hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
บันทึกจาก(ลูก)ผู้ชาย
บันทึกจากลูก(ผู้)ชาย เป็นบทประพันธ์ของ ชมัยภร แสงกระจ่าง บทโทรทัศน์ ท ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์แล้วหลายครั้ง แนว ชีวิต-คอมมาดี-ดราม่า โดยถูกนำมาสร้างครั้งแรกในรูปแบบภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2537 นำแสดงโดย ปฏิภาณ ปฐวีกานต์, นารากร โลหะชาละ และต่อมาถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกทางช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2548 นำแสดงโดย สุวินิต ปัญจมะวัต, กาญจน์คนึง เนตรศรีทอง ออกอากาศทุกวันศุกร์ – อาทิตย์ เวลา 20.20 - 22.05 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2550–11 กันยายน พ.ศ. 2548
การกินแล้วชักดาบ
การชักดาบ () เป็นโจรกรรมรูปแบบหนึ่งโดยกลฉ้อฉล ที่ลูกค้าสั่งและบริโภคอาหารและเครื่องดื่มจากภัตตาคารหรือร้านอาหารโดยมีเจตนาไม่ยอมจ่ายเงิน กรรมดังกล่าวเกี่ยวข้องกับลูกค้าที่ออกจากภัตตาคารโดยมีเจตนาหลีกเลี่ยงการจ่ายเงิน หรือในกรณีที่พบน้อยกว่าคือ ลูกค้ากินอาหารแล้วจึงบอกว่าไม่มีเงินจ่าย ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน "ชักดาบ" หมายถึง ไม่ยอมจ่ายเงิน
เอเลียน (สัตว์ประหลาดในแฟรนไชส์เอเลียน)
เอเลียน () หรือเรียกอีกอย่างว่า ซีโนมอร์ฟ XX121 () เป็นตัวละครสปีชีส์ปรสิตนอกโลก ซึ่งคือศัตรูตัวเอกของภาพยนตร์ซีรีส์"เอเลียน" ตัวละครสายพันธุ์นี้ได้รับการเปิดตัวในภาพยนตร์"เอเลี่ยน" (ค.ศ. 1979) และปรากฏตัวอีกในภาคต่ออย่าง"เอเลี่ยน 2 ฝูงมฤตยูนอกโลก" (ค.ศ. 1986), "เอเลี่ยน 3 อสูรสยบจักรวาล" (ค.ศ. 1992) และ"เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่" (ค.ศ. 1997) เช่นเดียวกับผลงานข้ามฝั่ง อย่าง"เอเลียน ปะทะ พรีเดเตอร์ สงครามชิงเจ้ามฤตยู" (ค.ศ. 2004) และ"เอเลียน ปะทะ พรีเดเตอร์ 2" (ค.ศ. 2007) ส่วนสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงของการออกแบบที่ต่างกันเล็กน้อยที่มีชื่อว่า "เดียคอน" ได้ปรากฏตัวช่วงสั้น ๆ ในภาพยนตร์ของริดลีย์ สก็อตต์ อย่าง"โพรมีธีอุส" จากสองสายพันธุ์ที่แตกต่าง แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกัน มีสายพันธุ์หนึ่งเรียกว่า "นีโอมอร์ฟ" และอีกสายพันธุ์หนึ่งคือ "ซีโนมอร์ฟ XX121" ที่ปรากฏตัวในภาคต่ออย่าง"" (ค.ศ. 2017) ซึ่งแสดงให้เห็นถึงแหล่งกำเนิดของสายพันธุ์ นอกจากนี้ เอเลียนยังมีบทบาทอยู่ในวรรณกรรมและเกมวิดีโอเกมที่มาจากแฟรนไชส์
ต่างจากสิ่งมีชีวิตนอกโลกเชื้อสายอื่นในนิยายวิทยาศาสตร์ เอเลียนพวกนี้ไม่ใช่ "ผู้ผลิตเครื่องมือ" พวกมันไม่มีอารยธรรมทางเทคโนโลยีและเป็นสัตว์ประหลาดที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหารโดยไม่มีเป้าหมายที่สูงกว่าการขยายพันธุ์ของพวกมัน และการทำลายล้างทุกรูปแบบอาจก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อพวกมัน โดยแท้จริงแล้ว มันก็ไม่มีความชัดเจนว่าเอเลียนเหล่านั้นจะมีความฉลาดปราดเปรื่องหรือไม่ เหมือนตัวต่อหรือปลวก เอเลียนมีการอยู่รวมกัน กับควีนเอเลียนเพียงหนึ่งเดียวที่เจริญพันธุ์เอเลียนวรรณะนักรบ, เอเลียนวรรณะแรงงาน หรือเอเลียนที่มีความสามารถพิเศษสายพันธุ์อื่น ๆ ส่วนวงจรชีวิตทางชีววิทยาของเอเลียนเกี่ยวข้องกับการฝังตัวหนอนปรสิตภายในร่างเจ้าของบ้าน จากนั้น เหล่าตัวอ่อน "เชสเบิร์สเตอร์" จะปะทุออกจากร่างกายเจ้าของบ้านหลังจากระยะฟักตัวช่วงสั้น ๆ และโตเต็มที่จากวัยเยาว์สู่วัยฉกรรจ์ภายในไม่กี่ชั่วโมง และค้นหาเจ้าของบ้านรายอื่นเพิ่มเพื่อการปลูกถ่าย
การออกแบบตัวละครเอเลียนได้ให้เครดิตแก่ศิลปินชาวสวิสผู้มีนามว่าฮาแอร์ กีเกอร์ ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากภาพพิมพ์หินชื่อ"เนโครนอม IV" และได้รับการปรับแต่งสำหรับภาพยนตร์ชุดแรกของซีรีส์ในชื่อ"เอเลี่ยน" ส่วนเอฟเฟกต์ประยุกต์หลักของเอเลียนได้รับการออกแบบและเนรมิตโดยนักออกแบบสเปเชียลเอฟเฟกต์ชาวอิตาลีผู้มีนามว่าการ์โล รัมบัลดี ทั้งนี้ การออกแบบและวงจรชีวิตของสายพันธุ์ดังกล่าวได้รับการแต่งเติมอย่างกว้างขวาง ซึ่งบางครั้งไม่สอดคล้องกัน ตลอดทั้งภาพยนตร์แต่ละเรื่อง
นับตั้งแต่ปีที่เปิดตัว เอเลียนได้กลายเป็นหนึ่งในมอนสเตอร์ที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในโลก และเป็นไอคอนทางวัฒนธรรมที่ได้รับความนิยม ในปี ค.ศ. 2003 เอเลียนได้รับการโหวตให้เป็นดาวร้ายที่น่าจดจำที่สุดในอันดับที่ 14 จากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ส่วนผู้ร่วมก่อตั้งวงบลอนดีอย่างคริส สเตน ซึ่งเป็นเพื่อนของกีเกอร์ ได้ตริตรองในการสัมภาษณ์:
ผมต้องการที่จะเห็นใครบางคน แม้แต่การรวบรวมอย่างคร่าว ๆ ว่ามีเอเลียนกี่เวอร์ชันทั่วโลก ทั้งในแบบโมเดลและสิ่งของต่าง ๆ; ต้องมีของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เกือบ 100,000 ชิ้น และการ์ตูนสยองขวัญของญี่ปุ่นทั้งหมดลอกเลียนตามรูปแบบของเขา
ตัวอย่างผลงานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเอเลียน ประกอบด้วยวิดีโอเกมคลาสสิกอย่าง"คอนทรา" และ"เมทรอยด์" เอเลียน (ทั้งเวอร์ชันเติบใหญ่และตัวเกาะใบหน้า) ยังปรากฏตัวในด่านรองสุดท้ายของเกม ตลอดจนเป็นบอสใน"เมกะเทอร์ริแคน"
ส่วนภาพยนตร์ ค.ศ. 2009 อย่าง"บุกโลกคนตัวเขียว" มีสุนัขที่คล้ายคลึงกับซีโนมอร์ฟ
ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ
นายปรีชา บัววิรัตน์เลิศ สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตที่ปรึกษาอธิการบดีมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น อาจารย์ประจําคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น เป็นพี่ชายของนายวารินทร์ บัววิรัตน์เลิศ หรือ โหร คมช.
ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2498 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และระดับปริญญาโท สาขาประถมศึกษา จากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และผ่านการศึกษาอบรมหลักสูตรการเมืองการปกครองระบอบประชาธิปไตยสำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 11 จากสถาบันพระปกเกล้า
ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ตำบลตลาดใหญ่ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่
ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ เคยรับราชการเป็นครูประชาบาล และเป็นศึกษานิเทศก์สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ และเป็นที่ปรึกษาอธิการบดีมหาวิทยาลัยฟาร์อิสเทอร์น จังหวัดเชียงใหม่
ในปี พ.ศ. 2549 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในภาคส่วนของนักวิชาการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อีกครั้งหนึ่ง
เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์
เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์ (; 28 มิถุนายน ค.ศ. 1995 – ปัจจุบัน) เป็นนางแบบและนางงามชาวแอฟริกาใต้ที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2017 เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ที่รัฐเนวาดา สหรัฐ โดยเธอเป็นนางงามจักรวาลคนที่ 2 ของประเทศแอฟริกาใต้ ต่อจาก มาร์กาเร็ต การ์ดิเนอร์ ที่ได้รับเลือกให้เป็นนางงามจักรวาล 1978 ก่อนหน้านี้เธอได้รับตำแหน่งมิสเซาท์แอฟริกา 2017
เนล-ปีเตอร์ เกิดวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ.1995 ใน เชดจ์ฟิลด์, เวสเทิร์นเคป เธอเป็นบุตรสาวของ เบนนี ปีเตอร์ และ แอน-มารี สเตียนกัมป์ น้องสาวของเธอ ฟรันเยอ มีความพิการทางร่างกายและ เนล-ปีเตอร์ กล่าวว่าเธอเป็นแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เธอจบปริญญาตรีสาขาบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสต์ และสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษและภาษาอาฟรีกานส์ได้อย่างคล่องแคล่ว
เนล-ปีเตอร์เป็นตัวแทนจากเวสเทิร์นเคป เข้าร่วมประกวดมิสเซาท์แอฟริกา 2017 ซึ่งเธอก็ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ในฐานะที่เป็นมิสเซาท์แอฟริกาเธอมีสิทธิ์ที่จะเป็นตัวแทนของแอฟริกาใต้ทั้งการประกวดมิสเวิลด์ 2017 และ นางงามจักรวาล 2017 แต่เนื่องจากวันที่ประกวดรอบสุดท้ายของทั้งสองเวทีอยู่ใกล้ๆกัน เธอจึงถูกส่งเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลเท่านั้น ในลาสเวกัส, เนวาดา, สหรัฐ
เนล-ปีเตอร์เป็นผู้ชนะในการประกวดนางงามจักรวาล 2017 เมื่อวันที่ 26 พฤศติกายน ค.ศ. 2017 ในดิแอซิส ลาสเวกัส, เนวาดา, สหรัฐ เธอเป็นนางงามจากประเทศแอฟริกาใต้คนที่สองที่ได้รับตำแหน่งในรอบ 39 ปี ต่อจากมาร์กาเรต การ์ดิเนอร์ เธอคือนางงามคนที่ 7 ของแอฟริกาใต้ที่ผ่านเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายหลังจากซินดี เนล ในปี ค.ศ. 2003 นอกจากนี้เธอยังเป็นนางงามจากทวีปแอฟริกาคนที่ 5 ที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ต่อจากไลลา ลอปึช ของประเทศแองโกลา ในปี ค.ศ. 2011
ยุทธการที่โปรโฮรอฟกา
ยุทธการที่โปรโฮรอฟกา เป็นการสู้รบเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ใกล้กับโปรโฮรอฟกา, 87 กิโลเมตร(54 ไมล์)ทางตอนใต้ของเมืองคูสค์ในสหภาพโซเวียต ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดขึ้นบนแนวรบด้านตะวันออก, การสู้รบครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของยุทธการที่คูสค์ที่กว้างขวาง และเกิดขึ้นเมื่อกองทัพรถถังการ์ดที่ 5 ของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตได้เข้าโจมตีเหล่าแพนเซอร์-เอ็สเอ็สที่ 2 ของกองทัพเวร์มัคท์แห่งเยอรมัน ในหนึ่งของการสู้รบบนรถถังที่ขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ทางการทหาร
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1943 ผู้นำฝ่ายเยอรมันได้เริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับปฏิบัติการซิทาเดล,วัตถุประสงค์ของการโอบล้อมและทำลายกองทัพโซเวียตในส่วนที่ยืดออกของคูสค์, โดยโจมตีและทำลายผ่านฐานทัพของส่วนที่ยืดออกจากทางเหนือและทางใต้พร้อมกัน
การรุกของเยอรมันได้เกิดความล้าช้าหลายครั้งเนื่องจากความลังเลในการเป็นผู้นำและการเพิ่มเติมกองกำลังและการได้รับอาวุธยุโธปกรณ์ใหม่ๆ กองบัญชาการระดับสูงของโซเวียต, สตาฟคา(Stavka ) ได้รับรู้ถึงความตั้งใจของเยอรมัน และดังนั้นจึงใช้ความล่าช้าในการเตรียมความพร้อมสำหรับการสร้างแนวป้องกันตามเส้นทางของแผนการรุกรานของเยอรมันที่ได้กำหนดไว้ ผู้นำฝ่ายโซเวียตยังได้รวบรวมหลายกองทัพมาอยู่ในหลังแนวป้องกันคือกองหนุนสตาฟคา(Stavka Reserve) กองทัพกลุ่มนี้, แนวรบสเต็ปป์เป็นการเปิดฉากการโจมตีตอบโต้ เมื่อความแข็งแกร่งของเยอรมันได้อ่อนกำลังลง กองทัพรถถังการ์ดที่ 5 เป็นหน่วยยานเกราะหลักที่ก่อตั้งขึ้นของแนวรบสเต็ปป์
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 กองทัพเวร์มัคได้เปิดฉากการรุกราน บนทางตอนเหนือของส่วนที่ยืดออก, กองกำลังเยอรมันได้หยุดชะงักลงภายในสี่วัน บนทางตอนใต้, กองทัพแพนเซอร์ที่ 4, กับกองทัพ Detachment Kempf ของเยอรมันบนปีกฝั่งตะวันออก, ได้เข้าจู่โจมการป้องกันโซเวียตของแนวรบโวโรเนช พวกเขาได้มีความล่าช้าแต่ก้าวเข้าไปอย่างอย่างต่อเนื่องผ่านแนวป้องกันโซเวียต
ภายหลังสัปดาห์ของการสู้รบ โซเวียตได้เปิดฉากการโจมตีโต้กลับของพวกเขา-ปฏิบัติการคูตูซอฟบนทางตอนเหนือและประจวบเหมาะกับทางตอนใต้ บนทางตอนใต้ของส่วนที่ยืดออกอยู่ใกล้กับโปรโฮรอฟกา กองทัพรถถังการ์ดที่ 5 ได้เผชิญหน้ากับเหล่าแพนเซอร์-เอ็สเอ็สที่ 2 ของกองทัพแพนเซอร์ที่ 4 ส่งผลทำให้มีการปะทะกันของยานเกราะขนาดใหญ่ กองทัพรถถังการ์ดที่ 5 ได้ประสบความสูญเสียกองกำลังที่สำคัญในการจู่โจม แต่ได้ประสบความสำเร็จในการป้องกันกองทัพเวร์มัคท์จากการเข้ายึดครองโปรโฮรอฟกา และทำลายผ่านแนวป้องกันสามแห่ง-สุดท้ายก็ได้รับการเสริมกำลังอย่างหนัก กองบัญชาการระดับสูงเยอรมัน, ไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ จึงตัดสินใจยกเลิกปฏิบัติการซิทาเดล และเริ่มโยกย้ายกำลังพลของกองกำลังเพื่อจัดการกับการพัฒนาใหม่ๆอย่างกระชั้นชิดจากที่อื่นๆ
กองทัพแดงต้องการการรุกแบบสามัญ ด้วยการดำเนินปฏิบัติการ Polkovodets Rumyantsev บนทางตอนใต้และปฏิบัติการคูตูซอฟได้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในบนทางตอนเหนือ สหภาพโซเวียตได้ยึดความคิดริเริ่มทางยุทธศาสตร์บนแนวรบด้านตะวันออก ซึ่งจะต้องใช้เวลาที่เหลือของสงคราม
กิตติศักดิ์ เวชประสาร
กิตติศักดิ์ เวชประสาร มีชื่อเล่นว่า เอฟ ชื่อเล่นในวงการ ยัดห่า, ยัด, ยัด เฟ็ดเฟ่ เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 เป็นนักแสดง พิธีกร และนักแสดงตลกชาวไทย ยัด เฟ็ดเฟ่ มีผลงานที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดคือ สาระแน เลิฟยูววว รับบท อ้วก สิบแปดมงกุฎ, เลิฟอะรูมิไลค์ รักอะไรไม่รู้ รับบท ไอเข้, ฤดูที่ฉันเหงา รับบท แควะ, นะโม OK รับบท กล้วย เป็นต้น
กิตติศักดิ์ เวชประสาร หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ ยัด เฟ็ดเฟ่ เกิดและเติบโตที่ กรุงเทพมหานคร ประวัติการศึกษาของยัด เฟ็ดเฟ่นั้น เรียนจบระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า
ยัด เฟ็ดเฟ่ได้เป็นที่รู้จักจากโลกโซเชียลเน็ตเวิร์คเป็นอย่างมาก กับการเผยแพร่คลิปฮาๆ กับเพื่อนๆ ในแก๊งค์ เฟ็ดเฟ่ (Fedfe)
รายนามประธานาธิบดีเซเชลส์
ด้านล่างนี้เป็น รายนามประธานาธิบดีประเทศเซเชลส์ ซึ่งรัฐธรรมนูญแห่งเซเชลล์ บัญญัติให้ประธานาธิบดีสามารถดำรงตำแหน่งได้เพียง 5 ปีเท่านั้น
พรรคแรงงานประชาธิปไตย (เกาหลีใต้)
พรรคแรงงานประชาธิปไตย ก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2000 และยุบพรรคเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เป็นพรรคการเมืองชาตินิยมซ้าย ในประเทศเกาหลีใต้
พรรคแรงงานประชาธิปไตยได้รับ 10 ที่นั่ง ในการ เลือกตั้งสภานิติบัญญัติในเกาหลีใต้ ค.ศ. 2004 ก่อนหน้าและระหว่างการเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ค.ศ. 2007 ได้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองกลุ่มในพรรค คือฝ่ายเสมอภาค ได้เป็นตัวแทนของกลุ่มประชาธิปไตยประชาชน ซึ่งมีนโยบายเกี่ยวกับเรื่องสวัสดิการสังคมและสังคมเสรีนิยม และ กลุ่มเสรีชาตินิยม
พรรคก้าวหน้า (เกาหลีใต้)
พรรคก้าวหน้า () เป็นพรรคการเมืองสังคมนิยมปานกลาง ที่มีอายุสั้น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1956 โดย โช บง-อัม เป็นพรรคการเมืองสำคัญตั้งแต่ปี ค.ศ. 1956 จนถึง ค.ศ. 1958 และพรรคก้าวหน้ายุบเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1958
พรรสังคมนิยมเช็กแห่งชาติ
พรรสังคมนิยมเช็กแห่งชาติ () หรือ ČSNS 2005 เป็นพรรคการเมืองที่มีอุดมการณ์สังคมชาตินิยม สังคมนิยมประชาธิปไตย หรือซ้ายกลางแบบชาตินิยม ในประเทศเช็กเกีย ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2005 โดยสมาชิกพรรคสังคมเช็กแห่งชาติ เพราะเกิดปัญหาการเงินในพรรค
พรรคของภูมิภาค (โปแลนด์)
พรรคของภูมิภาค () เป็นพรรคการเมืองในประเทศโปแลนด์ มีอุดมการณ์เกษตรกรรรมนิยม ต่อต้านการรวมสหภาพยุโรป ก่อตั้งเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 (จดทะเบียนพรรคการเมืองตามกฎหมาย ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008) พรรคภูมิภาคก่อตั้งโดยสมาชิกกลุ่มป้องกันตนเองแห่งสาธารณรัฐโปแลนด์
พรรคมินจุง
พรรคมินจุง () เป็นพรรคการเมืองในประเทศเกาหลีใต้ มีอุดมการณ์ก้าวหน้านิยม และเสรีชาตินิยม หรือฝ่ายซ้าย จนถึงฝ่ายซ้ายจัด ก่อตั้งจากการรวมพรรคประชาชนใหม่ และพรรคสหประชาชน เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2017
พรรคประชาชนใหม่ (เกาหลีใต้)
พรรคประชาชนใหม่ () เป็นพรรคการเมืองในประเทศเกาหลีใต้ มีอุดมการณ์ทางการเมืองแบบก้าวหน้านิยม ชาตินิยม ประชานิยมแบบการเมืองฝ่ายซ้าย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2017 แต่เดิมพรรคชื่อ พรรคความฝันของประชาชน () แต่ก็ได้เปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 พรรคประชาชนใหม่มีแผนที่จะรวมกับพรรคเอกภาพก้าวหน้า ซึ่งมีอุดมการณ์ซ้าย ทั้งพรรคการเมืองต่างสร้างขึ้นโดยอดีตสมาชิกพรรคเอกภาพก้าวหน้า แต่ถูกยุบในปี ค.ศ. 2014 พรรคประชาชนใหม่ได้ที่นั่งในรัฐสภาจำนวน 2 ที่นั่ง จาก 300 ที่นั่ง
เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2017 ได้มีการรวมกันและสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง ในชื่อพรรคมินจ็อง
พญารามที่ 1
พญารามที่ 1 (, ; ; 1393–1446) หรือบางครั้งเรียก พระเจ้ารามาราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 11 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1424 ถึง 1446
ต่อมา พญาพะโร พระราชโอรสบุญธรรมของพระองค์ ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อ
แฟนท่อม ฮีโร่พันธุ์อมตะ
แฟนท่อม ฮีโร่พันธุ์อมตะ (อังกฤษ: The Phantom) เป็นภาพยนตร์แอคชั่น ในปี ค.ศ. 1996 กำกับโดย ไซม่อน วินเซอร์ โดยมี บิลลี่ เซน และ แคทเธอรีน เซต้า-โจนส์ ร่วมแสดงด้วย
เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าซูเปอร์แมน แบทแมน หรือสไปเดอร์แมนจะเกิด ซึ่งโลกก็มี เดอะ แฟนท่อม ที่ถือกำเนิดจากคิต วอล์คเกอร์ อดีตโจรสลัดผู้รอดชีวิตเมื่อ 400 ปีก่อน และอุทิศตัวปราบปรามเหล่าอาชญากรรม จากรุ่นสู่รุ่นทายาทของคิตจะสืบเจตนารมณ์บรรพบุรุษ เวลานี้คิตรุ่นที่ 21 ที่กำพร้าครอบครัวจากการปองร้ายของพี่น้องซิงห์ ต้องกลับไปยังเกาะหัวกะโหลก เพื่อสืบสานภารกิจป้องกันโลกในนาม เดอะแฟนท่อมยุคใหม่
พญาพะโร
พญาพะโร ( "บะญาบะยู", ; ; ประมาณ 1418–1451) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระยาแก่นท้าว เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 12 ครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1446 ถึง 1451 พระองค์เป็นพระราชนัดดาและพระราชโอรสบุญธรรมของพญารามที่ 1 กษัตริย์รัชกาลที่ 11 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ภายหลังพระราชบิดาบุญธรรมสวรรคต ตลอด 5 ปีในรัชสมัยเป็นช่วงที่บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองและสงบสุขเพราะพญาพะโรมักจะปลอมพระองค์เป็นสามัญชนเดินทางไปทั่วอาณาจักรเพื่อตรวจสอบการทำงานของขุนนางท้องถิ่นรวมถึงศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร
พญาพะโรสวรรคตเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1451 เนื่องจากถูกปลงพระชนม์โดยพระราชโอรสของพญาธรรมราชา กษัตริย์รัชกาลที่ 10 ซึ่งต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพญาเกียรติ์ กษัตริย์รัชกาลที่ 13
เบเรนิซที่ 4
เบเรนิซที่ 4 เอพิฟิเนีย (กรีก: Βερενίκη; 77-55 ปีก่อนคริสตกาล) พระองค์ประสูติและสิ้นพระชนม์ในเมืองอเล็กซานเดรียที่อียิปต์ พระองค์เป็นเจ้าหญิงชาวกรีกแห่งราชวงศ์ปโตเลมี
เบเรนิซเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ปโตเลมี่ที่ 12 กับอาจะเป็นพระนางคลีโอพัตราที่ 5 ไทรฟาเอนา พระองค์เป็นพระเชษฐภคินีของพระนางคลีโอพัตราที่ 7, อาร์ซิโน่ที่ 4, ปโตเลมีที่ 13 และปโตเลมีที่ 14 ในปี 58 ปีก่อนคริสตกาล ปโตเลมีที่ 12 และพระนางคลีโอพัตราที่ 7 ได้หนีไปยังกรุงโรมเพื่อค้นหาความช่วยเหลือด้านการเมืองและการทหาร ซี่งต้องการต่อต้านพระนางคลีโอพัตราที่ 6 ซึ่งกลายเป็นผู้ที่มีอำนาจมากเกินไปในอียิปต์ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระนางคลีโอพัตราที่ 6 เมื่อ 57 ปีก่อนคริสตกาล โดยผู้ลอบปลงพระชนม์ก็คือพระนางเบเรนิซที่ 4 และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นผู้ปกครองอียิปต์เพียงคนเดียว
การครองราชย์ของพระนางเบเรนิซที่ 4 ได้สิ้นสุดลงในปีที่ 55 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อพระบิดาของพระองค์ได้เข้ายึดบัลลังก์ด้วยความช่วยเหลือของทหารชาวโรมัน หลังจากถูกยึดราชบัลลังก์ พระองค์ก็ถูกสำเร็จโทษ พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 22 ปี
พญาเกียรติ์
พญาเกียรติ์ (, "บะญาจัง"; ประมาณ 1420 – 1453) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระยาทาสราชา เป็นพระราชโอรสของพญาธรรมราชา พระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 10 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 13 หลังจากปลงพระชนม์พญาพะโร กษัตริย์รัชกาลที่ 12 เมื่อ ค.ศ. 1451 ครองราชสมบัติถึง 1453 หนึ่งในโครงการที่พระองค์ตั้งพระทัยไว้คือบูรณะปฏิสังขรณ์เจดีย์ชเวดากองให้สูงขึ้นจาก 20 เมตร (66 ฟุต) เป็น 92 เมตร (302 ฟุต) แต่ก็ยังไม่ทันได้เริ่มลงมือก็ถูกมะมุดตาวพระราชโอรสของพญารามที่ 1 ปลงพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1453 มะมุดตาวนับเป็นเชื้อพระวงศ์ฝ่ายชายองค์สุดท้ายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าราชาธิราช
หงสาวดีมิบะยา
หงสาวดีมิบะยา (, "หั่งส่าวะดี่ มิบะยา"; ประมาณ 1536 – มิถุนายน 1606) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้านันทบุเรงแห่งราชวงศ์ตองอู ดำรงพระอิสสริยยศระหว่าง ค.ศ. 1581 ถึง 1599 และเป็นพระราชมารดาของเจ้าชายถึง 3 พระองค์คือ มังกะยอชวาที่ 1 แห่งตองอู มังกะยอชวาที่ 2 แห่งอังวะ และตะโดธรรมราชาที่ 3 กษัตริย์แห่งเมืองแปร
มะมุดตาว
พระยายุตราชา มีพระนามเดิมว่ามะมุดตาว หรือ มหอดอ (; , "เล่ยหมุ่นทอ"; ประมาณ 1432–1454) เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 14 ในราชวงศ์พระเจ้าฟ้ารั่ว หลังปลงพระชนม์พญาเกียรติ์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1453 พระองค์จึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ถึงประมาณมกราคม ค.ศ. 1454 นับเป็นเชื้อพระวงศ์ฝ่ายชายพระองค์สุดท้ายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าราชาธิราช เพราะหลังจากครองราชย์ได้เพียง 7 เดือนก็ถูกขุนนางปลงพระชนม์และเหล่าขุนนางก็เชิญพระปิตุจฉา (อา) ของพระองค์ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระนางเชงสอบู
พงศาวดารมอญพม่าระบุว่าพระองค์มีอัธยาศัยดุร้าย ชอบทำบาปโดยเฉพาะการประพฤติผิดในกาม และไม่คิดบำรุงพระพุทธศาสนา
พญารามที่ 2
พญารามที่ 2 (, ; ; ประมาณ 1469–1526) กษัตริย์องค์ที่ 17 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1492 ถึง 1526 ในช่วงแรกการปกครองพระองค์ได้รับการเคารพนับถือในด้านความอ่อนโยน แต่ภายหลังได้เกิดการสังหารหมู่เหล่าเชื้อพระวงศ์ขึ้น
เกิดความสับสนวุ่นวายระหว่าง พญาราม กับ พระเจ้าเมงจีโย แห่งตองอู ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นนายพลแห่ง อาณาจักรอังวะ ไม่ได้รับอนุญาตจาก พระเจ้ามังฆ้องที่ 2 ส่งกองทัพเข้าโจมตีอาณาจักรหงสาวดี พญารามได้ยกทัพตอบโต้เมืองตองอูด้วยพระองค์เอง เพื่อเป็นการต้านทานการรุกราน
ในปี ค.ศ. 1501 พระองค์รวบรวมกองทัพนับพัน เดินทางล่องขึ้นไปตามแม่น้ำอิรวดีเพื่อไปยัง เจดีย์ชเวซีโกน เมืองพุกาม ซึ่งเป็นดินแดนของอาณาจักรอังวะ กษัตริย์ อาณาจักรแปร ซึ่งเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ ระหว่างอาณาจักรอังวะ กับ อาณาจักรหงสาวดี ได้ตั้งด่านตรวจสอบพระองค์ พระองค์ตรัสกลับมาว่า "เราสามารถพิชิตได้ทั้งท่านและอังวะ แต่เราไม่ต้องการ เราเพียงแต่ต้องการที่จะบูชาเจดีย์ชเวซีโกน" พระองค์กลับมาอย่างสงบหลังจากได้นมัสการองค์เจดีย์
หลังจากพระองค์สวรรคต พระเจ้าสการะวุตพี พระราชโอรสของพระองค์ได้ครองราชย์สืบต่อมา
เทศบาลตำบลบ้านจั่น
เทศบาลตำบลบ้านจั่น เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ในเขตอำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานีตำบลบ้านจั่น แต่เดิมเป็นท้องที่ของตำบลบ้านตาด เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ทางได้ราชการได้แบ่งท้องที่ตำบลบ้านตาด ออกมาจัดตั้งเป็นตำบลเพิ่มอีก 1 ตำบล คือ ตำบลบ้านจั่น มีหมู่บ้านจำนวน 9 หมู่บ้าน โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2526 มีสภาพเป็นสภาตำบลบ้านจั่น
ต่อมาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2534 กระทรวงมหาดไทย เห็นว่าท้องที่บางส่วนของตำบลบ้านจั่น มีสภาพอันสมควรยกฐานเป็นสุขาภิบาล เพื่อประโยชน์ในการทะนุบำรุงท้องถิ่นให้เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นไป จึงจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลบ้านจั่น ครอบคลุมตำบลบ้านจั่นบางส่วนและตำบลหนองบัวในขณะนั้น (ตำบลหนองขอนกว้าง ปัจจุบัน)บางส่วน รวมพื้นที่ 6.97 ตารางกิโลเมตร จนกระทั่งเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542
เทศบาลตำบลบ้านจั่น มีการปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านจั่นบางส่วน และตำบลหนองขอนกว้างบางส่วน รวม 4 หมู่บ้าน ดังนี้
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ
พรอม คืนเดียวต้องเปรี้ยวซะ (อังกฤษ: Prom) เป็นภาพยนตร์แอคชั่น ในปี ค.ศ. 2001 กำกับโดย โจ นัชชัม โดยมี เอมี่ ที่การ์เดน และ โธมัส แม๊คโดเนลล์ นำแสดง
ในงานพรอม ทุกๆคู่ต่างก็มีเรื่องราวเป็นของตัวเอง และไม่มีทางที่จะซ้ำกัน สำหรับโนวา เพรสคอต เมื่อเธอหลงใหลหนุ่มน้อยคนหนึ่ง ที่ก้าวเข้ามาบนเส้นทางสู่การเป็นดาวในคืนพรอม เมื่อความลับที่เก็บซ่อนไว้ถูกเปิดเผย ความรักที่ดูเหมือนจะมั่นคงก็ล่มลง และความรักครั้งใหม่ก็มีมาเป็นว่าเล่น
ภารกิจแอบจิ๊กตัวแม่บนดาวมฤตยู
ภารกิจแอบจิ๊กตัวแม่บนดาวมฤตยู (อังกฤษ: Mars Needs Moms) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2011 กำกับโดย ไซมอน เวลส์ โดยมี เซธ กรีน และแดน ฟอกเกลอร์ นำแสดง
เรื่องราวของ "ไมโล" วัย 9 ขวบเพิ่งค้นพบว่าเขาต้องการแม่แค่ไหน เมื่อมนุษย์ดาวอังคารลักพาตัวแม่ของเขาไปเพื่อให้ไปเลี้ยงมนุษย์ดาวอังคารตัวน้อย ทำให้เขาต้องออกปฏิบัติภารกิจที่ทั้งเวลาและออกซิเจนเป็นสิ่งมีค่าเพื่อช่วยเหลือแม่ของเขากลับมา และด้วยความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิด ไมโลอาจตามหาเธอได้หลายวิธีกว่าที่คิด
อัดมีรัลนาฮีมอฟ (ภาพยนตร์)
อัดมีรัลนาฮีมอฟ () เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียต กำกับโดย วเซโวลอด ปูดอฟกิน โดยเล่าอัตชีวประวัติของนายพลเรือ ปาเวล นาฮีมอฟ (1802-1855) หนึ่งในนายพลเรือในกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย และเสียชีวิตในช่วงสงครามไครเมีย Pudovkin, Golovnya, Lukovsky, Kryukov, Dikiy, Simonov, และ Knyazev ได้รับ รางวัลสตาลิน ในปี 1946
เขตอีโลโคส
เขตอีโลโคส (; ; อีโลคาโน: Rehion/Deppaar ti Ilocos; ปังกาซีนัน: Sagor na Baybay na Luzon) หรือ เขตที่ 1 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ติดกับเขตบริหารคอร์ดิลเยราทางทิศตะวันออก, เขตลัมบักนางคากายันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ และเขตกิตนางลูโซน‎ทางทิศใต้ ส่วนทิศตะวันตกติดกับทะเลจีนใต้
จังหวัดของเขตนี้ได้แก่ ฮีลากังอีโลโคส, ตีโมกอีโลโคส, ลาอูนีโยน และปังกาซีนัน ศูนย์กลางของเขตอยู่ที่เมืองซันเฟร์นันโดในจังหวัดลาอูนีโยน ประชากรร้อยละ 66.36 ของเขตนี้พูดอีโลคาโน รองลงมาคือภาษาปังกาซีนัน (ร้อยละ 27.05) และภาษาตากาล็อก (ร้อยละ 3.21)
เขตอีโลโคสประกอบไปด้วย 4 จังหวัด, 1 นครองค์ประกอบอิสระ, 8 นครองค์ประกอบ, 116 เทศบาล และ 3,265 บารังไกย์
"ในวงเล็บ" หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย () เป็น วิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทยที่รับเฉพาะนักศึกษาหญิง และแม่ชี เท่านั้น
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เริ่มในปี พ.ศ. 2537 มูลนิธิสถาบันแม่ชีไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ และสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี ในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ ได้ดำริร่วมกันในการกำหนดบทบาทและสถานภาพของสตรี ภายใต้โครงสร้าง ความเปลี่ยนแปลงและเงื่อนไขของสังคมที่นับวันจะทวีความซับซ้อนมากขึ้น ทั้งนี้ เพื่อให้ความช่วยเหลือสตรีที่ขาดโอกาสและถูกละเลยเอาเปรียบจากสังคม โดยในระยะเริ่มต้นได้ประสานการดำเนินการเพื่อกำหนดสถานภาพของแม่ชี และแสวงหาความร่วมมือในการจัดตั้งสถานศึกษาในลักษณะที่เป็นสถานศึกษาสำหรับ ผู้หญิง ที่จัดการศึกษาบนพื้นฐานเฉพาะทางพระพุทธศาสนา
พ.ศ. 2541 องค์กรสตรีทั้งสององค์กร โดยการนำของแม่ชีคุณหญิงขนิษฐา วิเชียรเจริญ ที่ปรึกษามูลนิธิสถาบันแม่ชีไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ ได้ประสานงานขอความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เพื่อจัดการศึกษาตามความดำริดังกล่าว และสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ในการประชุมครั้งที่ ๑๒/๒๕๔๑ เมื่อวันพุธที่ 25 พฤศจิกายน 2541 ได้มีมติสนับสนุนโครงการและให้เป็นวิทยาลัยในสังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย () เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งวิทยาลัยครูเลย และสถาปนาเป็นคณะวิชาเมื่อปีการศึกษา 2520 มี นายสถิตย์ กองคำ เป็นหัวหน้าคณะวิชา ซึ่งมีบทบาทหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน ในสายการศึกษาและสายศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยกำหนดขึ้นตามแผนงาน
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ได้ดำเนินการบริหารจัดการและพัฒนาด้านการจัดการเรียนการสอน เพื่อผลิตบัณฑิตและให้บริการทางวิชาการแก่สังคม การวิจัยและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมมาอย่างต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม โดยยึดนโยบายของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลยเป็นแนวทางในการดำเนินงาน จนถึงปัจจุบันมี พ.ร.บ.ประกันคุณภาพการศึกษา ได้มีการพัฒนาขึ้นโดยใช้เกณฑ์ในการตัดสินประเมินจากหน่วยงาน เช่น สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.)และสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ. ทำให้คณะผู้บริหารและคณาจารย์ให้ความสำคัญต่อการดำเนินงานการประกัน คุณภาพการศึกษาในทุก ๆ ด้านเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพด้านการบริการจัดการและคุณภาพของบัณฑิตที่คณะรับผิดชอบในการผลิตออกไปสู่สังคมภายนอกให้เป็นที่ยอมรับ คณะฯ ได้แบ่งส่วนราชการภายในคณะฯ ตามความในมาตรา 10,11 และมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 และประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่องการแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย พ.ศ. 2549 ลงวันที่ 23 มิถุนายน 2549 (ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2549) ซึ่งได้ประกาศแบ่งส่วนราชการ ระดับ “กอง” หรือเทียบเท่ากอง ตามมาตรา 10 วรรคสาม วรรคสี่ วรรคห้า และมาตรา 11 วรรคสอง คณะฯได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ภาควิชามนุษยศาสตร์และภาควิชาสังคมศาสตร์ และให้เปลี่ยนการบริหารแบบโปรแกรมวิชาเป็นสาขาวิชามีประธานสาขาและคณะกรรมการสาขาวิชาเป็นผู้บริหารสาขาวิชา ทั้งนี้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไป
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย () เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย () เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ได้ตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครูเมื่อ พ.ศ. 2527 มีนายธวัชชัย สีสุกอง เป็นหัวหน้าคณะ คนแรก โดยการดำเนินงานในระยะแรกได้เปิดสอนในระดับอนุปริญญาและระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาศิลปศาสตร์ วิชาเอกเศรษฐ ศาสตร์สหกรณ์ โครงสร้างการบริหารประกอบด้วย 5 ภาควิชา ได้แก่ ภาควิชาการตลาด ภาควิชาบัญชีและการเงิน ภาควิชา บริหารธุรกิจ และสหกรณ์ ภาควิชาเศรษฐศาสตร์และภาควิชานิเทศศาสตร์ปี พ.ศ. 2538 คณะวิชาวิทยาการจัดการได้เปลี่ยนคำเรียก ใหม่เป็น คณะวิทยาการจัดการใช้ศัพท์ภาษาอังกฤษว่า "Faculty of Management Science" ตามพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ พ.ศ.2538 และให้เรียกหัวหน้าคณะเป็นคณบดีปี พ.ศ. 2541 คณะวิทยาการจัดการได้เปลี่ยนโครงสร้างการบริหารเป็น แบบโปรแกรมวิชาโดยแบ่ง เป็น 6 โปรแกรมวิชาได้แก่ โปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ (การตลาด) โปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ (การบัญชี) โปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ (การจัดการทั่วไป) โปรแกรมวิชาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ โปรแกรมวิชานิเทศศาสตร์ และโปรแกรม วิชาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวปี พ.ศ. 2550 คณะวิทยาการจัดการได้เปลี่ยนโครงสร้างการบริหารเป็นแบบสาขาวิชาปัจจุบัน คณะวิทยาการจัดการได้เปิดสอนหลักสูตร 2 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรบริหารธุรกิจ และหลักสูตรศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรบริหารธุรกิจ ประกอบด้วย บริหารธุรกิจ(การตลาด) บริหารธุรกิจ(การบัญชี) บริหารธุรกิจ (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ) และ การจัดการทั่วไป ส่วนหลักสูตรศิลปศาสตร์ประกอบด้วย นิเทศศาสตร์ และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ปัจจุบันคณะวิทยาการจัดการมีอาคารสำนักงาน 1 หลัง ที่ใช้เป็นห้องสำนักงานคณะ ห้องพักอาจารย์ ห้องประชุม ห้องปฏิบัติการการตลาด ห้องปฏิบัติการบริหารธุรกิจ ห้องสมุด และห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ส่วนห้องปฏิบัติการพิมพ์ดีด อยู่ที่ ชั้น 4 อาคารเรียนรวม 8 ชั้น ยังไม่มีอาคารเรียนเป็นของตนเอง
สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์
สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์ () เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรเคมีคือ SrO มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่น พบได้ในรูปแบบแอนไฮดรัสและออกตาไฮเดรต โดยรูปแบบแอนไฮดรัสจะมีโครงสร้างคล้ายกับแคลเซียมคาร์ไบด์ สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์เตรียมได้จากการผ่านแก๊สออกซิเจนเข้าไปในสตรอนเชียมออกไซด์ที่ถูกให้ความร้อน
สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์มีคุณสมบัติระงับเชื้อ ใช้เป็นตัวออกซิไดซ์ในการฟอกขาวและเป็นส่วนผสมในดอกไม้ไฟ โดยจะให้สีแดงสด
เนินพระวิหาร
เนินพระวิหาร (, ) หรือที่ในภาษาอาหรับเรียกว่า อัลฮะเราะมุชชะรีฟ () เป็นเนินเขาในเขตเมืองเก่าของเยรูซาเลมอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อายุกว่าพันปีของสามศาสนาคือ ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 740 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์บนเนินเขาแห่งนี้ได้แก่ มัสยิดอัลอักซอ, โดมทองแห่งเยรูซาเลมตลอดจนหอสูงทั้งสี่ มีประตูอยู่ 11 ประตูเพื่อเข้าไปภายในอาณาเขตแห่งนี้ โดยสิบประตูสงวนไว้สำหรับชาวมุสลิม และอีกหนึ่งประตูสำหรับผู้ไม่ใช่มุสลิม
คัมภีร์ไบเบิลระบุว่า วิหารของพวกยิวตั้งอยู่บนเนินพระวิหาร และพงศาวดารของยิวก็ได้ระบุว่าพระ วิหารแรกถูกสร้างขึ้นในสมัยของกษัตริย์ซาโลมอนเมื่อ 957 ปีก่อนคริสตกาล และถูกทำลายลงโดยบาบิโลเนียเมื่อ 586 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนพระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นในสมัยของเศรุบบาเบลเมื่อ 516 ปีก่อนคริสตกาล และถูกพวกโรมันทำลายลงในปีค.ศ. 70 ตามคติของพวกยิวแล้ว พระวิหารที่สามซึ่งจะเป็นหลังสุดท้าย จะถูกสร้างขึ้นจากซากของพระวิหารที่สองบนเนินเขาแห่งนี้แต่ก็ยังไม่ได้สร้างจนถึงปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนายูดาห์ แม้ว่าในศาสนาอิสลามนิกายซุนนีจะถือว่าเนินเขาแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดเป็นลำดับสาม โดยเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มุฮัมมัดถูกรับขึ้นสู่สวรรค์ไปพบอัลลอฮ์
ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ยังคงเป็นที่แก่งแย่งกันระหว่างศาสนายูดาห์กับอิสลาม ฝ่ายอิสราเอลได้เข้าควบคุมเนินเขาแห่งนี้ตั้งแต่ปีค.ศ. 1967 โดยที่ทั้งรัฐบาลอิสราเอลและองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ต่างอ้างสิทธิเหนือเนินเขาแห่งนี้ ข้อพิพาทดังกล่าวยังคงเป็นประเด็นการเผชิญหน้าที่สำคัญในความขัดแย้งอาหรับ-อิสราเอล
ปฏิบัติการซิทาเดล
ปฏิบัติการซิทาเดล()เป็นปฏิบัติการการรุกของเยอรมันที่ต่อกรกับกองทัพโซเวียตในส่วนที่ยืดออกของคูสค์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองบนแนวรบด้านตะวันออก เป็นการริเริ่มของยุทธการที่คูสค์ ด้วยความตั้งใจของปฏิบัติการการป้องกันที่โซเวียตได้นำไปใช้เพื่อต่อต้านการรุกของเยอรมันที่เรียกว่า ปฏิบัติการป้องกันทางยุทธศาสตร์คูสค์ การรุกของเยอรมันได้ถูกตีโต้กลับด้วยปฏิบัติการ Polkovodets Rumyantsev () และปฏิบัติการคูตูซอฟ() สำหรับเยอรมัน การรบครั้งนี้เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะสามารถเปิดฉากบนแนวรบด้านตะวันออก เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรบุกเข้ายึดครองที่เกาะซิซิลีได้เริ่มต้นขึ้น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ถูกบังคับให้หันเหการฝึกกองกำลังทหารในฝรั่งเศสเพื่อเผชิญหน้าการคุกคามของฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แทนที่จะใช้เป็นยุทธศาสตร์ในการสำรองกองกำลังสำหรับแนวรบด้านตะวันออก เยอรมันได้สูญเสียกำลังพลและรถถังอย่างกว้างขวางได้ทำให้เกิดความมั่นใจของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตที่ได้รับชัยชนะนั้นได้มีความสุขกับการริเริ่มทางยุทธศาสตร์สำหรับช่วงที่เหลือของสงคราม
เยอรมันได้คาดหวังว่าจะลดศักยภาพของการรุกฝ่ายโซเวียตลงสำหรับช่วงฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1943 โดยการตัดกองกำลังไปจำนวนมากที่พวกเขาได้คาดการณ์ว่าจะอยู่ในส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ ส่วนที่ยื่นออกของคูสค์หรือตอกลิ่ม มีระยะทาง 250 กิโลเมตร(160ไมล์) จากทางเหนือไปถึงทางใต้และ 160 กิโลเมตรจากทางตะวันออกไปยังทางตะวันตก แผนการณ์ที่คลอบคลุมโดยก้ามปูคู่ที่ได้ผ่านทางปีกทางเหนือและทางใต้ของส่วนที่ยื่นออก ฮิตเลอร์ได้เชื่อว่าชัยชนะที่แห่งนี้จะทำให้ยืนยันถึงความแข็งแกร่งของเยอรมันและแก้ไขศักดิ์ศรีของเขากับพันธมิตรของเขา, ที่กำลังพิจารณาในการถอนตัวออกสงคราม ด้วยความคาดหวังว่าเชลยชาวโซเวียตจำนวนมากที่ถูกจับกุมมาได้จะถูกใช้เป็นแรงงานทาสในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ของเยอรมัน
รัฐบาลโซเวียตได้ทราบถึงเจตนารมณ์ของเยอรมัน โดยส่วนหนึ่งของหน่วยสืบราชการลับของอังกฤษและ Tunny intercepts ได้รู้ล่วงหน้าว่าการโจมตีจะตกอยู่ที่คอของส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ โซเวียตได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึกที่ถูกออกแบบมาเพื่อหยุดยั้งหัวหอกยานเกราะเยอรมัน เยอรมันได้มีความล่าช้าของการรุก ในขณะที่พวกเขาได้พยายามที่จะเพิ่มเติมกองกำลังและรอสำหรับอาวุธใหม่ ส่วนใหญ่เป็นรถถังใหม่คือ รถถังแพนเธอร์ แต่ยังมีจำนวนมากของรถถังหนักไทเกอร์ นี่เป็นเวลาของกองทัพแดงที่ได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึก การเตรียมความพร้อมในการป้องกันรวมทั้งเขตทุ่นระเบิด ป้อมปราการ โซนการยิงปืนใหญ่ และจุดการต่อต้านรถถังที่แข็งแกร่งซึ่งได้ขยายออกไปประมาณ 300 กิโลเมตร(190 ไมล์)ในเชิงลึก การเคลื่อนไหวของโซเวียตที่ก่อตัวได้ย้ายออกจากส่วนที่ยืดและกองกำลังสำรองขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นสำหรับยุทธศาสตร์การรุกโจมตีโต้กลับ
พระเจ้านรปติแห่งแปร
พระเจ้านรปติแห่งแปร (, ; สวรรคต 1539) หรือในนวนิยาย ผู้ชนะสิบทิศ ถอดเสียงเป็น พระเจ้านรบดี กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่ง อาณาจักรแปร ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1532 ถึง 1539 หลังจากที่พระราชบิดาคือ พระเจ้าบาเยงทเว กษัตริย์องค์ที่ 2 ถูกควบคุมตัวไปอยู่ รัฐฉาน เนื่องจากพ่ายแพ้สงคราม ต่อมาเมื่อผู้นำของรัฐฉานคือเจ้าฟ้าซะโหล่นถูกสังหาร พระเจ้าบาเยงทเวจึงได้หนีกลับมายังแปรเพื่อปกครองแผ่นดินอีกครั้ง แต่พระเจ้านรปติได้ปิดประตูเมืองทำให้พระเจ้าบาเยงทเวต้องรอนแรมกระทั่งสวรรคตในป่าเมื่อ ค.ศ. 1533
พระเจ้านรปติทำให้อาณาจักรแปรต้องกลับไปเป็นเมืองประเทศราชของ อาณาจักรอังวะ อีกครั้งเนื่องจากพระองค์มิได้ขยายอาณาเขตไปไกลกว่าเขตเมืองแปร ต่อมาพระองค์ได้เข้าไปมีส่วนร่วมใน สงครามตองอู—หงสาวดี เนื่องจากพระองค์เป็นพันธมิตรกับ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์มอญแห่ง อาณาจักรหงสาวดี เพราะพระองค์ได้อภิเษกกับพระเชษฐภคินีของพระเจ้าสการะวุตพี และพระองค์ยังได้ให้ความช่วยเหลือกองทัพของพระเจ้าสการะวุตพีที่หนีมาจากหงสาวดีในช่วง ค.ศ. 1538 – 39 ต่อมาพระเจ้านรปติได้ขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอังวะให้มาช่วยโจมตีกองทัพตองอูที่กำลังล้อมเมืองแปรจนได้ชัยชนะแต่ได้ปฏิเสธที่จะตามไปตีกองทัพตองอูที่กำลังล่าถอย
พระเจ้านรปติได้เป็นพันธมิตรกับ อาณาจักรมเยาะอู แห่ง อาระกัน โดยส่งพระขนิษฐาและพระมเหสี (พระเชษฐภคินีของพระเจ้าสการะวุตพี) ไปยัง พระเจ้ามีนบิน แห่งอาระกัน (หลังจากพระเจ้าสการะวุตพีสวรรคตไม่นาน) และพระเจ้านรปติก็สวรรคตหลังจากนั้นไม่นานเช่นกัน โดยมีพระอนุชาต่างพระมารดาของพระเจ้านรปติขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น พระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา (, ; รู้จักกันในนาม စွာစောကဲ, มิงจีสวาซอเก หรือ มังกะยอชวาซอเก; 1330–1400) กษัตริย์องค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรอังวะ ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1367 ถึง 1400 หลังจากการสวรรคตอย่างกระทันหันด้วย โรคฝีดาษ ของ พระเจ้าตะโดมินพญา ปฐมกษัตริย์แห่งอังวะระหว่างทำสงครามบุกลงใต้เพื่อขยายดินแดนโดยพระปณิธานที่สำคัญของพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาคือการรวบรวมแผ่นดินและสถาปนา อาณาจักรพุกาม ที่ล่มสลายไปเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1280 ขึ้นมาอีกครั้งตามที่พระเจ้าตะโดมินพญาได้ตั้งพระทัยเอาไว้
นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นผู้ก่อให้เกิดสงครามครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของชาวพม่าและชาวมอญคือ สงครามสี่สิบปี เมื่อ ค.ศ. 1384 โดยเป็นการปะทะกันระหว่างอาณาจักรอังวะของชาวพม่า และ อาณาจักรหงสาวดี ของชาวมอญที่นำโดยกษัตริย์หนุ่มอย่าง พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งอาณาจักรหงสาวดี หลังจากความพ่ายแพ้ถึง 3 ครั้งของกองทัพอังวะพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาจึงตัดสินพระทัย พักรบ กับหงสาวดีเมื่อ ค.ศ. 1391
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาสวรรคตเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1400 ขณะพระชนมายุได้ 70 พรรษา โดยองค์รัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ
พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ
พระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะ (, or ; 22 ธันวาคม 1368 – ประมาณ 25 พฤศจิกายน 1400) กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่ง อาณาจักรอังวะ ครองสิริราชสมบัติได้เพียง 7 เดือนใน ค.ศ. 1400 ก่อนหน้านี้พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ช่วง ค.ศ. 1385 ถึง 1400 ระหว่างรัชสมัยของพระราชบิดา พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นแม่ทัพในสงคราม 3 ครั้งแรกกับ อาณาจักรหงสาวดี ช่วง สงครามสี่สิบปี
พระเจ้าตราพระยาถูกปลงพระชนม์โดยราชครูของพระองค์คือ สีหบดีแห่งตะโกง ซึ่งพยายามจะยึดราชบัลลังก์แต่ถูกต่อต้านและถูกนำไปสำเร็จโทษ ราชบัลลังก์จึงตกเป็นของพระอนุชาพระองค์หนึ่งของพระเจ้าตราพระยา ซึ่งได้ครองราชย์ต่อมาเป็น พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง
พระเจ้าตราพระยาถูกจดจำในฐานะ นัตมินตารา ซึ่งเป็นหนึ่งในนัตหลวงของชาวพม่า
จอห์น แลงดอน ดาวน์
จอห์น แลงดอน เฮย์ดอน ดาวน์ () (18 กันยายน 1828 - 7 ตุลาคม 1896) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้บรรยายลักษณะของกลุ่มอาการดาวน์เอาไว้เป็นคนแรกเมื่อ ค.ศ. 1862
อองฮู
อองฮู ( , ? – พ.ศ. 765) ชื่อรอง กัวฉาน () ขุนนางแห่ง จ๊กก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก
อองฮูถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 765 เนื่องจากถูกสังหารโดยกองทัพง่อก๊กภายหลังจาก ยุทธการที่อิเหลง
เศรุบบาเบล
เศรุบบาเบล () หรือ เชชบัสซาร์ คือชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิวซึ่งถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นบุตรของเชอัลทิเอล เขาเป็นผู้ว่าราชการมณฑลเยหุตเมดินทาของจักรวรรดิอะคีเมนิด หรือก็คือพื้นที่ส่วนที่เป็นอาณาจักรยูดาห์ในอดีตแต่มีพื้นที่เล็กกว่า ในปีแรกของรัชสมัยพระเจ้าไซรัสแห่งเปอร์เซีย พระองค์ทรงอนุญาตให้พวกยิวซึ่งถูกกวาดต้อนเป็นเชลยในบาบิโลนกลับไปยังแผ่นดินของตน เศรุบบาเบลได้เป็นผู้นำของพวกยิวคณะแรกจำนวน 42,360 คนเดินทางกลับมาอิสราเอล เศรุบบาเบลยังมีส่วนสำคัญในการสร้างพระวิหารที่สองขึ้นที่เนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเลม ตามที่พระยาเวห์
อาบัดโดน
คำว่า อาบัดโดน () ในภาษาฮีบรูนั้น เทียบได้กับคำว่า อปอลลิโยน () ในภาษากรีก ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิลในฐานะทูตสวรรค์และผู้ทำลายล้าง โดยในคัมภีร์ฮีบรูนั้น "อาบัดโดน" สื่อถึงก้นบึ้งแห่งบาดาล ซึ่งมักปรากฎคู่กับคำว่า "เชโอล" (שְׁאוֹל) ที่หมายถึงอาณาจักรแห่งความตาย ส่วนที่ปรากฎในหนังสือวิวรณ์ของภาคพันธสัญญาใหม่ ตอนเสียงแตรแห่งทูตสวรรค์ทั้งเจ็ด ทูตสวรรค์ผู้ถูกเรียกว่า "อาบัดโดน" ถูกระบุว่าเป็นพญาตั๊กแตนซึ่งรับบัญชาพระเจ้าในการเป่าแตรของทูตสวรรค์องค์ที่ห้า
X-เม็น อะพอคคาลิปส์
X-เม็น อะพอคคาลิปส์ () เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรอเมริกันของชุดภาพยนตร์เอ็กซ์เมน อำนวยการสร้าง, ร่วมเขียนและกำกับโดย ไบรอัน ซิงเกอร์ และเนื้อเรื่องตัวละครเอ็กซ์เมนในมาร์เวลคอมิกส์ เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 9 ของภาพยนตร์ชุด X-เม็น ออกฉายในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2016
นับตั้งแต่รุ่งอรุณแห่งอารยธรรม เขาถูกบูชาในฐานะพระผู้เป็นเจ้า อโพคาลิปส์ คือมนุษย์กลายพันธุ์คนแรกและทรงพลังที่สุดในจักรวาล X-Men ของมาร์เวล ผู้เป็นอมตะจากการรวบรวมพลังพิเศษของมนุษย์กลายพันธุ์รายอื่น แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นจากการหลับใหลนับพันปีแล้วพบว่าโลกไม่เป็นไปตามใจปรารถนา อโพคาลิปส์เริ่มมองหาลูกทีมผู้ทรงพลังรวมทั้ง แม็กนีโต้ ไมเคิล ฟาสเบนเดอร์ ในภารกิจล้างมลทินมนุษย์และจัดระเบียบโลกใหม่ภายใต้การปกครองของเขา และในเมื่อชะตากรรมของโลกกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ราเวน เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ ต้องร่วมมือกับ โปรเฟสเซอร์เอ็กซ์ เจมส์ แม็คอวอย นำทีมยอดมนุษย์ X-Men รุ่นใหม่ต่อกรกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และปกป้องมวลมนุษยชาติให้รอดพ้นจากการทำลายล้างอันใหญ่หลวง
X-เม็น อะพอคคาลิปส์ มีเค้าโครงมาจากหนังสือการ์ตูนคอมิคเรื่อง Age of Apocalypse ซึ่งตีพิมพ์อยู่ในช่วง 1995-1996 ภายใต้X-เม็น แฟรนไชส์ โดยมีเนื้อเรื่องเริ่มเมื่อ เดวิล ฮอลเลอร์หรือลีเจี้ยน มนุษย์ผู้มีพลังจิตย้อนเวลามายังอดีตเพื่อสังหารแมกนีโต้ แต่เขากลับพลาดท่าไปสังหารศาสตราจารย์เอ็กซ์พ่อของเขาแทนทำให้ไทมไลน์เวลาเสียหาย ทำให้สิบปีต่อมาอะพอคาลิปส์ได้เดินทางมายึดครองโลกและควบคุมทุกอย่างแทน
สมิงนครอินทร์
สมิงนครอินทร์ (, ; ? – ประมาณ มีนาคม 1413) หรือ ละกูนเอิน ตามพงศาวดารมอญขุนพลคนสำคัญของ พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1380 ถึง ค.ศ. 1413 โดยมีความสามารถในการคุมทั้งกองทัพบกและกองทัพทัพเรือต้านทานการรุกรานจาก อาณาจักรอังวะ ของชาวพม่าจากตอนเหนือ ในช่วง สงครามสี่สิบปี
สมิงนครอินทร์เริ่มมีชื่อเสียงจากการโจมตีและยึดเรือของกองทัพอังวะได้ในสงครามครั้งแรกหลังจากเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นนายพลและชื่อเสียงของเขายังเลื่องลือไปถึงกองทัพอังวะด้วยความเคารพในฐานะที่สมิงนครอินทร์บัญชาการรบด้วยความกล้าหาญและองอาจ
สมิงนครอินทร์ถึงแก่กรรมระหว่างบัญชาการรบเมื่อประมาณเดือนมีนาคม ค.ศ. 1413 ทางกองทัพอังวะภายใต้การบัญชาการของ พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง และองค์รัชทายาท มังรายกะยอชวา ได้ส่งศพของสมิงนครอินทร์กลับสู่ กรุงหงสาวดี โดยล่องลงมาตามแม่น้ำอิระวดีอย่างสมเกียรติ
สมิงทอพุทธกิตติ
สมิงทอพุทธกิตติ ( "สะเมงทอโบ้วด๊ะเกติ๊") เป็นพระเจ้าหงสาวดีระหว่าง ค.ศ. 1740 ถึง 1747 พระองค์รวบรวมชาวมอญโค่นล้มราชวงศ์ตองอู ที่ปกครองพม่าตอนล่างได้สำเร็จ และได้รับการเลือกจากชาวมอญให้ขึ้นเป็นกษัตริย์
สมิงทอพุทธกิตติ เคยผนวชเป็นพระภิกษุศึกษาไตรเพทและพยากรณ์จนแตกฉานแล้วสึกออกมารับราชการ มองซวยเยนะระทาเจ้าเมืองหงสาวดีตั้งให้เป็นสมิงทอ ภายหลังธอระแซงมูขุนนางเชื้อสายไทใหญ่ได้จับเจ้าเมืองหงสาวดีฆ่าเสีย แล้วถวายราชสมบัติแก่สมิงทอซึ่งเฉลิมพระนามเป็นพระเจ้าทอพุทธเกษี (อักษรพม่าสะกดว่าพุทธกิตติ) ส่วนธอระแซงมูได้รับแต่งตั้งเป็นพญาทะละ ใน "คำให้การขุนหลวงหาวัด" ระบุว่า สมิงทอมีพระมเหสีสองพระองค์ คือนางเทพลิลาบุตรี ธิดาเจ้าเมืองเชียงใหม่เป็นมเหสีฝ่ายซ้าย และนางพังพูเป็นมเหสีฝ่ายขวา ส่วน "คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม" ว่า มเหสีฝ่ายซ้ายชื่อนางเทพลิลา ธิดาขององค์จันทร์เจ้าเมืองเชียงใหม่ ส่วนมเหสีฝ่ายขวาชื่อนางคุ้ง ธิดากรมช้าง
สมิงปรับตัวให้เข้ากับชีวิตของพระมหากษัตริย์ได้ยาก และเนื่องด้วยพระองค์มีเชื้อสายพม่าจึงมักไม่เต็มใจที่จะรับผิดชอบการปกครองหรือเป็นผู้บัญชาการกองทัพ และมักไม่อยู่ในเมืองหลวง ส่วนใหญ่การปกครองจะให้อยู่ในการดูแลของพญาทะละ
ต่อมาสมิงทอถูกพญาทะละยึดราชสมบัติ เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1747 พระองค์จึงเดินทางไปยังแคว้นเชียงใหม่ และหนีเข้ามาในเขตอาณาจักรอยุธยา สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศจึงให้รับตัวมาอยู่กรุงศรีอยุธยา แต่เมื่อสมิงทอเริ่มมีพวกมากขึ้นก็ทรงไม่ไว้พระทัยจึงให้จำคุกไว้ จนกระทั่งพญาทะละส่งพระราชสาส์นมาขอให้ส่งตัวสมิงทอกับพรรคพวกกลับกรุงหงสาวดี แต่พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงเห็นว่าสมิงทอหนีตายมาพึ่งพระบารมี ไม่ควรส่งกลับไปตาย แต่เพื่อรักษาพระราชไมตรีจึงให้เนรเทศลงสำเภาไปปล่อยที่เมืองกวางตุ้ง ภายหลังพระองค์ได้เดินทางกลับเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง พระเจ้าเชียงใหม่องค์จันทร์โปรดให้สมิงทอประทับอยู่กับพระราชธิดาดังเดิม แต่ไม่อนุญาตให้ยกทัพไปตีเมืองมอญอีก ภายหลังสมิงทอได้ลาพระเจ้าเชียงใหม่ไปเข้ารับราชการเป็นขุนนางมอญในกรุงศรีอยุธยา ส่วนพระราชธิดาได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้าในราชวงศ์บ้านพลูหลวง มีบุตรีทรงพระนามว่าหม่อมทองคำ
แตรทั้งเจ็ด
แตรทั้งเจ็ด () ตามที่ได้ระบุไว้ในหนังสือวิวรณ์ของภาคพันธสัญญาใหม่นั้น เป็นแตรที่พระเจ้าทรงมอบแก่ทูตสวรรค์หน้าพระพักตร์จำนวนเจ็ดองค์ ซึ่งเป็นเหตุการณ์สืบเนื่องหลังจากการทำลายตราประทับดวงที่เจ็ด การเป่าแตรแต่ละครั้งนำมาซึ่งความวิบัติแก่ผืนแผ่นดินโลก เหตุการณ์สืบเนื่องจากเสียงแตรทั้งเจ็ดนี้ คือขันทั้งเจ็ดแห่งพระพิโรธ
เฮอร์แปงไจนา
เฮอร์แปงไจนา () เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่งทำให้ผู้ป่วยมีแผลในปาก แผลเหล่านี้เกิดจากการติดเชื้อไวรัสในกลุ่มไวรัสคอกซากีและมีอาการเจ็บ ส่วนใหญ่มักเกิดจากคอกซากีไวรัสชนิดเอ (บางครั้งถูกเรียกว่า ไวรัสเฮอร์แปงไจนา เนื่องจากทำให้เกิดโรคนี้เป็นสำคัญ) เชื้ออื่นที่อาจเป็นสาเหตุได้เช่น คอกซากีไวรัสชนิดบี และเอโคไวรัส เป็นต้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเด็ก บางครั้งอาจพบในวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ก็ได้
ส่วนใหญ่หายได้เองภายใน 1 สัปดาห์ การรักษาจึงมีเพียงการบรรเทาอาการ ไม่มียาฆ่าเชื้อที่จำเพาะต่อเชื้อก่อโรคในโรคนี้
โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส
โรคติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส () หรือ โมโน เป็นโรคติดเชื้อชนิดหนึ่ง เกิดจากการติดเชื้อไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยเด็ก ซึ่งมักมีอาการไม่รุนแรง หากผู้ป่วยเป็นวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ตอนต้น มักมีอาการไข้ เจ็บคอ ต่อมน้ำเหลืองที่คอโต และอ่อนเพลีย อาการมักดีขึ้นภายใน 2-4 สัปดาห์ แต่อาจอ่อนเพลียต่อได้หลายเดือน บางรายมีตับโตหรือม้ามโตร่วมด้วย อาจพบการฉีดขาดของม้ามได้ แต่พบน้อย ไม่ถึง 1%
เชื้อทีเป็นสาเหตุหลักของโรคนี้คือเชื้อไวรัสเอ็ปสไตน์-บาร์หรืออีบีวี มีอีกชื่อว่าไวรัสเฮอร์ปีส์ในมนุษย์ ชนิดที่ 4 ซึ่งอยู่ในแฟมิลีไวรัสเฮอร์ปีส์ นอกจากนี้ยังมีเชื้ออื่นอีกแต่พบไม่บ่อย ส่วนใหญ่ติดต่อผ่านทางน้ำลาย ช่องทางอื่นที่พบได้น้อยคือทางน้ำอสุจิและทางเลือด ผู้ป่วยอาจติดเชื้อผ่านการสัมผัสวัตถุที่ปนเปื้อน เช่น แก้วน้ำ แปรงสีฟัน ผู้ติดเชื้อสามารถแพร่เชื้อได้ตั้งแต่ 1 สัปดาห์ ก่อนเริ่มแสดงอาการ การวินิจฉัยทำได้โดยดูจากอาการเป็นหลัก บางครั้งอาจจำเป็นต้องตรวจยืนยันโดยการตรวจหาแอนติบอดีในเลือด ผลการตรวจนับเม็ดเลือดมักพบว่ามีเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟซัยต์สูงกว่าปกติ โดยเป็นลิมโฟซัยต์แบบผิดปกติ (atypical) มากกว่า 10% ในสมัยก่อนเคยมีชุดตรวจสำเร็จรูปเช่น monospot แต่ปัจจุบันไม่แนะนำให้ใช้แล้ว เนื่องจากมีความแม่นยำต่ำ
ยังไม่มีวัคซีนที่ใช้ป้องกันเชื้อนี้ การป้องกันโรคยังคงเน้นไปที่การงดใช้สิ่งของส่วนตัวร่วมกัน และงดจูบกับผู้ป่วย ผู้ป่วยมักมีอาการดีขึ้นได้เอง การรักษาเป็นการบรรเทาอาการและการรักษาประคับประคองโดยทั่วไป ได้แก่ การดื่มน้ำ พักผ่อนให้เพียงพอ ใช้ยาแก้ปวดลดไข้เพื่อบรรเทาอาการไข้และอาการปวด เช่น พาราเซตามอล หรือไอบูโปรเฟน
ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นวัยรุ่นถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้นอายุประมาณ 15-24 ปี ส่วนในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาผู้ป่วยส่วนใหญ่จะเป็นเด็กเล็ก ซึ่งมักมีอาการไม่รุนแรง หากพิจารณาเฉพาะกลุ่มผู้ป่วยอายุ 16-20 ปี ที่มีอาการเจ็บคอ จะพบว่ามีสาเหตุจากโรคนี้ราว 8% ในสหรัฐอเมริกาพบผู้ป่วยโรคนี้ประมาณ 45 ต่อประชากรแสนคน คนทั่วไปราว 95% จะเคยมีการติดเชื้ออีบีวีมาก่อน โรคนี้พบได้ตลอดปี ได้รับการบรรยายรายละเอียดของโรคเป็นครั้งแรกเมื่อช่วงปี ค.ศ. 1920s และเป็นที่รู้จักในหมู่คนทั่วไปว่า "โรคจูบ" จากการที่สามารถติดต่อได้ผ่านการสัมผัสน้ำลาย
ยุซรี ซูสารอ
ยุซรี ซูสารอ (เกิด 20 ธันวาคม พ.ศ. 2522) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 1 สมัย
ยุซรี ซูสารอ เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เป็นบุตรของนายอนุมัติ ซูสารอ กับนางเบญจวรรณ ซูสารอ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก กศน.
ยุซรี เคยดำรงตำแหน่งเป็นกำนันตำบลควน ในช่วงปี พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2550 ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน และได้รับเลือกตั้งเพียงครั้งเดียว
ยุซรี ซูสารอ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
ต่อมน้ำเหลืองโต
โรคปุ่มน้ำเหลือง () โรคต่อม () เป็นโรคอย่างหนึ่งของต่อมน้ำเหลือง ทำให้มีความผิดปกติไปของขนาด จำนวน หรือความแข็งของต่อม ซึ่งส่วนใหญ่จะทำให้ต่อมมีขนาดโตขึ้นด้วย จึงนิยมเรียกว่า ต่อมน้ำเหลืองโต สาเหตุที่พบบ่อยคือเกิดจากการอักเสบ เรียกว่า ต่อมน้ำเหลืองอักเสบ () ในทางการแพทย์แล้ว มักไม่นิยมให้ความสำคัญกับการพยายามแยกแยะว่าโรคของต่อมน้ำเหลืองนี้เป็นต่อมน้ำเหลืองโตหรือเป็นต่อมน้ำเหลืองอักเสบ บางครั้งจึงถูกถือว่าเป็นคำที่มีความหมายเดียวกัน
ต่อมน้ำเหลืองโตเป็นอาการแสดงที่พบได้บ่อย และไม่มีความจำเพาะต่อโรคใดๆ เป็นพิเศษ สาเหตุที่พบบ่อยคือการติดเชื้อ (ซึ่งเป็นได้ตั้งแต่การติดเชื้อเล็กน้อย เช่น หวัด ไปจนถึงการติดเชื้อรุนแรง เช่น เอชไอวี) โรคภูมิต้านตนเอง และมะเร็ง นอกจากนี้ยังอาจไม่มีสาเหตุ และหายเองได้
มัสยิดอัลอักศอ
มัสยิดอัลอักศอ (, ) เป็นมัสยิดซึ่งตั้งอยู่บนเนินพระวิหารในเขตเมืองเก่าของกรุงเยรูซาเลม ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดลำดับสามของศาสนาอิสลาม ซึ่งในอดีตนั้น อาณาบริเวณนี้ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นโดมเงินหรือโดมทอง, หอสุเหร่าทั้งสี่, ประตูทั้งสิบเจ็ด ล้วนถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของมัสยิดอัลอักศอ แต่ในปัจจุบันได้มีการเรียกส่วนต่าง ๆ แยกออกจากกัน มัสยิดอัลอักศอจึงหมายถึงเฉพาะอาคารมัสยิดที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของโดมทองแห่งเยรูซาเลม ในขณะที่อาณาบริเวณทั้งหมดมีชื่อเรียกว่า "อัลฮะเราะมุชชะรีฟ" ชาวมุสลิมเชื่อว่าองค์อัลลอฮ์ได้พามุฮัมมัดเดินทางข้ามจากสุเหร่าศักดิ์สิทธิ์ในนครมักกะฮ์มายังอัลอักศอ (เรียกเหตุการณ์นี้ว่า "อิสรออ์") และมุฮัมมัดถูกรับขึ้นสู่สวรรค์ไปพบอัลลอฮ์จากมัสยิดแห่งนี้ (เรียกเหตุการณ์นี้ว่า "เมียะอ์รอจญ์")
เดิมที มัสยิดแห่งนี้เป็นเพียงศาลาหลังเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นโดยอุมัร เคาะลีฟะฮ์คนที่สองของรอชิดีน ก่อนที่จะได้รับการสร้างใหม่และขยับขยายในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์จนแล้วเสร็จใน ค.ศ. 705 แต่แล้วก็ถูกทำลายลงอย่างยับเยินโดยแผ่นดินไหวในปีค.ศ. 746 แล้วจึงสร้างใหม่ขึ้นในสมัยราชวงศ์อับบาซียะฮ์จนแล้วเสร็จใน ค.ศ. 780 เหตุแผ่นดินไหวได้ทำลายมัสยิดนี้ลงอีกครั้งใน ค.ศ. 1033 ในสมัยของราชวงศ์ฟาติมียะห์ แต่ในอีกสองปีถัดมาก็ได้สร้างขึ้นใหม่เป็นอาคารหลังที่ตั้งอยู่ในปัจจุบัน เมื่อกรุงเยรูซาเลมถูกคริสเตียนยึดในสงครามครูเสดใน ค.ศ. 1099 มัสยิดแห่งนี้ถูกใช้เป็นพระราชวัง และโดมทองแห่งเยรูซาเลมถูกใช้เป็นโบสถ์คริสต์ ต่อมาเมื่อมุสลิมที่นำโดยเศาะลาฮุดดีนสามารถยึดเยรูซาเลมได้ใน ค.ศ. 1187 อาคารนี้จึงถูกใช้เป็นมัสยิดอีกครั้ง
ถล่มเจ้าระฆังทอง
ถล่มเจ้าระฆังทอง (อังกฤษ:Executioners From Shaolin) เป็นภาพยนตร์กังฟู ในปี ค.ศ. 1982 กำกับและนำแสดงโดย หลิว เจียเหลียง โดยมี เฉิน กวนไถ้, ลัว ลี่ และ หลิว เจียฮุย นำแสดง
กองทหารแมนจูภายใต้การนำทัพของนักพรตคิ้วขาวได้บุกเข้าทำลายวัดเส้าหลินและเข่นฆ่าลูกศิษย์วัดเส้าหลินล้มตายจำนวนมากหวังจะกำจัดวัดเส้าหลินออกจากยุทธจักรแต่มีผู้ที่หนีรอดมาได้และได้พยายามเสาะหา วิชาหมัดมวยเพื่อทำการแก้แค้นให้แก่เพื่อนร่วมสำนักแต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับนักพรตคิ้วขาวได้จนในที่สุดจึงพัฒนาวิชาหมัดพยัคฆ์และมวยนกกระเรียนเพื่อทำการแก้แค้นต่อไป
เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า
เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า (อังกฤษ: The Investiture Of The Gods) เป็นละครโทรทัศน์กำลังภายในแบบแฟนตาซี ที่ออกอากาศในปี ค.ศ. 2014 กำกับโดย หวัง เหว่ยถิง, จาง เจียนมู่ และเวอร์นีย์หยางโดยเนื้อเรื่องอิงมาจากวรรณกรรมเรื่อง ห้องสิน นำแสดงโดย เฉิน เจี้ยนเฟิง, จาง ซินอวี่, วู่ล่า เจียง, จอห์นนี่ จาง
จากตำนานความเชื่อเรื่องการสร้างโลกของจีน ผานกู่ ยักษ์ตนหนึ่งใช้อิทธิฤทธิ์เหยียดกายค้ำระหว่างฟ้ากับดินและขว้างขวานเบิกฟ้าโดยปลุกเสกให้เป็น ภูเขาปู้โจว เพื่อแยกค้ำจุน ฟ้า กับ ดิน ไม่ให้กลับมารวมกันอีก ขณะเดียวกัน เทพอัคคี กับ เทพวารี ได้ต่อสู้ประลองยุทธ์จนชน ภูเขาปู้โจว ถล่มลงมาส่งผลให้ฟากฟ้าแตกเป็นรูโพรง เจ้าแม่หนี่วา ต้องการช่วยเหลือโลกมนุษย์ให้พ้นภัยพิบัติ จึงเนรมิตศิลาห้าสีเพื่ออุดรอยรั่วบนฟากฟ้า แต่ด้วยเหตุบังเอิญได้มีเศษศิลาห้าสีพลัดตกหล่นลงมาบนโลกมนุษย์ เรื่องราวทั้งหมดจึงเริ่มต้นขึ้น
กนกลายโบตั๋น
กนกลายโบตั๋น เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนว ดราม่า , พีเรียด สร้างจากบทประพันธ์โดย ศรีฟ้า ลดาวัลย์ ครั้งโดยครั้งแรก ถูกนำมาสร้างเป็นละคร ในปี พ.ศ. 2533 โดยผู้จัดของ สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ผู้ลิขสิทธิ์นวนิยายในนามส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับสถานีช่อง 7 แต่อย่างใด โดยทาง สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ออกทุนว่าจ้างทีมผลิต ดาราวิดีโอ เขียนบทโทรทัศน์โดย ศัลยา กำกับการแสดงโดย มานพ สัมมาบัติ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 นำแสดงโดย นพพล โกมารชุน , ปรียานุช ปานประดับ , ดวงดาว จารุจินดา , สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์ , พิราวรรณ ประสพศาสตร์ โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกวันศุกร์ที่ 7 ธันวาคม  พ.ศ. 2533 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534
กิ่งไผ่
กิ่งไผ่ เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนว ชีวิต, พีเรียด สร้างจากบทประพันธ์โดย สีฟ้า ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์แล้วอีก 1 ครั้งโดยครั้งแรก ถูกนำมาสร้างเป็นละคร ในปี พ.ศ. 2526 ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยค่าย ดาราวิดีโอ เขียนบทโทรทัศน์โดย กำกับการแสดงโดย นำแสดงโดย เมธี บันเทิง , สุประวัติ ปัทมสูต โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกวันพุธที่ 21 ธันวาคม พ.ศ.2526 - 21 มีนาคม พ.ศ.2527 และครังที่ 2 ในปี พ.ศ. 2541 ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยค่าย ดาราวิดีโอ เขียนบทโทรทัศน์โดย ลุลินารถ กำกับการแสดงโดย จรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย สวิช เพชรวิเศษศิริ , วรนุช วงษ์สวรรค์ , ลิขิต เอกมงคล , สุวัจนี ไชยมุสิก โดยเริ่มออกอากาศตอนแรกวันจันทร์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2541 - 7 เมษายน พ.ศ. 2541
1.http://70-90memory.blogspot.com/2016/11/1998.html
กุลวุฒิ วิทิตศานต์
กุลวุฒิ วิทิตศานต์ ชื่อเล่น วิว (เกิด 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักกีฬาแบดมินตันชายชาวไทย แชมป์เยาวชนโลกคนในปัจจุบัน และมือวางอันดับหนึ่งของโลกในประเภทชายเดี่ยว ปัจจุบันสังกัดสโมสรโรงเรียนแบดมินตันบ้านทองหยอด
กุลวุฒิ วิทิตศานต์ เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 เป็นบุตรของณัฐวัชร และนัฎกนก วิทิตศานต์ มีน้องสาว 1 คน คือ สรัลรักษ์ ซึ่งเป็นนักกีฬาแบดมินตันเช่นกัน กุลวุฒิศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนปิยะพงษ์วิทยา ปัจจุบันศึกษาต่อในแบบการศึกษานอกระบบโรงเรียน
กุลวุฒิ เริ่มต้นเล่นแบดมินตันเมื่ออายุ 7 ปี โดยเริ่มต้นด้วยการตามบิดา ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนแบดมินตันไปที่สนามแบดมินตัน ในระยะแรกนั้น กุลวุฒิเริ่มต้นตีแบดมินตันเพื่อความสนุกสนาน และเพื่อรักษาสุขภาพให้แข็งแรง ด้วยเป็นโรคภูมิแพ้อากาศ ในระยะต่อมาจึงเริ่มการฝึกซ้อมอย่างจริงจังเพื่อลงแข่งขันระดับยุวชน และเยาวชนภายในประเทศ ในสังกัดชมรมแบดมินตันเสนานิคม ภายใต้การดูแลของไตรรงค์ ลิ่มสกุล และเมตไตรย์ อมาตยกุล
ปี พ.ศ. 2552 กุลวุฒิลงแข่งขันในรุ่นอายุต่ำกว่า 9 ปี และเริ่มประสบความสำเร็จ ได้รับรางวัลชนะเลิศอย่างสม่ำเสมอ ตลอดช่วง 3-4 ปีถัดมา นับได้ว่าเป็นหนึ่งในนักกีฬารุ่นเยาวชนที่มีความโดดเด่น ประสบความสำเร็จอย่างสม่ำเสมอในรุ่นของตน
ปี พ.ศ. 2557 เมื่ออายุได้ 13 ปี กุลวุฒิย้ายเข้าสังกัดโรงเรียนแบดมินตันบ้านทองหยอด และได้รับโอกาสลงแข่งขันในระดับชาติและระดับนานาชาติ โดยในระดับชาตินั้น เขาลงแข่งขันรายการแบดมินตันเยาวชนชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทยเป็นครั้งแรก ในรุ่นอายุต่ำกว่า 14 ปีและได้รับรางวัลชนะเลิศ หลังจากนั้นกุลวุฒิได้รับรางวัลชนะเลิศในรายการเดียวกัน ในทุกปีการแข่งขัน คือ รุ่น 14 ปี ในปี พ.ศ. 2557 และ พ.ศ. 2558 รุ่น 16 ปีในปี พ.ศ. 2559 และรุ่นใหญ่ที่สุด อายุต่ำกว่า 19 ปี ในปี พ.ศ. 2560
สำหรับระดับนานาชาติ กุลวุฒิเข้าร่วมการแข่งขันรายการแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุต่ำกว่า 15 ปี เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2557 และได้รับรางวัลชนะเลิศ เช่นเดียวกับปี พ.ศ. 2559 และ 2560 ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศในรุ่นอายุต่ำกว่า 17 ปี
ในครึ่งปีหลังของปี พ.ศ. 2560 กุลวุฒิสามารถทำผลงานในระดับเยาวชนนานาชาติ อายุต่ำกว่า 19 ปีได้เป็นอย่างดี ได้รับรางวัลชนะเลิศในหลายรายการสำคัญ กระทั่งได้รางวัลชนะเลิศในรายการแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก ประเภทชายเดี่ยว ด้วยวัยเพียง 16 ปี 5 เดือน นับเป็นแชมป์เยาวชนโลก ประเภทชายเดี่ยว คนแรกของประเทศไทย
ในปี "พ.ศ. 2561" กุลวุฒิยังทำผลงานได้ดีต่อเนื่อง และคว้ารางวัลชนะเลิศในรายการแบดมินตันเยาวชนชิงแชมป์โลก ประเภทชายเดี่ยว ได้อีกครั้ง นับเป็นสมัยที่2 ติดต่อกัน
เขตลัมบักนางคากายัน
ลัมบักนางคากายัน (; ; อีโลคาโน: ; อีบานัก: ; อีตาวิส: ) หรือ เขตที่ 2 เป็นเขตการปกครองระดับบนสุดเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ประกอบด้วยจังหวัด 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตาเนส, จังหวัดคากายัน, จังหวัดอีซาเบลา, จังหวัดนูเวบาบิซคายา และจังหวัดคีรีโน และมีนคร 4 แห่ง ได้แก่ คาวายัน, อีลากัน, ซันเตียโก และตูเกกาเรา
พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในหุบเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ อยู่ระหว่างทิวเขาคอร์ดิลเยรา‎กับซีเยร์รามาเดร แม่น้ำสายสำคัญคือแม่น้ำคากายัน ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่สองของประเทศ ไหลจากทิวเขาคาราบัลโยทางทิศใต้ ไปสู่ช่องแคบลูซอนทางทิศเหนือ เขตนี้ยังครอบคลุมถึงหมู่เกาะบาบูยันและกลุ่มเกาะบาตาเนสทางทิศเหนืออีกด้วย
ลัมบักนางคากายันเป็นเขตที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศ รองจากเขตมีมาโรปา
เขตลัมบักนางคากายันประกอบไปด้วย 5 จังหวัด, 1 นครอิสระ, 3 นครองค์ประกอบ, 89 เทศบาล และ 2,311 บารังไกย์
"ชื่อในวงเล็บ" หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ