hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ปลากระดูกอ่อน
ปลากระดูกอ่อน (ชั้น: Chondrichthyes; ) เป็นชั้นของปลาจำพวกหนึ่ง ซึ่งมีโครงสร้างกระดูกประกอบไปด้วยเซลล์กระดูกอ่อนอย่างเดียว โดยมีหินปูนมาประกอบเป็นบางส่วน ส่วนมากมีเหงือกแยกออกเป็นช่อง 5 ช่อง มีเกล็ดแบบพลาคอยด์ ที่จะไม่โตไปตามตัว มีลักษณะสากเมื่อสัมผัส ตัวผู้มีรยางค์เพศที่ครีบท้องเป็นติ่งยื่นเรียก แคลสเปอร์ หรือที่ในภาษาไทยเรียก เดือย โดยมากจะออกลูกเป็นตัว ขากรรไกรแยกออกจากกะโหลก ปลาจำพวกนี้พบทั่วโลกประมาณ 800 ชนิด เป็นปลากินเนื้อ ส่วนมากเป็นปลาทะเล ในน้ำจืดมีเพียงไม่กี่สิบชนิด มีหลายอันดับ หลายวงศ์ หลายสกุล โดยปลาในกลุ่มปลากระดูกอ่อนนี้ที่รู้จักกันดี ก็ได้แก่ ปลาฉลาม, ปลากระเบน, ปลาฉนาก, ปลาโรนัน เป็นต้น
ปลากระดูกอ่อนส่วนใหญ่มีรูปร่างเรียวยาว ยกเว้น ปลากระเบน ที่มีรูปร่างแบน ส่วนใหญ่อยู่ในทะเล พบในน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด เช่น ปลากระเบนน้ำจืด มีขนาดแตกต่างกันตามแต่ละสกุล แต่ละชนิด ตั้งแต่มีความยาวเพียงไม่ถึงหนึ่งฟุต จนถึง 20 เมตร หนักถึง 34 ตัน คือ ปลาฉลามวาฬ ("Rhincodon typus") ซึ่งเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ปลากระดูกอ่อนแบ่งเป็น 2 ชั้นย่อย ดังนี้
ปัจจุบัน มีความเชื่อว่า ปลากระดูกอ่อนนี้มิอาจป่วยเป็นโรคมะเร็งได้ เนื่องจากในเซลล์กระดูกอ่อนซึ่งเป็นองค์ประกอบใหญ่ของกระดูกในร่างกายนั้น มีสารโปรตีนที่ช่วยยับยั้งในการเกิดเซลล์มะเร็ง จึงมีการสกัดเซลล์กระดูกอ่อนจากปลากระดูกอ่อนโดยเฉพาะ ปลาฉลาม ผลิตเป็นยาจำหน่ายโดยทั่วไป
แท้ที่จริงแล้ว ความเชื่อดังกล่าวยังมิได้พิสูจน์ทราบทางวิทยาศาสตร์และการแพทย์ และเรื่องที่ว่าปลากระดูกอ่อนมิอาจป่วยเป็นโรคมะเร็งนั้นก็มิได้เป็นความจริงแต่อย่างใด
วงศ์ปลากระเบนธง
วงศ์ปลากระเบนธง () เป็นวงศ์ของปลากระเบนวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Dasyatidae (/แด-ซี-แอท-อิ-ดี้/) พบได้ทั้งน้ำจืดสนิท, น้ำกร่อย และทะเล มีรูปร่างแบนราบ ไม่มีครีบหลัง ส่วนครีบอกแผ่กว้างรอบตัว ปากอยู่ด้านล่าง ตาอยู่ด้านบน มีช่องน้ำเข้า 1 คู่อยู่ด้านหลัง มีขากรรไกรและฟันที่แข็งแรงจำนวนมากเรียงติดต่อกันเป็นแถว ใช้ขบกัดสัตว์เปลือกแข็งซึ่งเป็นอาหารหลักได้ดี ผิวหนังเรียบนิ่มไม่มีเกล็ด ยกเว้นบริเวณกลางหลัง
มีส่วนหางที่ยาวเหมือนแส้ ซึ่งคนโบราณนิยมตัดหางมาทำเป็นแส้ เรียกว่า "แส้หางกระเบน" ที่โคนหางมีเงี่ยงแหลมอยู่ 1-2 ชิ้น (พบมากสุดถึง 4 ชิ้น) ที่อาจยาวได้ถึง 31 เซนติเมตร เป็นอาวุธใช้สำหรับป้องกันตัว มีพิษแรง มีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) ประมาณ 6 และเมื่อหักไปแล้วงอกใหม่ได้ มักมีผู้ถูกแทงบ่อย ๆ เพราะไปแตะถูกเข้าโดยไม่ระวัง เช่น เท้าไปถูกเข้าระหว่างที่ปลาฝังตัวอยู่ใต้ทราย ขณะที่เดินบริเวณหาด เพราะมีพฤติกรรมมักฝังตัวอยู่ใต้พื้นทราย โดยโผล่มาแค่ส่วนตาและเงี่ยงหางเท่านั้น
จากการที่มีตาอยู่ด้านบนแต่ปากอยู่ด้านล่างทำให้ไม่สามารถมองเห็นอาหารได้เวลาจะกิน จึงมีอวัยวะรับกลิ่นและอวัยวะรับคลื่นไฟฟ้าในการบอกตำแหน่งของอาหาร แพร่ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัว โดยมีการสืบพันธุ์ในฤดูหนาว ตัวผู้จะว่ายน้ำตามประกบตัวเมียอย่างใกล้ชิดและมักกัดบริเวณขอบลำตัวของตัวเมีย เมื่อจะผสมพันธุ์ตัวผู้จะว่ายไปอยู่ด้านบนแล้วปล่อยน้ำเชื้อเข้าสู่ตัวเมีย โดยส่วนมากจะออกลูกคราวละ 5-10 ตัว
ในเลือดของปลาวงศ์นี้มีสารประกอบของยูเรีย จึงมีกลิ่นคล้ายปัสสาวะ
ปัจจุบันพบทั้งหมด 8 สกุล ได้แก่ (บางข้อมูลจัดให้แค่ 7)
ปลาในวงศ์ปลากระเบนธงพบทั้งหมดประมาณ 70 ชนิด ที่พบในประเทศไทยมีทั้งหมด 21 ชนิด อาทิ
เงี่ยงหางของปลากระเบนนั้น มีลักษณะเป็นแท่งแบนยาว มีส่วนปลายแหลม ขอบทั้งสองข้างมีรอยหยักเป็นฟันเลื่อย ด้านบนมีร่องจากโคนถึงปลายกลุ่มเซลล์สร้างพิษหรือต่อมพิษ อยู่ใต้ผิวชั้นนอก
พิษจากเงี่ยงหางของปลาในวงศ์นี้ไม่อาจทำให้แก่ชีวิตได้ โดยพิษมีคุณสมบัติเป็นสารโปรตีนจะซึมผ่านทางบาดแผล โดยมีน้ำพิษสีเทาหรือใส และดูดซึมเข้าระบบทางเดินอาหาร จะเกิดการอักเสบ เจ็บปวด เช่นเดียวกับพิษของงูหางกระดิ่ง นอกจากนี้แล้วยังมีเอนไซม์ในการทำลายเนื้อเยื่อได้อีกด้วย ในบุคคลที่มีอาการแพ้มากจะทำให้มีไข้ได้ และบาดแผลอาจลุกลามได้ แต่ไม่ถึงขั้นเสียชีวิต แต่ในกรณีที่ สตีฟ เออร์วิน พิธีกรรายการโทรทัศน์ชาวออสเตรเลียที่เสียชีวิตเพราะถูกเงี่ยงของปลากระเบนชายธงแทงแล้วเสียชีวิตนั้น มิได้เกิดจากพิษโดยตรง แต่เป็นเพราะถูกแทงเข้าที่อวัยวะสำคัญคือ หัวใจ ประกอบอยู่ใต้น้ำด้วย ทำให้น้ำท่วมปอดจนเสียชีวิต
ปัจจุบันนี้ยังไม่มีเซรุ่มแก้พิษปลากระเบน ซึ่งวิธีการปฐมพยาบาลขั้นต้น ให้กดบริเวณปากแผลด้วยผ้าสะอาดหนา ๆ เพื่อห้ามเลือด จากนั้นให้แช่บาดแผลในน้ำอุ่นจัดที่มีอุณหภูมิประมาณ 43–45 องศาเซลเซียส หรือใช้ผ้าชุบน้ำร้อนพันรอบบริเวณที่ปวดประมาณ 30–60 นาที หรือเอาอวัยวะส่วนที่โดนแทงไปอังไฟ เพราะความร้อนจะทำลายโปรตีนของพิษ อาการปวดจะค่อยทุเลาลง พิษจะคลายไปเองภายใน 24 ชั่วโมง หากมีอาการแพ้มากให้รีบนำส่งโรงพยาบาล
สถานีรถไฟนาบอน
สถานีรถไฟนาบอน ตั้งอยู่บนถนนเทศบาล 7 ตำบลนาบอน อำเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟระดับ 3 ของทางรถไฟสายใต้
เอ็ม x ซีโร่
เอ็ม x ซีโร่ () เป็นชื่อการ์ตูนญี่ปุ่น แนวขำขันและเวทมนตร์ เขียนโดย ยาสึฮิโร่ คาโน่ ผู้เขียน เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่ม คุซึมิ ไทงะ ที่ต้องการไปสอบเข้าโรงเรียนเอกชนเซย์นางิ แต่ก็ต้องสอบตกในการสอบสัมภาษณ์ด้วยคำถามที่ว่า "ถ้ามีเวทมนตร์ แล้วจะทำอะไร" เขากลับตอบไปว่า "ครองโลก" แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถเข้าเรียนได้ เพราะไปร่วงรู้ว่าโรงเรียนนี้จริงๆแล้ว เป็นโรงเรียนเวทมนตร์
เอ็ม x ซีโร่ ถูกตีพิมพ์ลงในโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 2549 จนถึง 19 พฤษภาคม 2551 รวมทั้งหมด 10 เล่มจบ ในไทยลิขสิทธิ์โดย เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ ตีพิมพ์ลงในบูมรายสัปดาห์ ออกมาครบทั้ง 10 เล่มแล้วเช่นกัน
คุซึมิ ไทงะ ได้มายังโรงเรียนเอกชนเซย์นางิเพราะอยากพบกับ ไอกะ เด็กสาวที่ตนเองหลงรัก แต่ทว่า ที่ปรากฏแก่สายตาของเขานั้น...กลับเป็นโรงเรียนเวทมนตร์ที่ซึ่งทั้งอาจารย์และนักเรียนสามารถใช้เวทมนตร์ได้ไปซะนี่! คุซึมิได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเซย์นางิด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง (จากการไปหาเรื่องกับ อาจารย์ฮิอิรางิ เค็นจิโร่ พ่อของไอกะ) ทว่าเขากลับถูกเข้าใจผิดว่าเป็นนักเวทย์ระดับมืออาชีพทั้งๆที่ไม่มีพลังเวทย์แม้แต่น้อยและต้องเผชิญกับความยุ่งยากแทบทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกเพื่อนร่วมชั้นจับตามองในการฝึกเวทมนตร์ภาคปฏิบัติเข้าซะอีก หากถูกจับได้ว่าไม่มีพลังเวทย์ก็จะถูกไล่ออก และถูกลบกระทั่งความทรงจำไปด้วย... เพื่อไม่ให้เรื่องกลายเป็นแบบนั้น คุซึมิจึงต้องแก้ปัญหาเรื่องการใช้ชีวิตในโรงเรียนโดยไม่ใช้เวทมนตร์ให้ได้ บั้นปลายชีวิตในรั้วโรงเรียนของ คุซึมิจะเป็นอย่างไรต่อไป!?
เลือดสุพรรณ
เลือดสุพรรณ เป็นบทละครอิงประวัติศาสตร์ ถูกประพันธ์โดย พลตรีหลวงวิจิตรวาทการ ถูกแสดงครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2479 ละครแบบผสม คือมีทั้งบทพูดแบบละครพูด มีทั้งการรำแบบละครรำ มีเพลงร้องทั้งเพลงไทยเดิม และเพลงไทยสากล 
เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการศึกระหว่างไทยและพม่า โดยมีเนื้อหาปลุกใจให้รักชาติตามนโยบายของนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น คือ พลโทหลวงพิบูลสงคราม โดยเนื้อหาเป็นการประพันธ์ขึ้นมาใหม่จากจินตนาการ โดยมิได้อิงมาจากประวัติศาสตร์หรือพงศาวดารฉบับใดแต่อย่างใด นอกจากนี้ เลือดสุพรรณ ยังเป็นชื่อของเพลงประกอบละคร ที่หลวงวิจิตรวาทการ ประพันธ์ทั้งคำร้องและทำนอง สำหรับละครเรื่องนี้ด้วย
เลือดสุพรรณ ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2494 และถูกสร้างเป็นภาพยนตร์อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2522 กำกับโดยเชิด ทรงศรี นำแสดงโดย ลลนา สุลาวัลย์ และไพโรจน์ สังวริบุตร ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ลลนา สุลาวัลย์ ถูกเสนอชื่อ 1 ใน 5 เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองพระสุรัสวดี ปี 2524
วันที่ 4 ตุลาคม 2561 หอภาพยนตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) กระทรวงวัฒนธรรม ประกาศให้ภาพยนตร์เรื่อง เลือดสุพรรณ เป็นมรดกภาพยนตร์ของชาติ ครั้งที่ 8 ประจำปี พ.ศ. 2561
(ซ้ำ)
พ่อปลาไหล
พ่อปลาไหล เป็นนิยายตลก บทประพันธ์ของ กนกเรขา หรือ ทมยันตี ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารสกุลไทย เป็นเรื่องราวของอุลิต ชายจอมเจ้าชู้ทีขึ้นชื่อว่า "พ่อปลาไหล" และ จันทนี ลูกสาวของขุนรอน ผู้หาญอาสากล้าแต่งงานเพื่อปราบพ่อปลาไหลอย่างอุลิต ในขณะที่หลวงณรงค์สงครามชัย พ่อของอุลิต ก็คิดจะเคลม น้าเพ็ญ น้องเมียของตนเอง หลังจากที่อุลิตแต่งงานแล้ว กลับหาช่องทางวางแผนที่จะหนีเที่ยวอยู่เรื่อยๆ โดยมีขุนรอนผู้เป็นพ่อตาของอุลิตและเป็นพ่อของจันทนี มาเป็นคู่หูร่วมด้วย
พ่อปลาไหล ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายครั้ง ภาพยนตร์ฉบับที่มีชื่อเสียงที่สุด กำกับโดยเชิด ทรงศรี ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นภาพยนตร์ 16 มม. ที่ทำรายได้สูงสุดในประเทศไทย นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี เพชรา เชาวราษฎร์ ต่อมา เชิด ทรงศรี นำเรื่อง พ่อปลาไหล มาสร้างอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2524 นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี เนาวรัตน์ ยุกตะนันทน์ ลลนา สุลาวัลย์ นันทนา เงากระจ่าง ธิติมา สังขพิทักษ์ และทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์
พ่อปลาไหล ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ 2 ครั้ง ได้แก่ 
พ่อปลาไหล ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้ว 4 ครั้ง ได้แก่
ลูกสาวกำนัน 2
ลูกสาวกำนัน ภาค 2 (พ.ศ. 2526) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของ ลูกสาวกำนัน (พ.ศ. 2524) ทั้งสองเรื่องกำกับการแสดงโดยสมบัติ เมทะนี
ลูกสาวกำนัน ภาค 2 นำแสดงโดย จารุณี สุขสวัสดิ์ ทูน หิรัญทรัพย์ อำภา ภูษิต ลลนา สุลาวัลย์ สมบัติ เมทะนี และ นิภาพร นงนุช
ภาษากาตา โกโลก
ภาษากาตา โกโลก เป็นชื่อของภาษาสัญลักษณ์ในเกาะบาหลีตอนเหนือ ใช้ในการสื่อสารระหว่างคนหูหนวกกับคนปกติ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาบาหลี ที่ใช้เป็นภาษาพูด และต่างจากภาษาสัญญลักษณ์อื่นๆ คนหูหนวกที่ใช้ภาษานี้ จะสร้างวัฒนธรรมของตนเอง เช่นศิลปะป้องกันตัว และระบำคนหูหนวก
ภาษากาลาซาอลา
ภาษากาลาซาอลา หรือภาษากาลาซา หรือ ภาษาไวกาลี เป็นภาษาของชาวกาลาซา ในนูริสถานซึ่งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดกุนาร์ ในอัฟกานิสถาน จัดอยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรป สาขาอินโด-อิหร่าน มีผู้พูดประมาณ 1,500 คน รากศัพท์ของภาษานี้ ใกล้เคียงกับภาษาเตรกามีถึง 76-80%
ภาษากุมซารี
ภาษากุมซารี ใช้พูดในเผ่าซิฮุห์ ซึ่งอาศัยอยู่ที่เขตกุมซาร์ ในคาบสมุทรมูซันดัม ประเทศโอมาน เป็นภาษากลุ่มอิหร่านภาษาเดียว ที่ใช้พูดในคาบสมุทรอาระเบีย ผู้พูดภาษานี้ เป็นลูกหลานของชาวประมง ที่เคยอยู่ในอ่าวเปอร์เซียและอ่าวโอมาน พัฒนามาจากภาษาเปอร์เซียสมัยใหม่ ใกล้เคียงกับภาษามินาบีสำเนียงหนึ่ง ในบาโลชิสถานใต้ คำศัพท์และไวยากรณ์เป็นแบบภาษากลุ่มอินโด-อิหร่าน แม้จะมีคำจากภาษาอาหรับปนอยู่มากในชีวิตประจำวัน ผู้ใช้เป็นภาษาแม่มีราว 10,000 คน ในขณะที่สมาชิกของเผ่ามี 21,000 คน (พ.ศ. 2543) สมาชิกของเผ่ารุ่นใหม่ หันไปใช้ภาษาอาหรับแทน
คมพยัคฆ์ จ.เจริญ
คมพยัคฆ์ จ.เจริญ สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 3 (น็อค 2) แพ้ 6
ภูเก็ตคิงส์คัพรีกัตต้า
ภูเก็ตคิงส์คัพรีกัตต้า () คือ การแข่งขันเรือใบชิงถ้วยพระราชทาน ภูเก็ต คิงส์คัพ รีกัตต้า จัดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2530 เป็นการแข่งขันในระดับนานาชาติ โดยในแต่ละปี จะมีเรือใบที่เข้าร่วมการแข่งขันกว่า 100 ลำ พร้อมด้วยนักกีฬา 2,000 คนจากทั่วโลก และมักจัดในช่วงเดือนพฤศจิกายน ถึง ธันวาคม ณ บริเวณหาดกะตะ จังหวัดภูเก็ต ของทุกปี
แบ่งออกเป็น 10 ประเภท คือ:
อดิศัย โพธารามิก
อดิศัย โพธารามิก เกิดเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2483 มีพี่ชายคนเดียว ชื่อ นายแพทย์ยุทธ โพธารามิก สมรสกับ รองศาสตราจารย์ ดร.พิชนี โพธารามิก กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี อาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีบุตร 1 คน ชื่อ พิชญ์ โพธารามิก เป็นเจ้าของบริษัทเครือ โมโน กรุ๊ป
อดิศัย โพธารามิก หรือ ดร.อดิศัย โพธารามิก จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จาก โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย พ.ศ. 2500 
ก่อตั้ง บริษัท จัสมิน อินเตอร์เนชั่นแนล และได้งานโครงการโทรศัพท์ต่างจังหวัด 1.5 ล้านเลขหมาย โครงการสื่อสารภายในประเทศด้วยดาวเทียม (TDMA) ระบบสื่อสารเพื่อบริการธุรกิจผ่านดาวเทียม (ISBN) และเคเบิลใยแก้วใต้น้ำ โดยมีตำแหน่งเป็นซีอีโอของ ทีทีแอนด์ทีและจัสมิน
ประเสริฐ ทองเจริญ
ศ.นพ.ประเสริฐ ทองเจริญ (เกิด 2 มกราคม พ.ศ. 2476) เป็นผู้ชำนาญไข้หวัดนกและโรคซารส์ (SARS) ผู้เผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับโรคทั้งสองนี้เป็นรายแรก ๆ ในเมืองไทย ต่อมาได้เข้ารับรางวัล Public Health Recognition Award จากสมาพันธ์การศึกษาด้านสาธารณสุขแห่งภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ในที่ประชุมวิชาการนานาชาติด้านสาธารณสุขภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก ( 38th APACPH Conference) ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 3 - 6 ธ.ค. 49 ที่โรงแรมรามาการ์เดนส์ กรุงเทพฯ
ธฤติ โนนศรีชัย
ธฤติ โนนศรีชัย เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2526 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย รุ่น 148 และเข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรีที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะรัฐศาสตร์ และเป็นผู้เล่นชุดกีฬามหาวิทยาลัยโลกครั้งที่ 24 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ
ณัฐพงษ์ สมณะ
ณัฐพงษ์ สมณะ นักฟุตบอลทีมชาติไทย สังกัดสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี ในตำแหน่งกองหลัง
ณัฐพงษ์ สมณะ เกิดเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ที่จังหวัดเชียงใหม่ มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน เป็นบุตรคนสุดท้อง สมัยเด็กศึกษาที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา ปัจจุบันศึกษาที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม
จริยธรรมแพทย์
จริยธรรมแพทย์ () เป็นส่วนหนึ่งของจริยศาสตร์ประยุกต์ (applied ethics) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวิชาจริยศาสตร์ (Ethics) ในวิชาปรัชญา (Philosophy) วิชานี้นำเสนอวิธีปฏิบัติบนพื้นฐานหลักจริยธรรมว่าแพทย์และพยาบาลควรปฏิบัติต่อคนใข้อย่างไรจึงจะถูกต้องและเหมาะสม แต่ละประเทศก็จะมีองค์ความรู้ในสาขานี้แตกต่างกันบ้าง เหมือนกันบ้าง องค์ความรู้ที่ตกผลึกในสังคมตะวันตกนั้น ได้แนะนำให้ผู้อยู่ในสาขาแพทย์และพยาบาลปฏิบัติต่อผู้ป่วยดังต่อไปนี้นอกจากหลักปฏิบัติเหล่านี้แล้ว ผู้บรรยายวิชานี้ จะนำองค์ความรู้จากศาสนาและวัฒนธรรมท้องถิ่นให้เห็นว่าคล้ายคลึงหรือแตกต่างจากองค์ความรู้ในประเทศตะวันตกอย่างไร เพื่อให้ผู้ป่วยได้ประโยชน์สูงสุดจากการดูแลรักษาของแพทย์และพยาบาล
ปลาสะนากยักษ์
ปลาสะนากยักษ์ () ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Aaptosyax grypus" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Danioninae 
รูปร่างเรียวยาวทรงกระบอก ปากกว้าง ขากรรไกรโค้งคล้ายกรรไกรตัดหมาก ตามีเยื่อไขมันคลุม เกล็ดเล็กมาก ลำตัวสีเงินวาวเหลือบเหลืองทอง ครีบสีส้มเรือ ๆ มีขนาดประมาณ 60 - 100 เซนติเมตร ใหญ่สุดได้ถึง 1.5 เมตร จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Aaptosyax"
มีพฤติกรรมมักล่าเหยื่อ คือ ปลาที่อยู่ตามผิวน้ำ ผสมพันธุ์ในฤดูร้อน ลูกปลาวัยอ่อนเลี้ยงตัวในลำธารและแม่น้ำสาขา 
พบเฉพาะแม่น้ำโขงที่เดียวในโลกเท่านั้น
เป็นปลาที่หายากมาก ปัจจุบัน มีสถานะใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาสะนาก", "ปลาสะนากปากเบี้ยว", "ปลาสะนากปากบิด" เป็นต้น
ปลาน้ำหมึกโคราช
ปลาน้ำหมึกโคราช หรือ ปลานางอ้าวโคราช เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Opsarius koratensis" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างเพรียวยาว ปากกว้างปลายแหลม เกล็ดใหญ่ค่อนข้างบาง มีลายขีดข้างลำตัวเล็กสีน้ำเงินตามแนวตั้ง ครีบสีเหลือง มีแต้มสีน้ำเงินหรือสีคล้ำอยู่ตรงกลางระหว่างขากรรไกรล่าง ในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้จะมีสีสันสดใส มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
เป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ แมลง แมลงน้ำ แพลงก์ตอน ลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงในฤดูผสมพันธุ์ ปลาตัวอ่อนเลี้ยงตัวชายฝั่งของแม่น้ำและลำธารที่อยู่ พบในลำธารในป่าและบริเวณเชิงเขาในภาคเหนือและภาคอีสานของประเทศไทย รวมทั้งพบในแม่น้ำโขงด้วย
เป็นปลาที่พบชุกชุม และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาน้ำหมึก" หรือ "ปลาแปบ" เป็นต้น
ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัล
ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัล คือ ตัวละครที่บริษัทแบนเพรสโตสร้างขึ้นเฉพาะสำหรับเกมซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
มาซากิเป็นตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลตัวแรก และไซบัสเตอร์ หุ่นยนต์ของเขาก็เป็นหุ่นยนต์แบนเพรสโตออริจินัลตัวแรกเช่นกัน มาซากิปรากฏตัวครั้งแรกในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 2 และหลังจากนั้นก็มีบทบาทในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็นหลายภาค ได้แก่ ภาค 3, มาโซคิชิน, 4, อัลฟา, อัลฟาไกเด็น, ออริจินัลเจเนเรชัน, และออริจินัลเจเนเรชัน 2 มาซากิเป็นตัวละครเอกในภาคมาโซคิชินและมีบทเป็นตัวประกอบในภาคอื่นๆ
มาซากิเป็นชาวญี่ปุ่น อายุ 17 ปี มีนิสัยหุนหันพลันแล่น ชอบทำก่อนคิด นอกจากนี้ยังเป็นคนหลงทางง่าย ซึ่งทำให้เขาหลงเข้าไปพัวพันกับสงครามต่างๆ โดยไม่ตั้งใจ นอกจากนี้ยังวางตัวต่อหน้าผู้หญิงไม่เป็น แต่มีตัวละครหญิงหลายคนชอบเขา
ในมาโซคิชิน ลอรด์ออฟดิเอเลเมนทัล มาซากิถูกจักรพรรดิแห่งอาณาจักรลานกรานอัญเชิญไปยังโลกใต้พิภพลากิอาส เพื่อเป็นคนขับหุ่นมาโซคิชิน โดยในตอนแรกเขาขับมาโซคิชินจาโอม แต่ภายหลังถูกไซบัสเตอร์ มาโซคิชินที่แข็งแกร่งที่สุด เลือกให้เป็นคนขับ เนื่อเรื่องของมาโซคิชินแบ่งออกเป็นสองส่วน ในส่วนแรก วีรบุรุษและขุนพลของลานกรานชื่อเซโอรูทรับมาซากิเป็นบุตรบุญธรรม แต่ไม่นานเซโอรูทก็ถูก ชู ชิราคาวะ ฆ่า เป็นเหตุให้มาซากิโกรธแค้นชูมาก และออกจากลากิอาสมายังโลกมนุษย์เพื่อตามล่าชู
บทบาทของมาซากิในซุปเปอร์โรบอทไทเซ็น 2 และ 3 เล่าเรื่องราวขณะที่มาซากิตามล่าชูในโลกมนุษย์ มาซากิเข้าร่วมกองทัพลอนโดเบลล์ ต่อสู้กับดีไวน์ครูเซเดอร์ และสามารถสังหารชูได้ในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 3
เนื้อเรื่องตอนที่สองของมาโซคิชินเริ่มขึ้นหลังจากมาซากิเดินทางกลับลากิอาสอีกครั้ง เขาพบว่าลานกรานอยู่ใต้การปกครองของ ฟีลลอร์ด กราน บิลเซอา โอรสของจักรพรรติคนเก่า และกำลังทำสงครามกับประเทศเพื่อนบ้านชื่อชูเทโดเนียส ตอนแรกมาซากิช่วยฟีลลอร์ดทำสงคราม แต่เป็นศัตรูกันภายหลังจากที่รู้ว่าฟีลลอร์ดตั้งใจจะยึดครองลากิอาส มาซากิยังพบว่าชูถูกผู้บูชาจอมมาร ชิวา วอลครัสส์ ชุบชีวิต แต่ท้ายที่สุดเขาและชูกลับช่วยกันปราบจอมมารวอลครัสส์ได้สำเร็จ
ในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 4 และเอฟ มาซากิเดินทางกลับมายังโลกมนุษย์อีกครั้งเพื่อช่วยลอนโดเบลล์ทำสงครามกับกองทัพมนุษย์ต่างดาวเกสท์
ในซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น อัลฟา มาซากิช่วยลอนโดเบลล์ทำสงครามกับจักรวรรดิบัลมาร์ในระหว่างที่เขาตามล่าชู มาซากิและตัวละครจากมาโซคิชินหลายตัวมีบทบาทค่อนข้างมากในภาคอัลฟาไกเด็น โดยพวกเขาร่วมมือกับกองทัพพรีเวนเตอร์ (ลอนโดเบลล์เก่า) ต่อสู้กับกองทัพไตตันส์ มาซากิต่อสู้กัยชูและสามารถทำให้ เนโอแกรนซัน หุ่นยนต์ของชูเสียหายเป็นอย่างมาก ทำให้เกิดรอยแตกในมิติเวลาซึ่งส่งพรีเวนเตอร์ไปในอนาคต หลังจากพรีเวนเตอร์กลับมายังเวลาในปัจจุบันได้ มาซากิสู้กับชูอีกครั้งและสามารถสังหารชูได้สำเร็จ หลังจากนั้นจึงเดินทางกลับลากิอาส
ในภาคออริจินัลเจเนเรชันทั้งสองภาค มาซากิเดินทางมาโลกมนุษย์เพื่อตามล่าชูเหมือนกับในภาคอัลฟา มาซากิเข้าร่วมเป็นสมาชิกของยานฮากาเนะ ช่วยยานฮากาเนะต่อสู้กับดีไวน์ครูเซเดอร์ พวกแอโรเกเตอร์ อินสเปคเตอร์ และไอนสท์ ตามลำดับ มาซากิพบชูระหว่างทางหลายครั้ง แต่มักถูกสถานการณ์บังคับให้ร่วมมือกับชู หรือถ้าสู้กันก็แพ้ชูอยู่ทุกครั้งไป
จินดามณี (ตำรา)
จินดามณี เป็นแบบเรียนภาษาไทย มีเนื้อหาครอบคลุมเรื่อง การใช้สระ พยัญชนะ วรรณยุกต์ การแจกลูก การผันอักษร อักษรศัพท์ อักษรเลข การสะกดการันต์ การแต่งคำประพันธ์ ชนิดต่าง ๆ และกลบท ปรากฏกลบท อยู่ 60 ชนิด มีทั้งจินดามณี แต่งขึ้นในสมัยอยุธยาตอนกลาง โดยพระโหราธิบดี ในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (แต่บางข้อมูลเชื่อว่าอาจจะแต่งก่อนหน้านั้นนับร้อยปี คือ แต่งในรัชสมัยของสมเด็จพระเอกาทศรถ) และยังเป็นแบบเรียนเล่มแรกของไทยด้วย และจากการที่จินดามณีของพระโหราธิบดี เป็นแบบเรียนไทยมาก่อนจนเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของแบบเรียนไทย ทำให้หนังสือแบบเรียนไทยในยุคต่อมาหลายเล่มใช้ชื่อตามว่า "จินดามณี" เช่นเดียวกัน เช่น จินดามณีฉบับความแปลก จินดามณีครั้งแผ่นดินพระเจ้าบรมโกศ จินดามณีฉบับกรมหลวงวงษาธิราชสนิท จินดามณีฉบับพิมพ์ของหมอสมิท และจินดามณีฉบับพิมพ์ของหมอบรัดเล
พระไภรวะ
พระไภรวะ (; การถอดรูปเป็นอักษรไทยบางครั้งอาจเขียนเป็น "ไภรพ") หรือ พระอิศวรปางดุร้าย เป็นปางหนึ่งของพระศิวะ ซึ่งชาวไทยเรียกว่า "พระพิราพ" ซึ่งเป็นครูในนาฏกรรม มีในนิกายตันตระ สาเหตุที่ทำให้มีลักษณะที่น่ากลัว เนื่องจากจะทำให้ศาสนิกเกรงกลัวพลอำนาจของเทพเจ้า พระอิศวรไภรพนั้นมีอยู่มี 2 แบบ คือ
บางคนเข้าใจกันว่ากาฬไภรพ และเศวตไภรพ เป็นองค์เดียวกับพระแม่กาลี เพราะเห็นความดุร้าย แยกเขี้ยวยิงฟัน และมีการนำเลือดมาสังเวย แต่ความจริง ไภรพ ก็คือพระนามของพระอิศวรปางดุร้าย
กาศีลิงคพิราปปา เป็นไภรวะปางที่มีผู้นับถือมากในพาราณสี ใเป็นปางดุของพระอิศวรที่ตัดเศียรที่ห้าของพระพรหม หลังจากนั้นไภรวะต้องใช้บาปด้วยเป็นขอทาน มีศีรษะพระพรหมเป็นบาตรติดมือไป จนมาถึงเมืองพาราณสี ศีรษะพระพรหมหลุดจากมือ ไภรวะจึงเป็นเทพประจำเมืองพาราณสี มีหน้าที่กินบาปของผู้นำเนื้อดิบกับเหล้ามาเซ่น ชาวพาราณสีสร้างรูปเคารพของท่านเป็นเสาแบบหลักประหาร มีหัวยักษ์อยู่บนยอด ในบันทึกระบุว่าเมื่ออังกฤษเข้ายึดพาราณสีนั้น ชาวบ้านยังเซ่นเสานี้โดยการเชือดคนและควายบูชา ในเนปาลมีการบูชาเทพลักษณะนี้เช่นกัน แต่ใช้การเชือดแพะบูชา และยังทำต่อมาถึงปัจจุบัน คำว่าพิราปปานี้ ในรามเกียรติ์เรียกว่าพระพิราพหรือพระพิราพป่า และเป็นเทพที่นักดนตรีเคารพบูชากันมาก
สถานีรถโดยสารประจำทาง
สถานีรถโดยสารประจำทาง เป็นจุดรับส่งและจุดจอดรถโดยสารประจำทาง ซึ่งเป็นรถโดยสารเดินทางในเมืองหรือระหว่างเมือง ในประเทศไทยท่ารถจะมีอยู่ในทุกจังหวัด ทุกอำเภอ และอาจจะมีบางตำบลที่เป็นตำบลสำคัญๆ ในต่างประเทศท่ารถจะมีอยู่ตามเมืองสำคัญและเมืองใหญ่ โดยที่เมืองใหญ่บางแห่งอาจมีท่ารถมากกว่าหนึ่งท่า ท่ารถแบ่งออกได้เป็นหลายแบบ ทั้งท่ารถขนาดใหญ่สำหรับรถโดยสารประจำทางขนาดใหญ่หรือรถทัวร์ ท่ารถขนาดกลางสำหรับรถโดยสารขนาดกลาง และท่ารถขนาดเล็กสำหรับรถโดยสารขนาดเล็ก หรือรถสองแถว ซึ่งขนาดของท่ารถจะขึ้นอยู่กับสำคัญของจังหวัด อำเภอ หรือตำบลนั้นๆ
ในประเทศไทยนั้นนอกจากท่ารถจะเป็นของรัฐแล้ว ยังมีท่ารถของเอกชน ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเป็นจุดจอดรับ-ส่งผู้โดยสารสำหรับบริษัทเอกชนนั้นๆ ด้วย เช่นท่ารถของบริษัทเชิดชัยทัวร์ ท่ารถของบริษัทนครชัยแอร์เป็นต้น สำหรับที่ท่ารถนอกจากจะเป็นอาคารสำหรับจอดรถแล้ว ยังมีพนักงาน นายท่ารถ ทำการอยู่ด้วย
สถานีสีลม
สถานีสีลม (, รหัส BL26) เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ที่ถนนพระรามที่ 4 กรุงเทพมหานคร บริเวณสี่แยกศาลาแดง มีทำเลอยู่ใจกลางเมืองในย่านธุรกิจถนนสีลม
ใต้ผิวถนนพระรามที่ 4 บริเวณสี่แยกศาลาแดงด้านทิศตะวันออก หน้าสวนลุมพินี จุดบรรจบของถนนพระรามที่ 4, ถนนสีลม และถนนราชดำริ ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และแขวงบางรัก เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร
ตราสัญลักษณ์เป็นรูปพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่อยู่ด้านหน้าสวนลุมพินีและยังเป็นจุดที่ตั้งสถานีสีลม โดยใช้สีน้ำเงินเพื่อบ่งบอกถึงจุดเชื่อมต่อระหว่างรถไฟลอยฟ้ากับรถไฟฟ้าใต้ดิน
เป็นสถานีใต้ดิน กว้าง 30 เมตร ยาว 156 เมตร ระดับชานชาลาอยู่ลึก 30 เมตรจากผิวดิน เป็นชานชาลาต่างระดับ (Station with Stack Platform) เนื่องจากถนนพระรามที่ 4 ขาออกมีท่อส่งน้ำของการประปานครหลวง ทำให้ต้องสร้างอุโมงค์ซ้อนกัน
แบ่งเป็น 4 ชั้น ประกอบด้วย
เบญจางคประดิษฐ์
เบญจางคประดิษฐ์ แปลว่า "ตั้งไว้เฉพาะซึ่งองค์ห้า" คือการกราบโดยให้อวัยวะ 5 ส่วนจดลงให้ติดกับพื้น คือเข่าทั้งสอง ฝ่ามือทั้งสอง และหน้าผาก เป็นการกราบที่แสดงความเคารพอย่างสูงสุดต่อบุคคลที่ควรเคารพนับถือสูงสุด การกราบที่ใช้สำหรับกราบพระ เรียกว่า กราบแบบเบญจางคประดิษฐ์
การกราบแบบนี้ผู้ชายให้นั่งคุกเข่า เรียกว่านั่งท่าพรหมหรือท่าเทพบุตร ผู้หญิงให้นั่งคุกเข่าราบ คือนั่งทับฝ่าเท้าทั้งสอง เรียกว่านั่งท่าเทพธิดา ประนมมือไหว้ที่หน้าอกแล้วยกมือขึ้นไหว้โดยให้หัวแม่มืออยู่ระดับหว่างคิ้ว ปลายนิ้วชี้อยู่ระดับตีนผม แล้วหมอบลง ทอดฝ่ามือไว้บนพื้น ให้ฝ่ามือทั้งสองห่างกันเล็กน้อย วางหน้าผากลงจดพื้นระหว่างฝ่ามือ เมื่อหน้าผากถึงพื้นแล้วเงยหน้า ตั้งตัวตรงแล้วเริ่มกราบใหม่ครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็เหมือนกัน
สถานีบางซื่อ (รถไฟฟ้ามหานคร)
สถานีบางซื่อ (, รหัส BL11) เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล บริเวณสถานีรถไฟชุมทางบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
ในพื้นที่บริเวณสถานีรถไฟชุมทางบางซื่อ ของ การรถไฟแห่งประเทศไทย ทอดตัวระหว่างแนวเส้นทางรถไฟทางไกล, แนวเส้นทางรถไฟเข้าสู่ย่านพหลโยธินด้านทิศใต้ และทางพิเศษศรีรัช ใกล้กับถนนเทอดดำริ และโรงงานปูนซีเมนต์ไทย ในพื้นที่แขวงจตุจักร เขตจตุจักร และแขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ได้มีการเปิดให้บริการส่วนต่อขยายสายเฉลิมรัชมงคลส่วนที่ 1 บางซื่อ-เตาปูน อย่างเป็นทางการ ตั้งแต่เวลา 12.00 น. ทำให้สถานีรถไฟฟ้าบางซื่อไม่ใช่สถานีปลายทางของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลอีกต่อไป โดยรถไฟฟ้าที่มาจากหัวลำโพง จะส่งผู้โดยสารที่ชานชาลาที่ 2 แทนชานชาลาที่ 1 จากนั้นจะไต่ระดับขึ้นไปอยู่ระดับที่ 3 และเข้าจอดที่ชานชาลาที่ 1 ของสถานีเตาปูนซึ่งเป็นสถานีปลายทาง นอกจากนี้โครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างส่วนต่อขยายสายเฉลิมรัชมงคลส่วนที่ 3 เตาปูน-ท่าพระ โดยที่เมื่อรถไฟฟ้าออกจากสถานีเตาปูน รถไฟฟ้าจะวิ่งไปบนถนนประชาราษฎร์ สาย 2 จากนั้นจึงยกระดับข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่ท่าน้ำบางโพ แล้วเข้าสู่ถนนจรัญสนิทวงศ์ไปจนถึงสี่แยกท่าพระ
นอกจากนั้น สถานีบางซื่อแห่งนี้ยังมีสถานะเป็นสถานีเชื่อมต่อกับโครงการระบบรถไฟฟ้าชานเมือง ทั้งสายสีแดงอ่อนและสีแดงเข้ม ที่ชั้นใต้ดินของ สถานีกลางบางซื่อ อันเป็นศูนย์กลางระบบรางแห่งใหม่ของประเทศไทยอีกด้วย
ใช้สีน้ำเงินตกแต่งกระเบื้องที่เสา ผนังและขอบด้านบนของแนวประตูกั้นชานชาลา เพื่อแสดงการเชื่อมต่อกับระบบรถไฟฟ้าอื่น ๆ ในอนาคต
เป็นสถานีใต้ดิน กว้าง 30 เมตร ยาว 226 เมตร ระดับชานชาลาอยู่ลึก 12 เมตรจากผิวดิน เป็น 1 ใน 2 สถานีที่ใช้ชานชาลาด้านข้างชั้นเดียว (Station with Side Platform) คือ สถานีคลองเตย และ สถานีบางซื่อแบ่งเป็น 2 ชั้น ประกอบด้วย
ธงพระอิสริยยศ
ธงพระอิสริยยศ หมายถึง ธงที่ใช้หมายพระอิสริยยศของพระมหากษัตริย์และบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ตามลำดับชั้นต่างๆ ใช้ในการเสด็จพระราชดำเนินหรือเสด็จในพิธีการต่างๆ อย่างเป็นทางการ
ภาพธงพระอิสริยยศของประเทศต่าง ๆ ที่แสดงไว้ในที่นี้ มีเฉพาะธงประจำพระองค์สำหรับระดับพระประมุข เช่น พระมหากษัตริย์ จักรพรรดิ สุลต่าน หรือดยุคเท่านั้น บางชาติอาจมีธงชั้นที่แยกย่อยลงไปอีก โดยลดหลั่นลงไปตามพระยศของพระบรมวงศานุวงศ์
สถานีลุมพินี
สถานีลุมพินี (, รหัส BL25) เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ที่ถนนพระรามที่ 4 กรุงเทพมหานคร บริเวณสี่แยกวิทยุ เยื้องกับสวนลุมพินี ในอนาคต จะเชื่อมต่อกับโครงการรถไฟฟ้าสายสีเทา และรถไฟฟ้าสายสีฟ้า ที่สถานีลุมพินี
ถนนพระรามที่ 4 บริเวณทิศตะวันออกของสี่แยกวิทยุ จุดบรรจบของถนนวิทยุ และถนนสาทรเหนือ-ใต้ ด้านข้างสะพานลอยไทย-เบลเยี่ยม ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และแขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร กรุงเทพมหานคร
ทั้งนี้ ย่านที่เรียกกันว่า "ลุมพินี" หมายถึงย่านบริเวณด้านตะวันออกของสวนลุมพินีต่อเนื่องไปยังย่านบ่อนไก่ และมีสนามมวยเวทีลุมพินีซึ่งเป็นที่รู้จักกันทั่วไป แต่ผู้ที่โดยสารรถไฟฟ้ามายังสวนลุมพินีอาจเกิดความสับสนบ้าง เนื่องจากพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นจุดหมายตาที่สำคัญของสวนลุมพินีนั้นได้ประดิษฐานอยู่ที่สี่แยกศาลาแดง อันเป็นที่ตั้งของสถานีสีลม
ใช้สัญลักษณ์รูปดอกบัว สื่อถึงสวนลุมพินี ซึ่งเป็นที่ตั้งสถานี และตั้งชื่อตามสวนลุมพินีวัน สถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้า ในประเทศเนปาล โดยใช้สีเขียวเพื่อบ่งบอกถึงพื้นที่สวนสาธารณะ
เป็นสถานีใต้ดิน กว้าง 20 เมตร ยาว 172 เมตร ระดับชานชาลาอยู่ลึก 26 เมตรจากผิวดิน เป็นชานชาลาต่างระดับ (Station with Stack Platform) เนื่องจากถนนพระรามที่ 4 ขาออกมีท่อส่งน้ำของการประปานครหลวง ทำให้ต้องสร้างอุโมงค์ซ้อนกันแบ่งเป็น 4 ชั้น ประกอบด้วย
สถานีรถไฟหลักช้าง
สถานีรถไฟหลักช้าง ตั้งอยู่บนทางหลวง 4019 ตำบลหลักช้าง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟคลองจันดี
สถานีรถไฟคลองจันดี ตั้งอยู่บนทางหลวงหมายเลข 4195 อยู่ในเขตเทศบาลตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ของทางรถไฟสายใต้ สถานีรถไฟแห่งนี้เป็นสถานีสำคัญเพราะเป็นจุดลงรถไฟสำหรับผู้โดยสารที่ต้องการไปอำเภอลานสกา อำเภอพิปูน อำเภอช้างกลาง อำเภอทุ่งใหญ่ และอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช แต่ไม่ได้ขึ้นขบวนรถไฟที่เข้าตัวจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งสามารถใช้บริการรถโดยสารประจำทางจากบริเวณถนนฝั่งตรงข้ามสถานีรถไฟคลองจันดี ไปยังตัวจังหวัดนครศรีธรรมราชได้ ซึ่งจะประหยัดเวลาได้ ดีกว่าการนั่งรถไฟไปลงที่สถานีนครศรีธรรมราช และเป็นจุดขึ้นรถไฟสำหรับผู้โดยสารที่มาจากอำเภอลานสกา อำเภอพิปูน อำเภอช้างกลาง อำเภอทุ่งใหญ่ และอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ที่ต้องการเดินทางไปจังหวัดสุราษฎร์ธานี ชุมพร ไปจนถึงกรุงเทพฯ นอกจากนั้นถ้าลงที่สถานีนี้ ยังสามารถไป สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญๆ ได้อีกหลายที่ อาทิเช่น ตลาดน้ำคลองจันดี วัดธาตุน้อย (อยู่ห่างจากสถานีคลองจันดีไปทางทิศใต้ประมาณ 1 กิโลเมตร) วัดสวนขัน อำเภอฉวาง และวัดมะนาวหวาน พระอารามหลวง หรือน้ำตกท่าแพ ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอช้างกลาง อ่างเก็บน้ำคลองดินแดง อ่างเก็บน้ำคลองกะทูน ภูเขาพระ ในเขตอำเภอพิปูน และหมู่บ้านคีรีวง ในเขตอำเภอลานสกา ก็ได้เช่นกัน
สถานีรถไฟฉวาง
สถานีรถไฟฉวาง ตั้งอยู่ถนนชลประเวศ ตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟทานพอ
สถานีรถไฟทานพอ ตั้งอยู่บ้านทานพอ หมู่ 3 ตำบลไม้เรียง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 2 ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟทานพอ เคยถูกกลุ่มบุคคลเผาทำลายไหม้ทั้งหลัง เมื่อปี พ.ศ. 2524 ทำให้ทรัพย์สินเสียหายทั้งหมด ต่อมาการรถไฟแห่งประเทศไทยจึงได้ดำเนินการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ทดแทน
สถานีรถไฟห้วยปริก
สถานีรถไฟห้วยปริก ตั้งอยู่บนทางหลวง 4224 ตำบลห้วยปริก อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
นันโทปนันทสูตรคำหลวง
นันโทปนันทสูตรคำหลวง เป็นวรรณคดีพุทธศาสนา ในสมัยอยุธยา เจ้าฟ้าธรรมธิเบศร (เจ้าฟ้ากุ้ง)ทรงพระนิพนธ์ขึ้น โดยมีลักษณะคำประพันธ์เป็นร่ายยาว นำด้วยภาษาบาลี แล้วขยายเป็นร่าย สลับกันเรื่อยไปจนจบ มีจุดมุ่งหมายเพื่อเผยแผ่คำสั่งสอนทางพระพุทธศาสนา และก่อให้เกิดศรัทธาในพุทธศาสนา โดยทรงนำเนื้อเรื่องมาจากคัมภีร์ทีฆนิกาย ชื่อ นันโทปนันทสูตร
เรื่องมีอยู่ว่า ครั้งนั้น พระพุทธองค์ทรงมีพุทธบัญชาให้พระมหาโมคคัลลานะเถระ ไปปราบพญานาค อันมีนาม นันโทปนันทะ ให้คลายทิฏฐิมานะลง เมื่อพญานันโทปนันทะคลายทิฏฐิมานะลง ได้แปลงร่างเป็นมาณพหนุ่ม ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าและได้รับศีล ๕ จากพระพุทธองค์ แต่ด้วยความที่ตนยังอยู่ในภูมิของกึ่งเทพกึ่งเดรัจฉาน จึงยังมิอาจยังให้เกิดการบรรลุธรรมได้ แต่ก็ยอมรับนับถือพระพุทธองค์ไปตลอดชีวิต
แสดงให้เห็นสุภาษิตว่า ควรชนะคนไม่ดีด้วยความดี คือ เราควรสอนให้คนพาลกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี มีดวงตาเห็นธรรม คือ อริยสัจ เข้าสู่ความหลุดพ้น สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้
สถานีรถไฟบ้านพรุกระแชง
สถานีรถไฟบ้านพรุกระแชง ตั้งอยู่ตำบลบ้านส้อง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
ปลาน้ำหมึก
ปลาน้ำหมึก () เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Opsarius pulchellus" อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) รูปร่างคล้ายปลาน้ำหมึกโคราช ("O. koratensis") ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน ต่างกันที่น้ำหมึกมีลำตัวที่ป้อมสั้นกว่า ปลายปากป้าน มีสีสันที่สดใสกว่าและลายขีดข้างลำตัวใหญ่และชัดเจนกว่า เกล็ดมีขนาดใหญ่กว่า ครีบหลังมีแต้มสีแดงเห็นชัดเจน มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
พบอาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่และลำธารในป่าและเชิงเขาที่น้ำสะอาดไหลแรงที่ภาคเหนือของประเทศไทย พบในแม่น้ำโขงด้วย แต่ไม่พบในแม่น้ำสาละวิน มีพฤติกรรมมักแย่งชิงตัวเมียกันในฤดูผสมพันธุ์ โดยปลาตัวผู้จะใช้หัวและลำตัวฟาดคู่ต่อสู้ บริเวณส่วนหัวจะมีตุ่มขึ้นในฤดูนี้
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
สถานีรถไฟบ้านส้อง
สถานีรถไฟบ้านส้อง ตั้งอยู่ตำบลบ้านส้อง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ของทางรถไฟสายใต้
ที่หยุดรถไฟคลองสูญ
ที่หยุดรถคลองสูญ ตั้งอยู่บ้านคลองสูญ หมู่ 5 ตำบลพรุพี อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นที่หยุดรถของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟพรุพี
สถานีรถไฟพรุพี ตั้งอยู่ตำบลพรุพี อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟคลองปราบ
ที่หยุดรถไฟคลองปราบ ตั้งอยู่ตำบลคลองปราบ อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้ปัจจุบันได้ยกเลิกสถานีคลองปราบเป็นป้ายหยุดรถ
ยูไนเต็ดคอมมูนิเกชั่น อินดัสตรี
บริษัท ยูไนเต็ดคอมมูนิเกชั่น อินดัสตรี จำกัด(มหาชน) หรือที่คนทั่วไปเรียกชื่อย่อว่า ยูคอม เป็นบริษัทโทรคมนาคม
ก่อตั้งโดย สุจินต์-กาญจนา เบญจรงคกุล หลังจากนายสุจินต์เสียชีวิต กิจการได้ตกแก่นายบุญชัย เบญจรงคกุล บุตรชายคนโต และได้ดูแลกิจการจนถึงวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2548 นายบุญชัย นายวิชัย เบญจรงคกุล และ นางวรรณา จิรกิติ ได้ขายหุ้นบริษัททั้งหมดเป็นจำนวนเงินกว่า 9.2 พันล้านบาท
สถานีรถไฟนาสาร
สถานีรถไฟนาสาร ตั้งอยู่ถนนพูลศิริ ตำบลนาสาร อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ของทางรถไฟสายใต้
สาวก
สาวก แปลว่า "ผู้ฟัง" คือผู้ฟังตามครูบาอาจารย์ผู้สั่งสอนหลักธรรม ใช้สำหรับบุรุษ ถ้าเป็นสตรีใช้ว่า สาวิกา
สาวก ในคำวัดใช้หมายถึงผู้ฟังโอวาทนุสาสนี หรือคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าโดยเคารพ ใช้เรียกทั้งที่เป็นบรรพชิตและคฤหัสถ์ เช่นใช้ว่า พระอรหันตสาวก พระสงฆ์สาวก ภิกษุสาวก ภิกษุณีสาวิกาและใช้หมายถึงลูกศิษย์ของศาสดาอื่นๆ ด้วย เช่นวสาวกของนิครนถ์นาฏบุตร สาวกของพราหมณ์พาวรี
สาวก ในคำไทยใช้หมายรวมไปถึงลูกศิษย์ ลูกน้อง ผู้ติดตามนักบวชนักบุญผู้มีชื่อเสียงตลอดถึงผู้มีอำนาจ เช่นใช้ว่า
สถานีรถไฟห้วยมุด
สถานีรถไฟห้วยมุด ตั้งอยู่บ้านห้วยมุด หมู่ 1 ตำบลนาสาร อำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
ซัลวาโตเร บูร์รูนี
ซัลวาโตเร่ เบอร์รูนี่ นักมวยสากลชาวอิตาลี เกิดเมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2476 เสียชีวิตเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2547 รวมอายุได้ 70 ปี สถิติการชก 109 ครั้ง ชนะ 99 (น็อค 32) เสมอ 1 แพ้ 9
ซัลวาโตเร บูรร์รูนี เป็นอดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของอิตาลี เคยชกมวยสากลสมัครเล่นติดทีมชาติอิตาลีในรุ่นฟลายเวทไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2499 ที่ เมลเบิร์น ได้บายในรอบแรก และตกรอบสองแพ้นักมวยจากสหภาพโซเวียต จากนั้นจึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ ได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นฟลายเวท จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท ชนะคะแนน โผน กิ่งเพชร ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จึงเสียแชมป์ให้วอลเตอร์ แมคโกแวน แต่ก่อนจะป้องกันแชมป์กับแมคโกแวน สมาคมมวยโลกได้ประกาศปลดบูรร์รูนี ออกจากตำแหน่งแชมป์เพราะไม่ยอมชกป้องกันตำแหน่งกับโอราเซียว เอนรีเก อักกาบาโย แมคโกแวนที่ชิงแชมป์ได้ไปจากบูรร์รูนี จึงเป็นแชมป์ของสภามวยโลกเท่านั้น
หลังจากเสียแชมป์ บูรร์รูนี ได้ขยับขึ้นไปชกในรุ่นแบนตัมเวท ได้ครองแชมป์ยุโรป ใน พ.ศ. 2511 เขาได้พยายามขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวทแต่ไม่ได้ชิง จึงแขวนนวมไป
คฤหัสถ์
คฤหัสถ์ (อ่านว่า คะรึหัด) แปลว่า "ผู้มีเรือน, ผู้ครองเรือน, ผู้อยู่ในเรือน" เรียกรวมทั้งชายและหญิง บางครั้งเรียกว่า คฤหัสถ์ชายหญิง หมายถึงชาวบ้านทั่วไปที่มิใช่นักบวช มีความหมายเดียวกับฆราวาส
คำว่า คฤหัสถ์ นิยมใช้คู่กับ บรรพชิต ที่แปลว่านักบวช เช่น
สถานีรถไฟบ้านนา
สถานีรถไฟบ้านนา ตั้งอยู่ถนนหน้าอำเภอ ตำบลบ้านนา อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 3 ของทางรถไฟสายใต้
ภาษาฉัตตีสครห์
ภาษาฉัตตีสครห์ (; ) มีผู้พูดราว 11.5 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐฉัตตีสครห์ และบริเวณใกล้เคียงในรัฐโอริศา รัฐมัธยประเทศ และรัฐพิหาร ใกล้เคียงกับภาษาบาเฆลและภาษาอวาธิ อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาตะวันออกตอนกลาง เขียนด้วยอักษรเทวนาครี
ที่หยุดรถไฟคลองยา
ที่หยุดรถ คลองยา ตั้งอยู่บ้านคลองยา หมู่ 6 ตำบลนาใต้ อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นที่หยุดรถของทางรถไฟสายใต้
ภาษาอวธี
ภาษาอวธี (अवधी) เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดในเขตอวัธ ของรัฐอุตตรประเทศ และพบในรัฐพิหาร มัธยประเทศ เดลฮี รวมทั้งในประเทศเนปาลด้วย มีผู้พูดราว 20 ล้านคน
ภาษาอวธีเป็นสำเนียงหลักของภาษาฮินดีสำเนียงตะวันออก ซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันที่ใช้พูดทางภาคเหนือของอินเดีย และแพร่กระจายไปทั่วโลก คำว่าอวธีหมายถึงภาษาของดินแดนอวัธหรืออูด แต่มีการใช้พูดแพร่หลายในดินแดนอื่นด้วย เช่น กันปูร์ อัลลอฮาบาด และบางส่วนของเนปาล ฟิจิ มอริเชียส ซูรินาม ตรินิแดด มาเลเซีย กายอานา นอกจากนั้นยังมีผู้พูดภาษานี้ในมหาราษฏระ หรยณะ พิหาร ฌารขัณฑ์ อุตรขัณฑ์ มัธยประเทศ 
ส่วนใหญ่ผู้พูดภาษาอวธีอยู่ในรัฐอุตรประเทศ อุตตรขัณฑ์ และพิหาร และพื้นที่ใกล้เคียงในเนปาล มีผู้พูดภาษาอวธีประมาณ 45 ล้านคนทั่วโลก นอกจากในประเทศอินเดียแล้วจะพบผู้พูดภาษานี้ในเนปาล ฟิจิ กายอานา มาเลเซียและมอริเชียส ส่วนใหญ่พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ ภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครีหรืออักษรไกถี มุสลิมที่พุดภาษานี้ใช้อักษรเปอร์เซีย
มีงานเขียนจำนวนน้อยในภาษาอวธี เพราะจะใช้ภาษาฮินดีหรือภาษาอูรดูในการเขียน แม้ว่าทุกวันนี้จะพิจารณาว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาฮินดี แต่ก่อนที่จะมีการปรับมาตรฐานภาษาฮินดี ภาษานี้เป็นหนึ่งในสองสำเนียงของภาษาฮินดี (อีกสำเนียงหนึ่งคือสำเนียงพรัช) ที่มีความสำคัญในการเขียน เอกสารเก่าที่สุดที่เกี่ยวกับภาษาอวธีคือ อุกติวยาติปราการณะเขียนโดย ทาโมทารา ปัณฑิตา ที่มีชีวิตในสมัยพุทธศตวรรษที่ 17 เขาเขียนเอกสารนี้เพื่อใช้สอนภาษาอวธี เมื่อลัทธิซูฟีแพร่เข้ามาในอินเดีย ได้มีกวีที่เป็นมุสลิมเขียนบทกวีด้วยภาษาอวธี กวีคนแรกคือเมาลานา ดาอุด บทกวีเหล่านี้เขียนด้วยอักษรเปอร์เซีย
สำเนียงอวธีของภาษาเปอร์เซียมีกวีที่นับถือลัทธิซูฟีจำนวนมาก นักเขียนที่ยิ่งใหญ่ในช่วงนี้คือ กอสวานี ตุลสิดาส หนังสือที่เขาเขียนคือ รามจริตมนัส ซึ่งเป็นเรื่องราวของพระราม มาลิก มูฮัมหมัด ญายาซี เขียนปัทมวัท เป็นต้น
สถานีรถไฟเขาพลู
สถานีรถไฟเขาพลู ตั้งอยู่บ้านเขาพลู ตำบลท่าสะท้อน อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
ภาษาสิไรกิ
ภาษาสิไรกิ (ภาษาอูรดู: سراییکی ) หรือภาษามุนตานี (อักษรชาห์มูขี: ملتانی, อักษรคุรมุขี: ਮੁਲਤਾਨੀ, อักษรเทวนาครี: मुल्तानी)) หรือภาษาเสไรกิ ภาษามันตานี ภาษาปัญจาบใต้ เป็นภาษาที่ใช้พูดในจังหวัดสินธ์ และปัญจาบ ประเทศปากีสถาน มีผู้พูดราว 14 ล้านคน นอกจากนี้มีผู้พูดอีก 20,000 คนในอินเดียและอังกฤษ ที่มาของคำว่า “สิไรกิ” ยังไม่แน่นอน อาจมาจากภาษาสินธี แปลว่า “เหนือ” หรือภาษาสันสกฤต แปลว่า “พระอาทิตย์”
ปัจจุบันผู้พูดภาษาสิไรกิส่วนใหญ่อยู่ในปากีสถาน ภาษานี้เป็นภาษากลางของผู้คนในบริเวณนั้นคือชาวบาโลช ชาวพาซตุน ชาวสินธ์และชาวปัญจาบ นอกจากนั้น ยังเป็นภาษาทางการค้าจนถึงปัจจุบัน ปัจจุบันมีประชาชนในบริเวณต่างๆของปัญจาบและเดรา อิสมาอิล ข่าน ใช้พูดเป็นภาษาแม่ เป็นภาษาที่ใช้พูดและเข้าใจอย่างกว้างขวางในฐานะภาษาที่สองทางเหนือและทางตะวันตกของสินธ์ไปจนถึงการาจี ที่ราบกัจฉิในบาลูชิสถาน ในอินเดีย รายงานใน พ.ศ. 2544 มีผู้พูดภาษาสิไรกีในอินเดียราว 70,000 คน ซึ่งเป็นลูกหลานของผู้อพยพมาจากปัญจาบตะวันตกหลังจากการแบ่งแยกอินเดียใน พ.ศ. 2490 ในอัฟกานิสถานมีผู้พูดภาษาสิไรกี สำเนียงกันดาฮารีในหมู่ชาวอัฟกานิสถานที่นับถือศาสนาฮินดู
ในปากีสถานรายงานไว้เมื่อ พ.ศ. 2524 ซึ่งมีผู้พูดภาษาสิไรกีเป็นภาษาแม่ 9.38% ต่อมาใน พ.ศ. 2541 เพิ่มเป็น 10.53% ในอินเดียมีผู้พูดสำเนียงมูลตานี 56,096 คน พูดสำเนียงพหาวัลปุรีอีกราว 11,873 คน ที่เหลือพูดสำเนียงอื่นๆ
คำว่าสไรกีเริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2503 โดยผู้นำทางการเมืองและสังคมที่พยายามจะสร้างกลุ่มชาติพันธุ์สไรกีและสร้างมาตรฐานของภาษาเขียนขึ้นมา คำว่าสไรกีมาจากคำว่าเสาวีรา (سوویرا) ซึ่งเป็นชื่อรัฐเก่าในอินเดีย และเมื่อเติมปัจจัย –ki ให้คำว่าเสาวีรา ทำให้กลายเป็นเสาวีรากี และเกิดการลดเสียงเหลือเพียงสไรกี ส่วน George Abraham Grierson รายงานว่าสิไรกีมาจากภาษาสินธี สิโรหมายถึงทางเหนือ ส่วนในมหาวิทยาลัยในปากีสถานที่เปิดสอนภาษานี้ จะใช้ชื่อภาษาว่าสไรกี
ภาษาสิไรกี ภาษาสินธี และภาษาปัญจาบเป็นภาษาในกลุ่มภาษาอินโด-อารยันเช่นเดียวกัน ภาษาปัญจาบและภาษาสิไรกีสามารถเข้าใจกันได้ดี มีความแตกต่างกันเฉพาะเสียงพยัญชนะ และโครงสร้างของกริยา
ภาษาสิไรกีมีระบบการเขียน 3 แบบคือ อักษรเปอร์เซีย โดยมีอักษร 42 ตัว ยืมมาจากอักษรอูรดู 37 ตัว และพิเศษเฉพาะภาษาสิไรกี 5 ตัว ผู้นับถือศาสนาฮินดูจะใช้อักษรคุรมุขีหรืออักษรเทวนาครี และมีการปริวรรตระหว่างภาษาสิไรกีที่เขียนด้วยอักษรเปอร์เซียและเทวนาครี
ที่หยุดรถไฟบ่อกรัง
ที่หยุดรถ บ่อกรัง ตั้งอยู่บ้านบ่อกรัง ตำบลท่าสะท้อน อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นที่หยุดรถ ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟเขาหัวควาย
สถานีรถไฟเขาหัวควาย ตั้งอยู่ตำบลเขาหัวควาย อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 ของทางรถไฟสายใต้
สถานีรถไฟสุราษฎร์ธานี
สถานีรถไฟสุราษฎร์ธานี หรือเดิมชื่อ สถานีรถไฟพุนพิน เปิดเมื่อปี 2458 แต่ได้เปลี่ยนชื่อในราวๆ ปี 25xx เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อจังหวัด เป็นสถานีรถไฟประจำจังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำตาปี ตำบลท่าข้าม อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ห่างจากตัวอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานีประมาณ 12 กิโลเมตร เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ของทางรถไฟสายใต้
อาคารสถานีสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2458 ต่อมาในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพญี่ปุ่นใช้อาคารสถานีเป็นที่ทำการหน่วยทหาร อาคารสถานีถูกระเบิดทำลายทั้งหมด โดยเครื่องบินทิ้งระเบิดของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2488 พร้อมกับสะพานจุลจอมเกล้า ที่ข้ามแม่น้ำตาปี
วันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2521 คนร้ายก่อเหตุปล้นรถไฟเหตุเกิดที่สถานีรถไฟพุนพิน (ชื่อในขณะนั้น)สุราษฎร์ธานี โดยสงหาร ร.ต.อ. ไสว พลชนะ ก่อนขโมยเงินมูลค่า 1200000 บาท ทางการตั้งข้อหานาย สุรชัย ด่านวัฒนานุสรณ์
กรมรถไฟหลวง (ปัจจุบันคือ การรถไฟแห่งประเทศไทย) ได้สร้างสถานีชั่วคราวขึ้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำตาปี ตรงกันข้ามกับสถานีเดิม ใช้ชื่อว่า สถานีรถไฟสุราษฎร์ธานี 2 เมื่อมีการก่อสร้างอาคารสถานีหลังใหม่ บนพื้นที่เดิม จึงได้รื้อถอนสถานีรถไฟชั่วคราวลง
ใบสั่งซื้อ
ใบสั่งซื้อ (; P/O, P.O.) เป็นเอกสารข้อตกลงหรือสัญญาในเชิงพาณิชย์ ที่ออกโดยผู้ซื้อเพื่อสั่งซื้อพัสดุ สินค้าหรือบริการจากผู้ขาย โดยระบุชนิด จำนวน และราคา พร้อมทั้งอาจจะรวมถึงเงื่อนไขต่างๆ ตามที่ได้ตกลงกับผู้ขาย
ผู้กล้าพระอาทิตย์ ไฟร์เบิร์ด
ผู้กล้าพระอาทิตย์ ไฟร์เบิร์ด (; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวหุ่นยนต์ ผลงานเรื่องที่ 2 ในกลุ่มยูฉะซีรีส์ (Brave series) ของซันไรส์ ออกอากาศทางสถานีนาโงยะทีวี ทุกวันเสาร์ เวลา 17.00-17.30 น. ตั้งแต่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 ถึง 25 มกราคม ค.ศ. 1992 รวมออกอากาศทั้งหมด 48 ตอน
ใบเสร็จรับเงิน
ใบเสร็จรับเงิน () หรือ ใบเสร็จ เป็นเอกสารที่ผู้รับเงินออกให้เพื่อเป็นหลักฐานแสดงว่าได้รับเงินเป็นการถูกต้องแล้ว การออกเอกสารดังกล่าวบางกรณีอาจออกเป็นเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ก็ได้ ในใบเสร็จรับเงินทั่วไปมักระบุรายการสินค้าหรือบริการที่ซื้อขายกันและราคาที่ตกลงชำระ ซึ่งอาจระบุข้อมูลภาษีที่เกี่ยวข้องที่ผู้รับชำระเงินเก็บและนำส่งรัฐบาลอีกด้วย
ใบเสร็จรับเงินในประเทศไทยอาจจำแนกตามลักษณะการออกเอกสารได้เป็น 2 ลักษณะ ได้แก่
โตเกียวบาบิโลน
โตเกียวบาบิโลน () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น
เรื่องราวเกี่ยวกับ สึเมรากิ ซูบารุ หนุ่มน้อยผู้มีจิตใจอ่อนโยน แท้จริงแล้ว เขาเป็นผู้นำของตระกูลสึเมรากิ ตระกูลผู้ใช้เวทย์ที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนาน เขารับงานต่างๆเพื่อหวังช่วยเหลือผู้คนเรื่อยมา
ซูบารุและพี่สาว (เป็นพี่น้องฝาแฝด) โดยซูบารุจะสวมถุงมือตลอดเวลา เนื่องจากตอนเด็ก ในฤดูหนาว ท่ามกลางหิมะ ซุบารุได้ไปเดินเล่นไปยังต้นซากุระ และเห็นคนของตระกูลซากุระ ฆ่าคนแล้วฝังไว้ใต้ต้นซากุระ ซึ่งโดยปกติ หากใครได้เห็นจะต้องถูกฆ่า แต่คนตระกูลซากุระได้ไว้ชีวิตซูบารุไว้ โดยทำเครื่องหมายดาวกลับหัวสัญลักษณ์ของซากุระสึกะโมโนริไว้หลังมือทั้ง 2 ข้างของซูบารุ โดยคนตระกูลซากุระจะมาฆ่าซูบารุหากการเจอกันอีกครั้ง คนตระกูลซากุระยังไม่สามารถทำให้ตัวเองรักซุบารุได้สำเร็จ
เวลาผ่านไป เมื่อ 2 พี่น้องโตขึ้น และได้รู้จักกับชายหนุ่ม "ซากุระซึกะ เซย์ชิโร่" เป็นสัตวแพทย์ จากนั้น เขาก็เข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของสองพี่น้อง
เซย์ชิโร่ ได้แสดงความรักต่อซูบารุออกมาหลายครั้ง ทำให้การป้องกันตัวทางจิตใจของซูบารุอ่อนลง แม้จะรู้ว่าเซย์ชิโร่เป็นคนของ"ซากุระสึกะโมโนริ" ตระกูลนักฆ่าที่อำมหิตและโหดเหี้ยม
เซย์ชิโร่เสียสละดวงตาข้างหนึ่งไปเพื่อป้องกันซูบารุจากหญิงผู้คลุ้มคลั่ง และได้มาซึ่งหัวใจของซูบารุ
หากแต่ความลับที่เก็บงำไว้ ทำให้เรื่องราวของทั้งคู่เดินทางไปในทิศทางที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด
ภาษากอกบอรอก
ภาษากอกบอรอก หรือ ภาษาตรีปุรี เป็นภาษาพื้นเมืองของชาวตรีปุระ ในรัฐตรีปุระ และบริเวณใกล้เคียงในบังกลาเทศ เป็นภาษาตระกูลทิเบต-พม่า คำว่า กอกบอรอก มาจาก “kok” แปลว่า “ภาษา” และ “borok” ที่แปลว่าผู้ชาย ซึ่งใช้แทนชาวตรีปุระทั้งหมดด้วย ดังนั้น กอกบอรอก จึงหมายถึง “ภาษาของชาวตรีปุระ”
ภาษากอกบอรอกเริ่มปรากฏในหลากหลายรูปแบบตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 6 เมื่อเริ่มมีพงศาวดารของกษัตริย์ตรีปุระ ซึ่งมีชื่อเรียกว่าราชรัตนกิจ เขียนด้วยภาษากอกบอรอก อักษรที่ใช้เขียนภาษากอกบอรอกเรียกว่าอักษรกอลอมา ผู้เขียนคือ คุรลอเบนดรา ชอนไต
ในเวลาต่อมา มีพราหมณ์ 2 คน คือ สุเกรสวัร และวเนศวัร ได้แปลพงศาวดารนี้เป็นภาษาสันสกฤตและแปลต่อเป็นภาษาเบงกาลีเมื่อพุทธศตวรรษที่ 19 ส่วนฉบับเดิมที่เขียนด้วยภาษากอกบอรอกสูญหายไป ภาษากอกบอรอกถูกลดฐานะเป็นเพียงภาษาทั่วไปของสามัญชนตลอดสมัยราชอาณาจักรตรีปุระ ในขณะที่ภาษาเบงกาลีเป็นภาษาราชการตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 19-25 ภาษากอกบอรอกเป็นภาษาราชการของรัฐตรีปุระเมื่อ พ.ศ. 2522 ปัจจุบันถือเป็นภาษาประจำชาติภาษาหนึ่งของอินเดีย
"บทความหลัก:ไวยากรณ์ภาษากอกบอรอก"
ภาษากอกบอรอกจัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า มีความใกล้เคียงกับภาษาโบโด และภาษาดิมาซา ในรัฐอัสสัม รวมทั้งภาษากาโรที่ใช้พูดในบังกลาเทศ
โดยส่วนใหญ่เป็นไปตามมาตรฐานของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ดังนี้
มี 6 เสียง คือ a e i o u และ w (อา เอ อี ออ อู และ อือ ตามลำดับ) เสียง w ใกล้เคียงกับเสียง ü ในภาษาเยอรมัน และเสียง u ในภาษาฝรั่งเศส 
ประกอบด้วยเสียง b d g h j k l m n p r s t y ch kh ph th ng
ได้แก ai wi ui oi (อัย อืย อุย และออย ตามลำดับ)
คำส่วนใหญ่เกิดจากการรวมรากศัพท์กับปัจจัยหรืออุปสรรค ตัวอย่างเช่น
ไม่มีคำในภาษากอกบอรอกที่ขึ้นต้นด้วย ng ตำแหน่งท้ายพยางค์จะมีสระอะไรก็ได้ยกเว้น w พยัญชนะที่เป็นตัวสะกดได้ คือ p k m n ng r l เสียง y ที่เป็นตัวสะกดมักพบในสระประสม เช่น ai wi
กลุ่มของพยัญชนะที่พบในภาษากอกบอรอกมักเป็นเสียงควบกล้ำของ r หรือ l กับพยัญชนะอื่น เช่น p หรือ ph
มีสองเสียงคือเสียงสูงและเสียงต่ำ เสียงสูงแสดงโดยเติม h หลังสระ เช่น
Lai (ไล) = ง่าย laih (ไหล) = ข้าม
Cha (ชา) = ถูก Chah (ฉา) = กิน
ชุมชนชาวตรีปุระประกอบด้วยเผ่าและเผ่าย่อยมากมายกระจายอยู่ในรัฐตรีปุระ อัสสัม ไมโซรัม และจังหวัดใกล้เคียงในบังกลาเทศโดยเฉพาะบริเวณจิตตะกอง เผ่าหลักๆจะมีสำเนียงเป็นของตนเอง ที่มีความแตกต่างระหว่างกันเล็กน้อย สำเนียงตะวันตกที่ใช้พูดบริเวณเมืองหลวงอาร์คาตาลาที่พูดโดยเผ่าเดบบาร์มาเป็นสำเนียงมาตรฐานที่ใช้ในโรงเรียนและการเขียนและเป็นที่เข้าใจโดยั่วไปในฐานะภาษากลางของชาวตรีปุระในระหวางหุบเขา มีการใช้ภาษานี้สอนในมหาวิทยาลัยในระดับบัณฑิตศึกษา
ภาษากอกบอรอกมีอักษรเป็นของตนเองเรียกกอลอมาซึ่งสาบสูญไปแล้ว ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 14 ราชอาณาจักรตรีปุระใช้อักษรเบงกาลีเขียนภาษากอกบอรอก ตั้งแต่อินเดียได้รับเอกราชและตรีปุระเป็นส่วนหนึ่งของอินเดีย มีการใช้อักษรโรมันโดยเฉพาะในองค์กรอกชน ปัญหาการใช้ตัวอักษรเป็นปัญหาการเมืองในตรีปุระ โดยฝ่ายซ้ายเสนอให้ใช้อักษรเบงกาลี ในขณะที่ชาวคริสต์สนับสนุนให้ใช้อักษรโรมัน ปัจจุบันคงมีการใช้อักษรสองชนิดควบคู่กัน
มีทั้งเลขฐาน 10 และเลขฐาน 20 การนับเลขได้แก่
sa = 1; nwi = 2; tham = 3; brwi = 4; ba = 5; dok = 6; sni = 7; char = 8; chuku =9; chi = 10; rasa = 100; saisa = 1,000 rwjag = 100,000; chisa = 10 + 1 = 11
สิทธิ เจริญฤทธิ์
สิทธิ เจริญฤทธิ์ นักกีฬาเพาะกายทีมชาติไทย วันเกิด 15 มกราคม พ.ศ. 2516 ชื่อเล่น โอ๋ เป็นชาว จ.สุรินทร์ จบการศึกษาจากโรงเรียนสุรวิทยาคาร สังกัด สโมสรพาวเวอร์โซนยิม
โดพามีนทรานสปอตเตอร์
โดพามีนทรานสปอตเตอร์ (แดท) () เป็นโปรตีนสำคัญที่อยู่บริเวณเยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์ประสาทโดพามีน ทำหน้าที่ดูดกลับโดพามีนที่หลั่งออกมาในไซแนปส์เข้าสู่เซลล์ประสาทก่อนไซแนปส์ โดพามีนทรานสปอตเตอร์เป็นโปรตีนลำเลียงสารสื่อประสาทโดพามีนที่ต้องอาศัยไอออนโซเดียมและไอออนคลอไรด์ในการทำงาน โครงสร้างโมเลกุลของโดพามีนทรานสปอตเตอร์มีด้านปลายด้านเอ็น (N-terminus) และปลายด้านซี (C-terminus) อยู่ภายในเซลล์ ปัจจุบันพบว่าสารโคเคน (Cocaine) และยาเมทิลฟีนิเดท (Methylphenidate) ออกฤทธิ์โดยการยับยั้งการทำงานของโดพามีนทรานสปอตเตอร์
มีการศึกษาการกระจายตัวของโดพามีนทรานสปอตเตอร์ในอวัยวะต่างๆ ในหนูขาวโดยใช้วิธีอิมมิวโนฮิสโตเคมมิสทรี (Immunohistochemistry) พบโดพามีนทรานสปอตเตอร์ในระบบประสาทส่วนกลาง anterior pituitary gland, Auerbach’s nervous system, Meisner’s nervous system, adrenal medulla และ ปอด โดยทั่วไปแล้วบริเวณสมองที่ใช้ศึกษาโดพามีนทรานสปอตเตอร์คือบริเวณดอร์ซอลสไตรตัม (dorsal striatum) และ (นิวเคลียสแอคคัมเบน) (nucleus accumbens) ซึ่งมีปริมาณโดพามีนทรานสปอตเตอร์ค่อนข้างหนาแน่น เมื่อศึกษาหนูถีบจักรที่ถูกตัดยีนโดพามีนทรานสปอตเตอร์ พบว่าการสังเคราะห์โดพามีนที่อาศัยเอนไซม์ไทโรซีนไฮดร๊อกซิเลสเกิดได้น้อยลง การเก็บโดพามีนในถุงเก็บ(vesicle) ลดลง มีการปลดปล่อยโดพามีนลดลง
การขนส่งโดพามีนผ่านโดพามีนทรานสปอตเตอร์อาจเกิดในอัตราส่วนของโดพามีน 1 โมเลกุล ไอออนโซเดียม 2 ไอออนและไอออนคลอไรด์ 1 ไอออน ซึ่งมีกลไกทั่วไปคือไอออนโซเดียม 2 ไอออนจับกับโดพามีนทรานสปอตเตอร์ก่อน ตามด้วยโดพามีน 1 โมเลกุล จากนั้นไออนคลอไรด์ 1 ไอออนจึงมาจับกับโดพามีนทรานสปอตเตอร์
ขี้เหล็ก
ขี้เหล็ก () จัดเป็นพืชในวงศ์ Leguminosae นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกในท้องถิ่นที่แตกต่างกัน เช่น ขี้เหล็กแก่น (ราชบุรี) ขี้เหล็กบ้าน (ลำปาง) ขี้เหล็กหลวง (ภาคเหนือ) ขี้เหล็กใหญ่ (ภาคกลางบางที่) ผักจี้ลี้ (ฉาน-แม่ฮ่องสอน) ยะหา (มลายู-ปัตตานี) และขี้เหล็กจิหรี่ (ภาคใต้) เป็นต้น ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของต้นขี้เหล็กเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงปานกลาง ผลัดใบ สูงประมาณ 8-15 เมตร ลำต้นมักคดงอเป็นปุ่มเปลือกสีเทาถึงสีน้ำตาลดำ ยอดอ่อนสีแดงเรื่อๆ ใบประกอบเป็นแบบขนนก เรียงสลับกัน มีใบย่อย 5-12 คู่ ปลายสุดมีใบเดียว ใบย่อยรูปขอบขนานด้านบนเกลี้ยง ดอกช่อสีเหลืองอยู่ตามปลายกิ่ง ดอกจะบานจากโคนช่อไปยังปลายช่อ กลีบเลี้ยงมี 3-4 กลีบ กลีบดอกมี 5 กลีบ เกสรตัวผู้10 อัน ผลเป็นฝักแบนยาวมีสีคล้ำ เมล็ดรูปไข่ยาวแบนสีน้ำตาลอ่อนเรียงตามขวางมี 20-30 เมล็ด เนื้อไม้มีสีน้ำตาลแก่เกือบดำ ส่วนของดอกและใบขี้เหล็กใช้เป็นอาหารในหลายประเทศ เช่น ไทย พม่า อินเดีย และมาเลเซีย เป็นต้น ในตำราการแพทย์แผนไทยได้มีการบันทึกประโยชน์ของขี้เหล็กในหลายด้าน เช่น ใช้แก้อาการท้องผูก ใช้แก้อาการนอนไม่หลับ ใช้ทำความสะอาดเส้นผม ทำให้ผมชุ่มชื่นเป็นเงางาม ไม่มีรังแค ช่วยเจริญอาหาร บำรุงน้ำดี และบำรุงโลหิต เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2485 ศาสตราจารย์ นพ.อวย เกตุสิงห์ ได้ศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของต้นขี้เหล็ก พบว่าใบและดอกขี้เหล็กทำให้เกิดอาการง่วงซึมและมีพิษน้อยกว่าสมุนไพรชนิดอื่นๆ ที่ได้ศึกษา ต่อมาจึงมีผู้ศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของสารสกัดใบขี้เหล็กอีกครั้งโดยใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวทำละลาย พบว่าสารสกัดนี้มีฤทธิ์กดประสาทส่วนกลาง เพิ่มความตึงตัวของกล้ามเนื้อเรียบ และมีฤทธิ์ขับปัสสาวะ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2513 คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยนอตทิงงัม ประเทศอังกฤษได้รายงานว่าสามารถสกัดสารชนิดใหม่จากใบขี้เหล็กได้ โดยตั้งชื่อว่าบาราคอล (barakol) ซึ่งมีฤทธิ์กล่อมประสาทและลดความกังวล แต่ภายหลังมีการพบว่ามีพิษต่อตับด้วยเช่นกัน
บาราคอล
บาราคอล เป็นสารที่สกัดได้จากสมุนไพรขี้เหล็ก โดยในปี พ.ศ. 2485 ซึ่งเป็นยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 พบว่ายารักษาโรคขาดแคลนเป็นอย่างมาก ศาสตราจารย์ นพ.อวย เกตุสิงห์ จึงได้พยายามค้นหาสมุนไพรไทยที่ใช้เป็นยาแผนโบราณอย่างแพร่หลายมาศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยา และได้พบว่าใบและดอกของต้นขี้เหล็กทำให้เกิดอาการง่วงซึมและมีพิษน้อยกว่าสมุนไพรชนิดอื่นๆ ที่ได้ศึกษา ต่อมาจึงมีการศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของสารสกัดใบขี้เหล็กอีกครั้งโดยใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวทำละลาย พบว่าสารสกัดนี้มีฤทธิ์กดประสาทส่วนกลาง เพิ่มความตึงตัวของกล้ามเนื้อเรียบ และมีฤทธิ์ขับปัสสาวะ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยนอตติ้งแฮม ประเทศอังกฤษได้รายงานว่าสามารถสกัดสารชนิดใหม่จากใบขี้เหล็ก โดยสารนี้เป็นอนุพันธ์ของไดอ๊อกซาฟีนาลีน (dioxaphenalene) ที่เป็นสารกลุ่มโครโมน (chromone) ชนิดหนึ่ง จึงได้ตั้งชื่อว่า “บาราคอล” ซึ่งมีชื่อทางเคมีว่า 3a,4-dihydro-3a,8-dihydroxy-2,5-dimethyl-1,4-dioxaphenalene และมีสูตรโมเลกุล คือ CHO
บาราคอลเป็นสารที่มีผลึกสีเหลืองแกมเขียวสามารถละลายได้ในน้ำ ในสภาวะปกติบาราคอลมักไม่ค่อยเสถียรเนื่องจากเกิดปฏิกิริยากำจัดน้ำออกจากโมเลกุล (dehydration) เกิดเป็นสารแอนไฮโดรบาราคอล (anhydrobarakol; CHO) ซึ่งสารนี้เกิดปฏิกิริยากับกรดเกลือ (HCl) ได้เป็นเกลือแอนไฮโดรบาราคอลไฮโดรคลอไรด์ (anhydrobarakol hydrochloride; CHClO) นอกจากนี้บาราคอลยังสามารถเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันที่หมู่ไฮดรอกซิลเมื่ออยู่ในสารละลายที่มีน้ำ (โมเลกุล)เป็นตัวทำละลาย
สีเหลือง
สีเหลือง เป็น 1 ใน 3 แม่สี ร่วมกับสีแดง และสีน้ำเงิน โดยปกติสีจะมีอยู่สองโทน คือ สีโทนร้อน และ สีโทนเย็น แต่สีเหลืองเป็นสีที่อยู่ตรงกลางระหว่าง สีโทนร้อน และ สีโทนเย็น จึงสามารถเลือกใช้สีเหลืองเข้าไปผสมผสานได้กับสีทั้งสองโทน ซึ่งนอกจากสีเหลืองแล้วยังมีสีม่วงอีกสีหนึ่งที่มีลักษณะดังกล่าว
สีส้ม
สีส้ม เป็นหนึ่งในกลุ่มสีโทนร้อน แสงสีส้มที่มองเห็นได้มีความยาวคลื่นราว 590 นาโนเมตร
สีเพลิง เป็น รูปลักษณ์ของสีออกคล้ายสีแสด ซึ่งมีความเข้มกว่าสีส้ม
วงศ์ปลาดุก
วงศ์ปลาดุก () เป็นวงศ์ปลาจำพวกหนึ่ง ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Clariidae (/คลา-ริ-อาย-ดี้/)
มีลักษณะเด่นชัดคือ ส่วนหัวกลมแบราบ ตาเล็กอยู่ด้านข้างของหัว ปากเล็กอยู่ตอนปลายสุดของจะงอยปาก มีหนวดรอบปาก 4 คู่ ยาวเท่า ๆ กัน ครีบอกมีก้านแข็งแหลมคม มีพิษแรงปานกลาง ครีบหลังไม่มีก้านครีบแข็งและยาวเกือบเท่าความยาวลำตัวเช่นเดียวกับครีบก้น ครีบหลังและครีบท้องเล็กปลายมน ปลาดุกมีอวัยวะพิเศษรูปร่างคล้ายก้อนฟองน้ำสีแดงสดอยู่ในช่องเหงือกตอนบนสำหรับช่วยหายใจโดยใช้อากาศเหนือน้ำได้ จึงทำให้ปลาในวงศ์นี้สามารถอยู่เหนือน้ำได้นานกว่าปลาชนิดอื่น ๆ และยังสามารถแถก คืบคลานบนบกได้เมื่อฝนตกน้ำไหลหลาก และเป็นที่ของชื่อภาษาอังกฤษว่า "Walking catfish"
มีการวางไข่โดยขุดโพรงหรือทำรัง บางชนิด ตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแลไข่จนฟักเป็นตัว ไข่เป็นแบบไข่ติด ปลาในวงศ์นี้มีการกระจายพันธุ์กว้างไกลตั้งแต่ทวีปแอฟริกาจนถึงเอเชีย พบในประเทศไทยราว 10 ชนิด เป็นปลาน้ำจืดที่ใช้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ที่คนไทยรู้จักดี ได้แก่ ปลาดุกด้าน ("Clarias batrachus") และปลาดุกอุย ("C. macrocephalus")