ่งของวันศุกร์
(อังกฤษ: The Guild of Illustration and Augmentation) ประกอบด้วยพลเมืองทั้งหมดที่ทำงานอยู่ในเบื้องกลางของเบื้องกลาง ไม่ได้บรรยายการทำงานของพวกเขา แต่คาดว่าคงทำหน้าที่เกี่ยวกับภาพวาดและการขยายขนาดตามชื่อ ควบคุมโดยย่ำค่ำของวันศุกร์
(อังกฤษ: High Guild of Binding and Restoration) ประกอบด้วยบรรดาพลเมืองที่ทำงานอยู่ในที่ราบชั้นสูงสุด สมาชิกของสมาคมนี้มักเป็นคนเจ้าเล่ห์และเกียจคร้าน พวกเขาประกาศเป็นกลางระหว่างการต่อสู้ระหว่างพลเมืองของบ้านเบื้องกลางและบ้านเบื้องบน อยู่ใต้การควบคุมของจาเคม มิลคาเป็นลำดับที่สองและดิ๊กบี้เป็นลำดับที่สาม แต่ว่าย่ำรุ่งได้เปลี่ยนตำแหน่งของจาเคมกับของดิ๊กบี้ เพราะฉะนั้นปัจจุบันสมาคมวิชาชีพชั้นสูงแห่งการเข้าเล่มและบูรณะจึงมาอยู่ใต้การควบคุมของดิ๊กบี้แทน ควบคุมโดยยามเที่ยงของวันศุกร์ แต่อาเธอร์ได้แต่งตั้งให้ย่ำรุ่งของวันศุกร์เป็นผู้บัญชาการชุมทางเข้าเล่มในตอน"ศุกร์รัตติกาล"
(อังกฤษ: The Noble and Exalted Association of Waterway Motivators) เป็นสมาคมของเหล่าคนผลักกระดาษ หน้าที่ของพวกเขาคือล่องแพไปตามคลอง ขนส่งเอกสารระหว่างที่ราบสามชั้น และเปิดปิดประตูฟ้า มีปีเตอร์ เพอร์กิน เป็นเลขานุการสมาคม สมาคมนี้ไม่อนุญาตให้นำปีกขึ้นแพ
นอกนั้นอาจจะมีสมาคมพิเศษอีกมาก แต่ไม่ได้มีการกล่าวถึงเป็นกลุ่มของเด็กของคนเป่าปี่ที่อังคารเคร่งนำไปดัดแปลงให้เป็นโลหะ ไม่อาจรู้ได้ว่าภายในยังมีเนื้อหนังของผู้รู้ตายอยู่หรือไม่ พวกเขาสวมเกราะทองคล้ายของย่ำรุ่งของวันศุกร์ แต่สวมหน้ากากสีดำซุ่งปิดส่วนต่างๆ ของใบหน้าไว้ อยู่ในการควบคุมของย่ำรุ่งของวันศุกร์ มีชื่อเป็นหมายเลข ยุวชนที่ระบุชื่อในหนังสือ คือ สิบห้า (Fifteen) เป็นพลเมืองกลุ่มหนึ่งที่มีความลึกลับ แต่งกายด้วยการสวมหมวกเกราะที่มีช่องเปิดยื่นยาวออกมาคล้ายกับจะงอยปาก สวมเกราะชนิดเต็มตัว และสวมถุงมือมีพังผืดจนดูคล้ายกับกรงเล็บ อยู่ในการควบคุมของย่ำค่ำของวันศุกร์ มีหน้าที่ตรวจตราบ้านเบื้องกลางยามค่ำคืน สังหารนิทลิ่งและผู้ลักลอบ แต่เมื่อเขาไปอยู่กับวันศุกร์ จึงไม่มีเป้าหมาย แต่พวกเขาก็ทำการต่อต้านกองกำลังของวันเสาร์ ผู้รับใช้จะสามารถออกบินได้หลังดวงอาทิตย์ตกไปแล้วเท่านั้น และจำเป็นต้องกลับรังลับ ซึ่งอยู่ในซอกหินระหว่างทางขึ้นไปยังหออาลักษณ์ของวันศุกร์ ก่อนดวงอาทิตย์จะขึ้น รังลับดังกล่าวถูกปิดเป็นความลับและไม่อนุญาตให้ผู้บินกลางวันบินเข้าไป ผู้รับใช้สามารถเข้าใจคำพูดของผู้อื่นได้ แต่พูดเองไม่ได้
ผู้รับใช้มีปีกแห่งรัตติกาลมีชื่อเป็นสมญานาม ผู้รับใช้ที่ระบุชื่อใน"ศุกร์รัตติกาล" ได้แก่ 
เป็นพนักงานที่ทำงานอยู่ในโรงงานทำทองคำเปลว พลเมืองที่นี่จะใช้นามสกุล "ทองแผ่น" กันหมด หน้าที่ของพวกเขาคือหลอมทองและตีทองให้แบนเพื่อนำไปปิดตัวอักษร ตีเป็นแผ่นสำหรับจารึก และทองรูปอื่นๆ ความต้องการทองคำเปลวที่โรงงานต้องผลิตได้ทุกวันคือสี่พันคืบ อยู่ใต้การควบคุมของย่ำรุ่งของวันศุกร์เป็นลำดับแรก และเอลิบาเซ็ธเป็นลำดับที่สองคนผลักกระดาษทำงานอยู่ในท่าเรือและคลอง สวมชุดที่ทำจากกระดาษที่มีตัวอักษรเผื่อตกน้ำจะได้ไม่จม มีหน้าที่ขนส่งผู้โดยสารและบันทึกไปยังที่ต่างๆ ในบ้านเบื้องกลางโดยคลอง เป็นสมาชิกของสมาคมผู้ขับเคลื่อนทางน้ำมีเกียรติสูงส่ง ซึ่งเป็นสมาคมพิเศษของคนผลักกระดาษไม่ขึ้นตรงต่อชั้นไหนๆ ของบ้านเบื้องกลาง เป็นอาชีพหนึ่งที่ผู้รับใช้ที่ถูกกินเครื่องแบบโดยพินัยกรรมส่วนที่ห้ามักมาทำงานเป็นพลเมืองที่อยู่บนที่ราบสูงบนสุด ส่วนใหญ่ตกมาจากบ้านเบื้องบน มีความสามารถในการใช้เวทมนตร์แต่ก็เจ้าเล่ห์มากนักรบของบ้านเบื้องบน สวมรองเท้าหนังเทียมขึ้นเงากับกางเกงลายตาราง และแต่งตัวแบบแปลกๆ เช่น ใส่เอี๊ยมเปิดกระดุม และหมวกเบเร่ต์เอียงเป็นมุมเดียวกันทั้งหมด อาวุธของพวกเขาเป็นมีดปลายแหลมเล่มยาวซึ่งบรรจุแกนสุญญะเข้มข้น ทำให้อาวุธนี้สามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว เพราะสุญญะจะกัดกินอาวุธไปจนหมด นักรบเหล่านี้สามารถทำการรบบนท้องฟ้าได้ โดยติดปีกซึ่งมีแสงสว่างเหมือนดวงดาว พวกเขาได้รับคำสั่งให้ลงมายึดประตูฟ้า ซึ่งจะเป็นการขัดขวางการทำงานของแพ และกลุ่มผู้รับใช้แห่งรัตติกาลของบ้านเบื้องกลาง รวมไปถึงช่วยส่งกำลังหนุนจากบ้านเบื้องบนไปยังส่วนอื่นๆ ต่อไป อยู่ภายใต้การควบคุมของย่ำรุ่งของวันเสาร์เป็นนักรบที่ห้าวหาญที่สุดของบ้านเบื้องบน พวกเขาล้วนสวมเสื้อนอกสีดำตัวยาวสมัยศตวรรษที่ 19 สวมวิกผมยาวลงแป้งจนแข็ง มีอาวุธเป็นดาบซึ่งรูปร่างเหมือนปลายปากกาหมึกซึมซึ่งมีความใหญ่และยาวมาก ซูซี่บอกว่าพวกเขาสามารถดูดเอาตับไตไส้พุงออกมาได้เพียงแค่มองตามทีได้ยินเขาเล่ากันมา แต่ว่าพวกเขาทั้งหมดเสียชีวิตพร้อมกับย่ำค่ำของวันเสาร์ พ่ายแพในการชิงกุญแจดอกที่ห้าของปลอมจากคนเป่าปี่และเด็กของคนเป่าปี่ของเขา อยู่ภายใต้การควบคุมของย่ำค่ำของวันเสาร์ทำหน้าที่ล้างระหว่างหูเด็กของคนเป่าปี่ (อย่างไรก็ตามการล้างระหว่างหูหนูเติบโตไม่ประสบความสำเร็จ) พวกเขามาจากบ้านเบื้องบน และรับใช้วันเสาร์เลอเลิศ ผู้ดูแลห้องน้ำเป็นส่วนหนึ่งของผู้ตรวจสอบบัญชีภายใน (แต่ไม่ใช่ผู้ตรวจสอบบัญชีภายในทั้งหมดจะเป็นผู้ดูแลห้องน้ำทุกคน) ดังนั้นพวกเขาจึงอยู่ภายใต้การควบคุมของย่ำค่ำของวันเสาร์ การล้างระหว่างหูเด็กของคนเป่าปี่เป็นแผนการของวันเสาร์เพื่อการป้องกันไม่ให้เด็กของคนเป่าปี่คนใดกลายเป็นทายาทผู้ทรงสิทธิ์เด็ดขาดเนื่องจากเด็กของคนเป่าปี่ก็เป็นผู้รู้ตายเหมือนกัน พินัยกรรมสามารถเลือกใครคนใดคนหนึ่งเป็นทายาทผู้ทรงสิทธิ์ก็ได้ เป็นเด็กของคนเป่าปี่ที่ทำงานอยู่ในบ้านเบื้องบน ทำหน้าที่เคลื่อนย้ายลูกบาศก์ห้องทำงานของพลเมือง ลิงหยอดน้ำมันมีหน้าที่หลายอย่าง ไม่ใช่หยอดน้ำมันอย่างเดียว แต่ทำทั้งขันสกรู ทำราง ฯลฯ รวมถึงการสร้างเส้ากระทุ้ง หัวหน้าของลิงหยอดน้ำมันแห่งกองซ่อมบำรุงโซ่และแรงเคลื่อนที่ยี่สิบเจ็ดมีชื่อว่า อาลีส (Alyse) พลเมืองหน้าเศร้าที่สอบตกจากการเรียนเวทมนตร์ พวกเขามีร่มประจำตัวเป็นร่มสีหม่นที่ถูกแมลงกัดแหว่งไปหมด พวกเขาเป็นพลเมืองมีลำดับความสำคัญต่ำสุด มีหน้าที่คอยจับตาดูเด็กของคนเป่าปี่ตลอดเวลา อยู่ภายใต้การควบคุมของยามเที่ยงของวันเสาร์
พลเมืองของสวนไร้ที่เปรียบมีหน้าที่ทำสวนและดูแลสัตว์ประหลาดต่้างๆ ปัจจุบันยังไม่ปรากฏเจ้าหน้าที่ของสวนไร้ที่เปรียบเลย พลเมืองสองคนซึ่งพบในบทนำของตอน"จันทร์มหันตภัย" น่าจะเป็นผู้รับใช้ของลอร์ดวันอาทิตย์