hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-23 (, ) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์) เป็นเครื่องบินขับไล่ปีกพับได้ที่ออกแบบโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต มันถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินรุ่นที่สามของโซเวียตพร้อมกับมิก-25 มันเป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกของโซเวียตที่มีระบบเรดาร์ติดตามเป้าหมายและขีปนาวุธเกินระยะมองเห็น และเป็นผลิตภัณฑ์แรกของมิกที่มีช่องรับลมอยู่ที่ด้านข้างลำตัว การผลิตเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2513 และมีกว่า 5,000 ลำ ในปัจจุบันมิก-23 ยังคงประจำการอย่างจำกัดโดยชาติที่เป็นลูกค้าของโซเวียต
ฟลายเวท
ฟลายเวท () ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เคยเป็นรุ่นเล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) และไม่เกิน 112 ปอนด์ (50.802 
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกว่า ฟลายเวท ทั้งหมด สถิติของแชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้มากที่สุดในโลก คือ พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม ที่ป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 17 ครั้ง
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีจำนวนมาก ได้แก่ โผน กิ่งเพชร, ชาติชาย เชี่ยวน้อย, เบิกฤกษ์ ชาติวันชัย, เวนิส บ.ข.ส., สด จิตรลดา, เมืองชัย กิตติเกษม, พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์, แสน ส.เพลินจิต, ฉัตรชัย อีลิทยิม, ศรพิชัย กระทิงแดงยิม, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม, พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม, เด่นเก้าแสน กระทิงแดงยิม, คมพยัคฆ์ ป.ประมุข (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล), อำนาจ รื่นเริง, ยอดมงคล ว.แสงเทพ (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และแสตมป์ ศิษย์หมอเส็ง (เป็นเพียงแค่แชมป์เฉพาะกาล) และเคยมีนักมวยสากลสมัครเล่นที่เคยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว 2 ครั้งในปี ค.ศ. 2000 คือ วิจารณ์ พลฤทธิ์ และปี ค.ศ. 2008 จาก สมจิตร จงจอหอ
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ ปานโช วิลลา, โยชิโอะ ชิราอิ, ปาสคาล เปเรซ, ไฟติ้ง ฮาราด้า, แอฟเฟรน ทอร์เรส, มิเกล คันโต, มาซาโอะ โอบะ, ชาร์ลี มากรี, กาเบรียล เบอร์นัล, คิม ยองกัง, ฮิโรกิ อิโอกะ, ยูริ อาร์บาชาค็อฟ, แดนนี่ โมโร่, มาร์ค จอห์นสัน, แมนนี่ ปาเกียว, โนบิโต โดแนร์, โกกิ คาเมดะ, ไดกิ คาเมดะ, โรมัน กอนซาเลซ, คาซูโตะ อิโอกะ และซู ชิหมิง เป็นต้น
ซูเปอร์ฟลายเวท
ซูเปอร์ฟลายเวท () ชื่อเรียกน้ำหนักรุ่นมวยระหว่างรุ่นฟลายเวทกับรุ่นแบนตั้มเวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 112 ปอนด์ (50.802 กิโลกรัม) และไม่เกิน 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) โดยสถาบันที่เริ่มก่อตั้งรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1980 โดยเรียกรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์ฟลายเวท และในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) และสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) จะเรียกว่า จูเนียร์แบนตั้มเวท (Junior bantamweight) แชมป์โลกที่ป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้มากที่สุดในโลก คือ เขาทราย แกแล็คซี่ โดยป้องกันไว้ได้ทั้งหมด 19 ครั้ง และเป็นสถิติที่มากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย และได้รับการยกย่องให้เป็นแชมป์โลกตลอดกาลในรุ่นนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) ด้วย
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 6 คน ได้แก่ พเยาว์ พูนธรัตน์, เขาทราย แกแล็คซี่, หยกไทย ศิษย์ อ., เทพฤทธิ์ สิงห์วังชา, สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย, ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย และเด่นเก้าแสน กระทิงแดงยิม (เป็นแค่แชมป์เฉพาะกาล)
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ อาทิ จิโร วาตานาเบ้, ราฟาเอล โอโรโน่, กิลเบอร์โต โรมัน, อิสราเอล คอนเทรรัส, เอลลี่ ปิกัล, มุน ซังกิล, จอห์นนี่ ทาเปีย, แดนนี่ โรเมโร่ , โนบิโต โดแนร์ และไดกิ คาเมดะ เป็นต้น
แบนตั้มเวท
แบนตั้มเวท () ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กที่เคยเป็นรุ่นเล็กเป็นอันดับ 2 ของโลกมาก่อน โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) และไม่เกิน 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด แชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้มากที่สุดของรุ่นนี้คือ ออร์ลันโด้ คาร์นิซาเลส นักมวยชาวอเมริกัน โดยทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 15 ครั้ง
สำหรับนักมวยไทยแล้ว รุ่นแบนตั้มเวทนี้ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นอาถรรพ์ เพราะเคยมีนักมวยไทยหลายรายที่ขึ้นชิงตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้แล้วไม่ประสบความสำเร็จ ถึงได้เป็นแชมป์ไปก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ไม่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแชมป์ของสมาคมมวยโลก (WBA) เช่น จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ที่เคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 7 ราย ได้แก่ เขาค้อ แกแล็คซี่, ดาวรุ่ง ช.ศิริวัฒน์, ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น, รัตนชัย ส.วรพิน, พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล)
และ ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
และในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 3 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก คือ ผจญ มูลสัน เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้, วิชัย ราชานนท์ เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และ วรพจน์ เพชรขุ้ม เหรียญเงินจากโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ นอกจาก ออร์ลันโด้ คาร์นิซาเลส แล้ว ได้แก่ จิมมี่ คาร์รัทเธอร์, โรแบร์ โคฮัง, ไฟติ้ง ฮาราด้า, อีดอร์ โจเฟร่, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, อิสราเอล คอนเทรรัส, โจอิชิโร่ ทัตสุโยชิ, มุน ซังกิล, นานา คอนาดู, พอล อยาล่า, โฮซูมิ ฮาเซกาว่า, เฟอร์นันโด มอนเทียล, โกกิ คาเมดะ เป็นต้น
ซูเปอร์แบนตั้มเวท
ซูเปอร์แบนตั้มเวท () ชื่อเรียกรุ่นมวยที่อยู่ระหว่างรุ่นแบนตั้มเวทกับรุ่นเฟเธอร์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) และไม่เกิน 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) สถาบันแรกที่ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมา คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1976 โดยเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์แบนตั้มเวท ทางสมาคมมวยโลก (WBA) และสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) รวมทั้งในวงการมวยไทยจะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า จูเนียร์เฟเธอร์เวท (Junior featherweight) โดยพิกัดนี้ไม่มีบรรจุไว้ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่น
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 4 คน ได้แก่ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง, สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ และ พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม
และนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกในพิกัดนี้ อาทิ วิลเฟรโด โกเมซ, กัวดา ลูเป้ พินเตอร์, ฮวน คิด เมซ่า, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, อีริค โมราเลส, แมนนี่ ปาเกียว, โตชิอากิ นิชิโอกะ เป็นต้น
เฟเธอร์เวท
เฟเธอร์เวท () ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) และไม่เกิน 126 ปอนด์ (57.153
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ (เคยมีหนึ่งคน คือ ก้องธวัช ส.กิตติ แต่เป็นแชมป์โลกในสถาบันสหพันธ์มวยโลก (WBF) ซึ่งเป็นสถาบันที่ไม่ได้รับการยอมรับ) แต่สำหรับมวยสากลสมัครเล่นแล้ว เคยมีนักมวยไทยครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้ว ในปี ค.ศ. 1996 คือ สมรักษ์ คำสิงห์
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกหรือชกในพิกัดนี้ อาทิ ซัลวาดอร์ ซันเชซ, วิลเฟรโด วาสเควซ , หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, นาซีม ฮาเหม็ด, แมนนี่ ปาเกียว, อีริค โมราเลส, คริส จอห์น เป็นต้น
Щ
Shcha หรือ Shta (Щ, щ) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียง // หรือ // ในภาษารัสเซีย, // หรือ // ในภาษายูเครน และ // ในภาษาบัลแกเรีย เริ่มแรกอักษรตัวนี้เป็นอักษรรวมระหว่าง Ш กับ Т ที่มี descender อยู่ตรงกลาง และมีพัฒนาการมาจากอักษรกลาโกลิต Shta (รูปภาพ: )
อักษรตัวนี้ค่อนข้างมีความยุ่งยากในการทับศัพท์ ในทางภาษาศาสตร์จะถ่ายอักษรเป็น šč ในภาษาอังกฤษจะเปลี่ยนเป็น shch และในภาษาเยอรมันจะเปลี่ยนเป็น schtsch ซึ่งต้องใช้มากถึง 7 ตัวเพื่อแปลงอักษรเพียงตัวเดียว
ซูเปอร์เฟเธอร์เวท
ซูเปอร์เฟเธอร์เวท () ชื่อเรียกรุ่นมวยที่อยู่ระหว่างรุ่นเฟเธอร์เวทกับรุ่นไลท์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 126 ปอนด์ (57.153 กิโลกรัม) และไม่เกิน 130 ปอนด์ (58.967 กิโลกรัม) ทางสภามวยโลก (WBC) จะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์เฟเธอร์เวท แต่ทางสมาคมมวยโลก (WBA) กับ สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และในวงการมวยไทยเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า จูเนียร์ไลท์เวท (Junior lightweight)
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 2 คน คือ ยอดสนั่น ส.นันทชัย กับ ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์
สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกหรือเคยชกในพิกัดนี้ ได้แก่ แฟลซ อีลอสเด้, อเล็กซิส อาร์กูเอลโล่, อซูม่าห์ เนลสัน, ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, อีริค โมราเลส, ฮวน มานูเอล มาร์เกซ, แมนนี่ ปาเกียว, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, อเซลิโน่ ไฟรตัส เป็นต้น
ไลท์เวท
ไลท์เวท () ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กรุ่นหนึ่ง โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 130 ปอนด์ (58.967 กิโลกรัม) และไม่เกิน 135 ปอนด์ (61.235
กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด สำหรับนักมวยไทยยังไม่เคยมีใครได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้ และยังไม่เคยประสบความสำเร็จในแบบมวยสากลสมัครเล่นระดับโลก เช่น กีฬาโอลิมปิก เป็นต้น
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกในพิกัดนี้ ได้แก่ อเล็กซิส อาร์กูเอลโล่, คิม ดุ๊กกู, โรแบร์โต ดูรัน, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, มิเกล แองเจิล กอนซาเลซ, ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, แมนนี่ ปาเกียว, อาเมียร์ ข่าน เป็นต้น
สำหรับประวัติศาสตร์ของรุ่นไลท์เวท ถือว่าเป็นพิกัดน้ำหนักมวย 3 รุ่นแรกของโลกด้วย โดยถือกำเนิดขึ้นมาในปี ค.ศ. 1850 พร้อมกับรุ่นมิดเดิลเวท และเฮฟวี่เวท
ซูเปอร์ไลท์เวท
ซูเปอร์ไลท์เวท () ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นหนึ่งที่อยู่ระหว่างรุ่นไลท์เวทกับรุ่นเวลเตอร์เวท นักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 135 ปอนด์ (61.235 กิโลกรัม) และไม่เกิน 140 ปอนด์ (63.503 กิโลกรัม) โดยสถาบันสภามวยโลก (WBC) และสมาคมมวยโลก (WBA) ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมาพร้อมกันในปี ค.ศ. 1967 โดยเริ่มแรกเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท (Light welterweight) ต่อมาทางสภามวยโลกได้เปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น ซูเปอร์ไลท์เวท ส่วนทางสมาคมมวยโลกและสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) เรียกว่า จูเนียร์เวลเตอร์เวท (Junior welterweight) แต่ในวงการมวยสากลสมัครเล่นยังคงเรียกว่า ไลท์เวลเตอร์เวท อยู่
สำหรับนักมวยไทยเคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้มาแล้ว 1 คน คือ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นแชมป์โลกรุ่นใหญ่สุดที่นักมวยไทยเคยเป็นแชมป์มาด้วย และมีนักมวยสากลสมัครเล่นเคยได้ครองเหรียญทองโอลิมปิกมาแล้วในปี ค.ศ. 2004 คือ มนัส บุญจำนงค์ และได้เหรียญเงินโอลิมปิก 2 คน คือ ทวี อัมพรมหา ในปี ค.ศ. 1984 และ มนัส บุญจำนงค์ ในปี ค.ศ. 2008
สำหรับนักมวยชาวต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่ชกหรือเคยชกในพิกัดน้ำหนักนี้ ได้แก่ กัตซ์ อิชิมะสึ, อันโตนิโอ เซอร์วองเตซ, ชูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรแบร์โต้ ดูรัน, ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, มิเกล แองเจิล กอนซาเลซ, มิเกล คอตโต, แมนนี่ ปาเกียว, อีริค โมราเลส, ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์, อาร์ตูโร กัตติ, อาเมียร์ ข่าน, รุสลัน โปรวอดนิคอฟ เป็นต้น
อารูบา
อารูบา (, ) เป็นเกาะหนึ่งมีความยาว 32 กิโลเมตร ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีสในทะเลแคริบเบียน อยู่ห่างจากคาบสมุทรปารากวานา (รัฐฟัลกอน ประเทศเวเนซุเอลา) ไปทางเหนือ 27 กิโลเมตร อารูบาเป็นหนึ่งในสี่ประเทศองค์ประกอบ (constituent country) ของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เกาะแห่งนี้มีความแตกต่างจากดินแดนส่วนใหญ่ในแถบแคริบเบียน กล่าวคือ มีอากาศแห้ง ภูมิอากาศเช่นนี้สนับสนุนการท่องเที่ยวเนื่องจากผู้มาเยือนสามารถคาดหวังว่าจะได้พบอากาศอบอุ่นและแสงแดดจัดได้แน่นอน เกาะนี้มีเนื้อที่ 193 ตารางกิโลเมตร เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเอบีซี (ABC islands)
อารูบาเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส หรือเจาะจงลงไปอีกก็คือแนวลูกโซ่ลีเวิร์ดแอนทิลลีส โดยทั่วไปมีลักษณะราบเรียบ ไม่มีแม่น้ำ แต่ก็มีชื่อเสียงจากหาดทรายสีขาวที่ส่วนใหญ่จะอยู่ทางชายฝั่งทางใต้และตะวันตกของตัวเกาะ ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการกำบังจากกระแสน้ำอันรุนแรงจากมหาสมุทร ส่วนชายฝั่งทางเหนือและตะวันออกไม่ได้รับการป้องกัน จึงได้รับผลกระทบจากทะเลมากกว่าและมนุษย์ก็ไม่ได้เข้าไปแตะต้องมากนัก ภายในเกาะมีเนินเขาบางแห่งที่มีความสำคัญ เช่น โฮยแบร์ค (Hooiberg) มีความสูง 165 เมตร (541 ฟุต) และเมานต์ยามาโนตา (Mount Jamanota) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเกาะ มีความสูง 188 เมตร (617 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
อารูบาเป็นดินแดนสมาชิกต่างหากของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ตัวเกาะไม่มีเขตการปกครองย่อยลงไปอีก ทางทิศตะวันออกได้แก่ กือราเซาและโบแนเรอ ทั้งสองเกาะเดิมเป็นดินแดนส่วนตะวันตกเฉียงใต้ของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส อารูบาและอดีตเกาะของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสทั้งสองเกาะนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ หมู่เกาะเอบีซี
ภูมิอากาศของเกาะเป็นแบบร้อนภาคพื้นสมุทร ปรากฏความหลากหลายทางอุณหภูมิในแต่ละฤดูเล็กน้อย ซึ่งช่วยดึงดูดนักท่องเที่ยวตลอดทั้งปี อุณหภูมิโดยทั่วไปมีลักษณะเกือบสม่ำเสมอที่ประมาณ 28 องศาเซลเซียส (82 องศาฟาเรนไฮต์) และมีลมสินค้าจากมหาสมุทรแอตแลนติกพัดผ่าน ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปีเกือบ 500 มิลลิเมตร (20 นิ้ว) ส่วนใหญ่จะตกในปลายฤดูใบไม้ร่วง
มายน
มายน หรือ มะยง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท บางครั้งก็เรียกว่า "กึ่งบาท"
เฟื้อง
เฟื้อง เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท หรือ สลึง หรือ มายน
ซีก
ซีก เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง
เสี้ยว
เสี้ยว หรือ เซี่ยว หรือ ไพ เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณ มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง
อัฐ
อัฐ เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณตั้งแต่กรุงสุโขทัย มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง หรือ บาท คำว่า "อัฐ" แปลว่า แปด เนื่องจากเงินจำนวน 8 อัฐ จะเท่ากับ 1 เฟื้อง จึงทำให้เรียกเช่นนั้น (บาลี: อฏฺฐ)
โสฬส
โสฬส (โส-ลด) เป็นหน่วยเงินของประเทศไทยในสมัยโบราณตั้งแต่กรุงสุโขทัย มีค่าเท่ากับ บาท หรือ เฟื้อง หรือ สลึง คำว่า "โสฬส" แปลว่า สิบหก เนื่องจากเงินจำนวน 16 โสฬส จะเท่ากับ 1 เฟื้อง จึงทำให้เรียกเช่นนั้น (บาลี: โสฬส sōlasa)
ตำนานน้ำท่วมโลก
ตำนาน น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่ ที่ทำให้เกิดโดยพระเจ้าหรือเทพเจ้า เพื่อทำลายล้างอารยธรรม โดยเป็นการลงโทษความบาปของมนุษย์ เพื่อเริ่มต้นอารยธรรมใหม่ ๆ ที่ส่งผลมายังปัจจุบัน ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณอารยธรรมเมโสโปเตเมีย เป็นประเด็นที่ปรากฏอยู่แพร่หลายในตำนานของวัฒนธรรมต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น 
ตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ เป็นเรื่องที่มนุษย์ทั่วโลกคุ้นเคยที่สุด
วัฒนธรรมในโลกนี้ทั้งในอดีตและปัจจุบันจำนวนมาก ต่างมีเรื่องราวบันทึกเกี่ยวกับ "น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่" ที่ทำลายล้างอารยธรรมโลกสมัยโบราณจนสิ้น
มิโคยัน มิก-27
มิโคยัน มิก-27 (, ) (นาโต้ ใช้ชื่อรหัสว่าฟลอกเกอร์-ดี/เจ) เป็นเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินที่สร้างโดยสำนักงานออกแบบมิโคยันของสหภาพโซเวียตและต่อมาถูกผลิตใต้ใบอนุญาตโดยอินเดียใช้ชื่อว่า บาฮาดูร ("Bahadur") แปลว่าผู้กล้า อย่างไรก็ตามมันไม่เหมือนมิก-23 มิก-27 นั้นไม่ถูกใช้อย่างแพร่หลายนักนอกจากรัสเซีย ประเทศส่วนมากใช้กลับใช้มิก-23บีเอ็นและซุคฮอย ซู-25 แทน ในปัจจุบันมันประจำการอยู่ในอินเดียและศรีลังกาเท่านั้น ส่วนของรัสเซียและยูเครนนั้นได้ปลดประจำการแล้ว
เรเน ออเบอร์โจนอยส์
เรเน มูราต ออเบอร์โจนอยส์ (René Murat Auberjonois) เกิดเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2483 ที่เมืองนิวยอร์กซิตี้ สหรัฐอเมริกา เป็นนักพากย์ชาวอเมริกัน เรื่องที่พากย์ได้แก่
เจนนิเฟอร์ เฮล
เจนนิเฟอร์ เฮล (Jennifer Hale) เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2515 ในตอนเหนือของแคนาดา เป็นนักพากย์วิดีโอเกม ภาพยนตร์ การ์ตูน และวิทยุมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 เรื่องที่พากย์ได้แก่
ซุคฮอย ซู-24
ซุคฮอย ซู-24 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าเฟนซ์เซอร์) เป็นเครื่องบินโจมตีและขัดขวางในทศวรรษที่ 1970 และ 1980 มันเป็นเครื่องบินสองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ที่ใช้ระบบนำร่อง/โจมตีแบบดิจิตอลลำแรกของสหภาพโซเวียต ในหลายแง่มุมโครงสร้างภายนอกของมันคล้ายคลึงกับเอฟ-111 มันยังคงอย่ในประจำการในกองทัพอากาศโซเวียตและชาติอื่นๆ
เศรษฐกิจระหว่างประเทศ
เศรษฐกิจระหว่างประเทศ คือ การซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการของประเทศหนึ่งกับอีกประเทศหนึ่งของภาคเอกชน,รัฐบาล ทวิภาคี : การประชุมของ 2 ประเทศ และ พหุภาคี : การประชุมของกลุ่มประเทศและได้นโยบาย จึงดำเนินการติดต่อค้าขายกับประเทศคู่ค้า อีกนัยหนึ่งอาจเรียกว่า การค้าระหว่างประเทศ (International Trade) หมายถึง การแลกเปลี่ยนสินค้าหรือ การซื้อขายสินค้าและบริการระหว่างประเทศ ประกอบด้วยสินค้านำเข้าและสินค้าส่งออก"1.ได้สินค้าที่มีคุณภาพและมีราคาถูกกว่าต้นทุนที่จะผลิตในประเทศ
2.ทำให้ประเทศที่กำลังพัฒนาได้เรียนรู้เทคโนโลยีใหม่ๆ
3.ทำให้ประเทศที่กำลังพัฒนาได้เรียนรู้รูปแบบใหม่ๆของสินค้า
4.ทำให้ผู้ผลิตสินค้าเกิดความชำนาญในการผลิตสินค้าชนิดนั้น
แบ่งได้ 2 แบบ
1.นโยบายการค้าแบบเสรี มีลักษณะดังนี้
2.นโยบายการค้าแบบคุ้มกัน
ดุลการค้าเปรียบเทียบมูลค่า ส่งออก และ นำเข้า มี 3 ลักษณะ
1.เกินดุลการค้า คือ ส่งออกมากกว่านำเข้า
2.ขาดดุลการค้า คือ นำเข้ามากกว่าส่งออก หรือ รายจ่ายมากกว่ารายรับ
3.การค้าสมดุล คือ ส่งออก เท่ากับ นำเข้า
ดุลการชำระเงิน คือ รายการที่แสดงรายรับรายจ่ายเงินตราต่างประเทศจากการค้าและบริการ มี 3 ลักษณะ
1.ดุลการชำระสมดุล คือ รายจ่ายเท่ากับรายรับ
2.ดุลการชำระขาดดุล คือ รายจ่ายมากกว่ารายรับ
3.ดุลการชำระเกินดุล คือ ราบรับมากกว่ารายจ่าย
1.สินค้า + ส่งออก = ดุลการค้า ดุลบัญชีเดินสะพัด (เงินที่เข้าออกประเทศด้านการท่องเที่ยวและบริการ)
2.การท่องเที่ยว การบริการ เงินบริจาค เงินโอน เป็นดุลบริการ
3.เงินลงทุน หลักทรัพย์ เงินกู้ยืม เรียกว่า บัญชีเงินทุน/บัญชีโยกย้าย
ขึ้นอยู่กับ
1.ปรมาณสินค้าเข้า 
2.สินค้าเข้า สินค้าออก 
3.ดุลการค้า
4.ดุลการค้าได้เปรี่ยบ 
5.ดุลการค้าเสียเปรียบ
6.ดุลการชำระเงิน บัญชีเดินสะพัด
7.ดุลการชำระเงินเสียเปรียบ
8.กฎเกณฑ์โควต้า  สิทธิพิเศษ
9.การตั้งบริษัทการค้า  ตั้งในประเทศที่จะทำการค้าด้วย
1.พยายามลดการสั่งสินค้าเข้า โดยใช่มาตรการต่างๆ
2.พยายามส่งสินค้าออกให้มาก
3.ลดรายจ่ายภาครัฐ
4.ส่งเสริมให้มีการลงทุนของต่างชาติ
5.ส่งเสริมการท่องเที่ยว
6.กู้ยืมเงินจากต่างประเทศเพื่อเข้ามาแก้ปัญหาการเงิน
ยูเอชเอฟ
ยูเอชเอฟ (UHF) เป็นคลื่นความถี่สูงยิ่ง (Ultra-High Frequency) เริ่มมีขึ้นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2491
ยูเอชเอฟ เป็นคลื่นความถี่ที่ใช้คู่ขนานกับระบบ วีเอชเอฟ ของเครื่องส่งโทรทัศน์และเสาส่งระบบอนาล็อก และอาจจะเป็นคลื่นความถี่ที่ถูกบังคับให้ส่งสัญญาณของโทรทัศน์ระบบดิจิตอล คาดว่าทั่วโลกจะต้องเปลี่ยนแปลงมาเป็นโทรทัศน์ระบบดิจิทัลให้แล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2558
หรือเรียกอีกอย่างว่า วิทยุสื่อสาร มีใช้ในประเทศไทยเกือบร้อยปีแล้ว ส่วนใหญ่ใช้ในราชการทหาร นับแต่สงครามโลกครั้งที่ 1-2 และ 
สงครามมหาเอเชียบูรพา หลังภาวะสงคราม กิจการวิทยุสื่อสารมีใช้ภายในกิจการราโดยเฉพาะฝ่ายปราบปรามและปกครอง 
และแพร่หลายมากข้นในหน่วยราชการ รัฐวิสาหกิจ พลเรือน ในช่วง 40 ปีย้อนหลังจากนี้
ในการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟ มีช่วงเลขประจำช่อง ระหว่าง 14-83 (470-890 เมกะเฮิร์ทซ์)
ส่วนในประเทศไทย มีช่องสัญญาณอยู่ที่ช่อง 21 ถึง 69 แต่ในกรณีช่อง 21 ถึง 25 และ 61 ถึง 69 กรมไปรษณีย์โทรเลข (ปัจจุบันถูกเปลี่ยนมาเป็น สำนักงาน กสทช.) ได้สงวนช่องสัญญาณไว้ดังกล่าว เพื่อใช้ในระบบการสื่อสารทางโทรศัพท์มือถือ ระบบ Cellular Mobile System จึงทำให้ประเทศไทย สามารถใช้ช่องสัญญาณไว้ตั้งแต่ที่ 26 ถึง 60 เพื่อออกอากาศส่งทางวิทยุโทรทัศน์ เท่านั้น
สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (สปน.) เริ่มดำเนินโครงการ สถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟ เมื่อปี พ.ศ. 2538 โดยมีการเปิดประมูลรับสัมปทาน เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2538 โดย กลุ่มสยามทีวีแอนด์คอมมิวนิเคชั่น (แปรรูปเป็น บริษัท สยามอินโฟเทนเมนท์ จำกัด เมื่อได้รับอนุมัติสัมปทานแล้ว และเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ไอทีวี จำกัด (มหาชน) เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541) เป็นผู้ได้รับอนุมัติสัมปทานดังกล่าว โดยใช้ชื่อสถานีว่า สถานีโทรทัศน์ไอทีวี (ITV-Independent Television) นับเป็น สถานีโทรทัศน์ระบบยูเอชเอฟแห่งแรกของประเทศไทย แพร่ภาพออกอากาศทางช่อง 26 และเปลี่ยนมาเป็นช่อง 29 ในภายหลัง โดยมีอายุสัมปทาน 30 ปี เริ่มต้นออกอากาศอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และได้เปลี่ยนแปลงเป็น สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวีในปี 2550 และ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ตามลำดับ ในปี 2551
สถานีโทรทัศน์
สถานีโทรทัศน์ เป็นหน่วยงาน ที่เป็นเจ้าของคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ หรือเป็นผู้รับสัมปทานคลื่นความถี่วิทยุโทรทัศน์ รวมถึงเป็นผู้จัดสรรเวลาในการออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ผ่านคลื่นความถี่ดังกล่าว และยังเป็นบริการส่งสัญญาณออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ไปสู่เครื่องรับโทรทัศน์ โดยผ่านคลื่นความถี่ทางอากาศ โดยมากจะอยู่ในรูปของนิติบุคคล บริษัทจำกัด
บริการโทรทัศน์ภาคพื้นดิน (Terrestrial Television Services) เป็นการดำเนินงานออกอากาศวิทยุโทรทัศน์ ด้วยการส่งสัญญาณคลื่นไปตามอากาศ (มิใช่ส่งขึ้นสู่ชั้นอวกาศ) ซึ่งสามารถใช้เสาอากาศรับสัญญาณคลื่นดังกล่าว เพื่อใช้เครื่องรับโทรทัศน์แปลงเป็นสัญญาณโทรทัศน์เพื่อรับชมได้ทันที โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพื่อเข้าถึงการรับชมแต่อย่างใด
สำหรับในประเทศไทย คลื่นความถี่โทรทัศน์ภาคพื้นดิน เป็นทรัพยากรสื่อสารของชาติ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย โดยมีหน่วยราชการ, รัฐวิสาหกิจในรูปบริษัทมหาชน หรือหน่วยงานของรัฐ เป็นเจ้าของคลื่นความถี่ หรืออาจทำสัญญาสัมปทาน ร่วมกับนิติบุคคลภาคเอกชน เพื่อมอบสิทธิให้เป็นผู้ดำเนินกิจการก็ได้
วุฒิสภาไทย ลงมติให้ผ่านร่างพระราชบัญญัติ การประกอบกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เป็นผลให้เปลี่ยนแปลงระบบคลื่นความถี่ จากเดิมที่ใช้สัญญาณแอนะล็อกไปสู่การเป็นโทรทัศน์ระบบดิจิทัล ภายใน พ.ศ. 2558 โดยจะใช้ระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงจำนวนหนึ่ง ตามขีดความสามารถเท่าที่มีในระยะแรก
ต่อมา คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) วางแผนแม่บทโทรทัศน์ระบบดิจิตอล โดยแต่เดิมกำหนดให้มีบริการโทรทัศน์ภาคพื้นดิน เพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 48 ช่อง โดยแบ่งเป็นกลุ่มช่องรายการเชิงธุรกิจ 24 ช่อง โดยมี 7 ช่องโทรทัศน์ความละเอียดสูง เป็นรายการทั่วไปทั้งหมด นอกนั้นเป็นช่องโทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐาน ประกอบด้วย 7 ช่องรายการทั่วไป, 7 ช่องรายการประเภทข่าว และ 3 ช่องรายการเด็ก/เยาวชน ส่วนกลุ่มช่องรายการเพื่อบริการสาธารณะ 12 ช่อง จะจัดสรรให้สถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเดิม 3 ช่องรายการ อีกส่วนหนึ่งจำแนกตามหมวดต่างๆ ดังต่อไปนี้คือ การส่งเสริมความเข้าใจระหว่างรัฐบาลและรัฐสภากับประชาชน, การส่งเสริมการปกครองระบอบประชาธิปไตย, ความมั่นคงของรัฐ, ความปลอดภัยสาธารณะ, เด็ก และครอบครัว (ซึ่ง กสทช.หารือเบื้องต้นว่าจะให้ไทยพีบีเอสดำเนินการเพิ่มอีกช่องหนึ่ง), การศึกษา และความรู้, ศาสนา ศิลปะ และวัฒนธรรม, สุขภาพ กีฬา และคุณภาพชีวิต, บุคคลด้อยโอกาส และเยาวชน โดยกลุ่มช่องรายการเพื่อบริการชุมชนและภูมิภาคอีก 12 ช่อง ยังไม่มีการกำหนดสัดส่วนของหมวดหมู่ โดยได้มีการประมูลไปแล้วเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556
สำหรับสถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเดิม ซึ่งมีสถานะเป็นช่องรายการเชิงธุรกิจ (คือไทยทีวีสีช่อง 3, ช่อง 7 สี และโมเดิร์นไนน์ทีวี) จะต้องเข้าประมูลช่องรายการเชิงธุรกิจ ทั้งนี้ กสทช.อนุญาตให้ทดลองออกอากาศ โดยเข้าใช้สัญญาณ ในส่วนรายการชุมชนและภูมิภาค ไปพลางก่อนได้ เมื่อคลื่นความถี่พร้อมสำหรับการออกอากาศแล้ว ส่วนสถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินเดิม ซึ่งมีสถานะเป็นช่องรายการเพื่อสาธารณะ (คือ ททบ.5, สทท. และไทยพีบีเอส) กสทช.จะอนุญาตให้เข้าใช้สัญญาณ ในส่วนช่องรายการเพื่อสาธารณะได้ เมื่อคลื่นความถี่พร้อมสำหรับการออกอากาศแล้ว
ทั้งนี้ สถานีโทรทัศน์ระบบดิจิทัลในประเทศไทย ได้เริ่มการออกอากาศตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2557 โดยโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกจะยุติการออกอากาศเป็นรายช่องและรายพื้นที่ โดยเริ่มจากช่องไทยพีบีเอสเป็นช่องแรก เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2558
วันนักข่าว
วันนักข่าว หรือวันสื่อสารมวลชนแห่งชาติ ในประเทศไทย ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับ วันสถาปนา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย (สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในปัจจุบัน)
สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2498 โดยนักข่าวรุ่นบุกเบิก จำนวน 15 ท่าน คือโชติ มณีน้อย, เท่ห์ จงคดีกิจ, ประจวบ อัมพะเสวต, วิเชียร โรจนวงศานนท์, ถาวร มุ่งการดี, สนิท เอกชัย, เชาว์ รูปเทวินทร์, จรัญ โยบรรยงค์, กุศล ประสาร, ชลอ อาภาสัตย์, อนงค์ เมษประสาท, วิสัย สุวรรณผาติ, นพพร ตุงคะรักษ์, วิภา สุขกิจ และเลิศ อัศเวศน์ นัดหมายกันที่ศาลานเรศวร ในสวนลุมพินี โดยมีชาญ สินศุข จากสยามนิกร เป็นประธานการประชุม
โดยหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ ต่างก็ให้ความสำคัญกับวันสำคัญของพวกตนเป็นอย่างยิ่ง โดยเป็นประเพณีที่ทราบกัน ระหว่างหนังสือพิมพ์กับผู้อ่านว่า วันที่ 6 มีนาคม ของทุกปี จะไม่มีหนังสือพิมพ์วางจำหน่าย เนื่องจากเป็นวันหยุดงานประจำปีของบรรดานักหนังสือพิมพ์ทั้งหลาย แต่แล้วหนังสือพิมพ์ก็แอบออกวางจำหน่ายในวันที่ 6 มีนาคม เนื่องจากประชาชนในฐานะผู้อ่านเกิดความตื่นตัว และมีความต้องการที่จะบริโภคข่าวสารที่มากขึ้น จึงทำให้หนังสือพิมพ์ฉบับอื่นต้องเลิกประเพณีดังกล่าวไป
สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ได้กำหนดให้ วันที่ 4 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันที่จัดให้มีการประชุมใหญ่สามัญประจำปี เพื่อให้วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดเฉลิมฉลองกันอย่างเต็มที่ ในงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปี แต่เดิมมา งานทั้งสองจัดขึ้น ณ ที่ทำการสมาคมฯ อาคาร 8 ถนนราชดำเนิน ซึ่งบริเวณริมฟุตบาทใกล้เคียง ก็เป็นสถานที่ซึ่งบรรดาเหยี่ยวข่าว นัดพบปะสังสรรค์กันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ในช่วงหลัง จำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้นอย่างมาก และถนนราชดำเนินยังเป็นถนนสายหลัก มีผู้ใช้รถใช้ถนนเป็นจำนวนมาก รวมถึงสถานที่ยังคับแคบ ส่งผลให้สร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้สัญจรไปมา จึงได้ย้ายสถานที่จัดการประชุมไปยังโรงแรมต่าง ๆ ตามความเหมาะสม
ต่อมา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย เข้ารวมกับ สมาคมนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย กลายเป็น “สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย” เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2542 แต่ยังคงกำหนดให้วันที่ 5 มีนาคม เป็นวันคล้ายวันสถาปนาสมาคมฯ และวันนักข่าว จนถึงปัจจุบัน
บาเลนเซีย
บาเลนเซีย (, ) มีชื่อทางการและชื่อท้องถิ่นว่า วาเล็นซิอา (บาเลนเซีย: , ) เป็นเมืองหลักของแคว้นบาเลนเซียและจังหวัดบาเลนเซีย เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศสเปนและเป็นย่านอุตสาหกรรมใหญ่ริมชายฝั่งโกสตาเดลอาซาอาร์ (Costa del Azahar) ในปี พ.ศ. 2549 เฉพาะเมืองนี้มีจำนวนประชากรคือ 807,396 คน ส่วนประชากรในเขตมหานคร (เขตเมืองรวมกับเมืองบริวาร) มีจำนวน 1,807,396 คน
เมืองบาเลนเซียมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน มีฤดูร้อนที่แห้งอบอุ่นและอากาศหนาวที่ไม่รุนแรง มีสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงคือ สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
ชื่อดั้งเดิมของเมืองในภาษาละตินคือ "วาแล็นติอา" () หมายถึง "ความแข็งแกร่ง" (Vigour) ต่อมาในสมัยการปกครองของพวกมัวร์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "บะลันซียะฮ์" (Balansiya) ในภาษาอาหรับ
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางเสียง ชื่อเมืองนี้จึงกลายเป็น "บาเลนเซีย" ไปในภาษาสเปนแบบคาสตีล และเป็น "วาเล็นซิอา" หรือ "วาแล็นซิอา" ในภาษาบาเลนเซีย
วาเลนเซีย (แก้ความกำกวม)
วาเลนเซีย (Valencia) ซึ่งดั้งเดิมคือเมืองและภูมิภาคในประเทศสเปน อาจหมายถึง:
ผู้ประกาศข่าว
ผู้ประกาศข่าว เป็นบุคคลที่ทำหน้าที่ประกาศข่าวสารต่าง ๆ สู่ประชาชนผู้รับสาร ผ่านสื่อมวลชนประเภทต่างๆ คือ วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต ในปัจจุบันอาจหมายถึงผู้ดำเนินรายการประเภทข่าวและสถานการณ์ปัจจุบัน ด้วย
อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์
อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์ () เป็นภาพยนตร์วีดีโอโทคุซัทสึ ซึ่งนำฮีโร่ญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงอย่างมาสค์ไรเดอร์ และ อุลตร้าแมนปรากฏตัว ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 โดยผู้สร้างคือซึบูราญะโปรดักชั่นและโตเอะ
เนื้อหานั้นเป็นเกี่ยวกับประวัติของอุลตร้าแมนและคาเมนไรเดอร์ต่างๆโดยบางฉากจะตัดต่อภาพแปลงร่างของอุลตร้าแมนไรคาเมนไรเดอร์ ในฉากสุดท้ายอุลตร้าแมนที่กำลังลำบากคาเมนไรเดอร์ได้ขยายร่างมาช่วยการต่อสู้
ตูโปเลฟ ตู-28
ตูโปเลฟ ตู-28/ตู-128 () (นาโต้เรียกมันว่าฟิดเดลอร์) เป็นเครื่องบินสกัดกั้นพิสัยไกลที่ออกแบบโดยสหภาพโซเวียตเมื่อทศวรรษที่ 1960 มันยังคงเป็นเครื่องบินขับไล่ที่ใหญ่ที่สุดของโลก
ในปีพ.ศ. 2498 การป้องกันทางอากาศของโซเวียตหรือพีวีโอ ("Soviet Anti-Air Defense") ได้ประกาศข้อจำกัดของเครื่องบินสกัดกั้นพิสัยไกลเพื่อป้องกันอาณาเขตอันกว้างใหญ่ของสหภาพโซเวียต ซึ่งกว้างมากจนสภาพทางเศรษฐกิจก็ไม่เพียงพอที่จะสร้างฐานป้องกันทางอากาศได้ทั้งหมด เพื่อสร้างพิสัยและความสามารถในการติดตั้งเรดาร์และขีปนาวุธอากาศสู่อากาศที่จำเป็น ตูโปเลฟจึงได้สร้างเครื่องบินที่คล้ายคลึงกับเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบตู-105 (ตู-22) ขึ้นมา
หัวหน้าการสร้างตูโปเลฟ ตู-28 คือไอ เนซวัล
ตู-102ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2502 พร้อมกับรุ่นที่เริ่มปฏิบัติการ ตู-28พีที่เข้าสู่การผลิตในปีพ.ศ. 2506 ต่อมามันถูกแทนที่ในการผลิตโดยตู-128 แบบสุดท้าย
ด้วยการใช้พื้นฐานจากเครื่องบินทิ้งระเบิดเหนือเสียงตู-98 ที่ไม่ประสบความสำเร็จ มันมีปีกลู่ขนาดใหญ่ที่ด้านใต้มีล้ออยู่ภายในปีกและปีกหางแนวนอน มีเครื่องยนต์ไอพ่นเทอร์โบ ไลยูก้า เอแอล-7เอฟ-2 สองเครื่องยนต์ติดอยู่ที่ลำตัว ไม่เหมือนกับตู-22 ที่มันนั้นไม่มีห้องเก็บอาวุธภายในลำตัว อาวุธจะติดตั้งอยู่ที่ใต้ปีกพร้อมกับมีลำตัวไว้เพื่อถังเชื้อเพลิงขนาดใหญ่ ตู-28พีมีสองที่นั่งเรียงกันพร้อมฝาเปิดที่แยกจากกัน
ผู้เชี่ยวชาญฝั่งตะวันตกคิดว่าตู-102 มีเรดาร์ที่ท้องขนาดใหญ่ แต่ส่วนที่นูนนั้นจริงๆ แล้วเป็นเพียงอุปกรณ์ทดสอบเท่านั้น การผลิตตู-28พีให้มีส่วนคล้ายโดมที่เรียกว่าเรโดม ("radome") สำหรับเรดาร์ที่เรียกว่า"สเมิร์ช" ("Smerch") ซึ่งมีระยะตรวจจับได้ประมาณ 50 กิโลเมตรและล็อกเป้าหมายได้ประมาณ 40 กิโลเมตร ถึงแม้ว่าพลังเรดาร์ของมันจะดี เครื่องบินก็ยังต้องพึ่งพาการสกัดกั้นที่ควบคุมจากพื้นดินเพื่อชี้เป้าให้กับนักบิน หลายปีต่อมามันมักทำงานคู่กับตู-126 ในฐานะเครื่องบินสกัดกั้นตู-28พีจึงไม่มีระบบต่อต้านอิเลคทรอนิกหรือระบบป้องกันอื่นๆ ไม่มีแม้กระทั่งเรดาร์เตือนภัยอย่างของซุคฮอย
ตู-128 เป็นเครื่องบินสกัดกั้นสมบูรณ์และด้วยน้ำหนักบรรทุกที่ปีกที่สูง ระบบอิเลคทรอนิกที่ไม่ทันสมัย และทัศนวิสัยที่แย่ ทำให้มันเป็นเครื่องบินที่ไม่คล่องแคล่วอย่างไม่ต้องสงสัย มันถูกมอบหมายให้โจมตีเครื่องบินทิ้งระเบิดของนาโต้เป็นหลัก อย่าง บี-52 ไม่ใช่การต่อสู้กับเครื่องเครื่องินขนาดเล็กลำอื่น
อาวุธของตู-128 คือขีปนาวุธอากาศสู่อากาศบิสโนวัท อาร์-4 โดยมักมีอาร์-4อาร์สองลูกและอาร์-4ทีสองลูก ถึงแม้ว่าขีปนาวุธเหล่านี้จะโบราณ แต่มันก็ไม่เคยถูกแทนที่ด้วยอาวุธที่ใหม่กว่าเลย
การผลิตตู-128 สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2513 พร้อมเครื่องบินทั้งสิ้น 188 ลำที่ถูกสร้างออกมา นอกจากนั้นยังทีแบบสำหรับฝึกอีก 10 ลำที่ถูกผลิตขึ้นในปีพ.ศ. 2514 และอีก 4 ลำดัดแปลงมาจากเครื่องบินขับไล่ ใช้ชื่อว่าตู-128ยูทีพร้อมห้องนักบินเพิ่มที่ด้านหน้าสำหรับนักบินแทนที่เรดาร์ โครงการพัฒนาที่ใช้ชื่อตู-138 และตู-148 ถูกละทิ้งก่อนที่จะมีการดำเนินการเพิ่ม
ตู-28 ได้รับการรายงานต่อสาธารณะในการต่อสู้เพียงครั้งเดียวโดยได้ทำลายบอลลูนสอดแนมของนาโต้ไปเท่านั้น แต่ในภารกิจสกัดกั้นการสอดแนมมักจะไม่รายงาน เป็นไปได้ว่าอาจมีหลายเหตุการณ์ที่ไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณะ
เครื่องบินทั้งหมดยังคงอยู่ในประจำการจนถึงทศวรรษที่ 1980 ตู-128 ได้ถูกปลดประจำการเพื่อเครื่องบินที่ใหม่กว่าอย่างมิก-31 แม้ว่ามีจำนวนเล็กน้อยที่ยังคงอยู่ในปลายปีพ.ศ. 2535
จอมคนแผ่นดินเดือด
จอมคนแผ่นดินเดือด (; พินอิน: Biān huāng chuánshuō; คำแปล - "ตำนานแผ่นดินร้าง") เป็นนิยายกำลังภายใน แต่งโดยหวงอี้ ฉบับภาษาไทยแปลและเรียบเรียงโดย น.นพรัตน์ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ เริ่มตีพิมพ์ในประเทศไทย พ.ศ. 2549 มีความยาวทั้งสิ้น 23 เล่ม
เนื้อเรื่องจับความช่วงปลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก และก่อนช่วงราชวงศ์เหนือ-ใต้ของประเทศจีน ตัวเอกเอี้ยนเฟยซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเปียนฮวน ซึ่งเป็นเขตแดนร้างกันชนระหว่างแผ่นดินเหนือของเผ่านอกด่าน และแผ่นดินใต้ของชาวฮั่น
เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ดำเนินไปในประวัติศาสตร์ที่เริ่มจับความช่วงสงครามแม่น้ำเฝยสุ่ย โดยการรุกรานลงใต้ของราชวงศ์เฉียนฉินของฝูเจียนต่อราชวงศ์จิ้น โดยผู้ที่รับมือศึกครั้งนี้คือผู้นำกองกำลังเป่ยฝู่ เซี่ยเสียน ซึ่งผู้ที่วิเคราะห์กลยุทธสงครามครั้งนี้จนได้ชัยคือเซี่ยอานแห่งราชวงศ์จิ้น การศึกครั้งนี้ส่งผลให้การรวมประเทศจีนให้เป็นปึกแผ่นต้องใช้เวลายาวนานถึง 270 ปี โดยสุยเหวินตี้ได้เป็นผู้รวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นปึกแผ่นในปีค.ศ.583 (พ.ศ. 1126) ความพ่ายแพ้ของฝูเจียนเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อร่างสร้างตัวของผู้ก่อตั้งราชวงศ์เหนือและใต้ในอนาคตทั้งสองคนคือทัวปากุยและหลิวอวี้
โดยมีเขตแดนร้างเมืองเปียนฮวนเป็นจุดศูนย์กลางในการดำเนินเรื่อง และมีเอี้ยนเฟยผู้เป็นสหายของทั้งสองเป็นคนดำเนินเรื่อง
สมมาส ราชสีมา
สมมาส ราชสีมา นักร้องเพลงลูกทุ่งชายซุปเปอร์สตาร์ชาวไทย สังกัดค่าย อาร์ สยาม ในเครือ อาร์เอส เจ้าของฉายาหนุ่มโคราชเสียงหวาน เป็นนักร้องลูกทุ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดังในปัจจุบันจากผลงานเพลง จำใจชั่ว,จดหมายจากลูก,ทหารห่วงแฟน,เมาอ้อนเมีย,ลืมไม่ลง,เหมือนเดิมได้ไหม,ไม่รู้จักพอ,รักพี่หรือยัง,ขอสิทธิ์แค่คิดฮอด ฯลฯ
สมมาส ราชสีมา มีชื่อจริงว่า บำรุง บุญสูงเนิน มีชื่อเล่นว่า เป้ เป็นชาวอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา ครอบครัวมีอาชีพทำนาทำไร่ และมีฐานะยากจน สมมาสชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และเริ่มเข้าสู่การประกวดร้องเพลงลูกทุ่งตามงานต่างๆตั้งแต่อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยเขาชอบเสียงของ สายัณห์ สัญญา , ยอดรัก สลักใจ และ เสรี รุ่งสว่าง และก็เป็นเพลงของเสรี รุ่งสว่าง ที่เขาหยิบมาร้องในการประกวดมากที่สุด แต่สมมาสก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการประกวดสักเท่าใดนัก เพราะเขาไม่ได้ขึ้นแท่นเป็นผู้ชนะเลยแม้แต่ครั้งเดียว
หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียน ด้วยความยากจน สมมาสก็หันไปทำงานหลาก ทั้งทำนาทำไร่ กรรมกรแบกหาม เด็กเสิร์ฟ บ๋อย ต่อมาโชคเริ่มเข้าข้างเขาบ้าง เมื่อเขาสมัครประกวดร้องเพลงในรายการใหญ่ ที่จัดโดยวงดนตรียิ่งยง ยอดบัวงาม และสามารถคว้าชัยชนะได้เป็นครั้งแรก และได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดในชีวิตมาครอง นั่นคือทองคำหนัก 2 สลึง
ระหว่างที่ทำงานร้องเพลงอยู่ที่ห้องอาหารแห่งหนึ่ง ปรากฏว่ามีแมวมองมาพบเขา จึงชักชวนมาเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียง โดยหนึ่งในแมวมองที่ว่านั้นก็คือไพฑูรย์ ขันทอง หรือ ดาร์กี้ ขี้เมา ตลก และครูเพลงที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการเจ้าของผลงานประพันธ์เพลง " รักน้องเมีย " , "ชวนน้องแต่งงาน"ของ ยอดรัก สลักใจ และ" มีเมียเด็ก" ของพรศักดิ์ ส่องแสง ผลงานชุดแรกในชีวิตการเป็นนักร้องอาชีพของสมมาส ราชสีมา คือ " จดหมายจากลูก " และ ผลงานสร้างชื่อ ที่จุดประกายความดังของเขาก็คือเพลง "จดหมายจากลูก" และ " จำใจชั่ว" ซึ่งเป็นเพลงแรกที่เขาบันทึกเสียง
สมมาส ราชสีมา เป็นนักร้องลูกทุ่งชายที่มีหน้าตาดี น้ำเสียงไพเราะ เขาอยู่ในวงการเพลงมาหลายปี และผลิตผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาโด่งดังมาจากเพลง " จำใจชั่ว " สมมาส ราชสีมา ไม่ได้เกี่ยวดองอะไรกับ สุนารี ราชสีมานักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังแห่งวงการลูกทุ่งไทยแต่อย่างใด
เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและฮิตที่สุดของ สมมาส ราชสีมา มารวมไว้ในอัลบั้มนี้เป็นการนำบทเพลงที่โด่งดังและฮิตที่สุดของ สมมาส ราชสีมา และ ลาวัณย์ จันทร์เพ็ญ มารวมไว้ในอัลบั้มนี้อัลบั้มพิเศษ หย่าวคักคัก เป็นการนำบทเพลงลูกทุ่งหมอลำที่เคยโด่งดังและได้รับความนิยมในอดีตกลับมาถ่ายทอดใหม่ผ่านน้ำเสียงศิลปินเลือดอีสานทั้งหมด 7 ศิลปิน นำโดย สาธิต ทองจันทร์,เดือนเพ็ญ อำนวยพร,ปฤษณา วงศ์ศิริ,แมน มณีวรรณ,สมมาส ราชสีมา,ลาวัณย์ จันทร์เพ็ญ และ ฟ้า สุภาวี
อัลบั้มพิเศษ ซุปตาร์อีสาน เป็นอัลบั้มพิเศษที่รวม 10 ศิลปินดังคุณภาพ นำโดย แมน มณีวรรณ อาร์สยาม,เดือนเพ็ญ อำนวยพร อาร์สยาม,สนุ๊ก สิงห์มาตร อาร์สยาม,เอ๋ พจนา อาร์สยาม,โอ๋ พจนา อาร์สยาม,พิมพา พรศิริ อาร์สยาม,ติ๊ก ดอกรัก ดวงมาลา อาร์สยาม,พรชัย วรรณศรี อาร์สยาม,สมมาส ราชสีมา อาร์สยาม และ นุช วิลาวัลย์ อาร์สยาม
ยาโกเลฟ ยัค-28
ยาโกเลฟ ยัค-28 () ยาโกเลฟ ยัค-28 เป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงเอนกประสงค์ องค์การนาโตกำหนดรหัสว่า ไฟร์บาร์ บริวเวอร์ และ เมสโตร บินครั้งแรกในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1958 ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในงานสดงการบินตูชิโน ในปี ค.ศ. 1961
บิลบาโอ
บิลบาโอ () บางครั้งเรียกว่า บิลโบ () ตั้งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศสเปน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นประเทศบาสก์และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบิซกายา ตั้งขึ้นในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1300 (พ.ศ. 1843) โดยดอนดิเอโก โลเปซ เด อาโรที่ 5 (Don Diego Lopez de Haro V) ลอร์ดแห่งบิซกายา
เมืองบิลบาโอเป็นบริเวณที่มีความคล่องตัวทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมมากที่สุดของมหานครบิลบาโอซึ่งเป็นบริเวณที่มีประชากรจำนวนเกือบครึ่งของแคว้นประเทศบาสก์อาศัยอยู่ เฉพาะตัวเมืองมีประชากร 351,629 คน (ค.ศ. 2012) ส่วนในเขตมหานครบิลบาโอและปริมณฑลมีจำนวนประชากรประมาณ 950,000 คน โดยอาศัยอยู่หนาแน่นตลอดความยาวของแม่น้ำเนร์บิออน (Nervión) สองฝั่งของแม่น้ำสายนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานและธุรกิจจำนวนมาก ซึ่งได้นำความเจริญมั่งคั่งมาสู่พื้นที่ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม
ฆิฆอน
ฆิฆอน () หรือ ชิชอง (อัสตูเรียส: Xixón) เป็นเมืองอุตสาหกรรมชายฝั่งในแคว้นปกครองตนเองอัสตูเรียสในประเทศสเปน เอกสารในยุคกลางตอนต้นอ้างถึงเมืองนี้ในชื่อ "กีเกีย" (Gigia) ฆิฆอนเป็นหนึ่งในเมืองระดับภูมิภาคที่มีความสำคัญของจักรวรรดิโรมัน แม้ว่าจะมีการตั้งถิ่นฐานในเมืองนี้ในสมัยประวัติศาสตร์ยุคแรก ๆ ก็ตาม ท่าเรือหลักของเมืองซึ่งเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคเหนือของประเทศมีชื่อว่า "เอล มูเซล" (El Musel) ฆิฆอนมีจำนวนประชากรประมาณ 275,000 คนในปี พ.ศ. 2548
เมืองฆิฆอนตั้งอยู่ตอนกลางของชายฝั่งอัสตูเรียส ทิศตะวันตกติดกับเมืองการ์เรญโญ (Carreño) ทิศตะวันออกติดกับเมืองบิยาบิซิโอซา (Villaviciosa) และทางทิศใต้ติดกับเมืองซิเอโร (Siero) และเมืองยาเนรา (Llanera)
ตัวเมืองซึ่งตั้งอยู่ตามชายฝั่งอัสตูเรียสถูกแบ่งแยกโดยคาบสมุทรซีมาเดบียา (ถิ่นฐานดั้งเดิม) ซึ่งแยกหาดซาน โลเรนโซ (San Lorenzo) และบริเวณข้างเคียงทางทิศตะวันออกออกจากหาดโปนิเอนเต (Poniente) หาดอาร์เบยัล (Arbeyal) อู่ต่อเรือ และท่าเรือเอลมูเซลทางทิศตะวันตก ฆิฆอนยังอยู่ใกล้กับเมืองหลักเมืองอื่น ๆ ของแคว้นอัสตูเรียส คือ โอบิเอโด (Oviedo) และอาบิเลส (Avilés)
ทิวทิศน์ 180º ของบริเวณที่จอดเรือใบของเมืองฆิฆอนและเขตซิมาเดบิยา ("Cimadevilla")
ท่าอากาศยานไทย
บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เดิมใช้ชื่อว่า การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย หรือ ทอท. เป็นรัฐวิสาหกิจสังกัดกระทรวงคมนาคม เป็นองค์กรบริหารงานท่าอากาศยานระดับแห่งชาติของไทย โดยเริ่มดำเนินการตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2522 เพื่อดำเนินกิจการท่าอากาศยานต่างๆ ให้มีมาตรฐานและประสิทธิภาพ และรับโอนกิจการท่าอากาศยานดอนเมือง ซึ่งเคยสังกัดกรมการบินพลเรือน (กองทัพอากาศ) โดยอาศัยตามความบทเฉพาะกาล มาตรา 50 ของพระราชบัญญัติการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย พุทธศักราช 2522 ต่อมา ทอท. ได้แปลงสภาพเป็นบริษัทภายใต้นโยบายการแปรรูปรัฐวิสาหกิจไทย โดยได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลชื่อ "บริษัทท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)" และปรับตราสัญลักษณ์ใหม่ โดยชื่อย่อของบริษัทยังคงใช้ "ทอท." เช่นเดิม ส่วนชื่อภาษาอังกฤษคือ Airports of Thailand Public Company Limited และใช้ชื่อย่อว่า AOT ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา โดยกระทรวงการคลัง ถือหุ้นร้อยละ 70
บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ยังถือหุ้นใน บริษัท โรงแรมสุวรรณภูมิ จำกัด 60% บริษัท ไทยเชื้อเพลิงการบิน 10% บริษัท ครัวการบินภูเก็ตจำกัด 10% บริษัท ดอนเมือง อินเตอร์เนชั่นแนล แอร์พอร์ต โฮเต็ล จำกัด 9% บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ อีก 4.94 % บริษัท ไทยแอร์พอร์ต กราวด์ เซอร์วิสเซส จำกัด 28.50%
ในปี พ.ศ. 2561 ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตลอดทั้งปี มีสายการบินทำการบินทั้งหมด 111 สายการบิน แบ่งเป็นขนส่งผู้โดยสาร 99 สายการบิน ขนส่งสินค้าอย่างเดียว 12 สายการบิน นับเป็นสถิติสุงสุดนับตั้งแต่เปิดกิจการอีกทั้งยังมี เที่ยวบิน เช่าเหมาลำระหว่างประเทศ 4 สายการบิน เช่าหมายลำภายในประเทศ 1 สายการบิน รวม 116 สายการบิน จำนวนประเทศที่ให้บริการสายการบินประจำรวม 55 ประเทศ ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า ตลอดปี พ.ศ. 2561
ท่าอากาศยานภูเก็ตมีจำนวนประเทศที่ให้บริการรวม 23 ประเทศ ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า
ท่าอากาศยานดอนเมืองให้บริการจำนวนประเทศรวม 15 ประเทศ ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ให้บริการรวม 9 ประเทศ ไม่รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า
ท่าอากาศยานหาดใหญ่ให้บริการ 3 ประเทศ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศจีน และ ประเทศมาเลเซีย
ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงรายให้บริการ 1 ประเทศ ได้แก่ประเทศจีน ไม่นับรวม ฮ่องกง ซึ่งเป็นเขตบริหารพิเศษของจีนซึ่งให้บริการในปีดังกล่าวด้วย
ในปีเดียวกันคณะรัฐมนตรีมีมติให้โอน ท่าอากาศยานชุมพร ท่าอากาศยานอุดรธานี ท่าอากาศยานสกลนคร และ ท่าอากาศยานตาก 
ทอท. บริหารงานท่าอากาศยาน 6 แห่ง: ดังต่อไปนี้
อาโกรุญญา
อาโกรุญญา (), ลาโกรุญญา () หรือ โครันนา () เป็นเมืองที่สำคัญที่สุดของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซียทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน เมืองนี้ยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาโกรุญญาอีกด้วย ปัจจุบันชื่อทางการของเมืองนี้ใช้รูปสะกดในภาษากาลิเซียเพียงรูปเดียวคือ "อาโกรุญญา" แต่ "ลาโกรุญญา" ซึ่งเป็นรูปสะกดในภาษาสเปนยังคงใช้กันแพร่หลาย
อาโกรุญญาเป็นเมืองท่าที่พลุกพล่านบนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและเป็นจุดขนส่งสินค้าเกษตรกรรมจากภูมิภาครอบ ๆ แม้ว่าอุตสาหกรรมหนักส่วนใหญ่จะอยู่บนพื้นฐานของการต่อเรือและโลหการในเมืองเฟร์รอลซึ่งเป็นเมืองข้างเคียง แต่ในเมืองอาโกรุญญาเองก็มีโรงกลั่นน้ำมันอยู่หนึ่งแห่ง
ชาวโรมันมาถึงบริเวณเมืองนี้ในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ผู้อาศัยในนิคมนี้ได้สร้างตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ไว้ และในไม่ช้าเมืองนี้ก็มีความสำคัญขึ้นในการค้าทะเล และในปีที่ 62 ก่อนคริสตกาล จูเลียส ซีซาร์ได้มาที่เมืองนี้ (ขณะนั้นมีชื่อว่า บรีกันติอุม - Brigantium) เพื่อหาลู่ทางการค้าโลหะ และได้สถาปนาการค้ากับดินแดนที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส อังกฤษ และโปรตุเกส อาโกรุญญายังเป็นที่ตั้งของประภาคารเฮอร์คิวลีส (Tower of Hercules) ซึ่งเป็นประภาคารที่เปิดทำการต่อเนื่องมาเป็นเวลาเกือบ 1,900 ปี
ในช่วงยุคกลาง เมืองนี้เป็นท่าเรือสำคัญแห่งหนึ่งและเป็นศูนย์กลางการผลิตสิ่งทอ ในปี ค.ศ. 1598 เมืองนี้ถูกกองทัพอังกฤษที่นำโดยฟรานซิส เดรก (Francis Drake) เข้ายึดครองในช่วงสงครามอังกฤษ-สเปน (Anglo-Spanish War) และยังเป็นสนามรบในช่วงสงครามคาบสมุทร (Peninsular War) ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1809 และในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางของพวกต่อต้านระบบกษัตริย์
ปลาฉลามครีบดำ
ปลาฉลามครีบดำ หรือ ปลาฉลามหูดำ (; ) เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง มีรูปร่างเพรียวยาว ปากกว้าง มีแถบดำที่ครีบหลัง ครีบไขมัน ครีบก้น และครีบหางตอนล่าง เป็นที่มาของชื่อ กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร มีนิสัยไม่ดุร้ายเมื่อเทียบกับปลาฉลามชนิดอื่น ๆ นิยมอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณใกล้ชายฝั่ง และอาจเข้ามาในบริเวณน้ำกร่อย หรือปากแม่น้ำ โดยสามารถเข้ามาหากินใกล้ชายฝั่ง แม้กระทั่งในพื้นที่ ๆ มีน้ำสูงเพียง 1 ฟุต เป็นปลาหากินในเวลากลางคืน ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัวพักผ่อนตามแนวปะการัง โดยจะหากินอยู่ในระดับน้ำความลึกไม่เกิน 100 เมตร ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ตัวเมียตั้งท้องนาน 18 เดือน ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 2-4 ตัว เมื่อโตขึ้นมาแล้วสีดำตรงที่ครีบหลังจะหายไป คงเหลือไว้แต่ตรงครีบอกและครีบส่วนอื่น
ปลาฉลามครีบดำ นับเป็นปลาฉลามชนิดที่พบได้บ่อยที่สุดในทะเล และเป็นต้นแบบของปลาฉลามในสกุลปลาฉลามปะการัง มีนิสัยเชื่องคน สามารถว่ายเข้ามาขออาหารได้จากมือ เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาผู้ที่นิยมการดำน้ำ พบทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน นิยมใช้บริโภคโดยเฉพาะปรุงเป็นหูฉลาม เมนูอาหารจีนราคาแพง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามอีกด้วย
ชฎิล เทพวัลย์
นายชฎิล เทพวัลย์ เป็นนักหนังสือพิมพ์ อดีตบรรณาธิการข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เป็นผู้ได้รับการยกย่องจากสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เป็น นักข่าวเกียรติยศ ประจำปี 2549 เนื่องในวันนักข่าว ครั้งที่ 52 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2550
ชฎิล เป็นบรรณาธิการข่าวผู้รับผิดชอบ กรณีข่าวที่เขียนโดยเสริมสุข กษิติประดิษฐ์ ซึ่งรายงานว่าผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐอเมริกา ยืนยันว่ารันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิแตกร้าว ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2548 และเป็นข่าวไปทั่วโลก ส่งผลให้กระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ยื่นฟ้องหมื่นประมาทหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เรียกค่าเสียหายหนึ่งพันล้านบาท
ผลจากการฟ้องร้องของกระทรวงคมนาคม ส่งผลให้ทางหนังสือพิมพ์กดดันให้ ชฎิลและเสริมสุข ลาออกจากงานเพื่อเป็นการรับผิดชอบ
ยรรยง โอฬาระชิน
ยรรยง โอฬาระชิน (ศิลปินแห่งชาติ) เกิดปีพุทธศักราช 2481 สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัติวิชาชีพชั้นสูง จากแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ) เมื่อพุทธศักราช 2506 (ช่างภาพรุ่นที่ 6) เป็นศิษย์ที่เรียนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น อาจารย์ระบิล บุนนาค อาจารย์รัตน์ เปสตันยี ศาสตราจารย์พูน เกษจำรัส ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชะอุ่ม ประเสริฐสกุล อาจารย์จำรัส เอี่ยมพินิจ และอาจารย์ชูศักดิ์ ดิษยนันท์ 
หลังจบการศึกษาได้เข้าทำงานที่กองบัตรประชาชน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เป็นที่แรก หลังจากนั้นได้ย้ายไปทำงานในตำแหน่ง Photo Technician ที่องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาติ (FAO) ในปีพุทธศักราช 2512 ได้เข้าทำงานที่ธนาคารทหารไทย เป็นผู้ชำนาญการถ่ายภาพ จนเกษียณอายุงานในปีพุทธศักราช 2542
ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับการเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) ในปีพุทธศักราช 2550 และได้เข้ารับพระราชทานเข็มเชิดชูเกียรติศิลปินแห่งชาติ จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2551 (วันศิลปินแห่งชาติ) นับเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) คนที่ 4 ต่อจากศาสตราจารย์ พูน เกษจำรัส จิตต์ จงมั่นคง และไพบูลย์ มุสิกโปดก
ยรรยง โอฬาระชิน เริ่มส่งภาพเข้าประกวดทั้งภายในประเทศและต่างประเทศตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2509 จนถึงปัจจุบันได้รับรางวัลและเลือกนำออกแสดงทั้งประเภทภาพขาวดำ ภาพสี และสไลด์สี มากกว่า 100 ภาพ ผลงานภาพขาวดำได้รางวัลยอดเยี่ยม ถ้วยพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงพระกรุณาฯ คัดเลือกภาพรางวัลยอดเยมด้วยพระองค์เอง จำนวน 2 ภาพ คือภาพที่ชื่อ "บินเดี่ยว" และภาพที่ชื่อ "ธารน้ำใส"
ยรรยง โอฬาระชิน เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสยามคัลเลอร์สไลด์ขึ้นในปีพุทธศักราช 2517 ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาของสมาคมถ่ายภาพกรุงเทพ
ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับเกียรตินิยมทางการถ่ายภาพจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ดังนี้
โป๊กเกอร์
โป๊กเกอร์ () เป็นเกมไพ่ที่มีผู้เล่นนิยมเล่นมากที่สุดอันดับหนึ่งของโลก เนื่องจากความไม่ซับซ้อน และประกอบกับการที่ต้องใช้ความคิดในการประกอบการตัดสินใจ ดังนั้นจึงเกิดอาชีพนักเล่นโป๊กเกอร์มืออาชีพขึ้นในหลายประเทศในโซนยุโรป และอเมริกา รวมทั้งมีการจัดการแข่งขันเวิร์ลซีรียส์ () ซึ่งผู้ชนะจะได้รับรางวัลเป็นสร้อยข้อมือเวิร์ลซีรียส์ และเงินรางวัลกลับบ้านอย่างน้อย 1 ล้านเหรียญ
จึงสามารถกล่าวได้ว่าโป๊กเกอร์เป็นเกมที่อาศัยทั้งโชค ศาสตร์แห่งความน่าจะเป็น จิตวิทยา และความเชี่ยวชาญในการเล่นเพื่อที่จะได้กำไรในการเล่นก็ว่าได้
ในบทความนี้ ขอกำหนดคำย่อไว้ดังนี้ (เป็นคำย่อสากล ของผู้ที่ศึกษาและเล่นโป๊กเกอร์)
A คือ Ace (เอซ)
K คือ คิง
Q คือ ควีน หรือ แหม่ม
J คือ แจ๊ค
T คือ สิบ
และอันดับของไพ่ในโป๊กเกอร์จากมากไปหาน้อยจะเรียงได้จาก A K Q J T 9 8 7 6 5 4 3 2
มีหลายเรื่องราวเกี่ยวกับไพ่โป๊กเกอร์ และยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นผู้ริเริ่มเกมส์ไพ่โป๊กเกอร์ แต่เรื่องราวที่เป็นที่ยอมรับคือ โป๊กเกอร์เป็นส่วนนึงในเกมส์การพนันอื่น แล้วดัดแปลงมาเป็นเกมส์ไพ่โป๊กเกอร์ในปัจจุบัน
หลายคนเชื่อว่า โป๊กเกอร์ เริ่มต้นมาจากประเทศจีน ช่วง ค.ศ. 900 เหมือนๆกับเกมส์คาสิโนชนิดอื่นๆ คนจีนเริ่มต้นคิดค้นหลักการเล่นโป๊กเกอร์โดยเริ่มจากการเล่นโดยการทำสัญลักษณ์ไว้ที่ไม้ชิ้นเล็กๆ ต่อมา จักรพรรดิ์ มู ซุง เริ่มต้นคิดค้นไพ่โดมิโน่เป็นคนแรกในปี ค.ศ. 969 และ จากหลักฐานทางประวิติศาสตร์แล้ว เชื่อว่านี่คือเกมส์ไพ่โป๊กเกอร์ครั้งแรกของโลก และในอีกมุมนึงของโลก ที่ประเทศเยอรมัน ก็มีเกมส์ที่เรียกว่า “Poshspiel” คล้ายกับการเล่นโป๊กเกอร์เหมือนกัน และมีอีกนึงทฤษฏี เชื่อว่าการเล่นโป๊กเกอร์มาจากประเทศอินเดีย เป็นเกมส์ไพ่ที่เรียกว่า “” ก็มีกฏกติกาคล้ายการเล่นโป๊กเกอร์เหมือนกัน
สุดท้ายแล้ว ความเชื่อที่มีหลักฐานใกล้เคียงกันปัจจุบันมากที่สุด คือ ไพ่โป๊กเกอร์ เริ่มต้นที่ประเทศฝรั่งเศส จากเกมส์ที่มีชื่อว่า “Pogue” เป็นเกมส์ไพ่ที่เริ่มต้นเล่นใน ศตวรรษที่ 15 และมีจำนวนไพ่เริ่มต้นเหมือนในปัจจุบัน คือ 52 ใบ และ มีดอกเหมือนกัน 4 ดอก และมันเป็นเกมส์ไพ่ที่ต้องใช้ความคิด มีการวางเดิมพัน และ มีการลักไก่ (Bluff) เหมือนเกมส์ ไพ่โป๊กเกอร์ในปัจจุบัน
หลังจากนั้นเกมส์ไพ่นี้ก็ได้เริ่มเผยแพร่ไปถึงประเทศแคนาดาและประเทศอเมริกาในศตวรรษที่ 17 จนกระทั่งเกมส์ไพ่นี้เริ่มเป็นที่โด่งดังมากที่สุดในศตวรรษที่ 18 ในเมือง นิวออลีน ประเทศอเมริกา โดยเป็นเกมส์ที่ทหารอเมริกาเล่นเดิมพันกันในเวลาว่างระหว่างสงครามโลก หลังจากในปี ค.ศ. 1834 คนอเมริกาก็ได้เปลี่ยนชื่อเกมส์ไพ่ชนิดนี้ เป็น เกม ไพ่โป๊กเกอร์ และ คนที่เป็นผู้ริเริ่มชื่อใหม่ คือ คนนี้คือผู้ที่ทำให้เกมส์ไพ่โป๊กเกอร์เป็นโด่งดังในประเทศอเมริกา
ความแข็งแกร่งของไพ่จะเรียงจากมากไปหาน้อย (บนลงล่าง)
ไมเคิล คาร์บาฮาล
ไมเคิล คาร์บาฮาล () เกิดวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2510 ที่เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา คาร์บาฮาลได้เหรียญเงินจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ปี พ.ศ. 2531 ที่ประเทศเกาหลีใต้ ครองแชมป์โลกครั้งแรกในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF ด้วยการเอาชนะน็อกเมืองชัย กิตติเกษม ในปี พ.ศ. 2533 ในยกที่ 7
ไมเคิล คาร์บาฮาล เป็นนักมวยที่ความว่องไว ออกหมัดได้เร็ว ชกสนุก มักจะน็อกคู่ต่อสู้อยู่เสมอ ๆ ต่อมาคาร์บาฮาลได้ชกเดิมพันตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้กับยอดแชมป์ของ WBC คือ ฮุมเบอร์โต กอนซาเลซ ในปี พ.ศ. 2536 ซึ่งคาร์บาฮาลได้ถูกชกล้มในยกที่ 2 และยกที่ 5 แต่สามารถพลิกกับมาเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 7 แต่ภายหลังเมื่อได้แก้มือกันอีกถึง 2 ครั้ง กลับเป็นฝ่ายกอนซาเลซที่เอาชนะคะแนนไปได้ โดยเฉพาะในการพบกันครั้งที่ 3 การชกทั้ง 12 ยก ดำเนินไปอย่างจืดชืด เมื่อครบยกผู้ชมทั่วสนามถึงกลับเขวี้ยงเบาะปูรองนั่งด้วยความไม่พอใจ แต่ต่อมา คาร์บาฮาลก็ยังกลับมาครองแชมป์ของ IBF ได้ด้วยการเอาชนะคะแนน เมลชอร์ ค็อป คัสโตร นักมวยชาวเม็กซิกัน ไปได้
จากนั้นในปี พ.ศ. 2539 คาร์บาฮาลได้แพ้คะแนนแก่นักมวยโนเนมชาวโคลัมเบีย มัวริซิโอ พาสตราน่า เสียแชมป์ IBF และจากนั้นการชกของคาร์บาฮาลก็ตกต่ำลงเรื่อย ๆ การชกมวยครั้งสุดของคาร์บาฮาลคือการได้ชิงแชมป์ WBO กับฮอร์เก้ อาร์เช่ นักมวยชาวเปอร์โตริโก ในปี พ.ศ. 2542 และเป็นฝ่ายชนะน็อกไปในยกที่ 11 จากนั้นคาร์บาฮาลก็แขวนนวมในเวลาต่อมา
ไมเคิล คาร์บาฮาล มีเชื้อสายอินเดียนแดง นับได้ว่าเป็นนักมวยรุ่นเล็กที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก และเป็นนักมวยรุ่นเล็กคนแรกที่ได้ค่าตัวมากกว่า 1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในการชกที่พบกับฮุมเบอร์โต กอนซาเลซ ครั้งแรก จึงได้ฉายาว่า "เจ้าหนูเงินล้าน" (Million Dollar Baby)
กะพ้อ
กะพ้อ (ชื่อวิทยาศาสตร์ : "Licuala paludosa" Griff.) เป็นปาล์มลำต้นเตี้ย สูง 1-3 ม. ลำต้นแตกหน่อเป็นกอ ใบมีลักษณะคล้ายฝ่ามือ เรียงเวียนสลับ รูปกลม ก้านใบรูปสามเหลี่ยม มีหนามแหลมสีดำ ใบประกอบด้วยกลุ่มใบย่อย 6-9 กลุ่ม แต่ละกลุ่มมีใบย่อย 3-4 ใบ ใบย่อยรูปแถบ ปลายเบี้ยว และเว้าเป็นหางปลา โคนสอบ ออกเป็นกลุ่มชิดกันที่ปลายก้านใบ โคนก้านใบมีเส้นใยประสานกันหุ้มหนาแน่น กาบใบเล็กเป็นหลอดสีเขียว ช่อดอกแบบช่อแยกแขนงสั้น แยกแขนงเป็นช่อเชิงลด 5-7 ช่อ ห้อยลง ดอกไม่มีก้าน กลีบเลี้ยงติดกันเป็นรูปถ้วย เมื่อดอกเจริญขึ้นกลีบเลี้ยงจะฉีกออกทางด้านข้าง กลีบดอกรูปคนโท โคนติดกัน ปลายแยกเป็น 3 แฉก เกสรเพศผู้ 6 อัน ติดกันเป็นวงรอบกลีบดอก เกสรเพศเมียเล็ก รังไข่ตอนบนตัดแบน ผลกลม แก่จัดสีส้ม เนื้อบาง เมล็ดกลม
ยอดอ่อนต้มจิ้มน้ำพริก ใบที่เป็นยอดอ่อนใช้ห่อข้าวเหนียวต้มจนสุกเป็น "ต้ม" ใช้เป็นขนมเดือนสิบ ก้านใบ เอาหนามออกผ่าเป็นตอกใช้มัดข้าวกล้าทนทานดีนัก ปัจจุบันนิยมนำมาจัดเป็นไม้ประดับให้สวยงามด้วย
ระกำ
ระกำ () เป็นพืชตระกูลปาล์ม ซึ่งมีต้นหรือเหง้าเตี้ย ยอดแตกเป็นกอ ใบมีลักษณะยาวเป็นทาง ยาวประมาณ 2-3 เมตร ลำต้นมีหนามแหลมยาวประมาณ 1 นิ้ว ออกผลเป็นทะลาย ทะลายหนึ่งมีตั้งแต่ 2-5 กระปุก เปลือกผลมีหนามแข็งเล็ก ๆ อุ้มไปทางท้ายผล ผลหนึ่ง ๆ มี 2-3 กลีบ เป็นส่วนมากเมื่อดิบมีรสฝาดและเปรี้ยว เมื่อสุกจะมีรสหวานอมเปรี้ยว เนื้ออ่อน บาง กลิ่นหอม ฉ่ำน้ำ ลักษณะใกล้เคียงกับสละ แต่ผลป้อมกว่า เมล็ดใหญ่กว่า สีจางกว่า เนื้อจะออกสีอมส้มมากกว่า
ระกำเป็นพืชที่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี เจริญเติบโตและให้ผลผลิต ได้ทั่วไปในที่ดอนและชุ่มชื้น ระกำเป็นพืชที่ชอบร่มเงาปกคลุม ดังนั้นชาวสวนจึงนิยม ปลูกพืชขนาดใหญ่อื่น ๆ ให้ร่มเงาแก่ระกำ ระกำจะให้ผลผลิตมากในช่วงเดือนพฤษภาคม - มิถุนายน ระกำเป็นพืชขึ้นทั่วไป ในพื้นที่ป่าของจังหวัดตราด จันทบุรี และระยอง ต่อมาได้มีการนำระกำมาปลูกในสวน และปรับปรุงพันธุ์ให้เป็นพันธุ์ดีขึ้น โดยเฉพาะ จังหวัดตราด เกษตรกรนิยมปลูกระกำกันมาก จนเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่า คือ "ระกำหวานเมืองตราด" ซึ่งจะมีการจัดงานเทศกาลระกำหวานเป็นประจำทุกปี
ระกำรับประทานเป็นผลไม้สด และนำมาปรุงรสเปรี้ยวในอาหาร เช่น น้ำพริก ต้มยำ ต้มส้ม ข้าวยำ และอาหารหวาน เช่น น้ำระกำ ระกำลอยแก้ว ไม้ของต้นระกำเมื่อลิดเอาหนามออกใช้กั้นทำเป็นฝาบ้าน ปอกเปลือกไม้ระกำออก เนื้อของไม้ระกำ ใช้ทำจุกขวดน้ำได้ ผิวระกำนำมาสกัดน้ำมันระกำได้
ระกำเป็นพืชที่ทำรายได้ให้แก่เกษตรกรค่อนข้างสูง ราคาของระกำต่อกิโลกรัม ขึ้นอยู่กับคุณภาพ ของระกำ ระกำที่มีรสหวานหอม มีเนื้อมาก ราคาจะเหลือกิโลกรัมละ 30-50 บาท ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปริมาณผลผลิตในแต่ละปีด้วย จึงนับได้ว่า ระกำเป็นพืชที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจของจังหวัดตราด
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2 ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2535 บนที่ดินซึ่งนางทองสุข สุขทุม และนายเกษม คงสามสี คหบดีสองพี่น้อง มอบให้แก่กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 10 เมษายน ปีนั้น เพื่อเป็นที่ศึกษาเล่าเรียนของเยาวชนในย่านมีนบุรีและคลองสามวาโดยเฉพาะ ซึ่งภายหลังสถาปนาอาคารต่าง ๆ แล้ว กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนสหศึกษา ชื่อ "โรงเรียนสตรีวิทยา 4" สังกัดกรมสามัญศึกษา โดยมอบให้โรงเรียนสตรีวิทยา 2 เป็นพี่เลี้ยง และให้นางสาวสมภาพ คมสัน ผู้อำนวยโรงเรียนสตรีวิทยา 2 รักษาการตำแหน่งผู้อำนวยโรงเรียนไปพลางก่อน
ต่อมา วันที่ 10 สิงหาคม ปีเดียวกัน กรมสามัญศึกษาประกาศเปลี่ยนชื่อโรงเรียนตามที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาต และเพื่อให้สอดคล้องกับโรงเรียนพี่เลี้ยง เป็น "โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2 มีนบุรี" อักษรย่อว่า "นมร.ส.ว.2" และวันที่ 15 มิถุนายน ปีนั้นเอง กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้นางวิลาวัณย์ สิทธิ์วงศ์ ผู้ช่วยผู้อำนวยโรงเรียนสตรีวิทยา 2 เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน นมร.ส.ว.2 พร้อมได้อนุมัติงบประมาณ 95.3 ล้านบาท เพื่อก่อสร้างอาคารเรียนแบบพิเศษ 6 ชั้น 3 อาคารติดต่อกัน และอาคารอเนกประสงค์อีก 1 หลัง ใช้เวลาก่อสร้าง 680 วันจึงแล้วเสร็จ
ครั้นปีการศึกษา 2539 กรุงเทพมหานครได้แบ่งเขตการปกครองใหม่ โดยได้แบ่งเขตมีนบุรีออกเป็น 2 เขต คือ เขตมีนบุรี และเขตคลองสามวา ซึ่งเดิมที่ตั้งของโรงเรียนเดิมอยู่ในเขตมีนบุรีจึงได้ชื่อ "โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2 มีนบุรี" แต่เมื่อแบ่งเขตใหม่แล้ว ไปอยู่ในเขตคลองสามวาแทน จึงได้ชื่อใหม่เป็น "โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา 2"
ปัจจุบัน อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร เขตที่ 2
อี-2 ฮ็อคอาย
อี-2 ฮ็อคอาย () อี-2 เป็นเครื่องบินที่มีจานโดมอยู่บริเวณกลางลำตัวเพื่อใช้เตือนภัยประจำเรือบรรทุกอากาศยาน เครื่องต้นแบบเริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1960 และเริ่มประจำกองทัพเรือสหรัฐฯในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1964
ค้อ
ค้อ () หรือบะก๊อ ภาษากะเหรี่ยงเรียก โลหล่า มีถิ่นกำเนิดที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นปาล์มต้นเดี่ยว ชอบขึ้นอยู่บนภูเขา ขนาดของลำต้นประมาณ 30 เซนติเมตร สูงได้ถึง 25 เมตร ใบเป็นรูปพัด จักเว้าลึกไม่ถึงครึ่งตัวใบ จีบเวียนรอบใบสวยงาม ใบอ่อนสีเขียวเข้มเป็นมัน ดอกช่อดอกออกระหว่างกาบใบ ช่อยาว 1.50 เมตร ผลกลมรี ขนาด 2 เซนติเมตร ผลแก่สีเขียวคล้ำ ผลสุกรับประทานได้ ใบตากแห้งใช้มุงหลังคา
ความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัท
ความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัท หรือ ซีเอสอาร์ () เป็นเครื่องมือที่โลกตะวันตกคิดขึ้นสำหรับใช้ควบคุมหรือถ่วงดุลลัทธิทุนนิยมสุดขั้ว มุ่งกำไรสูงสุด จนหย่อนด้านคุณธรรม จริยธรรม และความรับผิดชอบทางสังคม เป็นกลไกควบคุมธุรกิจขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งธุรกิจข้ามชาติ ให้ต้องประพฤติปฏิบัติในลักษณะที่แสดงความรับผิดชอบทางสังคมในหลากหลายมิติ
หลักการของธุรกิจกับความรับผิดชอบทางสังคม จึงอยู่บนฐานความเชื่อว่า ธุรกิจ กับสังคม จะต้องอยู่ร่วมกัน อย่างช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน ช่วยกันลดจุดอ่อนต่อกัน
ความรับผิดชอบทางสังคมเชิงบรรษัทมีหลากหลายด้าน ดังต่อไปนี้มิติของความเป็นมนุษย์ คือความเคารพ เห็นคุณค่า ซึ่งกันและกัน สร้างความสัมพันธ์ในลักษณะมนุษย์สัมผัสมนุษย์ อย่างคนที่เท่าเทียมกัน เห็นอกเห็นใจกัน
นี่คือสัมผัสที่ธุรกิจขนาดใหญ่ ที่มีภาพของความยิ่งใหญ่และทันสมัย ควรได้สร้างขึ้น ผ่านกิจกรรม ธุรกิจกับความรับผิดชอบทางสังคม (CSR)
แก่นโลก
แก่นโลก () เป็นแกนกลางของโลก โดยอยู่ถัดเข้าไปจากเปลือกโลกและเนื้อโลก สามารถแบ่งได้สองส่วนคือ