hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ปวดร้าวแห่งสงคราม
ปวดร้าวแห่งสงคราม () เป็นนวนิยายเวียดนามที่ได้รับรางวัล The Award Winning Novel from North Vietnam ประพันธ์โดย เบ๋านินห์ นวนิยายเรื่องนี้แปลเป็นภาษาอื่นหลายภาษาทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมัน และภาษาในยุโรปอื่นๆ แปลเป็นภาษาไทยโดย วรวดี วงศ์สง่า
กล่าวถึงเรื่องของเกี๋ยน ทหารผ่านศึกสงครามเวียดนามที่พยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังสงคราม แต่ความหลังที่ฝังใจจากความเจ็บปวดในสงครามทั้งของเขาและคนรอบข้าง ผลักดันให้เขาต้องพบกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า การดำเนินเรื่องเป็นภาพคู่ขนานระหว่างชีวิตของเกี๋ยนหลังสงคราม กับภาพนึกย้อนของเกี๋ยนไปสู่ช่วงสงครามและก่อนหน้านั้น ตอนจบของเรื่องจะเฉลยว่า เหตุใด เฟือง คนรักของเกี๋ยนจึงทิ้งเขาไป
นวนิยายเรื่องนี้ถูกวิจารณ์จากทางรัฐบาลเวียดนามว่าเป็นการก้าวล่วงผู้เสียชีวิตในสงคราม และข้อมูลไม่ตรงกับเอกสารของทางราชการ
วัดเซ็นโซ
วัดเซ็นโซ () หรือรู้จักในชื่อ วัดอาซากูซะ เป็นวัดพุทธในย่านอาซากูซะ แขวงไทโต โตเกียว เป็นวัดที่เก่าแก่และมีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในโตเกียว สถานที่ดั้งเดิมถูกระเบิดเผาทำลายไปเกือบหมดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ตัววัดปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด แรกเริ่มเคยเป็นวัดในสายเท็นได ต่อมาได้แยกเป็นอิสระหลังสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณติดกับวัดเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าอาซากูซะ ซึ่งเป็นศาลเจ้าในศาสนาชินโต
วัดเซ็นโซเป็นสถานที่จัดเทศกาลที่ใหญ่ที่สุดและได้รับความนิยมมากที่สุดในโตเกียว เทศกาลมีระยะเวลา 3-4 วัน ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ระหว่างนี้ถนนใกล้เคียงจะปิดการจราจรตั้งแต่เช้าจนถึงหัวค่ำ
ที่ทางเข้าวัดมีประตูขนาดใหญ่ เรียกว่า "ประตูคามินาริ (Kaminari-mon)" หรือ "ประตูอสุนี" บนคานประตูแขวนโคมกระดาษขนาดใหญ่มีความสูงกว่า 5.5 เมตร ที่มีรูปสายฟ้าและเมฆเขียนด้วยสีดำและแดง ในบริเวณวัดเป็นที่ตั้งของเจดีย์ 5 ชั้น และอาคารหลักที่เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์คันนง (Kannon Bosatsu)
ทุกปีจะมีนักท่องเที่ยว ทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างชาติจำนวนมาก เดินทางมาเยี่ยมชมวัดเซ็นโซ บริเวณรอบๆวัดจึงมีร้านค้าขายสินค้าและอาหารพื้นเมืองญี่ปุ่นมาวางขายจำนวนมาก โดยเฉพาะที่ถนนนากามิเสะ ซึ่งทอดยาวตั้งแต่ประตูสายฟ้าไปจนถึงบริเวณวัด สองข้างถนนเต็มไปด้วยร้านค้าเล็ก ๆ ขายของที่ระลึกต่าง ๆ เช่น พัด ภาพวาดแผ่นไม้ ชุดกิโมโน เสื้อคลุมแบบต่าง ๆ ม้วนภาพเขียน ขนมหวานพื้นเมือง ไปจนถึงหุ่นยนต์ของเล่น เสื้อยืด หรือของประดับโทรศัพท์มือถือ
ตู้บริจาคใบโต ไกด์แนะนำว่าให้โยนเหรียญบริจาคลงไป และควรจะบริจาคเป็นเหรียญที่มีเลข 5 ทั้ง 5 เยน 50 เยน หรือ 500 เยน ซึ่งให้ความหมายที่ว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง
ในบริเวณวัดยังมีสวนที่เงียบสงบ ซึ่งได้รับการดูแลรักษาให้เป็นสวนแบบญี่ปุ่นไว้ได้อย่างดี
วัดเซ็นโซ นี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระโพธิสัตว์คันนง ตามตำนานกล่าวไว้ว่า ประมาณปี ค.ศ. 628 มีชาวประมง 2 พี่น้อง ชื่อว่า ฮิโนกูมะ ฮามานาริ และฮิโนกูมะ ทาเกนาริ ทุกวันจะออกหาปลาที่แม่น้ำซูมิดะ มีอยู่วันหนึ่ง วันนั้นทั้งวันจับปลาไม่ได้สักตัว จึงอธิษฐานขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้จับปลาได้สักตัว เพื่อกลับไปทานเป็นอาหารเย็น พอเหวี่ยงแหออกไป สิ่งที่ติดแหขึ้นมา กลับเป็นพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมทองคำ สูง 5 นิ้ว จึงนำไปให้หัวหน้าหมู่บ้านของทั้งสองชื่อว่า ฮาจิโนะ นากาโมโตะ หัวหน้าหมู่บ้านได้ตระหนักถึงความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิม จึงได้เปลี่ยนแปลงบ้านของตนในอาซากูซะให้กลายเป็นวัดขนาดเล็ก เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์ เพื่อให้คนในหมู่บ้านมากราบไหว้บูชา ทั้งชาวบ้านและเหล่าซามูไรมักจะเดินทางมาขอพรจากเจ้าแม่กวนอิมเป็นประจำ และสิ่งที่ขอพรไปนั้นก็มักจะสมปรารถนาอยู่เสมอ ๆ ทำให้ชาวบ้านและเหล่าซามูไรมีความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมาก ชื่อเสียงในความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิมนี้ ได้แพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น มีคนจากทั่วสารทิศเดินทางมาวัดอาซากูซะเพื่อสักการะองค์เจ้าแม่กวนอิม จนล่ำลือไปถึงท่านโชกุน ท่านโชกุนจึงได้ให้มีการสร้างอาคารหลังใหญ่ขึ้นในปี ค.ศ. 645 และต่อเติมส่วนต่าง ๆ เรื่อยมาอย่างที่เห็นในปัจจุบันนั้น
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปี ค.ศ. 1945 อาคารส่วนใหญ่ของวัดอาซากูซะ ได้รับความเสียหายจากการถูกทิ้งระเบิด และถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในภายหลัง ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่และความสงบสุขให้กับคนญี่ปุ่น
บ๋าว นิญ
บ๋าว นิญ () นักเขียนชาวเวียดนาม เกิดที่ ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2495 ช่วงสงครามเวียดนาม เขาเป็นทหารสังกัดกองพลน้อยยุวชนที่ 27 ที่เข้ารบในสมรภูมิเวียดนามใต้ และเป็นหนึ่งในทหารสังกัดกองพลนี้ไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับมา
เขาเริ่มเขียนนวนิยายเมื่อ พ.ศ. 2512 ขณะอายุ 17 ปี นวนิยายเรื่องแรกของเขาคือ "ปวดร้าวแห่งสงคราม" ตีพิมพ์ในเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2533-2534 นอกจากนี้เขายังมีผลงานตีพิมพ์รวมในหนังสือ The Other Side of Heaven: Post War Fiction by Vietnamese & American Writer ของสหรัฐอเมริกา และ Terres des Ephmeres ของฝรั่งเศส
อักษรขอม
อักษรขอมพัฒนามาจากอักษรขอมโบราณ ซึ่งพัฒนามาจากอักษรหลังปัลลวะ และอักษรปัลลวะอีกทีหนึ่ง เป็นตัวอักษรของราชวงศ์ปัลลวะในอินเดียใต้ ภายหลังได้มาติดต่อกับภูมิภาคอุษาคเนย์จึงได้ถ่ายทอดวัฒนธรรมซึ่งรวมถึงตัวอักษรปัลลวะไว้ให้กับกลุ่มคนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้อีกด้วย อักษรปัลลวะเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในภูมิภาคนี้ และมีวิวัฒนาการจากอักษรปัลลวะเป็นอักษรหลังปัลลวะ และแตกแขนงเป็นสองสาขาใหญ่ ๆ คืออักษรมอญโบราณ และอักษรขอมโบราณ
อักษรขอมโบราณใช้ในอาณาจักรต่างๆ สองฝั่งแม่น้ำโขงตั้งแต่สมัยก่อนเมืองพระนคร ต่อมาจึงกลายเป็นอักษรท้องถิ่นในสมัยพระนคร และเป็นต้นแบบของอักษรไทยและอักษรเขมรในปัจจุบัน
เอกลักษณ์ของอักษรขอม คือ เปลี่ยนบ่าอักษรของอักษรปัลลวะเป็นศกหรือหนามเตย อักษรนี้พัฒนาไป 2 ทิศทาง คือ เป็นอักษรขอมในประเทศไทย (ใช้เขียนภาษาไทย ภาษาบาลี ภาษาเขมร) และอักษรขอมในประเทศกัมพูชา (ใช้เขียนภาษาเขมร ภาษาบาลี)
พบหลักฐานการใช้อักษรขอมโบราณเขียน ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมร ในบริเวณภาคอีสาน ภาคกลาง และภาคใต้ ของประเทศไทยปัจจุบัน ระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๔-๑๖ แต่จะไม่พบเอกสารโบราณประเภทจารึกที่ใช้อักษรขอมโบราณ ในแถบภาคเหนือตั้งแต่จังหวัดตากขึ้นไป หลักฐานทำนองนี้รวมไปถึงโบราณสถาน ที่เรียกว่า ปราสาทหิน ปราสาทอิฐ และพระปรางค์แบบขอม หรือลพบุรีที่มีอยู่ทั่วไปในภาคอีสาน ภาคกลาง ภาคใต้ แต่ไม่เคยปรากฏอยู่ทางภาคเหนือ
ในประเทศไทย อักษรขอมถือเป็นอักษรศักดิ์สิทธิ์ ใช้ในงานด้านศาสนาเป็นส่วนใหญ่ อักษรขอมที่ใช้เขียนภาษาบาลีเรียก อักษรขอมบาลี ส่วนที่ใช้เขียนภาษาไทยเรียก อักษรขอมไทย ซึ่งมีอักขรวิธีต่างจากอักษรขอมกลุ่มอื่นๆ ต่อมา อักษรขอมไทยถูกแทนที่ด้วยอักษรไทย ส่วนอักษรขอมบาลียังคงใช้เขียนภาษาบาลีเรื่อยมา แม้จะมีการพัฒนาอักษรไทยและอักษรอริยกะมาเขียนภาษาบาลีก็ตาม อักษรขอมบาลีถูกยกเลิกไปในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม
รูปแบบของอักษรขอมในประเทศไทยทั้งขอมไทยและขอมบาลี แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ
สะพานสายรุ้ง
สะพานสายรุ้ง () () เป็นสะพานแขวนที่ทอดข้ามทางตอนเหนือของอ่าวโตเกียว เชื่อมระหว่างย่านชิบาอูระกับย่านโอไดบะในแขวงมินาโตะ กรุงโตเกียว สร้างเสร็จสมบูรณ์และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993)
สะพานมีความกว้าง 570 เมตร มีถนนสองชั้นเพื่อรองรับเส้นทางการจราจร 3 สาย ชั้นบนเป็นทางด่วนมหานครหมายเลข 11 สายโอไดบะ ส่วนชั้นล่างเป็นเส้นทางหมายเลข 357 และสายยูริกาโมเมะ
บนสะพานมีทางเดินเท้าทั้งสองฝั่ง คือ ฝั่งเหนือและฝั่งใต้ ฝั่งเหนือจะเห็นทิวทัศน์ของชายฝั่งโตเกียวตอนในและโตเกียวทาวเวอร์ ส่วนฝั่งใต้จะมองเห็นอ่าวโตเกียว และบางครั้งอาจมองเห็นภูเขาไฟฟูจิด้วย สะพานนี้ไม่อนุญาตให้รถจักรยานและรถจักรยานยนต์ใช้เส้นทาง
เสาสูงที่รองรับสะพานทาด้วยสีขาว เพื่อให้กลมกลืนกับท้องฟ้าเหนือโตเกียวตอนกลางที่มองเห็นจากโอไดบะ บนเส้นลวดขึงสะพานจะติดหลอดไฟไว้ ซึ่งจะเปลี่ยนสีระหว่างสีแดง ขาว และเขียวในทุกคืน โดยอาศัยพลังงานแสงอาทิตย์ที่เก็บไว้ในเวลากลางวัน
เมืองแครง
เมืองแครงเป็นชื่อเมืองที่ปรากฏอยู่เฉพาะในพงศาวดารไทยว่า เป็นเมืองของชาวมอญที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชประกาศเอกราชจากอาณาจักรตองอูเมื่อ พ.ศ. 2127 จากการค้นคว้าข้อมูลเพื่อสร้างภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และ ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ได้สันนิษฐานว่า เมืองแครงน่าจะตั้งอยู่ที่เมืองวอในประเทศพม่า มีที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะโตง และระยะทางเดินเท้าห่างจากเมืองหงสาวดีเป็นเวลา 1 วัน
บัตรยืนยันการติดต่อ
บัตรยืนยันการติดต่อ () มีไว้สำหรับเขียนบันทึกเพื่อเป็นการยืนยันการติดต่อระหว่างสถานีวิทยุ รายงานการรับสัญญาณของสถานีวิทยุ AM FM หรือสถานีโทรทัศน์ แม้กระทั่งเป็นการยืนยันการรับฟังจากสถานีอื่น ที่ได้ยินการติดต่อสื่อสารระหว่างสถานีวิทยุสมัครเล่น 2 สถานีติดต่อกัน โดยมากบัตรยืนยันการติดต่อจะมีขนาดใกล้เคียงกับขนาดของไปรษณียบัตร ทำด้วยกระดาษ และส่งหากันด้วยระบบไปรษณีย์ทั่วไป
คำว่า QSL Card นำมาจากรหัสคิว ซึ่ง "QSL" ซึ่งหมายถึง "ข้าพเจ้าตอบรับ (ยืนยัน) ว่าได้รับข่าวสารไว้แล้ว" และนักวิทยุสมัครเล่นส่วนมากมักจะสะสมบัตรยืนยันการติดต่อนี้ด้วย ซึ่งบางครั้งการได้ติดต่อกับสถานีวิทยุสมัครเล่นในประเทศหรือดินแดนที่ติดต่อได้ยาก การได้รับบัตรยืนยันการติดต่อจากประเทศเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับนักวิทยุสมัครเล่นที่ติดต่อได้
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร หรือ สนข. เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงคมนาคม จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร จัดตั้งขึ้นในคราวปฏิรูประบบราชการเมื่อปี พ.ศ. 2545 เป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงคมนาคม โดยทำการโอนอำนาจหน้าที่ของ สำนักงานคณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก (สจร.) อำนาจหน้าที่ของสำนักงานปลัดกระทรวงคมนาคม ในส่วนของสำนักนโยบายและแผนการขนส่งและสื่อสาร (บางส่วน) และอำนาจหน้าที่ของสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการพาณิชยนาวี (บางส่วน) มาขึ้นกับ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร และให้มีภารกิจเกี่ยวกับ การเสนอแนะนโยบายและจัดทำแผนการขนส่งการจราจร และความปลอดภัยจากการขนส่ง ประสานแผนด้านการขนส่งทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ การจราจร และความปลอดภัย จากการขนส่งให้สอดคล้องกับแผนหลักด้านการขนส่งและจราจร เพื่อให้ นโยบายด้านการขนส่งและจราจร มีความเป็นเอกภาพ
สำนักงานฯ มีผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เป็นหัวหน้าส่วนราชการ และทำหน้าที่เป็นกรรมการและเลขานุการของ คณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก (คจร.) และ สนข.ยังเป็นหน่วยงานซึ่งอำนวยการปฏิบัติงานของ ศูนย์ปลอดภัยคมนาคม กระทรวงคมนาคม อีกด้วย
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย หรือ รฟม. ( ย่อว่า MRTA) เป็นรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงคมนาคม มีภาระหน้าที่ในการจัดให้มี และให้บริการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล และตามหัวเมืองหลัก ในจังหวัดอื่นๆ
รฟม. เป็นรัฐวิสาหกิจของไทยที่มีผลการดำเนินงานขาดทุนเป็นลำดับที่ 3 ของไทย คือขาดทุนสุทธิ 866 ล้านบาท ในปี พ.ศ. 2553
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2535 ในชื่อ องค์การรถไฟฟ้ามหานคร มีชื่อภาษาอังกฤษคือ "Metropolitan Rapid Transit Authority" จัดตั้งขึ้นภายใต้พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การรถไฟฟ้ามหานคร พ.ศ 2535 โดยมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2535 มีวัตถุประสงค์ในการจัดระบบขนส่งมวลชน ในกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล โดยใช้รถไฟฟ้า
ในภายหลังได้มีการออก พระราชบัญญัติการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2543 ซึ่งได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2543 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 2 ธันวาคม 2543 องค์การรถไฟฟ้ามหานครจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย มีชื่อภาษาอังกฤษคือ "Mass Rapid Transit Authority of Thailand"
พระราชบัญญัติฉบับใหม่ดังกล่าวยังให้อำนาจหน้าที่ รฟม. เพิ่มขึ้นหลายอย่าง เช่น มีอำนาจกำหนด "เขตปลอดภัยระบบรถไฟฟ้า" เพื่อคุ้มครองอุโมงค์และสิ่งก่อสร้างใต้ดิน และกำหนดเขต "ระบบรถไฟฟ้า" เพื่อคุ้มครองดูแลคนโดยสารรถไฟฟ้า และระบบรถไฟฟ้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้นยังให้ รฟม. สามารถหารายได้ทางอื่นนอกจากค่าโดยสาร และพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ได้ตามความจำเป็น เพื่อประโยชน์แก่การให้บริการรถไฟฟ้า และมีอำนาจหน้าที่ดำเนินกิจการรถไฟฟ้า ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล รวมทั้งอาจดำเนินกิจการรถไฟฟ้าในจังหวัดอื่นตามที่จะได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้อำนาจด้วย การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้ดำเนินการระบบขนส่งมวลชนในรูปแบบรถไฟฟ้าในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยใช้ชื่อว่า รถไฟฟ้ามหานคร แบ่งเป็นหลายสาย ดังนี้
นอกจากนี้การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ยังได้รับหน้าที่ในการก่อสร้างส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท หรือ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเขียวอ่อน (ช่วงลำลูกกา - สมุทรปราการ) ต่อจากกรุงเทพมหานคร เพื่อทำการขยายเส้นทางจากตัวเมืองออกสู่จังหวัดใกล้เคียง อย่างไรก็ตามเมื่อการก่อสร้างแล้วเสร็จ เส้นทางดังกล่าวจะตกเป็นทรัพย์สินของกรุงเทพมหานครตามมติของคณะรัฐมนตรี และคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) โดยเมื่อโครงการเสร็จสมบูรณ์เส้นทางรถไฟฟ้าสายนี้จะมีความยาวถึง 66.5 กิโลเมตร (รวมเส้นทางสัมปทานและส่วนต่อขยายของกรุงเทพมหานคร) และได้แบ่งโครงการในการก่อสร้างดังนี้
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้รับมอบหมายจากกระทรวงคมนาคมให้เข้าไปพัฒนาระบบขนส่งมวลชนในจังหวัดเชียงใหม่จำนวนสามสายทาง ดังนี้
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยได้รับมอบหมายจากกระทรวงคมนาคมให้เข้าไปพัฒนาระบบขนส่งมวลชนรูปแบบรถไฟฟ้ารางเบาในจังหวัดภูเก็ต โดยมีเส้นทางทั้งหมดสองช่วง ดังนี้
เจ้าหลวงเสือข้ามฟ้า
สุกรังฟ้า หรือ เจ้าหลวงเสือข้ามฟ้า เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ของสุขางฟ้า ซึ่งได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา แต่ไม่เป็นที่รักใคร่ของประชาชนนัก และสิ้นพระชนม์ เมื่อ พ.ศ. ๑๙๐๗ ทรงครองราชย์ได้ ๓๒ ปี
เจ้าพูลายอนุชาต่างชนนีซึ่งสุกรังฟ้าให้ยกเป็นเจ้าเมืองสะหริ่งได้วางแผนกบฏ แต่ข่าวกลับรั่วไหลออกมาเสียก่อน เจ้าพูลายจึงหนีไปอยู่กับราชาแห่งกามะตาซึ่งเป็นพระญาติ ซึ่งราชาแห่งกามะตาก็เต็มพระทัยช่วยเหลือ และยกทัพมายังอัทกาออน และต่อมายังสะหริ่ง คราวนี้สุกรังฟ้าไม่ไว้พระทัยของพระองค์ จึงยอมประนีประนอมกับเจ้าพูลาย
นักประวัติศาสตร์บางท่านกล่าวว่า บาร์ โกฮาอิน เป็นผู้ยุยงเจ้าพูลายให้กบฏ แต่บางท่านแย้งว่า บาร์ โกฮาอิน เองที่ยุยงให้สุกรังฟ้าไม่ให้ไว้พระทัยเจ้าพูลาย แต่อย่างไร เรื่องก็ลงรอยเดียวกันว่า บาร์ โกฮาอิน ตกที่นั่งลำบาก จนต้องหลบหนีไปซ่อนตัว จนกระทั่งเรื่องสงบลง และได้รับอภัยโทษ และเป็นที่โปรดปรานของสุกรังฟ้าเหมือนเดิม
ปลาจิ้งจอก
ปลาจิ้งจอก (; ) เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Garrinae มีรูปร่างลำตัวเพรียวทรงกระบอก หัวเรียว ตาเล็ก ปากเล็ก มีหนวดสั้น 1 คู่ มีแผ่นหนังคลุมด้านริมฝีปากบน ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบทอง และมีแถบสีคล้ำพาดยาวจากหัวถึงกลางครีบหาง ครีบสีจาง ครีบหางเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ใหญ่สุด 16 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ในแม่น้ำสายใหญ่และลำธาร โดยเฉพาะที่เป็นแก่งและมีพรรณไม้หนาแน่น ในประเทศไทยพบเฉพาะที่ภาคใต้ที่เดียวเท่านั้น กินอาหารได้แก่ อินทรียสารและสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก
เป็นปลาที่พบชุกชุมบางฤดูกาล มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและนำไปทำเป็นฟิชสปาเช่นเดียวกับปลาในสกุล "Garra"
ช่องแคบยิบรอลตาร์
ช่องแคบยิบรอลตาร์ (; ; ) เป็นช่องแคบที่เชื่อมต่อมหาสมุทรแอตแลนติกกับทะเลอัลโบรัน (ส่วนหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน) และแยกประเทศสเปนออกจากประเทศโมร็อกโก
ชื่อช่องแคบนี้มาจากชื่อดินแดนยิบรอลตาร์ (Gibraltar) ซึ่งมีต้นกำเนิดอีกทีมาจากคำอาหรับว่า "ญะบัลฏอริก" () หมายถึง "ภูเขาของฏอริก" ฏอริกในที่นี้คือนายพลเบอร์เบอร์ชื่อ ฏอริก อิบน์ ซิยาด () ผู้นำการพิชิตฮิสปาเนียของอิสลามในปี ค.ศ. 711 ช่องแคบนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "สตร็อก" (Strog: Strait of Gibraltar) ซึ่งมักใช้กันในวงทหารเรือ
ทางด้านเหนือของช่องแคบคือประเทศสเปนและยิบรอลตาร์ ส่วนทางด้านใต้ของช่องแคบคือประเทศโมร็อกโกและเซวตา (ดินแดนส่วนแยกของสเปนในแอฟริกาเหนือ) และยังมีเกาะเล็ก ๆ หลายเกาะในบริเวณนั้น เช่น เกาะเปเรคิล (Isla Perejil) เป็นต้น ซึ่งยังคงเป็นข้อพิพาทเรื่องการอ้างสิทธิ์ครอบครองระหว่างสเปนกับโมร็อกโก
เทือกเขาพิรินี
เทือกเขาพิรินี (; ; ; ; ) เป็นทิวเขาในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ที่เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศสเปน เทือกเขานี้ยังแบ่งคาบสมุทรไอบีเรียออกจากฝรั่งเศสและมีความยาวประมาณ 430 กิโลเมตร (267 ไมล์) จากมหาสมุทรแอตแลนติก (อ่าวบิสเคย์) จนถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (แหลมแกร็วส์)
ส่วนใหญ่แล้ว ยอดเขาหลัก ๆ จะเป็นแนวพรมแดนฝรั่งเศส-สเปน ซึ่งมีอันดอร์ราแทรกอยู่ตรงกลาง ข้อยกเว้นหลักของกฎนี้คือ บัลดารันที่เป็นของสเปน แต่ตั้งอยู่ทางลาดเขาด้านเหนือของทิวเขา ส่วนข้อผิดปกติอื่น ๆ ได้แก่ ซาร์ดัญญา และดินแดนส่วนแยกของสเปนที่ชื่อยิบิอา
ในทางการปกครอง เทือกเขาพิรินีเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด () ของฝรั่งเศส จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล จังหวัดโอด จังหวัดอาเรียฌ จังหวัดโอต-การอน จังหวัดโอต-ปีเรเน และจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก (สองจังหวัดหลังยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติพิรินีอีกด้วย)
เทือกเขาพิรินียังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด () ของสเปน จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดฌิโรนา จังหวัดบาร์เซโลนา จังหวัดแยย์ดา จังหวัดอูเอสกา จังหวัดซาราโกซา จังหวัดนาวาร์ และจังหวัดกิปุซโกอา
พื้นที่ทั้งหมดของราชรัฐอิสระอันดอร์ราตั้งอยู่ในเทือกเขาพิรินี
ส่วนในทางกายภาพ เทือกเขานี้แบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ ส่วนกลาง ส่วนตะวันตกหรือแอตแลนติก และส่วนตะวันออก
พิรินีตอนกลางขยายไปทางทิศตะวันออก จากช่องเขาซอมพอร์ต (Somport) ผ่านบัลดารัน และครอบคลุมยอดเขาที่สูงที่สุดของทิวเขานี้ไว้ คือ
ในส่วนพิรินีตะวันตกนั้น ความสูงเฉลี่ยของทิวเขาจะค่อย ๆ ลดลงจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก จนกระทั่งรวมเข้ากับภูเขาบาสก์ (Basque mountains) ใกล้อ่าวบิสเคย์ และในพิรินีตะวันออก นอกจากจุดที่แตกออกไปเพียงแห่งเดียวทางด้านตะวันออกสุดของปีเรเนอารีเยฌวซ (Pyrénées Ariégeoises) แล้ว ระดับความสูงเฉลี่ยจะยังคงที่เสมอกันอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่ลาดเอียงลงไปกะทันหันในส่วนของแนวเขาที่เรียกว่าอาลแบร์ (Albères)
แคลฟวิคอร์ด
แคลฟวิคอร์ด (; เรียกโดยย่อว่า clav "แคลฟ" หรือ clavi "แคลฟวี") เป็นเครื่องดนตรีที่มีลักษณะคล้ายเปียโน เป็นเครื่องดนตรีประเภทลิ่มนิ้ว (Keybroad instruments) ในยุคแรก ๆ ประเภทเกิดเสียงได้ จากการดีดโดยมีสายเสียงที่ขึงไปตามส่วนรูปของกล่องไม้สี่เหลี่ยม กว้างประมาณ 2 ฟุต ยาวประมาณ 4 ฟุต มีแถวของลิ่มนิ้วประมาณ 3 อ็อกเทฟ ส่วนปลายสุดของคีย์จะมีกลไกการงัดหรือแตะของลิ่มทองเหลืองเล็ก ๆ เมื่อผู้เล่นกดคีย์ลงไปลิ่มทองเหลืองนี้ก็จะยกขึ้นและตีไปที่สายเสียงเพื่อทำให้เกิดเสียง แคลฟวิคอร์ดเป็นเครื่องดนตรีประเภทลิ่มนิ้วประเภทแรกที่สามารถเล่นได้ทั้งเบาและดังโดยเปลี่ยนแปลงน้ำหนักการกดคีย์ เสียงที่ได้จากแคลฟวิคอร์ดมีความไพเราะและนุ่มนวล
โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค (ค.ศ.1685-1750) ได้ประพันธ์เพลงที่มีชื่อว่า "Well-Tempered Clavier" ซึ่งมี prelude and fugue จำนวน 48 บทสำหรับบรรเลงด้วยแคลฟวิคอร์ดโดยเฉพาะ โดยผลงานชิ้นนี้ถือเป็นผลงานชิ้นสำคัญของบาคเลยทีเดียว เนื่องจากบทเพลงสามารถดึงเอาจุดเด่นของลักษณะเสียงและเทคนิคของแคลฟวิคอร์ดให้บรรเลงได้อย่างไพเราะงดงาม
แก๊งสามช่า
แก๊งสามช่า เป็นกลุ่มบุคคลกลุ่มหนึ่งในวงการตลกไทย ประกอบด้วย หม่ำ จ๊กมก, เท่ง เถิดเทิง และโหน่ง ชะชะช่า ทำหน้าที่เป็นตลกประจำรายการเกมโชว์ ชิงร้อยชิงล้าน ชะชะช่า และเป็นสัญลักษณ์สำคัญของบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน)
สมาชิกแก๊งสามช่าแต่ละคนมีบุคลิกลักษณะแตกต่างออกกันไปเพื่อให้เข้าถึงฐานคนดูในทุกเพศทุกวัย และทุก ๆ สัปดาห์จะประชุมกันหนึ่งครั้งเป็นอย่างน้อย เพื่อวางมุกตลก วางแนวเรื่องในการแสดง
การรวมตัวของแก๊งสามช่า เริ่มต้นขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นการออกอากาศครั้งแรกของรายการชิงร้อยชิงล้าน ชะชะช่า การรวมตัวของแก๊งสามช่านี้เป็นแนวความคิดของ พาณิชย์ สดสี ผู้ช่วยประธานกรรมการบริหาร บริษัท เวิร์คพอยท์ เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด (มหาชน) ฝ่ายผลิต ที่ว่า "รายการบันเทิงดีต้องมีทีมตลกเก่ง" อย่างไรก็ดี ก่อนหน้านั้นเวิร์คพอยท์ได้หม่ำ จ๊กมก มาเป็นนักแสดงตลกประจำรายการชิงร้อยชิงล้านมาแล้ว 7-8 ปี และได้รับความนิยมให้แก่ผู้ชมเป็นอย่างมากตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 จนกระทั่งปัจจุบัน แนวความคิดนี้ได้แพร่ขยายไปสู่รายการบันเทิงอื่น ๆ ของบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) อีกหลายรายการ จะเห็นได้จากหลายๆ รายการของเวิร์คพอยท์ที่มีนักแสดงประจำแก๊งสามช่าเป็นพิธีกรหรือแสดงในรายการด้วย เช่น ระเบิดเถิดเทิง เวทีทอง ตลก 6 ฉาก ชัยบดินทร์โชว์ ชิงช้าสวรรค์ เป็นต้น
ในปัจจุบัน
ในอดีต
"บริษัทเครือบั้งไฟฯของ หม่ำ จ๊กมก มีบริษัทลูกทั้งหมด 24 บริษัท และบริษัท ในเครือ 4 บริษัท"
อ่าวบิสเคย์
อ่าวบิสเคย์ (; ; ; ) เป็นอ่าวหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ตั้งอยู่ตามชายฝั่งตะวันตกของประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่เมืองแบร็สต์ ลงไปทางใต้จนถึงพรมแดนประเทศสเปน และไปตามชายฝั่งทางเหนือของสเปน อ่าวนี้ตั้งชื่อตามจังหวัดบิสเคย์ในแคว้นประเทศบาสก์
ทางด้านใต้ของอ่าวยังมีอีกชื่อเรียกหนึ่งซึ่งเรียกโดยชาวสเปนว่า "ทะเลกันตาเบรีย" ตามชื่อแคว้นกันตาเบรีย แต่ชื่อนี้ไม่ได้ใช้กันทั่วไปในภาษาอังกฤษ ตั้งโดยชาวโรมันในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราชในชื่อ "ซีนุสกันตาโบรรุม" (มหาสมุทรของกันตาบรี)
แม่น้ำสายหลักที่ไหลลงสู่อ่าวนี้ได้แก่:
เมืองหลักใกล้ชายฝั่งอ่าวบิสเคย์ได้แก่:
โรงเรียนเกษมพิทยา
โรงเรียนเกษมพิทยา (อังกฤษ: Kasem Phithaya School) (อักษรย่อ: กพ,KPS) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งโดย นายเกษม สุวรรณดี เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2504 พร้อมทั้งดำเนินการก่อสร้างอาคารเรียนหลังแรก จำนวน 5 ห้องแรกและเปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ในปีเดียวกัน
ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2504 มีจุดมุ่งหมายในการสร้างสรรค์การพัฒนาเด็กและเยาวชนของประเทศชาติมาตลอดเวลากว่า 46 ปี โรงเรียนเกษมพิทยาจัดการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ ปี 2542
ในปี พ.ศ. 2528 โรงเรียนเกษมพิทยาได้รับคัดเลือกจาก สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการให้เป็น "โรงเรียนเอกชนดีเด่น ในด้านวิชาการและจริยธรรม ประจำปีการศึกษา 2528" จึงถือว่าโรงเรียนเกษมพิทยา ได้รับความไว้ว่างใจจากทางราชการ และถือเป็นเกียรติสูงสุดในวงการศึกษาที่โรงเรียนได้รับ
คาเมนไรเดอร์ V3
คาเมนไรเดอร์ V3 () หรือ มาส์คไรเดอร์ V3 เป็นผลงานชุดที่ 3 ของภาพยนตร์ฮีโร่แปลงร่างเรื่องคาเมนไรเดอร์ ของประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นภาคต่อของ คาเมนไรเดอร์ภาคแรก โดยเนื้อหาจะเน้นที่ดราม่ามากกว่าภาคแรก กล่าวคือในภาคนี้แรงบันดาลใจที่จะต่อสู้กับเหล่าร้ายของตัวเอก มาจากความต้องการที่จะล้างแค้นให้ครอบครัวที่ถูกฆ่าโดยองค์กรเดสตรอน
คาเมนไรเดอร์ V3 เข้ามาฉายในประเทศไทยในชื่อของ ไอ้มดเขียว V3 (ซึ่งคาดว่าชื่อคงมาจากจากชุดสีเขียวของตัวละครหลัก) และทำให้เด็กๆในสมัยนั้นนิยมกันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะคำพูดตอนแปลงร่างที่นักพากย์ชาวไทยได้พากย์ลงไปใหม่ว่า "บิดๆเบี้ยวๆขอแปลงเป็นมดเขียววี3" (จากเดิมคือ "เฮนชิน วีทรี") ทำให้คำพูดนี้เป็นที่นิยิมและเข้าใจกันในหมู่ชาวไทยว่าคำพูดนี้จะหมายถึง คาเมนไรเดอร์ V3 นอกเหนือจากนั้นในประเทศไทยการปรากฏตัวของคาเมนไรเดอร์ V3 ได้ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดของคำว่า V โดยชาวไทยบางคนเข้าใจผิดว่า V หมายถึงลำดับของคาเมนไรเดอร์ เพราะคาเมนไรเดอร์ V3 เป็นคาเมนไรเดอร์คนที่ 3 พอดี ทำให้บางคนจะเข้าใจผิดเรียกคาเมนไรเดอร์คนที่ 1 (ฮอนโก ทาเคชิ) และคาเมนไรเดอร์คนที่ 2 (อิจิมอนจิ ฮายาโตะ) ว่า ไอ้มดแดง V1, ไอ้มดแดง V2 (รวมถึงคาเมนไรเดอร์คนหลังๆ เช่น คาเมนไรเดอร์สตรองเกอร์ ก็ถูกเรียกว่า V7) ซึ่งจริงๆแล้วชื่อของ V3 มาจากคำว่า "Version Three (เวอร์ชันทรี) "
นอกจากนั้นแล้วคาเมนไรเดอร์ V3 ได้ก่อกำเนิด "ชื่อของคาเมนไรเดอร์" (ซึ่งคาเมนไรเดอร์ 2 คนแรกไม่มีชื่อเรียก) ทำให้ตัวละครในเรื่องสามารถเรียกตัวละครคาเมนไรเดอร์ V3 ด้วยชื่อย่อได้คือ V3
คาเมนไรเดอร์ V3 เป็นภาคที่ได้รับความนิยมอย่างมากจนถึงกับเกมหลายๆเกมที่เกี่ยวกับคาเมนไรเดอร์ยุคเก่า ต้องมี V3 มาเกี่ยวข้องเสมอๆ (เช่น Super Hero Sakusen: Daidaru no Yabou, Super Tokusatsu Taisen 2001, Kamen Rider: Seigi no Keifu) อีกทั้งในคาเมนไรเดอร์ภาคหลังๆ คาซามิ ชิโร่ หรือ V3 ก็มักจะปรากฏตัวมาช่วยเหลือคาเมนไรเดอร์รุ่นน้องอยู่บ่อยครั้ง
หลักจากที่ดับเบิ้ลไรเดอร์ทำลายองค์กรเกลช็อกเกอร์ลงไปแล้ว คาซามิ ชิโร่ ตัวเอกของเรื่องเป็นนักขี่จักรยายนต์ชมรมเดียวกับฮอนโก ทาเคชิ (คาเมนไรเดอร์หมายเลข 1) และ อิจิมอนจิ ฮายาโตะ (คาเมนไรเดอร์หมายเลข 2) วันหนึ่งครอบครัวของเขา ทั้งพ่อ, แม่และน้องสาวถูกองค์กรวายร้ายเดสตรอนฆ่าจนหมด ด้วยความโกรธแค้นที่อยู่ในใจเขาได้ขอให้ทาเคชิและฮายาโตะช่วยดัดแปลงเขาเป็นมนุษย์ดัดแปลง แต่ทั้งสองปฏิเสธ จากนั้นไรเดอร์ทั้งสองได้บุกเข้าไปที่ฐานทัพของเดสตรอนแต่กลับเป็นกับดักและเกือบถูกฆ่าแต่คาซามิ ชิโร่ก็เข้ามาช่วยและสละชีวิตเพื่อช่วยไรเดอร์ทั้งสอง ไรเดอร์ทั้งสองเห็นความกล้าของชิโร่จึงดัดแปลงให้ชิโร่กลายเป็น คาเมนไรเดอร์ V3 และโผล่มาช่วยไรเดอร์ทั้งสองสู้กับ เต่าบาซูก้า มนุษย์ดัดแปลงของเดสตรอน ซึ่งเต่าบาซูก้ามีพลังทำลายล้างที่สูงมากจนไรเดอร์ทั้งสองต้องยอมสละชีวิตทำลายเต่าบาซูก้าลงและพูดฝากฝังญี่ปุ่นไว้ให้กับV3 จึงเป็นหน้าที่ของคาเมนไรเดอร์ V3 ที่จะต้องปกป้องญี่ปุ่นต่อไป (แต่ไรเดอร์ทั้งสองก็กลับมาอีกครั้งในตอนที่ 33)
พลูโต (เทพปกรณัม)
พลูโต () ทรงเป็นผู้ครองโลกบาดาลในเทพปกรณัมคลาสสิก พระนามก่อนหน้าของพระองค์ คือ เฮดีส ซึ่งใช้เป็นชื่อเรียกโลกบาดาลมากกว่า ในศาสนาและเรื่องปรัมปรากรีกโบราณ พลูโตแทนมโนทัศน์ด้านบวกมากกว่าของพระเจ้าผู้ทรงเป็นประธานเหนือชีวิตหลังความตาย พลูตอนมักผสมกับพลูตอส (, ) พระเจ้าแห่งความมั่งคั่ง เพราะพบทรัพย์แร่ใต้ดิน และด้วยพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าคะเธาะนิค (chthonic) พระองค์จึงทรงปกครองแผ่นดินลึกอันมีเมล็ดพืชที่จำเป็นสำหรับการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์ด้วย
เซเรส (เทพปกรณัม)
เทพีเซเรส หรือ เคเรส () ตามตำนานเทพปกรณัมโรมัน เป็นเทพีแห่งพืชผลที่กำลังเจริญเติบโต (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าธัญพืช) และความรักของมารดา พระนามของนางมีรากศัพท์มาจากภาษาโพรโต-อินโด-ยูโรเปียน (Proto-Indo-European) ของคำว่า ""ker"" (เคร) ซึ่งมีความหมายว่า ""เจริญเติบโต"" และเป็นรากศัพท์ของคำว่า ""create"" และ ""increase"" อีกด้วย
เทพีเซเรสเป็นพระธิดาของเทพแซทเทิร์น (Saturn) และเทพีออพส์ (Ops) เป็นพระขนิษฐาและพระมเหสีของเทพจูปิเตอร์ (Jupiter) เป็นพระมารดาของเทพีพรอสเซอร์พิน่า (Proserpina) ซึ่งกำเนิดจากองค์จูปิเตอร์ และยังเป็นพระขนิษฐาของเทพีจูโน (Juno) เทพีเวสตา (Vesta) เทพเนปจูน (Neptune) และเทพพลูโต (Pluto) อีกด้วย ผลงานศิลปะมักจะมีภาพของนางกำลังถือคทา ตะกร้าดอกไม้และผลไม้ และพวงมาลัยที่ทำจากรวงข้าว
เทพีเซเรสยังเป็นเทพีอุปการะเมืองเอ็นนา ในเกาะซิซิลี (Enna, Sicily) ตามตำนาน นางได้อ้อนวอนเทพจูปิเตอร์ให้ตั้งเกาะซิซิลีไว้บนสวรรค์ ด้วยเหตุนี้และด้วยเหตุที่ว่าเกาะซิซิลีมีรูปร่างคล้ายสามเหลี่ยม จึงเกิดกลุ่มดาวสามเหลี่ยมขึ้นมา ซึ่งชื่อเดิมของกลุ่มดาวนี้คือซิซิเลีย (Sicilia)
ชาวโรมันรับเทพีเซเรสเข้ามาช่วง 496 ปีก่อนคริสตกาลซึ่งเป็นช่วงข้าวยากหมากแพง เมื่อคำทำนายในหนังสือพยากรณ์ซิบบิลลิน (Sibylline books) แนะนำให้รับเอาเทพีดีมีเทอร์ (Demeter) ของกรีกที่มีชั้นเท่ากันมา พร้อมด้วยเทพีโคเร (Kore) หรือเทพีเพอร์เซโฟเน (Persephone) และเทพเอียคชุส (Iacchus) หรือก็คือเทพไดโอไนซัส (Dionysus) นั่นเอง เทพีเซเรสได้รับการบูชาและเฉลิมฉลองในพิธีกรรมทางศานสาอย่างลับๆ โดยผู้หญิงในงานเทศกาลแอมบาร์วาเลีย (Ambarvalia) ที่จัดขึ้นในเดือนพฤษภาคม สถานศักดิ์สิทธิ์ของเทพีเซเรสตั้งอยู่ที่เนินเขาอเวนทีน (Aventine Hill) ในกรุงโรม งานเทศกาลของเทพีเซเรสคืองานเซเรียลเลีย (Cerealia) หรือ งานลูดิ เซเรียลเลส (Ludi Ceriales) ซึ่งมีความหมายว่า "เกมส์แห่งเทพีเซเรส" ที่ริเริ่มขึ้นในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล และจัดขึ้นทุก ๆ ปีให้วันที่ 12 ถึง 19 เมษายน การบูชาสักการะเทพีเซเรสกลายเป็นความเกี่ยวข้องกับสามัญชนผู้ครองการค้าขายข้าวโพด พิธีกรรมการบูชานางเป็นที่รู้จักเพียงเล็กน้อย หนึ่งในสิ่งที่ทราบกันดีก็คือพิธีกรรมแปลกประหลาดที่ต้องตีตราที่หางของสุนัขจิ้งจอกซึ่งจะถูกปล่อยในสนามแข่งเซอร์คัส แม็กซิมุซ (Circus Maximus)
เทพีเซเรสยังมีเทพชั้นรองอีกสิบสององค์เป็นผู้ช่วยของนาง ที่จะทำหน้าที่ต่างๆ กันเกี่ยวกับการเกษตรกรรม เทพเหล่านั้นคือ "เทพเวอร์แวคเตอร์ (Vervactor) เทพผู้รักษาผืนดิน เทพเรพพาเรเตอร์ (Reparator) เทพผู้ตระเตรียมผืนดิน เทพอิมพอร์คซิเตอร์ (Imporcitor) เทพผู้ไถร่องดิน" (ซึ่งนามของเทพองค์นี้ดัดแปลงมาจากคำว่า "imporcare" ในภาษาละติน ซึ่งมีความหมายว่า ใส่ในร่องดิน) "เทพอินซิเตอร์ (Insitor) เทพผู้หว่านเมล็ด เทพซับบรันซิเนเตอร์ (Subruncinator) เทพผู้ เทพเมสเซอร์ (Messor) เทพผู้เก็บเกี่ยว เทพโคนูเอ็คเตอร์ (Conuector) เทพผู้ขนส่ง เทพคอนดิเตอร์ (Conditor) เทพผู้เก็บรักษา และเทพโพรมิเตอร์ (Promitor) เทพผู้แจกจ่าย"
ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์สวีเดน
ลำดับการสืบราชบัลลังก์สวีเดน ถูกกำหนดด้วยพระราชบัญญัติราชสันตติวงศ์ () ซึ่งเดิมต้องได้รับการอนุมัติร่วมกันจากสภาริคสดักเอสเตท () แถบเออเรโบร () และพระเจ้าคาร์ลที่ 13 แห่งสวีเดน เมื่อปี พ.ศ. 2353
ในปี พ.ศ. 2522 สภาริคสดักได้เสนอแนะให้มีการสืบราชบัลลังก์โดยพระราชบุตรพระองค์โตโดยไม่คำนึงเพศเป็นครั้งแรก จนมีผลบังคับใช้ขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคมปีถัดมา ทำให้สวีเดนเป็นประเทศแรกที่ให้สิทธิ์บุตรหัวปีอย่างสมบูรณ์ ซึ่งก่อนหน้านี้สวีเดนตั้งแต่ พ.ศ. 2353 จะมีเพียงบุรุษเพศเท่านั้นที่สามารถครองราชย์ได้
แจ็คเกอร์ เด็นเงคิไต
แจ็คเกอร์ เด็นเงคิไต () หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า J.A.K.Q. Dengekitai เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 2 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 19.30-20.00 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 9 เมษายน ถึง 24 ธันวาคม พ.ศ. 2520 รวมความยาวทั้งสิ้น 35 ตอนและมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 2 ตอน
1.4 ไพ่ ผู้กล้าหาญนามนั้นคือ JAKQ (4カード!! 切り札はJAKQ)
2.2 สิบแจ็ค โรงงานลับถูกทำลายสายฟ้าแลบ(2テンジャック！！ 秘密工場を電撃せよ)
3.5 ไฟฟ้า เสียงร้องเสือดำ(5フラッシュ！！ ほえろパンサー)
4.1 โจ๊กเกอร์ จุดตายของอาชญกรรมที่สมบูรณ์แบบ(1ジョーカー！！ 完全犯罪の死角)
5.4 สเปซ ทรยศต่อการทรยศ(3スナップ！！ 裏切りのバラード)
6.9โป๊กเกอร์ กับดักจากหญิงสาว(9ポーカー！！ 美女の罠)
7.8 ซุเปเปอร์ คาร์ ซุปเปอร์ความเร็ว 300 กิโลเมตร(8スーパーカー！！ 超速300キロ)
8.6 เป้าหมาย ระเบิดดอกไม้ไฟ(6ターゲット!! 爆発する花)
9.7 ตรง หมัดสังหารจากขุมนรก(7ストレート!! 地獄の必殺拳)
10. (11コレクション!! 幸福への招待)
11.(13ジャックポット!! 燃えよ！友情の炎)
12.(10ピラミッド!! 黄金仮面の迷路)
13.(青いキークイズ!! 密室殺人の謎・なぞ)
14.(オールスーパーカー!! 猛烈!! 大激走!!)
15.(真赤なオカルト!! 怪談・吸血鬼)
16.(黒いベースボール!! 襲撃する魔球)
17.(黒い悪魔つき!! 怪談・地獄の家)
18.(青いうず潮!! 秘密スパイの顔)
19.(真赤な大冒険!! 底なし魔境の鬼退治)
20.(暗黒の使者!! 透明怪物が闇を走る)
21.(バラ色の野球時代!! クライムの強打者)
22.(赤い大逆転!! 自爆軍団を攻撃せよ)
23.(白い鳥人！ビッグワン)
24.(悪魔か？天使か?! 不思議な笛吹き男)
25.(勝利か？死か?! 鬼将軍と機械化軍団)
26.(インベーダーか!? 謎の宇宙海賊船)
27.(独裁者の野望!! 砕け！死の収容所)
28.(ぼくの秘密！ポケットの中の宇宙怪物)
29.(行くぞ七変化！鉄の爪対ビッグワン)
30.(死を呼ぶ暗号！猛毒コブラツイスト)
31.(赤い衝撃！スパイは小学四年生)
32.(どっちが本もの?! 危うしビッグワン)
33.(電撃隊全滅か?! クライムのお料理教室)
34.(潜入！クライム要塞島)
35.(จบ)(大勝利! さらばジャッカー)
แบทเทิลฟีเวอร์ เจ
แบทเทิลฟีเวอร์ J (; ) เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 3 ของประเทศญี่ปุ่น โดยซีรีส์นี้สร้างโดยบริษัทโตเอะและมาเวลคอมิกส์ ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 ถึง 26 มกราคม พ.ศ. 2523 รวมความยาวทั้งสิ้น 52 ตอน
ในประเทศไทย แบทเทิลฟีเวอร์ เจ เคยออกอากาศทาง ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ในปีพ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "ขบวนการเรนเจอร์ เจ" ส่วนลิขสิทธิ์ในการจำหน่ายรูปแบบวิดีโอเป็นของบริษัทวิดีโอสแควร์
มีดังต่อไปนี้มีดังต่อไปนี้มีดังต่อไปนี้มีดังต่อไปนี้
ขบวนการสุริยะ ซันวัลคัน
ไทโย เซนไท ซันวัลคัน () หรือ ขบวนการสุริยะ ซันวัลคัน เป็นภาพยนตร์แนว ขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 5 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ถึง 30 มกราคม พ.ศ. 2525 รวมความยาวทั้งสิ้น 50 ตอน และมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 1 ตอน (ออกฉาย 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2524)
ขบวนการอันยิ่งใหญ่ โกกุลไฟว์
ได เซนไท โกกุลไฟว์ () หรือ ขบวนการอันยิ่งใหญ่ โกกุลไฟว์ (ก๊อกเกิ้ลไฟว์) เป็นภาพยนตร์แนว ขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 6 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ถึง 29 มกราคม พ.ศ. 2526 รวมความยาวทั้งสิ้น 50 ตอน และมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 1 ตอน (ออกฉาย 13 มีนาคม พ.ศ. 2525)
ในประเทศไทยเคยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่องไทยทีวีสีช่อง 9 นำพากย์โดย น้าต๋อย เซมเบ้ และเคยจำหน่ายรูปแบบวิดีโอโดยบริษัท วิดีโอสแควร์ และ ไรท์พิคเจอร์ จำกัด
อักษรตระกูลเซมิติก
อักษรตระกูลเซมิติก เป็นกลุ่มของตัวอักษรที่พัฒนามาจากอักษรคานาอันไนต์ที่ได้แรงบันดาลใจจากอักษรไฮโรกลิฟฟิกของอียิปต์โบราณ อักษรเหล่านี้ไม่ได้มาจากสัญลักษณ์แทนพยัญชนะของชาวอียิปต์ แต่เป็นการรวมอักษรไฮโรกลิฟฟิกอื่นๆเข้ามาด้วย ทั้งหมดมี 30 ตัว กำหนดชื่อเป็นภาษาเซมิติก เช่น ไฮโรกลิฟ per (บ้าน ในภาษาอียิปต์) กลายเป็น bayt (บ้าน ในภาษาเซมิติก) เมื่อนำมาเขียนภาษาเซมิติกจะเป็นระบบพยัญชนะล้วน โดยอักษรแต่ละตัวแทนเสียงพยัญชนะตัวแรกของชื่อ เช่น รูปบ้าน beyt ใช้แทนเสียง b หรือใช้แทนทั้งเสียง b และลำดับพยัญชนะ byt ดังที่ใช้แทนเสียง p และลำดับพยัญชนะ pr ในภาษาอียิปต์ ในยุคที่ชาวคานาอันนำอักษรนี้ไปใช้ จะใช้แทนเสียง b เท่านั้น
ไม่มีหลักฐานว่าอักษรเซมิติกเริ่มต้นมีจำนวนเท่าใดและเรียงลำดับอย่างใด อักษรที่พัฒนาต่อมานั้น อักษรยูการิติคมี 27 ตัว และอักษรฟินิเชียมี 22 ตัว การเรียงลำดับของอักษรเหล่านี้มี 2 แบบ คือ ลำดับ ABGDE ของอักษรฟินิเชีย และลำดับ HMĦLQ ของอักษรทางใต้ อักษรยูการิติกใช้ทั้ง 2 แบบ
ชื่อของอักษรมักใช้ตามอักษรฟินิเชีย ทั้งอักษรซามาริทัน อักษรอราเมอิก อักษรซีเรียค อักษรฮีบรูและอักษรกรีก แต่ต่างไปในอักษรอาหรับและอักษรละติน แต่ไม่มีการใช้ชื่ออักษรในอักษรพราหมีและอักษรรูนิก
ตารางนี้แสดงอักษรฟินิเชียและอักษรที่เป็นลูกหลาน
ขบวนการวิทยาศาสตร์ ไดนาแมน
คางาคุ เซนไท ไดนาแมน () หรือ ขบวนการวิทยาศาสตร์ ไดนาแมน เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 7 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 ถึง 28 มกราคม พ.ศ. 2527 รวมความยาวทั้งสิ้น 51 ตอน และมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 1 ตอน (ออกฉาย 12 มีนาคม พ.ศ. 2526)
จักรวรรดิจาซินกะ (有尾人一族ジャシンカ帝国) เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์มีหางที่หนีลงไปใต้ดินในอดีตนานแสนนานมาแล้ว เผ่าจาซินกะแบ่งแยกชนชั้นทางสังคม โดยการนับจำนวนหางที่ตัวเองมีอยู่เริ่มจากจักรพรรดิซึ่งจะมี 9 หาง ซึ่งเป็นจำนวนสูงสุดที่จะมีได้ ไล่ไปเรื่อยๆ จนถึงเหล่ากองทัพที่จะมีแต่หางเดียวเท่านั้น
อักษรซอกเดีย
อักษรซอกเดีย (Sogdian)พัฒนามาจากอักษรอราเมอิก เริ่มใช้ครั้งแรกราว พ.ศ. 900 และใช้อย่างแพร่หลายเมื่อประมาณ พ.ศ. 1500 รูปแบบแรกของอักษร ใช้เขียนจดหมายและจารึก รูปแบบตัวโค้งของอักษรนี้ ใช้ในเอกสารทางวิชาการ เอกสารของราชสำนัก และคัมภีร์ทางพุทธศาสนา อักษรนี้เลิกใช้เมื่อราว พ.ศ. 1800 เขียนในแนวนอนจากขวาไปซ้าย หรือ ซ้ายไปขวาในแนวตั้ง รูปแบบดั้งเดิมไม่มีการเปลี่ยนรูปอักษรเมื่อเชื่อมต่อ แต่จะพบการเชื่อมต่อในอักษรยุคหลัง
ขบวนการซูเปอร์อิเล็กตรอน ไบโอแมน
โชวเด็นชิ ไบโอแมน หรือ ขบวนการซูเปอร์อิเล็กตรอน ไบโอแมน () เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 8 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984 ถึง 26 มกราคม ค.ศ. 1985 รวมความยาวทั้งสิ้น 51 ตอน และมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 1 ตอน (ออกฉาย 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1984)
ในอดีต ดาวไบโอที่มีอารยธรรมเจริญรุ่งเรืองกว่าโลกมนุษย์ ต้องพังพินาศลงจากสงครามครั้งใหญ่บนดวงดาว ที่เกิดจากการนำการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่เรียกว่า อนุภาคไบโอ มาใช้ทำลายล้างกันเอง ทำให้ฝ่ายพันธมิตรเพื่อสันติภาพแห่งดาวไบโอ ซึ่งต้องการที่จะเห็นการใช้อนุภาคไบโอไปในทางสันติ จึงได้ส่งหุ่นยนต์ยักษ์ไบโอโรโบ และหุ่นยนต์ผู้ช่วยชื่อว่าพีโบมายังโลกมนุษย์ เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบเดียวกันกับดาวไบโอ ที่เกิดจากการใช้ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีไปในทางที่ผิด ซ้ำรอยเดิมอีกครั้งบนโลกมนุษย์ ไบโอโรโบได้เดินทางมาถึงโลกในศตวรรษที่ 15 พร้อมกับได้แผ่อนุภาคไบโอไปยังมนุษย์โลกในสมัยนั้น 5 คน ที่บังเอิญได้พบเห็นการมาถึงของไบโอโรโบ
5 ศตวรรษให้หลัง ดร.แมน นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะผู้บ้าคลั่ง ได้ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ดัดแปลงตัวเองเป็นไซบอร์ก และสร้างกองกำลังหุ่นยนต์ชื่อว่า จักรวรรดิ์เกียร์ ซึ่งมีฐานบัญชาการนีโอกราดอยู่ที่ขั้วโลกใต้ โดยเชื่อว่าพวกตนซึ่งเป็นหุ่นยนต์มีความเจริญสูงส่งกว่ามนุษย์ จึงมุ่งหมายจะยึดครองโลก ด้านพีโบ และหุ่นยนต์ยักษ์ไบโอโรโบได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล และออกรวบรวมหนุ่มสาวจำนวน 5 คน ผู้สืบเชื้อสายจากมนุษย์โลกที่ได้อาบอนุภาคไบโอในอดีต รวมกันเป็นไบโอแมน เข้าต่อสู้หยุดยั้งความทะเยอทะยานของ ดร.แมน และจักรวรรดิ์เกียร์ เพื่อรักษาสันติภาพของโลกมนุษย์
กลุ่มสัตว์ประหลาดของเกียร์ ทำหน้าที่ต่อกรกับไบโอแมนควบคู่กับกลุ่มบิ๊กทรี
ขบวนการนักสู้สายฟ้า เชนจ์แมน
เด็งเงคิเซ็นไต เชนจ์แมน หรือ ขบวนการนักสู้สายฟ้า เชนจ์แมน () เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 9 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ถึง 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 รวมความยาวทั้งสิ้น 55 ตอน และมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 2 ตอน (ออกฉายในปี พ.ศ. 2528)
ขบวนการซูเปอร์โนวา แฟลชแมน
ขบวนการซูเปอร์โนวา แฟลชแมน หรือ โชวชินเซย์ แฟลชแมน () เป็นภาพยนตร์แนว ขบวนการนักสู้ ลำดับที่ 10 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1986 ถึง 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 รวมความยาวทั้งสิ้น 50 ตอน และมีตอนพิเศษสำหรับออกฉายในโรงภาพยนตร์อีก 2 ตอน (ออกฉายในปี 1986 และ 1987)
ชรินทร์ นันทนาคร
ชรินทร์ นันทนาคร หรือชื่อเดิม ชรินทร์ งามเมือง (เกิด 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 ที่จังหวัดเชียงใหม่) ศิลปินนักร้อง นักแสดง ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2541 สมรสกับนางเอกภาพยนตร์ชื่อดัง เพชรา เชาวราษฎร์
ชรินทร์ นันทนาคร เป็นผู้ริเริ่มร่วมสร้างสรรค์เพลง สดุดีมหาราชา ซึ่งส่งผลให้ได้รับรางวัลกิตติคุณสัมพันธ์ "สังข์เงิน" สาขาใช้ศิลป์สร้างสรรค์ให้เกิดความรักชาติและสถาบันพระมหากษัตริย์
ชรินทร์ นันทนาคร ได้รับการยกย่องว่า เป็นผู้ที่ขับร้องเพลงไทยสากลผสมผสานกับเพลงไทยเดิม มีท่วงทำนองสูงต่ำเอื้อนด้วยน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ชวนฟัง ออกเสียงอักขระได้ชัดเจน มีผลงานบันทึกแผ่นเสียงประมาณ 1,000 เพลง
ชรินทร์ งามเมือง เดิมชื่อ บุญมัย งามเมือง ศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนดาราวิทยาลัย จบมัธยมการศึกษาจากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ และโรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ กรุงเทพมหานคร เริ่มฝึกหัดร้องเพลงกับครูไสล ไกรเลิศ และเริ่มร้องเพลงสลับละครเวทีเรื่อง นางไพร เมื่อ พ.ศ. 2492 ด้วยเพลง"ดวงใจในฝัน" และเริ่มบันทึกแผ่นเสียงจำหน่ายเป็นครั้งแรก และตามด้วยเพลง "อิเหนารำพัน" เมื่อ พ.ศ. 2494 จากนั้นย้ายกลับไปเชียงใหม่ ทำงานที่บริษัทกมล-สุโกศล สาขาเชียงใหม่ แล้วสำนักงานใหญ่เรียกมาทำงานที่กรุงเทพฯ ทำตำแหน่งแผนกบัญชี แผนกต่างประเทศ ไปจนถึงแผนกแผ่นเสียง จากนั้นทำงานเป็นเลขานุกรมที่องค์การยูซ่อม (USOM)
ผลงานของชรินทร์ นันทนาคร ที่สร้างชื่อเสียง เป็นที่นิยมมาก ได้แก่ เพลงเรือนแพ มนต์รักดอกคำใต้ หยาดเพชร อาลัยรัก ทาษเทวี ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทานจากเพลง "อาลัยรัก" ก่อนจะผันไปเป็นผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เมื่อ พ.ศ. 2514 มีผลงานในฐานะผู้ผลิตภาพยนตร์ทั้งหมดกว่า 19 เรื่อง โดยมีภาพยนตร์เรื่อง "รักข้ามคลอง" ที่ทำรายได้สูงที่สุด และภาพยนตร์ แผ่นดินแม่ ถือเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของประเทศไทยที่สร้างในระบบ 70 มม. แต่หลังจากนั้นก็เลิกทำหนังไป เหตุเพราะวงการหนังที่เปลี่ยนไป จึงเกิดความเบื่อ
ต่อมาคุณวิเชียร อัศว์ศิวะกุล เจ้าของค่ายนิธิทัศน์โปรโมชั่น ติดต่อมาร้องเพลงและออกอัลบั้ม "เรือนแพ" เป็นอัลบั้มแรก นับจากนั้นจึงได้ยึดอาชีพนักร้องมาโดยตลอด จนได้รับพระราชทานนามสกุลจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวว่า "นันทนาคร" ซึ่งมีความหมายว่า "ผู้ให้ความรื่นรมย์แก่ชาวเมือง" เพลงที่ชรินทร์ให้สัมภาษณ์ว่าร้องบ่อยที่สุดมีเพลง "เรือนแพ" "หยาดเพชร" "ผู้ชนะสิบทิศ" ซึ่งเพลงหลังนี้ชรินทร์กล่าวว่าร้องมากกว่าหมื่นครั้งได้ ชรินทร์ได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2541
ชรินทร์สมรสครั้งแรกกับ สปัน เธียรประสิทธิ์ ซึ่งเป็นน้องสาวของปองทิพย์ ภรรยาของสุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ ชรินทร์และสปันมีบุตรสาวสองคนคือ ปัญญ์ชลี (สมรสกับ เศรณี เพ็ญชาติ เป็นมารดาของ ปวริศา เพ็ญชาติ) และปัญชนิตย์ เธียรประสิทธิ์ (สมรสกับชาวต่างชาติ เป็นมารดาของ ปัญญาริสา เธียรประสิทธิ์)
ต่อมาชรินทร์ได้หย่าขาดสปัน และได้สมรสใหม่กับ เพชรา เชาวราษฎร์ อดีตนักแสดงชาวไทย แต่ไม่มีบุตรด้วยกัน
บ้านวิชาเยนทร์
บ้านวิชาเยนทร์ หรือ บ้านหลวงรับราชทูต ตั้งอยู่ทางเหนือของวังนารายณ์ราชนิเวศน์ และวัดเสาธงทอง ทางตะวันตกใกล้กับวัดปืน และทางตะวันออกใกล้กับเทวสถานปรางค์แขก สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2228 เพื่อใช้รับรองราชทูตชาวตะวันตกที่มาเฝ้าฯ สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาสมเด็จพระนารายณ์ได้พระราชทานที่พักอาศัยนี้ให้แก่เจ้าพระยาวิชาเยนทร์ สมุหนายกชาวตะวันตกในราชสำนักสยาม ณ เวลานั้น
บ้านหลวงรับราชทูตแบ่งได้ 3 ส่วน ด้านตะวันออกเป็นบ้านพักของคณะทูตชาวฝรั่งเศส ส่วนด้านตะวันตกเป็นบ้านพักของเจ้าพระยาวิชาเยนทร์ขุนนางชาวกรีก และท้าวทองกีบม้า ภรรยา ส่วนกลางเป็นที่ตั้งของโบสถ์ของคริสต์ศาสนา ที่สถาปัตยกรรมเป็นแบบเรอเนสซองส์ ผสมสถาปัตยกรรมไทย แห่งแรกของไทย และของโลก
อัลละฮ์เปอลีฮารากันซุลตัน
เพลงชาติเนอการาบรูไนดารุสซาลาม มีชื่อว่า อัลละฮ์เปอลีฮารากันซุลตัน (; الله فليهاراكن سلطن}}, "ขอพระเจ้าทรงพิทักษ์องค์สุลต่าน") ประพันธ์เนื้อร้องเป็นภาษามลายูโดยเปองีรัน ฮัจญี มูฮัมมัด ยูซุฟ บิน อับดุล ราฮิม ทำนองโดยอาวัง ฮัจญี เบอซาร์ บิน ซากัป เมื่อปี พ.ศ. 2490 และประกาศใช้เป็นเพลงชาติเมื่อ พ.ศ. 2494
ตราแผ่นดินของสิงคโปร์
ตราแผ่นดินของสิงคโปร์ ประกาศใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2502 พร้อมกันกับธงชาติ และ เพลงชาติ ณ ห้องสาบานตนประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐสิงคโปร์ ที่ ศาลาว่าการของเมืองสิงคโปร์ ลักษณะของตราแผ่นดิน เป็นรูปสิงโตและเสือถือโล่สีแดงซึ่งมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 5 ดวง และพระจันทร์เสี้ยวสีขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ สำคัญที่ใช้บนธงชาติของสิงคโปร์ เสือเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความผูกพันทางประวัติศาสตร์กับประเทศมาเลเชีย และสิงโตเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงสิงคโปร์ ด้านล่างของตราแผ่นดินเป็นริบบิ้นสีน้ำเงินจารึกคำขัวญประจำชาติด้วยตัวหนังสือที่ทองว่า ข้างใต้มีคำขวัญ "Majulah singapura:" ซึ่งมีความหมายว่า "สิงคโปร์จงเจริญ"
ธงฉาน
ธงฉาน (; ; ; ) คือธงชาติที่บัญญัติให้ใช้เพิ่มเติมสำหรับชักที่เสาหัวเรือรบและเรือประเภทอื่นๆ บางชนิด ปกติแล้วจะชักขึ้นในเวลาที่เรือไม่ได้ออกปฏิบัติการและเมื่อมีการตกแต่งเรือด้วยธงต่างๆ ในวาระพิเศษ ในบางประเทศจะใช้ธงนี้สำหรับหมายยศนายทหารชั้นนายพลเรือด้วย เช่น ธงหมายยศจอมพลเรือของสหราชอาณาจักรใช้ธงฉานของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร (ธงเดียวกันกับธงยูเนี่ยนแจ็ค ซึ่งใช้เป็นธงชาติด้วย แต่กำหนดสัดส่วนของธงไว้ที่ 1:2) เป็นต้น นอกจากนี้ยังอาจใช้ในหน้าที่อื่นๆ ตามที่ระบุไว้ในกฎหมายโดยเฉพาะ เช่น ในกองทัพเรือไทย ธงฉานจะใช้เป็นธงหมายเรือพระที่นั่ง และเรือหลวง และเป็นธงประจำกองทหารสำหรับหน่วยทหารเรือที่ยกพลขึ้นบก ซึ่งหน่วยทหารนั้นไม่ได้รับพระราชทานธงชัยเฉลิมพล
ในภาษาไทยโบราณ คำว่าธงฉานหมายถึง ธงนำกระบวนกลองชนะ มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม ความหมายในปัจจุบันหมายเอาถึงธงฉานของกองทัพเรือ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522
เจนิซ ดิกคินสัน
เจนิซ ดิกคินสัน (; เกิด 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498) เป็นนางแบบรุ่นแรก ๆ ของโลก และเป็นกรรมการให้กับรายการ "อเมริกาส์ เน็กซ์ ท็อป โมเดล" ตั้งแต่ฤดูกาลที่ 1 ถึง 4
เจนิซเกิดที่เขตบรูคลินในเมืองนิวยอร์กโดยเป็นลูกครึ่งระหว่างชาวโปแลนด์และชาวไอร์แลนด์ ในช่วงวัยเด็กได้ย้ายไปที่รัฐฟลอริดากับครอบครัว
เว็บเมล
เว็บเมล (web-based email / webmail) คือเว็บแอปพลิเคชันที่ให้บริการอีเมลผ่านเว็บไซต์
Webmail คือ โปรแกรมบริการรับ-ส่งเมล์ที่ติดตั้งอยู่บน server โดยสามารถเรียกใช้งานเพื่อรับและส่งเมล์ผ่าน web browser ได้
การติดตั้ง Webmail นี้คงเหมาะสำหรับ คนที่มี server เป็นของตัวเอง และต้องการจัดทำ webmail ให้กับหน่วยงานของตัวเอง แทนที่จะไปใช้ webmail ที่อื่นๆ เช่น พวก Hotmail และ Yahoo mail เป็นต้น ซึ่ง Webmail เหล่านี้ตั้งอยู่ต่างประเทศ การเรียกดูหรือส่ง mail ในแต่ละครั้งจึงเป็นการติดต่อกับ Server ที่อยู่ต่างประเทศ ทำให้ปริมาณข้อมูลที่วิ่งออกไปต่างประเทศมีจำนวนมากเปลืองวงจรที่เช่าไปต่าง ประเทศ ดังนั้นถ้าหันมาใช้ webmail ขององค์กรเองก็จะช่วยทำให้ลดปริมาณข้อมูลตรงนี้ลงได้ครับ การเรียกดูข้อมูลต่างๆ จากต่างประเทศก็จะเร็วขี้น
การะเกด (นักร้อง)
การะเกด อาร์สยามเป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงสไตล์อีสานหน้าใหม่ สังกัดค่าย อาร์สยาม ในเครือ อาร์เอส ที่มีผลงานเพลงมาแล้ว 4 ชุด และมีผลงานเป็นที่รู้จักหลายเพลง
การะเกด อาร์สยาม มีชื่อจริงว่า ธรรมพร จูมจัตุรัส เกิดเมื่อวันที่ 29 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นชาวอำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ เป็นบุตรของนายเสรี จูมจัตุรัส และนางบัญญัติ จูมจัตุรัส มาจากครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน มีพ่อเป็นนักการภารโรงและแม่ขายอาหารในโรงเรียนที่พ่อของเธอทำงาน พ่อของเธอชอบเพลงลูกทุ่งมากๆ และมักพาเธอไปประกวดร้องเพลง และคอยให้กำลังใจลูกสาว พ่อของเธอเขียนเพลงลูกทุ่งไว้เยอะมาก และอยากทำอัลบั้มให้ลูกสาวเพื่อนำเสนอค่ายเพลงอยู่เหมือนกัน แต่เธอยังไม่พร้อม เพราะอยากเรียนหนังสืออย่างเดียว และไม่คิดเอาดีด้านการร้องเพลง ระหว่างนั้นพ่อของเธอได้จัดตั้งวิทยุชุมชนขึ้น เธอจึงหันไปจัดรายการวิทยุเพื่อหารายได้ส่งตัวเองเรียน โดยเธอจัดรายการอยู่ที่วิทยุชุมชนจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ คลื่น FM 95.0 MHz. โดยช่วงแรกจัดรายการแนวเพลงสตริง ส่วนช่วงที่สองจัดรายการ เพลงลูกทุ่งและเป็นการพูดคุยสื่อสาร ข่าว สาระ เรื่องราวที่อยู่ในท้องถิ่น
ก่อนมาเป็นนักร้อง การะเกดเคยแต่เดินสายประกวดร้องเพลงลูกทุ่งอยู่แถวบ้านเท่านั้น เธอเคยคว้ารางวัลชนะเลิศ และรองชนะเลิศการประกวดขับร้องเพลงไทยลูกทุ่งของจังหวัดชัยภูมิ แต่การที่เธอชนะมาทุกเวที จึงถูกคู่แข่งต่อว่า และถูกกรรมการกลั่นแกล้ง จึงทำให้เธอท้อ และเลิกประกวดไป ทั้งยังไม่กล้าประกวดเวทีใหญ่ด้วย ความฝันที่จะได้เป็นนักร้องก็พลอยหมดตามไปด้วย แต่วันหนึ่ง คุณ(เหน่ง) จิระวัฒน์ ปานพุ่ม ผู้บริหารค่ายรักษ์ไท ในเครือบริษัทอาร์สยามได้ไปพบเพื่อน (คุณชวลา ชัยมีแรง) ซึ่งเป็นนายสถานีวิทยุที่ชัยภูมิ ซึ่งการะเกดทำงานเป็นดีเจจัดรายการอยู่ หลังเปิดวิทยุในรถแล้วได้ยินเสียงการะเกดจัดรายการอยู่ และรู้สึกชอบเพราะน้ำเสียงน่ารักดี หลังการพูดคุยก็มีการชวนไปเป็นนักร้องในสังกัดและ
จากเหตุการณ์การพบปะกันที่ค่อนข้างบังเอิญ ก็เลยกลายมาเป็นชื่อของผลงานชิ้นแรกของการะเกด คือ ชุด สายลมแห่งรัก เนื่องจากผลงานชุดนี้มีเพลงรักอยู่เต็มชุดและงานชุดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ผู้บริหารค่ายขับรถตามเสียงของนักร้องมาตามสายลมนั่นเอง การะเกดมีผลงานเพลงชุดแรกขณะที่กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.5
มวยทะเล
มวยทะเล เป็นการละเล่นพื้นบ้านของไทยสามารถเล่นได้ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ซึ่งมีวิธีการเล่นที่แตกต่างจากมวยทั่ว ๆ ไปคือ จะชกต่อยกันอยู่บนไม้กระดานแผ่นเดียว และถ้าใครตกลงมาจากไม้กระดานก็จะถือว่าคนนั้นเป็นฝ่ายแพ้ ส่วนสถานที่เล่นนั้นก็จะเป็นในน้ำหรือริมทะเล มวยทะเลนี้ยังได้รับการจัดเป็นหนึ่งในกีฬาของทหารเรือไทยด้วยและจะมีการจัดการแข่งขันทุกปีในสัปดาห์กีฬานาวีซึ่งมีกีฬาทหารเรืออีกหลายชนิด
พ.ศ. 2556 มวยทะเล ได้รับการขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ สาขากีฬาภูมิปัญญาไทย จากกรมส่งเสริมวัฒนธรรมมวยทะเลมักถูกใช้ในการลงโทษผู้ร่วมรายการในรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ
โซฟี เคาน์เตสแห่งเวสเซกซ์
โซฟี เฮเลน ไรส์-โจนส์ ประสูติที่ ออกซฟอร์ด, สหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2508 เป็นบุตรคนที่สองของคริสโตเฟอร์ และแมรี ไรส์-โจนส์ โดยมีพี่ชาย คือ เดวิด ขณะยังทรงพระเยาว์ พระบิดาและมารดาได้ย้ายไปยังเบรนช์ลี ,เคนต์ ต่อมาได้เข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยเคนต์ และที่วิทยาลัยเวสต์เคนต์ เพื่อเป็นเลขานุการ
โซฟีได้หมั้นหมายกับเจ้าฟ้าชายเอ็ดเวิร์ด พระราชโอรสองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และ เจ้าชายฟิลิป ดยุคแห่งเอดินบะระ เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2542 ส่วนงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ณ โบสถ์เซ็นต์จอร์จ ปราสาทวินด์เซอร์ ซึ่งไม่เหมือนกับงานอภิเษกสมรสของพระราชโอรสและธิดาพระองค์อื่นๆ ที่จัดขึ้นที่มหาวิหารเวสต์มินส์เตอร์ หรือ โบสถ์เซนต์พอล อันเป็นการแสดงถึงความประสงค์ของทั้งสองพระองค์ที่จะจัดงานแบบเรียบง่ายมากกว่า
วันอภิเษกสมรส สมเด็จพระราชินีนาถทรงสถาปนาเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดให้ดำรงพระอิสริยยศ เอิร์ลแห่งเวสเซ็กส์และไวส์เคานท์เซเวิร์น (ซึ่งอันหลังแสดงถึงต้นกำเนิดของครอบครัวของโซฟีบริเวณชายแดนของแคว้นเวลส์) โซฟีจึงมีพระอิสริยยศเป็น สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงเคานท์เตสแห่งเวสเซ็กส์ (Her Royal Highness The Countess of Wessex) ทั้งสองพระองค์ทรงประทับอยู่ที่ตำหนักแบ็กช็อตพาร์ค เมืองเซอร์เรย์ ในฐานะพระราชสุณิสาพระองค์เดียวของสมเด็จพระราชินีนาถขณะนั้น โซฟีอยู่ในอันดับที่สามของลำดับโปเจียมแห่งสหราชอาณาจักรฝ่ายใน ซึ่งถัดจากสมเด็จพระราชินีนาถ และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระบรมราชชนนี
เอิร์ลและเคานท์เตสแห่งเวสเซ็กส์มีพระโอรสและธิดาด้วยกันสองพระองค์
เลดี้ หลุยส์ วินด์เซอร์ ประสูติเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 โดยเป็นพระราชนัดดาในสายพระราชโอรสของพระประมุขแห่งอังกฤษพระองค์ที่ไม่ได้ดำรงพระอิสริยยศเจ้าชายหรือเจ้าหญิง พร้อมกับฐานันดรศักดิ์ Royal Highness นับเป็นความแตกต่างตามพระประสงค์ของเอิร์ลและเคานท์เตสแห่งเวสเซ็กส์ที่ว่าพระโอรสและธิดาจะไม่มีพระอิสริยยศหรือฐานันดรศักดิ์ทางราชวงศ์ แม้พระโอรสพระองค์แรกที่ประสูติจะใช้พระอิสริยยศรองของเอิร์ลแห่งเวสเซ็กส์ คือ ไวส์เคานท์เซเวิร์น พระโอรสและธิดาพระองค์ต่อไปจะเป็นแค่เพียง เดอะฮอนอเรเบิล (พระนาม) วินด์เซอร์ หรือ เลดี้ (พระนาม) วินด์เซอร์ ตามลำดับ
ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เคานท์เตสแห่งเวสเซ็กส์ได้มีพระประสูติกาลพระโอรสด้วยการผ่าท้องออกในโรงพยาบาลฟริมลีย์พาร์ค เมืองฟริมลีย์ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่เลดี้ หลุยส์ วินด์เซอร์ พระธิดาพระองค์แรกประสูติ พระองค์และพระโอรสเสด็จออกจากโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และในวันต่อมาได้ทรงตั้งพระนามพระโอรสว่า เจมส์ อเล็กซานเดอร์ ฟิลิป ธีโอ และทรงเป็นที่รู้จักว่า ไวส์เคานท์เซเวิร์นพระอิสริยยศแบบเต็มของพระองค์คือ
อำเภอเมืองเพชรบุรี
อำเภอเมืองเพชรบุรี เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครองการบริหาร เศรษฐกิจ และการศึกษาของจังหวัดเพชรบุรี มีอาณาบริเวณเป็นที่ราบ มีภูเขาหินปูนโดดบ้างเล็กน้อย มีชายหาดที่ขึ้นชื่อคือ "หาดเจ้าสำราญ" มีแม่น้ำซึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนคนเมืองเพชรบุรีมาแต่สมัยโบราณไหลผ่านกลางอำเภอ นั่นคือ "แม่น้ำเพชร" และหากมองจากเขตเทศบาล จะปรากฏ "เขาวัง" หรือ "พระนครคีรี" ตั้งตระหง่านบนยอดเขาสามลูก อีกทั้งยังมีพระปรางค์ 5 ยอด อันเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองในสมัยโบราณด้วย
อำเภอเมืองเพชรบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเมืองเพชรบุรี เดิมชื่ออำเภอจังหวัดเพชรบุรี และ อำเภอคลองกระแชง ได้รับการจัดตั้งให้เป็นอำเภอเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2446 เนื่องจากสถานที่ตั้งของศูนย์ราชการอยู่ในเขตตำบลคลองกระแชง ในอดีตใช้พื้นที่ของวัดพลับพลาชัยเป็นศูนย์ราชการของอำเภอคลองกระแชง ภายหลังจึงได้มีการย้ายออกจากวัดพลับพลาชัยเนื่องจากพื้นที่ของวัดคับแคบ แต่ก็ไม่ไกลสถานที่เดิมยังในเขตตำบลคลองกระแชงเหมือนเดิม ซึ่งอยู่ตอนกลางของอำเภอเมืองเพชรบุรี ด้านทิศตะวันออกของตำบลติดกับแม่น้ำเพชรบุรี ซึ่งเป็นสายน้ำที่สำคัญที่หล่อเลี้ยงวิถีชีวิตชาวเมืองเพชรมายาวนาน การที่อำเภอคลองกระแชงเป็นที่ตั่งศูนย์ราชการของจังหวัดเพชรบุรีจึงได้เปลียนชื่อเป็น อำเภอเมืองเพชรบุรี และยังได้มีการยุบพื้นที่บางตำบลในเขตอำเภอบ้านแหลม แล้วนำมาอยู่ในเขตกำรปกครองของ อำเภอเมืองเพชรบุรีอีกด้วย ได้แก่ ตำบลนาพันสาม ตำบลหนองพลับ เนื่องจากห่างไกลจากที่ว่าการอำเภอบ้านแหลม
24 กันยายน พ.ศ. 2459 ได้มีประกาศ ตั้งอำเภอท่าช้าง จังหวัดเพชรบุรี โดยแยกท้องที่อำเภอจังหวัดเพชรบุรี แบ่งเป็น 2 อำเภอ โดยอำเภอที่ตั้งใหม่คือ อำเภอท่าช้าง อำเภอเดิมแลเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอคลองกระแชง มีผลเมื่อ วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2459
อำเภอเมืองเพชรบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 24 ตำบล 184 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองเพชรบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 21 แห่ง ได้แก่
โดมทรงหัวหอม
โดมทรงหัวหอม (; ) เป็นอาคารทรงโดมแบบหนึ่ง มักจะสร้างเป็นโบสถ์ของศาสนาคริสต์นิกายรัสเซียนออร์ทอดอกซ์ ส่วนที่เป็นโดมนั้นจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่าส่วนฐานที่รองรับด้านล่าง และมักมีความสูงมากกว่าความกว้าง อาคารขนาดเหล่านี้มียอดแหลมและลายเกลียวคล้ายกับหัวหอม ด้วยเหตุนี้จึงนิยมเรียกกันว่า "โดมทรงหัวหอม"
หลังคาครอบที่สำคัญแบบอื่น ๆ ของโบสถ์นิกายนี้ คือ "โดมทรงหมวกเหล็ก" (helmet dome) (เช่น โดมของวิหารเซนต์โซเฟีย ในเมืองนอฟกอรอด และวิหารอัสสัมชัญ ในเมืองวลาดีมีร์ ประเทศยูเครน นอกจากนี้ยังมี "โดมทรงลูกแพร์" (pear domes) เช่น วิหารเซนต์โซเฟียในเมืองเคียฟ และ "โดมดอกบัวตูม" (bud dome) สถาปัตยกรรมบาโรก (เช่น โบสถ์เซนต์แอนดรูส์ในเคียฟ)
เสือสมิง
เสือสมิง เป็นผีหรือปีศาจตามความเชื่อของชาวไทยและชาวกะเหรี่ยง ที่เกี่ยวข้องกับป่าและภูติผีวิญญาณสิ่งชั่วร้าย
เสือสมิง คือ ผีหรือปีศาจที่มีรูปร่างเป็นเสือโคร่งขนาดใหญ่ อาละวาดกินคนเป็นอาหาร เชื่อว่า เสือสมิงเกิดจากเวทมนตร์คาถาทางไสยศาสตร์ หรือเป็นเสือที่กินคนเข้าไปมาก ๆ แล้ววิญญาณของคนที่ถูกกินไปสิงอยู่ในเสือตัวนั้นจนกลายเป็นเสือสมิง เสือสมิงโดยปกติจะมีร่างเป็นคน แต่สามารถแปลงร่างเป็นเสือได้ในเวลากลางคืน และออกหาเหยื่อ เมื่ออกล่าเหยื่อจะแปลงร่างเป็นบุคคลต่าง ๆ นานา เพื่อล่อลวง เช่น แปลงเป็นลูกเมียของเหยื่อ หรือแม้กระทั่งแปลงเป็นพระธุดงค์ก็มี ในระหว่างเสด็จประพาศต้นในปี พุทธศักราช 2419 ที่ป่าจันทบุรี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีพระราชนิพนธ์บันทึกถึงความเชื่อเรื่องเสือสมิงของผู้คนที่อาศัยในแถบนี้ ความตอนหนึ่งว่า
เสือสมิงตามความเชื่อของชาวกะเหรี่ยง เชื่อว่าเป็นเจ้าป่าเจ้าเขาหรือพระภูมิเจ้าที่ ที่ดูแลรักษาปกป้องป่า จึงมีความเชื่อและข้อปฏิบัติว่า ห้ามล่าสัตว์หรือตั้งห้างบริเวณที่เป็นโป่ง ซึ่งเป็นแหล่งที่เป็นที่ชุมนุมของสัตว์ป่า มีผู้ที่เคยพบเห็นเจ้าของโป่งในเวลากลางคืน อ้างว่า มีดวงตาสามดวง ตาดวงที่สามอยู่กลางหน้าผากและเป็นสีเขียวเรืองแสงในความมืด มีเรื่องเล่ากันของชาวกะเหรี่ยงว่า ผู้ที่พบเจอกับเสือสมิง มักจะปรากฏเป็นผู้หญิงหรือเมียเข้ามาตามถึงในป่าแจ้งว่า ลูกป่วยให้กลับบ้าน เป็นต้น ถ้าลงไปก็จะถูกฆ่าตาย บ้างถึงกับว่า เมื่อมีผู้ไม่ยอมลงไป สักพักก็กลับมาใหม่พร้อมด้วยคนอีกสี่คนหามคานใส่ศพของลูกหรือเมียมาก็มี มีบางคนที่ยิงปืนใส่ เช้ามาเมื่อลงจากห้างพบว่า มีรอยเท้าเสือขนาดใหญ่เพ่นพ่านอยู่บริเวณนั้น โดยเชื่อว่าคนสี่คนที่เห็นว่าหามคานนั้น คือ ขาทั้งสี่ข้างของเสือ เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว ชาวปกาเกอะญอ หรือกะเหรี่ยงสกอร์ยังเชื่อว่า มีเสือสมิงตนหนึ่งอาศัยอยู่ในถ้ำแม่อุสุ ซึ่งเป็นถ้ำใหญ่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่เมย จังหวัดตาก อีกด้วย
เสือสมิง หรือคนที่กลายร่างเป็นสัตว์ป่าดุร้ายอย่างอื่นในความเชื่อของต่างประเทศ ต่างวัฒนธรรมมีอยู่ด้วยกันหลากหลาย เช่น ในทวีปยุโรปยุคกลางเชื่อว่า มนุษย์สามารถกลายร่างเป็นหมาป่า หรือที่เรียกว่ามนุษย์หมาป่าได้ ด้วยอำนาจแห่งเวทมนตร์โดยเฉพาะในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง หรือแม้กระทั่งกลายร่างเป็นสัตว์ป่าอย่างอื่น เช่น หมี ในทวีปอเมริกาเหนือ ชาวอินเดียนแดงมีความเชื่อเรื่องสกินวอล์กเกอร์ ซึ่งคล้ายกับมนุษย์หมาป่าในทวีปยุโรปมาก ในเทพปกรณัมฮินดูของอินเดีย มีเรื่องของนรสิงห์ ที่พระวิษณุอวตารมาเป็นครึ่งคนครึ่งสิงโต
ในส่วนของสัตว์ประเภทเสือหรือแมวที่มนุษย์สามารถกลายร่างได้ มีทั้งกลายร่างเป็นแมว, เสือโคร่ง, สิงโต, เสือดาว หรือลิงซ์ หรือแม้แต่สัตว์ประเภทเสืออื่น ๆ