hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ปลาอายุ
ปลาอายุ (; ) เป็นปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในสกุล "Plecoglossus" และวงศ์ Plecoglossidae
ปลาอายุมีความยาวเต็มที่ 70 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ย 15 เซนติเมตร มีอายุสูงสุด 2 หรือ 3 ปี แต่โดยเฉลี่ยแล้วเพียง 1 ปีเท่านั้น จึงมักถูกเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า 年魚 (โรมาจิ: "toshi-gyo") หมายถึง "ปลาหนึ่งปี"
ปลาอายุเป็นปลาที่สามารถพบได้ในแม่น้ำรวมถึงชายฝั่งของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเช่น จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ฮ่องกง, ตอนเหนือของเวียดนาม และพบได้ในบางพื้นที่ที่ไม่ติดกับทะเล เช่น ทะเลสาบบิวะ รวมถึงไต้หวัน ที่ถูกนำเข้า จัดว่าเป็นปลาที่มีความสำคัญของภูมิภาคแถบนี้ เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในแถบชายฝั่งทะเล กินอาหารได้หลากหลายทั้งสาหร่าย, ครัสเตเชียน, แมลงน้ำ รวมถึงฟองน้ำ สามารถกินสาหร่ายที่เกาะอยู่ตามโขดหินได้ด้วยฟันที่เป็นรูปเลื่อย แต่เมื่อถึงฤดูวางไข่จะว่ายน้ำทวนขึ้นไปวางไข่ถึงแหล่งต้นน้ำในแถบหุบเขาหรือลำธาร เหมือนกับปลาแซลมอน ในช่วงนี้ปลาทั้งตัวผู้และตัวเมียจะมีสีสันสดใสกว่าปกติ ตัวผู้จะว่ายตามตัวเมียที่มองหาที่วางไข่ จากนั้นเมื่อตัวเมียเข้าประจำที่วางไข่ ตัวผู้จะเข้าไปฉีดสเปิร์มเพื่อปฏิสนธิ มักจะวางไข่ในจุดที่น้ำไหลแรงเพื่อให้ไข่ได้รับออกซิเจนอย่างเต็มที่ เมื่อวางไข่เสร็จ ลำตัวปลาจะเต็มไปด้วยบาดแผลและจะหมดแรงก่อนจะตายลงในที่สุด และจะตกเป็นอาหารแก่สัตว์อื่น
ที่ญี่ปุ่น ที่เมืองเซกิ รวมถึงเมืองกิฟุ ในจังหวัดกิฟุ มีประเพณีการจับปลาอายุด้วยการใช้นกกาน้ำที่แม่น้ำนางาระ โดยเป็นประเพณีที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 1,300 ปีแล้ว เรียกว่า ""เทศกาลอูไก"" (鵜飼) จะมีในช่วงกลางปีของทุกปี จนได้รับฉายาว่า ""ราชินีแห่งสายน้ำ"" จัดเป็นอาหารที่ขึ้นชื่อของจังหวัดกิฟุ รวมถึงจังหวัดกุมมะ ในส่วนของชื่อภาษาอังกฤษที่หมายถึง ""ปลาหวาน"" มาจากเนื้อที่มีรสชาติหวาน โดยเป็นที่กล่าวขานกันว่ามีรสชาติหวานกลมกล่อมเหมือนแตงโม
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย (บ้างแบ่งออกได้เป็น 2 หรือบางแหล่งจัดรวมเป็นชนิดเดียวกันทั้งหมด โดยถือเป็นชื่อพ้องของกันและกัน)
อายุ (แก้ความกำกวม)
อายุ อาจหมายถึง
เครื่องซักผ้า
เครื่องซักผ้า เป็นเครื่องจักรที่ใช้สำหรับในการซักล้างเสื้อผ้า รวมถึงวัสดุอื่นที่ทำจากผ้า
ในศตวรรษที่ 16-17 ได้มีการคิดค้นเครื่องซักผ้าขึ้นมาใช้งาน โดยมีถังไม้ใหญ่บรรจุน้ำและผ้าซึ่งหมุนได้ด้วยแกนที่มีด้ามสำหรับหมุนด้วยมือ ผ้าจะผ่านลูกกลิ้งซึ่งคล้ายกับที่บดปลาหมึก ตราบจนถึงปี ค.ศ. 1907 ชาวอเมริกันชื่อ อัลวา ฟิสเซอร์ได้สร้างเครื่องซักผ้าทีทำงานด้วยระบบไฟฟ้าได้สำเร็จ
ประเภทของเครื่องซักผ้าที่ใช้ในครัวเรือนที่เห็นกันได้ในปัจจุบัน มี 3 ประเภท คือ
เป็นเครื่องซักผ้าประเภทกึ่งอัตโนมัติ ตัวตั้งเวลาในการซํกและปั่นจะเป็นกลไลลูกบิดแบบ electromechanical (กึ่งกลไกกึ่งไฟฟ้า) ถังหนึ่งจะไว้สำหรับซัก และอีกถังไว้สำหรับปั่นผ้าให้หมาด ผู้ใช้งานต้องเป็นผู้แยกผ้าจากถังซักมาใส่ถังปั่นหมาดเอง และอาจจำเป็นต้องทำหลายครั้งเนื่องจากถังปั่นหมาดมีขนาดเล็กกว่าทั้งซักมาก ในถังซักจะมีแกนหมุนตรงกลาง หมุนให้ผ้าเสียดสีกัน เพื่อขจัดสิ่งสกปรกออก เครื่องซักผ้าประเภทนี้มีราคาถูกกว่าประเภทอื่น
เครื่องซักผ้าประเภทนี้โดยมากจะเป็นแบบทำงานอัตโนมัติ โดยตัวตั้งค่าต่างๆในการซักจะเป็นแบบปุ่มกดหรือแบบลูกบิดที่หมุนได้อย่างเบามือมากกว่าของเครื่องซักผ้าแบบกึ่งอัตโนมัติ (แบบเดียวกับลูกบิดปรับระดับเสียงในเครื่องเสียงและวิทยุบางรุ่น) ควบคุมการทำงานด้วย ไมโครคอนโทรลเลอร์ ที่ประกอบด้วย IC และ ไมโครโพรเซสเซอร์ เข้ามาแทนที่กลไลการตั้งเวลาแบบ electromechanical โดยจะสามารถตั้งระบบการซัก ระดับน้ำ เวลาในการซํกและปั่นหมาด ได้อย่างเสร้จสรรพ ตัวเครื่องจำเป็นต้องต่อกับท่อน้ำ เมื่อตั้งระบบการซักเรียบร้อย เครื่องจะทำการจ่ายน้ำเข้าเครื่อง และตัดน้ำเองอัตโนมัติ จากนั้นทำการซักและปั่นหมาดในถังเดียว ผู้ใช้งานสามารถตั้งระบบการซัก แล้วรอนำผ้าไปตากได้เลย โดยไม่ต้องมาคอยแยกผ้า ในถังซักจะมีแกนหมุนตรงกลางเช่นเดียวกับแบบสองถัง
เครื่องซักผ้าแบบฝาหน้าสามารถทำงานได้โดยอัตโนมัติเช่นเดียวกับแบบถังเดียวมีฝาด้านบน แต่มีถังซักซ้อนกันสองถัง ถังซักชั้นในจะทำหน้าที่หมุน ให้ผ้าเสียดสีกันและอุ้มน้ำไว้ในขณะที่หมุนผ้า ถังซักชั้นนอกจะทำหน้าที่อุ้มน้ำไว้ในขณะซัก และมีฟังก์ชันการใช้งานที่มากกว่า เช่น เครื่องจะคำนวณประมาณน้ำโดยอัติโนมัติให้เหมาะสม กับปริมาณผ้าโดยเราเลือกเพียงแต่ชนิดของผ้า,สามารถซักน้ำร้อนได้(เครื่องซํกผ้าประเภทถังเดี่ยวมีฝาด้านบนบางรุ่นก็สามารถซํกน้ำร้อนได้เช่นกัน) และอื่นๆอีกมากมายตามรุ่นและยี่ห้อที่แตกต่างกัน
เครื่องซักผ้าแบบอัตโนมัติทั้งแบบฝาบนและฝาหน้า บางรุ่นจะมีเครื่องทำน้ำร้อนในตัวเองสำหรับระบบการซักด้วยน้ำร้อนหรือน้ำอุ่น
141 ลูว์แมน
141 ลูว์แมน () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
140 ชีวา
140 ชีวา (, ) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
139 จูเอวา
139 จูเอวา (, ) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
138 โทโลซา
138 โทโลซา (, "to-loe'-za"; : Tolōsa)เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
137 เมลีเบีย
137 Meliboea เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
136 ออสเตรีย
136 ออสเตรีย () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
135 Hertha
135 Hertha เป็นดาวเคราะห์น้อยในกลุ่มดาวเคราะห์น้อยไนซาซึ่งอยู่ในบริเวณแถบดาวเคราะห์น้อย
134 โซโฟรซีนี
134 Sophrosyne เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
133 Cyrene
133 Cyrene เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Cyrene นิมฟ์ในเทพนิยายกรีก
132 อีทรา
132 อีทรา () เป็นดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตามอีทรา มารดาของทีซีอัส (Theseus) ในเทพนิยายกรีก
131 วาลา
131 Vala เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ถูกค้นพบโดย ซี. เอช. เอฟ ปีเตอร์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1873 โดยตั้งชื่อตามเวิลวา ผู้หญิงทำนายม้าในตำนานนอร์ส
130 อิเล็กตรา
130 อิเล็กตรา () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
129 แอนทิโกนี
129 Antigone เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Antigone เจ้าหญิงในเทพนิยายกรีก
128 เนเมซิส
128 Nemesis เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Nemesis เทพีแห่งการลงโทษในเทพนิยายกรีก
127 โจแฮนนา
127 Johanna เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
126 เวลเลดา
126 Velleda เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Veleda นักบวชและผู้เผยพระวจนะของชนเผ่าดั้งเดิมของ Bructeri
125 ไลเบรอเทรกซ์
125 Liberatrix เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
124 แอลเคสต์
124 Alkeste เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Alcestis เจ้าหญิงในเทพนิยายกรีก
123 บรุนฮิลด์
123 Brunhild เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Brynhildr วาลคิรีในตำนานนอร์ส
122 เกอร์ดา
122 Gerda เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Gerðr ภรรยาของเทพเจ้า Freyr ในตำนานนอร์ส
121 เฮอร์ไมโอนี
121 เฮอร์ไมโอนี (, ) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
120 แลคิซิส
120 แลคิซิส () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตามแลคิซิส (Lachesis)
119 แอลเธีย
119 Althaea เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม Althaea มารดาของ Meleager ในเทพนิยายกรีก
118 พีโธ
118 Peitho เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจาก Peithos จากเทพนิยายกรีก
117 โลเมีย
117 Lomia เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจาก Lamia ปีศาจเพศหญิงจากเทพนิยายกรีก
116 ซีโรนา
116 Sirona เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจาก Sirona เทพีแห่งการรักษาของเคลติก
115 ไทรา
115 Thyra เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจาก Thyra พระมเหสีของพระเจ้ากอร์ม เดอะ โอลด์
114 คัสแซนดรา
114 คัสแซนดรา () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจากคัสแซนดรา (Cassandra) ผู้หญิงทำนายม้าในนิทานของสงครามเมืองทรอย
113 แอมัลเทีย
113 แอมัลเทีย () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจากแอมัลเทีย จากตำนานเทพเจ้ากรีก
112 อิฟิจิไนอา
112 อิฟิจิไนอา () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจากอิฟิจิไนอา (Iphigenia) เจ้าหญิงในเทพนิยายกรีก
111 อาที
111 อาที () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจาก อาที (Atë) เทพีแห่งความเสียหายและการทำลายในเทพนิยายกรีก
110 ลิเดีย
110 ลิเดีย () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ชนิด M-type spectrum ซึ่งอาจจะมีธาตุนิกเกิล-เหล็ก ตระกูลดาวเคราะห์น้อยลิเดีย (Lydia asteroid family) ได้ชื่อนี้หลังจากถูกค้นพบโดยอาลฟงส์ บอแรลี (Alphonse Borrelly) เมื่อ 19 เมษายน พ.ศ. 2413 โดยตั้งชื่อตามดินแดนอาณาจักรโบราณในเอเชียไมเนอร์
109 ฟีลิชีตัส
109 Felicitas เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งขื่อมาจาก ฟีลิชีตัส เทพีแห่งความสำเร็จของโรมัน
108 เฮคิวบา
108 Hecuba เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจาก เฮคิวบา ภรรยาของไพรอัมจากสงครามเมืองทรอยในเทพนิยายกรีก
107 คามิลลา
107 คามิลลา (, ) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
106 ไดโอนี
106 ไดโอนี () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อมาจากไดโอนี มารดาของแอโฟรไดที
105 อาร์ทิมิส
105 อาร์ทิมิส () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตามอาร์ทิมิส เทพเจ้าแห่งการล่าสัตว์ เทพีแห่งดวงจันทร์ และเป็นเทพีแห่งความรักทางใจของกรีก
104 ไคลมีน
104 Klymene เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม ไคลมีน ในเทพเทพปกรณัมกรีก
103 เฮรา
103 เฮรา () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อยแถบหลัก ค้นพบโดยเจมส์ เครก วัตสัน เมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1868 (พ.ศ. 2411) ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้ถูกตั้งชื่อตามเทพีเฮราในตำนานกรีก พื้นผิวของดาวประกอบด้วยซิลิเกต
มะค่าโมง
มะค่า เป็นชื่อของไม้เนื้อแข็งยืนต้นที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่สามารถปลูกเป็นไม้ทางเศรษฐกิจได้ เป็นต้นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดสุโขทัย
ผลัดใบช่วงสั้น ๆ สูงได้ถึง 30 เมตร แตกกิ่งก้านเป็นพุ่มกว้าง เปลือกต้นสีเทาอ่อน หรือสีชมพูอมน้ำตาล ผิวต้นขรุขระ กิ่งอ่อนมีขนประปราย ต้นแก่มักมีปุ่มปม 
เนื้อไม้มีลวดลายสวยงามสีน้ำตาลอมเหลือง ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียว ปลายใบคู่ ออกเรียงสลับ ใบกว้าง 4-5 เซนติเมตร ยาว 5-9 เซนติเมตร 
แกนกลางใบประกอบยาว 18-30 ซม. ก้านใบยาวประมาณ 2 ซม. ก้านใบย่อยยาว 0.3-0.5 ซม. ใบย่อยมี 3-5 คู่ รูปไข่แกมขอบขนาน ปลายใบแหลมมีติ่งสั้นๆ 
โคนใบมน ขอบใบเรียบ แผ่นใบค่อนข้างหนา เรียบเกลี้ยง ดอก ออกเป็นช่อแบบช่อแยกแขนง ออกตามปลายกิ่งหรือซอกใบ ยาว 5-15 เซนติเมตร มีขนสั้นนุ่มสีเทา 
ใบประดับรูปไข่ ยาว 0.6-0.9 ซม. ใบประดับย่อยคล้ายใบประดับ ติดเหนือจุดกึ่งกลางก้านดอกเล็กน้อย ติดทน ก้านดอกยาว 0.7-1 ซม. ก้านดอกย่อยยาว 1 เซนติเมตร 
ทุกส่วนมีขนคลุมบางๆ ดอกคล้ายดอกถั่ว กลีบดอกสีชมพู 1 กลีบ รูปร่างคล้ายช้อน แผ่เกือบกลม ยาว 7-9 มิลลิเมตร ส่วนฐานคอดเป็นก้าน มีก้านยาว 0.5-1.2 ซม. 
ปลายกลีบย่นเว้าตื้นๆ เกสรเพศผู้มี 10 อัน แยกกัน เกสรเพศผู้ที่สมบูรณ์มี 7 อัน ก้านเกสรยาวประมาณ 3 ซม. มีขนสั้นนุ่มที่โคน อับเรณูยาว 0.3-0.4 ซม. 
เกสรเพศผู้ที่เป็นหมันมี 3 อัน รูปเส้นด้ายสั้นๆ เกสรเพศเมียมีขนที่รังไข่ รังไข่รูปขอบขนานแคบ ยาวประมาณ 0.7 ซม. ก้านรังไข่ยาวประมาณ 0.7 ซม. 
ก้านเกสรเพศเมีย ยาว 2-2.5 ซม. เกลี้ยง ขยายเล็กน้อยด้านปลาย ยอดเกสรขนาดเล็ก กลีบเลี้ยงสีเขียวมี 4 กลีบ สีเขียวสด รูปขอบขนาน แต่ละกลีบเรียงซ้อนทับกันแบบตรงข้าม ยาว 1-1.2 ซม. มีขนสั้นนุ่ม ขอบกลีบบาง ฐานรองดอกยาว 0.8-1 ซม. มีขนสั้นนุ่มสีเทา ผลเป็นฝักแบน รูปขอบขนาน กว้าง 7-9 เซนติเมตร ยาว 12-20 เซนติเมตร หนา 0.6-1 เซนติเมตร 
ผิวเปลือกเรียบไม่มีหนาม เปลือกแข็งหนาเป็นเนื้อไม้ ปลายเป็นจะงอยสั้นๆ ฝักแก่สีน้ำตาลเข้มเกือบดำ พอแห้งแตกออกเป็น 2 ซีก มีเมล็ดแข็ง มี 2-4 เมล็ด รูปรี ยาว 2.5-3 ซม. สีดำ ผิวมัน มีเนื้อหุ้มที่โคนเมล็ดสีเหลืองสด หุ้มเป็นรูปถ้วย ยาวประมาณ 1.5 ซม. พบตามป่าดิบแล้ง แนวเชื่อมต่อระหว่างป่าเต็งรังและป่าดิบแล้ง ตามริมลำธารในป่าเบญจพรรณชื้น 
ออกดอกราวเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายน ติดผลราวเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคม จัดเป็นไม้เด่น 1 ใน 5 ที่พบในป่าเบญจพรรณ
ชื่ออื่น ๆ เช่น มะค่าใหญ่ มะค่าโมง (ภาคกลาง) มะค่าหลวง มะค่าหัวคำ (ภาคเหนือ) เขง เบง (สุรินทร์) บิง (จันทบุรี) ปิ้น มะค่าโมง (นครราชสีมา) ฟันฤๅษี แต้โหล่น
102 มิเรียม
102 Miriam เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งชื่อตาม มิเรียม พี่สาวของโมเสสในพระคัมภีร์เดิม
101 เฮเลนา
101 เฮเลนา () เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย ค้นพบโดยเจ.ซี.วัตสัน เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1868 (พ.ศ. 2411) ดาวเคราะห์น้อยดวงนี้ถูกตั้งชื่อตามเฮเลนแห่งทรอยในตำนานกรีก
100 เฮกคาตี
100 เฮกคาตี (, ) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ () เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานอนุญาตให้จัดสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 เพื่อส่งเสริมกำลังใจแก่ผู้อุทิศตนให้กิจการลูกเสืออย่างแท้จริง โดยมีลำดับเกียรติของเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นลำดับที่ 26
เนื่องในโอกาสครบรอบ 75 ปี ที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาฯ พระราชทานกำเนิดกิจการลูกเสือไทยในปี พ.ศ. 2529 และเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชในวโรกาสที่ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ คณะกรรมการบริหารลูกเสือแห่งชาติจึงขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตสร้าง ""เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ"" ขึ้น เพื่อเป็นการส่งเสริมกำลังใจแก่ผู้อุทิศตนให้กิจการลูกเสืออย่างแท้จริง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ เป็นดวงตรา มีลักษณะ ดังนี้
ที่ขอบด้านบนของดวงตรามีห่วงห้อยแพรแถบสำหรับคล้องคอ ขนาดกว้าง 4 เซนติเมตร มีริ้วสีเหลืองกว้าง 2.2 เซนติเมตร อยู่กลาง ริมทั้งสองข้างมีริ้วสีขาวกว้าง 3 มิลลิเมตร และริ้วสีดำกว้าง 6 มิลลิเมตร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับพระราชทานแก่ผู้ที่ได้รับพระราชทานเหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 1 และได้มีอุปการคุณช่วยเหลือกิจการลูกเสืออย่างต่อเนื่องมาแล้วไม่น้อยกว่า 5 ปี นับแต่วันที่ได้รับพระราชทานเหรียญลูกเสือสดุดีชั้นที่ 1 เพื่อส่งเสริมกำลังใจแก่ผู้อุทิศตนให้กิจการลูกเสืออย่างแท้จริง โดยคณะกรรมการบริหารลูกเสือแห่งชาติจะพิจารณาผู้เหมาะสมสำหรับรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นนี้ แล้วนำความกราบทูลเพื่อขอรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่อไป
ผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จะได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์เป็นกรรมสิทธิ์ เมื่อผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นนี้เสียชีวิตลงสามารถมอบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้แก่ทายาทไว้เพื่อเป็นที่ระลึกได้ โดยไม่ต้องส่งคืนในภายหลัง
เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม
เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม (Cultural identity) คือ (ความรู้สึกถึง) เอกลักษณ์ของกลุ่มหรือวัฒนธรรม หรือของปัจเจกบุคคลที่ได้รับอิทธิพลจากการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหรือวัฒนธรรม เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมมีความคล้ายคลึงและทับซ้อนแต่มีความหมายต่างกันกับ "เอกลักษณ์ทางการเมือง"
มีคำถามสมัยใหม่เกี่ยวกับวัฒนธรรมที่เปลี่ยนถ่ายไปสู่คำถามเกี่ยวกับเอกลักษณ์ การศึกษาทางวัฒนธรรมและทฤษฎ๊ทางสังคมจำนวนมากที่เจาะลึกในประเด็นคำถามเกี่ยวกับเอกลักษณ์ ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา การบ่งชี้ในรูปแบบใหม่ๆ และด้วยการประติดประต่อตัวบ่งชี้เล็กๆ หลายชิ้นที่แตกออกจากสิ่งเดียวกันทำให้ช่วยให้เราพุ่งการกำหนดเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมไปที่: สถานที่ เพศ เชื้อชาติ ประวัติศาสตร์ การแสดงออกเกี่ยวกับการเป็นชายหรือหญิง ความเชื่อทางศาสนาและความเป็นกลุ่มชาติพันธุ์
นักวิจารณ์เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมบางท่านโต้แย้งว่า การสงวนรักษาหรืออนุรักษ์ไว้ซึ่งเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่อาศัยพื้นฐานแห่งความแตกต่างเป็นแรงกดดันให้เกิดความแตกแยกขึ้นในสังคม และว่าคตินิยมสากล (), ให้ความมีสำนักร่วมแก่บุคคลในการเป็นพลเมืองหนึ่งเดียวกันมากกว่า แต่ก็ไม่เป็นไปในเชิงของการแตกแยกเสมอไป เมื่อพิจารณาถึงความเกี่ยวพันทางปฏิบัติในสังคมสากล รัฐอาจมีส่วนเป็นผู้สร้างการเชื่อมโยงที่ให้พื้นฐานกลางๆ และกำหนดวิธีเพื่อการบ่งชี้ที่สามารถผลัดเปลี่ยนไปมาระหว่างวัฒนธรรมที่ต่างกัน ตัวอย่างอาจเห็นได้จากการจัดระเบียบของโลกทั้งเก่าและใหม่ ในระเบียบของโลกเก่า รัฐในยุโรปต่างแบ่งปันและร่วมวัฒนธรรมระดับสูงที่เป็นภาวะเอกพันธุ์ที่เนื่องมาจากประวัติศาสตร์ที่มีรากมาจากที่เดีนวกันของ "การมีความสัมพันธ์เชิงรุนแรงที่เกิดบ่อยครั้ง และวัฒนธรรมเกรโกโรมันดั้งเดิม" (Brown 2001) บราวน์ได้ให้ข้อถกเถียงไว้ว่า การค้นคิดของโลกตะวันตกเกี่ยวกับ "รัฐชาติ" (nation-state) คือสิ่งพิสูจน์ถึงความความเป็นปัจจัยที่เย้ายวนและเป็นตัวหลอมรวมตัวสำคัญในหลายวัฒนธรรม
เฮง
เฮน () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็น วาดโดย ฮิโรยะ โอกุ การ์ตูนฉบับมังงะตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ
เกรปฟรูต
เกรปฟรูต เป็นไม้ผลกึ่งเขตร้อนในสกุล "Citrus" ที่เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวผล ซึ่งแต่เดิมเคยเรียกว่า ผลไม้ต้องห้ามแห่งบาร์เบโดส
ปกติแล้วไม้ไม่ผลัดใบชนิดนี้จะพบว่าสูงประมาณ 5-6 เมตร แต่ความจริงแล้วสามารถสูงได้ถึง 13-15 เมตร ใบมีสีเขียวเข้ม รูปร่างยาว (มากกว่า 15 เซนติเมตร) และผอม ดอกมี 4 กลีบ สีขาว ขนาด 5 เซนติเมตร ผลมีเปลือกสีเหลือง รูปกลมแป้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 10-15 เซนติเมตร เนื้อผลแบ่งเป็นกลีบ สีเหลืองแบบกรด
ผลเป็นที่นิยมตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ก่อนหน้านั้นเพียงแต่ปลูกเป็นไม้ประดับ สหรัฐอเมริกากลายเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ มีสวนอยู่ในฟลอริดา เท็กซัส แอริโซนา และแคลิฟอร์เนีย ในภาษาสเปน ผลไม้ชนิดนี้รู้จักในชื่อว่า "Toronja" หรือ "Pomelo"
จีนเป็นผู้ผลิตอันดับหนึ่งของเกรปฟรูตและส้มโอ ตามมาด้วยสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโก
จากการศึกษาทางเภสัชพลศาสตร์ พบว่าเมื่อใช้เกรปฟรูตควบคู่ไปกับการใช้ยารักษามะเร็ง สามารถช่วยลดตัวยาบางชนิดได้ จึงช่วยทำให้ผู้ป่วยมะเร็งประหยัดค่าใช้จ่ายในการรักษา
ลลิตา ฤกษ์สำราญ
รองศาสตราจารย์ ดร.ลลิตา ฤกษ์สำราญ อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 ส.ส.กรุงเทพฯ หลายสมัย เกิดวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เป็นบุตรีของ นายเซี้ยง และนางสั้ง ฤกษ์สำราญ จบการศึกษาระดับปริญญาเอก จิตวิทยาการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็น อดีตอาจารย์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตำแหน่งสุดท้ายเป็น รองศาสตราจารย์ ระดับ 9
ในปี พ.ศ. 2529 ลาออกจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.กรุงเทพมหานคร เขตดุสิต ในสังกัดพรรคประชากรไทย และอยู่ในวงการเมืองมาโดยตลอด ล่าสุดเป็นหนึ่งใน 111 กรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ที่ ตุลาการรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยตัดสิทธิทางการเมืองจาก คดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
โซเฟีย ฮับส์บูร์ก-โลทริงเงิน
อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: โซฟี มาเรีย ทาเทียน่า โมนิก้า เอลิซาเบธ แคเทอรีน; Sophie Maria Tatiana Monica Elisabeth Catherine von Habsburg-Lorraine, "ภาษาฮังการี": Zsófia Mária Tatjana Monika Erzsébet Katalin) ประสูติเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2544 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เป็นพระราชธิดาองค์โตใน อาร์ชดยุกจอร์ชและอาร์ชดัชเชสอีไลก้าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงได้เข้าพิธีรับศีลล้างบาปที่ประเทศฮังการี พระองค์จึงได้รับพระนามเป็นภาษาฮังการีด้วย
อาร์ชดัชเชสฮิลดาแห่งออสเตรีย
อาร์คดัชเชสฮิลด้าแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: ฮิลด้า มาเรีย วาร์ลบูก้า; Hilda Maria Walburga von Habsburg-Lorraine, "ภาษาฮังการี": Ildiko Maria Walburga) ประสูติเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เป็นพระราชธิดาองค์เล็กใน อาร์คดยุคจอร์ชและอาร์คดัชเชสอีไลก้าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงได้เข้าพิธีรับศีลล้างบาปที่ประเทศฮังการี พระองค์จึงได้รับพระนามเป็นภาษาฮังการีด้วย
อาร์ชดยุกคาร์ล คอนสแตนติน แห่งออสเตรีย
อาร์ชดยุกคาร์ล คอนสแตนตินแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: คาร์ล คอนสแตนติน ไมเคิล สตีเฟน มาเรีย; Karl Konstantin Michael Stephen Maria von Habsburg-Lorraine, "ภาษาฮังการี": Károly-Konstantin Mihály István Maria) ประสูติเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เป็นพระราชโอรสองค์เดียวใน อาร์ชดยุกจอร์ชและอาร์ชดัชเชสอีไลก้าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงได้เข้าพิธีรับศีลล้างบาปที่ประเทศฮังการี พระองค์จึงได้รับพระนามเป็นภาษาฮังการีด้วย
อำเภอเลิงนกทา
เลิงนกทา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของจังหวัด มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 1 และมีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 รองจากอำเภอเมืองยโสธร และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 รองจากอำเภอเมืองยโสธร อีกทั้งมีสนามบินเก่าในช่วงสมัยสงครามเวียดนาม ก่อสร้างโดยกองทัพสหรัฐ ซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลโคกสำราญ ขณะนี้อยู่ในช่วงกำลังปรับปรุงสนามบินเพื่อให้เป็นสนามบินพาณิชย์ และในอนาคตจะสามารถพัฒนาเป็นสนามบินนานาชาติได้ และโครงการก่อสร้างทางรถไฟสายบ้านไผ่ - มหาสารคาม - ร้อยเอ็ด - มุกดาหาร - นครพนม ซึ่งผ่านพื้นที่อำเภอเลิงนกทา โดยกำหนดสถานีรถไฟและป้ายหยุดรถไฟคือ สถานีรถไฟเลิงนกทา และป้ายหยุดรถไฟบ้านห้องแซง
เดิมเป็นกิ่งอำเภอขึ้นอยู่ในความปกครองของอำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันคือจังหวัดอำนาจเจริญ) โดยรวมเอาตำบลกุดเชียงหมี ตำบลหนองสิม ตำบลบุ่งค้า ของอำเภอเมืองอำนาจเจริญ และตำบลส้มผ่อ ตำบลห้องแซง ของอำเภอยโสธร ตั้งเป็นกิ่งอำเภอเลิงนกทา เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พุทธศักราช 2480 ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอเลิงนกทา ที่บ้านเลิงนกทา (ปัจจุบันเป็นบ้านสวาท หมู่ที่ 11 ตำบลสวาท อำเภอเลิงนกทา) ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2490 และได้รับอนุมัติให้ย้ายสถานที่ราชการออกมาตั้งอยู่ติดถนนชยางกูร (อุบลราชธานี-นครพนม) บริเวณหลักกิโลเมตรที่ 116 บ้านสามแยก หมู่ที่ 18 ตำบลสวาท อำเภอเลิงนกทา (ปัจจุบันเป็นหมู่ที่ 11 ตำบลสามแยก อำเภอเลิงนกทา) เมื่อ พุทธศักราช 2506 จนถึงปัจจุบัน
คำว่า "เลิงนกทา" มาจากคำว่า เลิง + นกทา เลิง หมายถึง ที่ลุ่มมีแอ่งน้ำ , นกทา หมายถึง นกชนิดหนึ่งคล้ายไก่ต๊อก เหตุที่เรียกที่นี่ว่า "เลิงนกทา" เพราะสมัยก่อนมีนกทาเป็นจำนวนมากอาศัยอยู่ตามที่ลุ่ม และหนองน้ำซึ่งมีกระจัดกระจายตามพื้นที่
อำเภอเลิงนกทาตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเลิงนกทาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 145 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอเลิงนกทาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภอเลิงนกทา มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน 5 สาย คือ
มี ธนาคารทั้งหมด 5 แห่ง
ตลาดมีอยู่ 3 แห่ง
มีจำนวนโรงพยาบาล 1 แห่ง
มีจำนวนโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 18 แห่ง ดังนี้
ตำบลบุ่งค้า มี รพ.สต. 4 แห่ง
ตำบลห้องแซง มี รพ.สต. 3 แห่ง
ตำบลศรีแก้ว มี รพ.สต. 2 แห่ง
ตำบลกุดเชียงหมี มี รพ.สต. 2 แห่ง
ตำบลสามัคคี มี รพ.สต. 2 แห่ง
ตำบลกุดแห่ มี รพ.สต. 1 แห่ง
ตำบลสามแยก มี รพ.สต. 1 แห่ง
ตำบลโคกสำราญ มี รพ.สต. 3 แห่ง
ตำบลสร้างมิ่ง มี รพ.สต. 1แห่ง
อำเภอคำเขื่อนแก้ว
คำเขื่อนแก้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร เดิมชื่อบ้านลุมพุก ขึ้นแขวงเมืองยโสธร บริเวณอุบลราชธานี ปี พ.ศ. 2451 ได้ลดฐานะเมืองยโสธรลงเป็นอำเภอขึ้นกับจังหวัดอุบลราชธานี และได้ตั้งบ้านลุมพุกขึ้นเป็นอำเภออุทัยยะโสธรขึ้นกับจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีเจ้าเหลี่ยม ณ จำปาศักดิ์ เป็นเจ้าเมืองคนแรก ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งจังหวัดยโสธรขึ้น โดยแยกออกมาจากจังหวัดอุบลราชธานี และได้รวมเอาอำเภอคำเขื่อนแก้วมาขึ้นกับจังหวัดยโสธรตั้งแต่บัดนั้น ครั้งหนึ่งอำเภอคำเขื่อนแก้วเคยใช้ชื่อว่า อำเภอลุมพุก และประชาชนทั่วไปก็มักใช้เรียกอำเภอคำเขื่อนแก้วว่าอำเภอลุมพุกตลอดมา
อำเภอคำเขื่อนแก้วตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอคำเขื่อนแก้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 114 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอคำเขื่อนแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
อำเภอค้อวัง
ค้อวัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร โดยเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทิศใต้สุดของจังหวัด
อำเภอค้อวังตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
เดิมพื้นที่ตั้งของตัวอำเภอค้อวัง คือ "บ้านโนนค้อ" อยู่ในเขตตำบลฟ้าห่วน อำเภอมหาชนะชัย ต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อ "วัง" เดินทางมาจากอำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ ได้มาบำเพ็ญพรตอยู่ที่บ้านโนนค้อ พระภิกษุรูปนี้เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงเป็นอย่างยิ่ง ราษฏรจึงอพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านโนนค้อ เป็นกลุ่มเป็นก้อนและใช้ชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า "บ้านค้อวัง" จนกระทั่งปัจจุบัน
ต่อมาท้องที่อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร มีอาณาเขตกว้างขวาง แบ่งการปกครองออกเป็น ๑๑ ตำบล ๑๐๘ หมู่บ้าน การปกครองไม่ทั่วถึง โดยเฉพาะท้องที่ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส และตำบลน้ำอ้อม อีกทั้ง ๓ ตำบลนี้ระยะทางห่างไกลจากที่ตั้งอำเภอ การคมนาคมติดต่อกับอำเภอไม่สะดวกและลำบาก มีโจรผู้ร้ายชุกชุม เพื่อแบ่งภาระการปกครองและเป็นการพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญยิ่งขึ้น เพื่อคุ้มครองสวัสดิภาพและอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน จึงได้ขอแยกจากอำเภอมหาชนะชัยตั้งเป็นกิ่งอำเภอค้อวัง เมื่อพุทธศักราช ๒๕๑๘ แบ่งการปกครองออกเป็น ๓ ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม รวมทั้งสิ้น ๓๐ หมู่บ้าน ต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ ๒๖ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๒๒ และได้แบ่งเขตการปกครองในขณะนั้นออกเป็น ๔ ตำบล คือ ตำบลฟ้าห่วน ตำบลกุดน้ำใส ตำบลน้ำอ้อม และตำบลค้อวัง
อำเภอค้อวังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอค้อวังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอป่าติ้ว
ป่าติ้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร
อำเภอป่าติ้วตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอป่าติ้วแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอป่าติ้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
คอสมาส ดาเมียน อาซาม
คอสมาส ดาเมียน อาซาม (ภาษาเยอรมนี: Cosmas Damian Asam) เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1686 ที่เมืองเบ็นเนดิคบิวเร็น (Benediktbeuern) ประเทศเยอรมนี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1739 คอสมาส ดาเมียน อาซามเป็นสถาปนิกและจิตรกรปลายสมัยบาโรก เมื่อปีค.ศ. 1711 คอสมาสย้ายไปโรมเพื่อศึกษากับ คาร์โล มารัตตา ที่สถาบันเซนต์ลูค และได้รับรางวัลที่หนึ่งจากสถาบันจากภาพเขียนชื่อ “ปาฏิหาริย์ของนักบุญปิโอ” (Miracle of Saint Pio) คอสมาสทำงานร่วมกับพี่ชายชี่อ เอ็ดจิน คิริน อาซาม (Egid Quirin Asam) งานที่สองคนร่วมกันทำจะเรียกว่า "Asam Brothers" เช่นวัดอาซาม (Asam Church) ที่มิวนิค และมหาวิหารเซ็นต์เจค็อบ (Cathedral of St. Jakob) ที่ อินสบรุค (Innsbruck) ประเทศออสเตรีย
สว่าน
สว่าน คือเครื่องมือชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับเจาะรูบนวัสดุหลายประเภท เป็นเครื่องมือที่ใช้บ่อยในงานไม้และงานโลหะ ประกอบด้วยส่วนสำคัญคือดอกสว่านที่หมุนได้
ดอกสว่านยึดอยู่กับเดือยด้านหนึ่งของสว่าน และถูกกดลงไปบนวัสดุที่ต้องการจากนั้นจึงถูกทำให้หมุน ปลายดอกสว่านจะทำงานเป็นตัวตัดเจาะวัสดุ กำจัดเศษวัสดุระหว่างการเจาะ (เช่น ขี้เลื่อย) หรือทำงานเป็นตัวสูบอนุภาคเล็กๆ (เช่นการเจาะน้ำมัน) ดังนั้นสว่านจึงเป็นเครื่องมือช่างสำคัญของงานอุตสากรรมการผลิต เกือบทุกชนิดต้องอาศัยกรรมวิธีการเจาะรูเพื่อประกอบชิ้นส่วนต่างๆเข้าด้วยกัน งานเจาะรูต้องใช้เครื่องมือตัดคือ ดอกสว่าน กับเครื่องเจาะ เพื่อทำการตัดเจาะชิ้นงานให้เกิดรูปทรงกระบอกที่ชิ้นงาน และงานการเจาะหมายถึงกระบวนการทำให้เกิดรูกลมทรงกระบอกขึ้นบนวัสดุงาน โดยใช้เครื่องมือที่เรียกว่าดอกสว่าน หรือดอกไขควง โดยมีจุดประสงค์ต่างๆเพื่อย้ำหมุด จับยึดด้วยนัตสกรู หรือทำเกลียว เป็นต้น
สว่านในยุคแรกเริ่มคือ บิดหล่า ซึ่งเป็นอุปกรณ์เดียวกับอุปกรณ์สำหรับจุดไฟ สามารถนับย้อนหลังไปได้ถึงชาวฮารัปปาและชาวอียิปต์โบราณ ในยุคต่อมา สว่านไฟฟ้าได้ประดิษฐ์ขึ้นโดย อาร์เทอร์ เจมส์ อาร์นอต (Arthur James Arnot) เมื่อ ค.ศ. 1889 ที่เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย หลังจากนั้นจึงมีการประดิษฐ์สว่านไฟฟ้าแบบพกพาในปี ค.ศ. 1895 โดย วิลเฮล์ม ไฟน์ (Wilhelm Fein) ที่ชตุทท์การ์ท ประเทศเยอรมนี และเมื่อ ค.ศ. 1917 แบล็กแอนด์เด็กเกอร์ (Black & Decker) ผู้ผลิตและจำหน่ายเครื่องทุ่นแรงและเครื่องใช้ในบ้าน ได้จดทะเบียนสิทธิบัตรสวิตช์แบบกดเปิดและปิดในปุ่มเดียว ที่ติดอยู่กับด้ามถือของสว่านไฟฟ้า
โนะริยุกิ โคะมะสึ
โนะริยุกิ โคะมะสึ () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2522 ที่เมืองโอซากา ประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 ด้วยอุบัติเหตุจมน้ำตาย รวมอายุได้ 30 ปี สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 24 (น็อค 10) เสมอ 6 แพ้ 6
ปลาบู่เขือคางยื่น
ปลาบู่เขือคางยื่น (; ) ปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่งที่สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยได้ ในวงศ์ปลาบู่ (Gobiidae) มี
รูปร่างยาวคล้ายงู หัวเหมือนปลาบู่ทั่วไป แต่หน้าหัก คางยื่นออกมาเล็กน้อย ปากกว้าง มีฟันเป็นซี่แหลมขนาดเล็กในปาก ใต้ปากล่างมีติ่งเนื้อยื่นออกมาโดยรอบ ตามีขนาดเล็กมาก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบหลัง ครีบก้นไม่ต่อเนื่องกับครีบก้น ลำตัวลื่นมาก มีเกล็ดขนาดเล็กละเอียด พื้นสีลำตัวเป็นสีชมพูหรือเหลืองเหลือบทองในบางตัว ยาวเต็มที่ประมาณ 30 นิ้ว
อาศัยอยู่ในป่าชายเลนหรือป่าจากปากแม่น้ำ โดยขุดรูอยู่ในดินโคลน ออกหากินในเวลากลางคืน และอาศัยอยู่ในที่ ๆ ไม่ต้องใช้แสงสว่าง ตาจึงปรับสภาพให้มีขนาดเล็ก กินอาหารได้หลากหลาย ตั้งแต่ สัตว์น้ำขนาดเล็กรวมถึงซากพืช ซากสัตว์
พบกระจายอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งทะเลแอฟริกาตะวันออก, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จรดโอเชียเนียและเอเชียตะวันออก
ไม่จัดเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่สามารถนำมาบริโภคได้ โดยไม่มีพิษหรืออันตรายใด ๆ เช่น ทอดกระเทียม
ด้วยรูปร่างประหลาดแลดูคล้ายงูหรือมังกรนี้ จึงมักถูกจับมาขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ โดยมีชื่อเรียกเฉพาะว่า ""มังกรแยงซีเกียง"" หรือ ""มังกรเงิน มังกรทอง"" หรือ ""ดราก้อนบอล"" หรือสุดแต่ผู้ขายจะตั้งชื่อ ซึ่งผู้ขายมักจะบอกว่า เป็นปลาหายากจากแดนไกล สามารถเลี้ยงในน้ำจืดได้ แต่การนำมาเลี้ยงจริง ๆ มักไม่รอดเพราะปลาไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาวะในสถานที่เลี้ยงได้
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาเขือ", "ปลาเขือหน้าผี", "ปลาเขือยักษ์", "ปลาเขือแดง" หรือ "ปลาเขือลื่น" เป็นต้น
วิค ดาร์ชิเนียน
วิค ดาร์ชิเนียน (Vic Darchinyan; ) นักมวยสากลชาวออสเตรเลียเชื้อสายอาร์มีเนีย เกิดเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2519 ที่เมือง Vanadzor ประเทศอาร์มีเนีย สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 23) แพ้ 1 เป็นชาวอาร์มีเนียคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลก
วิค ดาร์ชิเนียนเคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2543 และกลายเป็นนักมวยชาวอาร์มีเนียคนแรกที่ได้ครองแชมป์โลก โดยชนะนฌอคไอเรนเน่ ปาเชนโก ยก 11 เมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ก่อนจะเสียแชมป์ให้โนนิโต โดแนร์เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
หลังจากนั้น ดาร์ชิเนียนขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายของสหพันธ์มวยนานาชาติ ชนะน็อค ดิมิทรี คีรีรอฟ ยก 5 เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2551 และได้ชกล้มแชมป์กับคริสเตียน มิฮาเรส แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสมาคมมวยโลกและสภามวยโลก ซึ่งดาร์ชิเนียนเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 9 เมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ต่อมาได้สละแชมป์ขึ้นมาชกในรุ่นแบนตัมเวท แต่ยังไมสามารถคว้าแชมป์โลกในรุ่นนี้มาครองได้
พลอย จินดาโชติ
พลอย จินดาโชติ (เกิด 1 ธันวาคม พ.ศ. 2525) เป็นนักแสดงและพิธีกรหญิงชาวไทย
พลอย จินดาโชติ เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2525 มีน้องชายเป็นนักแสดงเช่นกัน คือฌอห์ณ จินดาโชติ พลอยย้ายตามครอบครัวกลับไปที่สหรัฐอเมริกา เพราะบิดามารดาเธอเรียนต่อที่นั่นในระดับปริญญาโท พลอยเรียนที่โรงเรียนประถมชไนเดอร์แอนด์ร็อคบริดจ์ (Schnider's and Rockbridge Elementary School) ที่เมืองแอตแลนตา ก่อนจะย้ายไปเรียนที่เมืองไมอามี และย้ายกลับมาประเทศไทย เมื่ออายุได้ 13 ปี ขณะอยู่ที่สหรัฐฯ พลอยมีความสนใจในด้านศิลปะ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการวาดภาพและเขียนหนังสือ นอกจากนี้เธอชอบแข่งกีฬาอีกด้วย
เมื่อย้ายกลับมาไทย พลอยก็เข้าศึกษาที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและเข้าวงการบันเทิงโดยเริ่มจากการถ่ายโฆษณาและปกนิตยสาร ก่อนจะรับแสดงละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์
ปัจจุบัน พลอย จินดาโชติสมรสแล้วกับวิตต์ ก้องธรนินทร์ เมื่อ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 มีบุตรด้วยกัน 2 คนชื่อ น้องเวลาและ น้องธร ก้องธรนินทร์
แบงก์
แบงก์, แบงค์, แบ็งก์, แบ็งค์, แบ๊งก์, แบ๊งค์ เป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ "bank" ซึ่งสามารถหมายถึง
มามโบ
มามโบ (Mambo ออกเสียงแบบอเมริกัน /ˈmɑmboʊ/ แบบบริติช /ˈmæmbəʊ/ ) เป็นชื่อจังหวะดนตรีและการเต้นรำของชาวคิวบา มีความหมายว่า "conversation with the gods" มาจากชื่อหมอผีลัทธิวูดูในเฮติ แถบตะวันตกของทวีปแอฟริกา ซึ่งย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบทะเลแคริบเบียนพร้อมกับการค้าทาสตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16
ดนตรีมามโบสมัยใหม่ เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1938 พร้อมกับจังหวะการเต้นที่เรียกว่า "มามโบ" พัฒนามาจากรูปแบบการเต้นแบบพื้นเมืองแอฟริกา แต่งโดย Orestes López และ Cachao López พี่น้องนักดนตรีชาวคิวบา ผู้ได้รับการยกย่องเป็น ผู้ให้กำเนิดดนตรีมามโบ โดยผสมผสานดนตรีแอฟริกัน-คิวบัน กับดนตรีจังหวะสวิงของอเมริกัน มีทั้งจังหวะเร็ว และช้า
ดนตรีมามโบได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง เมื่อเปเรซ ปราโด (Perez Prado) นักเปียโนและนักแต่งเพลงชาวคิวบา นำดนตรีแนวนี้มาเล่นในคาสิโนในฮาวานา เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกในปี ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด RCA Victor และทำให้ดนตรีมามโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง และข้ามฝั่งไปในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1951 เปเรซ ปราโด ได้รับฉายาว่าเป็น "ราชาแห่งมามโบ" (หรือ Mambo King)
ลักษณะเด่นของดนตรีมามโบของเปเรซ ปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ [ ตอนกลางเพลง เปเรซ ปราโด จะเปล่งเสียงว่า "ugh" เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "say it" โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง "Mambo No.5", เพลง "Mambo No.8", เพลง "Patricia" และเพลง "Cherry Pink (and Apple Blossom White)" ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1955
ไนน์เอ็นเตอร์เทน
ไนน์เอ็นเตอร์เทน เป็นรายการโทรทัศน์ ผลิตโดย ส่วนผลิตข่าว รายการ และกิจกรรมบันเทิง สำนักฝึกอบรมวิชาชีพ (MCOT Academy; แยกมาจาก กองบรรณาธิการ ข่าวศิลปวัฒนธรรมและบันเทิง สำนักข่าวไทย) บริหารงานโดย บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ออกอากาศเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ตามดำริของมิ่งขวัญ แสงสุวรรณ กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บมจ.อสมท คนแรก ต่อมาในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2554 บมจ.อสมท เปิดโอกาสขยายธุรกิจของไนน์เอ็นเตอร์เทนให้ครบวงจรมากขึ้น โดยมี 10 โครงการใหญ่ตลอดปี พ.ศ. 2554 เช่นไนน์เอ็นเตอร์เทนแชนเนล (9 Entertain Channel) ไนน์เอ็นเตอร์เทนเฟสติวัล (9 Entertain Festival) เป็นต้น
รายการไนน์เอ็นเตอร์เทน ปัจจุบันผลิตรายการ และออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม - 31 ธันวาคม 2554 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม - 31 ธันวาคม 2555 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
อนึ่ง เมื่อมีการปรับผังรายการข่าวภาคเช้าเป็น คุยโขมงข่าวเช้า จึงได้เพิ่มช่วงข่าวบันเทิง โดยออกอากาศในเวลา 07.10 - 07.20 น. 
ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2556 - 30 มิถุนายน 2556 รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
อนึ่ง ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 ได้มีการเปลี่ยนเวลาออกอากาศในช่วงเช้าวันจันทร์ถึงศุกร์เป็น 07.00 - 07.10 น.
ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 - ปัจจุบัน รายการไนน์เอ็นเตอร์เทนเปลี่ยนเวลาออกใหม่ออกอากาศทางช่อง 9 โมเดิร์นไนน์ ทุกวัน ตามช่วงเวลาดังนี้
วันจันทร์ - วันศุกร์
วันเสาร์ - วันอาทิตย์
แมมโบ (แก้ความกำกวม)
แมมโบ, มามโบ, มัมโบ (Mambo ออกเสียงแบบอเมริกัน /ˈmɑmboʊ/ แบบบริติช /ˈmæmbəʊ/ ) อาจหมายถึง
ชาโดว์กาแล็กติก้า
ชาโดว์กาแล็กติก้า () เป็นกลุ่มตัวละครฝ่ายร้ายในเรื่อง เซเลอร์มูน เซเลอร์สตาร์
ศุภวัฒน์ ชุติวงศ์
ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ ศุภวัฒน์ ชุติวงศ์ ประธานคณะกรรมการบริหารการศึกษาต่อเนื่องของแพทย์ แพทยสภา อดีตคณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
Certifited Obstetrician and Gynecologist of The American Board of Obstetricians and Gynecologists
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 1988
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2531 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 เมษายน และ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2531
ในปี พ.ศ. 2524 หัวหน้าพรรคสังคมนิยม ฟรองซัวส์ มิแตรรองด์ ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส ฝ่ายซ้ายก็ชนะการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกด้วย อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2529 ฝ่ายขวาก็ได้กลับมาครองเสียงข้างมากในสภา ประธานาธิบดีฟรองซัวส์ มิแตรรองด์จึงถูกบีบบังคับให้มีการบริหารร่วมกันกับรัฐบาลอนุรักษนิยม นำโดยฌากส์ ชีรัก ซึ่งชีรักก็ได้ออกนโยบายเกี่ยวกับการอยู่อาศัย ขณะที่มิแตรรองด์ ดูแลทางด้านเศรษฐกิจ การต่างประเทศและการทหาร ทั้งนี้นักการเมืองหลายคนต่างพากันต่อต้านการบริหารร่วมของหัวหน้าฝ่ายบริหารทั้งสอง
คณะรัฐมนตรีของฌากส์ ชีรักนั้นใช้นโยบายเสรีอนุรักษนิยม ในการล้มล้างภาษีคนรวยและยังได้ขายกิจการบริษัทที่ขึ้นกับรัฐบาล เป็นการเผชิญหน้ากันกับการเคลื่อนไหวของพวกสังคมนิยม ซึ่งประธานาธิบดีมิแตรรองด์สนับสนุนอย่างลับๆ
ขณะเดียวกันการเป็นหัวหน้าฝ่ายขวาของชีรักนั้น ได้ถูกท้าทายโดยอดีตนายกรัฐมนตรี สมาชิกพรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) เรย์มงด์ บาร์ ซึ่งเขาได้รับความนิยมจากการประณามหลักของ "การบริหารร่วมกัน" โดยกล่าวว่ามันเป็นการขัดแย้งกันกับ "จิตวิญญาณของสาธารณรัฐที่ 5" เมื่อเป็นเช่นนั้น บาร์จึงกลายเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของประชาชนนอกเหนือจากสองผู้บริหาร ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2531 เมื่อเขาได้ประกาศลงสมัครเลือกตั้งนั้น ชีรักได้คะแนนเสียง 19.5% ในการเลือกตั้งรอบแรกตามการสำรวจของสถาบัน SOFRES ส่วนบาร์ได้คะแนน 23% แต่ทว่า ตั้งแต่ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ชีรักกลับได้ผลประโยชน์จากความแตกแยกภายในของพรรคสหภาพเพื่อประชาธิปไตยฝรั่งเศส (UDF) ทำให้เขากลายเป็นผู้นำในขั้วการเมืองขวาโดยปริยาย
สำหรับฝ่ายซ้าย ผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคสังคมนิยมยังไม่เป็นที่แน่นอนว่าจะเป็นใคร ประธานาธิบดีมิแตรรองด์กล่าวว่าเขาเองยังไม่แน่ใจว่าจะลงเลือกตั้งหรือไม่ ขณะเดียวกันการต่อสู้กับ มิแชล โรการ์ด คู่แข่งของเขาภายในพรรคก็ได้เริ่มต้น และในฐานะที่ได้ความนิยมสูงสุดตามการสำรวจ ประธานาธิบดีมิแตรรองด์ก็ได้ประกาศลงสมัครในปลายเดือนมีนาคม เขาได้ส่งจดหมายต่างๆ ไปยังชาวฝรั่งเศส โดยเสนอ "แผนโครงการพอประมาณ" ที่ไม่ใช่ทั้งการโอนมาเป็นของรัฐ (Nationalization) และการโอนกิจการของรัฐเป็นของเอกชน (Privatization) และโฆษณาชวนเชื่อ "เอกภาพฝรั่งเศส" เพื่อเป็นการสู้กับ "การจัดสรรเงินของรัฐโดยวงศ์ตระกูล" ตั้งเป้าไปที่พรรค RPR
การยุบอาราม
การยุบอาราม () เป็นกระบวนการตามกฎหมายและการปกครองในช่วง ค.ศ. 1538 ถึงปี ค.ศ. 1541 โดยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษโปรดให้ยุบอาราม ไพรออรี คอนแวนต์ และไฟรอารี ในประเทศอังกฤษ เวลส์ และไอร์แลนด์ ตามอำนาจใน “พระราชบัญญัติอำนาจสูงสุดทางศาสนา” อนุมัติโดยรัฐสภาเมื่อปี ค.ศ. 1534 ซึ่งระบุให้พระเจ้าแผ่นดินอังกฤษเป็น “ประมุขสูงสุดของคริสตจักรในอังกฤษ” (Supreme Head of the Church in England) ซึ่งถือเป็นการแยกตัวออกมาจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกอย่างเป็นทางการ และโดย “พระราชบัญญัติปราบปรามฉบับที่ 1 (ค.ศ. 1536)” และ “พระราชบัญญัติปราบปรามฉบับที่ 2 (ค.ศ. 1539)”
การยุบอารามในอังกฤษเป็นเหตุการณ์ทางการเมืองหนึ่งเพื่อต่อต้านคริสตจักรโรมันคาทอลิกซึ่งเริ่มคุกรุ่นอยู่ในทวีปยุโรปขณะนั้น ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์จาก แต่เหตุผลการแยกตัวจากนิกายโรมันคาทอลิกของอังกฤษมิใช่ข้อขัดแย้งทางปรัชญาทางศาสนาดังเช่นในประเทศอื่นๆ เช่น ประเทศเยอรมนี ประเทศฝรั่งเศส หรือ โบฮีเมีย แต่เป็นเหตุผลส่วนพระองค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
อารามที่ทรงยุบหลายแห่งก่อตั้งมาตั้งแต่สมัยแองโกล-แซกซัน แต่ส่วนใหญ่ในบรรดาอารามที่ถูกยุบจำนวน 825 แห่งเป็นอารามที่ก่อตั้งในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในช่วงที่การก่อตั้งเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งทำให้อารามในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีอำนาจควบคุมการแต่งตั้งนักบวชท้องถิ่นราวหนึ่งในสามของอังกฤษและมีรายได้ราวครึ่งหนึ่งของรายได้ทั้งหมดทางศาสนา การยุบอารามจึงเป็นการยึดอสังหาริมทรัพย์โดยกฎหมายครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่การพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1
การเปลี่ยนแปลงทางศาสนาบนแผ่นดินใหญ่ยุโรปนอกจากจะมีผลในการทำลายสิ่งก่อสร้างทางศาสนาแล้วก็เกิดจากความไม่พึงพอใจของชนหมู่มากและนักบวชที่มีตำแหน่งต่ำต่ออำนาจและความมั่งคั่งของสถาบันคริสต์ศาสนา ในอังกฤษการปฏิรูปทางศาสนาในระยะแรกมาจากบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดในสังคมและค่อยเผยแพร่ลงมายังหมู่ชนต่างจนกลายเป็นการต่อต้านโดยทั่วไป
การยุบอารามมีผลทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในทางพิธีกรรมทางศาสนาในวัดในอังกฤษ แต่การเปลี่ยนแปลงของคริสต์ทศวรรษ 1530 มีข้อที่คล้ายคลึงกับบทบัญญัติสิบข้อของนักปฏิรูปโปรเตสแตนต์ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1530 โดยทอมัส แครนเมอร์ (Thomas Cranmer) เพียงไม่กี่ข้อและเมื่อเริ่มเกิดขึ้นก็ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรง บทบัญญัติสิบข้อถูกยุบเลิกไปเมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงพอพระทัยที่จะดำเนินตามระบบอนุรักษนิยมของบทบัญญัติหกข้อของปี ค.ศ. 1539 โดยนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นกฎที่ใช้กันต่อมาจนสิ้นรัชสมัยของพระองค์
ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันซ์
ไฮล์เดียร์อิมซีเกอร์ครันซ์ () เป็นชื่อของเพลงชาติจักรวรรดิเยอรมันอย่างไม่เป็นทางการ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2414 ถึง พ.ศ. 2461 รวมระยะเวลา 47 ปี เดิมเพลงนี้เป็นเพลงชาติของราชอาณาจักรปรัสเซีย แต่ท่วงทำนองเพลงนั้นคล้ายคลึงกับเพลงก็อดเซฟเดอะควีน ซึ่งด้วยเหตุผลดังกล่าวทั้ง 2 ข้อนี่เอง ทำให้บทเพลงนี้เป็นที่ได้รับความนิยมในบางมณฑลของเยอรมนี แต่อย่างไรก็ตาม เพลงนี้กลับไม่ได้รับความนิยมในกลุ่มชาตินิยมเยอรมัน และไม่ได้รับการยอมรับจากบรรดารัฐเยอรมันตอนใต้ เช่น รัฐบาวาเรีย รัฐเวือร์ทเทมแบร์ก เป็นต้น หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 จักรวรรดิเยอรมันได้ล่มสลายลง และมีการสถาปนาสาธารณรัฐไวมาร์ขึ้นมาแทนที่ จึงได้มีการยกเลิกเพลงชาติเดิม และให้ใช้เพลง "ดาสลีดแดร์ดอยท์เชน" เป็นเพลงชาติใหม่ของเยอรมนีแทน
อนึ่ง เพลง "Die Wacht am Rhein" เป็นเพลงสรรเสริญ () อีกเพลงหนึ่งที่มีการใช้ในจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งควรนับว่าเป็นเพลงชาติเยอรมนีอีกเพลงหนึ่งในยุคนั้นด้วย
เนื้อร้องของเพลง Heil dir im Siegerkranz ฉบับเดิมประพันธ์ขึ้นโดย ไฮน์ริช ฮาร์รีส์ (Heinrich Harries) เมื่อ พ.ศ. 2333 เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก ต่อมาได้มีการนำมาแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อใช้ในจักรวรรดิเยอรมัน เช่น ในท่อนที่ว่า "heil, Kaiser, dir" เดิมเป็นคำว่า "heil, Christian, dir" เป็นต้น ส่วนเนื้อร้องที่แสดงไว้ในที่นี้ เป็นบทที่ใช้ในรัชสมัยจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี
"หมายเหตุ: ทั้งสองเพลงหลังนี้ใช้ทำนองเพลงก็อดเซฟเดอะควีนขับร้องเช่นกัน"
รายชื่อธงในประเทศโรดีเชีย
นี้คือรายการภาพธงที่เคยใช้ในเซาเทิร์นโรดีเชีย ระหว่างปี พ.ศ. 2439 - พ.ศ. 2507 และ โรดีเชีย ระหว่าง พ.ศ. 2507 - 2522 ประเทศนี้มีจุดกำเนิดจากการเข้ามาในแอฟริกา ของบริษัทแอฟริกาใต้ของอังกฤษ ซึ่งก่อตั้งโดย เซซิล โรดส์ (Cecil Rhodes) นักล่าอาณานิคมคนสำคัญของอังกฤษในทวีปแอฟริกา และการเข้ายึดครองดินแดนที่กลายเป็นประเทศซิมบับเวในปัจจุบันโดยบริษัทดังกล่าว และได้ชื่อว่าประเทศโรดีเชีย ตามชื่อของเซซิล โรดส์ ต่อมาดินแดนนี้ได้ตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และเป็นประเทศสมาชิกของสหพันธรัฐแอฟริกากลาง ซึ่งในที่สุดก็ได้ประกาศเอกราชจากอังกฤษและมีพัฒนาการต่อมาเป็นประเทศซิมบับเวในปัจจุบัน
สำหรับข้อมูลเกี่ยวกับธงในยุคหลังช่วงเวลาข้างต้น โปรดดูที่บทความ ธงชาติซิมบับเว และ ธงในประเทศซิมบับเว
อึมวาอี กีบากี
อึมวาอี กีบากี () เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศเคนยา ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2545 และเคยดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2521 - 2531 จากการเลือกตั้งประธานาธิบดีเคนยาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายกีบากีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่ออีกสมัยด้วยคะแนน 4,584,721 เสียง (ร้อยละ 46.64)
รายชื่อธงในประเทศเคนยา
หน้านี้รายชื่อธงต่างๆ ที่ใช้ในประเทศเคนยา
สุมาเต๊กโช
สุมาเต๊กโช (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก นักปราชญ์เต๋าผู้ได้รับการนับถืออย่างมากของนักปราชญ์คนสำคัญ ๆ ในสามก๊ก เช่น จูกัดเหลียง, ชีซีและบังทอง เป็นเพื่อนสนิทกับบังเต็กกง ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของบังทอง เป็นผู้ให้ฉายา "ฮองซู" แก่บังทอง และ "ฮกหลง" แก่ขงเบ้ง เป็นผู้ที่สามารถอ่านผู้คนและสถานการณ์ในอนาคตได้อย่างแม่นยำ จนได้ฉายาว่า "ซินแสคันฉ่องวารี" และยังได้สมญานามจากยาขอบว่า "ผู้ชาญอาโปกสิณ" อาศัยในเขตเมืองซงหยง เป็นปราชญ์ที่ยึดติดกับธรรมชาติ ไม่ข้องเกี่ยวกับการเมือง
สุมาเต๊กโช ปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อเล่าปี่โผนม้าเต๊กเลาหนีการตามล่าของชัวมอและเตียวอุ๋น ลูกน้องของเล่าเปียวจากเมืองเกงจิ๋ว ระหว่างที่เดินทางหนี เล่าปี่ได้พบเห็นวิถีชีวิตชาวนาธรรมดา เล่าปี่จึงถอดถอนหายใจว่า เหตุใดเราจึงไม่มีชีวิตอยู่อย่างเรียบง่ายเช่นคนเหล่านี้ ขณะนั้นมีเด็กชายคนหนึ่งเป่าขลุ่ยขี่ควายผ่านมา เด็กคนนั้นทักเล่าปี่ว่า ท่านใช่เล่าปี่หรือไม่ จนเล่าปี่รู้สึกประหลาดใจว่า เหตุใดเด็กธรรมดา ๆ คนหนึ่งถึงรู้จักตน เด็กชายขี่ควายจึงบอกว่า อาจารย์ของตนคือ ท่านสุมาเต๊กโช บอกว่า ผู้ที่ขี่ม้าสีขาวผ่านมาคือ เล่าปี่และอีกไม่นานจะต้องผ่านมาทางนี้ จึงให้ข้าพเจ้าออกมาต้อนรับ
เมื่อเล่าปี่ได้พบกับสุมาเต๊กโช ในกระท่อม สุมาเต๊กโชแกล้งแหย่ถามเล่าปี่ว่า ท่านก็ทรงคุณธรรม เหตุใดถึงยังตั้งตัวไม่ได้ เล่าปี่ตอบว่า เพราะไม่มีเมืองอาศัยเป็นของตนเอง สุมาเต๊กโชจึงว่า ที่ท่านยังไม่มีเมือง ไม่อาจตั้งตนได้ เห็นเป็นเพราะยังไม่มีที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำมากกว่า เล่าปี่ตอบว่า ก็ข้าพเจ้ามีซุนเขียนและบิต๊กอยู่แล้ว แต่สุมาเต๊กโชแย้งว่า ซุนเขียนและบิต๊กเป็นเพียงบัณฑิตผู้รู้หนังสือธรรมดา ๆ ยังไม่อาจเป็นปราชญ์ผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ เล่าปี่จึงสำนึกขึ้นได้และถามสุมาเต๊กโชว่า แล้วจะหาปราชญ์ที่ปรึกษาได้ที่ใด สุมาเต๊กโชตอบว่า ในแผ่นดินขณะนี้มีเพียงปราชญ์ 2 คนเท่านั้นที่จะช่วยท่านพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ เมื่อเล่าปี่ถามว่าใคร สุมาเต๊กโชหัวเราะไม่ตอบ แต่เทน้ำจากกาเขียนตัวอักษรลงบนโต๊ะ คำว่า "ฮกหลง" กับ "ฮองซู" พอให้เล่าปี่เห็น แล้วลบออก
หลังจากที่ชีซีจากเล่าปี่ไปแล้ว และแนะนำขงเบ้งให้เล่าปี่ พร้อมเฉลยปริศนาของคำว่า ฮกหลง ฮองซู แก่เล่าปี่แล้ว สุมาเต๊กโชแวะมาหาเล่าปี่ และถามถึงชีซี เล่าปี่เล่าว่า ชีซีต้องไปอยู่กับโจโฉ เพราะแม่ของชีซีถูกบังคับจากโจโฉ สุมาเต๊กโชอุทานว่า ชีซีโดนหลอกเข้าให้แล้ว นี่เป็นอุบายของโจโฉ ถ้าชีซีไม่ไปแม่เขาจะไม่ตาย แต่ถ้าชีซีไปแม่เขาต้องตายแน่นอน เพราะนางนั้นเกลียดโจโฉมาก เมื่อรู้ว่าลูกชายตนต้องอุบายโจโฉ นางจะเกิดความอับอายจนฆ่าตัวตาย พร้อมกับอุทานว่า "เสียดายที่ชีซีไม่ได้นายที่ดี น่าเสียดาย...น่าเสียดาย" ซึ่งทุกอย่างก็เป็นไปตามคำที่สุมาเต๊กโชกล่าวทุกประการ
ขณะที่สุมาเต๊กโชจะกลับนั้น ได้เงยหน้าขึ้นฟ้าหัวเราะแล้วพูดว่า "ฮกหลงจะได้นายบัดนี้ก็สมควรอยู่ แต่เราคิดเสียดายด้วยเป็นคนอาภัพหาบุญยิ่งนัก"
เอมุงกูงูวูเยตู
เอมุงกูงูวูเยตู ( – โอ้ พระเจ้าผู้เสกสรรค์) เป็นเพลงชาติของประเทศเคนยา รัฐบาลเคนยาประกาศให้ใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2506
เฮโล
เฮโล () เป็นชื่อเรียกปรากฏการณ์ทางแสงซึ่งเกิดขึ้นในชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์ส่วนบน อันเป็นที่อยู่ของกลุ่มเมฆจำนวนมาก ละอองน้ำในชั้นบรรยากาศนี้สามารถเย็นตัวจัดจนกลายเป็นอนุภาคน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในชั้นบรรยากาศ เมื่อมีแสงมาส่องกระทบก็จะเกิดการหักเหของแสงเป็นแถบสีรุ้ง แถบสีรุ้งอาจมีลักษณะแตกต่างกันไปในแต่ละสภาพแวดล้อม หากมีการหักเหทำมุม 22 องศาก็จะได้เป็นแถบวงแหวนซึ่งจะเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า อาทิตย์ทรงกลด และยังมีรูปแบบอื่น ๆ อีกได้แก่ เสาแสง, ซันด็อก เป็นต้น
เคาทู
เคาทู () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลแห่งวุยก๊ก มีร่างกายใหญ่โต ชำนาญการใช้ทวน เป็นคนซี่อสัตย์และเคร่งครัด เมื่อเตียนอุยนำกำลังไปปราบโจรโพกผ้าเหลือง ได้เห็นเคาทูจับโจรเอาไว้หมดแล้ว เตียนอุยบอกเคาทูให้ส่งโจรมา แต่เคาทูไม่ยอมจึงได้สู้กัน เตียนอุยกลับไปรายงานโจโฉว่าเคาทูมีพละกำลังแข็งแรงมากโจโฉชอบใจจึงเกลี่ยกล่อมให้มาช่วยราชการ เคาทูเคยปกป้องโจโฉไว้หลายครั้ง ในสงครามพายัพได้เป็นองครักษ์แก่โจโฉได้สู้กับม้าเฉียวที่แค้นเพราะโจโฉสังหารม้าเท้งพ่อของตนไป ม้าเฉียวจึงบุกโจมตี ครั้นโจโฉถูกซุ่มโจมตีคิดจะหนีไปทางเรือ เคาทูก็อุ้มโจโฉแล้วกระโจนลงเรือทันทีแต่ข้าศึกยังยิงเกาทันฑ์ใส่ เคาทูจึงใช้มือซ้ายปัดป้องมิให้โดนโจโฉจนตัวเองบาดเจ็บ เป็นที่สรรเสริญนับแต่นั้นมา
มาครอสฟรอนเทียร์
มาครอสฟรอนเทียร์ () เป็นซีรีส์แอนิเมชั่นญี่ปุ่นฉลองครบรอบ 25 ปีของมาครอส โดย ซาเตไลต์ (Satelight) แพร่ภาพตอนที่ 1 ที่ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 23 ธันวาคม 2550 และตอนต่อไปในปี 2551 มาครอสภาคนี้อยู่ในไทม์ไลน์หลักของซีรีส์เช่นเดียวกับ มาครอส มาครอสพลัส มาครอสเซเว่น และ มาครอสซีโร่ เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ผู้กำกับคือ โชจิ คาวาโมริ ต้องการให้คุณภาพเทียบเท่ากับซีรีส์โอวีเอ
เนื้อเรื่องในซีรีส์มาครอสฟรอนเทียร์นั้น เริ่มในปี ค.ศ. 2059 เป็นเวลาหลังจากเนื้อเรื่องในซีรีส์ มาครอสเซเว่น 14 ปี โดยที่เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับกองยานอาณานิคมของ New UN Spacy (N.U.N.S.) ลำใหม่ที่ชื่อว่า มาครอสฟรอนเทียร์ และการปรากฏตัวของเครื่องบินรบวาริเอเบิล (Variable Fighter) รุ่นทดสอบ วีเอฟ-25 (VF-25) ของบริษัท S.M.S. ซึ่งเป็นบริษัททางการทหารของเอกชน
เรื่องเริ่มที่ในกลุ่มอาณานิคมอพยพที่ 25 ที่ถูกเรียกว่า กองยานอาณานิคมมาครอสฟรอนเทียร์ถูกโจมตีด้วยชนเผ่าต่างดาววัชระ () ในขณะที่ เชอริล โนม กำลังแสดงคอนเสิร์ตอยู่ ทำให้คอนเสิร์ตต้องยกเลิกกลางคัน
เพลงชาติแอฟริกาใต้
นับตั้งแต่ พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา เพลงชาติแอฟริกาใต้ ได้ใช้เนื้อร้องที่ผสมกันระหว่าง เนื้อเพลงที่ตัดตอนจากเพลง "อึงโกซีซีเกเลลอีอาฟรีกา" (Nkosi Sikelel' iAfrika : เพลงชาติแอฟริกาใต้ฉบับเดิม) กับเพลง "ดีสแต็มฟันเซยด์-อาฟรีกา" (Die Stem van Suid-Afrika : เพลงชาติสหภาพแอฟริกาใต้) และเนื้อร้องที่แต่งเพิ่มเติมขึ้นใหม่เป็นภาษาอังกฤษ
ในความเป็นจริงแล้ว ทำนองดนตรีช่วงขึ้นเพลง (บันไดเสียง) และ จบเพลงในทำนองเพลงที่แตกต่าง, ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับ เพลงชาติอืตาลี, ได้มีการได้ใช้ผสมเนื้อร้องทั้ง 5 ภาษา ซึ่งเป็นภาษาที่นิยมใช้กันในแอฟริกาใต้. จากภาษาที่ใช้ในทางราชการทั้งหมด 11 ภาษา - ภาษาคอซา (สองวรรคแรกของบทที่ 1), ภาษาซูลู (สองวรรคสุดท้ายของบทที่ 1), ภาษาเซโซโท (บทที่ 2), ภาษาแอฟริคานส์ (บทที่ 3), และ ภาษาอังกฤษ (บทที่ 4).
มุงกูอีบารีกีอาฟรีกา
มุงกูอีบารีกีอาฟรีกา ( – ขอพระเจ้าทรงอวยพรแด่แอฟริกา) เป็นเพลงชาติของประเทศแทนซาเนีย เพลงนี้เป็นบทเพลงฉบับภาษาสวาฮีลี ของเพลง "อึงโกซีซีเกเลลอีอาฟรีกา" ซึ่งเป็นเพลงสรรเสริญ ที่ประพันธ์โดย อีนอค ซอนตอนกา ซึ่งได้รับความนิยมโดยทั่วไป บทเพลงนี้เคยใช้เป็นเพลงชาติซิมบับเว ส่วนทำนองของเพลงนี้ก็ได้ใช้เป็นเพลงชาติแซมเบีย (มีบทร้องที่ต่างกันออกไป) และปรากฏในส่วนหนึ่งของเพลงชาติแอฟริกาใต้ด้วย
"มุงกูอีบารีกีอาฟรีกา" ได้ถูกแปลในหลายภาษา และ เป็นเพลงชาติของประเทศแทนกันยีกา. โดยนำบทกวีที่ประพันธ์โดย อีนอค ซอนตอนกา มาขับร้องเป็นเพลงชาติ ภายหลังการเสียชีวิตของเขาเมื่อ ค.ศ. 1905. บทร้องที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ประพันธ์โดย Samuel Mqhayi ต่อมาจึงได้นำเพลงดังกล่าวสำหรับใช้เป็นเพลงประจำพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา. ได้ขอบทประพันธ์ของ โจเซฟ แพรรี ไปใช้ขับร้องในเวลาต่อมา.
หมายเหตุ: คำว่า Mungu ใน ภาษาสวาฮีลี หมายถึง พระเจ้า
วัดสามชุก
วัดสามชุก ตั้งอยู่เลขที่ 3 หมู่ 1 ตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี มีพื้นที่ 20 ไร่ 1 งาน 58 ตารางวา อยู่เหนือที่ว่าการจังหวัดสุพรรณบุรี 34 กิโลเมตร ห่างจากถนนสุพรรณบุรี - ชัยนาท 600 เมตร เจ้าอาวาสปัจจุบัน พระครูสุวรรณวิจิตร สมจิตโต เป็นเจ้าคณะตำบลสามชุก และพระอุปัชฌาย์ 
วัดสามชุกเป็นวัดเก่าแก่ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างมาแต่สมัยใด สิ่งที่เป็นหลักฐานว่าเป็นวัดเก่า คือ
ทะเบียนวัดของสำนักงานศึกษาการอำเภอสามชุก ประมาณว่าสร้างราว พ.ศ. 2300 เดิมชาวบ้านเรียกว่า "วัดอัมพวัน" มาเปลี่ยนเป็น "วัดสามชุก" ภายหลัง เมื่อได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2481
ต่อมามีทายกชื่อ ก๋งกวย ซึ่งมีศรัทธาช่วยเหลือวัดอย่างแข็งแรงได้นำสร้างมณฑป เพื่อเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท และทุกปีจะมีงานปิดทองรอยพระพุทธบาท มีการตามประทีปโคมไฟกันอย่างสว่างมากมาย โดยใช้ตะเกียงเจ้าพายุและตะเกียงสมัยโบราณ เมื่อ 25 ปี ก่อนที่จะบูรณะกุฎิยังมีปรากฏอยู่ แต่ปัจจุบันได้สูญหายไป
โรงเรียนวัดสามชุก ( หรือ ณ. ราษฎร์วิริยานุกูล ) เป็นโรงเรียนหลังแรกของอำเภอสามชุก ผู้ริเริ่มการสร้าง คือ พระมหาสมุน และกรรมการวัด ได้ดำเนินการก่อสร้างอุโบสถขึ้นใหม่ โดยสร้างที่เดิมของอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุด ผนังอุโบสถใช้เทปูน ไม่ใช่ก่ออิฐ
พระมหาสมุน โอภาสี เป็นพระนักเทศน์ที่มีชื่อเสียง เป็นที่รู้จักของชาวบ้านส่วนมาก
ในปี พ.ศ. 2498 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จทางเรือจะไปประทับที่ประตูน้ำสามชุก เมื่อผ่านมาถึงวัดสามชุก ได้เสด็จขึ้นทรงเยี่ยมวัดสามชุก ปัจจุบัน วัดสามชุก บูรณะซ่อมแวม มณฑปแล้ว และขอเชิญชวนท่านเที่ยวชมความงดงามที่ หลวงพ่อ สุวรรณวิจิตร และชาวสามชุกได้ช่วยกันพัฒนา ข้อมูลนี้ จาก ผู้ทำการศึกษาวัดสามชุก เพื่อทำปริญญานิพนธ์ ชื่อ นาย พอเพียง ทรัพย์อินทร์
ดอกเบี้ย
ดอกเบี้ย () คือเงินที่ได้รับเพิ่มขึ้นจากการลงทุนโดยการคำนวณเป็นอัตราร้อยละต่อปี ในทางเศรษฐศาสตร์ ดอกเบี้ยเป็นเครื่องควบคุมอัตราเงินเฟ้ออีกด้วย คือ เมื่อใดที่เกิดอัตราเงินเฟ้อขึ้น แสดงว่า มีปริมาณเงินในตลาด(หมายถึงเงินในมือประชาชน)จำนวนมาก และสินค้าจะราคาแพงขึ้น การขึ้นดอกเบี้ยทั้งเงินฝากและเงินกู้ ทำให้เงินได้ออกจากตลาดไป ปริมาณเงินจะลดลง เงินเฟ้อก็จะลดลง
formula_1
เมื่อ "A" คือเงินรวมที่ได้รับ "P" คือเงินต้น "r" คืออัตราดอกเบี้ยต่อช่วงเวลา และ "n" คือจำนวนของระยะช่วงเวลา
ซึ่งสูตรนี้สามารถใช้ได้กับการคำนวณดอกเบี้ยเงินกู้ต่างๆ เช่น "การกู้ซื้อบ้าน", กู้ซื้อรถ หรือบัตรเครดิต เป็นต้นDeepak Tiwari(Rizvi college)BBI student
เมนเฟรมคอมพิวเตอร์
เมนเฟรมคอมพิวเตอร์ () คือคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่ใช้ในองค์กรเพื่อประมวลผลข้อมูลจำนวนมาก เช่น สำมะโนประชากร สถิติผู้บริโภค การบริหารทรัพยากรขององค์กร เป็นต้น
เครื่องเมนเฟรมเป็นเครื่องที่ได้รับความนิยมใช้ในองค์กรขนาดใหญ่ทั่วไปจัดเป็นเครื่องที่มีประสิทธิภาพรองลงมาจากซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ซึ่งในช่วงปลาย ค.ศ 1950 บริษัท IBM จัดเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์โดยเกิดจากการมีส่วนแบ่งตลาดในการขายเครื่องระดับเมนเฟรมถึง 2 ใน 3 ของผู้ใช้เครื่องเมนเฟรมทั้งหมด เครื่องเมนเฟรมจะเป็นเครื่องที่มีขนาดใหญ่ต้องอยู่ในห้องที่ได้รับการอุณหภูมิและปราศจากฝุ่นละอองเช่นเดียวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์
เครื่องเมนเฟรมนิยมมาใช้ในงานที่มีการรับและแสดงผลข้อมูลจำนวนมาก ๆ เครื่องรุ่นใหม่ ๆ จะได้การพัฒนาให้มีหน่วยประมวลผลหลายหน่วยทำงานพร้อม ๆ กันเช่นเดียวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ แต่มีจำนวณประมวลผลน้อยกว่าหน่วยเมนเฟรมจัดอยู่ในความเร็วของหน่วยเมกะฟรอป (megaflop) หรือการคำนวณหนึ่งล้านครั้งในหนึ่งวินาที
ระบบคอมพิวเตอร์ของเครื่องเมนเฟรมส่วนมากจะมีหน่วยคอมพิวเตอร์ย่อย ๆ ประกอบอยู่ด้วยเพื่อช่วยในการทำงานบางประเภทให้กับเครื่องหลัก สามารถแยกตามหน้าที่ได้ดังนี้
ระบบคอมพิวเตอร์ของเครื่องเมนเฟรมมีประสิทธิภาพเพียงพอที่จะรองรับผู้ใช้ได้หลายร้อยคนพร้อม ๆ กันซึ่งผู้ใช้เหล่านั้นอาจจะนั่งทำงานอยู่ใกล้เครื่องเมนเฟรมหรืออาจจะอยู่ที่อื่นซึ่งไกลออกไปก็ได้เครื่องเมนเฟรมจะเก็บโปรแกรมของผู้ใช้เหล่านั้นไว้ในหน่วยความจำหลักและมีการสับเปลี่ยนหรือสวิทซ์การทำงานระหว่างโปรแกรมต่าง ๆ เหล่านั้นอย่างรวดเร็วโดยที่ผู้ใช้จะไม่รู้สึกเลยว่ามีการสับเปลี่ยนการทำงานไปทำงานของคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเนื่องจากคอมพิวเตอร์ทำงานได้เร็วกว่ามนุษย์มากหลักการที่เครื่องเมนเฟรมสามารถทำงานหลายโปรแกรมพร้อมๆกันนั้น เรียกว่า "มัลติโปรแกรมมิง" (multiprogramming)