hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ดักลาส ซี-47 สกายเทรน
ดักลาส ซี-47 สกายเทรน () ซี-47 สกายเทรน เป็นรุ่นที่ได้รับการพัฒนามาจาก ดีซี-3 เป็นเครื่องบินที่ใช้งานทางทหาร และทำสถิติสร้างมากที่สุดลำหนึ่งของโลกกว่า 10,926 เครื่อง และเป็นเครื่องบินที่ใช้งานนานมากที่สุดเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดแบบหนึ่งของโลก เครื่องต้นแบบ ซี-47 บินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1935
โดยสาร อัตราผู้โดยสารสูงสุด 36 ที่นั่ง เจ้าหน้าที่ 3 นาย
ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์
ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์ () เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐ บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1963 และประจำกองทัพอากาศในวันที่23 เมษายน ค.ศ. 1965
ข้อมูลจำเพาะของ ซี-141
การประมวลผลแบบกลุ่ม
การประมวลผลแบบกลุ่ม () เป็นวิธีการประมวลผลที่ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลในแต่ละช่วงเวลาไว้ จนกว่าจะมีข้อมูลที่ประมวลผลจำนวนหนึ่ง จึงทำการประมวลผลพร้อมกัน หรืออาจรอจนกว่าครบตามเวลาที่กำหนด จึงทำการประมวลผลไม่ว่าจะมีจำนวนเท่าใดก็ตาม เช่น เวลาเข้าออกของพนักงานอาจจะพิมพ์เก็บไว้ทุกสัปดาห์ และนำมาประมวลผลเดือนละครั้งเท่านั้น และจะแก้ไขตัวหนังสือไว้ทุกสัปดาห์
อุทยานแห่งชาติแม่ปืม
อุทยานแห่งชาติแม่ปืม มีอาณาเขตไม่มากนัก แต่ป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรังที่ปกคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติก็เป็นจุดเด่นที่สร้างสีสันงดงามในยามหน้าแล้งที่ผืนป่าพากันเปลี่ยนสี อุทยานแห่งชาติมีพื้นที่ประกอบด้วย 2 ส่วน คือ ป่าดอยปุย และป่าแม่ปืม ป่าดอยปุยอยู่ในเขตอำเภอพานและอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย ป่าแม่ปืมอยู่ในพื้นที่อำเภอพานและอำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย และอำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา พื้นที่ประมาณ 222,500 ไร่ หรือ 356 ตารางกิโลเมตร (พื้นที่อยู่ในเขตจังหวัดเชียงราย ประมาณ 137,431 ไร่ หรือ 220 ตารางกิโลเมตร และอยู่ในเขตจังหวัดพะเยา ประมาณ 85,069 ไร่ หรือ 136 ตารางกิโลเมตร)
ภายในอุทยานฯ มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ คือ อ่างเก็บน้ำแม่ปืมเนื่องจากพื้นที่ป่าไม้ถูกทำลายลงไปเป็นอันมาก ทำให้เกิดปัญหาทรัพยากรป่าไม้ถูกทำลาย รัฐจึงมีนโยบายที่จะแก้ปัญหาดังกล่าว โดยการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ในรูปของป่าอนุรักษ์ที่มีความอุดมสมบูรณ์อยู่แล้วไว้ในลักษณะของอุทยานแห่งชาติ จังหวัดเชียงรายได้มีหนังสือ ที่ ชร 0009/17043 ลงวันที่ 20 มิถุนายน 2537 จัดส่งรายงานการสำรวจเบื้องต้นและขอให้กรมป่าไม้พิจารณาจัดตั้งพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ปืม ป่าแม่พุง ป่าห้วยต้นยาง และป่าห้วยแม่แก้ว ในท้องที่อำเภอพาน อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา พื้นที่ประมาณ 219,087 ไร่ เป็นอุทยานแห่งชาติ โดยที่ประชุมคณะอนุกรรมการป้องกันและปราบปรามการลักลอบทำลายทรัพยากรป่าไม้ จังหวัดเชียงราย ครั้งที่ 1/2537 เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2537 และครั้งที่ 2/2537 เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2537 ได้มีมติเห็นชอบในหลักการให้ดำเนินการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ สำนักอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติได้ตรวจสอบพิจารณารายงานการสำรวจเบื้องต้นพื้นที่ดังกล่าวโดยเจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันรักษาป่า สำนักงานป่าไม้จังหวัดเชียงรายแล้ว เห็นสมควรจัดตั้งพื้นที่ดังกล่าวเป็นอุทยานแห่งชาติตามที่จังหวัดเชียงรายเสนอ โดยเห็นควรให้ นายชวลิต โล่ห์คุณสมบัติ นักวิชาการป่าไม้ 5 อุทยานแห่งชาติเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี ไปดำเนินการสำรวจเพิ่มเติมและจัดตั้งพื้นที่ดังกล่าว เป็นอุทยานแห่งชาติ โดยให้ทำหน้าที่หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแห่งนี้ด้วย
อุทยานแห่งชาติแม่ปืมได้ดำเนินการสำรวจและจัดตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 มีพื้นที่อยู่ในจังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยา มีเนื้อที่ประมาณ 356 ตารางกิโลเมตร หรือ 222,500 ไร่ โดยมีพื้นที่ 2 ส่วน คือ 
ลักษณะภูมิอากาศของอุทยานแห่งชาติแม่ปืมเป็นแบบมรสุมเขตร้อน โดยได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงฤดูฝน และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาว อูณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 25 องศาเซลเซียส มีอุณหภูมิต่ำสุดในเดือนธันวาคม 9 - 12 องศาเซลเซียส ปกติฝนตกหนักในช่วงเดือนพฤษภาคม - ตุลาคม ปริมาณน้ำฝนที่วัดได้เฉลี่ยประมาณ 1,550 มิลลิเมตรต่อปี
ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติแม่ปืมประกอบด้วยป่าที่แตกต่างกันถึง 4 ประเภท คือ ป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง และป่าสนเขา มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ มะค่าโมง ชิงชัน เต็ง รัง เหียง พลวง สนสองใบ และไม้วงศ์ก่อ เป็นต้น
ด้วยความหลากหลายของพืชพรรณทำให้พบสัตว์ป่าประเภทนกอยู่เป็นจำนวนมากกว่า 40 ชนิด เช่น นกเขาเขียว นกเขาเขียวก้านตองท้องสีส้ม นกเปล้าธรรมดา นกหัวขวานใหญ่สีเทา นกปรอดเหลืองหัวจุก และเหยี่ยวดง นอกนั้นก็มีสัตว์ป่าอื่นๆ อีกมากมาย เช่น เก้ง หมูป่า เสือปลา กระจง กระเล็นปลายขนหูสั้น และกระรอก เป็นต้น
เว็บไซต์กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
เทือกเขาชิรากามิ
เทือกเขาชิรากามิ () เป็นเทือกเขาที่ทอดตัวอยู่ตามแนวแบ่งเขตจังหวัดอากิตะ และจังหวัดอาโอโมริ บริเวณเทือกเขามีพื้นที่ประมาณ 1,300 ตารางกิโลเมตร หรือ 812,500 ไร่ มียอดเขาที่สูงกว่า 1,000 เมตรเป็นจำนวนมาก ยอดที่สูงที่สุดคือ ยอดเขามูกาอิชิรากามิ มีความสูง 1,243 เมตร รอบ ๆ เทือกเขามีคนอาศัยอยู่มาเป็นเวลาช้านานแล้ว และมีความผูกพันอย่างแน่นแฟ้นกับผืนป่าบีชที่พวกเขาถือว่าเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์ ในปี พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) มีการวางแผนก่อสร้างถนนบริเวณเทือกเขา แต่เนื่องจากตามแผนนี้จะต้องตัดถนนผ่านใจกลางของเทือกเขา ทำให้ถูกคัดค้านจากกลุ่มผู้อนุรักษ์ธรรมชาติ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) ได้มีการค้นพบนกหัวขวานดำสายพันธุ์หายากในป่าบีช และได้ยกสถานะให้เป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติ งานด้านการอนุรักษ์จึงมีความสำคัญมากขึ้น และแผนการก่อสร้างถนนก็ถูกยกเลิกไปในที่สุดในปี พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989)
เทือกเขาชิรากามิได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 พร้อมกับเกาะยากุ ปราสาทฮิเมจิ และวัดโฮรีว เมื่อปี พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
Ҍ
Ҍ, ҍ "полумягкий знак, Semisoft sign" เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง มีใช้ในภาษากิลดินซามี
Ҋ
Short I with tail (Ҋ, ҋ) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง มีใช้ในภาษากิลดินซามี ใช้แทนเสียงเปิดเพดานแข็งอโฆษะ // บางครั้งก็ใช้อักษร Ј แทน
การยับยั้ง
การยับยั้ง () เป็นอำนาจฝ่ายเดียวที่จะห้ามการปฏิบัติราชการอย่างใด ๆ โดยเฉพาะการตรากฎหมาย อาจเป็นอำนาจสิทธิ์ขาด เช่น ในคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ สมาชิกประจำ คือ จีน ฝรั่งเศส รัสเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา มีอำนาจยับยั้งข้อมติใด ๆ ได้โดยสิ้นเชิง หรืออาจเป็นอำนาจจำกัด เช่น ในกระบวนการตรากฎหมายของสหรัฐอเมริกา เมื่อประธานาธิบดียับยั้งร่างกฎหมาย อย่างน้อยสองในสามของสมาชิกทั้งหมดแห่งสภาทั้งสองสามารถลงมติกลับการยับยั้งนั้นได้ อำนาจยับยั้งเป็นอำนาจที่จะห้าม ไม่ใช่ที่จะรับ เพื่อให้ผู้มีอำนาจนี้สามารถรักษาสถานะเดิม (status quo) ของสิ่งนั้น ๆ ได้
แนวคิดเรื่องการยับยั้งนี้มีขึ้นในกงสุลโรมัน (Roman consul) และทรีบูน (tribune) องค์กรทั้งสองสามารถระงับคำวินิจฉัยทางทหารหรือพลเรือนของกันและกันได้ และทรีบูนยังมีอำนาจฝ่ายเดียวที่จะระงับร่างกฎหมายที่วุฒิสภาโรมันอนุมัติแล้วด้วย
คำ "veto" ในภาษาอังกฤษมาจากภาษาละติน แปลว่า "ข้าสั่งห้าม" (I forbid)
คำตี่
คำตี่ ขำติ หรือ ชาวไทคำตี่ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไท-กะไดกลุ่มหนึ่งในอัสสัม และทางภาคเหนือของประเทศพม่า ในรัฐกะฉิ่น เมืองปูตาโอ แบ่งได้ เป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มไทคำตี่หลวง (ในประเทศพม่า) และ กลุ่มสิงคะลิงคำตี่ (ในประเทศอินเดีย)ชาวคำตี่ในไทยนั้นก็อพยพมาจากทางฝั่งพม่าเข้ามาทางฝั่งไทยและตั้งรกรากถิ่นฐานในเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน และที่ชาวคำตี่อพยพมาทางฝั่งไทยเนื่องจากสภาพทางการเมืองของพม่าที่ผันผวน
ภาษาคำตี่นั้นเป็นภาษาตระกูลไท-กะได และภาษาคำตี่นี้ใกล้เคียงกับคำเมือง และภาษาถิ่นอีสานมารวมกัน และภาษาคำตี่นั้นมีคำศัพท์เก่าที่ใช้อยู่ในชีวิตประจำวัน เช่นอวัยวะส่วนต่างๆ สัตว์เลี้ยง พืช และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆซึ่งส่วนใหญ่เป็นศัพท์ไทเก่า ภาษาคำตี่มีพยัญชนะ 17 รูป สระเดี่ยว 14 เสียง สระผสม 2 เสียง และมีเสียงวรรณยุกต์ 6 เสียง ปัจจุบันภาษาคำตี่ในอินเดียนั้นถูกทำลายไปมาก เนื่องจากอิทธิพลทางภาษา สภาวะการน่าเป็นห่วงเกี่ยวกับเรื่องภาษาจนชาวคำตี่ที่อาศัยอยู่ในอินเดีย (ประชากร 24,000 คน) ส่วนใหญ่จะพูดภาษาอดิ 12,000 คน ขณะที่มีคนพูดภาษาคำตี่เพียง 8,700 คน และภาษาอัสสัมอีก 50 คน และส่วนใหญ่คนที่อ่านภาษาคำตี่ได้ก็มีน้อย แต่ยังมีคนพูดได้ แต่ส่วนชาวคำตี่ที่พม่า (ประชากร 72,000 คน) กลับตรงกันข้าม เพราะประชากรส่วนใหญ่ยังพูดภาษาคำตี่ได้ แต่บางท้องที่ได้หันไปพูดภาษาพม่า และภาษาจิงผ่อ
ชาวคำตี่ส่วนใหญ่จะเป็นพุทธศาสนิกชนนับถือศาสนาพุทธ และถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ทุกบ้านจะมีห้องพระทุกเช้าและเย็นจะมีการสวดมนต์ ซึ่งชาวคำตี่จะเรียกว่า "ไปพระ" เกือบทุกหมู่บ้านของชาวคำตี่จะมีวัด หรือ จอง มีศาลาปฏิบัติธรรมมีกุฏิที่พักสำหรับพระสงฆ์ สามเณร และแม่ชี ชาวคำตี่จะเรียกพระว่า "เจ้ามูล" เรียกเณรว่า "เจ้าซ่าง" และเรียกแม่ชีว่า "แม่ย่าชี" ชาวคำตี่นิยมนำบุตรหลานบวชเรียนตั้งแต่อายุ 9 ขวบ เพื่อศึกษาคัมภีร์ทางพุทธศาสนาในแตกฉาน สามารถอ่านเทศน์ หรือสวดเป็นภาษาบาลีได้ ด้วยถือว่าวัดเป็นศูนย์กลางในการทำพิธีกรรม ประเพณี วัฒนธรรม และการเรียนรู้ พระจึงมีบทบาท และทำหน้าที่อย่างแท้จริง แต่ละรูปจะได้รับการฝึกฝนมายาวนาน ชาวคำตี่ในพม่าส่วนใหญ่จะนับถือพุทธศาสนา 99% ศาสนาดั้งเดิม-ผีสางนางไม้ 0.9% และศาสนาคริสต์ 0.1% ส่วนชาวคำตี่ในอินเดียนั้นนับถือพุทธศาสนา 66.64% ศาสนาฮินดู 24.59% และศาสนาคริสต์ 7.72%
อำเภอธวัชบุรี
ธวัชบุรี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ด และเป็นสถานที่ตั้งของท่าอากาศยานร้อยเอ็ด ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 13 กิโลเมตร มีสถานที่ท่องเที่ยวและร้านอาหารมากมาย
อำเภอธวัชบุรีตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ในปี พ.ศ. 2456 อำเภอนี้ได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภออุไทยร้อยเอ็ดไปเป็นอำเภอแซงบาดาล ในปี พ.ศ. 2482 ก็ได้เปลี่ยนชื่ออีกเป็นอำเภอ ธวัชบุรีอย่างในปัจจุบัน
อำเภอธวัชบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 147 หมู่บ้าน ได้แก่
ท้องที่อำเภอธวัชบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
การสูญพันธุ์
การสูญพันธุ์ () ในทางชีววิทยาและนิเวศวิทยา คือการสิ้นสุดของการดำรงอยู่ของสปีชีส์หรือของสิ่งมีชีวิต ซึ่งทำให้ความหลากหลายทางชีวภาพลดลง โดยทั่วไปแล้ว ถือว่าชั่วขณะของการสูญพันธุ์คือชั่วขณะความตายของสิ่งมีชีวิตตัวสุดท้ายในสปีชีส์นั้น แม้ว่าความสามารถในการผสมพันธุ์และฟื้นตัวอาจจะสูญเสียไปแล้วก่อนหน้านั้นก็ตาม
นกหัวขวานดำ
นกหัวขวานดำ (; ) เป็นนกหัวขวานขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ลำตัวมีความยาว 40-46 เซนติเมตร ความยาวจากปลายปีกข้างหนึ่งจรดปีกอีกข้างหนึ่งเมื่อกางเต็มที่จะยาว 67-73 เซนติเมตร
นกหัวขวานดำอาศัยอยู่ในป่าทั่วภูมิภาคพาลีอาร์กติกทางตอนเหนือ เป็นชนิดเดียวในสกุล "Dryocopus" ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ ถิ่นอาศัยมีอาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่ทวีปเอเชียทางตอนเหนือและตะวันออกจนถึงยุโรป เป็นนกอยู่ประจำถิ่นที่ไม่อพยพ
ขนของนกหัวขวานดำ มีสีดำเกือบทั้งตัว ยกเว้นบริเวณด้านบนส่วนหัวที่เป็นขนสีแดง ในเพศผู้ ขนที่ส่วนหัวบริเวณนี้จะเป็นสีแดงทั้งหมด
นกหัวขวานดำจะบินเป็นเส้นตรง ไม่บินลดเลี้ยวเหมือนนกหัวขวานชนิดอื่น สร้างรังโดยเจาะลำต้นต้นไม้ให้เป็นรู เพศเมียจะวางไข่อย่างน้อยครั้งละ 4 ฟอง
นกกระเรียนมงกุฎแดง
นกกระเรียนมงกุฎแดง หรือ นกกระเรียนญี่ปุ่น หรือ นกกระเรียนแมนจูเรีย (; )
เป็นนกกระเรียนขนาดใหญ่ที่หายากเป็นอันดับ 2 ของโลกในบรรดานกกระเรียนทุกชนิด ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก นกชนิดนี้ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภและความซื่อสัตย์ มีความสูงถึง 55 นิ้ว ทำให้ไม่ตกเป็นเหยื่อของนักล่าได้ง่าย เมื่ออยู่ในถิ่นอาศัยธรรมชาติตามหนองบึง จะพบเห็นตัวได้ง่ายและเด่นชัด เมื่อโตเต็มวัย ขนทั้งตัวจะเป็นสีขาวหิมะ ด้านบนส่วนหัวจะเป็นผิวหนังสีแดง ผิวหนังส่วนนี้จะเป็นสีแดงสว่างขึ้นเวลาโกรธหรือตื่นเต้น เพศผู้มีน้ำหนักประมาณ 15 กิโลกรัม จัดว่าเป็นนกกระเรียนที่มีน้ำหนักมากที่สุด
ในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน นกกระเรียนมงกุฎแดงจะอาศัยอยู่ในไซบีเรีย ช่วงนี้ไข่ที่วางไว้จะฟักออกมาเป็นตัว ปกติแล้วนกกระเรียนมงกุฎแดงนี้จะวางไข่ 2 ฟอง และมักจะเหลือรอดจนฟักเป็นตัวได้เพียงฟองเดียว และเป็นนกที่จับคู่เพียงคู่เดียวตลอดชีวิต เป็นนกที่มีอายุยืนได้ถึง 50-60 ปี เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง จะอพยพเป็นฝูงลงใต้สู่เกาหลี, จีน และประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เพื่อหาถิ่นอาศัยในระหว่างฤดูหนาว แต่มีนกกระเรียนฝูงหนึ่งที่จะอาศัยอยู่ในเกาะฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ตลอดทั้งปี
นกกระเรียนมงกุฎแดงกินสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก, สัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลัง, แมลง และพืชที่มีอยู่ในหนองบึงเป็นอาหาร ถิ่นอาศัยอาจมีทั้งหนอง, บึง, ริมฝั่งแม่น้ำ, ทุ่งนา หรือที่ใดก็ตามที่มีแหล่งน้ำและอาหาร เมื่อกินอาหารอิ่มแล้ว อาจจะเกี้ยวพากันด้วยการเต้นระบำอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
นกกระเรียนชนิดนี้มีจำนวนประชากรในธรรมชาติเพียง 1,700-2,000 ตัว จึงถือว่าเป็นนกชนิดหนึ่งที่อยู่ในภาวะถูกคุกคาม สถานเพาะเลี้ยงนกในเมืองพิตส์เบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย ได้ริเริ่มโครงการรับบริจาคไข่ของนกกระเรียนชนิดนี้จากสวนสัตว์ในสหรัฐอเมริกา เพื่อนำไปฟักและเพาะเลี้ยงในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ คินกันสกี ในรัสเซีย แล้วปล่อยกลับคืนสู่ธรรมชาติ ในระหว่างปี ค.ศ. 1995-2005 โครงการนี้ได้รับบริจาคไข่แล้วจำนวน 150 ฟอง
ในญี่ปุ่น นกกระเรียนมงกุฎแดงมีชื่อในภาษาญี่ปุ่นว่า "丹頂" ("Tancho") เชื่อกันว่ามีอายุขัยยาวนานถึง 1,000 ปี โดยชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าการมาถึงของนกกระเรียนมงกุฎแดงจะนำมาซึ่งความภักดีและโชคลาภ ในช่วงฤดูหนาวจะมีผู้คนออกไปยังทุ่งน้ำแข็งที่เป็นที่อพยพเพื่อนำปลาไปให้เป็นอาหาร โดยถือว่าเป็นนกที่ชาวญี่ปุ่นให้ความเมตตาและเคารพสูงสุด โดยในปี ค.ศ. 1952 มีจำนวนนกกระเรียนมงกุฏแดงเพียง 33 ตัว เท่านั้น และได้ขยายพันธุ์เป็น 1,200 ตัว ในปัจจุบัน
ในจีน นกกระเรียนมงกุฎแดงมักปรากฏอยู่ในตำนานเทพนิยาย ปกติแล้วมักปรากฏคู่กับเทพหรือเหล่าเซียนผู้เป็นอมตะ มีชื่อในภาษาจีนว่า "丹顶鹤" ("Dāndǐnghè") ซึ่งแปลว่า "นกกระเรียนนางฟ้า"
ทะเลสาบบิวะ
ทะเลสาบบิวะ () มีชื่อเดิมว่า ทะเลโอ () เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในจังหวัดชิงะ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเก่าเกียวโต เนื่องจากอยู่ใกล้กับเมืองหลวงเก่า ทะเลสาบแห่งนี้จึงปรากฏอยู่ในวรรณกรรมของญี่ปุ่นอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะในกวีนิพนธ์และบันทึกทางประวัติศาสตร์ยามสงคราม
ทะเลสาบแห่งนี้มีขนาดพื้นที่ 670 ตารางกิโลเมตร เท่ากับเกาะอาวาจิ มีแม่น้ำหลายสายไหลจากภูเขารอบ ๆ ลงสู่ทะเลสาบ เป็นแหล่งน้ำที่สำคัญสำหรับเมืองเกียวโตและโอตสึ มีการใช้ประโยชน์จากทะเลสาบแห่งนี้มากมายหลายทาง เช่น เป็นแหล่งทรัพยากรที่สำคัญสำหรับโรงงานทอผ้าในบริเวณใกล้เคียง แหล่งผลิตน้ำดื่มหล่อเลี้ยงคนกว่า 15 ล้านคนทั่วภูมิภาค แหล่งเพาะและผสมพันธุ์ปลาน้ำจืดหลายชนิดอย่างเช่นปลาเทราท์ และแหล่งเลี้ยงหอยในอุตสาหกรรมผลิตไข่มุก
แต่ละปีระดับน้ำในทะเลสาบจะสูงขึ้นถึง 3 เมตรใน 2 ช่วงเวลา คือ ในฤดูใบไม้ผลิ เนื่องมาจากฝนและหิมะที่ละลาย และในฤดูใบไม้ร่วง หลังจากพายุไต้ฝุ่น
แม่น้ำที่เป็นสาขาหลักของทะเลสาบคือ แม่น้ำเซตะ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น แม่น้ำโยโดะ ไหลจากทะเลสาบออกสู่ทะเลที่อ่าวโอซากะ
คลองบิวาโกะ เป็นสาขาหนึ่งของทะเลสาบ ขุดขึ้นเมื่อปลายทศวรรษ 1890 และมีการขยายขึ้นอีกระหว่างสมัยไทโช มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเกียวโตให้กลับพลิกฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ซบเซาลงไปเนื่องจากการย้ายเมืองหลวงไปโตเกียว
ทะเลสาบบิวะเป็นทะเลสาบที่มีอายุเก่าแก่เป็นอันดับสามของโลก โดยถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ 4 ล้านปีก่อน เนื่องด้วยมีประวัติยาวนาน และแทบไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อครั้งถือกำเนิด ทำให้เป็นสถานที่ที่ระบบนิเวศอันหลากหลายมีวิวัฒนาการเรื่อยมา นักธรรมชาติวิทยาได้ค้นพบและบันทึกรายการสิ่งมีชีวิตในทะเลสาบแล้วประมาณ 1,100 ชนิด ในจำนวนนี้มีอยู่ 58 ชนิดที่ไม่พบในที่แห่งอื่นในโลก
บริเวณทะเลสาบเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยที่สำคัญของนกน้ำ ทุกปีจะมีนกน้ำกว่า 5,000 ตัวอพยพมาที่ทะเลสาบ แต่เมื่อไม่นานมานี้ ความหลากหลายทางชีวภาพของทะเลสาบบิวะก็ถูกคุกคามโดยปลาต่างถิ่น อย่างเช่น black bass และ bluegill โดยพันธุ์ปลา bluegill ถูกนำมาถวายแด่องค์จักรพรรดิ แล้วถูกปล่อยลงสู่ทะเลสาบเพื่อให้เป็นอาหารของปลาอื่น ส่วน black bass ถูกนำเข้ามาเพื่อเป็นปลาสำหรับกีฬาตกปลา
รากนครา
รากนครา เป็นนวนิยายที่แต่งโดย ปิยะพร ศักดิ์เกษม เริ่มลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารสกุลไทย พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก พ.ศ. 2540 เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ดินแดนล้านนา หัวเมืองเหนือของสยามในสมัยรัชกาลที่ 5 และถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายครั้ง
รากนครา เป็นเรื่องราวของ เจ้าศุขวงศ์ แห่งเมืองเชียงพระคำ เกิดตกหลุมรัก เจ้าแม้นเมือง หญิงสาวผู้ยึดมั่นรักแผ่นดินและแน่วแน่ในอุดมการณ์ของบรรพบุรุษ ที่ต้องการให้เชียงเงินได้เป็นเอกราชจากสยาม ซึ่งมีน้องสาวต่างแม่คือ เจ้ามิ่งหล้า หญิงสาวผู้เอาแต่ใจและอิจฉาริษยาที่พี่สาวมีชายหนุ่มมาตกหลุมรัก เจ้ามิ่งหล้าจึงวางอุบายดึงเจ้าศุขวงศ์มาใกล้ชิดตัวและวางแผนทำให้เจ้าแม้นเมืองเข้าใจผิด จนเกิดเป็นรักสามเส้า โศกนาฏกรรมทางความรักจึงอุบัติขึ้น โดยมีแผ่นดินเกิดเป็นเดิมพัน
รากนครา ถูกนำมาดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ถึง 2 ครั้ง ครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2543 ออกอากาศทาง ช่อง 7 ผลิตโดย บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด บทโทรทัศน์ ศัลยา สุขะนิวัตติ์ กำกับการแสดงโดย จรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย ดนุพร ปุณณกันต์ , พัชราภา ไชยเชื้อ, วรนุช วงษ์สวรรค์ ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.20 - 22.20 เริ่ม 6 ตุลาคม - 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
ครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2560 ออกอากาศทาง ช่อง 3 ผลิตโดยบริษัท แอคอาร์ต เจเนเรชั่น บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง นำแสดงโดย ณฐพร เตมีรักษ์, ปริญ สุภารัตน์, นิษฐา จิรยั่งยืน, ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต ใช้ภาษาเหนือ(คำเมือง หรือ ภาษาล้านนา) ในการดำเนินเรื่องทั้งหมด โดยยึดถือตามสำเนียงมาตรฐานเชียงใหม่ และชุดสำหรับสวมใส่ในการแสดงได้มีการอิงตามประวัติศาสตร์ของจริงที่เห็นและปรากฏตามดินแดนต่างๆในเรื่อง ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 - 22.50 น. เริ่มตอนแรกวันอังคารที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2560 - 3 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ต่อจากละครเรื่องเล่ห์ลับสลับร่าง
การจัดการระบบวิจัย
การจัดการระบบวิจัย เป็นรูปแบบการจัดการระบบงานวิจัย ที่ประกอบด้วยองค์ประกอบที่หลากหลาย ได้แก่ หน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลนโยบาย หน่วยงานที่ทำหน้าที่ดูแลทุนวิจัย หน่วยงานที่ทำหน้าที่ทำงานวิจัย หน่วยงานที่ทำหน้าที่จัดการทรัพย์สินทางปัญญาที่เกิดจากการวิจัย หน่วยงานที่ต้องการผลวิจัยเพื่อนำไปใช้ประโยชน์ หากมองในมุมมองที่กว้าง สาธารณชนทั้งหมดอยู่ในกลุ่มผู้ต้องการนำผลการวิจัยไปใช้ประโยชน์
องค์ประกอบแต่ละส่วนของระบบการวิจัยเป็นระบบที่คล้ายมีชีวิต (organic) จึงต้องการการจัดการเชิงระบบ เพื่อทำให้ระบบวิจัยมีวิวัฒนาการไปกับส่วนอื่นๆ ของสังคมอย่างสอดคล้องเกื้อกูลกัน
การจัดการระบบวิจัยมีเป้าหมายเพื่อ
ประกอบด้วยการปฏิบัติหน้าที่ (function) การจัดองค์กร (organization) ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบ และระบบการสื่อสารระหว่างองค์กรที่รับผิดชอบการจัดการนโยบาย กับส่วนอื่นๆ ของระบบวิจัยทั้งหมด
ยูเบอร์
ยูเบอร์ (อังกฤษ: Yuber) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค III
ชื่อ: ยูเบอร์
ดวงดาวประจำตัว: เท็นยู (tenyu)
บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ
อายุ: ไม่ปรากฏ
เผ่าพันธุ์: ไม่ปรากฏ (ถูกวินดี้อัญเชิญออกมาในเก็นโซซุยโคเด็นภาค2)
รูนที่ถือครอง: รูนแปดด้าน (eightford rune)
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ
สถานะ: นักรบ,ผู้ถูกอัญเชิญ
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามอาณาจักรจันทราแดง,สงครามอาณาจักรเมืองเหนือ,
สงครามทำลายล้าง,สงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง
ยูเบอร์มีประวัติเป็นปริศนา ทราบว่าเป็นผู้ครองรูนแปดด้านในปัจจุบัน เคยปรากฏตัวในภาคสองโดยการอัญเชิญของวินดี้เพื่อมาช่วยปกป้องอาณาจักรเมืองเหนือ (highland kingdom) 
หลังจากนั้นปรากฏตัวอีกครั้งโดยการอัญเชิญของ อัลเบิร์ต ซิลเวอร์เบิร์ก เพื่อเหลือช่วยลุคในภาคสาม
ได้หายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากแพ้การต่อสู้กับเกดโดในสงครามทูตแห่งเพลิงครั้งที่สอง
ซุยโคเด็นภาค III 
จะไม่ได้มาเป็นพวก แต่จะมาเป็นหนึ่งในดาวแห่งโชคชะตาทั้ง108ดวง
แฮธอร์
แฮธอร์ เป็นธิดาของเทพรา และเป็นชายาของเทพฮอรัส เป็นเทพีแห่งความรัก ความสุข การแต่งงาน การเต้นรำ และความงดงาม สัญลักษณ์ของพระนาง คือ วัว หรือเทพีที่มีเขาวัวอยู่บนเศียร มีความเกี่ยวข้องกับเทพีเซคเมต เทพีนางสิงโต
ในสมัยหนึ่งน่าจะเป็นองศ์เดียวกับไอซิส เพราะตำนานบางแห่งก็ว่าเป็นมารดาแห่งฮอรัส แต่ภายหลังได้แยกจากกัน คือให้ ไอซิสเป็นมารดาแห่งฮอรัส แต่ฮาเธอร์เป็นแม่นม จึงปรากฎรูปฮาเธอร์ในลักษณะวัว กำลังให้นมฟาโรห์อยู่
พระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
พระราชพิธีราชาภิเษกพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร เป็นพระราชพิธีซึ่งพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ ตลอดจนรัฐในเครือจักรภพ รวมทั้งคู่อภิเษกสมรสของพระองค์ จะทรงประกอบเพื่อแสดงถึงพระราชอำนาจสูงสุดเหนือประเทศเหล่านั้น พระราชพิธีราชาภิเษกนี้มีจัดขึ้นในทุกประเทศที่ปกครองโดยมีระบบกษัตริย์เป็นประมุข แม้แต่พระสันตะปาปาแห่งนครรัฐวาติกันก็ทรงประกอบพิธีนี้เช่นกัน พระราชพิธีนี้โดยมากมักจะจัดขึ้นหลังจากพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนเสด็จสวรรคตไปแล้วพอสมควร เพื่อที่จะได้มีเวลาพอสำหรับพระราชพิธีพระบรมศพสำหรับกษัตริย์พระองค์ก่อน และมีการเตรียมความพร้อมสำหรับกษัตริย์พระองค์ใหม่ด้วย ดังเช่นสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 ครองราชย์เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 แต่ทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2496,
พระราชพิธีนี้มีอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีเป็นประธาน ในฐานะศาสนาจารย์อาวุโสสูงสุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษ พระมหากษัตริย์หรือประธานาธิบดีของทุกประเทศจะเข้าร่วมในพระราชพิธีนี้ รวมทั้งอาจมีแขกของรัฐบาลอีกเป็นจำนวนมาก
ชอุ่ม ประเสริฐสกุล
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชอุ่ม ประเสริฐสกุล เป็นอาจารย์ทางด้านการถ่ายภาพ และนักถ่ายภาพที่มีชื่อเสียงของไทย มีภูมิลำเนาเดิมอยู่จังหวัดจันทบุรี ท่านเคยเล่าให้ฟังว่าบ้านของท่านติดอยู่กับร้านถ่ายภาพของชาวญี่ปุ่นที่มาเปิดร้านถ่ายภาพในจังหวัดจันทบุรี (เมื่อญี่ปุ่นยกทัพผ่านไทย เจ้าของร้านถ่ายรูปกลายเป็นนายทหารญี่ปุ่น) ท่านได้รับความรู้เรื่องการถ่ายภาพและเห็นวิธีการทำงานส่วนต่าง ๆ ของการถ่ายภาพ จากร้านถ่ายภาพของชาวญี่ปุ่นนี้ เช่น วิธีการอัดรูปด้วยการใช้แสงแดด และสิ่งที่เห็นจากร้านถ่ายภาพนั้นเป็นแรงบันดาลใจให้ท่านสนใจศึกษาการถ่ายภาพ
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชอุม ประเสริฐสกุล เป็นอาจารย์สอนการถ่ายภาพที่วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพฯ ก่อนย้ายไปสอนที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนเกษียณอายุราชการ ภายหลังเกษียณอายุราชการยังเป็นอาจารย์พิเศษสอนการถ่ายภาพในสถาบันการศึกษาต่าง ๆ หลายแห่ง ท่านเสียชีวิตแล้ว เมื่อกุมภาพันธ์ 2551 ที่ผ่านมา
รางวัลยอดเยี่ยม ถ้วยพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จากภาพชื่อ "หมอกยามเช้า" จากการประกวดภาพถ่ายทั่วประเทศ ครั้งที่ 3 พ.ศ. 2507 จัดโดย สมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ข้าวเหนียว
ข้าวเหนียว (; var. glutinosa) เป็นข้าวที่มีลักษณะเด่นคือการติดกันเหมือนกาวของเมล็ดข้าวที่สุกแล้ว ปลูกมากทางภาคอีสานของประเทศไทยและ ประเทศลาว
ข้าวเหนียวเป็นที่นิยมบริโภคอย่างกว้างขวางในประเทศ และเป็นอาหารหลักของประชากรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือ นอกจากการบริโภคโดยตรงแล้วยังมีการนำข้าวเหนียวมาเป็นวัตถุดิบในการผลิตสุราพื้นเมือง การผลิตแป้งข้าวเหนียวเพื่ออุตสาหกรรมอาหารและขนมขบเคี้ยว
ข้าวเหนียวมี 2 สี คือ สีขาวและสีดำ(คนเหนือเรียกว่า"ข้าวก่ำ") แต่ข้าวเหนียวดำจะมีสารอาหาร ที่เป็นประโยชน์มากกว่าข้าวเหนียวขาว สารอาหารที่ว่า คือ “โอพีซี"(OPC)มีสรรพคุณช่วยชะลอการแก่ก่อนวัย และความเสื่อม ถอยของร่างกาย โดยสารโอพีซีที่พบในข้าวเหนียวดำ เป็นสารชนิดเดียวกับสารสกัดที่ได้ จากองุ่นดำองุ่นแดง เปลือกสน
อาจารย์ สุรัตน์ จงดา สันนิษฐานว่า ข้าวยุคแรกที่มนุษย์กิน คือพันธุ์ข้าวเหนียว หลักฐานที่เราค้นพบ เมล็ดข้าวหรือข้าวเปลือก ที่ถ้ำปงคง จ. แม่ฮ่องสอน 5500 ปี และที่บ้านเชียง การค้นพบเมล็ดข้าวที่บ้านเชียง 3000-4000 ปี เป็นข้าวเมล็ดปล้อง สันนิษฐานว่าอยู่ในตระกูลข้าวเหนียว
ธาตุเหล็ก กรดโฟลิก และวิตามินอี
เขาหวง
เขาหวงซาน () เป็นเทือกเขาที่ทอดตัวอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลอันฮุย ทางตะวันออกของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงมาจากทิวทัศน์ที่งดงามของยอดเขาหินแกรนิตและต้นสนหวงรูปร่างแปลกตา และภาพของหมอกและเมฆที่ลอยอยู่ใกล้ยอดเขา บริเวณเทือกเขายังมีน้ำพุร้อนและบ่อน้ำร้อนธรรมชาติอีกมากมาย เนื่องมาจากความงดงาม จึงมักจะปรากฏภาพของเทือกเขาหวงอยู่ในภาพเขียนจีน หรือปรากฏชื่อในวรรณกรรมอยู่บ่อยครั้ง ปัจจุบันนี้ องค์การยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเทือกเขาหวงเป็นมรดกโลก และยังจัดว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งในจีน
เขาหวงประกอบไปด้วยยอดเขาจำนวนมาก มียอดภูเขาที่มีชื่อ 72 ยอด และมีอยู่ 77 ยอดที่มีความสูงมากกว่า 1,000 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด 3 อันดับแรกในเทือกเขาคือ ยอดเขาเหลียนหัว (莲花峰 "เหลียนหัวเฟิง" ยอดเขาดอกบัว มีความสูง 1,864 เมตร) ยอดเขากวงหมิง (光明顶 ยอดเขาสว่าง มีความสูง 1,840 เมตร) และ ยอดเขาเทียนตู่ (天都峰 "เทียนตู่เฟิง" แปลว่า ยอดเขาเมืองหลวงแห่งสวรรค์ มีความสูง 1,829 เมตร) เขตที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกประกอบด้วยบริเวณเทือกเขาซึ่งมีพื้นที่ 154 ตารางกิโลเมตร และรอบๆเทือกเขาอีก 142 ตารางกิโลเมตร
เขาหวงถือกำเนิดขึ้นในมหายุคเมโซโซอิก เมื่อประมาณ 100 ล้านปีก่อน โดยเกิดจากพื้นก้นทะเลยกตัวขึ้นสูง ต่อมาในยุคควอเทอร์นารี พื้นผิวของเทือกเขาถูกธารน้ำแข็งกัดเซาะเป็นเวลานาน จนเกิดเป็นเสาหินขึ้นทั่วไป และต่อมาก็เกิดป่าขึ้นบนเสาหินเหล่านั้น
ในสมัยราชวงศ์จิ๋น เทือกเขาหวงมีชื่อเรียกว่า ยี่ซาน ชื่อในปัจจุบันได้รับการตั้งขึ้นใหม่ โดยนักประวัติศาสตร์พบข้อเท็จจริงนี้จากกวีนิพนธ์ของ Li Po ซึ่งได้กล่าวถึงเทือกเขาหวงด้วยชื่อในปัจจุบัน
พืชที่ขึ้นอยู่ในบริเวณเทือกเขาหวงจะแตกต่างกันไปตามระดับความสูง ที่ความสูงต่ำกว่า 1,100 เมตร จะเป็นป่าชื้น ความสูงระหว่าง 1,100-1,800 เมตร จะเป็นป่าผลัดใบ และความสูงตั้งแต่ 1,800 เมตรขึ้นไป จะเป็นทุ่งหญ้าในลักษณะที่ขึ้นอยู่ตามที่สูง บริเวณเทือกเขามีพรรณไม้หลากหลายชนิด จากการสำรวจพบว่ามีพืชจำพวกพืชไม่มีท่อลำเลียงจำนวน 1 ใน 3 จากตระกูลที่มีอยู่ในจีน และตระกูลเฟิร์นถึงครึ่งหนึ่งจากจำนวนตระกูลทั้งหมดในจีน อยู่ในเทือกเขานี้
เนื่องจากยอดเขาต่างๆมักจะอยู่เหนือระดับของเมฆ ทำให้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของก้อนเมฆได้จากยอดเขา และทำให้เกิดปรากฏการณ์แสงอันน่าอัศจรรย์ ทั้งปรากฏการณ์"ทะเลเมฆ" และ"แสงพระพุทธ" เป็นสิ่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากให้มาชม โดยเฉลี่ยแล้ว จะเกิดปรากฏการณ์แสงพระพุทธขึ้นเดือนละ 2 ครั้ง
น้ำพุร้อนบริเวณเทือกเขาหวงจะอยู่ที่ใต้"ยอดเขาเมฆม่วง (Purple Cloud Peak)" น้ำจากน้ำพุร้อนเหล่านี้จะมีอุณหภูมิอยู่ที่ 45 °C ตลอดทั้งปี บ่อน้ำร้อนส่วนใหญ่ในบริเวณนี้จะถูกเรียกรวมกันว่า "Songgu Area"
"ยอดเขาขนปุย (Fur Peak)" เป็นบริเวณที่มีชื่อเสียงมาจากชาเขียวที่ได้จากบริเวณเทือกเขา โดยชื่อของยอดเขามีที่มาจากขนอ่อนที่ปกคลุมใบชาเป็นปุย
เขาหวงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกใน พ.ศ. 2533 เนื่องมาจากทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงาม และเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่หายากและถูกคุกคามหลายชนิด
โอโอเอกซ์เอ็มแอล
โอโอเอกซ์เอ็มแอล ( "เอกซ์เอ็มแอลแบบเปิดของโปรแกรมออฟฟิศ") เป็นรูปแบบการจัดเก็บข้อมูลเอกสารด้วยมาตรฐานเอกซ์เอ็มแอลจากไมโครซอฟท์
Open XML เริ่มเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาตแจกฟรีตลอดไป. เนื่องจากมีประเด็นเรื่องการนำไปใช้ในซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ส ไมโครซอฟท์จึงได้จัดทำข้อตกลงที่จะไม่ฟ้องคดี (covenant not to sue) ขึ้นมาเพื่อเป็นหลักประกันให้กับกลุ่มโอเพนซอร์ส
มาตรฐาน Open XML เป็นประเด็นที่ทำให้เกิดการอภิปรายกันในวงการอุตสาหกรรมไอที, ทั้งจากกลุ่มเคลื่อนไหวเพื่อซอฟต์แวร์เสรี () นักวิเคราะห์อุตสาหกรรม ผู้ค้าซอฟต์แวร์ คู่แข่งของไมโครซอฟท์ (โดยเฉพาะ ซัน ไมโครซิสเต็มส์ และ ไอบีเอ็ม) และอีกหลายๆ กลุ่มที่สนับสนุน OpenDocument Format (ODF)
ที่มาของการวิพากษ์วิจารณ์นี้ถ้าไม่นับประเด็นทางด้านเทคนิคแล้ว ก็คงจะมาจากการที่ไมโครซอฟท์กำลังพยายามผลักดัน proprietary format (ฟอร์แมตเอกสิทธิ์เฉพาะ) เข้าสู่การเป็นมาตรฐาน ISO เพื่อที่จะขัดขวางไม่ให้เกิดการใช้งาน ODF อย่างแพร่หลายในวงกว้าง, ซึ่งอาจเป็นภัยคุกคามต่อการเป็นเจ้าตลาดของชุด microsoft office. นักวิจารณ์ยังให้เหตุผลว่า, ทั้งๆ ที่คู่แข่งก็มีท่าทีที่จะปรับผลิตภัณฑ์ของตัวเองให้เข้ากันได้กับมาตรฐาน Open XML อันใหม่นี้, แต่ไมโครซอฟท์กลับไม่เคยประกาศแผนในลักษณะเดียวกันที่จะสนับสนุน ODF เลย. ไมโครซอฟท์กล่าวว่า, ความที่มันเป็นฟอร์แมตที่ปราศจากค่าลิขสิทธิ์จะทำให้ปัญหาเรื้อรังเกี่ยวกับความเข้ากันไม่ได้ในการทำงานร่วมกันนั้นหมดไป, เนื่องจากมันมีมาตรฐาน เช่น XML และ ZIP เป็นรากฐานที่สำคัญรองรับอยู่
กลุ่มวังน้ำเย็น
กลุ่มวังน้ำเย็น หมายถึง กลุ่มของนักการเมืองกลุ่มหนึ่ง นำโดย เสนาะ เทียนทอง ตั้งชื่อตามชื่อ ตำบลวังน้ำเย็น อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว ซึ่งเป็นฐานธุรกิจ และการเมืองดั้งเดิมของนายเสนาะ (เดิม อ.วังน้ำเย็น อยู่ใน จังหวัดปราจีนบุรี ก่อนจะแยกออกมาพร้อม อ.อรัญประเทศ, อ.ตาพระยา, อ.วัฒนานคร และ อ.คลองหาด เพื่อจัดตั้งเป็น จังหวัดสระแก้ว)
"กลุ่มวังน้ำเย็น" เดิมเป็นสมาชิก พรรคชาติไทย ซึ่งมี นายบรรหาร ศิลปอาชา เป็นหัวหน้าพรรค เนื่องจากมีจำนวน ส.ส. ในสังกัดเป็นจำนวนมาก ทำให้มีส่วนสำคัญในการครองเสียงข้างมากใน สภาผู้แทนราษฎร ของ พรรคชาติไทย ซึ่งทำให้ นายบรรหาร สามารถขึ้นสู่ตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี และทำให้ นายเสนาะ มีความสำคัญอย่างมากในพรรคชาติไทยโดยดำรงตำแหน่ง เลขาธิการพรรค แต่ต่อมากลุ่มวังน้ำเย็นกลับเปลี่ยนมากดดันให้ นายบรรหาร ลาออกจากตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี ในการอภิปรายไม่ไว้วางใจ เมื่อ พ.ศ. 2539 โดยสนับสนุนให้ พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคความหวังใหม่ ซึ่งดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน ในครั้งนั้นนายบรรหารถูกกดดัน จนจำใจยอมประกาศว่าจะลาออก
หลังผ่านพ้นการอภิปรายไม่ไว้วางใจ นายบรรหาร กลับลำไม่ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่กลับยุบสภา เมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2539 ทำให้ต้องมีการเลือกตั้งทั่วไป สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใหม่ กลุ่มวังน้ำเย็นได้ลาออกจาก พรรคชาติไทย ไปเข้าร่วมกับ พรรคความหวังใหม่ ที่มี พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เป็นหัวหน้าพรรค นายเสนาะได้ดำรงตำแหน่ง เลขาธิการพรรค สามารถสนับสนุนให้ พรรคความหวังใหม่ ได้เสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร และ พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ขึ้นเป็น นายกรัฐมนตรี คนที่ 22 ของประเทศไทยได้สำเร็จ
ต่อมาคะแนนนิยม พรรคความหวังใหม่ ตกต่ำลงมากภายหลัง วิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 กระทั่ง พล.อ.ชวลิต ลาออกจากตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี และ นายเสนาะ ถูกปลดจากตำแหน่งเลขาธิการพรรค กลุ่มวังน้ำเย็นจึงลาออกจาก พรรคความหวังใหม่ ไปเข้าร่วมกับ พรรคไทยรักไทย และสามารถสนับสนุนให้ พรรคไทยรักไทย ได้เสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎร จากการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2544 ทำให้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ขึ้นเป็น นายกรัฐมนตรี คนที่ 23 ของประเทศไทยได้สำเร็จ ทำให้ นายเสนาะ สามารถกล่าวอ้างอยู่เสมอว่า "ปั้นนายกฯ" หรือ "ทำคลอดนายกฯ" มาแล้วถึง 3 คน
ในช่วงการขับไล่ ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี นายเสนาะ และคนใกล้ชิดส่วนหนึ่ง ได้ลาออกจากพรรคไทยรักไทย ในขณะที่สมาชิก กลุ่มวังน้ำเย็น ส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในพรรค เนื่องจากติดข้อจำกัดทางกฎหมาย เรื่องระยะเวลาที่ต้องเป็นสมาชิกพรรค ไม่ต่ำกว่า 90 วัน จึงจะสามารถลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้
ต่อมาเมื่อ นายเสนาะ ก่อตั้ง พรรคประชาราช สมาชิกในกลุ่มวังน้ำเย็นเดิมจำนวนหนึ่งได้ย้ายมาสังกัด พรรคประชาราช ร่วมกับนายเสนาะอีกครั้ง ขณะที่บางส่วนไปเข้าสังกัดพรรคอื่นๆ ทำให้ภาพความเหนียวแน่นของกลุ่มวังน้ำเย็นไม่ชัดเจนเท่าที่ผ่านมา
ส.ส.ที่สังกัด หรือเคยสังกัดกลุ่มวังน้ำเย็น ระหว่างเข้าร่วมพรรคไทยรักไทย เท่าที่รวบรวมได้มีดังนี้
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ประกอบด้วย สำนักงานเลขานุการคณะและ 4 ภาควิชา คือ ภาควิชาคณิตศาสตร์ สถิติและคอมพิวเตอร์ ภาควิชาเคมี ภาคฟิสิกส์ และภาควิชาวิทยาศาสตร์ชีวภาพ ทำหน้าที่หลักในการจัดการเรียนการสอนวิชาพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ให้กับคณะต่าง ๆ ตามหลักสูตรในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัย
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้รับการริเริ่มขึ้นครั้งแรก เมื่อปีพุทธศักราช 2531 ในนาม ภาควิชาพื้นฐาน วิทยาลัยอุบลราชธานี สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น ต่อมาในปีพุทธศักราช 2533 วิทยาลัยอุบลราชธานีได้รับการสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ตามประกาศพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ดังนั้น จึงถือว่า วันที่ 30 กรกฎาคม ของทุกปี เป็นวันสถาปนามาหาวิทยาลัย และภาควิชาพื้นฐานจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "คณะวิทยาศาสตร์" นับตั้งแต่วันดังกล่าว
ไซโกโนะคะตะโอะโมะอิ
The single reached #50 in Japan. The CD's catalog number is GNCX-0005.
"ไซโกโนะคะตะโอะโมะอิ" () " เป็นซิงเกิลที่ 3 ของ ซะชิ ทะอินะกะ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ใช้เป็นเพลงปิดของแอนิเมชันเรื่อง "Saiunkoku Monogatari" รหัสซีดีของซิงเกิลชุดนี้คือ GNCX-0005
1. ไซโกโนะคะตะโอะโมะอิ ()
2. It's my life
3. Saikō no Kataomoi -instrumental-
4. It's my life -instrumental-
เวิร์ลพูล โปรดักชั่นส์
เวิร์ลพูล โปรดักชั่นส์ () คือชื่อของกลุ่มดนตรีเฮาส์จากเมืองโคโลญจ์ (Kölner House Musik Projektes) 
ตัวนักดนตรีและโปรดิวเซอร์ คือ Eric D. Clark, Justus Köhncke และ Hans Nieswandt 
เริ่มรวมตัวในช่วงปี 1991 โดยใช้ชื่อ Whirlpool Productions มาตั้งแต่แรกเริ่ม 
มีความแหวกแนวในแบบของตนเองและได้ทดลองการผสมผสานของดนตรีอย่างไม่หยุดยั้ง 
จนทำให้เป็นแบบอย่างให้กับวง Sensorama และ Egoexpress (วงดนตรีแนวเฮาส์จาก Hamburger)
ด้วยเพลงฮิตแนวดิสโก้ "From Disco To Disco" 
ทำให้ Whirlpool Productions ขึ้นไปยืนเป็นอันดับหนึ่งที่ประเทศอิตาลีในช่วงฤดูร้อน ปี 1997 ถึง 9 สัปดาห์ด้วยกัน 
จากนั้นก็ได้ไปแสดงโชว์ตามสถานีโทรทัศน์ และ ในรายการเพลงยอดฮิตต่างๆ ด้วย
เวิร์ลพูล โปรดักชั่นส์ ยังเคยเป็นนักเขียนและนักวิจารณ์ในแมกกาซีนเพลง "Spex" เช่นกัน 
นั้นทำให้ความคิดความอ่านของวงดนตรีกลุ่มนี้ ไม่มีสิ้นสุด และ ได้มีการปรับปรุง เปลี่ยนแปลงเรื่อยมา 
ทำให้ทุกวันนี้ Whirlpool Productions ได้มายืนถึงขั้น Dj อย่างเต็มตัว
ณ ขณะนี้ Hans Nieswandt หนึ่งใน Whirlpool Productions ก็ยังเตรียมงานหนังสือของเขา 
ที่มีชื่อว่า "plus minus acht" (+ - 8) ที่กล่าวถึงความทรงจำเกี่ยวกับดนตรีแนวเฮาส์ของเขาในช่วงยุค 90
ทุ่งกุลาร้องไห้
ทุ่งกุลาร้องไห้ เป็นที่ราบขนาดใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ประมาณ 2 ล้านไร่ ครอบคลุมพื้นที่ 13 อำเภอ 5 จังหวัด ได้แก่ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม; อำเภอชุมพลบุรีและอำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์; อำเภอปทุมรัตต์ อำเภอเกษตรวิสัย อำเภอสุวรรณภูมิ อำเภอโพนทราย และอำเภอหนองฮี จังหวัดร้อยเอ็ด; อำเภอศิลาลาด อำเภอราษีไศล และอำเภอยางชุมน้อย จังหวัดศรีสะเกษ; อำเภอค้อวังและอำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
ทุ่งกุลาร้องไห้ เป็นที่ราบขนาดใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีพื้นที่ประมาณ 2 ล้านไร่ ครอบคลุมพื้นที่ 13 อำเภอ 5 จังหวัด ได้แก่ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม; อำเภอชุมพลบุรีและอำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์; อำเภอปทุมรัตต์ อำเภอเกษตรวิสัย อำเภอสุวรรณภูมิ อำเภอโพนทราย และอำเภอหนองฮี จังหวัดร้อยเอ็ด; อำเภอศิลาลาด อำเภอราษีไศล และอำเภอยางชุมน้อย จังหวัดศรีสะเกษ; อำเภอค้อวังและอำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร และอำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์; อำเภอปทุมรัตต์ อำเภอเกษตรวิสัย อำเภอสุวรรณภูมิ อำเภอโพนทราย และอำเภอหนองฮี จังหวัดร้อยเอ็ด; อำเภอศิลาลาด อำเภอราษีไศล และอำเภอยางชุมน้อย จังหวัดศรีสะเกษ; อำเภอค้อวังและอำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
การที่ได้ชื่อว่าทุ่งกุลาร้องไห้ มีเรื่องเล่าสืบกันมาว่า ชนเผ่ากุลาซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยจากเมืองเมาะตะมะ ประเทศพม่า ได้เดินทางมาค้าขายผ่านทุ่งแห่งนี้ ปกติแล้วชนเผ่ากุลาเป็นชนเผ่าที่มีความอดทนสูงมาก สู้งาน สู้แดด ลม ฝน แต่เมื่อได้เดินทางผ่านทุ่งแห่งนี้ ที่มีพื้นที่กว้างขวางเหลือประมาณ ต้องใช้เวลาเดินทางหลายวัน ไม่พบหมู่บ้านใด ๆ เลย น้ำก็ไม่มีดื่ม ต้นไม้ก็ไม่มีที่จะให้ร่มเงา มีแต่ทุ่งหญ้าเต็มไปหมด พื้นดินก็เป็นทราย เดินทางยากลำบากเหมือนอยู่กลางทะเลทราย ทำให้คนพวกนี้ถึงกับร้องไห้ ดังนั้น จึงได้ชื่อว่า "ทุ่งกุลาร้องไห้"
ในอดีต ทุ่งกุลาร้องไห้ในฤดูแล้ง พื้นที่ส่วนใหญ่จะแห้งแล้งมาก ส่วนในฤดูฝนน้ำจะท่วมทุกปี ใต้พื้นดินลงไปเป็นน้ำเค็ม ไม่สามารถทำการเกษตรได้ หลังจากที่ได้มีการพัฒนาที่ดินแล้ว ทุ่งกุลาร้องไห้ได้กลายเป็นแหล่งผลิตข้าวหอมมะลิที่สำคัญของประเทศ และกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่มีชื่อเสียงของไทย
บึงพลาญชัย
บึงพลาญชัย ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองร้อยเอ็ด ถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด มีลักษณะเป็นเกาะอยู่กลางบึงน้ำขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ 2 แสนตารางเมตร เป็นบึงที่เกิดจากพระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ (เจ้าเมืองร้อยเอ็ดคนแรก) นำชาวบ้าน 40,000 คน ขุดขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2469 เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ตกแต่งเป็นสวนไม้ดอกขนาดใหญ่ มีพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ร่มรื่น และในบึงน้ำมีปลาชนิดต่าง ๆ หลายพันธุ์ มีเรือจักรยานน้ำและเรือพายไว้บริการประชาชนพายเล่นในบึง นอกจากนั้นยังใช้เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลของจังหวัด รวมทั้งจัดมหรสพต่าง ๆ ภายในบึงพลาญชัยยังมีสิ่งก่อสร้างที่น่าสนใจคือ
พระมหาเจดีย์ชัยมงคล
พระมหาเจดีย์ชัยมงคล ตั้งอยู่บริเวณวัดผาน้ำทิพย์เทพประสิทธิ์วราราม ตำบลผาน้ำย้อย อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด ระยะทางจากตัวเมืองร้อยเอ็ดประมาณ80 ก.ม มีลักษณะเป็นมหาเจดีย์ขนาดใหญ่ที่วิจิตรพิสดาร ใช้ศิลปกรรมร่วมสมัยระหว่างภาคกลางและภาคอีสานเป็นการผสมกันระหว่างพระปฐมเจดีย์และพระธาตุพนม ใช้งบประมาณก่อสร้างถึงปัจจุบันกว่า 3,000 ล้านบาท ดำเนินการสร้างโดย “พระอาจารย์ศรี มหาวิโร” ซึ่งเป็นศิษย์พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต
พระมหาเจดีย์ชัยมงคลออกแบบโดยกรมศิลปากร เป็นสีขาวตกแต่งลวดลายตระการตาด้วยสีทองเหลืองอร่าม รายล้อมด้วยเจดีย์องค์เล็กทั้ง 8 ทิศสร้าง ในเนื้อที่ 101 ไร่ กว้าง 101 เมตร ยาว 101 เมตร ความสูง 101 เมตร รวมยอดทองคำเป็น 109เมตร ใช้ทอง คำหนัก 4,750 บาท หรือประมาณ 60 กิโลกรัม ภายในองค์พระมหาเจดีย์เหมือน อยู่บนวิมานแดนสวรรค์
กระทรวงวัฒนธรรม (ประเทศไทย)
กระทรวงวัฒนธรรม () เป็นกระทรวงที่มีหน้าที่ดูแลเกี่ยวกับวัฒนธรรม ภาษา ศาสนา และขนบธรรมเนียมประเพณีอื่น ๆ
การดำเนินงานด้านวัฒนธรรมของชาติ มีการพัฒนาปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงมาหลายยุคสมัย รูปแบบของหน่วยงานเริ่มจากกองวัฒนธรรม สภาวัฒนธรรมแห่งชาติและจัดตั้งเป็นกระทรวงวัฒนธรรมเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2495 โดยจอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมด้วย ใน พ.ศ. 2501 เนื่องจากสภาวะผันแปรทางการเมือง กระทรวงวัฒนธรรมจึงถูกยุบเลิกตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม โดยโอนย้ายไปสังกัดกระทรวงศึกษาธิการและอื่นๆ
ต่อมากระทรวงวัฒนธรรมได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 ถือเป็น 1 ใน 20 กระทรวงหลักของประเทศตามนโยบายปฏิรูประบบราชการของรัฐบาล
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2559 พระราชบัญญัติส่งเสริมกิจการฮัจย์ (ฉบับที่ 3) มีผลบังคับใช้ ส่งผลให้ปลัดกระทรวงวัฒนธรรมต้องเป็นกรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย โดยมีกฤษศญพงษ์ ศิริ ปลัดกระทรวงวัฒนธรรมคนแรกที่เป็นกรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย
ตราแรกของกระทรวงวัฒนธรรมนั้นเป็นรูปพระพรหม 4 หน้า 4 หัตถ์ ประทับอยู่บนดอกบัวบานโผล่จากน้ำ หัตถ์ซ้ายบนถือสมุดดำ (หมายถึงศิลปวิทยา) หัตถ์ซ้ายล่างถือประคำ (เกี่ยวกับคะแนนนับ) หัตถ์ขวาบนถือช้อนตักเนย (แสดงว่าไม่มีอาวุธอย่างไร) หัตถ์ขวาล่างถือหม้อน้ำ (เกี่ยวกับน้ำอมฤต) ภายในกรอบวงกลมเบื้องล่างมีอักษร "กระทรวงวัฒนธรรม"
ตราสัญลักษณ์เป็นรูปดวงประทีปภายในบุษบก เหนือหมู่ลายเมฆหมอก หมายถึง ปัญญาซึ่งเป็นรากฐานของวัฒนธรรม กรมศิลปากรเป็นผู้ออกแบบโดยศึกษาจากรูปแบบตราสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2485 และนำมาดัดแปลงปรับรูปแบบให้มีความเหมาะสมยิ่งขึ้น
รายชื่อตำแหน่งทางวิชาการ
ตำแหน่งทางวิชาการ คือ ตำแหน่งของบุคคลในแวดวงวิชาการสำหรับนักวิชาการ อาจารย์ หรือนักเรียนในการทำวิจัย และการสอนในสถาบันอุดมศึกษา ตำแหน่งทางวิชาการจะได้รับแต่งตั้งตามกฎหมายว่าด้วยสถาบันอุดมศึกษา โดยผู้ที่มีตำแหน่งทางวิชาการนั้น มีสิทธิใช้ตำแหน่งทางวิชาการที่ได้รับเป็นคำนำหน้านามได้ในการลงชื่อ หนังสือ เอกสาร งานสารบรรณหรือการเรียกขานใด ๆ เสมือนยศหรือคำนำหน้านามอย่างอื่น ซึ่งการเขียนตำแหน่งวิชาการที่ใช้นำหน้าคำนามนั้น ให้เรียงลำดับ ดังนี้ (1) ตำแหน่งทางวิชาการ (2) ยศ (3) บรรดาศักดิ์ ฐานันดรศักดิ์ หรือคำนำหน้านามสตรีที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และมีสิทธิใช้คำนำหน้านามนั้นตามกฎหมาย ระเบียบหรือประกาศของทางราชการ
โดยผู้ที่ใช้ตำแหน่งทางวิชาการนำหน้าคำนามนั้น ไม่สมควรใช้คำว่า นาย นาง หรือนางสาว นำหน้านามพร้อมกับตำแหน่งทางวิชาการ
โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม
โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม (อังกฤษ: Assumption College Primary Section) (อักษรย่อ: อสช, ACP) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาชายล้วนคาทอลิกของโรงเรียนอัสสัมชัญ ตั้งอยู่ในซอยสาทร 11 แขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันโรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถมมีภราดาเศกสรรค์ สกนธวัฒน์ เป็นผู้อำนวยการอาคารเรียนหลังแรกของโรงเรียน คือ ตึกมาร์ติน เดอ ตูรส์ เพื่อเป็นที่ระลึกถึงคุณความดีของ ท่านเจษฎาธิการมาร์ติน เดอ ตูรส์ เจษฎาจารย์คนแรกและตรงอาคารอีก 1 แห่ง โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถมได้รับอนุญาตให้เปิดสอนเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ซึ่งย้ายมาเฉพาะ ป.1-ป.4 
ครั้นถึงปี 2516 ได้สร้างอาคารอีกหลังหนึ่ง คือ ตึกเซนต์หลุยส์มารีโดยได้ทำพิธีเปิดเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ 2518 ทั้งนี้เพื่อให้นักเรียนชั้นประถมทั้งหมดมาอยู่รวมกัน โรงเรียนได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น และต้องการให้มีการสร้างโรงอาหารอย่างเรียบร้อยจึงรื้อโรงอาหารเพื่อสร้างตึกไมเกิ้ล ปีพ.ศ. 2529 ได้มีการสร้างอาคารเพิ่มคืออาคารพระนางพรหมจารี มารีอา แล้วได้สร้างอาคารหิรัญสมโภช เพื่อเป็นอาคารสื่อการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2532 ในสมัยของภราดาเลอชัยก็ได้สร้างอาคารขึ้นมาอีก 1 หลัง คือ อาคารกาญจนาภิเษก เพื่อเป็นตึกอำนวยการ (ปัจจุบันถูกรื้อถอนเพื่อสร้างสนามบาสเก็ตบอล) เมื่อปีพ.ศ. 2541 ได้มีการสร้างอาคารเอนกประสงค์ขึ้นอีกหลังเป็นอาคารเรียน 6 ชั้นโดยได้กำกับดูแลโดยภราดา อาจิน เต่งตระกูล สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อว่าอาคารอัสสัมชัญ 2000
แกะรอยคอรัปชั่น
แกะรอยคอรัปชั่น เป็นชื่อรายการโทรทัศน์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์เวลา 19:30 - 20:00 น. ผู้ดำเนินรายการหลักคือ นายแก้วสรร อติโพธิ เริ่มออกรายการครั้งแรกในวันเสาร์ที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2550
รายการ "แกะรอยคอรัปชั่น" จะเน้นให้ประชาชนเห็นถึงปัญหาการทุจริตคอรัปชั่น มีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงให้ประชาชนเห็นว่ามีช่องทางในการคอรัปชั่นมาก รายการจะนำเสนอถึงปัญหาการคอรัปชั่นในประเทศไทย เช่น โครงการเทิร์นคีย์ ซึ่งถือเป็นโครงการที่มีการเปิดช่องทางให้มีการคอรัปชั่นโกงกิน ทั้งนี้เพื่อให้ประชาชนได้รับความรู้เกี่ยวกับการคอรัปชั่นที่ดำรงอยู่ในสังคมไทยมาโดยตลอด
กรมประชาสัมพันธ์
กรมประชาสัมพันธ์ เป็นหน่วยงานประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลไทย ในสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่เสริมสร้างความเข้าใจ ระหว่างหน่วยงานรัฐกับประชาชน และระหว่างประชาชนกับประชาชนด้วยกัน นอกจากนี้ ยังทำหน้าที่โน้มน้าวชักจูงประชาชน ให้ร่วมมือกับรัฐบาล และหน่วยงานราชการ
กรมประชาสัมพันธ์ มีวิวัฒนาการมาจาก “กองโฆษณาการ” หลังจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 โดยก่อตั้งเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 ต่อมาเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ปีเดียวกันพัฒนาเป็น “สำนักงานโฆษณาการ” เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 พัฒนาขึ้นเป็น “กรมโฆษณาการ” และเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2495
พัฒนามาเป็น “กรมประชาสัมพันธ์” ดังเช่นปัจจุบัน
สำนักงานกรมประชาสัมพันธ์ เดิมตั้งอยู่ที่ อาคารหัวมุมถนนราชดำเนิน ติดกับกรมสรรพากร และสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล เป็นสถานที่เกี่ยวข้องในประวัติศาสตร์ทางการเมืองหลายครั้ง ในการรัฐประหารทุกครั้ง จะเป็นสถานที่แรก ๆ ที่ถูกกำลังทหารเข้ายึด รวมทั้งใน เหตุการณ์ 14 ตุลา และ เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ก็ถูกประชาชนเข้ายึด หลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ อาคารกรมประชาสัมพันธ์ ถูกเพลิงไหม้เสียหายอย่างหนัก จึงย้ายไปตั้ง ณ อาคารเลขที่ 9 ซอยพระรามที่ 6 ซอย 30 (อารีย์สัมพันธ์) ถนนพระรามที่ 6 แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร จนถึงปัจจุบัน
ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีซึ่งปรากฏในราชกิจจานุเบกษา ตอนที่ 7 เล่มที่ 64 ลงวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2490 กำหนดเครื่องหมายราชการ "กรมโฆษณาการ" ให้เป็นรูปพระอินทร์เป่าสังข์ เหาะลอยอยู่เหนือเมฆ มีวงกลมล้อมรอบ โดยอิงตามคติในวรรณคดีโบราณว่า พระอินทร์มีหน้าที่เป่าสังข์ชื่อ "ปาญจนันท์" ปลุกพระนารายณ์ให้ตื่นจากบรรทมสินธุ์ในสะดือทะเล เพื่อขึ้นมาปราบเหตุร้ายต่าง ๆ ในโลก และโดยความเชื่อในศาสนาฮินดู สังข์ถือเป็นมงคลสามประการคือ ถือกำเนิดจากพระพรหม ท้องสังข์เคยเป็นที่ซ่อนคัมภีร์พระเวท และตัวสังข์มีรอยนิ้วพระหัตถ์ของพระนารายณ์ ในพิธีทางศาสนาพราหมณ์ จึงมีการเป่าสังข์เพื่อความเป็นสิริมงคลด้วย สอดคล้องกับหลักการประชาสัมพันธ์ ที่เป็นการเผยแพร่ชี้แจงประชาชนให้เข้าใจอย่างกว้างขวาง และสร้างความเข้าใจอันดี จึงเปรียบได้กับการเป่าสังข์เพื่อเรียกประชุมของเทวดา ตราสัญลักษณ์นี้ใช้สีม่วงเป็นสีหลักของตรา ซึ่งเป็นสีของงานประชาสัมพันธ์ และใช้มาจนกระทั่งเป็นกรมประชาสัมพันธ์ในปัจจุบัน
ตามพระราชกฤษฎีกา แบ่งส่วนราชการกรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี ฉบับล่าสุด เมื่อปี พ.ศ. 2540 มีส่วนราชการในสังกัด ดังต่อไปนี้
จดหมายข่าวรัฐบาลเพื่อประชาชน เป็น หนังสือพิมพ์แทบลอยด์ รายปักษ์ภาษาไทยที่ดำเนินการโดย กรมประชาสัมพันธ์ ตามดำริของ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี
โดยมติ คณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2558 ให้ กรมประชาสัมพันธ์ ออกหนังสือพิมพ์แทบลอยด์แบบรายปักษ์ 4 สี 8 หน้าชื่อ จดหมายข่าวรัฐบาลเพื่อประชาชน เริ่มออกฉบับปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2558 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อประชาสัมพันธ์และรายงานผลงานของรัฐบาล โดยหนึ่งฉบับมี 8 หน้า จัดพิมพ์ทั้งสิ้น 60,000 เล่ม โดยแบ่งเป็นการแจกในพื้นที่กรุงเทพมหานคร 30,000 เล่ม และพื้นที่ต่างจังหวัด 30,000 เล่ม
โดยที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้มีนายอภินันท์ จันทรังษี อธิบดี กรมประชาสัมพันธ์ เป็นบรรณาธิการบริหารในเวลาต่อมาได้เปลี่ยนให้นายคณิศร์ สุวรรณเดชเป็นบรรณาธิการบริหารแทนและพลเอก วิลาศ อรุณศรี เลขาธิการนายกรัฐมนตรี เป็นบรรณาธิการอำนวยการ
ในหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้เป็นคอลัมนิสต์รับเชิญในคอลัมน์ จากใจนายกรัฐมนตรี เพื่อใช้สื่อสารความในใจของท่านไปสู่ประชาชนนอกจากนี้ยังมีคอลัมน์จากรัฐมนตรีบางท่านที่ใช้รายงานผลงานที่ผ่านมา
แต่ด้วยผลไม่เป็นตามเป้าที่วางไว้จึงได้ยุติหนังสือพิมพ์ฉบับนี้โดยออกฉบับสุดท้ายเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
ซ้าบ 35 ดราเคน
ซ้าบ 35 ดราเคน () เป็นเครื่องบินไอพ่นขับไล่ความเร็วกว่าเสียง 2 เท่าแบบแรกของประเทศสวีเดน บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1955 และประจำเข้ากองทัพอากาศสวีเดนเป็นครั้งแรกเมื่อต้นปี ค.ศ. 1960 สร้างขึ้นมาทั้งหมด 644 ลำ และใช้ในกองทัพอากาศสวีเดน, ฟินแลนด์, และเดนมาร์ค ปัจจุบันได้ปลดประจำการแล้ว
ข้อมูลจำเพาะ
ดัซโซลท์-เบร์เกต์ ซูเปอร์ เอตังดาร์ท
ดัซโซลท์-เบร์เกต์ ซูเปอร์ เอตังดาร์ท () เป็นเครื่องบินที่พัฒนามาจาก เอตังดาร์ท IV เอ็ม (4 เอ็ม) บินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 และประจำการบนเรือบรรทุกอากาศยานของฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1962 ซึ่งซูเปอร์ เอตังดาร์ท พัฒนาให้แรงขับสูงกว่า และ สิ้นเปลืองพลังงานน้อยกว่า เอตังดาร์ท IV ซูเปอร์ เอตังดาร์ท มีการสร้างขึ้นมาทั้งสิ้น 74 เครื่อง
ข้อมูลจำเพาะ
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นคณะที่ได้รับงบประมาณสูงสุดตั้งแต่ปี 2546 - ปัจจุบัน
พ.ศ. 2532 ปรับหลักสูตรใหม่ดนตรีศึกษาเป็นครู 4 ปีภายใต้คณะศิลปกรรมศาสตร์
พ.ศ. 2547 ปรับหลักสูตรครูศิลปกรรมเป็น 5 ปี
นอกเหนือจากหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต วิชาเอกศิลปศึกษา ที่มีอยู่แต่เดิมแล้วนั้น ยังได้เพิ่มหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต วิชาเอกศิลปะ ซึ่งเน้นหนักไปทางการผลิตทรัพยากรบุคคลสิ่งเดี่ยวเฉพาะทาง โดยเป็นหลักสูตรในเชิงบูรณาการที่ผู้เรียนสามารถพัฒนาศักยภาพได้กว้าง และสอดรับกับความต้องการของแต่ละบุคคล
อย่างไรก็ตาม หลักสูตรทั้งสองก็เปิดโอกาสให้ผู้เรียนพัฒนาทางด้านทัศนศิลป์ และการออกแบบสื่อสาร (Communication Design) เป็นด้านหลัก อีกทั้งยังกำหนดให้เรียนวิชาโทที่เปิดสอนภายนอกภาควิชาและภายนอกคณะ โดยวิชาโทจะเป็นวิชาที่ช่วยขยายรากฐานให้กว้างขึ้น และ/หรือ เป็นแรงผลักดันวิชาชีพหรือวิชาเอกอีกด้วย
ในปีเดียวกัน ก็ได้เปิดหลักสูตรการศึกษาบัณฑิต วิชาเอกดุริยางคศาสตร์ไทยและดุริยางคศาสตร์สากล ภาควิชาดุริยางคศาสตร์ ในคณะมนุษยศาสตร์เช่นกันตามประกาศมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒฉบับที่ 10/2559 เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในของส่วนงาน พ.ศ. 2559 นั้น ได้มีการแบ่งหน่วยงานในคณะศิลปกรรมศาสตร์เป็น 10 หน่วยงาน ดังนี้
โคจิ อาริซาวะ
โคจิ อาริซาวะ () เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่เมืองโซกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักมวยที่ได้รับความนิยมจากแฟนมวยในญี่ปุ่น ด้วยเป็นมวยชกสนุก หมัดหนัก และที่สำคัญเป็นนักมวยหน้าตาดี แต่อาริซาวะคยชกชิงแชมป์ซูเปอร์เฟเธอร์เวทญี่ปุ่นกับทากาโนริ ฮาตาเกยามะซึ่งต่อมาได้กลายเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ด้วยในปี พ.ศ. 2541 อาริซาวะกลับเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 9 ซึ่งเป็นการแพ้ครั้งแรกของอาริซาวะ
จากนั้น โคจิ อาริซาวะ ก็ได้กลับมาชกอีกหลายครั้ง รวมทั้งการชนะน็อกยก 2 พิชิตชัย เอื้อสัมพันธ์ นักมวยชาวไทยในปี พ.ศ. 2548 ด้วย
โคจิ อาริซาวะเป็นพี่ชายฝาแฝดของคาซุ อาริซาวะ ซึ่งเป็นนักมวยด้วยเหมือนกันแต่ชกในรุ่นเฟเธอร์เวท
โฮซูมิ ฮาเซงาวะ
โฮซูมิ ฮาเซงาวะ () อดีตนักมวยระดับแชมเปียนโลกชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2523 ที่เมืองนิชิวากิ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น
โฮซูมิ ฮาเซงาวะได้ขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นแบนตั้มเวท สภามวยโลก (WBC) กับ วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น ในปี พ.ศ. 2548 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย่างสูสี จากนั้นจึงป้องกันตำแหน่งกับเฆรัลโด มาร์ติเนซ นักมวยชาวเม็กซิกัน เป็นฝ่ายชนะน็อกไปในยกที่ 7 จากนั้นจึงให้วีระพลล้างตาอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2549 และเป็นฝ่ายชนะน็อกย้ำแค้นวีระพลไปได้อีกครั้งในยกที่ 9
โฮซูมิ ฮาเซงาวะ เป็นนักมวยหนุ่ม สภาพร่างกายแข็งแกร่ง มีช่วงชกยาว หมักหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งหมัดซ้าย ซึ่งฮาเซงาวะสามารถป้องกันตำแหน่งเอาไว้ได้ทั้งหมด 9 ครั้ง ก่อนที่จะเสียแชมป์ไปด้วยการแพ้ทีเคโอ ให้กับเฟร์นันโด มอนติเอล นักมวยชาวเม็กซิกัน ซึ่งเป็นแชมป์โลกในรุ่นเดียวกันนี้ของ WBO ไปในยกที่ 4 เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2553
จากนั้น ฮาเซงาวะจึงได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นเฟเธอร์เวท และสามารถเอาชนะ ฮวน การ์โลส เบร์โกส นักมวยชาวเม็กซิกันไปได้ ทำให้กลายเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ของสภามวยโลกไปด้วยการเอาชนะคะแนน
แต่เมื่อขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับ จอห์นนี่ กอนซาเลซ ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 4
ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ได้ลดรุ่นมาชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวต สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ก็เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ กิโก มาร์ติเนซ แชมป์โลกชาวสเปนที่โอะซะกะไปในยกที่ 7
ฮาเซงาวะได้แชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวต WBC เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2559 จากการเอาชนะอาร์ทีดีในยกที่ 9 หลังจากอูโก รุยซ์ เจ้าของตำแหน่งชาวเม็กซิกันไม่ยอมออกจากมุม ทำให้เป็นแชมป์โลกไปเป็นรุ่นที่ 3
ต่อมาในปลายปีเดียวกัน ฮาเซงาวะได้ประกาศแขวนนวม โดยให้เหตุผลว่าเต็มอิ่มกับการชกมวย กอรปกับร่างกายก็ไม่แข็งแกร่งเหมือนเดิม
มาซะ ซุโด
มาซะ ซุโด () เกิด 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2535, โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสมาชิกวงเบอร์รีซ์โคโบ
ชินามิ โทกูนางะ
ชินะมิ โทะกุนะงะ () (22 พฤษภาคม ค.ศ. 1992, คานากาวะ ประเทศญี่ปุ่น—ปัจจุบัน) เป็นสมาชิกวงเบอร์รีซ์โคโบ
มาดาราเมะ อิกคาคุ
มาดาราเมะ อิกคาคุ () ตัวการ์ตูนจากเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 3 ในหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
อิกคาคุ เป็นชายหัวโล้น ชื่นชอบการต่อสู้ แต่ไม่เก่งในเรื่องวิถีมาร ถ้าใครว่าหัวโกร๋นล่ะก็จะอารมณ์เสียทันที อิกคาคุสนิทสนมกับยูมิจิกะที่เป็นนักสู้ลำดับที่ 5 ในหน่วยเดียวกัน และนอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์สอนวิชาการต่อสู้ให้กับอาบาราอิ เร็นจิอีกด้วย
อิกคาคุ เกิดที่เมืองลูคอน โดยมียูมิจิกะอยู่เป็นเพื่อนสนิท เขาเป็นนักสู้อันดับ3แห่งหน่วยซาราคิ (หน่วย11) และเป็นยมทูตตนแรกที่ได้ต่อกรกับ คุโรซากิ อิจิโกะ เมื่อครั้งที่อิจิโกะเข้ามาในเซย์เรย์เทย์แต่ก็แพ้ให้กับอิจิโกะ ซึ่งที่จริงแล้วความสามารถของอิกคาคุนั้นสามารถเป็นได้ถึงระดับหัวหน้าหน่วยแล้ว เพราะเขาสามารถปลดปล่อยสวัสดิกะได้ แต่ด้วยเหตุผลว่าวันหนึ่งอิกคาคุพ่ายแพ้การต่อสู้ให้กับซาราคิ เคมปาจิ เขาจึงต้องการจะอยู่ใต้บังคับบัญชาของ ซาราคิ เคมปาจิ จึงได้ไม่ได้แสดงตัวออกไปว่ามีความสามารถ โดยกำชับให้ยูมิจิกะและเร็นจิไม่ให้บอกใคร ในภายหลัง อิกคาคุก็เพิ่งรู้ว่ารองหัวหน้าหน่วย7อิบะก็ทราบด้วยเหมือนกัน อนึ่ง ในภาคmovie:The diamonddust rebillion หัวหน้าหน่วย10 ฮิซึกายะ โทชิโร่,รองหัวหน้า มัตสึโมโตะ รันงิคุและคุจิกิ ลูเคีย ก็รู้ด้วยเหมือนกันว่าอิกคาคุปลดปล่อยสวัสดิกะได้ และปัจจุบันก็รู้แล้วว่า หัวหน้าหน่วยที่ 12 คุโรซึจิ มายูริ ก็รู้เช่นกัน เพราะเคยพยายามซ่อมดาบฟันวิญญาณของอิคคาคุ อีกทั้งยังพลั้งปากไปบอกอิจิโกะอีกต่างหาก
อิกคาคุและยูมิจิกะได้พบกับอิจิโกะและกันจู ขณะที่ตกลงมาในเซย์เรย์เทย์ อิกคาคุได้ต่อสู้กับอิจิโกะและถามว่าใครคือคนที่สอนวิชาต่อสู้ให้ เมื่ออิจิโกะตอบว่าคนที่สอนการ่อสู้ให้คือ "อุราฮาร่า คิสึเกะ" อิกคาคุถึงกับหน้าถอดสีทันที และในที่สุดอิจิโกะก็สามารถเอาชนะอิกคาคุได้
ต่อมาได้สมคบกับหัวหน้าซาราคิโดยการช่วยเหลือโอริฮิเมะซึ่งเป็นเรียวกะในการหยุดยั้งการประหารคุจิกิ ลูเคีย แต่ถูกหัวหน้าโคมามูระกับรองหัวหน้าอิบะ และหัวหน้าโทเซ็นกับรองหัวหน้าฮิซากิเข้ามาขัดขวาง ซึ่งอิกคาคุได้ดวลกับรองหัวหน้าอิบะซึ่งเคยอยู่หน่วยที่ 11 ด้วยกันมาก่อน
อิกคาคุเฝ้าเวรตอนกลางคืนอยู่ในภายหน่วยที่ 11 แต่จู่ๆก็มียมทูตลึกลับลอบทำร้าย โดยซ่อนแรงดันวิญญาณเอาไว้ จนมารู้ภายหลังว่ายมทูตที่ลอบเข้าทำร้าย คือ มากิ อิชิโนเสะ อดีตยมทูตหน่วยที่ 11 ที่ออกไปจากโซลโซไซตี้ไปเข้าพวกกับพวกเบาท์
อิกคาคุได้รับเลือกให้มาต่อสู้กับอารันคาร์ที่โลกมนุษย์ เขาและยูมิจิกะได้ต่อสู้กับอารันคาร์โดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่าอาซาโนะ เคย์โกะ เพื่อนของอิจิโกะต้องให้เขากับยูมิจิกะพักอาศัยด้วย ซึ่งอาซาโนะที่กำลังจะถูกอารันคาร์ทำร้ายก็ได้ตอบตกลง
หลังจากนั้นอิคคาคุได้มาสู้กับพีวารอน เอสปาด้า ชื่อเอโดราด เลโอเนส และปลดปล่อยสวัสดิกะสู้กันได้สักพัก และได้ยิงพลังสุดท้ายจัดการเลโอเนสได้สำเร็จ ก่อนตายเลโอเนสได้พูดขึ้นว่า "ยินดีที่ได้สู้กับเจ้า มาดาราเมะ อิคคาคุ"
อิกคาคุได้รับหน้าที่ปกป้องเสาทั้ง4ที่ล้อมเมืองคาราคุระไว้ และได้พ่ายแพ้ต่อโพคนสนิทของบารันกาน
ยูโรคอปเตอร์ ไทเกอร์
ยูโรคอปเตอร์ ไทเกอร์ () ยูโรคอปเตอร์ เป็นเฮลิคอปเตอร์โจมตี สร้างโดยบริษัท ยูโรคอปเตอร์โดยความร่วมมือกันระหว่างฝรั่งเศสกับเยอรมัน เครื่องต้นแบบเริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 เมษายน 1991 โครงสร้างไทเกอร์สร้างขึ้นจากโลหะผสมกว่า 80%
ตูโปเลฟ ตู-16
ตูโปเลฟ ตู-16 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบดเจอร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นสองเครื่องยนต์ที่ใช้โดยสหภาพโซเวียต มันได้บินมากว่า 50 ปีโดยใช้ชื่อเซียน เอช-6 ที่ยังคงประจำการอยู่ในกองทัพอากาศจีน กองทัพอากาศสหรัฐฯ ใช้ชื่อรหัสว่าไทป์ 39
ปราสาทมัตสึโมโตะ
ปราสาทมัตสึโมโตะ () ตั้งอยู่ในเมืองมัตสึโมโตะ จังหวัดนางาโนะ เนื่องจากอยู่ไม่ไกลจากกรุงโตเกียว จึงมีนักท่องเที่ยวทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างประเทศไปเยี่ยมชมเป็นจำนวนมาก
ปราสาทนี้มีอีกชื่อหนึ่งว่า "ปราสาทอีกา" เนื่องจากผนังปราสาทมีสีดำ และปีกด้านต่าง ๆ ของปราสาทแผ่กางออกเหมือนปีกนก เป็นตัวอย่างหนึ่งของปราสาทที่สร้างบนพื้นที่ราบ ไม่ใช่บนเนินเขาหรือกลางแม่น้ำ
ประวัติความเป็นมาของปราสาทย้อนหลังไปได้ถึงยุคสงคราม ในช่วงเวลานั้น กองทัพโองาซาวาระได้สร้างป้อปราสาทขึ้นในบริเวณนี้ มีชื่อเรียกว่า "ปราสาทฟูกาชิ" ต่อมาป้อมปราสาทได้ถูกกองทัพทาเกดะยึดครองไปได้ และตกเป็นของโทกูงาวะ อิเอยาซุในเวลาต่อมา
ต่อมาเมื่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ได้มีคำสั่งให้อิเอยาซุย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ในภูมิภาคคันโต ก็ได้มอบปราสาทให้อิชิงาวะ โนริมาซะ เป็นผู้ดูแลต่อ โนริมาซะและยาซูนางะผู้เป็นบุตรชาย ได้สร้างหอปราสาทและส่วนอื่น ๆ ได้แก่ หอปราสาท 3 หลัง หอดอนจอน หอเล็กทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ อาคารที่พัก ประตูกลอง ประตูดำ คูปราสาท ปีกอาคารสามชั้น และชั้นย่อย ๆ ในปราสาท ซึ่งทั้งหมดยังคงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบัน เชื่อกันว่าพื้นที่ปราสาทส่วนใหญ่แล้วสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อประมาณปี 1593-1594
ในปี พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) ซึ่งเป็นช่วงยุคการปฏิรูปเมจิ หอปราสาทถูกนำออกประมูลขายและกำลังจะถูกรื้อถอน แต่อิจิกาวะ เรียวโซ ได้ร่วมกับชาวเมืองมัตสึโมโตะช่วยกันรักษาปราสาทไว้ ประตูดำชั้นสองและกำแพงข้างประตูถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) และต่อมาประตูกลองรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสก็ถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999)
ปัจจุบันปราสาทมัตสึโมโตะได้ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น