hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
พระสมเด็จนางพญา สก.
คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ สมเด็จนางพญา ส.ก. พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระปรมาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ)วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ
พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่
พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่ สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง
พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคมพ.ศ. 2535
สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ 
สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พ.ศ. 2535
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี
พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ)สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์ 
พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์
สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร 
สภาการศึกษามหากุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธี ปี13 วัดเทพศิรินทร์(ปลุกเสกโดยท่านเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม
พิธีพุทธาภิเษก ตั้งแต่วันที่ 5-11 ก.ค.2519 ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหารถึง 7 วันเต็ม
สิทธารถะ
""สิทธารถะ" เป็นคำในภาษาสันสกฤตสำหรับ "สิทธัตถะ" สำหรับศาสดาองค์ปัจจุบันของพุทธศาสนา ดู "พระโคตมพุทธเจ้า"
สิทธารถะ () เป็นวรรณกรรมภาษาเยอรมันที่ประพันธ์โดยแฮร์มัน เฮ็สเซอ ขณะเดินทางมาที่ประเทศอินเดีย โดยเป็นที่รู้จักกันดีว่าเขาเป็นผู้ที่ลุ่มหลงและแตกฉานในหลักคิดแนวปรัชญาตะวันออก นวนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหามุ่งไปสู่การค้นหาสัจธรรมของการเวียนว่ายตายเกิด หรือนั่นหมายถึงความเพียรที่จะใฝ่รู้ว่า "อัตตา" คือสิ่งใด ชีวิตมนุษย์เกิดขึ้นมาทำไมและเพื่ออะไร และนิพพานคืออะไร โดยในเรื่องนี้สื่อภาพของสังคมของอินเดียในยุคสมัยที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่และเสด็จออกเผยแผ่ศาสนาพุทธไปทั่วชมพูทวีป
เนื้อเรื่องมีขนาดความยาวแบ่งออกเป็น 2 ภาค 12 บท โดยมี สิทธารถะ เป็นชื่อของตัวละครหลักในท้องเรื่อง เขาเป็นบุตรแห่งพราหมณ์ที่ใช้ชีวิตในวัยหนุ่มเคียงข้างกับเพื่อนรักที่เป็นประหนึ่งเงาตามตัวกันและกันชื่อ โควินท์ ทั้งคู่ได้ดั้นด้นออก "แสวงหา" สัจจะในชีวิตว่าคือสิ่งใด รอนแรมไปกับกลุ่มนักพรต บำเพ็ญเพียรนานาประการ จนในที่สุดมาพบเข้ากับ พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ วัดพระเชตวันมหาวิหาร ในเมืองสาวัตถี หลังสดับธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์แล้ว โควินท์ สหายรักของสิทธารถะ เลือกที่จะขอบวช ขณะที่สิทธารถะกลับเลือกที่จะเดินต่อไปเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตัวเองยังค้นไม่พบ นวนิยายที่เหลือจากนั้นว่า ด้วยการแสวงหาสัจจะของสิทธารถะ ตั้งแต่พบหญิงคนรัก การกำเนิดบุตร เช้าค่ำวันเดือนที่ล่วงไป หากแต่สัจจะที่ต้องการค้นหากลับยิ่งอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อความตายมาพรากสิ่งอันเป็นที่รักของสิทธารถะไป ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย เมื่อวาสุเทพ ชายแจวเรือจ้างปรากฏขึ้นมาในท้องเรื่อง คำตอบที่สิทธารถะวิ่งไล่กวดมาทั้งชีวิตก็อุบัติขึ้นพร้อมกับ การกลับมาของเพื่อนรัก พระโควินท์ ณ กลางแม่น้ำ เป็นอันว่ามรรคาแห่งวิมุตติสุข ได้บังเกิดขึ้น
เนื้อเรื่องทั้ง 12 บทมีดังนี้
"สิทธารถะ" ฉบับภาษาไทยมี 3 สำนวน ได้แก่ ฉบับของฉุน ประภาวิวัฒน์ ฉบับของสดใส และฉบับของสีมน (ฉบับของสีมนแปลโดยตรงจากภาษาเยอรมัน)
อำเภอของญี่ปุ่น
อำเภอ หรือที่เรียกว่า กุง () เป็นเขตการปกครองในประเทศญี่ปุ่นมีลักษณะคล้ายคลึงกับเคาน์ตีในสหรัฐอเมริกา โดยกุงเป็นส่วนย่อยของจังหวัดแต่ใหญ่กว่าเมือง หรือหมู่บ้าน
เทศบาลของญี่ปุ่น
ชิโจซง () เป็นรูปแบบเขตการปกครองในประเทศญี่ปุ่นในระดับเทศบาล มีอยู่ด้วยกันหลายระดับตั้งแต่ระดับนคร, เมืองศูนย์กลาง, เมืองพิเศษ, เมือง, ตำบล, หมู่บ้าน
ตุ๊กกาย
ตุ๊กกาย หรือ ตุ๊กแกป่า () สัตว์เลื้อยคลานจำพวกหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายตุ๊กแก แต่มีขนาดเล็กกว่า อยู่ในวงศ์ Gekkonidae เช่นเดียวกับตุ๊กแกและจิ้งจก โดยอยู่ในสกุล "Cyrtodactylus"
มีลักษณะสำคัญ คือ มีนิ้วเท้าและเล็บที่แหลมยาว ไม่มีปุ่มดูดจึงไม่สามารถดูดติดเกาะผนังได้เหมือนตุ๊กแกและจิ้งจก ใช้ได้เพียงแค่ปีนป่ายเหมือนกิ้งก่าเท่านั้น
อาศัยอยู่ในถ้ำและป่า ของทวีปเอเชียไม่พบในเมือง มีประมาณ 89 ชนิด ปัจจุบันพบแล้วในประเทศไทยประมาณ 30 ชนิด
สถานะปัจจุบันเป็นสัตว์หายากชนิดหนึ่ง เคยเป็นสัตว์ที่ถูกบรรจุชื่อไว้ในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่เมื่อมีการปรับปรุงใหม่ในปี พ.ศ. 2546 ถูกถอดชื่อออกไป
โดยคำว่า "ตุ๊กกาย" ผู้ที่บัญญัติชื่อนี้ขึ้นมา คือ นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล อดีตนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่มีชื่อเสียงของไทยรอรายงานอย่างเป็นทางการ
งูเห่าพ่นพิษสีทอง
งูเห่าพ่นพิษสีทอง (; ) เป็นงูเห่าชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายงูเห่าพ่นพิษสยาม ("N. siamensis") และงูเห่าพ่นพิษชนิดอื่น ๆ คือมี ขนาดที่เล็กกว่างูเห่าธรรมดา ("N. kaouthia") ไม่มีดอกจันที่แม่เบี้ย ไม่มีลวดลายตามลำตัว สีพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองหรือสีทองสวยงาม ท้องมีสีขาว พบมากทางภาคใต้ของประเทศไทย และพบไปจนถึงมาเลเซียและสิงคโปร์ ซึ่งงูที่พบในมาเลเซียและสิงคโปร์นั้นจะมีลำตัวสีดำ ความยาวเต็มที่ 1.6 เมตร
มีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "งูเห่าปลวก" นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่ชื่นชอบการเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน
งูเห่าพ่นพิษสยาม
งูเห่าพ่นพิษสยาม (; ) เป็นงูเห่าจำพวกงูเห่าพ่นพิษ กล่าวคือ เป็นงูเห่าที่สามารถพ่นพิษได้ โดยสามารถพ่นพิษได้ไกล ถึง 5 – 8 เมตร เมื่อพ่นน้ำพิษหมดแล้ว สามารถผลิตน้ำพิษได้ในเวลา 10 นาที ก็สามารถพ่นน้ำพิษใหม่ได้ ขณะชูคอแผ่แม่เบี้ยขู่ ก็จะอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นพิษใส่ศัตรู จะมีรูของเขี้ยวพิษ อยู่ทางด้านหน้า เพื่อสะดวกในการฉีดพ่นพิษออกไป และถ้าพิษเข้าตา ก็จะทำให้ตาบอดได้ ถ้าถูกพิษทางผิวหนังที่มีแผล ก็จะทำให้เกิดการอักเสบ แต่ไม่อันตรายมาก เพราะได้รับปริมาณพิษน้อย
ลักษณะรูปร่างทั่วไปจะคล้ายคลึงกับงูเห่าหม้อ ("N. kaouthia") แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า โดยจะยาวเฉลี่ย2 ถึง - 3เมตร มีความว่องไว นิสัยดุร้าย ดอกจันมักเป็นรูปตัว U หรือเลือนลางในบางตัว สีลำตัวบางตัวอาจมีลายดอกด่างขาว จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "งูเห่าพ่นพิษด่าง" หรือ "งูเห่าพ่นพิษขี้เรื้อน" เป็นต้น
งูเห่าพ่นพิษที่พบในประเทศไทยสามารถจำแนกออกเป็น ชนิดต่าง ๆ ได้ตามถิ่นที่อยู่และสีลำตัว เช่น "งูเห่าพ่นพิษสยาม" หรือ "งูเห่าพ่นพิษด่าง" ("N. siamensis" var. "Black & White") , "งูเห่าพ่นพิษอีสาน" ("N. siamensis" var. "Greenish Brown") ที่มีความยาวประมาณ 0.6 เมตร นับว่าเป็นงูเห่าที่มีขนาดสั้นที่สุดที่พบในประเทศไทย มีสีเขียวหม่นหรือสีเขียวอมเทาทั่วตัว ลายปรากฏไม่ชัดเจน ดอกจันเป็นรูปตัว U เห็นชัดเจนกว่างูเห่าพ่นพิษสยาม เป็นต้น และนอกจากนี้ยังมีชนิดที่แยกออกไปคือ งูเห่าพ่นพิษสีทอง ("N. sumartra")
สำหรับในต่างประเทศ ยังมีงูเห่าพ่นพิษอีก 6 ชนิด พบได้ที่ภูมิภาคเอเชียใต้ไปจรดถึงสิงคโปร์
งูหลามปากเป็ด
งูหลามปากเป็ด (; ) เป็นงูไม่มีพิษ มีลำตัวที่อ้วน หนา กว่างูหลามและงูเหลือม แต่มีหางที่สั้นแลดูไม่สมส่วน และมีลวดลายที่แปลกออกไป มีหลายหลากสี ทั้งน้ำตาล, แดง, เหลือง, ส้ม หรือ เขียว โดยงูแต่ละตัวจะมีสีสันและลวดลายต่างกันออกไป ขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1.50 เมตร จัดเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในสกุลนี้
พบในประเทศไทยตั้งแต่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ลงไป ตลอดจนมาเลเซีย, สิงคโปร์จนถึงอินโดนีเซีย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกอยู่ที่เกาะสุมาตรา เป็นงูที่ไม่ค่อยขึ้นต้นไม้ มักจะซุ่มรออาหารตามพื้นดินที่เฉอะแฉะใกล้แหล่งน้ำ ที่โดยมากเป็นสัตว์เลือดอุ่นขนาดเล็ก งูหลามปากเป็ดวางไข่ครั้งละประมาณ 30–50 ฟอง
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย คือ "P. c. curtus" เป็นชนิดทั่วไป, "P. c. breitensteini" พบในบอร์เนียว และ "P. c. brongersmai" พบในเพนนิซูล่าของมาเลเซียและสิงคโปร์ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมสัตว์เลื้อยคลานเพราะมีความสวยงาม
ซึ่งในบางข้อมูลจะให้ชนิดย่อยทั้ง 3 ชนิดนี้เป็นชนิดใหม่ต่างหากไปเลย
ภาษากูย
ภาษากูย () หรือ ภาษากวย เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก สาขามอญ-เขมร กลุ่มกะตู มีผู้พูดทั้งหมด 366,675 คน พบในไทย 300,000 คน (พ.ศ. 2535) ในจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด มหาสารคาม นครราชสีมา ส่วนใหญ่พูดภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยหรือภาษาเขมรเหนือได้ด้วย พบในกัมพูชา 15,495 คน (พ.ศ. 2532) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดพระวิหาร เสียมราฐ กำปงธม สตรึงแตรง ส่วนใหญ่พูดภาษาเขมรได้ด้วย พบในลาว 51,180 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสุวรรณเขต ส่วนใหญ่อยู่ตามริมแม่น้ำโขงในลาวภาคใต้
ภาษากูยเป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน ในประเทศไทยมี 3 สำเนียงคือ 
ภาษากูย หรือ ภาษากวย มีอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์ มีภาษาที่ใช้สนทนามี 2 สำเนียงคือ
ภาษากวย เป็นภาษาบังคับช้างที่ใช้บังคับมาจนถึงปัจจุบัน
หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งคือ ภาษากวย ภาษาช้าง นั่นเอง เช่น
( นั่ง = ตะโก 
ลุก = ยูร์ 
เดิน = เปาะ 
ยืน = สยึง 
ถอยหลัง = ทอยกเรอย 
ยกขา = เล๊อยืง 
หมอบลง = มูมแสง 
ยกงวง = เล๊อโจบย 
ดึง = ร๊อง 
ลาก = ดึ 
วิ่ง = อึมปรอย 
แต๊ะ = กถ๊าร์ 
เต้น = รำ 
กินกล้วย = จาเปรียด 
กินอ้อย = จา-กต๊วม 
ไปอาบน้ำ = จีปอยด๊า 
หยุด = เจชาว์ 
ไหว้ = จะม๊า ร้องไห้ = เงียม )
นี้เป็นภาษาบังคับช้างในเบื้องต้นเท่านั้น และเป็นภาษาที่ช้างฟังเข้าใจ
ภาษาขมุ
ภาษาขมุหรือภาษากำมุ(Khmu) เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มย่อยขมุ มีผู้พูดทั้งหมด 479,739 คน พบในลาว 389,694 คน (พ.ศ. 2528) กระจายอยู่ทางเหนือของหลวงพระบาง หัวพัน พงสาลี เวียงจันทน์ สายะบุรี น้ำทา ปากแบง และห้วยทราย สำเนียงในแต่ละท้องถิ่นจะต่างกัน พบในจีน 1,600 คน (พ.ศ. 2533) ในสิบสองปันนา ในประเทศไทย 31,403 คน (พ.ศ. 2543)มีผู้พูดที่ จ.เชียงรายและน่าน พะเยาและกระจายตัวอยู่ในจังหวัดอื่นๆในภาคตะวันตก ภาคกลางและภาคอีสาน พบในเวียดนาม 56,542 คน (พ.ศ. 2542) และอาจจะมีในพม่า
มีพยัญชนะ 17 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 15 เสียง สระมี 22 เสียง เป็นสระเดี่ยว 19 เสียง สระประสม 3 เสียง มีความแตกต่างระหว่างสระเสยงสั้นและสระเสียงยาว ไม่มีเสียงวรรณยุกต์แต่มีลักษณะน้ำเสียง 2 แบบ คือ เสียงทุ้มใหญ่กับเสียงเบาแหลม
เป็นภาษาที่มีแนวโน้มเป็นภาษาที่มีพยางค์เดียวมากขึ้นเช่นเดียวกับภาษาเวียดนาม คำกริยาไม่ผันตามกาล โดยทั่วไปไม่มการเปลี่ยนรูปคำเพื่อแสดงเพศหรือพหูพจน์ ยกเว้นคำสรรพนาม มีการลงอุปสรรค(หน้าคำ) และอาคม(กลางคำ) บ้างแต่จัดเป็นระบบไม่ได้ชัดเจนนัก การเรียงประโยคเป็นแบบ ประธาน-กริยา-กรรม
คำสรรพนามแทนบุคคลมีรูปเป็นเอกพจน์ ทวิพจน์ และพหูพจน์ดังนี้
คำสรรพนามที่ใช้เชื่อมประโยค ซึ่งตรงกับคำว่า อันที่ คนที่ ตัวที่ ในภาษาไทย ภาษาขมุจะใช้ว่ากัมหรือนัม มีการใช้คำสันธานน้อย โดยมากใช้ประโยคเรียงต่อกับเฉยๆ คำบุพบทมีไม่กี่คำ ที่ใช้มากคือ ตา หมายถึง ด้าน ที่ จาก ข้างใน และคำว่า ลอง ที่หมายถึง แถว บริเวณ
ภาษาซองคา
ภาษาซองคาเป็นภาษาประจำชาติของภูฏาน อยู่ในตระกูลจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า ใกล้เคียงกับภาษาสิกขิมและภาษาอื่นๆของชาวภูฏาน ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาทิเบตสมัยใหม่ เทียบได้กับความแตกต่างระหว่างภาษาสเปนกับภาษาอิตาลี พระในทิเบตและภูฏาน เรียนภาษาทิเบตโบราณเพื่อการอ่านคัมภีร์พุทธศาสนา คำว่าซองคาหมายถึง ภาษา (คา) ที่พูดในวัดที่มีลักษณะเป็นป้อมปราการ (ซอง) ภาษานี้แพร่เข้ามาในภูฏานเมื่อราว พ.ศ. 2200 โดย ชับดรุง งาวัง นัมกเยล
ภาษาซองคาและภาษาถิ่นอื่นๆเป็นภาษาแม่ของภูฏานตะวันตก มีผู้พูดภาษานี้ในเมืองกาลิมปงของอินเดียที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของภูฏาน แต่ปัจจุบันอยู่ในรัฐเบงกอลตะวันตก ภาษาซองคาเป็นภาษาที่ใช้ในโรงเรียน เป็นภาษากลางในภูฏานตอนใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษานี้เป็นภาษาแม่ เขียนด้วยอักษรทิเบต หนังสือพิมพ์ด้วยอักษรทิเบตแบบอูคันซึ่งเป็นแบบเดียวที่ใช้พิมพ์ภาษาทิเบต
พระเจ้าเสนาเล
พระเจ้าเสนาเลเป็นพระโอรสของพระเจ้าตริสองเดซันและเป็นน้องชายของพระเจ้ามุนีสันโป ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาด้วยดีตลอดรัชกาล มีพระโอรส 3 พระองค์ องค์แรกสละสิทธิในราชบัลลังก์ออกบวชเป็นพระภิกษุ ราชสมบัติจึงเป็นของพระเจ้าราลปาเชน ราชโอรสองค์ที่ 2 และพระเจ้าลางทรมา พระโอรสองค์ที่ 3 ตามลำดับ
พระนางตารา
พระนางตารา พระโพธิสัตว์ตารา หรือ พระแม่ตารา เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงในพระพุทธศาสนา โดยมีสายการปฏิบัติสืบทอดอย่างต่อเนื่องในวัชรยาน คำว่าตารามาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงข้าม การบูชาพระนางเริ่มเมื่อพุทธศตวรรษที่ 8 - 11 ในอินเดียเหนือและแพร่หลายที่สุดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 17 โดยถือว่าเป็นชายาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ปัจจุบันมีนับถือในอินเดีย เนปาล และ ทิเบต ส่วนชาวพุทธในจีนจะนับถือเจ้าแม่กวนอิมที่เป็นภาคหญิงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์แทน
คาดว่าแนวคิดการนับถือพระนางตาราเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8 และกลายเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือแพร่หลายในพุทธศตวรรษที่ 13-17 มีผู้นับถือมากในเนปาล ทิเบต และมองโกเลีย เชื่อกันว่าแนวคิดการบูชาพระนางตาราเริ่มขึ้นในอินเดียเพื่อต่อต้านพิธีกรรมสตี
พระนางตาราได้รับการยกย่องว่าเป็นมารดาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายในด้านของกรุณา ภาพลักษณ์ของพระนางส่วนหนึ่งจินตนาการมาจากพระนางสิริมหามายา มารดาของพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน
ตำนานทางพุทธศาสนามหายานกล่าวว่าพระนางตาราเกิดจากน้ำตาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ เมื่อมองเห็นว่าสัตว์โลกมีแต่ความทุกข์ เมื่อน้ำตาของพระองค์ไหลลงมาจนกลายเป็นทะเลสาบ จึงเกิดดอกบัวขึ้น และในดอกบัวนั้นมีพระนางตาราสถิตย์อยู่ ตำนานบางฉบับกล่าวว่า พระนางตาราเกิดจากรังสีธรรมของพระอมิตาภะพุทธะ
รูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระนางตารามี 2 แบบ คือพระนางตาราเขียวมีผู้นับถือมากในทิเบต และพระนางตาราขาวมีผู้นับถือมากในมองโกเลีย เมื่อแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาพระนางตาราพัฒนาขึ้น จึงมีการสร้างภาคโกรธและภาคดุขึ้นมาหลายแบบ เช่น พระนางตาราน้ำเงิน อุครตารา เอกชฎะ ภาคเอกชฎะนี้เป็นภาคดุที่แพร่หลายที่สุด กายสีน้ำเงิน มีตาที่สามบนหน้าผาก ตกแต่งร่างกายด้วยงูและพวงมาลัยศีรษะคน เหยียบอยู่บนร่างของคนตาย นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระนางตาราในภาคที่เป็นเทพแห่งความรักหรือเทพแห่งการรักษาโรคอีกด้วย
ในทิเบต พระนางตารามีหลายปางคือ
ไอดอลมาสเตอร์ เซโนกลอสเซีย
ไอดอลมาสเตอร์ เซโนกลอสเซีย () เป็นอะนิเมะแนวไซไฟ, หุ่นยนต์ เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กไอมาส (IM@S) ของ บันไดนัมโกะเกมส์ โดยมีพื้นฐานตัวละครเบื้องต้นมาจากเกม ดิ ไอดอลมาสเตอร์ บนเครื่องเอกซ์บอกซ์ 360 จัดสร้างเป็นแอนิเมชั่นโดยซันไรส์ ด้วยคำขวัญที่ว่า "อยากจะเป็นไอดอลของเธอ" ()
ไอดอลมาสเตอร์ เซโนกลอสเซีย นอกจากจะฉายในโทรทัศน์แล้ว ยังฉายผ่านทางเว็บไซต์ @nifty ในประเทศญี่ปุ่น และยังมีการให้ตัวละครหลักโต้ตอบกับแฟนๆ ผ่านทางบล็อกในเว็บไซต์ Presepe โดยจำเป็นต้องให้คนที่มีสิทธิ์อยู่แล้ว เป็นผู้เชิญเข้าไปเท่านั้น
ใน 107 ปีหลังจากดวงจันทร์ของโลกถูกทำลาย ("ลอสท์อาร์ทีมิส") มนุษย์ต้องประสบกับการรับมืออุกกาบาตที่เหลือจากการพังทลายของดวงจันทร์ ("ดรอป") ด้วยวิธีการต่างๆ หนึ่งในวิธีการนั้นก็คือการใช้หุ่นที่มีชื่อว่า "ไอดอล" บินออกนอกชั้นบรรยากาศออกไปเพื่อทำลายดรอป นี่คือเรื่องราวของเหล่าเด็กผู้หญิงไพลอท ที่มีชื่อเรียกว่า "ไอดอลมาสเตอร์"
อามามิ ฮารุกะ เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งได้ตัดสินใจไปออดิชั่นเพื่อที่จะก้าวสู่การเป็นไอดอล เธอที่ไม่รู้ถึงเบื้องหลังการออดิชั่นในครั้งนั้น ก็ได้รับเลือกให้เข้าไปทำงานในโตเกียว และสิ่งที่เธอค้นพบ ไม่ใช่การได้เป็นไอดอลอย่างที่เธอหวัง -- เธอมีทางหน้าที่ ที่จะเป็น "ไอดอลมาสเตอร์" เพื่อช่วยเหลือโลกจากดรอป"ชื่อของเจ้าหน้าที่ในแผนกซ่อมบำรุง นอกจากริทสึโกะและชิคะโกะ ทั้งหมดนำมาจากเทศกาล Nanakusa no Sekku ของญี่ปุ่น"
ไอดอล (iDOL) คือหุ่นสำหรับการทำลายดรอป โดยเกิดหลังจากการแตกสลายของดวงจันทร์เมื่อ 107 ปีก่อน ในเหตุการณ์ลอสท์อาร์ทีมิส และไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นมา มนุษย์ได้ค้นพบก้อนซีลีโคนตกลงมาบนโลกและได้ทำการค้นคว้าวิจัย จนกลายเป็นคอร์ของไอดอล "โปรเมเทอุส" โดยซิลิกอนเหล่านั้น มีด้วยกันทั้งหมด 5 ก้อน
ในขณะที่ประเทศอื่นใช้จรวดมิสไซล์ในการทำลายดรอป แต่สำหรับประเทศญี่ปุ่นไม่สามารถทำได้ เนื่องจากกฎสามข้อว่าด้วยการไม่ใช้หัวรบนิวเคลียร์ จึงได้รับอนุญาตให้นำไอดอลมาเพื่อใช้ในการทำลาย โดยผู้ที่จะมีสิทธิ์ขับไอดอลได้นั้น ต้องเป็นผู้หญิงและถูกเลือกโดยไอดอลเท่านั้น และพวกเธอเหล่านั้นจะถูกเรียกว่าไอดอลมาสเตอร์
มอนเดนคินด์ญี่ปุ่น (Mondenkind Japan) คือหน่วยงานของมอนเดนคินด์หน่วยงานเดียวในโลกที่มีไอดอลใช้งาน ในปัจจุบันมีไอดอลในครอบครองทั้งหมด 2 ตัว (และสูญหาย 1) มีไพลอทรวม 3 คน หน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบส่วนของไอดอล จะถูกแยกไปอยู่ในส่วนของไอดอลทีม (Mondenkind Japan IDOL Team) โดยมี โจเซฟ ชินเกทสึ เป็นผู้ดูแล
มอนเดนคินด์มาจากภาษาเยอรมันแปลว่า บุตรแห่งดวงจันทร์ และชื่อของไอดอลมีรากฐานมาจากมาเร (ทะเล) ของดวงจันทร์
ทูเรียวิตา (Turiavita) เดิมเป็นหน่วยงานวิจัยของมอนเดนคินด์ แต่แยกตัวออกไปเนื่องจากความไม่ลงรอยกันของแนวคิดการใช้งานไอดอลเมื่อ 16 ปีก่อน ในเหตุการณ์ Dawn of the Purple Moon และได้นำไอดอลตัวหนึ่งไป
มุน กึน-ย็อง
มุน กึน-ย็อง (; ; เกิด 6 พฤษภาคม 2530 ควังจู เกาหลีใต้) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ พรีเซนเตอร์ และนางแบบ เธอมีฉายาที่เรียกกันด้วยความชื่นชอบว่า "น้องสาวคนเล็กของเกาหลี" มุน กึน-ย็องเริ่มการเดินแบบครั้งแรกเมื่ออายุ 12 ปีและแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "On the way"(2542) ในปีถัดมา เธอเริ่มเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็น Young Eun-suh ในซีรี่ฟอร์มยักษ์ซึ่งเป็นที่นิยมเรื่อง "Autumn Fairy Tale" (2543) ความก้าวหน้าครั้งสำคัญของเธอในการแสดงภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง "ตู้ซ่อนผี" (2546) กำกับการแสดงโดย คิม จีวอน (Kim Ji-woon) ต่อมาเธอเริ่มในการแสดงละครแนวโรแมนติกเรื่อง "จับยัยตัวจุ้นมาแต่งงาน" ในปี2547 และ "เต้นกระจายยัยตัวจุ้น" ในปี 2549ละคร 2004:
2005:
2006:
2008:
2009:
2010:
2011:
2015:
สภาที่ปฤกษาราชการแผ่นดิน
สภาที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน (Council of State หรือ Supreme Council of the State) เป็นสภาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2417 ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 12 คน มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาและความคิดเห็นต่างๆ ด้านนิติบัญญัติ โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเป็นประธานในที่ประชุม เมื่อข้อราชการใดเป็นที่เห็นชอบของเสียงส่วนใหญ่ในที่ประชุม ก็ให้ออกเป็นกฎหมายบังคับใช้ต่อไป
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตรา พระราชบัญญัติเคาน์ซิลออฟสเตด พุทธศักราช ๒๔๑๗ ระบุที่มาของสมาชิกสภาที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ว่า
สมาชิกสภาที่ปฤกษาราชการแผ่นดิน เมื่อแรกแต่งตั้งจำนวน 12 คน ประกอบด้วย
ผลงานร่างกฎหมายที่สำคัญของเคาน์ซิลออฟสเตด ได้แก่ การออกพระราชบัญญัติเกษียณอายุลูกทาสลูกไทย ประกาศเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2417 เพื่อกำหนดค่าตัวลูกทาสให้สูงสุดตอนเป็นเด็ก แล้วมีค่าตัวลดลงทุกปีจนหลุดพ้นเป็นไทได้จนหมดประเทศ เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2448
ต่อมาเคาน์ซิลออฟสเตดไม่กล้าถวายความเห็นในข้อกฎหมาย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ยุบเลิกสภาที่ปฤกษาราชการแผ่นดิน จากนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติรัฐมนตรี ร.ศ. 113 ขึ้นในปี พ.ศ. 2437 เพื่อจัดตั้ง รัฐมนตรีสภา ให้มี รัฐมนตรี ทำหน้าที่ถวายคำปรึกษา เกี่ยวกับการออกแบบและการแก้ไขกฎหมายเก่า และคิดทำกฎหมายใหม่แทนเคาน์ซิลออฟสเตด
เดลตาฮีดรอน
เดลตาฮีดรอน (, พหูพจน์: deltahedra) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มีหน้าทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ชื่อของเดลตาฮีดรอนมาจากอักษรกรีก เดลตา ตัวใหญ่ (Δ) ที่มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม ทรงหลายหน้าจำนวนนับไม่ถ้วนสามารถจัดเป็นเดลตาฮีดรอนได้ แต่มีเพียง 8 รูปทรงเท่านั้นที่เป็นทรงนูน (convex) และไม่ควรสับสนระหว่างชื่อรูปทรงนี้กับ เดลโตฮีดรอน (deltohedron) ซึ่งหมายถึงทรงหลายหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว
ทิก เญิ้ต หั่ญ
ทิกเญิ้ตแห่ง หรือ ชื่อที่ใช้เรียกทั่วไป ติช นัท ฮันห์ () (fr: Thich Nhat Hanh) เป็นพระภิกษุชาวเวียดนามในพุทธศาสนานิกายเซน ชื่อทิก เญิ้ต หั่ญ เป็นฉายาในทางศาสนา โดยคำว่า "ทิก (釋)" เป็นคำใช้เรียกสกุลของพระญวน มาจากนามโคตรวงศ์ของพระพุทธเจ้าที่ว่า "ศากยะ" ในภาษาเวียดนามคือ "ทิกกา (釋迦)" ส่วน "เญิ้ตแห่ง (一行)" เป็นนามทางธรรมที่มีความหมายว่า "การกระทำเพียงหนึ่ง" ท่านเป็นพระมหาเถระนิกายเซน (เวียดนามเรียกว่า นิกายเถี่ยน (Thiền)) กวี และผู้สนับสนุนในเรื่องสันติภาพ มีงานเขียนเผยแผ่ตีพิมพ์ภาษาต่าง ๆ มากมาย และเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักปฏิบัติธรรมชาวตะวันตก
ทิกเญิ้ตแห่ง เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดกว๋างจิ ในภาคกลางของประเทศเวียดนาม ท่านมีชื่อเดิมว่า เหงวียนเซวินบ่าว (Nguyễn Xuân Bảo) ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรที่ วัดตื่อเหียว (Từ Hiếu) เมื่อ พ.ศ. 2485 ขณะมีอายุได้ 16 ปี และได้อุปสมบทเป็นพระในเวลาต่อมา ช่วงแรกที่อยู่ในเวียดนาม ท่านได้พยายามฟื้นฟูพระพุทธศาสนาด้วยการเขียนบทความ แต่กลับได้รับการต่อต้านจากผู้นำองค์กรชาวพุทธและรัฐบาลเป็นอย่างมาก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 ท่านได้รับทุนไปศึกษาศาสนาเปรียบเทียบ ณ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน สหรัฐอเมริกา ท่านได้ศึกษาที่นั่นเป็นเวลา 1 ปี แม้จะได้รับทุนจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียต่อ แต่ท่านก็ตัดสินใจเดินทางกลับเวียดนาม เพื่อต่อตั้ง รร.ยุวชนรับใช้สังคม และทำงานด้านความร่วมมือระหว่างพระพุทธศาสนานิกายมหายานและเถรวาทในเวียดนาม ท่านพยายามสอนแนวคิดเรื่องพระพุทธศาสนาเพื่อการรับใช้สังคม เพื่อฟื้นฟูความเสียหายจากสงคราม ท่านพยายามพัฒนาวงการสงฆ์ด้วยการสอนและเขียนในสถาบันพระพุทธศาสนาชั้นสูง ภารกิจที่สำคัญของท่านคือ ก่อตั้ง "คณะเทียบหิน" ในปี พ.ศ. 2509
ในปี พ.ศ. 2510 มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ได้เสนอชื่อของท่านให้เป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ โดยกล่าวว่า "ข้าพเจ้าไม่รู้จักใครเป็นการส่วนตัวอีกที่จะมีคุณค่าพอสำหรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ นอกเหนือไปจากพระผู้มีเมตตาจากเวียดนามผู้นี้"
แต่การรณรงค์เพื่อหยุดการสนับสนุนสงครามของท่านทำให้รัฐบาลเวียดนาม ที่ถึงแม้จะรวมประเทศได้แล้วก็ตาม ไม่ยอมรับท่าน และปฏิเสธการเข้าประเทศของท่าน ทำให้ท่านต้องลี้ภัยอย่างเป็นทางการที่ประเทศฝรั่งเศส และก่อตั้ง "หมู่บ้านพลัม" เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของชุมชนสงฆ์ของท่าน ที่เมืองบอร์โดซ์ ประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2525 ในระยะแรกเป็นแหล่งพักพิงของผู้ลี้ภัย ก่อนจะเริ่มมีนักบวชตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531
หมู่บ้านพลัมปัจจุบันได้จัดการอบรมภาวนาเกี่ยวกับการเจริญสติทั้งในยุโรปและอเมริกาเหนือให้แก่บุคคลทั่วไป ปัจจุบันมีนักบวชกว่าห้าร้อยคน จากกว่ายี่สิบประเทศทั่วโลก ส่วนใหญ่อยู่ในหมู่บ้านพลัม และที่อื่นๆได้แก่ Green Mountain Dharma Center รัฐเวอร์มอนต์ และ Deer Park Monastery รัฐแคลิฟอร์เนีย ในสหรัฐอเมริกา และที่วัดบัทหงา เมืองบ๋าวหลอบ และ วัดตื่อเหียว เมืองเว้ ประเทศเวียดนาม
ทิกเญิ้ตแห่ง ได้จัดตั้ง "หมู่บ้านพลัม" (Plum Village) ขึ้น ณ ประเทศฝรั่งเศส อันเป็นชุมชนแบบอย่าง การปฏิบัติธรรมแห่งพุทธบริษัท 4 ที่เน้นการเจริญสติในชีวิตประจำวันอย่างตระหนักรู้ในแต่ละลมหายใจเข้าออก และกลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ ในชุมชนปฏิบัติธรรมแห่งหมู่บ้านพลัม มีทั้งสิ้น 12 แห่ง อยู่ในประเทศฝรั่งเศส อเมริกา เยอรมัน และเวียดนาม นอกจากนี้มีกลุ่มปฏิบัติธรรมตามแนวทางของทิกเญิ้ตแห่ง กระจายอยู่หลายประเทศทั่วโลกเกือบหนึ่งพันกลุ่ม
ภายในสังฆะหมู่บ้านพลัมประกอบด้วยวัด 8 วัด ได้แก่นอกจากนี้ยังมีสังฆะอื่นๆ อยู่ในหลายประเทศทั่วโลก
ทิกเญิ้ตแห่ง เป็นผู้ประพันธ์หนังสือธรรมะชื่อดังระดับโลกหลายเล่ม ดังนี้
ปรีวีเคาน์ซิล
ปรีวีเคาน์ซิล หรือ สภาที่ปฤกษาในพระองค์ () เป็นสภาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2417 ตาม พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จำนวน 49 คน มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาส่วนพระองค์ สืบสวนข้อเท็จจริงในราชการต่างๆ เพื่อกราบบังคมทูลและถวายความเห็นให้ทรงทราบ สอดส่องเหตุการณ์สำคัญในบ้านเมือง รวมไปถึงการชำระความฎีกาที่มีผู้นำมาถวาย
ในปี พ.ศ. 2435 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิรูปการปกครอง และโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนสภาที่ปฤกษาในพระองค์เป็น "องคมนตรีสภา" แทน
จำนวน 49 คน ประกอบด้วย
สภาที่ปฤกษาในพระองค์นี้ ถือเป็นต้นแบบของคณะองคมนตรีในประเทศไทยในปัจจุบัน
จี่หนาน
จี๋หนาน เป็นเมืองหลวงของมณฑลชานตงสาธารณรัฐประชาชนจีนที่ตั้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลชานตง
งูงวงช้าง
งูงวงช้าง (; ) เป็นงูน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ไม่มีพิษ อยู่ในวงศ์ Acrochordidae จัดอยู่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับงูผ้าขี้ริ้ว ("A. granulatus") ซึ่งในประเทศไทยพบเพียง 2 ชนิดนี้เท่านั้น
งูงวงช้างมีผิวหนังย่นและสากแบบเปลือกขนุน หัวแบนเล็ก เกล็ดบนลำตัวมีลักษณะเป็นตุ่ม รวมถึงเกล็ดบริเวณด้านท้องซึ่งแตกต่างจากงูชนิดอื่น ท้องสีขาว ไม่มีลวดลาย ลำตัวป้อมอ้วนสั้น ฟันแหลมคม ถ้าอยู่พ้นน้ำจะมีสีเหลืองนวล แต่ถ้าอยู่ในน้ำจะมีสีน้ำตาลดำ มีความยาวประมาณ 1 เมตร
เป็นงูที่อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา อาหารหลักคือ ปลา สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ที่อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, กัมพูชา, พม่า, ลาว โดยจะขุดรูอยู่ตามริมตลิ่ง อุปนิสัยไม่ดุ ปกติมักอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อน แต่ถ้าถูกรบกวนมักจะใช้ลำตัวรัดพัน ดังนั้นเมื่อมีคนลงไปว่ายน้ำในถิ่นที่งูงวงช้างอาศัยอยู่ มักจะถูกงูรัด ทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผีพรายมาฉุด ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 25-30 ตัว ลูกที่เกิดใหม่มีความยาวประมาณ 29 เซนติเมตร ซึ่งสามารถกินอาหารได้เลย
ภาษาญัฮกุร
ภาษาญัฮกุรเป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มย่อยมอญ ถือว่าใกล้เคียงกับภาษามอญโบราณในสมัยทวารวดี มีผู้พูดคือ ชาวบน ในจังหวัดนครราชสีมา เพชรบูรณ์ และชัยภูมิ บางส่วนเริ่มเปลี่ยนมาพูดภาษาไทย
ภาษาญัฮกุรเดิมเป็นเพียงภาษาพูดไม่มีตัวเขียน จึงมีสถานะเป็นภาษาใกล้สูญ เมื่อ พ.ศ. 2548 ได้มีการสร้างระบบตัวเขียนขึ้นใหม่โดยใช้อักษรไทย (และสัทอักษรสากล ʔ) และรวบรวมคำศัพท์เอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อไม่ให้สูญหาย มีพยัญชนะ 26 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 15 เสียง มีสระ 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน มีระบบการเติมหน่วยคำแต่ปัจจุบันเหลือใช้ไม่มากนัก เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม
พระพุทธวิริยากร (ตัด ปวโร)
พระพุทธวิริยากร หรือ หลวงพ่อตัด ปวโร สมณศักดิ์เดิมคือ พระครูบวรกิจโกศล อดีตเจ้าอาวาสวัดชายนา อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี เป็นพระเกจิอาจารย์แห่งลุ่มแม่น้ำเพชรรูปหนึ่ง
พระพุทธวิริยากรมรณภาพเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 สิริอายุ 77 ปี 57 พรรษา
พระพุทธวิริยากร (ตัด ปวโร) เป็นพระเกจิที่มีวิชาอาคมในด้านปลุกเสกเครื่องรางของขลังไม่ว่าตะกรุดหรือปลัด ท่านเป็นพระที่ชอบเรียนวิชาอาคมมาก สนใจตั้งแต่ยังหนุ่ม ท่านบอกว่า "สมัยก่อน ปี 2496 เอาหมด เอาทุกอย่างที่ไหนเขาว่าดีไปหมด ในกระจิวนี้ไปขอเรียนมาหมด..." พูดง่ายๆว่าตำราเก่าๆในจังหวัดเพชรบุรีนี้ท่านเรียนมาหมดครับ แต่ท่านไม่ค่อยคุยโอ้อวด
ท่านเรียนวิชาการทำ "ตะกรุด" จาก ล.พ.ทอง อยู่ที่วัดเขากระจิวและ เรียนตำราของ ล.พ.กริช ที่ตกทอดมาซึ่งเป็นพระยุคเก่าเป็นอาจารย์สาย ล.พ.กุน วัดพระนอน เรียนทำ "ปลัด" จาก ล.พ. ชุ่ม วัดกุฏิบางเค็ม ซึ่งมีเคล็ดลับว่าให้ใช้ "ไม้ผูกคอตาย ทำถึงจะดี" และ ท่านยังได้เดินทางไปต่อวิชากับ ล.พ.ทองศุข วัดโตนดหลวง รวมทั้งอีกหลายอาจารย์
ท่านเป็นพระที่ใฝ่หาความรู้วิชาอาคมต่างๆ อย่างจริงจัง วัตถุมงคลของท่านนั้นทำเพื่อแจกและให้แก่ผู้ร่วมทำบุญบูรณะวัดอย่างแท้จริง หลวงพ่อไม่อวดตน ไม่ให้สัมภาษณ์หรือนำเรื่องของท่านและวัตถุมงคลไปลงหนังสือ หรือรายการโทรทัศน์ใด ๆ ทั้งสิ้น วัตถุมงคลของท่านจึงมีชื่อเสียงจากประสบการณ์ปากต่อปาก ไม่มีสื่อภายนอกมาเป็นตัวช่วย ปฏิปทาที่ประทับใจผมมากก็คือ หลวงพ่อท่านแจกฟรี ในช่วงที่ตะกรุดยังไม่ดังมากมายขนาดนี้ ใครไปวัดชายนา การบท่าน ท่านแจกทั้งนั้น ถ้าท่านไม่อยู่ก็จะมีลูกศิษย์ท่านคอยนั่งแจกทั้งวัน ในส่วนวัตถุมงคลที่อยู่ในตู้ให้ทำบุญนั้น หลวงพ่อจะสร้างวัตถุมงคล เพื่อนำปัจจัยที่ได้มาซ่อมแซมบูรณะโบสถ์ ซึ่งมีพระกริ่ง พระผง รูปเหมือนและเหรียญ มีประชาชนไปบูชาทำบุญกับท่านไม่ได้ขาด แต่พอปัจจัยที่ได้ในการบูรณะโบสถ์พอเพียงแล้ว หลวงพ่อท่านจะสั่งปิดตู้งดบูชา ผมเคยไปกราบท่านตั้งใจว่าจะไปบูชาวัตถุมงคลของท่านที่ออกให้บูชาซ่อมโบสถ์ ปรากฏว่าไม่มีตู้วัตถุมงคล ถามลูกศิษย์ที่วัด บอกว่า หลวงพ่อสั่งให้เลิก ได้เงินพอซ่อมโบสถ์แล้ว ไม่ต้องหาเงินแล้ว ถ้าอยากได้เข้าไปกราบแล้วบอกท่าน ท่านจะแจกให้เอง ผมจึงเข้าไปกราบหลวงพ่อแล้วถามว่า ทำไมไม่มีวัตถุมงคลให้บูชา หลวงพ่อท่านบอกว่า พอแล้วซ่อมโบสถ์ได้แล้ว อยากได้อะไรก็มาเอาไป แล้วท่านก็หยิบเหรียญมาแจก พร้อมพระขุนแผนเนื้อดินเผาอีก 2 กำมือ มานับตอนจะกลับได้มาต้ง 14 องค์เลยทีเดียว หลวงพ่อเมตตามากครับ ไม่ได้ทำของเผื่อพุทธพาณิชย์ แต่ทุกวันนี้ ถ้าใครไปกราบท่านคงยากหน่อยเพราะคนไปกันเยอะ ท่านไม่ชอบคนวุ่นวายมากมาย แล้วก็คงแจกไม่ไหวแล้วละครับ อีกทั้งทางวัดกำลังสร้างหอฉันหลังใหม่ด้วย จึงมีวัตถุมงคลให้เปลี่ยนอีกครั้ง เพื่อนำเงินมาสร้างหอฉัน ส่วนตะกรุดก็แจกไม่ไหวแล้วครับ ท่านให้ช่วยค่าตะกั่วดอกละ 100 บาท ช่วงไหนตะกั่วขาดตลาดหลวงพ่อจะให้เปลี่ยนได้แค่ คนละ 1 ดอกเท่านั้น แต่ถ้ามีตะกั่วก็แล้วแต่จะเปลี่ยนกันครับ มากน้อยได้ทั้งนั้น แต่ภาพที่เคยเห็นหลวงพ่อตัด นั่งแจกตะกรุดคงหาดูได้ยากแล้วละครับ เพราะคนไปกันมากมาย ทุกวัน
ภายหลังในปี พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2550 หลวงพ่อท่านได้รับบริจาคเครื่องปั๊มจึงได้นำมาใช้สร้างตะกรุดแล้วให้ประชาชนเปลี่ยนโดยขอให้ช่วยค่าตะกั่ววัดดอกละ 100 บาท โดยตะกรุดปั๊มนั้นจะเป็นตะกรุดมหาอุต ตะกรุดยันตรี และแผ่นเพชรพญาธร ส่วนตู้บูชาวัตถุมงคลนั้นกลับมาเปิดแบบถาวรแล้วโดยรายได้จะนำเงินเข้าบำรุงวัดและบริจาคให้กับผู้ที่ขอความช่วยเหลือเป็นราย ๆ แล้วแต่โอกาส
และในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2551 หลวงพ่อตัดได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ "พระพุทธวิริยากร"
ภาษากฺ๋อง
ภาษากฺ๋อง เป็นภาษาใกล้สูญภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาทิเบต-พม่าของตระกูลภาษาจีน-ทิเบต เป็นภาษาที่แสดงลักษณะของภาษาในกลุ่มทิเบต-พม่าอย่างเด่นชัด กล่าวคือ มีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ มีพยัญชนะท้ายน้อย ความสั้น-ยาวของเสียงสระไม่ส่งผลต่อความหมายของคำ และมีการเรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ผู้พูดภาษากฺ๋องเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กฺ๋อง จากการสำรวจของนักภาษาศาสตร์เดวิด แบรดลีย์ พบผู้พูดภาษานี้ในประเทศไทยราว 80 คนใน พ.ศ. 2543 อาศัยอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวังควาย ตำบลวังยาว และหมู่ที่ 10 บ้านกกเชียง ตำบลห้วยขมิ้น อำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี และหมู่ที่ 3 บ้านละว้า ตำบลทองหลาง อำเภอห้วยคต จังหวัดอุทัยธานี ไม่พบผู้พูดในประเทศพม่า ปัจจุบันเริ่มมีผู้พูดภาษากฺ๋องน้อยลง โดยเด็ก ๆ ชาวกฺ๋องหันไปพูดภาษาไทยและภาษาลาว (ลาวครั่ง)
ภาษากฺ๋องถิ่นกกเชียงมีหน่วยเสียงสระประสม 3 หน่วยเสียง ได้แก่ , และ
ภาษากฺ๋องถิ่นกกเชียงมีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 4 หน่วยเสียง ได้แก่
ตัวเขียนภาษากฺ๋องอักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
โครงสร้างประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา คำขยายอยู่หน้ากริยา แต่อยู่หลังคำนาม คำบุพบทอยู่หลังคำนาม
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า คือภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, จตุรงค์ พลบูรณ์, จิ้ม ชวนชื่น, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, เอกรัตน์ ขลิบเงิน, มนัสนันท์ ปานดี
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ (ยอร์ช) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาทัศนศิลป์ เคยฝึกงานเป็นฝ่ายศิลป์ อยู่ที่โรงพิมพ์หนังสือ “ ตลาดตลก” ในเครือ ศรีสยามการพิมพ์ อยู่หลายปี นอกจากจัดอาร์ต ยังมีหน้าที่เขียนเรื่องสั้นอีกด้วย
นอกจากนี้ ยอร์ช เคยทำเบื้องหลังรายการตลกทางทีวี นานร่วม 14 ปี ทั้งงานโปรดิวเซอร์, งานกำกับรายการโทรทัศน์ ชื่อดังมากมาย อาทิ “555”, “ 3 ช่าคาเฟ่”, “ 5-4-3-2 โชว์” ฯลฯ
ปัจจุบัน ดูแลการผลิตรายการทีวี ภาพยนตร์ หนังโฆษณา ภายใต้ชื่อ บริษัท รฤก โปรดั๊กชั่น จำกัดละครโทรทัศน์
ละครซิทคอม
ซี้ดเอฟเอ็ม
ซี้ด เอฟเอ็ม (SEED FM) เป็นชื่อรายการวิทยุส่วนกลาง ในเครือสถานีวิทยุ อสมท ของบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) บริหารงานโดยบริษัท ซี้ด เอ็มคอต จำกัด ออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ มีพื้นที่ออกอากาศ ครอบคลุมเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ตลอด 24 ชั่วโมง และผ่านเครือข่ายดาวเทียม ไปยังสถานีวิทยุ อสมท ส่วนภูมิภาคทั้ง 53 แห่งทั่วประเทศ โดยมีธีรภัทร์ สัจจกุล เป็นกรรมการผู้จัดการ
ซี้ดเอฟเอ็มเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2548 จนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้เผยแพร่ข่าวเรื่อง แจ้งการเลิกกิจการ บริษัท ซี้ด เอ็มคอท จำกัด และปรับรูปแบบการบริหารจัดการคลื่นวิทยุ FM 97.5 MHz
ซี้ดเอฟเอ็ม จัดรายการตลอด 24 ชั่วโมงด้วยระบบอัตโนมัติ โดยมีดีเจพูดคุยกับผู้ฟัง สลับกับการเล่นเพลงไทยสากลสมัยใหม่เป็นหลัก และมีเพลงสากลกับเพลงเอเชีย (เพลงเกาหลี เพลงญี่ปุ่น และเพลงจีน) เล่นเป็นลำดับรองลงไป พร้อมทั้งถ่ายทอดข่าว จากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ในเวลา 07:00-07:30 น. และ 19:00-19:30 น., ถ่ายทอดข่าวต้นชั่วโมง และข่าวภาคเที่ยง ในเวลา 12:00-12:30 น. จากสำนักข่าวไทย โดยรับสัญญาณจากแม่ข่ายสถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์นเรดิโอ ส่วนกลาง ความถี่ เอฟเอ็ม 100.5 เมกะเฮิร์ตซ์ "คลื่นข่าว นิวส์เน็ตเวิร์ก" นอกจากนี้ ยังจัดรายการเพื่อกระจายเสียง ไปยังเครือข่ายทั่วประเทศไทย ในช่วง “ซี้ด เนชั่นไวด์” ทุกวัน ระหว่างเวลา 20:00-24:00 น.http://www.seedmcot.com/seed-djs
อาเธน่า อาซามิยะ
อาเธน่า อาซามิยะ () ตัวละครจากเกมเดอะ คิง ออฟ ไฟท์เตอร์ มีพลังจิตในการต่อสู้ แถมยังเป็นนักร้องดังที่มีชื่อเสียง อยู่ในทีมไซโคโซลเจอร์ ซึ่งในทีมนี้มีผู้ร่วมทีมคือ ชิน เก็นไซ ,ซี เก็นซู, เปา ,คาโอรุ วาตานาเบ และ โมโมโกะ และเกมอื่นๆนั้นอาเธน่าจะมีร่างทั้งเจ้าหญิงและธรรมดา ชุดนักเรียน
ทุกปีที่มีการจัดการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส อาเธน่าจะเปลี่ยนชุดใหม่ๆทุกปี และเธอยังเป็นเพื่อนกับเคียว และยูกิอีกด้วย ในปี 2003 เธอได้ตั้งทีมใหม่ใช่ชื่อว่า ไฮสคูลเกิร์ลทีม ประกอบด้วย มาลิน และ ฮินาโกะ ชิโจ และในหนังสือการ์ตูนเธอยังมีส่วนร่วมในการช่วย คางูระ จิซึรุ ปราบโอโรจิ
พ.ศ. 2529
พ.ศ. 2533
พ.ศ. 2537
พ.ศ. 2538
พ.ศ. 2539
พ.ศ. 2540
พ.ศ. 2541
พ.ศ. 2542
พ.ศ. 2543
พ.ศ. 2544
พ.ศ. 2545
พ.ศ. 2546
พ.ศ. 2547
พ.ศ. 2548
พ.ศ. 2549
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2551
พ.ศ. 2552
เจ้าของลิขสิทธิ์โดย บูรพัฒน์
ช่วยคางูระ ปราบโอโรจิ โดยส่งกระจกยาตะผ่านพลังเหนือมิติของอาเธน่า
ได้ต่อสู้กับทีมผู้หญิง โดยคู่แรกอาเธน่าสู้กับไม ชิรานุอิแต่อาเธน่ากับปล่อยพลังไซโคลทั้งหมด เก็นไซ จีงขอความร่วมมือจากนักสู้ ส่งพลังมาเพื่อยับยั้งพลังอันไร้ขีดจำกัดของอาเธน่า
ได้ต่อสู้กับทีมริวโกแต่ ทีมฮีโร่มาขัดจังหวะการต่อสู้ อาเธน่าจึงสู้กับเค แต่แพ้ยับเยิน
ได้สู้กับทีม N.E.S.T.S อาเธน่าโดนเค 9999 ทำร้ายอย่างบาดเจ็บสาหัส
Athena: The Awakening From the Ordinary Life ละครญี่ปุ่นที่มีอาเธน่าเป็นตัวเอก มีออกวางจำหน่ายใรูปแบบ VHS
Athena the Music アテナ ザ ミュージック
โขนนั่งราว
โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น
ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา ( ฝ่ายพระราม ) และฝ่ายลงกา ( ฝ่ายทศกัณฐ์ )การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย วงขวา
จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง
ในเวลาบ่ายก่อนถึงวันแสดงหนึ่งวัน ปี่พาทย์ทั้งสองวงจะบรรเลงเพลงโหมโรง พวกแสดงจะออกมากระทุ้งเส้าตามจังหวะเพลงที่กลางโรง
จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป
สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย
จารีตเรื่องซ้ายขวานี้ใช้กับการแสดงโขนทุกชนิด ตำแหน่งของผู้แสดง ทางด้านขวามือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายชนะ ส่วนตำแหน่งทางด้านซ้ายมือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายอธรรม หรือฝ่ายแพ้
พระกาฬไชยศรี
พระกาฬไชยศรี เป็นบริวารพระยม มีหน้าที่นำวิญญาณของมนุษย์ผู้ทำบาปไปสู่ยมโลก เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด ปิดทอง สูง ๘๖ ซม.
จิตรคุปต์
จิตรคุปต์ () เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู มีหน้าที่รักษาทะเบียนของพระยม
หลังจากพระพรหมสร้างวรรณะทั้งสี่ คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ ศูทร แล้ว ได้มีบัญชาให้พระยมรักษาทะเบียนการกระทำของสรรพชีวิตที่เกิดขึ้นและจะได้เกิดทั้งบนโลกเบื้องสูง (คือสวรรค์) และโลกเบื้องต่ำ (คือมนุษยโลก) พระยมตัดพ้อต่อพระพรหมว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ไฉนเลยข้าจะรักษาทะเบียนกรรมของสิ่งมีชีวิตซึ่งเกิดในลักขโยนีทั้งแปดสิบสี่ตลอดทั้งตรีโลกได้เล่า" ("O Lord, how can I alone keep record of the deeds of the beings born into 84 lakh yonis in the three worlds?")
พระพรหมทำสมาธิใคร่ครวญเป็นเวลาหนึ่งหมื่นหนึ่งพันปี แล้วลืมพระเนตรขึ้น ปรากฏเป็นบุรุษนายหนึ่งถือปากกาและขวดหมึกไว้พร้อมสะพายดาบไว้กับสะเอวอยู่เฉพาะพักตร์พระพรหม ครั้นแล้ว พระพรหมตรัสต่อเขาว่า "เจ้าเกิดขึ้นแต่กายข้า ฉะนั้น ลูกหลานของเจ้าจงได้ชื่อว่า กายาสทาส ส่วนเจ้านั้นเกิดขึ้นในห้วงคำนึงแห่งข้าและในความลับดำมืด เจ้าจงมีนามว่า จิตรคุปต์ เถิด" ("Thou hast been created from my body, therefore shall thy progeny be known as the Kayasthas. Thou hast been conceived in my mind and in secrecy, thy name shall also be Chitragupta.") จากนั้น พระพรหมทรงมอบหมายให้จิตรคุปต์ทำหน้าที่รักษาทะเบียนของพระยม
คัมภีร์ครุฑปุราณะ (Garud Puran) ว่า จิตรคุปต์เป็นผู้ประดิษฐ์อักษร โดยมีบทสรรเสริญจิตรคุปต์ว่า "อภิวาทจิตรคุปต์ ผู้ประสาทอักษร" (Chitragupta namastubhyam vedaksaradatre, "Obeisance to Chitragupta, the giver of letters")
วันเกิดของจิตรคุปต์เรียกว่า "ยมทวิติยะ" (Yama Dwitiya) บรรดาผู้เลื่อมใสจะจัดการรื่นเริงต่าง ๆ โดยมีพิธีหลักเรียก "จิตรคุปตชยันตีบูชา" (Chitraguptajayanti Puja)
พระทรงเมือง
พระทรงเมือง ถือพระขรรค์ด้วยพระหัตถ์ซ้าย เป็นเทพารักษ์รักษาการปกครอง ดูแลทุกข์สุขของอาณาประชาราษฎร์ ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข มีหน้าที่รักษาการปกครองและกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ ดูแลทุกข์สุขของประชาชนให้ร่มเย็นเป็นสุข เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด ปิดทอง สูง ๘๘ ซม.
พระเสื้อเมือง
พระเสื้อเมือง มีหน้าที่คุ้มครองป้องกันทั้งทางบกทางน้ำ คุมกำลังไพร่พลแสนยากร รักษาบ้านเมืองให้ร่มเย็นเป็นสุขปราศจากอริราชศัตรูมารุกราน เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด ปิดทอง สูง 93 เซนติเมตร
คติพระเสื้อเมืองถูกพัฒนามาจากคติความเชื่อเรื่อง "ผีเสื้อ" ของชาวไต-ลาวโบราณ ผีเสื้อในที่นี้คือคำเดียวกับคำว่า "ผีเชื้อ" แปลว่า "ผีรักษาท้องถิ่น" หรือ "ผีเจ้าที่" จัดเป็นผีบรรพบุรุษอย่างหนึ่ง เพราะเป็นบรรพบุรุษที่อพยพเข้ามาตั้งแต่ยุคสร้างบ้านแปงเมือง ลูกหลานจึงสร้างศาลไว้บูชาประดุจศาลประจำตระกูล ตามชนบทจะมี "ผีเสื้อบ้าน" คือผีรักษาหมู่บ้าน และ "ผีเสื้อเมือง" หรือ "ผีหลวง" คือผีรักษาเมืองเป็นต้น ส่วนผีเสื้อที่อยู่ในเมืองหลวงจะถูกเรียกว่า "พระเสื้อเมือง" เพื่อลดกลิ่นอายของความเป็นผีลง
ไบคิวโพลา
ไบคิวโพลา หรือ คิวโพลาคู่ (, พหูพจน์: bicupolae) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของคิวโพลา (cupola) สองอันเข้าด้วยกัน ไบคิวโพลามี 2 รูปแบบเนื่องจากหน้าด้านข้างของคิวโพลาเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าสลับกับรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส หากหน้าชนิดเดียวกันสัมผัสกันจะเรียกว่า "ออร์โทไบคิวโพลา (orthobicupola) " และหากหน้าสามเหลี่ยมสัมผัสกับหน้าสี่เหลี่ยมจะเรียกว่า "ไจโรไบคิวโพลา (gyrobicupola) "
เฉลียว ปทุมรส
เฉลียว ปทุมรส (25 มีนาคม พ.ศ. 2445 — 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498; ) เป็นอดีตสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน อดีตราชเลขาธิการในสมัยรัชกาลที่ 8 อดีตสมาชิกพฤฒสภาสังกัดพรรคแนวรัฐธรรมนูญ ตกเป็นผู้ต้องหาในเหตุการณ์รัชกาลที่ 8 สวรรคต โดยถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวพันในการวางแผนลอบปลงพระชนม์พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ในที่สุดศาลฎีกาได้พิพากษาให้ได้รับโทษประหารชีวิต จึงถูกนำตัวไปประหารชีวิตที่เรือนจำบางขวางในเช้ามืดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 พร้อมด้วยจำเลยอีก 2 คนในคดีนี้ คือ ชิต สิงหเสนี และบุศย์ ปัทมศริน
เฉลียว ปทุมรส สมรสกับ บุญรับ ปทุมรส มีบุตรสี่คน คือ สมวงศ์ ปทุมรส, เครือพันธ์ (ปทุมรส) บำรุงพงศ์, ฉายศรี (ปทุมรส) โสภณศิริ และ เพิ่มศักดิ์ ปทุมรส ตามลำดับ
พญาญี่บา
พญาญี่บา พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรหริภุญชัย ปกครองในช่วงปี พ.ศ. 1814 – พ.ศ. 1836 รวมระยะเวลาการครองราชย์ 22 ปี
พญาญี่บา ได้ปกครองอาณาจักรหริภุญชัยต่อจากพระยาโยทะ ซึ่งพระยาโยทะได้ครองอาณาจักรนี้นานถึง 74 ปี เมื่อพระยาโยทะสิ้นพระชนม์ พญาญี่บาจึงได้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ต่อ ก่อนที่จะถูกทำลายโดยพญามังรายแห่งอาณาจักรล้านนา โดยพญาญี่บาเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายในอาณาจักรหริภุญชัย และเป็นการปิดฉากราชวงศ์หริภุญชัยที่ปกครองมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวีเป็นพระปฐมกษัตรีย์พระองค์แรก
ในปี พ.ศ. 1805 (จ.ศ. 624) พญามังรายใด้สร้างเมืองเชียงรายขึ้น และทรงเห็นว่าล้านนาแยกกันเป็นหลายวงศ์ ควรรวมกันเป็นแผ่นดินเดียวกันเสีย ดำริแล้วจึงยกทัพไปตีเมืองมอบไร เชียงคำ เชียงร้าง ฝาง เชียงของ และเชิง ต่อมาจะตีเมืองลำพูน (หริภุญชัย) เพราะเป็นเมืองที่มั่งคั่ง แต่ขุนนางชื่อขุนฟ้า ค้านว่าเป็นการยากเพราะกำลังข้าศึกมีมากนัก ควรใช้อุบายยุยงให้แตกแยกกันเสียก่อน ครั้นแล้วพระยามังรายจึงทำอุบายเนรเทศขุนฟ้าออกจากเมืองฐานกบฏ ขุนฟ้าจึงได้ไปรับราชการอยู่กับพญาญี่บาเจ้าเมืองลำพูนนานถึง 7 ปี และได้ทำอุบายต่าง ๆ ให้พญาญี่บากดขี่ราษฎร จนชาวเมืองเกลียดชังพญาญี่บา
ด้วยอุบายของขุนฟ้าที่ประจบสอพลอพระยีบาทำให้ประชาชนเกลียดชัง พญามังรายได้ยกทัพไปตีเมืองลำพูนได้อย่างง่ายดายในปี พ.ศ. 1824 (จ.ศ. 643) พญาญี่บาเสด็จหนีออกเมืองไปถึงดอยกลางป่าก็คิดนึกได้ที่เสียรู้ขุนฟ้าเป็นไส้ศึกให้พญามังราย ก็เสียใจหลั่งน้ำตาร้องไห้ สถานที่น้ำตาตกนี้จึงมีชื่อว่า “ดอยบาไห้” มาจนทุกวันนี้ ต่อมาพญาญี่บาจึงหนีมาอยู่กับพระยาเบิกเจ้าเมืองลำปาง (เขลางค์) ผู้เป็นโอรสและทรงสร้างเมืองเพื่อทำการตั้งรับทัพของพญามังราย ณ ตำบลเวียงตาล อำเภอห้างฉัตร เวลาล่วงไป 14 ปี พระยาเบิกทรงช้างชื่อ ปานแสนพล ยกทัพไปหมายจะตีเมืองลำพูนคืนให้พระราชบิดา พญามังรายให้ขุนครามทรงช้างชื่อแก้วไชยมงคลออกรับศึก ทั้งสองได้ทำยุทธหัตถีกัน ที่บ้านขัวมุงขุนช้าง ใกล้เวียงกุมกาม พระยาเบิกถูกหอกแทงบาดเจ็บ และตีฝ่าวงล้อมออกมาได้ จึงมาตั้งรับอยู่ที่ตำบลแม่ตาล เขตเมืองลำปาง ได้สู้รบกันเป็นสามารถผล ที่สุดทัพลำปางแพ้ยับเยิน เจ้าขุนสงครามจับกุมตัวพระยาเบิกแม่ทัพได้ และปลงพระชนม์เสียที่นี่ ดวงวิญญาณอันกล้าหาญเปี่ยมไปด้วยกตัญญูเวทิคุณนี้ จึงได้รับพระราชทานนามว่า "เจ้าพ่อขุนตาน"
ศาลเจ้าพ่อขุนตานสร้างขึ้นเป็นที่สักการะแด่ดวงวิญญาณการสร้างวีรกรรม และความกตัญญูกตเวทิตาของพระยาเบิก โอรสของพญาญี่บา แต่เดิมสร้างเป็นศาลเล็ก ๆ ต่อมามีการสร้างรูปหล่อเจ้าพ่อขุนตานและศาลขึ้นควบคู่กับศาลเดิม เพื่อให้ประชากรสักการบูชา กราบไหว้
เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน
เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน (Connective tissue) เป็นหนึ่งในสี่เนื้อเยื่อสัตว์พื้นฐาน (อันได้แก่ เนื้อเยื่อบุผิว, เนื้อเยื่อเกี่ยวพัน, เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ, และ เนื้อเยื่อประสาท) เนื้อเยื่อนี้มีลักษณะสำคัญร่วมกันคือ
เลือด, กระดูกอ่อน, และกระดูก จัดเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน แต่เนื่องจากเนื้อเยื่อเหล่านี้มีลักษณะแตกต่างไปจากเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอื่น ๆ ใน เราจึงเรียกเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอื่น ๆ ที่ไม่ใช่เนื้อเยื่อสามประเภทนี้ว่า "เนื้อเยื่อเกี่ยวพันทั่วไป (connective tissue proper) " ในบางครั้งเราอาจแยกเนื้อเยื่อเกี่ยวพันตัวอ่อน (embryonic connective tissue) ออกเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันประเภทที่สาม
ในเนื้อเยื่อเกี่ยวพันพบเส้นใยต่างๆ ดังนี้
โชติ สุวัตถิ
ศาสตราจารย์โชติ สุวัตถิ นับเป็นนักวิชาการผู้เชี่ยวชาญในด้านสัตว์น้ำและพรรณพืชคนหนึ่งของประเทศไทย มีผลงานศึกษา วิจัย และอนุกรมวิธานสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก เช่น ปลาปักเป้าควาย ("Tetraodon suvatti") ก็ได้รับการตั้งชื่อสายพันธุ์ (Species) เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน อีกทั้งยังเป็นผู้ชำนาญการวาดภาพประกอบทางวิทยาศาสตร์อีกด้วย (Scientific drawing) มีผลงานหนังสือที่ยังใช้อ้างอิงมาจนถึงปัจจุบัน เช่น "Fishes of Thailand", "Flora of Thailand—old and new, and night and day: Flora of Thailand" และ "กล้วยไม้เมืองไทย โชติ สุวัตถิ รวบรวม" เป็นต้น
ศาสตราจารย์โชติ เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2447 ที่อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรชายของไซ้ และนางเซ็ง สุวัตถิ จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2464 ได้รับพระราชทุนการศึกษาจากทุนพระบรมราชชนก (ปัจจุบันคือทุนอานันทมหิดล) ศึกษาต่อด้านเกษตรศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยคอร์แนล ประเทศสหรัฐอเมริกา ในด้านวิชาการ ดำรงตำแหน่งคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ระหว่างปี พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2509 คนที่สอง ต่อจากศาสตราจารย์บุญ อินทรัมพรรย์ ผู้ก่อตั้ง และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเกษตรศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2508
ศาสตราจารย์โชติได้รับการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่กรรมการปรับปรุงพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 เมื่อปี พ.ศ. 2520 ด้วย เพื่อให้ทำการชำระนิยามศัพท์ทางด้านชีววิทยาด้วย ซึ่งปัจจุบันทางคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ยกย่องเกียรติคุณของศาสตราจารย์โชติด้วยการตั้งชื่ออาคารหลังที่ 2 ของคณะว่า "อาคารโชติ สุวัตถิ"
พระธยานิพุทธะ
พระธยานิพุทธะหรือพระฌานิพุทธะ (บางแห่งเรียกพระชินพุทธะ) เป็นพระพุทธเจ้าในคติความเชื่อของมหายาน เชื่อว่าอวตารมาจากพระอาทิพุทธะ สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าด้วยอำนาจฌานของอาทิพุทธะ ไม่ได้ลงมาสร้างบารมีเหมือนพระมานุสสพุทธะ (พระพุทธเจ้าที่เป็นมนุษย์) ดำรงในสภาวะสัมโภคกาย มีแต่พระโพธิสัตว์ที่เห็นพระองค์ได้
พระธยานิพุทธะโดยทั่วไปมี 5 พระองค์ คือ พระไวโรจนพุทธะ พระอักโษภยพุทธะ พระรัตนสัมภวพุทธะ พระอมิตาภพุทธะ และพระอโมฆสิทธิพุทธะ พระธยานิพุทธะทั้ง 5 องค์นี้ได้สร้างพระธยานิโพธิสัตว์ขึ้นด้วยอำนาจฌานของตนอีก 5 องค์ คือ พระสมันตภัทรโพธิสัตว์เกิดจากพระไวโรจนพุทธะ พระวัชรปาณีโพธิสัตว์เกิดจากพระอักโษภยพุทธะ พระรัตนปาณีโพธิสัตว์เกิดจากพระรัตนสัมภวพุทธะ พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์เกิดจากพระอมิตาภพุทธะ และพระวิศวปาณีโพธิสัตว์เกิดจากพระอโมฆสิทธิพุทธะ 
ชื่อในภาษาต่างๆได้แก่:
พระเจ้าลางทรมา
พระเจ้าลางทรมา () เป็นพระโอรสของพระเจ้าเสนาเลและเป็นอนุชาของพระเจ้าราลปาเชน ทรงไม่เห็นด้วยกับการปกครองของพระเจ้าราลปาเชน ที่สนับสนุนพุทธศาสนามากเกินไป เมื่อขึ้นครองราชย์ พระองค์หันไปสนับสนุนศาสนาบอน สั่งทำลายวัดในพระพุทธศาสนา บังคับให้พระภิกษุสึก ในที่สุดพระองค์ถูกพระภิกษุชื่อ เปยี ดอร์เจ ลอบสังหารด้วยธนูจนสิ้นพระชนม์
ในการลอบปลงพระชนม์พระเจ้าลางทรมา เปยี ดอร์เจแต่งตัวด้วยชุดดำ ทาสีม้าให้เป็นสีดำ จึงเป็นที่มาของการร่ายรำชุดหมวกดำของพระชาวทิเบต ซึ่งเป็นการระลึกถึงการสิ้นสุดของการทำลายล้างพุทธศาสนา
ไบฟรัสตัม
ไบฟรัสตัม หรือ ฟรัสตัมคู่ () หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของฟรัสตัม (frustum) สองอันซึ่งมีหน้ารูปหลายเหลี่ยม (polygon) ที่เข้ากันได้หรือเหมือนกัน รูปทรงนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นพีระมิดคู่ (bipyramid) ที่ตัดขั้วบนและล่างออกให้ขนานกับฐาน
ทรงสิบหน้า
ทรงสิบหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 10 หน้า ทรงสิบหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงสิบหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ (regular polygon) เช่น
ทรงเจ็ดหน้า
ทรงเจ็ดหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 7 หน้า ทรงเจ็ดหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงเจ็ดหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น
ทรงห้าหน้า
ทรงห้าหน้า (, พหูพจน์: -dra) เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มี 5 หน้า ทรงห้าหน้าอาจเป็นรูปทรงที่สมมาตรหรือไม่สมมาตรก็ได้ ตัวอย่างทรงห้าหน้าที่สามารถเป็นไปได้ เช่น
เพปซิน
เพปซิน () เป็นเอนไซม์ที่ช่วยย่อยสารอาหารประเภทโปรตีน (จากอาหารจำพวกเนื้อสัตว์) ให้เป็นเพปไทด์ (โปรตีนที่มีโมเลกุลเล็กลง) ทำหน้าย่อยเพปไทด์ให้เป็นพอลิเพปไทด์ ซึ่งทริปซินสร้างจากตับอ่อน แล้วก็จะถูกส่งไปที่ลำไส้เล็ก โดยจะมีเอนไซม์ที่จะย่อยพอลิเพปไทด์เป็นโมเลกุลที่เล็กลงคือ กรดอะมิโน
แกรนด์สแลม (เทนนิส)
เทนนิสแกรนด์สแลม หรือ แกรนด์สแลม () เป็นชื่อเรียกการแข่งขันเทนนิสรายการใหญ่ที่สุด 4 รายการของโลก บนพื้นผิวคอร์ทและภูมิอากาศที่แตกต่างกัน คำว่า "แกรนด์สแลม" ถูกใช้ในวงการเทนนิสเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1933 โดยจอห์น คีราน คอลัมนิสต์ของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ ในปัจจุบันทั้งสี่รายการใช้เวลาแข่งขันสองสัปดาห์ ในการแข่งขันประเภทเดี่ยวจะมีนักเทนนิสเข้าร่วมแข่งขันในรอบเมนดรอว์ 128 คน นั่นคือผู้ชนะเลิศต้องชนะติดต่อกัน 7 ครั้งติดต่อกันจึงจะได้ครองตำแหน่ง
นอกจากจะเป็นชื่อเรียกรายการแข่งขันแล้ว แกรนด์สแลมยังถูกนำมาใช้เรียกแสดงความประสบความสำเร็จของนักเทนนิสที่ชนะเลิศครบทั้งสี่รายการ ความแตกต่างกันของพื้นผิวสนามและสภาพอากาศ (ออสเตรเลียนโอเพนอากาศร้อน วิมเบิลดันมักมีฝนตก ยูเอสโอเพนอากาศเย็น) ทำให้เป็นการยากที่นักเทนนิสคนใดจะได้แกรนด์สแลม และยากยิ่งขึ้นถ้าจะชนะทั้งสี่รายการในปีเดียวกัน ในประวัติศาสตร์มีนักเทนนิสประเภทเดี่ยวเพียงห้าคนที่ชนะเลิศแกรนด์สแลมทุกรายการในปีเดียวกัน คือ ดอน บัดจ์ และ รอด เลเวอร์ ในประเภทชายเดี่ยว มัวรีน คอนนอลลี, มาร์กาเรต สมิธ คอร์ท และ สเตฟี กราฟ ในประเภทหญิงเดี่ยว
เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว
เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว () เป็นฤดูกาลแรกของเซอร์ไวเวอร์ถ่ายทำที่เกาะห่างไกลในทะเลจีนใต้ ปาลัว ติก้า ในอาณาเขตประเทศมาเลเซีย เซอร์ไวเวอร์ภาคนี้ถือเป็นต้นตำรับของเซอร์ไวเวอร์ เพราะเป็นภาคแรกซึ่งได้ความนิยมอย่างมากและเป็นที่ฮือฮากันมากโดยมีผู้ชมถึง 51.69 ล้านคนในตอนสุดท้ายและช่วง 30 นาทีสุดท้ายก่อนที่จะได้ผู้ชนะมีผู้ชมมากถึง 125 ล้านคน จึงมีฤดูกาลถัดมาอีกหลายฤดูกาล เซอร์ไวเวอร์ฤดูกาลนี้เนื่องจากเป็นฤดูกาลแรกจึงถูกเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการหลายครั้งมากโดยชื่อที่รู้จักกันคือ เซอร์ไวเวอร์ หรือ เซอร์ไวเวอร์ 1 หรือ เซอร์ไวเวอร์ ปาลัว ติก้า และสุดท้ายทางเว็บไซด์ของซีบีเอสได้ประกาศชื่อฤดูกาลนี้อย่างเป็นทางการหลังจากฉายจบไม่นานโดยใช้ชื่อว่า เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว โดยในฤดูกาลนี้ True Visions ไม่ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายแต่ได้รับสัญญาณการฉายผ่านทางช่อง AXN โดยได้รับชมช้ากว่าทางสหรัฐอเมริกาประมาณ 3-4 เดือนในทุกๆ วันศุกร์เวลา 21:00 น.
เซอร์ไวเวอร์ แอฟริกา
เซอร์ไวเวอร์แอฟฟริกา () เป็นฤดูกาลที่ 3 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ถ่ายทำที่อุทยานแห่งชาติชาบาในประเทศเคนยา แอฟฟริกาฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ถ่ายทำกลางทุ่งหญ้าและมีสัตว์ป่าหลายชนิดซึ่งที่พักจะจัดกลางทุ่งการแข่งขันส่วนใหญ่จะเป็นวิถีการเป็นอยู่ของเผ่นในเคนย่า เช่น การล่าสัตว์ด้วยธนู ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ไปถ่ายทำในสถานที่อันกว้างมาก รวมถึงสถานที่พักของผู้เข้าแข่งขันยังถูกแวดล้อมไปด้วยสัตว์นานาชนิด เช่น สิงโต ช้าง ฯลฯ ที่สามารถเข้ามาได้ในระยะที่ใกล้มาก ทำให้ต้องมีการเฝ้าเวรยามกันตลอดเวลา รวมถึงเป็นฤดูกาลแรกที่ได้นำวัฒนธรรมของการใช้ชีวิตของคนในพื้นที่ มาประยุกต์เข้ากับเกม เช่น การดื่มเลือดสดๆ จากวัวหรือนมที่ผสมเลือดวัว เป็นต้น และสิ่งที่ทำให้ฤดูกาลนี้ลำบากเป็นอย่างมากก็คือ ฤดูกาลนี้นอกจากจะแห้งแล้งมากแล้ว ในฤดูกาลนี้ทีมงานยังไม่ทำการหาแหล่งน้ำจืดให้อีกด้วย ในฤดูกาลนี้ True Visions ไม่ได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์มาฉายแต่ได้รับสัญญาณการฉายผ่านทางช่อง AXN โดยได้รับชมช้ากว่าทางสหรัฐอเมริกาประมาณ 3-4 เดือนในทุกๆ วันศุกร์เวลา 21:00 น.
วัวแดง
วัวแดง เป็นวัวป่าชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า "Bos javanicus" รูปร่างคล้ายวัวบ้าน ("B. taurus") ทั่วไป แต่มีลักษณะสำคัญที่ต่างไปจากวัวบ้านและกระทิง ("B. gaurus") คือ มีวงก้นขาวทั้งในตัวผู้และตัวเมีย มีเส้นขาวรอบจมูก ขาทั้ง 4 ข้างมีสีขาวตั้งแต่หัวเข่าจนถึงกีบเท้า ระหว่างโคนขาของตัวผู้ไม่มีขน แต่เป็นหนังตกกระแข็ง ๆ เรียกว่า "กระบังหน้า" ความยาวลำตัวและหัวประมาณ 190–255 เซนติเมตร หางยาว 65–70 เซนติเมตร สูงประมาณ 155–165 เซนติเมตร และมีน้ำหนักราว 600–800 กิโลกรัม
พบในพม่า, ไทย, อินโดจีน, ชวา, บอร์เนียว, เกาะบาหลี, ซาราวะก์, เซเลบีส สำหรับประเทศไทยเคยพบได้ทุกภาค 
วัวแดงกินหญ้าอ่อน ๆ ใบไผ่อ่อน หน่อไม้อ่อน ลูกไม้ป่าบางชนิด ใบไม้ ยอดอ่อนของพืช และดอกไม้ป่าบางชนิด ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ได้ดังนี้ วัวแดงชอบหากินอยู่เป็นฝูง ไม่ใหญ่นัก ราว 10–15 ตัว ปกติจะเริ่มออกหากินตั้งแต่ตอนพลบค่ำไปจนถึงเช้าตรู่ บางครั้งอาจเข้าไปรวมฝูงกับกระทิงและกูปรี ("B. sauveli") กลางวันนอนหลบตามพุ่มไม้ทึบ ชอบอยู่ตามป่าโปร่งหรือป่าทุ่ง ชอบกินดินโป่งไม่ชอบนอนแช่ปลัก รักสงบ ปกติไม่ดุร้ายเหมือนกระทิง หากินโดยมีตัวเมียเป็นจ่าฝูง เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 2 ปีเศษ ระยะตั้งท้องนาน 8–10 เดือน ปกติออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกหย่านมเมื่อมีอายุราว 9 เดือน หลังคลอดลูกราว 6–9 เดือน แม่วัวแดงจะเป็นสัดและรับการผสมพันธุ์อีก มีอายุยืนประมาณ 30 ปี วัวแดงยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "วัวเพลาะ" ขณะที่ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่จะมีสีคล้ำคล้ายกับสีตาลโตนด คือสีน้ำตาลเข้ม บางตัวมีสีเข้มทำให้แลดูคล้ายกระทิงมาก ลักษณะเช่นนี้เรียก "วัวบา"
เป็นสัตว์ที่มีรายชื่อในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ได้มีการปล่อยวัวแดงคืนสู่ธรรมชาติเป็นครั้งแรกของโลก เป็นตัวผู้ 2 ตัว อายุ 5 ปี และ 4 ปี และเป็นตัวเมีย 2 ตัว อายุระหว่าง 3 ถึง 4 ปี ที่บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระ จังหวัดกาญจนบุรี
ที่ติมอร์-เลสเต ชาวบ้านนิยมใช้วัวแดงในการไถนา ซึ่งกระทำได้ยากกว่าการใช้วัวบ้านมาก
โบอิง 757
โบอิง 757 เป็นอากาศยานแบบใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว มีพิสัยบินระยะกลาง-ไกล ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยเริ่มให้บริการมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2526 เพื่อทดแทนเครื่องบินรุ่น727 และเสริมในเส้นทางที่เป็นจุดอ่อนของ767 ทั้งนี้เครื่องบิน 757 ลำที่ 1,050 และเป็น 757 ลำสุดท้าย ผลิตแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2547 และส่งมอบให้กับเซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์ และในอนาคตจะมีY1และ787จะเป็นรุ่นทดแทนต่อไป
757 มีลูกค้าสำคัญอย่าง อเมริกันแอร์ไลน์ (143), เดลต้า แอร์ไลน์ (121), ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (97) และยูพีเอส (75)