รายพระนามพระมหากษัตริย์อังกฤษ
ต่อไปนี้คือรายพระปรมาภิไธย พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ซึ่งในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ และประเทศในเครือจักรภพ สำหรับรายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะซึ่งประกอบกันเป็นสหราชอาณาจักรปัจจุบันดู รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งหมู่เกาะอังกฤษและรายพระนามพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร
พระอิสริยยศของกษัตริย์อังกฤษนับแต่พระเจ้าอัลเฟรดมหาราชจนถึงพระเจ้าจอห์น คือ "Rex Anglorum" ("King of the English") สำหรับกษัตริย์ในยุคก่อนนอร์แมนนั้น บางพระองค์มีพระอิสริยยศพิเศษดังนี้
ในยุคนอร์มัน พระมหากษัตริย์ทุกพระองค์ใช้พระอิสริยยศว่า "Rex Anglorum" พร้อมกับ "Rex Anglie" อย่างไรก็ตามจักรพรรดินีมาทิลดาทรงใช้พระอิสริยยศว่า "Domina Anglorum" ("Lady of the English") หลังจากรัชสมัยของพระเจ้าจอห์นเป็นต้นมา พระมหากษัตริย์ทรงใช้คำว่า "Rex Anglie" และพระราชินีทรงใช้ "Regina Anglie" ("Queen of England") ในปี พ.ศ. 2147 พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ทรงเถลิงราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ และก่อนที่สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์จะทรงออกพระราชบัญญัติสหภาพ พ.ศ. 2250 พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีนาถทุกพระองค์ใช้พระอิสริยยศว่า "พระมหากษัตริย์ (หรือสมเด็จพระราชินีนาถ) แห่งอังกฤษและสกอตแลนด์" และหลังพระราชบัญญัติสหภาพสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ทรงเฉลิมพระปรมาภิไธยว่า "สมเด็จพระราชินีนาถแห่งบริเตนใหญ่" ซึ่งเป็นพระอิสริยยศของพระประมุขแห่งอังกฤษมาจนกระทั่งทุกวันนี้
"พระมหากษัตริย์พระองค์แรกของอังกฤษเริ่มต้นนับที่พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช ซึ่งแต่เดิมเป็นพระมหากษัตริย์เวสเซ็กซ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 1414 พระองค์ทรงเอาชนะพวกเดนมาร์ก ในปี พ.ศ. 1421 และได้ทรงรวบรวมอาณาจักรให้เป็นปึกแผ่นก่อนสถาปนาเป็นราชอาณาจักรอังกฤษ และทรงปราบดาภิเษกพระองค์เองขึ้นเป็น "พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน" หลังจากยึดและสร้างนครลอนดอนจากชาวเดนมาร์กในปี พ.ศ. 1429" อนึ่งในช่วงต้นราชวงศ์นี้พระมหากษัตริย์ทรงใช้พระอิสริยยศว่า "พระมหากษัตริย์แห่งชนแองโกล-แซกซอน" (King of the Anglo-Saxons) ตราบจนถึงต้นรชสมัยของพระเจ้าแอเทลสแตนจึงเปลียนมาใช้
พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์แห่งชนอังกฤษ (King of the English) ซึ่งพระยศนี้ใช้ตราบจนกระทั่งการสิ้นสุดของราชวงศ์เวสเซกซ์
"อังกฤษตกอยู่ภายใต้การปกครองของพระมหากษัตริย์เดนมาร์กภายหลังจากรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 ในช่วงนี้อังกฤษและเดนมาร์กมีกษัตริย์บางพระองค์ร่วมกัน"
"ราชวงศ์แซกซอนส์ได้ถูกฟื้นฟูกลับขึ้นมา แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีผู้ซึ่งภายหลังทรงได้รับการยกย่องเป็นนักบุญ ทรงมีจิตใจฝักใฝ่ชาวนอร์มันมากกว่าชาวอังกฤษ"
"หลังจากที่ชาวนอร์มันสามารถเอาชนะอังกฤษได้ในปี พ.ศ. 1609 พระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ได้มีการใส่ตัวเลขแสดงรัชกาล (Regnal number) ตามแบบฝรั่งเศสเพื่อแยกกษัตริย์ที่มีพระนามซ้ำกัน แต่กระนั้นธรรมเนียมการตั้งพระนามด้วยพระนามเล่นก็ยังคงใช้กันอยู่บ้าง"
"ในช่วงต้นของราชวงศ์แพลนแมเจเนต พระมหากษัตริย์อังกฤษได้ปกครองพื้นที่มากมายในฝรั่งเศส และไม่ได้ทรงมองอังกฤษเป็นประเทศหลัก (primary home) จนกระทั่งได้เสียอาณาจักรในฝรั่งเศสจำนวนมากในรัชสมัยพระเจ้าจอห์น ราชวงศ์นี้ปกครองอังกฤษอยู่นาน สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ราชวงศ์ย่อย"
"บรรพบุรุษของราชวงศ์ทิวดอร์บางส่วนเป็นชาวเวลส์ ในปี พ.ศ. 2079 ชาวเวลส์สามารถรวบรวมอาณาจักรอังกฤษได้หลังจากตกภายใต้การปกครองของอังกฤษมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 1827 เมื่อสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงขัดแย้งกับศาสนจักรคาทอลิก กษัตริย์อังกฤษถือว่าเป็นประมุขของนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์(The Supreme Head of the Church of England) พระอิสสริยยศของพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 ประมุขสูงสุดของนิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์
"หลังจากที่พระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 สวรรคตในปี พ.ศ. 2146 พระมหากษัตริย์สกอตแลนด์ในขณะนั้นคือพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ได้ทรงขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษเป็นสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ หรือที่รู้จักกันว่า "Union of the Crowns" ในปี พ.ศ. 2147 พระองค์ทรงฉลองพระอิสสริยยศเป็นพระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ กระนั้นก็ตามทั้งสองราชอาณาจักรก็ยังคงแบ่งแยกกันอยู่"
"ไม่มีกษัตริย์ครองราชย์หลังจากพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ทรงถูกสำเร็จโทษในปี พ.ศ. 2192 จนกระทั่งมีการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษอีกครั้งของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ในปี พ.ศ. 2203 ในระหว่างนี้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2196 มี “เจ้าผู้อารักขา” (Lord Protector) ปกครอง เรียกสมัยนี้ว่าช่วงว่างระหว่างรัชกาล หรือ สมัยสาธารณรัฐ"
"แม้ว่าจะมีการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ขึ้นในปี พ.ศ. 2203 แต่ก็ไม่มีความมั่นคงจนกระทั่งมีการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ พ.ศ. 2231 (The Glorious Revolution 1688) ซึ่งรัฐสภาได้สรรหาผู้ที่เหมาะสมจะครองราชย์ได้"