hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
พระเยซูถูกเฆี่ยน
พระเยซูถูกเฆี่ยน (ภาษาอังกฤษ: Flagellation of Christ หรือ Christ at the Column) เป็นฉากหนึ่งจากทุกขกิริยาของพระเยซูซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียนที่แปลงมาจากทางสู่กางเขนแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดดั้งเดิม คอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด, แส้, หรือไม้เบิร์ชเป็นองค์ประกอบในอุปกรณ์การทรมานพระเยซู (Arma Christi)—สถาบันหลายแห่งอ้างว่าเป็นเจ้าของอุปกรณ์เหล่านี้รวมทั้งบาซิลิกา ดิ ซานตา พราสเซเด (Basilica di Santa Prassede) ในกรุงโรมที่อ้างว่าเป็นเจ้าของคอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสามในสี่ของพระวรสารกฎบัตรและเป็นเหตุการณ์ที่มักจะเกิดก่อนการตรึงกางเขนตามกฎหมายโรมัน ในทุกขกิริยาของพระเยซูเหตุการณ์นี้ตามด้วย “การเยาะหยันพระเยซู” และ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม”
ฉากนี้เริ่มสร้างทางคริสต์ศาสนจักรตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่แทบจะไม่ปรากฏในศิลปะไบแซนไทน์และหายากในศิลปะของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ไม่ว่าจะในสมัยใด งานแรกๆ พบในหนังสือวิจิตรและงานแกะงาช้าง ในอิตาลีพบในงานจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 11 องค์ประกอบของภาพมักจะมีด้วยกันสามคนในภาพ—พระเยซู และผู้รับใช้สองคนของไพเลทที่ทำหน้าที่เฆี่ยน ในรูปวาดสมัยแรกพระเยซูมักจะเปลือย หรือสวมเสื้อยาวมองมาทางด้านผู้ชมรูปหรือเป็นฉากที่มองจากด้านหลัง แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเยซูมักจะนุ่งผ้าเตี่ยว (loincloth) และหันพระพักต์มาทางผู้ชมภาพ
บางภาพก็จะมีไพเลทนั่งดูการเฆี่ยนและอาจจะมีผู้รับใช้ของภรรยาของไพเลทเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย ในปลายยุคกลางจำนวนผู้เฆี่ยนก็เพิ่มเป็นสามหรือสี่คน และลักษณะของผู้ที่เฆี่ยนทางเหนือก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นและแต่งตัวอย่างทหารรับจ้างในสมัยนั้น บางครั้งก็จะมีแฮรอด อันทิปาส (Herod Antipas) ปรากฏในรูปด้วย การเฆี่ยนทำโดยผู้ที่ทำงานให้กับไพเลท และบางครั้งผู้เฆี่ยนก็จะใส่หมวกอย่างชาวยิว หลังจากภาพมาเอสตา (Maestà) โดยดุชโช การเฆี่ยนก็มักจะทำกันในที่สาธารณะต่อหน้าผู้มามุงดู
นักบวชลัทธิฟรานซิสกันผู้เผยแพร่การเฆี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้าใจถึงความทรมานของพระเยซูอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบการสร้างกางเขนขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ใช้ในการแห่ที่ด้านหลังเป็นภาพการเฆี่ยนและด้านหน้าเป็นพระเยซูถูกตรึงกางเขน และอาจจะมีกลุ่มผู้เดินตามขบวนแห่ที่เฆี่ยนตัวเองไปพลางที่มองเห็นพระเยซูทรมานนำอยู่ข้างหน้าบนกางเขน
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉากนี้ก็อาจจะนำมาสร้างเป็นงานโดดๆ มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพในชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ในขณะเดียวกันในภาพ “พระเยซูที่คอลัมน์” ก็อาจจะเป็นภาพพระเยซูยืนอยู่คนเดียว ลักษณะนี้เป็นที่นิยมทำเป็นประติมากรรมในสมัยศิลปะบาโรก อีกฉากหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉากนี้แต่ไม่ปรากฏในพระวรสารกฎบัตรคือฉาก “พระเยซูในคุกใต้ดิน” (Christ in the Dungeon) ซึ่งมักจะแยกจากฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ค่อนข้างยาก หรือ ระหว่างฉาก “พระเยซูที่คอลัมน์” กับฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ก็แยกกันยากเช่นกัน
ในสมัยใหม่ฉากนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เช่นในงานที่สร้างโดย เมล กิบสัน ในปี ค.ศ. 2004 เรื่อง “The Passion of the Christ” และในงานที่สร้างโดย สแตนลีย์ คูบริค (Stanley Kubrick) ในปี ค.ศ. 1972 เรื่อง “A Clockwork Orange” เมื่อตัวละครที่ถูกจำขังที่แสดงโดยมัลคอล์ม แมคโดเวลล์ (Malcolm McDowell) จินตนาการว่าตนเองเป็นทหารโรมันที่เฆี่ยนพระเยซู
ติ่งเนื้อเมือก
ติ่งเนื้อเมือก () เป็นเนื้อเยื่อที่เจริญยื่นออกมาจากเยื่อเมือก (mucous membrane) อย่างผิดปกติ หากติ่งเนื้อนี้มีก้านที่ยึดติดกับพื้นผิวเดิมจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกมีก้าน (pedunculated polyp) แต่หากไม่มีก้านจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกติดฐาน หรือติ่งเนื้อเมือกไร้ก้าน (sessile polyp)
ติ่งเนื้อเมือกมักพบบ่อยที่ลำไส้ใหญ่ กระเพาะอาหาร จมูก โพรงอากาศข้างจมูก กระเพาะปัสสาวะ และมดลูก และยังอาจพบตามส่วนใดๆ ของร่างกายที่มีเยื่อเมือกเช่นปากมดลูก หรือลำไส้เล็ก
บ็อบ ดิลลัน
บ็อบ ดิลลัน () หรือชื่อจริง โรเบิร์ต อัลเลน ซิมเมอร์แมน (; เกิด 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ศิลปิน จิตรกร นักประพันธ์ และกวีชาวอเมริกัน ที่มีผลงานในวงการดนตรีมาตลอดกว่า 5 ทศวรรษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 จนได้รับฉายาให้เป็น "ราชาแห่งโฟล์ก" ด้วยภาพลักษณ์ของดิลลันในการแต่งเพลงที่เน้นเนื้อหาทางสังคมและการต่อต้านสงคราม มีเพลงตัวอย่างเช่น "Blowin' in the Wind" และ "The Times They Are a-Changin'" ที่ได้กลายมาเป็นหนึ่งในเพลงสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวทางสิทธิมนุษยชนและการต่อต้านสงครามในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เขายังได้ออกซิงเกิล "Like a Rolling Stone" ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในปี ค.ศ. 1965 และได้รับการจัดอันดับจากโรลลิงสโตนให้เป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับความนิยมอย่างยิ่งในช่วงกลางยุค 1960 ที่มีโอกาสได้ขึ้นชาร์ตสูงๆ แต่ถึงอย่างก็ดีดิลลัน ก็ถูกวิจารณ์จากศิลปินโฟล์กด้วยกัน ที่เขาได้หันกลับร่วมบรรเลงกับวงกีตาร์ไฟฟ้า ซึ่งนับเป็นการทิ้งแนวเพลงโฟล์ก ที่เขาได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำ "ยุคบุกเบิกดนตรีโฟล์กอเมริกัน" (American folk music revival)
เนื้อเพลงของดิลลันยุคแรก จะเกี่ยวกับการเมือง สังคม ปรัชญา และอิทธิพลจากวรรณคดี ดนตรีของเขาได้ต่อต้านกระแสนิยมทางดนตรีป็อปและนำโฟล์กเข้ามามีบทบาทในกระแสสังคม เขาได้รับแรงบันดาลใจด้านการแสดงมาจาก ลิตเทิล ริชาร์ด และการประพันธ์เพลงแบบ วูดดี กัทรี, โรเบิร์ต จอห์นสัน และแฮงก์ วิลเลียมส์ ตลอดชีวิตด้านงานดนตรีของเขา ดิลลันได้ขยายสาแหรกแนวย่อยดนตรีเป็นจำนวนมาก ได้เป็นผู้บุกเบิกวงการเพลงโฟล์กในอเมริกันสู่โฟล์กในอังกฤษ สกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และผลักดันดนตรีโฟล์กให้กลับมาได้รับความนิยม รวมไปถึงบลูส์, คันทรี, กอสเปล, ร็อกอะบิลลี และแจ๊ส ดิลลัน เป็นที่รู้จักจากศิลปินที่ทั้งแต่งและร้องเอง จนได้รับการยกย่องให้เป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง และภาพลักษณ์การแสดงสดที่เล่นกีตาร์ พร้อมกับเปล่าฮาร์โมนิกา รวมไปถึงคีย์บอร์ด เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายยุค 1980 จนได้รับการยกย่องให้เป็นทัวร์ "Never Ending Tour"
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ดิลลันได้ออกผลงานวาดรูปและลงสีมาแล้วกว่า 6 เล่ม และได้รับการจัดแสดงในเวทีใหญ่หลายครั้ง ในด้านงานดนตรี ดิลลันได้จำหน่ายอัลบั้มไปแล้วกว่า 100 ล้านชุด ทำให้เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายอัลบั้มโดยรวมสูงที่สุดตลอดกาล เขายังได้รับรางวัลมากมาย ไม่ว่าจะเป็น 11 รางวัลแกรมมี รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลออสการ์ ดิลลันได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล, หอเกียรติยศมินนิโซตามิวสิก, หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลงแนชวิลล์ และ หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลง ในปี ค.ศ. 2008 เขาก็ได้รับรางวัลจากพูลิตเซอร์ ในโอกาศพิเศษสำหรับ "ที่เขาสร้างไว้ต่อวงการดนตรีนิยมและวัฒนธรรมอเมริกัน ด้วยเนื้อเพลงและบทประพันธ์ที่เรียบเรียงอย่างทรงพลัง" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 ดิลลันได้รับเกียรติรับเหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี ซึ่งถือเป็นเหรียญสูงสุดของพลเรือน จากประธานาธิบดีสหรัฐ บารัค โอบามา
ในปี ค.ศ. 2016 ดิลลันได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
การประชุมทางไกล
การประชุมทางไกล หมายถึง การปรึกษาหารือร่วมกัน แสดงความคิดเห็นเพื่อการกำหนดเป็นกฎ กติกา ระเบียบ ข้อบังคับ หรือบรรทัดฐานการปฏิบัติ การดำเนินงาน การตัดสินใจแก้ปัญหา นอกจากนี้การประชุมก็เป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสาร ประสานสัมพันธ์ระหว่างกันทั้งในระดับบุคคล กลุ่ม องค์การ และระหว่างองค์การ
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล (8 สิงหาคม พ.ศ. 2440 — 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระธิดาของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับหม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา เรียกอย่างลำลองว่า หญิงพิไลย
พระบิดานำเข้าถวายตัวในสำนักสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตั้งแต่ 4 ชันษา เข้าศึกษาตามแบบสมัยใหม่ที่โรงเรียนราชินี ได้รับใช้ใกล้ชิดติดพระองค์ โดยมีหน้าที่เชิญหีบพระศรี พระกลด ตลอดจนเครื่องใช้ส่วนพระองค์ จนพระชันษาได้ 14 ปี สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ (รัชกาลที่ 7) ที่พระชนมายุ 16 พรรษา ทรงพอพระทัยในหม่อมเจ้าหญิงพิไลยเลขา จึงทูลขอพระชนนีให้ทรงหมั้นหมายก่อนที่จะเสด็จกลับศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ โดยพระชนนีหมั้นหมายหม่อมเจ้าหญิงพิไลยเลขาด้วยเครื่องเพชร และโปรดพระราชทานอนุญาตให้ทั้งคู่แลกของและติดต่อกันทางจดหมาย
แต่หลังจากนั้น 4 ปี หลังเสด็จกลับศึกษาต่อ หม่อมเจ้าพิไลยเลขาซึ่งมีพระชันษา 18 ปี ก็มิใช่เด็กหญิงที่สามารถคลุกคลีผู้ใดได้แต่เดิม ในขณะที่สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกทรงมีโอกาสพบปะเล่นหัวพูดคุยกับหญิงอื่น และต้องชะตากับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ ทำให้พระทัยหวั่นไหว อันเป็นเหตุจากความเหินห่างพระคู่หมั้น จนอภิเษกสมรสกัน
ทรงเติบโตมาในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนี พระพันปีหลวง ตั้งแต่พระชันษา 4 ปี ทรงพระกรุณาเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด ทรงโปรดให้ศึกษาที่โรงเรียนราชินีจนจบ และได้เป็นครูสอนหนังสือ และออกมารับใช้ใกล้ชิดพระองค์ ตามเสด็จไปในที่ต่างๆ และเป็นผู้อ่านหนังสือถวาย
เมื่อ พ.ศ. 2454 หม่อมเจ้าพิไลยเลขามีพระชันษาได้ 14 ปี ทรงใกล้ชิดสนิทสนมกับ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก (พระชันษา 18 ปี) และเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ (พระชันษา 17 ปี) ซึ่งเสด็จกลับจากทรงศึกษาในยุโรปช่วงฤดูร้อน เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงกราบทูลขอหม่อมเจ้าพิไลยเลขา จากสมเด็จพระบรมราชชนนี และทรงได้รับพระราชานุญาตให้ติดต่อกันทางจดหมาย เมื่อเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงเดินทางกลับไปศึกษาต่อที่ยุโรป
ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับจากยุโรป ใน พ.ศ. 2458 และทรงรับราชการในกรมเสนาธิการทหารบก กลับได้ทรงสนิทสนมกับหม่อมเจ้าหญิงรำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ และได้กราบทูลขอพระบรมราชานุญาตเสกสมรสกับหม่อมเจ้าหญิงรำไพพรรณี สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถจึงทรงอนุญาตให้หม่อมเจ้าพิไลยเลขา เสด็จกลับประทับกับพระบิดาที่วังวรดิศ
มิซึนาชิ เรย์นะ
มิซึนาชิ เรย์นะ () เป็นตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
มิซึนาชิ เรย์นะ มีชื่อจริงว่า ฮอนโด ฮิเดมิ () รู้จักกันในองค์กรชุดดำว่า คีร์ () (โดยแท้จริงแล้วออกเสียงว่า คีล (Keel)) เธอปรากฏตัวครั้งแรกในอนิเมะตอนที่ 425 (ตรงกับมังงะเล่ม 48 ไฟล์ 9 (ไฟล์ที่ 499)) ในฐานะนักข่าว เธอเป็นเพื่อนกับนักร้อง โอกิโนะ โยโกะ ครั้งนั้นเธอขอให้ โมริ โคโกโร่ ช่วยทำคดีกดกริ่งชิ่ง ซึ่งภายหลังพบว่าเด็กเป็นคนทำ โดยคิดว่าเรย์นะตื่นสาย ไม่ไปทำงานอีกแล้วจึงจะมาช่วยปลุกให้ตื่น เพราะหน้าตาของเธอคล้ายกับแม่ของเด็กมาก แต่จริง ๆ แล้ว เธอเพียงเปลี่ยนเวลาออกอากาศเท่านั้น ในคดีนั้น เครื่องดักฟังของโคนันที่ติดไว้เพื่อตามรอยคนร้ายกลับไปติดบนรองเท้าของเธอ ทำให้โคนันทราบว่าเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรชุดดำเช่นกันหลังจากเธอสนทนากับยินแล้ว ในช่วงนั้นองค์กรกำลังวางแผนลอบสังหารนักการเมือง อย่างไรก็ดีโคนันและเจ้าหน้าที่เอฟบีไอสามารถขัดขวางแผนนั้นได้ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีนั้นเอง มอเตอร์ไซค์ของเธอเกิดอุบัติเหตุ ล้มลงและตัวเธอก็อยู่ในอาการโคม่า ทำให้เธอเป็นสมาชิกขององค์กรคนเดียวที่ถูกเอฟบีไอควบคุมตัวไว้ได้ อย่างไรก็ดีเธอฟื้นตัวจากอาการโคม่าในมังงะไฟล์ที่ 596 (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 495-497)
หลังจากเกิดอุบัติเหตุนั้น องค์กรชุดดำก็พยายามหาตัวเธอโดยการส่งสายสืบไปที่โรงพยาบาลต่าง ๆ สายสืบคนหนึ่งคือ คุสุดะ ริคุมิจิ เข้าไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่คีร์อยู่ แต่เขาฆ่าตัวตายหลังจากถูกจับได้ ทำให้องค์กรชุดดำผิดสังเกต ในไฟล์ที่ 601 องค์กรชุดดำ จึงส่งระเบิดที่มีเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กไปที่โรงพยาบาลกลางไฮโด้ พร้อมทำให้เกิดเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเพื่อให้ลำบากต่อการแยกตัวผู้คน โดยมีจุดประสงค์ที่จะช่วยคีร์ออกมา ต่อมาในช่วงท้ายไฟล์ที่ 601 คีร์ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์และออกอากาศทางโทรทัศน์ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นแผนลวงเพื่อค้นหาห้องที่คีร์อยู่ สุดท้ายแล้วในไฟล์ที่ 603 องค์กรชุดดำสามารถช่วยเธอมาจากเอฟบีไอได้ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 498-500)
ต่อมาในไฟล์ที่ 604 (อนิเมะตอนที่ 500) มีการเปิดเผยว่าจริง ๆ แล้วเธอคือเจ้าหน้าที่ ซีไอเอ ที่ชื่อฮอนโด ฮิเดมิ ที่แทรกซึงเข้าไปหาทางทำลายองค์กรจากภายใน เธอกับฮอนโด เอย์สึเกะ เป็นบุตรของอดีตเจ้าหน้าที่ซีไอเอที่เสียชีวิตแล้วที่ชื่ออีธาน ฮอนโด ซึ่งถูกเธอสังหารเพื่อไม่ให้องค์กรชุดดำสงสัย ในไฟล์ที่ 606 เธอถูกท่านผู้นั้น (บอส) สั่งให้สังหารอากาอิ ชูอิจิเพื่อพิสูจน์ความเชื่อใจต่อองค์กร ซึ่งเธอสังหารเขาในไฟล์ที่ 609 อย่างไรก็ดีชูอิจิเสียชีวิตในการสังหารครั้งนั้นยังคงเป็นปริศนาอยู่ (ตรงกับอนิเมะตอนที่ 504)
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดไผ่ล้อม ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
วัดไผ่ล้อม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายในบริเวณที่เป็นเขตเมืองเก่า โบราณสถานสำคัญของวัดนี้ ได้แก่พระอุโบสถ กับซุ้มพระและเจดีย์รายทรงเครื่อง พระอุโบสถเป็นอาคามก่ออิฐถือปูน ที่มีลักษณะพิเศษ คือ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหน้าประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนหลังเป็นห้องว่าง มีผนังกั้นกลาง และเจาะช่องประตูตรงกลาง 1 ช่อง หน้าบันของผนังกั้นกลาง มีการประดับลวดลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ ถัดลงมาเป็นลายปูนปั้นเต็มผนัง ประกอบด้วยพระพุทธบาทอยู่เหนือสุด สันนิษฐานว่าเป็นภาพรอยพระพุทธบาทเขาสุมนกูฎในลังกาทวีป
ส่วนอื่นๆ เป็นพระพุทธรูปและรูปบุคคล ที่เด่นคือ รูปจำลองอาคารทรงต่างๆ ยังเป็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีลวดลายปูนปั้นประดับที่งดงามในส่วนอื่นๆ อีก เช่น หน้าบันทิศตะวันตก บัวหัวเสาของเสาอิง รวมทั้งซุ้มประตู และหน้าต่าง
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม ( ) (28 สิงหาคม ค.ศ. 1592 - (23 สิงหาคม ค.ศ. 1628) เป็นข้าราชสำนักคนโปรดและบางหลักฐานก็อ้างว่าเป็นคนรักของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
จอร์จ วิลเลิร์สเกิดที่บรุกสบีย์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ เมื่อวันที่ 28 สิหาคม ค.ศ. 1592 เป็นบุตรของขุนนางชั้นผู้น้อยชื่อเซอร์จอร์จและแมรี วิลเลิร์ส เคาน์เตสแห่งบักกิงแฮม (Mary Villiers, Countess of Buckingham) ผู้เป็นลูกสาวของแอนโทนี โบม็องแห่งเกล็นฟิลด์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ แมรีถูกทิ้งให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวและเป็นผู้ให้การศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในราชสำนักแก่วิลเลิร์ส และในที่สุดวิลเลิร์สก็ถูกส่งไปฝรั่งเศสพร้อมกับเซอร์จอร์จ อีเลียต (John Eliot).
วิลเลิร์สเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างรวดเร็วรวมทั้งสามารถเต้นรำได้ดีและมีความสามารถในกีฬาฟันดาบแต่พูดภาษาฝรั่งเศสได้เพียงเล็กน้อย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1614 วิลเลิร์สผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในอังกฤษ” ก็ถูกนำตัวเข้าเฝ้าพระเจ้าเจมส์เพื่อหวังที่ให้เป็นคนโปรดคนใหม่ ซึ่งทำให้เป็นการลดอำนาจของโรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งซัมเมอร์เซต (Robert Carr, 1st Earl of Somerset) ที่เป็นคนโปรดในราชสำนักในขณะนั้น
จอร์จ วิลเลียร์ส ดยุกที่ 2 แห่งบักกิงแฮม
จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 (ภาษาอังกฤษ: George Villiers, 2nd Duke of Buckingham) (30 มกราคม ค.ศ. 1628 - (16 เมษายน ค.ศ. 1687) จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษและเป็นบุตรของจอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 ผู้เป็นข้าราชสำนักคนโปรดของพระเจ้าเจมส์ที่ 1และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 และ แคทเธอริน วิลเลียรส์ (Katherine Villiers, Duchess of Buckingham) เมื่อบิดาเสียชีวิตดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 มีอายุเพียง 4 เดือน ดยุคและฟรานซิสน้องชายจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 พร้อมกับพระราชโอรสธิดาของพระองค์เอง และได้รับการศึกษาจาก วิทยาลัยทรินิตี, มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และได้รับปริญญาโททางศิลปะในปี ค.ศ. 1642
ซาคาจาเวีย
ซาคาจาเวีย (Sacagawea หรือ Sakakawea หรือ Sacajawea) (1788 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1812) เป็นหญิงสาวพื้นเมืองชาวอินเดียนแดง ที่ได้ร่วมเดินทางสำรวจรัฐลุยเซียนา ของอเมริกากับเมริวีเธอร์ ลูอิสและวิลเลียม คลาร์ก เธอเดินทางไปร่วมกับพันไมล์ในนอร์ธดาโกต้า ไปสู่มหาสมุทรแปซิฟิกระหว่างปี 1804-1806 เธอมีชื่อเล่นว่า "จานีย์" ตั้งโดยคลาร์ก
ข้อมูลที่น่าเชื่อถือทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับซาคาจาเวียมีอยู่ไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตำนาน The National American Woman Suffrage Association ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ลงมติให้เธอเป็นสัญลักษณ์คุณค่าของผู้หญิงและเสรีภาพ สร้างอนุสาวรีย์และหินสลักแด่เธอ และทำหลายอย่างเพื่อเผยแพร่เรื่องราวความสำเร็จของเธอ
นอกจากนี้ยังมีการทำเหรียญดอลลาร์เป็นรูปเธอและลูกชายของเธอ Jean Baptiste
เจมส์ สกอตต์ ดยุกที่ 1 แห่งมอนมัธ
เจมส์ สกอตต์ ดยุคแห่งมอนม็อธที่ 1 หรือ เจมส์ ครอฟต์ (ภาษาอังกฤษ: James Scott, 1st Duke of Monmouth หรือ James Crofts) (9 เมษายน ค.ศ. 1649 - (15 กรกฎาคม ค.ศ. 1685) เจมส์ สกอตต์ ดยุคแห่งมอนม็อธที่ 1 เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1649 ที่ร็อตเตอร์ดัมในประเทศเนเธอร์แลนด์และเสียชีวิตโดยการถูกประหารชีวิตที่หอคอยแห่งลอนดอน, อังกฤษ เจมส์ สกอตต์เป็นโอรสนอกกฎหมายของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษและพระสนมลูซิ วอลเตอร์ (Lucy Walter) ผู้ที่ติดตามพระองค์ไปลี้ภัยในยุโรปหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์--พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1--ทรงถูกปลงพระชนม์ ต่อมาตัวดยุคแห่งมอนม็อธเองก็ถูกประหารชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1685 หลังจากการพยายามโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ที่เรียกกันว่ากบฏมอนม็อธ (Monmouth Rebellion) โดยการประกาศตนว่าเป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 และเป็นโปรเตสแตนต์เพื่อสร้างความนิยมต่อประชาชนในอังกฤษในการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าเจมส์ผู้เป็นโรมันคาทอลิก
จอร์จ มองก์ ดยุกที่ 1 แห่งอัลเบมาร์ล
จอร์จ มองก์ ดยุกที่ 1 แห่งอัลเบมาร์ล (; 6 ธันวาคม ค.ศ. 1608 – 3 มกราคม ค.ศ. 1670) เป็นนักการทหารและนักการเมืองชาวอังกฤษที่มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษกลับคืนให้แก่สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2
จอร์จ มองก์ เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1608 ที่พอทเธอริดจ์ ใกล้ทอร์ริงตันใน แคว้นเดวอน เป็นบุตรคนที่สองของเซอร์ทอมัส มองก์ มองก์ต้องหลบหนีไปต่างประเทศเมื่อไปทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่ที่มองค์เห็นว่าปฏิบัติต่อพ่อของเขาไม่ถูก ในต่างประเทศมองค์ก็ไปเป็นทหารและอาสารในการร่วมการรณรงค์ที่ กาดิซ ในปี ค.ศ. 1626 และปีต่อมาในการล้อม Isle of Rhé ซึ่งเป็นการพยายามที่จะช่วยชาวโปรเตสแตนต์ฝรั่งเศสที่เมือง ลาโรแชล (La Rochelle)
งานสมรสที่หมู่บ้านคานา
งานสมรสที่หมู่บ้านคานา ( เป็นฉากหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซูที่บันทึกในพระวรสารนักบุญยอห์นแต่ไม่มีบันทึกในพระวรสารสหทรรศน์ “งานสมรสที่หมู่บ้านคานา” เป็นหัวเรื่องหนึ่งในศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียน
Fuck
Fuck เป็นคำหยาบคายภาษาอังกฤษที่หมายถึงการร่วมเพศ และมักใช้แสดงความดูถูกเหยียดหยาม ที่มาของคำนั้นไม่ชัดเจน แต่มักถือว่าบัญญัติขึ้นครั้งแรกประมาณ ค.ศ. 1475 แต่อาจเก่าแก่กว่านั้น สำหรับการใช้ในยุคใหม่ คำว่า "fuck" และการผันคำ (เช่น "fucker" และ "fucking") อาจใช้ในตำแหน่งคำนาม กริยา คำคุณศัพท์ หรือคำวิเศษณ์ก็ได้ มีวลีจำนวนมากที่นำคำนี้มาใช้ รวมถึงนำไปประสมเป็นคำใหม่ เช่นคำว่า "motherfucker"
พระเยซูในหมู่นักปราชญ์
พระเยซูในหมู่นักปราชญ์ หรือ พบพระเยซูในวัด (ภาษาอังกฤษ: Christ among the Doctors หรือ Finding in the Temple เดิมเรียกว่า Disputation) เป็นฉากหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์และเป็นฉากเดียวที่บรรยายชีวิตเมื่อโตขึ้นกว่าตอนที่เป็นทารกที่บันทึกในพระวรสาร “พระเยซูในหมู่นักปราชญ์” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียน
ฉากชีวิตฉากนี้บรรยายใน เมื่อพระเยซูมีพระชนมายุ 12 พรรษาก็ได้ติดตามพระแม่มารีและนักบุญโจเซฟไปแสวงบุญที่เยรูซาเลมหลังจาก “ประเพณีการสมโภชน์” (พระคัมภีร์ฉบับพระเจ้าเจมส์ (New King James Version) ) หรือ ปัสกา วันที่จะกลับพระเยซูยังคง “อ้อยอิ่ง” อยู่ในวัด แต่พระแม่มารีและนักบุญโจเซฟคิดว่าพระองค์เดินทางกลับไปก่อนแล้ว เมื่อกลับไปถึงบ้านแล้วไม่พบพระเยซูหลังจากที่ทิ้งพระองค์ไว้ที่เยรูซาเลมสามวันพระแม่มารีและโจเซฟก็เดินทางกลับไปเยรูซาเลม ในที่สุดก็พบพระเยซูในวัดนั่งถกเถียงกับอยู่ในกลุ่มผู้อาวุโสในวัด ผู้มีความรู้สึกอัศจรรย์ในความรู้ทางพระคัมภีร์ของพระองค์โดยเฉพาะเมื่อยังมีพระชนมายุน้อย เมื่อถูกดุโดยพระแม่มารีพระเยซูก็ตรัสว่า “ทำไมท่านต้องหาตัวข้าด้วยเล่า? ท่านไม่ทราบหรือว่าข้าจะต้องทำธุระของพระบิดา?” เรื่องราวนี้มาขยายความกันมากขึ้นในวรรณกรรมสมัยต่อมาโดยเฉพาะในพระวรสารฉบับเคลือบแคลงของนักบุญทอมัส--พระวรสารนักบุญทอมัส
วันอาทิตย์ใบลาน
วันอาทิตย์ใบลาน (คาทอลิก) หรือ วันอาทิตย์ทางตาล (โปรเตสแตนต์) หรือ วันอาทิตย์ใบปาล์ม (อีสเทิร์นออร์โธด็อกซ์) () เป็นวันสมโภชสำคัญวันหนึ่งในศาสนาคริสต์ซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ก่อนอีสเตอร์ เป็นวันฉลองเหตุการณ์ที่ระบุบันทึกในพระวรสารทั้งสี่ฉบับ
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน (ฟราอันเจลีโก)
"ดูบทความหลักที่ ชะลอร่างจากกางเขน"
ชะลอร่างจากกางเขน (ภาษาอังกฤษ: Deposition of Christ) เป็นจิตรกรรมที่มาจากฉากชะลอร่างจากกางเขนจากฉากชุดชีวิตของพระเยซูที่เขียนโดยฟราอันเจลิโคผู้เป็นจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญชาวอิตาลี
“ชะลอร่างจากกางเขน” เป็นงานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1432 ถึงปี ค.ศ. 1434 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซานมาร์โคที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพที่ “เขียนโดยนักบุญหรือเทวดา”
ฟราอันเจลิโคเขียนภาพนี้ต่อจากลอเร็นโซ โมนาโค (Lorenzo Monaco) ที่เริ่มไว้ก่อนหน้านั้นสำหรับชาเปลสตรอซซิ (Strozzi Chapel) ในวัดซานตาทรินิตา เป็นภาพของการประคองร่างของพระเยซูลงจากกางเขนโดยมีนักบุญแมรี แม็กดาเลนคุกเข่าโศรกเศร้าอยู่ข้างล่างทางด้านซ้ายของภาพ และทางด้านขวามีชายสวมหมวกแดงใส่เสื้อยาวขาวยืนถือตาปูและมงกุฏหนามอยู่ในมือที่เป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาและความเสียสละ
พระแม่มารีสรวมเสื้อสีเข้มในท่าสำรวมอยู่ข้างหลังนักบุญแมรี แม็กดาเลน
พระธรรมสามีสัมพุทธเจ้า
พระธรรมสามีสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในเรื่อง อนาคตวงศ์ มีกล่าวถึงว่า หลังจากมัณฑกัป ที่มี พระรามะสัมพุทธเจ้า และ พระธรรมราชาสัมพุทธเจ้าตรัสรู้ จนแผ่นดินล่วงไป กว่า 3 อสงไขย เกิดแผ่นดินเรียกว่า สารกัป มีพระพุทธเจ้าบังเกิดมา 1 พระองค์มีชื่อว่า พระธรรมสามีสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระองค์ทรงบำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์โดยมีตัวอย่างการบำเพ็ญ ปรมัตถบารมีอย่างยิ่งยวดพระชาติหนึ่ง ย้อนไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์บังเกิดเป็น มหาเสนาบดี ชื่อว่า โพธิอำมาตย์ ในพระเจ้ากิงกิสสราช มีอยู่วันหนึ่งพระกัสสปะพุทธเจ้าได้ออกจากฌาณสมาบัติ กษัตริย์พระเจ้ากิงกิสสราชทราบความได้ดำริอยากถวายทานแด่พระพุทธองค์ ซึ่งจะทำให้ได้ผลบุญหาที่สุดมิได้ จึงให้ทหารตีกลองร้องปล่าว ห้ามมิให้ชาวเมืองถวายทานแด่พุทธองค์ก่อนตน พร้อมทั้งคาดโทษและจัดให้มีทหารกั้นอณาเขตโดยรอบ
ครั้งนั้นโพธิอำมาตย์ได้ทราบก็มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าจะถวายทานแด่พระพุทธเจ้าด้วยเช่นกัน ด้วยความปรารถนานี้ท่านจึงไม่เกรงกลัวต่ออาญาที่จะได้รับเลย จึงได้ไปบอกบุตรและภรรยาให้เตรียมเครื่องไทยทานและผ้าหนึ่งผืน ครั้นรุ่งเช้า โพธิอำมาตย์ได้เดินทางไปยังสถานที่ที่พระพุทธองค์ประทับอยู่ ทหารที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่จึงสอบถามถึงกิจธุระ โพธิอำมาตย์จึงตอบด้วยความสัจจริงว่าต้องการถวายทานแด่พุทธองค์ ด้วยเหตุนี้จึงถูกทหารจับตัวมัดมือไปเข้าเฝ้าพระเจ้ากิงกิสสราช และได้รับโทษประหาร
พระกัสสปะพุทธเจ้าทรงทราบด้วยญาณว่า โพธิอำมาตย์นี้เป็นพระบรมโพธิสัตว์ พระองค์หนึ่ง จึงเนรมิตรกายอีกพระองค์หนึ่งเสด็จไปที่ป่าช้าลานประหาร โดยให้โพธิอำมาตย์ เห็นเพียงผู้เดียว และทรงเทศนาสั่งสอน ให้ละและอย่าอาลัยในชีวิตเลย เมื่อโพธิอำมาตย์ได้ฟังก็เกิดปลื้มใจจนหาที่เปรียบมิได้ จึงยกเครื่องไทยธรรมพร้อมผ้าของตนและของภรรยาที่ฝากมา ถวายด้วยกิริยาเบญจางคประดิษฐ์ และอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคต
พระกัสสปะพุทธเจ้าได้รับของและตรัสพุทธพยากรณ์ว่า จะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตข้างหน้าอย่างแน่นอน และเสด็จกลับเสวยเครื่องไทยธรรม ขณะนั้นโพธิอำมาตย์ได้ถูกเพชฌฆาตตัดศีรษะขาด มหัศจรรย์เกิดแผ่นดินไหวเป็นเหตุให้เศวตฉัตรของพระเจ้ากิงกิสสราชหัก
ในที่ประหารนั้นบังเกิดวิมานทองพร้อมด้วยนางสวรรค์ 1000 ขุมทอง 16 ขุม และต้นกัลปพฤกษ์ 1 ต้น ภรรยาโพธิอำมาตย์ได้ใช้สมบัติที่เกิดขึ้นนี้เลี้ยงชีพจนหมดอายุขัย ฝ่ายโพธิอำมาตย์ได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตมีทิพยสมบัติอันมากด้วยผลแห่งมหาทานนี้
เมื่อครั้นโพธิอำมาตย์สำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอก มีพระชนมายุ 1 แสนปี ด้วยผลบุญที่พระองค์สละชีวิต มีไม้รังเป็นมหาโพธิ พุทธรัศมีสว่างไสวดุจดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ มีเศวตฉัตรกว้างและสูงประมาณ 3 โยชน์ (1 โยชน์ = 16 กิโลเมตร)ด้วยอานิสงส์ที่ถวายผ้า ในยุคพระองค์บังเกิดขุมทองใหญ่ขุมหนึ่งและข้าวสาลี สามารถเลี้ยงคนในยุคศาสนาของพระองค์ ด้วยผลทานที่ถวายข้าวของพระองค์
ชิเงโกะ ฮิงาชิกูนิ
ชิเงะโกะ ฮิงะชิกุนิ () (6 ธันวาคม พ.ศ. 2468 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) มีพระนามเดิมคือ เจ้าหญิงชิเงะโกะ เจ้าเทะรุ และภายหลังเสกสมรสกับ เจ้าชายโมะริฮิโระแห่งฮิงะชิกุนิ ทรงพระนามว่า เจ้าหญิงชิเงะโกะ พระชายาโมะริฮิโระแห่งฮิงะชิกุนิ () พระองค์ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์โตใน สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง อีกทั้งยังเป็นพระเชษฐภคินีพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะแห่งญี่ปุ่น ภายหลังพระสวามีของพระองค์และครอบครัวถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ พระองค์จึงเป็นสามัญชนใช้พระนามเป็นนางชิเงะโกะ ฮิงะชิกุนิ
เจ้าหญิงชิเงะโกะ ประสูติ ณ กรุงโตเกียว จักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่สมัยที่พระราชบิดายังทรงดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารอยู่ พระนามในวัยเด็กคือ เจ้าหญิงเทะรุ () พระองค์ไม่ได้ถูกเลี้ยงโดยพระราชบิดาและพระราชมารดาจนกระทั่งพระชนมายุได้ 3 ชันษา โดยระหว่างนั้นทรงถูกดูแลโดยนางกำนัล
ในปี ค.ศ. 1941 ได้ทรงหมั้นกับเจ้าชายฮิงะชิกุนิ โมะริฮิโระ พระโอรสในเจ้าชายฮิงะชิกุนิ นะรุฮิโกะ โดยพิธีเสกสมรสได้มีในปี ค.ศ. 1943 ซึ่งเป็นช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่งผลให้พระราชพิธีถูกจัดอย่างเรียบง่ายและประหยัดที่สุด โดยพระองค์ทรงฉลองพระองค์เป็นกิโมโนของพระราชมารดาของพระองค์ คือ สมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุน ภายหลังการเสกสมรสพระองค์จึงมีพระนามเป็น เจ้าหญิงชิเงะโกะ ฮิงะชิกุนิ ()
ในสิงหาคม ปี ค.ศ. 1947 เจ้าหญิงและครอบครัวได้ถูกถอดออกจากฐานันดรที่เคยมี เนื่องจากการล้มล้างสกุลขุนนางของ ดักลาส แมคอาเธอร์ "(ดูเพิ่มเติมที่ ราชาธิปไตยที่ถูกล้มล้าง)" หลังจากญี่ปุ่นพ่ายแพ้ให้กับฝ่ายสัมพันธมิตร พระนางได้ประชวรในปี ค.ศ. 1960 ด้วยอาการเจ็บบริเวณพระอุทร โดยประชวรเป็นโรคมะเร็ง ทรงพักรักษาพระองค์ที่โรงพยาบาลหลวงในโตเกียว และสิ้นพระชนม์ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1961พระศพถูกบรรจุที่สุสานหลวงโทชิมากาโอกะ ในบันเคียว กรุงโตเกียว
เจ้าชาย และเจ้าหญิงฮิงะชิกุนิ มีพระโอรส-ธิดารวมกัน 2 พระองค์ กับอีก 3 องค์ โดย 3 องค์หลังนี้ได้ประสูติหลังจากการล้มล้างระบบขุนนางแล้ว"(ดูเพิ่มเติมที่ ราชาธิปไตยที่ถูกล้มล้าง)"
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทินกร กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ มีพระนามเดิมว่า พระองค์เจ้าชายทินกร เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 35 และพระองค์ที่ 4 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย กับเจ้าจอมมารดาศิลา (ราชินิกุล ณ บางช้าง) ประสูติเมื่อวันอาทิตย์ เดือน 7 ขึ้น 12 ค่ำ ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ 24 พฤษภาคม ปีระกา ตรีศก จ.ศ.1213 พ.ศ. 2344 ในขณะที่พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ยังดำรงพระยศเป็น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร มีพระเชษฐภคินี พระเชษฐา และพระขนิษฐาร่วมพระมารดา รวม 5 องค์ คือในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระองค์เจ้าชายทินกรขึ้นเป็น พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ เมื่อปีกุน ตรีศก จ.ส. 1213 โดยมีเจ้ากรมเป็นหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ ปลัดกรมเป็นขุนพินิจบริบาล สมุหบาญชีเป็น หมื่นชำนาญลิขิต บังคับบัญชากรมพระนครบาล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ ทรงมีผลงานในการเขียนบทละครไว้หลายเรื่อง เช่น เรื่องแก้วหน้าม้า สุวรรณหงษ์ และอื่น ๆ อีกมากมาย นอกจากนั้นยังทรงเป็นนักเพลงยาว และสักวาชั้นเยี่ยม ซึ่งในสมัยนั้นนิยมเล่นสักวากันมากในหมู่กวี ถือว่าเป็นศิลปชั้นสูงซึ่งเจ้านายสูงศักดิ์และผู้ดีมักนัดชุมนุมลอยเรือ เล่นสักวากันในงานนักขัตฤกษ์หรือในโอกาสพิเศษ สำหรับโคลงสี่สุภาพ ก็ทรงนิพนธ์ไว้ไพเราะมาก เช่น เรื่อง นิราศฉะเชิงเทรา ฯลฯ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมกลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ ทรงพระประชวรด้วยพระโรคทุลาวะสะ สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันศุกร์ เดือนอ้าย ขึ้น 1 ค่ำ ปีมะโรง อัฐศก จ.ส. 1218 ตรงกับวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2399 ศิริพระชันษา รวม 56 ปี ครั้น ณ เดือน 4 ขึ้น 11 ค่ำ (วันพฤหัสบดีที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2400) เจ้าพนักงานได้อัญเชิญพระศพกรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ และกรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ 2 พระศพ มาลงเรือเอกไชยที่หน้าวัดพระเชตุพน เวลา 2 ยามเศษ แห่ห้ามไปเข้าเมรุผ้าขาวที่หลังวัดอรุณราชวราราม ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการมหรสพ 2 วัน 2 คืน ครั้น ณ เดือน 4 ขึ้น 13 ค่ำ (วันเสาร์ที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2400) เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงพร้อมกันทั้ง 2 พระองค์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงภูวเนตรนรินทรฤทธิ์ มีพระโอรสและพระธิดา 23 พระองค์ คือพระโอรสและพระธิดาทั้ง 23 พระองค์นี้ มีสืบราชสกุลเพียง 5 พระองค์เท่านั้นคือ
พระนารทสัมพุทธเจ้า
พระนารทสัมพุทธเจ้า มีปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ว่า หลังจากหมดยุคศาสนาของพระธรรมสามีสัมพุทธเจ้าแล้ว เกิดแผ่นดินใหม่ที่ไม่มีพระพุทธเจ้าเลยอยู่นานถึง 8 กัปป์ หลังจากนั้นเกิดแผ่นดินใหม่ ชื่อว่า มัณฑกัปป์ จะมีพระพุทธเจ้า 2 พระองค์บังเกิดขึ้น
องค์แรก คือ พระนารทพุทธเจ้า
องค์ถัดไปคือ พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า
โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวดโดยปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยพระกัสสปะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นกษัตริย์มีพระนามว่า พระยาสิริคุตตมหาราช ครองเมือง มัลลนคร มีพระราชอัครมเหสี นามว่า ลัมภุราชเทวี มีพระราชโอรสและพระราชธิดา นามว่า นิโครธกุมารและโคตมีกุมารีตามลำดับ
วันหนึ่งมี พราหมณ์ 8 ท่าน มาทูลขอราชสมบัติและพระนคร พระองค์ก็พระราชทานด้วยจิตใจที่ปลาบปลื้มยินดี และพาครอบครัวออกบวช ไปอาศัยอยู่ที่อาศรมในป่า
ในครั้งนั้นมียักษ์ชื่อว่า ยันตะ ร่างกายสูงถึง 120 ศอก มาขอพระราชโอรสและธิดาทั้งสอง พระองค์ เพื่อเป็นอาหาร และ ยันตะยักษ์ ยังกล่าวอีกว่า ถ้าได้ถวายพระราชโอรสและพระราชธิดาแล้ว อนาคตจะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างแน่นอน เมื่อพระยาสิริคุตตมหาราชได้ฟังเช่นนั้นเกิดความปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก จึงตอบว่า ไม่ใช่ไม่รักลูกทั้งสองแต่ท่านเป็นผู้ที่รักในพระโพธิญาณยิ่งกว่าสิ่งใด จึงตัดใจสละพระกุมารีทั้ง 2 ให้ยักษ์และหลั่งน้ำเหนือมือของยักษ์ พร้อมทั้งประกาศแก่เทวดาและพระแม่ธรณีให้เป็นสักขีพยาน แห่งมหาทานนี้ เมื่อยักษ์ได้รับมอบพระกุมารีทั้งสองไปแล้ว ก็เคี้ยวกินต่อหน้าต่อตาพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์เห็นเลือดที่ไหลจากปากของยักษ์ ก็มิได้หวาดกลัวเลยด้วยจิตใจอันเปี่ยมด้วยยินดี
ด้วยมหาทานบารมีที่พระองค์มิได้หวาดหวั่นใจเลยนี้ทำให้พระองค์มีพุทธรัศมีเหมือนสายฟ้าในกลีบเมฆรูปร่างเหมือนดอกบัวตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน พระวรกายสูง 20 ศอก มีพระชนมายุ 1 หมื่นปี มีไม้จันทร์เป็นมหาโพธิ ในศาสนาของพระองค์ คนในยุคนั้นจะมีรูปร่างอันสวยงามน่ายินดี ด้วยบุญที่ท่านให้ลูกเป็นทาน และยังมีภักษาหาร 7 ประการบังเกิดขึ้น มนุษย์ก็ได้อาศัยภักษาหารนี้เลี้ยงชีพ
เจ้าหญิงโทชิ
เจ้าหญิงโทชิ (; 648/653 — 3 พฤษภาคม 678) เจ้าหญิงแห่งญี่ปุ่นระหว่าง ยุคอะซุกะ ในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นและเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิโคบุง
เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาในเจ้าชายมาซาฮิโตะ
เจ้าหญิงฮานาโกะ พระชายาในเจ้าชายมาซาฮิโตะ (; 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2483) พระนามเดิม ฮานาโกะ สึงารุ () เป็นพระชายาในเจ้าชายมาซาฮิโตะ เจ้าชายฮิตาจิ พระอนุชาในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ
เจ้าหญิงฮานาโกะประสูติเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 เป็นธิดาคนที่สี่ของเคานต์โยชิตากะ สึงารุ กับฮิซาโกะ (สกุลเดิม โมริ) ซึ่งทั้งสองต่างมีพื้นเพมาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ของญี่ปุ่น
โดยโยชิตากะพระชนก เป็นผู้สืบตระกูลสึงารุคนสุดท้ายและเป็นบุตรบุญธรรมของไดเมียวแคว้นสึการุ (ปัจจุบันคือเมืองฮิโรซากิ จังหวัดอาโอโมริ) ซึ่งแท้จริงแล้วพระชนกสืบเชื้อสายมาจากตระกูลโอะวะริอันเป็นสาขาย่อยของตระกูลโทกูกาวะ และเป็นขุนนางชั้นสูงในยุคฟื้นฟูเมจิ ส่วนฮิซะโกะพระชนนี มาจากตระกูลโมริ ซึ่งตระกูลดังกล่าวเคยมีตำแหน่งเป็นไดเมียวปกครองแคว้นโชชูหรืออดีตจังหวัดนะงะโตะ (ปัจจุบันคือจังหวัดยามางูจิ)
ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงมีพระประยูรญาติจำนวนมากทั้งฝ่ายพระชนกและพระชนนี อาทิ เจ้าหญิงคิกุโกะ พระชายาในเจ้าชายโนะบุฮิโตะเป็นพระญาติชั้นที่สองเมื่อนับจากพระชนก และเป็นญาติชั้นที่สองของทากามาซะ อิเกดะอดีตผู้สืบตระกูลอิเกดะ พระภัสดาของอัตสึโกะ อิเกดะ พระเชษฐภคินี (พี่สะใภ้)
เจ้าหญิงฮานาโกะทรงเข้ารับการศึกษาตั้งแต่ระดับปฐมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษา ณ โรงเรียนกากูชูอิงอันเป็นโรงเรียนสำหรับลูกหลานชนชั้นเจ้านายและขุนนาง แล้วทรงศึกษาต่อจนสำเร็จการศึกษา ณ วิทยาลัยหญิงกากูชูอิงเมื่อปี พ.ศ. 2504
เจ้าหญิงฮานาโกะทรงมีปฏิสันถารกับเจ้าชายมาซาฮิโตะมาแต่เมื่อครั้งยังทรงศึกษาอยู่ในโรงเรียนกะกุชูอิง สำนักพระราชวังได้ประกาศกำหนดการพระราชพิธีหมั้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 โดยมีพระราชพิธีหมั้นเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2507 และพระราชพิธีเสกสมรสเมื่อวันที่ 30 กันยายนปีเดียวกัน การนี้เจ้าชายมะซะฮิโตะได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น "เจ้าชายฮิตาจิ" เป็นมหาสาขาใหม่ของพระราชวงศ์ แต่ทั้งสองพระองค์มิได้มีพระประสูติการพระราชบุตรเลยแม้แต่พระองค์เดียว
ปัจจุบันเจ้าชายฮิตาจิและพระชายาประทับ ณ วังโคมาซาวาโดริ แขวงชิบุยะ โตเกียว
ดอยช์ เวเลย์
ดอยเช่อ เวลเล่อ () เป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์เยอรมนี จะนำเสนอข้อมูลข่าวสารและความรู้ผ่านโทรทัศน์ในระบบ VHF อินเทอร์เน็ต และวิทยุผ่านดาวเทียม ทีมีภาษาที่ใช้ในการออกอากาศทางวิทยุทั้งหมด 29 ภาษา ภายใต้ชื่อ สถานีวิทยุดอยช์ เวเลย์ (DW Radio) และการให้บริการโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ช่อง DWTV ภาษาที่ใช้ในการออกอากาศทั้งหมด 4 ภาษา และมีเว็บไซต์ข้อมูลข่าวจากทางสถานีฯ รวมอยู่ด้วย ดอยช์ เวเลย์ จึงได้มีช่องทางในการรับการรับชมภาคภาษาอังกฤษ เรียกว่า "German Wave" มีความคล้ายคลึงกับสถานีวิทยุโทรทัศน์นานาชาติ อย่าง BBC World Service ,Radio Canada, Radio Free Europe, และ Radio France Internationale
โดยปกติ ดอยเช่อ เวลเล่อได้ก่อตั้ง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 จนกระทั่งปี ค.ศ. 2003 ซึ่งเป็นรากฐานของเมืองโคโลญ หลังจากนั้นก็ได้มีการย้ายที่ทำการใหม่อยู่ที่เมืองบอร์น ก่อนหน้านั้นพื้นที่นี้เคยเป็นรัฐสภามาก่อน สาถานีวิทยุโทรทัศน์ และ ผู้ผลิดรายการในกรุงเบอร์ลิน ดอยเช่อ เวลเล่อ จึงได้มีการผลิดเว็บไซต์นี้ขึ้น ทั้งกรุงเบอร์ลิน และ เมืองบอนน์
ดอยช์ เวเลย์ได้ ได้เปิดอย่างเป็นทางการ เมื่อ วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 ผู้กล่าวปราศัยโดยนาย Theodor Heuss ประธานาธิบดีแห่งประเทศเยอรมัน เป็นการออกอากาศทางโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเป็นครั้งแรก วันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 1953 ในชื่อ องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธาราณะแห่งประเทศเยอรมัน ชื่อย่อ ARD และดอยเช่อ เวลเล่อได้เห็นผ้องร่วมกัน ผู้ควมคุมการผลิตอย่างแรกโดย เครือข่ายของ Nordwestdeutscher Rundfunk (WDR) รายการต่างๆของ ดอยช์ เวเลย์จึงให้ WDR ให้รับผิดชอบ ในปี ค.ศ. 1960 ดอยเช่อ เวลเล่อ เป็น สื่อมวนชนอิสระ วันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1972 จึงได้ร่วมกับ ARD ซึ่งเป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ
บางครั้งภาษาที่ใช้ในการออกอากาศนั้นจึงต้องยกเลิกไปทั้ง ทั้ง 2 อย่าง เช่น ในด้านเศรษฐกิจ และ ข้อตกลงทุกข้อกล่าวหา ในปี 1998 ภาษาเดนมาร์ก ภาษานอร์เวย์ ภาษาเนเธอร์แลนด์ และ ภาษาอิตาลี ทางวิทยุสาธารณะ ต้องยุดิอการออกอากาศไป ปลายปี ค.ศ. 1999 ก็ได้เพิ่มภาษาที่ใช้ในการออกอากาศวิทยุสาธารณะเช่น ภาษาญี่ปุ่น ภาษาสโลวัก ภาษาสโลเวเนีย ภาษาสเปน ภาษาเชค และภาษาฮังการี
รัฐสภาชุมนุม
รัฐสภาชุมนุม () เป็นรัฐสภาในประวัติศาสตร์อังกฤษซึ่งชุมนุมกันโดยไม่มีการเรียกประชุมอย่างเป็นทางการจากพระมหากษัตริย์ เพราะพระองค์ยังไม่มีพระราชอำนาจบริบูรณ์
กระจกหกด้าน
กระจกหกด้าน เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทสารคดีสั้น ออกอากาศทุกเย็นวันจันทร์-วันอังคาร เวลา 16.00-16.15 น. ย้ายเวลาออกอากาศไปเป็นพฤหัสบดี - ศุกร์ เวลา 11.15 - 11.30 น. เป็นต้นไป เริ่ม พฤหัสบดี ที่ 2 ตุลาคม 2557 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบัน ย้ายเวลาออกอากาศไปเป็นพุธ - พฤหัสบดี เวลา 15.45 - 16.00 น. เริ่มออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2526 , , นับเป็นรายการสารคดีที่มีระดับความนิยมสูงสุด ชื่อรายการ "กระจกหกด้าน" มาจากคำสอนของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ที่ว่า "คนเราทุกวันนี้ ดีแต่ส่องกระจกด้านหน้าแต่เพียงด้านเดียว ให้เอากระจกหกด้านมาส่องเสียบ้าง แล้วจะเห็นเอง"
สารคดีสั้นทุกชุดของรายการ นางสุชาดี มณีวงศ์ ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทผู้ผลิตรายการ รับหน้าที่บรรยายและคัดสรรข้อมูลที่นำมาผลิต นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ยังมีการเปิดเว็บไซต์ที่รวบรวมสารคดีที่ออกอากาศไปแล้ว โดยแบ่งเป็น 6 หมวดหมู่ ได้แก่ ศิลปวัฒนธรรม ชีวิตและสิ่งแวดล้อม อาหารและโภชนาการ สุขภาพและวิทยาศาสตร์ บุคคลและสังคม รวมถึงปกิณกะสาระคติ
นับตั้งแต่การออกอากาศเป็นครั้งแรกมาจนถึงปัจจุบันนี้ เพลงประกอบไทเทิลของรายการใช้เพลง Dancing Flames ของวง Mannheim Steamroller โดยภายหลังยังคงใช้เพลง Dancing Flames มาใส่ทำนองในแนวอินเดียแต่ยังคงทำนองเดิมไว้ แต่จะมีการเปลี่ยนแปลงภาพกราฟิก ขึ้นอยู่กับการปรับเปลี่ยนรูปแบบรายการ
ต่อมาในวันที่ 28 สิงหาคม 2558 รายการ กระจกหกด้าน ได้เพิ่มรายการใหม่ ในรูปแบบสมัยใหม่ (รวมถึงภาพ เสียง และกราฟิกแบบสมัยใหม่) เพื่อได้สาระอีกส่วนหนึ่ง ในชื่อ กระจกหกด้านบานใหม่
รัฐสภาคาวาเลียร์
รัฐสภาคาวาเลียร์ () เป็นคำที่ใช้เรียกรัฐสภาแห่งอังกฤษระหว่างวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1661 24 มกราคม, ค.ศ. 1679 และ ค.ศ. 1689 “รัฐสภาคาวาเลียร์” เป็นรัฐสภาสมัยต่อจาก “รัฐสภาคอนเว็นท์ชั่น” รัฐสภามีอายุนานถึง 17 ปีในระยะค่อนศตวรรษที่ พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2ทรงปกครองอังกฤษ สมาชิกรัฐสภาเช่นเดียวกับสภาก่อนส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคาวาเลียร์หรือผู้นิยมกษัตริย์
รัฐสภาคาวาเลียร์มีความรับผิดชอบในการออกประมวลกฎหมายแคลเร็นดอน (Clarendon Code) ซึ่งประกอบด้วย:
เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์
เจ้าหญิงแมรี พระราชกุมารีและเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์ (; 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1631 - (24 ธันวาคม ค.ศ. 1660) เจ้าหญิงแมรีประสูติเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1631ที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในกรุงลอนดอน และสิ้นพระชนม์ที่พระราชวังไวท์ฮอลล์ในกรุงลอนดอนเช่นกัน เจ้าหญิงแมรีเป็นพระราชธิดาองค์โตในสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและ พระราชินีเฮนเรียตตา มาเรีย เป็นพระมเหสีของเจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์และเคานท์แห่งนาส์ซอ และเป็นพระราชมารดาของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ เจ้าหญิงแมรีทรงเป็นเจ้าหญิงรอยัลองค์แรกของอังกฤษ
เจ้าหญิงยูริโกะ พระชายาในเจ้าชายทากาฮิโตะ
เจ้าหญิงยูริโกะ พระชายาในเจ้าชายทากาฮิโตะ (; 4 มิถุนายน พ.ศ. 2466) พระนามเดิม ยูริโกะ ทากางิ () เป็นพระชายาในเจ้าชายทากาฮิโตะ เจ้าชายมิกาซะ พระราชโอรสพระองค์เล็กในจักรพรรดิไทโช กับจักรพรรดินีเทเม พระองค์เป็นพระปิตุลานีในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะและเป็นพระกุลเชษฐ์แห่งราชวงศ์เพียงพระองค์เดียวที่ประสูติในรัชกาลจักรพรรดิไทโชที่ยังทรงพระชนม์
เจ้าหญิงยูริโกะประสูติในโตเกียว เป็นธิดาของไวเคานต์มาซานาริ ทากางิ (พ.ศ. 2437–2491) กับคูนิโกะ อิริเอะ (พ.ศ. 2444–2531) พระชนกสืบสันดานมาจากตระกูลทากางิ อดีตตระกูลขุนนางที่ดูแลพื้นที่แถบทันอัง (Tan'an) และทรงเป็นลื่อของฮตตะ มาซาโยริ โรจูคนสำคัญในยุคบากุมัตสึ เมื่อนับจากพระบิดา ส่วนพระชนนีสืบสันดานมาแต่ตระกูลยะนะงิวะระ และเป็นพระญาติชั้นที่สองของจักรพรรดิโชวะ
เจ้าหญิงยูริโกะทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกะกุชูอิงเมื่อปี พ.ศ. 2484
มีการประกาศว่าเจ้าชายทะกะฮิโตะ เจ้าชายมิกะซะ จะทรงหมั้นกับยูริโกะ ทากางิ พระญาติชั้นที่สองเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2484 โดยพระราชพิธีหมั้นจัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2484 และมีพระราชพิธีเสกสมรสเมื่อวันที่ 22 ตุลาคมปีเดียวกัน ทั้งสองมีพระโอรส-ธิดา 5 พระองค์ ได้แก่
หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายโทโมฮิโตะแห่งมิกะซะผู้เป็นโอรสเป็นต้นมา เจ้าหญิงยูริโกะจึงเสด็จเยี่ยมพระสวามีที่ทรงรักษาพระองค์ในโรงพยาบาลบ่อยครั้งในช่วงบั้นปลายพระชนม์ของเจ้าชายทะกะฮิโตะ กระทั่งวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2559 เจ้าหญิงยูริโกะและพระสวามีได้ฉลองครบรอบ 75 ปีแห่งการเสกสมรส ณ ห้องพักภายในโรงพยาบาล ถือเป็นการฉลองร่วมกันครั้งสุดท้ายของทั้งสองพระองค์ ไม่กี่วันหลังจากนั้น เจ้าชายทากาฮิโตะก็สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2559 โดยมีเจ้าหญิงยูริโกะคอยประทับอยู่เคียงข้างในวาระสุดท้ายแห่งพระชนม์ชีพ หลังจากนั้นเจ้าหญิงยูริโกะจึงทรงรับเป็นเจ้าภาพในพระราชพิธีปลงพระศพพระภัสดาในฐานะพระชายา
เจ้าหญิงยูริโกะเป็นประธานกิตติมศักดิ์ขององค์กรการกุศลต่าง ๆ โดยเฉพาะองค์กรที่เกี่ยวข้องกับการรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่น และทรงมีบทบาทยิ่งในสภากาชาดญี่ปุ่น
ในปี พ.ศ. 2491 เจ้าหญิงยูริโกะเป็นประธานมูลนิธิอิมพีเรียลกิฟต์โบะชิไอกุไก (Imperial Gift Foundation Boshi-Aiiku-kai) และทรงลาออกจากตำแหน่งเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ยังทรงเข้าร่วมกับองค์กรการกุศลต่าง ๆ โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของแม่และเด็ก
เจ้าหญิงสึงูโกะแห่งทากามาโดะ
เจ้าหญิงสึงูโกะแห่งทากามาโดะ (; 8 มีนาคม พ.ศ. 2529) เป็นพระธิดาในเจ้าชายโนริฮิโตะ เจ้าชายทากามาโดะกับเจ้าหญิงฮิซาโกะ พระชายาฯ เป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
เจ้าหญิงสึงูโกะแห่งทากามาโดะประสูติเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2529 เป็นพระธิดาองค์โตในเจ้าชายโนริฮิโตะ เจ้าชายทากามาโดะกับเจ้าหญิงฮิซาโกะ พระชายาฯ มีพระขนิษฐาอีกสองพระองค์ คือ โนริโกะ เซ็งเงะ และอายาโกะ โมริยะ
เจ้าหญิงสึงูโกะทรงการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกากูชูอิง ทรงศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาสาขาวัฒนธรรมนานาชาติศึกษา (Intercultural Studies) วิทยาลัยหญิงกากูชูอิง แต่ทรงหยุดเรียน (drop) เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2548 และทรงศึกษาต่อที่ด้านจิตวิทยาอาชญากร (criminal psychology) และสังคมวิทยา (sociology) ณ มหาวิทยาลัยเอดินบะระในสกอตแลนด์ ตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2547 จนถึงวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 และทรงหยุดเรียน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 พระองค์สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีจากโรงเรียนศิลปศาสตร์นานาชาติ (School of International Liberal Studies) มหาวิทยาลัยวะเซะดะ
พ.ศ. 2549 เจ้าหญิงสึงูโกะทรงร่วมงานในพระราชพิธีครบรอบการอภิเษกสมรสของแกรนด์ดยุกอ็องรีกับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาแห่งลักเซมเบิร์ก ในฐานะตัวแทนของสมาชิกพระราชวงศ์ญี่ปุ่น
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 พระองค์ตามเสด็จเจ้าหญิงฮิซาโกะ พระชนนี ในงานนิทรรศการศิลปะผู้พิการโตเกียว ครั้งที่ 28 ซึ่งถูกจัดขึ้น ณ ห้างสรรพสินค้าเซบุ อิเกบูกูโระ โตเกียว ซึ่งผู้ชนะในการแข่งขันนี้ได้จะรับเกียรติถ่ายภาพร่วมกับเจ้าหญิงฮิซาโกะและเจ้าหญิงสึงูโกะ
เดือนเมษายน พ.ศ. 2556 พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในกรรมการประจำประเทศญี่ปุ่นของยูนิเซฟ และร่วมประกอบพระกรณียกิจร่วมกับพระชนนีอยู่เสมอ ๆ ในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันนั้น พระองค์ได้เสด็จเยือนประเทศศรีลังกา ตามคำกราบทูลเชิญของมหินทา ราชปักษะ (Mahinda Rajapaksa) ประธานาธิบดีศรีลังกา เพื่อร่วมฉลองในวันครบรอบ 60 ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสองประเทศ โดยพระองค์ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากศีรันถิ ราชปักษะ (Shiranthi Rajapaksa)
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 เจ้าหญิงสึงูโกะได้ตามเสด็จเจ้าหญิงฮิซาโกะเยือนเมืองวาตาริ จังหวัดมิยางิ ซึ่งได้รับความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 ทอดพระเนตรความเรียบร้อยของกองบังคับการหน่วยยามฝั่งแห่งที่ 2 และทรงเยี่ยมหน่วยกู้ภัยทางน้ำมิยางิ ซึ่งเป็นหน่วยงานในสังกัดของสมาคมกู้ภัยทางน้ำญี่ปุ่นที่เจ้าหญิงฮิซาโกะพระชนนีเป็นประธานกิตติมศักดิ์ หลังจากนั้นทรงวางพวงมาลาไว้อาลัยแด่ผู้เสียชีวิต และมีพระดำรัสให้กำลังใจแก่สมาชิก
ออคเซนเฮาเซินแอบบีย์
อารามออคเซนเฮาเซิน () เดิมเป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่ออคเซนเฮาเซิน ไม่ไกลจากเมืองบิเบอร์ราค รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทมแบร์ก ทางไต้ของประเทศเยอรมนี
ตามตำนานที่มาของวัดกล่าวกันว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 9 อ็ออคเซนเฮาเซินเป็นที่ตั้งของสำนักชีชื่อ “โฮเฮ็นฮูเซ็น” (Hohenhusen) ที่ถูกทิ้งร้างเมื่อมีการรุกรานจากฮังการีเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาขณะที่ชาวนากำลังไถนาอยู่คันไถก็ไปเกยหีบสมบัติที่แม่ชีฝังไว้ก่อนที่จะหลบหนีไป ผู้คนจึงได้ก่อสร้างอารามรงจุดที่พบสมบัติ อารามจึงได้สมญานามว่า “Ochsen” ซึ่งแปลว่าวัว
อารามได้รับการสถาปนาเมื่อปี ค.ศ. 1093 เดิมขึ้นอยู่กับอารามนักบุญเบลส แบล็กฟอเรสต์ แต่ต่อมาได้รับเลื่อนฐานะเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์เมื่อปี ค.ศ. 1391 และในปี ค.ศ. 1495 ก็ได้เป็น “ดินแดนอิสระ” (Reichsfrei)
ในปี ค.ศ. 1803 อารามถูกปิดและเวนคืนไปเป็นของเจ้าชายฟรานซ จอร์จ เม็ตเตอร์นิค พระโอรสเจ้าชายฟรานซขายอารามให้กับอาณาจักรเวือร์ทเทมแบร์กในปี ค.ศ. 1825 แม้ว่าอารามจะถูกปิดไปชั่วระยะเวลาหนึ่งแต่ตัวโบสถ์และสิ่งก่อสร้างต่างๆ ยังอยู่พร้อมไม่ได้รับความเสียหายเท่าใดนัก มาในระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึงปี ค.ศ. 1984 รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทมแบร์กก็บูรณปฏิสังขรณ์ตัวโบสถ์และสิ่งก่อสร้างที่เป็นของอาราม ตัวอารามเป็นสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมแบบบาโรกซึ่งบางครั้งได้รับสมญานามว่า “สวรรค์ของบาโรก” (Himmelreich des Barocks) ในปัจจุบันส่วนหนึ่งของอารามเป็นที่ตั้งของสถาบันดนตรีสำหรับเยาวชนแห่งบาเดิน-เวือร์ทเทมแบร์ก และอารามในปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเมืองที่เรียกว่า เซนต์จอร์จ
Normal mapping
normal mapping เป็นการใช้ texture ให้ค่า normal บนแต่ละจุดบนโพลีกอนชิ้นหนึ่งๆ โดยจะทำให้การสะท้อนแสงตรงจุดนั้นเปลี่ยนไป ซึ่งจากหลักการนี้ทำให้เราสามารถสร้างภาพลวงตา เพื่อช่วยให้โมเดลสามมิติที่มีความละเอียดต่ำดูเหมือนมีรายละเอียดมากขึ้นทั้งที่มีจำนวนโพลีกอนเท่าเดิม
การคำนวณแสงสะท้อนแบบ Lambertian (หรือ diffuse) ซึ่งไม่ขึ้นกับทิศทางผู้มองนั้นหาค่าความสว่างได้จากผลคูณจุดของเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดที่จะให้สีไปยังจุดกำเนิดแสง กับเวกเตอร์หนึ่งหน่วยนอร์มอลตรงจุดที่จะให้สีนั้น ผลที่ได้คือค่าความเข้มหรือความสว่างของแสงที่จุดนั้น
formula_1
formula_2 ค่าความเข้มแสงที่สะท้อนแบบ diffuse, formula_3 ค่าเวกเตอร์หนึ่งหน่วยจากจุดตกกระทบไปยังจุดกำเนิดแสง, formula_4 ค่านอร์มอลเวกเตอร์หนึ่งหน่วย, formula_5 สี และ formula_6 คือความเข้มแสงขาเข้า
ประติมากรรมดิจิทัล
ประติมากรรมดิจิทัล เป็นเทคนิคในการสร้างแบบจำลองสามมิติ โดยใช้เครื่องมือเพื่อใช้กด ดึง ทำให้เรียบ บีบหรือบิดด้วยแรงกดดึงชนิดต่างๆเพื่อสร้างแบบจำลองสามมิติในลักษณะเดียวกับการปั้นดินน้ำมัน นิยมใช้ร่วมกับอุปกรณ์ที่สามารถกำหนดค่าแรงกดได้เช่น tablet ชนิดต่างๆที่รองรับแรงกดหลายระดับ ซอฟต์แวร์ในกลุ่มนี้บางตัวสามารถทำงานได้หลายระดับความละเอียด (multi-resolution) ทำให้สามารถแยกรายละเอียดในระดับชั้นต่างๆแยกจากกัน ช่วยให้ผู้ใช้สามารถเกลี่ยพื้นผิวในระดับความละเอียดต่ำให้เรียบหรือปรับแต่งรูปร่างโดยไม่มีผลกับลวดลายที่ทำไว้ก่อนหน้าในระดับความละเอียดที่สูงกว่า พวกที่รองรับ multi-resolution ได้แก่ 3D-Coat, Blender, Hexagon, Modo, Mudbox, Silo 2 และ ZBrush เป็นต้น
ประติมากรรมดิจิทัลสามารถทำได้กับโพลีกอนแบบร่างแห หรืออาจปั้นแต่งเพื่อเปลี่ยนค่าความหนาแน่นซึ่งเรียงตัวกันเป็นข้อมูลแบบ voxel เช่นในซอฟต์แวร์ 3D-Coat วิธีหลังนี้ช่วยให้ผู้ใช้ไม่ต้องกังวลกับทอพอโลยีของแบบจำลองสามมิติ ซึ่งอาจมีปัญหากระจายตัวไม่สม่ำเสมอบนพื้นผิวแบบจำลอง ทำให้บางจุดมีโพลีกอนน้อยหรือแน่นเกินไปโดยไม่จำเป็น
โลเรนโซ โมนาโก
ลอเร็นโซ โมนาโค (ภาษาอังกฤษ: Lorenzo Monaco; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Piero di Giovanni) (ราว ค.ศ. 1370 - ค.ศ. ค.ศ. 1425) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพจิตรกรรมแบบกอธิคนานาชาติ ลอเร็นโซเข้านิกายคามัลโดเลเซ (Camaldolese) ที่วัดซานตามาเรีย เดกลิ อันเจลิที่ฟลอเรนซ์ในปีค.ศ. 1391แต่ก็ลาออกเสียก่อนที่จะรับศีลบวช แม้กระนั้นก็ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ “Lawrence the Monk” งานของ ลอเร็นโซมีอิทธิพลจากการเขียนแบบกอธิคนานาชาติของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 และแบบตระกูลการเขียนแบบเซียนนา (Sienese school)
งานชิ้นสำคัญก็ได้แก่:
จอร์โจ วาซารี รวมประวัติของลอเร็นโซ โมนาโคในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น” หรือ “ชีวิตศิลปิน”
แมวเหมียวพเนจร
อริสโตแคตส์ () ออกฉายวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2513 กำกับโดย Wolfgang Reitherman.
อาคารโอเชียนวัน
ตึกโอเชี่ยนวัน () เป็นคอนโดมิเนียม ตั้งอยู่ที่หาดจอมเทียน พัทยา จังหวัดชลบุรี มีความสูง 91 ชั้น หรือสูง 320 เมตร สูงกว่าตึกใบหยก 2 40 เมตร และ คิววันของออสเตรเลีย 50 เมตร
ตึกโอเชี่ยนวัน มีมูลค่า 1.2 หมื่นล้านบาท เป็นของบริษัท สยามเบสต์เอ็นเตอร์ไพร์ส จำกัด โดยนายบรูโน่ พินเกล ชาวเยอรมัน
เอกสารข้อมูลความปลอดภัย
Material safety data sheet หรือย่อว่า MSDS คือ รายละเอียดของสารเคมีอันตราย ตามกฎหมายความปลอดภัยในการทำงาน
MSDS จะมีลักษณะคล้าย 'ฉลาก' ที่ติดไว้ที่หีบห่อภาชนะบรรจุหรือวัสดุห่อหุ้มสารเคมีอันตราย ซึ่งจะบอกให้รู้ถึงอันตรายของสิ่งที่อยู่ในภาชนะบรรจุ ด้วยป้ายสัญลักษณ์ที่แสดงอันตราย โดยมีการแสดงรายละเอียด ดังนี้เพื่อให้ผู้ปฏิบัติงานทำงานกับสารเคมีอันตรายนั้นๆ ได้อย่างถูกวิธีและปลอดภัย อีกทั้งสามารถรับมือกับเหตุฉุกเฉินใดๆ อันอาจเกิดจากสารเคมีอันตรายนั้นๆ
ซัลเฟอร์เฮกซะฟลูออไรด์
ซัลเฟอร์เฮกซาฟลูออไรด์ (Sulfur hexafluoride) เป็นสารประกอบอนินทรีย์ มีสูตรเคมี SF เป็นก๊าซโพพิแลนต์ไม่มีกลิ่น ไม่มีพิษ ไม่ไวต่อปฏิกิริยา มีความหนาแน่น 6.13 g/L ที่ระดับน้ำทะเล มากกว่าอากาศ 6 เท่า ถูกค้นพบเป็นครั้งแรกโดย Henri Moissan และ Paul Lebeau ในปี ค.ศ. 1901
ซัลเฟอร์เฮกซาฟลูออไรด์ไม่ละลายในน้ำ แต่ละลายในตัวทำละลาย นิยมใช้ประโยชน์ในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ โดยเฉพาะในการผลิตเซอร์กิตเบรกเกอร์ และสวิตช์เกียร์ที่ใช้กับระบบไฟฟ้าแรงสูง
คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ระบุว่าซัลเฟอร์เฮกซาฟลูออไรด์เป็นแก๊สเรือนกระจก ที่มีสามารถสร้างผลกระทบรุนแรงกว่าคาร์บอนไดออกไซด์ 22,000 เท่า แต่เนื่องจากก๊าซนี้มีความหนาแน่นสูง จึงลอยตัวลงต่ำ และไม่มีผลทำให้อุณหภูมิผิวโลกสูงขึ้น
จักรพรรดิซ่งไท่จง
สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งไท่จง (1482-1540) มีพระนามเดิมว่า เจ้ากวงอี้ ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 1482 เป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิ ซ่งไท่จู่ (เจ้ากวงยิ่น) เมื่อพระเชษฐาสวรรคตลงระหว่างบุกขึ้นเหนือรบกับแคว้นเป่ยฮั่น ในปี ค.ศ. 976 (พ.ศ. 1519) เจ้ากวงอี้ซึ่งเป็นพระราชอนุชาและเป็น 1 ในผู้บุกเบิกราชวงศ์ซ่งเหนือ จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิซ่งไท่จง ขณะพระชนม์ได้ 37 พรรษา และสานพระปณิธานของพระเชษฐา ในการตีแคว้นเป่ยฮั่นแตกได้สำเร็จในปีที่ 3 ในรัชกาลของพระองค์ เมื่อปี ค.ศ. 979 (พ.ศ. 1522)
ทรงครองราชย์ได้ 21 ปี สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 997 (พ.ศ. 1540) ขณะพระชนม์ได้ 58 พรรษา
อนุวัฒน์ สงวนศักดิ์ภักดี
อนุวัฒน์ สงวนศักดิ์ภักดี หรือ บอย พีซเมคเกอร์ (1 สิงหาคม พ.ศ. 2523) เป็นนักร้องเดี่ยว เคยร้องเพลงร่วมกับพีระ เทศวิศาล ในวงพีซเมกเกอร์
อนุวัฒน์นับถือศาสนาคริสต์ ศึกษาที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์ (DSA112) เป็นบุตรคนเล็กในบรรดาพี่น้อง 3 คน มีชื่อภาษาจีนกลางที่อาจารย์สอนภาษาจีนในโบสถ์เป็นผู้ตั้งให้ตอนเด็กๆ ว่า "เย่ เอินเหว่ย" หรือ "เฮี๊ย อึงอุ้ย" ในจีนแต้จิ๋ว แปลว่า "ยิ่งใหญ่" 
อนุวัฒน์เติบโตมาจากครอบครัวที่รักเสียงเพลง จึงชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก 
จบการศึกษาจากปริญญาตรีคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ก่อนที่จะเริ่มเดินตามฝันของตัวเองอย่างจริงจัง เขาเริ่มชีวิตการทำงานด้วยการเป็นพนักงานบริษัทเอกชนมาก่อน แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้ทิ้งสิ่งที่ตนเองรัก โดยได้รับจ้างร้องเพลงตามร้านอาหารกึ่งผับควบคู่ไปด้วย หลังจากทำงานประจำควบคู่กับร้องเพลงตามร้านอาหารกึ่งผับมาได้ระยะหนึ่ง ก็รู้สึกว่างานประจำที่ทำไม่ใช่สิ่งที่ตนเองต้องการ จึงตัดสินใจเลือกที่จะร้องเพลงตามร้านอาหารกึ่งผับเพียงอย่างเดียว ได้จับคู่ กับ พีระ เทศวิศาล (พีท) เป็นวงดูโอ (Duo) เล็กๆ ชื่อ กรีน ที (Green Tea) ให้ความบันเทิงตามร้านอาหารกึ่งผับหลายแห่ง โดยเริ่มจากร้าน Gasso เป็นแห่งแรก (2545) และเป็นที่ที่ทีมงานของเบเกอรี่ มิวสิก ได้ฟังเพลงที่เขาร้อง จึงได้ชักชวนให้ร่วมงานในอัลบั้ม Million ways to love Part I ของนักร้อง-นักแต่งเพลงชื่อดัง บอย โกสิยพงษ์
“หัวใจผูกกัน” คือเพลงแรกของเขาที่ได้ร้องให้คนทั่วประเทศได้ฟัง และด้วยความเพราะของเพลงก็ทำให้ บ.บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น ผู้จัดละครเรื่องพระจันทร์แสนกล ทางช่อง 3 นำเพลงหัวใจผูกกัน ไปเป็นเพลงประกอบละครเรื่องนี้ด้วย
หลังนั้นไม่นาน อนุวัฒน์ และ พีระ จึงได้รับการติดต่อให้เซ็นสัญญาให้เป็นศิลปินในสังกัด Green Beans และได้มีผลงานชิ้นแรก (2546) ในอัลบั้มพิเศษของค่ายคือ Greenlight Project ภายใต้ชื่อวงพีซเมกเกอร์
หลังจาก พีซเมกเกอร์มีผลงานเพลงได้ 2 อัลบั้ม ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกับวง เนื่องจากพีระ ไม่ต่อสัญญากับ Green Beans และออกไปทำอัลบั้มของตัวเอง (ภายหลังอยู่สังกัด Mono Music) ทางค่ายเพลงจึงให้อนุวัฒน์ออกอัลบั้มในนาม Peacemaker ตามเดิมแต่ไม่มีพีทเป็นสมาชิกอีกต่อไปแล้วชื่อ อัลบั้ม 3to1 ต่อมาได้ออกอัลบั้มเดี่ยว ภายใต้ชื่อว่า บอย Peacemaker อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกคือ Sense of Sound ซึ่งมีเพลงฮิตอย่าง เนื้อคู่ และ ความอ่อนแอ
อนุวัฒน์คบหาดูใจกับพิจิตตรา สิริเวชชะพันธ์ หรือเจี๊ยบมายาวนานกว่า 12 ปี ทั้งคู่ยังได้ร่วมกันทำธุรกิจร้านอาหารประเภทชาบู ชื่อ ชาบูคิง และร้านอาหาร Childhood cafe 
"ดูเพิ่มเติม: พีซเมกเกอร์"
ฐากูร พานิชกุล
ฐากูร พานิชกุล (ชื่อเล่น ก็อต) () เกิดปี ค.ศ. 1974 เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชาวไทย-อเมริกัน เจ้าของธุรกิจเสื้อผ้ายี่ห้อ THAKOON นอกจากนี้ ฐากูรยังมีร้านแฟชั่นออนไลน์ที่เปิดร่วมนักออกแบบเสื้อผ้าอีกหลายคน
ฐากูรเกิดที่จังหวัดนครพนม เติบโตที่กรุงเทพมหานคร ก่อนจะเดินทางไปอาศัยอยู่ที่เมืองโอมาฮา รัฐเนแบรสกา ประเทศสหรัฐอเมริกากับครอบครัวตั้งแต่อายุ 11 ปี ฐากูรจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านบริหารธุรกิจ ที่มหาวิทยาลัยบอสตัน จากนั้นย้ายไปนิวยอร์กเพื่อทำงานด้านแฟชั่น โดยได้เข้าทำงานในฝ่ายผลิตและจัดซื้อที่ J.Crew ต่อมาเขาลาออกเพื่อไปเป็นกองบรรณาธิการนิตยสาร Harper's Bazaa ทำหน้าที่เป็นนักเขียนวิจารณ์ด้านแฟชั่น อยู่ 4 ปี กระทั่งตัดสินใจเข้าศึกษาต่อด้านการออกแบบที่ Parsons School of Design
ปี 2004 ฐากูรเปิดแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองในชื่อ THAKOON หลังจากนั้นไม่นานผลงานของเขาปรากฏในนิตยสารชั้นนำอย่าง Vogue Elle และ W
ปี 2005 เขายังได้รับรางวัล Ecco Domani fashion foundation ในสาขาดีไซเนอร์หน้าใหม่ ซึ่งทำให้เขาได้ร่วมงานกับ Zac Posen, Derek Lam, Jack McCollough และ Lazaro Hernandez
ในปี 2008 ในการชิงชัยในสนามเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา มิเชล โอบามา ภริยาของบารัก โอบามา ได้เลือกใส่ชุดของเขาถึง 2 ครั้งแล้ว ครั้งแรกเมื่อเดือนสิงหาคม 2008 เป็นชุดราตรีดอกไม้สีม่วงแดงดำ ในงานวันคัดเลือกผู้เป็นตัวแทนพรรคเดโมแครตในการลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และครั้งที่ 2 ในชุดลายดอกไม้โทนเหลืองน้ำตาล ในวันอภิปรายครั้งแรกกับจอห์น แมคเคน
โรคระบาดครั้งใหญ่ในลอนดอน
โรคระบาดครั้งใหญ่ในกรุงลอนดอน หรือ โรคระบาดครั้งใหญ่ () เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1665 ถึงปี ค.ศ. 1666 ที่เชื่อกันว่าเป็นการระบาดครั้งใหญ่ของกาฬโรคในประเทศอังกฤษที่คร่าชีวิตประชากรไปประมาณ 75,000 ถึง 100,000 คน ราวหนึ่งในห้าของประชากรทั้งกรุงลอนดอนขณะนั้น โดยเป็นผลมาจากการระบาด ของแบคทีเรียชื่อ "เยอร์ซีเนียเพสติส" () ซึ่งมีหมัดเป็นพาหะนำโรค กระนั้น เหตุการณ์นี้มีความรุนแรงเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับ “กาฬโรคที่ระบาดในยุโรปและอังกฤษ” ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นระหว่างปี ค.ศ. 1347 ถึงปี ค.ศ. 1353 เหตุการณ์ในกรุงลอนดอนครั้งนี้ได้รับการขนานนามต่อมาว่า “โรคระบาดครั้งใหญ่” โดยเป็นการระบาดของโรคครั้งใหญ่และครั้งสุดท้ายในอังกฤษ
แม้ว่าเชื้อโรคที่ทำให้เกิดการระบาดสันนิษฐานกันว่าเป็น “กาฬโรค” และเชื้อโรคในตระกูลเดียวกันแต่ก็ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนที่พิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้ นักวิชาการสมัยใหม่ตั้งข้อเสนอว่าอาการและระยะเวลาเพาะของเชื้อที่ทำให้เกิดโรคเป็นตัวเดียวกับเชื้อโรคที่คล้ายคลึงกับ "ไข้เลือดออกเหตุไวรัส" ()