hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
สถานีทองหล่อ
สถานีทองหล่อ () เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร บริเวณปากซอยสุขุมวิท 55 (ซอยทองหล่อ)
ถนนสุขุมวิท บริเวณปากซอย 55 (ซอยทองหล่อ) และซอย 38 (ซอยสันติสุข) ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา และแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
ใช้สีเขียวตกแต่งเสาและรั้วบนชั้นชานชาลา ชั้นจำหน่ายตั๋ว ป้ายทางเข้าและบริเวณทางขึ้นสถานี เพื่อบ่งบอกว่า เป็นสถานีด้านตะวันออกจุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 1 หน้าปากซอยสุขุมวิท 53
ธงชาติยูกันดา
ธงชาติยูกันดา เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในประกอบด้วยแถบแบ่งตามแนวนอน 6 แถบ เรียงเป็นแถบสีดำ-เหลือง-แดง-ดำ-เหลือง-แดง ตามลำดับจากบนลงล่าง กลางธงมีวงกลมสีขาวความกว้างเท่ากับ 2 ใน 6 ของความกว้างธง ภายในมีรูปนกกระเรียนลำตัวสีเทาดำ หางสีแดง หงอนสีแดง-เหลือง-แดง ซึ่งเป็นนกกระเรียนชนิดที่เรียกว่า หรือนกกระเรียนมงกุฎเทา นกนี้หันหน้าไปทางด้านคันธง ธงนี้ออกแบบโดยนายเกรซ อิบิงกิรา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของยูกันดาในขณะนั้น และเริ่มใช้อย่างเป็นที่ฮือฮาทางการในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2515 อันเป็นวันที่ประเทศได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักรอยุธยา
สีในธงชาติทั้งสามสี (ดำ-เหลือง-แดง) มาจากสีของธงประจำพรรคคองเกรสประชาชนยูกันดา (Uganda People's Congress) มีความหมายถึงประชาชนชาวแอฟริกา (แทนด้วยสีดำ) แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเหนือแผ่นดิน (แทนด้วยสีเหลือง) และภราดรภาพของชาวแอฟริกา (แทนด้วยสีแดง ซึ่งเป็นสีแห่งเลือดที่เชื่องโยงชาวแอฟริกาไว้ด้วยกัน) ส่วนรูปนกกระเรียนนั้นเป็นรูปสัญลักษณ์ถึงธรรมชาติอันอ่อนโยนของยูกันดา ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์แทนประเทศยูกันดามาตั้งแต่สมัยอาณานิคม
สถานีพระโขนง
สถานีพระโขนง () เป็นสถานีรถไฟลอยฟ้า ในเส้นทางรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบพระชนมพรรษา (รถไฟฟ้าบีทีเอส) สายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร บริเวณสามแยกพระโขนง
ด้านทิศตะวันตกของสามแยกพระโขนง จุดบรรจบถนนสุขุมวิทและ ถนนพระรามที่ 4 ระหว่างซอยสุขุมวิท 44/1-46 และซอยสุขุมวิท 67-69 ใกล้กับสามแยกถนนปรีดี พนมยงค์ (ถนนสุขุมวิท 71) ซึ่งอยู่ถัดออกไปที่หน้าตลาดพระโขนง ในพื้นที่แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา และแขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
สถานีพระโขนงเป็นสถานีที่อยู่ใกล้ถนนปรีดี พนมยงค์ ซึ่งเป็นเส้นทางต่อเนื่องกับถนนรามคำแหง จึงสามารถเชื่อมต่อรถประจำทางไปสู่ย่านคลองตัน มหาวิทยาลัยรามคำแหง และบางกะปิ ซึ่งเป็นย่านการค้าและที่พักอาศัยที่สำคัญของกรุงเทพมหานครด้านตะวันออกและยังสามารถต่อเส้นทางไปยังสถานีรามคำแหง ของโครงการรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิได้ที่บริเวณป้ายหยุดรถรามคำแหง (หรือป้ายหยุดรถสุขุมวิท 71 เดิม) ได้อีกด้วย
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
ใช้สีเขียวตกแต่งเสาและรั้วบนชั้นชานชาลา ชั้นจำหน่ายตั๋ว ป้ายทางเข้าและบริเวณทางขึ้นสถานี เพื่อบ่งบอกว่า เป็นสถานีด้านตะวันออกจุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 บริเวณหน้าปากซอยสุขุมวิท 44/1 และ ทางออก 4 หน้าอีเกิ้ล สโตร์ สุขุมวิท-พระราม 4
i
ธงชาติเอสวาตีนี
ธงชาติเอสวาตีนี มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 5 แถบตามแนวนอน แถบกลางพื้นสีแดง มีขนาดใหญ่สุด ถัดออกมาทั้งตอนบนและตอนล่างเป็นแถบสีเหลืองขนาดเล็ก ถัดออกไปอีกเป็นแถบนอกสุด มีพื้นสีฟ้าหม่น ที่กลางแถบสีแดงนั้นมีโล่พื้นเมืองวางทับหอก 2 ด้ามและคทาผูกขนนกตามแนวนอน ธงนี้เริ่มใช้ในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2511 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ความหมายธงสัญลักษณ์ในธงนั้น สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อชาติในอดีต สีฟ้าหมายถึงสันติภาพและความมีเสถียรภาพ สีเหลืองหมายถึงทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ของเอสวาตีนี โล่และหอก 2 ด้าม หมายถึงการปกป้องประเทศจากศัตรูของชาติ สีของโล่นั้นเป็นสีขาวและดำ หมายถึงชนผิวขาวและผิวดำอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขในประเทศนี้
ธงนี้มีที่มาจากธงชัยประจำกองทหารช่างสนามสวาซี (Swazi Pioneer Corps) ซึ่งพระเจ้าโซบูซาที่ 2 (King Sobhuza II) ได้พระราชทานไว้เมื่อปี พ.ศ. 2484 ในสงครามโลกครั้งที่ 2
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล
หม่อมราชวงศ์ศุภดิศ ดิศกุล (8 กรกฎาคม พ.ศ. 2492) เป็นบุตรหม่อมเจ้าพิริยดิศ ดิศกุล กับหม่อมเจ้าภัทรลดา ดิศกุล (ราชสกุลเดิม ฉัตรไชย) สมรสกับ พันโทหญิงนิภาพรรณ ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ศิริถาพร) มีบุตรธิดา 3 คน คือ
(หลาน 1 คน เด็กหญิงกวินนา ดิศกุล ณ อยุธยา)
- เข้ารับการศึกษาระดับประถมและมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาศาสตร์บัณฑิต เทคนิคการแพทย์ และปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยนอร์ท ดาโคต้า (North Dakota State University) สาขาการวางแผนภาค (Community and Regional Planning) ประเทศสหรัฐอเมริกา
- ในปี 2545 เข้ารับการอบรมหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน ปรอ. รุ่นที่ 15 จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
- การอบรมหลักสูตรที่จัดโดยสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD)
หลักสูตร Director Certification Program (DCP) รุ่น 51/2547
หลักสูตร Director Accreditation Program (DAP) รุ่น 12/2547
หลักสูตร Finance for Non-Finance Directors (FND) รุ่น 14/2547 และรุ่น 1/2554
หลักสูตร Role of the Compensation Committee (RCC) รุ่น 4/2550
หลักสูตร The Role of Chairman Program (RCP) รุ่น 16/2550
หลักสูตร Successful Formulation and Execution of Strategy (SFE) รุ่น 5/2552
หลักสูตร Anti-Corruption for Executive Program (ACEP) รุ่น 11/2557
หลักสูตร Board Nomination and Compensation Program (BNCP) รุ่น 5/2561
ประธานกรรมการบริหาร บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน), 
ประธานกรรมการ บริษัท ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด, 
กรรมการ บริษัท บริษัท ไทยเชื้อเพลิงการบิน จำกัด, ประธานกรรมการ บริษัท บาฟส์ อินโนเวชั่น ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด, ประธานกรรมการ บริษัท บาฟส์ อินเทค จำกัด
พนักงานบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่ปี 2521 – 2546 ตำแหน่งสุดท้ายที่ได้รับคือ รองกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ฝ่ายพัฒนาและสนับสนุนธุรกิจ,
กรรมการผู้จัดการ บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ตั้งแต่ เดือน ธันวาคม 2526 - กรกฎาคม 2557,
กรรมการผู้จัดการ บริษัทขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด ระหว่างปี 2534 - 2549,
ดำรงตำแหน่งกรรมการในมูลนิธิ และโครงการต่างๆ เช่น ประธานมูลนิธิดำรงราชานุภาพ ในพระบรมราชูปถัมภ์ ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี กรรมการมูลนิธิบุรฉัตรมูลนิธิ , กรรมการอำนวยการโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัยตั้งแต่ พฤศจิกายน 2551 - พฤศจิกายน 2557และ 2560 จนถึงปัจจุบัน, ดำรงตำแหน่งประธานคณะที่ปรึกษาโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัยด้านการบริหาร ตั้งแต่ มิถุนายน 2551 จนถึง 2560, ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการบริหารโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย ตั้งแต่ กรกฎาคม 2561
วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร
วัดไตรมิตรวิทยาราม ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพไทย-จีน แขวงตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ เป็นวัดโบราณอยู่ในที่ลุ่มพระอารามเป็นเรือนไม้ มีชื่อเดิมว่า "วัดสามจีน" เข้าใจกันว่า ชาวจีน 3 คนร่วมกันสร้างพระอารามเพื่อเป็นวิหารทานการบุญ
ในปี พ.ศ. 2477 พระมหากิ๊ม สุวรรณชาต ผู้รักษาการในหน้าที่เจ้าอาวาสเป็นผู้ริเริ่มปรับปรุงวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 ได้รับอนุมัติจากมหาเถรสมาคมให้ปรับปรุงสภาพวัดให้ดีขึ้น ปี พ.ศ. 2482 พ่อค้าประชาชน คณะครูและนักเรียน ได้ร่วมกันปฏิสังขรณ์และเปลี่ยนนามใหม่ เป็นชื่อ "วัดไตรมิตรวิทยาราม" ซึ่งมีความหมายว่า เพื่อน 3 คนร่วมกันสร้างวัดนี้ ประกอบกับวัดเป็นที่ตั้งโรงเรียนปริยัติธรรมและโรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัยของรัฐบาลอยู่ภายในบริเวณวัด
เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ)
พระพุทธทศพลญาณ พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ปูนปั้น ลงรักปิดทอง ประชาชนทั่วไปเรียกว่า “หลวงพ่อโต” บ้าง “หลวงพ่อวัดสามจีน” มีประชาชนมาบนบานกันเสมอ ๆ ด้วยพวงมาลัยดอกมะลิ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยทรงเสด็จพระราชดำเนินมานมัสการ และได้ตรัสยกย่องว่า เป็นพระพุทธรูปที่มีพระพุทธลักษณะงดงามยิ่งนัก “หลวงพ่อโม” อดีตเจ้าอาวาสวัดไตรมิตรวิทยาราม เคยได้ทำพระเครื่องแจกครั้งหนึ่ง ได้ทำเป็นรูปพระพุทธทศพลญาณสร้างด้วยเนื้อชิน เรียกชื่อว่า หลวงพ่อโตวัดสามจีน ปรากฏว่าเป็นที่นิยมนับถือของคนทั่งไปว่าศักดิ์สิทธินัก ปัจจุบันนี้หายากแล้ว
สิ่งสำคัญของวัด คือ พระสุโขทัยไตรมิตร เป็นพระพุทธรูปทองคำที่ใหญ่ที่สุดและได้รับการบันทึกในหนังสือบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พระพุทธรูปทองคำองค์นี้มีหน้าตั้งกว้าง 3.01 เมตร สูง 3.91 เมตร องค์พระสามารถถอดได้ 9 องค์ จากฐานองค์พระขึ้นไปเนื้อทองบริสุทธิ์ 40% พระพักตร์มีเนื้อทอง 80% ส่วนพระเกศมีน้ำหนัก 45 กิโลกรัม เป็นเนื้อทองบริสุทธิ์ 99.99%
สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสุโขทัย ปางมารวิชัย เข้าใจว่า เดิมประดิษฐานอยู่ที่วัดมหาธาตุ จังหวัดสุโขทัย ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ได้โปรดเกล้าฯ ให้กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ไปอัญเชิญพระพุทธรูปมาจากเมืองเหนือเพื่อนำมาประดิษฐานยังวัดสำคัญ พระพุทธรูปที่เชิญมามีจำนวนมาก ทำให้ดูแลไม่ทั่วถึง ขุนนางผู้หนึ่งจึงแอบเอาปูนไล้พระพุทธรูปทองคำแล้วนำมาไว้ยังวัดที่ตนสร้าง จนได้อัญเชิญมาไว้ที่วัดพระยาไกร (วัดโชติการาม) ต่อมาบริษัท อี๊สต์เอเชียติ๊ก ได้ขอเช่าที่วัด (ซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้างแล้ว) เป็นโรงเลื่อยจักร จึงได้อัญเชิญไว้ที่ข้างพระเจดีย์และปลูกเพิงสังกะสีมุงเป็นหลังคากั้นไว้อย่างหยาบ ๆ หลังจากนั้นเป็นเวลาเกือบ 20 ปี เมื่อพระอุโบสถและพระวิหารหลังใหม่สร้างเสร็จจึงได้อัญเชิญขึ้นประดิษฐาน แต่ในระหว่างการเคลื่อนย้ายปูนที่หุ้มองค์พระกระเทาะออก จึงทำให้เห็นองค์พระข้างในเป็นทองคำ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2498
เทลล์ฮิม
เทลล์ฮิม () เป็นเพลงคู่ที่ขับร้องจากดีว่าส์สาว บาร์บรา สตรัยแซนด์ และ เซลีน ดิออน วางจำหน่ายเป็นซิงเกิลแรกของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" และของบาร์บรา สตรัยแซนด์ในอัลบั้ม "ไฮเออร์กราวด์"วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540
เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2540 เซลีน ดิออนเป็นนักร้องคนแรกที่ได้ขับร้องในงานประกาศรางวัลอะคาเดมี (ออสการ์) ถึง 2 ครั้งในคืนเดียวกัน เพลงแรกเป็นเพลงของเธอเอง "บีคอสยูเลิฟด์มี" อันเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "อัพโคลสแอนด์เพอร์โซนัล" และอีกเพลงหนึ่ง คือเพลง "ไอไฟนอลลีฟาวด์ซัมวัน" เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เดอะไมเรอแฮสทูเฟซ" ซึ่งเดิมขับร้องโดยบาบรา สตรัยซัน แลัไบรอัน อดัม และในคืนวันประกาศรางวัล บาบราไม่ได้เข้าร่วมงาน และนาตาลี โคลมีกำหนดการร้องเพลงของเธอแทน และต่อมาเธอปฏิเสธจนกระทั่ง 2 วันก่อนคืนวันงาน เซลีน ได้รับการขอร้องให้ช่วยร้องเพลงนี้ ซึ่งแม้เธอจะตื่นเต้นแต่ก็ยอมรับคำขอร้องและสามารถร้องเพลงนั้นได้
ไม่กี่วันถัดมา บาบรัยส่งจดหมายฉบับหนึ่งในเซลีนพร้อมดอกไม้ ในจดหมายมีใจความว่า "ฉันได้ดูเทปบันทึกการร้องของคุณแล้ว คุณร้องเพลงของฉันได้ไพเราะมาก และฉันเสียใจที่ไม่ได้อยู่ในห้องฟังคุณ ในโอกาสอยากร้องเพลงด้วยกัน ฉันปรารถนาอย่างมากที่ให้เพลงของคุณชนะการประกวด คุณเป็นนักร้องที่น่าทึ่งจริงๆ" จดหมายฉบับนั้นไม่ได้หายไปโดยปราศจากคำตอบ เรเน่ สามีและผู้จัดการส่วนตัวของเซลีน โทรศัพท์ถึงเดวิด ฟอสเตอร์ และเพลงที่ทั้งสองได้มาร้องคู่กันนั้นก็คือเพลง "เทลล์ฮิม"
เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2540 "เทลล์ฮิม" ได้ออกเผยแพร่ทางวิทยุในสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแแรก เพลงนี้ได้ออกจากสถานีวิทยุในสถานีเพลงร่วมสมัยที่ไม่ใช่ของผู้ใหญ่ แต่กลับได้รับความนิยมอย่างมากในสถานีวิทยุของผู้ใหญ่ โซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนท์ยกเลิกการส่งเพลงนี้เข้าชาร์ตสหรัฐอเมริกา เพราะมีการเปิดไม่บ่อย และไม่พอที่จะเข้าชาร์ตอันดับต้นๆ แต่อย่างไรก็ตามเพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากนอกสหรัฐอเมริกา
มิวสิกวิดีโอถ่ายทำโดย Scott Floyd Lochmus ออกเผยแพร่ครั้งแรกทางช่องวีเอชวันเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ซึ่งในภายหลังได้บรรจุในเพลงพิเศษของดีวิดีโอเกอร์ดูสตาด
ฉบับเรดิโออีดิท และฉบับในอัลบั้มคือเพลงเดียวกัน
"เทลล์ฮิม" ขึ้นสู่ชาร์ตอันดับ 1 ในเนเธอร์แลนด์, อันดับ 2 ในไอร์แลนด์, อันดับ 3 ในเบลเยี่ยม, ยุโรป, ฝรั่งเศส และสหราชอาณาจักร, อันดับ 4 ในอิตาลี และสวิตเซอร์แลนด์ และขึ้นอันดับ 1 ใน 10 ในหลายประเทศ ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายทั่วโลก ได้รับพลาตตินัมในเนเธอร์แลนด์ (75,000แผ่น) , เบลเยี่ยม (50,000 แผ่น) และโกลด์ ในสหราชอาณาจักร (400,000 แผ่น) , ฝรั่งเศส (400,000 แผ่น) , ออสเตรเลีย (35,000 แผ่น) , สวิตเซอร์แลนด์ (25,000 แผ่น) และนอร์เวย์ (10,000 แผ่น)
"เทลล์ฮิม" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ สาขาดนตรีป๊อปร้องคู่ยอดเยี่ยม ประจำปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)
เซลีน ดิออนร้องเพลงนี้กับวิดีโอของบาร์บรา สตรัยแซนด์ใน "คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ"
"เทลล์ฮิม" บรรจุลงในอัลบั้มรวมเพลง "เดอะคอลเลคเตอส์ซีรีส์ ชุดที่ 1" ของเซลีน ดิออน และอัลบั้มเพลงฮิต "เอสเซนเชียล" ของบาร์บรา สตรัยแซนด์
ซิงเกิลแม็กซี (ยุโรป,ออสเตรเลีย,ญี่ปุ่น)
ข่า (พืช)
ข่า เป็นพืชที่มีลำต้นอยู่ใต้ดินเรียกว่า "เหง้า" อยู่ในวงศ์ขิง เป็นไม้ล้มลุก เป็นพืชสมุนไพรที่นำมาใช้ในการประกอบอาหารในประเทศไทยและอินโดนีเซีย ข่ามีชื่อสามัญอื่นอีกคือ กฎุกกโรหินี (กลาง) ข่าหยวก (เหนือ) ข่าหลวง (ตะวันออกเฉียงเหนือ,เหนือ) สะเอเชย (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน) และ เสะเออเคย (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน)
ข่าเป็นไม้ล้มลุก สูง 1.5-2 เมตรอยู่เหนือพื้นดิน เหง้ามีข้อและปล้องชัดเจน เนื้อในสีเหลืองและมีกลิ่นหอมเฉพาะ ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปใบหอก รูปวงรีหรือเกือบขอบขนาน กว้าง 7-9 ซม. ยาว 20-40 ซม. ดอก ช่อ ออกที่ยอด ดอกย่อยขนาดเล็ก กลีบดอกสีขาว โคนติดกันเป็นหลอดสั้นๆ ปลายแยกเป็น 3 กลีบ กลีบใหญ่ที่สุดมีริ้วสีแดง ใบประดับรูปไข่ ผล เป็นผลแห้งแตกได้ ทรงกลม
ข่าเป็นพืชที่นำมาใช้ประโยชน์ทางด้านอาหารมากมาย ใช้ใส่ในต้มข่า ต้มยำ น้ำพริกแกงทุกชนิดใส่ข่าเป็นส่วนประกอบ ยกเว้น แกงเหลืองและแกงกอและทางภาคใต้ที่ไม่นิยมใส่ข่า มีบทบาทในการดับกลิ่นคาวของเนื้อและปลา
หน่อข่าอ่อน เป็นหน่อของข่าที่เพิ่งจะแทงยอดออกมาจากลำต้นใต้ดิน ถ้าอายุประมาณ 3 เดือนเรียกหน่อข่า ถ้าอายุ 6-8 เดือนเรียกข่าอ่อน ถ้าอายุมากกว่า 1 ปีจัดเป็นข่าแก่ ปริมาณน้ำมันหอมระเหยประมาณ 3% หน่อข่าอ่อนทั้งสดและลวกใช้จิ้มหลนและน้ำพริก นำมายำ
ข่ายังมีฤทธิ์ทางยา เหง้าแก่แก้ปวดท้อง จุกเสียด แน่นท้อง ดอกใช้ทาแก้กลากเกลื้อน ผลช่วยย่อยอาหาร แก้คลื่นเหียน อาเจียน ต้นแก่นำไปเคี่ยวกับน้ำมันมะพร้าว ทาแก้ปวดเมื่อย เป็นตะคริว ใบมีรสเผ็ดร้อน แก้พยาธิ สารสกัดจากข่ามีฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย น้ำมันหอมระเหยจากข่ามีฤทธิ์ทำให้ไข่แมลงฝ่อ กำจัดเชื้อราบางชนิดได้ ใช้ผสมกับสะเดาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการกำจัดแมลง ข่า ลดการบีบตัวของลำไส้ ขับน้ำดี ขับลม ลดการอักเสบ ยับยั้งแผลในกระเพาะอาหาร ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย ฆ่าเชื้อราใช้รักษากลากเกลื้อน
F1
F1 หรือ เอฟวัน หรือ เอฟ 1 สามารถหมายถึง
โรตีสายไหม
โรตีสายไหม เป็นอาหารประเภทขนมหวานชนิดหนึ่งมีส่วนประกอบหลักอยู่สองส่วน คือ แผ่นแป้ง และ ส่วนไส้ที่เป็น น้ำตาลเคี่ยวทำเป็นเส้นฝอยที่เรียกว่า สายไหม เวลารับประทานจะนำแผ่นแป้งมาห่อไส้และม้วน เพื่อรับประทาน
เดิมโรตีสายไหมเข้ามาในประเทศไทยโดยชาวแขก จะห่อสายไหมด้วยแป้งโรตีชนิดหนา ต่อมามีชาวไทยเชื้อสายจีนชื่อนางนภาพร นันทสุขเกษม ซึ่งขณะนั้นอายุ 13 ปี ได้ไปเรียนการทำเส้นสายไหมและกลับมาทำจนสำเร็จ แต่เนื่องจากไม่มีทุนมากพอที่จะเรียนหลักสูตรการทำแป้งโรตี จึงประยุกต์ใช้แป้งบางที่ชาวจีนเรียกว่าแป้ง เปาะเปี๊ยะ ในการห่อเส้นสายไหมแทน
จึงเกิดเป็นโรตีสายไหมแป้งบางอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
โรตีสายไหม ผลิตมากและขึ้นชื่อที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และเป็นผลิตโอทอปของ ตำบลคานหาม อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
โดยมีการผลิตมี 5 ขั้นตอนคือ “การหม่าแป้ง” “การแต้มแป้ง” “การทำหัวเชื้อ” “การเคี่ยวน้ำตาล” และ “การดึงเส้นสายไหม”
อือเทอร์เซิน
อือเทอร์เซิน () เป็นเขตในเมืองฮัมบวร์ค เป็นเมืองที่อยู่ด้านตะวันตกสุดของประเทศเยอรมนี 30 ฮัมบวร์ค พิกัดภูมิศาสตร์ 53° 41′ 14″ เหนือ 9° 40′ 9″ ตะวันออก มีประชากร 18.101 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2015)
เปดรู อัลวารึช กาบรัล
เปดรู อัลวารึช กาบรัล () เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2010-ประมาณ พ.ศ. 2063) ตรงกับรัชสมัยระหว่างสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถและสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 หรือพระเชษฐาธิราชแห่งกรุงศรีอยุธยา กราบรัลเป็นนักเดินเรือและนักสำรวจชาวโปรตุเกส ได้รับการยกย่องเป็นชาวยุโรปผู้ค้นพบบราซิล เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2043
เชื่อกันว่ากาบรัลเกิดที่เมืองแบลมงตือ จังหวัดไบราไบชา ประเทศโปรตุเกส เป็นบุตรคนที่ 3 ของฟืร์เนา กาบรัล (ประมาณ พ.ศ. 1970-2035) ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดซึ่งสมรสกับอีซาแบล ดือ โกไวยา ดือ ไกรอช ผู้สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอาฟงซูที่ 1 กษัตริย์โปรตุเกส กาบรัลคงต้องได้รับการฝึกการเดินเรือมาเป็นอย่างดียิ่งและมีประสบการณ์ด้านนี้สูงมากและโดยกษัตริย์มานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกสทรงยกย่องว่าเขาเป็นนักเดินเรือผู้สามารถของพระองค์และเป็นผู้ที่จะสานต่องานของวัชกู ดา กามา (Vasco da Gama) ได้
ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว
พันตำรวจเอก (พิเศษ) ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว (18 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 - ?) นักเขียนชาวไทย
ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว เป็นบุตรชายคนโตของ นายวิวัธน์ และนางพวง ปิ่นเฉลียว มีพี่สาวชื่อ มาลัย มีน้องชายคือ วาทิน ปิ่นเฉลียว (ต่วย) และน้องสาว คือ จินตนา ปิ่นเฉลียว (ภักดีชายแดน) (นามปากกา จินตวีร์ วิวัธน์) ปกรณ์เกิดที่บ้านตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เดิมมีชื่อว่าไมรา ปิ่นเฉลียว ซึ่งบิดาตั้งให้คล้องจองกับชื่อพี่สาวว่า มาลัย-ไมรา
ไมราติดตามบิดามาอยู่กรุงเทพตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เข้าเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้สมัครเป็นสารวัตรทหาร เพื่อทำงานร่วมกับขบวนการเสรีไทย เพื่อต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น จากนั้นได้สมัครเข้ารับราชการตำรวจ รับราชการอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดแพร่ จังหวัดชัยภูมิ จนกระทั่งเกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2508 ในตำแหน่งรองผู้บังคับการตำรวจสันติบาล
ปกรณ์เปลี่ยนชื่อจากไมราเป็นปกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2494 ขณะใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดแพร่ ตามชื่อของปกรณ์ อังศุสิงห์ อธิบดีกรมประชาสงเคราะห์ในขณะนั้น เนื่องจากมีพระสงฆ์ทักว่าชื่อไมราเป็นกาลกิณีกับตัวเอง สมรสกับสายสมร เทียนประภาสิทธิ์ ครูชาวจังหวัดแพร่ เมื่อ พ.ศ. 2498 มีบุตร 3 คน
ปกรณ์ ปิ่นเฉลียว ได้รับรางวัลช่อการะเกดเกียรติยศ เมื่อปี พ.ศ. 2539
Jam Films
Jam Films (แจมฟิล์มส์) () เป็นโครงการที่รวบรวมภาพยนตร์สั้น ของผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่นหลายๆคนรวมไว้ด้วยกัน โดยขณะนี้มีทำออกมาแล้วทั้งหมด 3 ชุด
Jam Films (แจมฟิล์ม) ชุดแรกออกมาในวันที่ 28 เดือน ธันวาคม ปี ค.ศ. 2002 มีด้วยกัน 7 เรื่อง อำนวยการสร้างโดย Sega / Amuse (various production companies ร่วมอำนวยการสร้างกับ Rockwell Eyes ในเรื่อง "Arita")
Jam Films 2 (แจมฟิล์ม ทู) ออกมาเป็นชุดที่ 2 ในวันที่ 27 เดือน 3 ปี ค.ศ. 2003 มีอยู่ 4 เรื่อง คือJam Films S (แจมฟิล์มเอส) ออกมาเป็นชุดที่ 3 ในวันที่ 15 เดือนมกราคม ปี ค.ศ. 2005 โดยมีตีมของชุดเป็นตัว S
โรงอุปรากรลา สกาลา
โรงอุปรากรลา สกาลา (ภาษาอิตาลี: Teatro alla Scala หรือ La Scala) เป็นโรงละครสำหรับอุปรากรที่มีชื่อเสียงโรงละครในโลกตั้งอยู่ที่ มิลานในประเทศอิตาลี ที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1776 เป็นสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิก โดยมีจูเซปปี พิแอร์มารินิ (Giuseppe Piermarini) เป็นสถาปนิก โรงอุปรากรเปิดการแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1778 ภายใต้ชื่อใหม่ว่า Nuovo Regio Ducal Teatro alla Scala ด้วยอุปรากรเรื่อง “Europa riconosciuta” โดย อันโตนิโอ ซาลิเอรี (Antonio Salieri). อันโตนิโอ Bernocchi เป็นเงินทุนสูงสุดสำหรับการฟื้นฟู Teatro alla Scala ในมิลานโดยการทำสงครามกับระเบิดและเปิดใหม่ "ราวกับว่ามันอยู่ที่ไหนและอยู่ที่ไหน" เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 1946 .
ฤดูการแสดงของลา สกาลาทุกปีในวันที่ 7 ธันวาคม ในวันสมโภชนักบุญแอมโบรสผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของเมืองมิลาน การแสดงต้องให้จบก่อนเที่ยงคืนฉะนั้นอุปรากรที่ยาวๆ ก็จะเริ่มตั้งแต่หัวค่ำ
นอกจากจะเป็นโรงอุปรากรแล้วโรงอุปรากรลา สกาลาก็ยังเป็นที่ตั้งของ พิพิธภัณฑ์โรงอุปรากรลา สกาลา (Museo Teatrale alla Scala) งานที่สะสมเป็นภาพเขียน ภาพร่าง ประติมากรรม เครื่องแต่งกายจากละคร และ เอกสารที่เกี่ยวกับอุปรากรและประวัติของโรงอุปรากร อีกด้วย
โรงอุปรากรลา สกาลาเป็นเจ้าของสถาบันการศึกษาการแสดง (Accademia d’Arti e Mestieri dello Spettacolo) จุดมุ่งหมายก็เพื่อฝึกนักดนตรี นักเต้นรำ และผู้ทำงานรุ่นใหม่
กอด (แก้ความกำกวม)
กอด สามารถหมายถึง
ธงชาติเฮิร์ม
ธงชาติเฮิร์ม เป็นธงกางเขนแห่งนักบุญจอร์จ ธงพื้นขาวมีรูปกางเขนสมมาตรสีแดงปลายจดขอบธงทุกด้าน ขนาดกว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน มีช่องมุมบนด้านค้นธงเป็นรูปตามลวดลายของตราราชการของดินแดนเฮิร์ม กล่าวคือ พื้นตรามีสีน้ำเงินมีแถบสีเหลืองพาดจากมุมซ้ายบนมายังมุมขวาล่าง ภายในมีรูปนักบวชสวมชุดดำยืนเรียงตามแนวแถบสีเหลือง 3 คน ที่ช่องขวาบนและซ้ายล่างซึ่งเกิดจากการแบ่งพื้นตรานั้น เป็นรูปปลาโลมาสีขาว 2 ตัว ตราดังกล่าวนี้ออกแบบเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2496 จึงประมาณการว่าธงนี้น่าจะเริ่มใช้ในช่วงเวลาเดียวกัน ส่วนผลงานการออกแบบธงนั้นเป็นของ "วิลเลียม แครมตัน" (William Crampton) นักธัชวิทยาชาวบริเตน
ก่อนหน้านี้ประมาณปี พ.ศ. 2494 เกาะแห่งนี้ใช้ธงพื้นสีน้ำเงินมีตราแผ่นดินของเกิร์นซีย์เป็นสัญลักษณ์
สีสันอะวอร์ดส์
สีสันอะวอร์ดส์ เป็นรางวัลทางด้านดนตรีซึ่งจัดขึ้นโดยนิตยสาร"สีสัน" ของคุณทิวา สาระจูฑะ โดยเริ่มมีการตัดสินจากผลงานเพลงไทยที่ออกในปี พ.ศ. 2531 ประกาศลงในนิตยสารสีสัน แล้วเชิญศิลปินผู้ได้รับโล่รางวัลมารับที่สำนักงานในช่วงต้นปี 2532 ถัดมาในปี 2532 เริ่มมีการจัดงานมอบรางวัลที่ห้องอาหาร Ana House ซอยสุขุมวิท 27 โดยครั้งนี้เริ่มมีสื่อมวลชนให้ความสนใจติดตามทำข่าวและสัมภาษณ์ศิลปินจำนวนหนึ่ง และในครั้งที่ 3 ได้จัดขึ้นที่ห้องอาหาร ร่องผัก ในซอยสุขุมวิท 23
สีสันอะวอร์ดส์ กลายเป็นรางวัลสาธารณะเมื่อครั้งที่ 4 ในปี พ.ศ. 2534 จัดที่โรงแรม Jade Pavillian ซอยสุขุมวิท 22 มีสื่อมวลชนหลายแขนงได้ส่งเจ้าหน้าที่มาทำข่าวเผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง ก่อนจะย้ายสถานที่มอบรางวัลไปโรงแรมต่างๆ ที่อยู่ใกล้เคียงกับสำนักงานของนิตยสารสีสันในอีก 3-4 ครั้ง และย้ายไปที่ โรงแรมทาวน์อินทาวน์ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน โดยมีหลักเกณฑ์กติกาที่ปรับปรุงให้สอดคล้องกับความเป็นจริงของยุคสมัยอยู่เสมอ และพิจารณาผลงานอย่างกว้างขวาง นอกจากนั้นในงานมอบรางวัลยังเป็นการรวมศิลปินเพลงจากทุกสังกัด ทุกแนวดนตรี มาชุมนุมในที่เดียวกัน และบางครั้งจะขึ้นเวทีแสดงดนตรีร่วมกัน
รอดนีย์ อัลบา
รอดนีย์ จูน อัลบา (Rodney Jun Alba) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ที่เมือง General Santos City สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 8 เสมอ 3 แพ้ 17
อับดี โปฮัน
อับดี โปฮัน (Abdi Pohan) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) แพ้ 8
โปฮันขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน แมก โฟโรซูเอนโล จากนั้นขึ้นชกชนะคะแนนอซาดิน อันฮาร์ และได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทในการชกมวยครั้งที่ 3 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนนปอนดี้ เมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 จากนั้น โปฮันขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน เมืองชัย กิตติเกษม และขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBO อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค โฮเซ่ เดอ เฮซุสไปอีก และเมื่อได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF อีกเมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 โปฮันเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จอีก
โปฮันกลับมาชกนอกรอบชนะอีก 1 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค คมพยัคฆ์ จ.เจริญ ยก 11 ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้งก็เสียแชมป์ให้รัตนชัย ส.วรพินเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ก่อนที่จะขึ้นชกแก้มืออีกครั้งเมื่อ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค ได้แชมป์เงามาครองอีกสมัย และยังขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ชนะคะแนนโรเจอร์ คามาจอร์จ และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง
โปฮันเดินทางมาชกนอกรอบกับวีรพล นครหลวงโปรโมชั่นที่นนทบุรีเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2538 และเป็นฝ่ายแพ้แตกวีรพลในยกที่ 5 หลังจากนั้น การชกของโปฮันย่ำแย่เรื่อยมา ไปเสียแชมป์เงาของ IBF ที่แอฟริกาใต้ แพ้คะแนน วูยานี เนเน เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 มาชกนอกรอบกับหยกไท ศิษย์ อ. เมื่อ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้แตกใน ยกที่ 5 หลังจากที่ชกนอกรอบแพ้คะแนนวูยานี เนเน อีกครั้งที่แอฟริกาใต้เมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โปฮันก็แขวนนวมไป
มิเกล มาร์ติเนซ
มิเกล มาร์ติเนซ (Miguel Martinez) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2514 ที่เมืองโอกัตลัน ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 70 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 31) เสมอ 1 แพ้ 28
ดอนดอน สุลต่าน
ดอนดอน สุลต่าน หรือ โกบาเนีย สุลต่าน () เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2521 ที่เมืองลิลอย จังหวัดซัมโบอันกาเหนือ สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 22
สุลต่านขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน เอสเมอร์ เอสปานิโอลา จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน เบิร์ต บาโด และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 7 กันยายน พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ฮิโรยูกิ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น ใน พ.ศ. 2547 สุลต่านไปชกนอกรอบที่อินโดนีเซีย ชนะน็อค ดาวิด กอสวารา ยก 2 แล้วชกแพ้คะแนน ฆีเดออน ซาลาซา แล้วไปชกที่ออสเตรเลีย 2 ครั้ง ชนะ 1 เสมอ ต่อมา ใน พ.ศ. 2548 สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 29 มกราคม ชนะน็อค รามิล กาบาเยส ยก 1 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม แพ้น็อค คาซูฮิโกะ ฮิดากะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 24 ตุลาคม แพ้คะแนน ภาคภูมิ แจ้งโพธิ์นาค
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ สุลต่านชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีก 1 ครั้ง และยังไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่น ต่อมา สุลต่านได้ไปชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่รัสเซียเมื่อ 20 พฤษภาคมพ.ศ. 2549 ชนะน็อค แอนตัน โซโลปอฟ ยก 1 ได้แชมป์มาครอง และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวท WBF ที่ว่างเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชนะคะแนน เอ็ดดี เดลิก ที่สิงคโปร์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ไปเมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค ฮัมซา อิสซา ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส และในการชกครั้งถัดมา สุลต่านก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปอีกเมื่อชกแพ้คะแนน อาร์เนล ทิคัมเปย์ เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 แล้วขึ้นชิงแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นเวลเตอร์เวทก็เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไป เพราะสุลต่านไม่ออกจากมุมมาสู้ต่อเมื่อหมดยกที่ 4
ตลอดปี พ.ศ. 2551 สุลต่านขึ้นชกที่ออสเตรเลียตลอด แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แพ้น็อค แชนนัน เทย์เลอร์ ยก 12 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554 และเป็นฝ่ายแพ้น็อค เดนนิส ลอเรนเต้ ยก 6 ไม่ได้แชมป์ สุลต่านได้มาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทยอีก 2 ครั้ง โดยชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ปฐมศึก ปฐมโพธิ์ทอง ที่ จันทบุรี และชิงแชมป์ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ยอมแพ้ไม่ออกจากมุมหลังยก 5 ในการชกกับถิรชัย กระทิงแดงยิม สุลต่านขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน โชเฮอิ คาเนโมโตะ ที่ญี่ปุ่น จากนั้นก็แขวนนวมไป
เคอิทาโร โฮชิโน
เคอิทาโร โฮชิโน () นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่ โยโกฮามา สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 23 (น็อค 6) แพ้ 10
ธงชาติบุรุนดี
ธงชาติบุรุนดี เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกากบาททแยงสีขาว โดนช่องซ้ายและช่องขาวที่เกิดจากการแบ่งมีพื้นสีเขียว ช่องบนและช่องล่างพื้นสีแดง กลางการบาทนั้นเป็นรูปวงกลมสีขาว ภายในมีดาวหกแฉกสีแดงขอบเขียว 3 ดวง เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า (แถวบน 2 ดวง แถวล่าง 1 ดวง) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2520
ในธงนี้ สีเขียวหมายถึงความหวัง สีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเอกราช สีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์ ดาวสีเขียวขอบแดงทั้งสามดวง หมายถึงกลุ่มชาติพันธุ์ 3 กลุ่มหลักของประเทศ ได้แก่ ชาวฮูตู (Hutu) ชาวทวา (Twa) และชาวทุตซี (Tutsi) และหมายถึงหลักการตามคำขวัญประจำชาติ 3 ข้อ คือ เอกภาพ การงาน และความก้าวหน้า
เคซุส โรคัส
เฮซุส กีกี โรฮัส () นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองรีโอการีเบ ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 36 (น็อก 20) เสมอ 4 แพ้ 10 
โรฮาสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะคะแนน ฟรานซิสโก อัลบาเรซที่ เวเนซุเอลา จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน ฟิเดล บาสซา ที่ โคลัมเบีย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนน ลี ยุลวู ไปเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2533 โรฮาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 6 ธันวาคมพ.ศ. 2533 แต่ทำได้เพียงเสมอกับลีโอปาร์ด ทามากุระ ไม่ได้แชมป์ โรฮาสยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องจนได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อค โฮเซ่ โบนีญา ยก 11 จากนั้น ได้โอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA อีกครั้ง เมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2537 ซึ่งโรฮาสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิตไปอย่างเป็นเอกฉันท์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedecentro รุ่นฟลายเวทเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2537 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดนนี่ นูเนซไปอีก
จากนั้น โรฮาสขึ้นมาชกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท และได้ครองแชมป์ WBA Fedebol รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน เดวิด กรีแมน และต่อมาชกชนะคะแนน เดวิด กรีแมนได้อีก ได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกตำแหน่งหนึ่ง โรฮาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA เมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2540 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน หยกไท ศิษย์อ. ไม่ได้แชมป์ จากนั้น โรฮาสกลับไปชกชนะน็อค อีวาน เจลิโอ เปเรซ ยก 7 ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 จากนั้น ได้ครองแชมป์โลกเป็นสมัยที่สอง เมื่อชนะคะแนน ซาโตชิ อิดะ เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนน ฮิเดกิ โทดากะเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2542
โรฮาสยังขึ้นชกต่อมา และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดิมอีกครั้งเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2544 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน เซเลส โคบายาชิไป โรฮาสยังชกต่อมาจน พ.ศ. 2547 หลังจากที่ชิงแชมป์ WBO NABO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 20 มีนาคม แพ้คะแนน อีริค โมเรล หลังจากนั้น โรฮาสก็แขวนนวมไป
เท็นโซ (ยามาโตะ)
ยามาโตะ () ตัวละครการ์ตูนจากเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สมาชิกของหน่วยลับ (ANBU) ที่ได้รับคำสั่งจากซึนาเดะ ให้เป็นหัวหน้าทีมแทนคาคาชิ ในขณะที่คาคาชิรับการรักษาตัวจากการต่อสู้ และได้รับโค้ดแนมแทนชื่อว่า ยามาโตะ ภารกิจที่ได้รับคือการจับตาดูซาอิ และไปพบกับสายสืบของซาโซริที่ทำงานอยู่กับโอโรจิมารุ เมื่อถอดหน้ากากหน่วยลับของยามาโตะออก หน้าตาของยามาโตะมีส่วนคล้ายกับโฮคาเงะรุ่นที่ 1 รวมทั้งหมวกป้องกันศีรษะก็คล้ายของโฮคาเงะรุ่นที่ 2 ด้วย 
เมื่อภารกิจเริ่มขึ้นความสามารถของยามาโตะเริ่มเป็น ที่สงสัยของซากุระ นั่นเป็นเพราะยามาโตะสามารถใช้วิชานินจาไม้ได้ เมื่อพบกับสายสืบของซาโซริ นั่นคือ คาบูโตะ ที่กลับใจมาทำงานให้กับโอโรจิมารุแล้ว คาบูโตะโจมตียามาโตะแต่ยามาโตะก็สามารถหลบได้เช่นกัน ทำให้โอโรจิมารุปรากฏตัวออกมา เมื่อโอโรจิมารุพบยามาโตะเข้าจึงทำให้ที่มาของความสา มารถของยามาโตะก็ได้ปรากฏออกมา นั่นเป็นเพราะว่า ยามาโตะเป็นเด็กที่รอดชีวิตจากการทดลองของโอโรจิมารุ ในการถ่ายยีนของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ลงไปในร่างทารกทั้ง 60 คน ในขณะที่โอโรจิมารุยังอยู่ที่โคโนะฮะ ทำให้ยามาโตะมาความสามารถเหมือนโฮคาเงะรุ่นที่ 1
ภารกิจจบลงที่นารุโตะในร่าง 4 หางอาละวาดจะเข้าสู้กับโอโรจิมารุ จนทำให้โอโรจิมารุหมดแรง แต่นารุโตะก็ต้องถูกยามาโตะใช้พลังของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ควบคุมพลังของสัตว์หางเช่นกัน
เมื่อกลับจากภารกิจ ยามาโตะเป็นกำลังสำคัญในการฝึกวิชาใหม่ของนารุโตะเพราะยามาโตะต้องคอยควบคุมพลังของสัตว์หางให้ นารุโตะเสมอ ซึ่งในการฝึกนี้เองทำให้ชื่อที่จริงของ ยามาโตะปรากฏนั่นคือ “เท็นโช” แต่ก่อนที่วิชาใหม่ของนารุโตะจะสำเร็จ คาคาชิผู้ที่คอยสอนนารุโตะตลอดการฝึกวิชากลับต้องรับ หน้าที่หัวหน้าทีม 10 แทนอาสึม่า และปล่อยให้นารุโตะต้องฝึกวิชากับยามาโตะกันเพียงลำพัง ภายหลังก่อนที่คาคาชิและสมาชิกทีม 10 (ยกเว้น ชิกามารุ) จะพลาดท่าให้กับคาคุซึ ยามาโตะและนารุโตะก็เข้ามาช่วย ไว้ได้ทัน ผลการต่อสู้ครั้งนั้นจบลงด้วยความตายของคาคุซึโดยวิชาใหม่ของนารุโตะ
หลังจากนั้นทีมของยามาโตะก็ต้องรับภารกิจใหม่อีกครั้ง นั่นคือภารกิจตามหาอุจิวะ ซาสึเกะ โดยภารกิจครั้งนี้ทีมของยามาโตะทำภารกิจร่วมกับทีม8 ซึ่งมีหัวหน้าทีมคนใหม่คือ คาคาชิ ในขณะที่ทั้งสองทีมช่วยกันหาข่าวแล้วไล่ตามซาสึเกะอยู่นั้น ทั้งหมดก็ได้พบกับโทบิที่เข้ามาขวางไว้ หลังจากี่ผ่านภารกิจนี้ไปแล้ว ยามาโตะกับคาคาชิก็พานารุโตะไปหาไรคาเงะเพื่ออ้อนวอนให้ยกโทษให้ซาสึเกะ ต่อมาเมื่อกบยักษ์ได้บอกให้นารุโตะไปหาแปดหาง ยามาโตะได้ตามไปด้วย ในช่วงนั้น คาบูโตะและเดอิดาระ (คาถาสัมพเวสีคืนชีพ) ได้โจมตีพวกนารุโตะ โดยทุกคนเพิ่งรู้ว่าที่ที่ทุกคนอยู่ไม่ได้เป็นเกาะ แต่เป็นเต่ายักษ์ ในช่วงที่มาดาระตามล่านารุโตะและคิลเล่อบี ยามาโตะได้ไปสอดแนมพวกมาดาระ แต่ถูกคาบูโตะจับได้แล้วถูกมาดาระรีดจักระโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ออก เพื่อนำพลังไปให้เซ็ตสึขาว
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก เป็นโรงพยาบาลรัฐในสังกัดกระทรวงกลาโหม จัดตั้งขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการช่วยเหลือทหารผู้ได้รับบาดเจ็บจากศึกสงคราม
ตั้งแต่ครั้งสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศไทยได้จัดส่งกำลังทหารเข้าร่วมทำการรบ ในสงคราม มหาเอเซียบูรพา เมื่อสิ้นสุดสงครามทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ ในการรบถูกปลดประจำการโดยกะทันหัน ส่งผลให้ทหารและครอบครัว ได้รับการเดือดร้อนในการครองชีพ รัฐบาลในขณะนั้นซึ่งมี พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นนายกรัฐมนตรี จึงมอบหมายให้กระทรวงกลาโหมพิจารณาดำเนินการช่วยเหลือ ต่อมาเมื่อมีการขยายการสงเคราะห์เพิ่มขึ้น จึงได้มีการพิจารณาว่าการดำเนินงาน ในรูปของคณะกรรมการจะขาดความรัดกุมและเหมาะสม กระทรวงกลาโหมจึงได้เสนอเป็น พระราชบัญญัติ จัดตั้ง องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก หรือที่เรียกโดยย่อว่า "อผศ." ขึ้นเป็นหน่วยงานถาวร เพื่อทำหน้าที่ในการสงเคราะห์ทหารผ่านศึกโดยตรง มีฐานะเป็นองค์กรของรัฐเพื่อการกุศล
และกำหนดให้วันที่ 3 กุมภาพันธ์ของทุกปี เป็นวันสถาปนาองค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกและ เป็นวันทหารผ่านศึก ก็ด้วยตระหนักถึงคุณงามความดีของทหารหาญ ที่เป็นกองกำลังในการปกป้องอธิปไตยของประเทศ
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก เป็นหน่วยงานหนึ่งในองค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ทำหน้าที่ในการให้การสงเคราะห์ด้านการรักษาพยาบาล และฟื้นฟูสภาพร่างกาย จิตใจแก่ทหารผ่านศึก และเป็นโรงพยาบาลที่ก่อตั้งโดยพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว นอกจากให้บริการแก่ทหารผ่านศึกแล้วยังให้บริการแก่ประชาชนในด้านการรักษาพยาบาลอีกด้วย โดยมีจุดมุ่งหมายที่สำคัญคือ
โรงพยาบาลทหารผ่านศึก ตั้งอยู่เลขที่ 123 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร เป็นโรงพยาบาลที่มีขีดความสามารถรักษาโรคทั่วไป (General Hospital) แต่ได้เน้นหนักทางด้านการฟื้นฟูบำบัด และการฟื้นฟูสมรรถภาพแก่ทหารผ่านศึกเป็นหลัก
Mind the gap
"Mind the gap" เป็นวลีภาษาอังกฤษที่เตือนผู้โดยสารของรถไฟ ให้ระวังช่องว่างระหว่างประตูรถไฟกับชานชาลาของสถานี วลีนี้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2512 โดย ระบบการคมนาคมขนส่งรถไฟใต้ดินลอนดอน
วลี "Mind the gap" นี้ จะถูกเขียนไว้ข้างขอบของชานชาลา และนอกจากนี้ จะมีเสียงประกาศเตือนด้วยเมื่อรถไฟมาถึงชานชาลา ซึ่งประกอบด้วยคำว่า "Mind the gap" หลายครั้ง ๆ และตามมาด้วยคำว่า "stand clear of the doors, please," ("กรุณาหลีกทางบริเวณประตูด้วย") และ "this train is now ready to depart" ("รถไฟขบวนนี้พร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว")
วลีนี้ถูกคิดขึ้นในปี พ.ศ. 2511 สำหรับแผนที่จะทำประกาศอย่างอัตโนมัติ หลังจากที่คนขับรถไฟและพนักงานในสถานีไม่สามารถจะเตือนผู้โดยสารเกี่ยวกับช่องว่างระหว่างรถไฟกับชานชาลาได้หลาย ๆ ครั้ง ฝ่ายบริหารของรถไฟใต้ดินจึงเลือกที่จะใช้เทคโนโลยีดิจิตอล ในการบันทึกเสียงและประกาศอัตโนมัติทุกครั้งที่รถไฟมาถึงชานชาลา
วลีนี้ได้ถูกนำไปใช้ในระบบรถไฟของหลายประเทศ ไม่เพียงแต่ในประเทศอังกฤษเท่านั้น เช่น ประเทศแคนาดา ประเทศออสเตรเลีย เป็นต้น
ม้าเหงื่อโลหิต
ม้าเหงื่อโลหิต (อักษรจีน: 汗血馬 พินอิน: hàn xǐe mǎ) เป็นม้าสายพันธุ์หนึ่ง ตามตำนานกล่าวกันว่าม้าพันธุ์ดังกล่าวยามที่ออกวิ่ง บริเวณแผงคอจะมีเหงื่อไหลออกมา เป็นสีแดงสดคล้ายเลือด ว่ากันว่าในสมัย จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้เคยส่งทหารไปยังซอี๋ว์เพื่อออกเสาะแสวงหาม้าเหงื่อโลหิตนี้ และยังมีเรื่องเล่าว่าม้าสายพันธุ์นี้เคยเป็นพาหนะให้กับเจงกิสข่านอีกด้วย
ประเทศเติร์กเมนิสถาน เป็นถิ่นกำเนิดของม้าเหงื่อโลหิตหรือม้า "Akhal-tekin" (มาจากชื่อเผ่า Teke ในเติร์กเมนิสถาน, Akhal แปลว่า บริสุทธิ์, Akhal-teke จึงแปลว่า สายเลือด Teke บริสุทธิ์ ) ปัจจุบันทั่วโลกมีม้าสายพันธุ์นี้จำนวน 3,000 ตัว ในจำนวนดังกล่าว มี 2,000 ตัว อยู่ในประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยเติร์กเมนิสถานเตรียมการกำหนดให้ม้าเหงื่อโลหิตเป็นสมบัติของชาติ นอกจากนี้ยังสามารถพบเห็นสัญลักษณ์ของม้าเหงื่อโลหิตได้ในสัญลักษณ์ประจำชาติและเหรียญกษาปณ์
นักวิชาการสมาคมธุรกิจเพาะพันธุ์ม้าของจีน กล่าวว่า ม้าเหงื่อโลหิตมีแหล่งกำเนิดที่เขตโอเอซิส ประเทศเติร์กเมนิสถาน ผ่านการเพาะเลี้ยงมานานนับ 3,000 ปี จนกลายเป็นม้าสายพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกสายพันธุ์หนึ่ง เนื่องจากม้าเหงื่อโลหิตมีฝีเท้าเร็ว ความอดทนสูง มักจะใช้เป็นพาหนะในการเดินทางระยะไกล และใช้ในพิธีการเดินสวนสนาม ปัจจุบันในระดับสากล มีราคาสูงสุดถึง 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์อธิบายว่า เหงื่อของม้าพันธุ์นี้เป็นสีแดงเนื่องจากปรสิตที่เกาะที่ผิวหนัง ทำให้เหงื่อของม้ามีเลือดเจือปน
ยุคห้าชนเผ่าสิบหกแคว้น
หลังจากที่สิ้นสุดระยะเวลา 5 ปี ของกบฏ 8 อ๋อง แล้ว ราชวงศ์จิ้นตะวันตก ได้อ่อนแอลง ชนเผ่าทั้ง 5 ซึ่งประกอบด้วย เผ่าซองหนู (匈奴) เผ่าตี(氐)เผ่าเซียง(羌) เผ่าเซียนเป่ย(鲜卑) และเผ่าเจี๋ย(羯) ได้ฉวยโอกาสสถาปนาอาณาจักรต่าง ๆ ขึ้นมา
แม่ทัพสือเล่อ แห่งอาณาจักรฮั่นจ้าว ได้นำทัพปิดล้อมเมืองหลวงลัวหยางในปี พ.ศ. 851 และเข้ายึดเมืองลั่วหยางได้ในปีต่อมา จับตัวฮ่องเต้ สุมาซื่อ กลับเมืองหลวงผิงหยาง ขุนนางจิ้นตะวันตกที่เหลือได้สถาปนา สุมาเย่ เป็นฮ่องเต้แทน และย้ายเมืองหลวงไปอยู่ทีฉางอาน แต่ได้ถูกทัพฮั่นจ้าว ตามตีจนยอมจำนน ในปี พ.ศ. 859 สิ้นสุดอาณาจักรจิ้นตะวันตก
ฝูเจียนแห่งแคว้นเฉียนฉิน ได้ทำการจัดระเบียบการปกครองใหม่ และได้ขุนนางสำคัญคือ หวางเหมง ซึ่งมาช่วยในการวางแผนจัดระเบียบสังคมและปฏิรูปการปกครอง ลดค่าใช้จ่าย ลดภาระประชาชน จนอาณาจักรเฉียนฉินกลายเป็นประเทศมหาอำนาจแห่งยุค ได้รวบรวมแผ่นดินทางตอนเหนือของชนเผ่าต่าง ๆ เข้ามารวมกันอีกครั้ง
หลังจากมหาอุปราชหวางเหมิ่งเสียชีวิตในปี พ.ศ. 918 เป็นเวลาแปดปี ฝูเจียนได้นำทัพใหญ่บุกลงใต้เพื่อปราบ ราชวงศ์จิ้นตะวันออก ทัพใหญ่กว่าแปดแสนนายของฝูเจียนได้พ่ายต่อทัพเพียงแปดหมื่นนายของกองพลเป๋ยฝู่ แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก
หลังจากสิ้นสุดยุทธการเฝยสุ่ย แผ่นดินตอนเหนือก็แยกเป็นหลายอาณาจักรอีกครั้งจนกระทั่ง ทัวป๋ากุ๋ย ได้สถาปนาอาณาจักรวุ่ยเหนือ และรวมแผ่นดินตอนเหนือได้สำเร็จ ส่วนตอนใต้ หลิวอวี่ แห่งกองพลเป๋ยฝู่ ได้สถาปนาอาณาจักร หลิวซ่ง เข้าสู่ยุคราชวงศ์เหนือ-ใต้
แม่น้ำหวง
แม่น้ำหวางเหอ, หวง หรือ แม่น้ำฮวง, ฮวงโห ( แปลว่า "แม่น้ำเหลือง") เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสองของประเทศจีน รองจากแม่น้ำแยงซี และเป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับที่ 6 ของโลก มีความยาว 3,395 ไมล์ หรือ 5,464 กิโลเมตร สูงเหนือระดับน้ำทะเล ถึง 5,400 เมตร (ยาวกว่าแม่น้ำเจ้าพระยาถึง 15 เท่า) ไหลจากฝั่งตะวันตกมาทางตะวันออก ผ่านมณฑลชิงไห่, เสฉวน, กานซู, หนิงเซี่ย, มองโกเลียใน, ซานซี, เหอหนาน และออกสู่ทะเลโป๋ (โป๋ไห่) ใน มณฑลซานตง ซึ่งเป็นทะเลในอ่าวทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน
น้ำในแม่น้ำหวางเหอ เป็นสีเหลืองเนื่องจากมีตะกอนดินทรายพัดพามาจากทิศตะวันตก ยังความอุดมสมบูรณ์ในการเพาะปลูกให้เกิดขึ้นสองฟากฝั่งแม่น้ำ ในขณะเดียวกันก็เกิดภาวะน้ำล้นตลิ่ง เกิดอุทกภัยหลายครั้งซึ่งแต่ละครั้งก่อให้เกิดความเสียหายแก่ชีวิตและทรัพย์สินของผู้คนอย่างมากมายมหาศาล จึงได้รับฉายาว่า ""แม่น้ำวิปโยค"" (悲劇河)
ลุ่มแม่น้ำหวางเหอเป็นแหล่งกำเนิดอารยธรรมจีนมาช้านาน ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมีการขุดค้นพบซากฟอสซิลมนุษย์วานรอายุ 5–600,000 ปี เรียกว่า "มนุษย์หลันเถียน" (蓝田人) ที่เชื่อว่าเป็นบรรพบุรุษของชนชาติจีน ที่มีถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่อำเภอหลันเถียน มณฑลชานซี นอกจากนี้ยังพบซากโบราณสถานจำนวนมาก
สีกรมท่า
สีกรมท่า () (อ่านว่า สี-กฺรม-มะ -ท่า)เป็นหนึ่งในกลุ่มสีโทนเย็น เป็นโทนออกสีน้ำเงินเข้ม เรียกตามสีเครื่องแบบของข้าราชการกรมท่าแต่ในอดีต สังกัดกรมพระคลัง มีหน้าที่เกี่ยวกับการทูต การปกครองเมืองท่า
ภาพพิมพ์แกะไม้
ภาพพิมพ์แกะไม้ () เป็นศิลปะการพิมพ์แบบนูน โดยที่ภาพที่จะพิมพ์ใช้แกะบนผิวไม้ เมื่อต้องการพิมพ์ก็จะทาส่วนพิมพ์ด้วยลูกกลิ้งมือ ทำให้หมึกเกาะบริเวณที่ต้องการจะพิมพ์แต่ไม่เกาะบนส่วนอื่นๆ ของพิมพ์ที่ไม่ต้องการจะพิมพ์ การพิมพ์หลายสีก็ใช้พิมพ์ไม้หลายพิมพ์ แต่ละสีก็จะใช้พิมพ์ต่างจากสีอื่น ศิลปะการแกะไม้สำหรับภาพพิมพ์แกะไม้เรียกว่า การแกะพิมพ์สำหรับภาพพิมพ์แกะไม้ (Woodcut printmaking) มักจะไม่ใช้ในการแกะเฉพาะแต่ละภาพ แต่มักจะใช้สำหรับการแกะพิมพ์ที่มีทั้งตัวหนังสือและภาพ
อคิลลีส
อคิลลีส (; ภาษากรีกโบราณ: Ἀχιλλεύς) เป็นวีรบุรุษในตำนานกรีกโบราณว่าด้วยเรื่องสงครามเมืองทรอย เป็นตัวละครหลักและนักรบผู้ยิ่งใหญ่ในมหากาพย์อีเลียดของโฮเมอร์ เป็นแก่นของแนวเรื่องหลักในมหากาพย์นั้น คือ "โทสะของอคิลลีส"
อคิลลีสเป็นบุตรของท้าวพีลูส กษัตริย์ชาวเมอร์มิดอน กับนางพรายทะเลเธทิส เกิดที่เมืองฟาร์สะลา แคว้นเทสสะลี แต่เดิมนางพรายทะเลเธทิสเป็นที่หมายปองของเทพซูสและโพไซดอน แต่ภายหลังโปรมีธูสแจ้งคำพยากรณ์ต่อเทพทั้งสองว่า บุตรของเธทิสจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าบิดา เทพทั้งสองจึงยกนางให้แก่พีลูส เมื่ออคิลลีสเกิด เธทิสได้จุ่มร่างของบุตรลงในแม่น้ำสติกส์เพื่อให้เป็นคงกระพัน ร่างกายของอคิลลีสจึงแข็งแกร่ง ไม่มีอาวุธใดทำอันตรายได้ อย่างไรก็ดีขณะนางจุ่มร่างบุตร เธทิสใช้มือกุมข้อเท้าบุตรไว้ ดังนั้นทั่วร่างอคิลลีสจึงมีเพียงข้อเท้าที่ไม่ได้อาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ เป็นจุดอ่อน ซึ่งในภาษาอังกฤษมีสำนวนว่า "Achilles' heel" หมายถึง จุดอ่อน
อคิลลีสได้ชื่อว่าเป็นสุดยอดแห่งนักรบ เป็นผู้ที่มีฝีมือการต่อสู้ฉกาจฉกรรจ์มาก เมื่อพระเจ้าอกาเมมนอนรวบรวมทัพเพื่อยกไปตีเมืองทรอย จึงได้เชิญตัวอคิลลีสไปด้วย คำพยากรณ์มีว่า กรีกไม่มีวันเอาชนะทรอยได้หากปราศจากอคิลลีส กระนั้นก็มีคำพยากรณ์สำหรับอคิลลีสว่า เขาจะสิ้นชีวิตหากสังหารแม่ทัพทรอย คือ เฮกเตอร์
อคิลลีสไปถึงเมืองทรอยด้วยอายุเพียง 10 ขวบ และตั้งกองทัพอยู่ชายฝั่งเมืองทรอยนานถึง 15 ปี ระยะแรกอคิลลีสยังไม่มีความมุ่งมาดที่จะเอาชนะ จนกระทั่งเปรโตคัส เพื่อนรักอย่างยิ่งของอคิลลิส ถูกเฮกเตอร์สังหาร อคิลลิสจึงมีโทสะอย่างมากในการรบ จึงได้ขอดวลเดี่ยวกับเฮกเตอร์เพื่อล้างแค้นและสามารถสังหารเฮกเตอร์ได้ และลากศพของเฮกเตอร์ไปรอบ ๆ เมืองทรอยด้วยรถม้าเป็นการประจาน อคิลลีสเป็นผู้ที่บุกตะลุยเข้าไปในเมืองหลังจากเข้าเมืองได้ด้วยอุบายม้าไม้ของโอดิซูส และอคิลลีสก็ถูกสังหารจริง ๆ ตามคำทำนายด้วยลูกธนูที่ข้อเท้าจากการยิงของปารีส
เมื่ออคิลลีสเสียชีวิตไปแล้ว ได้ทิ้งชื่อไว้เป็นตำนานให้เลื่องลือ กล่าวกันว่า โล่ห์ของอคิลลีส (Shield of Achilles) ซึ่งเป็นโลห์ที่อคิลลีสใช้สู้กับเฮคเตอร์เป็นสิ่งที่ใครต่อใครต้องการแสวงหา และอเล็กซานเดอร์มหาราชก็นับถืออคิลลีสเป็นอย่างมาก โดยถือว่าพระองค์สืบเชื้อสายมาจากอคิลลีส และพระองค์ยังออกตามหาหลุมศพของอคิลลีสรวมทั้งปรารถนาจะครอบครองโล่ห์ของอคิลลีสด้วย ซึ่งเชื่อว่าได้ถูกฝังอยู่ในหลุมศพของอคิลลีส
เฮกเตอร์ (ทรอย)
เฮกเตอร์ ( หรือคำกรีกโบราณว่า Ἕκτωρ) เจ้าชายแห่งเมืองทรอย เป็นวีรบุรุษในตำนานกรีกโบราณว่าด้วยเรื่องสงครามเมืองทรอย ชื่อมีความหมายว่า "คว้าอย่างรวดเร็ว" (holding fast) เขาเป็นโอรสของท้าวเพรียมและนางเฮคคิวบา ผู้ครองเมืองทรอย ณ เชิงขุนเขาไอดา เป็นพี่ชายของปารีส ผู้ชิงตัวนางเฮเลนมาจากเมนนิลิอัส เฮกเตอร์ได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในเก้าผู้ยิ่งใหญ่ (The Nine Worthies) ซึ่งประกอบด้วยความกล้าหาญและเกียรติยศ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยกับการกระทำของน้องชายหรือไม่ แต่ก็นำทัพออกปกป้องบ้านเมืองและครอบครัวอย่างเต็มกำลังเลยทีเดียว
ในสงครามเมืองทรอย เฮกเตอร์ได้ประลองกับอจักซ์ ผู้มีฉายาว่าจอมพลัง เป็นเวลาถึงวันกับคืนโดยไม่มีผู้ใดแพ้ชนะ ต่อมาทั้งสองได้ชื่นชมกันและกัน เฮกเตอร์มอบดาบแก่อจักซ์ ส่วนอจักซ์มอบเข็มขัดให้เป็นที่ระลึก
ระหว่างสงคราม นักรบฝ่ายกรีกชื่อ อคิลลีส ผิดใจกับแม่ทัพอักกะเมมนอน จึงถอนตัวออกจากการรบ ทำให้ทัพกรีกเกือบพ่ายแพ้ ปโตรกลัสนำชุดเกราะของอคิลลีสมาสวมและนำทัพเมอร์มิดอนออกรบ เฮกเตอร์เข้าใจผิดว่าปโตรกลัสคืออคิลลีส จึงเข้าสู้ด้วยเต็มกำลัง และสังหารปโตรกลัสได้ ทำให้อคิลลีสโกรธจัดและกลับเข้าร่วมรบอีกครั้ง อคิลลีสสามารถสังหารเฮกเตอร์ได้ และใช้เข็มขัดของอจักซ์มัดร่างของเฮกเตอร์ไว้กับรถม้าลากกลับค่าย ไม่ยอมคืนศพให้ฝ่ายทรอยตามธรรมเนียมการรบ จนภายหลัง ท้าวเพรียมผู้ชราลอบเข้าค่ายกรีกเพื่อวิงวอนขอร่างของเฮกเตอร์คืน อคิลลีสจึงใจอ่อนยอมมอบให้
เก้าผู้ยิ่งใหญ่
เก้าผู้ยิ่งใหญ่ () เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ในพระคัมภีร์ ในตำนานหรือกึ่งตำนานแห่งยุคกลาง ที่ถือว่าเป็นแบบอย่างอุดมคติของความกล้าหาญและมีเกียรติ มีการกล่าวถึงครั้งแรกในราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดย ฌาคส์ เดอ ลงกุยง (Jacques de Longuyon) ในงานเขียนของเขาชื่อ "Les Voeux du paon" (ค.ศ. 1312) ประกอบด้วยบุคคลจาก 3 ลัทธิความเชื่อ ได้แก่ เพแกน(ลัทธินอกศาสนา) ยิว และคริสต์ ในเวลาต่อมา "เก้าผู้ยิ่งใหญ่" ของ เดอ ลงกุยง ก็กลายเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปในวงการวรรณกรรมและศิลปะยุคกลาง และเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง
เก้าผู้ยิ่งใหญ่ ของ เดอ ลงกุยง ได้แก่
โรงเรียนเพชรพิทยาคม
โรงเรียนเพชรพิทยาคม (อักษรย่อ: พ.ช., PKS) เป็นโรงเรียนรัฐบาล เมื่อแรกก่อตั้งเป็นโรงเรียนประจำมณฑลเพชรบูรณ์ และเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดเพชรบูรณ์โดยเป็นโรงเรียนชายล้วนแต่ปัจจุบันได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนสหศึกษา จึงเป็นที่รู้จักของชาวเพชรบูรณ์และถูกเรียกอย่างแพร่หลายว่าเป็น "โรงเรียนชาย" และเป็นโรงเรียนรัฐบาลและสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาแห่งแรกของจังหวัดเพชรบูรณ์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2444 ปัจจุบันมีอายุ 116 ปี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 40 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ทิศตะวันออกของถนนสามัคคีชัย(สระบุรี-หล่มสัก) เลขที่ 210 ตำบลในเมือง อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ รหัสไปรษณีย์ 67000 รหัสสถานศึกษา 1067101001โรงเรียนเพชรพิทยาคม จังหวัดเพชรบูรณ์ ในอดีตเป็นโรงเรียนประจำมณฑลเพชรบูรณ์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2444 โดยพระยาเพชรรัตน์สงคราม(เฟื่อง เฟื่องเพชร) ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบูรณ์คนที่ 3 ที่บริเวณวัดไตรภูมิ ริมแม่น้ำป่าสัก ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่ง กระทรวงธรรมการ(กระทรวงศึกษาธิการในปัจจุบัน) ได้แต่งตั้งให้นายเปร่ง เพชรบูรณิน มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่คนแรก ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2444 - พ.ศ. 2447 ในระยะแรกเปิดสอนในระดับประถมศึกษา ต่อมาได้มีการย้ายสถานที่ตั้งโรงเรียนหลายครั้ง เช่น บริเวณวัดใหม่ บริเวณโรงเรียนเมืองเพชรบูรณ์ และเริ่มเปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในปี พ.ศ. 2482 และมัธยมศึกษาตอนปลายในปี พ.ศ. 2505 ในปี พ.ศ. 2517 กรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งนายจักรกฤษณ์ นาคะรัตน์ เป็นผู้อำนวยการคนแรก ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2517 – พ.ศ. 2522 ถือเป็นผู้บริหารโรงเรียนคนที่ 21 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2518 ได้ย้ายสถานที่ตั้งมาที่บริเวณโรงเรียนเพชรพิทยาคมในปัจจุบัน ทางทิศตะวันออกของถนนสามัคคีชัย ตรงข้ามกับศาลจังหวัดเพชรบูรณ์ ด้านทิศเหนือติดกับวิทยาลัยเทคนิคเพชรบูรณ์ ด้านทิศใต้ติดกับโรงเรียนวิทยานุกูลนารี ปัจจุบัน นายชัยชาญ ปัญญาพวก เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเพชรพิทยาคม ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 เป็นผู้บริหารโรงเรียนคนที่ 32 และผู้อำนวยการคนที่ 12
รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง
รังสิโรจน์ พันธุ์เพ็ง (ชื่อเล่น: เอก) เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2517 เป็นนักแสดงชาวไทย เกิดที่อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรคนสุดท้ายในจำนวนพี่น้อง 5 คน ของประทุม พันธุ์เพ็ง กับปราณี พันธุ์เพ็ง มีผลงานละครเรื่องแรกคือ จำเลยรัก (ฉบับจอห์น รัตนเวโรจน์-กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา) โดยใช้ชื่อว่า "วรพจน์ พันธุ์เพ็ง" และผลงานละครเรื่องต่อมา ได้แก่ ชุมแพ, ทอง 9 และ ฝนเหนือ มีผลงานภาพยนตร์สร้างชื่ออย่าง ทวิภพ จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเทคนิคพระนครศรีอยุธยา 
รางวัลที่เคยได้รับ เป็นทูตพระพุทธศาสนา เนื่องในวันวิสาขบูชา ประจำปี พ.ศ. 2550 และยังเป็นรองอันดับ 2 หนุ่ม AXE MAN 2000
โชติรส ชโยวรรณ
โชติรส ชโยวรรณ (สกุลเดิม: แก้วพินิจ; 24 ตุลาคม พ.ศ. 2521) ชื่อเล่น โซบี เป็นนักแสดงชาวไทย จบการศึกษาระดับอนุบาลถึงมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย, ระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ และระดับอุดมศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ เอกโฆษณา มหาวิทยาลัยรังสิต
โชติรส สมรสกับเชลล์ ชโยวรรณ นักธุรกิจ ซึ่งเป็นเพื่อนที่ศึกษาร่วมมหาวิทยาลัย
(2548)
มหาประลัยคนเกราะเหล็ก
มหาประลัยคนเกราะเหล็ก () เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรที่มาจากต้นฉบับการ์ตูนของมาร์เวลคอมิกส์ในชื่อเดียวกัน ภาพยนตร์กำกับโดย จอน แฟฟโรว์ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวกับ โทนี สตาร์ก (โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์) เศรษฐีพันล้านเจ้าของธุรกิจอุตสาหกรรมซึ่งโดนจับตัวโดยผู้ก่อการร้ายในประเทศอัฟกานิสถาน เพื่อให้สร้างขีปนาวุธ แต่ทางสตาร์กได้นำวัตถุดิบในการสร้าง มาสร้างเป็นชุดเกราะฮีโรเพื่อหลบหนีมาแทนที่ ซึ่งเมื่อเขาได้กลับมาที่อเมริกา ต่อมาได้พัฒนาชุดเกราะของเขากลายมาเป็นซูเปอร์ฮีโรไอรอนแมน 
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในสหรัฐอเมริกาวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 และมีภาคต่อ "มหาประลัยคนเกราะเหล็ก 2" ออกฉายปี พ.ศ. 2553 และ "มหาประลัยคนเกราะเหล็ก 3" ออกฉายปี พ.ศ. 2556
ภาพยนตร์ได้พัฒนาในลักษณะของภาพยนตร์ทุนต่ำตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 โดยยูนิเวอร์ซอลสตูดิโอส์ และทางเซนจูรีฟอกซ์ ได้สิทธิมาทำในปี พ.ศ. 2539 และสี่ปีต่อมาทาง นิวไลน์ซินีมาได้นำมาพัฒนาต่อ, มาร์เวลสตูดิโอส์ได้สิทธิต่อมาในปี พ.ศ. 2549
โทนี่ สตาร์ค เป็นนักประดิษฐ์และนักอุตสาหกรรม มหาเศรษฐีพันล้านที่ถูกลักพาตัวไปขณะอยู่ต่างบ้านต่างเมือง แล้วก็ถูกบีบบังคับให้คิดค้นอาวุธที่มีประสิทธิภาพการทำลายล้างสูง แทนที่เขาจะใช้สติปัญญาอันปราดเปรื่อง และแนวคิดอัจฉริยะประดิษฐ์ตามคำสั่ง แต่ว่าโทนี่กลับสร้างชุดเกราะไฮเทค และหนีรอดการถูกจองจำมาได้ พอกลับมายังอเมริกาโทนี่ก็ต้องเผชิญหน้ากับอดีต และล่วงรู้แผนการชั่วร้ายที่มุ่งทำลายล้างโลก เขาจึงต้องสวมชุดเกราะทรงพลัง และปฏิญาณว่าจะพิทักษ์โลกใบนี้ในนาม ไอรอน แมน
ธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ธงประจำกลุ่มเกาะออร์คนีย์ ที่ใช้ในปัจจุบัน เป็นแบบธงที่ชนะเลิศการประกวดธงประจำหมู่เกาะ ในเดือน กุมภาพันธ์และเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 ในการประกวคครั้งนี้ ได้ให้ประชาชนในท้องถิ่นลงคะแนนเลือกแบบธงที่ชอบมากที่สุดจากธง 5 แบบซึ่งเป็นแบบที่ผ่านการรับรองจากศาลแห่งลอร์ดลีออน (Court of the Lord Lyon) อันเป็นองค์กรที่ดูแลเรื่องตราสัญลักษณ์ต่างๆ ในสกอตแลนต์แล้ว แบบธงที่ได้รับเลือกด้วยจำนวนสูงสุดเป็นผลงานของดันแคน ทูลล็อก จากเขตเบอร์เซย์ โดยได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 53 มีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิก ซึ่งเป็นรูปกางเขนที่มีจุดศูนย์กลางค่อนไปทางคันธง ปลายแขนกางเขนแต่ละด้านจดขอบธง รูปกางเขนนี้เป็นกางเขนสีน้ำเงินขอบเหลือง
สีแดงและสีเหลืองมาจากสีของตราแผ่นดิน 2 ประเทศ คือ ตราแผ่นดินของสกอตแลนด์และตราแผ่นดินของนอร์เวย์ ต่างก็ใช้สีเหลืองกับสีแดงและรูปสิงโตยืนประกอบอยู่ด้วยกัน ความหมายของธงนี้จึงหมายถึงออร์คนีย์เป็นมรดกที่สืบทอดมาจากสกอตแลนด์และนอร์เวย์ ส่วนสีน้ำเงินนั้นนำมาจากสีของธงชาติสกอตแลนด์ และใช้แทนความหมายถึงทะเลกับประวัติศาตร์ทางทะเลของดินแดนแห่งนี้
ธงใหม่ของออร์คนีย์นี้มีลักษณะคล้ายกับธงชาตินอร์เวย์ (กางเขนสีน้ำเงินขอบขาว) และธงชาติโอลันด์ (ใช้สีในธงที่แตกต่างกัน)
แฟน
แฟน หมายถึง บุคคลที่ชื่นชอบ สามารถหมายถึงความรักหรือคนรักกันที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน หรืออาจหมายถึงสามี ภรรยา ในการพูดคุยครั้งหนึ่งๆที่พูดโดยฝ่ายสามีหรือฝ่ายภรรยา ในขณะเดียวกันแฟนในความหมายของพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานเป็นคำนาม หมายถึง ผู้นิยมชมชอบ เช่น แฟนเพลง แฟนภาพยนตร์ แฟนมวย,ผู้เป็นที่ชอบพอรักใคร่ คู่รัก สามีหรือภรรยา
ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์
ธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์ มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเหลือง กลางธงมีรูปกางเขนแบบนอร์ดิกสีแดง ธงนี้ได้รับอิทธิพลจากรูปแบบธงเดนินบรอกหรือธงชาติเดนมาร์กมาโดยตรง ภาพซึ่งแสดงอยู่นี้เป็นการจำลองขึ้นจากข้อมูลหลักฐานเอกสารต่างๆ ที่เหลืออยู่ เนื่องจากไม่มีธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์ของจริงหรือภาพวาดหลงเหลือมายังสมัยปัจจุบันนี้
สหราชอาณาจักรคาลมาร์เป็นการรวมกลุ่มประเทศทางการเมืองที่เกิดจากการรวมตัวของ 3 ราชอาณาจักรในแถบสแกนดิเนเวีย อันได้แก่ เดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดน โดยมีประมุขร่วมองค์เดียวกัน ซึ่งดำรงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 1940 – พ.ศ. 2066
ทุกวันนี้ธงนี้ไม่ได้ถือเป็นสัญลักษณ์ของภูมิภาคนอร์ดิกทั้งหมดในหมู่ประชาชนส่วนใหญ่ แม้ธงของคณะมนตรีนอร์ดิกเองก็ไม่ใช้ธงนี้เป็นสัญลักษณ์ แต่ใช้ธงมีสัญลักษณ์ที่ดัดแปลงจากรูปหงส์เป็นธงขององค์กร อย่างไรก็ตาม บรรดาขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อความเป็นเอกภาพของนอร์ดิกส่วนหนึ่ง ได้พยายามใช้หรือเผยแพร่ธงนี้ให้ประชาชนตระหนักถึงการมีอยู่ของธงชาติสหราชอาณาจักรคาลมาร์
ตั้งแต่ช่วงกลางพุทธทศวรรษที่ 2533 จนถึง พ.ศ. 2550 ธงลักษณะอย่างเดียวกับธงสหราชอาณาจักรคาลมาร์ได้ใช้เป็นธงประจำหมู่เกาะออร์คนีย์
ข้อสำคัญที่ควรทราบด้วยคือ ธงนี้มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงศาสนจักรสวีเดนมาก
ธงชาติบูร์กินาฟาโซ
ธงชาติบูร์กินาฟาโซ เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งครึ่งตามแนวนอน ครึ่งบนพื้นสีแดง ครึ่งล่างพื้นสีเขียว กลางธงมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง ธงนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2527 หลังเหตุการณ์รัฐประหารในปีนั้น ซึ่งนำโดยร้อยเอกโตมาส์ ซังการา (Thomas Sankara - ต่อมาคือประธานาธิบดีคนแรกของประเทศนี้) สีในธงนี้ถือเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาเช่นเดียวกับธงในหลายประเทศ ซึ่งมีต้นแบบมาจากธงชาติเอธิโอเปีย โดยสีแดงหมายถึงการต่อสู้ในการปฏิวัติประเทศ สีเขียวหมายถึงความหวังและความอุดมสมบูรณ์ ดาวสีเหลืองหมายถึงความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรแร่ธาตุของประเทศ
ก่อนหน้านี้ดินแดนของบูร์กินาฟาร์โซในปัจจุบันมีชื่อเรียกว่า อัปเปอร์วอลตา ซึ่งรวมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาลี ต่อมาจึงแยกตัวจากมาลีในปี พ.ศ. 2490 โดยยังคงอยู่ในกลุ่มอาณานิคมแอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส ธงชาติของอัปเปอร์วอลตาจึงได้มีการกำหนดให้ใช้ขึ้น โดยเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบสีดำ-ขาว-แดง ตามแนวนอน เรียงลำดับแถบสีจากบนลงล่าง ลักษณะของธงดังกล่าวนี้พ้องกับธงชาติจักรวรรดิเยอรมัน ซึ่งล่มสลายไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2462 ส่วนที่มาของสีธงนั้น มาจากแม่น้ำสายหลัก 3 สายในดินแดนนี้ ได้แก่ แม่น้ำวอลตาดำ (Black Volta) แม่น้ำวอลตาขาว (White Volta) และ แม่น้ำวอลตาแดง (Red Volta) ธงนี้ใช้สืบมาจนกระทั่งเกิดการรัฐประหารและเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นบูร์กินาฟาโซในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2527
ธงชาติโกตดิวัวร์
ธงชาติโกตดิวัวร์ () มีลักษณะเป็นธงสามสี กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ประกอบด้วยแถบสีแนวตั้ง 3 แถบ ได้แก่ สีส้ม สีขาว และ สีเขียว เรียงจากด้านคันธงไปยังด้านปลายธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน การออกแบบธงนี้ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม และมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับธงชาติไอร์แลนด์ซึ่งใช้สีแบบเดียวกัน แต่ผิดกันที่การเรียงลำดับสีธงนั้นสลับที่กัน และสัดส่วนของธงชาติไอร์แลนด์นั้นยาวกว่าธงชาติโกตดิวัวร์ ธงนี้เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2502 ก่อนการประกาศเอกราชไม่นานนัก
หลังการประกาศเอกราช ประเทศโกตดิวัวร์ได้ร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มประเทศแอฟริกาตะวันตก ซึ่งกลุ่มประเทศดังกล่าวล้วนใช้ธงที่ได้รับอิทธิพลจากธงชาติฝรั่งเศสและสีพันธมิตรแอฟริกา สีที่โกตดิวัวร์ใช้ในธงชาตินั้น ประเทศไนเจอร์ก็ได้นำไปใช้ในธงชาติของตนด้วยเช่นกัน เพื่อแสดงถึงความเป็นพันธมิตรต่อกันของทั้งสองชาติ ความหมายของสีธงที่ทั้งสองใช้มีดังนี้