hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ดิซซี กิลเลสพี
จอห์น เบิร์คส "ดิซซี" กิลเลสพี (21 ตุลาคม ค.ศ. 1917 - 6 มกราคม ค.ศ. 1993) นักทรัมเป็ต หัวหน้าวง นักร้อง นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน กิลเลซพี เป็นนักดนตรีคนสำคัญ ผู้นำดนตรีแจ๊ซอเมริกันเข้าสู่ยุคบีบ็อพ และโมเดิร์นแจ๊ซ ในช่วงทศวรรษ 1940 ควบคู่กับชาร์ลี พาร์กเกอร์
นอกการเล่นทรัมเป็ตแล้ว ดิซซี กิลเลสพี ยังมีความสามารถในการร้องเพลง เขาสามารถสแคต สลับกับการเล่นอิมโพรไวซ์
ทรัมเป็ตส่วนตัวของกิลเลสพี มีลักษณะพิเศษต่างจากทรัมเป็ตธรรมดาคือ ส่วนของปากแตรจะทำมุมทแยง 45 องศา ซึ่งเกิดจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1953 เสียงของทรัมเป็ตจะเพี้ยนไปเล็กน้อย แต่กิลเลสพีชอบเสียงที่เพี้ยนไปนี้ และใช้ทรัมเป็ตอันนี้ตลอดมา ผู้ชมการแสดงจะเห็นภาพกิลเลสพีเล่นทรัมเป็ตรูปร่างแปลกๆ กักลมไว้ในแก้มจนป่องสุด จนเป็นภาพที่คุ้นตา
ในปี ค.ศ. 1964 กิลเลสพีสมัครลงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาแข่งกับลินดอน บี จอห์นสัน และแบร์รี โกลด์วอเทอร์ โดยมีนโยบายด้านcivil rights และถอนทหารออกจากสงครามเวียดนาม เขาประกาศจะเปลี่ยนชื่อทำเนียบขาว เป็น "ทำเนียบน้ำเงิน" (The Blues House) แต่งตั้งไมล์ส เดวิสให้เป็นผู้อำนวยการซีไอเอ รวมถึงคนอื่นๆ เช่น เรย์ ชาร์ลส และมัลคอล์ม เอ็กซ์ ให้มีตำแหน่งบริหาร
กิลเลสพี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1993 ด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน ด้วยวัย 75 ปี
วงดนตรี ดิซซี กิลเลสพี ออลสตาร์ บิ๊กแบนด์ ซึ่งประกอบด้วยนักดนตรีที่เคยร่วมงานกับกิลเลสพี ยังรวมวงและเล่นอยู่จนถึงปัจจุบัน และเข้ามาแสดงในประเทศไทย ในมหกรรมดนตรีแจ๊สเทิดพระเกียรติ 2549 Jazz Royale Festival จัดแสดงที่กรุงเทพ พัทยา เชียงใหม่ และภูเก็ต ระหว่างวันที่ 9 - 17 ธันวาคม พ.ศ. 2549
ผลงานเพลงของกิลเลสพี ที่เป็นที่นิยม ได้แก่
บอสซาโนวา
บอสซาโนวา (, "บอซานอวา") เป็นชื่อของแนวเพลงที่กำเนิดในประเทศบราซิล ในปี ค.ศ. 1958 โดยอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง, วีนีซีอุช จี โมไรช์ และชูเอา ชิลเบร์ตู โดยมาจากการผสมผสานดนตรีแจ๊สของแอฟริกัน-อเมริกันกับดนตรีแซมบา ดนตรีพื้นบ้านของบราซิล
เครื่องดนตรีที่ใช้กับดนตรีบอสซาโนวาประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลัก 2 ชิ้น คือ กีตาร์และเปียโน โดยมีเครื่องดนตรีอื่น ๆ ได้แก่ออร์แกนไฟฟ้า ดับเบิลเบส กลอง และเครื่องเคาะ กีตาร์ที่ใช้จะต้องเป็นกีตาร์คลาสสิก สายไนลอน และเล่นโดยใช้นิ้ว ไม่ใช้ปิ๊ก
ดนตรีบอสซาโนวา เป็นที่นิยมอยู่ในบราซิล สหรัฐอเมริกา ยุโรปตะวันตก ญี่ปุ่น และฟิลิปปินส์ ปัจจุบันอาจเรียกสั้น ๆ ว่า "บอสซา"
ผลงานดนตรีที่ทำให้บอสซาโนวาเป็นที่นิยม คืออัลบัมเพลงประกอบภาพยนตร์ "Black Orpheus" (, 1959) โดยชูเอา ชิลเบร์ตู และเป็นที่นิยมในสหรัฐอเมริกาจากอัลบัม "Jazz Samba" (1962) ของสแตน เก็ตซ์และชาร์ลี เบิร์ด และโด่งดังไปทั่วโลกกับอัลบัม "Getz/Gilberto" (1963) ของสแตน เก็ตซ์และชูเอา ชิลเบร์ตู โดยเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเพลง "The Girl from Ipanema" () ซึ่งขับร้องโดยอัสตรุด ชิลเบร์ตู ภรรยาของชูเอา เพลงนี้ได้รับรางวัลแกรมมีเมื่อปี ค.ศ. 1965
พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
พระตำหนักสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ตั้งอยู่ส่วนหน้าของเขตพระราชฐานชั้นใน ในพระบรมมหาราชวัง ซึ่งเป็นตำหนักประธานในเขตพระราชฐานชั้นใน
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อพระราชทานแก่สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวี และพระราชโอรส สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมารเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ แต่เดิมมีพระราชประสงค์ให้เป็นที่ประทับร่วมของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา สมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี และสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ จึงโปรดเกล้าฯให้ก่อสร้างอย่างใหญ่โต รโหฐานที่สุดในเขตพระราชฐาน แต่เนื่องจากการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ และ สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ จึงทำให้พระตำหนักหลังนี้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนาแต่เพียงพระองค์เดียว ส่วนสมเด็จพระนางเจ้าเสาภาผ่องศรีก็ทรงย้ายไปประทับ ณ พระที่นั่งสุทธาศรีอภิรมย์ หรือ "ที่บน" ในเขตพระราชฐานชั้นกลาง
ลักษณะพระตำหนักเป็นแบบสถาปัตยกรรมนีโอคลาสสิค (Neo classic) เป็นพระตำหนักเดี่ยวขนาดใหญ่มีสามชั้น ภายนอกมีการแต่งเซาะร่องปูนฉาบผนังเล็กน้อย มีลานกว้างทั้งด้านหน้าและหลัง ซุ้มพระทวารทำด้วยเหล็กหล่อ ตอนบนประดิษฐานตราจุลมงกุฎ ๓ ชั้น (ตราประจำพระองค์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร) เป็นอาคารที่ไม่มีลายปูนปั้นประดับอย่างวิจิตรพิสดารเหมือนในอาคารอื่นๆสมัยเดียวกัน ตัวอาคารเน้นในเรื่องสัดส่วนและความสูงของหน้าต่างที่ทำให้พระตำหนักแลดูสง่างามและโดดเด่น ชั้นล่างของพระตำหนักเป็นที่เก็บของ และที่อยู่ของคุณข้าหลวง ชั้น ๒ เป็นที่ประทับ มีห้องสำคัญคือ ห้องเสด็จออกรับแขก ซึ่งมีการประดับประดาด้วยลายปูนปั้นปิดทองทั้งบริเวณฝ้าและเพดาน การตกแต่งภายในของห้องต่างๆในชั้นนี้ถือว่าโดดเด่นกว่าตำหนักอื่นๆในเขตพระราชฐาน กล่าวคือ มีการการใช้ตู้ไม้เพื่อกั้นห้อง ชั้น ๓ เป็นห้องบรรทม และมีห้องพระซึ่งแยกไว้ต่างหาก นอกจากนี้ ยังมีอีกส่วนของตำหนักมีบันไดแยกกัน มีตำหนักฝาไม้ สันนิษฐานว่าเป็นที่ประทับของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ เมื่อครั้งทรงพระเยาว์
บ็อน
บ็อน (, ) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 19 ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 25 กิโลเมตร ทางใต้ของโคโลญ บนแม่น้ำไรน์ในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน บ็อนเคยเป็นเมืองหลวงของอดีตประเทศเยอรมนีตะวันตก ในช่วง ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1990
และเป็นที่ตั้งอย่างเป็นทางการของรัฐบาลจนถึง ค.ศ. 1990 เริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1998 องค์กรรัฐบาลแห่งชาติหลายแห่งได้ย้ายจากบ็อนไปเบอร์ลิน สภาทั้งสองแห่งของรัฐสภาแห่งชาติเยอรมัน คือ บุนเดิสทาค ( - สภาล่าง) และบุนเดิสราท ( - สภาสูง) ได้ย้ายไป พร้อมกับสำนักนายกรัฐมนตรี (Chancellery) และบ้านพักประธานาธิบดี อย่างไรก็ตาม บ็อนยังคงเป็นศูนย์กลางการเมืองและการปกครองแห่งหนึ่งอยู่ ประมาณครึ่งหนึ่งของตำแหน่งงานในรัฐบาลไม่ได้ย้ายไปไหน เนื่องจากหน่วยงานรัฐบาลหลายแห่งยังคงอยู่ที่บ็อนและหน่วยงานระดับเล็กกว่ากระทรวงจำนวนมากได้ย้ายมาจากเบอร์ลินและส่วนอื่น ๆ ของเยอรมนีเพื่อเป็นการแสดงความสำคัญ เมืองหลวงเก่าแห่งนี้จึงได้ชื่อว่า นครสหพันธ์ ()
ในปี ค.ศ. 1969 เขตบาทโกเดิสแบร์คและเขตบ็อยเอิล และอีกหลายเขตถูกผนวกเข้ากับเขตเทศบาลกรุงบ็อน จากการผนวกครั้งนี้ยังผลให้เขตเทศบาลมีพื้นที่ใหญ่ขึ้นมากกว่าสองเท่าของขนาดพื้นที่เดิม จึงทำให้เขตบาทโกเดิสแบร์คและเขตบ็อยเอิล กลายมาเป็นเขตเทศบาลนคร () และยังได้รับสิทธิปกครองตนเองบางส่วนกับจำนวนประชากรประมาณ 70,000 คน ในทั้งสองเขต
ซึ่งในแต่ละเขตเทศบาลนครก็ยังมีแขวงเป็นของตนเองอีก ดังนี้:
บ็อนเชื่อมกับทางหลวงสหพันธ์ (เอาโทบาน) 3 เส้น และเครือข่ายรถไฟ ด็อยท์เชอบาน รถไฟสาย InterCityExpress จำนวนหนึ่ง และสาย InterCity เกือบทั้งหมดให้บริการที่สถานีบ็อน เฮาพท์บาฮ์นฮอฟ
สนามบินนานาชาติของบ็อนคือสนามบินโคโลญบ็อน ซึ่งเชื่อมกับเมืองในยุโรปหลายเมือง และมีเที่ยวบินตรงไปท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี รัฐนิวเจอร์ซีย์, สหรัฐอเมริกา โดยสายการบินคอนติเนนตัลแอร์ไลน์
บ็อนเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกดังนี้
ตำหนักพระองค์เจ้าอัพภันตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ
พระตำหนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภัณตรีปชาและพระองค์เจ้าทิพยาลังการ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  โปรดเกล้าฯให้สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอัพภันตรีปชา และ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทิพยาลังการ ซึ่งทรงประสูติแต่ เจ้าจอมมารดาแส พระตำหนักหลังนี้ตั้งอยู่หลังพระมหามณเฑียร คู่กับพระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ในรัชกาลที่ 5 ซึ่งมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่คล้ายคลึงกัน
เป็นพระตำหนักก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า รูปแบบสถาปัตยกรรมเป็นแบบนีโอคลาสสิค มีทางเข้าสองทางอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของตัวอาคาร โดยซุ้มประตูประดับด้วยลวดลายปูนปั้นสวยงามโดดเด่น ลักษณะที่โดดเด่นคือหอคอยตรงกลางพระตำหนัก เมื่อเข้าไปจะเป็นห้องโถงใหญ่ มีอัฒจรรย์แยกเป็นกลุ่มห้องทั้งปีกขวาและปีกซ้าย เช่นเดียวกับผังของชั้นที่สอง ต่างกันตรงที่ห้องโถงกลางของชั้นสองจะมีสะพานทางเดินเชื่อมกับเรือนของเจ้าจอมเอี่ยม เอิบ อาบ เอื้อน ซึ่งอยู่ติดกัน พระตำหนักหลังนี้ปัจจุบันได้รับการบูรณะและได้ใช้เป็นที่เก็บรวบรวมผ้าไทยโบราณ
พระตำหนักสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี
พระตำหนักสมเด็จพระนางเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี เป็นตำหนักที่ตั้งอยู่หลังพระมหามณเฑียรตรงกับประตูสนามราชกิจ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้า ฯ ให้สร้างเพื่อเป็นที่ประทับของสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี และ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสุทธาทิพยรัตน์ สุขุมขัตติยกัลยาวดี กรมหลวงศรีรัตนโกสินทร
ตำหนักนี้เป็นตำหนักก่ออิฐถือปูนสูง 2 ชั้น ทาสีชมพูลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหักข้อศอกเป็นรูปตัวอีนอนหงาย ( E ) ภายในขอบรูปตัวอีด้านทิศตะวันตกเป็นลานโล่งขนาดใหญ่ ทำหน้าที่เหมือนลานกลางของตำหนักหลังอื่น ๆ มีทางเข้าอยู่ทางด้านทิศเหนือทำเป็นมุขมีหลังคาคลุมอัฒจรรย์ทางขึ้น มีทางเข้ารองอยู่ด้านทิศตะวันออก ลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกประเทศอิตาลีตอนใต้ หลังคาทรงปั้นหยามุงด้วยกระเบี้องซีเมนต์ ฦาผนังแต่งด้วยการฉาบปูนแต่งผิวมีลักษณะเหมือนอาคารที่ก่อด้วยหินรูปสี่เหลี่ยมแท่งใหญ่ เน้นตามของและมุมของตำหนักทุกด้าน
ชั้นล่างด้านนอก มีการเน้นขอบหน้าต่างโดยปั้นปูนเป็นบัวตรงกลางหน้าต่างตอนบน และมีขอบข้างอีกด้านละ 3 แห่ง ทาสีขาวโดยรอบ บานหน้าต่างเป็นบานเปิดคู่ ตรงกลางเป็นบานเกล็กไม้แบบบานกระทุ้ง ด้านในเป็นระเบียงทางเดินหน้าห้อง มีลูกกรงทำด้วยไม้
ชั้นบนด้านนอก ซุ้มหน้าต่างตอนบนทำเป็นจั่วสามเหลี่ยม ตอนล่างทำบัวปูนปั้น ทาสีขาวโดยรอบ ตัวบานหน้าต่างเป็นบานเปิดคู่ ตอนกลางเป็นบานเกล็ดแบบบานกระทุ้ง ด้านในเป็นระเบียงทางเดินเหมือนชั้นล่าง แต่ได้มีการทำหน้าต่างกระจกใสเพิ่มขึ้นบนลูกกรง โครงสร้างเป็นไม้ทั้งหลัง เสา คาน พื้น และหลังคา ปูพื้นด้วยหินอ่อน ภายในห้องปูด้วยไม้เข้าลิ้น
ตำหนักเจ้าดารารัศมี พระราชชายา
ตำหนักเจ้าดารารัศมี พระราชชายา หรือ ตำหนักพระราชชายา เจ้าดารารัศมี เป็นตำหนักที่พระเจ้าอินทวิชยนนท์ พระเจ้านครเชียงใหม่ ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างขึ้นพระราชทานแด่เจ้าดารารัศมี พระราชชายา เป็นตำหนักขนาดใหญ่ 3 ชั้น ก่อสร้างเต็มพื้นที่ มีถนนโดยรอบทั้งสี่ด้าน ผนังด้านนอกทำหน้าที่เป็นขอบเขตของพระตำหนัก ทาสีชมพูสลับกับสีเขียว หลังคาทรงปั้นหยา
ระหว่างที่ทรงประทับอยู่ ณ พระตำหนักแห่งนี้ เจ้าดารารัศมี พระราชชายา ได้โปรดเกล้าฯให้พระประยูรญาติและเจ้านายฝ่ายเหนือเสด็จมาประทับอยู่ด้วย ทั้งนี้โปรดเกล้าฯ ให้ทุกพระองค์แต่งกายด้วยผ้าซิ่นแบบล้านนาไว้ผมมวย รวมทั้งยังโปรดฯ ให้ศึกษาศิลปะดนตรีไทย ดนตรีสากล การขับร้อง และการฟ้อนรำ
อนึ่งหลังจากเจ้าดารารัศมี พระราชชายา เสด็จกลับไปประทับ ณ นครเชียงใหม่ ตำหนักหลังก็นี้ว่างลง ต่อมาพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐาสารี พระราชธิดาในรัชกาลที่ 4 ได้มาประทับที่ตำหนักแห่งนี้จนสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2505
แทรวิส
แทรวิส () เป็นวงดนตรีแนวอินดี้ร็อก จากกลาสโกว์ สกอตแลนด์ ประกอบด้วย Fran Healy (นักร้องนำ, กีตาร์, เปียโน), Dougie Payne (เบส, เสียงประสาน, ร้องคอรัส), Andy Dunlop (ลีดกีตาร์, บันโจ, คียบอร์ด, เสียงประสาน) และ Neil Primrose (กลอง, เพอร์คัชชัน) แทรวิสเคยได้รับรางวัล 2 ครั้งจากอัลบัมบริติชในรายการรางวัล BRIT และเป็นต้นแบบของวงอย่าง "โคลด์เพลย์", "คีน" และ "สโนว์เพทรอล" ปัจจุบันพวกเขามีอัลบัมเพลง 5 อัลบัม อันประกอบไปด้วยอัลบัมแรก "กูดฟิลลิง" () อัลบัมในปี พ.ศ. 2540 และอัลบัมล่าสุดของพวกเขา "เดอะบอยวิธโนเนม" ที่ออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2550 และในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2551 แทรวิสเตรียมออกจำหน่ายอัลบัมใหม่ของพวกเขา "ออดทูเจสมิธ" () ซึ่งพวกเขากล่าวว่าจะเป็นอัลบัมที่มีความร็อกมากที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยออกอัลบัมมา
สมาชิกทั้ง 4 คนได้ ร่วมก่อตั้งวงมาตั้งแต่อัลบัมชุดแรก “Good Feeling”(1997)
แทรวิส เริ่มต้นอาชีพกับอัลบัมแรก ‘Good Feeling’ ขายได้พียง 40,000 ชุดเท่านั้น แต่แล้ว 2 อัลบัมต่อมาของพวกเขาก็ขายได้มากถึงระดับ multi-platinum คืออัลบัม ‘The Man Who’ (1999) และ ‘The Invisible Band’ (2001)
“12 Memories” คือผลงานชุดที่ 4 ของ แทรวิส ซึ่งถือเป็นอัลบัมที่แฟนเพลงเฝ้ารอและเอาใจช่วยลุ้นกันสุดๆ หลังจากที่ แทรวิส ต้องหยุดพักกิจกรรมต่างๆของทางวงถึง 6 เดือนเนื่องจาก Neil มือกลอง ประสบอุบัติเหตุที่หลังจนเกือบไม่สามารถร่วมงานต่อได้ และการหยุดพักครั้งนี้จึงเป็นการหยุดพักครั้งแรกนับจากความสำเร็จเกินคาดของ ชุดนี้เป็นผลงานที่สมาชิกทั้ง 4 ร่วมกันโปรดิวซ์เอง มีเพลง “Re-Offender” เป็นซิงเกิ้ลแรก
อัลบัมชุดที่ 5 ของวง แทรวิส มี Nigel Godrich มานั่งแท่น executive producer โดยมี Mike Hedges และ Brian Eno มาร่วมงานด้วย ที่มาของชื่ออัลบัมมาจากลูกชายของ Fran Healy นักร้องนำ ที่เขาและภรรยายังหาชื่อดีๆ ให้กับลูกชายไม่ได้จนกระทั่งลูกชายลืมตาออกมาดูโลกได้หลายอาทิตย์
‘The Boy with No Name’ เสร็จสมบูรณ์เมื่อเดือนธันวาคมปี 2006 เปิดอัลบัมด้วยเพลง ‘Three Times And you Lose’ ที่เป็นเพลงแบบคลาสสิก แทรวิส พูดถึงการติดอยู่ในเมืองใหญ่ของคนที่คนอื่นมองไม่เห็นตัวตน เพลง ‘Selfish Jean’ ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก Iggy Pop และสังกัดโมทาวน์ เป็นเพลงที่พูดถึงเรื่องราวของมิตรภาพที่ล่มสลาย
ส่วนซิงเกิ้ลแรกของอัลบัมนี้คือเพลง ‘Closer’ ที่ได้ Ben Stiller เพื่อนสนิทของวงมาเล่นเป็นดารารับเชิญให้ รับบทเป็นผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ต
เทศบาลนครภูเก็ต
เทศบาลนครภูเก็ต หรือ นครภูเก็ต เป็นเทศบาลครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล คือ ตำบลตลาดเหนือและตำบลตลาดใหญ่ ในเขตอำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
เทศบาลนครภูเก็ต เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเมืองภูเก็ต ได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองภูเก็ต โดยพระราชกฤษฎีกา การจัดตั้งเทศบาลเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พ.ศ. 2478 เรียกว่า "เทศบาลเมืองภูเก็ต" เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 และได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลนครภูเก็ต เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 มีพื้นที่ 12 ตารางกิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2 ตำบล คือ ตำบลตลาดเหนือและตำบลตลาดใหญ่ เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2558 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลนครภูเก็ต
เทศบาลนครภูเก็ต มีพื้นที่รับผิดชอบรวม 12 ตารางกิโลเมตร หรือ 19,500 ไร่ มีเขตการปกครอง 2 ตำบล คือ ตำบลตลาดเหนือ มีพื้นที่ 4 ตารางกิโลเมตร และตำบลตลาดใหญ่ มีพื้นที่ 8 ตารางกิโลเมตร มีที่ตั้งและอาณาเขต ดังนี้จำนวนประชากรและบ้านเรือนในเขตเทศบาลนครภูเก็ต มีบ้านทั้งหมดในเขตพื้นที่รับผิดชอบ 23,394 หลังคาเรือน มีประชากรทั้งหมด 75,536 คน (รวมทั้งบุคคลที่ไม่ได้สัญชาติไทยด้วย) แบ่งเป็น ชาย 34,760 คน หญิง 40,776 คน ความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 6,294 คน/ตารางกิโลเมตร และอัตราการเพิ่มขึ้นของประชากร ตั้งแต่ปี 2546 - 2547 ร้อยละ 1.81
ประชาชนส่วนใหญ่ นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 75 นับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 20 นับถือศาสนาคริสต์ ร้อยละ 4 นอกนั้นนับถือศาสนาฮินดู และอื่น ๆ อีกร้อยละ 1
จำนวนสถาบันทางศาสนา มีดังนี้ คือ วัด จำนวน 6 แห่ง มัสยิด จำนวน 2 แห่ง และโบสถ์ จำนวน 3 แห่ง
เทศบาลนครภูเก็ต มีศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก จำนวน 4 ศูนย์
โรงเรียนสังกัดเทศบาลนครภูเก็ต ทั้ง 7 โรงเรียน
เทศบาลนครภูเก็ต มีโรงพยาบาลเอกชน จำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลกรุงเทพภูเก็ต มีโรงพยาบาลของรัฐ จำนวน 2 แห่ง คือ โรงพยาบาลวชิระภูเก็ต โรงพยาบาล องค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต และมีศูนย์บริการสาธารณสุข ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลนครภูเก็ตอีก 3 ศูนย์ คือ
ปัจจุบันชุมชนย่อยในเขตเทศบาลนครภูเก็ต มีทั้งหมด 22 ชุมชน ดังนี้เทศบาลนครภูเก็ตเป็นเมืองแฝด กับ:
ประเพณีท้องถิ่นที่สำคัญ ได้แก่ ประเพณีกินผัก ประเพณีผ้อต่อ และประเพณีไหว้เทวดาที่มีประวัติมายาวนาน
งานประเพณีกินผัก ตรงกับวันขึ้น 1 - 9 ค่ำ เดือน 9 ของจีน ซึ่งอยู่ในช่วงเดือนกันยายน ตุลาคม ของทุกปี งานเทศกาลกินผักเป็นงานประเพณี ซึ่งชาวจีนที่เข้ามาอาศัยในภูเก็ตยึดถือปฏิบัติมาช้านาน ตั้งแต่ พ.ศ. 2368 จนถึงทุกวันนี้ เพื่อเป็นการถือศีลปฏิบัติธรรม ชำระร่างกายและจิตใจให้บริสุทธิ์ และในช่วงเทศกาล 9 วัน 9 คืนนี้ จะมีพิธีกรรมต่างๆ มากมาย อาทิ พิธีอัญเชิญพระ พิธีลุยไฟ พิธีสะเดาะเคราะห์ พิธีส่งพระ เป็นต้น งานเทศกาลนี้นับเป็นงานที่ได้รับความสนใจและเลื่อมใสศรัทธา ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศมากที่สุดงานหนึ่ง จนในปัจจุบันงานประเพณีกินผัก นับเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมการท่องเที่ยว เพราะจะมีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศเข้ามาท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นทุกปี
งานผ้อต่อ เป็นประเพณีของชาวภูเก็ตที่มีเชื้อสายจีน โดยในช่วงเดือน 7 ของจีน หรือเดือน 9 ของไทย จะมีพิธีไหว้บรรพบุรุษด้วยเครื่องเซ่นต่างๆ และมีขนมชนิดหนึ่งทำด้วยแป้ง เป็นรูปเต่าขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง ทาสีแดง ซึ่งคนจีนเชื่อว่าเต่าเป็นสัตว์ที่มีอายุยืน ดังนั้นการไหว้ด้วยขนมรูปเต่าจึงเป็นการต่ออายุให้ตนเองและถือเป็นกุศลที่ยิ่งใหญ่
ประเพณีไหว้เทวดา (ป้ายที้ก้ง) เป็นการบูชาเทพเจ้าบนสวรรค์ เพื่อให้เทวดาปกป้องคุ้มครองมนุษย์ให้อยู่เย็นเป็นสุข มักจัดขึ้นในช่วงวันตรุษจีน หรือในวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 1 เป็นอีกประเพณีที่ชาวไทยเชื้อสายจีนในภูเก็ตยึดมั่นปฏิบัติตลอดมา
เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา
เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา เป็นเทศบาลนครครอบคลุมพื้นที่ 10 ตำบล ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยในอดีตเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงเก่าของประเทศไทย คือ กรุงศรีอยุธยา ซึ่งปัจจุบัน ยังหลงเหลือโบราณสถานที่น่าสนใจภายในตัวเมืองอยุธยา
เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเมืองกรุงเก่า ซึ่งได้จัดตั้งตามพระบรมราชโองการประกาศให้ใช้ในพระราชบัญญัติการจัดตั้งสุขาภิบาลตามหัวเมือง ร.ศ. 127 เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 สุขาภิบาลเมืองกรุงเก่า ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอรอบกรุงเก่า ซึ่งในปัจจุบันคืออำเภอพระนครศรีอยุธยา และมีเขตการปกครองในเขตรับผิดชอบ 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลหัวรอ ตำบลหอรัตนไชย ตำบลท่าวาสุกรี ตำบลคลองสวนพลู ตำบลกระมัง ต่อมา พ.ศ. 2478 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะสุขาภิบาลกรุงเก่าเป็นเทศบาลเมืองนครศรีอยุธยา พร้อมทั้งได้มีการขยายเขตตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนครศรีอยุธยา พ.ศ. 2481, พ.ศ. 2499, และ พ.ศ. 2505 ตามลำดับ และในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเทศบาลเมืองนครศรีอยุธยาเป็น เทศบาลนครนครศรีอยุธยา
ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็น เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2548 เป็นต้นมา
ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการเปลี่ยนชื่อ เทศบาลนครนครศรีอยุธยา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา ด้วยเทศบาลนครนครศรีอยุธยา ประสงค์ขอเปลี่ยนชื่อ เพื่อความเหมาะสมและสอดคล้องตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตเทศบาล อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม โดยพระราชบัญญัติของเทศบาล (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย จึงให้เปลี่ยนชื่อเทศบาลนครนครศรีอยุธยา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยาประกาศ ณ วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2548 นายสมชาย สุนทรวัฒน์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่บนที่มีสภาพเป็นเกาะและเคยเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงเก่ามาก่อนมีแม่น้ำไหลผ่าน 3 สาย คือ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำป่าสัก และแม่น้ำลพบุรี เมื่อก่อสร้างกรุงศรีอยุธยาได้มีการขุดคูเขื่อนจากหัวรอไปบรรจบแม่น้ำบางกะจะที่บริเวณป้อมเพชร ทำให้ที่ตั้งของตัวเมืองและเทศบาลมีสภาพเป็นเกาะมีแม่น้ำล้อมรอบ ลักษณะดินเป็นดินปนทรายน้ำซึมได้ง่าย คูคลองในเขตเทศบาลจึงเก็บน้ำไว้ได้ไม่นาน ในฤดูร้อนน้ำจะแห้ง สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม
ดวงตราของเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยาเป็นประสาทอยู่ใต้ต้นหมัน ภายในประสาทมีหอยสังข์ประดิษฐ์อยู่บนพานแว่นฟ้า ซึ่งมาจากตำนานการสร้างเมืองนครศรีอยุธยา ซึ่งเล่ากันว่าในปี พ.ศ. 1890 โรคห่าระบาดผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก พระเจ้าอู่ทองจึงอพยพย้ายผู้คนออกจากเมืองเดิมมาตั้งเมืองใหม่ที่ตำบลหนองโสน ซึ่งมีแม่น้ำล้อมรอบ ระหว่างที่พักเขตราชวัติฉัตรธงตั้งศาลเพียงตากระทำพิธีกลบมิตรสุมเพลิง ปรับพื้นที่เพื่อตั้งพระราชวังอยู่นั้น ปรากฏว่าเมื่อขุดมาถึงใต้ต้นหมันได้พบหอยสังข์ทักษิณาวรรตบริสุทธิ์ พระเจ้าอู่ทองทรงโสมนัสในศุภนิมิตนั้น จึงสร้างปราสาทน้อยขึ้นเป็นที่ประดิษฐานหอยสังข์ดังกล่าว
เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา มีพื้นที่ 14.84 ตารางกิโลเมตร มีเขตการปกครองในความรับผิดชอบ 10 ตำบล คือ
จำนวนประชากรในเขตเทศบาลมีทั้งสิ้น 52,952 คน เป็นชาย 25,564 คน หญิง 27,388 คน จำนวนบ้าน 19,908 หลัง มีความหนาแน่นของประชากรเฉลี่ย 3,568.19 คนต่อตารางกิโลเมตร
โรงเรียนในสังกัดมีทั้งหมด 8 โรงเรียน ได้แก่
การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์
การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ () หมายถึงการท่องเที่ยวที่คำนึงถึงสภาพแวดล้อม และผู้ที่มาท่องเที่ยวนั้นจะต้องเป็นบุคคลเฉพาะกลุ่มโดยรู้และไม่ทำลายสภาพแวดล้อม เช่น ทรัพยากรธรรมชาติ ทรัพยากรชุมชน หรือสิ่งที่น่าจะทำให้การท่องเที่ยวนั้นเสียหาย ซึ่งการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์นี้รวมไปถึงรูปแบบการท่องเที่ยวในเชิงวัฒนธรรม การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ หรือการท่องเที่ยวในรูปแบบ MICE
เทศบาลเมืองอโยธยา
อโยธยา เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 8.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่ลิง ตำบลคลองสวนพลู และตำบลหันตรา เป็นเมืองที่ตั้งศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
เมืองอโยธาในอดีตมีชื่อว่า "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ซึ่งตั้งมาก่อนที่จะมีการตั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี โดยเมืองอโยธยา มีฐานะเป็น[มืองลูกหลวงของอาณาจักรละโว้ในอดีต โดยเมืองได้เสื่อมอำนาจลงเนื่องจากการเสื่อมอำนาจของอาณาจักรขอม
เทศบาลเมืองอโยธยาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมือง ตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ตามเงื่อนไขหลักเกณฑ์แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 มาตรา 10 "เทศบาลเมืองได้แก่ท้องถิ่นอันเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด หรือท้องถิ่นชุมนุมชนที่มีราษฎรตั้งแต่หนึ่งหมื่นคนขึ้นไป ทั้งมีรายได้พอควรแก่การที่จะปฏิบัติหน้าที่อันต้องทำตามพระราชบัญญัตินี้ และซึ่งมีประกาศกระทรวงมหาดไทยยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง ประกาศกระทรวงมหาดไทยนั้นให้ระบุชื่อและเขตของเทศบาลไว้ด้วย"
เมืองอโยธยา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 8.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลไผ่ลิง 7 หมู่บ้าน ตำบลคลองสวนพลู 2 หมู่บ้าน และตำบลหันตรา 1 หมู่บ้าน
พื้นที่ทั่วไปเป็นที่ราบ ไม่มีป่า ไม่มีภูเขา อยู่นอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นเขตเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา โดยมีสะพานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สะพานสมเด็จพระเอกาทศรถ และสะพานปรีดีธำรง เป็นสะพานทอดข้ามแม่น้ำป่าสักที่เป็นจุดเชื่อมระหว่างเกาะเมือง เข้าสู่เทศบาลเมืองอโยธยา และมีทางรถไฟจากกรุงเทพมหานคร มุ่งสู่สายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นแนวแบ่งเขตพื้นที่ของทั้งสองเทศบาล เมืองอโยธยายังมีลำคลองไหลผ่านหลายสาย อาทิ คลองปากข้าวสาร คลองดุสิต คลองหันตรา คลองกระมัง คลองกุฎีดาว คลองเตาอิฐ คลองไผ่ลิง คลองมเหยงค์ เป็นต้น
ดวงตราเป็นรูปวงกลมมีขอบ ข้างบนระบุข้อความว่า "เทศบาลเมืองอโยธยา" และมีกิ่งใบโพธิ์ปรกลงมา ตรงกลางเป็นรูปวิหารและพระปรางค์ 3 องค์ ส่วนขอบข้างล่างเป็นรูปกำแพงเมือง และระบุข้อความว่า "จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" การกำหนดตราเทศบาลแบบนี้ เนื่องจากเขตเทศบาลเมืองอโยธยามีประวัติความเป็นมาว่า เป็นที่ตั้งเมืองอโยธยาในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีของประเทศไทย และในสมัยนั้น มีการสร้างวัดวาอารามขึ้นมากมายซึ่งยังคงมีอยู่ในปัจจุบันนี้
รูปวิหารและพระปรางค์ 3 องค์ เป็นสัญลักษณ์แสดงความหมายทางประวัติศาสตร์ ความเจริญรุ่งเรือง และความสมบูรณ์ สำหรับกิ่งใบโพธิ์ที่ปรกลงมา เป็นตราสัญลักษณ์ของความร่มเย็นเป็นสุข ส่วนกำแพงเมือง เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นระเบียบเรียบร้อยในเขตเมืองอโยธยา
เทศบาลนครรังสิต
เทศบาลนครรังสิต หรือ นครรังสิต เป็นเทศบาลนครในเขตอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี โดยนครรังสิตเป็นเมืองปริมณฑลที่รองรับการขยายตัวของกรุงเทพมหานครในทางตอนเหนือ ในปัจจุบัน รังสิตกลายเป็นจุดศูนย์กลางในการเดินทางต่อไปยังบางจังหวัดในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันออกเทศบาลนครรังสิตมีเขตการปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลประชาธิปัตย์ทั้งตำบล มีเนื้อที่ 20.80 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
สภาพทั่วไปในเขตเทศบาลเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองรังสิตประยูรศักดิ์ผ่านกลาง แบ่งเขตพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริให้ขุด ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 โดยขุดแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี ไปจนถึงเขตอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ความยาวโดยประมาณ 38.4 กิโลเมตร มีคลองซอย 14 คลอง อยู่ในเขตเทศบาลนครรังสิตจำนวน 3 คลองซอย ใช้สำหรับส่งน้ำเพื่อประโยชน์ทางกสิกรรมและคมนาคมขนส่ง
มีสภาพภูมิอากาศเหมือนกับจังหวัดทั่วไปในภาคกลาง แบ่งเป็น 3 ฤดู ได้แก่ ฤดูร้อน ตั้งแต่เดือน กุมภาพันธ์ ถึงเดือนเมษายน ฤดูฝนตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงเดือนกันยายน และฤดูหนาวตั้งแต่เดือนตุลาคม ถึงเดือนมกราคม อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ระหว่าง 28-29 องศาเซลเซียส
สัญลักษณ์ดวงตราเทศบาลนครรังสิต เป็นรูปวงกลม ประกอบด้วย คำว่า “เทศบาลนครรังสิต” “จังหวัดปทุมธานี” รูปรวงข้าว ก๋วยเตี๋ยวเรือ และรูปดอกบัวหลวง โดยรวงข้าวแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์จากน้ำคลองรังสิต ก๋วยเตี๋ยวเรือ แสดงถึงวิถีการดำรงชีวิตของชาวคลองรังสิต รูปดอกบัวหลวงเป็นสัญลักษณ์ที่อยู่คู่กับคลองรังสิตมาแต่โบราณ นอกจากนี้ด้านล่างยังมีเงาของสัตว์พื้นถิ่นปทุมธานีที่เคยพบในพื้นที่ของทุ่งรังสิตในอดีตและได้สูญพันธุ์ไปแล้ว ได้แก่ กวางสมัน หรือ เนื้อสมัน ช้างป่า ควายป่า และเสือ ซึ่งลงมาจากป่าเขาใหญ่เพื่อหาอาหารกินบริเวณทุ่งหญ้าอาณาเขตบริเวณรังสิต ซึ่งต่อมาพื้นที่บริเวณนี้ถูกเรียกว่าทุ่งหลวง และทุ่งรังสิต และยังกินพื้นที่ไปถึง เมืองท่าโขลงของ อำเภอคลองหลวง และชื่ออำเภอหนองเสือในปัจจุบัน
เทศบาลนครรังสิตมีประชากรทั้งสิ้น จำนวน 76,973 คน แยกเป็นประชากรชายจำนวน 36,263 คน ประชากรหญิงจำนวน 40,710 คน ความหนาแน่นประชากรโดยเฉลี่ย 3,701 คน ต่อพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพที่ผสมผสานระหว่างการเกษตร,การอุตสาหกรรม,การบริการ และการพาณิชย์ ปัจจุบันการขยายตัวในภาคอุตสาหกรรม การพาณิชย์ และการบริการอยู่ในอัตราที่สูง ทำให้มีผู้สนใจในภาคการเกษตรอยู่ในอัตราที่น้อยลง
ในด้านศาสนานั้น เทศบาลนครรังสิตมีวัดจำนวน 3 แห่ง ได้แก่ วัดแสงสรรค์ วัดคลองหนึ่งแก้วนิมิตร และวัดจันทรสุข
เทศบาลนครรังสิต มีศูนย์บริการสาธารณสุขจำนวน 3 แห่งและยังอยู่ในการดำเนินก่อสร้างอีก 1 แห่ง
ถนนในเขตเทศบาลนครรังสิตมีจำนวน 41 สาย รวมเป็นระยะทาง 53,670 เมตร ประชาชนโดยส่วนใหญ่ใช้ถนนเป็นเส้นทางคมนาคม เส้นทางคมนาคมรองลงมาคือ ทางน้ำ ซึ่งเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญมากในอดีต ในปัจจุบันยังมีการคมนาคม ขนส่งทางน้ำบ้างสำหรับติดต่อภายในเขตนครรังสิต และพื้นที่ใกล้เคียง เส้นทางน้ำที่สำคัญ ได้แก่ คลองหนึ่ง ถึงคลองสาม และคลองรังสิตประยูรศักดิ์ และทางรถไฟสามารถขึ้นรถไฟจากสถานีรถไฟกรุงเทพแล้วลงที่สถานีรถไฟรังสิตได้
เทศบาลเมืองบ้านบึง
เทศบาลเมืองบ้านบึง หรือ เมืองบ้านบึง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ้านบึง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 20,723 คน
ซึ่งตามตำนานการตั้งชุมชนครั้งแรกของบ้านบึง ตั้งขึ้นรอบ ๆ บริเวณบึงใหญ่ของวัดบึงบน หรือ วัดบุญญฤทธยราม ในปัจจุบันไม่สามารถพบเห็นบึงใหญ่นั้นได้แล้ว การตั้งชุมชนครั้งนั้น ถือเป็นการเริ่มต้นของเมืองบ้านบึง เทศบาลตำบลบ้านบึงได้ยกฐานะมาจากสุขาภิบาลบ้านบึง เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2530 และเมื่อปี พ.ศ. 2544 จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลเมืองบ้านบึง
ดวงตราของเทศบาล มีสัญลักษณ์ของบ้านและบึงใหญ่ ในตราเทศบาลปรากฏรูปเขาสองลูก คือ เทือกเขาเขียวและเขาโหม่ง ซึ่งเป็นภูเขาที่กั้นอำเภอบ้านบึงกับอำเภอเมืองชลบุรีและอำเภอศรีราชา ส่วนรูปต้นอ้อยเป็นซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจของบ้านบึง และนำรายได้มาสู่บ้านบึงเป็นจำนวนมาก จึงขาดไม่ได้ที่ขะอยู่ในตราสัญลักษณ์
เทศบาลเมืองบ้านบึงมีชุมชนในเขต 59 ชุมชน
เซกอแลน รัวยาล
มารี-เซกอแลน รัวยาล หรือรู้จักในนาม เซกอแลน รัวยาล () เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2496 ที่กรุงดาการ์ ประเทศเซเนกัล รัวยาลเป็นนักการเมืองหญิงจากพรรคสังคมนิยม ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายซ้ายของประเทศฝรั่งเศส โดยปัจจุบันเธอดำรงตำแหน่งผู้ว่าการแคว้นปัวตู-ชาร็องต์และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเดอ-แซฟวร์ รัวยาลได้รับการส่งชื่ออย่างเป็นทางการจากพรรคสังคมนิยมให้เป็นตัวแทนชิงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ในวันที่ 22 เมษายนนี้ เธอสามารถเอาชนะใจชาวฝรั่งเศส จนสามารถเข้าถึงการเลือกตั้งรอบ 2 ได้ แต่ก็ต้องพ่ายให้กับนายนีกอลา ซาร์กอซีไป นับว่าเป็นหญิงแกร่งอีกคนหนึ่งของฝรั่งเศส
บาปฆาตกร
บาปฆาตกร () เป็นภาพยนตร์ฆาตกรรมสอบสวน นำแสดงโดย จอห์น คูแซค, เควิน สเปซี่ย์, อลิสัน อีสต์วูด, เลดี้ชาบลิส, จูด ลอว์ กำกับการแสดงโดย คลินต์ อีสต์วูด ความยาว 155 นาที เข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2541
จอห์น เคลโซ่ (จอห์น คูแซค) นักข่าวหนุ่มจากนิวยอร์กถูกส่งไปเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อ ซาวานน่าห์ ที่อยู่ทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกา เพื่อไปทำข่าวงานเลี้ยงวันเกิดของเศรษฐีผู้ใจบุญของเมือง ที่ชื่อ จิม วิลเลี่ยมส์ (เควิน สเปซี่ย์) ในคืนวันงานเลี้ยง ได้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อ บิลลี่ คาร์ล แฮนสัน (จูด ลอว์) เสียชีวิตในงานด้วยถูกฆาตกรรม ไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือใคร แต่เชื่อว่าจิมมีส่วนพัวพัน จอห์น เคลโซ่ ได้สัมภาษณ์หลายคนในเมืองเกี่ยวกับจิม ซึ่งหลายคนก็ได้พูดถึงจิมในแง่มุมก็แตกต่างกันออกไป ซึ่งตลอดระยะเวลาที่จอห์นได้ทำข่าวสืบสวนอยู่ที่นี่ เขาก็ได้เรียนรู้และเติบโตขึ้น และในที่สุด ก็รู้ตัวฆาตกรซึ่งเป็นบุคคลที่ทุกคนคาดไม่ถึงและเบื้องหลังที่ไม่น่าเชื่อ
Midnight in the Garden of Good and Evil สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกับภาพยนตร์ที่ตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) ในหนังสือพิมพ์ นิวยอร์ก ไทม์ โดย จอห์น เบเรนด์ เมื่อ คลินต์ อีสต์วูด ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ จัดเป็นภาพยนตร์สืบสวนสอบสวนในแบบฟิล์มนัวร์เรื่องหนึ่ง แต่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่านวนิยายทำได้ดีกว่า ในขณะที่ภาพยนตร์ในบางช่วงมีจังหวะสนุกและอารมณ์ดูจะหลุดไปจากเนื้อหา
อัสตรุด ชิลเบร์ตู
อัสตรุด ชิลเบร์ตู (, เกิด 29 มีนาคม ค.ศ. 1940) นักร้องเพลงบอสซาโนวาชาวบราซิล เจ้าของเสียงในเพลง "The Girl from Ipanema"
อัสตรุดเดิมชื่อ อัสตรุด ไวแนร์ท (Astrud Weinert) เป็นลูกครึ่งเยอรมัน-บราซิล สมรสกับชูเอา ชิลเบร์ตู เมื่อ ค.ศ. 1959 ทั้งคู่ย้ายไปอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 1963 และหย่าขาดกันในช่วงกลางทศวรรษ 1960
อัสตรุด ชิลเบร์ตู ไม่เคยมีผลงานร้องเพลงอาชีพมาก่อน จนกระทั่งสามีคะยั้นคะยอให้เธอร้องเพลง "The Girl from Ipanema" ลงในอัลบั้ม "เก็ตส์/ชิลเบร์ตู" ผลงานร่วมกันของสแตน เก็ตซ์, ชูเอา ชิลเบร์ตู และอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง ปรากฏว่าเพลงนี้ฮิตติดอันดับ เป็นที่นิยมไปทั่วโลก ได้รับรางวัลแกรมมีในปี ค.ศ. 1965 ส่งผลให้เธอมีผลงานเพลงบอสซาโนวาและแจ๊สสืบเนื่องมาอีกหลายชุด
อัสตรุด ชิลเบร์ตู เป็นนักวาดภาพและนักรณรงค์เพื่อสิทธิสัตว์ ปัจจุบันเธองดแสดงดนตรีต่อสาธารณะตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002
งานเพลงที่เป็นที่นิยม
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์ (16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) หรือนามปากกาที่รู้จักกัน คือ หมึกแดง เป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำอาหาร โดยเฉพาะอาหารไทย
ปัจจุบันเป็นเจ้าของภัตตาคาร กรรมการผู้จัดการ ผู้ดำเนินรายการทางโทรทัศน์ ที่ปรึกษาทางด้านอาหาร คอลัมนิสต์ และวิทยากร
หม่อมหลวงศิริเฉลิม สวัสดิวัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 ณ วังศุโขทัย เป็นบุตรชายของหม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ กับหม่อมหลวงประอร จักรพันธุ์ (ราชสกุลเดิม: มาลากุล) มีน้องชายร่วมบิดามารดาหนึ่งคนคือ หม่อมหลวงเพิ่มวุทธ์ สวัสดิวัตน์ และน้องชายต่างมารดาซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในวงการอาหารคือ หม่อมหลวงภาสันต์ สวัสดิวัตน์ มารดาเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีซึ่งมีศักดิ์เป็นสมเด็จย่า ขณะหม่อมหลวงศิริเฉลิมมีอายุราว 3-4 ปี หม่อมหลวงประอรผู้มารดาได้หย่าร้างกับบิดาและสมรสใหม่กับหม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์
เบื้องต้น หม่อมหลวงศิริเฉลิมเข้าศึกษาที่โรงเรียนสมถวิล และโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร จนอายุได้ 12 ปี พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธสิริโสภาที่ทรงมีศักดิ์เป็นป้าได้ส่งให้เรียนต่อต่างประเทศที่วิทยาลัยเชลเทนแฮม (Cheltenham College) สหราชอาณาจักร แล้วเรียนต่อด้านการทูตที่มหาวิทยาลัยจอร์จวอชิงตัน (George Washington University) แต่เรียนได้เพียงสามปีก็ลาออก เพราะพบว่าตนมีความสุขเมื่อทำอาหารมากกว่า
หิรันต์
หิรันต์ เป็นยักษ์ ซึ่งเป็นอสูรเทพบุตรบำเพ็ญตบะเพื่อขอพรพระผู้เป็นเจ้า จนพระอิศวรประทานพรให้มีฤทธิ์ปราบใด้ทั้งสามโลกและไม่มีผู้ใดฆ่าตาย เมื่อมีฤทธิ์และจึงบุกไปทั้งสามโลก และม้วนแผ่นดินมาเก็บไว้เมืองบาดาลสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว จน พระนารายณ์ ทรงอวตารลงมาเป็นหมูเผือกเขี้ยวเพชร ไล่ขวิด ไล่กัด จนหิรันต์ตาย และนำแผ่นดินมาคลี่ออกตามเดิม
มีหนึ่งพักตร์ สองกร กายสีขาว ทรงมงกุฎน้ำเต้า มีตะบองวิเศษเป็นอาวุธ
เปิงมาง กลองผีหนังมนุษย์
เปิงมาง กลองผีหนังมนุษย์ เป็นภาพยนตร์ไทยผลิตโดย พระนครฟิล์ม เริ่มฉาย 19 เมษายน พ.ศ. 2550
พิง หนุ่มที่มีใจรักในเสียงดนตรี ออกจากราชการ มาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ครูด้วง เจ้าของสำนักปี่พาทย์ในจังหวัดปทุมธานี ซึ่งมีเรื่องเล่าสืบต่อกันมา ถึงกลองเปิงมางศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวสำนักใช้กราบไหว้บูชามาช้านาน และเรื่องการตายของลูกวงที่คิดทรยศ พิงมาเพื่อศึกษาร่ำเรียนวิชาเปิงมางตามที่บรรพบุรุษของพิงได้สั่งเสียไว้ก่อนตาย พิงได้พบกับหญิงสาวนางหนึ่งที่ชอบทำตัวลึกลับ เธอชื่อ ทิพย์ ตลอดเวลาพิงและทิพย์พบกันในเวลากลางคืน และสร้างสัมพันธ์ที่ดีร่วมกันจนเกิดเป็นความรัก
ปลัดเหมือน นักเลงปี่พาทย์ผู้มีอาคม ที่ปรากฏตัววางแผนทำลายสำนักครูด้วง และหวังแย่งชิงเปิงมางศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้ตัวเองได้เป็นที่หนึ่งในด้านดนตรีไทย ปลัดเหมือนใช้เงินหว่านล้อมจนลูกวงของครูด้วง หลายคนสับสนและทรยศย้ายสำนักไปอยู่กับปลัดเหมือน แต่ในที่สุดพวกลูกวงเหล่านี้ก็พบจุดจบอย่างสยดสยอง ต่อมาปลัดเหมือนก็กระทำการล้มครูด้วงจนสำเร็จ และ แย่งชิงเปิงมางศักดิ์สิทธิ์ไปได้
ทิพย์หายตัวไป ครูด้วงขอให้พิงสืบทอดวงต่อไป และเล่าความจริงว่า เปิงมางศักดิ์สิทธิ์นั้นได้ถูกสร้างมาจากผิวหนังของหญิงสาวคนหนึ่งชื่อทิพย์ ทำให้พิงรู้ว่าการตายของพวกลูกวงเป็นฝีมือของทิพย์ พิงเป็นคนเดียวที่จะกุมชะตาสำนักนี้ต่อไป หลายปีต่อมา พิงกลายเป็น ครูพิง ซึ่งตอนนี้ชราลงและพิงเห็นนางรําคนนึงรําจึงนึกถึงตอนที่เจอทิพย์และเมื่อการแสดงจบลง พิง ก็ได้เสียชีวิตด้วยวัยชราภาพ
ประธานาธิบดีเยอรมนี
ประธานาธิบดีเยอรมนี () หรือชื่อตำแหน่งอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีสหพันธ์ () เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศเยอรมนี ตั้งแต่การสละราชบัลลังก์ของจักรพรรดิเยอรมันในปี ค.ศ. 1918 และการประกาศใช้รัฐธรรมนูญไวมาร์ ประธานาธิบดี ก็เป็นประมุขแห่งรัฐของเยอรมนี
ตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมนีเป็นตำแหน่งพิธีการและถูกจำกัดบทบาทด้วยองค์ประกอบกฎหมายและจารีตธรรมนูญ มีวาระครั้งละ 5 ปี ส่วนประมุขฝ่ายบริหารคือนายกรัฐมนตรีเยอรมนี
ในขณะนั้นเรียกว่า Reichspräsident - ประธานาธิบดีแห่งอาณาจักร
ผู้กำกับภาพยนตร์
ผู้กำกับภาพยนตร์ คือผู้ที่มีหน้าที่กำกับในขั้นตอนการสร้างภาพยนตร์ โดยผู้กำกับภาพยนตร์มีหน้าที่สร้างจินตนาการจากบทหนัง แล้วถ่ายทอดความคิดทางด้านศิลปะออกมาตามแบบที่ตนเองต้องการ และเป็นคนสั่งฝ่ายอื่น ๆ ในกองถ่าย อย่างเช่น ฝ่ายผู้กำกับภาพ ผู้กำกับการแสดง ฝ่ายเทคนิค นักแสดง ออกมาอยู่ในองค์ประกอบทางศิลป์ที่ตนเองต้องการบนแผ่นฟิล์มหรือในระบบดิจิตอล
อย่างไรก็ดี ผู้กำกับภาพยนตร์อาจจะควบคุมทุกอย่างตามที่ตนคิดไว้ไม่ได้เสมอไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นภาพยนตร์ที่ฉายในโรง เพราะผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ จะเป็นคนกำหนดงบประมาณที่จะให้ผู้กำกับใช้จ่ายได้ หรือสั่งตัดต่อหนังในขั้นตอนสุดท้ายก่อนเข้าโรงฉายหากหนังมีความยาวเกินไป หรือเพื่อดึงการจัดเรตหนังให้ต่ำลงมา หรือบางฉากอาจจะมีการเพิ่มโฆษณาเข้าไป ดังนั้นเป็นเรื่องที่ไม่แปลกหากผู้กำกับจะมีปัญหาให้คุยกับผู้อำนวยการสร้างเสมอ ๆ
ผู้กำกับบางคนมีอำนาจในการจ้างคนที่จะต้องร่วมงานด้วยบ่อย ๆ อย่างเช่น ฝ่ายกำกับภาพ ซาวเอ็นจิเนียร์ ฝ่ายจัดแสง ฝ่ายจัดหาโลเคชั่น ฝ่ายคอสตูม ฝ่ายสเปเชียลเอฟเฟกต์ โดยผู้อำนวยการสร้างจะไม่ลงมายุ่งในเรื่องพวกนี้ด้วยมากนัก หากผู้กำกับภาพยนตร์ยังใช้ทุนสร้างอยู่ในเกณฑ์ที่น่าพอใจ
วิธีการกำกับของผู้กำกับแต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกันเลย ซึ่งตรงจุดนี้เป็นเสน่ห์ของภาพยนตร์ เพราะผลงานที่ได้จะมีความหลากหลาย เนื่องจากศิลปะการกำกับหนังไม่มีทฤษฏีที่ตายตัว แบ่งประเภทออกได้คร่าวๆดังนี้
แมวลายหินอ่อน
แมวลายหินอ่อน (; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์เสือ (Felidae) ที่มีขนาดเท่ากับแมวบ้าน ("Felis catus") แต่มีหางยาวกว่าและมีขนที่หางมากกว่า หัวมีขนาดเล็ก กลมมน สีขนมีลวดลายเป็นแถบหรือเป็นดวงคล้ายลวดลายของเสือลายเมฆ ("Neofelis nebulosa") หรือลวดลายบนหินอ่อน
ได้รับการอนุกรมวิธานโดยตัวอย่างต้นแบบเป็นตัวเมียที่ได้ตัวอย่างจากประเทศไทย ปัจจุบันนักวิชาการแบ่งแมวลายหินอ่อนออกเป็น 2 ชนิดย่อย ได้แก่ "P. m. marmorata" และ "P. m. charltoni"
ถิ่นอาศัยของแมวลายหินอ่อนอยู่ในรัฐอัสสัมทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย เนปาล ("P. m. chartoni") เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา เมื่ออยู่ในป่าทึบตามธรรมชาติจะพบเห็นได้น้อย ปัจจุบันยังมีการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับแมวชนิดนี้อยู่น้อย และยังไม่ทราบจำนวนประชากรที่แน่นอน ขณะเดียวกันป่าที่เป็นถิ่นอาศัยก็มีพื้นที่ลดลง ทำให้ปัจจุบันแมวชนิดนี้อยู่ในสถานะที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์
พฤติกรรมของแมวลายหินอ่อน เมื่ออยู่ในที่เลี้ยงค่อนข้างดุร้ายกว่าเสือหรือแมวป่าชนิดอื่น ๆ มีอายุในสถานที่เลี้ยงยืนสุด 12 ปี
รัฐบรันเดินบวร์ค
บรันเดินบวร์ค () เป็นรัฐหนึ่งใน 16 รัฐสหพันธ์ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ด้วยเป็นหนึ่งในรัฐใหม่ที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1990 จากการรวมประเทศเยอรมนีตะวันตกและเยอรมนีตะวันออกเข้าด้วยกัน มีประชากร 2.6 ล้านคน มีพื้นที่ 29,056 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือพ็อทซ์ดัม รัฐบรันเดินบวร์คอยู่ล้อมรอบแต่แยกออกจากเบอร์ลิน เมืองหลวงของประเทศ
โดยประวัติศาสตร์แล้วบรันเดินบวร์คเคยเป็นอาณาจักรชายแดนชื่อว่ารัฐมาร์เกรฟบรันเดินบวร์ค ซึ่งต่อมาได้ขยายกลายมาเป็นส่วนหลักของประเทศเยอรมนีในปัจจุบัน ชื่อรัฐบรันเดินบวร์คตั้งตามชื่อเมือง Brandenburg an der Havel
บรันเดินบวร์คมีโรงเรียน 977 โรง (ไม่รวมสถาบันอุดมศึกษา) ในปีการศึกษา 2006/2007 มีนักเรียน 313,000 คน ครู 19,000 คนบรันเดินบวร์คใช้สนามบินสามแห่งร่วมกันกับเบอร์ลิน ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเทเกิล, ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ และท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์ โดยท่าอากาศยานเชอเนอเฟ็ลท์กำลังอยู่ในการก่อสร้างเพิ่มเติม เมื่อแล้วเสร็จจะกลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค โดยท่าอากาศยานเทเกิลและเท็มเพิลโฮฟจะปิดตัวลงหลังจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค
ตราเครื่องหมายของบรันเดินบวร์คคือ อินทรีแดงบนพื้นขาว
เอสพลานาด
เอสพลานาด () อาจหมายถึง
รายชื่อสัตว์เลื้อยคลาน
รายชื่อสัตว์เลื้อยคลาน เป็นการรวบรวมรายชื่อของสัตว์เลื้อยคลานทุกไฟลัม สปีชีส์ไว้เพื่อเป็นการสะดวกต่อค้นหา การศึกษา ค้นคว้าเกี่ยวกับสัตว์เลื้อยคลาน
สำหรับผู้ที่จะเพิ่มเติมรายชื่อสัตว์คลาน ขอให้เรียงลำดับตามตัวอักษร เพื่อให้ง่ายต่อการเพิ่มเติมรายชื่อ ในส่วนของรายชื่อสัตว์เลื้อยคลานที่มีคนเริ่มเขียนบทความแล้วดูได้ที่ หมวดหมู่ และ
แอเรีย 88
แอเรีย 88 () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เกี่ยวกับการสู้รบที่ แอเรีย88 หรือ ฐานทัพอากาศของประเทศสมมุติแถบตะวันออกกลางที่ชื่อว่า อัสแลนด์ เรื่องราวกล่าวถึง ชิน คาซามะ, มิกกี้ ไซมอน, เกรก สามทหารเสือแห่งหน่วยทหารรับจ้างของกองทัพอากาศทหารต่างด้าวอัสแลนด์ ซึ่งแต่ละคนมาที่แอเรีย 88 ด้วยเหตุผลเบื้องหลังบางประการ
ชิน คาซามะ นักบินยอดเยี่ยมแห่งโรงเรียนการบิน ผู้ซึ่งถูกเพื่อนสนิทหลอกให้เซ็นสัญญาในการเข้าร่วมกองทัพต่างด้าวอัสแลนด์ ซึ่งมีกำหนดระยะเวลา 3 ปี หรือไม่ก็ต้องจ่ายเงิน 1.5 ล้านดอลลาห์ในการยกเลิก แอเรีย 88 เป็นฐานทัพที่อยู่แนวหน้าสุด อันตรายที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นฐานทัพที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมที่สุดเช่นกัน ผู้บัญชาการ ฐานนี้คือ ซากิ หรือความจริงเขาเป็นเจ้าชายแห่งประเทศ อัสแลนด์ ฐานทัพแห่งนี้จะให้รางวัลตามผลงานที่ทำได้ ฐานทัพแห่งนี้จึงเป็นที่รวมของทหารรับจ้างที่มีอดีตต่าง ๆ นานา ตอนจบ ฉบับOVA หลังมีทะเลาะวิวาทในปารีสหลังเป็นอิสระได้เสนอกลับไปญี่ปุ่นหรือไปอยู่ที่อเมริกาแต่ชินคาซามะปฏิเสธ เขาตัดสินใจจะกลับไป area 88 ตามเดิม ส่วนตอนจบ ฉบับทีวี ชิน คาซามะได้ตัดสินใจหนีออกจากarea 88 เพื่อไปโยโกะที่กำลังแต่งงานกับคันซากิ เพื่อนๆนักบินจึงไล่ตามเขา และได้เกลี้ยกล่อมให้กลับสุดท้ายจึงกลับเพราะเนื่องจากที่ญี่ปุ่นแทบไม่มีพ่อแม่พี่น้องญาติมิตรของชิน คาซามะแล้ว
เป็นนักบินมือหนึ่งของ แอเรีย 88 สามารถทำลายข้าศึกได้เป็นจำนวนมาก และกู้วิกฤตไว้ได้หลายครั้ง มาที่แอเรีย88 เพราะถูก คันซากิ ซาโตรุเพื่อนสนิทหลอกให้เซ็นสัญญามาเป็นทหารรับจ้าง จุดประสงค์ก็เพื่อกำจัด ไม่ให้ชินมีชีวิตอีกต่อไป
อดีตทหารอากาศชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งเคยร่วมรบในสงครามเวียดนาม หลังสงครามสงบกลับพบว่าตัวเองไม่สามารถใช้ชีวิตแบบสงบสุขได้จึงมาที่แอเรีย 88 เพื่อเข้าร่วมสงคราม
สองมาตรฐาน
สองมาตรฐาน () เป็นประเด็นการเปรียบเทียบในการจัดการหรือใช้ระบบ แนวทาง หรือมาตรฐาน ในกลุ่มเป้าหมายสองกลุ่มอย่างแตกต่างกัน สองมาตรฐาน ถูกนิยมเรียกกับการแก้ปัญหาที่ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นธรรม โดยการจัดการปัญหาในเรื่องๆเดียวกัน แต่ต่างเป้าหมาย ทำให้ได้รับผลลัพธ์ที่ต่างกัน เช่นการตอบรับของเจ้าหน้าที่กับกลุ่มคนรวยและกลุ่มคนจน ซึ่งไม่เท่ากัน
อาการคัน
อาการคัน เป็นความรู้สึกระคายเคืองทางผิวหนังของคนหรือสัตว์ ที่ ทำให้เกิดอาการอยากเกาขึ้นมา
สารเคมีที่ทำให้เกิดอาการคัน มีชื่อว่าฮิสทามีน (histamine) เป็นโมเลกุลที่ปล่อยออกมาโดยมาสต์ เซลล์ (mast cell) ที่อยู่ใต้ผิวหนัง histamine ยังทำให้เกิดผื่นแดง เวลาที่ถูกแมลงกัด สารเคมีนี้จะติดอยู่บริเวณปลายประสาทสัมผัสชนิดหนึ่งใต้ผิวหนัง
เป็นที่เข้าใจกันมาตลอดว่า อาการคันจากการกระตุ้นบนผิวหนัง เช่น การไหวของขนเส้นเล็กๆ บนร่างกาย จะส่งผ่านมาในลักษณะของความรู้สึกเจ็บเล็กๆ แต่ผลการวิจัยล่าสุดพบว่า อาการคันหรือความรู้สึกคันนั้น เป็นคนละอย่างกับ ความรู้สึกเจ็บ โดยความรู้สึกคันจะมีระบบประสาทส่วนของมันเองโดยเฉพาะ ความรู้สึกคันจากสารฮิสทามีนถูกส่งไปยังสมองผ่านทางอีกระบบประสาทหนึ่ง, Andrew และ คณะ ได้อธิบายไว้ในปี พ.ศ. 2544 ความรู้สึกคันอันเกิดจากสารฮิสทามีนนี้ จะเดินทางผ่าน ลำเส้นใยประสาทสไปโนทาลามิก (spinothalamic tract) เช่นเดียวกับความรู้สึกเจ็บ เพียงแต่ว่าความรู้สึกคันจะวิ่งผ่านเส้นประสาทส่วนของมันเอง
ชามพูวราช
ชามพูวราช หรือ นิลเกษร เป็นตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นพญาวานรในกองทัพพระราม เกิดจากไม้ไผ่ที่พระอิศวรนำมาทำธนูแต่พอลองโก่งยิงธนูก็หัก เกิดเป็นชามพูวราชออกมา มีบทบาทสำคัญตอนศึกลงกา เป็นผู้เสนอให้พระรามจองถนนไปกรุงลงกาเพื่อเป็นพระเกียรติยศ และตอนแปลงร่างเป็นหมีใหญ่กัดต้นโรทันเพื่อทำลายพิธีชุบศรนาคบาศของอินทรชิต
หลังจากเสร็จศึกลงกา ชามพูวราชได้เป็นอุปราชเมืองปางตาล
เป็นพญาวานร ปากอ้า ตาโพลง กายสีแดงเลือดหมูหรือน้ำตาลเข้ม หนึ่งพักตร์ สองกร ทรงชฎาเดินหน มีพระขรรค์เป็นอาวุธ
ท้าวมหาชมพู
ท้าวมหาชมพู เป็นพญาวานรครองกรุงชมพูมีนางแก้วอุดรเป็นมเหสีมี นิลพัท เป็นหลานบุญธรรม เป็นพื่อนรักกับพาลี เจ้าเมืองขีดขิน มีฤทธิ์มากไม่ยอมไหว้ใครนอกจากพระผู้เป็นเจ้าทั้งสาม ภายหลังเมื่อรู้ว่าพระนารายณ์อวตารมาเป็นพระรามจึงเข้าร่วมทัพด้วย
ท้าวมหาชมพูมีลักษณะเป็นพญาวานร ปากอ้า ตาโพลง กายสีขาวนวล หนึ่งพักตร์ สองกร ทรงชฎาเดินหน มีพระขรรค์เป็นอาวุธ
ชมพูพานเรศท้าว จุฬจักร
ศรีขาบทรงสุรศักดิ์ ใหญ่ล้ำ
สวมชฎาดุจองค์มัฆ พานหเปรียบ เสมอฤๅ
ครองภพชมภูถ้ำ กึ่งหล้ากล้าหาญ ฯ
ขุนภักดีอาษา
วานรสิบแปดมงกุฎ
วานรสิบแปดมงกุฏ เป็นวานร (ลิง) ในวรรณคดีเรื่องรามเกียรติ์ วานรเหล่านี้เป็นเทวดาที่จุติลงมาเป็นวานร และมาเป็นทหารเอกในกองทัพของพระราม ผู้ซึ่งเป็นองค์พระนารายณ์อวตารลงมา และต้องไปอยู่ในป่าเป็นเวลา ๑๔ ปี เพื่อรักษาสัจจวาจาของพระราชบิดา คือท้าวทศรถ
เมื่อพระมเหสีของพระราม คือ นางสีดา ถูกทศกัณฐ์ กษัตริย์เมืองลงกา ลักพาตัวไป พระรามต้องนำกองทัพติดตามไปรับนางสีดาคืนมา โดยมีหนุมานผู้นำเอา สุครีพ ซึ่งเป็นน้าชายมาถวายตัวพร้อมไพร่พลเมืองขีดขิน และท้าวมหาชมพูที่ยกกำลังพลเมืองชมพูให้เป็นทหารแห่งองค์พระราม วานรสิบแปดมงกุฏจึงเป็นกำลังพลในทัพขององค์พระราม ที่มาจากสองเมืองคือ เมืองขีดขินของสุครีพ และเมืองชมพูของท้าวมหาชมพู
ระบำวานรพงศ์เป็นชุดการแสดงที่สร้างสรรค์ใหม่ โดยนาย เสรี หวังในธรรม ศิลปินแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๓๑ สาขาศิลปการละคร ( ถึงแก่กรรม ๒๕๕๐ ) เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการกองการสังคีต กรมศิลปากร เป็นผู้ออกแบบและสร้างบท นำออกแสดงในโขนเรื่องรามเกียรติ์ ชุดหนุมานชาญสมร ณ โรงละครแห่งชาติ เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. ๒๕๒๘ ผู้ประดิษฐ์ท่ารำ คือ นาย กรี วรศะริน ศิลปินแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๓๑ สาขานาฏศิลป์โขน ( ถึงแก่กรรม ๒๕๔๑ ) ผู้รับถ่ายทอดท่ารำ คือ นาย ประสิทธิ์ ปิ่นแก้ว ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลป์ไทย อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยนาฏศิลป ( เกษียณฯ ๒๕๔๕ )
การแสดงชุดนี้เป็นการนำให้ผู้ชมทราบชื่อลิงสิบแปดมงกุฏและลิงพญาวานรที่เป็นกำลังสำคัญในกองทัพฝ่ายพลับพลาของพระราม และได้เห็นลักษณะการแต่งกายและสีประจำกายของลิงแต่ละตัว
ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า หรือเครื่องคู่ หรือเครื่องใหญ่
การแต่งกายนั้นแต่งตามรูปแบบลิงสิบแปดมงกุฎ และลิงพญายืนเครื่องเต็มตัว พร้อมอาวุธประจำตัว สีเสื้อและศีรษะเป็นสีเดียวกันตามพงศ์ในเรื่องรามเกียรติ์
ส่วนลักษณะท่ารำนั้น ลิงสิบแปดมงกุฏออกท่าเพลงหน้าพาทย์รุกร้น แล้วตีบทในเพลงแขกโหม่งชั้นเดียว ต่อจากนั้นลิงพญาออกท่าเพลงหน้าพาทย์รัวสามลาและเพลงกราวกลาง โดยตีบทตามความหมายของบทร้อง ในกิริยาอาการของลิงผสมผสานกับลีลานาฏศิลป์เรียงตามลำดับตามชื่อด้วยความคล่องแคล่วว่องไวการแสดงชุดนี้ใช้เวลาแสดงประมาณ ๑๒ นาทีเนื้อความจากบทร้องในระบำวานรพงศ์ 
ในหนังสือ "สำนวนไทย" ของ ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธ์) เขียนไว้ว่า สิบแปดมงกุฎ นำมาใช้เป็นสำนวนในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีนักเลงการพนันใหญ่ลือชื่อพวกหนึ่ง กล่าวกันว่าเป็นนักเลงชั้นยอด สักตามตัวเป็นรูปมงกุฎ จึงเรียกว่า สิบแปดมงกุฎ ตามเรื่องราวในรามเกียรติ์ จากนั้นถ้าใครเป็นนักเลงการพนันก็เลยเรียกว่า สิบแปดมงกุฎ
ทุกวันนี้ สิบแปดมงกุฎมิใช่สำนวนที่ใช้เรียกพวกนักเลงพนันเท่านั้น แต่ใช้เรียกพวกมิจฉาชีพทั้งหลาย เป็นสำนวนที่พบเห็นบ่อยมากตามสื่อมวลชนต่างๆ ซิ่งมีความหมายถึงพวกที่ยักยอก ต้มตุ๋น หลอกลวงให้ผู้อื่นหลงเชื่อแล้วยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินผู้อื่นมาเป็นของตน
เทวดา 18 องค์ที่อาสามาช่วยพระนารายณ์ตอนอวตารมาเป็นพระราม ปรากฏในในบทละครรามเกียรติ์ ที่กล่าวถึงตอนนี้ว่า
เมื่อนางมณโฑเทวีผู้เคยเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์ออกไปดูทัพพระรามกับทศกัณฐ์ เมื่อเห็นทัพลิงก็ตกใจ แล้วกล่าวว่า
ภูเขาหิมะมังกรหยก
ภูเขาหิมะมังกรหยก () เป็นเทือกเขาขนาดเล็กที่อยู่ใกล้กับเมืองลี่เจียง ในมณฑลยูนนาน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ยอดเขาที่สูงที่สุดมีชื่อว่า ช่านจึโต่ว () ทิวทัศน์ของเทือกเขาที่มองจากสวนที่สระมังกรดำในเมืองลี่เจียงนั้น กล่าวกันว่าเป็นหนึ่งในทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดของจีน
วานรเตียวเพชร
วานรเตียวเพชร เป็นวานรที่ช่วยพระรามรบกับทศกัณฐ์ครั้งแรกมี 9 ตน แต่ละตนล้วนเป็นเทพที่มาจุติหลังพระนารายณ์อวตาร ได้แก่ ปิงคลา โชติมุข ศรราม รสคนธ์ นิลเกศี มหิทวิกัน มากัญจวิก ทวิพัท วาหุโรม
คุซาจิชิ ยาจิรุ
คุซาจิชิ ยาจิรุ () ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ และประธานสมาคมยมทูตสตรี
ยาจิรุ เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่สุดในบรรดาหน่วยพิทักษ์ทั้ง 13 ชอบเกาะอยู่บนหลังของซาราคิ เคมปาจิอยู่เสมอ ภูมิใจในความเบาหวิวของตัวเอง มีพลังมหาศาล (สามารถยกร่างของซาราคิ เคมปาจิที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับอิจิโกะได้สบาย) มีจิตสังหารที่รุนแรงและหนักหน่วงมาก คาดว่าจะเป็นยมทูตหญิงที่มีจิตสังหารน่ากลัวที่สุดในบรรดาสมาคมยมทูตสตรี และมักจะตั้งชื่อเล่นให้กับคนในหน่วยที่ 11 โดยเรียกอิกคาคุว่า "เจ้าหัวเหม่ง" อยู่เสมอ
ยาจิรุ เกิดที่เมืองลูคอนที่ 79 ที่ชื่อว่า "คุซาจิชิ" ตอนเด็กยาจิรุไม่เคยเห็นอย่างอื่นเลยนอกจากการฆ่าฟัน ตอนนั้นยาจิรุยังเป็นทารกอยู่ และคิดว่าวันใดวันหนึ่งตัวเองต้องถูกฆ่าแน่ แต่วันหนี่งซาราคิ เคมปาจิผู้มาจากเมืองลูคอนเขตที่ 80 ซึ่งเป็นชั้นที่รวมวิญญาณต่ำทรามที่สุด ใน 80 เขตได้มาพบกับยาจิรุเข้า และตั้งชื่อให้ว่า "คุซาจิชิ ยาจิรุ" โดยคำว่า "ยาจิรุ" เป็นชื่อของคนที่ซาราคิ เคมปาจิอยากจะเป็นให้ได้อย่างคนผู้นั้น (ซึ่งก็คือ ยาจิรุ อุโนฮานะ) และเมื่อทั้งสองคนเป็นยมทูตก็ได้เข้าบรรจุอยู่ที่หน่วย 11 โดยไม่ต้องผ่านการสอบของยมทูต(เฉพาะยาจิรุ)ยาจิรุและเคมปาจิได้ออกตามหาเรียวกะหลังจากการประชุมหัวหน้าหน่วย โดยทั้งสองได้เจอพวกอิจิโกะที่เข้ามาในหอสำนึกผิด โดยยาจิรุได้คอยดูการต่อสู้ของอิจิโกะและเคมปาจิอยู่ห่างๆ ก่อนที่เคมปาจิจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป ยาจิรุได้แบกร่างเคมปาจิไปที่ด้านบน เพื่อให้หัวหน้าอุโนฮานะพาไปรักษา
หลังจากที่เคมปาจิฟื้นตัวแล้วยาจิรุได้เจออารามาคิ มาคิโซ (ยาจิรุเรียกว่า "มาคิมาคิ") ที่กำลังพาโอริฮิเมะหนีจาก คุโรซึจิ หัวหน้าหน่วยที่ 12 โดยได้พามาที่สถานพยาบาลหน่วยที่ 4 โดยเคมปาจิขอร้องให้โอริฮิเมะพาไปหาอิจิโกะ
ยาจิรุและเคมปาจิทราบข่าวว่ามากิ อิชิโนเสะอดีตยมทูตหน่วยที่ 11 ที่ออกไปจากโซลโซไซตี้ได้เข้าร่วมมือกับพวกเบาท์ในการทำลายโซลโซไซตี้ เคมปาจิและยาจิรุจึงได้ออกไปยังเมืองลูคอนเพื่อควานหาตัวอิชิโนเสะ จนกระทั่งเกิดการต่อสู้กัน โดยยาจิรุคอยเฝ้าดูการต่อสู้ของทั้งสองคนอยู่ห่างๆ
ยาจิรุได้ตามเคมปาจิมายังฮูเอโก้มุนโด้เพื่อช่วยเหลือพวกอิจิโกะ โดยยาจิรุคอยยืนดูการต่อสู้ระหว่างเคมปาจิกับนอยโทร่าอยู่ข้างๆอิจิโกะ
ความสามารถ : เมื่อปลดปล่อยจะปรากฏอสูร 2 ตน ต่อสู้เคียงข้างกับผู้ใช้ อสูรตนแรกรูปร่างสูงใหญ่ ลำตัวเป็นโครงกระดูก สวมเสื้อคลุมสีดำ ส่วนอสูรอีกตนตัวเล็กแต่อวบอ้วนและมีขนฟู
อสูรทั้งสองมีดาบเป็นอาวุธ และทำการเลียนแบบการโจมตีไปพร้อมกับผู้ใช้ อสูรตัวเล็กจะนำการโจมตีผู้ใช้ ในขณะที่อสูรตัวใหญ่จะตามการโจมตีของผู้ใช้
ส่งผลให้เกิดพลังโจมตีไปยังศัตรู 3 ครั้ง ศัตรูที่คิดจะหลบการโจมตี จะถูกโจมตีโดยอสูรตัวเล็ก ซึ่งแทบไม่มีโอกาสในการหลบ
ไม่มีบังไค
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร (; อักษรย่อ: สาธิต มศก. – DSU) เป็นโรงเรียนสหศึกษา เปิดการเรียนการสอนในระดับมัธยมศึกษา มีฐานะเป็นหน่วยงานของ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2516 เพื่อเป็นแหล่งฝึกประสบการณ์วิชาชีพของนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์
"โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร" ก่อตั้งขึ้นจากความคิดริเริ่มของ มาลี อติแพทย์ คณบดี คณะศึกษาศาสตร์ และรักษาการในตำแหน่งรองอธิการบดี เมื่อ พ.ศ. 2516 และเปิดรับนักเรียนเข้าเรียนในปีการศึกษา 2517 โดยใช้อาคารไม้บริเวณโรงเรียนเกษตรกรรมเดิมซึ่งอยู่ทางด้านประตูเพชรเกษมเป็นที่ทำการ ปีแรกรับนักเรียน 2 ชั้น คือ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (มศ.1) ชั้นละ 2 ห้อง หลักสูตรที่ใช้ได้สร้างขึ้นเองโดยคณาจารย์ของคณะศึกษาศาสตร์พระพิฆเนศวร ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากรใช้ตราสัญลักษณ์เช่นเดียวกับ มหาวิทยาลัยศิลปากร พระพิฆเนศวร คือเทพเจ้าแห่งศิลปวิทยาการและการประพันธ์ ประทับบนเมฆ พระหัตถ์ขวาบนถือตรีศูล พระหัตถ์ขวาล่างถืองาช้าง พระหัตถ์ซ้ายบนถือปาศะ (เชือก) พระหัตถ์ซ้ายล่างถือครอบน้ำ ประทับบนลวดลายกนก โดยด้านล่างมีอักษรว่า "โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร"
สีน้ำเงิน
ดอกแก้วสถานภาพเทียบเท่าภาควิชา ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 15 กันยายน 2536
สแตน เก็ตส์
สแตนลีย์ กาเยทสกี (Stanley Gayetsky) (2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 - 6 มิถุนายน ค.ศ. 1991) หรือเรียกสั้นๆ ว่า Stan Getz นักเป่าเทเนอร์แซกโซโฟนชาวอเมริกัน เจ้าของฉายา "The Sound"
สแตนลีย์ มีเชื้อสายยูเครน-ยิว เกิดที่ฟิลาเดลเฟีย แต่ไปเติบโตที่นิวยอร์ก เริ่มเล่นแซกโซโฟนเมื่ออายุได้ 13 ปี และร่วมวงดนตรีของแจค ทีการ์เดน เมื่อปี 1943 เมื่ออายุ 16 ปี และได้ร่วมงานกับนักดนตรีอีกหลายคน เช่น เบนนี กู๊ดแมน สแตน เคนตัน จิมมี ดอร์ซีย์ วูดดี เฮอร์แมน นอกจากนี้ยังเคยร่วมงานกับ แนท คิง โคล และยังเคยบรรเลงร่วมกับ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อครั้งเสด็จราชดำเนินเยือนนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960)
ในช่วงทศวรรษ 1950 แสตน เก็ตส์ มีชื่อเสียงในฐานะนักดนตรีแนวคูลแจ๊ซ ในปี 1958 เขาย้ายไปอยู่ที่ โคเปนเฮเกน เดนมาร์ก เพื่อหลีเลี่ยงคดียาเสพติด และเดินทางกลับสหรัฐอเมริกาในปี 1961
สแตน เก็ตส์ หันมาเล่นดนตรีแนวบอสซาโนวา โดยร่วมกับชาร์ลี เบิร์ดซึ่งเพิ่งเดินทางกลับจากบราซิล ออกอัลบั้ม "Jazz Samba" ในปี ค.ศ. 1963 มีเพลงเอกชื่อเพลง "Desafinado" และ "Samba De Uma Nota Só" (One Note Samba) จากผลงานเก่าของทอม โจบิม เพลง Desafinado ได้รับรางวัลแกรมมี่ประจำปี 1963
สแตน เก็ตส์ มีผลงานร่วมกับ จาว กิลแบร์โตและแอสทรูด กิลแบร์โต ในอัลบั้ม "Getz/Gilberto" (1963) และ "Getz/Gilberto #2" (1964) ได้รับรางวัลแกรมมี่ 2 รางวัล เพลง "The Girl from Ipanema" ได้รางวัลเพลงยอดเยี่ยม เหนือเพลง "A Hard Day's Night" ของเดอะ บีเทิลส์ ในปี 1963
สแตน เก็ตส์ มีผลงานร่วมกับนักดนตรีชั้นนำอีกหลายคน เช่น เวส มอนท์โกเมอร์รี โจ เฮนเดอร์สัน ชิค โคเรีย สแตนลีย์ คลาร์ค บิล อีแวนส์
ช่วงทศวรรษ 1980 เขาเริ่มเปลี่ยนไปเล่นดนตรีแนวทดลองอื่นๆ ทั้งฟิวชันแจ๊ซ อีเล็กตริกแจ๊ซ อะคูสติกแจ๊ซ
ช่วงบั้นปลายชีวิต สแตน เก็ตส์ มีปัญหาติดยาเสพติด สุรา และมอร์ฟีน ถูกจับด้วยข้อหาพยายามปล้นร้านยา จนถูกส่งเข้าศูนย์กักกันเพื่อรักษาตัว เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1991 ที่มาลิบู แคลิฟอร์เนีย ด้วยโรคมะเร็งตับ
สัตวแพทย์
สัตวแพทย์ คือ แพทย์ที่รักษาสัตว์ หรือกล่าวแบบภาษาชาวบ้านว่า "หมอรักษาสัตว์" โดยคำว่า veterinarian นิยมใช้ในอเมริกาเหนือ ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดยโทมัส บราวน์ (Thomas Browne) หรือ veterinary surgeon นิยมใช้ในยุโรป ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษาละติน คือ veterinae โดยมีหมายความว่า draught animals บางครั้งอาจจะใช้คำสั้น ๆ ว่า "vet"
ในประเทศไทย คาดว่า คำว่า สัตวแพทย์ พล.ต. ม.จ.ทองฑีฆายุ ทองใหญ่ ผู้ซึ่งเป็นพระบิดาของวิชาสัตวแพทย์สมัยใหม่ เป็นผู้ใช้คำนี้ โดยทรงก่อตั้งโรงเรียนอัศวแพทย์ทหารบก ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นโรงเรียนนายสิบสัตวแพทย์ และ โรงเรียนนายดาบสัตวแพทย์ทหารบก ตามลำดับ ซึ่งถือว่าเป็นการศึกษาวิชาสัตวแพทยศาสตร์ครั้งแรกของประเทศไทย โดยต้องการผลิตกำลังพลป้อนกองทัพ และได้พัฒนาเป็นแผนกอิสระสัตวแพทยศาสตร์ ตั้งอยู่ ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมี ศาสตราจารย์ พันโท หลวงชัยอัศวรักษ์ เป็นปฐมคณบดี ซึ่งถือว่าเป็นการศึกษาวิชาสัตวแพทยศาสตร์ ในสถานศึกษาพลเรือนเป็นครั้งแรก เพื่อผลิตสัตวแพทย์ ในระดับปริญญา ต่อมาได้มีการพัฒนาเป็นคณะสัตวแพทยศาสตร์ สังกัดมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายพัฒนาประเทศในสมัยนั้น รัฐบาลได้โอนคณะสัตวแพทยศาสตร์มาสังกัด มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปีพุทธศักราช 2497 โดยมีการเรียนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน จำนวน 2 ปี และไปเรียนที่ถนน อังรีดูนัง อีก 4 ปี ต่อมาได้มีการย้ายกิจการคณะไปสังกัดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และจัดตั้งเป็นคณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปัจจุบันเมื่อปี พุทธศักราช 2510 แต่ก็ยังมีอาจารย์และนิสิตส่วนหนึ่งอยู่พัฒนาคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ต่อไป โดยได้เชิญอธิบดีกรมปศุสัตว์ในสมัยนั้น คือ ศาสตราจารย์ นายสัตวแพทย์ ดร.จักร พิชัยรณรงค์สงคราม เป็นคณบดี และถือว่า ท่านคือ บิดาของคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
อย่างไรก็ตาม กรมปศุสัตว์ ก็เปิดสอนวิชาสัตวแพทยศาสตร์ ในระดับประกาศนียบัตร ณ โรงเรียนสัตวแพทย์ (Paraveterinary School)เพื่อผลิตบุคลกรให้กรมปศุสัตว์ เพื่อบรรเทาความขาดแคลนสัตวแพทย์ของประเทศ โดยมีเพลงนกน้อยในไร่ส้มเป็นเพลงที่ถูกแต่งเพื่อชื่นชมการปฏิบัติหน้าที่ของสัตวแพทย์ในชนบท และถูกนำไปใช้ในวิชาชีพสื่อสารมวลชน ต่อมา
สำหรับประเทศไทย คำว่า "สัตวแพทย์" สามารถสื่อความหมายได้ 2 กรณี คือ สัตวแพทย์ (Paravet) และ นายสัตวแพทย์ (Veterinarian)
นายสัตวแพทย์ คือ บุคคลที่เรียนจบสัตวแพทย์ ในระดับปริญญาตรี ในมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้รับคุณวุฒิ ปริญญาทางสัตวแพทยศาสตร์ (สพ.บ.) และ ได้รับ ใบประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ชั้นหนึ่ง
สัตวแพทย์ คือ บุคคลที่เรียนจบ โรงเรียนสัตวแพทย์ ของ กรมปศุสัตว์ ได้รับประกาศนียบัตร (2ปี) และได้รับ ใบประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ ชั้น สอง ปัจจุบัน โรงเรียนสัตวแพทย์ ของกรมปศุสัตว์ ได้ยุบและโอนย้ายไปเป็น คณะเทคนิคการสัตวแพทย์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เปิดทำการสอนในระดับปริญญา ด้าน เทคนิคการสัตวแพทย์ (4ปี.)