ఎం.ఎఫ్. హుసేన్
మక్బూల్ ఫిదా హుసేన్ (సెప్టెంబరు 17 1915 - జూన్ 9, 2011) (ఆంగ్లం :Maqbool Fida Husain), (జననం : 1915, పంఢర్‌పూర్, మహారాష్ట్ర) ఎమ్.ఎఫ్.హుసేన్ పేరుతో ప్రసిద్ధి. భారతదేశపు చిత్రకారుడిగా ప్రపంచ ప్రసిద్ధి గాంచాడు. దాదాపు 7 దశాబ్దాలుగా కళాకారుడిగా ప్రసిద్ధి.
ఫోర్బ్స్ మేగజైన్ ప్రకారం "భారతీయ పికాసో". తన విజయవంతమైన ప్రస్థానంలో, 1996 లో వివాదాస్పదమైన సంఘటనలు చోటుచేసుకున్నాయి. 1970 లో హిందూ దేవతామూర్తులను నగ్నంగా చిత్రీకరించాడని అభియోగం. ఇతను జూన్ 9 2011 న లండన్ లో (అక్కడి కాలమానం ప్రకారం తెల్లవారుజామున 2:30ని|| కు)అనారోగ్యంతో మరణించారు.
హుసేన్ సులేమాని బోహ్రా కుటుంబానికి చెందిన వాడు. ఇతడి తల్లి, హుసేన్ 2వ యేటనే మరణించింది. తండ్రి రెండవ పెళ్ళి చేసుకుని ఇండోర్ వెళ్ళిపోయాడు. 1935 లో హుసేన్ ముంబాయి లోని సర్.జె.జె.స్కూల్ ఆఫ్ ఆర్ట్స్ లో చేరాడు. హుసేన్ సినిమా హోర్డింగుల పెయింటింగ్ ప్రారంభించాడు.
ఆ తర్వాత క్రమక్రమంగా ప్రపంచ ప్రసిద్ధ చిత్రకారుడిగా ఎదిగాడు. ఫోర్బ్స్ మేగజైన్ "భారతీయ పికాసో"గా పేర్కొంది. తన విజయవంతమైన ప్రస్థానంలో 1996లో వివాదాస్పదమైన సంఘటనలు చోటుచేసుకున్నాయి. 1970 లో హిందూ దేవతామూర్తులను నగ్నంగా చిత్రీకరించాడని అభియోగం. 96 ఏళ్ల నిండు జీవితం గడిపిన హుస్సేన్‌ జూన్ 9 (8) 2011 న లండన్ లో (అక్కడి కాలమానం ప్రకారం తెల్లవారుఝ్హామున 2:30ని|| కు) అనారొగ్యంతో మరణించారు.. మాతృభూమి అయిన భారత్‌కు తిరిగిరాలేని స్థితిలో ఆయన తనువు చాలించారన్న వార్త ఎందరికో ఎంతగానో బాధ కలిగించింది.
నేనే నేరమూ చెయ్యలేదు.నన్ను వ్యతిరేకించే వాళ్లు చాలా కొద్దిమందే.. నేను ఎందుకు తిరిగి రాలేనో వాళ్లకు తెలుసు.. నేనేమీ రాజకీయ నాయకుడినో, సామాజిక ఉద్యమకారుడినో కాదు. నేనో కళాకారుడిని. నేను చేసే ప్రతి పనీ ఓ కళాత్మకమైన వ్యక్తీకరణే! కళాకారుడి ప్రకటనే. 
దేశవ్యాప్తంగా నా మీద దాఆపు 900 కేసులున్నాయి. ఇంత పెద్ద వయసులో ఎక్కడెక్కడో కోర్టుల చుట్టూ ఎక్కడ తిరుగుతాను? గత 12 ఏళ్లుగా మా లాయర్‌కు నెలనెలా 60-70 వేలు కడుతూనే ఉన్నా.నేను భారత్‌కు దూరం కాలేదు.. కాలేను"__ హుస్సేన్
చంపేస్తామని బెదిరించారు. చనిపోయాడుగా... ఇప్పుడేం చేస్తాం? ఆయన బొమ్మలూ శైలీ, రీతులూ, మార్గం- అజంతా ఎల్లోరాల్లా చిరాయువులు. అవి ఈ దేశ సంపద. హుసేన్‌ చిరాయువు. -- శ్రీధర్‌ కార్టూనిస్టు
1940 ఆఖరులో హుసేన్ ప్రసిద్ధి చెందాడు. స్థాపించిన లో 1947 లో, చేరాడు. 1952 లో, ఇతడి మొదటి ప్రదర్శన నగరంలో జరిగినది, మరియు తరువాతి సంవత్సరాలలో యూరప్ మరియు అమెరికాలో పలు ప్రదర్శనలు ఇచ్చాడు. 1955 లో, ఇతనికి పద్మశ్రీ పురస్కారం లభించినది.
1967లో "త్రూ ది ఐస్ ఆఫ్ ఎ పెయింటర్" అనే సినిమా నిర్మించాడు. దీనికి లో లభించింది.
ఎం.ఎఫ్.హుసేన్ మరియు పబ్లో పికాసో, 1971 సావోపోలో బయెన్నియల్, లో ప్రత్యేక ఆహ్వానితుడు. 1973 లో పద్మ భూషణ పురస్కారం, మరియు 1986లో రాజ్యసభ సభ్యుడిగా నామినేట్ చేయడ్డాడు. 1991లో పద్మ విభూషణ పురస్కారం లభించింది.
భారత్ లో అత్యధిక పారితోషకం తీసుకున్న కళాకారుడిగా పేరుగాంచాడు. ఈ మధ్యన జరిగిన యొక్క వేలంలో 20 లక్షల అమెరికన్ డాలర్లు లభ్యమయ్యాయి.
ఇతను కొన్ని సినిమాలనూ నిర్మించాడు, "" (మాధురీ దీక్షిత్ (నటి)). "" (తాబు (నటి)). ఇతడి "స్వీయచరిత్ర" (autobiography) ""ద మేకింగ్ ఆఫ్ ద పెయింటర్"".
92 సం. వయస్సులో ఇతనికి రాజా రవివర్మ పురస్కారం, కేరళ ప్రభుత్వంచే ఇవ్వబడింది. ఈ అవార్డుకు వ్యతిరేకంగా కేరళలో సంఘ్ పరివార్ సంస్థలు గళం విప్పాయి మరియు కేరళ కోర్టులో కేసులు కూడా వేసారు. కేరళ కోర్టు, తుది తీర్పు విడుదలయ్యేంత వరకూ, ఈ అవార్డు పై స్టే విధించింది.
1990 లో హుసేన్ చిత్రాలు పలు వివాదాలు సృష్టించాయి. హిందూ దేవతా చిత్రాలను అర్ధనగ్నంగాను అసభ్యంగాను చిత్రించాడని అభియోగం..
ఈ చిత్రాలను హుసేన్ 1970 లో చిత్రించాడు, కానీ 1996లో ఈ చిత్రాలు "విచార మీమాంస" అనే హిందీ పత్రికలో ముద్రితమైన తరువాత వివాదం దాల్చుకున్నాయి. ఈ వివాదపు ఫిర్యాదును 2004 లో, ఢిల్లీ హైకోర్టు కొట్టివేసింది.
1998లో 'బజ్‌రంగ్ దళ్' సభ్యులు హుసేన్ ఇంటిపై దాడికి దిగారు, 26 మంది దుండగులను పోలీసులు అరెస్టు చేసారు. శివసేన ఈ దాడిని సమర్థించింది.
ఫిబ్రవరి 2006 లోనూ, ఇలాంటి అపవాదు హుసైన్ పై వచ్చింది.
తాను ఎప్పటికీ కూడా భారతీయ చిత్రకారుడినే అని తన జన్మభూమి భారత్‌అనీ... స్వదేశంతో సంబంధాలను తెగతెంపులు చేసుకునే ప్రసక్తేలేదని తానెప్పటికీ కూడా భారతదేశంలో జన్మించిన వ్యక్తినేనని ఎం.ఎఫ్‌.హుస్సేన్‌ పునరుద్ఘాటించారు.
In February 6, 2006 issue, "India Today", a national English weekly published an advertisement titled "Art For Mission Kashmir". This advertisement contains a painting of Bharatmata (Mother India) as a nude woman posed across a map of India with the names of Indian States on various parts of her body. The exhibition was organised by Nafisa Ali of Action India (NGO) and Apparao Art Gallery.
Husain's film "" was pulled out of movie theatres a day after some Muslim organisations raised objections to one of the songs in it. The All-India Ulema Council complained that the Qawwali song ‘Noor-un-Ala-Noor’ was blasphemous. It argued that the song contained words directly taken from the Quran. The council was supported by Muslim organisations like the Milli Council, All-India Muslim Council, Raza Academy, Jamiat-ul-Ulema-e-Hind and Jamat-e-Islami.
Husain's son stated that the words were a phrase referring to divine beauty that were being sung by the central character played by Tabu. He said there was no intention to offend.
The artistic community has been supportive as well as critical. Krishan Khanna, one of Husain's contemporaries, stated that "It's not just Husain's but the entire artist community's lives which are at stake. Anybody and everybody can file a case against us now. Anyone can infringe upon our lives". Others who have expressed anger at the "vicious campaigns" against Husain, include filmmaker Saeed Mirza, social activist Nafisa Ali, theatre personality M. K. Raina and a host of other artistes, art critics and art gallery owners. Salil Tripathi, writing in the "International Herald Tribune," notes that Hindu goddesses have regularly been portrayed in the nude by Hindu artists. Tripathi asserts that,
Other Indian artists have expressed criticism. Satish Gujral has gone on record to ask Hussain whether he will be bold enough to treat icons of Islam in the same manner. However Gujral says he deeply regrets the way Husain was treated and forced into an exile because of what he terms "the mob culture". According to a senior Hindu artist and former President, Bombay Art Society, Gopal Adivrekar, 
Writing in "The Pioneer", చందన్ మిత్రా ఇలా రాసాడు,
In response to the controversy, Husain's admirers have petitioned the government to grant Husain the Bharat Ratna, India's highest award. According to Shashi Tharoor, who supports the petition, it praises Husain because his "life and work are beginning to serve as an allegory for the changing modalities of the secular in modern India — and the challenges that the narrative of the nation holds for many of us. This is the opportune and crucial time to honour him for his dedication and courage to the cultural renaissance of his beloved country."