hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 45
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 45 ของไทย (4 สิงหาคม พ.ศ. 2531 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2533)
พลตรีชาติชาย ชุณหะวัณ (ยศในขณะนั้น) เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2531 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายอุกฤษ มงคลนาวิน เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
ในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2531 มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
ต่อมาได้มีการปรับปรุงคณะรัฐมนตรีอีกครั้งหนึ่ง ในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ดังนี้คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เนื่องจาก พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ นายกรัฐมนตรี ได้ลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2533
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 44
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 44 ของไทย (5 สิงหาคม พ.ศ. 2529 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2531)
พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2529 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ นายอุกฤษ มงคลนาวิน เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
คณะรัฐมนตรีคณะนี้ สิ้นสุดลงเพราะมีพระบรมราชโองการประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ทำให้คณะรัฐมนตรีที่บริหารงานอยู่ต้องพ้นจากตำแหน่งไปตามวาระ
ยูเรเนียม (วงดนตรี)
ยูเรเนียม (Uranium) เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติไทย มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน และ 3 คน ในชุดที่สอง ออกอัลบั้มมาทั้งหมด 2 ชุด ระหว่างปี พ.ศ. 2534 - พ.ศ. 2536
ยูเรเนียม มีนักร้องนำคือ (ปู) อานนท์ สายแสงจันทร์ มีผลงานชุดแรกชื่อชุด ปฏิกิริยาร็อค ในปี พ.ศ. 2535 สังกัดกับค่าย เอสพี ศุภมิตร อันเป็นบริษัทของช่อง 3 มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ "ปฏิกิริยา" "หัวจิตหัวใจ" และ "ปรากฏการณ์ฝน" เป็นต้น ในระหว่างนี้มีข่าวออกมาว่า ปู เป็นแฟนกับ พาเมล่า เบาว์เด้น นักร้องสาวค่ายเดียวกันที่ออกอัลบั้มเป็นชุดแรกด้วย
จากนั้นในปี พ.ศ. 2536 สมาชิกในวงเหลือเพียง 3 คน ได้ออกอัลบั้มชุดที่สอง คือ อัด-สะ-จอ-รอ-หัน มีเพลงที่ได้ความนิยมคือ "อัด-สะ-จอ-รอ-หัน" และ "สมควรตาย"
ยูเรเนียม ออกอัลบั้มมาทั้งหมด 2 ชุด ไม่ถือว่าประสบความสำเร็จมากนักเมื่อเทียบกับวงเฮฟวี่เมทัลในยุคเดียวกัน อย่าง ไฮ-ร็อก หรือ หิน เหล็ก ไฟ
จากนั้นสมาชิกในวงก็แยกย้ายกันออกไปทำงานของตัวเอง เช่น ปู และ (ต๋อง) สมทบ สมมีชัย มือเบสก็ออกไปตั้งวงแบล็คเฮด ในแนวอัลเทอร์เนทีฟ ในปี พ.ศ. 2538 ซึ่งประสบความสำเร็จกว่า
คาไลโดสโคป (วงดนตรี)
คาไลโดสโคป () เป็นวงดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติไทยวงแรก ๆ ที่เติบโตมาจากยุคดนตรีในแคมป์ทหารอเมริกัน (จีไอ) ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 มีสมาชิกคนสำคัญ คือ ต้อม อิราวัต บุนนาค ผู้ก่อตั้งวง โดยเป็นมือเบสของวงมาตั้งแต่แรกเริ่ม เอ็ดเวิร์ด แวนโซ นักร้องนำเสียงแหบเสน่ห์ เจ้าของฉายา ""ร็อด สจ๊วตเมืองไทย"" และ ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ มือกีตาร์ของวง ซึ่งเป็นมือกีตาร์ระดับชั้นแนวหน้าคนหนึ่งของประเทศ ที่รู้จักดีในชื่อของ ""หมู คาไลโดสโคป""
วง คาไลโดสโคป มีผลงานอัลบั้มคัฟเวอร์เพลงสากล 3 ชุด และไทยสากล 2 ชุด คือ "กระชากใจ" ในปี พ.ศ. 2535 มีเพลงที่ได้รับความนิยม ได้แก่ "กระชากใจ" เพลงร็อคมันส์ที่กลายเป็นคำฮิตติดปากวัยรุ่นในยุคนั้น กับ "เพราะเรานั้น...คู่กัน" ซึ่งเป็นเพลงประกอบโฆษณาคอฟฟี่เมต และกลายเป็นเพลงร็อกประจำวงที่ได้รับความนิยมตลอดกาล ส่วนผลงานชุดที่สอง คือ "เหนือกาลเวลา" ในปี พ.ศ. 2537 กับทางค่ายรถไฟดนตรี มีเพลง "เหนือกาลเวลา" ที่ได้รับความนิยม
ปี 2559 คาไลโดสโคป ได้ออกซิงเกิลใหม่ 2 เพลง คือเพลง "อีกสักครั้ง" และเพลง "ใจไม่แพ้" โดยอิราวัติ บุนนาค หัวหน้าวงทำหน้าที่โปรดิวเซอร์ของ 2 เพลงนี้ และศรายุธ สุปัญโญ ทำหน้าที่เอ็กเซ็กคิวทีฟโปรดิวเซอร์ แต่งเนื้อร้องโดย ภูษิต ศศิธรานนท์
ปี 2560 เอ็ดเวิร์ด แวนโซ ได้เข้าร่วมแข่งขันรายการเดอะวอยซ์ไทยแลนด์ ซีซั่นที่ 6 ทางช่อง 3 แต่ไม่ผ่านในรอบKnockout
ภาษาปาลา
ภาษาปาลา เป็นภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนที่ตายแล้ว พบในจารึกอักษรรูปลิ่ม ชื่อในภาษาฮิตไตน์ของภาษานี้คือ palaumnili, หมายถึง "ของประชาชนแห่งปาลา" คาดว่าดินแดนปาลาอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของบริเวณที่ชาวฮิตไตน์อาศัยอยู่ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี บริเวณดังกล่าวถูกยึดครองโดยชาวกัสกัส เมื่อ 957 ปีก่อนพุทธศักราช ทำให้ภาษาปาลากลายเป็นภาษาตาย
เอกสารของชาวฮิตไตน์อ้างถึงข้อความภาษาปาลาในการกล่าวถึงเทพเจ้าซาปาร์วาทั้งหมด 21 ข้อความ เทพเจ้าซาปาร์วาเป็นเทพที่ชาวปาลานับถือในฐานะเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า โดยเรียกในภาษาของตนว่าเทพทิยัซ ส่วนในภาษาลูเวียเรียกเทพทิวัซ
ในการเปรียบเทียบระหว่างภาษาอินโด-ยุโรเปียนโบราณ ภาษาฮิตไตน์โบราณมีการใช้ปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของเอกพจน์ -as ในช่วง 1057 ปีก่อนพุทธศักราช (เทียบได้กับ *-os ในภาษาอินโดขยุโรเปียนดั้งเดิม) ในขณะที่จารึกอักษรรูปลิ่มภาษาลูเวียใช้ปัจจัยคุณศัพท์ -ssa ส่วนภาษาปาลาใช้ปัจจัยแสดงความเป็นเจ้าของ -as และปัจจัยคุณศัพท์ -asa ภาษาปาลามีการแบ่งเพศแบบเดียวกับภาษาฮิตไตน์คือแบ่งเป็นนามมีชีวิตและไม่มีชีวิต รูปแบบการใช้สรรพนามก็เป็นแบบเดียวกัน
ภาษายิวเยเมน
ภาษายิวเยเมน (Yemenite Hebrew;;)หรือภาษาฮีบรูเตมานี () เป็นระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูในไบเบิลและวรรณคดีที่ใช้โดยชาวยิวในเยเมน ชาวยิวเยเมนนำภาษานี้เข้ามาสู่อิสราเอลโดยการอพยพ ซึ่งการอพยพครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2425 นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่า ภาษานี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับแบบเยเมนมาก แต่บางคนเช่น Yosef Gafih ไม่เห็นด้วย ในบรรดาภาษาฮีบรูทุกสำเนียงที่ยังใช้อยู่ในปัจจุบัน ภาษายิวเยเมนเป็นภาษาที่ยังคงลักษณะของภาษาฮีบรูโบราณไว้ได้มากที่สุด โดยออกเสียงของพยัญชนะทุกตัวแยกออกจากกันได้หมด ยกเว้น ס sāmeḵ and ש śîn ที่ออกเสียงเป็น /s/เหมือนกัน
ภาษายิวเยเมนได้รับอิทธิพลหรือสืบทอดมาจากภาษาฮีบรูในบาบิโลเนีย เอกสารเก่าสุดของภาษานี้แสดงระบบเครื่องหมายสระของภาษาฮีบรูในบาบิโลเนียมากกว่าภาษาฮีบรูติเบอเรีย
วูล์ฟแพ็ค
วูล์ฟแพ็ค () วงดนตรีสัญชาติไทย เป็นการรวมตัวของนักดนตรีจากวงต่าง ๆ 4 คน โดยมีความหมายถึง ฝูงหมาป่าที่ออกล่าเหยื่อเป็นกลุ่ม และสามัคคีกัน มีสมาชิกคนสำคัญ ได้แก่ นล สิงหลกะ (อ๋อ) มือกลอง และ รณภพ อรรคราช (เต้ย) มือกีตาร์ จากวงอินคา ร่วมด้วย ประภาคาร วงศ์ช่างหล่อ มือเบส และ วรวิทย์ แสงสีดา (แบน) กีต้าร์/คีย์บอร์ด/เปียโน โดยมีศิริพันธ์ เจริญรัตน์ เป็นโปรดิวเซอร์ ควบคุมการผลิตผลงานของอัลบั้ม
วูล์ฟแพ็ค ออกอัลบั้มชื่อเดียวกับวงในต้นปี พ.ศ. 2539 กับค่ายเอ็มสแควร์ มีทั้งหมด 11 เพลง โดยเป็นดนตรีฮาร์ดร็อก ย้อนยุคในทศวรรษที่ 60 และ 70 มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ "ไม่ (ใช่ของเรา)", "คำ (บางคำ)", "เธอ (ผู้เดียว)" และในต้นปี พ.ศ. 2540 วูล์ฟแพ็คก็ได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ไทยเรื่อง "2499 อันธพาลครองเมือง"
วูล์ฟแพ็ค มีอัลบั้มออกมาจำนวน 4 อัลบั้มคือ
ภาษาบราฮุย
ภาษาบราฮุย (بروہی) เป็นภาษาที่ใช้พูดในบาโลชิสถาน ประเทศปากีสถาน รวมถึงอัฟกานิสถานและอิหร่านโดยชาวบราฮุย มีรายงานว่ามีผู้พูดในปากีสถาน 2 ล้านคน (2541) ในปากีสถานส่วนใหญ่พูดในเขตกาลัตของบาโลชิสถาน เป็นภาษากลุ่มดราวิเดียนที่ได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มอิหร่านมาก เช่นจากภาษาบาโลชิ เชื่อว่าเป็นส่วนที่เหลืออยู่ของภาษากลุ่มดราวิเดียนที่เคยแพร่กระจายในบริเวณดังกล่าว ก่อนที่ชาวอารยันจะอพยพเข้ามา นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่า ชาวบราฮุยเป็นลุกหลานของกลุ่มชนที่เจ้าของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ขณะที่สมมติฐานอื่นเชื่อว่าภาษานี้เกิดจากการกลมกลืนกันของภาษากลุ่มดราวิเดียนและอินโด-อารยันในยุคก่อนพระเวท
ภาษาโทรจัน
ภาษาโทรจัน เป็นภาษาโบราณใช้พูดในเมืองทรอย ซึ่งถูกทำลายลงเมื่อราว 657 ปีก่อนพุทธศักราช ในสงครามโทรจัน เป็นภาษาที่ไม่มีการบันทึกไว้เลย มีการพบตราประทับภาษาฮิตไตน์ในบริเวณกรุงทรอยเมื่อ พ.ศ. 2538 มีอายุราว 732 ปีก่อนพุทธศักราช และพบจดหมายภาษาลูเวีย ภาษาลูเวียเป็นภาษากลางในจักรวรรดิฮิตไตน์ ซึ่งอาจสืบทอดมาสู่กรุงทรอยได้ทางหนึ่ง หลักฐานของชาวกรีกแสดงหลักฐานเกี่ยวกับภาษาในกรุงทรอย ดังนี้
อย่างไรก็ตามในวรรณคดีอีเลียด ชาวทรอยได้สนทนาโต้ตอบกับชาวกรีกได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แต่อาจเกิดจากการปรับเปลี่ยนของผู้เขียนและผู้แปลในยุคต่อมาก็ได้
ไม่มีหลักฐานเพียงพอสำหรับการกำหนดภาษาของทรอยจนกระทั่ง พ.ศ. 2538 เมื่อพบตราประทับในยุคฮิตไตต์ตอนปลาย อายุราว 732 ปีก่อนพุทธศักราช แสดงว่าลูเวียในสมัยโบราณรู้จักกันในชื่อทรอย และภาษาลูเวียนี้เคยเป็นภาษากลางของจักรวรรดิฮิตไตต์ ชื่อของชาวทรอยในอีเลียดอย่างน้อย 9 คนไม่ใช่ภาษากรีก และน่าจะเป็นภาษาในเอเชียไมเนอร์ก่อนเปลี่ยนไปใช้ภาษากรีก นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าภาษาลูเวียเป็นภาษาของทรอย แต่บางคนมีความเห็นว่าภาษาลูเวียอาจจะเป็นภาษาราชการ โดยมีภาษาอื่นๆใช้พูดในชีวิตประจำวัน .
โทรจัน
โทรจัน () ตามศัพท์หมายถึง "แห่งเมืองทรอย" (Troy) อาจหมายถึง
ภาษาชูวัช
ภาษาชูวัช (ภาษาชูวัช: Чӑвашла, Čăvašla, สัทอักษร: ; อาจสะกดเป็น Chăvash, Chuwash, Chovash, Chavash, Çuvaş หรือ Çuaş) เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก ใช้พูดในบริเวณเทือกเขายูรัลทางตอนกลางของรัสเซีย เป็นภาษาราชการของสาธารณรัฐชูวัชในประเทศรัสเซีย มีผู้พูดราว 2 ล้านคน เขียนด้วยอักษรซีริลลิก ภาษาที่มีอิทธิพลต่อภาษาชูวัชได้แก่ ภาษาตาตาร์ ภาษากลุ่มฟินโน-อูกริก ภาษารัสเซีย ภาษามารี ภาษามองโกเลีย ภาษาอาหรับ และภาษาเปอร์เซีย
แต่โบราณ ภาษาชูวัชเขียนด้วยอักษรออร์คอน เปลี่ยนเป็นอักษรอาหรับเมื่อเข้ารับอิสลาม เมื่อถูกยึดครองโดยมองโกเลีย ระบบการเขียนได้หายไป อักษรแบบใหม่ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดย อีวาน ยาคอฟเลวิช ยาคอฟเลฟ ใน พ.ศ. 2416 จน พ.ศ. 2481 จึงเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรซีริลลิก
ภาษาชูวัชเป็นภาษาแตกต่างจากภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆมากและไม่สามารถเข้าใจได้กับผู้พูดภาษากลุ่มเตอร์กิกอื่นๆคาดว่าภาษาแม่ของภาษานี้ที่ใช้พูดโดยชาวบุลการ์ในยุคกลางแตกต่างจากภาษากลุ่มเตอร์กิกสมัยใหม่อื่นๆและจัดเป็นภาษาพี่น้องของภาษาเตอร์กิกดั้งเดิมมากกว่าจะเป็นภาษาลูกหลาน ภาษาที่ใกล้เคียงที่สุดคือภาษาฮันนิกที่เป็นภาษาตายไปแล้ว ก่อนหน้านี้มีนักวิจารณ์เสนอว่าภาษาชูวัชไม่ใช่ภาษากลุ่มเตอร์กิกแต่เป็นกลุ่มภาษาฟินโน-ยูกริกที่ถูกทำให้เป็นแบบภาษากลุ่มเตอร์กิก
อักษรสำหรับภาษาชูวัชสมัยใหม่ปรับปรุงขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2416 โดยอีวาน ยาคอฟเลวิช ยาคอฟเลฟ 
ใน พ.ศ. 2481 จึงปรับเปลี่ยนมาสู่รูปแบบที่ใช้ในปัจจุบัน
ระบบการเขียนที่เก่าแก่ที่สุดคืออักษรออร์คอนซึ่งหายสาบสูญไปเมื่อบริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากศาสนาอิสลามโดยหันมาใช้อักษรอาหรับแทน เมื่อชาวมองโกลรุกรานเข้ามา การเขียนจึงหยุดชะงักจนถึงสมัยซาร์ปีเตอร์มหาราช ชาวชูวัชต้องใช้ภาษารัสเซียในการศึกษา
พยัญชนะในภาษาชูวัชประกอบไปด้วย /p/ (п), /t/ (т), /k/ (к), /t͡ɕ/ (ч), /ʂ/ (ш), /ɕ/ (ҫ), /χ/ (х), /ʋ/ (в), /m/ (м), /n/ (н), /l/ (л), /r/ (р), /j/ (й)
ภาษาชูวัชมีสองสำเนียงคือสำเนียงวิรยัลหรือสำเนียงบน (มีเสียง o และ u) กับสำเนียงอนาตรีหรือสำเนียงล่าง (ไม่มีเสียง o ใช่เสียง u แทน) ภาษาเขียนขึ้นกับทั้งสำเนียงบนและสำเนียงล่าง ภาษาตาตาร์และกลุ่มภาษาฟินนิกมีอิทธิพลต่อภาษาชูวัชเช่นเดียวกับภาษารัสเซีย ภาษามารี ภาษามองโกเลีย ภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย
ภาษาชูวัชเป็นภาษารูปคำติดต่อ มีปัจจัยจำนวนมากแต่ไม่มีอุปสรรค คำคำหนึ่งอาจมีปัจจัยจำนวนมากและใช้ปัจจัยเพื่อสร้างคำใหม่ได้ หรือใช้เพื่อแสดงหน้าที่ทางไวยากรณ์ของคำคำนั้น
คำนามภาษาชูวัชจะมีการลงท้ายเพื่อบอกบุคคลและความเป็นเจ้าของ มีปัจจัยของนามทั้งสิ้น 6 การก
คำกริยาของภาษาชูวัชแสดงบุคคล กาล มาลาและจุดมุ่งหมาย
เป็นหลักการที่พบได้ทั่วไปในรากศัพท์ของภาษาชูวัช ภาษาชูวัชแบ่งสระเป็นสองแบบคือสระหน้าและสระหลัง การเปลี่ยนเสียงสระอยู่บนหลักการว่าในคำคำหนึ่งจะไม่มีทั้งสระหลังและสระหน้าอยู่ด้วยกัน
คำประสมถือว่าเป็นคำเอกเทศคำหนึ่งที่ต้องคำนึงถึงการเปลี่ยนเสียงสระ แต่จะไม่ใช้การเปลี่ยนเสียงสระกับคำยืมจากภาษาอื่น และมีคำดั้งเดิมในภาษาชูวัชบางคำไม่เป็นไปตามกฎการเปลี่ยนเสียงสระ
เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา
สุรสีห์ อิทธิกุล
สุรสีห์ อิทธิกุล (ชื่อเล่น อ๋อง ; เกิด 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494) เป็นหนึ่งในนักร้อง นักดนตรีชาวไทย ผู้พลิกยุคสมัยแห่งดนตรีของประเทศไทย มาสู่ดนตรีในแนวสากล มีผลงานทางดนตรีอัลบั้มเพลงส่วนตัวมาแล้ว 4 ชุด และเพลงประกอบภาพยนตร์ ละคร หรือ โฆษณาอีกมากมาย
สุรสีห์ อิทธิกุล สำเร็จการศึกษา ทางด้านดนตรีและการเรียบเรียงเสียงประสานจากมหาวิทยาลัยโอเรกอน สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2517 แล้วกลับมารับราชการที่กองดุริยางค์ทหารบก เป็นเวลาสองปี เริ่มเส้นทางดนตรีจากการร่วมงานกับ อ. ดนู ฮันตระกูล ตั้งบริษัทบัตเตอร์ฟลาย และโรงเรียนสอนดนตรี ศศิลิยะ (ซึ่งตอนหลังเปลี่ยนชื่อ เป็นบัตเตอร์ฟลาย) ผลิตงานเพลงออกมา 3 อัลบั้มควบคู่ไปกับการทำเพลงประกอบภาพยนตร์ เรื่อง "วัยระเริง" (นำแสดงโดยอำพล ลำพูน) อยู่ในอัลบั้ม "ยุโรป" โดยมีเรวัติ พุทธินันทน์ เป็นโปรดิวเซอร์ หลังจากนั้น "บัตเตอร์ฟลาย" ได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ "เงิน เงิน เงิน" เพลงประกอบละครและเพลงประกอบโฆษณาอีกมากมาย
หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (; ; ) คืออาณานิคมซึ่งอยู่ในการควบคุมของอดีตบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งต่อมาอยู่ภายใต้การบริหารของรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบัน
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (เฟโอเซ) ได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อขยายเส้นทางการค้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในปีค.ศ. 1700 บริษัทได้เข้ามาก่อตั้งอาณานิคมและเริ่มมีอำนาจในหมู่เกาะของภูมิภาคนี้ หลังจากบริษัทล้มละลายในปีค.ศ. 1800 รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ก็ได้เข้ามาบริหารอาณานิคมเอง
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
สหบริษัทอินเดียตะวันออก () หรือที่ชาวอังกฤษเรียกว่า บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ () มีชื่อย่อว่า เฟโอเซ () ได้รับก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1602 โดยในช่วงแรกรัฐสภาเนเธอร์แลนด์มอบสิทธิ์ขาดในการค้าเครื่องเทศแก่บริษัทเป็นเวลา 21 ปี บ่อยครั้งบริษัทนี้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นบริษัทข้ามชาติบริษัทแรกในโลก และเป็นบริษัทแรกที่ออกหุ้น
สหบริษัทอินเดียตะวันออกเป็นบริษัทที่มีอำนาจสูงเกือบเทียบเท่ารัฐบาล โดยมีความสามารถที่จะเข้าร่วมสงคราม สั่งจำคุกและประหารชีวิตนักโทษ เจรจาสนธิสัญญา ผลิตเหรียญกระษาปณ์เป็นของตนเอง และจัดตั้งอาณานิคม
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ถือกำเนิดขึ้นด้วยการร่วมทุนของพ่อค้าและนายธนาคารดัตช์ที่ไม่พอใจกับการผูกขาดการค้าเครื่องเทศของโปรตุเกสซึ่งครอบครองเส้นทางการเดินเรือสู่เอเชียและผลผลิตเครื่องเทศอยู่ในขณะนั้น บริษัทฯ อยู่ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการใหญ่ 17 คน ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลดัตช์ให้มีอำนาจผูกขาดการค้าเครื่องเทศในตะวันออก รวมถึงให้สามารถยึดครองดินแดนโพ้นทะเลที่ใดก็ได้ตามที่บริษัทฯ เห็นชอบ
หลังก่อตั้งบริษัทฯ ได้ไม่นาน กองเรือของบริษัทฯ ก็สามารถกำจัดเรือโปรตุเกสและยึดดินแดนเมืองท่าที่โปรตุเกสครอบครองอยู่ในเอเชีย ตั้งแต่ศรีลังกาไปจนถึงมะละกา จากนั้นใน พ.ศ. 2162 ได้ตั้งสำนักงานใหญ่ในเอเชียตะวันออกที่เมืองจาการ์ตา ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ปัตตาเวีย" หรือ "บาตาวียา" (Batavia) ตามชื่อภูมิภาคและชนเผ่าโบราณในเนเธอร์แลนด์ โปรตุเกสยังต้องสูญเสียหมู่เกาะเครื่องเทศหรือโมลุกกะแก่เนเธอร์แลนด์ด้วย ทำให้ผลผลิตเครื่องเทศสำคัญ เช่น พริกไทย กระวาน กานพลู จันทน์เทศ อยู่ภายใต้การผูกขาดของเนเธอร์แลนด์ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากนั้นบริษัทฯ ยังมีบทบาทในการจัดซื้อสินค้าและผลผลิตจากอาณาจักรต่าง ๆ เช่น ปัตตานี กัมพูชา อยุธยาหรือสยาม เวียดนาม จีน และญี่ปุ่น หลายครั้งได้ใช้ระบบการแลกเปลี่ยนสินค้าที่อาณาจักรเหล่านั้นต้องการ เช่น ปืนใหญ่ ปืนไฟแบบตะวันตก แลกกับผลผลิตพื้นเมือง
ในช่วง 50 ปีแรก บริษัทฯ มีเรือในเอเชียทั้งสิ้น 40 ลำ ลูกเรือ 5,000 คน จากนั้นตั้งแต่ราว พ.ศ. 2183 เป็นต้นไป เรือได้เพิ่มขึ้นเป็นถึง 150 ลำ เจ้าหน้าที่ลูกเรือรวมกว่า 15,000 คน
บริษัทฯ ยังคงมีความสำคัญทางการค้าเป็นเวลาเกือบสองศตวรรษ โดยจ่ายส่วนแบ่งประจำปีร้อยละ 18 เป็นเวลาเกือบ 200 ปี จนกระทั่งเกิดการล้มละลายและล้มเลิกกิจการอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2343 ทรัพย์สินต่าง ๆ และหนี้ของบริษัทได้ถูกครอบครองแทนโดยรัฐบาลของสาธารณรัฐบาเทเวีย ส่วนดินแดนในครอบครองของบริษัทฯ ได้กลายเป็นหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์และแผ่ขยายออกไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เพื่อรวมหมู่เกาะอินโดนีเซียทั้งหมดเข้าด้วยกัน และคริสต์ศตวรรษที่ 20 จึงเกิดเป็นประเทศอินโดนีเซียบริษัทการค้าบริษัทอื่น ๆ ในยุคการเดินเรือ
ผู้ว่าราชการบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์
แม่น้ำเลย
แม่น้ำเลย เป็นแม่น้ำสายเดียวที่ไหลขึ้นไปทางเหนือจะบรรจบกับแม่น้ำโขงที่อำเภอเชียงคาน และเป็นแม่น้ำสายหลักสำหรับเกษตรกรรมในจังหวัดเลย
แม่น้ำเลยเป็นแม่น้ำที่ที่มีต้นกำเนิดมาจากป่าภูหลวง เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าภูหลวง จังหวัดเลย ผ่าน พื้นที่บ้านโนนพัฒนา บ้านเลยตาด ตำบลเลยวังไสย์ อำเภอภูหลวงจังหวัดเลย ซึ่งในระยะทางการไหลของแม่น้ำเลยไหลผ่านพื้นที่อำเภอภูหลวง อำเภอวังสะพุง อำเภอเมืองเลย และไหลลงสู่แม่น้ำโขงบริเวณพื้นที่บ้านคกมาด อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย
บิ๊กกัน
บิ๊กกัน () วงดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติไทย มีสมาชิกทั้งหมด 3 คน ได้แก่ รถศึก จันทร์แพทย์รักษ์, อภิสิทธิ์ พงศ์ชัยสิริกุล และครองพงศ์ วัชรานันท์ ในสังกัดเอสพี ศุภมิตร ทางช่อง 3
บิ๊กกันสร้างความฮือฮาแก่วงการ ด้วยการเป็นวงร็อกที่แต่งตัวแหวกแนวออกไปทางวงอื่น ๆ โดยสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อเชิร์ตสีขาวทั้งวง มีเพลงที่ได้การโปรโมทคือ "เมืองอะไร" "ชวนยังไงก็ไม่ไป" "ทำลาย" "Rock & Roll" เป็นต้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จนักในแง่ของยอดขาย จึงมีผลงานออกมาเพียงชุดเดียว ในปี พ.ศ. 2536 โปรดิวเซอร์ในอัลบั้มคือชัชชัย สุขาวดี (หรั่ง ร็อกเคสตร้า)
จากนั้น สมาชิกจึงได้แยกย้ายกันออกไป เช่น อภิสิทธิ์ได้ร่วมงานกับวงแบล็คเฮดซึ่งเป็นวงอัลเทอร์เนทีฟ โดยมีอานนท์ สายแสงจันทร์ สมาชิกเก่าวงยูเรเนียมเป็นนักร้องนำ ซึ่งกลับประสบความสำเร็จกว่า
รูสเวลต์
รูสเวลต์ หรือ โรสเวลต์ ("Roosevelt") เป็นนามสกุลที่มีต้นกำเนิดจากชาวดัตช์ ซึ่งมีความหมายว่าทุ่งดอกกุหลาบ อาจหมายถึง
สถานที่
หลุมพี
หลุมพี (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Eleiodoxa conferta" (Griff.) Burr. ) เป็นปาล์มชนิดหนึ่ง พวกปาล์มลำต้นสั้นแตกหน่อเป็นกอใหญ่ออกดอกผลแล้วตายไป ขึ้นในที่ลุ่มน้ำขังและป่าพรุ ออกดอกตั้งแต่เดือนมิถุนายน - กันยายน ออกผลตั้งแต่ดือนพฤศจิกายน - มีนาคม ตั้งแต่เริ่มออกช่อดอกจนถึงผลสุก ใช้ระยะเวลา ประมาณ 18 - 20 เดือน
หลุมพี เป็นพืชที่มีความสัมพันธ กับระบบนิเวศ ในป่าพรุอย่างเหนียวแน่น โดยสภาพทางธรรมชาติเป็นไม้ชั้นล่างในป่าพรุขึ้นได้และเจริญเติบโตได้ดีในที่มีร่มเงา และต้องมีน้ำขังตลอดปี ลักษณะของต้นหลุมพีออกเป็นกอใหญ่ แต่ละต้นออกผล แต่ละต้นออกผลครั้งเดียวแล้วตาย ต้นอื่นซึ่งเป็นหน่อในกอเดียวกัน จะออกผลหมุนเวียน กันต่อไป ทำให้พื้นที่ยึดครองของหลุมพี ขยายกว้างขึ้นตลอด สามารถเก็บความชื้นและน้ำไว้ได้ ซึ่งเอื้อต่อการดำรงชีวิต ของพืชและสัตว์ชนิดอื่นๆในป่าพรุ ที่ผูกพันเป็น ห่วงโซ่อาหาร เกิดผลดี ต่อระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อมโดยรวม อันเป็นปัจจัยหลักในการ ดำรงชีวิตของชุมชนรอบป่าพรุ
อุเทน เตชะไพบูลย์
อุเทน เตชะไพบูลย์ (3 มกราคม พ.ศ. 2456 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550) เป็นคนไทยเชื้อสายจีนที่ในสมัยหนึ่งได้ชื่อว่าเป็นมหาเศรษฐีระดับต้นๆของเมืองไทย ผู้ก่อตั้งธนาคารศรีนคร และมูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง
นายอุเทน เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง บริษัท สุรามหาคุณ ที่ได้สัมปทานในการผลิตและจำหน่ายสุราของโรงงานสุราบางยี่ขัน ในชื่อ “แม่โขง” และ “กวางทอง” เมื่อ พ.ศ. 2502 ก่อนจะสูญเสียธุรกิจนี้ไปจากการพ่ายแพ้การประมูลให้แก่นายเจริญ สิริวัฒนภักดี นอกจากนี้นายอุเทนยังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท วังเพชรบูรณ์ ผู้ก่อสร้างโครงการเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ปัจจุบัน คือ เซ็นทรัลเวิลด์)
นายอุเทน เกิดในตระกูลแต้ มีบิดาชื่อนายแต้จือปิง (鄭子彬) มารดาชื่อนางไอ๋เหีย (靄霞) โดยก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "อุเทน" ได้ใช้ชื่อเดิมว่า "แต้โหง่วเล้า" (鄭午樓) หรือในภาษาจีนกลางออกเสียงว่า "เจิ้งอู่โหลว" ซึ่งนายอุเทน เป็นบิดาของนายวิรุฬ เตชะไพบูลย์
อุเทน เตชะไพบูลย์ จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ และได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในปี พ.ศ. 2523 และปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง (พ.ศ. 2534) สังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ (พ.ศ. 2545) ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาบริหารการศึกษา จากสถาบันราชภัฎสวนสุนันทา (พ.ศ. 2546)
เอไดน์
เอไดน์ () เป็นชื่อเรียกมนุษย์ กลุ่มหนึ่ง ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน กล่าวคือ เป็นมนุษย์กลุ่มที่เดินทางเข้ามาถึงแผ่นดินเบเลริอันด์จำนวนสามตระกูลแรก นับแต่ยุคที่หนึ่งของอาร์ดา และได้เป็นสหายเอลฟ์
คำว่า 'เอไดน์' เป็นภาษาซินดาริน รูปเอกพจน์คือ อดาน (Adan) เดิมเป็นคำที่หมายถึง มนุษย์ ซึ่งเป็นบุตรแห่งอิลูวาทาร์เช่นเดียวกัน มีความหมายว่า "ทุติยชน" หรือผองชนลำดับที่สอง เนื่องจากพวกเขา "ตื่น" ขึ้นภายหลังพวกเอลฟ์ ซึ่งเป็นปฐมชน หรือผู้เกิดก่อน ในภาษาเควนยาเรียกว่า อทานิ (Atani) รูปเอกพจน์คือ อทาน (Atan)
สามตระกูลใหญ่ของเอไดน์ได้แก่หลังสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง สายเลือดของชาวเอไดน์ที่สืบทอดต่อมายังชาวนูเมนอร์ คือเอลรอส ทาร์-มินยาทัวร์ ผู้เป็นบุตรของเออาเรนดิล (บุตรของทูออร์แห่งตระกูลฮาดอร์) และเอลวิง (บุตรีของดิออร์ ผู้บุตรของเบเรนแห่งตระกูลเบออร์)
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล)
เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) เป็นบุตรพระยาราชภักดี (โค) ซึ่งเป็นน้องชายของสมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา (เจ้าคุณจอมมารดาเปี่ยม) และคุณหญิงราชภักดี (ทองศุข สุจริตกุล) และมีน้องสาวเพียงคนเดียว คือ คุณท้าววนิดาพิจาริณี (เจ้าจอมเพิ่ม ในรัชกาลที่ 5) เกิดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2408 ได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กในรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2422) พ.ศ. 2425 ออกไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ พ.ศ. 2433 สอบไล่กฎหมายได้เนติบัณฑิต พ.ศ. 2435 กลับเข้ามารับราชการในกระทรวงยุติธรรม พ.ศ. 2436 รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นนายหัศบำเรอ หุ้มแพรพิเศษ พ.ศ. 2437 เป็นหัวหน้าผู้พิพากษาศาลโปริสภาที่ 3 พ.ศ. 2440 เป็นผู้พิพากษาศาลคดีต่างประเทศ เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 22 เมษายน ปีจอ พ.ศ. 2477 อายุ 68 ปี 8เดือนพระยาอุดมราชภักดี (โถ สุจริตกุล) สมรสกับ คุณหญิงเชิด สกุลเดิม ไกรฤกษ์
ตุณเพียบ สุจริตกุล
อรุณ กิติยากร ณ อยุธยา
ท่านผู้หญิง อรุณ กิติยากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม: สนิทวงศ์ ณ อยุธยา; 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 - 29 กันยายน พ.ศ. 2551) เป็นภริยาของหม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร พระเชษฐาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 เป็นธิดาของหม่อมหลวงจรูญ สนิทวงศ์ (หลวงจรูญสนิทวงษ์) กับหม่อมหลวงรวง สำเร็จการศึกษาจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ และกลับมาเป็นครูที่โรงเรียนสาธิตประสานมิตร ภายหลังได้ลาออกมาประกอบอาชีพส่วนตัว
ท่านผู้หญิงอรุณ เป็นคุณหญิงจากการรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับตระกูลจุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า เมื่อ วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ชั้นทุติยจุลจอมเกล้า เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2530
ท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา สมรสกับหม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร มีบุตรธิดา 2 คน คือ
เบเลริอันด์
เบเลริอันด์ (Beleriand) เป็นชื่อดินแดนแห่งหนึ่งในโลกจินตนาการ มิดเดิลเอิร์ธ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแผ่นดินมิดเดิลเอิร์ธ ทางฟากตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (หรือเทือกเขาสีน้ำเงิน ด้านตะวันตกของแคว้นไชร์ ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์) ติดกับมหาสาคร หรือเบเลกายร์ ปรากฏเป็นฉากหลังสำคัญอยู่ในเรื่อง ซิลมาริลลิออน งานเขียนอื่นๆ ของโทลคีนที่เกี่ยวข้องกับแผ่นดินเบเลริอันด์ ได้แก่ "The Lays of Beleriand", "ตำนานบุตรแห่งฮูริน (The Children of Hurin)", "The Book of Lost Tales" และอื่นๆ ในหนังสือชุด ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ
อาณาเขตเบเลริอันด์ ด้านตะวันตกจรดทะเลเบเลกายร์ ด้านตะวันออกจรดเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ทิศเหนือจรดทุ่งอาร์ด-กาเลน ทิศใต้แผ่ไปถึงผืนป่าเทาร์-อิม-ดุยนัธ มีแม่น้ำสายหลักอยู่สองสาย ได้แก่แม่น้ำซิริออน กับแม่น้ำเกลิออน แม่น้ำซิริออนเป็นแม่น้ำใหญ่กว่า ไหลผ่านกึ่งกลางแผ่นดินเบเลริอันด์ แบ่งพื้นดินออกเป็นเบเลริอันด์ตะวันออก และเบเลริอันด์ตะวันตก ส่วนแม่น้ำเกลิออนแม้จะแคบกว่า แต่ยาวกว่า ไหลผ่านเบเลริอันด์ตะวันออกเลียบไปกับแนวเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ฟากตะวันออกของเกลิออนเป็นแผ่นดินที่เรียกว่า ออสซิริอันด์ มีแควสาขาอีกหกสายไหลจากเอเร็ดลูอินลงมาบรรจบกับเกลิออน ดังนั้นบางครั้งก็เรียกดินแดนนี้ว่า 'แผ่นดินแห่งแม่น้ำทั้งเจ็ด' หรือ 'ดินแดนสัตตนที'
แผ่นดินเบเลริอันด์ถึงคราววิบัติจนล่มจมลงสู่ใต้มหาสมุทร เมื่อครั้งสงครามแห่งความโกรธา อันเป็นสงครามเทพ ระหว่างทัพของวาลาร์ กับมอร์กอธ เป็นอันสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง คงเหลือแต่เพียงแผ่นดินซึ่งเป็นที่ตั้งหลุมศพของมอร์เวน ทูริน และนิเอนอร์ ที่ยังโผล่พ้นมหาสมุทรอยู่ เรียกว่า 'โทลมอร์เวน'
สวัสดิ์ จำปาศรี
พันตำรวจเอกสวัสดิ์ จำปาศรี เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2495 ที่ อ.ชุมพวง จ.นครราชสีมา โดยเป็นบุตรของพ่อซึ่งเป็นกำนัน ชื่อ นายทองคำ และแม่คือ นางกองศรี จำปาศรี
พ.ต.อ.สวัสดิ์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปริญญาโท บริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ เริ่มรับราชการตำรวจ โดยเริ่มตั้งแต่เป็นลูกแถวและผู้บังคับหมู่ กองกำกับการสวัสดิภาพเด็กและเยาวชน และเป็นสารวัตรประจำแผนกสืบสวนสอบสวนในสถานีตำรวจแถบฝั่งธนบุรีหลายท้องที่นานถึง 25 ปี เช่น หนองค้างพลู, บางขุนเทียน เป็นต้น จนกระทั่งได้ลาออกจากราชการในปี พ.ศ. 2548 ในยศ พันตำรวจเอก (พ.ต.อ.) เพื่อออกมาเล่นการเมือง
โดยในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ได้ลงรับสมัคร ส.ส. ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในเขตบางขุนเทียน โดยได้เป็นผู้สมัครของพรรคประชาธิปัตย์อย่างกะทันหัน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงตัวผู้สมัคร และ พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งในครั้งนั้น
จากนั้น พ.ต.อ.สวัสดิ์ จำปาศรี ก็ยังคงลงพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ยังคงสมัครในพื้นที่เดิมกับทางพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ชีวิตส่วนตัว สมรสแล้วกับ นางรัตนา จำปาศรี (นามสกุลเดิม สุวภาพ) มีบุตรสาว 2 คน
ปัจจุบัน พ.ต.อ.สวัสดิ์ มีทำหน้าที่ที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร
แผ้ว สนิทวงศ์เสนี
ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี (25 ธันวาคม พ.ศ. 2446 - 24 กันยายน พ.ศ. 2543) ศิลปินแห่งชาติประจำปี พ.ศ. 2528 บุคคลดีเด่นของชาติ สาขาศิลปะ ด้านนาฏศิลป์ ประจำปี พ.ศ.2529
ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี มีนามเดิมว่า แผ้ว สุทธิบูรณ์ เกิดที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรของนาย เฮง และนางสุทธิ สุทธิสมบูรณ์ ได้เข้าถวายตัวในสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา ในพระตำหนักวังสวนกุหลาบตั้งแต่อายุ 8 ปี รับการฝึกหัดนาฏศิลป์กับ เจ้าจอมมารดาวาด (ท้าววรจันทร์) และเจ้าจอมมารดาเขียน ในรัชกาลที่ 4 เจ้าจอมมารดาทับทิม ในรัชกาลที่ 5 ต่อมาเป็นที่โปรดปรานของเจ้าฟ้าอัษฏางค์เดชาวุธ ทรงขอท่านไปเป็นชายา มีนามว่า "หม่อมแผ้ว นครราชสีมา" พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระมหากรุณารับท่านไว้ในตำแหน่งสะใภ้หลวง
หลังจาก สมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา ประชวรด้วยพระโรคพระวักกะ(ไต)อักเสบ สิ้นพระชนม์ที่พระตำหนักวังสวนกุหลาบ พระราชวังดุสิต เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 พระชนมายุได้ 36 พรรษา โดยไม่มีพระโอรสและพระธิดา ขณะนั้นหม่อมแผ้วมีอายุได้ 21 ปี
ต่อมาท่านผู้หญิงแผ้วจึงสมรสใหม่กับ หม่อมราชวงศ์ตัน สนิทวงศ์ (พลตรี หม่อมสนิทวงศ์เสนี) ได้ติดตามสามีซึ่งรับราชการเป็นทูตทหารไปประจำที่ประเทศฝรั่งเศส ประเทศอังกฤษ ประเทศอิตาลี จนได้รับการแต่งตั้งเอกอัครราชทูตไทย ประจำประเทศโปรตุเกส
ด้วยความที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนาฏศิลป์ไทย นายธนิต อยู่โพธิ์ หัวหน้ากองการสังคีต กรมศิลปากร ได้เรียนเชิญให้ท่านผู้หญิงช่วยปรับปรุงฟื้นฟู และวางรากฐานด้านการละคร การรำ ให้กับกรมศิลปากร ท่านเป็นผู้ออกแบบท่ารำ เป็นผู้ฝึกสอน และอำนวยการฝึกซ้อมการแสดงโขน ละคร ฟ้อนรำ ต่างๆ เป็นจำนวนมาก
ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2528 และ บุคคลดีเด่นของชาติ สาขาศิลปะ ด้านนาฏศิลป์ ประจำปี พ.ศ.2529
ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี มีบุตรธิดากับพลตรี หม่อมสนิทวงศ์เสนี จำนวน 4 คน คือ
ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี ถึงแก่กรรมเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2543 อายุ 98 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท (9 กรกฎาคม พ.ศ. 2351 - 14 สิงหาคม พ.ศ. 2414) พระราชบุตรลำดับที่ 49 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต้นราชสกุลสนิทวงศ์ และเป็นพระปัยกาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท มีนามเดิมว่า พระองค์เจ้าชายนวม ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาปรางใหญ่ พระสนมเอก ธิดาท่านขรัวยายทองอิน เมื่อวันเสาร์ เดือน 8 แรม 2 ค่ำ ปีมะโรง สัมฤทธิศก จ.ศ. 1170 ตรงกับวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2351 ทรงได้รับการศึกษาเบื้องต้นตามแบบฉบับของราชสำนักและผนวชเป็นสามเณร ได้รับการศึกษาในสำนักสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ทรงได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้ด้านอักษรศาสตร์ ทั้งอักขรวิธีภาษาไทย อักษรเขมร และภาษาบาลี รวมทั้งวรรณคดี วิชาโบราณคดีและราชประเพณี
ต่อมาทรงเข้ารับราชการในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงกำกับกรมหมอหลวง และทรงศึกษาวิชาการแพทย์สมัยใหม่จากมิชชันนารีชาวอเมริกัน โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น"กรมหมื่นวงศาสนิท" เมื่อครั้นปี พ.ศ. 2392 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชปรารภ ถึงความเสื่อมโทรมของภาษาไทย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์เจ้านวม ทรงแต่งตำราภาษาไทยขึ้นใหม่ เพื่ออนุรักษ์ภาษาไทย พระนิพนธ์เรื่อง “จินดามณี เล่ม 2” ซึ่งทรงดัดแปลงจากตำราเดิมสมัยอยุธยา อธิบายหลักเกณฑ์ภาษาไทยให้เข้าใจง่ายกว่าเดิม ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ เลื่อนขึ้นเป็น"กรมหลวงวงศาธิราชสนิท" ทรงกำกับราชการมหาดไทย ว่าพระคลังสินค้า และเป็นที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ทรงเป็นเจ้านายหนึ่งในสี่พระองค์ ที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงหมายจะให้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท สิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อวันพุธ เดือน 10 ขึ้น 6 ค่ำ ปีมะเมียโทศก ตรงกับวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2414 สิริพระชันษา 63 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2414
ในปี พ.ศ. 2550 กระทรวงวัฒนธรรมได้เสนอพระนาม พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท ในโครงการเฉลิมฉลองบุคคลสำคัญและเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ของ ยูเนสโก ด้านปราชญ์และกวี ประจำปี 2551-2552 ในวาระครบรอบ 200 ปีของการประสูติ องค์การยูเนสโกได้มีมติรับรองในการประชุมเมื่อวันที่ 18-23 ตุลาคม 2550 ที่กรุงปารีส
มอร์ดอร์
มอร์ดอร์ (Mordor) เป็นชื่อดินแดนแห่งหนึ่งในจินตนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเป็นที่ตั้งอาณาจักรอันชั่วร้ายของ เซารอน คำว่า มอร์ดอร์ เป็นภาษาซินดาริน มีความหมายว่า 'แผ่นดินแห่งความมืด'
มอร์ดอร์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของมิดเดิลเอิร์ธ ในกำบังของเทือกเขาเอเฟลดูอัธ และเอเร็ดลิธุย ข้างตะวันออกของแม่น้ำอันดูอิน จึงตั้งประชิดอยู่ทางตะวันออกของอาณาจักรกอนดอร์
ภายในมอร์ดอร์เป็นที่ตั้งของ บารัดดูร์ หอคอยทมิฬ ซึ่งเป็นที่อยู่ของเซารอน นอกจากนี้ยังมีเมาท์ดูม หรือ โอโรดรูอิน หรือภูมรณะ ซึ่งเป็นภูเขาไฟที่เปิดสู่แหล่งลาวาใต้พิภพ เป็นที่ที่มีอัคคีความร้อนสูงที่สุดบนมิดเดิลเอิร์ธ เป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวที่สามารถหลอมสร้างแหวนเอกธำมรงค์ และเป็นที่เดียวที่ทำลายมันลงได้ เมาท์ดูมคือจุดหมายในการเดินทางของโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และ แซมไวส์ แกมจี ในภารกิจทำลายแหวนเอกในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
การเข้าสู่มอร์ดอร์ สามารถเข้าได้จากทางทิศเหนือ ผ่านประตูดำแห่งมอร์ดอร์ ชื่อว่า 'โมรันนอน' ซึ่งตั้งอยู่ที่ช่องแคบเชิงเขาระหว่างเอเฟลดูอัธกับเอเร็ดลิธุย อีกทางหนึ่งคือผ่านช่องเขาบนเอเร็ดลิธุย ซึ่งมีเมืองปราการแห่งหนึ่งตั้งอยู่ ชื่อ มินัสมอร์กูล เมืองนี้แต่เดิมเป็นเมืองของชาวกอนดอร์ ซึ่งสร้างขึ้นสำหรับคอยเฝ้าระวังการเคลื่อนไหวของเซารอน ต่อภายหลังถูกพวกภูตแหวนยึดไปได้ และกลายเป็นที่อยู่ของวิชคิง หรือราชันขมังเวท
ด้านหน้าประตูดำเป็นทุ่งราบกว้างใหญ่ ชื่อทุ่งดาร์กอลัด หรือ ทุ่งสมรภูมิ เป็นสถานที่ซึ่งเกิดสงครามครั้งยิ่งใหญ่ในช่วงปลายยุคที่สอง คือ สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย เป็นที่สิ้นพระชนม์ของกิล-กาลัด และ เอเลนดิล ในยุคที่สามทุ่งกว้างใหญ่แห่งนี้กลายเป็นบึงน้ำเฉอะแฉะ เรียกกันว่า 'บึงมรณะ' ข้างใต้บึงเป็นหลุมศพของเอลฟ์และมนุษย์ที่เสียชีวิตในสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย
แหวนแห่งเอลฟ์
แหวนแห่งเอลฟ์ หรือ ไตรธำมรงค์ เป็นสิ่งประดิษฐ์วิเศษในตำนานชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นแหวนที่มีพลังอำนาจมากที่สุดในบรรดาแหวนแห่งอำนาจ เป็นรองแต่เพียง เอกธำมรงค์ เท่านั้น
แหวนแห่งเอลฟ์ทั้งสามสร้างขึ้นในยุคที่สองของอาร์ดา โดย เคเลบริมบอร์ ผู้เป็นหลานของ เฟอานอร์ โดยที่เซารอนไม่ได้มีส่วนในการสร้างด้วย ดังนั้นแหวนเอกจึงไม่สามารถมีอิทธิพลบังคับบัญชาผู้สวมแหวนเอลฟ์ได้ อย่างไรก็ดี เคเลบริมบอร์สร้างแหวนทั้งสามขึ้นโดยอาศัยความรู้จาก 'อันนาทาร์' ซึ่งเป็นร่างแปลงของเซารอน ดังนั้นแหวนแห่งเอลฟ์จึงพันผูกอยู่กับแหวนเอกอยู่ในแง่หนึ่ง เมื่อแหวนเอกถูกทำลาย อำนาจอันวิเศษของแหวนแห่งเอลฟ์ก็สูญสลายไปด้วย
แหวนแห่งเอลฟ์ถูกสร้างขึ้นด้วยจุดมุ่งหมายในการธำรงรักษา อันเป็นธรรมชาตินิสัยของเหล่าเอลฟ์ ดังนั้นแหวนทั้งสามจึงมีคุณสมบัติในการชะลอความร่วงโรย ทำให้สรรพสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ มีแต่ความสดชื่นเยาว์วัย
แหวนแห่งเอลฟ์ถูกนำออกไปจากมิดเดิลเอิร์ธในตอนปลายยุคที่สาม พร้อมกับผู้ถือแหวนที่เดินทางออกจากเกรย์เฮเวนส์ กลับไปสู่แผ่นดินอมตะ
นาร์ยา (Narya) หรือ แหวนแห่งไฟ เป็นหนึ่งในไตรธำมรงค์ หัวแหวนเป็นอัญมณีสีแดง
ตามตำนานที่ปรากฏใน Unfinished Tales เมื่อพวกเอลฟ์ ล่วงรู้ถึงตัวตนแท้จริงของอันนาทาร์ และเริ่มทำสงครามกับเซารอนในยุคที่สอง เคเลบริมบอร์ได้มอบแหวนนาร์ยา พร้อมกับแหวนวิลยา ให้อยู่ในความดูแลของกษัตริย์กิล-กาลัด ต่อมากิลกาลัดจึงได้มอบแหวนนาร์ยาให้แก่เคียร์ดัน ผู้ครองนครท่าเกรย์เฮเวนส์
เมื่อแกนดัล์ฟเดินทางมาถึงมิดเดิลเอิร์ธในช่วงต้นของยุคที่สาม เคียร์ดันล่วงรู้ถึงภารกิจของพ่อมดผู้นี้ จึงได้มอบแหวนนาร์ยาให้แก่แกนดัล์ฟ เพื่อให้ช่วยบรรเทาความอ่อนล้าในภารกิจอันหนักหนาของพ่อมด แหวนนี้อยู่ในความครอบครองของแกนดัล์ฟตราบจนถึงเวลาจากมิดเดิลเอิร์ธไปในปลายยุคที่สาม
เนนยา (Nenya) หรือ แหวนแห่งน้ำ เป็นหนึ่งในไตรธำมรงค์ หัวแหวนเป็นยอดเพชร (Adamant) ตัวเรือนทำด้วยมิธริล
เคเลบริมบอร์มอบแหวนเนนยาให้อยู่ในความดูแลของเลดี้กาลาเดรียล นางได้ใช้อำนาจของแหวนนี้ธำรงรักษาอาณาจักรในความดูแลของนาง คือ ลอธลอริเอน ให้สดชื่นสวยงามอยู่ตลอดกาล สิ่งชั่วร้ายทั้งปวงล้วนไม่กล้าเข้าใกล้เขตอาณาจักรนี้
โฟรโด และ แซม เคยมีโอกาสเห็นแหวนเนนยา เมื่อครั้งที่คณะพันธมิตรแห่งแหวน เดินทางผ่านลอธลอริเอน แซมบอกว่า เขา "เห็นดวงดาวอยู่บนมือนาง"
กาลาเดรียลสวมเนนยาเมื่อนางเดินทางจากมิดเดิลเอิร์ธไปสู่แผ่นดินอมตะในตอนปลายยุคที่สาม
วิลยา (Vilya) หรือ แหวนแห่งลม เป็นหนึ่งในไตรธำมรงค์ หัวแหวนเป็นแซฟไฟร์ (Sapphire) สีน้ำเงิน ตัวเรือนเป็นทองคำ
เคเลบริมบอร์ส่งแหวนวิลยาไปให้กับกิลกาลัดพร้อมแหวนนาร์ยา นับแต่ช่วงเริ่มทำสงครามกับเซารอนในยุคที่สอง ด้วยความคิดว่า แหวนอันสำคัญควรอยู่ในการพิทักษ์ของจอมกษัตริย์แห่งโนลดอร์องค์สุดท้าย ในเวลาต่อมา กิลกาลัดได้มอบแหวนวงนี้ให้แก่เอลรอนด์ เอลฟ์กึ่งมนุษย์ บุตรแห่งเออาเรนดิล ที่อยู่ในความดูแลของเขา
วิลยาถือเป็นแหวนที่มีพลังอำนาจมากที่สุดในบรรดาไตรธำมรงค์ นอกจากอำนาจในการธำรงความดีงาม แหวนนี้ยังมีอำนาจในการเยียวยารักษา คฤหาสน์ของเอลรอนด์ในอิมลาดริส จึงเป็นสถานที่พำนักอันวิเศษสำหรับผู้บาดเจ็บเช่นโฟรโด และยังเป็นสถานที่ฟูมฟักทายาทคนสุดท้ายแห่งอาร์นอร์ คือ อารากอร์น เอสเตล มาตลอดช่วงเวลาอันมืดมนของราชวงศ์เหนือ
หลังจากเซารอนถูกทำลายพร้อมกับแหวนเอก อำนาจของวิลยาก็เสื่อมไป เอลรอนด์นำแหวนนี้ติดตัวไปสู่ดินแดนอมตะ เมื่อสิ้นสุดยุคที่สาม
อำเภอนาแก
นาแก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม
อำเภอนาแกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอนาแกแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 143 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนาแกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
ไรทาลิน
ไรทาลิน () คือวงพังค์ร็อกที่มีส่วนผสมของอีโม ประกอบด้วยสมาชิก เฟิร์น- นันธิภาคย์ สินสิวะมงคล ร้องนำและเล่นกีตาร์, ปารโมทย์ แก้วจันทร์ หรือ โจ ในตำแหน่งมือเบส, พงษ์ดนัย นัยนานนท์ หรือบอล มือกลอง และ คงกฤษ คล้ายแดง หรืออาร์ท ในตำแหน่งมือกีตาร์
ไรทาลินมีโอกาสขึ้นแสดงตามงานต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นงาน Nirvana Tribute Concert ตั้งแต่ครั้งที่ 2 เป็นต้นมา ต่อมาได้มีผลงานในเพลง "เกิดมาเพื่อสิ่งนี้" ในโปรเจกต์ DO IT OR DIE งานโปรเจกต์พิเศษฉลองครบรอบ 10 ปี ของค่ายอินดี้ มิวสิก บั๊กส์ จนมีผลงานอัลบั้มเต็มครั้งแรก กับอัลบั้ม Heaven & Hell7. เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ (Track 7)
อำเภอบ้านแพง
อำเภอบ้านแพง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม
อำเภอบ้านแพงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอบ้านแพงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบ้านแพงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหนึ่งใน 3 คณะที่จัดตั้งในระยะเริ่มแรกของวิทยาเขตศรีราชา
คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา ก่อตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาและรองรับการพัฒนาเขตเศรษฐกิจบริเวณพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมุ่งเน้นผลิตบัณฑิต และพัฒนากำลังคนด้านวิศวกรรมศาสตร์ในสาขาต่างๆ ตลอดจนศึกษา ค้นคว้าวิจัยและให้บริการทางวิชาการ เพื่อสนับสนุนการดำเนินงาน พัฒนาอุตสาหกรรมรวมทั้งการเสริมสร้างและยกระดับเทคโนโลยีของประเทศให้ก้าวสูงขึ้นอีกระดับหนึ่ง โดยใช้ชื่อเริ่มแรกว่า คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (Faculty of Industrial Technology) ต่อมาปี พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้อนุมัติเปลียนชื่อเป็น "คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา"
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชาทำเนียบคณบดีนับตั้งแต่เป็นโครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จนมาเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปัจจุบัน
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
อำเภอปลาปาก
อำเภอปลาปาก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม
สถานที่ตั้งรกรากของชาวปลาปาก นับว่าเป็นชนเผ่าที่น่าสนใจมิใช่น้อยเลยทีเดียว ความเป็นมาของบรรพบุรุษของชาวปลาปากเดิมมีถิ่นที่อยู่ในเขตประเทศลาวที่เมืองมหาชัย แขวงคำม่วน
พระทองสัมฤทธิ์ที่กล่าวถึงในตำนานนี้มีอยู่จริง และประดิษฐานอยู่ที่วัดคณิศรธรรมิการาม
คำว่า “เว้า” นี้เป็นภาษาท้องถิ่นซึ่งความหมายก็คือ พูด ตำนานเกี่ยวกับ ปลาเว้า มีประวัติความเป็นมาว่าบริเวณนี้ในฤดูฝนมีน้ำหลาก จึงทำให้มีปลาชนิดหนึ่งลักษณะคล้ายปลาตะเพียนทองมารวมอยู่เป็นจำนวนมาก และส่งเสียงร้องอึงคะนึงคล้ายเสียงคนพูดกัน ชาวบ้านจึงพากันเรียกขานบริเวณแห่งนี้ว่า ปลาเว้า(ปลาพูด) คำว่า “ปาก” นี้ในภาษาถิ่นอีสานเป็นคำกริยา หมายถึง พูด ดังนั้น ปลาปากก็คือ ปลาพูดหรือ ปลาเว้านั่นเอง ชาวบ้านจึงได้ตั้งชื่อว่า ปลาปากตั้งแต่นั้นมา
ปลาปาก เดิมเป็นตำบลหนึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอเมืองนครพนม ต่อมาเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ทางราชการได้ยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ประกอบด้วย 3 ตำบล คือ ตำบลปลาปาก ตำบลหนองฮี และตำบลกุตาไก้ได้แต่งตั้งร้อยโทวิชัย บุญรัตนผลิน รักษาราชการในฐานะปลัดอำเภอหัวหน้าประจำกิ่งอำเภอปลาปาก ต่อมาเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2514 จึงได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอปลาปาก ประกอบด้วย 8ตำบล ตำบลปลาปาก ตำบลหนองฮีตำบลกุตาไก้ ตำบลนามะเขือ ตำบลโคกสูง ตำบลมหาชัย ตำบลโคกสว่าง และตำบลหนองเทาใหญ่ (ตำบลหนองเทาใหญ่ยกฐานะขึ้นเป็นตำบลเมื่อปี 2521)
อำเภอปลาปากมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอปลาปากแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 85 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปลาปากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
สุชาดา ถิระวัฒน์
คุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ (20 มิถุนายน พ.ศ. 2467 — ) อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ท่านที่ ๕ อดีตผู้ตรวจราชการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตอาจารย์ใหญ่และผู้อำนวยการโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการท่านแรก และผู้ก่อตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า
คุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2467 เป็นธิดาของพระพิบูลย์ไอศวรรย์ (เปรียบ สุจริตกุล)อดีตผู้พิพากษาศาลฎีกา ซึ่งเป็นพี่ชายของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และนางพิบูลย์ไอศวรรย์ (โสภา สุจริตกุล)
คุณหญิงสุชาดาเป็นหลานปู่ของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล)กับท่านผู้หญิงสุธรรมมนตรี (กิมไล้ สุจริตกุล)และเป็นเหลนทวดของพระยาราชภักดี (โค) ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆของสมเด็จพระปิยมาวดี ศรีพัชรินทรมาตา (เจ้าคุณจอมมารดาเปี่ยม)ซึ่งเป็นพระอัยยิกา (ยาย) ของพระมหากษัตริย์ไทยสองพระองค์คือ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว นอกจากนี้ยังเป็นพระปัยยิกา (ย่าทวด) ของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และคุณหญิงราชภักดี (ทองศุข สุจริตกุล) คุณหญิงสุชาดา สมรสกับนายประพจน์ ถิระวัฒน์อดีตประธานศาลฎีกา
คุณหญิงสุชาดาเข้าศึกษาชั้นเตรียมอุดมศึกษาปี พ.ศ. 2481 ที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย (เป็นนักเรียนรุ่นที่ 1 ของโรงเรียน) ต่อมาเข้าศึกษาต่อชั้นอุดมศึกษา และได้รับปริญญาตรี อักษรศาสตรบัณฑิต (อ.บ) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้ศึกษาด้วยตนเองได้รับวุฒิทางครู พ.ป และ พ.ม
ในปี พ.ศ. 2490 คุณหญิงเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนมัธยมวัดนวลวรดิศ ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 ได้ตามพระพิบูลย์ไอศวรรย์ (เปรียบ สุจริตกุล) บิดา ไปเป็นครูโรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา ครั้นในปี พ.ศ. 2494 คุณหญิงสุชาดา สุจริตกุล ได้สมรสกับนายประพจน์ ถิระวัฒน์ อดีตประธานศาลฎีกา จึงย้ายไปเป็นครูในต่างจังหวัดอีกหลายแห่ง เป็นเวลากว่า 12 ปี ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2506 ย้ายกลับมายังกรุงเทพมหานคร และไปเป็นครูสอนที่โรงเรียนสตรีวิทยา ระหว่างปี พ.ศ. 2509 - พ.ศ. 2519 คุณหญิงได้รับการแต่งตั้งเป็นอาจารย์ใหญ่และผู้อำนวยการโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
ในปี พ.ศ. 2510 ได้ดำเนินการโครงการทดลองหลักสูตรมัธยมแบบประสมเป็นแห่งแรกที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัยและประสบความสำเร็จอย่างมาก มีนักเรียนสอบไล่เป็นชั้นประโยคมัธยมศึกษาตอนปลายได้เป็นที่ 1 ของประเทศไทย และได้รับคะแนนยอดเยี่ยม 3 แผนก ถึง 17 คน ซึ่งยังมีผลให้มีการเปลี่ยนแปลงหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย เริ่มใช้หลักสูตรกว้างขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2517 - พ.ศ. 2521 เป็นอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนราชประชาสมาสัยในพระบรมราชูปถัมภ์ทั้งฝ่ายประถมศึกษาและมัธยมศึกษาอีกตำแหน่งหนึ่ง (ฝ่ายประถมดำรงตำแหน่งจนถึงปี พ.ศ. 2525) และในปี พ.ศ. 2518 - พ.ศ. 2522 คุณหญิงได้กลับมาดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
ทั้งนี้ในปี พ.ศ. 2519 ได้เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา 2 (โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการอีกตำแหน่งหนึ่ง) และในปี พ.ศ. 2522 - พ.ศ. 2524 ดำรงตำแหน่งเป็นรองเลขาธิการคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ต่อมาปี พ.ศ. 2524 - พ.ศ. 2527 เป็นผู้ตรวจราชการกระทรวงศึกษาธิการ จวบจนเกษียณอายุราชการ
ในระหว่างการรับราชการของคุณหญิงนั้น ท่านยังได้ปฏิบัติงานด้านสังคมสงเคราะห์และการกุศลต่างๆ มากมาย อาทิเช่น
อำเภอเมืองนครพนม
อำเภอเมืองนครพนม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม
อำเภอเมืองนครพนมมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอเมืองนครพนมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 15 ตำบล 167 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองนครพนมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 ระดับ ได้แก่ เทศบาลเมือง 1 แห่ง เทศบาลตำบล 1 แห่ง กับองค์การบริหารส่วนตำบล 12 แห่ง คือ
ศุภพร มาพึ่งพงศ์
ศุภพร มาพึ่งพงศ์ (13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550) ผู้บรรยายกีฬาชื่อดัง เป็นผู้บุกเบิกการชมกีฬาอเมริกันฟุตบอลในประเทศไทย
ในปี พ.ศ. 2521 ช่อง 3 ได้ลิขสิทธิ์การถ่ายทอดกีฬาอเมริกันฟุตบอลเป็นครั้งแรก ทำการพากย์โดย ชัยณรงค์ มณเฑียรวิเชียรฉาย ต่อมา ศุภพร ซึ่งจบการศึกษาจากสหรัฐอเมริกา โดยในขณะเรียนเป็นนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลของมหาวิทยาลัย ในตำแหน่งตัวเตะ ได้เข้ามาเป็นผู้บรรยายร่วม และได้เป็นผู้บรรยายหลักในเวลาต่อมา โดยมีเทคนิคการพากย์ที่เน้นการอธิบายกฎกติกา เทคนิค และรายละเอียดปลีกย่อยของเกม นักกีฬา โค้ช รวมถึงแผนการเล่นต่างๆ จนกีฬาชนิดนี้เป็นรู้จัก ศุภพร มาพึ่งพงศ์ เป็นผู้บรรยายกีฬาชนิดนี้ติดต่อกันนานหลายปี
ต่อมา ศุภพร มาพึ่งพงศ์ ได้เป็นผู้บุกเบิกการชมกีฬามวยปล้ำหญิง โดยนำเทปการแข่งขันจากประเทศญี่ปุ่น มาถ่ายทอดทางช่อง 7 เมื่อ พ.ศ. 2530 ปัจจุบันเป็นผู้จัดการสำนักงานส่งเสริมกีฬา บริษัท บุญรอด บริวเวอรี่ จำกัด มีหน้าที่ดูแลนักกอล์ฟสมัครเล่นในสังกัดของสโมสร สิงห์
ศุภพร มาพึ่งพงศ์ เสียชีวิตเมื่อคืนวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 หลังจากนำนักกีฬากอล์ฟในสังกัดของบริษัท ไปฝึกซ้อม แล้วเกิดอาการไม่สบายกะทันหัน อายุได้ 61 ปี
จัน โลเรนโซ แบร์นีนี
จีอันโลเรนโซ แบร์นินี (Gian Lorenzo Bernini) (Giovanni Lorenzo Bernini, 7 ธันวาคม พ.ศ. 2141 - 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2223) เป็นประติมากรและสถาปนิกบาโรกที่มีชื่อเสียงในกรุงโรม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17
แบร์นินีเกิดในเมืองเนเปิลส์ เป็นบุตรของปิเอโตร แบร์นินี ประติมากรจริตนิยมจากเมืองฟลอเรนซ์ เมื่ออายุ 7 ปี เขาและบิดาได้เดินทางเข้าสู่กรุงโรม ที่กรุงโรมนี้เอง ที่จิตรกรชื่อดังอันนิบาเล คารัคชีและสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ได้เล็งเห็นถึงความสามารถของเขา และเบร์นินีได้รับการอุปถัมภ์จากพระคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซพระนัดดาของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 โดยผลงานในระยะแรกของเขาได้รับแรงบันดาลใจจากรูปสลักกรีกโบราณ
ภายใต้การอุปถัมภ์ของพระคาร์ดินัล Borghese แบร์นินีได้มีชื่อเสียงในฐานะประติมากรอย่างรวดเร็ว ในบรรดาผลงานบางชิ้นในระยะแรกที่สร้างให้แด่พระคาร์ดินัล มีเครื่องประดับตกแต่งสวนอย่างเช่น "The Goat Amalthea with the Infant Zeus and a Faun" และรูปสลักครึ่งตัวแฝงความหมายเชิงเปรียบเทียบอีกมากมาย เช่น "Damned Soul" และ "Blessed Soul" เมื่ออายุ 22 ปี เขาได้สร้างรูปสลักครึ่งพระองค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 และเขายังมีผลงานรูปสลักแฝงความหมายทางโลกที่จัดรวมอยู่ใน Borghese collection ของ Scipione จัดแสดงที่ Borghese Gallery ซึ่งรวมเอาผลงานชิ้นเอกดังต่อไปนี้
ผลงานทางสถาปัตยกรรมของแบร์นินีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ จัตุรัสและแนวเสาระเบียงของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ และยังเป็นผู้ออกแบบอาคารแบบโรมันอีกหลายแห่ง เช่น Palazzo Berberini, Palazzo Ludovisi (ชื่อปัจจุบันคือ Palazzo Montecitorio) และ Palazzo Chigi
ผลงานทางสถาปัตยกรรมชิ้นแรกของแบร์นินีคือซุ้มเซนต์ปีเตอร์เหนือแท่นบูชาในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ และส่วนด้านหน้าของโบสถ์ Santa Babiana
หนึ่งในประเภทของผลงานที่แสดงถึงพรสวรรค์ของแบร์นินีได้ดีที่สุด คือ น้ำพุโรมันแบบบารอก ทั้งผลงานที่เป็นสาธารณสมบัติและสมบัติของสมเด็จพระสันตะปาปา ผลงานที่เป็นที่รู้จักดี ได้แก่ น้ำพุไตรตัน น้ำพุบาร์เบรินี (Fountain of the Bees) รวมทั้งน้ำพุจตุมหานทีที่จัตุรัสนาโวนา
การประชุมผู้บัญชาการทหารบก กลุ่มประเทศอาเซียน
การประชุมผู้บัญชาการทหารบก กลุ่มประเทศอาเซียน () เป็นกิจกรรมทางทหารของประเทศสมาชิกอาเซียน ที่จัดควบคู่ไปกับการทดสอบยิงปืนทางยุทธวิธีกองทัพบก กลุ่มประเทศอาเซียน เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2543 โดยพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ ผู้บัญชาการทหารบกไทยในขณะนั้น
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 13
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 13 ของไทย (17 กันยายน พ.ศ. 2488 - 31 มกราคม พ.ศ. 2489)
หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2488
นายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ลงนามในประกาศ
พระยามานวราชเสวี (ปลอด ณ สงขลา) ประธานสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
ในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 และได้รับความไว้วางใจในวันเดียวกัน
คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรีคณะนี้ ปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา พ.ศ. 2488 เล่ม 62 ตอน 52 หน้า 1426
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2488 คณะรัฐมนตรีคณะนี้ได้มีการเปลี่ยนแปลงตามลำดับ คือ
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่สภาผู้แทนราษฎรชุดที่ให้ความไว้วางใจได้สิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2488 โดยพระราชกฤษฎีกายุบสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2488 คณะรัฐมนตรีคณะนี้ได้รักษาการไปจนถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2489 ซึ่งเป็นวันตั้งนายกรัฐมนตรีใหม่ตามรัฐธรรมนูญ
ภาษาคาซาร์
ภาษาคาซาร์ เป็นภาษาที่พูดโดยเผ่าคาร์ซาร์ในเอเชียกลางในยุคกลาง อยู่ในภาษากลุ่มเตอร์กิก ใกล้เคียงกับภาษาฮั่น มีข้อโต้แย้งกันมากว่าภาษาคาซาร์ควรอยู่ในสาขาใดของภาษากลุ่มเตอร์กิกถ้าจะจัดให้อยู่ในกลุ่มนี้ บางคนเสนอว่าน่าจะจัดให้อยู่ในภาษากลุ่มอิหร่านหรือภาษากลุ่มคอเคเซียน อาจได้รับอิทธิพลจากภาษาเตอร์กิกโบราณและภาษาอุยกูร์
นักวิชาการอาหรับในยุคกลางจำแนกให้ภาษาคาซาร์คล้ายกับภาษาของชาวเติร์กเช่น ภาษาโอคุซ นอกจากนั้นภาษาคาซาร์และภาษากลุ่มโอคุซมีความใกล้เคียงกับภาษาอื่น เพราะภาษาบัลการ์อาจได้รับอิทธิพลจากภาษาเตอร์กิกโบราณและภาษาอุยกูร์ นักวิชาการปัจจุบันได้ตั้งสมมติฐานโอคุซโดยสันนิษฐานว่าภาษาคาซาร์มีจุดกำเนิดจากยุคของกอกเติร์ก ซึ่งเป็นไปได้ว่าภาษาเตอร์กิกโบราณแบบของกอกเติร์กมีการใช้เป็นภาษาทางการในช่วงต้นของประวัติภาษาคาซาร์แต่ไม่มีหลักฐานเหลืออยู่
ตัวอย่างของภาษาคาซาร์ที่เหลืออยู่ในปัจจุบันมีน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นชื่อที่ยังเหลืออยู่ในเอกสารทางประวัติศาสตร์ที่เหลืออยู่ในภาษาฮีบรู ภาษาคาซาร์ที่เหลืออยู่เป็นข้อความที่เขียนด้วยอักษรรูนส์แบบเตอร์กิก แต่ก็ยังพบภาษาคาซาร์ที่เขียนด้วยอักษรซีริลลิก อักษรกรีก อักษรฮีบรู อักษรละติน อักษรอาหรับหรืออักษรจอร์เจียในชุมชนที่ต่างกัน
ภาษาบัตส์
ภาษาบัตส์ เป็นภาษาของชาวบัตส์ที่อยู่แถบเทือกเขาคอเคซัส จัดอยู่ในภาษากลุ่มคอเคซัส มีผู้พูด 2,500 - 3,000คน เมื่อ พ.ศ. 2518 ภาษานี้ใช้เป็นภาษาพูดเท่านั้น ชาวบัตส์ในจอร์เจียใช้ภาษาจอร์เจียเป็นภาษาเขียน ภาษานี้ไม่สามารถเข้าใจกันได้กับภาษาเชเชนและภาษาอิงกุซทั้งที่อยู่ในกลุ่มย่อยนักเหมือนกัน
คำนามภาษาบัตส์มี 8 การก ซึ่งถือว่ามีมากที่สุดในบรรดาภาษากลุ่มคอเคซัสด้วยกัน ลักษณะเด่นของภาษานี้อีกอย่างหนึ่งคือมีการผันคำกริยาแสดงตัวแทนของการกระทำ เช่น มีการแยกระหว่าง as woʒe ฉันตกลงไป (โดยไม่ใช่ความผิดพลาดของฉัน) และ so woʒe ฉันตกลงไป (โดยความผิดพลาดของฉันเอง)
สงครามฤดูหนาว
สงครามฤดูหนาว (, , , , และอาจรู้จักกันในชื่อ สงครามโซเวียต-ฟินแลนด์ หรือ สงครามรัสเซีย-ฟินแลนด์) เป็นสงครามระหว่างสหภาพโซเวียตกับประเทศฟินแลนด์ เกิดในช่วงต้น ๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อฟินแลนด์ปฏิเสธไม่ยอมยกดินแดนบางส่วนและไม่ยอมให้โซเวียตสร้างฐานทัพเรือในดินแดนของตน
การโจมตีเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939) เมื่อทหารในกองทัพแดงราวหนึ่งล้านคนบุกเข้าจู่โจมตามแนวรบหลายจุดบริเวณพรมแดนระหว่างสหภาพโซเวียตกับฟินแลนด์ กองทัพฟินแลนด์บัญชาการโดยจอมพลมานเนอร์ไฮม์ สามารถต่อต้านการโจมตีได้อย่างมีประสิทธิภาพแม้ว่าจะมีกำลังพลน้อยกว่าฝ่ายโซเวียตมาก เพราะสภาพอากาศรวมไปถึงภูมิศาสตร์ที่ค่อนข้างได้เปรียบเนื่องจากเป็นฝ่ายรับในบ้านตัวเอง หนึ่งในนั้นคือวีรกรรมของซิโม แฮวแฮ ที่สามารถสังหารทหารโซเวียตได้ถึงมากกว่า 500 คน อย่างไรก็ตาม ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ทหารรัสเซียเข้าไปในฟินแลนด์ได้สำเร็จ หลังใช้ปืนใหญ่ระดมโจมตีแนวป้องกันตามคอคอดคาเรเลียซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของฟินแลนด์รวมทั้งการโจมตีทางอากาศตามเมืองสำคัญต่างๆ สงครามสิ้นสุดลงในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2483 (ค.ศ. 1940) เมื่อมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพมอสโก โดยฟินแลนด์ยอมยกดินแดนบางส่วนให้โซเวียตและยอมให้โซเวียตก่อสร้างฐานทัพเรือบนคาบสมุทรฮังโก การรุกรานฟินแลนด์ในครั้งนี้ทำให้สหภาพโซเวียตถูกขับออกจากสันนิบาตชาติ เพราะละเมิดสนธิสัญญาที่จะไม่รุกรานฟินแลนด์
โดม สุขวงศ์
โดม สุขวงศ์ (10 กันยายน พ.ศ. 2494 - ) นักวิชาการภาพยนตร์ ผู้ก่อตั้ง หอภาพยนตร์แห่งชาติ และโครงการอนุรักษ์ภาพยนตร์ในประเทศไทย อดีตผู้อำนวยการหอภาพยนตร์ องค์การมหาชน
โดม สุขวงศ์ เกิดที่จังหวัดภูเก็ต เติบโตในกรุงเทพมหานคร มีความสนใจในภาพยนตร์มาตั้งแต่เด็ก และเข้าศึกษาต่อที่ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีจุดมุ่งหมายจะเป็นนักทำภาพยนตร์ แต่กลับพบว่า การศึกษาที่นั่น ในขณะนั้น เน้นไปในด้านสื่อสารมวลชนด้านวิทยุ โทรทัศน์ และหนังสือพิมพ์ มากกว่าภาพยนตร์ คุยออกนิตยสาร "หนัง" (รายเดือน) และ "แมงมุม" (รายสัปดาห์) ร่วมกับ อัศศิริ ธรรมโชติ และเพื่อนๆอีก 2-3 คน
โดม สุขวงศ์ จบการศึกษาจาก คณะนิเทศศาสตร์บัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปีพุทธศักราช 2517 และเริ่มค้นคว้าและเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับภาพยนตร์ไทยด้วยตนเองจากห้องสมุดต่างๆ และจากการออกตระเวนดูหนัง ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2523 จากนั้นเขาจึงหันมาให้ความสนใจกับการเป็นนักวิชาการทางภาพยนตร์ และการเป็นนักวิจารณ์หนังแทน
ในปีพุทธศักราช 2524 โดม สุขวงศ์ เริ่มออกค้นหาฟิล์มภาพยนตร์ไทยเก่าๆ และมีความคิดที่จะอนุรักษ์ภาพยนตร์ไทย โดยริเริ่มโครงการร่วมกับแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพ และร่วมกับกรมศิลปากร ก่อตั้งหอภาพยนตร์แห่งชาติเป็นผลสำเร็จเมื่อในปีพุทธศักราช 2527 สำนักงานตั้งอยู่ที่บริเวณด้านหลังของหอศิลป์แห่งชาติ ถนนเจ้าฟ้า และได้ย้ายไปอยู่ที่ทำการใหม่เป็นการถาวรที่ ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2541 ในปีพุทธศักราช 2531 - 2553 เป็นลูกจ้างชั่วคราว และ ยังเป็นหัวหน้างานอนุรักษ์ภาพยนตร์ หอภาพยนตร์แห่งชาติ กรมศิลปากร
การลงประชามติว่าด้วยรัฐธรรมนูญแห่งฝรั่งเศส พ.ศ. 2543
การลงประชามติวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี "(Référendum sur le quinquennat présidentiel)" จัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2543 เป็นการลงประชามติเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบในการลดวาระการดำรงตำแหน่งของประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสจาก 7 ปี ลงเหลือ 5 ปี เหมือนกับประเทศอื่นๆ ในทวีปยุโรป
การลงประชามติครั้งนี้เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มีการงดออกเสียงเป็นจำนวนมาก กว่า 69.81% ของผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั้งหมดงดใช้สิทธิลงประชามติ
จุดประสงค์ของ "วาระการอยู่ในตำแหน่งเป็นเวลา 5 ปี" (Quinquennat) ก็เพราะต้องการที่จะให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลังจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสในทันที และผลการเลือกตั้งก็จะออกมาในแนวเดียวกัน และยังเป็นการหลีกเลี่ยงการบริหารร่วมกันภายในรัฐบาลอีกด้วย
รายชื่อคณะพยาบาลศาสตร์ในประเทศไทย
รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยที่เปิดสอนวิชาพยาบาลศาสตร์
นุภาพ สวันตรัจฉ์
นุภาพ สวันตรัจฉ์ นักทำโฆษณา นักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ ปัจจุบันเป็นประธานเครือข่ายศิลปินเพื่อชีวิต
นุภาพ สวันตรัจฉ์ จบการศึกษาจากโรงเรียนเพาะช่าง 
แล้วทำงานในสายงานครีเอทีฟและโฆษณา เคยทำงานเป็นดีไซเนอร์ ที่บริษัทในเครือสุโกศล เมื่อประมาณ พ.ศ. 2523 เคยเป็นครีเอทีฟไดเรกเตอร์ ของบริษัทโฆษณา ในเครือลินตาส
นุภาพ สวันตรัจฉ์ ศึกษาดนตรีเพิ่มเติมจาก โกวิท นิลจันทร์ มีผลงานชิ้นแรกเป็นอัลบั้มเดี่ยว ชุด "แป๊ะเจี๊ยะ" ในแนวร็อก กับค่ายไนท์สปอต โดยใช้นักดนตรีต่างประเทศ บันทึกเสียงที่ประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2527 และจากนั้นมีผลงานคู่กับชัคกี้ ธัญญรัตน์ อัลบั้ม "ศรัทธา" เมื่อ พ.ศ. 2528 จากนั้นทำอัลบั้มร่วมกับ พรชัย วงษ์ชีพ ในนามวง "มิติ" มีผลงานชุดที่สอง กับวง "บิ๊กโบ" ในแนวพ็อพร็อก ชื่ออัลบั้ม ”ปฏิวัติความเครียด” สมาชิกในวงประกอบด้วย พรชัย วงษ์ชีพ, พิทูร บุณยะปานะ, อนุสรณ์ พัฒนกุล,จเร อับดุล ลาฮิม และเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับ อรสา สีบุญเรือง แนวโพรเกรสซีฟร็อก อัลบั้ม "เดียวดาย"
นุภาพ มีผลงานเดี่ยว ในปี พ.ศ. 2536 ใช้ชื่อว่า "Nupachino" ชื่ออัลบั้ม "Lonely Planet" กับค่ายโซนี่มิวสิค เปลี่ยนเป็นดนตรีแนวพื้นบ้านไทย ผสมผสานกับดนตรีตะวันออก โดยเขานำซีตาร์ เครื่องดนตรีอินเดียมาใช้ในผลงานด้วย อัลบั้มนี้ได้รางวัลสีสันอวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2537 นุภาพตั้งบริษัทโฆษณาเป็นของตัวเอง ชื่อ บริษัท วอยซ์ สตูดิโอ นอกจากนี้ยังมีผลงานแต่งเพลงโฆษณา และเล่นดนตรีเป็นบางครั้ง มีผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์ "ครูแก แรงรัก แรงอาถรรพ์" ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2547 ที่สร้างจากเรื่องสั้นของ มนัส จรรยงค์
นอกเหนือจากผลงานของตัวเองแล้ว นุภาพยังเป็นผู้แต่งคำร้อง และทำนอง ให้กับศิลปินอื่นๆ เช่น แกรนด์เอ็กซ์
ในปี พ.ศ. 2550 นุภาพมีผลงานในแนวเวิลด์มิวสิก ใช้ชื่อว่า Nupachino & Friends ชื่ออัลบั้ม "Escape From Bangkok" เริ่มวางจำหน่ายวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
อำเภอพิบูลย์รักษ์
อำเภอพิบูลย์รักษ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี
อำเภอพิบูลย์รักษ์ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพิบูลย์รักษ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพิบูลย์รักษ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่