hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
สื่อมวลชน
สื่อมวลชน (mass media) เป็นสื่อที่สามารถกระจายข้อมูลข่าวสารจากบุคคลหนึ่งหรือจากองค์กรหนึ่ง ไปยังมวลชนจำนวนมากโดยเฉพาะประชาชนทั้งประเทศ ในเวลาอันรวดเร็ว ได้แก่ หนังสือพิมพ์ นิตยสาร วิทยุ โทรทัศน์ ภาพยนตร์ อินเทอร์เน็ตฯลฯ การเผยแพร่ในสื่อมวลชนส่วนหนึ่งต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อเวลา ซื้อพื้นที่ในการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสาร อย่างไรก็ตามองค์กรสามารถใช้สื่อมวลชนแบบให้เปล่าได้ หากองค์กรนั้นมีเรื่องราวที่น่าสนใจแก่การเผยแพร่ หรือบังคับโดยข้อกฎหมาย
ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี
ขบวนการร่วมเพื่อเอกราชปัตตานี หรือ เบอร์ซาตู ( ; ) เป็นการรวมตัวขององค์กรที่ต่อสู้เพื่อเอกราชของปัตตานี 4 องค์กรคือ ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี ขบวนการแนวร่วมปฏิวัติแห่งชาติมลายูปัตตานี มูจาฮีดีนอิสลามปัตตานีและพูโลใหม่ เมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2532 เพื่อรวมการต่อสู้ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ประธานคนแรกคือ ดร. วาห์ยุดดิน มูฮัมหมัด ส่วนประธานคนปัจจุบันคือ ดร. วันมะเดร์ เจ๊ะเมาะ
โครงสร้างหลักของเบอร์ซาตูมี 3 ส่วนคือ
การเคลื่อนไหวของเบอร์ซาตูเน้นการเคลื่อนไหวทางการเมือง ส่วนการเคลื่อนไหวด้วยอาวุธมักเป็นภาระของพูโลและบีอาร์เอ็น หลักการต่อสู้ของเบอร์ซาตูที่สำคัญมี 6 ข้อคือ
กลุ่มเบอร์ซาตูต้องการตั้งประเทศมลายูอิสลามปัตตานี โดยมีการร่างรัฐธรรมนูญของประเทศนี้เมื่อ พ.ศ. 2539 โดยประเทศนี้จะปกครองโดยถือหลักศาสนาอิสลามเป็นกฎหมาย ศาสนาประจำชาติคือศาสนาอิสลาม นิกายสุหนี่ นับถืออิหม่ามซาฟีอี ระบบเศรษฐกิจใช้แบบอิสลาม
ทับทิมกรอบ
ขนมทับทิมกรอบ เป็นขนมหวานแบบไทย ทับทิมกรอบเป็นขนมหวานที่รับประทานได้ทุกฤดูกาล นิยมมากที่สุดในฤดูร้อน รับประทานแล้วหอมหวานเย็นอร่อยชื่นใจคลายร้อนได้ดี ประกอบด้วยเม็ดทับทิมกรอบสีแดงสดใสและเม็ดทับทิมกรอบสีชมพูสวย เมื่อเคี้ยวแล้วกรอบมันด้วยรสชาติของแห้ว มีน้ำเชื่อมที่ทำจากน้ำตาลทราย ลอยด้วยดอกมะลิ มีกะทิสดจากการคั้นมะพร้าว น้ำแข็งบดละเอียดหรือน้ำแข็งทุบให้เป็นเม็ดเล็ก ๆ รสชาติหอมชื่นใจ
มณฑลอานฮุย
มณฑลอานฮุย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน มีเมืองเอกชื่อ เหอเฟย์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 139,400 ตาราง ก.ม.
มณฑลอานฮุยมีพื้นที่ติดต่อดังนี้ 
มีประชากร 64,610,000 คน ความหนาแน่น 463/ก.ม.ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น จีดีพี 481.3 ล้านล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 7450
มีแม่น้ำแยงซีเกียงและ แม่น้ำหวงเหอ ไหลผ่ากลางพื้นที่มณฑลจากตะวันออกไปตะวันตก
อยู่ในเขตอบอุ่นกึ่งเขตร้อนชื้นแถบเอเซีย มี 4 ฤดู
ในปี พ.ศ. 2546 มณฑลอันฮุยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในมณฑลทั้งหมด 397,320 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากก่อน 9.2 %
มณฑลกานซู่
มณฑลกานซู่ หรือ มณฑลกังซก (จีนตัวย่อ: 甘肃省, จีนตัวเต็ม: 甘粛省) ชื่อย่อ กาน หรือ หล่ง （甘, 陇） ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน ตอนบนของแม่น้ำฮวงโห (แม่น้ำเหลือง) มีเมืองหลวงชื่อ หลานโจว
มณฑลกานซู่มีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ฤดูกาลทั้ง 4 มีความแตกต่างอย่างชัดเจน คือ ฤดูหนาวหนาวเย็น
และยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ฤดูร้อนช่วง
สั้นๆอากาศเย็นสบาย ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบายแต่อุณหภูมิลดต่ำเร็ว อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 0-15 องศา
มณฑลกานซู่แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 14 เมืองหรือจังหวัด (市) 4 เทศมณฑลระดับเมือง (市) 58 เทศมณฑล (县) 17 เขต (区) และ 7 เขตปกครองตนเอง (自治县)
ปี พ.ศ. 2546 มูลค่าจีดีพี เท่ากับ 130,106 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 
10.1% จีดีพีต่อหัวคิดเป็น 4,984 หยวน อุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมหลักได้แก่ อุตสาหกรรมโลหะ เช่น ทอง
มณฑลกุ้ยโจว
มณฑลกุ้ยโจว หรือเดิมไทยเรียกว่า กุยจิว (จีนตัวย่อ: 贵州省 จีนตัวเต็ม: 貴州省 Guizhou) ชื่อย่อ เฉียน (黔) หรือ กุ้ย (贵) ตั้งอยู่บนที่ราบสูงหยุนกุ้ยส่วนตะวันออก ระหว่างเส้นลองจิจูด 103.36 - 109.31 องศาตะวันออก และ
ละติจูด 24.37 - 29.13 องศาเหนือ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน มีเมืองหลวงชื่อ กุ้ยหยาง 
มีเนื้อที่ 176,100 ก.ม. มีประชากร 39,040,000 คน ความหนาแน่น 222 ต่อตารางกิโลเมตร จีดีพี 159.2 พันล้านเหรินหมินปี้
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มณฑลกุ้ยโจวมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ภูมิประเทศเป็นแบบเทือกเขาสูง
โดยเฉพาะด้านตะวันตก ส่วนด้านตะวันออกและใต้พื้นที่ค่อนข้างราบ สูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 1,000 เมตร
อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 14 - 16 องศาเซลเซียส เดือนมกราคม อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย 4 - 9 องศา เดือนกรกฎาคมอุณหภูมิเฉลี่ย 20 - 28 องศา
มณฑลกุ้ยโจวแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 เมืองหรือจังหวัด (市) 7 เทศมณฑลระดับเมือง (市) 56 เทศมณฑล (县) 13 เขต (区) และ 11 เขตปกครองตนเองระดับเทศมณฑล (自治县)
มณฑลเหอเป่ย์
มณฑลเหอเป่ย์ (河北省) ชื่อย่อ จี้（冀）ตั้งอยู่ระหว่างที่ราบสูง มองโกเลียในและที่ราบภาคเหนือของประเทศ เป็นมณฑลที่อยู่ล้อมรอบนครสำคัญคือ ปักกิ่ง และเทียนจินมีเมืองหลวงชื่อ ฉือเจียจวง มีเนื้อที่ 187,700 ก.ม.
ทิศเหนือติดต่อกับมณฑลเหลียวหนิง และมองโกเลียใน 
ทิศตะวันออกติดซานซีใต้ติดกับเหอหนันและซานตง
ทิศตะวันออกติดกับทะเลป๋อไฮ่
มีประชากร 68,090,000 คน ความหนาแน่น 363/ก.ม.
จีดีพี 876.9 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 12,900 
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มีสภาพอากาศแบบมรสุมเขตอบอุ่นภาคพื้นทวีป แบ่งเป็น 4 ฤดู 
ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 300-800 มิลลิเมตร/ปี 
อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 3-27 องศาเซลเซียส ปี 2004
มีมูลค่าจีดีพีเท่ากับ 883,690 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 12.9% 
จีดีพีเฉลี่ยต่อหัว เท่ากับ 13,017 หยวน เพิ่มขึ้น 12.2%
อุตสาหกรรมมี 5 ประเภทได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตเวชภัณฑ์ยา หลอมโลหะ วัสดุก่อสร้าง เครื่องจักรกล และผลิตภัณฑ์อาหาร นอกจากนี้ยังมีอุตสาหกรรมสิ่งทอและอุตสาหกรรมเบาต่างๆ
ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมในท้องถิ่นที่สำคัญ
มณฑลเหอหนาน
เหอหนาน ตามสำเนียงกลาง หรือ ห้อหลำ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () หรือชื่อย่อ อวี้ () และชื่อเดิม จงโจว หรือ จงหยวน เป็นมณฑลในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ทางตอนกลางเยื้องทางตะวันออกของประเทศ อยู่ทางตอนกลางส่วนล่างของ แม่น้ำเหลือง (หวงเหอ) ซึ่งไหลผ่านเป็นระยะทาง 700 กว่ากิโลเมตร ถือเป็นแหล่งอารยธรรมที่เก่าแก่แห่งหนึ่งของจีน มีเมืองเอกชื่อ เจิ้งโจว (郑州) มีเนื้อที่ 167,000 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 97,170,000 คน ความหนาแน่น 582 ต่อตารางกิโลเมตร จีดีพี 881.5 พันล้านเหรินหมินปี้ จีดีพีต่อประชากร 9070 เหรินหมินปี้ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มณฑลเหอหนานมีประชากรมากที่สุดในประเทศจีน ภูมิประเทศ ทิศตะวันตกเป็นเทือกเขาทอดตัวยาวสลับซับซ้อน อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ทางตะวันออกเป็นพื้นที่ราบ สูงกว่าระดับน้ำทะเลราว
100 เมตร จุดที่สูงที่สุดของมณฑลอยู่ที่ยอดเหล่ายาช่า ในเมืองหลิงเป่า ซึ่งสูงกว่าระดับน้ำทะเลถึง 2413.8 เมตร ภูมิอากาศมีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนกึ่งอบอุ่น มีฤดู 4 ฤดูอย่างชัดเจน อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปี 13-15 องศาเซลเซียส เศรษฐกิจปี 2547 เหอหนันมีมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศเท่ากับ 881,509 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 13.7 % อุตสาหกรรมเหอหนันถือเป็นฐานผลิตพลังงานที่สำคัญ มีธุรกิจถ่านหิน 65 ราย สามารถผลิตถ่านหินได้ปีละประมาณ 100 ล้านตัน เป็นที่ 2 ของจีน
มณฑลเหอหนานมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
มณฑลหูเป่ย์
มณฑลหูเป่ย์ (จีน: 湖北省 Húběi Shěng) ชื่อย่อ เอ้อ (鄂) ตั้งอยู่ตอนกลาง
ของประเทศ มีอาณาเขตอยู่ในพื้นที่ของแม่น้ำ 2 สายคือ 
แม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) และฮั่นเจียง เนื่องจากอยู่
ทางเหนือของทะเลสาบต้งถิงทางตอนกลางของแม่น้ำ
ฉางเจียง จึงได้ชื่อว่า ‘หูเป่ย’ ซึ่งแปลว่า เหนือทะเลสาบ
มีเมืองหลวงชื่อ อู่ฮั่น มีเนื้อที่ 185,900 ตร.ก.ม. 
มีประชากร 60,160,000 คน ความหนาแน่น 324/ตร.
ก.ม. จีดีพี 631.0 พันล้านเหรินหมินปี้
จีดีพีต่อประชากร 10,500 เหรินหมินปี้
มณฑลหูเป่ยมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบภูเขา เนินเขา สันเขาต่ำๆ 
และที่ราบ ตรงกลางเป็นที่ราบต่ำ ทิศตะวันตก ตะวันออก
และเหนือล้อมรอบด้วยภูเขา
มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนเป็นลักษณะของเขตร้อน
แถบเอเชียกึ่งอบอุ่น แสงแดดและปริมาณน้ำฝนเพียงพอตลอดปี เหมาะแก่การทำเกษตรกรรม
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ 
อุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ ผลิตเครื่องจักร หลอมทอง ปิโตรเคมี 
สิ่งทอ และวัสดุก่อสร้าง ครองสถิติผลิตรถยนต์ได้เป็นอันดับหนึ่ง
ของประเทศเมื่อปี 2001
มณฑลหูหนาน
มณฑลหูหนาน (จีน: 湖南省) ชื่อย่อ เซียง （湘）ตั้งอยู่บนลองจิจูด 108 องศา 47 ลิปดาถึง 114 องศา 45 ลิปดา ตะวันออก และละติจูด 24 องศา 39 ลิปดาถึง 30 องศา 28 ลิปดาเหนือ ทางตอนใต้ของทะเลสาบต้งถิง (洞庭湖) ทะเลสาบใหญ่ทางตอนกลางของแม่น้ำแยงซี มีเมืองหลวงชื่อ ฉางชา มีเนื้อที่ 211,800 ตาราง ก.ม.
มณฑลหูหนานมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
มีประชากร 66,980,015 คน ความหนาแน่น 316/ก.ม.
จีดีพี 561.2 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 8380
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มีเทือกเขาโอบล้อมถึง 3 ด้าน ด้านตะวันออกมีเทือกเขามู่ฟู่และเทือกเขาหลัวเซียว 
ด้านใต้มีแนวเขาอู๋หลิ่งซัน ด้านตะวันตกมีเทือกเขาอู่หลิงและเทือกเขาเสี่ยว์เฟิง ยอดเขาทางตะวันตกของมณฑลส่วนใหญ่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร
มีสภาพอากาศแบบมรสุมเขตร้อนภาคพื้นทวีปเอเซียกลาง ได้รับอิทธิพลของลมตะวันออก อุณหภูมิเฉลี่ย/ปี 16-18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1200 - 1700 มิลลิเมตร/ปี 
สภาพอากาศมี 3 ลักษณะเด่น คือ สภาพอากาศแบบสมดุล มีแสงแดด และแหล่งน้ำเพียงพอ อากาศอบอุ่น
มณฑลเจียงซี
มณฑลเจียงซี () หรือเดิมไทยเรียกว่า เกียงซี ชื่อย่อ กั้น（赣）ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก
เฉียงใต้ของประเทศจีน บนชายฝั่งตอนใต้ของลุ่มน้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) ตอนล่าง โดยด้านตะวันออกติดกับมณฑลเจ้อเจียง และฝูเจี้ยน ด้านใต้ติดกับกว่างตง ด้านตะวันตกติดกับหูหนัน ด้านเหนือติดกับหูเป่ย และอันฮุย มีเมืองหลวงชื่อ หนันชาง มีเนื้อที่ 166,900 ก.ม.
มีประชากร 42,840,000 คน ความหนาแน่น 257 / ก.ม. จีดีพี 349.6 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 8160 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มีลักษณะสำคัญเป็นภูเขา 36% และทิวเขาเล็กทอดยาวต่อกัน 42% ที่เหลือเป็นที่ราบและแม่น้ำ มณฑลเจียงซีมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 18 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนตลอดปีเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 1,341 - 1,940 มิลลิเมตร โดยทางใต้ ตะวันออก และเขตภูเขาจะมีฝนตกชุกมากกว่าทางเหนือ ตะวันตก
มีการทำฟาร์มที่พัฒนาไปไกล เจียงซีนับเป็นผู้ผลิตพืชประเภทข้าวรายหลักแห่งหนึ่งของประเทศ และมีพืชเศรษฐกิจได้แก่ เรพซีด (เมล็ดให้น้ำมันจำพวกมัสตาร์ด) อ้อย ฝ้าย
เจียงซีเป็นแหล่งผลิตแร่ธาตุต่างๆ ได้แก่ ทังสเตน ถ่านหิน เหล็ก ตะกั่ว สังกะสี ไนโอเบียม หินเกลือ และดินสำหรับปั้นหม้อเป็นต้น เครื่องถ้วยชามของจิ่งเต๋อเจิ้น ซึ่งมีประวัติศาสตร์อันยาวนานด้านเครื่องเคลือบดินเผาก็เป็นที่ต้องการของตลาดทั่วโลกด้วย
มณฑลเจียงซีมีระบบการคมนาคมที่สะดวกสบาย ทั้งทางบกและทางน้ำ การขนส่งระบบราง มีเส้นทางรถไฟเชื่อมต่อมณฑลใกล้เคียง อาทิ เจ้อเจียง อันฮุย ฯลฯ ระยะทางกว่า 2,241 กิโลเมตร มีสถานีรองรับผู้โดยสาร 200 สถานี เจียงซีมีชุมทางเส้นทางหลวงอยู่ในเมืองสำคัญ อาทิ หนันชาง กั้นโจว จี๋อัน อู๋โจว อี๋ชุน ฯลฯ เชื่อมต่อเป็นเครือข่ายเส้นทางหลวง ที่มีความยาวรวมกว่า 37,318 กิโลเมตร ทั้งนี้เป็นเส้นทางทันสมัยถึง 30.48%
หนานโถว
เทศมณฑลหนานโถว เป็นเทศมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีเมืองหลวงชื่อ หนานโถวซิตี้มีเนื้อที่ 4,106.436 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 536,190 คน ความหนาแน่น 131 คนต่อตารางกิโลเมตร
เทศมณฑลหนานโถวคือเทศมณฑลเดียวของไต้หวัน ที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
เผิงหู
เทศมณฑลเผิงหู () คือหมู่เกาะชายฝั่งทางด้านตะวันตกของสาธารณรัฐจีน ซึ่งในอดีตปกครองสาธารณรัฐประชาชนจีนต่อจากราชวงศ์ชิง เกาะเล็กครอบคลุมพื้นที่ 141 ตารางกิโลเมตร เทศมณฑลเผิงหูถูกดำเนินการปกครองโดยสาธารณรัฐจีน(ไต้หวัน) เมืองหลวง Magong ซิตี้ เนื้อที่ทั้งหมด 141.052 ตารางกิโลเมตร ประชากรทั้งหมด 91,950 (ข้อมูลปี พ.ศ. 2550) ความหนาแน่นประชากร 724.79 คน/ตารางกิโลเมตร
เจียอี้
เทศมณฑลเจียอี้ คือเทศมณฑลใน ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐจีน เนื้อที่ไม่รวมนครเจียอี้ มีเมืองหลวงคือ ไท่เป่าซิตี้ เนื้อที่ทั้งหมด 1901.67 ก.ม.² ประชากรทั้งหมด 559,329 คน ความหนาแน่นประชากร 294 คนต่อตารางกิโลเมตร
ปาเลตาเดมังโก
ปาเลตาเดมังโก () เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของเม็กซิโกและลาตินอเมริกา ทำจากมะม่วงสุก คลุกด้วยน้ำมะนาว เกลือ และพริกป่น เสียบไม้ให้ถือรับประทาน (ปาเลตา แปลว่า แท่ง)
พระศรีรัตนเจดีย์
พระศรีรัตนเจดีย์ ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีทางทิศตะวันตก สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) เมื่อปี พ.ศ. 2398 โดยจำลองแบบมาจากเจดีย์ในวัดพระศรีสรรเพชญ์ที่พระราชวังกรุงศรีอยุธยา องค์เจดีย์มีความสูงประมาณ 40 เมตร ภายในประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เมื่อสมัยแรกสร้างนั้นยังมิได้มิได้มีการประดับกระเบื้อง ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๕) จึงได้มีการประดับกระเบื้องสีทองทั้งองค์เจดีย์
พระมณฑป (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)
พระมณฑป ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีตรงกลางระหว่างปราสาทพระเทพบิดรและพระศรีรัตนเจดีย์ เป็นมณฑปยอดปราสาทเจ็ดชั้น ฝาผนังภายนอกประดับลวดลายนูนต่ำปิดทองประดับกระจกเป็นรูปเทพพนมภายในกรอบสี่เหลี่ยม บานประตูทั้งสี่ทิศเป็นประตูลายมุก ส่วนของฐานนั้นทำเป็นชั้น โดยชั้นบนเป็นรูปเทพบุตรนั่งประนมกรเรียงระหว่างซุ้มประตู ส่วนด้านล่างเป็นรูปครุฑและคนธรรพ์นั่งสลับกัน ส่วนภายในเป็นที่ประดิษฐานตู้พระไตรปิฎกประดับมุก และปูพื้นด้วยเสื่อสานด้วยเส้นลวดที่ทำจากเงิน
ยอดเขากันเจนชุงคา
กันเจนชุงคา (Kanchenjunga) หรือ กัญจนชังฆา () เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสามของโลก รองจากยอดเขาเอเวอเรสต์ และยอดเขาเคทู ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยบริเวณพรมแดนประเทศอินเดียกับเนปาล มีความสูงกว่า 8,586 เมตร หรือ 28,169 ฟุต
ร็อกแอนด์โรล
ร็อกแอนด์โรล () คือแนวเพลงประเภทหนึ่งที่ได้พัฒนาในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปลายยุค 40s จนมาได้รับความนิยมในต้นยุค 50s และได้แพร่ขยายความนิยมไปทั่วโลก ซึ่งในปัจจุบันเราจะเรียกกันสั้นๆว่า "ร็อก" ส่วนเรื่องจังหวะจะเป็นจังหวะ บูกี้ วูกี้ บลูส์ โดยจะทำให้เด่นโดยจังหวะแบ็ค บีท (Back Beat) ซึ่งต่อมาจะใช้กลองสแนร์
ดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงแรกจะเล่นโดยกีตาร์ไฟฟ้า หนึ่งหรือสองตัว (1 ลีด ,1 ริทึม),กีตาร์เบส (หรือดับเบิ้ลเบส),ชุดกลอง ส่วนคีย์บอร์ดจะเป็นส่วนเสริม
ร็อกแอนด์โรลในช่วงต้นยุค 50s มักจะใช้แซกโซโฟนนำดนตรี ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นกีตาร์ช่วงกลางยุค 50s เปียโนก็ถูกใช้เป็นส่วนสำคัญในดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงกลางยุค 40s
ความได้รับความนิยมในดนตรีร็อกแอนด์โรลเป็นอย่างมากได้แพร่กระจายสู่สังคม นอกจากทางด้านดนตรีแล้ว ยังมีผลต่อแฟชั่น ไลฟ์สไตล์ ภาษา ศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่างมากคือ เอลวิส เพรสลีย์ ที่สร้างภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในรูปแบบของร็อกแอนด์โรล
ในปี ค.ศ. 1951 อลัน ฟรีด (Alan Freed) ดีเจจากโอไฮโอ ได้ถูกยกเครดิตให้เป็นผู้คิดคำว่า ร็อกแอนด์โรลล์เป็นคนแรก
ร็อกแอนด์โรล ได้ผสมผสาน เอาดนตรีของคนผิวขาวกับผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นดนตรีแนวใหม่ที่มีจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งเสียงกีตาร์ที่ดัง กลองที่รัวและเร็ว วัฒนธรรมดนตรีแบบร็อกแอนด์โรล ได้มีผลต่อวัยรุ่นในยุคนั้น ทั้งภาษาและการพูดจา ที่โจ่งแจ้ง แสดงอารมณ์อย่างชัดเจน การแต่งกายและทรงผมแปลก ๆ การเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ฯลฯ ที่ถือว่าเป็น การแสดง ถึงตัวตน (Identity) ของตนเองออกมา ภาษากายต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นแนวทางที่ขัดแย้งกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ในสมัยนั้น เห็นว่าดีงาม และถูกต้องทั้งสิ้น ในยุคนั้น ร็อกแอนด์โรลจึงถูกประฌามว่าเป็น ดนตรีของปีศาจ (Devil's Music) เนื่องจากความใหม่และแหวกแนวอย่างมาก
ในช่วงทศวรรษที่ 50 เพราะขณะที่ศิลปินร็อกแอนด์โรลระดับที่เป็นตำนาน ทยอยกันสร้างชื่อ และผลงานของตนเองไว้ที่อเมริกา ไม่ว่าจะเป็น บิล ฮาลีย์ (Bill Haley) ที่มีเพลงฮิตที่รู้จักกันทั่วโลกคือ Rock around the clock (1954), ชัค เบอร์รี (Chuck Berry) ผลงานที่โด่งดัง คือเพลง Meybelline (1955), ลิตเติล ริชาร์ด (Little Richard) เพลง Long tall Sally หรือ Rip it up (1956) ที่มียอดขายเกินหลักล้าน, เจอร์รี ลี ลีวิส (Jerry Lee Lewis) กับเพลงที่ได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ Whole latta shakin' goin' on (1957), และเพลงที่ติดอันดับสองรองเพลงของเอลวิส Great Ball of Fire! (1957), Crazy Arms (1957), เอลวิส เพรสลีย์ที่มีเพลงฮิตติดอันดับนับไม่ถ้วนตั้งแต่ 1956 ถึง 1958 เช่น Love me tender (1956) Loving you (1957) Jailhouse rock (1957) King carole (1958) Big hunk o'love (1959), หรือ บัดดี ฮอลลี (Buddy Holly) ผลงานที่ฮิตที่สุด Peggy Sue (1957) Rave On (1957) Oh Boy! (1958)
เรนโบว์ (อัลบั้มมารายห์ แครี)
เรนโบว์ () เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 7 และเป็นอัลบั้มที่ 9 ของศิลปินหญิงชาวอเมริกัน มารายห์ แครี ออกวางขายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 โดยโคลัมเบีย เรคคอร์ดส ถือว่าเป็นอัลบั้มที่ร่วมงานกับศิลปินอื่นหลายศิลปินอย่าง เจย์-ซี (), ดา แบรท (), มิสซี เอเลียตต์ (), สนูป ด็อกก์ (), มิสติคอล และ มาสเตอร์ พี (), อัชเชอร์ () , โจ และ ไนน์ตี้เอท ดีกรีส์
โดยเพลงช้าส่วนใหญ่จะโปรดิวซ์โดย จิมมี่ แจม และ เทอร์รี่ ลีวิส แทนที่วอลเตอร์ อฟานาเซียฟ ที่เคยทำงานร่วมกันตั้งแต่อัลบั้มชุดแรกๆ
อัลบั้ม "เรนโบว์" เข้าชาร์ตบิลบอร์ดครั้งแรกที่อันดับที่ 2 ด้วยยอดขาย 323,000 แผ่น และอยู่ในชาร์ตทั้งสิ้นนาน 35 สัปดาห์ (เข้าชาร์ทใหม่ 1 ครั้ง) อัลบั้มนี้ขึ้นอันดับ 1 ในประเทศฝรั่งเศส และขึ้นอันดับ 1 ใน ชาร์ตยูไนเต็ดเวิลด์
ยอดขาย (ณ ปี พ.ศ. 2548) ในอเมริกาขายได้ 4 ล้านชุด และ 10 ล้านชุดทั่วโลก
"เรนโบว์" มีเพลงอันดับ 1 ในอเมริกา 2 เพลงคือ "Heartbreaker" และ "Thank God I Found You" ส่วนเพลง "Against All Odds (Take a Look at Me Now)" เพลงเก่าของ ฟิล คอลลินส์ ในอังกฤษได้ร้องร่วมกับวงบอยแบนด์ "เวสท์ไลฟ์" เพลงนี้สามารถขึ้นอันดับ 1 ในอังกฤษ
ช้างแมมมอธ
ช้างแมมมอธ หรือ แมมมอธ () เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตระกูลช้างที่อาศัยอยู่ในยุคน้ำแข็งเมื่อกว่า 20,000 ปีก่อน จัดอยู่ในวงศ์ Elephantidae เช่นเดียวกับช้างที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน โดยอยู่ในสกุล "Mammuthus" จำแนกออกได้ทั้งหมด 9 ชนิด (ดูในตาราง)
โดยคำว่า "แมมมอธ" นั้นมาจากคำว่า "Mammal" หรือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
แมมมอธ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วโลก โดยเฉพาะทวีปยุโรปและเอเชียเหนือ เช่น ไซบีเรีย ยกเว้นออสเตรเลียและอเมริกาใต้ เป็นช้างที่มีลำตัวและงาใหญ่กว่าช้างในยุคปัจจุบันมาก ปัจจุบันจะค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของแมมมอธได้ในยุคไพลสโตซีน
แมมมอธ กำเนิดขึ้นมาเมื่อราว 2.6 ล้านปีก่อน ในยุคไพลโอซีนตอนต้น และสูญพันธุ์อย่างสิ้นเชิง เมื่อ 11,700 ปีที่ผ่านมา (แมมมอธตัวสุดท้ายที่สูญพันธุ์ คือ แมมมอธแคระ ที่อาศัยบนเกาะแรงเกล ในทะเลอาร์กติก เมื่อราว 3,700 ปีก่อน) แมมมอธมีขนาดโดยเฉลี่ย 4 เมตร (14 ฟุต) ตั้งแต่เท้าจนถึงหัวไหล่ มีสีขนที่หลากหลายตั้งแต่น้ำตาล หรือน้ำตาลออกเหลือง ความยาวตั้งแต่ 2.5 เซนติเมตร (1 นิ้ว) จนถึง 50 เซนติเมตร (20 นิ้ว) ภายใต้ผิวหนังหนาและมีชั้นไขมันเป็นฉนวนกันความหนาว 8 เซนติเมตร (3 นิ้ว) มีส่วนหัวที่กลม ใบหูเล็กกว่าช้างในยุคปัจจุบันมาก มีโหนกไขมันอยู่บริเวณส่วนหลัง มีงายาวโค้งได้ถึง 13 ฟุต (4 เมตร) มีฟันกรามเป็นสัน ทั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเหมาะแก่การอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีแต่ความหนาวในยุคน้ำแข็ง เพื่อรักษาความอบอุ่นในร่างกาย
แมมมอธ มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อมนุษย์ในยุคหินเก่า ด้วยการล่าเอาเนื้อเป็นอาหาร หนังและไขมันเป็นเครื่องสร้างความอบอุ่น จนมีภาพเขียนสีบนผนังถ้ำหลายแห่งที่ปรากฏภาพ การล่าแมมมอธด้วยอาวุธที่ทำจากหินในยุคนั้น
แมมมอธ จำแนกออกได้เป็นทั้งหมด 9 ชนิด แต่ละชนิดมีลักษณะ รูปร่าง แตกต่างกันออกไป โดยชนิดที่เป็นที่รู้จักดีที่สุด คือ แมมมอธขนดก ("Mammuthus primigenius") ที่มีขนปกคลุมอยู่ทั้งตัว
เชื่อว่า แมมมอธสูญพันธุ์ไปเพราะถูกล่าโดยมนุษย์จนหมด แต่จากการศึกษาด้านพันธุกรรมศาสตร์และดีเอ็นเอพบว่า แมมมอธนั้นมีสายสัมพันธ์ใกล้เคียงกับ "Elephas" หรือช้างเอเชียที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนปัจจุบัน จึงมีความพยายามจากนักวิทยาศาสตร์ที่จะโคลนนิงตัวอ่อนของแมมมอธให้เกิดขึ้นมาให้ได้ โดยให้แม่ช้างเอเชียเป็นฝ่ายอุ้มท้อง จากการสกลัดนิวเคลียสจากซากดึกดำบรรพ์ของลูกแมมมอธที่ค่อนข้างสมบูรณ์ เพราะถูกแช่แข็งในน้ำแข็ง จากไขกระดูกบริเวณต้นขา และจากหลักฐานใหม่ที่ได้ทำการศึกษาพบว่า แมมอธสูญพันธุ์ไปเพราะสาเหตุการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศมากกว่า โดยประชากรในยุโรปเกือบสูญพันธุ์ไปก่อนหน้านั้นเมื่อ 20,000-30,000 ปีก่อน จากนั้นเมื่อ 14,000 ปีก่อน โลกเริ่มมีอุณหภูมิที่อุ่นขึ้น จึงพากันสูญพันธุ์ เนื่องจากสภาพร่างกายที่ใหญ่และมีขนยาวปกคลุมลำตัว
ในปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 มีการค้นพบซากลูกแมมมอธอายุราว 30,000 ปี ที่สมบูรณ์มากตัวหนึ่งที่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากกรุงมอสโคราว 3,500 กิโลเมตร โดยเด็กชายวัย 11 ขวบคนหนึ่ง นับเป็นการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ที่สมบูรณ์มากซากหนึ่งในรอบนับร้อยปี เชื่อว่า ลูกแมมมอธตัวดังกล่าวตายลงเมื่อมีอายุได้ 16 ปี มีความสูงได้ 2 เมตร 
ในภาษาจีน ช้างแมมมอธ มีชื่อว่า "ฉาง เหมา เซี่ยง" (長毛象) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ช้างขนยาว"
ทันย่า โรเบิตส์
ทันย่า โรเบิตส์ () นักแสดงชาวอเมริกันที่รู้จักกันจากภาพยนตร์ทางโทรทัศน์เรื่องนางฟ้าของชาลี (Charlie's Angels), ซีน่าราชินีแดนเถื่อน เกิดเมื่อ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1955 ที่บรองซ์ ในนิวยอร์ก มีชื่อจริงว่า วิกตอเรีย ลีห์ บลูม บทบาทที่อยู่ในความทรงจำได้แก่ สเตซี่ย์ ซัตตัน ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ ตอน A View to a Kill แต่หลังจากนั้นบทบาทของเธอได้เปลี่ยนไปกลายเป็นดาวยั่ว ผลงานภาพยนตร์ในแนวนี้มีที่ชื่อเสียงได้แก่ Night Eyes, Almost Pregnant, Inner Sanctum, Deep Down, The Beastmaster, เป็นต้น
นิทานเรื่องเกาะ (เรื่องนี้ไม่มีคติ)
นิทานเรื่องเกาะ (เรื่องนี้ไม่มีคติ) เป็นพระราชนิพนธ์ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และพระราชทาน ภาพวาดฝีพระหัตถ์ประกอบ ความยาว 14 หน้า โดยพิมพ์ครั้งแรกปี พ.ศ. 2550
เป็นการเล่าเรื่องที่เชื่อมโยงเกี่ยวกับเกาะ โดยเริ่มจากการแสดงความสงสัยว่าทำไมคนทั่วไปจึงคิดว่าเกาะเป็นสถานที่โรแมนติก ไม่ว่าจะเป็นในบทเพลงพระราชนิพนธ์ "Dream Island" และภาพยนตร์เรื่อง "เกาะสวาท หาดสวรรค์" หลังจากนั้น จะเป็นการยกตัวอย่างของคนที่เกี่ยวข้องกับเกาะ ได้แก่ บางคนที่โมโหแล้วต้องการจะไปซื้อเกาะเพื่อตั้งเป็นประเทศ บางคนที่ไม่โมโหแต่ก็ต้องการซื้อเกาะเพื่อจะได้ออกแสตมป์ขายให้พวกเล่นแสตมป์ หรือบางคนก็ไปซักฟอกเงินที่เกาะ และสุดท้ายเป็นการกล่าวถึงคน เมื่อชราลงก็จะต้องเป็นชาวเกาะ (ภาพวาดเป็นรูปคนแก่ที่กำลังยืนเกาะไม้เท้าและรั้ว)
ชัย ราชวัตร
ชัย ราชวัตร เป็นนามปากกาของ นักวาดการ์ตูนชาวไทย มีผลงานเป็นที่รู้จักกันคือ ผู้ใหญ่มากับทุ่งหมาเมิน โดย เป็นการ์ตูนรายวันตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ มีบทบาทเป็นนักเขียนในช่วงเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516
ชัย ราชวัตร มีชื่อจริงว่า สมชัย กตัญญุตานันท์ เป็นชาวจังหวัดอุบลราชธานี เกิดเมื่อ พ.ศ. 2484 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน จบการศึกษาจากโรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช หลังจากจบการศึกษาที่บ้านเกิดแล้ว ก็เข้ากรุงเทพมาเรียนวิชาบัญชีที่โรงเรียนกรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย เพราะต้องการทำงานธนาคาร เมื่อเรียนจบก็ได้เข้าทำงานที่ธนาคารกรุงศรีอยุธยา แต่ก็ออกจากงานเนื่องจากความเบื่องาน
ชัยเริ่มทำงานด้านหนังสือโดยการเป็นฝ่ายศิลป์ให้หนังสือกีฬา ชื่อ เดอะเกม และเข้าสู่แวดวงข่าวการเมืองหลังจากเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 กับหนังสือพิมพ์การเมือง ชื่อ ธงไชย และหนังสือพิมพ์มหาราษฎร์ ซึ่งชัยได้เริ่มต้นการเขียนการ์ตูนการเมืองชิ้นแรก ชื่อ “ใครจะเอากระพรวนไปแขวนคอแมว” ซึ่งหลังเหตุการณ์ต้องลี้ภัยการเมืองไปอาศัยอยู่ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา เป็นเวลานานถึง 2 ปี จึงกลับสู่ประเทศไทยเมื่อเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้สงบลง จากนั้นได้วาดภาพประกอบ 'งิ้วการเมือง' และสร้างผลงานผู้ใหญ่มากับทุ่งหมาเมิน ในหนังสือพิมพ์รายวัน เดลินิวส์ และ ไทยรัฐ
มีรายงานว่า กปปส. สนับสนุนให้ชัย ราชวัตรเป็นกรรมการมูลนิธิมวลมหาประชาชน ซึ่งมูลนิธิดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเงินไปช่วยเหลือผู้สนับสนุนที่ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตจากการชุมนุมทางการเมือง และเป็นทุนวิจัยการปฏิรูปประเทศ
007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย
007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า Tomorrow Never Dies เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 18 ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ ซีรีส์ ที่ค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Production) จัดทำขึ้น และเป็นครั้งที่ 2 ที่ เพียร์ซ บรอสแนน แสดงเป็น เจมส์ บอนด์ ให้กับค่ายอีโอเอ็นนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในพ.ศ. 2540 โดยดัดแปลงจากบทประพันธ์ของเรย์มอน เบนสัน กำกับโดย โรเจอร์ สปอตติสวูด ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก โดยมีภาคต่อจากนี้คือ 007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก
ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ทุนรวมทั้งสิ้น 110 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเทียบเท่าเงิน 147,763,240 ดอลลาร์สหรัฐในพ.ศ. 2551
ภาพยนตร์เรื่องนี้กวาดรายได้มารวมทั้งสิ้น 346.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเทียบเท่าเงิน 465,588,535 ดอลลาร์สหรัฐใน พ.ศ. 2551
เป็นภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ที่ขายดีเป็นอันดับที่ 15 จากภาพยนตร์ เจมส์ บอนด์ อย่างเป็นทางการ 22 เรื่อง
ม้า (หมากรุก)
ม้า เป็นตัวหมากรุกที่ใช้ในหมากรุกไทยและหมากรุกสากล (ในหมากรุกสากล เรียกว่า knight) ม้าสามารถเดินในลักษณะแนวตั้ง 2 ช่องแล้วเดินในแนวนอน 1 ช่อง หรือแนวนอน 2 ช่องแล้วเดินในแนวตั้ง 1 ช่อง คล้ายรูปตัว L
ครุยเซอร์ เอ็มเค IV
.7 มม./ 0.303 นิ้ว
มาทิลดา เอ็มเค I
รถถังทหารราบ เอ็มเค 1 มาทิลดา 1 (เอ 11) () เป็นรถถังทหารราบของประเทศสหราชอาณาจักรในสงครามโลกครั้งที่ 2
รถถังรุ่นมาทิลดา 1 (55) และมาทิลดา 2 ได้ถูกใช้ในการรบในประเทศฝรั่งเศสภายใต้สังกัดของกองพลน้อยทหารบกรถถังที่ 1 (British 1st Army Tank Brigade) แห่งกองกำลัง British Expeditionary Force (ฺBEF) กองทัพสหราชอาณาจักร โดยรถทั้งสองรุ่นได้มีส่วนร่วมในการป้องกันและการโต้กลับกองทัพนาซีเยอรมนีในการยุทธแห่งอาร์ราสในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ซึ่งในการรบครั้งนั้นกองทัพบริเตนสามารถทำให้กองพลรถถังที่ 7 (7th Panzer Division) ภายใต้การบัญชาการของจอมพลเออร์วิน รอมเมล แตกพ่ายไปได้ชั่วขณะหนึ่ง ต่อมาเมื่อกองกำลัง BEF ถอนทำกับเกาะอังกฤษ รถถังมาทิลดา เอ็มเค 1 จึงถูกปลดประจำการเพื่อใช้การฝึกซ้อมแทน
มาทิลดา เอ็มเค II
รถถังขนาดกลางมาทิลดา เอ็มเค II คันนี้ได้ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงปี 1936 ถึง 1938 และมียอดการผลิตทั้งหมด 2987 คันเมื่อการผลิตยุติการผลิตลงในเดือนสิงหาคม 1943 รถถังรุ่นนี้เป็นรุ่นเดียวที่เข้าประจำการตลอดการรบในสงครามโลกครั้งที่ 2
จังหวัดอาโอโมริ
จังหวัดอาโอโมริ () เป็นจังหวัดตั้งอยู่เหนือสุดของเกาะฮนชู อยู่ในภาคโทโฮกุของประเทศญี่ปุ่น เมืองเอกของจังหวัดคือนครอาโอโมริ
ก่อนการฟื้นฟูเมจิใน ค.ศ. 1868 บริเวณในจังหวัดอาโอโมรินั้นเคยเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมุตสึ จนกระทั่งในยุคเอโดะ ตระกูลฮิโรซากิได้เริ่มก่อสร้างท่าเรือในบริเวณนครอาโอโมริในปัจจุบัน เนื่องจากบริเวณใกล้เคียงเป็นป่าไม้ที่มีความอุดมสมบูรณ์ซึ่งทำให้เรือที่เข้ามายังท่าสามารถใช้เป็นหลักเขตได้ ป่าไม้ที่ใช้เป็นหลังเขตเหล่านี้ถูกเรียกว่า "อาโอะ-โมะริ" ซึ่งต่อมากลายเป็นชื่อเมือง จังหวัดอาโอโมริได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี 1871 และตำบลอาโอโมริได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี 1889 ต่อมามีการยกฐานะตำบลอาโอโมริขึ้นเป็นเมืองในปี 1898 ด้วยประชากรราว 28,000 คน
ในเดือนพฤษภาคม 1910 เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ขึ้นที่เขตยาซูกาตะ และด้วยกระแสลมที่แรงทำให้ไฟลุกลามไปอย่างรวดเร็วและทำลายเขตเมืองเกือบทั้งหมด บ้านเรือนกว่า 5,246 หลังและโกดังกว่า 157 แห่งถูกทำลาย อย่างไรก็ตาม เมืองอาโอโมริก็ได้ถูกทำลายลงอีกครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองจากการทิ้งระเบิดเพลิงของสหรัฐอเมริกาโดยเครื่องบินบี-29 ซึ่งทำลายเขตเมืองไปกว่า 90%
หลังสงครามโลก รัฐบาลญี่ปุ่นได้มีความคิดที่จะเชื่อมเกาะฮนชูกับเกาะฮกไกโดเข้าด้วยกัน และเกิดเป็นโครงการอุโมงค์เซกังขึ้นมา โครงการนี้สร้างเสร็จในปี 1985 โดยใช้เวลาก่อสร้างกว่า 23 ปีด้วยงบประมาณ 7 แสนล้านเยนและกลายเป็นอุโมงค์ที่ยาวที่สุดในโลก
สามปีภายหลังอุโมงค์ก่อสร้างเสร็จในวันที่ 3 มีนาคม 1988 ก็เริ่มมีการเดินรถไฟผ่านอุโมงค์เป็นวันแรก และเป็นวันสุดท้ายที่เรือเฟอร์รี่ข้ามฟากเซกังซึ่งให้บริการมากว่า 80 ปีให้บริการ
จังหวัดอาโอโมริถือเป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ทางเหนือที่สุดของเกาะฮนชู และอยู่คนละฟากกับจังหวัดฮกไกโดโดยมีช่องแคบสึงารุคั่นไว้อยู่ ทางใต้มีเขตติดต่อกับจังหวัดอากิตะและอิวาเตะ และทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดมีลักษณะเหมือนรูปขวานยื่นลงไปในทะเล โดยที่บริเวณสันขวานนั้นเป็นชายฝั่งคาบสมุทรชิโมะกิตะ
ทะเลสาบโทวาดะซึ่งเป็นแอ่งภูเขาไฟรูปกระจาดบริเวณทางใต้ของจังหวัดอาโอโมรินั้นยังกินพื้นที่คาบเกี่ยวกับจังหวัดอากิตะ โดยมีธารน้ำออกไหลเป็นแม่น้ำโออิราเซะซึ่งจะไหลไปออกมหาสมุทรแปซิฟิกที่นครอาโอโมริ
มีเขตการปกครองระดับเมืองอยู่ 10 แห่งในจังหวัดอาโอโมริ:จังหวัดอาโอโมริมี 8 อำเภอ โดยในแต่ละอำเภอจะแบ่งออกเป็นตำบล และหมู่บ้าน ดังนี้มีสนามบินสองแห่งตั้งอยู่ภายในจังหวัดอาโอโมริ ทั้งสองแห่งเป็นสนามบินขนาดเล็กสำหรับเที่ยวบินในประเทศและระหว่างประเทศจากเกาหลีเท่านั้น
สายรถไฟด้านล่างนี้คือสายรถไฟของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) ที่ผ่านจังหวัดอาโอโมริ:
จังหวัดอิวาเตะ
จังหวัดอิวาเตะ () เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุ (東北地方 "Tōhoku-chihō") หรือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บนเกาะฮนชู (本州 "Honshū") มีเมืองเอกคือ เมืองโมริโอกะ (盛岡市 "Morioka-shi")
ในอดีต จังหวัดอิวาเตะ เป็นส่วนหนึ่งของอดีตจังหวัดมุตสึ (陸奥国 "Mutsu no kuni") ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 800 ปี 
ในยุคโจมง (縄文時代 "Jōmon jidai") บริเวณนี้เป็นพื้นที่ประมงและล่าสัตว์ นอกจากนี้ยังเคยเป็นถิ่นอาศัยของชนเผ่าเอมิชิ (蝦夷 "Emishi") อันเป็นชนเผ่าโบราณที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุ จนกระทั่งสิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่ออิทธิพลของขุนนางในยุคนาระ (奈良時代 "Nara-jidai") แพร่ขยายมาถึง โดยมีหลักฐานคือป้อมชิวะ ที่สร้างในปี ค.ศ. 803 บริเวณทางด้านเหนือของเมืองโมริโอกะในปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2008 เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวบริเวณจังหวัดอิวาเตะและจังหวัดมิยางิ มีความรุนแรงถึงแมกนิจูด 7.2
ในเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 จังหวัดอิวาเตะซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณที่เกิดธรณีพิบัติภัยก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน
จังหวัดอิวาเตะมีพรมแดนทางทะเลติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศเหนือติดกับจังหวัดอาโอโมริ ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดอากิตะ ทิศใต้ติดกับจังหวัดมิยางิจังหวัดอิวาเตะแบ่งการปกครองออกเป็น 10 อำเภอ โดยมีตำบลและหมู่บ้านดังนี้เศรษฐกิจของจังหวัดนี้ คืออุตสาหกรรมรอบโมริโอกะและการคมนาคม
จังหวัดมิยางิ
จังหวัดมิยางิ () เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุของญี่ปุ่นอยู่บนเกาะฮนชู มีเซ็นไดเป็นเมืองหลวงเป็นเมืองแห่งปราสาท และหนึ่งในนั้นเป็นปราสาทที่ไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ เจ้าผู้ครองแคว้นโบราณเคยสร้างเอาไว้ เด่นในด้านเกษตรกรรมและการประมง และเป็นแหล่งจุดชมวิวที่สวยงามของญี่ปุ่นที่อ่าวมัตสึชิมะ
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 8.9 และคลื่นสึนามิขนาดใหญ่เข้าถล่มจังหวัดมิยางิ สร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่พื้นที่ คลื่นสึนามิดังกล่าวประมาณว่ามีความสูงอย่างน้อย 10 เมตร
ถึงแม้ว่าจังหวัดมิยางิจะโดดเด่นด้านการเกษตร การประมง การทำนา และการเพาะเลี้ยงปศุสัตว์ แต่อุตสาหกรรมที่มีอยู่รอบ ๆ เมืองเซ็นได เช่น อิเล็กทรอนิกส์และอาหาร ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน
จังหวัดมิยางิมีเขตปกครองระดับ "เมือง" ด้วยกัน 14 เขตปกครอง ดังนี้ อำเภอมีทั้งหมด 10 อำเภอ ซึ่งมีตำบลและหมู่บ้านดังนี้
.sv
.sv เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเอลซัลวาดอร์
.sz
.sz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเอสวาตินี (เดิม : สวาซิแลนด์)
.tl
.tl เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศติมอร์-เลสเต เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2548
.tm
.tm เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเติร์กเมนิสถาน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.tr
.tr เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศตุรกี เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2533
.tt
.tt เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศตรินิแดดและโตเบโก เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน เอ-100
พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน E-100 () เป็นรถถังของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สร้างในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1943 โดยบริษัท Adlerwerke ได้รับคำสั่งให้พัฒนารถถัง E-100 จากรัฐบาลนาซี แต่ในปี 1944 การพัฒนาก็ได้หยุดลง เมื่อจบสงครามก็มีเพียงส่วนตัวถังรถเท่านั้นที่เสร็จสมบูรณ์ และถูกสร้างเพียงคันเดียวเท่านั้นและถูกยึดโดยกองทัพบกสหราชอาณาจักรหลังจากเยอรมันพ่ายแพ้
.tv
.tv เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศตูวาลู เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1996 บุคคลหรือหน่วยงานใด ๆ สามารถจดทะเบียนได้ในโดเมนระดับที่สอง
โดเมน .tv เป็นที่นิยมเพราะเป็นคำย่อของคำว่า โทรทัศน์ หรือ Television ในภาษาอังกฤษ
.tz
.tx เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศแทนซาเนีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.ug
.ug เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศอูกันดา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
.uz
.uz เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศอุซเบกิสถาน
.va
.va เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ นครรัฐวาติกัน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538 และเป็นการบริหารโดยสำนักงานอินเทอร์เน็ตของสันตะสำนัก
.vc
.vc เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
.vu
.vu เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศวานูอาตู
มณฑลจี๋หลิน
มณฑลจี๋หลิน () ตั้งอยู่ทางตอนกลางของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีชายแดนติดต่อกับมณฑลต่างๆ ทางใต้ติดกับเหลียวหนิง ตะวันตกติดกับมองโกเลียใน เหนือติดกับเฮยหลงเจียง และตะวันออกติดต่อกับรัสเซียและคาบสมุทรเกาหลีโดยมีแม่น้ำยาลู่ว์เจียงเป็นเส้นเขตแดน มีเมืองหลวงชื่อ ฉางชุน（长春）มีเนื้อที่ 187,400 ก.ม. ประชากร 27,090,000 คน ความหนาแน่น 145 คนต่อตารางกิโลเมตร ค่าจีดีพี 295.8 พันล้านเหรินหมินปี้ หรือเฉลี่ย 10,900 เหรินเหมินปี้ต่อประชากรหนึ่งคน (ข้อมูล พ.ศ. 2547) ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
มณฑลจี๋หลินมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสูงทิศตะวันออกเฉียงใต้พื้นที่สูงบริเวณเทือกเขาฉางไป๋ซันซึ่งมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ส่วนทิศตะวันตกบริเวณที่ราบซงเหลียว เป็นพื้นที่ค่อนข้างต่ำจึงเหมาะเป็นเขตทำปศุสัตว์ที่สำคัญของมณฑล
ด้านตะวันออกค่อนข้างรับอิทธิพลจากทะเลหวงไห่ และทะเลญี่ปุ่น จึงมีสภาพอากาศแบบชุ่มชื้น มีฝนตกชุก ด้านตะวันตกรับอิทธิพลจากที่ราบสูงมองโกล ทำให้อากาศแห้งแล้งทั้งมณฑลมีลักษณะอากาศเฉพาะแบบมรสุม เกษตรกรรม เป็นแหล่งวัตถุดิบประเภทข้าวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ มีผลผลิตต่างๆ ได้แก่ ถั่วเหลือง ข้าวโพด
มีฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งและระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์มากมีบริษัทอุตสาหกรรมมากกว่า 14,000 แห่ง อุตสาหกรรมหลัก คือ อุตสาหกรรมวิศวกรรม เคมีภัณฑ์ ปิโตรเคมี อาหารและยา
และยังมีเส้นทางตรงถึงฮาร์บิน เซิ่นหยัง ต้าเหลียน ปักกิ่ง เทียนจิน สือเจียจวง จี่หนัน หนันจิง (นานกิง)และเซี่ยงไฮ้ เป็นต้น ทางหลวง จากสถิติเมื่อปลายปี 2004ทั่วมณฑลจี๋หลินมีถนนหลวง 47,255 กิโลเมตร จากฉางชุนต่อไปยังเมืองสำคัญได้ทั่วมณฑล
.wf
.wf เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ หมู่เกาะวาลลิสและหมู่เกาะฟุตูนา เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.ws
.ws เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศซามัว เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538
ตัวแทนรับจดทะเบียนโดเมนเนม .ws มักจะสื่อว่า WS ย่อมาจาก Website, World Site, Web Service เป็นต้น มีส่วนทำให้โดเมนเนม .ws ได้รับความนิยมพอสมควร ในช่วงก่อนหน้าที่จะมีโดเมนระดับบนสุดตามหมวดแบบใหม่ ๆ เกิดขึ้นจำนวนมากตั้งแต่ พ.ศ. 2557
.ye
.ye เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเยเมน เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2539
.yt
.yt เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ มายอต เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540
.yu
.yu เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศยูโกสลาเวีย ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2532
ต่อมาเซอร์เบียและมอนเตเนโกรได้แยกประเทศกันในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ประเทศเซอร์เบียและประเทศมอนเตเนโกรได้มีโดเมนใหม่ คือ .rs และ .me ตามลำดับ
ปัจจุบันได้เลิกใช้ .yu แล้ว โดยไม่รับจดทะเบียนโดเมนใหม่และไม่รับต่ออายุโดเมนตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 หลังจากนั้นโดเมนระดับบนสุด .yu ก็ถูกลบไป เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2553
.za
.za เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศแอฟริกาใต้ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2533
.zw
.zw เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศซิมบับเว เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2534
ชุดว่ายน้ำ
ชุดว่ายน้ำ หมายถึง เครื่องแต่งกายที่ออกแบบมาเพื่อใช้สวมใส่สำหรับการว่ายน้ำ ชุดว่ายน้ำอาจจะเป็นประเภทแนบเนื้อหรือแบบหลวม มักผลิตจากผ้าที่เปียกน้ำแล้วจะไม่โปร่งใส ชุดว่ายน้ำส่วนใหญ่จะมีการเปิดเผยร่างกายให้มากเท่าที่จะทำได้โดยไม่เปลือย และโดยทั่วไปจะมีการปกปิดอวัยวะเพศเป็นอย่างน้อย ในบางวัฒนธรรมจะมีการปกปิดหัวนมของผู้หญิงด้วย
ชุดว่ายน้ำในภาษาอังกฤษ มีชื่อเรียกหลายอย่าง (ที่ไม่ใช่การแยกประเภท) เช่น swimsuit (swimmers), bathing suit (bathers), aqua jammies, swimming costume (cozzie), togs เป็นต้น
รถถังคลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
เควี-1 หรือชื่อเต็มๆว่า คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ เป็นรถถังขนาดหนักที่ผลิตโดยสหภาพโซเวียต ใช้งานในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณปี ค.ศ. 1939 มีเจ้าหน้าที่ 5 นาย น้ำหน้ก 43,000 กิโลกรัม/ 42.3 ต้น
เควี-2 หรือ คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ-2 เป็นรถถังที่ผลิตโดยสหภาพโซเวียต ใช้งานปี ค.ศ. 1940
มณฑลชิงไห่
มณฑลชิงไห่ ชื่อย่อ ชิง（青）‘ชิงไห่’ แปลว่าทะเลสีเขียวชื่อทะเลสาบน้ำเค็มที่ใหญ่ที่สุด ของจีนที่อยู่ในมณฑล มีเมืองหลวงชี่อ ซีหนิง （西宁）มีเนื้อที่ทั้ง 721,000 ก.ม.
มณฑลชิงไห่มีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ประชากร 5,390,000 (อันดับที่ 30) ความหนาแน่น 7.48/ก.ม.² จีดีพี 46.57 พันล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 29)ต่อประชากร 8640 ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น
พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในส่วนของ ‘หลังคาโลก’ ( ที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ) อยู่เหนือระดับน้ำทะเลราว 1,650-6,860 เมตร พื้นที่เป็น เขาสูง ทะเลสาบ ทุ่งหญ้าและทะเลทราย
เป็นสภาพอากาศแบบภาค พื้นทวีป มีฤดูหนาวยาวนาน แต่ไม่หนาวมาก ฤดูร้อนสั้นและเย็นสบาย อุณหภูมิระหว่างท้องที่ต่างๆ แตกต่างกันมาก ทรัพยากร แร่ธาตุที่ค้นพบปริมาณ สะสมแล้วมี 105 ชนิด ในนั้น 50 ชนิดติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศ ได้แก่ โปแตสเซียม โซเดียม แมกนีเซียม
การเติบโตในภาคอุตสาหกรรม คิดเป็น 17.1 % เกษตรกรรม พื้นที่เพาะปลูกลดลง 12.9 %
.eh
.eh เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศซาฮาราตะวันตก ปัจจุบันยังไม่เปิดใช้
.kp
.kp เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเกาหลีเหนือ ปัจจุบันมีการใช้งานโดเมน .kp กับเฉพาะเว็บไซต์ของรัฐบาลเกาหลีเหนือเท่านั้น ยังไม่ได้เปิดให้บุคคลทั่วไปใช้งาน
.me
.me เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศมอนเตเนโกร เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2550
.rs
.rs เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเซอร์เบีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2550
.bv
.bv เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเกาะบูเว จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 แต่ไม่ได้นำมาใช้
.gb
.gb เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ สหราชอาณาจักร จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2528 แต่ไม่ได้นำมาใช้ และสหราชอาณาจักรใช้โดเมน .uk แทน
.sj
.sj เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ สฟาลบาร์และยานไมเอน อันเป็นดินแดนพิเศษของนอร์เวย์ จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 แต่ไม่ได้นำมาใช้ โดยจะใช้ .no ของประเทศนอร์เวย์แทน
.so
.so เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศโซมาเลีย จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
.su
.su เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ สหภาพโซเวียต จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2533
ก่อนหน้านี้องค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต (IANA) ได้เคยระบุว่าเป็นโดเมนระดับบนสุดที่เลิกใช้แล้ว แต่ในปัจจุบันได้เปลี่ยนสถานะเป็นใช้งานได้ตามปกติ และยังมีการรับจดทะเบียนโดเมนเนมใหม่ใน .su อยู่ แม้ .su จะไม่เป็นที่นิยมนักเมื่อเทียบกับ .ru ที่เป็นโดเมนตามรหัสประเทศรัสเซียในปัจจุบัน
.tp
.tp เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศติมอร์-เลสเต จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
โดเมน .tp ได้เลิกรับจดทะเบียนชื่อโดเมนใหม่เพิ่มเติม ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 และให้ใช้โดเมน .tl แทน เนื่องจากประเทศติมอร์-เลสเตเปลี่ยนรหัสประเทศจาก TP เป็น TL ตั้งแต่หลังจากได้รับเอกราชเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 แต่ยังคงอนุญาตให้เว็บไซต์ที่ใช้ชื่อโดเมนเป็น .tp อยู่ก่อนแล้วใช้งานชื่อโดเมนเดิมได้อยู่ จนกระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 .tp ได้ถูกลบออกจากสารบบโดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ ทำให้ชื่อโดเมนที่ใช้ .tp ถูกลบไปด้วยทั้งหมดและไม่สามารถใช้ชื่อโดเมนนั้นได้อีก
.cs
.cs เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับ ประเทศเชโกสโลวาเกีย จดทะเบียนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2533 ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว ภายหลังจากที่เชโกสโลวาเกียแยกประเทศออกเป็นสาธารณรัฐเช็กและประเทศสโลวาเกีย ซึ่งใช้โดเมน .cz และ .sk ตามลำดับ
.dd
.dd เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) ที่กำหนดไว้ให้สำหรับ ประเทศเยอรมนีตะวันออก ซึ่งไม่เคยมีการเปิดใช้งานแต่อย่างใด ภายหลังประเทศเยอรมนีตะวันออกได้รวมประเทศกับเยอรมนีตะวันตก เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2533 จึงใช้ .de ของประเทศเยอรมนี
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (; ชื่อย่อ "หนิง" (宁)) เป็นหนึ่งในห้าเขตปกครองตนเองของจีน ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ทางตอนบนของแม่น้ำหวงเหอ (แม่น้ำเหลือง) มีเมืองหลวงชื่อ หยินชวน
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 เมืองหรือจังหวัด (市) 2 เทศมณฑลระดับเมือง (市) 11 เทศมณฑล (县) 8 เขต (区) และ 29 เขตปกครองตนเอง (自治县)
ภูมิประเทศทางใต้เป็นที่ราบสูงหวงถู่ พื้นที่ทางเหนือลาดต่ำเป็นบริเวณที่ราบหนิงเซี่ย ซึ่งมีพื้นที่เป็น 1 ใน 4 ของประเทศ พื้นที่โดยทั่วไปสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,100-2,000 เมตร จุดสูงสุด 3,556 เมตร
แร่ธาตุ ที่สำรวจพบแล้วมีกว่า 50 ชนิด แร่อโลหะที่สำคัญได้แก่ ถ่านหิน ยิปซัม น้ำมันปิโตเลียม ก๊าซธรรมชาติ ดินเกาลิน
สภาพอากาศแบบภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นกึ่งแห้งแล้ง อุณหภูมิสูงต่ำแตกต่างอย่างมาก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 200-600 มิลลิเมตร/ปี
หนิงเซี่ยมีการพัฒนาการเกษตรให้เป็นแบบอุตสาหกรรม
ซึ่งกลายมาเป็นแกนหลักของเศรษฐกิจในชนบท พืชเกษตร
สำคัญได้แก่ ผลไม้ประเภทแตง แอปเปิล
ปี พ.ศ. 2546 การเติบโตของภาคอุตสาหกรรมคิดเป็น 16.3 % โดยอุตสาหกรรมขนาดใหญ่แบ่งเป็นอุตสาหกรรมเบาเติบโตขึ้น 27.4 % อุตสาหกรรมหนัก 17.2 %
ไทยใต้
ชาวไทยปักษ์ใต้ หรือ ชาวไทยภาคใต้ เป็นชาติพันธุ์ไทยที่ที่อพยพลงมาสู่คาบสมุทรไทยเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 5 เริ่มแรกมีการอพยพลงมาจำนวนไม่มาก แต่ในครั้งหลังที่อาณาจักรไทยทางตอนเหนือถูกรุกรานคนไทยจึงอพยพลงทางทิศใต้ ตะวันออก และตะวันตกเพิ่มมากขึ้น เมื่ออพยพลงมาถึงที่ราบลุ่มเจ้าพระยา ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรขอม จึงได้มีการอพยพลงไปทางทิศใต้อีก เพราะไม่อยากตกอยู่ภายใต้อำนาจของชนชาติอื่น จนมาถึงคาบสมุทรไทยที่มีคนไทยตั้งอาณาจักรไว้อย่างมั่นคง คือ อาณาจักรตามพรลิงก์ ซึ่งมีอาณาเขตตั้งแต่ปะลิส ไทรบุรี(ไซบุรี) ปะหัง (ป่าห้าง) ยะโฮร์ (ยี่หน;ยอฮอ) ไปจรดเกาะเตะมาเซะ (ธรรมศักดิ์) หรือสิงคโปร์ในปัจจุบัน การอพยพครั้งสำคัญเกิดขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้น เนื่องจากเกิดโรคระบาดขึ้นทำให้มีผู้คนล้มตายไปมาก จึงได้มีการเกณฑ์ครัวจากภาคเหนือและภาคกลางลงไปเพื่อเป็นกำลังป้องกันข้าศึกจากทางใต้ และชาวไทยใต้นี้เป็นชาติพันธุ์ไทยที่มีส่วนผสมกับชาวมลายู และชาวซาไก เป็นชาวไทที่อาศัยอยู่ตั้งแต่จังหวัดชุมพรลงไปจนถึงสุดเขตดินแดนประเทศมาเลเซีย ในแถบตุมปัต ในรัฐกลันตัน ซึ่งมีชาวไทยอยู่มาก
รายชื่อผลงานของแก๊กต์
บทความนี้แสดงข้อมูลเกี่ยวกับผลงานเพลงซิงเกิล และอัลบั้มเพลงของนักร้องญี่ปุ่นแนวเจ-ร๊อก,เจ-ป็อปที่ชื่อแก๊กต์
แสดงชื่อและยอดขายซิงเกิ้ลของแก๊กต์ทั้งหมด
เซี่ยเหมิน
เซี่ยเหมิน (; ) เป็นเมืองในมณฑลฝูเจี้ยน มีชื่อตามภาษาฮกเกี้ยนว่า เอ้หมึง (Ē-mn̂g) หรือภาษาอังกฤษว่า อามอย (Amoy) หมายความว่า ประตูคฤหาสน์ เป็นเมืองที่อยู่บนเกาะ ห่างจากเกาะไต้หวันประมาณ 1 กิโลเมตร มีสัญลักษณ์เป็นนกกระยางขาว
เซี่ยเหมินเป็นเมืองท่าสำคัญ และเมื่อปี พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) เซี่ยเหมินได้กลายมาเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ
เวิลด์มิวสิกอะวอดส์
เวิลด์มิวสิกอะวอดส์ (World Music Awards) คืองานแจกรางวัลระดับสากลจัดขึ้นประจำปีเพื่อเป็นเกียรติแก่ศิลปินนักร้อง โดยพิจารณาจากยอดขายทั่วโลก จัดงานโดย International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) จัดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1989
รายการเวิลด์มิวสิกอะวอดส์ จัดขึ้นภายใต้การอุปถัมภ์ของเจ้าชายอัลเบิร์ดที่ 2 แห่งโมนาโก
รายการได้ออกอากาศในอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ ยุโรป ตะวันออกกลาง ญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีนแผ่นดินใหญ่ แอฟริกา บางส่วนในเอเชีย ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ โดยประมาณผู้ชมร่วม 100 ล้านคน ใน 160 ประเทศ
เกาะลอง
เกาะลอง () เป็นเกาะที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีพื้นที่ 1,377 ตร.ไมล์ (3,567 ตร.กม) และมีประชากร 7.536 ล้านคน ความหนาแน่นของประชากรอยู่ที่ 5,470 ต่อ 1 ตร.ไมล์ (2,110 ต่อ 1 ตร.กม.)
ทางตะวันตกสุดประกอบด้วย Brooklyn (Kings County)และ Queens (Queens County) ตรงช่วงกลางและตะวันออกคือเขตการปกครอง Nassau และ Suffolk
สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย
สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย หรือ Thai Association of Landscape Architects (เรียกย่อๆว่า TALA) เป็นสมาคมวิชาชีพ 1 ใน 4 สาขาหลักของสภาสถาปนิก ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2530 โดยมีนายกสมาคมฯคนแรก คือ นายอภัย ผะเดิมชิต และศาตราจารย์กิตติคุณ เดชา บุญค้ำ ศิลปินแห่งชาติดำรงตำแหน่งเป็นนายกรับเลือก (อุปนายก) มีวัตถุประสงค์เพื่อจรรโลงวิชาชีพ เผยแพร่วิชาชีพต่อสังคม สร้างเครือข่ายภายในองค์กร ประสานงานองค์กรภายนอกที่เกี่ยวกับวิชาชีพ จรรยาบรรณ วิชาการที่เป็นประโยชน์ ต่อสังคม สิ่งแวดล้อม โดยรวมและต่อภูมิสถาปนิก
ตราสัญลักษณ์ของสมาคมฯ มีความหมายถึง แผ่นดิน ผื่นน้ำ พืชพันธุ์ และสิ่งก่อสร้าง ซึ่งเป็นสิ่งที่ภูมิสถาปนิกใช้เป็นหลักในการออกแบบ
ในปี พ.ศ. 2538 สมาคมภูมิสถาปนิกประเทศไทย ได้มีโอกาสเสนอตัวจัดการประชุมสมาพันธ์ภูมิสถาปนิกนานาชาติ (International Federation of Landscape Architects - IFLA World Congress)และ พ.ศ. 2554 จัดการประชุมสมาพันธ์ภูมิสถาปนิกนานาชาติ ภาคพื้นเอเซียแปซิฟิค (2011 IFLA - APR Congress)
งานประจำปีของสมาคมฯ ได้แก่ งาน TALA Expo เป็นการจัดแสดงความก้าวหน้าของวิชาชีพ มีการออกบูธของสถาบันการศึกษา องค์กรวิชาชีพในสาขาใกล้เคียง สำนักงานออกแบบ และผลิตภัณฑ์ก่อสร้างทางภูมิสถาปัตยกรรม
นายกรับเลือกขึ้นเพื่อบริหารงานสมาคมฯ เป็นลำดับต่อมา (ชื่อและตำแหน่ง ขณะนั้น) ดังนี้
นายกสมาคม ณ ปัจจุบัน : ดร. วิภากร ธรรมวิมล
สมาคมมีสมาชิก 5 ประเภท คือ
มง-แซ็ง-มีแชล
มง-แซ็ง-มีแชล () คือวิหารที่ตั้งอยู่บนเกาะโดดเดี่ยวกลางทะเลชายฝั่งตะวันตก บริเวณจังหวัดม็องช์ แคว้นบัส-นอร์ม็องดีของประเทศฝรั่งเศส ได้รับประกาศจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2522 ภายใต้ชื่อ มง-แซ็ง-มีแชลและอ่าว
ในปีหนึ่งจะมีนักท่องเที่ยวไปเยี่ยมเยือนมง-แซ็ง-มีแชลกว่า 3 ล้าน 2 แสนคน ซึ่งทำให้ที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอันดับที่ 3 ของประเทศฝรั่งเศสรองลงมาจากหอไอเฟลและพระราชวังแวร์ซาย
ตัวเกาะอันเป็นที่ตั้งของวิหารนั้นเป็นหินแกรนิต โดยมีเส้นรอบวงเกาะประมาณ 960 เมตร และสูง 92 เมตร แล้วถ้าบวกกับความสูงของตัววิหารนั้นแล้วก็จะมีความสูงถึง 155 แมตร ถือเป็นปราการธรรมชาติตั้งแต่สมัยยุคกลาง โดยตั้งชื่อตามวิหารที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขานั่นเอง บนยอดวิหารเป็นรูปปั้นทองของอัครทูตสวรรค์มีคาเอล (นักบุญมิคาเอล) สร้างโดยแอมานุแอล เฟรมีเย (Emmanuel Frémiet)
ในปัจจุบัน มีประชากรอยู่อาศัยบนเกาะ 44 คน จากสถิติ ณ ปีค.ศ.2009
ก่อนที่จะมีการสถาปนาราชวงศ์แรกของฝรั่งเศสขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เกาะนี้เคยถูกเรียกว่า มงตงบ์ (Mont Tombe) และตามตำนาน วิหารที่อยู่บนเกาะนี้ถูกสร้างโดยการแนะนำของเทวดามีแชล ที่ได้เข้าฝันนักบุญโอแบร์ บิชอปแห่งมาฟร็องช์เมื่อปี พ.ศ. 1251 แต่เขาก็มิได้ปฏิบัติตาม เนื่องจากนึกว่าปีศาจได้มาเข้าฝัน เขาจึงได้เพิกเฉยไป จนมาถึงการฝันครั้งที่ 3 มีแชลได้ใช้นิ้วของเขาจิ้มที่หัวของโอแบร์ และเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาก็ได้ตะลึงว่ามีรูอยู่บนหัวจริง ๆ จากนั้นมาเขาจึงตัดสินใจสร้างวิหารบนยอดเขา
ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เนื่องจากไม่มีพระจำพรรษา ตัววิหารได้ถูกเปลี่ยนเป็นที่คุมขังนักโทษสำคัญการเมือง จนกระทั่งวิกตอร์ อูโก ได้มีบทบาทสำคัญในการรณรงค์เพื่อคืนความเป็นสิ่งก่อสร้างสำคัญทางสถาปัตยกรรมของชาติ และในที่สุดได้มีการยกเลิกการเป็นเรือนจำ และได้ถูกเปลี่ยนสถานะเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในปีค.ศ. 1874
ในปีค.ศ.1979 ได้มีการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสถาปัตยกรรม โดยองค์การยูเนสโก
ในอดีตการเดินทางไปยังมง-แซ็ง-มีแชล จะเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ด้วยถนนที่สามารถเดินทางได้ในช่วงน้ำลงเท่านั้น เนื่องจากระดับน้ำปกติจะท่วมและปิดกั้นผิวถนน โดยนักท่องเที่ยวและนักแสวงบุญ สามารถจอดรถได้ในช่วงที่น้ำลง และเนื่องจากมีถนนที่ตัดเชื่อมกับแผ่นดินใหญ่ ทำให้ทิศทางไหลของน้ำเกิดการผันแปร และเป็นผลทำให้ระยะทางระหว่างเกาะ กับแผ่นดินใหญ่นั้นสั้นลง อันเกิดจากการสะสมของดินตะกอนปากแม่น้ำ จนกระทั่งในปีค.ศ. 2006 นายกรัฐมนตรี และรัฐบาลได้เริ่มโครงการเขื่อนกั้นน้ำ โดยจุดประสงค์หลักเพื่อช่วยคืนสภาพความเป็นเกาะให้กับมง-แซ็ง-มีแชล โดยอาศัยการไหลของน้ำเพื่อชะล้าง และลดการสะสมของดินตะกอน โดยคาดว่าโครงการจะสำเร็จช่วงปีค.ศ.2015 ส่วนหนึ่งของโครงการคือสร้างเขื่อนกั้นน้ำ โดย ณ ปัจจุบันเสร็จสิ้นแล้ว รวมถึงการเปลี่ยนถนนที่เชื่อมกับแผ่นดินเป็นสะพาน เพื่อให้น้ำสามารถหมุนเวียนได้โดยรอบเกาะ รวมถึงการย้ายที่จอดรถไปยังแผ่นดินใหญ่ โดยนักท่องเที่ยวจะสามารถจอดรถได้บนฝั่ง โดยจะมีรถรับส่งบริการจากจุดจอดรถถึงบริเวณเกาะ
ฟิล คอลลินส์
ฟิล คอลลินส์ ( มีชื่อเต็มว่า Philip David Charles Collins) เกิดเมื่อปี 30 มกราคม ค.ศ. 1951 ในเมืองชิสิก, ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ฟิล คอลลินส์ เริ่มเข้าสู่วงการเพลงครั้งแรก เมื่อเข้าไปออดิชั่นสมัครเป็นมือกลองให้กับวงเจเนซิส (Genesis) โดย ฟิล คอลลินส์มีส่วนร่วมในวงอย่างเต็มที่ ทั้งการแต่งเพลงและการตีกลองที่ยอดเยี่ยม ทำให้เจเนซิส ที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว ดังขึ้นไปอีก ทั้งในอเมริกา และอังกฤษ
แต่แล้วในปีค.ศ. 1974 ปีเตอร์ แกเบรียล (Peter Gabriel)นักร้องนำได้ลาออกจากวง ทางวงจึงหานักร้องใหม่ ได้ทำการออดิชั่น 400คน ไม่เข้าตาสมาชิกในวงเลยแม้แต่น้อย ฟิล คอลลินส์จึงขอลองทดสอบดู ปรากฏว่าสมาชิกในวงถึงกับตะลึง ฟิล คอลลินส์จึงได้เป็นนักร้องนำแทนปีเตอร์ แกเบรียล และเป็นมือกลองควบคู่ไปด้วย ซึ่งก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีอยู่เช่นเดิม แม้ว่าจะต้องตีกลองไปด้วยร้องไปด้วยก็ตาม
อัลบั้ม A Trick Of The Tail ที่เป็นอัลบั้มแรกของวงที่ฟิล คอลลินส์ รับหน้าที่ร้องนำ ต่อมาอัลบั้ม Duke ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน ในช่วงนี้ฟิล คอลลินส์อัลบั้มเดี่ยวของตนเองในปี 1981 เมื่ออายุย่างเข้า30ปี เป็นอัลบั้มแรกคือ Face Value อัลบั้มชุดนี้มีเพลงฮิตอย่าง In The Air Tonight และอีกมาก
ในยุค80 นั้น ฟิล คอลลินส์มีเพลงฮิตหลายเพลงเช่น "Sussudio,One More Night,Do You Remember,Groovy Kind Of Love,In The Air Tonight,Another Day In Paradise" และเพลงอื่นๆที่ไปร่วมงานกับคนอื่นๆอย่าง Philip Bailey นักร้องนำวง Earth Wind & Fire ในเพลง "Easy Lover" แล้วก็ได้ไปตีกลองในงาน Band Aid ในเพลง Do You Know There A Christmas? ที่มีเซอร์ บ๊อบ เกลด๊อฟ และศิลปินยุค 80 ในยุคนั้นอย่าง ดูแรน ดูแรน,Spandau Ballet,ยูทู,คัลเจอร์ คลับ เป็นคนร้อง ซึ่งฟิลเองก็มีส่วนร่วมมาก
แต่ในยุค 80 นั้นฟิล คอลลินส์ ก็ยังคงทำงานให้กับ เจเนซิสอยู่เสมอๆ ควบคู่ไปกับงานเดี่ยว ร่วมงานกับ เจเนซิสเป็นอัลบั้มสุดท้ายในปี 1992 อัลบั้ม We Can't Dance
ฟิล คอลลินส์ออกอัลบั้มของตนเองในปี 1993 คือ Both Sides ที่ฟิล คอลลินส์เล่นดนตรีเองหมดทุกชิ้นในอัลบั้มชุดนี้ 
ในปี 1995 ฟิล คอลลินส์ก็ขอออกจากวงเจเนซิส ในปี1998 Phil ออกอัลบั้ม Dance Into The Light ซึ่งถือว่าเป็นอัลบั้มที่แย่ที่สุดและประสบความสำเร็จน้อยที่สุดในชีวิตของเขาเอง แต่การทัวร์โปรโมตอัลบั้มชุดนี้ก็ประสบความสำเร็จดี ในปี1998 ออกอัลบั้มรวมฮิตที่มีชื่อว่า Hits
และในปี 2002 ฟิล คอลลินส์ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดที่ 7 Testify ที่มีเพลงขายอย่าง "Can't Stop Loving You" ซึ่งก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก แต่การทัวร์โปรโมตก็ถือว่าประสบความสำเร็จเหมือนเดิม หลังจากนั้นฟิล คอลลินส์ก็ทำเพลงให้กับภาพยนตร์หลายเรื่องอย่าง Brother Bear และในปี 2004-2005 ฟิล คอลลินส์ก็ออกทัวร์ทั่วโลก Farewell Tour และประกาศว่าทัวร์นี้เป็นทัวร์สุดท้ายในชีวิต เนื่องจากฟิล คอลลินส์ประกาศว่าเริ่มมีปัญหาในการได้ยิน
ในปี 2016 ฟิล คอลลินส์ ได้กลับมาอีกครั้งหลังจากรีไทร์นาน 5 ปี ด้วยการแสดงคอนเสิร์ตในพิธีเปิดการแข่งขันเทนนิส US Open 2016 โดยมี นิโคลัส คอลลินส์ ลูกชายของเขารับหน้าที่เป็นมือกลอง
และในปี 2017 ฟิล คอลลินส์ ก็เริ่มออกทัวร์คอนเสิร์ตอีกครั้งในชื่อคอนเสิร์ต "Not Dead Yet Tour" ซึ่งจัดในวันที่ 2-30 มิถุนายน 2017 โดยจะทำการแสดงเฉพาะที่ประเทศอังกฤษ, ประเทศเยอรมนี, ประเทศฝรั่งเศส และประเทศไอร์แลนด์
ภรรยาคนที่สามของฟิล คอลลินส์ ชื่อ Orianne Cevey เป็นลูกครึ่งไทย-สวิส ทั้งคู่พบกันที่เมืองโลซาน สวิสเซอร์แลนด์ ขณะไปทัวร์คอนเสิร์ตที่นั่น แต่งงานกันในปี 1999 มีลูกสองคน ก่อนจะแยกทางกันในเดือนมีนาคม 2006