hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นคณะวิชาที่ได้รับการประกาศจากสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จัดการศึกษา ณ วิทยาเขตศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยรับผิดชอบหลักสูตร วิชาด้านวิทยาศาสตร์ และยังจัดการเรียนการสอนวิชาพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ กับวิชาพื้นฐานด้านพลศึกษาให้กับนิสิตคณะอื่นด้วย
พุทธศักราช 2498 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับอนุญาตการใช้พื้นที่บริเวณทุ่งเลี้ยงสัตว์เชิงเขาน้ำซับจากกระทรวงมหาดไทย ลงนามโดยจอมพลผิน ชุณหวัณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงในขณะนั้น ตั้งเป็นสถานีวิจัยศรีราชาเพื่อใช้พื้นที่วิจัยและฝึกงานของนิสิตคณะเกษตร จำนวน 500 ไร่ (ปัจจุบันเหลือเพียง 199 ไร่)
ภายหลังที่รัฐบาลได้จัดทำแผนพัฒนาเขตเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีเป้าหมายให้เป็นเขตอุตสาหกรรมหลัก เขตพาณิชยกรรม และการค้า เขตส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยว เขตพัฒนาเมืองและชุมชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งมีศักยภาพและความพร้อมทางวิชาการ จึงได้ปรับ เปลี่ยนพื้นที่ของมหาวิทยาลัย ซึ่งแต่เดิมเป็นสถานีวิจัยและฝึกงานให้เป็นที่ตั้งของวิทยาเขตแห่งใหม่เพื่อเป็นสถานศึกษาทำการผลิต และพัฒนากำลังคนระดับสูง ตอบสนองแผนพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้จัดเตรียมการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ในแนวคิดการจัดการศึกษาที่มุ่งผลิตและพัฒนากำลังคนเฉพาะสาขาที่สนองตอบความต้องการกำลังคนของ ภาคตะวันออก ภายหลังคณะรัฐมนตรีได้อนุมัติในหลักการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนศรีราชา เพื่อทำหน้าที่เตรียมการเรียนการสอน วางแผนจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะวิทยาการจัดการ และคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม แต่ภายหลังคณะกรรมการได้เห็นชอบใช้ชื่อโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมแทนโครงการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พ.ศ. 2539 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติโครงการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา โดยมีโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม โครงการจัดตั้งคณะวิทยาการจัดการ โครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา) ทั้งนี้โครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมได้เปิดรับนิสิตสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ในปีการศึกษา 2540 เป็นรุ่นแรก และสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ในปีการศึกษา 2541
คณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา ได้รับการอนุมัติจากมติของสภามหาวิทยาลัยให้เป็นคณะวิชาที่เกิดจากการแบ่งส่วนราชการภายในของวิทยาเขตศรีราชา ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ลงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เพื่อดำเนินการเรียนการสอนด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นิสิต ณ วิทยาเขตศรีราชา มีสีเขียวหัวเป็ด เป็นสีประจำคณะ ต่อมาสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชาในการประชุมครั้งที่ 10/2554 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และได้เปลี่ยนสีประจำคณะเป็นสีน้ำเงิน
คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มีการแบ่งโครงสร้างภายในออกเป็น 4 ส่วนดังนี้
ปัจจุบันคณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา เปิดสอนหลักสูตรดังต่อไปนี้
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต
นับตั้งแต่ก่อตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมจนมาเป็นคณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มีผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี ดังนี้
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
ธงชาติเจอร์ซีย์
ธงชาติเจอร์ซีย์ ได้มีการรับรองโดยรัฐเจอร์ซีย์เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ได้รับพระบรมราชานุญาตจากสมเด็จพระบรมราชินีนาถแห่งสหราชอาณาจักรให้ใช้ได้เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2523 และมีการใช้อย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2524
ธงนี้เป็นธงสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีขาว กลางมีรูปกากบาทแนวทแยงมุมสีแดง ปลายของกากบาทนั้นจดกับขอบธงทุกด้าน เหนือกากบาทนั้นมีตรามงกุฎแห่งแพลนตาเจอเนตสีเหลือง กับตราอาร์มรูปสิงโตสามตัวแห่งนอร์ม็องดี ซึ่งเป็นตราแผ่นดินของประเทศนี้
ธงชาติเกาะแมน
ธงชาติเกาะแมน () เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงเป็นรูปสัญลักษณ์เกราะขาของมนุษย์ 3 ขา ต่อกันในลักษณะเป็นกงจักรที่บริเวณส่วนโคนขา ส่วนเท้าของขาทั้งสามนั้นหมุนไปตามเข็มนาฬิกา สัญลักษณ์ดังกล่าวมานี้มีชื่อเรียกว่า "ไทรสเกเลียน" () ถือเป็นภาพตราสัญลักษณ์ประจำเกาะแมน ซึ่งมาจากภาพตราประจำพระองค์ของพระเจ้าแมกนัสที่ 3 (King Magnus III) กษัตริย์ชาวนอร์สเมนองค์สุดท้าย (ปัจจุบันยังปรากฏว่าใช้เป็นตราประจำตระกูล Skanke ในประเทศนอร์เวย์ ซึ่งเป็นเชื้อสายที่สืบทอดต่อมาจนถึงปัจจุบัน) รูปดังกล่าวนี้ปรากฏอยู่บนธงทั้งสองด้าน
สำหรับเรือพลเรือนในบังคับของเกาะแมนนั้น จะใช้ธงเรือพลเรือนสหราชอาณาจักร (ธงพื้นแดงมีภาพธงชาติสหราชอาณาจักรที่มุมธงบนด้านคันธง) ประดับภาพตราประจำเกาะแมนที่พื้นสีแดงเป็นเครื่องหมายสำคัญ
การลงประชามติสนธิสัญญามาสทริชต์ในฝรั่งเศส พ.ศ. 2535
การลงประชามติสนธิสัญญามาสทริชต์ "(Référendum sur le traité de Maastrich)" จัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นการลงประชามติเห็นชอบหรือไม่เห็นชอบในการอนุมัติสนธิสัญญามาสทริชต์
ฝ่ายตรงข้ามประกอบไปด้วยพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) และพรรคการเมืองซ้ายจัด เช่น พรรค Ligue communiste révolutionnaire (LCR) หรือจะเป็น Lutte Ouvrière (LO) ซึ่งได้ขัดขวางและต่อต้านสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นการขยายของเศรษฐกิจลัทธิเสรีนิยมแบบใหม่ รวมทั้งพวกยูโร-สเก็ปติกส์ เช่น พวกขวาจัด เช่น พรรค Front national (FN) หรือ ฟิลิป เดอ วิลลีเยร์ และอีกส่วนหนึ่งที่ต่อต้านก็เช่น ผู้เชี่ยวชาญด้านประชากรศาสตร์ อองมานูเอล ทอดด์ ฯลฯ
นูเมนอร์
นูเมนอร์ (Númenor) เป็นชื่อเกาะแห่งหนึ่งในโลกจินตนาการของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นแผ่นดินที่แยกต่างหากออกมาจาก มิดเดิลเอิร์ธ มีแนวคิดในการประพันธ์มาจากแผ่นดินจมสมุทรแอตแลนติส ชื่อนูเมนอร์มาจากภาษาเควนยา ว่า "Númenórë" ซึ่งมีความหมายว่า "แผ่นดินตะวันตก" โทลคีนเขียนไว้ว่า เมื่อแปลงจากคำภาษาเควนยาเป็นภาษานูเมนอเรียน ชื่อนี้ออกเสียงเป็น "อนาดูเน (Anadûnê)"
นูเมนอร์เป็นอาณาจักรของมนุษย์ชาวเอไดน์ หลังสิ้นสุดสงครามในยุคที่หนึ่ง ทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่ใต้ทะเล ปวงเทพจึงสร้างเกาะแห่งนี้ให้เป็นรางวัลแก่มนุษย์ที่ช่วยเหลือการศึกกับฝ่ายเทพ โดยยกแผ่นดินขึ้นเป็นเกาะกลางมหาสมุทรใหญ่ ระหว่างทวีปอามันกับมิดเดิลเอิร์ธ เรียกชื่อดินแดนนี้ว่า อันดอร์ (Andor) หมายถึง 'แผ่นดินอันเป็นกำนัล' มนุษย์ชาวเอไดน์ออกเดินทางมาสู่ดินแดนนี้โดยแล่นเรือติดตามดวงดาวของเออาเรนดิล ดังนั้นดินแดนนี้จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เอเลนนา (Elenna) ซึ่งแปลว่า 'มุ่งสู่ดวงดาว'
เอลรอส บุตรแห่งเออาเรนดิล ผู้เลือกชะตาชีวิตเยี่ยงมนุษย์ ได้เป็นกษัตริย์องค์แรกของชาวนูเมนอร์ ทรงพระนามว่า 'ทาร์-มินยาทัวร์' ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปีที่ 32 ถึง 442 ของยุคที่สอง ทายาทในสายวงศ์ของพระองค์ล้วนมีอายุยืนยาวมากกว่ามนุษย์โดยปกติทั่วไปมาก
ปวงเทพสั่งห้ามชาวนูเมนอร์มิให้ล่องเรือไกลไปทางตะวันตกจนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นดินของตน เพื่อป้องกันมิให้พวกเขาคิดเดินทางมาสู่แผ่นดินอมตะ แต่ด้วยใจรักการเดินทางทำให้ชาวนูเมนอร์ออกสำรวจโลกไปกว้างไกลทั้งทางตะวันออก ทางเหนือ และทางใต้ กษัตริย์นักเดินเรือคนสำคัญของนูเมนอร์คือ ทาร์-อัลดาริออน ทรงบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธกว้างและไกล และทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับกิล-กาลัด ที่สร้างอาณาจักรอยู่ที่ชายฝั่งทางเหนือ คือที่ลินดอน
รัชสมัยของ อาร์-ฟาราโซน (หรือ ทาร์-คาลิออน) ทรงยกทัพไปครองมิดเดิลเอิร์ธ เซารอนไม่กล้าสู้ด้วย จึงแสร้งเป็นยอมจำนน และมาอยู่นูเมนอร์ในฐานะเชลย แต่แล้วก็สร้างความเชื่อถือของตัวขึ้นจนได้เป็นที่ปรึกษาสำคัญขององค์กษัตริย์ เซารอนในร่างแปลงของ 'อันนาทาร์' ยุยงให้อาร์-ฟาราโซน คิดเหิมเกริมจะไปช่วงชิงความเป็นอมตะจากปวงเทพ จนเป็นเหตุแห่งความพินาศของอาณาจักรในที่สุด
บทบรรยายเรื่องลักษณะภูมิประเทศของนูเมนอร์ แสดงไว้ในหนังสือ Unfinished Tales ตอน "บทพรรณนาว่าด้วยลักษณะของเกาะนูเมนอร์" กล่าวว่า ตัวเกาะตั้งอยู่กลางมหาสาคร (The Great Sea) ค่อนไปทางทวีปอามันมากกว่ามิดเดิลเอิร์ธ ลักษณะของเกาะรูปร่างคล้ายดาวห้าแฉก แบ่งเป็นแคว้นต่างๆ ดังนี้
ภาษาซินดาริน
ภาษาซินดาริน () เป็นภาษาที่ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ประดิษฐ์ขึ้นใช้ในนวนิยายของเขาในชุดมิดเดิลเอิร์ธ แรงบันดาลใจของการสร้างภาษานี้มาจากพื้นฐานของภาษาเวลช์ (Welsh) ซึ่งโทลคีนพบในการศึกษาโคลงโบราณ เขาได้ใช้เวลาประดิษฐ์ภาษานี้จนสมบูรณ์ใช้งานได้จริง เทียบเคียงกับภาษาเควนยา เดิมทีโทลคีนตั้งใจประดิษฐ์ภาษานี้ขึ้นเป็นภาษาของชาวโนลดอร์ แต่เปลี่ยนใจภายหลัง
ภาษาซินดาริน ตามฉบับนิยาย เป็นภาษาของพวกเอลฟ์ ชาวเทเลริ ที่มิได้เข้าร่วมการเดินทางครั้งใหญ่ไปได้ตลอดรอดฝั่ง แต่ยังคงตกค้างอยู่บนมิดเดิลเอิร์ธ และตั้งถิ่นฐานขึ้นในแผ่นดินเบเลริอันด์ ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ธิงโกล และ เมลิอัน ไมอาเทวี ในอาณาจักรโดริอัธ เอลฟ์กลุ่มนี้เรียกตัวเองว่า ชาวซินดาร์ หรือเอลฟ์แห่งสนธยา ภาษาของพวกเขาจึงเรียกว่า ภาษาซินดาริน
ภาษาซินดารินมีกำเนิดมาจากคอมมอนเอลดาริน หรือภาษาดั้งเดิมของพวกเควนดิ จึงมีรากเดียวกันกับภาษาเควนยา
ในยุคที่สาม ของโลกอาร์ดา คือเหตุการณ์ในเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์นั้น ภาษาซินดารินเป็นภาษาที่พวกเอลฟ์ใช้กันแพร่หลายทั่วไป ดังนั้นภาษาเอลฟ์ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นชื่อคน ชื่อสถานที่ต่างๆ รวมทั้งอักขระที่จารึกบนประตูทางเข้าเหมืองมอเรีย ก็ล้วนเป็นภาษาซินดารินทั้งสิ้น
กอลลัม
กอลลัม (Gollum) เป็นตัวละครเอกในจินตนิยายเรื่อง เดอะฮอบบิท และ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นชนเผ่าฮอบบิท มีชื่อเดิมว่า สมีโกล ปรากฎตัวครั้งแรกในเดอะฮอบบิท และปรากฎตัวในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอนหอคอยคู่พิฆาต
กอลลัมเดิมชื่อสมีโกล เป็นฮอบบิทธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งไปตกปลากับเพื่อนชื่อ ดีเอโกล แล้วดีเอโกลบังเอิญเก็บแหวนเอกได้จากในน้ำ ทั้งสองแย่งชิงแหวนเอกกันด้วยความลุ่มหลง ในที่สุดสมีโกลฆ่าดีเอโกลตาย เขาได้ครองแหวนเอก แต่ถูกอัปเปหิออกจากชุมชน
สมีโกลหนีไปอยู่ในภูเขา ร่อนเร่ไปเรื่อยจนในที่สุดก็จมอยู่กับความลุ่มหลงแหวน ซ่อนตัวอยู่ในทะเลสาบใต้เทือกเขามิสตี้ อำนาจแหวนทำให้สมีโกลมีอายุยืนยาวกว่าฮอบบิททั่วไป สมีโกลแก่มาก แต่เขาไม่ตาย เขาแก่มากจนกระทั่งลืมชื่อของตัวเองไป เหลือแต่เสียงไอโขลก ๆ ดัง "กอลลัม! กอลลัม!" อันเป็นที่มาของชื่อใหม่ของเขา
ในเรื่อง เดอะฮอบบิท บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ หลงทางไปใต้เทือกเขามิสตี้จนได้พบกับกอลลัม กอลลัมคิดจะฆ่าบิลโบ แต่มีข้อตกลงในการเล่นเกมทายปริศนากัน หากบิลโบทายผิด บิลโบต้องตาย แต่หากกอลลัมทายไม่ได้ ต้องยอมปล่อยบิลโบเป็นอิสระ (แต่ก่อนหน้านี้บิลโบบังเอิญเก็บแหวนเอกได้ในการพบกันครั้งนั้น) ในระหว่างที่กำลังทายปริศนาไปมานั้น บิลโบได้ทายกอลลัมว่า อะไรอยู่ในกระเป๋า จนทำให้กอลลัมตอบไม่ได้จึงกลับไปยังรังเพื่อจะเอาแหวนเอกมาใช้แต่กลับพบว่าแหวนหายไปทำให้เขาร้องอย่างโหยหวนแต่ก็นึกถึงคำปริศนาของบิลโบว่า อะไรอยู่ในกระเป๋า ทำให้กอลลัมคิดว่าในกระเป๋าของบิลต้องมีแหวนเอกอันที่เขารักเป็นแน่ จึงรีบพุ่งเข้าหาบิลโบเพื่อฆ่าและแย่งชิงแหวนคืน แต่บิลโบรู้ทันก่อนจึงรีบวิ่งหนี ในระหว่างหนี บิลโบได้หกล้มลงและบังเอิญแหวนเอกได้ถูกสวมบนนิ้วของบิลโบทำให้การหายตัวได้ กอลลัมได้ตามบิลโบทันแต่มองไม่เห็น ในระหว่างกอลลัมค้นหาบิลโบ บิลโบคิดจะฆ่ากอลลัมแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมองเห็นกอลลัมมีแววตาที่รู้สึกน่าสงสารในตัวมัน บิลโบได้ตัดสินใจกระโดดเตะหน้ากอลลัมและหนีออกถ้ำในเทือกเขามิสตี้ไปได้ในที่สุด ทำให้กอลลัมโกรธและเคียดแค้นชิงชังบิลโบและตระกูลแบ๊กกิ้นส์มาก
การประพันธ์เรื่อง เดอะฮอบบิท ของโทลคีนในครั้งแรก มีเรื่องการเผชิญเหน้าของบิลโบกับกอลลัม และแหวนเอกเพียงเท่านี้ ซึ่งแต่เดิมแหวนนั้นไม่มีชื่อ เป็นเพียงแหวนวิเศษธรรมดา ๆ เท่านั้น จนเมื่อโทลคีนคิดจะประพันธ์ภาคต่อของ เดอะฮอบบิท จึงได้คิดเอาแหวนวิเศษวงนี้มาขยายความต่อ
กอลลัมจึงกลับมามีบทบาทในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เขาถูกพวกภูตแหวนจับตัวไปทรมานเพื่อให้บอกที่ซ่อนของแหวน ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจทนรับไว้จึงได้ตะโกนว่า "ไชร์ แบ๊กกิ้นส์" ทำให้เหล่าภูตแหวนเดินทางไปยังไชร์เพื่อตามล่าบิลโบ แบ๊กกิ้นส์และชิงแหวนเอกมาคืน เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาก็ถูกอารากอร์นจับตัวไว้ได้ และนำไปขังไว้ในป่าเมิร์ควูด กอลลัมหนีออกมาได้อีกครั้งและพยายามติดตามแหวนอันเป็นที่รักของตัว จนพบโฟรโดกับแซมไวส์ แกมจีจึงเข้าใกล้เพื่อชิงแหวนแต่โดนจับได้ และต่อมาก็กลายไปเป็นผู้นำทางของโฟรโดเพื่อเข้าสู่มอร์ดอร์
กอลลัมพยายามชิงแหวนคืนจากโฟรโด ในที่สุดเขาก็แย่งคืนมาได้ในเมาท์ดูม แต่ตัวเองก็ตกลงไปในอัคคีแห่งภูมรณะพร้อมกับแหวน ทำให้แหวนสูญสิ้นไป
สงครามแห่งเบเลริอันด์
ในปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน มีสงครามเกิดขึ้นหลายครั้งระหว่างพวกเอลฟ์ในแผ่นดินเบเลริอันด์ กับกองกำลังฝ่ายมารของมอร์กอธ ในระหว่างยุคที่หนึ่งของโลก สงครามเหล่านี้เรียกชื่อว่า สงครามแห่งเบเลริอันด์ หรือบางครั้งก็เรียกว่า สงครามแห่งอัญมณี เนื่องจากในการสงครามทั้งหมด เกิดขึ้นเนื่องจากการช่วงชิงอัญมณี ซิลมาริล
สงครามแห่งเบเลริอันด์เกิดขึ้นทั้งสิ้น 6 ครั้ง คือ
สตีฟ ครอเนิน
สตีเวน ไมเคิล ครอเนิน (Steven Michael Cronin) เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1983 เป็นนักฟุตบอลชาวอเมริกาของทีม ลอสแอนเจลิส แกแลกซี
แมค
แมค อาจหมายถึง
หรืออาจสะกดผิดจาก "แม็ก"
แคท ชูบ
แคท ชูบ หรือ แคทเธอรีน อลิซาเบธ ชูบ () เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983 เป็นพิธีกรชาวอังกฤษ
ยอดเขาชิมโบราโซ
ชิมโบราโซ (Chimborazo) เป็นภูเขาไฟที่เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาแอนดีส ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศเอกวาดอร์ อเมริกาใต้ ห่างจากกรุงกีโตไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 150 กิโลเมตร เป็นภูเขาไฟที่สงบแล้ว การระเบิดครั้งสุดท้ายเกิดเมื่อประมาณ ค.ศ. 640 ± 500 ปี
ยอดเขาชิมโบราโซ มีความสูง 6,268.2 เมตร จากระดับน้ำทะเล ยอดเขาชิมโบราโซนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดที่สูงที่สุดในโลก เมื่อวัดจากจุดศูนย์กลางโลก เป็นระยะทาง 6,384,412 เมตร (6,384 กิโลเมตร) จากแกนโลกถึงยอดเขา แต่เมื่อวัดจากระดับน้ำทะเล จะเตี้ยกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์ 2,150 เมตร
อักษรตัวใหญ่
อักษรตัวใหญ่ (อังกฤษ: capital letter, majuscule) คือกลุ่มของอักษรประเภทหนึ่งในระบบการเขียน เช่นในอักษรละติน: A, B, C, D, ... อักษรตัวใหญ่เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "upper case" เนื่องจากการจัดเก็บตัวพิมพ์ของอักษรชนิดนี้ไว้ชั้นบนของลิ้นชักโดยโยฮันน์ กูเทนแบร์ก (Johannes Gutenberg) ผู้ประดิษฐ์ตัวพิมพ์แบบถอดได้สำหรับงานพิมพ์ ซึ่งอักษรตัวเล็กที่ใช้บ่อยกว่าจะเก็บอยู่ในลิ้นชักชั้นล่าง
ระบบการเขียนหลายระบบไม่มีความแตกต่างระหว่างอักษรตัวใหญ่กับตัวเล็ก เช่น อักษรอาหรับ อักษรจีน อักษรเทวนาครี รวมทั้งอักษรไทย แม้แต่ภาษาในแถบยุโรปเมื่อก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็ยังไม่มีความแตกต่าง กล่าวคือแม้จะมีรูปอักษรตัวใหญ่และตัวเล็กอยู่แล้ว แต่ข้อความที่เขียนขึ้นจะใช้เพียงประเภทใดประเภทหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช้รวมกัน
ในภาษาที่มีการใช้ความแตกต่างของอักษร อักษรตัวใหญ่ใช้ในกรณีต่อไปนี้
ป้ายจราจร
สภาแห่งชาติโซมี
สภาแห่งชาติโซมี (Zomi National Congress) เป็นพรรคการเมืองในพม่า ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2531 และดำเนินกิจกรรมทางการเมืองจนถึง พ.ศ. 2535 จึงถูกสั่งห้ามโดยรัฐบาลทหารพม่าเช่นเดียวกับพรรคการเมืองอื่นๆในยุคเดียวกัน ปัจจุบันพรรคนี้ยังคงอยู่ในพม่า 
ชิน เซียนทังเป็นผู้นำของพรรค โดยตัวเขาเองนั้นสนใจการเมืองตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา ได้เป็นผู้นำสหภาพนักศึกษาชาวฉิ่นตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ขณะที่ยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เคยถูกจำคุกอย่างน้อยหกครั้งในการเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลทหารระหว่าง พ.ศ. 2535 – 2542 เขาได้เขียนบทความเรื่อง "In Burma, a Cry for U.N. Help" ลงในหนังสือพิมพ์วอชิงตันโพสต์ ฉบับวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2549 หน้า A25
สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย
สันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย (, ) หรือ พรรคเอ็นแอลดี เป็นพรรคการเมืองในประเทศพม่า ก่อตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2531 เพื่อต่อต้านสภาฟื้นฟูระเบียบและกฎหมายแห่งรัฐ ซึ่งเข้ายึดอำนาจการปกครองในนามของคณะทหาร ทำให้เกิดการจลาจลนองเลือดในเมืองใหญ่ของพม่าหลายเมือง ผู้ก่อตั้งพรรคได้แก่ อองซาน ซูจี อ่องจี และติ่นจู
อองซาน ซูจี ถูกจับกุมตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2532 ส่วนอ่องจีแยกตัวออกไปเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2531 ทางพรรคส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2533 และเป็นฝ่ายชนะ ได้ 392 จาก 485 ที่นั่ง ทำให้คณะทหารไม่ยอมรับผลการเลือกตั้งสมาชิกพรรคถูกคณะทหารปราบปรามจนแทบไม่เหลือสมาชิกพรรค ทางพรรคได้รับการผ่อนผันให้มีการประชุมพรรคได้ใน พ.ศ. 2541 แต่ต่อมาใน พ.ศ. 2543 ที่ทำการพรรคถูกสั่งปิด
ในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศพม่า พ.ศ. 2553 พรรคเอ็นแอลดีได้ประกาศคว่ำบาตรการเลือกตั้ง โดยไม่ส่งผู้สมัครเข้าร่วม ส่งผลให้พรรคถูกยุบตามเงื่อนไขในรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุด ทำให้สมาชิกพรรคส่วนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย แยกตัวออกไปก่อตั้งพรรคใหม่ ใช้ชื่อว่า National Democratic Force หรือ พรรคเอ็นดีเอฟ และได้รับการเลือกตั้งจำนวน 16 ที่นั่ง
ขบวนการเกิ่นเวือง
ขบวนการเกิ่นเวือง () เป็นขบวนการต่อต้านลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศสในเวียดนามโดยมีขุนนางที่สูญเสียอำนาจเป็นผู้มีบทบาทสำคัญ การต่อต้านเริ่มตั้งแต่ฝรั่งเศสยึดครองแคว้นโคชินจีนเมื่อ พ.ศ. 2405 จนกระทั่งอันนัมและตังเกี๋ยตกเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส การต่อต้านสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 2431 แม้ว่าการดำเนินการของขบวนการนี้จะไม่สำเร็จแต่ก็เป็นแรงบันดาลใจของขบวนการเรียกร้องเอกราชของเวียดนามในยุคต่อมา
เมื่อฝรั่งเศสยึดครองโคชินจีนก่อให้เกิดผลกระทบต่อการปกครองของราชวงศ์เหงียนมาก ปฏิกิริยาของราชสำนักเป็นไปในการปราบปรามชาวเวียดนามที่นับถือศาสนาคริสต์ ส่วนการเจรจากับฝรั่งเศสเป็นไปในรูปแบบที่เวียดนามอยู่ในสภาพด้อยกว่า ประชาชนที่สิ้นหวังในราชสำนักได้มารวมกลุ่มกันเป็นจำนวนมากเพื่อต่อต้านฝรั่งเศสและโจมตีชาวเวียดนามที่นับถือคริสต์ การต่อต้านรุนแรงมากขึ้นใน พ.ศ. 2427 เมื่อมีการโจมตีกองกำลังฝรั่งเศสโดยไม่ได้รับการอนุมัติจากราชสำนัก เมื่อจีนและฝรั่งเศสตกลงสงบศึกกันโดยจีนที่เคยช่วยเหลือเวียดนามรบกับฝรั่งเศสเมื่อสองปีก่อนถอนกำลังออกไป สำนัก ฝรั่งเศสจึงเริ่มปราบปรามชาวเวียดนามอย่างรุนแรง
ตน ทัต เทวี้ยต แกนนำคนสำคัญได้นำชาวเวียดนามโจมตีฝรั่งเศสภายใต้การสนับสนุนของจักรพรรดิห่าม หงี แต่ไม่สำเร็จจึงพาองค์จักรพรรดิหนีเข้าป่าเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 องค์จักรพรรดิมีพระบรมราชโองการที่เรียกว่า “เกิ่นเวือง” เรียกร้องให้ชาวเวียดนามสู้กับฝรั่งเศส การต่อต้านดำเนินไปได้ไม่นานนัก ตน ทัต เทวี้ยต หนีไปจีน ส่วนองค์จักรพรรดิถูกจับกุมได้เมื่อ พ.ศ. 2431 และถูกเนรเทศไปแอลจีเรีย ขบวนการต่อต้านฝรั่งเศสจึงสิ้นสุดลง
ขบวนการปาปัวเสรี
ขบวนการปาปัวเสรี (; ) เป็นขบวนการแบ่งแยกดินแดนที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2508 เพื่อเรียกร้องเอกราชให้กับปาปัวตะวันตกให้แยกตัวออกมาจากอินโดนีเซีย ดินแดนนี้ปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของอินโดนีเซียในฐานะจังหวัดปาปัวและจังหวัดอิเรียน จายาตะวันตก แนวคิดในการเรียกร้องเอกราชมาจากการที่ชาวพื้นเมืองในปาปัวถือว่าพวกตนมีความแตกต่างจากชาวอินโดนีเซียที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน การปกครองปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซียถือว่าเป็นการรุกรานด้วยกำลังทหาร
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 หมู่เกาะอินดีสตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคืออินโดนีเซีย) อยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น และมีการเรียกร้องเอกราชภายในอาณานิคมในช่วง พ.ศ. 2488 – 2493 ในขณะที่นิวกินีของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือนิวกินีตะวันตก) ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นเป็นบางส่วน เฉพาะทางชายฝั่งตอนเหนือ และไม่อยู่ในข้อตกลงดัตช์ – อินโดนีเซียเกี่ยวกับเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เนเธอร์แลนด์ยังคงปกครองนิวกินีตะวันตกในฐานะอาณานิคมต่อไปและจัดให้มีการเลือกตั้งในนิวกินีเมื่อ พ.ศ. 2504 ในปีเดียวกันสหรัฐได้ออกมาสนับสนุนให้อินโดนีเซียเข้าครอบครองนิวกินีตะวันตก และมีการลงนามในข้อตกลงระหว่างสหรัฐ อินโดนีเซียและเนเธอร์แลนด์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2505 แม้ว่าเนเธอร์แลนด์ต้องการให้นิวกินีตะวันตกอยู่ภายใต้การอารักขาของสหประชาชาติและจัดให้มีการลงประชามติเกี่ยวกับอนาคตของตน แต่ข้อตกลงที่ทำขึ้นทำให้สหประชาชาติไม่มีบทบาท การโอนย้ายอำนาจการปกครองในทางกฎหมายไม่ได้รับการยอมรับจากชาวปาปัวและการลงประชามติต้องล่าช้าออกไป เริ่มมีการใช้ธงชาติปาปัวในวันที่ 1 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งการกระทำเช่นนี้ถือว่าผิดกฎหมายของอินโดนีเซีย และมีโทษจำคุก 7 -20 ปีถ้าถูกจับได้ 
การลงประชามติมีขึ้นเมื่อ 14 กรกฎาคม – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 โดยผู้แทนสหประชาชาติมาถึงเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2511 เพื่อดูแลการลงประชามติ ผลของการลงมติทำให้ปาปัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย แต่ชาวปาปัวส่วนใหญ่กล่าวว่าการลงประชามตินี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาลอินโดนีเซีย
ผลจากความไม่พอใจผลจากการลงประชามติทำให้มีการวางแผนประกาศเอกราชของปาปัว ใน พ.ศ. 2514 Seth Jafeth Roemkorem และ Jacob Hendrik Prai ได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐปาปัวตะวันตกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 แต่ความขัดแย้งระหว่าง Roemkorem และ Prai ทำให้ขบวนการปาปัวเสรีต้องแยกเป็นสองกลุ่ม ทำให้การต่อสู้ทางทหารอ่อนแอลง
พ.ศ. 2515 มีการตั้งสภาปฏิวัติขบวนการปาปัวอิสระภายใต้การนำของ Moses Werror ขบวนการนี้ได้มีการกล่าวอ้างถึงความเป็นเอกราชของปาปัวในระดับนานาชาติ พ.ศ. 2517 ขบวนการปาปัวเสรีโจมตีชยาปุระ เมืองหลวงของจังหวัดและเป็นเมืองที่ชนส่วนใหญ่ไม่ใช่ชาวเมลานีเซีย การโจมตีนี้ถูกตอบโต้จากทางกองทัพอินโดนีเซียอย่างรุนแรง ทำให้มีผู้ลี้ภัยชาวปาปัวจำนวนมากหนีเข้าไปในปาปัวนิวกินี
ในราว พ.ศ. 2538 ทางองค์กรได้รับการสนับสนุนจากชาวปาปัวอีกครั้งซึ่งเป็นผลมาจากความไม่พอใจรัฐบาลอินโดนีเซียในการทำลายสิ่งแวดล้อมที่เป็นผลมาจากการทำเหมืองทองและการละเมิดสิทธิมนุษยชน พ.ศ. 2539 ขบวนการปาปัวเสรีได้จับตัวประกันชาวยุโรปและอินโดนีเซีย ตัวประกันสองคนถูกฆ่า ที่เหลือถูกปล่อยตัวไป เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ขบวนการได้ชักธงชาติของปาปัวที่หอคอยที่โกตา เบียก ที่เกาะบีตักและถูกทางการอินโดนีเซียปราบปรามในอีกไม่กี่วันต่อมา
การจัดการภายในองค์กรของขบวนการปาปัวเสรีไม่เป็นที่เปิดเผยมากนัก เมื่อราว พ.ศ. 2539 ผู้นำสูงสุดของกลุ่มคือ Mathias Wenda โฆษกของกลุ่มในออสเตรเลียคือ John Otto Ondawame
อุทยานแห่งชาติดอยภูคา
อุทยานแห่งชาติดอยภูคา ได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 94 เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2542 มีเนื้อประมาณ 1,065,000 ไร่ ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ 8 อำเภอ ของจังหวัดน่าน คือ อำเภอปัว อำเภอท่าวังผา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ อำเภอทุ่งช้าง อำเภอเชียงกลาง อำเภอสันติสุข อำเภอแม่จริม และอำเภอบ่อเกลือ ครอบคลุมบริเวณเทือกเขาดอยภูคา มีจุดสูงสุดคือยอดดอยภูคาที่สูง 1,980 เมตร จากระดับน้ำทะเล นอกจากนี้ยังมีดอกชมพูภูคาซึ่งเป็นพันธุ์ไม้หายากและมีที่แห่งนี้ที่เดียวในประเทศไทย ต้นเต่าร้างยักษ์น่าน ป่าดึกดำบรรพ์ น้ำตกต้นตอง น้ำตกภูฟ้า น้ำตกวังเปียน น้ำตกตาดหลวง พิชิตยอดดอยภูแว ชมถ้ำยอดวิมาน และถ้ำผาฆ้อง
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทือกเขาสูงสลับซับซ้อน โดยมีพื้นที่ราบอยู่รอบ มียอดดอยภูคาเป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ในพื้นที่ป่าแห่งนี้ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ เป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธารชั้น 1A อันเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำน่านและแม่น้ำลำธารสาขาหลายสาย
แบ่งออกเป็น 3 ฤดูกาล คือ
จากอำเภอเมืองน่านถึงอำเภอปัว ใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 1080 ระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร จากอำเภอปัวถึงที่ทำการอุทยานฯ ใช้ทางหลวงหมายเลข 1256 (ปัว - บ่อเกลือ) ระยะทางประมาณ 25 กิโลเมตรที่ทำการอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ตำบลภูคา อำเภอปัว จังหวัดน่าน 55120
โทรศัพท์: 0-5470-1000, 0-5473-1362
ภาวะถ่ายโอนแบบไม่ประสานเวลา
ภาวะถ่ายโอนแบบไม่ประสานเวลา หรือ เอทีเอ็ม () เป็นเครือข่ายสื่อสาร ที่ใช้โพรโทคอลชื่อเดียวกันคือ ATM เป็นมาตรฐานการส่งข้อมูลความเร็วสูง โดย ATM ถูกพัฒนามาเพื่อให้ใช้กับงานที่มีลักษณะ ข้อมูลหลายรูปแบบและต้องการความเร็วในการส่งข้อมูลสูงมากๆ มีความเร็วในการส่งข้อมูลได้ตั้งแต่ 2 Mbps ไปจนถึงระดับ Gbps สื่อที่ใช้ในเครือข่ายมีได้ตั้งแต่สายโคแอกเชียล สายไฟเบอร์ออปติค หรือสายไขว้คู่ (Twisted pair) โดย ATM นั้นถูกพัฒนามาจากเครือข่ายแพ็กเก็ตสวิตซ์ (packet switched) ซึ่งจะแบ่งข้อมูลที่จะส่งออกเป็นหน่วยย่อยๆ เรียกว่าแพ็กเก็ต (packet) ที่มีขนาดเล็กและคงที่แล้วจึงส่งแต่ละแพ็กเก็ตออกไป แล้วนำมาประกอบรวมกันเป็นข้อมูลเดิมอีกครั้งที่ปลายทาง ข้อดีของ ATM คือสามารถใช้กับข้อมูลได้หลากหลายรูปแบบ เช่น ภาพเคลื่อนไหว, ข้อมูลคอมพิวเตอร์ หรือเสียง ได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีความเร็วของข้อมูลสูง และยังมีการรับประกันคุณภาพของการส่ง เนื่องจากมี Quality of Service (QoS)
จุดเด่นของเครือข่าย ATM ที่เหนือกว่าเครือข่ายประเภทอื่น คือ อัตราการส่งผ่านข้อมูลสูง และเวลาในการเดินทางของข้อมูลน้อย จึงทำให้มีบางกลุ่มเชื่อว่า ATM จะเป็นเทคโนโลยีหลักของเครือข่าย LAN ในอนาคต เนื่องจากสามารถรองรับ Application ที่ต้องการอัตราส่งผ่านข้อมูลสูง เช่น การประชุมทางไกล (Videoconferencing) หรือแม้กระทั่ง Application แบบตอบโต้กับระหว่าง Client กับ Sever
ATM เป็นระบบเครือข่ายแบบแพ็กเก็ตสวิตซ์ชนิดพิเศษ เนื่องด้วยกลุ่มข้อมูลที่ส่งแบบแพ็กเก็ตสวิตซ์โดยทั่วไปจะเรียกว่า "แพ็กเก็ต" แต่ ATM จะใช้ "เซลล์" แทน ที่ใช้คำว่าเซลล์เนื่องจาก เซลล์นั้นจะมีขนาดที่เล็กและคงที่ ในขณะที่แพ็กเก็ตมีขนาดไม่คงที่ และใหญ่กว่าเซลล์มาก โดยมาตรฐานแล้วเซลล์จะมีขนาด 53 ไบต์ โดยมีข้อมูล 48 ไบต์ และอีก 5 ไบต์ จะเป็นส่วนหัว (Header) ทำให้สวิตซ์ของ ATM ทำงานได้เร็วกว่าสวิตซ์ของเครือข่ายอื่น ๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียข้อมูล ATM สวิตซ์จะใช้เทคนิคการปรับจราจร (Traffic Shapping) เพื่อกำหนดให้แพ็กเก็ตข้อมูลเป็นไปตามข้อกำหนดที่วางไว้ เช่น ในกรณีที่สถานีส่งข้อมูลในอัตราที่สูงเกินกว่าลิงก์จะรองรับได้ ATM สวิตซ์ก็จะทำหน้าที่เป็นบัฟเฟอร์แพ็กเก็ตมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และส่งต่อในปริมาณที่ลิงก์จะรองรับได้ หรือที่กำหนดไว้เท่านั้น และอีกเทคนิคหนึ่งที่ใช้คือ การกำหนดนโยบายจราจร (Traffic Policing) คือ ถ้ามีเซลล์ข้อมูลที่ส่งเกินกว่าอัตราข้อมูลที่กำหนดไว้ก็จะถูกทำสัญลักษณ์ไว้เพื่อแสดงว่าเซลล์นี้มีลำดับความสำคัญต่ำ(Priority) เมื่อส่งผ่านเซลล์นี้ต่อไปก็อาจจะถูกละทิ้งหรือไม่ก็ได้นั้นขึ้นอยู่กับความคับคั่งของเครือข่าย
หอยชักตีน
หอยชักตีน () เป็นชื่อของหอยทะเลชนิดฝาเดียวเปลือกบางชนิดหนึ่ง โดยมีรูปร่างคล้ายหอยสังข์ขนาดเล็ก บางทีจึงเรียกว่า หอยสังข์ตีนเดียว หรือ หอยสังข์กระโดด
เป็นหอยฝาเดียวที่จัดอยู่ในวงศ์หอยชักตีน () พบแพร่กระจายทั่วไปในทะเลเขตอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ประเทศอินเดีย ศรีลังกา ไปทางตะวันตกสุดถึงเมลานีเซีย เหนือสุดถึงประเทศญี่ปุ่น และใต้สุดถึงควีนส์แลนด์และนิวแคลิโดเนีย พบอาศัยอยู่ในบริเวณพื้นทรายปนโคลน และบริเวณหญ้าทะเลและสาหร่าย ตั้งแต่เขตน้ำขึ้น-ลง ไปจนถึงในระดับความลึกถึงประมาณ 55 เมตร มีการเก็บมาใช้บริโภคเป็นอาหารในหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งมีการนำเปลือกมาใช้ประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานหัตถกรรมเครื่องใช้และของประดับตกแต่งต่าง ๆ ขนาดใหญ่สุดมีความยาวเปลือก 10 เซนติเมตร แต่โดยทั่วไปมักพบขนาดประมาณ 6–7 เซนติเมตร ในประเทศไทยพบหอยชักตีนได้ทั่วไปทั้งในฝั่งอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน ถือเป็นหอยฝาเดียวชนิดที่พบมาก สามารถพบเปลือกตามชายฝั่งทะเลทั่วไป แต่มีเพียงบางแหล่งที่มีการเก็บหอยชักตีนขึ้นมาใช้ประโยชน์เพื่อการบริโภคอย่างแพร่หลาย ส่วนใหญ่เป็นแหล่งท่องเที่ยว เช่นแถบจังหวัดกระบี่ พังงา ภูเก็ต ระยอง ชุมพร เป็นต้น ซึ่งโดยทั่วไปการเก็บหอยชักตีนจะใช้วิธีงม หรือเดินเก็บในเวลาน้ำลงในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สามารถพบหอยชักตีนในพื้นที่ชายฝั่งทะเลของทุกอำเภอ และปัจจุบันยังคงมีอยู่ สังเกตได้จากที่สามารถพบเปลือกหอยใหม่ ๆ ตามชายหาดทั่วไป แต่ไม่มีแหล่งที่ทำการประมงเก็บหอยชักตีนจากธรรมชาติมาบริโภคแพร่หลายเช่นในพื้นที่ฝั่งทะเลอันดามัน และไม่มีการศึกษาสำรวจอย่างจริงจัง จึงไม่ทราบสภาวะทรัพยากรหอยชักตีนในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในปัจจุบัน
หอยชักตีนเป็นหอยที่ขูดกินสาหร่ายและซากอินทรียสารต่าง ๆ เป็นอาหาร การสืบพันธุ์เป็นแบบผสมภายใน โดยมีเพศผู้ เพศเมียแยกกัน จับคู่ผสมพันธุ์กัน หลังจากนั้นจะวางไข่มีวุ้นหุ้มลักษณะเป็นสายยาวสีขาว ขดเป็นกระจุกคล้ายเส้นหมี่ ไข่จะพัฒนาใช้ระยะเวลาประมาณ 4–5 วัน จึงฟักออกเป็นตัวลูกหอย ซึ่งจะดำรงชีวิตว่ายน้ำ กรองกินแพลงก์ตอนพืชเล็ก ๆ เป็นอาหารอยู่ประมาณ 11–14 วัน จึงพัฒนาเข้าสู่ระยะลงพื้น เปลี่ยนการดำรงชีวิตเป็นขูดกินตะไคร่สาหร่ายหรืออินทรียสารต่าง ๆ ลูกหอยที่ได้จากการเพาะพันธุ์จะเติบโตได้ขนาดความยาวเปลือก 0.5–1 เซนติเมตร ภายในระยะเวลาประมาณ 1–2 เดือน
หอยชักตีนมักจะชอบอาศัยอยู่ตรงบริเวณชายหาดโคลนผสมกับทราย สามารถนำมารับประทานได้ เป็นหอยขึ้นชื่อของจังหวัดกระบี่
อำเภอศรีวิไล
อำเภอศรีวิไล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ ซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นไป
อำเภอศรีวิไลตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอศรีวิไลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีวิไลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เมซานี
เมซานี เป็นสายพันธุ์กระบือ ในกลุ่มกระบือแม่น้ำ ซึ่งสามารถผลิตน้ำนมได้ เลี้ยงกันมากในอินเดียและปากีสถาน เมดิเตอร์เรเนียน รวมทั้งในยุโรปและแถบละตินอเมริกา ประเทศจีน 
รูปร่างแข็งแรง หัวสั้น หน้าผากนูน เขาสั้น และบิดม้วนงอ ส่วนลำตัวจะลึกมาก ผิวหนังค่อนข้างดำ ขนยาว โครงสร้างใหญ่ เต้านมใหญ่กว่ากระบือปลักเหนียงที่หน้าอกยาน ปลอกหุ้มลิงก์หย่อนยานเหมือนโคซีบู ถุงอัณฑะก็หย่อนยานมากกว่ากระบือปลัก ให้นมมากและมีลักษณะเป็นกระบือนมเลี้ยงไว้เพื่อรีดนม ไม่ชอบลงแช่โคลน แต่จะชอบน้ำสะอาดมีขนาดใหญ่
ตัวผู้จะเป็นหนุ่มพร้อมขยายสายพันธุ์เมื่ออายุ 3 ปีครึ่งถึง 10 ปี ส่วนตัวเมียอายุระหว่าง 2-10 ปี ใช้เวลาอุ้มท้องประมาณ 310-315 วัน หลังจากเลี้ยงลูก 60-70 วัน ตัวเมียจะเป็นสัดพร้อมที่จะขยายเผ่า พันธุ์ได้อีกครั้ง
“น้ำนมกระบือ” มีโปรตีนสูงกว่านมโค 4.5 น้ำตาลแลคโตส 8 พลังงาน 110 แคลเซียมสูงกว่านมโค 58 เปอร์เซ็นต์ คอเรสเทอรอลน้อยกว่านมโค 34 เปอร์เซ็นต์ และสามารถผลิตชีสได้ปริมาณมากกว่าเมื่อเทียบกับนมโคในปริมาณที่เท่ากัน ทั้งนี้ การผลิตชีส 1 กก. จากนมโคต้องใช้นมจำนวน 8 กก. แต่ใช้นมกระบือเพียง 5 กก. เท่านั้น ส่วนการผลิตเนย 1 กก.จะใช้นมโค 14 กก. แต่ใช้นมกระบือเพียง 10 กก.
อำเภอบุ่งคล้า
อำเภอบุ่งคล้า เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ
อำเภอบุ่งคล้า เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดบึงกาฬขึ้น อำเภอบุ่งคล้า จึงเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา
อำเภอบุ่งคล้ามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภอบุ่งคล้าแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 25 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบุ่งคล้าประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอบุ่งคล้าตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาของสองประเทศคือภูวัวของประเทศไทยและภูงูของประเทศลาวที่มีแม่น้ำโขงไหลกั้น โดยที่ฝั่งประเทศลาวยังมีแม่น้ำกระดิ่งไหลลงสู่แม่น้ำโขงเยื้องกับบ้านบุ่งคล้า แม่น้ำกระดิ่งเป็นแม่น้ำที่ใสสะอาด เมื่อไหลลงสู่แม่น้ำโขงตรงบริเวณที่มาบรรจบกันจะทำให้เกิดเป็นแม่น้ำสองสีที่มีความสวยงามมากในหน้าแล้ง
อำเภอบุ่งคล้า มีธรรมชาติและแหล่งท่องเที่ยวที่สามารถเลือกเที่ยวชมได้ ดังคำขวัญของอำเภอในยุคเปิดการรับการท่องเที่ยวจังหวัดหนองคายที่ว่า "เมืองผลิตภัณฑ์จากต้นคล้า หาดสีดาพัทยาอีสานสอง" "ลมทะเลอีสานพัดผ่านอำเภอบุ่งคล้า เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูวัว" "สามสิบสองประดงยอดยาสมุนไพร โบราณตั้งชื่อไว้ว่าแสนพัน" และ "ศิรินธรนามพระราชทาน ชื่อโลกระบือ ว่าพฤกษศาสตร์พันธุ์ใหม่"
อำเภอบุ่งคล้า มีของดีของอำเภอจำนวนมาก อาทิ
นมควาย
นมควาย () เป็นไม้วงศ์กระดังงา (Annonaceae) พบทั่วไปตามป่าเบญจพรรณ มีลักษณะเป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ลำต้นสูงได้ถึง 5 เมตร กิ่งอ่อนมีขนละเอียดสีน้ำตาลแดง ใบเดี่ยวเยงสลับรูปวงรีหรือรูปไข่ ผิวใบมีขนสีน้ำตาลแดงทั้งสองด้าน กว้าง 2.5-3.5 เซนติเมตร ยาว 4.5-10 เซนติเมตร ดอก ออกเป็นกระจุก 2-3 ดอกที่กิ่งก้าน กลีบดอกสีแดงเข้ม กลิ่นหอม ผลป็นผลกลุ่ม รูปไข่หรือไข่กลับเมื่อสุกสีแดงสด ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด
พญาสัตบรรณ
พญาสัตบรรณ หรือ สัตบรรณ หรือ ตีนเป็ด () เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 12-20 เมตร อยู่ในวงศ์ Apocynaceae มีถิ่นดั้งเดิมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และพบได้ทุกภาคในประเทศไทย และเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดสมุทรสาคร
เปลือกหนาแต่เปราะ ผิวต้นมีสะเก็ดเล็ก ๆ สีขาวปนน้ำตาลกรีดดูจะมียางสีขาวลำต้นตรง แตกกิ่งก้านสาขามากลักษณะเป็นชั้น ๆ เปลือกชั้นในสีน้ำตาล มีน้ำยางสีขาว ใบเป็นกลุ่มบริเวณปลายกิ่งช่อหนึ่งมีใบประมาณ 5-7 ใบ ก้านใบสั้น แผ่นใบรูปรีแกมรูปขอบขนานถึงรูปหอกแกมรูปขอบขนาน หรือรูปมนแกมรูปบรรทัด ปลายใบเป็นติ่งเล็กน้อย ใบด้านบนมีสีเขียวเข้ม ด้านล่างมีสีขาวนวล ถ้าเด็ดก้านใบจะมียางสีขาว ลักษณะใบยาวรีปลายใบมนโคนใบแหลม ขนาดใบยาวประมาณ 10-12 เซนติเมตร ออกดอกสีเขียวอ่อนเป็นช่อตามปลายกิ่ง ปากท่อของกลีบดอกมีขนยาวปุกปุย ดอกมีกลิ่นฉุนรุนแรง สูดดมเพียงเล็กน้อยจะรู้สึกกลิ่นหอม หากสูดดมมากจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ช่วงค่ำจะส่งกลิ่นแรงกว่าเวลาอื่น ๆ ดอกเป็นกลุ่มคล้ายดอกเข็มช่อหนึ่งจะมีกลุ่มดอกประมาณ 7 กลุ่ม ดอกมีสีขาวอมเหลือง ปกติจะออกดอกในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคมผลเป็นฝักยาว ฝักคู่หรือเดี่ยว ลักษณะเป็นเส้นๆ กลมเรียวยาวประมาณ 20-30 เซนติเมตร เมื่อแก่จะแตก มีขุยสีขาวคล้ายฝ้ายปลิวไปตามลมได้ในฝักมีเมล็ดเล็กๆ ติดอยู่กับขุยนั้น
สัตบรรณ ถือเป็นไม้มงคลของจังหวัดสมุทรสาคร เนื่องจากเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พุทธศักราช 2537 ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร ได้รับพระราชทานพันธุ์ไม้ดังกล่าวจากสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ ในวโรกาสที่เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานเปิดวันรณรงค์โครงการปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์ ปีที่ 50 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ และเพื่อความเป็นศิริมงคลของประชาชนชาวจังหวัดสมุทรสาครผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาครจึงได้นำพันธุ์ไม้สัตบรรณพระราชทานมาปลูกเป็นปฐมฤกษ์ ในกิจกรรมวันปลูกต้นไม้ตาม โครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พุทธศักราช 2537 ที่บริเวณสนามหน้าศาลากลางจังหวัดสมุทรสาคร จึงถือได้ว่าต้นสัตบรรณเป็นต้นไม้มงคลของจังหวัดสมุทรสาคร นอกจากนี้ต้นพญาสัตบรรณยังเป็นต้นไม้ประจำเขตพญาไท ในกรุงเทพมหานครอีกด้วย
ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใช้เปลือกต้นพญาสัตบรรณรักษาโรคบิด ลำไส้ติดเชื้อ และมาลาเรีย ใบใช้ในการรักษาโรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง ในประเทศอินเดียมีการนำส่วนต่างๆ ของต้น พญาสัตบรรณมาใช้เป็นพืชสมุนไพรเช่นใช้เป็นยาสมุนไพรรักษาโรคมาลาเรียในชื่อ Ayush-64 ซึ่งมีขายตามท้องตลาด นำยางสีขาวและใบรักษาแผล แผลเปื่อย และอาการปวดข้อ นอกจากนี้ ต้นพญาสัตบรรณยังเป็นแหล่งของสารอัลคาลอยด์ที่สาคัญ ในบอร์เนียว นำเนื้อไม้ไปทำทุ่นของแหและอวน
พญาสัตบรรณเป็นพืชที่มีฤทธิ์ทางอัลลีโลพาที สารสกัดจากใบสามารถยับยั้งการเจริญของคะน้าได้ สารสกัดจากเปลือกลำต้นสามารถยับยั้งการเจริญของข้าว ข้าวโพด คะน้า ถั่วเขียวผิวดำ ถั่วเขียวผิวมันได้
ถั่วไมยรา
ถั่วไมยรา หรือ ถั่วเดสแมนธัส หรือ เฮดจ์ ลูเซอร์น () เป็นพืชตระกูลถั่วค้างปีจำพวกกระถิน กระถินณรงค์ นิยมปลูกเพื่อเป็นอาหารสัตว์
กะบามะเจ
กะบามะเจ (, Kaba Ma Kyei) เป็นชื่อเพลงชาติของประเทศพม่า ชื่อเพลงมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ตราบโลกแหลกสลาย" ในภาษาอังกฤษนิยมแปลชื่อเพลงนี้เป็น ""Till the End of the World, Burma"" หรือ ""We Shall Never Give Up Our Motherland, Burma"" เพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงชาติของประเทศนอกทวีปยุโรปไม่กี่เพลง ที่แต่งขึ้นจากทำนองเพลงพื้นเมืองของชาติตนเอง เนื่องจากในตอนต้นของเพลงนี้เป็นการเรียบเรียงดนตรีแบบดั้งเดิมของพม่า ก่อนที่จะเข้าสู่ดนตรีช่วงถัดมาซึ่งเรียบเรียงในลักษณะดนตรีออเคสตราของตะวันตก
เพลงนี้ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดยสะหย่าติ่น (Saya Tin - สะหย่าเป็นคำเรียกนำหน้านาม หมายถึง อาจารย์ ติ่นเป็นชื่อตัว) เพื่อใช้เป็นเพลงประจำสมาคมเราชาวพม่าเมื่อ พ.ศ. 2473โดยใช้ชื่อเพลงว่า “Dohbama” แปลว่า “พม่าของเรา”
ต่อมาประกาศใช้เป็นเพลงชาติพม่าอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2490
เนื้อร้องของเพลงชาติพม่าในที่นี้ ได้อ้างอิงตามที่ปรากฏในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า ค.ศ. 2008 หมวด 13 มาตรา 439 (ก) 
คำแปลต่อไปนี้ถอดความจากคำแปลภาษาอังกฤษในบทความของจอ ซีน ญุน (Kyaw Zin Nyunt) ซึ่งเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ The New Light of Myanmar ฉบับวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2008
จัตุรัสบาร์เบรินี
จัตุรัสบาร์เบรินี (Piazza Barberini) เป็นจัตุรัสใหญ่บนเนิน Quirinal ในกรุงโรม สร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16
จัตุรัสได้ชื่อปัจจุบันนี้เมื่อปี พ.ศ. 2168 ตามชื่อของพระราชวังบาร์เบรินีที่ตั้งอยู่ใกล้เคียง จุดเด่นหนึ่งของจัตุรัสนี้คือ น้ำพุไตรตัน และยังมีน้ำพุอีกแห่งหนึ่งคือ Fontana delle Api (ผลงานของจานลอเรนโซ เบร์นินี ดำเนินการสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2170-2172) ตั้งอยู่ใกล้กันที่ "Via Vittorio Veneto"
ในระหว่างปี พ.ศ. 2175-2365 เคยมีเสาโอเบลิสค์ตั้งอยู่ที่จัตุรัสนี้ แต่ปัจจุบันถูกย้ายไปที่ Villa Medici
ปัจจุบันนี้ จัตุรัสแห่งนี้เป็นทางแยกสัญจรรถยนต์ที่สำคัญ และมีสถานีรถไฟ ("Barberini - Fontana di Trevi") บนทางรถไฟสาย A ของ Rome Metro มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523
อำเภอศรีเชียงใหม่
อำเภอศรีเชียงใหม่ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย
อำเภอศรีเชียงใหม่มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอศรีเชียงใหม่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอศรีเชียงใหม่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอปากคาด
อำเภอปากคาด เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ
เดิมอำเภอปากคาด เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดหนองคาย ต่อมาได้แยกออกมาจัดตั้งเป็นจังหวัดบึงกาฬ ตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
อำเภอปากคาดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอปากคาดแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 64 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปากคาดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 7 แห่ง ได้แก่
อำเภอสังคม
อำเภอสังคม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย มีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในแถบนี้ และอำเภอสังคมยังเป็นอำเภอที่มีสถานที่ท่องเที่ยวมากที่สุดของจังหวัดหนองคายอีกด้วย
อำเภอสังคมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอสังคมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 36 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสังคมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
อำเภอโซ่พิสัย
อำเภอโซ่พิสัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ ซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคาย ตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
อำเภอโซ่พิสัย ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1มีนาคม พ.ศ. 2515 โดยมีการปกครอง 3ตำบล คือ ตำบลโซ่ ตำบลศรีชมภู และตำบลหนองพันทา ภายใต้การปกครองของกิ่งอำเภอโซ่พิสัย อำเภอโพนพิสัย และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอโซ่พิสัย เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520
อำเภอโซ่พิสัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภอโซ่พิสัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 95 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโซ่พิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอพรเจริญ
อำเภอพรเจริญ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬ ซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคาย ตาม อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
อำเภอพรเจริญมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพรเจริญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมศึกษา 3 แห่ง ได้แก่
ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ เป็นอดีตแชมป์โลกในรุ่นแบนตั้มเวท (118 ปอนด์) ขององค์กรมวยโลก (WBO) 2 สมัย
ผึ้งหลวง มีชื่อจริงว่า ปัญญา อุทก (ชื่อเล่น: บอมบ์) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2531 ที่จังหวัดอุทัยธานี เป็นบุตรของนายวิรัตน์และนางสนิท อุทก จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดดอนตูม ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เคยขึ้นชกมวยไทยมาก่อน แล้วจึงหันมาชกมวยสากลอาชีพภายใต้การจัดการของ ปริยากร รัตนสุบรรณ เมื่อ พ.ศ. 2547 โดยขณะนั้นผึ้งหลวงยังเป็นเพียงนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาอยู่ และได้ครองแชมป์โลกเยาวชนรุ่นแบนตั้มเวท ของ WBC เมื่อ พ.ศ. 2549
ในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ผึ้งหลวงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างของ WBO รุ่นแบนตั้มเวท กับ เอเจ บานัล นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ถึงประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นถิ่นของบานัลเอง ผลปรากฏว่าผึ้งหลวงสามารถเอาชนะทีเคโอได้ในยกที่ 9 นับเป็นนักมวยชาวไทยคนแรกที่ได้แชมป์โลกจากประเทศฟิลิปปินส์
ต่อมาในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2556 ผึ้งหลวงป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับ พอลลัส อัมบุนด้า นักมวยชาวนามิเบีย ถึงประเทศนามิเบีย (ตามเวลาในประเทศนามิเบียเป็นคืนวันที่ 2 มีนาคม) ปรากฏว่าผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป 115-113, 116-112 และ116-112 ทำให้เสียตำแหน่งไปในการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกนี่เอง ซึ่งในมุมมองของทางฝั่งผึ้งหลวงเห็นว่าเป็นฝ่ายถูกปล้นชัยชนะ โดยเฉพาะในยกสุดท้ายที่อัมบุนด้าถูกหมัดของผึ้งหลวงจนออกอาการเกือบจะล้ม แต่ก็โผเข้ามากอดถ่วงเวลา จนเอาตัวรอดไปได้ แต่กรรมการบนเวทีก็ไม่ได้สั่งห้าม
ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ผึ้งหลวงได้มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกอีกครั้ง ในฐานะที่เป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 ในรุ่นและสถาบันเดิมกับ โตโมกิ คาเมดะ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่ประเทศเม็กซิโก ซึ่งโตโมกิ คาเมดะ ยังไม่เคยมีสถิติแพ้หรือเสมอมาก่อนด้วย แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมาชกที่ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา แทน และเปลี่ยนวันที่เป็น 13 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ผลการชกปรากฏว่า ผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกที่ 7 ด้วยการถูกหมัดชกถูกลำตัว
ต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ผึ้งหลวงได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้ง กับ เรียว อะกะโฮะ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่จังหวัดราชบุรี เนื่องจากคาเมดะสละแชมป์โลก ปรากฏว่าผึ้งหลวงกลับมาเป็นแชมป์โลกได้อีกครั้ง เมื่อเอาชนะน็อกอะกะโฮะได้เพียงแค่ยกที่ 2 เท่านั้น
แต่ในการป้องกันตำแหน่งครั้งที่สองกับมาร์ลอน ทาปาเลส ผู้ท้าชิงรองแชมป์โลกอันดับหนึ่งชาวฟิลิปปินส์ ในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในเวลา 37 วินาที ของยกที่ 11 ทั้งที่เป็นฝ่ายชกทาปาเลสลงไปให้กรรมการนับ 8 ได้ก่อนถึง 2 ครั้ง ในยกที่ 5 แต่ไม่สามารถที่จะเอาชนะทาปาเลสได้ ซ้ำในยกที่ 6 ยังเป็นฝ่ายถูกนับ 8 บ้าง และตั้งแต่ยกที่ 9 ก็ได้รับบาดเจ็บจนกรามหัก แต่ยังคงชกต่อไปจนกระทั่งแพ้ไปในที่สุด โดยขณะนั้นคะแนนของผึ้งหลวงยังนำอยู่จากกรรมการให้คะแนน 2 ท่าน จากทั้งหมด 3 ท่าน
อำเภอเมืองหนองคาย
อำเภอเมืองหนองคาย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย
อำเภอเมืองหนองคายมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอเมืองหนองคายแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 16 ตำบล 181 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเมืองหนองคายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 16 แห่ง ได้แก่จังหวัดหนองคายมีสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาของรัฐ และเอกชน ดังนี้
ทั้งรถธรรมดาและรถปรับอากาศในอำเภอเมืองหนองคายมีธนาคาร 14 แห่ง ได้แก่
= หน่วยกู้ภัย =
ฮง ซู-ฮวัน
ฮง ซู-ฮวัน (; เกิด 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2493) เป็นนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 14) เสมอ 4 แพ้ 5
ซูเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ พ.ศ. 2515 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 4 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อค ถนอมจิต สุโขทัย ยก 8 จากนั้นได้ครองแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBA ด้วยการชนะคะแนน อาร์โนลด์ เทเลอร์ (แอฟริกาใต้) เมื่อ พ.ศ. 2517 ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ให้อัลฟองโซ่ ซาโมร่า เมื่อ พ.ศ. 2518
หลังจากเสียแชมป์โลก ซูกลับมาครองแชมป์ OPBF อีกครั้งด้วยการชนะคะแนน เวนิส บ.ข.ส. เมื่อ พ.ศ. 2519 ต่อมาขึ้นชิงแชมป์โลกกับซาโมร่าเป็นการแก้มือแต่ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้อีกครั้ง จากนั้นซูจึงเลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทและประสบความสำเร็จได้ครองแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท WBA เมื่อชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะน็อค เฮกเตอร์ คาราสควิล (ปานามา) ยก 3 เมื่อ พ.ศ. 2520 ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ให้ริคาร์โด คาร์โดน่า เมื่อ พ.ศ. 2521 หลังจากเสียแชมป์ ซูหยุดชกไปหนึ่งปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2523 เสมอกับ ดอง ยุนยัม จากนั้นก็ประกาศแขวนนวมอย่างเป็นทางการ
คณะทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานระดับคณะตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยไม่แบ่งส่วนราชการ ทำการสอนด้านทรัพยากรธรรมชาติ และด้านอุตสาหกรรมเกษตร
เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงครองสิริราชสมบัติ เป็นปีที่ 50 กอปรกับเพื่อเป็นการสนองนโยบายของรัฐบาลในการขยายโอกาสทางการศึกษาไปสู่ภูมิภาคของประเทศในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 7 ( 2535-3539 ) และฉบับที่ 8 ( 2540-2544 ) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ร่วมกับทบวงมหาวิทยาลัยและหน่วยงานภาครัฐบาลและเอกชน ภายในจังหวัดสกลนคร จัดทำโครงการจัดตั้ง “ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติจังหวัดสกลนคร ” ขึ้นเป็นวิทยาเขตสารสนเทศ
ตามที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ทำโครงการจัดตั้งวิทยาเขตเพื่อจัดการเรียนการสอนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยตั้งอยู่ที่สนามบินเก่า บ้านเชียงเครือ อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 19 กิโลเมตร ตามเส้นทางหมายเลข 22 (สกลนคร-นครพนม) บนเนื้อที่วิทยาเขต 4,000 ไร่ หนองหารน้อย 700 ไร่ เพื่อสนองนโยบายของรัฐบาล ในการกระจายโอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาสู่ภูมิภาคของ ประเทศไทย และพัฒนาให้จังหวัดสกลนครเป็นศูนย์กลางด้าน การศึกษาของภูมิภาคตะวันออก เฉียงเหนือตอนบน โดยจัดให้มีคณะวิชาจัดการเรียนการสอนด้านอุตสาหกรรมการเกษตร และธรรมชาติสิ่งแวดล้อม อีกทั้งให้เป็นแหล่งศึกษา ค้นคว้าวิจัย การรวบรวมข้อมูลในการบริการวิชาการด้านเกษตร การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในภูมิภาคอีสานตอนบน เพื่อพัฒนาให้ภูมิภาคแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการพัฒนาการเกษตรครบวงจรที่ก้าวหน้า อุตสาหกรรมเกษตร และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของภูมิภาคอินโดจีน
คณะทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตรรับนิสิตและเปิดเรียน ณ วิทยาเขตเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสกลนคร เป็นครั้งแรก ในภาคต้น ของปีการศึกษา 2543-44 (KU60)
การจัดตั้งคณะทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร เป็น 1 ใน 3 คณะที่ได้จัดตั้งตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน2543 (ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เรื่องการจัดตั้งคณะ สำนัก และ สำนักงานวิทยาเขต ที่จังหวัดสกลนคร ลงวันที่ 23 พฤษภาคม 2543)
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2551
ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีก 2551 เป็นการแข่งขัน ไทยพรีเมียร์ลีก จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 12 ในปี พ.ศ. 2551 โดยในฤดูกาลนี้มี 5 สโมสรที่สนามแข่งขันอยู่นอก กรุงเทพมหานคร เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 สิ้นสุด ณ วันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2551 โดยจัดการแข่งขันเป็นครั้งแรกหลังจากการปรับโครงสร้างลีกอย่างเป็นทางการเสร็จสิ้น
"สิ้นสุด ณ วันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2551"
Powder metallurgy
โลหะผง
Powder Metallurgy คือ เทคนิคการขึ้นรูปโลหะผง ซึ่งประกอบด้วย 3 ขั้นตอนหลักๆ ขั้นตอนแรก เป็นการคัดแยกผงโลหะ ขั้นตอนต่อไป ผงโลหะจะถูกฉีดเข้าไปในโมลด์ (mold) หรืออัดขึ้นรูปด้วยดาย (die) จะได้ชิ้นงานในรูปของกรีน (green) ซึ่งอนุภาคโลหะผงจะจับกันด้วย mechanical locking ซึ่งมีความแข็งแรงต่ำ รูปร่างหรือมิติที่ได้ใกล้เคียงของจริง(รูปร่างที่ต้องการ) ขั้นตอนสุดท้าย คือการเผาผนึก (sintering)ด้วยเตาอบแบบต่างๆที่มีการควบคุมบรรยากาศ
สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์
สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ (HM Queen Wilhelmina of the Netherlands, วิลเฮลมินา เฮเลนา พอลีน มารี ฟาน ออรันเย-นัสเซา; 31 สิงหาคม พ.ศ. 2423 - 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505) พระองค์ทรงเป็นธิดาของสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเล็มที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ และ สมเด็จพระราชินีนาถเอ็มมาแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์ พระนางทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 ถึงปี พ.ศ. 2491 และสมเด็จพระราชชนนี (พระอิสริยยศ เจ้าหญิง) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 ถึงปี พ.ศ. 2505 พระองค์ทรงปกครองเนเธอร์แลนด์เป็นระยะเวลา 58 ปี ซึ่งยาวนานกว่ากษัตริย์พระองค์ใด รัชกาลของพระองค์เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมายในประวัติศาสตร์ดัตช์และของโลก เช่น สงครามโลกครั้งที่ 1 และ สงครามโลกครั้งที่ 2 วิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่ เมื่อปี พ.ศ. 2476 รวมถึงความเสื่อมสลายของเนเธอร์แลนด์ในฐานะหนึ่งในจักรวรรดิอาณานิคมใหญ่ของโลก ส่วนนอกประเทศเนเธอร์แลนด์ พระองค์ทรงเป็นที่จดจำในบทบาทช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ทรงเป็นศูนย์รวมจิตใจอันยิ่งใหญ่ของชาวดัตช์ในการต่อต้านเยอรมนี และประมุขอันโดดเด่นของรัฐบาลดัตช์พลัดถิ่น
ในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2491 หลังจากการครองสิริราชสมบัติมาเป็นระยะเวลา 58 ปี 50 วัน สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาได้ทรงสละราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าหญิงยูเลียนา พระราชธิดาพระองค์เดียว และนับแต่นั้นทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ (Her Royal Highness Princess Wilhelmina of the Netherlands) หลังจากสิ้นรัชกาลของพระองค์ อิทธิพลของระบอบราชาธิปไตยดัตช์ได้เริ่มลดน้อยลงแต่ความรักของพสกนิกรต่อพระราชวงศ์ยังคงมีอยู่ เมื่อมิได้ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถ พระองค์ได้ประทับอยู่ที่พระราชวังเฮตลู และปรากฏพระองค์ต่อสาธารณชนเพียงเล็กน้อยจนกระทั่งประเทศประสบกับอุทกภัยจากทะเลเหนือในปี พ.ศ. 2496 พระองค์จึงเสด็จทั่วประเทศเพื่อทรงเป็นกำลังใจและแรงผลักดันให้แก่พสกนิกรชาวดัตช์
สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 ขณะมีพระชนมพรรษา 82 พรรษา และพระศพฝังอยู่ที่ห้องฝังพระศพใต้ดินประจำพระราชวงศ์ที่โบสถ์ใหม่ (Niuewe Kerk) เมืองเดลฟท์ ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2505 งานพระบรมศพของพระองค์ ซึ่งเกิดขึ้นตามพระประสงค์และต่างจากพิธีการทั่วไป เป็นแบบสีขาวเพื่อแสดงถึงความเชื่อของพระองค์ที่ว่าการสิ้นชีพในทางโลกเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตอันเป็นนิรันดร์
ถ้าสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินามิได้ทรงสละราชสมบัติให้กับพระราชธิดาก่อนการเสด็จสวรรคต พระองค์จะทรงครองสิริราชสมบัติเป็นเวลา 72 ปี 5 วัน ซึ่งเป็นการครองราชสมบัติยาวนานที่สุดเป็นอันดับที่สองของทวีปยุโรป (หลังจากรัชกาลของสมเด็จพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส) เป็นอันดับที่หกของโลกและเป็นรัชกาลที่ยาวนานที่สุดของพระประมุขที่เป็นผู้หญิงในประวัติศาสตร์
โลหวิทยาการละลาย
โลหวิทยาสารละลาย (Hydrometallurgy) เป็นวิชาเกี่ยวกับกระบวนการแยกสกัดและการผลิตโลหะ โดยการใช้ตัวทำละลายที่เหมาะสมชะละลายสินแร่หรือสารประกอบที่ได้จากการประกอบโลหกรรมอื่น ๆ ซึ่งแตกต่างจากโลหวิทยาความร้อนสูง (Pyrometallurgy) โลหวิทยาสารละลายแบ่งเป็น 2 กระบวนการที่แตกต่างกัน
(1) ชะละลายโลหะหรือสารประกอบที่ต้องการจากสินแร่ลงในสารละลาย
(2) ชะละลายมลทินออกจากสินแร่ ส่วนโลหะหรือสารประกอบที่ต้องการยังอยู่ในรูปของแข็งแล้วแยกออกจากสารละลายในภายหลัง โดยมีเป้าหมายเพื่อเพิ่มคุณภาพแร่ให้สูงขึ้น เช่น การใช้กรดเกลือชะละลายแคลไซด์ จากหัวแร่ทังสเตนที่ได้จากการลอยแร่
การเลือกกระบวนการหนึ่งกระบวนการใดขึ้นอยู่กับความยากง่ายในการละลายสิ่งที่ต้องการหรือสิ่งที่ไม่ต้องการออกมาโดยคำนึงถึงด้านค่าใช้จ่ายและกรรมวิธีเป็นหลัก โดยทั่วไปแล้วโลหวิทยาสารละลายใช้วิธีการแรกดำเนินการเป็นส่วนใหญ่
มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์
พลอากาศโท มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์ (นามเดิม: มุนี มหาสันทนะ; 29 มีนาคม พ.ศ. 2436 - พ.ศ. 2528) ราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์ อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศคนแรกของกองทัพอากาศไทย อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการสำนักนายกรัฐมนตรี, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์, กระทรวงศึกษาธิการ, กระทรวงอุตสาหกรรม และอดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พลอากาศโท มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์ มีนามเดิมว่า มุนี มหาสันทนะ ศึกษาที่โรงเรียนราชวิทยาลัย สมัยสายสวลี จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2454 จากนั้นไปศึกษาต่อด้านวิศวกรรมที่มหาวิทยาลัยวิคตอเรีย ประเทศอังกฤษ หลังจากจบการศึกษาแล้วเริ่มรับราชการกองทัพบกไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2462 สังกัดกรมอากาศยานทหารบก
พ.ศ. 2466 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น"หลวงเวชยันต์รังสฤต" ถือศักดินา 800
ในปี พ.ศ. 2472 ขณะดำรงตำแหน่ง พันโท หลวงเวชยันต์รังสฤษฏ์ รั้งตำแหน่งผู้บังคับฝูงกองโรงงาน กรมอากาศยาน ท่านเป็นผู้ออกแบบเครื่องบินทิ้งระเบิด ปีก 2 ชั้น 2 ที่นั่งลำแรกของไทย ใช้ชื่อว่า "เครื่องบินทิ้งระเบิดแบบ 2" หรือ "เครื่องบินบริพัตร" ใช้ประจำการในกองทัพตั้งแต่ พ.ศ. 2472 - 2483
ต่อมากำลังทางอากาศของไทยเติบโตขึ้น และได้รับการยกฐานะเป็น "กองทัพอากาศ" เมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2480 ขณะนั้นท่านมียศเป็น นาวาอากาศเอก พระเวชยันต์รังสฤษฏ์ ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพอากาศคนแรก ดำรงตำแหน่งนี้จนถึงวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2484 ได้รับยศทางทหารสูงสุดเป็นพลอากาศโท เมื่อ พ.ศ. 2496
ในเวลาต่อมาเมื่อรัฐบาลจะยกเลิกบรรดาศักดิ์ไทย พระเวชยันตรังสฤษฏ์ในฐานะรัฐมนตรีพร้อมด้วยคณะรัฐมนตรีชุดที่ 9 จึงลาออกจากบรรดาศักดิ์ โดยเลือกใช้ราชทินนามเป็นนามสกุล และนามสกุลเดิมเป็นชื่อรองว่า มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์
ท่านดำรงตำแหน่งในรัฐบาล ตั้งแต่ พ.ศ. 2480 ตำแหน่งรัฐมนตรี ในรัฐบาลพระยาพหลพลพยุหเสนา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตราธิการ (พ.ศ. 2481-2484) ในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ (พ.ศ. 2489, 2491, 2494) กระทรวงคมนาคม (พ.ศ. 2490) ในรัฐบาลควง อภัยวงศ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ. 2500) ในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (พ.ศ. 2507-2513) ในรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร นอกจากนี้แล้วยังได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.จังหวัดพระนคร สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ด้วย
ธงชาติออสเตรีย
ธงชาติออสเตรีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบ 3 แถบตามแนวนอน ความกว้างเท่ากันทุกแถบ แต่ละแถบเป็นแถบสีแดง ขาว และแดง เรียงตามลำดับจากบนลงล่าง ธงนี้ได้ปรากฏการใช้ตั้งแต่สมัยสงครามครูเสดครั้งที่ 3 (พ.ศ. 1732 - 1735) นับว่าเป็นธงชาติธงหนึ่งที่เก่าแก่มากที่สุดในโลก เช่นเดียวกับธงชาติเดนมาร์ก
จากหลักฐานที่ค้นพบ กล่าวว่า ดยุคเฟดเดอริกที่ 2 แห่งออสเตรีย ดยุคองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เบเนนเบิร์ก ได้ปลดแอกออสเตรียเป็นอิสระจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และได้เริ่มใช้ตราสัญลักษณ์ใหม่ของตนเป็นครั้งแรกเป็นตราอาร์ม แดง-ขาว-แดง ซึ่งเป็นสีของธงชาติออสเตรีย เมื่อ พ.ศ. 1773
แต่ยังมีตำนานอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับที่มาของธงชาติออสเตรีย ซึ่งเป็นที่แพร่หลายทั่วไป เล่าไว้ว่า ในสงครามครูเสดครั้งที่ 3 ดยุคลีโอโปลด์ที่ 5 แห่งออสเตรีย ได้สวมใส่เสื้อสีขาวเข้าร่วมรบในสมรภูมิอย่างดุเดือด จนเสื้อตัวนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือด ยกเว้นแต่ส่วนที่ถูกเข็มขัดคาดเอาไว้เท่านั้นที่ยังคงเป็นสีขาว ท่านจึงเอาสีเสื้อดังกล่าวมาใช้ปรับใช้เป็นสีและธงประจำตัว ซึ่งต่อมาสีดังกล่าวนี้เอง ก็ได้กลายเป็นสีของธงชาติออสเตรียในเวลาต่อมา
ลันด์เดอร์แบร์เกอ ลันด์อัมชโตรเมอ
เพลงชาติของประเทศออสเตรียมีชื่อว่า ลันด์เดอร์แบร์เกอ ลันด์อัมชโตรเมอ ( – แดนแห่งขุนเขา แดนริมฝั่งแม่น้ำ)
ทำนองของเพลงนี้คือเพลง KV 623 "Freimaurerkantate" ผลงานชิ้นสุดท้ายที่สมบูรณ์ที่สุดของโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท คีตกวีชื่อดังของออสเตรีย ซึ่งได้ประพันธ์ไว้เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2334 ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเพียง 19 วัน ต่อมาส่วนหนึ่งของบทเพลงนี้ได้ปรากฏอยู่ในผลงานชื่อ "Chain Song" ของโยฮันน์ โฮลเซอร์ (Johann Holzer) ซึ่งต่อมาทำนองเพลงนี้เองก็ได้นำมาใช้ทำนองของเพลงชาติออสเตรีย
สำหรับเนื้อร้องนั้นเป็นผลงานของนักประพันธ์ชาวออสเตรียชื่อ พอลลา ฟอน เปรราโดวิช (Paula von Preradovic)
เพลงนี้ได้รับการรับรองให้เป็นเพลงชาติออสเตรียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2489
ยุทธการที่มอสโก
ยุทธการมอสโก เป็นชื่อที่นักประวัติศาสตร์โซเวียตตั้งโดยหมายถึงการสู้รบที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์สองช่วงบนพื้นที่ 600 กิโลเมตรบนแนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างเดือนตุลาคม ค.ศ. 1941 ถึงมกราคม ค.ศ. 1942 ความพยายามตั้งรับของโซเวียตทำให้การโจมตีของฮิตเลอร์ต่อมอสโก เมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของสหภาพโซเวียต ไร้ผล มอสโกเป็นหนึ่งในวัตถุประสงค์ทางทหารและการเมืองหลักของกำลังฝ่ายอักษะในการรุกรานสหภาพโซเวียต
การรุกทางยุทธศาสตร์ของเยอรมนีชื่อว่า ปฏิบัติการไต้ฝุ่น มีการวางแผนให้ดำเนินการรุกสองง่าม ด้านหนึ่งไปทางเหนือของมอสโกต่อแนวรบคาลีนิน โดยกลุ่มแพนเซอร์ที่ 3 และที่ 4 พร้อม ๆ กับการตัดขาดทางรถไฟสายมอสโก-เลนินกราด และอีกด้านหนึ่งไปทางใต้ของมณฑลมอสโกต่อแนวรบตะวันตก ทางใต้ของตูลา โดยกองทัพแพนเซอร์ที่ 2 ขณะที่กองทัพที่ 4 บุกไปยังมอสโกโดยตรงจากทางตะวันตก แผนปฏิบัติการเยอรมนีต่างหาก ชื่อ ปฏิบัติการโวทัน ถูกรวมอยู่ในการรุกระยะสุดท้ายของเยอรมนีด้วย
ขั้นต้น กำลังโซเวียตดำเนินการป้องกันทางยุทธศาสตร์ต่อมณฑลมอสโกโดยสร้างแนวป้องกันทางลึกขึ้นสามแนว และจัดวางกองทัพหนุนซึ่งเพิ่งรวบรวมขึ้นใหม่ เช่นเดียวกับนำกำลังพลจากจังหวัดทหารบกไซบีเรียและตะวันออกไกล ต่อมา เมื่อการรุกของเยอรมนีหยุดชะงัก ฝ่ายโซเวียตดำเนินการตีโต้ตอบทางยุทธศาสตร์และปฏิบัติการรุกในระดับเล็กกว่าเพื่อบีบให้กองทัพเยอรมันล่าถอยกลับไปยังตำแหน่งรอบนครออร์ยอล เวียซมาและวีเตบสก์ เกือบล้อมกองทัพเยอรมันได้ถึงสามกองทัพไปพร้อมกันนั้นด้วย