hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ฮิเดะโอะ ซะซะกิ
ฮิเดะโอะ ซะซะกิ () 
(25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 – 30 สิงหาคม พ.ศ. 2543) ภูมิสถาปนิกชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นผู้มีชื่อเสียง ผู้บุกเบิกแนวทางการออกแบบเชิงสหสาขาและนักการศึกษา
ฮิเดะโอะ ซะซะกิ เกิดที่เมืองรีดเลย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย และมีอายุยืนยาวถึง 81 ปี ด้วยความสำเร็จในชีวิตด้านวิชาชีพอย่างงดงาม ซะซะกิเริ่มเรียนระดับมหาวิทยาลัย ที่
มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่เนื่องจากการมีเชื้อสายญี่ปุ่น ซะซะกิจึงถูกบังคับเข้าไปอยู่ในค่ายกักกันที่รัฐแอริโซนา ซะซะกิได้รับอนุญาตให้ออกจากค่ายกันกันได้โดยอาสาสมัครเป็นคนงานทำฟาร์มที่สเตอร์ลิง รัฐโคโลราโด 
หลังสงคราม ซะซากิได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ที่ซึ่งเขาได้พบกับภรรยา คือไคซะ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยโคโลราโด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ซะซะกิเรียนจบ
ศิลปศึกษา และ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต เมื่อ พ.ศ. 2489 และในปี พ.ศ. 2491 ซะซะกิเรียนจบ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และได้มาเป็นอาจารย์ผู้บรรยายที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์เป็นเวลา 2 ปี หลังนั้นจากนั้นซะซะกิ ได้ย้ายมาสอนที่ภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม วิทยาลัยการออกแบบ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเป็นเวลานานถึง 18 ปี โดยได้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชา
เมื่อปี พ.ศ. 2496 ซะซะกิได้ก่อตั้งสำนักงานออกแบบภูมิสถาปัตยกรรม “"ซะซะกิแอสซิเอทส์"” บริษัทที่ซะซะกิเป็นประธานบริหารและประธานกรรมการต่อเนื่องมาถึง พ.ศ. 2523 ซึ่งที่สำนักงานนี้เอง ที่ซะซะกิได้ผลิตผลงานโครงการภูมิสถาปัตยกรรมออกมาเป็นจำนวนมากจนมีชื่อเสียงทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ ซะซะกิได้รับการยกย่องทั้งในฐานะนักวิชาชีพและนักการศึกษาด้านภูมิสถาปัตยกรรม
ซะซะกิเป็นผู้บุกเบิกและปูทางการออกแบบภูมิสถาปัตยกรรมแนวใหม่โดยได้สร้างสรรค์วิธีการเข้าถึงในการออกแบบภูมิทัศน์ที่ปฏิบัติได้จริง ซะซะกิได้นำลักษณะเฉพาะจากหลายๆ แง่มุมมาเป็นปัจจัยในงานออกแบบ รวมทั้งปัจจัยทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อมและการใช้ที่ดินของสังคม ซะซะกิได้รับการยอมรับและมีชื่อเสียงจากการพัฒนาวิธีการเข้าสู่การออกแบบในแนวการวางแผนเชิงสหสาขา ในเกือยทุกบริเวณโครงการทั้งหมดที่ซะซะกิออกแบบ จะปรากฏให้เห็นถึงความสมดุลของสหสาขาเกิดขึ้นในแบบ
มุมหนึ่งที่ซะซะกิแอสโซซิเอทส์ให้ความเอาใจใส่และให้ความสำคัญมากได้แก่การพิจารณาด้านสิ่งแวดล้อมของผืนแผ่นดิน ซึ่งยังไม่ได้รับการพิจารณาเท่าที่ควรในขณะนั้น ซะซะกิและคณะได้สร้างสรรค์ “"งานออกแบบ
เป็นจำนวนมาก ซึ่งแนวการออกแบบของงานเหล่านี้ได้ "เอื้อให้เกิดและรักษาไว้" ซึ่ง “"สุขภาพของสิ่งแวดล้อม"” ตัวอย่างงานที่เด่นได้แก่โครงการ 
สีเขียว"” "วิทยาเขตก้าวหน้า"ของ "มหาวิทยาลัยยูทาห์สเตต " โครงการเวอร์จิเนียร์ไบโอสเฟียร์ ที่วอลเดนวูดส์ และโครงการมานูไลฟ์ ไฟแนนเชียล
อีกด้านหนึ่งที่ซะซะกิได้ชื่อเสียงได้แก่ การปลุกสำนึกและใส่แนวโมเดิร์นนิสม์เข้าไปในโครงการภูมิทัศน์ วิทยาเขตต่างๆ ของสหรัฐอเมริกา เป็นจำนวนมากดังที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน งานของซะซะกิได้รับการยอมรับว่าให้การดลใจด้านการรังสรรค์ที่ตอบสนองต่อมวลชนที่เพิ่มจำนวนมากขึ้น ทำให้มองเห็นคุณค่าทางสุนทรียภาพมากกว่าสมัยก่อนหน้านั้น งานสมัยใหม่ของซะซะกิได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ 
ซะซะกิแอสโซซิเอทส์ได้รับการเชิญไปออกแบบงานภูมิทัศน์ในแนวดังกล่าวจากประเทศต่างๆ ทั่วโลก รวมทั้งงานผังหลักภูมิทัศน์สถานแข่งขันโอลิมปิก ณ นครปักกิ่งซะซะกิ ได้รับการยกย่องและได้รับรางวัลจากผลงานที่ประสบความสำเร็จเป็นจำนวนมาก
มหาวิทยาลัยริไจนา
มหาวิทยาลัยริไจนา () เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาลในรัฐซัสแคตเชวัน ประเทศแคนาดา มีนักศึกษาประมาณ 12,800 คน
มหาวิทยาลัยริไจนามีต้นกำเนิดจากวิทยาลัยริไจนา (Regina College) ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับมัธยมที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2454 แรกเริ่มมีนักเรียนเพียง 27 คน ต่อมามีการเปิดหลักสูตรในระดับประกาศนียบัตร โดยเป็นวิทยาเขตหนึ่งของมหาวิทยาลัยซัสแคตเชวัน (University of Saskatchewan) และได้แยกตัวออกเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2517 เงินทุนของมหาวิทยาลัยประจำปี 2550-2551 เป็นจำนวนเงินประมาณ 4,200,000,000 บาท
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยริไจนาประกอบด้วย 9 คณะ 25 ภาควิชา มีศูนย์วิจัยและวิทยาเขตรวม 13 แห่ง เปิดสอนทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอกสมาคมนี้ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อเป็นศูนย์กลางให้นักเรียนไทยหรือผู้สนใจในวัฒนธรรมไทย ได้มีโอกาสมาทำกิจกรรมร่วมกัน รวมทั้งยังเป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมไทย โดยสมาคมได้ดำเนินการจัดกิจกรรมเพื่อเผยแพร่วัฒธรรมเป็นประจำทุกๆปี และได้รับการตอบรับที่ดีจาก นักศึกษาและบุคลากรใน มหาวิทยาลัยรวมทั้งชาวเมืองริไจนา ปัจจุบันมีนักเรียนไทยอยู่ประมาณ 30 คน ศึกษาในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก
สุรามหาคุณ
บริษัท สุรามหาคุณ จำกัด จัดตั้งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2502 เป็นบริษัทที่ได้สัมปทานในการผลิตและจำหน่ายสุราของโรงงานสุราบางยี่ขัน เป็นเวลา 10 ปี นับจากปี พ.ศ. 2503 ถึงปี พ.ศ. 2512 โดยมีการกำหนดค่าเช่าไว้ปีละ 41 ล้านบาทซึ่ง มีเจ้าของ คือ "สหัท มหาคุณ" ที่มีความสนิทสนมกับจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์และผู้ร่วมลงทุนคือ อุเทน เตชะไพบูลย์ และเถลิง เหล่าจินดา และได้ผลิตสุรายี่ห้อ แม่โขง
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (; ) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในนครเกียวโตและเมืองอูจิ จังหวัดเกียวโต และเมืองโอตสึ จังหวัดชิงะ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีพ.ศ. 2537
สิ่งก่อสร้างทั้งหลายนี้ได้รับลงทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) ที่จังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย โดยผ่านเกณฑ์การพิจารณาดังนี้
ไฮโดรโฟบิก
ไฮโดรโฟบิก (hydrophobic) ซึ่งหมายถึง ไม่ชอบน้ำ สารเหล่านี้ไม่สามารถแตกตัวให้ไอออนได้หรือเป็นโมเลกุลที่ไม่มีขั้วจึงไม่สามารถยึดติดกับโมเลกุลของน้ำได้
ไฮโดรโฟบิก มีที่มาจากคำว่า ไฮโดร แปลว่าน้ำ และ โฟบิก แปลว่า กลัว
อำเภอแวงน้อย
อำเภอแวงน้อย เป็นอำเภอหนึ่งใน 26 อำเภอของจังหวัดขอนแก่น ที่ตั้งอำเภอเมื่อร้อยกว่าปีก่อนเป็นหมู่บ้านเล็กๆตั้งอยู่ริมหนองน้ำซึ่งมีต้นแวง ลักษณะคล้ายต้นกกขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านแวงน้อย” ต่อมามีความเจริญขึ้นและได้เปลี่ยนสภาพจากหมู่บ้านเล็กๆเป็นหมู่บ้านที่มีขนาดใหญ่และเป็นศูนย์กลางการค้าและการคมนาคมของหมู่บ้านต่าง ๆ และในปี พ.ศ. 2411 กระทรวงมหาดไทยได้ยกฐานะบ้านแวงน้อยขึ้นเป็นตำบล อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอชนบท ต่อมาเมื่อได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งอำเภอพลโดยแยกเขตการปกครองอำเภอพลออกจากอำเภอชนบท ทำให้ตำบลแวงน้อยเปลี่ยนมาขึ้นการปกครองกับอำเภอพล ต่อมาเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2514 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยกฐานะตำบลแวงน้อยขึ้นเป็นกิ่งอำเภอแวงน้อย และได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอแวงน้อยเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2520
อำเภอแวงน้อยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
อำเภอแวงน้อยมีฐานะเป็นการบริหารราชการส่วนภูมิภาค ตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2534 ขึ้นกับจังหวัดขอนแก่น แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 ตำบล 74 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอแวงน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ประกอบด้วยเทศบาลตำบล 2 แห่ง องค์การบริหารส่วนตำบล 5 แห่ง ได้แก่
แวงน้อยงามน้ำใจดี พ่อหมื่นศรีหลักเมือง ลือเลื่องปลาบึงละหาน ตำนานเก่าหินภูถ้ำ ไหลลึกล้ำน้ำซับเย็น ธรรมะเด่นหลวงปู่วรพรต ทุ่งเขียวสดไร่นาสวนผสมการเดินทางไปอำเภอแวงน้อยด้วยเส้นทางรถยนต์ หากเดินทางจากกรุงเทพมหานคร ตามถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข2) มีระยะทางประมาณ 352 กิโลเมตร จากกรุงเทพมหานคร เดินทางถึงอำเภอพล และเดินทางต่ออีกประมาณ 21 กิโลเมตร ด้วยเส้นทางทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2065 ก็จะถึงอำเภอแวงน้อย
การเดินทางโดยรถไฟจากกรุงเทพมหานคร เดินทางถึงสถานีอำเภอพล แล้วต่อการเดินทางทางรถยนต์จากอำเภอพลถึงอำเภอแวงน้อย ระยะทางประมาณ 23 กิโลเมตร
อำเภอแวงน้อย มีภูมิประเทศติดกับจังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดชัยภูมิ มีแม่น้ำชี ไหลผ่าน มีบึงละหานนา ซึ่งเป็นบึงน้ำจืดขนาดใหญ่อยู่บริเวณตำบลละหานนา และมีพื้นที่บึงติดกับอำเภอแก้งสนามนางของจังหวัดนครราชสีมา
อำเภอผักไห่
อำเภอผักไห่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภอเสนาใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
อำเภอผักไห่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคีย ดังนี้
อำเภอผักไห่แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 16 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็น หมู่บ้าน รวม 128 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอผักไห่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
อำเภอภาชี
อำเภอภาชี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
อำเภอภาชีตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
พื้นที่อำเภอภาชีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 8 ตำบล 72 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอภาชีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
พระนครศรีอยุธยา วัดตะโกตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๕ เดิมเรียกว่า "วัดตะโกใหม่"ได้รับพระราชทาน
วิสุงคามสีมาเมื่อพ.ศ. ๒๕๔๑ ปัจจุบันมีพระเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อรวย หรือพระครูสุนทร
ธรรมนิวิฐเป็นเจ้าอาวาส
อำเภอบางซ้าย
บางซ้าย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2491 ได้แยกการปกครองออกจากอำเภอเสนา เป็นกิ่งอำเภอบางซ้าย และได้มีการราชยกฐานะจากกิ่งอำเภอบางซ้าย เป็นอำเภอบางซ้าย เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม 2500 พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอบางซ้ายเป็นทุ่งนา อาชีพส่วนใหญ่ของคนอำเภอบางซ้าย คือเกษตรกรรม
อำเภอบางซ้ายตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
พื้นที่อำเภอบางซ้ายแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภออุทัย
อำเภออุทัย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภออุไทยใหญ่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
อำเภออุทัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภออุทัยแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 11 ตำบล 107 หมู่บ้าน
ท้องที่อำเภออุทัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
อำเภออุทัย เป็นเขตที่มีเศรษกิจภาคอุตสาหกรรมมีสวนอุตสาหกรรมอยู่ 2 แห่งคือ
อำเภออุทัย เป็นอำเภอหนึ่งที่มีเส้นทางรถไฟตัดผ่าน มีสถานีสำคัญคือ สถานีรถไฟมาบพระจันทร์
รางวัลเพื่อระลึกถึงอัลเฟรด โนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์
รางวัลเพื่อระลึกถึงอัลเฟรด โนเบล สาขาเศรษฐศาสตร์ (; ) มักรู้จักทั่วไปว่า รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ เป็นรางวัลประจำปี มอบให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นในสาขาเศรษฐศาสตร์ รางวัลนี้ก่อตั้งโดยธนาคารชาติสวีเดน ในวาระเฉลิมฉลอง 300 ปีของธนาคารในปี พ.ศ. 2511 รางวัลนี้มอบโดยราชบัณฑิตยสถานสวีเดนตามกระบวนการเดียวกับรางวัลโนเบลห้าสาขาดั้งเดิม ผู้ได้รับรางวัลสาขานี้ จะได้รับใบประกาศและเหรียญทองจากกษัตริย์สวีเดนในพิธีวันที่ 10 ธันวาคม เช่นเดียวกับผู้ได้รับรางวัลสาขาฟิสิกส์ เคมี แพทยศาสตร์และสรีรวิทยา และวรรณกรรม และได้รับเงินรางวัลจำนวนเดียวกับผู้ได้รับรางวัลสาขาอื่นๆ โดยมีพิธีมอบรางวัลครั้งแรกในปี 1969
การที่ศักดิ์ศรีของรางวัลนี้มาจากความเกี่ยวข้องกับรางวัลที่ก่อตั้งโดยอัลเฟร็ด โนเบล มักทำให้เกิดข้อขัดแย้ง ปีเตอร์ โนเบล หลานของอัลเฟร็ด โนเบล ได้แสดงความไม่เห็นด้วยกับรางวัลนี้ โดยกล่าวว่าเป็นการประชาสัมพันธ์เพื่อพัฒนาชื่อเสียงของนักเศรษฐศาสตร์
การระบุรางวัลนี้ว่าเป็นรางวัลโนเบลเคยเป็นเรื่องราวในศาล ในปี พ.ศ. 2547 มีผู้ฟ้องสำนักพิมพ์ของหนังสือฉบับแปลภาษาเบงกาลีของอมาตยา เซน ที่ระบุว่าเซนเป็นผู้ชนะรางวัลโนเบล โดยผู้ยื่นฟ้องกล่าวว่า ไม่มีรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ดังนั้นการระบุว่าเซนได้รางวัลโนเบลจึงผิด
ซะซะกิ
ซะซะกิ หรือ ซาซากิ สามารถหมายถึง
ซะซะกิ หรือ ซาซากิ () เป็นนามสกุลบุคคลญี่ปุ่น สามารถหมายถึงบุคคลและตัวละครการ์ตูนต่อไปนี้
กระดูกอ่อน
กระดูกอ่อน () เป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดหนึ่งพบได้ทั่วร่างกายมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ โดยเฉพาะบริเวณข้อต่อต่าง ๆ ซี่โครง หู จมูก หลอดลม และ กระดูกข้อต่อสันหลังประกอบไปด้วย เยื่อใยคอลลาเจน และ/ หรือ เยื่อใยอีลาสติน และเซลล์ที่เรียกว่า คอนโดรไซต์ซึ่งจะหลั่งสารออกมาห่อหุ้มเซลล์ที่มีคอลลาเจนเป็นองค์ประกอบ โดยองค์ประกอบที่อยู่ภายในจะมีลักษณะ คล้ายเจล เรียกว่า แมททริกซ์ กระดูกอ่อนจะไม่มีหลอดเลือดมาเลี้ยง คอนโดรไซต์จะแลกเปลี่ยนสารอาหารโดยแพร่ผ่านคอลลาเจนมาสู่เส้นเลือดด้านนอก เมตาบอลิซึมของเซลล์เหล่านี้ต่ำ ถ้าถูกทำลายจะซ่อมแซมตัวเองได้แต่ช้า
กระดูกอ่อนมีหน้าที่หลายอย่าง ประกอบไปด้วย การเตรียมโครงร่างของการสะสมการสร้างกระดูก และช่วยสร้างพื้นที่หน้าเรียบสำหรับรองรับการเคลื่อนไหวของกระดูกข้อต่อ เป็นกระดูกที่เกิดขึ้นก่อนในระยะเอ็มบริโอก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยกระดูกแข็ง เป็นโครงสร้างของกล่องเสียง หลอดลมในระบบหายใจ เป็นองค์ประกอบของข้อต่อตามหัวเข่าและข้อศอก
กระดูกอ่อนแบ่งตามองค์ประกอบได้ 3 ชนิด ดังนี้ ไฮยาลินคาร์ทีเลจ (hyaline cartilage) อีลาสติกคาร์ทีเลจ (elastic cartilage) ไฟโบรคาร์ทีเลจ (fibrocartilage)
ซาไก (เมือง)
ซาไก () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในอดีตซาไกเคยเป็นเมืองท่าที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของญี่ปุ่นตั้งแต่ยุคกลาง ซาไกในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432 ตามกฎหมายของจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 ซาไกได้เป็นเมืองที่กำหนดขึ้นโดยคำสั่งของรัฐบาลญี่ปุ่น หรืออาจหมายถึงเทศบาลนคร เพื่อความคล่องตัวในการบริหารและปกครองโดยรัฐบาลท้องถิ่นของตัวเอง ในปี พ.ศ. 2548 ซาไกเป็นเมืองที่มีอัตราการเจริญเติบโตอันดับที่ 14 ของญี่ปุ่น
ซาไกเป็นที่ตั้งของสุสานรูปรูกุญแจที่มีชื่อเสียง หรือเรียกว่า "โคฟุง" สุสานที่ใหญ่ที่สุดเชื่อว่าเป็นของจักรพรรดินินโตกุ ซึ่งถือเป็นสุสานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก อีกสิ่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงของซาไกคือดาบซามูไร หรือรู้จักในชื่อว่า "คาตานะ" ซาไกมีชื่อเสียงในการผลิตมีดทีมีคุณภาพสูง ซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมสำคัญประจำเมือง
ซาไกแบ่งการปกครองออกเป็น 7 แขวง ได้แก่
กลศาสตร์เมทริกซ์
กลศาสตร์เมทริกซ์ () เป็นวิธีการที่คิดค้นโดย แวร์เนอร์ ไฮเซนแบร์ก (Werner Heisenberg), แมกซ์ บอร์น (Max Born), และ ปาสควาล จอร์ดาน (Pascual Jordan) เมื่อ ค.ศ. 1925 เพื่อมาใช้อธิบายกลศาสตร์ควอนตัม
กลศาสตร์เมทริกซ์ มีที่มาจากการค้นพบว่า ตำแหน่งและโมเมนตัมของอนุภาค แทนด้วยสัญลักษณ์ formula_1 และ formula_2 ตามลำดับ สามารถเขียนอยู่ในรูปเมทริกซ์ ไม่จำกัด (infinite matrix) formula_3 และ formula_4 โดยที่ตัวเลขในเมทริกซ์ formula_5 และ formula_6 แทนกรณีที่อนุภาคในวงโคจร formula_7 ปลดปล่อยโฟตอนและย้ายไปอยู่ในวงโคจร formula_8
กลศาสตร์เมทริกซ์ได้รับการพิสูจน์ภายหลังว่าสมมูลกับสมการของชเรอดิงเงอร์
ในปี ค.ศ. 1925 แวร์เนอร์ ไฮเซนแบร์ก (Werner Heisenberg), แมกซ์ บอร์น (Max Born), และปาสควาล จอร์ดาน (Pascual Jordan) ได้คิดค้นกลศาสตร์เมทริกซ์ขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนของกลศาสตร์ควอนตัม
ในปี 1925 แวร์เนอร์ ไฮเซนแบร์กกำลังทำงานอยู่ในเมืองก็อททิงเง็น (Göttingen) กับปัญหาในการคำนวณเส้นสเปกตรัมของไฮโดรเจน โดยในเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1925 เขาเริ่มพยายามที่จะอธิบายระบบอะตอมที่สังเกตเห็นได้ (observables) โดยเฉพาะ และเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน, เพื่อที่จะหลีกหนีผลกระทบที่เลวร้ายของ โรคเยื่อจมูกอักเสบจากภูมิแพ้ (hay fever), ไฮเซนเบิร์กได้พยายามหลีกหนีอาการแพ้ละอองเกสรดอกไม้ไปอยู่ที่เกาะทางแถบทะเลเหนือของเฮลโกลันด์ ในขณะนั้น, ระหว่างการปีนเขาและการเรียนรู้บทกวีแห่งหัวใจจากเกอเธ่ จากหนังสือที่รวบรวมของบทกวีโคลงสั้น ๆ โดยกวีเยอรมันที่มีชื่อว่า ดีวานแห่งตะวันตก-ตะวันออก (West-östlicher Diwan) เขายังคงไตร่ตรองปัญหาสเปกตรัมและตระหนักในที่สุดว่าการนำเอาหลักการของการไม่แปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่สามารถสังเกตเห็นได้อาจจะเป็นวิธีการแก้ปัญหาได้และเขาได้เขียนบันทึกไว้ว่า
หลังจากที่ไฮเซนแบร์กกลับไปที่ก็อททิงเง็น, เขาได้แสดงให้ โวล์ฟกัง เพาลี (Wolfgang Pauli) เห็นการคำนวณของเขา, ที่ได้แสดงความคิดเห็นไว้เมื่อถึงจุดหนึ่ง
9 กรกฎาคม ไฮเซนเบิร์กได้มอบสิ่งที่เหมือนกับเอกสารงานวิจัยเกี่ยวกับการคำนวณของเขาให้แก่แมกซ์ บอร์น, และกล่าวว่า, " ... เขาเขียนเอกสารงานวิจัยนั้นอย่างบ้าคลั่งและไม่กล้าที่จะส่งไปลงตีพิมพ์และกล่าวว่าบอร์นควรอ่านมันและแนะนำเขาเกี่ยวกับมัน ... " ก่อนที่จะมีการตีพิมพ์ ไฮเซนเบิร์กกล่าวแล้วออกไป, ในขณะที่บอร์นกำลังนั่งวิเคราะห์เอกสารนั้นอยู่
อำเภอพรหมพิราม
อำเภอพรหมพิราม เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก
คำว่า พรหมพิราม หมายถึง เมืองที่งดงามเป็นที่อยู่แห่งพรหมหรือพระเจ้าผู้สร้างโลก เดิมเรียกว่า เมืองพรหมพิราม ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ตำบลมะตูม ต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอชื่อว่า อำเภอพรหมพิราม เมื่อ พ.ศ. 2438 และได้ย้ายที่ตั้งที่ว่าการอำเภอมาตั้งที่ฝั่งขวาของลำน้ำน่านที่ บ้านย่านขาด เมื่อประมาณ 50 ปีที่ผ่านมา ต่อมาเมืองทางรัฐบาลได้สร้างทางรถไฟสายเหนือ (กรุงเทพ-เชียงใหม่) ขึ้นจึงย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้งใกล้ทางรถไฟอีกครั้งหนึ่งที่บ้านกรับพวง (ปัจจุบัน คือบ้านพรหมพิราม) ตำบลพรหมพิราม ห่างจากสถานีรถไฟพรหมพิราม ประมาณ 500 เมตร สำหรับอาคารนั้นแต่เดิมเป็นไม้ชั้นเดียว ในปี พ.ศ. 2503 จึงได้ปรับปรุงขึ้นเป็น 2 ชั้น โดยเทพื้นคอนกรีตใต้ถุนอาคารเดิมและตีฝาโดยรอบ ซึ่งใช้เป็นที่ทำการของส่วนราชการต่างๆ ปัจจุบันได้สร้างที่ว่าการอำเภอใหม่ ณ สถานที่เดิมเป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น และเปิดทำการเมื่อ ปี พ.ศ. 2519 ในปี พ.ศ. 2515 กรมศิลปากรได้สำรวจแนวกำแพงดิน คูเมือง ฐานเจดีย์ ก่ออิฐและวัตถุโบราณ เช่น เครื่องสังคโลกสมัยกรุงสุโขทัย ในบริเวณแนวถนนพระร่วงจากกรุงสุโขทัย ผ่านบ้านท่างาม บ้านท่าทอง ต.ศรีภิรมย์ บ้านท้องพระโรง ตำบลดงประคำ ไปทางทิศตะวันออกไป อำเภอวัดโบสถ์ อำเภอนครไทย ซึ่งขณะนี้เห็นเป็นแนวอยู่บ้าง สันนิษฐานว่าคงเป็นเส้นทางคมนาคมติดต่อระหว่างกรุงสุโขทัยกับเมือง บางยาง สมัยพ่อขุนบางกลางท้าว (พ่อขุนศรีอินทราทิตย์) กับพ่อขุนเมือง ที่ร่วมมือกนยกกองทัพเข้าตีกรุงสุโขทัยอันเป็นเมืองหน้าด่านของขอมในสมัยนั้น โดยใช้เส้นทางนี้เดินทัพก็เป็นได้ และมีร่องรอยว่าครั้งสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ทำสงครามกับพระเจ้าติโลกราชแห่งแคว้นล้านนา คงจะเดินทัพผ่านอำเภอพรหมพิรามไปยังเมืองพิชัยด้วย
อำเภอพรหมพิรามห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 30 กิโลเมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอพรหมพิรามแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 123 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอพรหมพิรามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
อำเภอนครไทย
นครไทย เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก
อำเภอนครไทยห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 107 กิโลเมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ขอมเป็นชนชั้นปกครองเมืองของชาวไทยต่างๆอยู่ก่อน ต่อมาพ่อขุนศรีนาวนำถุมเป็นคนแรกที่รวบรวมเมืองแถบลุ่มแม่น้ำยมแม่น้ำน่านจัดตั้งอาณาจักรสุโขทัยขึ้น ต่อมาถูกขอมสบาดโขลญลำพงยึดอำนาจได้เป็นผู้ปกครองอาณาจักรสุโขทัย ขอมจึงกลับมามีอำนาจอีก ทำให้พ่อขุนศรีอินทราทิตย์(พ่อขุนบางกลางหาว) ซึ่งขณะนั้นเป็นเจ้าเมืองบางยาง คือ นครไทยในปัจจุบัน จึงมือร่วมกับพ่อขุนผาเมือง(พระราชโอรสของพ่อขุนศรีนาวนำถุม) เจ้าเมืองลุ่ม เมืองหล่มเก่าในปัจจุบัน ยกทัพไปชิงเอาคืน โดยพ่อขุนบางกลางหาวไปตีเมืองศรีสัชนาลัย พ่อขุนผาเมืองตีเมืองสุโขทัย ได้ชัยชนะทั้งสองเมือง พ่อขุนผาเมืองยกเมืองสุโขทัยให้พ่อขุนบางกลางหาว พ่อขุนบางกลางหาวก็ขึ้นเป็นเจ้าเมืองสุโขทัย ในพ.ศ. 1792 เฉลิมพระนามว่า พ่อขุนศรีอินทราทิตย์
มีหลักฐานที่สำคัญคือ ณ วัดกลางศรีพุทธาราม ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการ อ.นครไทย ประมาณ 500 เมตร มีต้นจำปาขาวใหญ่อยู่ต้นหนึ่งมีความ เชื่อกันว่า มีอายุมานานพร้อมกับ พ่อขุนบาง กลางหาว เริ่มสร้างเมืองบางยาง นั่นเอง ซึ่งพิสูจน์ แล้วว่า มีอายุประมาณ 700 ปีเศษ หลักฐานที่สำคัญ ว่าเมืองบางยางได้เปลี่ยนชื่อเป็น "นครไทย" มีปรากฏอยู่ ต้นจำปาขาว ในพงศาวดาร ฉบับหลวง ประเสริฐ ว่าศักราช 839 ระกา(พ.ศ. 2020) แรกตั้งเมือง นครไทย พ.ศ. 2020 นี้เป็นระยะที่อยู่ในรัชสมัยของ สมเด็จพระ บรมไตรโลกนารถ ซึ่งพระองค์ทรงเป็น นักอักษรศาสตร์และนักรัฐศาสตร์ ซึ่งได้จัดการปกครองบริเวณ หัวเมือง ต่างๆ นอกเมืองหลวงให้เป็นระเบียบแบบแผนที่แน่นอน เพื่อให้ง่ายแก่การ ปกครองควบคุม ตรวจตรา จึงได้ยกฐานะ เมืองบางยาง เป็นเมืองที่มีเจ้าเมืองปกครอง แล้วเปลี่ยน ชื่อใหม่ว่า "เมืองนครไทย" เช่นเดียวกับเมืองอื่นๆ ซึ่งพระองค์ ทรงเปลี่ยน มาแล้ว เช่นเมืองสองแคว เป็นเมืองพิษณุโลก เมืองสระหลวงเป็นเมืองพระจิตร และเมืองทุ่งยั้งเป็นเมืองอุตรดิตถ์ เป็นต้น นับแต่ พ.ศ. 2020 เป็นต้นมา เมืองนครไทยก็มีฐานะเป็นเมืองที่มีเจ้าเมือง หรือผู้ว่าราชการเมือง ปกครองเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2472 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ลด ฐานะ เมืองนครไทยมาเป็น "อำเภอเมืองนครไทย" แล้วแต่งตั้งนายอำเภอเป็นผู้ปกครอง นายอำเภอคนแรก คือ หลวงพิทักษ์กิจบุรเทศ (เป๋า บุญรัตนพันธ์) และเป็นอำเภอนครไทย เมื่อ พ.ศ. 2497 เพื่อให้เหมาะสมกับการ เรียก ชื่อตามระเบียบบริหารราชการแผ่นดินในปัจจุบัน
อำเภอนครไทยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 142 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอนครไทยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
อำเภอบางระกำ
อำเภอบางระกำ เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลก เดิมชื่อ อำเภอชุมแสง ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน
อำเภอบางระกำห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 17 กิโลเมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอบางระกำแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 135 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบางระกำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
อัตราเฟรม
อัตราเฟรม () วัดกันในหน่วยของ ภาพต่อวินาที (, FPS) คือหน่วยวัดการจัดเก็บภาพสำหรับกล้องถ่ายภาพดิจิทัล, จำนวนการบันทึกภาพของภาพเคลื่อนไหวในกล้องวิดีโอ หรือจำนวนภาพที่แสดงได้ของหน่วยแสดงผลต่าง ๆ เช่น ภาพยนตร์แอนิเมชัน ซึ่ง FPS ที่สูงขึ้นจะทำให้ภาพเคลื่อนไหวที่ได้มีความต่อเนื่อง นุ่มนวล และ ใช้พื้นที่ในการจัดเก็บเยอะขึ้น
ในกล้องดิจิทัลจะมีโหมดการถ่ายภาพเคลื่อนไหว ซึ่ง FPS จะแสดงจำนวนภาพที่หน่วยสามารถบันทึกภาพเคลื่อนไหวได้ ซึ่งโดยปรกติจะอยู่ที่ 25 FPS ที่ขนาด 640*480 และในส่วนการถ่ายภาพนิ่ง FPS จะแสดงจำนวนรอบชัตเตอร์ที่ทำงานได้ใน 1 วินาที
ในกล้องดิจิทัลสะท้อนเลนส์เดี่ยวจะแสดงจำนวนรอบชัตเตอร์ที่ทำงานได้ใน 1 วินาที ซึ่งจะสามารถได้ยินจากเสียงชัตเตอร์ โดยในกล้องดิจิทัลสะท้อนเลนส์เดี่ยวบางรุ่น จะสามารถล็อกกระจกสะท้อนภาพได้ ส่งผลทำให้ชัตเตอร์สามารถทำงานได้ต่อเนื่องยิ่งขึ้น และทำให้ถ่ายภาพได้รวดเร็ว และถี่ขึ้นด้วย สำหรับกล้องดิจิทัลสะท้อนเลนส์เดี่ยวจะมีค่า FPS ประมาณ 2.5 ถึง 4 ภาพต่อวินาที
วัดเด่นกระต่าย (อำเภอเมืองอุตรดิตถ์)
วัดเด่นกระต่าย ตั้งอยู่ที่ หมู่บ้านหนองบัว หมู่ที่ 11 ตำบลผาจุก อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ อยู่ในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา มีฐานะเป็นวัด สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 5
วัดเด่นกระต่าย เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดมหานิกาย "(ยังไม่ได้รับการพระราชทานวิสุงคามสีมา)" มีพื้นที่ 10 ไร่เศษ ตัววัดตั้งอยู่บนพื้นที่สาธารณประโยชน์ของชุมชน"(ติดกับโรงเรียนบ้านเด่นกระต่ายที่ถูกยุบไป)" ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุส่วนใหญ่ของวัดเด่นกระต่ายตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดเล็กที่ชาวบ้านเรียกว่า เด่นกระต่าย วัดมีพระภิกษุจำพรรษาไม่มากนัก (พ.ศ. 2550)
"(รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้)"
อำเภอวังทอง
อำเภอวังทอง เป็น 1 ใน 9 อำเภอของจังหวัดพิษณุโลกห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 17 กิโลเมตร
ตามหลักฐาน อำเภอวังทอง ตั้งเป็นอำเภอเมื่อ ปี พ.ศ. 2438 ในเวลานั้น ยังไม่มีเขตการปกครอง อ.วัดโบสถ์ และอ.บางกระทุ่ม อำเภอตั้งอยู่ที่ "บ้านสามเรือน" ซึ่งเรียกว่า "นครป่าหมาก" ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2441 ได้ย้ายจากบ้านสามเรือน ต.นครป่าหมาก มาตั้ง ที่บ้านวังทอง ต.ตลาดชุม (ปัจจุบัน คือ ต.วังทอง ตรงกับตลาดเทศบาลวังทอง) และเรียกว่า อำเภอ นครป่าหมาก 
เมื่อ พ.ศ. 2471 ได้มีประกาศพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งเขตการปกครองกิ่งอำเภอบางกระทุ่ม โดยขึ้นต่อ อ.เมืองพิษณุโลก โดยโอน ต.เนินกลุ่ม ต.ไผ่ล้อม และ ต.นครป่าหมาก ไปเป็นเขตปกครอง ของ อ.บางกระทุ่ม และได้โอน ต.บ้านกลาง ต.แก่งโสภา ซึ่งขณะนั้น อยู่ในเขตการปกครองของ อ.นครไทย มาขึ้นกับเขตการปกครองของ อำเภอนครป่าหมาก ต่อมาบริเวณที่ว่าการ อำเภอนครป่าหมากได้ถูกน้ำเซาะตลิ่งพัง จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภออีกครั้งหนึ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2485 และเปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอวังทอง" มาจนถึงปัจจุบันนี้ ต่อมาอาคารของ ที่ว่าการ อำเภอชำรุด จึงก่อสร้างที่ว่าการอำเภอเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ในปี พ.ศ. 2522
อำเภอวังทองมีสภาพพื้นที่เป็นป่าเขา และมีเทือกเขาติดต่อกับพื้นที่เขาด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทางอำเภอนครไทย จนถึงเขตอำเภอชนแดน จ.เพชรบูรณ์ มีพื้นที่เป็นที่ราบสูง 3 ตำบล คือ ต.บ้านกลาง ต.แก่งโสภา และ ต.วังนกแอ่น นอกนั้นเป็นพื้นที่ราบ และราบลุ่ม มีพื้นที่ ติดต่อกับ อ.นครไทย คือ "เขานกกระยาง" ส่วนด้านที่ติดต่อกับ จ.เพชรบูรณ์ เรียกว่า "ทุ่งแสลงหลวง" ส่วนใหญ่ เป็นป่าสน ซึ่งประกาศเป็นวนอุทยานแห่งชาติในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัตน์ เป็นนายกรัฐมนตรี 
ที่ตั้ง อำเภอวังทองปัจจุบัน ตั้งอยู่ติดถนนสายพิษณุโลก-หล่มสัก ห่างจากถนน 50 เมตร ห่างจากแม่น้ำแคววังทอง ประมาณ 200 เมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดพิษณุโลก ไปทางทิศตะวันออก 17 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 1,687.050 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขต
อำเภอวังทองตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอวังทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 168 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวังทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
ทอกซิน
ทอกซิน () หรือ แพทริก มัลลิแกน () เป็นตัวละครที่แต่งขึ้นของมาร์เวล เขาเป็นซูเปอร์ฮีโรตัวที่ 3 ของซิมเบียนในซีรีส์เรื่องสไปเดอร์แมน และปรากฏในหนังสือการ์ตูนเรื่องอื่นที่เกี่ยวกับดาวเคราะห์ของซิมเบียน
ทอกซินจะคล้ายกับพ่อและปู่ของเขาผสมกัน (คาร์เนจเป็นพ่อ เวนอมเป็นปู่) คาร์เนจเกลียดลูกคนนี้มากเพราะกลัวว่าทอกซินจะแข็งแกร่งกว่าตน คาร์เนจรู้ตัวอยู่แล้วว่าอาจจะให้กำเนิดลูกออกมา จึงคิดจะฆ่าทันทีถ้าลูกเกิดมาแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถฆ่าทอกซินได้เพราะเวนอมคอยปกป้องหลานของตัวเอง 
หลังจากคลอดลูกออกมาแล้ว คาร์เนจก็หมดเรี่ยวแรงจากการคลอด เลยไม่สามารถฆ่าลูกที่เกิดมาได้ คาร์เนจจึงนำตัวอ่อนนี้ไปฝังกับแพทริก มัลลิแกน แล้วหนีไป โดยหวังว่าจะได้ฆ่าในคราวหน้า หลังจากที่เขาแข็งแรงดีแล้ว
แพทริก มัลลิแกน เป็นตำรวจแห่งเมืองนิวยอร์ก และเขาก็มีปัญหาต่าง ๆ มากมายมารุมเร้าชีวิตของเขา เช่น งานที่แสนเครียดของเขา ช่วงหนึ่งที่เขาออกปฏิบัติการ เขาก็ได้เจอกับคาร์เนจที่คลอดลูกอยู่ คาร์เนจต้องการซ่อนลูกให้ห่างจากเวนอม จึงฝังลูกไว้ที่แพทริก แต่ตอนนั้นทอกซินยังไม่แข็งแรงดีนัก จึงไม่สามารถออกมาเป็นรูปร่างของชุดได้ ด้านเวนอมเองก็หวังที่จะได้เจอหน้าหลานเร็ว ๆ เพื่อที่จะเอาหลานมาเป็นคู่หู และร่วมกันต่อสู้กับคาร์เนจ
ทางด้านแพทริกยังไม่ค่อยแน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่นานไปเจ้าซิมเบียนนี้ก็ได้กลายเป็นชุดของแพทริก เขาได้กลายเป็นทอกซินหลังจากที่คาร์เนจกลับมาทำร้ายครอบครัวของแพทริก แพทริกจึงได้ตระหนักถึงความอันตรายของเจ้าซิมเบียนนี้ โดยเวนอมเองก็รู้ดีว่าทอกซินนับวันยิ่งแสดงความโหดร้ายออกมา เวนอมกับคาร์เนจ (ต้องการทำลายอยู่แล้ว) จึงพยายามทำลายเจ้าซิมเบียนนี้หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ มันกลับทำให้ทอกซินแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น
สไปเดอร์แมนจึงกลายมาเป็นคนที่มาช่วยทอกซิน ทอกซินได้พูดคุยกับสไปเดอร์แมนแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขา สไปเดอร์แมนได้กล่าวคำที่ลุงเบนเคยพูดกับเขาว่า "พลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง" ทอกซินได้พยายามบังคับตนเองให้เลิกทำความรุนแรงและทำลายสิ่งต่าง ๆ (ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมาก) แล้วเขาก็หนีออกจากการงานและครอบครัวของเขาไปสู่ชีวิตใหม่
ทอกซินมีความสามารถคล้ายสไปเดอร์แมน คือ ไต่บนกำแพง พ่นใยไม่จำกัด (เป็นใยรูปแบบโซ่เหล็ก) อำพรางตัว แขนกลายเป็นอาวุธของแข็ง รักษาตัวได้อย่างรวดเร็ว
ทอกซินไม่เหมือนกับซิมเบี่ยนอื่น ๆ ตรงที่ทอกซินไม่ได้ควบคุมจิตใจของเจ้าของร่าง ยามทอกซินกลายมาเป็นแพทริก เจ้าซิมเบียนนี้จะสามารถพูดคุยกับแพทริกได้
เนื่องจากทอกซินเป็นลูกผสมระหว่างเวนอมกับคาร์เนจ ในตอนจบทอกซินก็แข็งแกร่งกว่าซิมเบียนทั้งสองนี้
พาวเวอร์เรนเจอร์ ไทม์ฟอร์ซ
พาวเวอร์เรนเจอร์ ไทม์ฟอร์ซ () เป็นซีรีส์พาวเวอร์เรนเจอร์ลำดับที่ 8 ออกอากาศเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ออกอากาศทั้งหมด 40 ตอน
พาวเวอร์เรนเจอร์ เทอร์โบ
พาวเวอร์เรนเจอร์ เทอร์โบ () เป็นซีรีส์พาวเวอร์เรนเจอร์ลำดับที่ 4 ออกอากาศเมื่อวันที่ 19 เมษายน ถึงวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 ออกอากาศทั้งหมด 45 ตอน และมีภาพยนตร์อีก 1 ตอน
เครือข่ายเคเบิลทีวี เพชรบุรี-ประจวบคีรีขันธ์
เครือข่ายเคเบิลทีวี เพชรบุรี-ประจวบคีรีขันธ์ (PPTV) คือกลุ่มผู้ประกอบการเคเบิลทีวีในเขตพื้นที่จังหวัดเพชรบุรีและจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ให้บริการโทรทัศน์ระบบบอกรับเป็นสมาชิก มีช่องรายการให้บริการกว่า 200 ช่องรายการ มีการผลิตรายการท้องถิ่นและการให้บริการช่องรายการที่เหมือนกันหมดในเครือข่าย โดยมีแม่ข่ายส่งสัญญาณอยู่ที่ จี้อันตึ๊งเคเบิลทีวี อำเภอหัวหิน และฝ่ายผลิตรายการอยู่ที่ ชาลีเคเบิลทีวี อำเภอชะอำ
ให้บริการในระบบ Trunk Amp โดยใช้สายนำสัญญาณขนาด RG-11 และใช้ Boot ขยายสัญญาณเข้าสู่บ้านสมาชิกโดยใช้สายนำสัญญาณขนาด RG-6
มีช่องรายการให้บริการกว่า 230 ช่อง โดยเป็นระบบอนาล็อก 79 ช่อง และเป็นระบบดิจิตอลกว่า 160 ช่อง
(อัปเดตล่าสุด 1 เมษายน พ.ศ. 2555)
เดอะซิมส์ 2 คืนหรรษา
เดอะซิมส์ 2 ไนท์ไลฟ์ คืนหรรษา () เป็นภาคเสริมตัวที่ 2 ของเดอะซิมส์ 2 พัฒนาโดยบริษัท อิเล็กทรอนิกส์ อาร์ต วางจำหน่ายในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2548 โดยในภาคนี้จะมีระบบใหม่เพิ่มเข้ามามากมาย ไม่ว่าจะเป็น ย่านดาวน์ทาวน์ การเที่ยวกลางคืน การออกเดท ปณิธานใหม่ NPC ใหม่อย่างแวมไพร์ เป็นต้น:
อำเภอวชิรบารมี
อำเภอวชิรบารมี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร จัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2541
อำเภอวชิรบารมี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอสามง่าม ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 จึงได้แยกพื้นที่ตำบลบ้านนา ตำบลบึงบัว ตำบลวังโมกข์ และตำบลหนองหลุม จัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอวชิรบารมี เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร โดยพระราชทานชื่อ "วชิร" ให้เป็นชื่อของอำเภอ มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541
อำเภอวชิรบารมีเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอวชิรบารมีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 50 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอวชิรบารมีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอสามง่าม
อำเภอสามง่าม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร
อำเภอสามง่ามตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอสามง่ามแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอสามง่ามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
อำเภอโพธิ์ประทับช้าง
อำเภอโพธิ์ประทับช้าง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร
อำเภอโพธิ์ประทับช้างตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอโพธิ์ประทับช้างแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 99 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโพธิ์ประทับช้างประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
ยะไข่
"บทความนี้เป็นบทความเกี่ยวกับชาติพันธุ์ สำหรับเขตการปกครอง ดูที่ รัฐยะไข่ สำหรับแคว้นโบราณ ดูที่ แคว้นยะไข่"
ยะไข่, อะระกัน หรือ ระขึน (; IPA: [ja̰kʰàin lùmjóʊ]; ) เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์หลักกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า อาศัยในรัฐยะไข่
ชาวยะไข่ถือเป็นชาวพม่าพื้นถิ่นในรัฐยะไข่กลุ่มหนึ่ง ภาษาพูดของชาวยะไข่นั้นถือเป็นสำเนียงหนึ่งในภาษาพม่า และยังมีร่องรอยของภาษาพม่าโบราณหลงเหลืออยู่ อันมีเสียงบางเสียงซึ่งในภาษาพม่าสำเนียงย่างกุ้งไม่มีใช้แล้ว เช่น เสียง ร โดยภาษายะไข่นั้นยังรักษาเสียง ร ไว้ได้ครบแทบทุกตำแหน่ง หากต้องการสะกดคำที่มีอักษร ร จึงควรดูที่การออกเสียงของภาษายะไข่ ทั้งนี้เนื่องจากยะไข่ห่างไกลศูนย์กลางจากพม่า โดยมีเทือกเขาอาระกันโยมาขวางกั้นอยู่ อีกทั้งยะไข่เองก็เคยมีอิสรภาพในการปกครองตนเองเป็นอาณาจักรอยู่ร่วมหลายร้อยปี ภายหลังจากการมาของอังกฤษ ยะไข่ถูกมองว่าต่างจากชาวพม่าทั่วไป ดินแดนยะไข่จึงถูกกำหนดเป็นรัฐหนึ่งเฉกเช่นเดียวกับชนกลุ่มน้อยในพม่า
แม้ชาวยะไข่จะมีบรรพบุรุษสืบเชื้อสายเดียวกันกับชาวพม่า แต่กระนั้นชาวพม่าก็ยังมองชาวยะไข่ว่ามีนิสัยใจคอออกไปทางแขก ทั้งนี้เนื่องจากรัฐยะไข่นั้นตั้งอยู่ใกล้กับประเทศบังกลาเทศและประเทศอินเดีย ที่มีทั้งชาวมุสลิมและฮินดู อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์กันมายาวนาน โดยอยู่ร่วมและใกล้ชิดกับชาวมุสลิม พม่าจึงมีโวหารเปรียบเปรยไว้ว่า ""หากสู้แขกไม่ไหว ให้ถามพวกยะไข่"" ทั้งนี้เนื่องจากชาวยะไข่ที่นับถือศาสนาพุทธอยู่ร่วมสังคมเดียวกับชาวมุสลิมได้ นอกจากนี้พม่ายังกล่าวกันว่าชาวยะไข่นั้นไม่ค่อยจะยอมอ่อนข้อให้ผู้อื่น และร้ายจนพวกแขกก็ไม่กล้ามาตอแยด้วย บ้างก็ว่ายะไข่มักรู้เห็นเป็นใจกับชาวมุสลิม ด้วยนิสัยของชาวยะไข่ พม่าจึงมีโวหารอีกอย่างหนึ่งเกี่ยวกับชาวยะไข่คือ ""หากเจองูกับยะไข่ ให้ตียะไข่ก่อนตีงู"" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่ลงรอยกันเองระหว่างชาวพม่าและชาวยะไข่ ชาวพม่าบางคนยังให้ทัศนะเกี่ยวกับสตรีชาวยะไข่มักไม่นิยมแต่งงานกับชายที่มีเชื้อสายพม่า ส่วนชาวพม่าเองก็ไม่นิยมชาวยะไข่เนื่องจากมองว่ามีอุปนิสัยออกไปทางแขกมากกว่า
อำเภอบึงนาราง
อำเภอบึงนาราง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร
อำเภอบึงนารางตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอบึงนารางเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโพทะเล ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบึงนาราง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบึงนาราง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอบึงนารางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบึงนารางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
อำเภอโพทะเล
"สำหรับโพทะเลที่เป็นต้นไม้ ดูที่: โพทะเล"
อำเภอโพทะเล เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร
เดิมเรียกว่า อำเภอบางคลาน มีที่ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำพิจิตร (น่านสายเก่า) บรรจบกับแม่น้ำยม ในท้องที่ตำบลบางคลานปัจจุบัน และต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาตั้ง ณ ฝั่งขวาของแม่น้ำยม ในท้องที่ตำบลโพทะเล จึงเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอโพทะเล จนถึงปัจจุบัน แต่ปัจจุบันที่ว่าการอำเภอโพทะเลหลังเดิมได้ใช้เป็นสำนักงานเทศบาลตำบลโพทะเล ส่วนที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ได้ย้ายไปตั้งอยู่บริเวณบึงสรรพงายในท้องที่ตำบลท่าบัว ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1067 (โพทะเล-บางมูลนาก) ซึ่งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเดิมไปทางทิศตะวันออกประมาณ 5 กิโลเมตร
อำเภอโพทะเลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
อำเภอโพทะเลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 97 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโพทะเลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
พลร่ม
พลร่ม () เป็นหน่วยทหารที่ได้รับการฝึกการกระโดดร่มเป็นพิเศษ มีต้นกำเนิดในสหรัฐอเมริกา ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 อุบัติประมาณ 2 ปี พลร่มมีบทความในสงครามโลกครั้งที่ 2 มีส่วนสำคัญในการนำชัยชนะมาสู่ฝ่ายพันธมิตร โดยพลร่มถูกฝึกให้เป็นแนวหน้าในการออกรบ ไม่ว่าจะเป็นที่นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส แองโทเฟิน ประเทศเนเธอร์แลนด์ หรือ บาสตง ประเทศเบลเยียม
พลร่ม ถูกฝึกมาด้วย ตำราชื่อ currahee ซึ่งเป็นชื่อภูเขา ที่พลร่มใช้วิ่งขึ้น-ลง มีคำกล่าวว่า ขึ้น 3 ไมล์ ลง 3 ไมล์ หมายถึง วิ่งขึ้นลง currahee นั่นเอง
ในประเทศไทย พลร่มหน่วยแรกของไทยคือ ตำรวจพลร่ม โดยเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2496 โดยเป็นแนวความคิดของ พ.ต.อ.เจมส์ วิลเลี่ยม แลร์ ที่ปรึกษาชาวอเมริกันและนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ เสนอต่อ พล.ต.อ. เผ่า ศรียานนท์ อธิบดีกรมตำรวจ ในสมัยนั้น เพื่อเตรียมความพร้อมกับการรับมือกับพวกคอมมิวนิสต์ และเป็นการฝึกให้ตำรวจพลร่มนั้นสามารถปฏิบัติการรบแบบกองโจรได้ โดย พล.ต.อ.เผ่า ได้มองว่า ตำรวจพลร่มนั้นเป็นหน่วยตำรวจรบพิเศษที่เคลื่อนที่ได้เร็ว จึงวางจุดประสงค์ไว้สองอย่างคือ
1. เตรียมกำลังตำรวจ เมื่อพร้อมที่จะปฏิบัติการต่อต้านหน่วยรบแบบกองโจร
2. เตรียมกำลังตำรวจโดยจัดให้ฝึกอบรมตำรวจพลร่มไว้ให้พร้อมที่จะสนับสนุนการปฏิบัติงานของกองทัพต่าง ๆ ได้ในยามสงคราม
โดยวันที่ 1 เมษายน 2496 หน่วยพลร่มรบพิเศษ หน่วยแรกของประเทศไทยได้ถูกจัดตั้งขึ้น โดยจัดตั้งในเหล่าตำรวจ (กรมตำรวจ)เป็นเหล่าแรก คือ หน่วยตำรวจพลร่ม (ค่ายนเรศวร อ.หัวหิน) โดยสังกัดกองบังคับการยานยนต์ (หรือตำรวจรถถังวังปารุสกวัน) กองบัญชาการจเรตำรวจ
และ ในวันที่ 27 เมษายน 2496 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ได้เสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีเปิดค่ายนเรศวร ทอดพระเนตรการแสดงโดดร่ม และสาธิตการใช้อาวุธพิเศษ ในการรบด้วยยุทธวิธี การรบแบบกองโจรของตำรวจพลร่ม จึงถือว่าเป็น วันคล้ายวันสถาปนาค่ายนเรศวร
ปัจจุบันตำรวจพลร่มนั้นสังกัดอยู่กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน
การฝึกพลร่มนี้จะจัดขึ้นทุก ๆ ปี โดยมีทั้งนายตำรวจชั้นสัญญาบัตร และชั้นประทวน ขอรับการฝึกโดยส่วนใหญ่จะสังกัดอยู่ในส่วนป้องกันและ ปราบปราม และ ตำรวจตระเวนชายแดน และการฝึกนี้เป็นส่วนหนึ่งในหลักสูตรของนังเรียนนายร้อยตำรวจ ที่จะเข้ารับการฝึกนี้ในชั้นปีที่ 2 
ปัจจุบัน ประวัติศาสตร์การรบในสมรภูมิต่าง ๆ ได้พัฒนารูปแบบมาจนเป็นสงครามพิเศษ กองทัพบกได้เล็งเห็นถึงความสำคัญและความจำเป็นของการปฏิบัติการสงครามพิเศษ จึงได้มีการจัดตั้งหน่วยรบพิเศษขึ้น เป็นหน่วยแรก เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2497 ที่บ้านป่าหวาย ตำบลป่าตาล อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี ใช้ชื่อว่า " กองพันทหารพลร่ม" หรือที่รู้จักกันดีในนามของ "พลร่มป่าหวาย" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2508 หลังวันเสียงปืนแตก ที่อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยได้เริ่มทำสงครามประชาชน เพื่อล้มล้างรัฐบาล กองทัพบกได้ใช้หน่วยรบพิเศษเข้าต่อสู้กับภัยคุกคามคอมมิวนิสต์ภายในประเทศ และเพื่อเกิดเอกภาพในการปฏิบัติงาน เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 กองทัพบกได้จัดตั้ง "ศูนย์สงครามพิเศษ" ขึ้นเพื่อทำหน้าที่หลัก 3 ประการ คือ
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 ประเทศไทยต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากภายนอกประเทศ กองทัพบกจึงได้จัดตั้ง หน่วยรบพิเศษเข้าปฏิบัติการ และได้จัดตั้ง กองพลรบพิเศษที่ 1, กองพลรบพิเศษที่ 2 เพื่อรองรับภารกิจที่เพิ่มขึ้น เมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2526 ได้มีการจัดตั้งหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษขึ้นเพื่อทำหน้าที่เป็นหน่วยบังคับบัญชากำลังรบพิเศษทั้งปวงแทนศูนย์สงครามพิเศษ โดยให้ศูนย์สงครามพิเศษทำหน้าที่เป็นหน่วยสายวิทยาการเพื่อดำเนินงานด้านการฝึกศึกษาเพียงอย่างเดียว
อำเภอโกสัมพีนคร
อำเภอโกสัมพีนคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2550
อำเภอโกสัมพีนครตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอโกสัมพีนครเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองกำแพงเพชร ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาโดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอโกสัมพีนคร ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโกสัมพีนคร ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอโกสัมพีนครแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอโกสัมพีนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอบึงสามัคคี
อำเภอบึงสามัคคี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร
อำเภอบึงสามัคคีตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอบึงสามัคคีเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอขาณุวรลักษบุรี ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาโดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอบึงสามัคคี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบึงสามัคคี ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับในวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอบึงสามัคคีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอบึงสามัคคีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
อำเภอทรายทองวัฒนา
ทรายทองวัฒนา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร
อำเภอทรายทองวัฒนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอทรายทองวัฒนาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอทรายทองวัฒนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
อำเภอปางศิลาทอง
ปางศิลาทอง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร
อำเภอปางศิลาทองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
อำเภอปางศิลาทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 42 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอปางศิลาทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
ขบวนการสัตว์ขั้นสูง ไลฟ์แมน
ขบวนการสัตว์ขั้นสูง ไลฟ์แมน () เป็นซีรีส์ขบวนการนักสู้ลำดับที่ 12 และถือว่าเป็นปีที่ฉลองครบรอบ 10 ปีของขบวนการนักสู้ (โดยในช่วงนั้น เป็นการนับจาก แบทเทิลฟีเวอร์ เจ ถึง ไลฟ์แมน แต่ยังไม่ได้บรรจุโกเรนเจอร์ และ แจ็คเกอร์ เป็นหนังขบวนการนักสู้เนื่องจากทั้ง 2 เรื่องเป็นผลงานของอิชิโนโมริ โปรดักชั่นส่วน 10 เรื่องนั้นเป็นของโตเอะ) ออกอากาศทางโทรทัศน์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 ถึงวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 จำนวนทั้งหมด 49 ตอน
ส่วนในประเทศไทย สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการออกอากาศในชื่อ "ขบวนการ ไลฟ์แมน" โดยเริ่มฉายครั้งแรกในเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2534 โดยครั้งแรกนั้นออกอากาศทุกวันพุธในช่วงเวลา 16.00-16.30 น. แต่ว่าในเดือนกันยายนได้ย้ายเวลาเป็น 17.00 น. และย้ายออกอากาศอีกครั้งโดยออกอากาศทุกวันพฤหัสบดีและวันศุกร์เวลา 17.30 น. จนจบเรื่อง
ลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายรูปแบบวิดีโอเป็นของ บริษัท วิดีโอสแควร์ จำกัด ในชื่อ "Liveman" หลายปีต่อมา ซีรีส์นี้ได้ถูกจัดจำหน่ายในรูปแบบวิดีโออีกครั้ง โดย บริษัท ไรท์พิคเจอร์ จำกัด ในชื่อ "ขบวนการ ไลฟ์แมน"
เพะชะคุชะ
เพะชะคุชะ () เป็นรูปแบบการนำเสนองานสร้างสรรค์แบบหนึ่ง ริ่เริ่มโดย Astrid Klein และ Mark Dytham แห่งบริษัท Klein-Dytham Architecture (KDa) จากโตเกียว เมื่อ ค.ศ. 2003 รูปแบบการนำเสนอนี้ได้แพร่หลายไปหลายเมืองทั่วโลก
งานเพะชะคุชะที่กรุงเทพมหานครจัดโดยนิตยสารภาพยนตร์ไบโอสโคปและบริษัทออกแบบกราฟิก
อำเภอชุมตาบง
ชุมตาบง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์
อำเภอชุมตาบงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอชุมตาบงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลห้วยน้ำหอม อำเภอลาดยาว ในปี พ.ศ. 2535 ทางราชการได้จัดตั้งกิ่งอำเภอแม่วงก์ขึ้นซึ่งรวมพื้นที่ตำบลห้วยน้ำหอมไว้ด้วย และตำบลห้วยน้ำหอมได้แยกหมู่บ้านบางแห่งตั้งเป็นตำบลชุมตาบงและตำบลปางสวรรค์ในปีต่อมา จนกระทั่งสองตำบลนี้ได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอชุมตาบง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอลาดยาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชุมตาบง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอชุมตาบงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 ตำบล 23 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอชุมตาบงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
อำเภอเขาคิชฌกูฏ
อำเภอเขาคิชฌกูฏ [—เขา-คิด-ชะ-กูด] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดจันทบุรี อยู่ห่างจากตัวเมืองจันทบุรี 25.15 กิโลเมตร และห่างจากอำเภอมะขาม 18.84 กิโลเมตร
อำเภอเขาคิชฌกูฏตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ท้องที่อำเภอเขาคิชฌกูฏเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมะขาม ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเขาคิชฌกูฏ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเขาคิชฌกูฏ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
อำเภอเขาคิชฌกูฏแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอเขาคิชฌกูฏประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ช่องทางการรับยา
ช่องทางการรับยา คือ ทางที่ยาจะสามารถเข้าสู่เป้าหมายได้โดยวิธีการต่าง ๆ เช่น การรับประทาน การฉีดยา การทายาที่ผิวหนัง
โอ้เอ๋ว
โอ้เอ๋ว หรือ โอ๊ะเอ๋ว () เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดภูเก็ต ได้จากวุ้นของเมล็ดโอ้เอ๋ว ( หรือ ,"อ้ายหยก") ซึ่งเป็นพืชจำพวกมะเดื่อชนิดหนึ่งที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Ficus pumila" var. "awkeotsang" ซึ่งเป็นสายพันธุ์หนึ่งหรือชนิดย่อยประเภทหนึ่งของต้นตีนตุ๊กแกเกาะผนัง หรือ มะเดื่อเถา ("F. pumila") ลักษณะคล้ายเมล็ดแมงลัก ที่แช่น้ำแล้วใช้เมือกโอ้เอ้วมาผสมกับเมือกของกล้วยน้ำว้าใส่เจี่ยกอ () เพื่อให้โอ้เอ๋ว เกาะตัวเป็นก้อน นำมาใส่น้ำเชื่อมและน้ำแข็งใส กินแก้ร้อนใน และลดการกระหายน้ำ
ชาวภูเก็ตจะรับประทานโอ้เอ๋ว สามแบบ คือ โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดงและเฉาก๊วย (ขาว ดำ แดง) โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดง (ขาว แดง) และ โอ้เอ๋วใส่เฉาก๊วย (ขาว ดำ) บางคนนิยมใส่กล้วยและน้ำหวานด้วย แหล่งขายโอ้เอ๋วในจังหวัดภูเก็ตที่สำคัญคือ โรงหนังสยามเก่า และซอยหล่อโรงหรือตลาดฉำฉา
โอ้เอ๋ว มีที่มาจากทางปีนัง ประเทศมาเลเซีย คนขายโอ้เอ๋วเจ้าแรกในภูเก็ตชื่อ แปะเอ๊ง เป็นคนจีน ขายอยู่ในตรอกสุ่นอุทิศ หรือตรอกแปะหล่าวหนั่ว(,"แปะหล่าวหนั่ว") ปัจจุบันแปะเอ๊งเสียชีวิตแล้ว แต่ก็มีคนสืบทอด ต่อมาขายอยู่ที่เดิม 
ในบางที่มีคนกล่าวว่า ของหวานชนิดนี้ ที่ปีนังเรียกว่า บุนทาวบี้แต่มาขายที่ภูเก็ตไม่มีคนเรียกชื่อนี้ วันหนึ่งมีคนลิ้นไก่สั้นพูดไม่ชัดมากินโอ้เอ๋ว แปะเอ๊งถามว่า “โฮเหลี่ยวโบ๋” () หมายความว่า 
"ดีไหม รสชาติดีไหม "คนลิ้นไก่สั้นตอบว่า “โอ๊เอี่ยว” คือ โฮเหลี่ยว ซึ่งหมายถึง ดี โอ๊เอี่ยวที่คนลิ้นไก่สั้นพูดก็เพี้ยนมาเป็น
“โอ้เอ๋ว” และเป็นชื่อเรียกของหวานชนิดนี้ที่ภูเก็ตตลอดมา
อันที่จริง โอ้เอ๋ว () เป็นชื่อของหวานชนิดหนึ่งในมณฑลฮกเกี้ยนและไต้หวัน เป็นที่นิยมในรับประทานในช่วงฤดูร้อน และเผยแพร่เข้าสู่เอเซ๊ยตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวจีนอพยพทำมาทำงานในสมัย เป็นผู้นำพาเผยแพร่รับประทานจนเป็นที่นิยม
โอ้เอ๋ว มีลักษณะเป็นวุ้นใส ไม่มีสีนั้นทำมาจากกล้วยน้ำว้าสุก เมล็ดสมุนไพรจีน เรียกว่า เจียะกอ มีฤทธิ์เย็น แก้ร้อนในได้และน้ำด่าง นำกล้วยมาต้มแล้วบดให้เนื้อละเอียด นำเมล็ดสมุนไพรมาต้มกับน้ำด่าง ตั้งทิ้งไว้สักพัก แล้วผสมกับกล้วยน้ำว้าบดตั้งไฟให้เดือดทิ้งไว้แล้วกรองเอากากออก น้ำที่ได้จะค่อยๆแข็งเป็นวุ้น
โอ้เอ๋ว คนโบราณกินโอ้เอ๋วเปล่าๆ แก้ร้อนใน แต่ปัจจุบันกินกับน้ำแข็งใส ใส่ถั่วแดงต้ม หรือวุ้นดำราดน้ำเชื่อม หรือน้ำแดงและน้ำนมแมว ให้มีกลิ่นหอมหวาน เวลาสั่งเลือกได้ตามชอบ ถ้าสั่งขาวแดง แปลว่า โอวเอ๋วกับถั่วแดง, ขาวดำ แปลว่า โอ้เอ๋วกับวุ้นดำ ถ้าขาวแดงดำ ก็ใส่ทั้งหมดทุกอย่าง
เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ
พระโพธิสัตว์กวนอิม (เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ) เป็นรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมทำจากเซรามิก สูงประมาณ 1 เมตรเศษ (119 เซนติเมตร) หนัก 40 กิโลกรัม ประดิษฐานอยู่ที่สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีผู้พบลอยน้ำมา บริเวณสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง
เมื่อเวลาประมาณ 01.30 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองฉะเชิงเทรา ได้รับแจ้งมาว่า คนหาปลาที่บริเวณแม่น้ำบางปะกงได้พบศพหญิงลอยน้ำมาติดที่ยังแม่น้ำบางปะกงใกล้ๆกับห้างตะวันออกพลาซ่า บริเวณชายเขื่อนแม่น้ำ จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมหน่วยบรรเทาสาธารณภัยฉะเชิงเทรา รุดไปที่เกิดเหตุเพื่อทำหน้าที่ชันสูตรศพตามที่ได้รับรายงาน แต่เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุกับตกตะลึงเมื่อได้เข้าไปใกล้ๆ ภาพที่เห็นจากแสงสปอตไลท์ที่ส่องไปคือ " เทวรูปองค์เจ้าแม่กวนอิม " ลอยอยู่ในน้ำแทนที่จะจมน้ำเหมือนรูปปั้นทั่วๆไป
เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมด้วยหน่วยบรรเทาสาธารณภัย สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา ได้ช่วยกันกู้เทวรูปขึ้นจากน้ำ โดยมีการใช้เจ้าหน้าที่จำนวนหลายคนก็ยังไม่สามารถนำองค์เจ้าแม่กวนอิมขึ้นจากน้ำได้ ทั้งๆที่มีน้ำหนักเพียง 40 กิโลกรัม จนกระทั่งมีผู้รู้ได้ทำการจุดธูปอธิษฐานอัญเชิญองค์เจ้าแม่กวนอิมให้ขึ้นจากน้ำ จึงได้เกิดปาฏิหาริย์ปรากฏแก่ประชาชนรวมทั้งเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำการกู้ เพราะใช้คนเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นก็สามารถอัญเชิญขึ้นจากน้ำได้อย่างง่ายดาย ผิดกับตอนแรกที่ใช้เจ้าหน้าที่หลายคนก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้
วายุภักษ์ (แก้ความกำกวม)
วายุภักษ์ อาจหมายถึง
เศรษฐา ศิระฉายา
เศรษฐา ศิระฉายา (ชื่อเล่น ต้อย 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 -) เป็นพิธีกร , นักแสดง และอดีตนักร้องนำวงสตริง "ดิอิมพอสซิเบิ้ล" เป็นวงสตริงคอมโบที่ประสบความสำเร็จและยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับวงดนตรีรุ่นหลังจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2554 เศรษฐาได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทยสากล-ขับร้อง) ปัจจุบันเศรษฐายังเป็นประธานมูลนิธิสวัสดิการนักแสดงอาวุโส
เศรษฐา ศิระฉายา หรือ ดร.เศรษฐา ศิระฉายา เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 จบมัธยมปลายจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ เริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางสายบันเทิง ตั้งแต่อายุประมาณ 16 ปี ด้วยการเป็นคนขนเครื่องดนตรีในวงดนตรีตามคำชักชวนของน้าชายคือ สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ อดีตพระเอกภาพยนตร์ชื่อดังในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
จากเด็กขนของ เศรษฐาได้ฝึกหัดทักษะด้านดนตรีแบบครูพักลักจำ จนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นนักร้องตามสถานบันเทิงต่าง ๆ เช่น ตั้งวงหลุยส์กีต้าร์เกิร์ล กระทั่งได้รวมตัวกับเพื่อน ๆ นักดนตรีตั้งวงดนตรี Holiday J-3 ร่วมกับ วินัย พันธุรักษ์, พิชัย ทองเนียม, อนุสรณ์ พัฒนกุล และสุเมธ อินทรสูต ต่อมา เปลี่ยนชื่อเป็น Joint Reaction และเปลี่ยนอีกครั้งในชื่อ ดิอิมพอสซิเบิ้ล (The Impossibles) ซึ่งเป็นชื่อการ์ตูนชื่อดังของอเมริกาในสมัยนั้น โดยเขารับบทบาทเป็นนักร้องนำ ปี พ.ศ. 2512 ดิอิมพอสซิเบิ้ลสามารถคว้าถ้วยพระราชทานรางวัลชนะเลิศการประกวดวงสตริงคอมโบ ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกโดยสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ ส่งผลให้เริ่มเป็นที่นิยมและเป็นจุดเปลี่ยนให้เศรษฐาได้เข้ามาสัมผัสโลกภาพยนตร์เป็นครั้งแรก เมื่อเขาและเพื่อน ๆ ได้รับการทาบทามจาก เปี๊ยก โปสเตอร์ ให้มาร่วมบรรเลงเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง โทน (2513)
เศรษฐา จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะรัฐศาสตร์ หลักสูตรโครงการพิเศษ สาขาวิชาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยรามคำแหง ระดับปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจ สาขาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต MBA มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีและปริญญาเอก คณะรัฐศาสตร์ สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
อ่านต่อ : http://gossipstar.mthai.com/gossip-content/48856
ดิอิมพอสซิเบิ้ล ยังคงชนะเลิศการประกวดวงสตริงคอมโบอีก 2 ครั้งติดต่อกัน หลังจากนั้นและได้บรรเลงเพลงประกอบภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง อาทิ ดวง (2514), สวนสน (2514), ระเริงชล (2515), ตัดเหลี่ยมเพชร (2518) ฯลฯ กลายเป็นวงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ปี พ.ศ. 2518 หลังกลับมาจากการไปทัวร์ที่ต่างประเทศ เศรษฐาก็ได้รับการชักชวนจาก จุรี โอศิริ ให้มาแสดงภาพยนตร์อย่างจริงจังครั้งแรกใน ฝ้ายแกมแพร (2518) และสามารถคว้ารางวัลพระสุรัสวดี สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมมาครองได้ทันที
ฐาย่วดฐาฐาฐายายายา
ปี พ.ศ. 2519 ดิอิมพอสซิเบิ้ล ประกาศยุบวงอย่างเป็นทางการ เศรษฐาจึงก้าวเข้าสู่โลกมายาอย่างเต็มตัว มีบทบาทโดดเด่นทั้งการเป็นพิธีกรและนักแสดง นับเป็นดารายอดฝีมือคนหนึ่งซึ่งสามารถรับบทบาทได้หลากหลายไม่ว่าจะเป็นบทดี บทร้าย บทตลก ส่งผลให้มีผลงานออกมามากมายจวบจนปัจจุบัน โดยเรื่องที่โดดเด่นที่สุดเรื่องหนึ่งคือ ชื่นรัก (2522) ซึ่งเขาได้รับบทพระเอกประกบคู่กับ อรัญญา นามวงศ์ นางเอกชื่อดัง เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่ชีวิตกันในเวลาต่อมา
ปี พ.ศ. 2554 เศรษฐา ศิระฉายา ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทยสากล-ขับร้อง)
รายการที่กำลังออกอากาศในปัจจุบัน แสดงด้วยตัวหนา
เคยสมรสกับแอร์โฮสเตส ปัจจุบันสมรสกับ อรัญญา นามวงศ์ มีบุตรสาว ชื่อ พุทธิดา หรือน้องอิ๊ฟ แต่งงานหนุ่มนักธุรกิจ ต้น - เติมศักดิ์ ศักดาพร เคยทำธุรกิจร้านขายหอยทอดร่วมกับภรรยา ที่ศูนย์อาหาร ศูนย์การค้ามาบุญครองตั้งแต่ศูนย์การค้าเริ่มเปิดดำเนินการใหม่ ๆ ปัจจุบันเป็นผู้สร้างละครโทรทัศน์ในสังกัดช่อง 3
สะพานอุตตมานุสรณ์
สะพานอุตตมานุสรณ์ หรือที่นิยมเรียกกันว่า สะพานมอญ เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาว 850 เมตร และเป็นสะพานไม้ที่ยาวเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสะพานไม้อูเบ็ง ในประเทศพม่า เป็นสะพานที่ข้ามแม่น้ำซองกาเรีย ที่ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
สะพานนี้สร้างขึ้นโดยดำริของ หลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ในปี พ.ศ. 2529 จนถึง พ.ศ. 2530 โดยใช้แรงงานของชาวมอญ เป็นสะพานไม้ที่ใช้สัญจรไปมาของชาวมอญและชาวไทยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี
ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.30 น. สะพานอุตตมานุสรณ์ได้พังทลายขาดเป็น 2 ท่อนในช่วงกลางสะพาน ความยาวประมาณ 30 เมตร เนื่องจากเกิดเหตุฝนตกหนักติดต่อกันนานถึง 3 วัน ทำให้เกิดน้ำป่าไหลเชี่ยวกรากจากทุ่งใหญ่นเรศวร พัดขยะตอไม้ลงสู่แม่น้ำซองกาเลีย ปะทะกับเสาสะพานทำให้เกิดขาดกลาง และเสียหายเพิ่มเป็น 70 เมตร ในเที่ยงของวันต่อมา
หลังจากผ่านไป 1 ปี การซ่อมแซมสะพานแห่งนี้ก็ยังไม่เสร็จ และเกินสัญญาว่าจ้าง 120 วัน เนื่องจากมีปัญหาด้านบริษัทผู้รับเหมาที่มีปัญหาไม่สามารถนำไม้ที่ต้องขนส่งมาจากภาคอีสานมาซ่อมแซมได้ เนื่องจากเกรงว่าจะผิดกฎหมาย
ในที่สุดสะพานอุตตมานุสรณ์ก็ได้รับการซ่อมแซม จากทหารช่างจากกองพลทหารราบที่ 9 (พล.ร.9) ค่ายสุรสีห์ ร่วมกับชาวบ้านอำเภอสังขละบุรี ใช้เวลาเพียงแค่ 29 วัน และมีพิธีเปิดใช้อีกครั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบชาตกาล 104 ปี ของหลวงพ่ออุตตมะ โดยมีการแสดงแสงสีเสียงด้วย
ISO 639-2
ISO 639-2 เป็นส่วนที่สองของมาตรฐาน ISO 63ꩭတဲး9 ที่จะใช้รหัสตัวอักษรภาษาอังกฤษแทนภาษาต่าง ๆ
ซึ่งมาตรฐานชุดนี้ประกอบด้วย กลุ่มของตัวอักษร 3 ตัว แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม โดยกลุ่มแรกใช้แทนชื่อของภาษาที่ใช้ใน งานบรรณาณุกรม ( bibliographic applications ) และกลุ่มที่สองใช้ใน งานที่ต้องเกี่ยวกับบัญญัติศัพท์ ( terminology applications ) รหัสที่ใช้แทนภาษาของทั้งสองกลุ่มเหมือนกันยกเว้นเพียง 23 ภาษา จากภาษาทั้งหมดมากกว่า 450 ภาษา ทั้งนี้เนื่องจากเงื่อนไขในการสร้างรหัสนั้น การใช้รหัสแทนภาษามาตรฐานนี้เริ่มต้นมาจากการใช้งานที่เกี่ยวข้องกับงานห้องสมุด การให้บริการข้อมูลต่าง ๆ ตลอดจนงานพิมพ์ ที่ต้องใช้ในการแลกเปลี่ยนข้อมูล รหัสเหล่านี้ได้มีการใช้แพร่หลายในกลุ่มงานห้องสมุด และต่อมาได้มีการปรับนำมาใช้โดยกลุ่มของนักภาษาศาสตร์ และในกลุ่มงานที่ต้องการคำนิยามเฉพาะ ซึ่งมาตรฐานส่วนนี้ได้มีการพัฒนาขึ้นโดยมีพื้นฐานจากความต้องการใช้ภาษานั้น ๆ ที่มีการใช้อย่างแพร่หลายอยู่ทั่วโลก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่รวมถึงโปรแกรมภาษาလိၵ်ႈတၢႆးလိၵ်ႈထႆး
รหัสที่แสดงแทนภาษาต่าง ๆ นี้ ประกอบด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็ก 3 ตัว โดยที่ตัวอักษรเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องเป็นตัวอักษรย่อของ
ภาษานั้น ๆ แต่สามารถใช้รหัสนั้นในการจำแนกภาษาได้
มาตรฐานกลุ่มนี้ประกอบด้วย 2 กลุ่มด้วยกันคือ กลุ่มรหัสที่ใช้ในงานบรรณานุกรม (ISO 639-2/B) หรือ รหัสกลุ่ม B และ กลุ่มรหัสที่ใช้ในงานที่ต้องเกี่ยวกับบัญญัติศัพท์ (ISO 639-2/T) หรือ รหัสกลุ่ม T
โดยมีเงื่อนไขในการจัดรหัสสำหรับงานบรรณานุกรม หรือ รหัสกลุ่ม B คือ
เงื่อนไขในการจัดรหัสสำหรับงานที่ต้องเกี่ยวกับศัพท์บัญญัติเฉพาะทาง หรือ รหัสกลุ่ม T คือ
โดยการจัดรหัสทั้งสองแบบนี้มีเพียง 23 ภาษาเท่านั้นที่มีรหัสแตกต่างกัน โดยที่ในอนาคตการกำหนดรหัสจะขึ้นอยู่กับชื่อแทนของภาษานั้น ยกเว้นแต่กรณีที่ประเทศนั้น ๆ หรือกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษานั้น ๆ ร้องขอ แต่เพื่อให้เกิดความเสถียรภาพและความต่อเนื่อง การเปลี่ยนรหัสเหล่านี้จะทำได้เมื่อมีความจำเป็นจริง ๆ เท่านั้น และรหัสเดิมจะยังคงต้องใช้อยู่
อย่างน้อย 5 ปีก่อนที่จะมีการใช้รหัสใหม่แทนที่หลังจากที่ได้มีการร้องขอให้มีการเปลี่ยนแปลง แต่อย่างไรก็ตามรหัสในกลุ่มบรรณานุกรมจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงถ้าชื่อของภาษาหรือสัญลักษณ์ย่อของภาษาเปลี่ยนด้วยเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดความสับสน
ในกรณีที่ภาษาเดียวกันแต่มีการเขียนต่างกันจะใช้รหัสแทนภาษาตัวเดียวกันแต่อาจมีมาตรฐาน
อื่นเพิ่มขึ้นเพื่อแยกให้เห็นระบบการเขียนที่แตกต่างกัน สำหรับกรณีภาษาท้องถิ่นก็จะใช้รหัสเดียวกับภาษานั้น ๆ ยกเว้นบ้างในกรณีที่ภาษาท้องถิ่นนั้นมีลักษณะที่ไม่สามารถบอกรากที่มาของภาษานั้น ๆ ได้ชัดเจนก็สามารถมีรหัสภาษาของตัวเองได้ (ซึ่งมีปรากฏอยู่น้อยกรณี)
ISO 639 เป็นมาตรฐานที่พยายามจัดรหัสแทนชื่อของภาษาต่าง ๆ แต่
ตัวอย่างของรหัสในกลุ่ม ISO 639-2 เทียบกับ ISO 639-1 โดยที่ ถ้ารหัสในกลุ่ม
ISO 639-2 ใช้รหัสแทนไม่เหมือนกัน รหัสชุดแรกแสดงถึงรหัสในกลุ่มบรรณาณุกรม และชุดที่สองแสดงถึงรหัสในกลุ่มบัญญัติศัพท์