hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
สยามโมซอรัส
สยามโมซอรัส สุธีธรนี () เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด ขนาดกลาง พบครั้งแรกที่หลุมขุดค้นที่ 1 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น ชิ้นส่วนตัวอย่างต้นแบบเป็นฟัน 9 ซี่ มีลักษณะคล้ายฟันจระเข้ เป็นรูปกรวยยาวเรียว ค่อนข้างตรง และโค้งเล็กน้อยในแนวด้านหลังของฟัน บนผิวของฟันมีร่องและสันนูนเล็กๆตามแนวความยาวของตัวฟันด้านละ 15 ลายเส้นโยงจากฐานของตัวฟันไปยังส่วนของยอดฟันห่างจากส่วนปลายสุดประมาณ 5 มิลลิเมตร แต่ไม่มีลักษณะเป็นหยักแบบฟันเลื่อย ความยาวของตัวฟันทั้งหมด 62.5 มิลลิเมตร ลักษณะฟันดังกล่าวไม่เคยมีรายงานการค้นพบจากที่ใดๆในโลกมาก่อน จึงพิจารณาให้เป็นสกุลและชนิดใหม่ คือ "สยามโมซอรัส สุธีธรนี"
จักรพรรดิฮั่นกวังอู่
จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ตามสำเนียงกลาง หรือ ฮั่นกองบู๊ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; 15 มกราคม ปีที่ 5 ก่อนคริสตกาล – 29 มีนาคม 57) พระนามเดิมว่า หลิว ซิ่ว (劉秀) ปฐมจักรพรรดิในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
องค์ชายหลิว ซิ่ว เป็นพระโอรสขององค์ชายหลิว ชิน (劉欽) เจ้าเมืองตุ้นใต้ (南頓令) หวัง หมั่ง (王莽) ขุนนางราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเข้ายึดอำนาจและตั้งตัวเป็นจักรพรรดิสถาปนาราชวงศ์ซิน องค์ชาย หลิว ซิ่ว ซึ่งมีเชื้อฮั่นจึงซ่องสุมกำลังมาแย่งชิงแผ่นดินคืนและปราบปรามคู่แข่งจนสิ้นองค์ชาย หลิว ซิ่ว รวมบ้านเมืองสำเร็จในปี 36 พระองค์สถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นใหม่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นแล้วตั้งเมืองลั่วหยางเป็นราชธานี นักประวัติศาสตร์จึงเรียกราชวงศ์ฮั่นก่อนถูกราชวงศ์ซินคั่นว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและเรียกราชวงศ์ฮั่นที่ตั้งขึ้นอีกครั้งนี้ว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
จักรพรรดิฮั่นกวังสวรรคตในปี ค.ศ. 57 องค์ชายหลิว หยาง (劉陽) โอรสของพระองค์จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา
ไอน์แฮนเดอร์
ไอน์แฮนเดอร์ (; ) เป็นวิดีโอเกมยานยิงแบบมุมมองด้านข้าง ที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยบริษัทสแควร์ สำหรับเล่นบนเครื่องเพลย์สเตชัน เกมไอน์แฮนเดอร์ ถูกวางจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และที่สหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 30 เมษายน ปี 2541
คำว่า "ไอน์แฮนเดอร์" เป็นภาษาเยอรมันหมายถึง "มือเดียว" ซึ่งโดยปกติจะหมายถึงดาบ แต่ในเกมนี้มีที่มาจากแขนกลของยานรบที่ผู้เล่นบังคับ
การเล่นเกมไอน์แฮนเดอร์ ที่เป็นเกมยานยิงแบบมุมมองด้านข้าง ฉากของเกมนั้นเป็นสามมิติ ซึ่งบางครั้งจะมีการปรับมุมมองหรือระนาบของฉาก แต่ผู้เล่นจะสามารถควบคุมยานได้ในขอบเขตระนาบสองมิติเท่านั้น
ในตอนเริ่มเกมนั้น ไอน์แฮนเดอร์มียานรบให้ผู้เล่นเลือกใช้สามลำซึ่งแต่ละลำก็จะมีลักษณะที่แตกต่างกันไป จุดเด่นของไอน์แฮนเดอร์อยู่ที่อาวุซึ่งผู้เล่นสามารถเก็บอาวุธที่เรียกว่ากันพ็อดแบบต่างๆจากศัตรูเพื่อเอามาใช้เป็นอาวุธได้ ซึ่งกันพ็อดนี้มีกระสุนจำกัดและสามารถถูกทำลายได้ หากยานผู้เล่นโดนโจมตีโดยตรงจะถูกทำลายทันที และต้องกลับไปเริ่มจากจุดที่กำหนดไว้ในฉาก
ในแต่ละฉากนั้นจะมีศัตรูสำคัญปรากฏตัวเป็นบอส โดยนอกจากสองฉากสุดท้ายแล้วในแต่ละฉากจะมีบอสทั้งหมดสองตัว โดยบอสส่วนใหญ่จะประกอบด้วยชิ้นส่วนต่างๆซึ่งผู้เล่นสามารถทำลายได้และจุดอ่อนสำคัญที่ผู้เล่นต้องทำลายเพื่อเอาชนะบอสตัวนั้น แต่ถ้าผู้เล่นไม่สามารถทำลายบอสได้ในเวลาที่กำหนดก็จะผ่านไปโดยอัตโนมัติ ยกเว้นไฮเปอเรียนซึ่งเป็นบอสตัวสุดท้าย
ไอน์แฮนเดอร์ยังมีระบบคะแนนที่ได้ ซึ่งคะแนนนี้จะมีเกจที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ทำลายสิ่งต่างๆในเกม ถ้าผู้เล่นสามารถทำลายศัตรูได้อย่างต่อเนื่องก็จะได้คะแนนเพิ่มเป็นหลายเท่าตัวตามค่าของเกจ แต่เกจนี้จะลดลงตามเวลา
ในอนาคตอันไกลโพ้น ได้เกิดสงครามระหว่างชาวอาณานิคมบนดวงจันทร์ซึ่งเรียกตัวเองว่าเซเลเน กับกองทัพโลก โซดอม (ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษนั้นกองทัพโลกใช้ชื่อว่าเกเซท) ผู้เล่นรับบทบาทเป็นตัวเอก นักบินนิรนามของยานรบรุ่นใหม่ของเซเลเน ที่ถูกกองทัพโลกเรียกด้วยชื่อรหัสตามลักษณะที่มีแขนกลข้างเดียวว่าไอน์แฮนเดอร์
ในฉากแรกนั้นตัวเอกได้เข้าโจมตีเมืองหลวงของโซดอม และหลังจากที่ทำลายบอสของแต่ละฉากได้ก็จะได้รับการติดต่อจากยานไฮเปอเรียนถึงภารกิจของฉากต่อไป แต่หลังจากภารกิจทำลายดาวเทียมสงคราม ชวาซไกสท์แล้ว ตัวเอกก็ถูกกองยานอีออสของเซเลเนโจมตีทำให้เขาเริ่มสงสัยถึงความหมายที่แท้จริงของสงครามครั้งนี้ ฉากสุดท้ายของเกมนั้นเป็นเวลาหนึ่งเดือนถัดมา ซึ่งยานไอน์แฮนเดอร์เข้าโจมตีกองยานอีออสและไฮเปอเรียนในอวกาศ
ในตอนจบของเกมนั้น บทบรรยายระบุว่าทั้งโซดอมและเซเลเนต่างก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักจนไม่อาจต่อสู้กันต่อไปได้จึงต้องทำสนธิสัญญาสงบศึกกัน แต่เรื่องของไอน์แฮนเดอร์ก็ถูกลบจากข้อมูลของทั้งสองฝ่าย
ในตอนแรกนั้นผู้เล่นสามารถเลือกยานรบได้สามลำ ซึ่งกองทัพโซดอมเรียกยานเหล่านี้ว่าไอน์แฮนเดอร์ตามลักษณะที่มีแขนกลสำหรับใช้งานกันพ็อดหนึ่งข้าง โดยยานสองลำนั้นคือ "เอนดีเมียน" จากซีรีส์FRS (Fighter/Reconnaissance/Strike) ส่วนลำที่สามคือ "แอสไทรอา" จากซีรีส์FGA (Fighter/Ground/Attack)หลังจากที่ผู้เล่นสามารถทำตามเงื่อนไขในเกมได้แล้วก็จะสามารถใช้งานยานรบอีกสองลำได้ ซึ่งในตอนเลือกยานจะระบุชื่อเพียงยานรบที่ไม่รู้จัก
มะสึกะเซะ
มัทสึคาเสะ - "สายลมแผ่วผิวทิวสน" (松風, Matsukaze) "Wind in the Pines" เป็นบทที่ 18 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
มัตสึคะเซะ คือ เสียงลมที่พัดผ่านทิวสน ชื่อ มัตสึคะเสะ ของบทนี้ เกี่ยวข้องกับบท อะคะชิ ซึ่งคฤหาสน์ของอะคะชิโนะคิมิ ตั้งอยู่บนเนินที่แวดล้อมไปด้วยทิวสน ยามนางบรรเลงสังคีตก็ผสานเสียงลมแผ่วผิวทิวสน ต่อมาเก็นจิย้ายนางไปพำนักที่คฤหาสน์ริมแม่น้ำโออิ ใกล้กับเมืองหลวง ซึ่งเขาสร้างจำลองให้เหมือนคฤหาสน์บนเนินเขาที่อะคะชิของนาง คือแวดล้อมไปด้วยทิวสน ด้วยเหตุว่ามีภารกิจมากมาย เก็นจิจึงปลีกตัวไปพบนางได้ยาก ยามอะคะชิโนะคิมิเศร้าใจ ก็หยิบคินโนะโกะโตะ (โกะโตะจีนมี 7 สาย) ที่เก็นจิทิ้งไว้ ออกมาบรรเลงเพลงผสานเสียงลมแผ่วผิวทิวสน มารดาของนางซึ่งขณะนี้บวชเป็นชี จึงรำพึงออกมากเป็นกลอนว่า
「身を変へて一人 帰れる山里に
　　聞きしに似たる"松風"ぞ吹く」
"Mi wo kae te hitori kaere ru yama-zato ni
　Kiki shi ni ni taru "matsu-kaze" zo fuku"
มิ โวะ คะเอะเตะ ฮิโตะริ คะเอะรุ ยะมะซะโตะ นิ
คิคิ ชิ นิ นิตะรุ "มัตสึคะเสะ" โซะ ฟุขุ
เรือนตะวันออกของคฤหาสน์นิโจต่อเติมเสร็จสมบรูณ์แล้ว เก็นจินำฮะนะจิรุซะโตะมาอาศัยอยู่ใกล้ๆปีกตะวันออก มอบหมายให้นางอบรมดูแลยูงิริบุตรชาย ส่วนเรือนตะวันออกนั้น เก็นจิตั้งใจจะให้เป็นที่พำนักของแม่หญิงแห่งอะคะชิ
ฤดูใบไม้เปลี่ยนสี แม่หญิงแห่งอะคะชิพร้อมทั้งมารดาและบุตรีน้อยๆลงเรือล่องมาที่เกียวโตโดยมีคนของเก็นจิคอยดูแลคุ้มกัน พวกนางพากันโศกเศร้าที่ต้องทิ้งนักบวชชราให้อยู่ลำพัง นักบวชชรานักเชื่อมั่นในบุพเพสันนิวาตระหว่างบุตรีกับเก็นจิ เขาเชื่อว่าหลานสาวตัวน้อยๆจะนำความผาสุกมาสู่ผู้คนในแผ่นดิน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะอยู่บำเพ็ญเพียรอย่างโดดเดี่ยวเพื่อสั่งสมบุญบารมีสำหรับโลกหน้า ทว่าเขากลับมีสีหน้าเศร้าหมองยามลาจาก
นักบวชชรานึกถึงคฤหาสน์ของปู่ของภรรยาตนที่มีอยู่ชานนครหลวงริมแม่น้ำโออิ เขาให้บ่าวไพร่จัดการซ่อมแซมไว้รับรองแม่หญิงแห่งอะคะชิบุตรียามเดินทางเข้านครหลวง โดยจัดแต่งภูมิทัศน์ให้คล้ายคลึงกับคฤหาสน์ที่อะคะชิ ธารน้ำในสวนช่างน่ารื่นรมย์ ทว่าเก็นจิกลับไม่มาหานาง เพราะเขาไม่อาจปลีกตัวจากราชการงานเมืองได้ แม่หญิงอะคะชิจึงโศกเศร้าและคิดถึงบ้านที่จากมา นางนำคินของเก็นจิมาดีดบรรเลงบรรเทาความในใจ เสียงคินผสานกับเสียงลมที่ผัดผ่านทิวสน แม่ชีมารดาของนางเมื่อได้ฟังเสียงคินผสานเสียงลมพัดผ่านต้นสน จึงกล่าวเป็นกวีออกมา
และแล้วเก็นจิก็มีโอกาสไปพบแม่หญิงแห่งอะคะชิ โดยอ้างว่าไปดูแลการสร้างโบสถ์ส่วนตัวใกล้ๆวัดไดคะคุจิในซะงะ ซึ่งใกล้กับคฤหาสน์ริมแม่น้ำโออิ เขาอยู่กับนาง 3 วัน พ่อแม่ลูกต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า พอเข้าวันที่สาม ขุนนางทั้งหลายต่างตามมาสมทบ จนเขาต้องย้ายไปพำนักที่คฤหาสน์ที่คัตสึระ (เนื่องจากเขาเก็บเรื่องของแม่หญิงอะคะชิเป็นความลับไม่อยากให้คนภายนอกรู้) จัดงานเลี้ยงแบบฉุกละหุก เสียงของชาวประมงในแม่น้ำคัตสึระทำให้เขาระลึกถึงเสียงของหญิงชาวประมงที่อะคะชิ ผู้คนต่างพากันดื่มสุรา เอื้อนกวี บรรเลงดนตรีอย่างสนุกสนาน ในที่สุดแล้ว กระทั่งองค์จักรพรรดิเรเซเองยังทรงส่งคนเดินสาส์นนำราชโองการส่วนตัวส่งให้เก็นจิ
เก็นจิสารภาพเรื่องแม่หญิงอะคะชิกับมุระซะกิ นางไม่พอใจเขามาก แต่เมื่อเขาขอร้องให้นางช่วยเป็นแม่เลี้ยงดูท่านหญิงน้อยอะคะชิ เนื่องจากแม่หญิงอะคะชิมีฐานันดรต่ำหากให้เลี้ยงดูท่านหญิงน้อยอะคะชิในฐานะมารดา ท่านหญิงน้อยจะไม่สามารถแต่งสมรสกับบุคคลฐานันดรสูงได้ นางดีใจมาก เพราะนางรักเด็กมากแต่ตัวนางเองกลับยังไม่มีบุตรธิดาเลย
จักรพรรดิฮั่นหมิง
สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นหมิงตี้ (ค.ศ. 28-75) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ มีพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวหยางทรงประสูติเมื่อ ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 57 ขณะพระชนม์ได้ 62 พรรษาองค์รัชทายาทหลิวหยางจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อพระนามว่า จักรพรรดิฮั่นหมิง เมื่อพระชนม์ได้ 29 พรรษาในรัชกาลของพระองค์ พระพุทธศาสนา นิกาย มหายาน เริ่มเผยแผ่เข้าสู่ จีน ต่อมาโปรดให้ส่งคณะทูตไปยังอินเดียเพื่อไปอัญเชิญ พระไตรปิฎก
ปีต่อมาโปรดให้สร้าง วัดม้าขาว ขึ้นทางตะวันตกของลั่วหยางสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 75 ขณะพระชนม์ได้ 47พรรษาครองราชย์ได้ 18 ปี องค์รัชทายาทหลิวต้าจึงเสด็จขึ้นครองราชย์พระนามว่า จักรพรรดิฮั่นจาง ก่อนสวรรคตมีพระราชโองการมิให้สร้างวิหารประจำพระองค์ขึ้น
พระองค์ทรงมีพระวิริยะอุตสาหะในการบริหารบ้านเมืองมากพระองค์จะเลือกผู้ดูแลราชกิจที่เป็นคนซื่อสัตย์และจงรักภักดีนอกจากนี้พระองค์ได้วางกำลังไว้อย่างแน่นหนาบริเวณริมแม่น้ำทาริมเพื่อป้องกันการรุกรานจากเผ่าซยงหนูโดยพระองค์ได้แต่งตั้งปันเชาเป็นผู้ช่วยพระองค์ในการดูแลเขตริมแม่น้ำทาริม
หลิวหยางเกิดเมื่อปีค.ศ.28เป็ยพระโอรสของสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นกวังอู่และพระสนมอิ๋นอี้หัว
ในตอนนั้นพระบิดาพระองค์ยังเป็นข้าราชการในสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นเกิงสือ
พระบิดาของพระองค์ได้แต่งงานกับอิ๋นอี้หัวในปีค.ศ.23หลังจากนั้นพระบิดาของพระองค์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปีค.ศ.25
พระบิดาของพระองค์ต้องการแต่งตั้งให้พระมารดาของพระองค์เป็นจักรพรรดินีแต่พระองค์ปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าไม่มีพระโอรสและไม่มีคุณสมบัติพระบิดาของพระองค์จึงตั้งพระสนมเกาเป็นจักรพรรดินีด้วยเหตุว่าพระองค์มีพระโอรสพระนามว่าหลิวเจียงและพระบิดาพระองค์ทรงตั้งหลิวเจียงเป็นรัชทายาทต่อมาไม่นานนักหลิวหยางจึงประสูติเมื่อค.ศ.28
จักรพรรดิฮั่นจาง
สมเด็จพระจักรพรรดิจางแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ จักรพรรดิฮั่นจาง (, 57 - 9 เมษายน 88) มีพระนามเดิมว่า องค์รัชทายาทหลิวต้า ประสูติเมื่อ ค.ศ. 57 (พ.ศ. 600) ปีเดียวกับที่พระอัยกา (จักรพรรดิฮั่นกวังอู่) สวรรคตและพระราชบิดา (จักรพรรดิฮั่นหมิง) เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 75 (พ.ศ. 618) องค์ชายหลิวต้า รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นจาง จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อพระชนม์เพียง 18 พรรษา
พระองค์สืบสานพระปณิธานในการปกครองของพระอัยกาและพระราชบิดาจนทำให้บ้านเมืองเฟื่องฟูสูงสุดจนคนเรียกยุคนี้ว่า "ยุคการปกครองหมิง-จาง"
สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 88 (พ.ศ. 31) องค์ชายหลิวจ้าวจึงขึ้นเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นเหอ
รักเกิดในตลาดสด
รักเกิดในตลาดสด นวนิยายแนวตลก เป็นบทประพันธ์ของนราวดี เป็นเรื่องราวความรักของชายหญิงคู่หนึ่ง คือ ต๋อง พ่อค้าขายผัก กับ กิมลั้ง แม่ค้าขายปลา โดยมี กิมฮวย แม่ของกิมลั้ง ที่พยายามกีดกันทั้งคู่ตลอดเวลา
นวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำมาสร้างเป็นบทละครทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2544 เขียนบทโทรทัศน์โดยสาริน กำกับการแสดงโดยพีรพล เธียรเจริญ นำแสดงโดยแอนดริว เกร็กสัน และ พิยดา อัครเศรณี และเป็นบทละครทางไทยทีวีสีช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2555 เขียนบทโทรทัศน์โดยสนุกคิด-สนิทเขียน กำกับการแสดงโดยพงศ์พัฒน์ วชิรบรรจง นำแสดงโดยมาริโอ้ เมาเร่อ และ ราศรี บาเลนซิเอก้า
แคเมล็อต
แคเมล็อต () คือวงดนตรีแนวพาวเวอร์เมทัล, ซิมโฟนิกเมทัล, โพรเกสซีฟเมทัล ชาวอเมริกัน จาก Tampa, Florida ก่อตั้งโดยโทมัส ยังบลัด และ ริชาร์ด วอร์เนอร์ ในปี ค.ศ. 1991 และนักร้องนำชาว นอร์เวย์ลูกครึ่งไทยที่ชื่อ รอย คาน เข้าร่วมในอัลบั้ม "Siége Perilous" และยังช่วยโทมัส ยังบลัด แต่งเพลงอีกด้วย
ในปี ค.ศ. 2008 Kamelot ได้วางแผง อัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม,2 อัลบั้มการแสดงสด,1 ดีวีดีบันทึกการแสดงสด,5 มิวสิก วิดีโอ และอัลบั้มต่อมาที่ชื่อว่า "Ghost Opera"
โฟลร์ ยันเซิน
โฟลร์ ยันเซิน () เป็นนักร้องชาวดัตช์ในวงอาฟเทอร์ฟอร์เอเวอร์ เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 ที่ประเทศเนเธอร์แลนด์
เฮเลนา ไมเคิลเซน
เฮเลนา ไมเคิลเซน () คือนักร้องชาวนอร์เวย์ ในวงเนเธอร์แลนด์ Sahara Dust และ Trail of Tears
มัคท์แอร์ไกรฟุง
มัคท์แอร์ไกรฟุง ( ) เป็นคำในภาษาเยอรมัน หมายความว่า "การยึดอำนาจ" คำคำนี้มักจะหมายถึง การขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซีในสาธารณรัฐไวมาร์ เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1933
ในตอนแรก คำว่า "มัคท์แอร์ไกรฟุง" เป็นคำที่พรรคนาซีกุขึ้นเองเพื่อพรรณนาถึงการขึ้นสู่อำนาจด้วยการใช้กำลัง (เหตุการณ์ดังกล่าวเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "นาซิโยนาเลอแอร์เฮบุง" () หรือ "กบฏแห่งชาติ" ตั้งแต่การขึ้นสู่อำนาจของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นผลจากการใช้เล่ห์เหลี่ยมมากกว่าการปฏิวัติด้วยกำลัง นักประวัติศาสตร์จึงได้วิพากษ์วิจารณ์คำดังกล่าว และบางครั้งก็ได้เลี่ยงไปใช้คำว่า "มัคท์อือเบอร์ทรากุง" () หรือ "การกุมอำนาจ" และคำว่า "มัคท์แอร์ชไลชุง" () หรือ "การลอบกุมอำนาจ" แทน
ส่วนอีกคำหนึ่งที่ใช้บรรยายถึงการขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซี คือ "การปฏิวัติสีน้ำตาล"
หลังจากเหตุการณ์มัคท์แอร์ไกรฟุง ในปี ค.ศ. 1933 ได้เกิดเหตุการณ์ "ไกลช์ชัลทุง" ขึ้นตามมาในปี ค.ศ. 1934 ซึ่งเป็นการกำจัดศัตรูทางการเมืองซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามของพรรคนาซี ซึ่งอาจจะเป็นกลุ่มบุคคลผู้มีอิทธิพล อย่างเช่น สหภาพการค้าหรือพรรคการเมืองได้
สโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย
สโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก อเมเจอร์ ทัวร์นาเมนต์ กลุ่มภาคตะวันออก
โดยสโมสรฟุตบอลสมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในชื่อสมาคมหัวเฉียวจีนแคะ เป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลเก่าแก่ที่สุดสโมสรหนึ่ง ที่ยังคงส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยอยู่จนถึงปัจจุบัน และเคยประสบความสำเร็จด้วยการคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ก. ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลในระดับสูงที่สุดของประไทยในขณะนั้น ได้ 1 สมัย ในปี พ.ศ. 2497
หลังจากนั้น สมาคมหัวเฉียวจีนแคะ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย" และเป็น 1 ในภาคีสโมสร ที่ร่วมก่อตั้ง ควีนสคัพขึ้น โดยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ได้เปลี่ยนชื่อจากสมาคมหัวเฉียวจีนแคะแห่งประเทศไทย เป็น สมาคมฮากกาแห่งประเทศไทย
เดือนธันวาคม พ.ศ. 2470 สมาคมจีนแคะ ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของชาวจีนฮากกาที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย ได้จดทะเบียนในชื่อ สมาคมหัวเฉียวจีนแคะ และได้ส่งทีมฟุตบอลของสมาคมลงแข่งขันในฟุตบอลถ้วยพระราชทาน โดยในปี พ.ศ. 2497 สโมสรฟุตบอลจีนแคะ ประสบความสำเร็จสูงสุดเมื่อคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. ได้สำเร็จ
หลังจากได้แชมป์ถ้วยพระราชทาน ก. สโมสรกลับมีผลงานที่ตกต่ำลงไปอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นสโมสรแรกที่ตกชั้นจากถ้วย ก. ลงมาแข่งขันในฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค.
แต่สโมสรฟุตบอลฮากกาไม่เคยพลาดที่จะร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ แม้แต่ครั้งเดียว โดยสโมสรฟุตบอลฮากกา จะรวมเอานักเตะระดับถ้วย ก. ที่ไม่ติดทีมทีมควีนสคัพของสโมสรอื่น มารวมตัวกันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลฮากกา นักเตะของฮากกาบางคนโชว์ฟอร์มได้ดี ในฟุตบอลควีนส์ คัพ จนได้ติดทีมชาติร่วมแข่งขันฟุตบอล คิงสคัพก็มี เช่น ชาญชัย กันอริ (ฟุตบอลควีนสคัพ แข่งเดือนตุลาคม ฟุตบอลคิงสคัพ แข่งเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน) มีครั้งหนึ่งที่สโมสรฮากกาได้ยกเอาทีมพนักงานยาสูบ (เล่นในถ้วย ค.) หรือทีมจังหวัดตราด (เล่นกีฬาเขต) มาเล่นฟุตบอลควีนส์ คัพ ในนามสโมสรฮากกา และทีมยาสูบทีมนี้สามารถ ปราบทีมถ้วย ก. จนผ่านถึงรอบรองชนะเลิศ นิตยสารฟุตบอลสยาม ยกย่องทีมยาสูบทีมนี้ว่า นักเตะบางคนมีความสามารถเล่นในระดับทีมชาติได้สบาย ๆ เช่น ผู้รักษาประตูสุริยา บุญเลิศ, ชาลี ภิรมย์ , อภิสิทธิ กันหสุต แต่ไม่ยอมเลื่อนชั้นขึ้นมาเพราะต้องการจะเล่นเพียงกีฬาเขต หรือกีฬาแห่งชาติ ในยุคปัจจุบัน เท่านั้นhttp://www.thailandsusu.com/webboard/index.php?topic=40472
วัดฝายหิน
วัดฝายหิน ตั้งอยู่ ณ หมู่บ้านฝายหิน เลขที่ 67 หมู่ 1 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดในความอุปถัมภ์ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อยู่บริเวณเชิงดอยสุเทพ หมู่บ้านฝายหิน ด้านหลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และถนนทางขึ้นสถานีส่งโทรทัศน์ช่อง 7 ทางเดียวกันกับทางขึ้นสวนสัตว์เชียงใหม่ด้านประตูหลัง วัดฝายหินเป็นวัดโบราณ เคยเป็นที่สถิตของพระอภัยสาระทะสังฆปาโมกข์ (ครูบาอุ่นเรือน โสภโณ) อดีตสังฆราชาแห่งล้านนา ในปี พ.ศ. 2512 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีการโยกย้ายบ้านเรือนชาวบ้านรอบมหาวิทยาลัย วัดฝายหินจึงได้อยู่ในความอุปถัมภ์ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา วัดแห่งนี้ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทั้งนี้วัดฝายหินยังเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ของคณาจารย์ นักศึกษา และเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยด้วย ปัจจุบันทางวัดได้อนุเคราะห์พระภิกษุสามเณรทั้งจากประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้าน ให้มีโอกาสได้ศึกษาพระพุทธศาสนา โดยได้เปิดสำนักเรียน ธรรม-บาลี และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา ทางวัดได้เปิดโรงเรียนแผนกสามัญศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โดยความร่วมมือระหว่างวัดฝายหิน และ โรงเรียนบาลีสาธิตศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตเชียงใหม่ วัดสวนดอก
ในสมัยพระเจ้าติโลกราช (พ.ศ. 1985-2031) วัดแห่งนี้เคยมีฐานะเพียงหนึ่งในสำนักสงฆ์สาขาของรตนมหาวิหาร (วัดป่าแดง มหาวิหาร) ซึ่งในขณะนั้นเป็นวัดฝ่ายอรัญวาสี เป็นศูนย์กลางการศึกษาพระไตรปิฎก นับถือคำสอนลัทธิสิงหลใหม่ (พระพุทธศาสนาซึ่งรับมาจากประเทศศรีลังกา)
ในวันที่ 21 เมษายน ของทุกปี ทางวัดจะเปิดโอกาสให้สาธุชน ได้รดน้ำรูปปั้นครูบาพระอภัยสาระทะ ซึ่งเป็นประเพณีประจำปีของวัด อยู่ในช่วงวันสุดท้ายของการบวชสามเณรภาคฤดูร้อน เพื่อเป็นสิริมงคล แก่สาธุชน และสามเณร ก่อนลาสิกขา
แซนด์วิช
แซนด์วิช () เป็นขนมปังหั่นแบบคู่หนึ่งประกบกัน ตรงกลางมักมีหมูแฮม ชีส ไข่ดาว แตงกวาดอง ทามายองเนส มัสตาร์ด หรือแยม ถ้าเป็นแบบอเมริกันมักใช้ขนมปังทั้งแผ่น บางครั้งปิ้งด้วย ถ้าเป็นแบบอังกฤษมักเป็นชิ้นเล็กๆ
แซนด์วิช มีหลากหลายชนิด ที่กินกันโดยทั่วไป จะมี แซนด์วิชแฮมชีส แซนวิชหมูหยองน้ำพริกเผา แซนด์วิชปูอัดมายองเนส แซนด์วิชไก่ แซนด์วิชไข่ คลับแซนด์วิช แซนวิชทูน่าชีส
รูปร่างของตัวแซนด์วิชเองก็มีหลากหลาย แซนด์วิชแบบสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม แบบม้วนเรียกซูชิ แซนด์วิชแบบเย็น แซนด์วิชแบบตัองปิ้งกิน แซนด์วิชแบบอบกิน
แซนด์วิชถูกตั้งชื่อตาม จอห์น มอนทากิว เอิร์ลแห่งแซนด์วิช ซึ่งเป็นผู้คิดค้นมันขึ้นมา
แซนด์วิชแบบอเมริกันได้แก่ BLT, cheese sandwich, club sandwich, Dagwood, French dip, แฮมเบอร์เกอร์, แซนด์วิชMonte Cristo, muffuletta, pastrami บนขนมปังไรย์, แซนด์วิชเยลลี่เนยถั่ว, ชีสสเต็ก, pilgrim, po' boy, Reuben, sloppy joe, และ แซนด์วิชซับมารีน.
ภาพชีวิตประจำวัน
ภาพชีวิตประจำวัน (ภาษาอังกฤษ: Genre works หรือ Genre scenes หรือ Genre views) เป็นภาพที่ใช้สื่อหลายอย่างเช่นจิตรกรรมหรือการถ่ายภาพในการแสดงฉากจากชีวิตประจำวันเช่น ฉากตลาด, ฉากภายในบ้าน, ฉากงานเลี้ยง หรือฉากถนนหนทาง การแสดงฉากก็อาจจะเหมือนจริง, เป็นการจินตนาการ หรือเป็นภาพแบบอุดมคติ สื่อที่เขียนก็เรียกว่า “จิตรกรรมชีวิตประจำวัน”, “ภาพพิมพ์ชีวิตประจำวัน” หรือ “ภาพถ่ายชีวิตประจำวัน” ซึ่งก็แล้วแต่สื่อ. 
ในศตวรรษที่สิบเก้าในอิตาลีจำได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งของเลขยกกำลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการวาดภาพประเภท อันโตนิโอ Rotta และ Vincenzo Petrocelli.
ศิลปินบางท่านที่นิยมการเขียนภาพแบบนี้ก็ได้แก่
โจวัน ฟรันเชสโก เปนนี
จันฟรันเชสโก เปนนี () หรือ โจวัน ฟรันเชสโก (; ค.ศ. 1488/ค.ศ. 1528-ค.ศ. 1528) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
จันฟรันเชสโก เปนนีเป็นลูกศิษย์ของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา จันฟรันเชสโกเกิดในเมืองฟลอเรนซ์ในครอบครัวช่างทอผ้า และเข้าทำงานกับราฟาเอลตั้งแต่ยังอายุไม่มาก มีผลงานร่วมกับราฟาเอลหลายชิ้นรวมทั้งในห้องราฟาเอลภายในพระราชวังวาติกัน และงานจิตรกรรมฝาผนังที่วิลลาฟาร์เนซินา (Villa Farnesina) ทั้งสองงานเป็นงานในกรุงโรม ไฮน์ริช วูลฟ์ฟลินนักวิจารณ์ศิลปะชาวสวิสและนักเขียนคนอื่น ๆ ยกให้ฟรันเชสโกเป็นผู้เขียนคนเดียวทั้งหมดจากภาพร่างที่เขียนไว้โดยราฟาเอล แต่นักเขียนเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าราฟาเอลเป็นผู้เขียนงานส่วนใหญ่เอง หลังจากราฟาเอลเสียชีวิตอย่างกะทันหันฟรันเชสโกทำงานร่วมกับจูลีโอ โรมาโน (Giulio Romano) ในการเขียนในห้องชุดราฟาเอลจนเสร็จเช่น "โถงคอนสแตนติน", "พระเยซูแปรรูป", "อัสสัมชัญและการสวมมงกุฏของพระแม่มารี" (ค.ศ. 1525) ในมอนเตลูเชและในวังเต (Palazzo Te) ที่มันโตวา นอกจากนั้นฟรันเชสโกก็ยังออกแบบพรมทอแขวนผนังสำหรับฉาก "ชีวิตของพระเยซู" สำหรับสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 ที่ใช้ตกแต่งใน "ห้องคอนซิสโตโร" (Sala del Concistoro) ในพระราชวังพระสันตะปาปาในวาติกัน ในปี ค.ศ. 1526 ฟรันเชสโกก็ย้ายออกจากโรมไปสมทบกับจูลีโอ โรมาโนที่ย้ายไปมานทัวใน ค.ศ. 1524 ตามคำกล่าวของวาซารี ฟรันเชสโกไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากจูลีโอ ในที่สุดก็เดินทางไปลอมบาร์ดี โรม และในที่สุดก็เนเปิลส์ซึ่งเขาไปเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1528 ในบรรดาลูกศิษย์ก็มีเลโอนาร์โด ดา ปิสโตยา (Leonardo da Pistoia).
บาร์โตโลเมโอพี่ชายของฟรันเชสโกเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักทิวดอร์ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ  และลูกาพี่ชายอีกคนหนึ่งไปช่างเขียนอิตาลีของตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2552
ลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2552 เป็นฤดูกาลแรกที่แบ่งการแข่งขันเป็น 5 ลีกตามภูมิภาคของประเทศไทย เพื่อความสะดวกในการเดินทางแข่งขันของแต่ละสโมสร และเป็นการกระจายการแข่งขันฟุตบอลไปทั่วประเทศ โดยจะคัดเลือกทีมชนะเลิศของแต่ละภูมิภาค เพื่อนำ 5 สโมสร มาแข่งในระบบมินิลีกอีกครั้ง โดยอันดับ 1-3 จะได้เลื่อนชั้นไปสู่ดิวิชัน 1 2553
"อัปเดตล่าสุด วันเสาร์ที่ 29 พฤศจิกายน 2552
ข้าวผัด
ข้าวผัด เป็นอาหารจานเดียวแบบพื้นฐานของเอเชีย เป็นการนำข้าวสวยลงไปผัดคลุกกับซอส หรือน้ำพริก หรือเครื่องปรุงรสต่างๆ เพื่อให้ได้รสชาติ เช่น ซอสมะเขือเทศ, ซอสพริก, ซีอิ๊วดำ หรือซอสถั่วเหลือง และมีการใส่เนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ ลงไป เช่น หมู, ไก่, ปลาหมึก, ปู และกุ้ง เป็นต้น โดยเรียกชื่อข้าวผัดชนิดนั้น ๆ ตามชื่อเนื้อสัตว์ที่ใส่ลงไป และอาจใส่ไข่ลงไปผสมด้วย หรืออาจโปะไข่ดาวแต่งหน้าเพิ่มเติม สำหรับผักที่ใช้นิยมใช้ผักคะน้าและโรยหน้าด้วยต้นหอมสับ แต่สำหรับข้าวผัดปูจะไม่ใส่คะน้า
นอกจากนี้ข้าวผัดที่ผัดกับน้ำพริกชนิดต่างๆ ก็อาจเรียกชื่อตามน้ำพริกนั้นๆ เช่น ข้าวผัดน้ำพริกนรก เป็นต้น
ข้าวผัดนิยมปรุงรสด้วยพริกน้ำปลา และน้ำมะนาวบีบ
จักรพรรดิฮั่นเหอ
สมเด็จพระจักรพรรดิเหอแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเหอตี้ (ค.ศ. 79 - 13 มกราคม ค.ศ. 105) ทรงพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวจ้าว โดยเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฮั่นจางตี้ และพระสนมเหลียง แต่ภายหลังทรงได้เป็นพระราชโอรสบุญธรรมในตู้ฮองเฮา เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 88 (พ.ศ. 631) องค์รัชทายาทหลิวจ้าวจึงเสด็จขึ้นครองราชย์
เป็น จักรพรรดิฮั่นเหอตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 9 พรรษา
ตลอด 17 ปีในรัชกาล เกิดความขัดแย้งกันระหว่างตระกูลของพระสนมและขันที ในรัชสมัยนี้กระดาษแผ่นแรกของโลกก็ถือกำเนิดขึ้น เมื่อมีขันทีชื่อไช่หลุน (ค.ศ. 55 - 121) ได้ผลิตกระดาษขึ้นมาใช้ในราชสำนัก เมื่อ ค.ศ. 105 (พ.ศ. 648)
ตลอดรัชกาล อำนาจอยู่ในกำมือของตู้ไทเฮาและพี่ชายชื่อ ตู้เซียน จักรพรรดิฮั่นเหอตี้สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 105 (พ.ศ. 648) ขณะพระชนม์เพียง 26 พรรษา องค์รัชทายาทหลิวหลงจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นชางตี้
สยามโมไทรันนัส
สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส () เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด ลำตัวยาวประมาณ 6.5 เมตร ชื่อของมันหมายถึง"ทรราชแห่งสยามจากภาคอีสาน" พบกระดูกเป็นครั้งแรกที่หลุมขุดค้นที่ 9 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น โดยนายสมชัย เตรียมวิชานนท์ นักธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี เมื่อปี พ.ศ. 2536 พบอยู่ในเนื้อหินทรายเนื้อแน่นหมวดหินเสาขัว ยุคครีเทเชียสตอนต้น ชิ้นส่วนกระดูกประกอบด้วยกระดูกสะโพก 1 ชิ้น กระดูกเชิงกรานด้านซ้าย ที่วางตัวฝังอยู่ใต้กระดูกสันหลัง ลักษณะของกระดูกเปรียบเทียบได้กับของไดโนเสาร์วงศ์ไทรันนอซอริดี ลักษณะไม่เคยมีรายงานการค้นพบจากที่ใดๆในโลกมาก่อน จึงพิจารณาให้เป็นสกุลและชนิดใหม่ คือ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส
ลักษณะของกระดูกพิจารณาได้ว่าเป็นของไดโนเสาร์วงศ์ไทรันโนซอร์ มีลักษณะเก่าแก่โบราณมากกว่าไดโนเสาร์ในวงศ์เดียวกันที่ค้นพบจากแหล่งอื่นๆมากกว่าถึงประมาณ 20 ล้านปี ทำให้สัณฐานได้ว่าไดโนเสาร์วงศ์นี้อาจมีถิ่นกำเนิดและวิวัฒนาการขึ้นเป็นครั้งแรกในทวีปเอเชียแล้วแพร่กระจายพันธุ์ออกไปจนถึงอเมริกาเหนือในช่วงปลายยุคครีเทเชียส แต่ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์จัดอยู่อีกวงศ์คือ Metriacanthosauridae เนื่องจากภายหลังนั้นพบว่ามีหลายส่วนที่บ่งบอกได้ว่าอยู่ใน วงศ์นี้และ สยามโมไทรันนัส อาจจะเป็นญาติของอัลโลซอรัส เพราะไดโนเสาร์ตระกูลนี้อยู่ในวงศ์ แมทเทียนแคนโทรซอรัส ที่สันนิษฐานไว้
จักรพรรดิฮั่นชาง
สมเด็จพระจักรพรรดิชางแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นชางตี้ (, , ระหว่าง ค.ศ. 105 - 21 กันยายน ค.ศ. 106) พระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวหลงเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิฮั่นเหอ และพระสนมองค์หนึ่ง
สันนิษฐานว่าประสูติก่อนพระราชบิดาสวรรคตได้ไม่นานเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 105 (พ.ศ. 648) องค์รัชทายาทหลิวหลงจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นชาง เมื่อพระชนม์ไม่ถึงปีแต่ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคตเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 106 (พ.ศ. 649) องค์ชายหลิวหูพระญาติจึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นอัน
จักรพรรดิฮั่นอัน
จักรพรรดิฮั่นอัน (; 94 – 30 เมษายน 125) ชื่อตัวว่า หลิว ฮู่ (劉祜) จักรพรรดิจีนในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
หลิว ฮู่ เป็นพระโอรสขององค์ชาย (劉慶) กับพระชายาโจว (左小娥) องค์ชายหลิว ชิ่ง เป็นพระเชษฐาของ จักรพรรดิฮั่นเหอ เมื่อ จักรพรรดิฮั่นชาง (劉隆) โอรสของจักรพรรดิฮั่นเหอซึ่งสืบบัลลังก์ต่อจากจักรพรรดิฮั่นเหอสวรรคตในปี 106 หลิว ฮู่ ก็ได้รับยกขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่โดยมี เติ้งไทเฮา (鄧綏) พระพันปีของจักรพรรดิฮั่นชางทรงสำเร็จราชการ
เมื่อเติ้งไทเฮาสิ้นพระชนม์ในปี 121 หลิว ฮู่ ก็ถอดญาติสนิทมิตรสหายของนางออกจากตำแหน่งหน้าที่ราชการและเริ่มมั่วสุรานารีจนไม่ออกว่าราชการอีก กิจการทั้งหลายของรัฐมีขันทีทั้งหลายคอยสั่งอยู่เบื้องหลัง ขันทีเหล่านี้ล้วนฉ้อราษฎร์บังหลวงราษฎรจึงลุกฮือขึ้นทั่วแผ่นดินครั้นปี 125 หลิว ฮู่ ประพาสเมือง หนานหยาง แต่จับไข้ขณะนิวัติพระนครจนสวรรคตแบบปัจจุบันทันด่วนพระชนมายุได้สามสิบเอ็ดพรรษา
เอี๋ยนฮองเฮา (閻姬) จักรพรรดินีของจักรพรรดิฮั่นก็ยก หลิว อี้ (劉懿) พระญาติของจักรพรรดิฮั่นอันขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา
เมทามอร์โฟซีส
มหากาพย์เมทามอร์โฟซีส () เป็นมหากาพย์ที่เขียนโดยโอวิด กวีโรมันในปี ค.ศ. 8 ที่มีด้วยกันสิบห้าเล่มที่บรรยายตำนานการสร้างและประวัติศาสตร์โลก เป็นหนังสือปรัมปราวิทยาที่เป็นที่นิยมกันมาโดยตลอด และเพราะเป็นงานคลาสสิกที่เป็นที่รู้จักกันดีในสมัยกลางจึงทำให้เป็นหนังสือที่มีอิทธิพลต่อโคลงกลอนในยุคกลาง
เป่ย์เซียงโหว
หลวงเป่ย์เซียง (; ) ชื่อตัวว่า หลิว อี้ (劉懿) และบางทีเรียก เยาวราช (少帝) จักรพรรดิจีนในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เสวยราชย์หลังจาก จักรพรรดิฮั่นอัน สวรรคตอย่างกะทันหันในปี 125 แต่ก็สวรรคตตามไปไม่ช้าในปีเดียวกันต่อจากนั้นเหล่าขันทีก็ยึดอำนาจแล้วยก หลิว เป่า ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่
จูลีโอ โรมาโน
จูลีโอ โรมาโน () (ราว ค.ศ. 1499 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1546) เป็นจิตรกรและสถาปนิกสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง จูลีโอ โรมาโนเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของราฟาเอล ลักษณะการเขียนแบบเรอเนซองส์สูงของจูลีโอมีส่วนช่วยในการวางพื้นฐานของงานศิลปะยุคต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เรียกว่าแมนเนอริสม์ งานเขียนเส้นของจูลีโอเป็นงานที่เป็นที่นิยมของนักสะสม ซึ่งมาร์คานโตนิโอ ราอิมอนดินำไปแกะพิมพ์เป็นการทำให้เป็นการเผยแพร่งานแบบอิตาลีไปทั่วยุโรป
จักรพรรดิฮั่นชุ่น
ฮั่นชุ่น (; ค.ศ. 115–144) ชื่อตัวว่า หลิว เป่า (劉保) เป็นจักรพรรดิจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่น อยู่ในสมบัติตั้งแต่ ค.ศ. 125 ถึง 144
หลิว เป่า เป็นโอรสองค์เดียวของพระเจ้าฮั่นอัน เมื่อพระเจ้าฮั่นอันสวรรคตใน ค.ศ. 125 หลิว เป่า จะต้องสืบสมบัติต่อมา พระนางหยัน จี (閻姬) อัครมเหสีพระเจ้าฮั่นอัน ประสงค์จะได้มาซึ่งอำนาจทางการเมือง จึงบีบให้หลิว เป่า ยกบัลลังก์ให้แก่หลิว อี้ หลิว อี้ ก็ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ใหม่ต่อจากพระเจ้าฮั่นอัน แต่หลิว อี้ อยู่ในสมบัติเพียงเจ็ดเดือนก็ป่วยตาย เหล่าขันทีซึ่งภักดีต่อหลิว เป่า จึงยึดอำนาจจากพระนางหยัน จี แล้วยกหลิว เป่า ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ ขณะนั้น หลิว เป่า อายุสิบชันษา
ราษฎรมุ่งหวังว่า หลิว เป่า จะเป็นผู้ปกครองที่ดี เพราะพระเจ้าฮั่นอันปกครองอย่างโฉดเขลามานานแล้ว แต่หลิว เป่า ก็ไร้ความสามารถเหมือนบิดา เหลียง ชาง (梁商) บิดาของนางเหลียง น่า (梁妠) มเหสีของหลิว เป่า จึงเข้าครอบงำราชการบ้านเมือง พอเหลียง ชาง ตาย เหลียง จี้ (梁冀) ลูกชายของเหลียง ชาง และพี่ชายของนางเหลียง น่า ก็สืบอำนาจต่อ ทั้งเหลียง ชาง และเหลียง จี้ เป็นคนชั่วช้าฉ้อฉล ราชวงศ์ฮั่นจึงเริ่มเสื่อมโทรม
หลิว เป่า ครองสมบัติมาได้สิบเก้าปี ก็สิ้นพระชนม์เมื่ออายุได้สามสิบ หลิว ปิ่ง (劉炳) บุตรของหลิว เป่า ได้เป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
พระราชวังพระสันตะปาปา
พระราชวังพระสันตะปาปา (ภาษาอังกฤษ: Apostolic Palace หรือ Papal Palace หรือ Palace of the Vatican) เป็นที่ประทับของพระสันตะปาปาที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกัน
ตัววังเป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่ประกอบด้วยห้องชุดของพระสันตะปาปา (Papal Apartments), สำนักงานของผู้บริหารนิกายโรมันคาทอลิก, ชาเปล, พิพิธภัณฑ์วาติกัน และหอสมุดวาติกัน ห้องต่างๆ มีด้วยกันทั้งหมดกว่า 1,000 ห้องโดยมีห้องที่สำคัญที่สุดคือห้องราฟาเอล และชาเปลซิสตินซึ่งมีเพดานจิตรกรรมฝาผนังที่มีชื่อที่เขียนโดยไมเคิล แอนเจโล
ที่พำนักอื่นขอวพระสันตะปาปาอยู่ที่วังแลเตอรันและที่ปราสาทกานโดลโฟ (Castel Gandolfo) นอกกรุงโรม วังวาติกันมามีความสำคัญกว่าวังแลเตอรันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มาแพ้แก่วังควิรินัล (Quirinal Palace) อยู่ระยะหนึ่ง
ก่อนปี ค.ศ. 1871 วังควิรินัลเป็นที่ประทับทางการของพระสันตะปาปา หลังจากที่นครรัฐของพระสันตะปาปาถูกโค่นในปี วังควิรินัล After the final overthrow of the ค.ศ. 1870 พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีก็ยึดวังในปี ค.ศ. 1871 และทำเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์แทนที่ หลังจากยุบเลิกการปกครองโดยพระพระมหากษัตริย์ในปี ค.ศ. 1946 วังควิรินัลก็กลายมาเป็นที่พำนักของประธานาธิบดีของสาธารณรัฐอิตาลี
จักรพรรดิฮั่นชง
ฮั่นชง (; 143–145) ชื่อตัวว่า หลิว ปิ่ง (劉炳) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น
หลิว ปิ่ง เป็นโอรสองค์เดียวของพระเจ้าฮั่นชุ่น เมื่อพระเจ้าฮั่นชุ่นสิ้นพระชนม์ หลิว ปิ่ง ก็สืบสันตติวงศ์ต่อ ขณะนั้น หลิว ปิ่ง มีอายุเพียงหนึ่งปี นางเหลียง น่า (梁妠) มารดาของหลิว ปิ่ง และเหลียง จี้ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า จึงเข้าครอบงำราชการบ้านเมืองทั้งปวง นางเหลียง น่า มีใจซื่อสัตย์ต่อแผ่นดิน แต่เหลียง จี้ ตรงกันข้าม ราษฎรจึงเดือดร้อนแสนเข็ญ
ครั้นปี 145 หลิว ปิ่ง วายชนม์โดยไม่ปรากฏเหตุ อายุได้สามปี นางเหลียง น่า จึงยกหลิว จวั่น (劉纘) ญาติของหลิว ปิ่ง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
จักรพรรดิฮั่นจื้อ
ฮั่นจื้อ (; 138–146) ชื่อตัวว่า หลิว จวั่น (劉纘) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น
หลิว จวั่น เป็นเหลนของพระเจ้าฮั่นจาง และเป็นญาติของพระเจ้าฮั่นชง เมื่อพระเจ้าฮั่นชงสิ้นพระชนม์ในปี 145 นางเหลียง น่า (梁妠) พระมารดาพระเจ้าฮั่นชง จึงยกหลิว จวั่น ขึ้นสืบสมบัติต่อ ขณะนั้น หลิว จวั่น ยังเยาว์นัก เหลียง จี้ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า จึงได้เป็นใหญ่ในกิจการบ้านเมืองทั้งมวล เหลียง จี้ เป็นคนใจคด และที่สุดก็ฆ่าหลิว จวั่น ด้วยยาพิษ หลิว จวั่น อยู่ในสมบัติเพียงหนึ่งปี นางเหลียง น่า ก็ยกหลิว จื้อ (劉志) องค์ชายวัยสิบสี่ปี ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
กินรีไมมัส
กินรีไมมัส () เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นมาอย่างไม่เป็นทางการของไดโนเสาร์สกุลหนึ่งที่ยังไม่ได้รับการบรรยายลักษณะ (โนเมน นูดัม) ของไดโนเสาร์เทอร์โรพอดพบในหินทรายหมวดหินเสาขัวยุคครีเทเชียส จากหลุมขุดค้นที่ 5 อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น ลักษณะกระดูกที่ได้มีความละม้ายคล้ายคลึงกับไดโนเสาร์พวกออร์นิโธมิโมซอเรียน หลักฐานที่พบเป็นเพียงกระดูกอุ้งตีนข้อที่สามที่มีสภาพที่ไม่สมบูรณ์แต่มีลักษณะของพินชิ่งด้านข้างที่เด่นชัดซึ่งพบได้ใน ออร์นิโถมิโมซอร์ ไทรันโนซอรอยด์ ทรูดอนติดส์ และ ครีแนกนาธิดส์ หากมีอายุยุคครีเทเชียสตอนต้นจริง จะถือว่าเป็นออร์นิโถมิโมซอร์รุ่นแรกๆที่มีความเก่าแก่กว่าที่เคยพบเห็นมา ชื่อกินรีไมมัส ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกโดย ริวอิชิ คาเนโกะ (Ryuichi Kaneko) ด้วยชื่อว่า "Ginnareemimus" ในปี ค.ศ. 2000 ทั้งนี้ยังไม่ถือว่าเป็นสิ่งตีพิมพ์ทางวิชาการ
ต่อมา Buffetaut et al, 2009 ได้ศึกษากระดูกหลายชิ้น ประกอบด้วยกระดูกหัวหน่าว กระดูกขาหลังท่อนล่าง กระดูกน่อง กระดูกฝ่าตีน และกระดูกนิ้ว จากหลุมขุดค้นที่ 5 ในอุทยานแห่งชาติภูเวียงพบว่าเป็นไดโนเสาร์พวก Ornithomimosaur เป็นสกุลและชนิดใหม่และได้ตั้งชื่อว่า Kinnareemimus khonkaenensis (กินรีไมมัส ขอนแก่นเอนซิส) การค้นพบสกุลและชนิดใหม่ในยุคครีเทเชียสตอนต้นนี้กล่าวได้ว่า ornithomimosaur รุ่นถัดๆมาอาจมีถิ่นกำเนิดและแพร่กระจายพันธุ์ไปทั่วเอเชีย
กินรีไมมัส มาจากชื่อสิ่งมีชีวิตในเทพนิยายไทยซึ่งมีชื่อเรียกว่า "กินรี"
จักรพรรดิฮั่นหฺวัน
ฮั่นหฺวัน (; 132–168) ชื่อตัวว่า หลิว จื้อ (劉志) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนในราชวงศ์ฮั่น
หลิว จื้อ เป็นเหลนของพระเจ้าฮั่นจาง ในปี 145 พระเจ้าฮั่นชงสิ้นพระชนม์ นาง (梁妠) พระมารดาพระเจ้าฮั่นชง จึงยกหลิว จวั่น (劉纘) ญาติของพระเจ้าฮั่นชง ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ (梁冀) พี่ชายของนางเหลียง น่า ได้เป็นใหญ่ในราชการแผ่นดิน และในปี 146 เหลียง จี้ ก็ฆ่าหลิว จวั่น ทิ้ง นางเหลียง น่า จึงยกหลิว จื้อ ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์ถัดมา ขณะนั้น หลิว จื้อ อายุได้สิบสี่ปี
เมื่อเสวยราชย์แล้ว หลิว จื้อ กำจัดอิทธิพลของพี่น้องสกุลเหลียงเป็นผลสำเร็จ โดยได้ความช่วยเหลือจากเหล่าขันที แต่นั้นก็เป็นเหตุให้ขันทีเข้ามาครอบงำกิจการบ้านเมืองแทน ขันทีทั้งหลายฉ้อฉลไม่ต่างจากพี่น้องสกุลเหลียง ราษฎรจึงไม่สิ้นความเดือดร้อน ในปี 166 บัณฑิตจำนวนมากประท้วงต่อต้านรัฐบาล หลิว จื้อ จึงสั่งให้จับผู้ประท้วงทั้งสิ้น ราชวงศ์ฮั่นก็เข้าสู่ความเสื่อมอีกระดับหนึ่ง
หลิว จื้อ อยู่ในสมบัติได้ยี่สิบสองปีก็วายชนม์ไปในปี 168 อายุได้สามสิบหก หลิว หง (劉宏) ญาติของหลิว จื้อ ได้เป็นกษัตริย์สืบต่อมา
ไฮโปคอนดริเอซิส
ไฮโปคอนดริเอซิส () เป็นโรคทางจิตเวชชนิดหนึ่งซึ่งทำให้ผู้ป่วยมีอาการหมกมุ่นในเรื่องสุขภาพของตัวเองมากเกินไป กลัวอยู่ตลอดเวลาว่าจะป่วยเป็นโรคร้ายแรงต่างๆ แฝงอยู่
ผู้ป่วยจะจับอาการเล็กๆ น้อยๆ ของร่างกายมาคิดเป็นเรื่องใหญ่และไปพบแพทย์เพื่อขอรับการรักษา ทั้งๆ ที่อาการเจ็บป่วยอาจจะไม่มีอยู่จริง อาการที่ว่านี้เป็นเป็นความผิดปกติทางจิตเวชซึ่งผู้ป่วยไม่ได้แกล้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ ผู้ป่วยรู้สึกตัวเองปวดจริงๆ แต่ตีความอาการปวดผิดไป เช่น แน่นท้องเพราะทานอาหารมากเกินไปกลับไปตีความว่าปวดท้องอาจจะเป็นมะเร็งลำไส้ เป็นต้น
ผู้ป่วยกลุ่มนี้มักไปพบแพทย์หลายแห่งและตรวจหลายอย่าง แม้จะได้รับผลตรวจออกมาว่าไม่พบโรคหรือความความผิดปกติใดๆ ผู้ป่วยยังจะเชื่อว่าตนป่วยเป็นโรคที่แพทย์ยังตรวจไม่พบ
หากสังเกตตนเองและคนรอบข้างมีอาการผิดปกติดังต่อไปนี้ มีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคไฮโปคอนดริเอซิสสูงผู้ป่วยที่มาพบแพทย์ในอาการขั้นต้นอาจไม่ได้เป็นโรคไฮโปคอนดริเอซิสทุกคน ด้วยเหตุนี้ต้องมีการวินิจฉัยอย่างละเอียเพื่อหาสาเหตุ โดยมีแนวทางวินิจฉัยสองขั้นตอน คือ
ควรหากิจกรรมต่างๆ ให้ผู้ป่วยทำเพื่อลดความวิตกกังวล เช่น ปลูกต้นไม้ อ่านหนังสือ ออกกำลังกาย เที่ยวแล่งธรรมชาติ (ทะเล ภูเขา น้ำตก สวนสาธารณะ) และทำกิจกรรมร่วมกับครอบครัว
การสมรสซ้อน
การสมรสซ้อน () หมายถึง การที่บุคคลหนึ่งไปจดทะเบียนสมรสกับอีกบุคคลหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่ตนมีพันธะทางการสมรสกับอีกบุคคลหนึ่งซึ่งเรียกว่า "คู่สมรส" อยู่แล้ว และการสมรสนั้นยังไม่สิ้นสุดลง การสมรสซ้อนเป็นความผิดอาญาในบางประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา และประเทศไทย
โนเมน นูดัม
โนเมน นูดัม (Nomen Nudum) เป็นวลีศัพท์ลาติน หมายถึงชื่อเปลือย ในทางอนุกรมวิธานแล้วจะใช้บ่งชี้ชื่อวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการตีพิมพ์โดยปราศจากการบรรยายรูปพรรณ หรือได้รับการบรรยายรูปพรรณอย่างไม่ดีเพียงพอ หากในภายหลังมีผู้ศึกษาและบรรยายรูปพรรณได้ดีครบถ้วนให้ถือบุคคลหลังเป็นผู้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์นั้นและให้กำกับปี ค.ศ. ของการบรรยายรูปพรรณครั้งหลังนั้นด้วย
วิฆเนศ ทรงธรรม
วิฆเนศ ทรงธรรม (Wickanet Songtham)(14 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 — ) เป็นนักธรณีวิทยาและ นักบรรพชีวินวิทยา ผู้เชี่ยวชาญด้านซากดึกดำบรรพ์พืช มีภูมิลำเนาเกิดที่ อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรคนที่ 4 จากจำนวน 5 คน ของนายจินดา ทรงธรรม]] และนางสวงค์ ทรงธรรม (สง่าเนตร)
วิทยานิพนธ์ปริญญาเอกหัวข้อเรื่อง Stratigraphic Correlation of Tertiary Basins in Northern Thailand Using Algae Pollen and Spores ได้รับรางวัลวิทยานิพนธ์ดีเด่นจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปีการศึกษา 2546
วิฆเนศ ทรงธรรม หรือ ดร.วิฆเนศ ทรงธรรม เข้ารับราชการครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2529 ในตำแหน่งนักวิทยาศาสตร์ 3 มีภารกิจทำหน้าที่สำรวจจัดทำแผนการขุดเจาะบ่อน้ำบาดาลที่ศูนย์ปฏิบัติการ รพช. ขอนแก่น สำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท กระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2536 ได้โอนย้ายไปรับราชการที่กรมทรัพยากรธรณี กระทรวงอุตสาหกรรม ทำหน้าที่สำรวจและวิจัยซากดึกดำบรรพ์พืชและซากดึกดำบรรพ์สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังมีผลงานวิจัยที่นำไปสู่การค้นพบซากดึกดำบรรพ์พืชจากชั้นหินมหายุคซีโนโซอิกมากมาย โดยเป็นการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา เช่น เรณูสัณฐานของพืชที่ปัจจุบันสูญพันธุ์ไปจากประเทศไทยแล้ว ได้แก่ ทูก้า สปรูซ แท๊กโซเดียม เป็นต้น และยังพบเรณูสัณฐานละอองเรณูของพืชเขตร้อนอีกมากที่นำไปสู่การเข้าใจการเปลี่ยนแปลงภูมิศาสตร์พืชบรรพกาล ระหว่างการวิจัยพบซากดึกดำบรรพ์ของเรณูสัณฐานมากมายและที่มีการศึกษาตั้งสายพันธุ์ใหม่คือสาหร่ายเซลล์เดียว 2 ชนิด คือ "Actinastrum bansaense" และ "Closterium thailandicum" ซึ่งเป็นสาหร่ายน้ำจืด
ทอย สตอรี่ 2
ทอย สตอรี่ 2 () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันของดิสนีย์ โดยคอมพิวเตอร์ เป็นเรื่องที่ 3 ของ พิกซาร์ ภาคต่อของทอย สตอรี่ ออกฉายในปี พ.ศ. 2542 ทอย สตอรี่ 2 ภาพยนตร์เรื่องนี้ยอดเยี่ยม ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำเรื่องนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ 245,852,179 ดอลลาร์สหรัฐ และ 485,015,179 ดอลลาร์สหรัฐ งบประมาณได้ 115 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทอย สตอรี่ 2 คือหนังแอนิชั่นภาคต่อเรื่องแรกที่สามารถทำเงินได้มากกว่าหนังภาคแรก โดยทำลายสถิติรายได้เปิดตัวสัปดาห์แรกบนบ๊อกซ์ออฟฟิศทั้งในอเมริกา, อังกฤษ และ ญี่ปุ่น รวมทั้งกลายเป็นหนังแอนิชั่นที่ทำรายได้สูงสุดในปี 1999 โดยทำเงินในอเมริกาไปกว่า 245 ล้านดอลล่าร์สหรัฐฯ และกวาดรายได้ทั่วโลกไปอีก 485 ล้านเหรียญ
ในระหว่างที่แอนดี้ไปเข้าค่าย ฤดูร้อน วูดี้ถูกอัล นักสะสมของเล่นจอมละโมบขโมยไป เพื่อเก็บให้ครบชุดคอลเล็คชั่นราวด์อัพแก๊ง ซึ่งกลายเป็นของหายากในปัจจุบัน เวลานี้ วูดี้ พร้อมด้วยเจสซี่ บูลส์อาย และคุณลุงนักขุดทอง สติงกี้ พีท กำลังจะได้ไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งวูดี้จะได้ใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดของเขาในตู้กระจกไปตลอดกาล มันขึ้นอยู่กับบัซ ไลท์เยียร์ มิสเตอร์โปเตโต้เฮด แฮม เร็กซ์ และ สลิงกี้ ด็อก ที่จะช่วยเพื่อนเขากลับมาและย้ำเตือนสติวูดี้ว่าการเป็นของเล่นที่แท้จริง นั้นคืออะไร ภารกิจช่วยชีวิตเพื่อนรักจากการถูกส่งตัวไปพิพิธภัณฑ์ของเล่น ซึ่งพวกเขาต้องผ่านเรื่องราวอันแสนยุ่งเหยิงครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อที่จะพาวู้ดดี้กลับบ้านก่อนที่แอนดี้จะกลับมาจากค่าย และได้เพื่อนใหม่ คือ เจสซี่ และ ม้า บุลส์อาย
พยอม สีนะวัฒน์
นางพยอม สีนะวัฒน์ (3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2551) ชาวจังหวัดศรีสะเกษ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะงานผ้า) ปี พ.ศ. 2530
คุณยายพยอม สีนะวัฒน์ ได้สร้างสรรค์ศิลปะการทอผ้าในภาคอีสาน โดยมีฝีมือเป็นเลิศในด้านการทอผ้ายก และผลิตผ้ามัดหมี่ เป็นผู้ริเริ่มทอผ้ามัดหมี่ด้วยการประยุกต์ลวดลายพื้นบ้านโบราณ และย้อมให้มีสีสดใสทันสมัย ลายผ้าขิด ได้แก่ ลายดอกไม้ ลายน้ำไหล ลายนกยูง ลายเรขาคณิต นอกจากนี้ยังมีลายผ้าไหม ได้แก่ ลายเทพนม ลายสร้อยพระศอ ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ ลายดอกจัน ลายดอกพิกุล โดยได้นำมาทอไว้ในผืนเดียวกัน
คณยายพยอม ได้รับการฝึกฝนงานด้านผ้าไหมกับมารดาที่จังหวัดนครราชสีมาตั้งแต่เยาว์วัยทั้งการควบเส้นไหม ฟอก ย้อม และทอ หลังสมรสได้ย้ายไปอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด และได้ศึกษางานผ้าเพิ่มเติมจากครอบครัวสามี จนสามารถผลิตผลงานที่หลากหลาย อาทิ ผ้าไหมขาวเม็ดพริกไทย ผ้ามัดหมี่ ผ้าหางกระรอก และทอผ้ายกดอกไหมด้วยดิ้นเงินและทองเป็นผู้ริเริ่มทอผ้ายกไหมผืนใหญ่ให้มีลวดลาย และความงดงามด้วยศิลปะงานผ้า อาทิ ลายน้ำไหล ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ จนได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวด และสร้างชื่อเสียงแก่ประเทศ และได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2530 ซึ่งในการเสด็จพระราชดำเนินเยือนต่างประเทศของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี หลายครั้งที่ทรงฉลองพระองค์ด้วยผ้าที่เป็นผลงานของนางพยอม
นางพยอม สีนะวัฒน์สิ้นใจอย่างสงบด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี รวมอายุ 99 ปี 8 เดือน มีพิธีพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 27 ตุลาคม 2551 ณ ศาลา 9/2 วัดพระศรีมหาธาตุ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร ซึ่งศพของนางพยอม สีนะวัฒน์ อยู่ในพระบรมราชานุเคราะห์ 5 วัน
สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินไปยังเมรุวัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร ในการพระราชทานเพลิงศพ นางพยอม สีนะวัฒน์ อีกด้วยนางพยอม สีนะวัฒน์ ท่านได้สร้างสรรค์ผลงานช่างและศิลปะงานผ้าในภาคอีสานมาเป็นเวลาอันยาวนานถึง 60 ปี มีความเป็นเลิศในด้านการทอผ้ายกและการทำผ้ามัดหมี่ เป็นผู้ที่สามารถนำเอาลวดลายแบบประเพณีของอีสาน มาปรับปรุงให้เหมาะสมกับยุคปัจจุบัน และสามารถรักษาแบบอย่างของเดิมไว้ได้ เป็นผู้ที่ยืนหยัดทวนกระแสการทำงานแบบปริมาณของอุตสาหกรรม โดยการยึดมั่นการทำงานแบบประเพณีอย่างปรับตัวพอสมควร ได้นำเอาวัสดุแบบใหม่เข้ามาผสมกับวัสดุดั้งเดิมจนเป็นผลสำเร็จ สร้างสรรค์ผลงานด้วยคุณภาพและคุณค่ามากกว่าปริมาณ จนเป็นที่ยกย่องของวงการศิลปะงานผ้าทั้งในและต่างประเทศ เป็นผู้ที่สืบต่อและอนุรักษ์ศิลปะงานผ้าแบบประเพณีที่อุทิศตน สร้างสรรค์งานช่างที่มีความเป็นศิลปะ อย่างประณีตและสวยงามดีเด่นเป็นพิเศษ มีความรู้และเชี่ยวชาญในงานสาขาของตนเป็นอย่างยิ่งมีผลงานแสดงและได้รับรางวัลระดับชาติและนานาชาติ ได้เผยแพร่ผลงานและความรู้แก่อนุชนรุ่นหลังที่สนใจในศิลปะงานผ้า ทั้งที่ต้องการศึกษาและต้องการฝึกฝนเพื่ออาชีพ รวมทั้งให้บริการแก่สถาบันการศึกษาที่ทำการค้นคว้าวิจัยงานช่างและศิลปะงานผ้า
ในด้านการดำรงชีวิต นางพยอม สีนะวัฒน์ เป็นผู้อุทิศตนให้แก่ส่วนรวม มีชีวิตที่เรียบง่าย มีจริยธรรม และคุณธรรม สามารถเป็นตัวอย่างแก่อนุชนรุ่นหลังได้ทั้งในเรื่องการทำงาน และการดำรงชีวิตที่ดีงาม ถึงแม้ว่าท่านจะมีอายุมากแล้วแต่ก็ยังคงสร้างสรรค์ผลงานต่อไปอย่างต่อเนื่อง จากการอุทิศตนและการสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณค่าเป็นเวลาอันยาวนาน การให้บริการแก่สังคม และการดำรงชีวิตที่ดีงาม
นางพยอม สีนะวัฒน์ สมควรได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะงานผ้า) ประจำปีพุทธศักราช 2530
รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์
รายชื่อภาพเขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ เป็นรายชื่อจิตรกรรมที่เขียนโดยโยฮันเนิส เฟอร์เมร์ จิตรกรคนสำคัญของเนเธอร์แลนด์ในสมัยบาโรก คริสต์ศตวรรษที่ 17
นาร์ซิสซัสหลงเงา
นาร์ซิสซัสหลงเงา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1597 ถึงปี ค.ศ. 1599
การระบุว่าเป็นภาพที่เขียนโดยคาราวัจโจจริงหรือไม่เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอย่างยืดยาวจนกระทั่งบัดนี้และยังคงมีคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้จากนักวิชาการอีกหลายประการ หลักฐานว่าใครเป็นผู้เขียนไม่มีปรากฏในด้านเอกสารร่วมสมัยฉะนั้นการสันนิษฐานผู้เขียนจึงต้องสรุปเอาจากลักษณะงานเขียน ทฤษฎีที่ว่าคาราวัจโจเป็นผู้เขียนภาพอาจจะได้รับการสนับสนุนจากใบทะเบียนการส่งออกจากปี ค.ศ. 1645 ที่กล่าวถึง “นาร์ซิสซัส” โดยคาราวัจโจที่ขนาดสัดส่วนคล้ายคลึงกับภาพนี้ แม้ว่าจะไม่ทราบแน่นอนจากเอกสารว่าเป็นภาพนี้จริง แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างก็ยอมรับความเกี่ยวข้องระหว่างเอกสารและภาพเขียนภาพนี้ และยอมรับคุณภาพของภาพ การวิจัยลักษณะการเขียนซึ่งทำระหว่างการบูรณะภาพเมื่อไม่นานมานี้เปรียบเทียบกับลักษณะการเขียนภาพเขียนอื่นๆ ของคาราวัจโจ ประกอบกับการใช้เท็คนิคในการตีความหมายใหม่ของหัวเรื่องในการเขียนภาพของคาราวัจโจทำให้เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นภาพที่วาดโดยคาราวัจโจ
ในเรื่องการวาดแบบใหม่ควรจะกล่าวถึงการวางรูปซ้อนจากกึ่งกลางซึ่ง—คล้ายกับไพ่ที่แบ่งเป็นสองตอนจากกลางใบไพ่—โดยมีขอบสระแบ่งกลางภาพ งานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1597 ถึงปี ค.ศ. 1599 ของคาราวัจโจยังเป็นงานในสมัยที่ยังวิวัฒนาการเท็คนิคการเขียนของตนเองซึ่งยังไม่ลงตัว และยังเป็นระยะที่คาราวัจโจพยายามหาคำตอบในสิ่งที่ยังไม่เข้าใจดี เป็นระยะเวลาที่ยังแสวงหาความมีมนต์ขลังของบรรยากาศ, ความความระทึกใจ และการพินิจภายใน (introspection) ของภาพ นอกจากนี้ภาพนี้ก็ยังแสดงอิทธิพลจากการเขียนแบบลอมบาร์ดของโมเร็ตโต ดา เบรสเชีย (Moretto da Brescia)และจิโอวานนิ จิโรลาโม ซาโวลโด (Giovanni Girolamo Savoldo) นอกจากนั้นคาราวัจโจก็ยังทดลองการใช้แสงและเงาด้วยวิธีต่างๆ ภาพเขียนจากสมัยเดียวกันนี้ก็ได้แก่ “คนเล่นลูท”, “แมรี แม็กดาเลนเศร้า” และที่สำคัญที่สุดคือ “นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย” และ “มาร์ธาและแมรี แม็กดาเลน” ซึ่งสะท้อนให้เห็นความละม้ายคล้ายคลึงกันในลักษณะการเขียนของกันและกัน
ภาพนี้เป็นหนึ่งในสองภาพเท่านั้นที่คาราวัจโจเขียนเกี่ยวกับเทพจากปรัมปราวิทยา เรื่องของนาร์ซิสซัสเป็นเรื่องที่เล่าโดยกวีโอวิดในหนังสือ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” ว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาสะสวยผู้หลงรักเงาของตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นที่รู้จักกันดีในบรรดาผู้สะสมเช่นคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตและนายธนาคารวินเช็นโซ จุสติเนียนิ (Vincenzo Giustiniani) ซึ่งเป็นกลุ่มสังคมในแวดวงของคาราวัจโจ นอกจากนั้นเรื่องนาร์ซิสซัสก็คงจะเป็นที่ต้องใจของคาราวัจโจเองหรืออาจจะเป็นหัวเรื่องที่เหมาะกับผู้อุปถัมภ์ผู้มีการศึกษาเช่นเดล มอนเตหรือจุสติเนียนิตามเหตุผลที่อธิบายโดยนักปรัชญาเรอเนซองส์ลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ: “the inventor of painting...was Narcissus...What is painting but the act of embracing by means of art the surface of the pool?”
ภาพเขียนสื่อบรรยากาศทางอารมณ์ที่หดหู่ (brooding melancholy) โดยนาร์ซิสซัสล็อกตัวเป็นวงกลมกับเงาของตนเองในน้ำล้อมกลางภาพ รอบตัวเป็นเงามืดรอบข้างที่ทำให้เน้นว่าความเป็นจริงภายในภาพมีแต่เพียงการจ้องดูเงาของตัวเองของนาร์ซิสซัสเท่านั้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 นักวิจารณ์วรรณกรรมโทมมัสโซ สติเกลียนิ (Tommaso Stigliani) อธิบายความมีมนต์ขลังของนาร์ซิสซัสว่าเป็นการ “แสดงอย่างเห็นได้ชัดถึงความไม่มีความสุขของผู้ที่รักสิ่งของของตัวเองมากเกินไป”
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล
"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล () เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในประเทศรัสเซีย
ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่อาจจะยังเขียนไม่เสร็จและอาจจะเป็นงานเขียนสุดท้ายที่เขียนระหว่างที่พำนักอยู่ที่อุมเบรียก่อนที่จะย้ายไปฟลอเรนซ์
ชื่อของภาพเขียนมาจากชื่อครอบครัวคอนเนสตาบิเลแห่งเปรูเจียที่ขายให้แก่สมเด็จพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซียในปีค.ศ. 1871. พระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ทรงมอบภาพเขียนให้แก่พระจักรพรรดินีมาเรีย อเล็กซานโดรวา (Maria Alexandrovna) ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
ภาพเขียนเป็นภาพของพระแม่มารีอุ้มพระบุตรขณะที่กำลังทรงอ่านหนังสือ ในปี ค.ศ. 1881 เมื่อภาพเขียนถูกย้ายไปบนผ้าใบก็พบภาพดั้งเดิมที่เป็นภาพที่พระแม่มารีกำลังทรงพิจารณาผลทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูแทนที่จะเป็นหนังสือเช่นที่เห็นกัน
แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก
"ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร"
แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก (ภาษาอิตาลี: Madonna del Granduca) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่วังพิตติที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลอาจจะเขียนภาพ “แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก” ราวปี ค.ศ. 1505 หลังจากที่มาถึงฟลอเรนซ์ อิทธิพลที่ได้รับจากเลโอนาร์โด ดา วินชีเห็นได้ชัดในภาพนี้ในการใช้เทคนิคการเขียนแบบสีม่านหมอก (sfumato) ภาพเขียนเป็นของเฟอร์ดินานด์ที่ 3, แกรนด์ดยุกแห่งทัสเคนี (Ferdinand III, Grand Duke of Tuscany) ที่ภาพตั้งชื่อตาม
โอทิส เอเลเวเทอร์
โอทิส เอเลเวเตอร์ คอมพานี () บริษัทในเครือยูไนเต็ด เทคโนโลยีส์ คอร์ป (United Technologies Corp.) เป็นผู้ผลิตและซ่อมบำรุงผลิตภัณฑ์การเคลื่อนย้ายในแนวดิ่ง ได้แก่ ลิฟต์, บันไดเลื่อน และทางเลื่อน รายใหญ่ที่สุดในโลก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2396 โดยอีลิชา โอทิส ที่เมืองนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองฟาร์มิงตัน รัฐคอนเนตทิคัต มีพนักงานกว่า 63,000 คน
ผลิตภัณฑ์ของโอทิสได้รับการติดตั้งในอาคารและสถานที่ชั้นนำของโลก เช่น หอไอเฟล, ตึกเอ็มไพร์สเตต, เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์, ปิโตรนาสทาวเวอร์, ซีเอ็นทาวเวอร์, สกายลอนทาวเวอร์, ฟรานซิส แชงกรี-ลา เพลซ, โอเรียนทัล เพิร์ล เรดิโอ แอนด์ ทีวี ทาวเวอร์, รปปงหงิ ฮิลล์ คอมเพล็ก, ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอน, กริชตูเรเดงโตร์, เซ็นทรัลพลาซา (ฮ่องกง), บูร์จคาลิฟา (ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในโลกในปัจจุบัน)
เทคโนโลยีที่สำคัญของโอทิสคือระบบความปลอดภัยพิเศษในการล็อกกรณีลิฟต์ร่วง อันเป็นผลทำให้ระบบลิฟต์ในอาคารสูงมีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้น
จุดหมายปลายทางของสายการบินกาตาร์แอร์เวย์
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 สายการบินกาตาร์แอร์เวย์ได้ให้บริการการบินสู่เมืองต่าง ๆ ดังรายการด้านล่างนี้
.=Terminated destinations=
นิมิตของอัศวิน (ราฟาเอล)
มโนทัศน์ของอัศวิน (ภาษาอังกฤษ: Vision of a Knight หรือ The Dream of Scipio หรือ Allegory) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงลอนดอนในอังกฤษ
ราฟาเอลเขียนภาพ “มโนทัศน์ของอัศวิน” ราวปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนด้วยสีฝุ่นผสมไข่บนไม้พ็อพพลา อาจจะเป็นภาพคู่กับแผงเทพสามองค์ที่ปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์ของวังชองตีย์ (Château de Chantilly)
แก่นความคิดของภาพเป็นที่โต้เถียงกัน บ้างก็ว่าเป็นภาพอัศวินนอนหลับคือนายพลโรมันสคิปิโอ อาฟริคานัส (Scipio Africanus) (236 - 184 ก.ค.ศ.) ผู้นอนฝันว่าจะต้องเลือกระหว่าง “คุณธรรม” ที่ด้านหลังเป็นเขาสูงและ “ความสำราญ” ที่แต่งตัวอย่างรุ่ยร่าย แต่สตรีสองคนในภาพมิได้มีแสดงความแก่งแย่งกันในตัวอัศวิน แต่สตรีทั้งสองอาจจะเป็นสัญลักษณ์แทนคุณสมบัติที่เป็นอุดมคติของความเป็นอัศวินที่ประกอบด้วย: หนังสือ, ดาบ และดอกไม้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นผู้มีการศึกษา, ความเป็นทหาร และความรักซึ่งเป็นคุณลักษณะต่างๆ ที่อัศวินควรจะเป็นเจ้าของ
ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา
ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Elisabetta Gonzaga) เป็นภาพเหมือนที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลเขียน “ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา” ราวปี ค.ศ. 1504 สตรีในภาพคือเอลิซาเบตตา กอนซากา (Elisabetta Gonzaga) รายละเอียดในภาพก็เป็นเสื้อที่ตกแต่งด้วยลายปะและจี้เป็นรูปแมงป่องเดิมกล่ากันว่าเขียนโดยตั้งแต่อันเดรีย มานเทนยา ไปจนถึง อัลเบรชท์ ดือเรอร์
เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ
เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ () (19 กันยายน ค.ศ. 1416 - (2 ธันวาคม ค.ศ. 1469) เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิเกิดเมื่อวันที่ (19 กันยายน ค.ศ. 1416 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของ โคสิโม เดอ เมดิชิ และ คอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) เปียโรสมรสกับคอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Lucrezia Tornabuoni) และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1469 ที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เปียโรเป็นผู้ปกครองฟลอเรนซ์โดยปริยายระหว่าง ค.ศ. 1464 ถึงปี ค.ศ. 1469 ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยา เปียโรเป็นพ่อของลอเรนโซ เดอ เมดิชิและจุยเลียโน เดอ เมดิชิ
มีศักดิ์ นาครัตน์
มีศักดิ์ นาครัตน์ (20 เมษายน พ.ศ. 2481 - 18 ตุลาคม พ.ศ. 2555) เป็นนักร้อง นักแสดง และนักแต่งเพลงแปลงที่มีผลงานเด่น ในช่วงทศวรรษ พ.ศ. 2500-2509เคยป่วยด้วยโรคเบาหวาน จนมีอาการกระทบกระเทือนต่อระบบสายตา แต่มีร่างกายแข็งแรงดี มีบ้านพักอาศัยที่ บ้านสวนธน ข้างเซ็นทรัลรัตนาธิเบศร์ มีสมาคมคนแก่ประจำอยู่ที่ ร้านเมสโซ ชั้นสองของเซ็นทรัลฯ ในช่วงเวลาเย็นๆ ทุกวัน สั่งกาแฟแก้วเดียว แต่นั่งคุยกันเป็นสิบ ออกกำลังกายทุกเช้า ก่อนเข้าบ้านจะแวะเข้าเซเว่นอีเลฟเว่นทุกครั้ง
เสียชีวิตเมื่อเวลาเช้าของวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคมะเร็งปอด สิริอายุได้ 74 ปี
ปีเอโร ดี โกซีโม
เปียโร ดิ โคสิโม (ภาษาอังกฤษ: Piero di Cosimo) (2 มกราคม ค.ศ. 1462 - 12 เมษายน ค.ศ. 1522) เป็นจิตรกรรมสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
เปียโร ดิ โคสิโมเกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1462 ที่ ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1522 เปียโรเป็นลูกของช่างทองและฝึกงานภายใต้โคสิโม โรสเสลิ (Cosimo Rosseli) ผู้ที่เปียโรได้รับนาม และเป็นผู้ช่วยในการวาดภาพที่ชาเปล ในปี ค.ศ. 1481 เปียโรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน”
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส (; ราว ค.ศ. 1440 - ราว ค.ศ. 1482) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) ของตระกูลการเขียนภาพแบบเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เขาเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมันและบานพับภาพ
ฮือโค ฟัน เดอร์คุสเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1440 ที่เมืองเกนต์ เสียชีวิตที่ใกล้เมืองบรัสเซลส์เมื่อราว ค.ศ. 1482
ฮือโคเป็นสมาชิกของสมาคมช่างเขียนแห่งเกนต์ในฐานะมาสเตอร์ในปี ค.ศ. 1467 ในปี ค.ศ. 1468 ฮือโคก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตกแต่งเมืองบรูชเพื่อเตรียมการฉลองการเสกสมรสระหว่างชาร์ลพระเศียรล้าน ดุ๊กแห่งเบอร์กันดี (Charles the Bold) กับมาร์กาเรตแห่งยอร์ก (Margaret of York) และเป็นผู้ตกแต่งตราประจำพระองค์สำหรับขบวนการเสด็จเข้าเมืองเกนต์ของพระเจ้าชาร์ลในปี ค.ศ. 1469 และต่อมาในปี ค.ศ. 1472 ฮือโคก็ได้รับเลือกให้เป็นอธิการของสมาคมในปี ค.ศ. 1473 หรือปี ค.ศ. 1474
ในปี ค.ศ. 1475 หรือหลายปีต่อมา ฮือโคก็บวชเป็นพระที่สำนักสงฆ์โรดโกลสเตอร์ (Rood Klooster) ไม่ไกลจากบรัสเซลส์ที่เป็นของนิกายวินเดิสไฮม์ (Windesheim Congregation) และยังคงทำงานจิตรกรรมต่อจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1482 หรือในปี ค.ศ. 1483 ในปี ค.ศ. 1480 ฮือโคถูกเรียกตัวไปเมืองเลอเฟินเพื่อไปเขียน "Justice Scenes" ที่ดีร์ก เบาตส์ เขียนค้างไว้ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475 หลังจากนั้นไม่นานขณะที่ฮือโคเดินทางกลับจากโคโลญกับพระในสำนักก็เกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายและประกาศตัวเองว่าเป็นผู้ที่ถูกแช่ง แต่เมื่อกลับมาถึงโรดโกลสเตอร์ ฮือโคก็หายและเสียชีวิตที่นั่น ระยะเวลาที่พำนักที่สำนักสงฆ์ถูกบันทึกโดยคัสปาร์ โอฟเฮยส์ (Gaspar Ofhuys) นักบวชอีกองค์หนึ่ง รายงานโดยแพทย์ชาวเยอรมันฮีเยโรนือมุส มึนเซอร์ (Hieronymus Münzer) ในปี ค.ศ. 1495 ทีกล่าวถึงจิตรกรชาวเกนต์ตกอยู่ในอารมณ์เศร้าเพราะความกดดันที่จะเขียนภาพให้ดีเท่าฉากแท่นบูชาเกนต์ อาจจะหมายถึงฮือโค
งานเขียนชิ้นที่สำคัญที่สุดที่ยังเหลืออยู่คือฉากแท่นบูชาปอร์ตีนารี (หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์) ที่เป็นงานที่จ้างสำหรับวัดซานเอจีดีโอในโรงพยาบาลของวัดซานตามารีอานูโอวาในฟลอเรนซ์ โดยตอมมาโซ ปอร์ตีนารี (Tommaso Portinari) ผู้จัดการสาขาบรูชของธนาคารเมดีชี ฉากแท่นบูชามาถึงฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 หลายปีหลังจากที่ฮือโคเขียนเสร็จ เป็นงานที่ชื่นชมกันในฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีในหนังสือ "ชีวิตศิลปิน" ของปี ค.ศ. 1550 เรียกฮือโคว่า "Ugo d'Anversa" (ฮือโคแห่งแอนต์เวิร์ป) ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าฮือโคเป็นผู้เขียนภาพ งานชิ้นอื่นใช้การวิจัยลักษณะการเขียนโดยการเปรียบเทียบกับฉากแท่นบูชานี้ในการบ่งว่าฮือโคเป็นผู้วาด
ดูเหมือนว่าฮือโคจะทิ้งงานร่างไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจจะใช้โดยผู้นิยมในการสร้างงานเขียนที่ฮือโคไม่ได้วาดด้วยตนเอง ร่างภาพ "เจค็อบและเรเชล" อยู่ที่ไครสต์เชิร์ช เชื่อเป็นงานที่ลงชื่อในจำนวนไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่