เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท
เอฟ-18 ฮอร์เน็ท () ของแมคดอนเนลล์ ดักลาส (ปัจจุบันคือโบอิง) เป็นเครื่องบินโจมตีหลากบทบาทหลากสภาพอากาศที่สามารถใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบินและถูกออกแบบมาเพื่อการโจมตีทั้งภาคพื้นดินและภาคอากาศ มันถูกออกแบบในทศวรรษที่ 1970 ให้กับกองทัพเรือและกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ ฮอร์เน็ทยังถูกใช้โดยกองทัพอากาศในหลายประเทศ มันถูกเลือกให้ใช้ทำการแสดงโดยบลูแองเจิลของกองทัพเรือสหรัฐฯ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529 ภารกิจหลักของมันคือเป็นเครื่องบินคุ้มกัน สร้างการป้องกันทางอากาศให้กับกองเรือ การข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด และการสอดแนม ความหลากประโยชน์และความไว้ใจได้ของมันได้พิสูจน์ความมีค่าพอที่จะใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน แม้ว่ามันถูกวิจารณ์ในความบกพร่องในเรื่องพิสัยและภาระบรรทุกเมื่อเทียบกับเครื่องบินสมัยเดียวกัน
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือการพัฒนาที่สำคัญของเอฟ/เอ-18 เพื่อทำหน้าที่เติมเต็มบทบาทของฮอร์เน็ทในกองทัพเรือสหรัฐฯ
การพัฒนาของเอฟ/เอ-18 นั้นมาจากผลของเครื่องบินขับไล่ในโครงการทดลองของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยเพื่อจัดหาอากาศยานหลากหลายบทบาทมาแทนที่เอ-4 สกายฮอว์ค เอ-7 คอร์แซร์ 2 เอฟ-4 แฟนทอม 2 และเพื่อเพิ่มองค์ประกอบที่สมบูรณ์ให้กับเอฟ-14 ทอมแคท รองนายพลเรือเคนท์ ลีเป็นผู้นำในการสนับสนุนโครงการทดลองเครื่องบินขับไล่ที่นายทหารเรือมากมายต่อต้าน
ในเดือนสิงหาคมพ.ศ. 2516 สภาได้มีคำสั่งว่ากองทัพเรือมองหาทางเลือกที่มีราคาต่ำกว่าเอฟ-14 กรัมแมนเสนอเอฟ-14เอกซ์ที่ดัดแปลงมาจากเอฟ-14 ในขณะที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสเสนอเอฟ-15 แต่ทั้งสองก็มีราคาที่แพงเท่ากับเอฟ-14 ในฤดูร้อนนั้นเองรัฐมนตรีกลาโหมได้สั่งให้กองทัพเรือประเมินคู่แข่งในโครงการเครื่องบินขับไล่ขนาดเบาของกองทัพอากาศ วายเอฟ-16ของเจเนรัล ไดนามิกส์และวายเอฟ-17ของนอร์ทธรอป การแข่งขันของกองทัพอากาศเน้นไปที่เครื่องบินขับไล่กลางวันที่ไม่มีความสามารถในการจู่โจม ในเดือนพฤษภาคมพ.ศ. 2517 คณะกรรมการด้านอาวุธได้ย้ายทุนจำนวน 34 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากโครงการเดิมไปโครงการใหม่คือเครื่องบินขับไล่ของกองทัพเรือ โดยตั้งใจที่จะใช้เทคโนโลยีสูงสุดที่พัฒนามาเพื่อโครงการเครื่องบินขับไล่ขนาดเบา
ถึงแม้ว่าวายเอฟ-16 จะชนะการแข่งขันดังกล่าว กองทัพเรือก็สงสัยว่าอากาศยานนั้นที่มีเครื่องยนต์เดี่ยวและขนาดแคบน่าจะเหมาะกับการใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบินมากกว่าและพวกเขาก็ปฏิเสธเอฟ-16 กองทัพเรือต่อสู้เพื่อและได้คำอนุญาตให้พัฒนาอากาศยานที่มีพื้นฐานมาจากวายเอฟ-17 เนื่องมาจากเครื่องบินขับไล่ขนาดเบาไม่ได้มีการออกแบบที่เน้นความต้องการเช่นเดียวกับโครงการเดิม ทางกองทัพเรือสอบถามแมคดอนเนลล์ ดักลาสและนอร์ทธรอปเพื่อทำการออกแบบอากาศยานลำใหม่โดยมีพื้นฐานมาจากวายเอฟ-17 อากาศยานลำใหม่มีชื่อว่าเอฟ-18 เลขาธิการกองทัพเรือได้ประกาศในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2520 ว่าชื่อของอากาศยานลำใหม่คือ"ฮอร์เน็ท"
ทั้งนอร์ทธรอปและแมคดอนเนลล์ ดักลาสตกลงที่จะแบ่งการผลิตเท่าๆ กันด้วยการที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสเป็นผู้ทำงานขั้นสุดท้าย (20% ของทั้งหมด) แมคดอนเนลล์ ดักลาสสร้างปีก ตัวสมดุล และลำตัวด้านหน้า นอร์ทธรอปสร้างลำตัวส่วนกลางและส่วนท้าย แมคดอนเนลล์เป็นผู้ทำสัญญาหลักของเอฟ-18 สำหรับกองทัพเรือ นอร์ทธรอปจะเป็นผู้ทำสัญญาหลักและทำงานสุดท้ายทั้งหมดในเอฟ-18 สำหรับฐานบินบนบกซึ่งนอร์ทธรอปหวังว่าจะขายรุ่นนี้ในตลาดส่งออก
เอฟ-18 รู้จักในตอนแรกว่าเป็นแมคดอนเนลล์ ดักลาส แบบ 267 ดัดดัดแปลงมาจากวายเอฟ-17 ในขณะที่ยังมีส่วนที่เหมือนเดิมอยู่บ้าง สำหรับการใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบินโครงสร้างด้านล่างและตะขอเกี่ยวถูกกทำให้แข็งแกร่งขึ้น ปีกที่พับได้และที่ยึดกับแท่นส่งถูกติดตั้งเข้าไป ล้อก็ถูกขยายด้วยเช่นกัน เพื่อให้ได้ตามความต้องการของกองทัพเรือแมคดอนเนลล์ได้เพิ่มความจุของถังเชื้อเพลิงอีก 2,020 กิโลกรัมและเชื้อเพลิงในปีกอีก 96 แกลลอน ปีกและตัวทำสมดุลถูกขยาย ส่วนโครงด้านหลังกว้างขึ้นอีก 4 นิ้ว การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เพิ่มน้ำหนักทั้งหมดเป็น 16,800 กิโลกรัม ระบบคอมพิวเตอร์ช่วยควบคุมของวายเอฟ-17 ถูกแทนที่ด้วยระบบแบบติจิตอลล้วนๆ
แผนเดิมมีส่วนเกี่ยวข้องกับรุ่นที่คล้ยคลึงมากที่สุดทั้งสิ้น 780 รุ่น เอฟ-18เอและเอ-18เอแบบที่นั่งเดี่ยวทีความแตกต่างในด้านการบิน ทีเอฟ-18เอแบบสองที่นั่งได้เติมเต็มการทำภารกิจเต็มที่ของเอฟ-18 ยกเว้นการลดลงของความจุเชื้อเพลิง ด้วยการออกแบบใหม่และการพัฒนาในด้านการบินและความหลากหลายในการทำงาน มันได้กลายเป็นการผสมของเอ-18เอและเอฟ-18เอเข้าด้วยกัน ในพ.ศ. 2523 อากาศยานเริ่มหมายถึงเอฟ/เอ-18เอและกลายเป็นชื่อทางการในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2527 ทีเอฟ-18เอถูกตั้งชื่อใหม่ว่าเอฟ/เอ-18บี
นอร์ทธรอปได้สร้างเอฟ-18แอลขึ้นเป็นอากาศยานส่งออก เนื่องมาจากการที่มันไม่แข็งแกร่งพอที่จะทำงานบนเรือบรรทุกเครื่องบินมันจึงถูกคาดว่าจะเบากว่าและทำงานดีกว่า และเป็นผู้แข่งขันที่แข็งแกร่งกว่าเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน น้ำหนักทั้งหมดของเอฟ-18แอลคือ 3,493 กิโลกรัมซึ่งเบากว่าเอฟ/เอ-18 เนื่องมาจากอุปกรณ์ในการลงจอดที่มีน้ำหนักน้อยกว่า การนำปีกแบบพับได้ออก ลดชิ้นส่วนที่มีน้ำหนักมาก และความจุเชื้อเพลิงที่น้อยลง ถึงแม้ว่าอากาศยานดังกล่าวมีตะขอเกี่ยวที่เบากว่า ความแตกต่างภายนอกที่เห็นได้ชัดคือการนำเอส"สแนคส์" (snags) ที่ปลายปีกออก มันยังคงมีระบบที่คล้ายคลึงกับเอฟ/เอ-18 แม้ว่าจะมีการเสนอให้เปลี่ยนแปลงก็ตาม มันไม่เหมือนกับเอฟ/เอ-18 ตรงที่เอฟ-18แอลนั้นไม่มีเชื้อเพลิงในปีกของมันและมันมีที่ติดตั้งอาวุธสามตำแหน่งใต้ปีกแต่ละข้าง
หุ้นส่วนระหว่างแมคดอนเนลล์ ดักลาสและนอร์ทธรอปขุ่นเคืองในการแข่งขันเพื่อขายรุ่นสำหรับส่งออก นอร์ทธรอปรู้สึกว่าแมคดอนเนลล์ ดักลาสจะนำเอฟ/เอ-18 เข้าลงการแข่งขันกับเอฟ-18แอล ในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2522 นอร์ทธรอปได้ฟ้องแมคดอนเนนล์ในการใช้เทคโนโลยีของนอร์ทธรอปที่ใช้สร้างเอฟ-18แอลซึ่งเป็นการละเมิดข้อตกลง และข้อให้ทำการระงับการส่งออกฮอร์เน็ทของแมคดอนเนลล์ ดักลาส คดีถูกตัดสินในปีพ.ศ. 2528 เมื่อแมคดอนเนลล์ตกลงที่จะจ่ายเงินจำนวน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อบรรลุสิทธิในการออกแบบ โดยปราศการยอมรับการกระทำผิด จากนั้นนอร์ทธรอปได้หยุดการทำงานกับเอฟ-18แอลและการสั่งซื้อส่วนมากก็เป็นเอฟ-16 หรือเอฟ/เอ-18
เอฟ/เอ-18 มีสองเครื่องยนต์ ปีกที่ตรงกลางลำตัว เป็นอากาศยานที่หลากหลายหน้าที่ มันมีการเคลื่อนไหวที่เป็นเลิศซึ่งเป็นผลจากแรงขับของมัน มันมีระบบควบคุมการบินแบบดิจิตอลและมีส่วนที่คล้ายปีกเสริมที่ด้านหน้าของปีกหลัก ส่วนที่คล้ายปีกเสริมนั้นทำให้ฮอร์เน็ทสามารถควบคุมได้ในขณะทำมุมชัน นี่ก็เพราะส่วนดังกล่าวจะสร้างกระแสลมวนที่ทรงพลังเหนือปีก เป็นการสร้างกระแสลมที่รุนแรงเหนือปีกซึ่งทำให้ปีกของฮอร์เน็ทนั้นให้แรงยกตัวได้มากกว่าหลายเท่าของน้ำหนักของเครื่องบิน ดังนั้นฮอร์เน็ทจึงสามารถเลี้ยงแบบหักโค้งได้ในขณะที่ทำความเร็วสูง
ปีกแนวตั้งท้ายเครื่องที่ลาดเอียงเป็นอีกจุดเด่นหนึ่งในการออกแบบและมันทำให้ฮอร์เน็ทสามารถทำมุมได้มากซึ่งรวมทั้งปีกท้ายแนวนอนที่ใหญ่เกินตัว แฟลบ (ส่วนของปีกที่พับขึ้นลงได้) ขนาดยาว และโปรแกรมคอมพิวเตอร์ควบคุมการบินซึ่งเพิ่มการควบคุมการเคลื่อนไหวในระดับต่ำและการขยับหางเสือแทนที่จะเป็นการเคลื่อนที่ซ้ายขวาแบบธรรมดา
ฮอร์เน็ทเป็นหนึ่งในอากาศยานพวกแรกที่ใช้หน้าจอแบบหลากหลายซึ่งเพียงแค่การกดสวิตช์ก็ทำให้นักบินทำหน้าที่ได้ทั้งโจมตีและต่อสู้ ความสามารถนี้ทำให้มันมีความยืดหยุ่นเมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นอากาศยานแบบแรกของกองทัพเรือที่ทำงานร่วมกับระบบดิจิตอล
ฮอร์เน็ทยังมีชื่อเสียงด้วยการที่มันถูกออกแบบให้ดูแลรักษาง่ายและส่งผลให้มันใช้เวลาในการดูแลน้อยกว่าเอฟ-14 ทอมแคทและเอ-6 อินทรูเดอร์ มันใช้เวลาเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ในขณะที่การเปลี่ยนเครื่องยนต์ของเอ-4 สกายฮอว์คต้องนำส่วนหางของเครื่องบินออก แต่เครื่องยนต์ของฮอร์เน็ทนั้นมีจุดเชื่อมเพียงสามแห่งและสามารถนำออกได้โดยไม่ยาก ลูกเรือซ่อมแซมที่มีประสบการณ์จะสามารถเปลี่ยนเครื่องยนต์ของเอฟ/เอ-18 ได้ภายในสองสามชั่วโมง
เครื่องยนต์เอฟ404-จีอี-400 หรือเอฟ404-จีอี-402 ของเจเนรัล อิเลคทริคให้กำลังกับฮอร์เน็ทนั้นถูกออกแบบให้เชื่อถือได้และซ่อมแซมได้ง่าย มันมีอัตราการทำงานที่ดี ทนทานต่อทุกสภาพอากาศ และมันยากที่จะดับหรือติดไฟ เครื่องยนต์แพรทท์แอนด์วิทนีย์ ทีเอฟ30 ที่ให้กำลังกับเอฟ-14 ทอมแคทนั้นชอบดับและไหม้ไฟในสภาพการบินที่ปกติ
ช่องอากาศของเครื่องยนต์ตายตัวเหมือนกับเอฟ-16 ในขณะที่เอฟ-4 เอฟ-15 และเอฟ-15 เป็นรูปทรงเรขาคณิตหรือทางลาด รูปแบบเรขาคณิตทำให้เครื่องบินมีความเร็วสูงจนสามารถทลายกำแพงเสียงได้ ข้อจำกัดทางด้านความเร็วมีในการออกแบบของฮอร์เน็ท เพื่อทดแทนฮอร์เน็ทใช้ช่องระบายอากาศในเครื่องยนต์เพื่อลดจำนวนของอากาศที่จะเข้าไปในเครื่องยนต์ ในขณะที่มันไม่มีประสิทธิภาพเท่ากับแบบเรขาคณิต ช่องอากาศไหลเวียนนี้ก็มากพอที่จะทำความเร็วได้ถึง 2 มัคซึ่งเป็นความต้องการในการทำภารกิจ
เพราะว่ามันถูกออกแบบให้เป็นอากาศยานหลากหลายบทบาทขนาดเบาเพื่อทดแทนให้กับเครื่องบินพิเศษอย่างเอฟ-14และเอ-6 มันมีการกระจายของเชื้อเพลิงที่น้อยทำให้เกี่ยวข้องกับน้ำหนักตอนน้ำเครื่องขึ้นประมาณ 23% การกระจายของเชื้อเพลิงอยู่ที่ .23 อากาศยานส่วนใหญ่จะมีการกระจายอยู่ที่ระหว่าง .30 ถึง .35 สิ่งนี้ทำให้เอฟ/เอ-18 มักใช้ถังเชื้อเพลิงขนาด 330 แกลลอน
ในปีพ.ศ. 2533 กองทัพเรือสหรัฐฯ เผชิญหน้ากับความต้องการที่จะหาสิ่งมาแทนที่เอ-6 อินทรูเดอร์ อีเอ-6 โพรว์เลอร์ เอ-7 คอร์แซร์ 2 และเอฟ-14 ทอมแคท เพื่อตอบสนองทางกองทัพเรือได้มีการพัฒนาเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท ถึงแม้ว่าจะชื่อคล้ายกันแต่มันก็ไม่ใช่รุ่นพัฒนาจากเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท แต่เป็นโครงสร้างที่ใหม่และใหญ่กว่า ฮอร์เน็ทและซูเปอร์ฮอร์เน็ททำหน้าที่ในคลังแสงของเรือบรรทุกเครื่องบิน จนกระทั่งมีการเปิดตัวของเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 ซึ่งจะเข้ามาแทนที่เอฟ/เอ-18เอ-ดี ฮอร์เน็ท
แมกดอนเนลล์ ดักลาสได้ผลิตเอฟ/เอ-18เอลำแรกในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2521 มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 18 พฤศจิกายน
ในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2522 ร้อยโทจอห์น แพดเจทท์ได้กลายเป็นนักบินกองทัพเรือคนแรกที่บินเอฟ/เอ-18 จากนั้นเอฟ/เอ-18เอจำนวน 9 ลำและเอฟ/เอ-18บีจำนวน 2 ลำถูกนำไปพัฒนาระบบการบิน
ฮอร์เน็ทเริ่มเข้าประจำการในฝูงบินมากมายรวมทั้งในกองนาวิกโยธินเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2526 และในฝูงบินของกองทัพเรือในเดือนมีนาคมพ.ศ. 2526 เพื่อเข้าแทนที่เอฟ-4 เอ-7อีตามลำดับ รายงานตอนแรกจากกองบินนั้นเป็นที่น่าพอใจ มันระบุว่าฮอร์เน็ทเชื่อถือได้และแตกต่างจากรุ่นก่อนหน้ามันอย่างมากนั้นก็คือเอฟ-4 
ฝูงบินผาดโผนบลู แองเจิลของกองทัพเรือสหรัฐฯ เปลี่ยนมาใช้เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทในปีพ.ศ. 2529 เมื่อมันเข้ามาแทนที่เอ-4 สกายฮอว์ค บลู แองเจิลใช้เอฟ/เอ-18เอและบีในงานแสดงและงานอื่นๆ นักบินบลู แองเจิลต้องมีชั่วโมงบิน 1,350 ชั่วโมงและมีใบรับรองจากเรือบรรทุกเครื่องบิน แบบบีที่มีสองที่นั่งใช้เพื่อบุคคลสำคัญหรือทำการแสดงปกติได้หากจำเป็น
เอฟ/เอ-18 ทำการรบครั้งแรกในเดือนเมษายนพ.ศ. 2529 เมื่อฝูงบินจากเรือยูเอสเอส คอรัล ซีทำภารกิจต่อสู้กับการป้องกันทางอากาศของลิเบียในปฏิบัติการไพรรีไฟร์ (Operation Prairie Fire) และเข้าโจมตีเมืองเบนกาซิของลิเบีย
ในสงครามอ่าวครั้งแรก เอฟ/เอ-18 ของกองทัพเรือสหรัฐฯ สองลำถูกทำลายและสูญเสียนักบิน ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534 ในวันแรกของสงคราม นาวาตรีสกอตต์ สไปเชอร์ถูกยิงตกและถูกแจ้งว่าสูญหาย เอฟ/เอ-18 อีลำที่บินโดยเรือโทโรเบิร์ต ดิวเยอร์ (ถูกแจ้งว่าถูกสังหารแต่ไม่พบศพ) สูญหายในทางเหนือของอ่าวเปอร์เซียหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในอิรัก
นักบินเอฟ/เอ-18 ได้ชื่อจากการสังหารสองครั้งในช่วงสงครามอ่าว ทั้งสองครั้งเป็นเครื่องมิก-21 ในวันแรกของสงครามนักบินจากกองทัพเรือสหรัฐฯ เรือโทนิก มอนกิลโลและนาวาตรีมาร์ค ฟ็อกซ์ถุกส่งออกจากเรือ|ยูเอสเอส ซาราโตกาในทะเลแดงเพื่อเข้าทิ้งระเบิดสนามบินในทางใต้ของอิรัก ในขณะเดินทางพวกเขาพบว่ามิก-21 กำลังเข้ามาทางพวกเขา ฮอร์เน็ทยิงมิกสองลำตกและกลับเข้าสู่การทิ้งระเบิดก่อนกลับสู่เรือซาราโตกา ความสามารถในการอยู่รอดของฮอร์เน็ทถูกทดสอบเมื่อฮอร์เน็ทถูกยิงใส่เครื่องยนต์ทั้งสองและบินเป็นระยะทาง 201 กิโลเมตรกลับฐาน มันถูกซ่อมแซมและบินได้อีกครั้งภายในไม่กี่วัน ตลอดสงครามอ่าวเอฟ/เอ-18 ทำการบิน 4,551 ครั้งโดยมี 10 ลำที่ได้รับความเสียหายและรวมทั้งสองลำที่ถูกยิงตก
เมื่อเอ-6 อินทรูเดอร์ถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2534 บทบาทของมันถูกแทนที่ด้วยเอฟ/เอ-18 มันได้แสดงความหลากประโยชน์และความช่าเชื่อถือของมันในปฏิบัติการดีเซิร์มสตอร์มด้วยการยิงเครื่องบินรบของข้าศึกตกและตามาด้วยการทิ้งระเบิดใส่ศัตรูด้วยเครื่องบินลำเดิม มันได้ทำลายสถิติของอากาศยานในเรื่องการใช้ประโยชน์ ความน่าเชื่อถือ และการดูแลรักษา
ทั้งเอฟ/เอ-18เอ/ซีของกองทัพเรือและเอฟ/เอ-18เอ/ซี/ดีของนาวิกโยธินถูกใช้งานต่อในปฏิบัติการเซาท์เธิร์นวอชท์และเหนือบอสเนียและโคโซโวในปีพ.ศ. 2533 ฮอร์เน็ตของกองทัพเรือสหรัฐฯ ทำการบินในปฏิบัติการเอ็นดัวริงฟรีดอม ทั้งเอฟ/เอ-18เอ/ซี และเอฟ/เอ-18อี/เอฟที่ใหม่กว่าถูกใช้ในปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก เอฟ/เอ-18ซีหนึ่งลำตกเพราะยิงกันเองโดยขีปนาวุธเอ็มไอเอ็ม-104 เพเทรียตและอีกสองลำชนกันเหนืออิรักเมื่อปีพ.ศ. 2548 ในเดือนมกราคมพ.ศ. 2550 เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทสองลำของกองทัพเรือชนกันกลางอากาศและตกลงในอ่าวเปอร์เซีย
ถึงแม้ว่าอากาศยานของกองทัพเรือนั้นจะขายไม่ดีนักในการส่งออก แต่เอฟ/เอ-18 ก็ถูกซื้อและเข้าประจำการในหลายๆ ประเทศ ฮอร์เน็ทรุ่นส่งออกนั้นจะคล้ายคลึงกับแบบของสหรัฐฯ เนื่องมาจากว่าไม่มีลูกค้ารายใดที่มีเรือบรรทุกเครื่องบิน แบบที่ส่งออกนั้นจึงไม่มีระบบลงจอดสำหรับภารกิจดังกล่าวและทางกองทัพอากาศออสเตรเลียก็นำส่วนยึดกับแท่นส่งออก ยกเว้นของแคนาดา ลูกค้าทุกรายซื้อฮอร์เน็ทผ่านทางกองทัพเรือสหรัฐฯ ซึ่งทำหน้าที่เหมือนผู้จัดการการขายแต่ก็ต้องประสบกับการขาดทุน แคนาดาได้สั่งซื้อโดยตรงจากบริษัทผู้ผลิต
กองทัพอากาศออสเตรเลียได้ซื้อเอฟ/เอ-18เอจำนวน 57 ลำและเอฟ/เอ-18บีสองที่นั่งสำหรับการฝึกจำนวน 18 ลำ โดยมีในประจำการทั้งหมด 71 ลำและสูญเสียไป 4 ลำ เอฟ/เอ-18 ลำแรกถูกส่งให้กับกองทัพอากาศในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2527 ทางกองบินคาดหวังว่าจะถูกปลดประจำการในพ.ศ. 2558 และถูกแทนที่ด้วยเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2
มีสามทางเลือกที่ถูกพิจารณาในการแทนที่เครื่องมิราจ 3 ของกองทัพอากาศออสเตรเลีย ทางเลือกได้แก่เอฟ-15 อีเกิล เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน และเอฟ/เอ-18 แบบใหม่ เอฟ-15 ถูกมองข้ามเพราะรุ่นที่ถูกนำเสนอนั้นไม่สามารถทำการโจมตีทางพื้นดินได้ เอฟ-16 ถูกมองว่าไม่เหมาะเพราะมีเครื่องยนต์เดียว ผลที่ตามมาก็คือออสเตรเลียทำสัญญาในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2524 เครื่องบินสองลำแรกถูกผลิตขึ้นในสหรัฐฯ ส่วนที่เหลือนำไปประกอบในออสเตรเลีย การส่งเกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์พ.ศ. 2528 และเดือนพฤษภาคมพ.ศ. 2533 ความแตกต่างระหว่างของออสเตรเลียกับของสหรัฐฯ คือ ในพ.ศ. 2544 ออสเตรเลียวางกำลังเครื่องบินสี่ลำที่ฐานทัพอากาศไดโก การ์เซียเพื่อทำหน้าที่ป้องกันในปฏิบัติการร่วมกับรัฐบาลร่วมที่ต้องการจัดการกับกลุ่มตาลิบันในอัฟกานิสถาน ในปีพ.ศ. 2546 ฝูงบินหมายเลข 75 ใช้เอฟ/เอ-18 จำนวน 14 ลำในกาตาใน่สวนหนึ่งของปฏิบัติการฟอลโคเนอร์และเครื่องบินเหล่านี้ได้ทำหน้าที่ในตอนที่บุกอิรัก
แคนาดาเป็นลูกค้าส่งออกรายแรกของฮอร์เน็ทเพื่อเข้าแทนที่ซีเอฟ-104 ซีเอฟ-101 วูดู และซีเอฟ-116 ฟรีดอม แคนาดาได้สั่งซื้อรุ่นเอจำนวน 98 ลำและรุ่นบีจำนวน 40 ลำ
ในปีพ.ศ. 2534 แคนาดานำซีเอฟ-18 จำนวน 26 เครื่องเข้าร่วมสงครามอ่าวโดยตั้งฐานอยู่ที่กาตา ในเดือนมิถุนายนพ.ศ. 2542 ซีเอฟ-18 จำนวน 18 ลำเข้าสู่ฐานทัพอากาศที่เอเวียโน่ประเทศอิตาลีและพวกมันได้ทำหน้าที่ทั้งอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้นในยูโกสลาเวีย
เครื่องบินเผชิญกับโครงการพัฒนาเพื่อการใช้งานที่นานขึ้นถึงปีพ.ศ. 2563 เป็นการพัฒนาเอฟ-18เอและเอฟ-18บีให้กลายเป็นเอฟ/เอ-18ซีและดี ซีเอฟ-18 มีจำนวนทั้งสิ้น 80 ลำ ประกอบด้วยแบบที่นั่งเดียว 62 ลำและสองที่นั่ง 18 ลำที่ถูกเลือกเข้าโครงการพัฒนา เมื่อถึงปีพ.ศ. 2546 แคนาดามีทั้งหมด 123 ลำในประจำการและสูญเสียไป 15 ลำ
กองทัพอากาศฟินแลนด์ได้วั่งซื้อเอฟ-18ซี/ดีจำนวน 64 ลำ การส่งเริ่มในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ฮอร์เน็ทได้เข้ามาแทนที่มิก-21และซาอับ 35 ดราเคน เครื่องบินลำหนึ่งถูกทำลายในการชนกลางอากาศในปีพ.ศ. 2544 เอฟ-18ซีอีกลำที่ได้รับความเสียหายถูกสร้างขึ้นใหม่เป็นเอฟ-18ดี
เอฟ-18ซีของฟินแลนด์ยังมีระบบป้องกันการรบกวนที่เรียกว่าเอเอสพีเจ (Airborne-Self-Protection-Jammer) กองทัพเรือสหรัฐฯ ต่อมาได้ติดตั้งระบบดังกล่าวที่เรียกว่าเอแอลคิว-165 ในเครื่องซูเปอร์ฮอร์เน็ต ฮอร์เน็ทของฟินแลนด์ถูกใช้เพื่อป้องกันเท่านั้น
ฟินแลนด์ได้ปรับเปลี่ยนระบบมากมายของเอฟ-18 มีทั้งหมวกแบบเอชเอ็มเอส (helmet mounted sights) หน้าจอแสดงแบบใหม่ และเซ็นเซอร์ ฮอร์เน็ท 63 ลำใช้อาวุธโจมตีภาคพื้นดินอย่างเอจีเอ็ม-154ซี เจซอว์ การพัฒนายังรวมทั้งการใช้ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศแบบเอไอเอ็ม-9 เอกซ์ ไซด์ไวน์เดอร์และเอไอเอ็ม-120ซี-7 แอมแรม การพัฒนานี้มีมูลค่าประมาณ 1-1.6 พันล้านยูโรและวางแผนงานว่าจะเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 2558 หลังจากพัฒนาเครื่องบินจะอยู่ประจำการจนถึงปี 2568
กองทัพอากาศคูเวตมีเอฟ/เอ-18ซีและเอฟ/เอ-18ดีจำนวน 39 ลำในปีพ.ศ. 2551 อากาศยานเหล่านี้ถูกสั่งซื้อล่วงหน้าก่อนการเข้าบุกอิรักในเดือนสิงหาคมพ.ศ. 2533 การส่งเริ่มขึ้นในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2534 เอฟ/เอ-18ซี/ดีถูกแทนที่ด้วยเอ-4เคยู สกายฮอว์ค
กองทัพอากาศมาเลเซียมีเอฟ/เอ-18ดีจำนวน 9 ลำ กองทัพอากาศแบ่งการสั่งซื้อระหว่างเอฟ/เอ-18 และมิโคยัน มิก-29
กองทัพอากาศสเปนได้สั่งซื้ออีเอฟ-18เอจำนวน 60 ลำและอีเอฟ-18บีจำนวน 12 ลำ ("E"ย่อมาจากคำว่า"España"ที่แปลว่าของสเปน) ต่อมาชื่อได้ถูกเปลี่ยนเป็นซี.15 และซีอี.15 โดยกองทัพอากาศสเปน การส่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ปัจจุบันเครื่องบินทั้งหมดถูกพัฒนาเป็นเอฟ-18เอ+/บี+ ใกล้เคียงกับเอฟ/เอ-18ซี/ดี
ในพ.ศ. 2548 สเปนได้รับเอฟ/เอ-18เอจำนวน 24 ลำที่เคยเป็นของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยมีทางเลือกเพิ่มอีกหก หกลำแรกถูกส่งในเดือนธันวาคมพ.ศ. 2548 ก่อนหน้าการส่งพวกมันถูกดัดแปลงด้วยเครื่องยนต์เอฟ404 และการดัดแปลงที่ทางสเปนเป็นผู้เรียกร้อง พวกมันเป็นส่วนเกินส่วนแรกของกองทัพเรือสหรัฐฯ
ฮอร์เน็ทของสเปนทำงานในทุกภาพอากาศและทั้งกลางวันกลางคืน ในสงครามในแต่ละฝูงบินที่แนวหน้าจะมีบทบาทหลักของตนเอง การเติมเชื้อเพลิงจะทำหน้าที่โดยเคซี-130เอชและโบอิง 707ทีที
กองทัพอากาศสวิตเซอร์แลนด์ได้ซื้อแบบซี 26 ลำและแบบดี 8 ลำ แบบดีลำหนึ่งสูญเสียในการตก การส่งเริ่มขึ้นในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2539
ในท้ายปีพ.ศ. 2550 สวิตเซอร์แลนด์ได้ขอโครงการพัฒนาเอฟ/เอ-18ซี/ดี เพื่อขยายระยะการใช้งานของเอฟ/เอ-18ซี/ดี ในเดือนตุลาคมพ.ศ. 2551 กองบินฮอร์เน็ทของสวิตมีเที่ยวบิน 50,000 เที่ยวบิน
เอฟ/เอ-18ซีและเอฟ/เอ-18ดีถูกพิจารณาโดยกองทัพเรือฝรั่งเศสในช่วงปีพ.ศ. 2523 สำหรับการนำไปใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบิน และอีกครั้งในปีพ.ศ. 2533 สำหรับใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์
ออสเตรเลีย ชิลี สาธารณรัฐเชค ฮังการี, ฟิลิปปินส์ โปแลนด์ และสิงคโปร์ ประเมินฮอร์เน็ทแต่ก็ไม่ได้ซื้อมัน ไทยได้สั่งซื้อฮอร์เน็ทแบบซีและดีแต่ด้วยปัญหาการเงินของเอเชียในปลายพ.ศ. 2533 ทำให้การสั่งซื้อถูกยกเลิก
เอฟ-18แอลสำหรับกรีซก็ไม่ได้ถูกผลิตในปีพ.ศ. 2523 และถูกเลือกโดยกองทัพอากาศกรีซ แต่ทางรัฐบาลของกรีซก็เลือกเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอนและมิราจ 2000 แทน
เอฟ/เอ-18เอเป็นแบบที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18บีนั้นเป็นแบบที่สองที่นั่ง พื้นที่สำหรับห้องนักบินที่มีสองที่นั่งได้ปรับเปลี่ยนตำแหน่งของอุปกรณ์และลดเชื้อเพลิงภายในลงไป 6% ฮอร์เน็ทสองที่นั่งมีความสามารถในการต่อสู้ที่เหมือนเดิม แบบบีนั้นใช้สำหรับการฝึกเป็นหลัก
เอฟ/เอ-18ซีเป็นแบบที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18ดีเป็นแบบสองที่นั่ง แบบดีสามารถนำไปใช้ฝึกหรือเป็นเครื่องบินโจมตีในทุกสภาพอากาศ แบบดีที่มีสองที่นั่งมีที่นั่งสำหรับนักบินผู้ช่วยที่จะควบคุมระบบอาวุธต่างๆ แบบดีนั้นใช้โดยนาวิกโยธินสหรัฐฯ สำหรับการโจมตีในตอนกลางคืน
เอฟ/เอ-18ซีและดีเป็นผลจากการพัฒนาในปีพ.ศ. 2530 ที่รวมทั้งการพัฒนาเรดาร์ ระบบการบิน และความสามารถในการบรรทุกขีปนาธแบบใหม่อย่างเอไอเอ็ม-120 แอมแรมและเอจีเอ็ม-65 มาเวอร์ริก และเอจีเอ็ม-84 ฮาร์พูน การพัฒนายังรวมทั้งรบบดีดตัวของมาร์ตินเบเกอร์และเครื่องป้องกันคลื่นรบกวน เรดาร์ภาคพื้นดินทำให้นักบินสามารถหาเป้าหมายในสภาพที่ยากลำบากได้
นอกจากนี้ แบบดี 60 ลำถูกทำให้มีความสามารถโจมตีตอนกลางคืน สิ่งเหล่านี้ก็คือเซ็นเซอร์แบบเอทาร์ส (ATARS) ในตำแหน่งเดียวกับปืน
ด้วยการเริ่มในปีพ.ศ. 2535 เครื่องยนต์ที่เพิ่มสมรรถนะแบบเอฟ404-จีอี-402 ทำให้มันมีแรงขับคงที่สูงสุดเพิ่มขึ้นอีก 10% จากเครื่องยนต์ปกติของฮอร์เน็ท ตั้งปีพ.ศ. 2536 เลเซอร์หาระยะแบบเอเอเอส-38เอ ไนท์ฮอว์คได้ถูกเพิ่มเข้าไปทำให้มันสามารถหาเป้าเองได้ เลเซอร์ดังกล่าวทำให้ฮอร์เน็ทมีความสามารถในการโจมตีเป้าหมายที่มีเลเซอร์จากอากาศยานลำอื่นเป็นผู้ชี้เป้า
การสร้างเอฟ/เอ-18ซีสิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2542 ในปีพ.ศ. 2543 เอฟ/เอ-18ดีลำสุดท้ายถูกส่งให้กับนาวิกโยธินสหรัฐฯ
เอฟ/เอ-18อีแบบที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทแบบสองที่นั่งได้ใช้ชื่อและการออกแบบจากเอฟ/เอ-18 แต่โดยรวมแล้วก็ถูกออกแบบใหม่ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีโครงสร้างใหม่ 25% ส่วนหน้าของเครื่องยนต์ที่ใหญ่ขึ้น เครื่องยนต์จีอี เอฟ414 ที่ทรงพลังกว่า และระบบการบินที่ยอดเยี่ยม อากาศยานมนปัจจุบันกำลังอยู่ในการผลิตและจะถูกส่งให้กับ 22 ฝูงบิน อีเอ-18จี โกรว์เลอร์เป็นเอฟ/เอ-18เอฟสองที่นั่งสำหรับสงครามอิเลคทรอนิคซึ่งมันจะมาแทนที่อีเอ-6 โพรว์เลอร์เอ-6บี โพรว์เลอร์ของกองทัพเรือ