hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ซูเมอร์
ซูเมอร์ () เป็นอารยธรรมโบราณและเขตบริเวณเมโสโปเตเมียตอนใต้ ชาวซูเมอร์เป็นชนชาติแรกที่สร้างความเจริญขึ้นในบริเวณดังกล่าว เข้ามาอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไทกริสเมื่อประมาณ 4000 ปีก่อนคริสตกาล บริเวณที่เข้ามาตอนแรกคือ แคว้นซูเมอร์ซึ่งอยู่ทางตอนใต้สุดของเมโสโปเตเมียติดกับอ่าวเปอร์เซีย มีลักษณะเป็นนครรัฐ แต่ละนครรัฐมีอิสระไม่ขึ้นต่อกัน เช่น ลากาซ บาบิโลน อูร์ อูรุก นิปเปอร์
ผู้ปกครองนครรัฐเมโสโปเตเมียเป็นพระ พระมีอำนาจในการปกครองแผ่นดินและเป็นประมุขสูงสุดเรียกว่า Patesi ทำการปกครองในนามของพระเจ้าดูแลควบคุมกิจการภายในนครรัฐ ปกครองโดยถือว่าเป็นตัวแทนพระเจ้า มีอำนาจในการรบ ทำสงคราม ศาสนา ตลอดจนทางด้านการศาลได้มีประมวลกฎหมายแบบตอบสนอง ทำผิดอย่างไรจะต้องได้รับโทษอย่างนั้น และกลายเป็นรากฐานของกฎหมายที่มีชื่อเสียง
อาชีพหลักคือเกษตรกรรม มีความชำนาญ มีการใช้ระบบชลประทาน ขุดคลองระบายน้ำ ทำการเพาะปลูกโดยเป็นไร่ขนาดใหญ่ ปลูกผลไม้ ประดิษฐ์คันไถ เครื่องหยอดเมล็ด มีการเลี้ยงสัตว์ เครื่องปั้นดินเผา มีมาตราชั่งตวงวัด การทอผ้าและย้อมผ้า มีการแบ่งชนชั้นทางสังคมเป็น 3 กลุ่มคือ
ชาวซูเมอร์เป็นชนชนาติแรกในเมโสโปเตเมียที่รู้จักการเขียนหนังสือตั้งแต่ 3000 ปีก่อนคริสตกาล โดยการประดิษฐ์อักษรรูปลิ่ม หรือที่เรียกว่า คูนิฟอร์ม (Cuneiform) ภายหลังได้ดัดแปลงแก้ไข มีการคิดเครื่องหมายต่างๆ เพื่อใช้แทนภาพ
มีส่วนสำคัญมากในชีวิตของชาวซูเมอร์ พระดำรงตำแหน่งในการปกครองและตำแหน่งสำคัญอื่นๆ นับถือพระเจ้าหลายองค์พร้อม ๆ กัน มีการสร้างหอวิหารใหญ่โตเรียกว่า ซิกกุรัต (Ziggurat) เป็นวัดที่มีรูปร่างคล้ายพีระมิด ทำเป็นชั้น ๆ สร้างขึ้นด้วยอิฐ เพื่อเป็นที่ประทับของเทพเจ้า
ส่วนใหญ่ก่อสร้างด้วยอิฐ เนื่องจากมีดินเหนียวบริเวณนี้มาก มีสองประเภทคือ อิฐตากแห้ง (Sun dried brick) และอิฐเผาไฟ (baked brick) ซึ่งป้องกันความชื้นได้ดี ใช้สร้างยกพื้น กำแพงและส่วนก่อสร้างที่ต้องการความมั่นคงถาวร
เป็นแบบจันทรคติ เดือนหนึ่งมีประมาณ 29.5 วัน ปีหนึ่งมี 12 เดือน ปีหนึ่งมี 354 วัน เดือนหนึ่งแบ่งออกเป็น 4 สัปดาห์ๆ ละ 7-8 วัน วันหนึ่งแบ่งเป็นกลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 6 ชั่วโมง (1 ช.ม. = 2 ช.ม. ในปัจจุบัน)
มีนิยาย กาพย์ กลอน ซึ่งท่องจำต่อๆกันมา งานส่วนใหญ่เกี่ยวกับศาสนา เช่น บทสวด คำโคลงสดุดีเทพเจ้า ฯลฯ ที่เด่นที่สุดคือ มหากาพย์กิลกาเมช ซึ่งเป็นเรื่องราวของวีรบุรุษกิลกาเมซซึ่งเป็นกษัตริย์ชาวอูรุก
ชาวซูเมอร์มีอำนาจปกครองบริเวณซูเมอร์เกือบพันปี ต่อมาพวกชนเผ่าเซมิติกแทรกซึมทางตะวันตก ผู้นำชนเผ่าคือ พระเจ้าซาร์กอนแห่งแอกแคดได้ยกกำลังกองทัพลงมาในเชตซูเมอร์ ทำให้นครรัฐซูเมอร์ยอมแพ้
กิตติ สิงหาปัด
กิตติ สิงหาปัด ผู้ประกาศข่าว ในรายการ "ข่าว 3 มิติ" ทางไทยทีวีสีช่อง 3 และพิธีกรรายการ "วันนี้ที่รอคอย" ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี อดีตผู้ประกาศข่าวค่ำโมเดิร์นไนน์ทีวี อดีตผู้ดำเนินรายการ "ไอทีวี ฮอตนิวส์" อดีตรองผู้อำนวยการฝ่ายข่าว ด้านสนับสนุนการผลิตไอทีวี โดยเป็นหนึ่งในผู้ประกาศข่าวคู่แรกของสถานีโทรทัศน์ไอทีวี คู่กับเทพชัย หย่อง
กิตติ สิงหาปัด เกิดวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2507 ที่อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน และจบการศึกษาปริญญาตรี เกษตรศาสตรบัณฑิต (สัตวบาล) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และนิเทศศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จบการศึกษาปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หลังจากจบปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2530 กิตติเริ่มต้นงานแรก โดยเป็นผู้แทนจำหน่ายเวชภัณฑ์สัตว์ ของบริษัท ไฟเซอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ประมาณ 1 ปี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2531 กิตติเข้าสมัครเป็นทีมงานรายการใหม่ ชื่อ "“เกษตรสนทนา”" ของ บริษัท แปซิฟิก อินเตอร์คอมมิวนิเคชั่น จำกัด ตามประกาศในหนังสือพิมพ์ และได้เริ่มต้นงานด้านโทรทัศน์นับแต่บัดนั้น
หลังจากนั้น กิตติยังคงปฏิบัติงานใน แปซิฟิกฯ อีกหลายอย่าง อาทิ ผู้ควบคุมการผลิตรายการโทรทัศน์ ผู้เขียนบท ผู้บรรยาย และ ผู้ดำเนินรายการสารคดีโทรทัศน์ โดยบรรยายสารคดีเนชั่นแนลจีโอกราฟิก ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5, พิธีกร รายการเผชิญหน้าสภาวะแวดล้อม ผู้สื่อข่าว ผู้ประกาศข่าวทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 เป็นต้น ตลอดระยะเวลา 8 ปี
กิตติได้ร่วมเป็นหนึ่งในทีมข่าวชุดแรกของสถานีโทรทัศน์ไอทีวี และเป็นผู้ประกาศข่าวที่ออกจอไอทีวีเป็นครั้งแรก พร้อมกับ นายเทพชัย หย่อง ผู้อำนวยการฝ่ายข่าวไอทีวีในขณะนั้น และยังคงเป็น ผู้ประกาศข่าวมือหนึ่ง ในข่าวภาคค่ำไอทีวี คู่กับ นางสาวสายสวรรค์ ขยันยิ่ง ตลอดมา
จนกระทั่ง วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2547 กิตติก็เข้าเป็นผู้ประกาศข่าวหลักในรายการ "ไอทีวี ฮอตนิวส์" ที่ออกอากาศทุกวันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 21.40-22.30 น. (ภายหลังเปลี่ยนเวลาออกอากาศเป็น 21.10-22.10 น.) ซึ่งเป็นหนึ่งในรายการตามผังรายการใหม่ แม้จะเปลี่ยนชื่อสถานีเป็น "ทีไอทีวี" รายการนี้ก็ยังคงผลิตอยู่ โดยใช้เพียงชื่อ "ฮอตนิวส์" เท่านั้น จนกระทั่งวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 กิตติก็ตัดสินใจลาออกจากทีไอทีวี
ต่อมาในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 กิตติเริ่มงานเป็นผู้ประกาศข่าวค่ำ ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ในทุกวันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 19.00-20.15 น. ระหว่างนั้น (ตั้งแต่วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2551) ก็เป็นพิธีกรรายการวันนี้ที่รอคอย ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี จนกระทั่งวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 กิตติก็ขอลาออกจากโมเดิร์นไนน์ทีวี พร้อมกับก่อตั้ง บริษัท ฮอตนิวส์ จำกัด เพื่อผลิตรายการ "ข่าว 3 มิติ" พร้อมกับเป็นผู้ประกาศข่าวในรายการนี้ด้วยตนเอง โดยออกอากาศทุกวันพุธ-วันจันทร์ (ทุกวัน เว้นวันอังคาร จนกระทั่งปั พ.ศ. 2556 จึงได้เพิ่มวันออกอากาศในวันอังคาร ส่งผลให้รายการออกอากาศทุกวันตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา) เวลา 22.30-23.00 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3 ตั้งแต่วันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2551เมื่อปี พ.ศ. 2549 นายกิตติ ออกหนังสือพกพา (พ็อกเก็ตบุ๊ค) กับ สำนักพิมพ์ เนชั่น บุ๊คส์ ชื่อ “ประเด็นข่าวร้อน เบื้องหลังข่าวลึก” โดยมีเนื้อหาเล่าถึงชีวิตในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย และประสบการณ์ในการทำงานโทรทัศน์ นอกจากนี้ ยังเป็นที่ปรึกษากองบรรณาธิการ ให้กับนิตยสาร "ฮอตกอล์ฟ" อีกด้วย
วัดใหม่เจริญธรรม (อุตรดิตถ์)
วัดใหม่เจริญธรรม หรือชื่อที่ชาวบ้านเรียก วัดป่าขนุน (ชื่อเดิม: วัดท่าควาย) ตั้งอยู่เลขที่ 109 หมู่บ้านป่าขนุน หมู่ที่ 3 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ใกล้กับจุดตัดสี่แยกป่าขนุน บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลขที่ 1047 มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ สังกัดการปกครองคณะสงฆ์มหานิกาย ภาค 5
ปัจจุบันวัดใหม่เจริญธรรม เป็นวัดจำพรรษาของเจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา จึงมีความพยายามจัดให้วัดเป็นศูนย์รวมของกิจกรรมในทุก ๆ ด้านของคณะสงฆ์ โดยนอกจากจะศูนย์กลางการปกครองของพระภิกษุในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภาแล้ว วัดใหม่เจริญธรรมยังเป็นที่ตั้งของสภาวัฒนธรรมตำบลคุ้งตะเภา ศูนย์พัฒนาคุณธรรมจริยธรรมจังหวัดอุตรดิตถ์ ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ สำนักปฏิบัติธรรมประจำตำบล ศูนย์การเรียนนักธรรมชั้นตรีประจำตำบล และหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลอีกด้วย ปัจจุบันวัดใหม่เจริญธรรมมีพระครูสุจิตพัฒนพิธาน (สมพงษ์ สมจิตฺโต) เจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
วัดใหม่เจริญธรรม (เดิมชื่อ "วัดท่าควาย") ดำเนินการก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2482 ในหมู่ที่ 3 บ้านป่าขนุน ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ในสมัยนายแกะ มีชำนะ เป็นผู้ใหญ่บ้าน โดยมีผู้มีจิตศรัทธามอบที่ดินให้สร้างวัด คือ นายแกะ มีชำนะ ผู้ใหญ่บ้าน นายพูน คงนิล และนางหยวก พรมแดง รวมกัน มีที่ดินประมาณ 4 ไร่ 2 งาน และนายพูน คงนิล นายบุญ สุขวิทย์ บริจาคเรือนคนละ 1 หลัง สร้างเป็นกุฏิ นางเตียก ไม่ทราบนามสกุล บริจาคบ้าน 1 หลัง สร้างศาลาการเปรียญชั่วคราว ขนาดกว้าง 12 วา ยาว 12 วา ต่อมาได้มีการสร้างศาลาการเปรียญหลังใหญ่ขึ้น ขนาดกว้าง 20 วา ยาว 30 วา มีที่ดินทั้งสิ้น 7 ไร่ 2 งาน 13 ตารางวา และได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
วัดใหม่เจริญธรรม (อุตรดิตถ์) ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2480 มีพระบรมราชโองการพระราชทานวิสุงคามสีมา ปี พ.ศ. 2539 ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 13 ตารางวา โดยมีหนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นโฉนด เลขที่ 74 กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของวัด
พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะอยู่ติดกับโรงเรียนป่าขนุนเจริญวิทยา ติดหมู่บ้าน ติดที่ทำกินชาวบ้าน และติดถนนสายเอเชียพื้นที่ตั้งของวัดอยู่ในพื้นที่ลุ่มท้องแม่น้ำน่านโบราณ อยู่ติดกับโรงเรียนป่าขนุนเจริญวิทยา ติดหมู่บ้าน ติดที่ทำกินชาวบ้าน และติดถนนสายเอเชีย เขตติจีวราวิปวาสวัดใหม่เจริญธรรม มีอุโบสถสร้างใหม่เป็นประธานของวัด อยู่ด้านทิศตะวันออก มีพื้นที่ติดต่อกับที่ดินข้างเคียง ดังต่อไปนี้
นอกจากนี้ยังมีเสนาสนะต่าง ๆ คือ เมรุเผาศพ หอระฆัง
ปัจจุบันวัดใหม่เจริญธรรมมีจำนวนพระภิกษุ 3 รูป
ฟินิเชีย
ฟินิเชีย (Phoenicia) เป็นเซเมติกสาขาหนึ่ง อพยพมาจากทะเลทรายอาหรับ เมื่อประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล เข้ามาตั้งหลักแหล่งในบริเวณตะวันตกของทวีปเอเชียบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มปัญญาชนของเอเชียตะวันตก สร้างเมืองสำคัญ ๆ เช่น ไทรน์ ไซดอน ไบบลอส เป็นพวกที่ร่ำรวย มีชื่อเสียงทางด้านการเดินเรือและค้าขาย มีการตั้งอาณานิคมในส่วนอื่น ๆ เช่น กาดิซในสเปน คาร์เทจทางตอนเหนือของแอฟริกา
มรดกชิ้นสำคัญของชาวฟินิเชียคือ ตัวอักษร ซึ่งกรีกและลาตินใช้เป็นแบบในการสร้างตัวอักษรของตนในสมัยต่อมา ตัวอักษรในยุโรปปัจจุบันก็มาจากตัวอักษรเหล่านี้
พระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (เวลาและสถานที่)
ต่อไปนี้คือรายละเอียดวันที่ และสถานที่ที่จัดพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์ พระมหากษัตรีย์ และสมเด็จพระราชินีอัครมเหสี แห่งอังกฤษ สกอตแลนด์ รวมทั้งสหราชอาณาจักร ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1609 พระราชพิธีบรมราชาภิเษกนี้จะจัดขึ้นที่มหาวิหารเวสท์มินสเตอร์เสมอ เว้นแต่กรณีนอกเหนือจากนั้นจะหมายเหตุไว้
คิริธอุงโกล
คิริธอุงโกล (Cirith Ungol) เป็นสถานที่แห่งหนึ่งในมิดเดิลเอิร์ธ ในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ.อาร์.อาร์. โทลคีน ชื่อนี้เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง "รอยแยกของแมงมุม" หรือ "ทางผ่านของแมงมุม" นั่นคือมันเป็นทางผ่านทะลุเทือกเขาทางตะวันตกของ มอร์ดอร์ และเป็นทางเดียวที่จะเข้าไปในดินแดนจากทิศตะวันตก พื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลของ หอคอยแห่งคิริธอุงโกล สร้างโดยมนุษย์แห่งอาณาจักรกอนดอร์ หลังจากสงครามของ พันธมิตรครั้งสุดท้ายของเอลฟ์และมนุษย์
จุดประสงค์หลักของหอคอยคือเพื่อปกป้อง อิธิลิเอน และ มินัสอิธิล (ต่อมารู้จักในนาม มินัสมอร์กูล) จากการโจมตีของลูกน้องที่เหลือของ เซารอน ด้วยเหตุผลเหล่านั้น ปราการทั้งสองของมันจึงตรงไปทางเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนั้นมันยังช่วยยับยั้งสมุนของเซารอนจากการกลับมายังมอร์ดอร์
กอนดอร์ยังคงครอบครองป้อมปราการจนกระทั่งประมาณปี 1636 ยุคที่สาม เมื่อ โรคระบาดครั้งใหญ่ ลดประชากรส่วนใหญ่ของกอนดอร์ลง หลังจากการระบาดนั้น กอนดอร์ไม่เคยครอบครองคิริธอุงโกลอีกและปีศาจสามารถกลับมามอร์ดอร์อีกครั้ง
ป้อมปราการยังถูกเชื่อมโยงกับป้อมปราการภูเขาแห่งดัวร์ธัง ในมอร์ดอร์ตะวันตกเฉียงเหนือ และ หอคอยเขี้ยว ที่ โมรันนอน
ระหว่างภารกิจแห่งแหวน โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และ แซมไวส์ แกมจี ถูกนำไปสู่ทางผ่านนี้โดย กอลลัม ไปยังถ้ำของสัตว์คล้ายแมงมุมยักษ์ชื่อว่า ชีล็อบ ผู้อาศัยอยู่ที่นั่น
แจงโก้ เฟทท์
แจงโก้ เฟทท์ เป็นตัวละครจากจักรวาล "สตาร์ วอร์ส" ปรากฏตัวในภาพยนตร์เป็นครั้งแรกใน "" รับบทโดยเทมูเอรา มอร์ริสัน ก่อนที่จะได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์นี้ แจงโก้ เฟตต์ เคยถูกกล่าวถึงหลายครั้งในนิยายสตาร์ วอร์ส
แจงโก้ เฟทท์มีชีวิตอยู่ในช่วงปีที่ 66 ก่อนยุทธการยาวิน ถึงปีที่ 22 ก่อนยุทธการยาวิน เขาเป็นนักล่าค่าหัวและเงินรางวัลที่มีชื่อเสียง และเป็น "พ่อ" ของโบบา เฟตต์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นโคลนของตัวเขาที่ถูกแจงโก้เลี้ยงในฐานะลูก หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิตในปีที่ 56 ก่อนยุทธการยาวิน แจงโก้ เฟตต์ ถูกนักรบแมนดาลอเรียนรับไปเลี้ยง หลังจากนั้น แจงโก้ได้เข้าร่วมเป็นผู้นำของการต่อสู้หลายครั้งในสงครามกลางเมืองแมนดาลอเรียน
หลังจากสงครามสิ้นสุดลง แจงโก้ เฟทท์ ออกจากกลุ่มแมนดาลอเรียนและกลายมาเป็นนักล่าเงินรางวัล ได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วในฐานะของผู้มีฝีมือดีที่สุดคนหนึ่งในกาแลกซี หลังจากนั้น แจงโก้ เฟทท์ได้รับงานเป็นร่างต้นแบบให้กับร่างโคลนจำนวนมากซึ่งจะกลายเป็นกองทัพใหญ่สาธารณรัฐในสงครามโคลน แม้จะถูกฆ่ากลางสมรภูมิโดยอาจารย์เจได เมซ วินดู แต่แจงโก้ เฟทท์ ก็มีผู้สืบทอดอย่างยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นโบบา เฟทท์ ที่กลายเป็นนักล่าเงินรางวัลเก่งกาจมีชื่อเสียง และร่างโคลนจำนวนมากที่มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของกาแลกซี
ถวิล อุดล
ถวิล อุดล (3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักการเมือง หนึ่งใน "สี่เสืออีสาน" ซึ่งประกอบด้วย ตัวนายถวิลเอง นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายเตียง ศิริขันธ์ และนายจำลอง ดาวเรือง และเป็นรัฐมนตรีที่ถูกสังหารเมื่อปี พ.ศ. 2492
นายถวิลดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดร้อยเอ็ด 2 สมัย เป็นหัวหน้าเสรีไทย จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งเคยเดินทางไปติดต่อขอความร่วมมือจาก ประเทศจีน แนวคิดทางการเมืองที่สำคัญ คือ เงินภาษีที่เก็บจากประชาชน ต้องเป็นประโยชน์กลับคืนสู่ประชาชนทั้งหมด
ถวิล อุดล ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีครั้งแรกในปี พ.ศ. 2488 ในรัฐบาลของนายทวี บุญยเกตุ รัฐบาลของหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช
นายถวิล อุดล เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2492 หลังเหตุการณ์กบฏแบ่งแยกดินแดน โดยถูกจับกุมพร้อมกับ อดีตรัฐมนตรีอีสานอีก 3 คน คือ นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายจำลอง ดาวเรือง และนายทองเปลว ชลภูมิ และถูกนำตัวไปที่บริเวณ ทุ่งบางเขน ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 11 โดย กรมตำรวจ ในเวลานั้นอ้างเหตุว่า มีโจรคอมมิวนิสต์มลายู มาชิงตัว 4 อดีตรัฐมนตรี และเกิดการต่อสู้ขึ้น จนทำให้ทั้ง 4 คน ถูกลูกหลงเสียชีวิตทั้งหมด แต่ไม่ใคร่จะมีใครเชื่อข้ออ้างดังกล่าวนัก เนื่องจากไม่มีตำรวจเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว
เตียง ศิริขันธ์
เตียง ศิริขันธ์ (5 ธันวาคม พ.ศ. 2452 - 13 ธันวาคม พ.ศ. 2495) เป็นนักการเมืองฉายา "ขุนพลภูพาน" หนึ่งใน "สี่เสืออีสาน" ซึ่งประกอบด้วยนายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายเตียง ศิริขันธ์ นายถวิล อุดล และนายจำลอง ดาวเรือง นายเตียงดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จ.สกลนคร 5 สมัย ตั้งแต่อายุ 28 ปี รัฐมนตรี 3 สมัย และเป็นหัวหน้าใหญ่เสรีไทยภาคอีสานและสกลนครโดยมีศูนย์บัญชาการอยู่บนเทือกเขาภูพาน แนวคิดทางการเมืองที่สำคัญ คือ "ข้าพเจ้าต้องการให้ทุก ๆ คนบนพื้นอันเป็นสยามประเทศนี้ เป็นราษฎรเสมอหน้ากันหมด ปราศจากความเหลื่อมล้ำต่ำสูง"
เตียง ศิริขันธ์ ถูกฆ่ารัดคอและเผาศพทิ้งเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2495 ในสมัยรัฐบาลคณะรัฐประหาร มีผู้ถูกฆ่าในครั้งนั้น ได้แก่ ชาญ บุนนาค เล็ก บุนนาค ผ่อง เขียววิจิตร และ สง่า ประจักษ์วงศ์ โดยศพถูกนำไปเผาทิ้งที่ ต.แก่งเสี้ยน อ.เมือง จ.กาญจนบุรี
นายเตียง ศิริขันธ์ เกิดที่บ้านในตำบลตลาด อำเภอเมืองสกลนคร เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวน 10 คน ของขุนนิเทศพาณิชย์ (บุดดี ศิริขันธ์) กับนางอ้อน ศิริขันธ์ จบโรงเรียนเรียนฝึกหัดครูวัดบวรนิเวศวิหาร และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สมรสกับนางนิวาศน์ ศิริขันธ์ (นามเดิม นิวาศน์ พิชิตรณการ เป็นบุตรสาวของ ร.อ.นาถ และนางเวศ พิชิตรณการ) มีบุตร 1 คน ชื่อ นายวิฑูรย์ ศิริขันธ์ เกี่ยวกับเชื้อสายของเตียง ศิริขันธ์ นั้นบิดาเป็นบุตรชายลำดับที่ 4 ของรองอำมาตย์โท พระบริบาลศุภกิจ (คำสาย ศิริขันธ์) หรือเพียเมืองขวา อดีตกรมการเมืองสกลนครชั้นผู้ใหญ่ กับนางบัว ศิริขันธ์ ธิดาของพระโคษาราช (ต้นตระกูล นาถโคษา) กำนันตำบลสะพานหิน ปู่ของเตียง ศิริขันธ์ ชื่อพระเสนาภักดี (ขันธ์ ศิริขันธ์) ย่าชื่อนางพรหมา ศิริขันธ์ ปู่ทวดชื่อพระศรีวรราชหรือเพียสีสุวงษ์ (ท้าวรี) ย่าทวดชื่อนางที บิดาของปู่ทวดชื่อเพียสีหาเทพ (ท้าวศรี) กรมการเมืองสกลนครชั้นผู้ใหญ่ชุดแรกสมัยเริ่มตั้งเมืองสกลนคร ตระกูลของเตียงศิริขันธ์นับว่าเป็นเชื้อสายขุนนางเก่าแก่ และเกี่ยวดองกับตระกูลเจ้าเมืองของสกลนครมายาวนาน คือ ตระกูล พรหมสาขา ณ สกลนคร
ริชาร์ด โอเวน
เซอร์ ริชาร์ด โอเวน (Sir Richard Owen KCB) (20 ก.ค. ค.ศ. 1804 - 18 ธ.ค. ค.ศ. 1892)
เป็นนักชีววิทยา, นักกายวิภาคศาสตร์เปรียบเทียบ, และนักบรรพชีวินวิทยา ชาวอังกฤษ
คำยัง
คำยัง หรือ ไทคำยัง เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทกลุ่มหนึ่ง ที่อพยพไปอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย และทางตอนเหนือของประเทศพม่า เดิมชาวไทคำยังอาศัยอยู่บริเวณเมืองกอง (โมกอง) ใกล้ทิวเขาปาดไก่ และอพยพไปอยู่ร่วมกับชาวไทอาหม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 ดินแดนของชาวไทคำยัง มีอยู่ 2 ส่วน คือ บ้านน้ำ ได้แก่ หมู่บ้านทิสังปานี และหมู่บ้านโซราปัตเถิร แขวงศิวสาคร กับ บ้านดอย ได้แก่ หมู่บ้านตาติบาร์ แขวงโชรหัท และยังมีในแขวงตินสุกิยา
ชาวไทคำยังมักปลูกข้าว และตำข้าวกินเอง ชาวไทคำยังตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อมาตำข้าว โดยตำในครกกระเดื่อง บ้านเรือนของชาวไทคำยังไม่แตกต่างจากชาวไทพวกอื่นมากนัก สภาพจะคล้าย ๆ คนไทยในภาคอีสานบางถิ่น คือกลางครัวมีที่ตั้งเตา ทำเป็นกะบะดินใหญ่ก่ออยู่บนเสากลางของครัว นอกจากนี้ชาวไทคำยังยังมีอาหารการกินที่ใกล้เคียงกับชาวไททั่วไป และยังเคยกินปลาเน่า คือ ปลาร้า หรือกะปิ ซึ่งปัจจุบันนี้ได้เลิกกินไปแล้ว แต่ก็ยังกินข้าวหลามกันอยู่
ชาวไทคำยังใช้ภาษาคำยัง ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษาย่อยไทตะวันตกเฉียงเหนือ ในกลุ่มภาษากัม-ไท ตระกูลภาษาไท-กะได แต่ชาวไทคำยังส่วนใหญ่ในปัจจุบันได้สูญเสียภาษาไทไปแล้ว ที่หมู่บ้านชาวไทคำยังในหมู่บ้านโซลาปัตเถิร ได้พบพ่อเฒ่าคนหนึ่งสามารถพูดไทคำยังได้บ้าง และพบว่าเป็นภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทคำตี่ และคล้ายกับภาษาคำเมืองทางเหนือของไทย แต่ทั้งหมู่บ้านโซลาปัตเถิร มีพ่อเฒ่าคนเดียวเท่านั้นที่จำภาษาไทคำยังได้ สาเหตุก็มาจากในอัสสัม ใคร ๆ ก็พูดภาษาอัสสัม ถ้าไม่ใช้ภาษาอัสสัมก็จะประกอบอาชีพได้ยาก นานวันก็ลืมภาษาของตนเองไป แต่ใช่ว่าจะสูญเสียไปเสียหมด เพราะว่าปัจจุบันในอัสสัม ยังมีชาวไทคำยังที่พูดภาษาไทได้เหลืออยู่หนึ่งหมู่บ้าน คือ หมู่บ้านโป่อ่ายมุข
ภาษาซิมูลา
ภาษาซิมูลา (Simula) เป็นชื่อเรียกรวมของภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ 2 ภาษาคือ ภาษาซิมูลา 1 (Simula 1) และภาษาซิมูลา 67 (Simula 67) ภาษาโปรแกรมดังกล่าวนี้ได้เริ่มพัฒนาขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2503 เป็นต้นมาที่ "ศูนย์คอมพิวเตอร์นอร์เวย์" (Norwegian Computing Center) ที่นครออสโลโดย โอล-โยฮาน ดาห์ล และ คริสเตน ไนกาอาร์ด ในเชิงวากยสัมพันธ์ยังนับได้ว่าเป็นชุดภาษาโปรแกรมชุด "อัลกอล 60" (Algol 60) ที่เชื่อถือได้มากที่สุดอยู่
ภาษาซิมูลา 67 แนะให้ใช้วัตถุหรืออ็อบเจกต์ คลาส (class) ซับคลาส (subclasses) เวอร์ชวลเมธอด (virtual method) โครูทีน (coroutine) การกวาดล้างข้อมูลขยะ (garbage collection) และเหตุการณ์จำลองไม่ต่อเนื่อง (discrete event simulation)
ซึ่งซิมูลาได้รับการยอมรับว่าเป็นการเขียนภาษาโปรแกรมเชิงอ็อบเจกต์รุ่นแรกสุด แม้บางครั้งแบบจำลองอ็อบเจกต์อาจไม่สมบูรณ์ ดังที่ชื่อของมันบ่งบอกเป็นนัยอยู่ โปรแกรมซิมูลาได้แรกเริ่มออกแบบมาก็เพื่อการจำลองซึ่งก็ได้มีการใช้เนื้อหาของมันมาเป็นพื้นฐาน หรือกรอบงานสำหรับการออกแบบภาษาโปรแกรมเชิงอ็อบเจกต์ทั้งหลายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
แม้ในปัจจุบันโปรแกรมซิมูลายังมีการนำมาใช้อยู่อย่างกว้างขวง เช่นการจำลองการออกแบบ VLSI โปรแกรมกระบวนการ (processes) โพรโทคอล ภาษาขั้นตอนวิธี และการประยุกต์อื่นๆ เช่นการเรียงพิมพ์ เรขนิเทศคอมพิวเตอร์และด้านการศึกษา เนื่องจากอ็อบเจกต์เชิงซิมูลาได้ถุกนำมาประยุกต์ซ้ำใน ภาษา C++ อิทธิพลของสิมิลาจึงได้รับการกล่าวถึงความสำคัญน้อยกว่าความเป็นจริง
โปรแกรมอย่างน้อยที่สุด(มินิมัล)ของSimula คือไฟล์ว่างเปล่า ซึ่งมีองค์ประกอบเพียง ; (ดัมมี่สเตทเมนท์) เพียงอย่างเดียว.
แต่โปรแกรมอย่างน้อยที่สุดก็มักจะเขียนเป็นบล็อกว่างเปล่าตามความนิยมด้วยเช่นกัน
โปรแกรมนี้เริ่มรันและจบลงทันที. โดยในภาษาSimulaจะไม่มีการรีเทิร์นค่าเมื่อจบโปรแกรม.
โปรแกรมภาษาSimulaแบ่งแยกตัวอักษรเล็กและใหญ่(เคสเซนสิทีฟ) ตัวอย่างต่อไปนี้คือโปรแกรมเฮลโลเวิลด์ในภาษาSimula
A more realistic example with use of classes, subclasses and virtual methods:
ประเทศแอนติกาและบาร์บูดา
แอนติกาและบาร์บูดา () เป็นประเทศเกาะตั้งอยู่ในทะเลแคริบเบียนตะวันออก บริเวณรอยต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติก ประเทศนี้ประกอบด้วยเกาะหลักสองเกาะ คือ เกาะแอนติกาและเกาะบาร์บูดา ทั้งสองเกาะตั้งอยู่ในตอนกลางของหมู่เกาะลีเวิร์ด (Leeward Islands) ในภูมิภาคแคริบเบียนตะวันออก ประมาณ 17 องศาเหนือเส้นศูนย์สูตร แอนติกาและบาร์บูดายังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส โดยมีหมู่เกาะกัวเดอลุป ดอมินีกา มาร์ตีนิก เซนต์ลูเซีย เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ บาร์เบโดส เกรเนดา ตรินิแดดและโตเบโกอยู่ทางทิศใต้ เกาะมอนต์เซอร์รัตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ หมู่เกาะเซนต์คิตส์และเนวิสทางทิศตะวันตก และมีเกาะแซ็ง-บาร์เตเลมี เกาะเซนต์มาร์ติน และมีเกาะแองกวิลลาอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินปูนและเกาะปะการัง
การปกครองระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์ ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านผู้สำเร็จราชการ
ผู้สำเร็จราชการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำรัฐบาลและหัวหน้าคณะรัฐมนตรี
อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก (Eastern Caribbean Supreme Court) โดยมีผู้พิพากษา 1 คน ประจำอยู่ในเซนต์คิตส์
คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ
1. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ ()
2. โชเน็น โนะ ยูเมะ ()
3. คิระเมะกุนะมิดะวะโฮะชินิ -instrumental-
4. โชเน็น โนะ ยูเมะ -instrumental-
ธรณีกาล
ธรณีกาล () ตามความหมายทางธรณีวิทยานั้น เป็นชื่อเรียกของระยะช่วงเวลา ซึ่งได้แบ่งลงมาเป็น บรมยุค (Eon) มหายุค (Era) ยุค (Period) สมัย (Epoch) และช่วงอายุ (Age) ตามลำดับ
มาตราเวลาทางธรณีวิทยา ใช้โดยนักธรณีวิทยา หรือนักวิทยาศาสตร์สาขาอื่น เพื่ออธิบายเวลาที่จุดต่าง ๆ และอธิบายความสัมพันธ์ของเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีตของประวัติของโลก ตัวอย่างของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการกำหนดมาตราเวลาทางธรณีวิทยา มี International Commission on Stratigraphy กำหนดชื่อของเวลาและคำศัพท์ที่เกี่ยวข้อง (stratigraphy เป็นการศึกษาธรณีวิทยาในเรื่องชั้นต่าง ๆ ของโลก เช่นเปลือกโลก/ผิวโลกและชั้นอื่น ๆ ใต้ผิวโลกลงไป), US Geological Survey กำหนดสีมาตรฐานของเวลาทางธรณีวิทยาที่ห้วงเวลาต่าง ๆ
จากวิธีการหาเวลาในอดีตโดยการวัดการสลายของกัมมันตภาพรังสี (radiometric dating) พบว่าโลกมีอายุประมาณ 4,600 ล้านปี
การแบ่งระยะช่วงเวลาใหญ่สุด คือ อภิมหาบรมยุค และแบ่งย่อยลงมาเป็น บรมยุค แบ่งเป็น บรมยุคเฮเดียน บรมยุคอาร์เคียน บรมยุคโพรเทอโรโซอิกและบรมยุคฟาเนอโรโซอิก ตามลำดับ 3 บรมยุคแรกรวมกันเป็นอภิมหาบรมยุคพรีแคมเบรียน ช่วงเวลาที่แบ่งย่อยลงมาจากบรมยุคเรียกว่า มหายุค จากนั้นแบ่งย่อยเป็นยุค สมัยและช่วงอายุตามลำดับ
เป็นตารางบ่งบอกยุคทางธรณีวิทยา มีดังนี้
พ็อทซ์ดัม
พ็อทซ์ดัม () เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) 26 กม. ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน
พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci "ไกลกังวล") ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี
พ่าเก
ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติมตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
พระมณีรัตนา
พระมณีรัตนา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีปราบดาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์
พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำพิธีปราบดาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า ""ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."
ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของบาทหลวงคณะฟรันซิสกันที่เคยอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า ""...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...[เรือ] แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น [เรือของ] พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์...""
จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์
พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร
ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan" และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน
ริการ์โด โลเปซ
รีการ์โด โลเปซ () อดีตแชมป์โลกชาวเม็กซิโกผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ไม่เคยแพ้ใคร เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ที่เมืองกูเอร์นาวากา รัฐมอเรโลส ประเทศเม็กซิโก
โลเปซได้แชมป์โลกรุ่นแรกด้วยการเอาชนะน็อก ฮิเดยูกิ โอฮาชิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ถึงถิ่นประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2533 ได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นสตรอว์เวต (105 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) และป้องกันตำแหน่งรุ่นนี้ไว้ได้ถึง 22 ครั้ง โดยได้พบกับมวยไทยหลายราย ได้แก่ โตโต้ ป.พงษ์สว่าง, จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง, สมาน ส.จาตุรงค์, สิงห์ประเสริฐ กิตติเกษม, สุรชัย แสงมรกต, มงคล แอลจียิม และพยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น
ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2541 โลเปซได้ล้มแชมป์กับแชมป์รุ่นเดียวกันนี้ของ WBA ชาวนิการากัว คือ โรเซนโด อัลวาเรซ ผู้แย่งแชมป์มาจากชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทย ร่วมรายการเดียวกับการชิงแชมป์โลกที่ว่างในรุ่นซูเปอร์ไลต์เวต (140 ปอนด์) WBC ระหว่างคูลีโอ เซซาร์ ชาเบซ กับ มีเกล อังเคล กอนซาเลซ โดยคู่ของโลเปซกับอัลวาเรซชกก่อน ในการชกครั้งนี้ โลเปซถูกอัลวาเรซชกลงไปนับ เป็นการถูกนับครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตการชกมวยของโลเปซด้วยการชกจบลงด้วยที่โลเปซเกิดแตก กรรมการรวมคะแนนให้ทั้งคู่เสมอกันไป นับเป็นการเสมอครั้งแรกและครั้งเดียวของโลเปซอีกด้วย
จากนั้น โลเปซ จึงได้ชกแก้มือกับอัลวาเรซอีกครั้ง และสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยกได้ อีกทั้งยังเอาชนะอาเลกซ์ ซานเชส แชมป์โลกรุ่นเดียวกันของ WBO ได้เป็นแชมป์ WBO อีกสถาบัน
จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 โลเปซได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นไลต์ฟลายเวต (108 ปอนด์) และสามารถเอาชนะวิลล์ กริกส์บี แชมป์ในรุ่นไลต์ฟลายเวต ของ IBF ชาวอเมริกัน ไปได้ และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งสุดท้ายจะเอาชนะ โซลานี เปเตโล นักมวยชาวแอฟริกาใต้ อดีตแชมป์โลกในรุ่น 105 ปอนด์ของ IBF ที่ได้แชมป์มาจากการเอาชนะน็อก รัตนพล ส.วรพิน มาแล้วถึงประเทศไทยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 โดยโลเปซเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 8 ที่นิวยอร์ก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ก่อนที่จะแขวนนวมไปอย่างเป็นทางการ
รีการ์โด โลเปซ เป็นนักมวยรุ่นเล็ก แต่เป็นนักมวยที่เมื่อมีการจัดอันดับนักมวยที่ดีที่สุดในโลก ในห้วงเวลาที่ยังชกอยู่นั้น ต้องมีชื่อของโลเปซ ติดอยู่ในอันดับต้น ๆ ด้วยทุกครั้ง และสร้างสถิติเป็นนักมวยที่สามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้มากที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก
หลังแขนนวมแล้ว โลเปซเป็นผู้ให้คำบรรยายการชกในสถานีโทรทัศน์เทเลวิซา เครือข่ายโทรทัศน์ของเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2550 ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศ ของหอเกียรติยศมวยนานาชาติ รวมถึงลูกชายของโลเปซคนหนึ่ง ปัจจุบันเป็นนักมวยในรุ่นฟลายเวต (112 ปอนด์) และซูเปอร์ฟลายเวต (115 ปอนด์) คือ อลองโซ โลเปซ
ตุรุง
ชาวตุรุง ชาวไทตุรง หรือชาวไทรง เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ในประเทศอินเดีย เมื่อพ.ศ. 2400 (150 ปีที่แล้ว) ชาวตุรุงนั้นมีผิวขาวแบบชาวจีน แต่เดิมนั้นชาวไทตุรุงเดิมมีถิ่นฐานอยู่ที่เมืองม่านคำยัง ต่อมาชาวชาวนะราได้ชวนให้มาอพยพมาอัสสัมด้วย ขณะที่ข้ามภูเขาปาดไก่ก็ถูกชาวคะฉิ่นจับเป็นเชลย 5 ปี ที่บริเวณแม่น้ำตุรงจึงได้ชื่อว่า ชาวไทตุรุง และรับเอาภาษาจิ่งพัวมา ต่อมาก็เลิกใช้ภาษาไทไป และปัจจุบันก็ถือว่าภาษาตุรุงเป็นภาษาที่สูญพันธุ์แล้วเช่นเดียวกับภาษาอาหมที่เข้ามาก่อน โดยภาษาตุรุงที่เข้ามาทีหลังใช้เวลาเพียง 150 ปีสำหรับการสูญเสียภาษา
ชาวไทตุรง ที่หมู่บ้านหม่านนา แขวงจอรหาต มีหมู่บ้านชาวไทตุรุงอยู่ประมาณ 5-6 แห่ง แต่พูดภาษาจิ่งพัวหมดแล้ว ถ้าเป็นคนอายุ 80 ปีขึ้นไปมักพอภาษาไทได้แต่พูดโต้ตอบไม่ได้ แต่คนอายุ 50 ปีลงมา ไม่รู้เลยแม้กระทั่งว่าภาษาจิงผ่อ ไม่ใช่ภาษาดั้งเดิมของตน ถึงแม้ชาวไทตุรุงจะสูญเสียภาษาไทไป อย่างไรก็ตาม บ้านเรือนของชาวไทรงก็ยังเป็นแบบบ้านไทย คือปลูกแบบยกใต้ถุนสูง
จังหวัดชิมาเนะ
จังหวัดชิมาเนะ () เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ลักษณะภูมิศาสตร์ของจังหวัดชิมาเนะเป็นที่ราบสลับหุบเขาสูงทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามางูจิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดทตโตริ จังหวัดชิมาเนะมีเมืองหลวงชื่อเมืองมัตสึเอะ ตั้งอยู่ริมทะเลสาบชินจิโกะ ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้มีทัศนียภาพที่สวยงามยามเย็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ยังมีปราสาทมัตสึเอะปราสาทเก่าแก่โบราณ
มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ โบราณสถานโคจินดานิ ตั้งอยู่ที่เมืองฮิกาวะ เป็นที่ที่ขุดพบดาบสัมฤทธิ์จำนวนมากถึง 358 เล่ม และในปีต่อมาก็มีการขุดพบทวน 16 เล่ม ระฆังสำริด 6 ใบ ปัจจุบันได้มีจัดแสดงภาพการจำลองตอนขุดพบ รวมทั้งจำลองบ้านทรงกระโจมกึ่งใต้ดินเอาไว้ให้ชม
จังหวัดชิมาเนะประกอบด้วย 8 เมือง 5 อำเภอ 10 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
อ่ายตน
ไทอ่ายตน เป็นชาวไท ที่อพยพมาอาศัยในประเทศอินเดียปัจจุบัน มีประชากร 5,500 คน นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 92.09 ฮินดู ร้อยละ 7.91% ไทอ่ายตน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) เช่นเดียวกันกับชาวไทคำยัง และชาวไทนะรา เดิมทีชาวไทอ่ายตนเป็นพวกที่ส่งขันทีให้ราชสำนักเป็นประจำ ต่อมาถูกกริ้วจึงหนีมายังอัสสัม ตั้งหลักแหล่ง 2 แห่ง คือ ที่ภูเขานาคแห่งหนึ่ง และที่สิบสาคร อีกแห่งหนึ่ง มีผู้กล่าวว่ามีผู้กระทำผิดทางชู้สาวกับธิดาเจ้าฟ้า จึงถูกตอน คนไทเหล่านี้จึงได้ชื่อว่า "ไทอ่ายตอน" แต่ออกเสียงเป็น "ไทอ่ายตน" ชาวไทอ่ายตน มีอยู่หลายหมู่บ้านที่เมืองโคลาฆาต เช่น บ้านหิน บ้านน้ำท่วม บอราปัตเถิร ชาวอ่ายตนที่บอราปัตเถิร เล่ากันว่าพวกเขาอพยพมาจากเมืองรีเมืองราม และเจล้าน
ภาษาไทอ่ายตนมีลักษณะคล้ายกันกับภาษาไทอาหม จนอาจมีถิ่นฐานเดิมร่วมกัน การแต่งกายของหญิงชาวไทอ่ายตน แต่งกายคล้ายกับหญิงชาวไทพ่าเก แต่นุ่งซิ่นดำแทนซิ่นลาย มีผ้าสไบเฉียงแบบไทย ทั้งชาวไทเหนือ ในยูนนาน และชาวไทเมา ตลอดจนชาวไทยในประเทศไทย
ส่วนชาวไทอ่ายตนที่ขริกะเตีย มีอยู่ 3 หมู่บ้าน คือ นานคาว ภลีชัน และเภชเภรี รวมเรียกว่า "สยามคาว" ("หมู่บ้านสยาม") แต่ภาษาไทที่นี่นั่นสูญหายไปนานแล้ว แม้พ่อเฒ่าอายุ 70 ปีก็ยังจำไม่ได้ แม้ชาวไทอ่ายตนที่นี่ จะสูญเสียภาษาแล้ว แต่ก็ยังมีการผูกข้อมือรับขวัญ อาหารการกินก็คล้ายๆกับหมู่บ้านชาวไทอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือ "ปู่สอนหลาน"ก็ยังเป็นคัมภีร์สำคัญของที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแล้ว
เดียนเบียนฟู
เดียนเบียนฟู () หรือ เดี่ยนเบียนฝู () (ชื่อเดิม : แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954
เดียนเบียนฟูสมัยปกครองโดยอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งมีชื่อเรียกว่า แถง ในจดหมายเหตุกองทัพไทยมีการบันทึกไว้ว่า กองทัพของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้เคยยกกองทัพมาปราบกลุ่มโจรชาวฮ่อถึงเมืองนี้
เป็นที่ราบล้อมรอบด้วยภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกอยู่ใกล้กับชายแดนแขวงพงสาลีของประเทศลาว
ส่วนใญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่
อักษรกลาโกลิติก
อักษรกลาโกลิติก () ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 1400 โดยมิชชันนารี เซนต์ ซีริลและเซนต์ มีโธดีอัส เพื่อใช้เขียนคัมภีร์ไบเบิลและงานทางศาสนาในบริเวณโมราเวียใหญ่ อาจพัฒนามาจากตัวเขียนของอักษรกรีก อักษรนี้อาจจะเป็นพื้นฐานของอักษรที่ใช้เขียนภาษาสลาโวนิกคริสตจักรโบราณต่อมาอักษรนี้ถูกแทนที่ด้วยอักษรซีริลลิก
อักษรอีทรัสคัน
อักษรอีทรัสคัน (Etruscan alphabet)พัฒนามาจากอักษรกรีกตะวันตก จารึกที่พบครั้งแรกอายุราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ส่วนมากเขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แต่บางหลักเขียนจากซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้าย พบจารึกอักษรนี้ตามหลุมฝังศพ แจกัน รูปปั้น กระจก อัญมณี ชิ้นส่วนของจารึกเหล่านี้สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่นักวิชาการยังไม่แน่ใจในความหมาย งานส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เป็นงานด้านศาสนา ประวัติศาสตร์และการละคร
อักษรอเวสตะ
อักษรอเวสตะ (Avestan alphabet)ประดิษฐ์เมื่อราว พ.ศ. 843 เพื่อใช้เขียนบทสวดสรรเสริญในศาสนาโซโรอัสเตอร์ ส่วนใหญ่ได้อิทธิพลจากอักษรปัลลวะเก่าของเปอร์เซีย บางส่วนมาจากอักษรอราเมอิก และได้อิทธิพลจากอักษรกรีกในการกำหนดรูปสระ ถูกแทนที่ด้วยอักษรอาหรับเมื่อชาวเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม เขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน
อักษรสันถาลี
อักษรสันถาลี (Santali) หรือ โอล สีเมต โอล สิกิ ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย พันดิก ราคุนาท มูร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกาลี อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส (; ) เป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะเลสเซอร์แอนทิลลีส (Lesser Antilles) และประกอบด้วยเกาะในทะเลแคริบเบียนสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มแรกคือ กือราเซาและโบแนเรอ ตั้งอยู่นอกชายฝั่งประเทศเวเนซุเอลา อีกกลุ่มคือ ซินต์เอิสตาซียึส ซาบา และซินต์มาร์เติน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะเวอร์จิน หมู่เกาะต่าง ๆ เหล่านี้มีฐานะเป็นดินแดนปกครองตนเองภายใต้ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เศรษฐกิจหลักของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการท่องเที่ยวและปิโตรเลียม ในปี พ.ศ. 2529 อารูบาถอนตัวจากการเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และส่วนที่เหลือของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสถูกยุบเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553 นำไปสู่การก่อตั้งแคว้นใหม่สองแคว้น คือ กือราเซาและซินต์มาร์เติน โดยเกาะที่เหลือถูกเปลี่ยนสภาพเป็นเทศบาลเมือง
ในอดีตเป็นกือราเซาและรัฐภายใต้ความคุ้มครอง (1815-1954) ซึ่งมีลำดับดังนี้
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสไม่มีเขตการปกครองหลัก แม้ว่าแต่ละเกาะจะมีรัฐบาลท้องถิ่นเป็นของตนเอง
กลุ่มเกาะสองแห่งซึ่งประกอบเป็นเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ได้แก่
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดทั้งหมดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและมีลักษณะเป็นเนิน มีพื้นที่ราบเพียงเล็กน้อยสำหรับประกอบเกษตรกรรม ส่วนหมู่เกาะลีเวิร์ดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและปะการังผสมกัน จุดสูงสุดคือ เมานต์ซีเนอรี (Mount Scenery) สูง 862 เมตร (2,828 ฟุต) ตั้งอยู่บนเกาะซาบา (และยังเป็นจุดสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ทั้งประเทศอีกด้วย)
ภูมิอากาศของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสเป็นแบบเขตร้อน แต่ก็มีสภาพอากาศอบอุ่นอยู่บ้างในหนึ่งปี หมู่เกาะวินด์เวิร์ดมักประสบกับพายุเฮอร์ริเคนในหน้าร้อน
รากฐานดั้งเดิมของประชากรและตำแหน่งที่ตั้งของเกาะต่าง ๆ ทำให้เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสมีวัฒนธรรมแบบผสม การท่องเที่ยวและสื่อที่มาจากสหรัฐอเมริกาได้เพิ่มอิทธิพลมากขึ้นในดินแดนแห่งนี้ บนเกาะทุกเกาะ เทศกาลงานคาร์นิวัลเป็นสิ่งสำคัญ เช่นเดียวกับในหลายประเทศที่อยู่ในแถบแคริบเบียนและลาตินอเมริกา
ล็อกฮีด ยู-2
ล็อกฮีด ยู-2 () ยู-2 เป็นเครื่องบินที่ออกแบบมาให้บินในระดับสูงกว่า 21,000 เมตร ขึ้นไป มีลักษณะเหมือนเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์ ปีกยาวลำตัวเล็กบางเพื่อลดน้ำหนัก และ เครื่องยนต์สามารถทำงานในทีมีอากาศเบาบางได้
ยู-2 เป็นเครื่องบินจรกรรมที่ออกแบบมาเพื่อบินสูงเป็นพิเศษ และ เป็นเครื่องบินที่เป็นความลับสุดยอดแบบหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ยู-2 ถูกเปิดเผยต่อชาวโลกเป็นครั้งแรกเมื่อถูกยิงตกในสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐและซีไอเอใช้ ยู-2 บินเข้าไปในอีกหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาชนจีน คิวบา เวียดนาม และ ประเทศคอมมิวนิสต์อื่นๆ ด้วยเพดานบินที่สูงเป็นพิเศษซึ่งสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ทั่วไปในช่วงสมัยสงครามเย็น
ชาวสกอตแลนด์
ชาวสกอต () เป็นชนชาติและกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของสกอตแลนด์ ในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์แล้ว ชาวสกอตประกอบไปด้วยหลายกลุ่ม เช่น Picts, Gaels, Brythons และกลุ่มอื่น
ในปัจจุบัน "ชาวสกอต" ใช้หมายถึงใครก็ตามที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในสกอตแลนด์ หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวสกอต หรือผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่มีชาติพันธุ์หรือระบุว่าเป็นชาวสกอต
โอวี-1 โมฮ็อค
โอวี-1 โมฮ็อค (OV-1 Mohawk) เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ลาดตระเวณเหนือสนามรบ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1959 โอวี-1 มีความสามารถในการตรวจการณ์ ภาพถ่าย เรดาร์และใช้รังสีอินฟราเรด สามารถขึ้นลงในระยะสั้นได้ วิ่งขึ้นจากสนามหญ้า และเคยเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม
สะพานคิงฟะฮัด
สะพานคิงฟะฮัด () เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเมืองอัลเคาะบัร ประเทศซาอุดีอาระเบีย กับประเทศบาห์เรน มีขนาด 4 เลน กว้าง 23 เมตร ยาว 28 กิโลเมตร
โครงการได้เริ่มเซ็นสัญญาการก่อสร้างตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 และได้ลงเริ่มก่อสร้างจริงในปีต่อมา แล้วเสร็จ ค.ศ. 1986
ตูโปเลฟ ตู-95
ตูโปเลฟ ตู-95 (, ) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบร์) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง
มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583
ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย
รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่าตู-142
กังสดาล พิพิธภักดี
กังสดาล พิพิธภักดี หรือเดิมคือ เติงกูซูไบดะห์ บินตีเติงกูนูรุดดีน เติงกู อัมปวน มะห์โกตา กลันตัน อดีตพระชายาในสมเด็จพระราชาธิบดีมูฮัมมัดที่ 5 ประเทศมาเลเซีย เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งกลันตัน
กังสดาล พิพิธภักดี มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (ตนกูดิง) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี บิดาสืบเชื้อสายมาจากวงศ์เจ้าเมืองยะหริ่ง เธอมีศักดิ์เป็นหลานของเติงกูอานิส บินตีเติงกูอับดุลฮามิด ด้วยเติงกูอานิสเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดานายวัยโรจน์ และเป็นพระชนนีในมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส
กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546 และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
กังสดาลได้รู้จักกับมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสอง
กังสดาลอภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานา เนอเกอรี กูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วย โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท
หลังจากการอภิเษกสมรสได้ไม่นานทั้งสองก็หย่าขาดจากกัน โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ในฐานะโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้เปิดรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรกในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มจัดตั้งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538 โดยในระยะแรกเป็นโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
ในปีการศึกษา 2540 โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรก เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาทันตแพทยศาสตร์ ระยะแรกรับจำนวน 30 คน ในปีการศึกษาต่อๆมาจนถึงปัจจุบันได้เพิ่มจำนวนนิสิตทันตแพทย์เป็น รับจำนวน 45 คนต่อปี
โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยนเรศวรให้มีสถานภาพเป็น คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนราชการในการเรียนการสอน โดยประกอบไปด้วย 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดให้มีการบริการทางทันตกรรมเคลื่อนที่แก่ประชาชนในเขตภาคเหนือตอนล่างโดยไม่มีค่าบริการในหลายโอกาส เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
หน่วยทันตกรรมพระราชทาน เป็นหน่วยบริการทันตกรรมเคลื่อนที่ เพื่อให้บริการอุดฟัน ถอนฟัน ขูดหินน้ำลาย ผ่าฟันคุด ส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันโรคภายในช่องปาก การใส่ฟันปลอม การให้ความรู้ด้านทันตสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยอาจารย์ทันตแพทย์และนิสิตทันตแพทย์ โดยจะจัดให้มีปฏิบัติการประมาณ 6 ครั้ง ใน 1 ปีการศึกษา
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ดำเนินกิจกรรมโดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทาน "หน่วยทันตกรรมพระราชทาน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และได้รับการสนับสนุนงบดำเนินการจากมูลนิธิเฉลิมพระเกียรติ
ในด้านงานวิจัย คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร สนับสนุนให้อาจารย์ทันตแพทย์ทำวิจัยโดยเลือกปัญหาของชุมชน เก็บรวบรวมข้อมูลจากการออกหน่วยบริการทัตกรรมเคลื่อนที่ การออกศึกษาทันตกรรมชุมชน และพัฒนานักวิจัยโดยการสนับสนุนให้นิสิตทันตแพทย์ ชั้นปีที่ 5 และ 6 เรียนรู้การวิจัยและสามารถศึกษาและวิจัยโครงการวิจัย เก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล ตามหลักสูตรทันตแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ปัจจุบัน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดตั้งโรงพยาบาลทันตกรรม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อเป็นแหล่งทำการเรียนการสอนภาคปฏิบัติให้แก่นิสิตทันตแพทย์ในชั้นคลินิก และเพื่อให้การรักษาทางด้านทันตกรรมแก่ประชาชนทั่วไป โดยตั้งอยู่บริเวณหลัง-- 17:49, 17 กันยายน 2555 (ICT)โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
คิวต์ (วงดนตรีญี่ปุ่น)
คิวต์ ( ; ) เป็นกลุ่มศิลปินหญิงในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน สังกัดอยู่ใน เฮลโล! พรอเจกต์ ซึ่งก่อตั้งโดย สึงกุ ผู้ประพันธ์เพลงที่ใช้กับวางนี้ทั้งหมด
คิวต์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2548 และในปีเดียวกัน กลุ่มศิลปินนี้ได้ชนะเลิศในรายการ เจแปน เรคเคิดส์ อะวอร์ด สำหรับ ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และหลังจากนั้น กลุ่มศิลปินนี้ค่อย ๆ มีชื่อเสียงขึ้นมาเรื่อย และผลงานเพลงของพวกเธอมักทำยอดขายติดอยู่ใน 10 อันดับแรก ของ ชาร์ตโอริกอนรายสัปดาห์
* single เหล่านี้ไม่ได้ถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ. แต่ถูกวางขายเฉพาะที่หน้าคอนเสิร์ต, event ของแฟนคลับ และที่ Hello! Project store เท่านั้น.
single เหล่านี้ถูกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ,on the zetima label.
[2006.09.06] °C-ute - Music V Tokushuu 1 ~Cutie Visual~
[2006.12.06] °C-ute - Cutie Circuit 2006 Final in Yomiuri Land East Live
[2007.04.18] °C-ute Debut Tandoku Concert 2007 Haru ~Hajimatta yo! Cutie Show~
[2007.07.18] °C-ute Concert Tour 2007 Haru ~Golden Hatsu Date~
[2007.09.05] ℃-ute Neru Ko wa °C-ute
[2007.11.21] °C-ute Cutie Circuit 2007 ～MAGICAL CUTIE TOUR～
[2007.12.19] °C-ute Live Tour 2007 Aki ~Houkago no Essence~
[2006.09.21] Berryz Koubou & °C-ute in Hello!Project 2006 Summer Wonderful Hearts Land (With Berryz Koubou)
[2007.02.21] So Cute!
[2007.04.11] °C-ute Debut Tandoku Concert Live Shashinshuu Hajimatta Yo! Cutie Show
[2007.10.04] 2007 Summer °C-ute's Traveling Diary
[2007.04.27] 舞美 (Maimi)
[2007-05-19] 愛理 (Airi)
ยุค
หลายศาสนามีความเชื่อว่าโลกแบ่งออกเป็นหลายยุค ()
ศาสนาฮินดูเชื่อว่ากัปนี้แบ่งออกเป็น 4 ยุค ได้แก่ สัตยยุค ทวาปรยุค เตรตยุค และกลียุค แต่ละยุคกินระยะเวลาต่างกัน และพระวิษณุได้อวตารลงมาในแต่ละยุค ดังนี้
ลัทธิอนุตตรธรรมเชื่อว่าพระแม่องค์ธรรมได้แบ่งธรรมกาลยุคสว่างออกเป็น 3 ยุค เรียกว่ายุคสามกัปสุดท้าย () แต่ละยุคมีพระพุทธเจ้าซึ่งได้รับมอบหมายจากพระแม่ให้ปกครองแตกต่างกัน และท้ายแต่ละยุคมีงานชุมนุมอริยะเพื่อสรุปการโปรดโลกถวายรายงานแก่พระแม่องค์ธรรม
หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย
หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย (28 มกราคม พ.ศ. 2449 - พ.ศ. 2504) นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนในคณะสุภาพบุรุษ ศิลปินช่างภาพ เป็นผู้บุกเบิกวงการถ่ายภาพนู้ดของไทย เมื่อราวทศวรรษ 2480 เคยเป็นอาจารย์ ผู้แนะนำรงค์ วงษ์สวรรค์เข้าสู่แวดวงนักหนังสือพิมพ์
หม่อมหลวงต้อย เป็นบุตรของ พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (หม่อมราชวงศ์ถัด ชุมสาย บุตรหม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย กับหม่อมเจ้าหญิงสารภี สนิทวงศ์) กับคุณหญิงสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (ติ๊ โภคาสมบัติ ธิดาขุนโภคาสมบัติ (เอม) กับนางโภคาสมบัติ (เอม)) เกิดที่บ้านหลังวัดสังขเวชวิศยราม บางลำพู
พี่น้องจำนวน 7 คน ได้แก่
บุตรธิดา คือ พัชนี ชุมสาย ณ อยุธยา ผู้อำนวยการสอน หลักสูตรตำรับอาหารไทยรัตนโกสินทร์ และสีหศักดิ์ ชุมสาย ณ อยุธยา (ต๋อม) เป็นช่างภาพเช่นเดียวกับบิดา และลักษมัณ ชุมสาย ณ อยุธยา เจ้าของร้านอาหารครัวชุมสาย
เข้าศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของโชติ แพร่พันธุ์ (ยาขอบ) และเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับกุหลาบ สายประดิษฐ์ สด กูรมะโรหิต และมาลัย ชูพินิจ
หม่อมหลวงต้อมเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2504 พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2505
ระบบตะกร้าเงิน
ระบบตะกร้าเงิน () เป็นระบบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศอย่างหนึ่ง โดยคิดค่าเงินโดยคำนวณจากเงินทุกสกุลเงินที่มีอยู่ในธนาคารแห่งประเทศไทย ประเทศไทยยกเลิกระบบตะกร้าเงิน และหันมาใช้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว เมื่อ 2 กรกฎาคม 2540 ภายหลังจากประสบวิกฤติค่าเงินบาท
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว เป็นระบบที่ตรงข้ามกับอัตราแลกเปลี่ยนคงที่
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวแบบกึ่งจัดการ เป็นการปล่อยให้อัตราค่าเงินเป็นไปตามกลไกของตลาด ขึ้นอยู่กับอุปสงค์-อุปทาน ของสกุลเงินนั้น ๆ โดยธนาคารกลางเป็นผู้คอยควบคุมให้เป็นไปโดยปกติ หากเกิดเหตุการณ์ผิดปกติต่อค่าเงิน เช่น มีการเก็งกำไร ธนาคารกลางก็จะเข้าแทรกแซง
หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร จิตราคนี)
หลวงอัคนีนฤมิตร (จิตร) หรือ นายจิตร หรือ ฟรานซิส. จิตร (พ.ศ. 2373 - 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 ) เป็นช่างภาพอาชีพคนแรกชาวไทย เป็นผู้เปิดร้านถ่ายรูปขึ้นเป็นแห่งแรก ในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2406 บริเวณเรือนแพหน้าวัดกุฎีจีน ฝั่งธนบุรี (ปัจจุบันคือ วัดซางตาครู้ส) ร่วมกับนายทองดี บุตรชาย ชื่อ ร้านฟรานซิศจิตรแอนด์ซัน
นายจิตรเป็นบุตรของนายตึงซึ่งเป็นทหารแม่นปืนฝ่ายพระราชวังบวร แต่ไม่ทราบชื่อมารดา นายจิตรเรียนรู้วิชาการถ่ายรูปจาก บาทหลวงหลุยส์ ลาร์นอดี (L' abbe Larnaudie) และนายจอห์น ทอมสัน ช่างภาพชาวอังกฤษที่เดินทางเข้ามาถ่ายพระบรมฉายาลักษณ์ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้าฟ้าจุฬาลงกรณ์ ขณะทรงพระเยาว์ และพระฉายาลักษณ์ของพระบรมวงศานุวงศ์
ภาพถ่ายฝีมือนายจิตร มีลักษณะเด่นเป็นเอกลักษณ์ คือ ภาพมีสีเหลืองหรือน้ำตาล ดูไม่คมชัด เนื่องจากน้ำยาอัดรูป ต่างจากภาพของช่างภาพร่วมสมัย เช่นภาพของนายจอห์น ทอมสัน ซึ่งมีลักษณะสีเข้ม คมชัด ผลงานถ่ายภาพของนายจิตร มีทั้งพระบรมฉายาลักษณ์ พระฉายาลักษณ์ ภาพถ่ายของขุนนาง ข้าราชการ วัด วัง บ้านเรือน และภาพเหตุการณ์สำคัญต่างๆ ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่ห้องบุรฉัตร ชั้น 2 กองจดหมายเหตุแห่งชาติ
ในช่วงต้นรัชกาล พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ห้องภาพฟรานซิศจิตรแอนด์ซัน เป็นร้านถ่ายรูปหลวงประจำราชสำนัก ได้รับพระราชทานตราตั้ง และลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์บางกอกรีคอร์เดอร์ จดหมายเหตุสยามไสมย บางกอกไตมส์ และเดอะสยามเมอร์แคนไตล์กาเซท์
ด้านการรับราชการ นายจิตรเริ่มรับราชการเป็นมหาดเล็กหลวงอยู่เวรชิตภูบาลในพระราชวังบวรสถานมงคลสมัยรัชกาลที่ 4 ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 5 ตำลึง ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต จึงสมทบลงมารับราชการอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ในรัชกาลที่ 5 ได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น ขุนสุนทรสาทิศลักษณ์ ตำแหน่งช่างถ่ายรูปขึ้นกรมแสง รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง 5 ตำลึง และได้รับพระราชทานเลื่อนบรรดาศักดิ์และตำแหน่งเป็น หลวงอัคนีนฤมิตร เจ้ากรมหุงลมประทีป ในปี พ.ศ. 2423 รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 1 ชั่ง 10 ตำลึง
หลวงอัคนีนฤมิตร ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 ด้วยอหิวาตกโรค รวมอายุได้ 61 ปี เป็นต้นสกุล "จิตราคนี" บุตรชายของหลวงอัคนีนฤมิตรคนหนึ่งชื่อนายทองดี ได้รับราชการเป็นช่างถ่ายรูปอยู่ในกรมพระแสงหอกดาบ มีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงฉายาสาทิศกร
สตรอว์เวท
สตรอว์เวท () ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) จะเรียกรุ่นนี้ว่า สตรอว์เวท ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็น มินิมั่มเวท (Minimumweight) ในปี ค.ศ. 2001 ในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) เรียกว่า มินิมั่มเวท และสถาบันสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) รวมถึงองค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกรุ่นนี้ว่า มินิฟลายเวท (Mini flyweight) และถ้าหากเป็นวงการมวยไทยและมวยสากลสมัครเล่น (มีเฉพาะซีเกมส์) จะเรียกรุ่นนี้ว่า พินเวท (Pinweight)
กล่าวกันว่า พิกัด 105 ปอนด์นี้ ทางสถาบันมวยต่าง ๆ ตั้งขึ้นมาเพื่อเอาใจนักมวยทางแถบเอเชียโดยเฉพาะ เพราะนักมวยในภูมิภาคนี้มักมีรูปร่างเล็กกว่านักมวยจากทวีปอื่น โดยสถาบันแรกที่เริ่มให้มีพิกัดรุ่นนี้คือ สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ในปี ค.ศ. 1987 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์โลกในรุ่นนี้คือ คุงยุง ลี นักมวยชาวเกาหลีใต้
นักมวยที่ป้องกันแชมป์ได้สูงสุดในรุ่นนี้คือ ริคาร์โด โลเปซ ชาวเม็กซิกันสามารถป้องกันได้ถึง 22 ครั้ง และนับว่าเป็นสถิติป้องกันแชมป์สูงสุดเป็นอันดับ 3 ของโลกด้วย
สำหรับนักมวยชาวไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ สมุทร ศิษย์นฤพนธ์, นภา เกียรติวันชัย, ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ, รัตนพล ส.วรพิน, ชนะ ป.เปาอินทร์, สงคราม ป.เปาอินทร์ (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันดี สิงห์วังชา, เด่น จุลพันธ์ (นักมวยไทยสัญชาติญี่ปุ่น), โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม, ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง, พรสวรรค์ ป.ประมุข , ไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันเฮง มีนะโยธิน และน็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดรุ่นนี้ นอกจากริคาร์โด โลเปซ แล้ว ยังมี นิกโก้ โธมัส, อีริค ชาเวซ, โรเซนโด อัลวาเรซ, ฮิโรกิ อิโอกะ, อลา วิลล่ามอร์, โฮเซ่ อันโตนีโอ อคิวเร่,  มูฮัมหมัด ราชมัน, โรมัน กอนซาเลซ, เป็นต้น
พระราชวังไพลิน
พระราชวังไพลิน หรือ อิสตานาลีลัม เป็นสถานที่ประทับของกษัตริย์และราชินีแห่งอาณาจักรปัตตานี (ปัตตานี) ตั้งอยู่ที่กรีเซะ อำเภอเมืองปัตตานี จังหวัดปัตตานี ในปัจจุบันไม่มีพระราชวังหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว เพราะเนื่องจากเมืองปัตตานีแพ้ศึก พระราชวังจึงถูกกองทัพสยามเผาจนสูญหายหมด
ปี พ.ศ. 2328 หลังจาก สมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท ทรงชนะศึกเก้าทัพ แล้วก็ทรงยาตราทัพลงมายังสงขลา และ ปัตตานี กองทัพกรุงรัตนโกสินทร์ภายใต้การนำของ พระยากลาโหมราชเสนา และพระยาจ่าแสนยากร เมื่อรบชนะแล้วดำเนินการเผาพระราชวังไพลิน หรืออิสตานาลีลัม เป็นเหตุให้ มัสยิดกรือเซะที่ตั้งอยู่ภายในพระราชวังได้ถูกไฟเผาไปด้วย
ไลท์ฟลายเวท
ไลท์ฟลายเวท () ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) และไม่เกิน 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) และมวยสากลสมัครเล่น จะเรียกรุ่นนี้ว่า ไลท์ฟลายเวท ในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA) และสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) จะเรียกรุ่นนี้ว่า จูเนียร์ฟลายเวท (Junior flyweight) โดยสถาบันแรกที่เริ่มก่อตั้งพิกัดน้ำหนักรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1975
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ เนตรน้อย ศ.วรสิงห์, เมืองชัย กิตติเกษม, สมาน ส.จาตุรงค์, พิชิต ช.ศิริวัฒน์, วันดี สิงห์วังชา (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล) และ คมพยัคฆ์ ป.ประมุข
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 2 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 คน คือ พเยาว์ พูนธรัตน์ ในโอลิมปิก 1976 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ได้รับเหรียญทองแดง และเป็นนักกีฬาคนแรกของไทยด้วยที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และ แก้ว พงษ์ประยูร ในโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้รับเหรียญเงิน
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดนี้ ได้แก่ เฟรดดี้ คัสติญโญ, หลุยส์ เอสตาบา, ฮุมเบอร์โต กอนซาเลซ, ไมเคิล คาร์บาฮาล, ชาง จุงกู, เมียง วูยูห์, โยโกะ กูชิเก้น, โรแลนโด ปาสคัว, ลีโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลวาเรซ, ริคาร์โด โลเปซ,โรมัน กอนซาเลซ, คะซุโตะ อิโอะกะ และ นะโอะยะ อิโนะอุเอะ เป็นต้น
พระยาพัทลุง (ขุน)
ภายหลังกรุงศรีอยุธยาแตก พระยาพัทลุง (ขุน) กับพี่น้องญาติๆ ได้พากันอพยพมาอยู่หมู่บ้านบริเวณใกล้ ๆ วัดหนัง (วัดราชสิทธาราม) ไม่ห่างไกลกันนักกับพวกญาติ ๆ เชื้อสุลต่านสุลัยมาน ซึ่งตั้งเคหสถานอยู่ใกล้วัดหงส์รัตนาราม ในคลองบางกอกใหญ่ หรือคลองบางหลวง
ภรรยาพระยาพัทลุง(ขุน) คือ คุณหญิงแป้น น้องร่วมบิดามารดากับท้าวทรงกันดาล บุตร-ธิดา ที่สำคัญได้แก่