hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
โรฮีนจา
โรฮีนจา ( "โรฮีนจา"; โรฮีนจา: "รูไอง์กา"; ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์มุสลิมที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของรัฐยะไข่ (อาระกัน) ทางตะวันตกของประเทศพม่า และพูดภาษาโรฮีนจา ชาวโรฮีนจาและนักวิชาการบางส่วนกล่าวว่า โรฮีนจาเป็นชนพื้นเมืองในพื้นที่รัฐยะไข่ ในขณะที่นักประวัติศาสตร์บางส่วนอ้างว่า พวกเขาอพยพเข้าพม่าจากเบงกอลในสมัยการปกครองของสหราชอาณาจักรเป็นหลัก และนักประวัติศาสตร์ส่วนน้อยกล่าวว่า พวกเขาอพยพมาหลังจากพม่าได้รับเอกราชในปี 2491 และหลังจากบังกลาเทศทำสงครามประกาศเอกราชในปี 2514
ชาวมุสลิมตั้งถิ่นฐานในรัฐยะไข่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ไม่สามารถประมาณจำนวนผู้ตั้งถิ่นฐานชาวมุสลิมก่อนการปกครองของสหราชอาณาจักรได้อย่างแม่นยำ หลังสงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่หนึ่งในปี 2369 สหราชอาณาจักรผนวกรัฐยะไข่และสนับสนุนให้มีการย้ายถิ่นจากเบงกอลเพื่อทำงานเป็นผู้ใช้แรงงานในไร่นา ประชากรมุสลิมอาจมีจำนวนถึงร้อยละ 5 ของประชากรรัฐยะไข่แล้วเมื่อถึงปี 2412 แต่จากการประเมินของปีก่อนหน้าก็พบว่ามีจำนวนสูงกว่านี้ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ความรุนแรงระหว่างชุมชนก็ปะทุขึ้นระหว่างชาวยะไข่ซึ่งนับถือศาสนาพุทธกับหน่วยกำลังวี (V-Force) ชาวโรฮีนจาที่สหราชอาณาจักรติดอาวุธให้ และการแบ่งขั้วก็รุนแรงมากขึ้นในพื้นที่ ในปี 2525 รัฐบาลพลเอกเนวีนตรากฎหมายความเป็นพลเมืองซึ่งปฏิเสธความเป็นพลเมืองของชาวโรฮีนจา
ในปี 2556 มีชาวโรฮีนจาประมาณ 735,000 คนอาศัยอยู่ในประเทศพม่า ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองทางเหนือของรัฐยะไข่ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 80–98 ของประชากร สื่อระหว่างประเทศและองค์การสิทธิมนุษยชนกล่าวว่าชาวโรฮีนจาเป็นชนกลุ่มน้อยที่ถูกข่มเหงที่สุดกลุ่มหนึ่งในโลก ชาวโรฮีนจาจำนวนมากหนีไปอยู่ในย่านชนกลุ่มน้อยและค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศเพื่อนบ้านอย่างบังกลาเทศ รวมทั้งพื้นที่ตามชายแดนไทย–พม่า ชาวโรฮีนจากว่า 100,000 คนยังอาศัยอยู่ในค่ายสำหรับผู้พลัดถิ่นในประเทศซึ่งทางการไม่อนุญาตให้ออกมา ชาวโรฮีนจาได้รับความสนใจจากนานาชาติในห้วงเหตุจลาจลในรัฐยะไข่ พ.ศ. 2555
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 สำนักข่าวซีเอ็นเอ็นรายงานว่ามีผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจาจำนวน 1,000 คนอพยพมาจากประเทศพม่า ได้ถูกทหารพม่าจับกุมพร้อมทั้งถูกทารุณกรรม จากนั้นถูกจับโยนลงทะเลโดยไม่มีเรือมารับ และขาดแคลนทั้งน้ำและอาหาร เรื่องนี้รัฐบาลทหารพม่าออกมาตอบโต้ในเบื้องต้นว่า ซีเอ็นเอ็นรายงานข่าวเกินความจริง และที่ว่าผู้ลี้ภัยเหล่านี้ใช้เรือใบโดยไม่มีเครื่องยนต์และห้องน้ำบนเรือ จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือพวกเขาขึ้นมายังชายฝั่ง ทางด้าน โฆษกกระทรวงกลาโหมพม่า ออกมาปฏิเสธว่าสื่อรายงานไม่ถูกต้อง
นอกจากนี้สื่อยังได้รายงานผลการสอบสวนว่า ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ได้หายตัวไปจากการกักขังที่ส่วนกลางและยังไม่พบว่าอยู่ที่ไหน รัฐบาลทหารพม่าให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนว่า "พวกเราอาจหยุดเดินเรือหรือพวกเขาจะกลับมา ทิศทางลมจะพาพวกเขาไปยังอินเดียหรือไม่ก็ที่อื่น" จากนั้นรัฐบาลทหารพม่าให้สัญญาว่าจะดำเนินการสอบสวนผู้นำทางทหารอย่างเต็มที่ แต่ออกมาปฏิเสธข้อกล่าวหาที่หาว่าปกปิดการใช้อำนาจกองทัพไปในทางที่ผิด
แอนเจลีนา โจลี ทูตสันถวไมตรีแห่งข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) วิจารณ์รัฐบาลทหารพม่าว่าไม่สนใจไยดีต่อสภาพความเป็นอยู่ที่เลวร้ายของชาวโรฮีนจา และเสนอแนะว่ารัฐบาลทหารพม่าควรดูแลคนกลุ่มนี้ให้ดีกว่าตอนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของพม่า กระทรวงการต่างประเทศออกมาตำหนิยูเอ็นเอชซีอาร์ มีการบันทึกว่ายูเอ็นเอชซีอาร์ไม่มีอำนาจหน้าที่และการกล่าวว่าเรื่องนี้ไม่ควรจะอ้างถึงกระทรวงการต่างประเทศ และอาคันตุกะของกระทรวงการต่างประเทศ
สยมภู มุกดีพร้อม
สยมภู มุกดีพร้อม (เกิด พ.ศ. 2513 - ) เป็นผู้กำกับภาพชาวไทย
สยมภูจบการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง เริ่มเข้าสู่วงการการการเป็นผู้กำกับภาพให้กับอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ใน ดอกฟ้าในมือมาร ภาพยนตร์สารคดีเรื่องแรกของอภิชาติพงศ์ และร่วมงานกันตลอดมา ทั้ง สุดเสน่หา (2545) ภาพยนตร์สั้น Worldly Desires (2548) และแสงศตวรรษ (2549)
สยมภู เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลการกำกับภาพยอดเยี่ยม จากเรื่องแสงศตวรรษ ในงานประกวด Asian Film Award รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ จากเรื่อง ไชยา และภาพยนตร์เรื่อง ซอยคาวบอย ได้ออกฉายในเทศกาลภาพยนตร์คาน ประจำปี 2008
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ GALEX
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ GALEX (ย่อจาก Galaxy Evolution Explorer) หรือ โครงการสำรวจวิวัฒนาการของดาราจักร เป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศในย่านรังสีอัลตราไวโอเลตที่โคจรอยู่รอบโลก ขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2546 โดยจรวดเพกาซัสนำกล้องกาเล็กซ์ไว้ในวงโคจรวงกลมด้านในที่ระดับความสูง 697 กิโลเมตร (432 ไมล์) มุมเอียงจากเส้นศูนย์สูตรของโลก 29 องศา
งานสังเกตการณ์ครั้งแรกเป็นงานที่อุทิศแด่ลูกเรือของกระสวยอวกาศโคลัมเบีย โดยทำการถ่ายภาพท้องฟ้าบริเวณกลุ่มดาวเฮอร์คิวลีส ในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 เหตุที่เลือกย่านฟ้านี้เนื่องจากมันอยู่เหนือกระสวยอวกาศพอดีในเวลาที่มีการติดต่อกับศูนย์ควบคุมการบินขององค์การนาซาเป็นครั้งสุดท้าย
ถนนทวีวัฒนา
ถนนทวีวัฒนา () เป็นเส้นทางการคมนาคมระหว่างเขตหนองแขมกับเขตทวีวัฒนา ทางทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนเพชรเกษมในพื้นที่แขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม เลียบฝั่งตะวันตกของคลองทวีวัฒนาเป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านใต้สะพานถนนพุทธมณฑล สาย 3 จากนั้นข้ามคลองบางไผ่เข้าพื้นที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ตัดกับถนนบางแวก ตัดกับถนนเลียบคลองปทุม ตัดกับถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกและถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 4 จากนั้นข้ามคลองบางกระทึกเข้าพื้นที่แขวงศาลาธรรมสพน์ ตัดกับถนนอุทยาน ถนนบรมราชชนนี และถนนศาลาธรรมสพน์ ก่อนจะไปสิ้นสุดที่ทางรถไฟสายใต้
ถนนทวีวัฒนาเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง ระยะทางรวม 10.8 กิโลเมตร เดิมมีลักษณะเป็นคันทางริมคลองทวีวัฒนาซึ่งกรมชลประทานใช้เป็นเส้นทางในการดูแลบำรุงรักษาคลอง แต่ให้ประชาชนได้ใช้สัญจรด้วย กรุงเทพมหานครได้รับมอบเส้นทางสายนี้จากกรมชลประทานเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2520 จากนั้นจึงได้สร้างเป็นถนนคอนกรีตเลียบฟากตะวันตกของคลองไปตลอดสาย มีชื่อเรียกทางการและชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า ถนนเลียบคลองทวีวัฒนา
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2545 สำนักงานเขตทวีวัฒนาได้เสนอกรุงเทพมหานคร ขอเปลี่ยนชื่อถนนสายนี้เป็น "ถนนทวีวัฒนา" โดยให้ถนนทวีวัฒนา (สายเดิม) เปลี่ยนไปใช้ชื่อว่า "ถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 2" แทน แต่ในที่ประชุมคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครเห็นว่า ปลายถนนทวีวัฒนาด้านตะวันออก (ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2) ยังมีถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังต่อออกไปในทิศเดิมจนถึงถนนกาญจนาภิเษก (ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชันพอดี) จึงควรรวมถนนทั้ง 2 ช่วงนี้เป็นสายเดียวกันแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก" สำนักงานเขตทวีวัฒนาพิจารณาแล้วเห็นด้วย และเสนอกรุงเทพมหานครขอเปลี่ยนชื่อถนนทั้ง 2 สายตามชื่อดังกล่าวอีกครั้ง กรุงเทพมหานครจึงอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อถนนเลียบคลองทวีวัฒนาเป็น ถนนทวีวัฒนา เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546
ปัจจุบัน ถนนทวีวัฒนารวมถึงถนนอุทยานที่อยู่ใกล้เคียงกันนิยมใช้เป็นที่เล่นน้ำในเทศกาลสงกรานต์เช่นเดียวกับถนนข้าวสารหรือถนนสีลมในฝั่งพระนคร แต่ในปี พ.ศ. 2560 ได้งดเว้นไปเนื่องจากกรุงเทพมหานครเป็นกังวลในเรื่องความปลอดภัย
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก () เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา ทางทิศตะวันตกของกรุงเทพมหานคร แยกจากถนนกาญจนาภิเษก ไปทางทิศตะวันตก ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 ที่ทางแยกสนามกีฬาพาณิชย์ฯ ไปทางทิศเดิม ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 3 ที่ทางแยกทวีวัฒนา ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จนถึงหน้าโรงเรียนคลองทวีวัฒนา แยกขวาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ขนานกับแนวคลองทวีวัฒนา จากนั้นแยกซ้ายไปทางทิศตะวันตก (ก่อนถึงสะพานข้ามคลองบางพรม) ข้ามคลองทวีวัฒนาและบรรจบถนนทวีวัฒนาที่ทางแยกสุภาพบุรุษ โดยมีถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 4 ตรงต่อเนื่องไปออกถนนพุทธมณฑล สาย 4 ในท้องที่อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐมได้
ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจร ไม่มีเกาะกลาง เดิมแบ่งออกเป็น 2 ช่วงตามชื่อเรียก ช่วงแรกคือ ถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนัง เริ่มต้นจากถนนพุทธมณฑล สาย 2 ไปทางทิศตะวันออก ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก (โดยยังมีแนวถนนสายเดียวกันนี้ต่อเนื่องไปทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงใต้ในท้องที่แขวงบางเชือกหนัง เขตตลิ่งชัน ก่อนจะไปบรรจบกับถนนพุทธมณฑล สาย 1) ส่วนช่วงที่ 2 คือ ถนนทวีวัฒนา ในช่วงแรกมีสภาพเป็นทางเดินจากถนนพุทธมณฑล สาย 2 จนถึงถนนเลียบคลองทวีวัฒนา ต่อมาประชาชนในพื้นที่ร่วมกันพัฒนาและอุทิศที่ดินเพื่อให้เป็นทางสาธารณะ จนกระทั่งกรุงเทพมหานครได้ปรับปรุงทางเดินนี้เป็นถนนลาดยางเพื่อใช้ในการจราจรเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2525 ซึ่งถนนทวีวัฒนานี้ก็คือระยะทางส่วนใหญ่ของถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษกในปัจจุบันนั่นเอง
ในปี พ.ศ. 2545 สำนักงานเขตทวีวัฒนาได้เสนอกรุงเทพมหานคร ขอเปลี่ยนชื่อถนนทวีวัฒนาเป็น "ถนนทวีวัฒนา-พุทธมณฑล สาย 2" เพื่อให้ถนนเลียบคลองทวีวัฒนาใช้ชื่อ "ถนนทวีวัฒนา" แทน แต่ในที่ประชุมคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย วงเวียน ทางแยก คลอง สะพาน และสถานที่สำคัญในเขตกรุงเทพมหานครเห็นว่า ปลายถนนทวีวัฒนาด้านตะวันออกที่ตัดกับถนนพุทธมณฑล สาย 2 นั้น ยังมีถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังต่อออกไปจนถึงถนนกาญจนาภิเษก (ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตทวีวัฒนากับเขตตลิ่งชันพอดี) จึงควรรวมถนนทั้ง 2 ช่วงนี้เป็นสายเดียวกันแล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก" สำนักงานเขตทวีวัฒนาพิจารณาแล้วเห็นชอบด้วยและเสนอกรุงเทพมหานครขอเปลี่ยนชื่อถนนทั้ง 2 สายตามชื่อดังกล่าวอีกครั้ง กรุงเทพมหานครจึงอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อถนนทวีวัฒนาและถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนัง (เฉพาะในท้องที่เขตทวีวัฒนา) เป็น ถนนทวีวัฒนา-กาญจนาภิเษก เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ส่วนถนนสุขาภิบาลบางเชือกหนังในท้องที่เขตตลิ่งชันนั้น ปัจจุบันมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "ถนนบางเชือกหนัง"
รัฐสภายาว
รัฐสภายาว (ภาษาอังกฤษ: Long Parliament) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษสมัยหนึ่งที่ถูกเรียกโดยสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1640 หลังจากที่สงครามบาทหลวง (Bishops' Wars) สิ้นสุดลง นามของสภาที่ได้รับเป็นเพราะเป็นสมัยประชุมที่ได้รับอนุมัติจากพระราชบัญญัติพิเศษเพื่อเป็นการป้องกันจากการยุบโดยมิได้รับมติเห็นชอบจากสมาชิกของรัฐสภาเอง สมาชิกของรัฐสภาก็มิได้ยุบสภานี้จนกระทั่งหลังจากสงครามกลางเมืองอังกฤษ และหลังจากสมัยไร้กษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1660 รัฐสภาเริ่มเปิดประชุมครั้งแรกในปี ค.ศ. 1640 แต่มาหยุดชะงักลงชั่วคราวในปี ค.ศ. 1649 เมื่อผู้สนับสนุน “กองทัพตัวอย่าง” ลาออก รัฐสภาหลังจากการหยุดชะงักก็กลายเป็น “รัฐสภารัมพ์” (Rump Parliament) ระหว่างสมัยการปกครองของรัฐบาลผู้พิทักษ์อังกฤษ (The Protectorate) รัฐสภารัมพ์ก็ถูกแทนด้วยการประชุมรัฐสภาอื่นๆ แต่ก็ถูกเรียกกลับมาหลังจากที่โอลิเวอร์ ครอมเวลล์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1658 โดยฝ่ายทหารเพื่อช่วยพยุงฐานะของการทหาร เมื่อไม่สำเร็จ นายพลจอร์จ มองค์ (George Monck, 1st Duke of Albemarle) ก็อนุญาตให้ผู้ที่ถูกกีดกันจากรัฐสภาในปี ค.ศ. 1649 กลับมาเข้าร่วมประชุมได้อีก เพื่อที่จะทำให้สามารถผ่านกฎหมายที่จำเป็นในการฟื้นฟูราชวงศ์และยุบรัฐสภายาวเอง ซึ่งเป็นการปูทางสำหรับรัฐสภาที่จะได้รับเลือกตั้งใหม่ที่เรียกว่า “รัฐสภาคอนเว็นท์ชั่น” (Convention Parliament)
โซฟี เอลลิส-เบ็กซ์เตอร์
โซฟี มิเชลล์ เอลลิส-เบ็กซ์เตอร์ () เกิดเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1979 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ แนวเพลงของเธอเป็นเพลงผสมผสานของเพลงป็อป, ดิสโก้, นู-ดิสโก้ และดนตรีที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ยุค 80
ในปี 1997 เธอเริ่มเข้าวงการดนตรีด้วยการเป็นสมาชิกวงอินดี้ที่ชื่อ theaudience รับตำแหน่งร้องนำ ต่อมาในปี 2000 เธอร่วมงานกับดีเจชาวอิตาลีที่ชื่อ สปิลเลอร์ ที่เธอร่วมร้องในเพลง "Groovejet (If This Ain't Love)" ติดชาร์ตในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 1 ต่อมาในปี 2001 เธอมีผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุด "Read My Lips" ติดชาร์ตอัลบั้มในสหราชอาณาจักร มีเพลงดัง คือ "Take Me Home" เพลงเก่าของแฌร์ และ "Murder on the Dancefloor" ทั้ง 2 ซิงเกิลติดชาร์ตที่อันดับ 2 และเธอมีผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ชุด "Shoot from the Hip", ออกเมื่อเดือนตุลาคม 2003 มีซิงเกิลอย่างเพลง "Mixed Up World" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 7 และเพลง "I Won't Change You" ขึ้นชาร์ตที่อันดับ 9
ต่อมาในปี 2004 ออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 3 ที่ร่วมทำงานกับ Fred Schneider แห่งวง The B-52s และ Richard Barone (จาก The Bong), Shelly Poole (จาก Alisha's Attic), Cathy Dennis และ Kerin Smith (จาก theaudience) ออกขายเมื่อ 21 พฤษภาคม 2007 ชื่ออัลบั้มว่า Trip the Light Fantastic
ริก แอสต์ลีย์
ริชาร์ด พอล แอสต์ลีย์ () เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 ที่ Newton-le-Willows, Lancashire ปัจจุบันคือ Merseyside เป็นนักร้องชาวอังกฤษ นักแต่งเพลง นักดนตรี แอสต์ลีย์แต่งงานกับโปรดิวเซอร์ที่ชื่อ ลี เบาซาเกอร์ มีลูกสาวด้วยกัน 1 คน แอสต์ลีย์มีผลงานเพลงที่มียอดขายมากกว่า 40 ล้านชุดทั่วโลก เขามีผลงานที่เป็นที่รู้จักดีกับซิงเกิลในปี 1987 เพลง "Never Gonna Give You Up" ที่เป็นเพลงฮิตใน 16 ประเทศ
ในปี 2007 แอสต์ลีย์ ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ต เมื่อวิดีโอของเขาเพลง "Never Gonna Give You Up" เป็นกระแสทางอินเทอร์เน็ตที่มีชื่อว่า "ริกโรลลิง" แอสต์ลีย์ยังได้รับการโหวดจากผู้ใช้อินเทอร์เน็ต ว่าเป็น "Best Act Ever" ในงานเอ็มทีวี ยุโรป มิวสิก อวอร์ดส 2008
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ () (25 เมษายน ค.ศ. 1599 (ปฏิทินเก่า) - 3 กันยายน ค.ศ. 1658 (ปฏิทินเก่า) เป็นผู้นำทางการทหารและทางการเมืองชาวอังกฤษที่เป็นที่รู้จักกันดีในการเกี่ยวข้องกับเปลี่ยนระบบการปกครองของอังกฤษเป็นแบบสาธารณรัฐในฐานะ “เจ้าผู้พิทักษ์” (Lord Protector) แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ ครอมเวลล์เป็นแม่ทัพคนหนึ่งของกองทัพตัวแบบใหม่ (New Model Army) ผู้ได้รับชัยชนะต่อกองทัพของ ฝ่ายกษัตริย์นิยม (Cavalier) ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ หลังจากปลงพระชนม์สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649แล้ว ครอมเวลล์ก็มีอิทธิพลต่อเครือจักรภพแห่งอังกฤษ อยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้นในขณะเดียวกับที่ได้รับชัยชนะในการปราบปรามสกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และปกครองในฐานะ “เจ้าผู้พิทักษ์” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658
ครอมเวลล์เป็นบุตรของชนชั้นผู้ดีชั้นกลางและไม่ได้เป็นที่รู้จักจนเมื่ออายุได้ 40 ปี และได้ใช้ชีวิตอย่างเกษตรกรผู้มีอันจะกินจนกระทั่งมามีฐานะดีขึ้นบ้างเมื่อได้รับเงินมรดกจากลุง ในช่วงนั้นครอมเวลล์ก็เปลี่ยนศาสนาและมายึดแนวชีวิตแบบเพียวริตันเป็นหลัก ครอมเวลล์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในแขวงเคมบริดจ์ในสมัยรัฐสภาสั้น (ค.ศ. 1640) และ รัฐสภายาว ระหว่างปี ค.ศ. 1640 ถึงปี ค.ศ. 1649 ต่อมาก็เข้าร่วมสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทางฝ่ายรัฐสภา (Roundheads)
ครอมเวลล์เป็นนายทหารที่มีสมรรถภาพที่ได้รับสมญาว่า “Ironsides” และได้เลื่อนจากการควบคุมกองทหารกองเดียวไปจนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพอังกฤษ ครอมเวลล์เป็นคนที่สามที่ลงนามในการสั่งปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภารัมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1653 และได้รับเลือกจากรัฐสภาให้เป็นผู้นำทัพในการรบในไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1650 หลังจากนั้นครอมเวลล์ก็นำการต่อสู้ในสกอตแลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1650 ถึงปี ค.ศ. 1651 เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1653 ครอมเวลล์ก็บังคับยุบรัฐสภารัมพ์โดยใช้กำลังและก่อตั้ง “รัฐสภาแบร์โบนส์” (Barebones Parliament) อยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนที่ได้รับเลือกให้เป็น “เจ้าผู้พิทักษ์” แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658 ร่างของครอมเวลล์ถูกฝังไว้ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์แต่เมื่อฝ่ายฟื้นฟูราชวงศ์ได้อำนาจคืนในปี ค.ศ. 1660 ร่างของครอมเวลล์ก็ถูกขุดขึ้นมาประหารชีวิตโดยการแขวนด้วยโซ่และตัดหัว
กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ในภาษาอังกฤษย่อว่า LGBT (หรือ GLBT) ซึ่งเป็นตัวอักษรตัวแรกของคำว่า lesbian (เลสเบี้ยน) , gay (เกย์) , bisexual (ไบเซ็กชวล) , และ transgender/transsexual (คนข้ามเพศ) มีการใช้คำว่า LGBT มาตั้งแต่ยุค 90 ซึ่งดัดแปลงมาจาก “LGB” ที่ใช้ในการแทนวลี "สังคมเกย์" (Gay community) ที่ในหลาย ๆ กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ไม่รู้สึกว่าอธิบายกลุ่มคนพวกนี้ได้อย่างถูกต้องตามที่กล่าว ในการใช้สมัยใหม่ LGBT มีความหมายถึงความหลากหลายของเพศวิถี (Sexuality) และลักษณะการแสดงเพศทางสังคม และในบางครั้งอาจหมายถึงกลุ่มคนที่ไม่ใช่กลุ่มรักต่างเพศ แทนการระบุว่าเป็นเลสเบี้ยน เกย์ ไบเซ็กชวล หรือ คนข้ามเพศ
คำนี้ในภาษาอังกฤษ ยังมีการนำมาปรับใช้ในสังคมกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และสื่อมวลชนในกลุ่มผู้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก
เกย์ดาร์
เกย์ดาร์ () เป็นคำประสม ของคำว่า เกย์ (gay) ประสมกับ เรดาร์ (radar) และมีความหมายถึงความสามารถในการหยั่งรู้ ประเมินเรื่องรสนิยมทางเพศ (Sexual Orientation) แยกแยะ เกย์, ไบเซ็กชวล หรือรักต่างเพศ การทำงานของเกย์ดาร์ขึ้นอยู่กับข้อมูลความรู้สึกทางท่าทาง และการหยั่งรู้โดยสัญชาตญาณ รวมถึงการตอบสนองในพฤติกรรมทางสังคมและกิริยาท่าทาง ตัวอย่างเช่น กิริยาตอบรับที่มีลีลาสีสัน, อาชีพ และความเจ้าสำอาง เป็นต้น
แนวคิดเรื่องเกย์ดาร์ มีความซับซ้อนโดยเกย์ที่ไม่แสดงทีท่าทั่วไปของเกย์ อย่างเช่น ผู้ชายเมโทรเซ็กชวล ที่มีลักษณะอารมณ์สุนทรีย์มาก มีนิสัยที่สนใจภาพลักษณ์ตัวเอง ซึ่งใกล้เคียงกับเกย์คนเมืองที่ชอบแต่งตัวตามแฟชั่น ข่าวเอบีซี รายการ "20/20" รายงานว่า เกย์ดาร์ อาจจะทำงานได้ดีกว่าในกลุ่มเกย์และคนที่มักสังเกตเกี่ยวกับรสนิยมทางเพศผู้อื่น เพราะพวกเขามักจะขวนขวาย อยากรู้ว่าคนคนนั้นเป็นเกย์หรือเปล่า
จากการศึกษาโดย Philadelphia's Monell Chemical Senses Center ตีพิมพ์ใน Journal of Psychological Science รายงานว่า เกย์ผู้ชายมีบางส่วนที่สามารถจับ ค้นหากลิ่นของเกย์อื่นได้อยู่แล้ว"
ในการศึกษาของ Nalini Ambady ที่ตีพิมพ์ในปี 1999 แสดงให้เห็นว่า โฮโมเซ็กชวลสามารถแยกแยะความถูกต้องในรสนิยมทางเพศแม้จากในวิดีโอเงียบและภาพถ่ายได้ดีกว่า คนรักต่างเพศ หลังจากนั้นวิลเลียม ลี อดัมส์ ลูกศิษย์ของ Ambady ศึกษาต่อ ในปี 2004 โดยมุ่งเน้นไปที่หน้าตา จุดสำคัญของการมีปฏิสัมพันธ์ด้านสังคม
เจ้าผู้อารักขา
เจ้าผู้อารักขา () เป็นตำแหน่งเฉพาะที่ใช้ในอังกฤษในฐานะผู้นำของประเทศซึ่งใช้ได้สองความหมายในช่วงเวลาในประวัติศาสตร์สองสมัย
ตำแหน่ง “เจ้าผู้อารักขา” เดิมใช้สำหรับเจ้านายหรือขุนนางคนใดคนหนึ่งที่ได้รับอำนาจให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ซึ่งมิใช่ตำแหน่งสำหรับคณะบุคคลที่มีหน้าที่เป็นคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (Regency council) ขณะที่พระมหากษัตริย์ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าที่จะทรงปกครองด้วยพระองค์เองได้
เจ้าผู้อารักขาอังกฤษคนสำคัญ เช่นเจ้าผู้อารักขาสกอตแลนด์คนสำคัญ เช่น
ตำแหน่ง เจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เป็นตำแหน่งประมุขแห่งรัฐระหว่างสมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ (English Interregnum) ซึ่งตามมาจากสมัยการปกครองอยู่ชั่วระยะหนึ่งของเครือจักรภพแห่งอังกฤษ ภายใต้ “สภาแห่งรัฐ” ผู้ที่ดำรงตำแหน่งคนแรกคือโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ที่ดำรงตำแหน่งระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1653 จนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 1658 และต่อมาโดยริชาร์ด ครอมเวลล์ บุตรชาย ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1658 จนถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1659 ซึ่งเป็นสมัยที่เรียกว่ายุครัฐในอารักขา (The Protectorate) เอกสาร "ตราสารการปกครอง" (รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐ) ยังระบุไว้ด้วยว่า—
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์, ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ จักเป็น, และด้วยคำประกาศในเอกสารฉบับนี้, เจ้าผู้อารักขาแห่งเครือจักรภพแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์,และดินแดนใต้อาณัติ นับแต่บัดนี้ จนกว่าชีวิตจะหาไม่
รัฐธรรมนูญฉบับที่มาแทนที่ในปี ค.ศ. 1657, "ฎีกาและคำแนะนำอันนอบน้อม", ให้อำนาจเจ้าผู้อารักขาในการเลือกผู้สืบทอดได้. ครอมเวลล์จึงเลือก ริชาร์ด บุตรชายคนโตสุดที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้ซึ่งไม่มีประสบการณ์ในแวดวงการเมืองเลย เป็นผู้สืบทอด. นี้เป็นวิธีการเลือกผู้นำโดยไม่มีการลงคะแนนใดๆ และยังคล้ายคลึงกับการสืบสันติวงศ์ ในทางพฤตินัย
และยังมีการประดิษฐ์ธรรมเนียมยศอย่างกษัตริย์ ("โดยพระคุณของพระเจ้า และ สาธารณรัฐ
เจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์") และจารีตแบบระบอบกษัตริย์ เช่น การแต่งตั้งอัศวิน.
ครอมเวลล์ผู้บุตร, ผู้สืบทอดตําแหน่งต่อจากบิดาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1658, ดำรงตำแหน่งอยู่เพียงแปดเดือน ก่อนที่จะลาออกจากตําแหน่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1659
ตามมาด้วยการก่อตั้งสภาแห่งรัฐ ขึ้นมาอีกครั้ง และจบลงด้วยการ การฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ โดยรัฐสภาอัญเชิญ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ให้กลับมาครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษ
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ (; 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537) เป็นพระธิดาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าชายอากิชิโนะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ และเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิชิโกะ
เจ้าหญิงคาโกะแห่งอากิชิโนะ ประสูติเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ณ โรงพยาบาลสำนักพระราชวัง กรุงโตเกียว เป็นพระบุตรองค์ที่สองในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าชายอากิชิโนะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ มีพระภคินีและพระอนุชาคือเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ ตามลำดับ
พระองค์เข้ารับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนประถมกะกุชูอิงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 จนสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 แล้วเข้าศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมัธยมหญิงกะกุชูอิงในเดือนเมษายนปีเดียวกัน และสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 หลังสำเร็จการศึกษาชั้นเตรียมอุดมก็ทรงศึกษาภาษาอังกฤษ ณ วิทยาลัยทรีนิตีในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ โดยทรงเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาสาขาศึกษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกะกุชูอิงในเดือนเมษายนปีถัดมา ครั้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557 ก็ทรงลาออกจากมหาวิทยาลัยเดิม แล้วทรงสอบเข้ามหาวิทยาลัยนานาชาติคริสเตียน โดยทรงร่วมพิธีเปิดการศึกษาของมหาวิทยาลัยดังกล่าวเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2558
พ.ศ. 2560 เจ้าหญิงคาโกะตัดสินพระทัยเข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักรเช่นเดียวกับเจ้าหญิงมาโกะพระภคินีในเดือนกันยายน โดยจะทรงเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยลีดส์ แต่มิทราบว่าพระองค์จะศึกษาต่อสาขาใด แต่คาดว่าอาจจะศึกษาด้านศิลปะและจิตวิทยาเพราะทรงสนพระทัย
ในปี พ.ศ. 2546 เจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะตามเสด็จพระชนกและชนนีเสด็จเยือนประเทศไทยด้วยพระชนกเป็นพระสหายคนสนิทของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งถือเป็นการเสด็จเยือนต่างประเทศครั้งแรกของเจ้าหญิงมาโกะและเจ้าหญิงคาโกะ
พระองค์ตามเสด็จพระชนกชนนีและพระภคินีมาประเทศไทยในวันที่ 7-13 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ในพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ การรับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และทรงร่วมวิจัยปักษีวิทยาของพระชนก
เจ้าหญิงคาโกะทรงสนพระทัยสเกตลีลาตั้งแต่ทรงศึกษาในระดับประถมศึกษา ในปี พ.ศ. 2555 พระองค์เป็นตัวแทนของสมาคมสเกตลีลาเมจิจิงงุไกเอน (Meijijingu Gaien Figure Skating Club) และทรงเข้าร่วมการแข่งขันสเกตลีลาฤดูใบไม้ผลิ (Spring Cup Figure Skating Competition) ที่จัดขึ้นโดยสหพันธ์สเกตญี่ปุ่น ซึ่งพระองค์ติดอันดับของเขตชินจุกุ (ทีมบีหญิง-ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 หรือมากกว่า)
เจ้าหญิงคิโกะ พระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ
เจ้าหญิงคิโกะ พระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ (; 11 กันยายน พ.ศ. 2509) พระนามเดิม คิโกะ คาวาชิมะ () เป็นพระชายาในเจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าอากิชิโนะ และเป็นพระสุณิสาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
เจ้าหญิงคิโกะประสูติที่จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นธิดาของทัตสึฮิโกะ คาวาชิมะ กับคาซูโยะ (สกุลเดิม ซูงิโมโตะ) ครอบครัวของพระองค์ย้ายไปอาศัยที่ฟิลาเดลเฟีย สหรัฐในปี พ.ศ. 2510 หลังพระชนกเข้าศึกษาต่อ ณ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย จนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เมื่อปี พ.ศ. 2514 และเป็นอาจารย์ผู้สอนในมหาวิทยาลัยดังกล่าวหลังจากนั้น
ทรงเข้ารับการศึกษาระดับปฐมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษาจากเวียนนา ประเทศออสเตรีย ด้วยเสด็จย้ายตามพระชนก ที่ขณะนั้นพระชนกเป็นหัวหน้านักวิจัยของสถาบันวิเคราะห์ระบบประยุกต์นานาชาติ (Institute for Applied Systems Analysis) ในลาเซินบวร์ค ประเทศออสเตรีย ที่เขาได้ศึกษาวิทยาศาสตร์เชิงพื้นที่ และร่วมกิจกรรมขององค์การนอกภาครัฐ ด้วยเหตุนี้เจ้าหญิงคิโกะจึงสามารถตรัสภาษาอังกฤษและเยอรมันได้ดี ครั้นในปี พ.ศ. 2515 ครอบครัวได้ย้ายกลับมายังประเทศญี่ปุ่น พระชนกเข้าเป็นอาจารย์วิชาเศรษฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยกากูชูอิงในโตเกียว ครอบครัวของพระองค์จึงพำนักอยู่ในห้องชุดขนาดเล็กภายในมหาวิทยาลัย
เจ้าหญิงคิโกะทรงเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรีสาขาจิตวิทยา คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยกากูชูอิงจนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2532 ทรงศึกษาต่อระดับปริญญาโทสาขาจิตวิทยาสังคม จากบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยกากูชูอิงเมื่อปี พ.ศ. 2538 และปริญญาเอกสาขาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยโอจาโนมิซุเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556
พระองค์ทรงเข้าร่วมโครงการเรือเยาวชนเอเชียอาคเนย์ (The Ship for Southeast Asian and Japanese Youth Program) เมื่อปี พ.ศ. 2530 และยังทรงสนับสนุนโครงการนี้
เจ้าชายฟูมิฮิโตะ เจ้าอากิชิโนะทรงขอเจ้าหญิงคิโกะเสกสมรสเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ขณะที่ทั้งสองพระองค์ยังศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยกากูชูอิง สามปีต่อมาสำนักพระราชวังจึงได้ประกาศแถลงการณ์เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2532 ว่าทั้งสองจะทรงหมั้นกัน โดยพระราชพิธีหมั้นถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2533 แต่ยังไม่มีกำหนดการณ์สำหรับพระราชพิธีเสกสมรส เนื่องจากอยู่ในช่วงไว้อาลัยการสวรรคตของจักรพรรดิโชวะซึ่งเสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2532
พระราชพิธีเสกสมรสถูกจัดขึ้นแบบส่วนพระองค์เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ณ ศาลเจ้าภายในพระราชวังหลวงโตเกียว ซึ่งในพระราชพิธีเสกสมรสนั้นเจ้าชายฟูมิฮิโตะได้รับพระราชทานอิสริยยศเป็น "เจ้าอากิชิโนะ" ส่วนพระองค์ก็ได้รับพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงพระชายา
ทั้งนี้พระราชพิธีหมั้นและเสกสมรสนี้ถือเป็นความเสื่อมเสียยิ่งในสายตาของเจ้าพนักงานสำนักพระราชวัง เพราะเจ้าชายฟูมิฮิโตะเสกสมรสขณะที่ยังทรงศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยกากูชูอิง และเสกสมรสก่อนมกุฎราชกุมารนารูฮิโตะพระเชษฐา เจ้าพนักงานในสำนักพระราชวังจึงพยายามต่อต้านพระราชพิธีเสกสมรส นอกจากนี้เจ้าหญิงคิโกะคือเป็นสุภาพสตรีชนชั้นกลางพระองค์แรกที่เสกสมรสเข้าไปในพระราชวงศ์ สื่อมวลชนให้สมญาแด่พระองค์ว่า "เจ้าหญิงห้องชุด" (the apartment princess) ต่างจากสมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ ที่แม้ว่าจะมีพระชาติกำเนิดเป็นสตรีสามัญก็จริง แต่พื้นฐานครอบครัวขององค์จักรพรรดินีมีฐานะร่ำรวย
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา เจ้าอากิชิโนะและเจ้าหญิงคิโกะประทับอยู่ในหมู่พระตำหนักอากาซากะ แขวงมินาโตะ โตเกียว มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ คือ
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33
การแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนส์คัพ ครั้งที่ 33 ประจำปี พ.ศ. 2552 จัดขึ้นโดยสโมสรฟุตบอลชลบุรีได้เป็นเจ้าภาพ จัดแข่งขันระหว่างวันที่ 1 - 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 โดยในการแข่งขันครั้งนี้ มี 21 ทีมสโมสรจากประเทศไทย และ 2 ทีมสโมสรจากประเทศเกาหลีใต้ เข้าร่วมการแข่งขัน การแข่งขัน รอบคัดเลือกทำการแข่งขันใน 5 สนามกีฬาใน 4 จังหวัดและแข่งขันรอบสุดท้ายที่ สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยทีมชนะเลิศจะได้ครองถ้วยพระราชทานเป็นเวลา 1 ปี พร้อมเงินรางวัล 300,000 บาท รองชนะเลิศ 150,000 บาท อันดับ 3 รับเงินรางวัล 100,000 บาท
"ดูเพิ่มเติม ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ครั้งที่ 33 รอบคัดเลือก"
กลุ่ม บี มีสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม ซี มีสโมสรฟุตบอลสมุทรสงคราม เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม ดี มีสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน
กลุ่ม อี มีสโมสรฟุตบอลฮากกา เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน โดยใช้ผู้เล่นของศรีราชา เอฟซี
ในการแข่งขันรอบสุดท้ายจะจัดชึ้นที่สนามฟุตบอลสิรินธร โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา จังหวัดชลบุรี โดยจะมี 8 สโมสรเข้าร่วมได้แก่ 5 สโมสรจากรอบคัดเลือก 2 สโมสรรับเชิญจากประเทศเกาหลีใต้
และสโมสรฟุตบอลชลบุรี เจ้าภาพการแข่งขันในครั้งนี้
รอบรองชนะเลิศ
รอบชิงชนะเลิศ
ผู้รักษาประตู: แช อิม คิว (ฮาเลลูยา)
กองหลัง: จู ฮอน โอ (ฮาเลลูยา), อกัสซู , ชลากร สงวนดี (บีอีซี เทโรศาสน), ณัฐพงษ์ สมณะ (ชลบุรี) 
กองกลาง: อาทิตย์ สุนทรพิธ (ชลบุรี), พิชิต ใจบุญ(บีอีซี เทโรศาสน), สมภพ นิลวงศ์ (พัทยา ยูไนเต็ด) 
กองหน้า: คัง แต ซอง (ฮาเลลูยา), สมชาย สิงห์มณี (พัทยา ยูไนเต็ด), แอนเดอร์สัน (ชลบุรี)
ฮันส์ แม็มลิง
ฮันส์ แม็มลิง (; ราว ค.ศ. 1430 - 11 สิงหาคม ค.ศ. 1494) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา คริสต์ศตวรรษที่ 15
ฮันส์ แม็มลิงเกิดเมื่อราวปี ค.ศ. 1430 ที่เซลิเกินชตัท ใกล้เมืองแฟรงก์เฟิร์ตในประเทศเยอรมนี เชื่อกันว่าได้ฝึกงานที่ไมนซ์ (Mainz) หรือโคโลญและต่อมาไปทำงานที่เนเธอร์แลนด์ให้กับโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน ราวระหว่างปี ค.ศ. 1455-1460 หลังจากนั้นแม็มลิงก็เดินทางไปบรูชราวปี ค.ศ. 1465
มีเรื่องที่ค่อนข้างเคลือบแคลงเล่ากันว่าแม็มลิงหลังจากที่ได้รับความบาดเจ็บในยุทธการที่น็องซี (Battle of Nancy) ก็ไปพักตัวอยู่ที่สถานพยาบาลที่เมืองบรูชและเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณแม็มลิงก็ไม่ยอมรับค่าจ้างภาพที่เขียนให้สถานพยาบาล จริงแล้วแม็มลิงก็เขียนภาพหลายภาพให้สถานพยาบาลในปี ค.ศ. 1479 และปี ค.ศ. 1480 และก็น่าจะเป็นไปได้ว่าเป็นที่รู้จักของผู้อุปถัมภ์ที่นั่นก่อน
แม็มลิงมีความเกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยกับทางการทหารโดยการมีชื่อในรายการผู้ให้จักรพรรดิมักซีมีเลียนที่ 1 ยืมทุนในการต่อต้านการรุกรานของฝรั่งเศสระหว่างปี ค.ศ. 1480 ถึงปี ค.ศ. 1477 เมื่อถูกแจ้งอย่างเข้าใจผิดว่าเสียชีวิตในสงครามแม็มลิงกำลังทำงานฉากแท่นบูชาสำหรับสมาคมผู้ค้าหนังสือที่บรูช งานเขียนชิ้นนี้ชื่อ "ความเศร้าเจ็ดอย่างของพระแม่มารี" (Seven Griefs of Mary) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งตูรินและเป็นงานเขียนที่ทำในสมัยที่มีฝีมือเต็มตัว แต่ก็มิได้ด้อยไปกว่างานเขียนที่ทำในปี ค.ศ. 1479 ที่สถานพยาบาลเซนต์จอห์น และไม่น่าสนใจน้อยไปกว่าภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" (The Last Judgment) ที่เขียนในคริสต์ศตวรรษ 1470 ที่ตั้งอยู่ที่วัดเซ็นต์แมรีที่ Gdańsk ซึ่งเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นภาพที่เขียนโดยแม็มลิง
หลักฐานเหล่านี้ทำให้ทราบว่าแม็มลิงเป็นจิตรกรมีชื่อที่ตั้งหลักแหล่งอยู่ที่บรูชในปี ค.ศ. 1473 ภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" เป็นภาพที่ขายให้กับพ่อค้าที่เมืองบรูชผู้นำไปกับเรือที่จะเดินไปเมดิเตอร์เรเนียนแต่มาถูกจับโดยเพาล์ เบเนอเคอ (Paul Beneke) ในปีเดียวกัน การที่ภาพเขียนถูกซื้อโดยตระกูลเมดีชีทำให้ทราบได้ว่าแม็มลิงต้องมีชื่อเสียงพอสมควร
นอกจากนั้นงานเขียนของแม็มลิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชสำนักเบอร์กันดี ในการสำรวจสมบัติของอาร์ชดัชเชสมาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย (Archduchess Margaret of Austria) ที่ทำในปี ค.ศ. 1524 กล่าวเป็นนัยถึงบานพับภาพ "God of Pity" โดยโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน ที่ปีกเป็นภาพเทวดาที่เขียนโดย "มาสเตอร์ฮันส์" เดิมเชื่อกันว่าฟัน เดอร์ไวเดินเป็นจิตรกรของตระกูลการเขียนของบรูชจนมาเมื่อมีหลักฐานที่พิสูจน์ว่าฟัน เดอร์ไวเดินทำงานอยู่ที่ตูร์แน (Tournai) และตั้งหลักฐานอยู่ที่บรัสเซลส์ แม้ว่าชีวิตเบื้องต้นของแม็มลิงจะไม่เป็นที่รู้กันแต่ก็เห็นได้ชัดว่าจากลักษณะการเขียนว่าแม็มลิงได้รับการศึกษาจากฟัน เดอร์ไวเดิน และอาจจะเป็นได้ว่าฟัน เดอร์ไวเดินได้รับงานจ้างจากบรัสเซลส์และได้นำตัวลูกศิษย์ไปบรูชด้วย
รายการข้างล่างนี้เป็นงานสมัยต้น ๆ ของแม็มลิง :
เปตรึส คริสตึส
เปตรึส คริสตึส (; ราว ค.ศ. 1410/ค.ศ. 1420 - ราว ค.ศ. 1475/ค.ศ. 1476) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมันในหัวข้อที่เกี่ยวกับศิลปะคริสเตียนและการเขียนภาพเหมือน
เปตรึส คริสตึสเกิดเมื่อราวระหว่างปีค.ศ. 1410-ค.ศ. 1420 ที่เมืองบาร์เลอ-แฮร์โตค (Baarle-Hertog) ใกล้กับแอนต์เวิร์ปในประเทศเบลเยียมปัจจุบัน คริสตึสทำงานส่วนใหญ่ที่บรูชตั้งแต่ปี ค.ศ. 1444 เป็นที่เชื่อกันมานานแล้วว่าคริสตึสเป็นลูกศิษย์และทำงานต่อจากยัน ฟัน ไอก์ งานบางชิ้นก็สับสนกันว่าเป็นงานของฟัน ไอก์ เมื่อฟัน ไอก์เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1441 คริสตึสก็รับช่วงทำโรงฝึกงานต่อและซื้อสัญชาติในปี ค.ศ. 1444 สามปีหลังจากที่ฟัน ไอก์เสียชีวิต อันที่จริงแล้วคริสตึสก็ควรจะได้สัญชาติหลังจากที่ทำงานในโรงฝึกงานของฟัน ไอก์ มาได้หนึ่งปีและหนึ่งวันตามธรรมเนียม หรืออาจจะว่าได้ว่าแม้ว่าจะเป็นผู้รับช่วงต่อในการเขียนภาพแบบบรูช แต่ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นลูกศิษย์ และอันที่จริงแล้วจากการค้นคว้าเมื่อไม่นานมานี้พบว่าคริสตึสเป็นจิตรกรอิสระที่มีผลงานที่แสดงว่ามีอิทธิพลจากศิลปินหลายคนรวมทั้งดีร์ก เบาตส์, โรเบิร์ต กัมปิน และโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน
พระรามสัมพุทธเจ้า
พระรามะสัมมาสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ กล่าวถึงว่า หลังจากที่หมดยุคศาสนาของ พระศรีอาริยเมตไตรยสัมมาสัมพุทธเจ้า แผ่นดินถูกทำลาย และได้เกิดแผ่นดินใหม่จนนับไม่ถ้วนแล้ว
จนถึงแผ่นดินใหม่เรียกว่า มัณฑกัปป์มีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามะสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์นั้นต้องบำเพ็ญบารมี อย่างยิ่งยวด โดยพระรามะสัมพุทธเจ้า พระองค์นี้ ครั้งหนึ่งย้อนกลับไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระองค์เกิดในตระกูลพราหมณ์ ชื่อว่า นารทมาณพ วันหนึ่งได้พบกับ พระกัสสปะพุทธเจ้า เกิดความยินดี เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงทำการสักการบูชาด้วยการใช้ผ้า 2 ผืนชุบน้ำมันพันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทั้ง 2 ข้าง และจุดไฟ ถวายเป็นพุทธบูชาแด่องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถึงเวลาเช้ามืด ครั้นนารทมาณพดับจิตแล้วได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตและจุดที่ทำการเผาร่างกายนั้นบังเกิดดอกบัวผุดขึ้น ครั้งนั้น พระกัสสปะพุทธเจ้า จึงตรัสพยากรณ์ว่า มาณพนี้จะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในมัณฑกัปป์นี้
ด้วยอานิสงส์ที่บูชาร่างกายเป็นปรมัตถบารมีนี้จึงทำให้พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอกและมีพระชนมายุ 9 หมื่นปี
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
อนาคตวงศ์ระบุว่า พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า () เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตถัดจากพระรามสัมพุทธเจ้า
หลัสิ้นศาสนาของพระศรีอริยเมตไตรยแล้ว แผ่นดินถูกทำลาย เกิดสุญกัปยาวนานถึงหนึ่งอสงไขย จากนั้นจะมีมัณฑกัปซึ่งมีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้านี้ก็คือพระเจ้าปเสนทิโกศลนั่นเอง โดยย้อนกลับไปในภัทรกัปนี้ในสมัยของพระโกนาคมนพุทธเจ้า พระเจ้าปเสนทิโกศล ได้เกิดเป็นมาณพชื่อว่า สุททะ มีอาชีพขายดอกบัว โดยเก็บดอกบัวมาขายวันละ 2 ดอก
เช้าวันหนึ่ง มาณพก็ทำการเก็บดอกบัว 2 ดอกมาขายตามปกติ พระโกนาคมนะพุทธเจ้าทรงบิณฑบาต ก็ทรงทราบด้วยญาณว่า มาณพนี้เป็น วงศ์แห่งพุทธเจ้า จึงแย้มพระโอษฐ์ มาณพหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็แปลกใจ จึงทูลถาม ว่าพระองค์ทอดพระเนตรและแย้มพระโอษฐ์เพราะเหตุใด พระโกนาคมนพุทเจ้า จึงตรัสว่าตัวท่านนี่แหละคือน้องของตถาคต มาณพหนุ่มได้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้น ทูลถามว่า ข้าเป็นน้องของท่านเมื่อใด พระโกนาคมนะพุทธเจ้าจึงได้ทำนายว่า ในมัณฑกัปป์หนึ่งท่านจะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตกาล พระนามว่าพระธรรมราชา
เมื่อสุททมาณพได้ยินเช่นนั้นจึงเกิดความปีติยินดี จึงได้ถวายดอกบัว 2 ดอกนั้นด้วยความเคารพ พระโกนาคมนพุทธเจ้าได้แสดงพุทธปาฏิหาริย์ขึ้นนั่งบนดอกบัว ด้วยมาณพกลัวพระพุทธองค์ร้อน จึงได้ทำที่บังแดดด้วยผ้า 2 ผืนและไม้อ้อ 4 ลำ และได้ตั้งจิตอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยพระพุทธองค์ได้ทรงนั่งอยู่บนดอกบัวนี้จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
อานิสงค์การถวายดอกบัวนี้ เมื่อพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้าดำเนินไปไหนจะมีดอกบัวเท่าจักรรถผุดจากพื้นดินรองรับเสมอ และทุกอิริยาบถของพระองค์จะมีห้องแก้ว 7 ประการเพื่อบังแดดและน้ำค้างด้วยผลทานที่ท่านถวายผ้าบังแดดนั้นเอง
พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้ามีพระชนมายุ 5 หมื่นปี
รายชื่อตอนในเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
รายชื่อตอนในการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกาเรื่อง
ในประเทศไทยสองตอนแรกของฤดูกาลที่หนึ่งมีฉายในช่วงเบ็นเท็นสุดสัปดาห์ตลอดช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551
ตอนใหม่ของเบ็นเท็นพลังเอเลี่ยน ใน 10 ตอนแรกจะฉายในวันจันทร์เวลา 19.00 โดยจะฉายครั้งละสองตอน ตอนแรกจะเป็นตอนของสัปดาห์ก่อนหน้า และตอนที่สองจะเป็นตอนใหม่ของสัปดาห์นั้นๆ ส่วนอีก 10 ตอนหลัง จะเริ่มฉายตั้งแต่เดือนกันยายน โดยฉายสองตอนใหม่ติดกันในวันอาทิตย์เวลา 10.00
หอยปากเป็ด
หอยปากเป็ด หรือ หอยราก หรือ หอยตะเกียง (; ) เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่อยู่ในไฟลัมแบรคิโอโพดา (Brachiopoda) ซึ่งไม่ใช่สัตว์จำพวกหอย (Mollusca) แต่มีเปลือก 2 ฝาลักษณะคล้ายคลึงกับหอยกาบคู่ เปลือกมีสีเขียวอมน้ำตาลคล้ายหอยแมลงภู่ พบอาศัยฝังตัวอยู่ในบริเวณชายฝั่งทะเลที่เป็นทรายปนเลน โดยใช้ส่วนอวัยวะที่เรียกว่ารากเป็นท่อนเอ็นยาวคล้ายหางช่วยในการเคลื่อนที่ฝังตัวลงในพื้นทราย อาศัยตามพื้นท้องทะเลชายฝั่งตื้น ๆ ที่เป็นโคลนแข็งหรือโคลนเลน กินอาหารจำพวกไดอะตอม, แพลงตอนพืช และแพลงตอนสัตว์บางชนิด สามารถใช้ปรุงเป็นอาหารได้
เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมาร
ฟรีดริช วิลเฮล์ม วิคทอร์ เอากุสท์ แอนสท์ มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย () เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 และเป็นมกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและราชอาณาจักรปรัสเซียพระองค์สุดท้าย พระองค์ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารขณะมีอายุ 6 ชันษา และครองพระยศนี้เป็นเวลายาวนานกว่า 30 ปีก่อนที่จักรวรรดิเยอรมันจะถูกยุบในปี ค.ศ. 1918
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์เป็นแม่ทัพกองทัพที่ 5 ระหว่างปีค.ศ. 1914 ถึง 1916 และทรงเป็นผู้บัญชาการกรมทหารบกมกุฎราชกุมารเยอรมัน ("Heeresgruppe Deutscher Kronprinz") ในช่วงที่เหลือของสงคราม เมื่อระบอบกษัตริย์และขุนนางเยอรมันถูกล้มล้างภายหลังสงคราม รัฐบาลพลเรือนได้กำหนดยศอย่างเป็นทางการของพระองค์เป็น วิลเฮล์ม เจ้าชายแห่งปรัสเซีย () วิลเฮล์มได้ขึ้นเป็นประมุขแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตใจปีค.ศ. 1941
พระองค์ทรงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 ด้วยโรคหัวใจ ณ เมืองเฮคคิงเงิน รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนีตะวันตก พระชนมายุ 69 ปี พระราชโอรสองค์โตของพระองค์ได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งประมุขราชวงศ์ต่อ
เจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย ทรงอภิเษกสมรสกับดัชเชสเซซิลีแห่งมัคเลินบวร์ค-ชเวรีน เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1905 ทั้งคู่มีพระบุตรด้วยกัน 6 พระองค์ ดังนี้:
เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (2449-2483)
เจ้าชายวิลเฮล์มแห่งปรัสเซีย (วิลเฮล์ม ฟรีดริช ฟรันซ์ โจเซฟ คริสเตียน โอลาฟ; ประสูติ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 - 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483) ทรงเป็นเจ้าชายแห่งปรัสเซีย
เจ้าชายวิลเฮล์มประสูติเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2449 ณ บ้านพักส่วนตัวของครอบครัว ใกล้ๆเมืองพอทสดัม พระองค์เป็นพระโอรสองค์โตในเจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซียและดัชเชสเซซิลีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวริน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2483 พระองค์ทรงเข้าร่วมในยุทธการแห่งฝรั่งเศสและได้รับบาดเจ็บจากการรบในจังหวัดนอร์ แคว้นนอร์-ปาดกาแล ประเทศฝรั่งเศส และได้สิ้นพระชนม์ที่โรงพยาบาลในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2483
ความสงบเรียบร้อยของประชาชน
ความสงบเรียบร้อยของประชาชน () เป็นศัพท์ทางวิชาการ หมายถึง ภาวะความเป็นอยู่ของประชาชนที่อยู่ร่วมกันในสังคม โดยมีความปลอดภัยในชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สิน และในการดำเนินชีวิตโดยปรกติสุข
ศีลธรรมอันดีของประชาชน
ศีลธรรมอันดีของประชาชน /สีนทำ-/ () หมายถึง มาตรฐานทางศีลธรรมและจริยธรรมซึ่งนิยมกันอยู่ในสังคมหนึ่ง ๆ ไม่ว่าจะโดยความนับถือเช่นจารีตประเพณีทั่ว ๆ ไป เรียกว่าเป็น "แรงกดดันจากสังคม" () หรือโดยการบังคับใช้ผ่านกฎหมายหรือผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย เรียก "แรงกดดันจากบ้านเมือง" () ทั้งนี้ เพื่อเป็นปทัสถานหรือแนวที่สมาชิกในสังคมพึงปฏิบัติต่อสังคมนั้น ๆ รัฐที่ปกครองโดยใช้แนวคิด "เทวาธิปไตย" เช่น ไทย มักสั่งสอนประชาชนให้เห็นว่าศีลธรรมอันดีนั้นมีค่าเสมอคำสอนทางศาสนา และทั้งสองสิ่งก็มีค่าบังคับเช่นเป็นกฎหมาย
โดยทั่วไปมักเข้าใจกันว่า "ศีลธรรมอันดีของประชาชน" เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเหมาะสมทางเพศมากกว่า เช่น เรื่องโสเภณี ความฝักใฝ่เพศเดียวกัน ความเหมาะสมในการแต่งกาย ความโป๊เปลือยหรือเรื่องเร้ากามารมณ์ การท้องก่อนแต่ง และการปกป้องเด็ก เป็นต้น ถือว่าเป็นเหตุผลหลักสำหรับการควบคุมพฤติการณ์ในสังคม และมักนำไปสู่การรณรงค์ต่อต้านผู้ไม่เคารพนับถือพระเจ้าหรืออะไรก็ตามที่มักเคารพนับถือกันอย่างพระเจ้า เช่น กษัตริย์ ราชวงศ์ ฯลฯ ซึ่งนับเป็นคนละฝ่ายกับ "เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น" ทีเดียว
อันที่จริงแล้ว ความไม่เหมาะสมทั้งหลายต้องนับว่าเป็นสิ่งที่ขัดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชนทั้งนั้น ขึ้นกับว่าสังคมนั้นมองว่าอะไรคือความไม่เหมาะสม แต่แน่นอนว่าในการมองของคนทั้งโลก ความฉ้อฉลทางการเมือง การกล่าววาจาโป้ปดต่อสาธารณะ และความเสื่อมเสียทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการเมืองระดับท้องถิ่นหรือระดับชาติ ก็นับว่าเป็นความไม่เหมาะสมเช่นกันทั้งนั้น ความแตกต่างทางการมองสังคมของแต่ละสังคมนั้น เป็นต้นว่า บางสังคมก็มองว่าการที่ผู้นำประเทศมีพฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม เช่น มีภริยาหลายคน หรือไม่จดทะเบียนสมรส เป็นความไม่เหมาะสม ในขณะที่บางสังคมก็มองว่าเป็นเรื่องส่วนตัว จุดนี้เรียกว่าเป็นช่องสีเทาระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม เพราะเรื่องส่วนตัวของบุคคลบางคนก็อยู่ในความสนใจเป็นอันมากของประชาคม
แน่นอนว่าภายในกรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชน การพนันและการขันต่อย่อมถูกควบคุมตามปรกติ บ่อนการพนันถูกมองว่าเป็นภัยยิ่งกว่าสลากกินแบ่งหรือการพนันฟุตบอลทั้งที่สองอย่างหลังมีแพร่หลายดาษดื่น นอกจากนี้ ในบางสังคม การร่ำสุรายาเมาในที่สาธารณะและการทำแท้งยังเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ มีการออกกฎหมายควบคุมพฤติกรรมเช่นว่าด้วยโดยเหตุผลเพื่อพิทักษ์ธำรงศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งว่ากันตามประวัติศาสตร์แล้ว กฎหมายดังกล่าวที่มามาทุกยุคทุกสมัยก็ตั้งอยู่บนเหตุผลเดียวกัน ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะมีกฎหมายอนุญาตให้ทำแท้งอย่างถูกต้องก็ตาม คนก็ยังมองว่าเป็นบาปเป็นความไม่เหมาะสม
กรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชนนั้นมีความเปลี่ยนแปลงไปทุกยุคทุกสมัย บางทีก็เปิดกว้างขึ้น และบางทีก็หดแคบลงมาก เช่น เมื่อก่อนนี้การรับประทานอาหารบนถนนที่เรียกว่า "เดินไปกินไป" หรือการที่ผู้หญิงสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ จะถูกประณามหยามเหยียดอย่างที่สุด แต่ปัจจุบันสังคมเปิดกว้างขึ้น หรือบางกลุ่มแนวคิดอาจเรียกว่าสังคม "หน้าทน" มากขึ้นก็ว่าได้
เรย์ ชาลส์
เรย์ ชาร์ลส () (23 กันยายน ค.ศ. 1930 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 2004) เป็นนักเปียโน นักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ที่เป็นผู้ทำให้เพลงริธึมแอนด์บลูส์ เป็นรูป เป็นร่าง เขานำจิตวิญญาของเพลงคันทรีเข้ากับป็อปสแตนดาร์ด ผ่านการบันทึกเสียงสมัยใหม่ เขายังนำเพลง "America the Beautiful" มาทำใหม่ จน เอ็ด แบรดลีย์ แห่งรายการ "60 Minutes" เรียกว่า "เป็นเวอร์ชันของเพลงธีมเพลงชาติ ที่คลาสสิก ที่จะมีคนร้องมันได้" แฟรงก์ ซินาตรา เรียกเขาว่า "อัจฉริยะตัวจริงของวงการเพลง"
ในปี 2004 "นิตยสารโรลลิงสโตน" จัดอันดับชาร์ลสอยู่ที่อันดับ 10 ของศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล และเขายังได้รับการโหวดให้เป็นอันดับ 2 ของการจัดอันดับในเดือนพฤศจิกายน 2008 ในหัวข้อ 100 นักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน
คำสำคัญว่า "ความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน" หรือ "ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน" () ให้แยกดูเป็นเรื่อง คือ
บัสตา ไรมส์
บัสตา ไรมส์ () หรือมีชื่อจริงว่า เทรเวอร์ สมิธ จูเนียร์ () เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักแต่ง เขามีรกรากอยู่ที่จาเมก้า ชื่อของเขาตั้งโดย ชัก ดี จากวงพับบลิกเอนิมี ตั้งขึ้นจากอดีตผู้เล่นเอ็นเอฟแอล ตำแหน่ง wide receiver (จอร์จ "บัสเตอร์" ไรมส์) หลังจากเห็นการแสดงของเขา บัสตา ไรมส์เป็นสมาชิกวง Leaders of the New School ออกผลงานอัลบั้ม 2 ชุด ร่วมกับวง ก่อนที่วงจะแตกไปในปี 1996 เขามีผลงานเดี่ยวมีซิงเกิลฮิตอย่าง "Woo Hah!! Got You All in Check"
ทะเลญี่ปุ่น
ทะเลญี่ปุ่น () เป็นทะเลชายอาณาเขตทางตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างแผ่นดินใหญ่เอเชีย หมู่เกาะญี่ปุ่น และเกาะซาฮาลิน ล้อมรอบด้วยประเทศญี่ปุ่น เกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ และรัสเซีย เป็นผืนน้ำที่ถูกปิดกั้นจากมหาสมุทรแปซิฟิกเกือบสมบูรณ์ ทำให้แทบไม่มีปรากฏการณ์น้ำขึ้นน้ำลง ซึ่งคล้ายกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และความโดดเดี่ยวเช่นนี้ยังทำให้จำนวนชนิดพันธุ์สัตว์และความเค็มของน้ำมีน้อยกว่าในมหาสมุทร ภายในพื้นที่ไม่มีเกาะ อ่าว หรือแหลมขนาดใหญ่ สมดุลของน้ำได้รับอิทธิพลอย่างมากจากกระแสน้ำที่ไหลเข้าและออกผ่านช่องแคบต่างๆ ที่เชื่อมต่อกับทะเลรอบข้างและมหาสมุทรแปซิฟิก ขณะที่แม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเลแห่งนี้มีจำนวนน้อย จึงมีผลต่อปริมาตรน้ำในทะเลเพียงไม่เกินร้อยละ 1
น้ำในทะเลญี่ปุ่นมีความเข้มข้นของออกซิเจนละลายอยู่สูง ส่งผลให้ความอุดมสมบูรณ์ทางชีวภาพ การประมงจึงมีความสำคัญทางเศรษฐกิจในภูมิภาคนี้ และการขนส่งทางเรือในทะเลญี่ปุนกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ตามการเติบโตทางเศรษฐกิจของภูมิภาคเอเชียตะวันออก แม้ว่าในอดีตจะไม่คับคั่งนักเนื่องด้วยประเด็นปัญหาทางการเมือง ขณะที่ชื่อของผืนน้ำแห่งนี้ยังคงเป็นประเด็นขัดแย้ง เนื่องจากเกาหลีใต้พยายามเรียกร้องให้ใช้ชื่อว่า ทะเลตะวันออก
องค์การอุทกศาสตร์สากลได้กำหนดขอบเขตของทะเลญี่ปุ่นไว้ดังนี้
ทะเลญี่ปุ่นเคยถูกล้อมรอบด้วยแผ่นดินในยุคสมัยที่ยังคงมีสะพานแผ่นดินในภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยหมู่เกาะญี่ปุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นจากการแยกตัวของพื้นที่ทางตอนเหนือและใต้ในสมัยไมโอซีนตอนต้น ซึ่งทำให้ทะเลญี่ปุ่นเริ่มเชื่อมต่อกับทะเลเปิด พื้นที่ทางตอนเหนือของหมู่เกาะยังคงแยกแตกกระจายกันจนกระทั่งเกิดกลุ่มเกาะทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในสมัยไมโอซีนตอนปลาย ขณะที่พื้นที่ทางใต้ยังคงเป็นผืนดินขนาดใหญ่ และเมื่อถึงสมัยไมโอซีนตอนปลายก็เริ่มขยายตัวไปทางทิศเหนือ
ทะเลญี่ปุ่นถูกล้อมรอบด้วยแผ่นดินรัสเซียและเกาะซาคาลินทางเหนือ คาบสมุทรเกาหลีทางตะวันตก และหมู่เกาะญี่ปุ่นทางตะวันออก และเชื่อมต่อกับทะเลอื่น ๆ โดยช่องแคบ 5 แห่ง ได้แก่ ช่องแคบตาตาร์ระหว่างทวีปเอเชียกับเกาะซาคาลิน ช่องแคบลาเปรูสระหว่างเกาะซาคาลินกับเกาะฮกไกโด ช่องแคบสึงะรุระหว่างเกาะฮอกไกโดกับเกาะฮนชู ช่องแคบคัมมงระหว่างเกาะฮนชูกับเกาะคีวชู และช่องแคบเกาหลีระหว่างคาบสมุทรเกาหลีกับเกาะคีวชู
ความลึกเฉลี่ย 1,062 เมตร จุดที่ลึกที่สุดลึกจากระดับน้ำทะเล 3,742 เมตร และมีพื้นที่ประมาณ 978,000 ตารางกิโลเมตร กิจกรรมที่สำคัญที่ทะเลแห่งนี้คือการทำประมง ปลาที่จับได้จะมีลักษณะคล้ายปลาในทะเลเบริง นอกจากนี้ยังมีการจับปลิงทะเลด้วย
ในปี พ.ศ. 2535 เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้ยกประเด็นว่าด้วยชื่อของทะเลที่ถูกห้อมล้อมโดยรัสเซีย, ญี่ปุ่น, เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ แม้ว่าชื่อของ "ทะเลญี่ปุ่น" หรือการแปลเทียบเท่าอื่น จะได้รับการตั้งชื่ออื่นในต่างประเทศ อย่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ต่างก็ให้มีการใช้ชื่อที่ต่างออกไป โดยเกาหลีเหนือให้ใช้ชื่อว่า "ทะเลเกาหลีตะวันออก" และเกาหลีใต้ให้ใช้ชื่อว่า "ทะเลตะวันออก" แทนชื่อของ "ทะเลญี่ปุ่น" อย่างไรก็ดีในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547 สหประชาชาติได้มีหนังสือถึงรัฐบาลญี่ปุ่นว่า จะใช้ชื่อ "ทะเลญี่ปุ่น" เป็นชื่อสากลในเอกสารราชการที่ออกโดยสหประชาชาติ แต่ยังคงเปิดให้มีการอภิปรายในประเด็นว่าด้วยชื่อทะเลดังกล่าวต่อไป นอกจากนี้ใน พ.ศ. 2555 องค์การอุทกศาสตร์สากล (International Hydrographic Organization) ซึ่งเป็นองค์การว่าด้วยอุทกศาสตร์และมีหน้าที่หนึ่งในการกำหนดชื่อทางอุทกศาสตร์สากล ได้ให้การยอมรับชื่อ "ทะเลญี่ปุ่น" เป็นชื่อเดียวที่จะปรากฏในสื่อสิ่งพิมพ์ขององค์การ และปฏิเสธชื่อ "ทะเลตะวันออก" ตามที่เกาหลีใต้เสนอ โดยจะมีการอภิปรายเรื่องชื่ออีกครั้งเมื่อถึง พ.ศ. 2560
สุจินต์ จินายน
ศาสตราจารย์ สุจินต์ จินายน (12 เมษายน พ.ศ. 2478 - ) ศาสตราจารย์สาขาพันธุศาสตร์ และการปรับปรุงพันธุ์พืช ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาเกษตรศาสตร์ และชีววิทยา เมื่อปี พ.ศ. 2533 เคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อปี พ.ศ. 2536 - 2544 (2 วาระ) และในปี พ.ศ. 2552 - 2560 (2 วาระ)
ศาสตราจารย์ สุจินต์ จินายน หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2478 ณ แขวงเสาชิงช้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรในครอบครัวทหารอากาศ ได้รับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัฒนสินวิทยาลัย จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ต่อมาได้เกิดสงครามโลกครั้งที่สองขึ้น จึงต้องอพยพหนีภัยไปอยู่ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ จึงเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอหล่มสัก จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากนั้นได้ย้ายกลับมายังกรุงเทพมหานคร และเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
ในปี พ.ศ. 2496 เมื่อเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8 แล้ว ได้สอบเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่เรียนได้เพียง 2 ปี ก็สอบชิงทุนไปเรียนต่อทางด้านพันธุศาสตร์พืช (Plant genetics) ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ (University of California at Berkeley) สหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษาปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต (Bachelor of Science, B.S.) เมื่อปี พ.ศ. 2501 จากนั้นจึงไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโททางด้านพันธุศาสตร์ (Genetics) ที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต (Iowa State University) จนสำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (Master of Science, M.S.) เมื่อปี พ.ศ. 2503 และกลับมารับราชการที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2504
ต่อมาในปี พ.ศ. 2506 ได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ (Rockefeller Foundation) ไปศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตตอีกครั้งหนึ่ง ในสาขาการปรับปรุงพันธุ์พืช (Plant Breeding) และสำเร็จการศึกษาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (Doctor of Philosophy, Ph.D.) ในปี พ.ศ. 2509
ปัจจุบันสมรสกับสิริวรรณ จินายน มีบุตรชาย 1 คน
หลังสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ได้บรรจุเข้ารับราชการในตำแหน่งอาจารย์ ภาควิชาพืชศาสตร์ คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2504 และต่อมาได้ดำรงตำแหน่งต่างๆ ดังต่อไปนี้
ปัจจุบัน ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน ดำรงตำแหน่งหน้าที่พิเศษต่างๆ อาทิ นายกสภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน และมหาวิทยาลัยทักษิณ ศาสตราจารย์ ดร.สุจินต์ จินายน ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รวมทั้งได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากต่างประเทศดังต่อไปนี้
รายพระนามจักรพรรดินีญี่ปุ่น
จักรพรรดินีญี่ปุ่น คือพระอิสริยยศของอิสตรีผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น () และอาจหมายถึงจักรพรรดินีอัครมเหสีในจักรพรรดิญี่ปุ่น () โดยจักรพรรดินีอัครมเหสีในรัชกาลปัจจุบันคือจักรพรรดินีมิชิโกะในจักรพรรดิอะกิฮิโตะ
ตามประวัติศาสตร์ ญี่ปุ่นเคยมีจักรพรรดินีขึ้นเสวยราชสมบัติแปดพระองค์ (หากนับจักรพรรดินีจิงงุ จะมีทั้งหมดเก้าพระองค์ ในจำนวนนี้มีสองพระองค์ครองราชย์สองครั้ง) ซึ่งทั้งหมดจะถูกคัดเลือกมาจากผู้ที่สืบสันดานจากพระราชวงศ์เมื่อนับจากฝ่ายบิดา ทั้งนี้นักวิชาการบางส่วนมองว่าการครองราชย์ของจักรพรรดินีของญี่ปุ่นนั้นเป็นการครองราชย์อย่างชั่วคราวเท่านั้น และสงวนพระราชบัลลังก์เอาไว้เฉพาะแก่เจ้านายบุรุษเพศเท่านั้น ครั้นหลายศตวรรษต่อมาได้มีกฎมนเทียรบาล พ.ศ. 2432 ซึ่งออกมาพร้อมกับรัฐธรรมนูญเมจิระบุว่ามิให้เจ้านายเพศหญิงขึ้นครองราชสมบัติ แม้จะเคยมีความพยายามที่แก้ไขกฎมนเทียรบาลเพื่อปูทางให้เจ้านายที่เป็นหญิงขึ้นเสวยราชย์ แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ
แต่เดิมตำแหน่งพระชายาในองค์จักรพรรดิญี่ปุ่นจะถูกเรียกว่าเจ้าหญิง เช่น เจ้าหญิงอิวะพระชายาในจักรพรรดินิมเมียว จนกระทั่งในรัชกาลจักรพรรดิโชมุได้สถาปนาพระอัครมเหสีคือโคเมียวผู้มาจากตระกูลฟุจิวะระเป็น โคโง () พระองค์แรก แต่เดิมจะแบ่งพระอิสริยยศไว้ได้แก่ ชูงู () สำหรับพระชายา, โคโง () หรือ โคไตโง () สำหรับพระราชชนนีหรือจักรพรรดินีวิธวา และ ไทโคไตโง () สำหรับพระอัยยิกาเจ้า กระทั่งกลางยุคเฮอัง มีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาเพียงพระองค์เดียว เรียกว่าชูงู ครั้นในรัชสมัยจักรพรรดิอิชิโจมีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาสองพระองค์ องค์แรกเรียกโคโงอีกองค์เรียกชูงู มีกรณีหนึ่งในรัชกาลจักรพรรดิโฮะริกะวะ ได้สถาปนาเจ้าหญิงยะซุโกะหรือเทชิพระวิมาดา (; พระมารดาเลี้ยง) ขึ้นเป็นโคโง
ชีวิตของพระเยซู
ชีวิตของพระคริสต์ () เป็นฉากชุดจากชีวิตบนโลกของพระเยซูที่เป็นหัวเรื่องที่ใช้ในการเขียนภาพชุดในศิลปะศาสนาคริสต์ มักจะเป็นชุดเอกลักษณ์หรือเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระนางพรหมจารี จำนวนฉากก็ต่างกันไปตามแต่เนื้อที่ใช้วาดภาพ ลักษณะการสร้างงานก็อาจจะเป็นจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรมแผง หน้าต่างประดับกระจกสี เอกสารตัวเขียนสีวิจิตร พรมทอแขวนผนัง งานสลักหิน งานแกะงาช้างและอื่นๆ บางฉากก็เป็นภาพเขียนเดี่ยว ๆ เช่น “การตรึงพระเยซูที่กางเขน” ที่นิยมเขียนกันมาก
ชุดที่นิยมเขียนกันก็ได้แก่ชุดที่เกี่ยวกับการประสูติและพระทรมานของพระเยซู ที่นำไปสู่การตรึงพระเยซูที่กางเขนและการคืนพระชนม์ แต่ภาพเขียนที่เกี่ยวกับการเทศนาก่อนที่จะถึงเหตุการณ์ในวาระสุดท้ายของพระองค์แทบจะไม่เขียนกันในยุคกลางด้วยเหตุผลหลายอย่าง
ฉากหลักๆ ก็ได้แก่:
ฉากในรายการนี้อาจจะใช้เป็นฉากในภาพชุด “ชีวิตของพระนางพรหมจารี”:
พระทรมานของพระเยซู
พระทรมานของพระเยซู () เป็นศัพท์ทางเทววิทยาคริสเตียนที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นหัวใจของความเชื่อในคริสต์ศาสนา
รากศัพท์ของคำว่า “Passion” มาจากภาษาละติน “passus” (ซึ่งมีรากมาจาก “pati, patior” ที่แปลว่า “ความทรมาน” ที่เกิดจากภายนอก) , เป็นคำที่เริ่มใช้ครั้งแรกในข้อเขียนทางคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่บรรยายความทุกข์ทรมานของพระเยซู แต่คำว่า “Passion” มามีความหมายกว้างขึ้นในสมัยต่อมา
ส่วนวลี “ความระทมของพระเยซู” (“Agony of Jesus”) มีความหมายเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนเกทเสมนี -- “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่ทรงอธิษฐานสวดภาวนาในสวนก่อนที่จะทรงถูกจับ “ความระทม” จึงหมายถึงสภาวะทางจิตใจ
ข้อเขียนในพระวรสารในสารบบที่บรรยายถึงพระมหาทรมานเรียกว่า “Passion” หรือ “พระทรมานของพระเยซู” พระวรสารอื่นที่บรรยายเหตุการณ์นี้ก็ได้แก่พระวรสารนักบุญเปโตร