ఇటలీ వంట పద్ధతి
ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి (Italian cuisine) శతాబ్దాల తరబడి సామాజిక మరియు రాజకీయ మార్పుల ద్వారా అభివృద్ధి చెందింది, 4వ శతాబ్దం బి సి నుంచి దీని మూలాలు గుర్తించవచ్చు. ఇటాలియన్ (ఇటలీ) వంట పద్ధతి ఈట్రుస్కాన్, పురాతన గ్రీకు, పురాతన రోమన్, బైజాంటైన్, జర్మనీక్, గెలిక్, నార్మాన్, యూదు మరియు అరబ్బు వంట పద్ధతులతో ఎక్కువగా ప్రభావితమైంది. నూతన ప్రపంచం ఆవిష్కరణలో భాగంగా బంగాళాదుంపలు, టమాటోలు, బెల్ పెప్పెర్ (భారతదేశంలో బెంగుళూరు మిరపకాయగా పేరొందింది) (ఆంగ్లంలో దీనిని కాప్సికమ్ అంటారు) మరియు మొక్కజొన్న వంటి ఆహార పదార్థాలు పరిచయం కావడంతో ఈ వంట పద్ధతిలో గణనీయమైన మార్పులు సంభవించాయి. ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి ప్రాంతీయ వైవిధ్యం, బాగా భిన్నమైన రుచి ద్వారా ప్రత్యేక గుర్తింపు కలిగివుంది, ప్రపంచంలో అత్యంత ప్రసిద్ధ వంట పద్ధతుల్లో ఒకటిగా గుర్తించబడుతుంది, విదేశీ పద్ధతులపై దీని ప్రభావాలు ఉన్నాయి.
ప్రాంతాన్నిబట్టి వంట సరంజామా మరియు వంటకాల్లో వైవిధ్యం ఉంటుంది. అయితే ఒకప్పుడు ప్రాంతీయంగా ఉన్న అనేక వంటకాలు వైవిధ్యాలతో దేశమంతటా విస్తరించాయి. అనేక వైవిధ్యాలు మరియు డి నామినేజియన్ డి ఒరిజిన్ కంట్రోల్లట్టా (డి ఒ సి ) (నియంయంత్రిత నామ) చట్టాలతో ఇటలీ వంటలో జూన్ను మరియు వైన్ ప్రధాన భాగంగా ఉన్నాయి. కాఫీ, ముఖ్యంగా ఎస్ప్రెస్సో, ఇటాలియన్ వంటలో కీలకంగా మారింది.
ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి అనేక శతాబ్దాలుగా వివిధ మార్పులు చెందుతూ అభివృద్ధి చేయబడింది. ఇటలీగా పిలువబడుతున్న దేశం 19వ శతాబ్దం వరకు ఏకీ కృతమై లేనప్పటికీ, ఈ వంట పద్ధతి యొక్క మూలాలు 4వ శతాబ్దం క్రీస్తు పూర్వం నుంచి ఉన్నాయి. ప్రపంచంలోని ప్రధాన వంట పద్ధతుల్లో ఒకటైన ఇటాలియన్ వంట పద్ధతిని శతాబ్దాల తరబడి, పొరుగు ప్రాంతాలు, జయించిన ప్రాంతాలు, ఉన్నత-వర్గ వంటగాళ్లు, రాజకీయ తిరుగుబాటు, నూతన ప్రపంచ ఆవిష్కరణలు ప్రభావితం చేశాయి.
మొట్టమొదటి ఇటాలియన్ ఆహార పదార్థ రచయితగా గ్రీకు సిసిలియన్ పేరుగల ఆర్కెస్ట్రాటస్ గుర్తించబడుతున్నాడు, సైరాకస్ ప్రాంతానికి చెందిన ఆయన 4వ శతాబ్దం బి సిలో నివసించాడు. అతను మేలిరకం మరియు సకాలంలో దొరికే దినుసుల వినియోగాన్ని వివరించే ఒక పద్యాన్ని రాశారు. సుగంధ ద్రవ్యాలు, మూలికలు లేదా ఇతర నిర్ణీతకాలంలో దొరికే పదార్థాలతో వాసనలను దాచలేమని ఆయన పేర్కొన్నారు. సులభమైన చేప వంటకం తయారీకి ఆయన ప్రాధాన్యత ఇచ్చారు. ఈ శైలిని 1 వ శతాబ్దం సి ఇ సమయానికి మర్చిపోయినట్లు తెలుస్తోంది, ఈ సమయంలో డి రి కోక్వి నేరియా అనే పుస్తకం ఎక్కువగా సుగంధ ద్రవ్యాలు మరియు మూలికలు ఉపయోగించిన 470 వంటకాలతో ప్రచురించబడింది. సిసిలీ పౌరులకు అత్యుత్తమ జున్ను తయారీదారులుగా పేరుండటంతో సిసిలీ నుంచి జూన్నుగడ్డలను దిగుమతి చేసుకునేవారు. రొట్టెలు తయారు చేయడానికి రోమన్లు గ్రీకు వంటగాళ్లను నియమించుకున్నారు. మాంసం కోసం మేకలను పెంచిన రోమన్లు ఆర్టీచోక్‌లు మరియు లీక్‌ల వంటి కూరగాయలను కూడా పెంచేవారు.
రోమ్ మరియు ఏథెన్స్ నగరాలకు చెందిన వంట సంప్రదాయాలతో సిసిలీలో ఒక వంట పద్ధతి అభివృద్ధి చెందింది, కొందరు దీనిని మొట్టమొదటి అసలైన ఇటాలియన్ వంట పద్ధతిగా పరిగణిస్తున్నారు. ముస్లింలు 9వ శతాబ్దంలో సిసిలీని ఆక్రమించుకున్నారు. అరబ్బులు ఈ ప్రాంతానికి పాలకూర, బాదం, బియ్యం లతోపాటు బహుశా స్పాంగెట్టీలను కూడా పరిచయం చేశారు. 12వ శతాబ్దం సందర్భంగా, ఒక నార్మాన్ రాజు సిసిలీపై అధ్యయనం చేయించాడు, పిండి మరియు "ఆట్రియా" అని పిలిచే నీటితో తయారు చేసే పొడవైన దారాలు గల ఆహార పదార్థాన్ని ప్రజలు తయారు చేయడం ఈ అధ్యయనంలో గమనించాడు, చివరకు ఇది "ట్రీ"గా పిలువబడింది, దక్షిణ ఇటలీలో ఈ పదాన్ని స్పాంగెట్టీని పిలిచేందుకు ఇప్పటికీ కూడా ఉపయోగిస్తున్నారు. నార్మాన్‌లు ఈ ప్రాంతానికి చేప వంట పాత్రలు (కాసెరోల్స్), ఉప్పు చేపలు (బకాలా) మరియు ఎండు చేప‌లను పరిచయం చేశారు, ఇవి ఇప్పటికీ ప్రాచుర్యం కలిగివున్నాయి.
శీతలీకరణ అందుబాటులో లేకపోవడంతో, ఆహార సంరక్షణకు రసాయన లేదా భౌతిక పద్ధతులు ఉపయోగించేవారు. మాంసాలు మరియు చేపలను పొగపెట్టడం, నీరుతీయడం లేదా మంచులో పెట్టడం చేసేవారు. పచ్చళ్లు, హెర్రింగ్ (ఒకరకమైన చిన్న చేపలు) మరియు పంది మాంసం వంటి ఆహార పదార్థాలను సంరక్షించేందుకు ఉప్పునీళ్లు మరియు ఉప్పు ఉపయోగించేవారు. దుంప కూరగాయలను కొద్దిగా ఉడికించిన తరువాత ఉప్పునీటిలో సంరక్షించేవారు. చమురు, వెనిగర్ వంటివాటితో గడ్డకట్టించి, వ్యర్థంగా మిగిలిన కొవ్వులో మాంసాన్ని ఉంచడం ద్వారా కూడా ఆహార పదార్థాలను సంరక్షించేవారు. సంరక్షణకు పళ్లు, మద్యం, తేనె మరియు చక్కెరను కూడా ఉపయోగించేవారు.
ఉత్తర ఇటలీ ప్రాంతాల్లో జర్మనీ మరియు రోమన్ సంస్కృతుల కలయిక కనిపిస్తుంది, అరబ్బు వాణిజ్యంతో మధ్యధరా వంట పద్ధతి బాగా విస్తరించడంతో దక్షిణ ప్రాంతాల్లో అరబ్బు ప్రభావాలు కనిపిస్తాయి. ఈ కాలానికి చెందిన అతిపురాతన ఇటాలియన్ వంట పుస్తకంగా 13వ శతాబ్దానికి చెందిన లిబర్ డి కోక్వనా పరిగణించబడుతుంది, దీనిని నేపుల్స్ రాశారు. చిన్న ఆకుల రూపంలో ఉండే రోమన్-శైలి క్యాబేజ్ ("యాజ్ యూజమ్ రోమనోరుమ్" ), "యాడ్ యూజమ్ క్యాంపేనీ" లిబర్ డి కోక్వనా వంటకాలను కంపానియన్ పద్ధతిలో తయారు చేస్తారు, మార్సా డి ట్రెవిసియో నుంచి ఒక చిక్కుడు వంటకం మరియు "టార్టా", "కంపోజిటమ్ లాండార్డికమ్" వంటి వంటకాలు నేటి వంటకాలతో సారూప్యత కలిగివుంటాయి. "పాస్టెల్లో", లావాగ్నా పై అనే 14వ శతాబ్దానికి చెందిన రెండు ఇతర పుస్తకాలు రోమన్లకు చెందిన మరికొన్ని వంటకాలను చేర్చాయి, ఇవి సార్డినియా లేదా చియోగియాల నుంచి తెప్పించిన ఉప్పును ఉపయోగించినట్లు పేర్కొన్నాయి.
15వ శతాబ్దంలో, మెస్ట్రో మార్టినో వాటికన్‌లో ఆక్విలియా ప్రధాన గురువుకు వంటమనిషిగా ఉన్నాడు. అతని "లిబ్రో డి ఆర్టే కోక్వినేరియా" పుస్తకం మరింత శుద్ధిచేసిన మరియు లక్షణమైన వంట పద్ధతిని వర్ణిస్తుంది. అతని పుస్తకంలో "మ్యాకరోనీ సిసిలియానీ" అనే వంటకం ఉంది, దీనిని ఒక పలచని ఇనుప కడ్డీ చుట్టూ చుట్టిన పిండిని ఎండలో ఆరబెట్టి తయారు చేస్తారు. కబాదు కోడి మాంసానికి కుంకుమపువ్వును జోడించి మ్యాకరోనీని తయారు చేస్తారు, దీనిలో అరబ్ ప్రభావాలు గుర్తించవచ్చు. ముఖ్యంగా తాజా మూలికలను ఉపయోగిస్తూ, ఎక్కువస్థాయిలో సుగంధ ద్రవ్యాల వాడకాన్ని మార్టినో వదిలిపెట్టారు. రోమన్ వంటకాల్లో "కోపీట్" మరియు క్యాబేజ్ వంటకాలు కూడా భాగంగా ఉన్నాయి. అతని ఫ్లోరెంటైన్ వంటకాల్లో "బోలానీస్ టార్టా", "సీనెస్ టార్టా" మరియు జెనోస్‌లతో గ్రుడ్ల వంటకాలు, ఉల్లిపాయలతో "పిపెరటా", మాకరోనీ, స్క్వాష్, పుట్టగొడుగులు, పాలకూర అప్పం వంటకాలు భాగంగా ఉన్నాయి.
మార్టినో యొక్క పాఠ్యంలో 1475నాటి వెనిస్‌లో డి హానెస్టా వోలుప్టేట్ ఎట్ వేలెట్యూడియమ్ ("ఆన్ హానెస్ట్ ప్లెజర్ అండ్ గుడ్ హెల్త్") పేరుతో ప్రచురించబడిన బార్టోలోమెయో ప్లాటి నా పుస్తకం కూడా జోడించబడింది. మార్టినో యొక్క "లిబ్రా"ను ప్రాంతీయ సందర్భంలో ఉంచి ప్లాటినా లేక్ మాగీయోర్‌కు చెందిన పెర్చ్, లేక్ గార్డాకు చెందిన సార్డిన్‌లు, అడ్డాకు చెందిన గ్రేలింగ్, పాడువాకు చెందిన పుంజులు, బొలోగ్నా మరియు పిసెనోలకు చెందిన ఆలివ్‌లు, రావెన్నాకు చెందిన టర్బోట్, లేక్ ట్రాసిమెనోకు చెందిన రుడ్, విటెర్బోకు చెందిన క్యారెట్‌లు, టిబెర్‌కు చెందిన బాస్, లేక్ అల్బానోకు చెందిన "రోవిగ్లియోనీ" మరియు షాద్, రీటీకి చెందిన స్నాయిల్, టుస్కోలోకు చెందిన అంజీర పండ్లు, నార్నీకి చెందిన ద్రాక్ష, కాసినోకు చెందిన నూనె, నేపుల్స్‌కు చెందిన నారింజలు, కంపానియాకు చెందిన ఈల్స్ (పాము మాదిరిగా ఉండే చేపలు) గురించి రాశారు. లంబార్డీ మరియు కంపానియాకు చెందిన చెందిన ధాన్యాలు సిసిలీ మరియు టారంటోకు చెందిన తేనె మాదిరిగా పేర్కొనబడ్డాయి. లిగూరియన్ తీరానికి చెందిన వైన్, టస్కనీకి చెందిన గ్రెకో మరియు టస్కనీ మరియు పిసెనోలకు చెందిన ట్రెబియానోలు కూడా ఈ పుస్తకంలో ప్రస్తావించబడ్డాయి.
ఫ్లోరెన్స్, రోమ్, వెనిస్ మరియు ఫెరారా ఆస్థానాలు ఈ వంట పద్ధతికి కేంద్రాలుగా ఉన్నాయి. ఐపోలిటో డిఎస్తే యొక్క సారథి క్రిస్టోఫోరో మెసిస్‌బుగో 1749లో "బాంచెట్టి కాంపోసిజియోనీ ది వివాందే" పుస్తకాన్ని ప్రచురించాడు. పైలు (పై - తీపి దిబ్బరొట్టె) మరియు టార్ట్స్‌లకు సంబంధించిన వంటకాలను మెసిస్‌బుగో తెలియజేశారు (దీనిలో వివిధ రకాల 124 వంటకాలు ఉన్నాయి). ఈ పుస్తకంలో ప్రధానంగా ప్రాచ్య ప్రపంచపు సుగంధ ద్రవ్యాలు మరియు చక్కెర ఉపయోగంపై దృష్టి పెట్టారు.
1570లో, పోప్ ఐదవ పయస్ వ్యక్తిగత వంటమనిషి బార్తొలోమియో స్కాపీ తన యొక్క "ఒపెరా"ను ఐదు సంచికలుగా రాశారు, ఈ పుస్తకాలు ఇటాలియన్ వంటలపై సమగ్ర అవగాహన కల్పిస్తాయి. దీనిలో 1,000కిపైగా వంటకాలు ఉన్నాయి, అంతేకాకుండా ప్రదర్శనలు మరియు మెనూలతోపాటు విందులపై సమాచారం, వంటగది, టేబుల్ సామాగ్రి చిత్రణలు దీనిలో పొందుపరచబడ్డాయి. రాజాస్థానాల కోసం రాసిన అనేక పుస్తకాలకు ఈ పుస్తకం భిన్నంగా ఉంటుంది, ఇది వేటమృగాల మాంసం కంటే స్థానిక దేశవాళీ జంతువులు మరియు ప్రాంగణ పక్షుల మాంసంతో చేసిన వంటకాలకు ప్రాధాన్యత ఇస్తుంది. నాలుక, తల మరియు భుజం వంటి భాగాల మాంసాల తక్కువ కత్తిరింపులతో వంటకాల తయారీని ఇది వివరిస్తుంది. వంటకాల మూడో సంచిక లెంట్‌లో చేపలతో వంటకాలను తెలియజేస్తుంది. చేపలను పట్టుకున్న తరువాత ద్రవంలో వండటం, నిప్పుల మీద కాల్చడం, కుంపటిమీద కాల్చడం గురించి ఇది వివరిస్తుంది. ఎక్కడ చేపలు దొరుకుతాయో తెలియజేసేందుకు కాలాలు మరియు ప్రదేశాలకు ప్రత్యేక ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం జరిగింది. చివరి సంచికలో పైలు, టార్ట్స్, ఫ్రిట్టెర్స్ ఉంటాయి, తీపి నీపోలిటన్ పిజ్జాకు సంబంధించిన ఒక వంటకాన్ని (ప్రస్తుత సావోరీ రకం కాదు, ఎందుకంటే అప్పటికి ఇటలీకి టమాటోలు పరిచయం కాలేదు) కూడా దీనిలో గుర్తించవచ్చు. ఇదిలా ఉంటే, నూతన ప్రపంచం నుంచి కార్న్ (మొక్కజొన్న) మరియు టర్కీ పరిచయం కావడంతో దీనిలో గుర్తించవచ్చు.
17వ శతాబ్దం మొదటి దశాబ్దంలో, గియాంగియాకోమో కాస్టెల్వెట్రో అనే రచయిత "బ్రెవె రాకోన్టో డి ట్యూట్ లీ రాడిసి డి ట్యూట్ ఎల్‌హెర్బ్ ఎట్ డి ట్యూటీ ఐ ఫ్రూటీ" పుస్తకాన్ని ("ఎ బ్రీఫ్ అకౌంట్ ఆఫ్ ఆల్ వెజిటబుల్స్, హెర్బ్స్ అండ్ ఫ్రూట్" ) రాశారు, దీనిని గిలియాన్ రిలే ఆంగ్లంలోకి అనువదించారు. ప్రొటెస్టంట్ అయిన కారణంగా మొడెనాకు చెందిన కాస్టెల్వెట్రో తరువాత ఇంగ్లండ్‌కు తరలివెళ్లారు. ఈ పుస్తకంలో ఇటలీ కూరగాయలు మరియు పళ్లు మరియు వాటి తయారీ జాబితా ఉంది. ఆయన కూరగాయలను కేవలం తోడుగా కాకుండా, భోజనంలో ప్రధాన భాగంగా చిత్రీకరించారు. ఆయన కూరగాయలను ఉప్పునీటిలో ముంచడం మరియు ఆలీవ్ నూనె, ఉప్పు, తాజా మిరియాలు, నిమ్మ రసం లేదా వెర్జుస్ లేదా నారింజ రసంతో వాటిని వేడిచేసి లేదా శీతలపరిచి వడ్డించడాన్ని సమర్థించారు. కొద్దిగా ఆలీవ్ నూనెతో బొగ్గుపై లేదా కుంపటిపై తడి కాగితంలో చుట్టి కూరగాయలను వేయించాలని ఆయన సూచించారు. కాస్టెల్‌వెట్రో యొక్క పుస్తకం రెండు కాలాలుగా విభజించబడివుంటుంది, వసంతకాలపు చేదు మొలకలు మరియు శీతాకాలపు శిలీంధ్రరత్నాల రూపంలో ఈ పుస్తకంలో విభజన కనిపిస్తుంది, శిలీంధ్ర రత్నం కోసం పందులను ఉపయోగించడం గురించి ఇది వివరిస్తుంది.
1662లో, మాంట్వా యొక్క డచీ వంటమనిషి బార్టోలోమెయో స్టెఫానీ తన "ఎల్ఆర్టే డి బెన్ కుసినార్‌"ను ప్రచురించాడు. "విట్టో ఆర్డినరియో"కు (సాధారణ ఆహారం) మొట్టమొదట ఒక విభాగాన్ని ఏర్పాటు చేసిన రచయితగా ఆయన గుర్తింపు పొందారు. స్వీడన్ రాణి క్రిస్టినా డ్యూక్ ఛార్లస్ ఇచ్చిన ఒక విందును ఈ పుస్తకం వర్ణిస్తుంది, ఆహారం మరియు ప్రతి అతిథికి టేబుల్ అమరికలు, కత్తి, ఫోర్క్, స్పూన్, గ్లాస్, ప్లేట్ (తరచుగా ఉపయోగించిన గిన్నెలకు బదులుగా) మరియు నాప్కిన్‌ల గురించి ఇది వివరాలు అందిస్తుంది. ఈ కాలానికి చెందిన ఇతర పుస్తకాల్లో గియోవన్నీ డెల్లా కాసా రాసిన "గాలాథియో" ఒకటి, ఇది "స్కాల్సి" (వెయిటర్లు) అతిథులకు వడ్డిస్తున్నప్పుడు తమను ఏ విధంగా నిర్వహించుకోవాలో వివరిస్తుంది. వెయిటర్లు వారి తలలను లేదా ఇతర శరీర భాగాలను రుద్దుకోరాదని లేదా భోజనాన్ని వడ్డిస్తున్నప్పుడు చీదడం, ఉమ్మడం, దగ్గడం వంటి పనులు చేయరాదని ఇది సూచిస్తుంది. విందుచేసేవారు తినే సమయంలో వారి చేతి వేళ్లను ఉపయోగించరాదని, తీపి పదార్థాలను చేతిగుడ్డతో తుడవరాదని ఈ పుస్తకం సూచిస్తుంది.
18వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో, ఇటాలియన్ వంట పుస్తకాలు ఫ్రెంచ్ వంట పద్ధతి కంటే ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి యొక్క ప్రాంతీయతత్వాన్ని ప్రస్ఫుటం చేయడం ప్రారంభించాయి. వృత్తిరీత్యా వంటమనుషులు అయినవారు కాకుండా, ఉన్నత వర్గ గృహిణులు కూడా పుస్తకాలు రాయడం ప్రారంభించారు. 1794లో "లా క్వోకా క్రెమోనీస్" (ది కుక్ ఆఫ్ క్రెమోనా) వంటి నిర్ణీత కాలంలో వెలువడే పత్రికలు మాంసం, చేపలు, కూరగాయలపై అధ్యాయాలతోపాటు రుతువు ప్రకారం వంట సరంజామా శ్రేణిని తెలియజేశాయి. ఈ శతాబ్దం సాగేకొద్ది పుస్తకాల పరిమాణం, ప్రాచుర్యం మరియు సంఖ్య పెరిగింది.
18వ శతాబ్దంలో, వైద్య గ్రంథాలు రిఫైన్ చేసిన ఆహారాలు తినవద్దని పౌరులను హెచ్చరించాయి, ఇటువంటి ఆహార పదార్థాలు జీర్ణమవడం కష్టమని మరియు వారి శరీరాలకు అధిక ఆహారం అవసరం అవుతుందనే భావనలు ఏర్పడ్డాయి. తక్కువగా తినాలని నిర్ణయించుకోవడం ద్వారా పౌరులు పేలవంగా తింటున్నారనే భావన కొందరిలో ఉంది. అయితే, ఎక్కువ మంది పౌరులు సరైన ఆర్థిక పరిస్థితి లేనికారణంగా కుళ్లిన ఆహారాన్ని మరియు దుర్గంధం వస్తున్న రొట్టెలను తినాల్సి వచ్చేది.
1779లో, మార్చి ప్రాంతంలోని మాసెరటాకు చెందిన ఆంటోనియో నెబియా "ఐల్ క్వోకో మాసెరేటెస్" (ది కుక్ ఆఫ్ మాసెరాటా) అనే పుస్తకాన్ని రాశారు. నెబియా స్థానిక కూరగాయలు మరియు పాస్తా, బియ్యం మరియు గ్నోచీలకు ప్రాధాన్యత కల్పించారు. ఆహారం కోసం, కూరగాయలు మరియు కోడి మాంసానికి మొగ్గుచూపారు. 1773లో, నెపోలిటాన్ విన్సెంజో కోరాడో యొక్క "ఐల్ క్వోకో గాలెంట్" (ది కర్టియస్ కుక్) "విటో పిటాంగోరికో" (శాకాహారం) కు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలని ఉద్ఘాటించారు. "పిటాగోరిక్ ఆహారంలో తాజా మూలికలు, దుంపలు, పుష్పాలు, పళ్లు, విత్తనాలు మరియు మన ఆహారం కోసం భూమిలో పండే అన్ని పదార్థాలు భాగంగా ఉంటాయి. దీనిని పైథాగరస్ అని కూడా పిలిచేవారు, ఇటువంటి ఆహారాన్ని పైథాగరస్ మాత్రమే ఉపయోగించడం వలన దానికి ఆ పేరు వచ్చింది. ఈ రకమైన ఆహారం మనిషికి అత్యంత సహజమైన ఆహారంగా కనిపిస్తుందనడంలో, మాంసం ఉపయోగం అనారోగ్యకరంగా ఉండుందనంలో ఎటువంటి సందేహం అవసరం లేదు. ఈ పుస్తకం మొట్టమొదటిసారి పదమూడు వంటకాలతో టమాటోకు ప్రధాన పాత్ర కల్పించింది. కొరాడో పుస్తకంలోని "జుప్పా అల్లీ పామిడోరో" వంటకం ప్రస్తుత రోజు టుస్కాన్ పప్పా అల్ పోమోడోరో తో సారూప్యత కలిగివుంటుంది. ఫ్రెంచ్ ఆంటోనీ-ఆగస్టిన్ పార్మెంటైర్ యొక్క విజయవంతమైన ప్రచారం తరువాత కొరాడో యొక్క 1798 సంచిక బంగాళాదుంప సంహతాన్ని పరిచయం చేసింది.
19వ శతాబ్దంలో, రాజు విక్టర్ ఎమ్మాన్యేల్ వంటమనిషి గియోవన్నీ వయాలార్డీ సాధు గృహాలకు అనువైన వంటకాలతో "ఎ ట్రైటైజ్ ఆఫ్ మోడర్ కుకరీ అండ్ పాటీసెరీ" రాశారు. అతని అనేక వంటకాలు టురిన్ ప్రాంతానికి చెందిన ప్రాంతీయ వంటకాలు, వీటిలో "జెనోస్ కాఫోన్ మేగ్రో" వంటి పన్నెండు బంగాళాదుంప వంటకాలు కూడా ఉన్నాయి. 1829లో, గియోవన్నీ ఫెలిస్ లారాస్చీ రాసిన "ఐల్ న్వోవో క్వోకో మిలనీస్ ఎకోనోమికో" పుస్తకం మిలాన్ పౌరుల వంటకాలను వివరిస్తుంది, దీనిలో ఆన్చోవీస్ (ఒక రకమైన చేప)తో కిడ్నీ మరియు లెమన్ మరియు గ్నోచీ అల్లా రోమనా వంటకాలు భాగంగా ఉన్నాయి. 1871లో గియాన్ బటిస్తా మరియు గియోవన్నీ రోటో యొక్క "లా కుసినా జెనోవీస్" పుస్తకం లిగురియా వంట పద్ధతిని వివరించింది. ఈ పుస్తకంలో మొట్టమొదటి పెస్టో వంటకం కనిపిస్తుంది. ఐపోలిటో కావాల్కాంటీ రాసిన "లా కుసినా టెయోరికో-ప్రాటికా" పుస్తకంలో టమాటోలతో చేసిన మొట్టమొదటి పాస్తా వంటకాన్ని గుర్తించవచ్చు. పెల్లెగ్రినో ఆర్టుసి రాసిన "లా సైంజా ఇన్ కుసినా ఎల్'ఆర్టే డి మాంగ్నియర్ బెన్" ("ది సైన్స్ ఆఫ్ కుకింగ్ అండ్ ది ఆర్ట్ ఆఫ్ ఈటింగ్ వెల్"), అనే పుస్తకం మొదటిసారి 1891లో ప్రచురించబడింది, సంప్రదాయ ఆధునిక ఇటాలియన్ వంట పద్ధతికి సంబంధించిన ప్రధాన గ్రంథంగా ఇది విస్తృతంగా గుర్తింపు పొందింది, ఇది ఇప్పటికీ ముద్రించబడుతుండటం గమనార్హం. దీనిలోని వంటకాలు ప్రధానంగా రోమగ్నా మరియు టుస్కానీ ప్రాంతాలకు చెందినవి ఉంటాయి, ఆయన ఈ ప్రాంతాల్లోనే నివసించాడు.
ఇటాలియన్ వంట పద్ధతిలో అనేక రకాల వివిధ వంట సరుకులు ఉపయోగిస్తారు, దీనిలో సాధారణంగా ఉపయోగించే వంట సరంజామాలో, పండ్లు, కూరగాయలు, సాస్‌లు, మాంసం తదితరాలు ఉంటాయి. ఉత్తర ఇటలీలో, చేపలు (కాడ్ లేదా బకాలా వంటివి), బంగాళాదుంపలు, బియ్యం, మొక్కజొన్న, జొన్న, సాసేజ్‌లు, పంది మాంసం మరియు వివిధ రకాల జన్నులను సాధారణ వంట సరంజామాగా ఉపయోగిస్తారు (టమాటో ఎక్కువగా ఉత్తర ఇటాలియన్ వంట పద్ధతుల్లో కనిపించదు). లిగురియన్ వంట సరంజామా భిన్నంగా ఉంటుంది, దీనిలో వివిధ రకాల చేపలు, సముద్ర ఆహార వంటకాలు, బేసిల్ (పెస్తో సాస్, గింజలు మరియు ఆలివ్ నూనెలో సాధారణంగా గుర్తించవచ్చు) భాగంగా ఉంటాయి.
మధ్య ఇటలీ ప్రాంతంలో ఉపయోగించే (ఎమీలియా-రోమానా సహా) సాధారణ వంట సరంజామాలో హామ్ (పార్మా హామ్), సాసేజ్ (జాంఫోన్), వివిధ రకాల సాలామీ, ట్రఫుల్స్, లసాన్యా, గ్రానా, పార్మిజియానో రెగియానో), టమాటోలు (బోలోనీస్ సాస్ లేదా రాగూ) మరియు టోర్టెల్లీనీ ప్రధాన భాగాలుగా ఉన్నాయి. చివరగా, దక్షిణ ఇటలీలో, టమాటోలు (తాజా లేదా టమాటో సాస్‌గా ఉడికించిన), మిరియాలు, ఆలీవ్‌లు, ఆలివ్ నూనె, వెల్లుల్లి, ఆర్టీచోక్‌లు (ఒకరకమైన గడ్డలు), నారింజలు, రికోటా జూన్ను, అబురెగినెస్, కోర్‌జెటెస్, కొన్ని రకాల చేపలు (ఆన్చోవీలు, సార్డీన్లు మరియు ట్యూనా) మరియు కాపెర్‌లు (ఒక తరహా కాయ) స్థానిక వంట పద్ధతిలో ముఖ్య భాగంగా ఉంటాయి.
ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి పాస్తా తయారీలో వైవిధ్యం ద్వారా కూడా బాగా ప్రసిద్ధి చెందింది. వివిధ పొడవులు, వెడల్పులు మరియు ఆకారాల్లోని న్యూడిల్స్ రూపంలో పాస్తా ఉంటుంది, దీని తయారీలో రావియోలీ మరియు టార్టెల్లీనీ వంటి ఇతర వంట సరంజామాను కూడా ఉపయోగిస్తారు. పాస్తా ఉత్పత్తులు ప్రధాన వంట భాగంగా ఉన్న వంటకాలను కూడా సూచించేందుకు పాస్తా అనే పదాన్ని ఉపయోగిస్తారు. దీనిని సాధారణంగా సాస్‌తో వడ్డిస్తారు. స్థానికంగా గుర్తించబడిన పేర్లుతో పాస్తా వందలాది ఆకృతుల్లో కనిపిస్తుంది.వీటికి ఉదాహరణ స్పఘెట్టీ (పలచని రాడ్‌లు), మాకరోనీ (ట్యూబ్‌లు లేదా సిలిండర్లు), ఫుసిల్లీ (స్విరల్స్) మరియు లసాన్యా (షీట్స్). మరో రెండు న్యూడిల్స్, నోచీ, స్పాట్జెల్ కొన్నిసార్లు పాస్తాగా పరిగణించబడుతున్నాయి. ఇవి రెండు ఇటలీలోని కొన్ని ప్రాంతాల్లో సంప్రదాయ వంటకాలుగా ఉన్నాయి.
పాస్తాను రెండు ప్రాథమిక రకాలుగా విభజించవచ్చు; డ్రై పాస్తా మరియు తాజా పాస్తా. డ్రై పాస్తాను తయారు చేసేందుకు గ్రుడ్లు ఉపయోగించరు, దీనిని రెండు రోజుల వరకు తినడానికి ఉపయోగించవచ్చు, తాజా పాస్తాను ఫ్రిజ్‌లో ఉంచి రెండు రోజుల వరకు తినడానికి ఉపయోగించవచ్చు. పాస్తాను సాధారణంగా మరిగించడం ద్వారా వండుతారు. ఇటాలియన్ సూత్రం పరిధిలో, డ్రై పాస్తా (పాస్తా సెక్కా) ను డ్యూరమ్ (గోధుమలో ఒక రకం) గోధుమ పిండి లేదా డ్యూరమ్ గోధుమ సెమోలినా (రవ్వ) లను ఉపయోగించి మాత్రమే తయారు చేస్తారు, ఉత్తర ప్రాంతంతో పోలిస్తే దక్షిణ ఇటలీలో దీనిని సర్వసాధారణంగా ఉపయోగిస్తున్నారు, ఉత్తర ఇటలీలో సంప్రదాయబద్ధంగా గ్రుడ్లు కలిపి ఈ పాస్తాను తయారు చేస్తారు. డ్యూరమ్ పిండి మరియు డ్యూరమ్ సెమోలినా లేత పసువు రంగుతో ఉంటాయి. ఇటాలియన్ పాస్తా సంప్రదాయబద్ధంగా ఆల్ డెంట్ (ఇటాలియన్: ఫైమ్ టు ది బైట్, దీనర్థం బాగా మృదువుగా కాకుండా) ఉండేవిధంగా వండుతారు. ఇటలీ వెలుపల, డ్రై పాస్తాను తరచుగా ఇతర పిండి రకాలతో తయారు చేస్తుంటారు (గోధుమ పిండి వంటివి), దీని వలన మృదువైన వంటకం తయారవుతుంది, దీనిని ఆల్ డెంట్‌గా వండటం కుదరదు. ఉపయోగించిన ధాన్యాన్నిబట్టి గ్లూటెన్ మరియు ప్రోటీన్ వైవిధ్యాలు ఉన్న అనేక రకాల గోధుమ పిండి అందుబాటులో ఉంటుంది.
పాస్తాలో కొన్ని నిర్దిష్ట రకాలు నియమం ప్రకారం సూచించిబడినట్లుగా, ఇతర ధాన్యాలను మరియు పిండి చేసే పద్ధతులను ఉపయోగిస్తున్నాయి. పిజ్జోచెరీ వంటి కొన్ని పాస్తా రకాలను బక్‌వీట్ పిండి (ఒక రకమైన గోధుమ పిండి) తో తయారు చేస్తున్నారు. తాజా పాస్తాలో గ్రుడ్లు కలుపుతారు (పాస్త్ ఆల్'యువో 'ఎగ్ పాస్తా'). ఆరోగ్యకరమైన ప్రయోజనాల కారణంగా మొత్తం గోధుమ పాస్తాకు ప్రాచుర్యం పెరుగుతోంది. అనేక మొత్తం గోధుమ పాస్తాలు పూర్తిగా ధాన్యం మరియు సాధారణ ధాన్యపు సరంజామా మిశ్రమంగా ఉంటాయి.
ప్రతి ప్రాంతానికి, ప్రధానంగా ప్రాంతీయ స్థాయిలోనే కాకుండా, ప్రావీన్స్ స్థాయిలో కూడా స్వీయ ప్రత్యేకతలు ఉన్నాయి. వ్యత్యాసాలు పొరుగు దేశం (ఫ్రాన్స్ లేదా ఆస్ట్రియా వంటివి) నుంచి వచ్చాయి, ఒక ప్రాంతం సముద్రానికి లేదా పర్వతాలకు మరియు ఆర్థిక కేంద్రాలకు దగ్గరగా ఉండటం కూడా ఈ వ్యత్యాసాలకు దారితీస్తుంది. తాజా ఉత్పత్తులను ఉపయోగించడానికి ప్రాధాన్యత ఇస్తూ ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి రుతువుల ఆధారంగా కూడా ఉంటుంది.
ఫ్ర్యూలీ-వెనెజియా గ్యులియా"' స్లొవేనియా మరియు క్రొయేషియా ప్రాంతాల సంప్రదాయలను పంచుకుంటుంది. శాన్ డేనియెల్ డెల్ ఫ్ర్యూలీ హామ్‌లు ఇక్కడి నుంచే వ్యాప్తి చెందాయి. ఉత్తర ప్రాంతంలోని కార్నియాను బేకాన్ మరియు మోటాసియో జున్నుగా గుర్తిస్తారు. కోల్లియో, గ్రేవ్ డెల్ ఫ్ర్యూలీ మరియు కొల్లీ ఓరియంటాలీ అనేవి ప్రాంతీయ వైన్‌లు. ఆస్ట్రియన్, హంగేరియన్, స్లొవేనీ మరియు క్రొయేషియా వంటకాలతో ఇక్కడి వంటకాలు ప్రభావితమయ్యాయి. బీరు శాలల్లో వెనీస్ సాసేజ్, గౌలాష్ మరియు బహేమియన్ హేర్ కనిపిస్తాయి. పందిమాంసం కారంగా ఉంటుంది, తరచుగా "ఫోగోలార్" అని పిలిచే తెరిచివుండే పొయ్యిలో దీనిని వండుతారు.
బాగా నూరిన మొక్కజొన్న పిండి నుంచి తయారు చేసే పోలెంటా ఇప్పటికీ ఉత్తర ఇటలీలో ప్రదాన ఆహారంగా ఉంది; బిగ్ పోలెంటా అనే అర్థం వచ్చే "పోలెంటోన్" అనే పదం అంటే దక్షిణ ప్రాంత పౌరులు ఉత్తర ఇటలీ పౌరులను రెచ్చగొట్టేందుకు ఉపయోగిస్తారు. కలపబడిన వంటకాలు మరియు కాల్చిన వంటకాల రూపంలో దీనిని గుర్తించవచ్చు, దీనిని సాసేజ్, జున్ను, చేప లేదా మాంసంతో వడ్డిస్తారు. స్ట్రుడెల్‌ల వంటి అనేక డిజర్ట్‌లు పిండి ఆధారిత పదార్థాలు.
వెనిస్ మరియు వెనెటో యొక్క అనేక పరిసర ప్రాంతాలు రిసోటోకు ప్రసిద్ధిగాంచాయి, ప్రదేశాన్నిబట్టి ఈ వంటకంలో ఉపయోగించే పదార్థాలు మారతాయి, తీరానికి సమీపంలోని ప్రాంతాల్లో చేపలు మరియు సముద్రపుఆహారాన్ని దీని తయారీలో ఉపయోగిస్తారు, ఆండ్రియాటిక్‌కు దూరంగా వెళ్లేకొద్ది గుమ్మడికాయలు, యాస్పారాగస్, రాడిచియో మరియు కప్ప కాళ్లు ఉపయోగిస్తారు. వెనెటో ఇతర భాగాల్లో, పోలెంటా ప్రధాన పిండి పదార్థంగా ఉంది. చిక్కుళ్లు, బఠానీలు, ఇతర లెగుమ్‌లు "పాస్తా ఎ ఫాగియోలీ" (చిక్కుళ్లు మరియు పాస్తా) మరియు "రిసీ ఎ బిసీ" (బియ్యం మరియు బఠానీలు) వంటి వంటకాల్లో కనిపిస్తాయి. అన్యదేశ సుగంధ ద్రవ్యాలు మరియు సాస్‌లు ఎక్కువగా ఉపయోగించే వంటకాలు కూడా వెనెటోలో కనిపిస్తాయి. ఎండు చేపలు లేదా సులభంగా దొరికే ఆన్చోవీల వంటి సరంజామాను కూడా ఇక్కడ గుర్తించవచ్చు. తీరం నుంచి దూరంగా వచ్చేకొద్ది తక్కువ చేపలు మరియు ఎక్కువ మాంసం వినియోగంలో ఉంటుంది. సోప్రెసాటా మరియు గార్లిక్ సలామీ వంటి సాసేజ్‌లు కూడా ఇక్కడ సాధారణంగా కనిపిస్తుంటాయి. అధిక నాణ్యతగల కూరగాయలను ఎక్కువగా స్వీకరిస్తుంటారు, వీటిలో ట్రెవిసోకు చెందిన రాడిచియో మరియు బసానో డెల్ గ్రేపాకు చెందిన ఆస్పారగస్ ముఖ్యమైనవి. వెటెటో ప్రాంతానికి చెందిన అత్యంత సుప్రసిద్ధ వంటకం "ఫెగాటో అల్లా వెనెజియానా", ఇది ఉల్లిపాయలతో తక్కువ నూనెతో వేయించిన పలచగా కోసిన కాలేయం వంటకం. స్క్విడ్ మరియు కటిల్‌ఫిష్ కూడా ఇక్కడ సాధారణ ఆహార పదార్థాలుగా ఉన్నాయి, స్క్విడ్ ఇంకును "నెరో డి సెపియా" అని పిలుస్తారు.
16వ శతాబ్దం మధ్యకాలంలో ట్రెంట్ మండలికి ముందు ట్రెంటినో-ఆల్టో అడిగె/సుడ్‌టిరోల్ దాని యొక్క సాధారణ వంట పద్ధతికి ప్రత్యేకత కలిగివుంది. క్యాథలిక్ చర్చి యొక్క ప్రెలేట్‌లు వచ్చినప్పుడు, వారితోపాటు వారి మెరుగైన వంట పద్ధతిని ఇక్కడకు తీసుకొచ్చారు. మంచి నీటి చేపలు ఇక్కడ ప్రసిద్ధి. తరువాత, వెనిస్ మరియు 
హబ్స్‌బర్గ్ సామ్రాజ్యం ప్రభావాలు ఇక్కడకు విస్తరించాయి. ఆల్టో అడిగె అల్పీన్‌లో, స్లావిక్, ఆస్ట్రియన్ మరియు హంగేరియన్ ప్రభావాలు బలంగా ఉంటాయి. గౌలాష్ ఒక సాధారణ వంటకం, బంగాళాదుంపలు, డంప్లిగ్‌లు, ఇంటిలో తయారు చేసే సౌయెక్రౌత్ ("క్రౌటీ"గా పిలుస్తారు) కూడా ఇక్కడ సాధారణ వంటలుగా ఉన్నాయి. పాస్తా, టమాటోలు మరియు ఆలీవ్ చమురుతోపాటు లార్డ్ ఇక్కడ ప్రసిద్ధి చెందింది.
లాంబార్డీలో అన్నం బాగా ప్రాచుర్యంలో ఉంది, దీనిని సూప్‌లతోపాటు రిసోటోల్లో తరచుగా గుర్తించవచ్చు. బాగా ప్రసిద్ధి చెందిన వంటకం ఏమిటంటే "రిసోటో అల్లా మిలానీస్", కుంకుమపువ్వుతో దీనిని తయారు చేస్తారు, ఒసోబుకో అల్లా మిలానీస్ మరియు " కోటోలెట్టా అల్లా మిలానీస్" వంటి అనేక రకాల ప్రత్యేక మిలానీస్‌తో దీనిని వడ్డిస్తారు."
ప్రాంతీయ జున్నుల్లో "రోబియోలా" , "క్రెసెంన్జా" , "టాలెగియో " , "గోర్గోజోలా" మరియు "గ్రెనా పాడనో" లు ప్రధానమైనవి (మధ్య మరియు దక్షిణ లాంబార్డీ ప్రాంతాల్లోని మైదానాల్లో పెద్దఎత్తున పశువుల పెంపకానికి అనువైన పరిస్థితులు ఉన్నాయి). వెన్న మరియు మీగడను కూడా వంటకాల్లో ఉపయోగిస్తారు. తయారు చేయడానికి సులభమైన ఒకే పాత్రలో వంటే వంటకాలు ఇక్కడ ప్రసిద్ధి చెందాయి. పోలెంటా ఈ ప్రాంతమంతటా సాధారణంగా కనిపిస్తుంది. మాంటువా పండుగల్లో "టోర్టెల్లీ డి జుక్కా" (గుమ్మడికాయతో కూరిన రావియోలీ) కరిగించిన వెన్నె మరియు కోడి మాంసం లేదా ఇతర మాంసం ఉపయోగించిన టర్కీ ఉంటాయి.
ఇక్కడ "ఫోడుటా" గా పిలిచే జున్ను ఫోండ్యూ లతోపాటు రొట్టె కరిగించిన సూప్‌ లను సాధారణంగా ఉపయోగిస్తారు. రై బ్రెడ్‌, పొగపట్టిన బేకాన్ (పంది కడుపు ప్రదేశంలో ఉండే మాంసం) మరియు పర్వతాలు మరియు అడవుల్లో వేటాడిన జంతువుల మాంసంతోపాటు, పోలెంటా ఇక్కడ ప్రధానమైన వంటకాలుగా ఉన్నాయి. వేడినీటితో వండిన, కాల్చిన మరియు నూనెతో వండిన వంటకాల్లో వెన్న మరియు మీగడ ప్రధాన భాగంగా ఉంటాయి.
పీడ్‌మోంట్ ప్రాంతంలో గింజలు, పుట్టగొడుగులు, కార్డూన్‌ల సేకరణ, వేట మరియు చేపలు పట్టడం జరుగుతుంది. శిలీంధ్ర రత్నాలు, వెల్లుల్లి, రుతువుల్లో దొరికే కూరగాయలు, జూన్ను మరియు బియ్యం ఇక్కడి వంటకాల్లో ఉపయోగిస్తారు. బారోలో మరియు బార్బారెస్కో వంటి నెబియోలో ద్రాక్ష నుంచి వైన్‌లు ఉత్పత్తి చేస్తారు, వీటితోపాటు బార్బెరా ద్రాక్ష నుంచి నాణ్యమైన స్పార్క్లింగ్ వైన్‌లు, తియ్యటి, కొద్దిగా మెరిసే మస్కాటో డి'ఆస్టిలను తయారు చేస్తారు. "కాస్టెల్మాగ్నో" ఈ ప్రాంతంలో ఒక ప్రసిద్ధ జూన్ను. ప్రోస్సైయుట్టో శైలికి చెందిన ఫిలెట్టో బాసియోటోను తెల్ల వైన్‌లో పంది కండరంతో లేదా పందిలోని ఇతర పలచని భాగం నుంచి తయారు చేస్తారు, ఆరు నెలల వయస్సులో ఉన్నప్పుడు మాంసం సేకరించి తయారు చేసే ఈ వంటకానికి సలామీ పేస్ట్‌ను పూస్తారు.
ఆల్ప్స్ మరియు అప్పెన్నినెస్ పర్వత శిఖరాలు (ఈ రెండు పర్వతశ్రేణులు ఈ ప్రాంత సరిహద్దుల్లో ఉన్నాయి) మరియు సముద్రం మధ్య ఉన్న లుగురియా ప్రాంతం ఇటలీలో అత్యంత వైవిధ్య మరియు అన్వేషక వంట పద్ధతులకు ప్రసిద్ధి చెందిన ప్రాంతాల్లో ఒకటిగా ఉంది. మూలికలు మరియు కూరగాయలు (సముద్రఆహారం కూడా) కూడా ఇక్కడి వంట పద్ధతుల్లో భాగంగా ఉంటాయి. సావోరీ అప్పాలు ఇక్కడ ప్రసిద్ధి చెందాయి, ఆకుకూరలు మరియు ఆర్టిచోక్‌లతోపాటు జన్ను, పాల పెరుగు మరియు గ్రుడ్లు కలిపిన ఈ తీపి పదార్థాలు ప్రాచుర్యంలో ఉన్నాయి. ఉల్లిపాయలు మరియు ఆలీవ్ నూనెఉపయోగంలో ఉన్నాయి. గోధుమ పంటకు అనువైన భూమి లేనందు వలన, లిగురియన్‌లు ఫారినేటాలో చిక్-పీలు, పోలెంటా-మాదిరి పానిస్సా ఉపయోగిస్తున్నారు. మొదటి వంటకాన్ని సాదా లేదా ఉల్లిపాయలు, ఆర్టిచోకెస్, సాసేజ్, జూన్ను మరియు లేత ఆన్చోవీలను జోడించి వడ్డిస్తారు. కొండప్రాంత జిల్లాలు కార్బోహైడ్రేట్‌ల కోసం చెస్ట్‌నట్‌లను ఉపయోగిస్తాయి. పోల్సెవెరా లోయ నుంచి సేకరించే "కోర్జెట్టీ", కూరగాయలతో నింపిన ముక్కోణపు ఆకార రావియోలీ అయిన "పాన్సోటీ", కొద్ది పరిమాణంలో గ్రుడ్డుతో చేసి, ఆర్టిచోక్ సాస్ లేదా పెస్టోతో వడ్డించే పాస్తా రిబ్బన్లు" పిక్కాజ్", "పూర్తిగా గోధుమ పిండి"తో పొడవైన భాగాలుగా కత్తిరించి తయారు చేసి, పెస్టోతో, ఉడికించిన చిక్కుళ్లు మరియు బంగాళాదుంపలతో వడ్డించే "ట్రెనెట్", పూర్తిగా గోధుమ పిండితో మరియు ఉడికించిన బంగాళాదుంపలతో తయారు చేసి, సర్పిలాకారంలో మలిచే, తరచుగా పెస్టోతో వడ్డించే లిగురియన్ గ్నోచీలు లిగురియన్ పాస్తాల్లో భాగంగా ఉన్నాయి. అనేక మంది లిగూరియన్లు 19వ శతాబ్దం చివరి కాలంలో మరియు 20వ శతాబ్దం ప్రారంభ కాలంలో అర్జెంటీనాకు వలసవెళ్లారు, తద్వారా వీరు ఈ ప్రాంతాన్ని కూడా ప్రభావితం చేశారు (సన్నని లిగురియన్ లోతట్టు ప్రాంతం అనుమతించని మాంసం మరియు పాల ఉత్పత్తులు ఇక్కడి ఆహారపు ఆలవాట్లలో ప్రధాన భాగంగా ఉండేవి)
ఎమీలియా-రొమానా గ్రుడ్డు పాస్తాకు ప్రసిద్ధి చెందింది, దీనిని మెత్తని గోధుమ పిండితో తయారు చేస్తారు. లోట్టెల్లినీ, లాసాగ్నే వెర్డీ, గ్రామీగ్నా మరియు టాగ్లియాటెల్లే వంటి పాస్తా వంటకాలకు బోలోగ్నా ప్రసిద్ధి చెందింది, ఈ వంటకాలు ఈ ప్రాంతంలోని ఇతర పట్టణాల్లో కూడా కనిపిస్తాయి. రోమాగ్నాలో కాపెల్లెట్టి, గార్గానెల్లీ, స్ట్రోజాప్రెటీ, స్పోగ్లియా లోర్డా మరియు టోర్టెల్లీ అల్లా లాస్ట్రా వంటకాలు గుర్తించవచ్చు. లాంబార్డీ మరియు లిగురియా ప్రాంతాల వంటక పద్ధతులతో ప్రభావితమైన పియాసెంజా మినహా ఎమీలియాలో బియ్యాన్ని తక్కువగా ఉపయోగిస్తారు. ఎమీలియా మరియు రోమాగ్నాల్లో పోలెంటా సాధారణంగా కనిపిస్తుంది. "ఎసెటో బాల్సామికో ట్రెడిజియోనల్" (బాస్సామిక్ వినెగార్) ను ఎమీలియా నగరాలైన మొడెనా మరియు రెగ్గియో ఎమీలియా నగరాల్లో మాత్రమే తయారు చేస్తారు, దీని తయారీకి చట్టబద్ధమైన సంప్రదాయ ప్రక్రియలు ఉపయోగిస్తారు. పార్మెజియానో రెగ్గియానోను రెగ్గియో ఎమీలియా, పార్మా, మొడెనా మరియు బోలోనా ప్రాంతాల్లో తయారు చేస్తారు, దీనిని వంటలో ఉపయోగిస్తారు, గ్రానా పాడనోను పియా సెంజాలో ఉత్పత్తి చేస్తారు. అడ్రియాటిక్ తీరంలో ఎక్కువగా చేపలను ఆహారంగా ఉపయోగిస్తారు, అయితే ఇది రోమానా గొర్రె, మోరా రోమాగ్నోలా పంది, మరియు వేటాడే జంతువులతోపాటు ప్రధానంగా మాంసం తినే ప్రాంతంగా ఉంది. ఈ ప్రాంతంలో అనేక పంది మాంస ఉత్పత్తులు ఉన్నాయి; బోలోగ్నా, పార్మా మరియు మొడెనా హామ్స్‌తోపాటు పార్మా "కులాటెల్లో' మరియు "సాలామ్ ఫెలినో' మరియు పియాసెంజా "పాంసెట్టా" "కొప్పా" మరియు సలామ్ వీటిలో ముఖ్యమైనవి. బోలోనా యొక్క మోర్టాడెల్లా మరియు సలామ్ రోసా, మొడెనా యొక్క జాంఫోన్, కాపెల్లో డి ప్రెట్ మరియు కోటెచినో మరియు ఫెరారా యొక్క సలమా డా సుగో వంటి వండిన పందిమాంసాలు ప్రసిద్ధి చెందాయి.
గుర్రం మరియు గాడిద మాంసంతో తయారు చేసే కొన్ని వంటకాలకు పియాసెంజా ఒక ఉదాహరణ.
టుస్కాన్ వంట పద్ధతిలో సరళతకు ప్రధాన పాత్ర పోషిస్తుంది. లెగుమెస్, రొట్టె, జన్ను, కూరగాయలు, పుట్టగొడుగులు, తాజా పళ్లు ఇక్కడ ఉపయోగిస్తారు. ఒక మంచి ఉదాహరణ రిబోల్లిటా, ఇది ఒక ప్రముఖ టుస్కాన్ సూప్, దీని పేరుకు అర్థం "తిరిగి వేడిచేసిన". టుస్కాన్ వంట పద్ధతి మాదిరిగా, సూప్‌కు రైతు మూలాలు ఉన్నాయి. మొదట ముందురోజు మిగిలిన మైన్‌స్ట్రోన్ లేదా కూరగాయ సూప్‌ను తిరిగి మరిగించడం (అంటే తిరిగి వేడిచేయడం) ద్వారా దీనిని తయారు చేసేవారు. దీని తయారీలో అనేక వైవిధ్యాలు ఉన్నప్పటికీ, ప్రధాన వంట సరంజామాలో ఎల్లప్పుడూ మిగిలిన రొట్టె, కాన్నెల్లినీ చిక్కుళ్లు మరియు క్యారెట్, క్యాబేజ్, చిక్కుళ్లు, సిల్వెర్‌బీట్, "కావోలో నెరో" (టుస్కాన్ కేల్) మరియు ఉల్లిపాయల వంటి ఖర్చు తక్కువ అయ్యే కూరగాయలు భాగంగా ఉంటాయి.
మోరైయోలో, లెక్కినో, ఫ్రాంటోయివో మరియు పెండోలినో ఆలీవ్‌ల నుంచి ఆలీవ్ నూనెను తయారు చేస్తారు. శాన్ మినియాటోలో దొరికే తెల్ల ట్రుఫుల్‌లు అక్టోబరు నుంచి నవంబరు వరకు అందుబాటులో ఉంటాయి. పొరెంటైన్ స్టీక్ తయారీకి ఉపయోగించే అత్యుత్తమ నాణ్యత గల గొడ్డు మాంసాన్ని చియానా లోయలోని చియానైనా పశువుల నుంచి మరియు మేరెమ్మాలో పెరిగే మేరెమ్మానా పశువుల నుంచి సేకరిస్తారు. పంది మాంసాన్ని కూడా అక్కడ ఉత్పత్తి చేస్తారు.
అనేక ఉంబ్రియా వంటకాలను స్థానిక ఆలీవ్ నూనె మరియు మూలికలతో మరిగించడం లేదా కాల్చడం ద్వారా తయారు చేస్తారు. వసంతకాలం మరియు వేసవికాలంలో కూరగాయల వంటకాలు ఇక్కడ ఎక్కువగా ఉపయోగిస్తారు, శీతాకాలంలో వేటాడిన జంతు మాంసాలు మరియు నోర్సియాలో దొరికే బ్లాక్ ట్రుఫుల్‌ లను వంటకాలకు ఉపయోగిస్తారు. "నోర్సినీ" (నోర్సియా నుంచి బట్చెర్‌లు) ద్వారా పొందే సాసేజ్‌ను ఎక్కువగా తింటారు. కాస్టెల్లుసియోలో దొరికే లెంటిల్‌లను "లెంటిచ్చీ డి కాస్టెల్లుసియో"గా గుర్తిస్తారు. స్పోలెటో మరియు మోంటెలెవన్ ప్రాంతాలు స్పెల్ట్‌కు ప్రసిద్ధి చెందాయి. లాస్కా, ట్రౌట్ వంటి మంచినీటి చేపలు, మంచినీటి పెర్చ్, గ్రేయ్లింగ్, ఈల్, బార్బెల్, తెల్లచేపలు మరియు టెంచ్ వంటి వివిధ రకాల చేపలను ఇక్కడి వంటకాల్లో ఉపయోగిస్తారు.
మార్చి తీరంపై, చేపలు మరియు సముద్రపు ఆహారం ఉత్పత్తి చేయబడుతుంది. భూభాగం, అడవి మరియు దేశీయ పందులను సాసేజ్‌లు మరియు హామ్‌ల కోసం ఉపయోగిస్తారు. ఈ హామ్‌లను మందంగా కోయరు, అయితే వీటిని నోటితో కొరికేందుకు అనువైన ముక్కలుగా కోస్తారు. సక్లింగ్ పిగ్, చికెన్ మరియు చేప లను తరచుగా ఇనుప కడ్డీకి తగిలించి కాల్చే ముందు వాటిలో ఆహారపదార్థాన్ని బాగా కూరుస్తారు.
గువాన్సియాల్ ఉపయోగం ఆధారిత పాస్తా వంటకాలను తరచుగా లాజియోలో గుర్తించవచ్చు, పాస్తా అల్లా కార్బోనేరా|పాస్తా "అల్లా కార్బోనేరా" మరియు కారంగా ఉండే "పాస్తా ఆల్'అమట్రిసియానా" వీటికి ఉదాహరణలు. పందిమాంసం మరియు గొడ్డుమాంసాన్ని తక్కువగా కత్తిరిస్తారు, ఎంట్రాయిల్-ఆధారిత పజాటా మరియు కోడా అల్లా వాసినారా వంటివి ఇందుకు ఉదాహరణలు. రోమన్ వంటలో యూదుల ప్రభావాన్ని గుర్తించవచ్చు, 1వ శతాబ్దం BCE నుంచి రోమ్‌లో యూదులు నివసించడం వలన దీనిపై వారి ప్రభావాలు కనిపిస్తాయి. కూరగాయలు ముఖ్యంగా గోళాకార ఆర్టిచోక్‌లు సాధారణంగా కనిపిస్తాయి.
అబ్రుజోలో మిరపకాయలు ("పెపెరోన్సినీ" ) కనిపిస్తాయి, వీటి ఘాటుకు గుర్తుగా, ఇక్కడ వీటిని "డియావోలెట్టి" ("లిటిల్ డెవిల్స్") గా పిలుస్తారు. "సెంటెర్బీ' (వంద మూలికలు) అనేది ఒక గాఢమైన (72% మధ్యసారం) కారపు మూలిక మధ్యం, దీనిని స్థానికులు సేవిస్తారు. పాస్తా, మాంసం మరియు కూరగాయలు అబ్రుజో మరియు మోలిస్ వంట పద్ధతిలో ప్రధాన భాగంగా ఉంటాయి. గొర్రెపిల్లలను పాస్తాతోపాటు, సంప్రదాయ వంటకం "ఆరోస్టిసినీ" (స్థానిక మాండలికాల్లో "రస్టెల్లే" లేదా "అరుస్టెల్లే")లో ఉపయోగిస్తారు. దీనిని విత్తుకొట్టిన పొట్టేలు మాంసాన్ని (మటన్) ముక్కలుగా కత్తిరించి, సూదులకు గుచ్చి వీటిని తయారు చేస్తారు, తరువాత వీటిని కుంపటిపై తిరుగుతూ ఉండే కాడలతో కాలుస్తారు, దీనిని "కానాలా" అని పిలుస్తారు.
"చితర్రా" (వ్యాచ్యంగా "గిటార్") ఒక సున్నితమైన తంతులుగల సాధనం, దీనిని పాస్తా పిండిని తంతులుగా చేసేందుకు ఉపయోగిస్తారు. పెస్కారాకు చెందిన వంటకం "అరోస్టిసినీ", దీనిని విత్తుకొట్టిన గొర్రె మాంసం చిన్న ముక్కలను ఒక చెక్క పుల్లపై ఉంచి బొగ్గుపై వండుతారు. కుంకుమపువ్వుకు ప్రాచర్యం ఎల్'అక్విలా ప్రావీన్స్‌లో పెరుగుతోంది, అయితే ఇటీవల సంవత్సరాల్లో దీనికి ప్రాచుర్యం తగ్గుతుంది.
కంపానియాలో టమాటోలు, మిరియాలు, వసంతకాలపు ఉల్లిపాయలు, బంగాళాదుంపలు, ఆర్టిచోక్‌లు, ఫెన్నెల్, నిమ్మకాయలు మరియు నారింజకాయలు ఉత్పత్తి అవుతున్నాయి, ఇక్కడి అగ్నిపర్వత భూమి ఈ పంటలకు అనుకూలంగా ఉంటుంది. నేపుల్స్ సింధుశాఖలో చేపలు మరియు సముద్రపు ఆహారం దొరుకుతుంది. డురుమ్ వీట్ (ఒకరకమైన గోధుమ) ను పాస్తాలో ఉపయోగిస్తారు. నీటి బర్రెల పాల నుంచి తయారు చేసే మొజారెల్లా ఇక్కడ ప్రసిద్ధి చెందింది. ఈ ప్రాంతానికి చెందిన సంప్రదాయ పిజ్జాలు తాజా కూరగాయలు మరియు జూన్నుతో తయారు చేయబడతాయి. పేస్టీరా, ఫోగ్లియాటెల్లే మరియు రమ్-తో తయారు చేసే బాబా వంటివి ఇక్కడి డెసెర్ట్‌లకు (ఒకరకమైన తీపి పదార్థం) ఉదాహరణలు.
నేపుల్స్ సామ్రాజ్యం రాజధానిగా నేపుల్స్ ఉండటం వలన, దీని యొక్క వంట పద్ధతి కంపానియా ప్రాంతవ్యాప్తంగా ఉన్న వంట సంప్రదాయలను స్వీకరించింది, గ్రామీణ వంట సరంజామా (పాస్తా, కూరగాయలు, జన్ను) మరియు సముద్రపుఆహార వంటకాలు (చేపలు, క్రస్టాసీన్స్, ముల్లుస్క్స్) దీనిలో భాగంగా కనిపిస్తాయి. అనేక రకాల వంటకాలు స్థానిక ఆరిస్టోక్రటిక్ వంట పద్ధతితో ప్రభావితమయ్యాయి, విస్తృతమైన తయారీ పద్ధతితో ముడిపడివున్న టింబాల్లీ మరియు సార్టు డి రిసో, పాస్తా లేదా బియ్యం వంటకాలు వీటికి ఉదాహరణలు, ప్రసిద్ధ సంప్రదాయాల నుంచి వచ్చిన వంటకాలు పేలవంగా ఉంటాయి అయితే పోషక ఆరోగ్య సరంజామా కలిగివుంటాయి, పాస్తా ఇ ఫాగియోలీ (చిక్కుళ్లతో చేసిన పాస్తా) మరియు కూరగాయలతో చేసిన ఇతర పాస్తా వంటకాలు వీటికి ఉదాహరణలుగా చెప్పవచ్చు.
అపులియా లేదా "పుగ్లియా" ఉత్తర ప్రాంతంలో ఎక్కువగా వెల్లుల్లి మరియు ఉల్లిపాయలు ఉపయోగిస్తారు. డురమ్ వీట్ (ఒక రకమైన గోధుమ) తో తయారు చేసే పాస్తాకు ఈ ప్రాంతం ప్రసిద్ధి చెందింది. ఇక్కడ టమాటోలు, జుచ్చినీ, బ్రోకోలీ, బెల్ పెప్పర్స్, బంగాళాదుంపలు, స్పీనాచ్, వంకాయలు, కాలిఫ్లవర్, ఫెన్నెల్, ఎడివ్, చిక్‌పీస్, లెంటిల్స్ మరియు చిక్కుళ్లు ఉత్పత్తి చేయబడతాయి. ఇటలీలో అపులియా అతిపెద్ద ఆలీవ్ నూనె ఉత్పత్తిదారుగా గుర్తింపు పొందింది. సముద్రం నుంచి చేపలు మరియు సముద్రపు ఆహారం వస్తుంది, ముఖ్యంగా ఆయిస్టర్‌లు మరియు ముస్సెల్‌లను ఇక్కడ వంటకాలకు ఉపయోగిస్తున్నారు. పొటేలు మరియు గొర్రె పిల్ల మాంసం ఇక్కడ సందర్భానుసారంగా కనిపిస్తుంటుంది.
బాసిలికాటా వంట పద్ధతిలో పంది మాంసం ప్రధాన భాగంగా ఉంటుంది, తరచుగా దీనిని సాసేజ్‌గా చేయడం లేదా కడ్డితో కాల్చడం చేస్తారు. మటన్ మరియు గొర్రెపిల్ల మాంసం కూడా ఇక్కడ ప్రసిద్ధి చెందింది. పాస్తా సాస్‌లను సాధారణంగా మాంసాలు మరియు కూరగాయలతో తయారు చేస్తారు. కారంగా ఉండే పెపెరోన్సిని ఎక్కువగా ఉపయోగిస్తారు. చేదుగా ఉండే డైజెస్టిఫ్ "అమెరో లుకానో"ను ఇక్కడ తయారు చేస్తారు.
కాలాబ్రియా వంట పద్ధతి పరాయి పాలకులు మరియు సందర్శకులతో ప్రభావితమయింది. అరబ్బులు ఇక్కడకు నారింజలు, నిమ్మకాయలు, ఎండుద్రాక్షలు, ఆర్టిచోక్‌లు (ఒకరకమైన గడ్డలు) మరియు వంకాయలను తీసుకొచ్చారు. సిస్టెర్సియాన్ సన్యాసులు ఈ ప్రాంతానికి పాల ఉత్పత్తులతోపాటు నూతన వ్యవసాయ పద్ధతులను పరిచయం చేశారు. హౌస్ ఆఫ్ అంజౌ మరియు నెపోలియన్ పరిధిలో ఫ్రెంచ్ పాలన మరియు స్పెయిన్ ప్రభావం ఇక్కడి భాష మరియు పాక నైపుణ్యాలను ప్రభావితం చేశాయి, ఫ్రెంచ్ "గాటియు" నుంచి వచ్చిన "గాటో" మరియు కేక్ వంటి పదాలను ఉపయోగించడంలో ఈ ప్రభావాన్ని గుర్తించవచ్చు. స్వోర్డ్‌ఫిష్, ష్రింప్, లాబ్‌స్టెర్, సీ యుర్చిన్ మరియు స్క్విడ్‌లు సముద్ర ఆహారంలో భాగంగా ఉన్నాయి. పుచ్చకాయ, ఛార్లీస్టోన్ గ్రే, క్రిమ్సన్ స్వీట్, కాంటెలోప్, "టెండ్రాల్ వెర్డే", "పీల్ డి సాపో" మరియు "ఇన్వెర్నాల్ గియాల్లో" వంటి మెలోన్‌లను శీతలీకరించిన "మెర్సెడోనియా డి ఫ్రూటా" (ఫ్రూట్ సలాడ్) లేదా ప్రుస్కియుట్టోలో చుట్టి వడ్డిస్తారు.
గత రెండు సహస్రాబ్దులుగా ద్వీపంలో వాటంతటే ఏర్పాటు చేయబడిన అన్ని సంస్కృతుల యొక్క మూలాలు సిసిలీలో కనిపిస్తాయి. అయితే దీని యొక్క వంట పద్ధతికి నిస్సందేహంగా ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి మూలం ఉంది, సిసిలియన్ ఆహారంలో స్పానిష్, గ్రీకు మరియు అరబ్ ప్రభావాలు కూడా కనిపిస్తాయి. ఈ ప్రాంతానికి వైన్‌ను పరిచయం చేసిన వ్యక్తిగా డియోనైసస్ పరిగణించబడుతున్నాడు: ఈ ప్రాంతంపై పురాతన గ్రీసు యొక్క చారిత్రక ప్రభావానికి ఇది ఒక సాక్ష్యం. పురాతన రోమన్లు బాతులతో చేసే సంపన్న వంటకాలను ఈ ప్రాంతానికి పరిచయం చేశారు. బైజాంటియన్లు తీపి మరియు పుల్లని రుచులను మరియు అరబ్బులు జాల్దారు పండ్లు, చక్కెర, నిమ్మ, తీపి పుచ్చకాయలు, బియ్యం, కుంకుమపువ్వు, ఎండుద్రాక్షలు, జాజికాయ, లవంగం, నల్ల మిరియాలు మరియు దాల్చినచెక్కను పరిచయం చేశారు. నార్మాన్‌లు, హోహెన్‌స్టౌఫెన్‌లు మాంసం వంటకాలపై మక్కువ చూపేవారు. స్పానిష్‌వారు ఈ ప్రాంతానికి నూతన ప్రపంచ పదార్థాలు, అంటే చాకోలేట్, మొక్కజొన్న, టర్కీ మరియు టమాటోలను పరిచయం చేశారు.
ద్వీపంలోని ఎక్కువ ప్రాంతాల్లో వంట పద్ధతిలో వంకాయలు, మిరియాలు మరియు టమాటోల వంటి తాజా కూరగాయలు, ట్యూనా, సీ బ్రీమ్, సీ బాస్, కటిల్‌ఫిష్ మరియు స్వోర్డ్‌ఫిష్ వంటి చేపలను ఎక్కువగా ఉపయోగిస్తారు. ద్వీపంలోని పశ్చిమ మారుమూల ప్రాంతమైన ట్రాపానీలో ఉత్తర ఆఫ్రికా ప్రభావాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి, కౌస్కౌస్‌ను ఈ ప్రభావానికి ఉదాహరణగా చెప్పవచ్చు. ఇక్కడ సాధారణంగా దీనిని చేపలతో కలుపుతారు. సిసిలీకు చెందిన ప్రత్యేక వంటకాల్లో, అరాన్సినీ (బాగా వేయించిన అన్నం రూపంలో ఉండే క్రోక్వెట్‌లు), పాస్తా అల్లా నోర్మా (కాంటానియా ప్రత్యేక వంటకం), కాపోనేటా, పానీ కా మెయుసా (పాలెర్మో) లతోపాటు, కానోలో సిసిలియానో, గ్రానిటా మరియు కసాటా సిసిలియానా
డిజర్ట్‌లు మరియు తీపి పదార్థాలు ముఖ్యమైనవి.
రాక్ లాబ్‌స్టెర్, స్కాంపీ, స్క్విడ్, ట్యూనా, సార్డినెస్ మరియు ఇతర సముద్ర ఆహారం ఇక్కడ ప్రధానంగా కనిపిస్తాయి. పాలిచ్చే పంది మరియు అటవి పంది మాంసాలను కుంపటిపై కాల్చడం లేదా చిక్కుళ్లు మరియు కూరగాయలను చేర్చి మరిగించడం, రొట్టెతో మందంగా తయారు చేస్తారు. పుదీనా మరియు మైర్టిల్ వంటి మూలికలను కూడా ఉపయోగిస్తారు. ఎక్కువగా సార్డినియన్ రొట్టెలను పొడిగా తయారు చేస్తారు, ఇవి అధిక తేమగల రొట్టెల కంటే ఎక్కువ కాలం ఉంటాయి. "సివ్రాజియు", పిండి మరియు నీటితో మాత్రమే తయారు చేసే బాగా అలంకరించి ఉండే రొట్టె "కోకోయి పినాటస్‌" లతోపాటు వీటిని బేకింగ్ కూడా చేస్తారు, మొదట పశువుల కాపరుల కోసం వీటిని తయారు చేశారు, అయితే వీటిని తరచుగా ఇంటిలో టమాటోలు, బాసిల్, ఓరెగానో, వెల్లుల్లి మరియు గట్టి జూన్నుతో వడ్డిస్తుంటారు.
సంప్రదాయబద్ధంగా, ఇటలీ భోజనాల్లో సాధారణంగా 3 లేదా 4 భాగాలు (భోజనపు వడ్డనలో భాగాలు) ఉంటాయి. తక్షణ పదార్థంగా కాకుండా, భోజనాలను కుటుంబం మరియు స్నేహితులతో గడిపే సమయంగా పరిగణిస్తారు; అందువలన రోజువారీ భోజనం చేసే సయమం ఇతర సంస్కృతులతో పోలిస్తే ఎక్కువగా ఉంటుంది. సెలవుదినాలు, కుటుంబ వేడుకల సందర్భంగా భోజనం చేయడమయితే గంటలపాటు సాగుతుంది.
ప్రస్తుతం, సంప్రదాయ ఇటాలియన్ వంటలు ప్రధానంగా ప్రత్యేక కార్యక్రమాల (వివాహాల వంటివి) సందర్భంగా తయారు చేస్తారు, ఇదిలా ఉంటే రోజువారీ భోజనాల్లో మొదటి మరియు రెండో భాగం, తోడు వంటకం మరియు కాఫీ మాత్రమే ఉంటాయి. ఇటాలియన్ భోజనాల్లో ముఖ్యమైన భాగం "ప్రధాన" లేదా మొదటి వడ్డెన, దీనిలో ఎక్కువగా రిసోటో లేదా పాస్తాతో ఎక్కువ ఆహారాన్ని తీసుకుంటారు. ఆధునిక ఇటాలియన్ వంట పద్ధతిలో ఏక భాగం భోజనం (అన్నికలిపి ఉన్న భోజనం) కూడా ఉంది, ఒకే సమయంలో పిండి పదార్థాలు మరియు మాంసకృత్తులు శరీరానికి అందుతాయి (ఉదాహరణకు పాస్తా మరియు లెగుమ్స్).
గమనిక: రెస్టారెంట్ మెనూల్లో, ఈ నియమాలు ప్రిమీ, సెకాండీ, కాంటోర్నీ మరియు డైజెస్టివీగా సూచించబడతాయి.
ప్రతి రకం వ్యవస్థాపనకు ఒక నిర్వచిత పాత్ర ఉంటుంది, సంప్రదాయబద్ధంగా ఇది దానికి కట్టుబడి ఉంటుంది.
ఇటాలియన్ శైలి కాఫీ ("caffè" ) ని ఎస్ప్రెస్సోగా కూడా గుర్తిస్తారు, దీనిని కాఫీ విత్తనాల నుంచి తయారు చేస్తారు, ఎక్కువగా ఈ విత్తనాలను బ్రెజిల్ నుంచి దిగుమతి చేసుకుంటారు. ఎస్ప్రెస్సో విత్తనాలను ఉత్తర ప్రాంతంలో ఒకమోస్తారుగా నల్లగా వచ్చే వరకు వేపుతారు, దక్షిణ ప్రాంతంవైపుకు వచ్చేసరికి వీటిని బాగా నల్లగా వచ్చేవరకు వేయించడం జరుగుతుంది.
ఇతర కాఫీ కంటే ఎస్ప్రెస్సోలో ఎక్కువ కాఫీన్ ఉంటుందనే తప్పుడు భావన ఉంది, అయితే దీనిలో ఇతర కాఫీలతో పోలిస్తే తక్కువ కాఫీన్ ఉంటుందనేది వాస్తవం. ఎక్కువగా వేయించేకొద్ది కాఫీ విత్తనాల్లో ఎక్కువ కాఫీన్‌ను తొలగిస్తుంది. ఆధునిక ఎస్ప్రెస్సో యంత్రాన్ని 1937లో అకెలీ గాగియా కనిపెట్టారు, ఇది 90-95 °C (194-203 °F) వరకు వేడి చేసిన నీటితో ఒక పంప్ మరియు పీడన వ్యవస్థను ఉపయోగిస్తుంది, కొన్ని గ్రాముల తుదిగా వేయించిన కాఫీ విత్తనాలను 25-30 సెకన్లలో అధిక పీడనం ద్వారా ఒత్తిడికి గురిచేయడంతో, 25 మిల్లీలీటర్ల (రెండు టేబుల్ స్పూన్లు) ద్రవం ఏర్పడుతుంది.
ఇంటిలో ఎస్ప్రెస్సో తయారీ యంత్రాలు సాధారణంగా ఉంటాయి, ఇవి కూడా ఇదే నియమంతో పనిచేస్తాయి. "లా నెపోలెటానా" అనేది ఒక నాలుగు భాగాల స్టవ్-పై భాగంలో నూరే అమరిక ఉంటుంది, దీనిలో ఒక వడపోత సాధనం సులభంగా కదిలే విధంగా అమర్చబడి ఉంటుంది, కీటల్ భాగం నీటితో నింపబడి ఉంటుంది, వేడెక్కిన తరువాత, ఈ భాగం నూరిన పొడి కోసం తలక్రిందులు చేయబడుతుంది. "మోకా పెర్ ఇల్ కాఫీ" అనేది మూడు భాగాలు ఉన్న స్టవ్-పై భాగం స్టవ్‌పై ఉంటుంది-ఒక స్ట్రైనెర్‌లో సులభంగా కదిలే విధంగా అమర్చిన పొడులు ఉంటాయి, ఆవిరి ఒత్తిడితో పెరిగే నీరు పొడి గుండా వెళ్లేందుకు పైభాగానికి చేరుకుంటుంది. సరఫరా చేసేందుకు సిద్ధమైన కాఫీ తిరిగి వెనక్కు వెళ్లే అవకాశం ఉన్న ప్రస్రావకం మాదిరిగా ఇది ఉండదు.
ఎక్స్‌ప్రెస్సోను సాధారణంగా ఒక డెమిటాస్సే కప్పులో సరఫరా చేస్తారు. కాఫీపైన కొద్దిగా పాల నురుగు ఉన్నట్లయితే దానిని కాఫీ మాకియటోగా గుర్తిస్తారు; రిస్ట్రెట్టోను తక్కువ నీటితో తయారు చేస్తారు, ఇది ఘాటుగా ఉంటుంది; కాప్యుచినోను పొంగేపాలు, ఎక్కువగా నురుగుకక్కే పాలను కలిపి తయారు చేస్తారు. ఇది సాధారణంగా ఉదయంపూట త్రాగే పానీయంగా ఉంటుంది; కాఫీలేట్ ఎస్ప్రెస్సో మరియు నురుగుకక్కే పాలు సమభాగాల్లో కలిపి తయారు చేస్తారు, ఇది కాఫే ఆ లాయిత్ మాదిరిగానే ఉంటుంది, దీనిని ఎక్కువగా పెద్ద కప్పులో సరఫరా చేస్తారు. లట్టే మాచీయాటో (స్పాటెడ్ మిల్క్), కొద్దిస్థాయిలో కాఫీ కలిగిన వెచ్చని పాల గ్లాసును ఈ పేరుతో పిలుస్తారు.
బిసెరిన్ కూడా ఒక ఇటాలియన్ కాఫీ, ట్యురిన్‌లో దీనిని తయారు చేస్తారు. ఇది కాపుసినో మరియు సంప్రదాయ హాట్ చాకోలేట్ లను కలిపి దీనిని చేస్తారు, దీనిలో కాఫీ మరియు త్రాగే చాకోలేట్ కలిసి ఉంటాయి, దీనిలో కూడా కొద్దిస్థాయిలో పాలు కలుపుతారు. ఇది బాగా ఎక్కువ చిక్కగా, తరచుగా క్రీము/నురుగుతో చాకోలేట్ పొడి మరియు చక్కెర పైభాగంలో జోడించి ఉంటుంది.
ప్రపంచంలో అత్యధిక పరిమాణంలో వైన్ను ఇటలీ ఉత్పత్తి చేస్తుంది, అంతేకాకుండా ప్రపంచంలో అత్యధిక వైను ఎగుమతిదారుగా మరియు అత్యధిక స్థాయిలో వైను వినియోగదారుగా ఇది గుర్తింపు పొందింది. విడిగా విక్రయించేందుకు కేవలం నాలుగింట ఒక వంతు వైను మాత్రమే సీసాల్లో నింపుతారు. మూడింట రెండు వంతుల వైనును ఫ్రాన్స్ మరియు జర్మనీ దేశాల్లో మిశ్రమం చేయడం కోసం పంపుతారు. ఇటలీలో మద్యంగా స్వేదనం చేసే వైను పరిమాణం నూతన ప్రపంచంలో ఉత్పత్తి అయ్యే వైను కంటే ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఇక్కడ ఇరవై ప్రత్యేక వైను ప్రాంతాలు ఉన్నాయి.
ఈ వైన్‌యార్డులు భారీ స్థాయిలో వైనును ఉత్పత్తి చేస్తుండటంతోపాటు, తరచుగా ఇటాలియన్ వైన్‌తో అనుబంధించబడుతున్న జగ్ వైన్ అనే పాత చిత్రణను తొలగించుకునేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాయి. దీనిని ప్రోత్సహించేందుకు, ఇటలీ ప్రభుత్వం "డినామినేజియోన్ డి ఆరిజిన్ కంట్రోలేటా" (డి ఒ సి) చట్టాన్ని 1963లో ప్రవేశపెట్టింది, ప్రాంత మూలం, నాణ్యత, ఉత్పాదన పద్ధతి మరియు ద్రాక్ష రకాన్ని నియంత్రించేందుకు ఈ చట్టాన్ని తీసుకొచ్చింది. (డి ఒ సి) స్థాయిలో ఉత్తీర్ణత సాధించిన వైన్ తయారీదారుకు సహాయకరంగా ఉండే తక్కువ నియంత్రిత హోదాను "ఇండికాజియోన్ డజియోగ్రాఫికా టిపికా" (ఐ జి టి) గా గుర్తిస్తారు. 1980లో, ప్రభుత్వం "డినామినేజియోన్ డి ఆరిజిన్ కంట్రోలేటా ఇ గ్యారంటిటా ' (డి ఓ సి జి) ను సృష్టించింది, ఇది కేవలం అత్యుత్తమ నాణ్యతగల వైన్‌లకు మాత్రమే ప్రత్యేకించబడింది.
ఇటలీలో విస్తృతమైన వైవిధ్యంగల వివిధ బీర్లు ఉత్పత్తి చేయబడుతున్నాయి, ఇవి సాధారణంగా పోల్ లేగర్ బీర్లు (బంగారం వర్ణంలో ఉండే బీరు). వైను మాదిరిగా బీరుకు ఇక్కడ ప్రాచుర్యం మరియు విస్తృత స్థాయి లేదు (అయితే ఈ ధోరణి మారుతుంది, బీరు బాగా ప్రాచుర్యం సంపాదిస్తుంది), ఇటలీలో సగటు బీరు వినియోగం పొరుగునున్న యునైటెడ్ కింగ్‌డమ్, జర్మనీ మరియు ఆస్ట్రియా వంటి కొన్ని ఇతర ఐరోపా దేశాల కంటే తక్కువగా ఉంది. అత్యంత ప్రసిద్ధి ఇటాలియన్ బీర్లు పెరోనీ మరియు మోరెట్టీ, ఇవి కాకుండా అనేక ఇతర ప్రసిద్ధ బ్రాండ్‌లు కూడా ఉన్నాయి. ఇటలీలో బీరు తరచుగా పిజ్జాలు విక్రయించే కేంద్రాల్లో సేవిస్తుంటారు, ఆల్టో అడిగ్/దక్షిణ టైరోల్ (గతంలో ఆస్ట్రియాలో భాగం, ఆస్ట్రియా కూడా బీరుకు ప్రసిద్ధి చెందిన దేశం) ప్రాంతంలో ఎక్కువగా బీరును తయారు చేయడం మరియు వినియోగించడం జరుగుతుంది.
ఇటలీలో అనేక ఇతర రకాల ప్రసిద్ధ మధ్య పానీయాలు ఉన్నాయి. లిమోన్సెల్లో, ఇది ఒక సంప్రదాయ నిమ్మ రసం మద్యం, దీనిని సిసిలీ మరియు దక్షిణ ఇటలీలో (సోరెంటో, అమాల్ఫీ మరియు నేపుల్స్ సింధుశాఖ) తయారు చేస్తారు, ఇది ఒక సాధారణమైన మధ్య పానీయం. నిమ్మకాయ నుంచి దీనిని తయారు చేస్తారు, దీనికి గాఢత బాగా ఎక్కువగా ఉంటుంది, అందువలన కొద్ది పరిమాణంలోనే సేవిస్తారు, దీనిని సేవించేందుకు చిన్న కప్పులు లేదా గ్లాసులు ఉపయోగిస్తారు. అమారో సిసిలియానోలు, ఇవి సాధారణ సిసిలియన్ ఆహార జీర్ణ దోహదాలు, వీటిని మూలికల నుంచి తయారు చేస్తారు, ఎక్కువ ఆహారం తీసుకున్న తరువాత వీటిని సేవిస్తారు. గ్రేపా అనేది ఒక విలక్షణ మధ్య పానీయం, దీనిని ఉత్తర ఇటలీలో సేవిస్తారు, సాధారణంగా ఆల్ప్స్ మరియు పో లోయ సంస్కృతులతో ఇది అనుబంధం కలిగివుంది. అనేక ప్రసిద్ధ గ్రేపాలను వెనెటో, పీడ్‌మోంట్ మరియు ట్రెంటినోల్లో స్వేదనం చేస్తారు. మూడు అత్యంత ప్రసిద్ధ మరియు గుర్తించదగిన ఇటాలియన్ అపెరిటిఫ్‌లు ఏమిటంటే మార్టినీ, వెర్మౌత్ మరియు కంపారీ. మెరిసే పానీయం అంతర్జాతీయ స్థాయిలో ప్రాచుర్యం పొందుతుంది, వెనెటో ప్రాంతంలో ఉత్పత్తి చేయబడే ఫ్రెంచ్ షాంపైన్ ప్రెసెక్కోకు తక్కువ ఖర్చుతో కూడిన ప్రత్యామ్నాయంగా ఇది ప్రసిద్ధి చెందింది.
ప్రతి ప్రాంతానికి దాని సొంత పండుగ వంటకాలు ఉన్నాయి. మార్చి 19న ల ఫెస్టా డి శాన్ గ్యూసెప్పె (సెయింట్ జోసఫ్స్ డే) సందర్భంగా, సిసిలియన్లు మధ్యయుగంలో కరువును నివారించినందుకు సెయింట్ జోసెఫ్‌ను కొలుస్తారు. ఫావా బీన్ (ఒకరకమైన చిక్కుడు) జనాభాను ఆకలితో పస్తులుండకుండా రక్షించింది, ఇది సెయింట్ జోసఫ్స్ డే ప్రసాదాలు మరియు సంప్రదాయాల్లో భాగంగా ఉంటుంది. ఈ వేడుకను జరుపుకునేందుకు పాటించే ఇతర ఆచారాల్లో ఎర్రటి దుస్తులు ధరించడం, జొప్పోల్ అని పిలిచే సిసిలియన్ పాస్ట్రీలు తినడం మరియు పేదలకు ఆహారం ఇవ్వడం భాగంగా ఉన్నాయి.
ఈస్టర్ సండే రోజున, గొర్రె పిల్ల మాంసాన్ని ఇటలీ అంతటా ఉపయోగిస్తారు. ఉంబ్రియా మరియు టుస్కానీ ప్రాంతాల్లో ఈస్టర్ సండే రోజు ఉపాహారంలో సాలామీ, ఉడికించిన గ్రుడ్లు, వైను, ఈస్టర్ కేకులు మరియు పిజ్జా తదితరాలు ఉంటాయి. ఈస్టర్ డే రోజు ఉపయోగించే కేకు పేరు కొలంబా పాస్క్వాలా (వ్యాచ్యంగా ఈస్టర్ పావురం), విదేశాల్లో దీనిని సాధారణంగా ఇటాలియన్ ఈస్టర్ కేకుగా గుర్తిస్తారు. ఇది పావురం ఆకారంలో ఉంటుంది, దీనిపై బాదం మరియు పెరల్ షుగర్ (ఒకరకమైన చక్కెర) ఉంటాయి.
క్రిస్మస్ ఈవ్ రోజున "సెనా డి మాగ్రో" (లైట్ డిన్నర్) అనే మాంసంలేని ఆహారాన్ని తింటారు. క్రిస్మస్ రోజున ఇటాలియన్లు తరచుగా ఆహారం మొదటి భాగంలో టోర్టెల్లినీ తింటారు. క్రిస్మస్ రోజుల్లో తయారు చేసే ప్రత్యేకమైన కేకుల్లో పానెట్టోన్ మరియు పండోరా భాగంగా ఉన్నాయి.
మొదటి ఇటాలియన్ భోజనం ఉపాహారం లేదా "కాలాజియోన్" . సంప్రదాయ ఇటాలియన్ ఉపాహారాలు కాంటినెంటల్-శైలిలో ఉంటాయి, ఫ్రాన్స్, గ్రీసు మరియు స్పెయిన్ ఉపాహారాలతో వీటికి సారూప్యత ఉంటుంది. ఇటలీలో సంప్రదాయ ఉపాహారం సాధారణంగా కాఫీ ఎ లట్టే (పాలతో వేడి కాఫీ) లేదా రొట్టెతో కాఫీ లేదా రోల్స్, వెన్న మరియు జామ్‌లతో కాఫీ-వీటిని "ప్రధాన-ఉపాహారం" లేదా "కొలాజియోన్‌"గా గుర్తిస్తారు. "ఫెట్టే బిస్కోట్టాట్" (తరచుగా వెన్న లేదా జామ్‌తో తినే కుకీ మాదిరి గట్టి రొట్టె) మరియు బిస్కోట్టి (కుకీలు) లను సాధారణంగా తింటారు. పిల్లలు వేడి చాకోలేట్, సాదా పాలు, లేదా అతికొద్ది కాఫీతో వేడి పాలు సేవిస్తారు. ఒక "బారు" (కాఫీ షాపు) లో తీసుకున్నట్లయితే, అక్కడ ఉపాహారంలో "కాప్యుచినో ఎ కార్నెట్టో" (కాఫీలో నురుగుతో ఉన్న వేడి పాలు మరియు పాస్ట్రీ) లేదా ఎస్ప్రెస్సో మరియు పాస్ట్రీ భాగంగా ఉంటాయి. ఉపాహార తృణధాన్యాల వంటి ఇతర ఆహారాల్లో, ఫ్రూట్ కంపోట్ ("మెసెడోనియా" ), మ్యూస్లీ మరియు యోగర్ట్‌లు భోజనంలో సాధారణ పదార్థాలుగా మారుతున్నాయి. కొందరు ఇటాలియన్లకు ముఖ్యంగా మధ్య మరియు దక్షిణ ప్రాంతాల్లో ఉదయం పూట త్వరగా తినే అల్పాహారాన్ని తీసుకుంటారు (ప్రత్యేకంగా "పానినో" లేదా బ్రెడ్ రోల్). సిసిలీలో, సందర్భానుసారంగా పండుగ దినాలు మరియు ఆదివారాల్లో, ప్రజలు ఐస్-కోల్డ్ గ్రానిటాను బ్రియోచెస్ లేదా పాస్ట్రీలతో తింటారు.
"ప్రాంజో" లేదా మధ్యాహ్న భోజనం ప్రీతిపాత్రమైన మరియు అత్యంత ముఖ్యమైన ఇటాలియన్ భోజనంగా చెప్పవచ్చు. సాధారణంగా ఇటలీలో మధ్యాహ్న భోజనాన్ని 12.00 మరియు 2.00 గంటల మధ్య సమయంలో తీసుకుంటారు (సాధారణంగా దక్షిణ ఇటలీ ప్రాంతాల్లో మధ్యాహ్న భోజనం కొంచెం తరువాత, అంటే 1.15 నుంచి 2.15 గంటల మధ్య ప్రారంభమవుతుంది). సంప్రదాయ ఇటాలియన్ మధ్యాహ్న భోజనాలను ఎక్కువ సమయం తింటారు, వీటిలో భాగంగా సాధారణంగా అపెర్టిజెర్ లేదా అపెరిటివో ("యాంటీపాస్టో" - వ్యాచ్యంగా, భోజనానికి ముందు) తీసుకుంటారు. దీనిలో శీతల మాంసాలు ("అపెట్టాటి" ) మరియు హామ్‌లు, జూన్ను, బ్రుచెట్, చిన్న శాండ్‌విచ్‌లు, ఆలీవ్‌లు మరియు సాస్‌లు ఉంటాయి. వీటి తరువాత "ప్రైమో" ఉంటుంది, లేదా మొదటి భాగం భోజనం, దీనిలో మాంసేతర వేడి ఆహారం, పాస్తా లేదా, స్పాంగెట్టి, సూప్, క్రీప్స్, రావియోలీ, రిసోట్టో తదితరాలు ఉంటాయి. తరువాత భోజన రెండో భాగం లేదా "సెకండో", దీనిలో మాంసం లేదా చేపలు వడ్డిస్తారు. దీని తరువాత డిజర్ట్ ("డోల్స్" ) , ఆపై పండ్లు, వీటిని సందర్భానుసారంగా గింజలు లేదా పిస్టాచియోస్‌లతో తీసుకుంటారు. ప్రస్తుతం తక్కువ సమయం కేటాయిస్తుండటంతో, ఇటాలియన్ భోజనాలు కుదించబడ్డాయి, అయితే ఇటాలియన్లు ఇప్పటికీ సుదీర్ఘమైన భోజనాలపై ఆసక్తి చూపుతారు, కుటుంబాలు సాధారణంగా ఆదివారం పూట సుదీర్ఘ భోజనాలు తీసుకుంటాయి. పాఠశాల విద్యార్థులను మధ్యాహ్న భోజనం తీసుకునేందుకు ఇంటికి వెళ్లేందుకు అనుమతిస్తారు లేదా వారు కాఫెటెరియా/క్యాంటీన్‌లో ఆహారం తీసుకునేందుకు వీలు కల్పిస్తారు. మధ్యాహ్న భోజన విరామ సమయంలో (12.00 ~ 14.00) ఎక్కువ షాపులు "పాసా" కోసం మూసివేయబడతాయి.
అనేక మంది ఇటాలియన్లు, ముఖ్యంగా పిల్లలు, పాఠశాల విడిచిపెట్టిన తరువాత "సాయంకాలపు అల్పాహారం" లేదా ఇటాలియన్‌లో "మెరెండా"ను తీసుకుంటారు, దీనిని సాధారణంగా సాయంకాలం 3.00 గంటల నుంచి 5.00 గంటల మధ్య సమయంలో తీసుకుంటారు. దీనిలో పండ్లు, యోగర్ట్‌లు, ఐస్‌క్రీములు, గింజలు, బ్రియోచెస్, కుకీలు మరియు బిస్కెట్‌లు, కేకులు, ఎండుద్రాక్ష లేదా మౌసెస్‌లను తింటుంటారు.
ఇటాలియన్ రాత్రి భోజన నిర్మాణం కూడా దాదాపుగా మధ్యాహ్న భోజనం తరహాలోనే ఉంటుంది, అయితే ఇటాలియన్లు రాత్రిపూట తక్కువ ఆహారం తీసుకునేందుకు మొగ్గు చూపుతారు. రాత్రి భోజనంలో ఎక్కువగా సలాడ్‌లు, సూప్‌లు, రిసోటో లేదా మధ్యాహ్న భోజనంలో మిగిలిన ఆహార పదార్థాలు ఉంటాయి. రాత్రి భోజనాలను ఇటాలియన్ భాషలో "సెనా" అని పిలుస్తారు, దీనిని సాధారణంగా బ్రిటీష్ ద్వీపాల కంటే ఆలస్యంగా తీసుకుంటారు, ఫ్రాన్స్ లేదా స్పెయిన్ దేశాలతో పోలిస్తే దాదాపుగా ఒకే సమయంలో తీసుకుంటారు, ఈ భోజనం 7.30 నుంచి 9.30 గంటల మధ్య ప్రారంభం కావొచ్చు.
బోలోగ్నీస్ రాగు మరియు బెచామెల్ సాస్‌లతో స్పాంగెట్టి బోలోగ్నీస్ మరియు లాసాగ్నా వంటి పిజ్జా మరియు పాస్తా వంటకాలు బ్రిటీష్, ముఖ్యంగా ఇంగ్లీష్ వంట పద్ధతిలో కనిపించే అత్యంత ప్రసిద్ధ ఇటాలియన్ ఆహారాలుగా ఉన్నాయి.
ఇటాలియన్-అమెరికన్ వంట పద్ధతిలో ఎక్కువ భాగం కంపానియా మరియు సిసిలీ వంట పద్ధతుల ఆధారంగా ఉంటుంది, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల్లో కనిపించే వంట సరంజామా మరియు పరిస్థితులను ప్రతిబింబిస్తూ దీనిలో ఎక్కువగా అమెరికా వంట పద్ధతికి అనుకూల పరచబడింది. చివరగా నెపోలిటన్ శైలి నుంచి స్వీకరించిన అనేక పిజ్జాల ప్రపంచవ్యాప్తంగా తినేందుకు ఉపయోగిస్తున్నారు, ఇవి కొంచెం మందంగా మరియు సాధారణంగా పరిమాణం పరంగా అనేక ఆహార అలంకారాలతో కనిపిస్తాయి. విలక్షణ ఇటాలియన్-ఆధారిత అమెరికన్ లేదా కెనడియన్ వంటకాల్లో చికాగో-శైలి పిజ్జాలు లేదా ఫెట్టుచిన్ అల్ఫ్రెడో భాగంగా ఉన్నాయి.
బ్రెజిల్‌లో ఇటాలియన్ వంట పద్ధతి ప్రసిద్ధి చెందింది, ప్రారంభ 1900వ దశకంలో జరిగిన భారీ స్థాయి వలసలు దీనికి ప్రధాన కారణం. పిజ్జ మరియు ఇటువంటి ఇతర ఆహారాలు సావో పాలో మరియు రియో డి జెనైరో నగరాల్లో ప్రాచుర్యం పొందాయి.
అర్జెంటీనాకు భారీస్థాయిలో ఇటాలియన్ల వలసల కారణంగా, ఇటాలియన్ ఆహారం మరియు పానీయాలు అర్జెంటీనా వంట పద్ధతిలో భాగంగా కనిపిస్తాయి. "మిలానెసాలు" (ఇటలీలోని మిలాన్ నుంచి వచ్చిన కోటోలెట్టా అల్లా మిలానీస్ మీదగా ఈ పేరు వచ్చింది) లేదా మాంసంతో తయారు చేసే రొట్టెలు వీటికి ఉదాహరణలు. ఉదాహరణకు పిజ్జా (స్థానికంగా వీటిని "పిసా లేదా పిట్సా" అని పిలుస్తారు) పూర్తిగా అర్జెంటీనా ఆహారంలో కలిసిపోయింది, దీని యొక్క అర్జెంటీనా రూపం దాని పూర్వ ఇటాలియన్ మూలం కంటే ఇటాలియన్ కాల్జోన్‌లను ప్రతిబింబిస్తుంది. ఇక్కడ అనేక ఇతర ఇటాలియన్-అర్జెంటైన్ వంటకాలు ఉన్నాయి, వీటికి "సారెంటైన్‌లు" మరియు అర్జెంటైన్ గ్నోచీ ఉదాహరణలు.
వెనిజులా వంట పద్ధతిపై కూడా గణనీయమైన స్థాయిలో ఇటాలియన్ ప్రభావం ఉంటుంది. "పాన్ చబాటా", లేదా వెనిజులాన్ సియాబెట్టా, "పాన్ సిసిలియానో", సిసిలియన్ రొట్టె, "కానోలీ సిసిలియానో", సిసిలియాన్ కానోలీ, మరియు పానీయం చినోట్టోలను వెనిజులా ఆహారాలు మరియు పానీయాలపై ఇటాలియన్ ప్రభావానికి ఉదాహరణలుగా చెప్పవచ్చు.
ఆఫ్రికాలో అనేక ఇటాలియన్ వలసరాజ్యాలు స్థాపించిన కారణంగా, ప్రధానంగా ఇథియోపియా, లిబియా మరియు సోమాలియాలోని కొన్ని ప్రాంతాల్లో, ఈ దేశాల్లోని వంట పద్ధతులపై గణనీయమైన స్థాయిలో ఇటాలియన్ ప్రభావం కనిపిస్తుంది.
లిబియా ఒక ఇటాలియన్ వలసరాజ్యంగా ఉన్న రోజుల నుంచి ఇటలీ యొక్క ఉత్తరదాయిత్వాన్ని పాస్తాకు ఉన్న ప్రాచుర్యంలో గుర్తించవచ్చు, ముఖ్యంగా షార్బాను బాగా సుగంధ ద్రవ్యాలు చేర్చిన లిబియన్ సూప్‌గా ఉంది. గట్టి పాస్టే యొక్క స్థానిక రూపం బాజిన్‌ను బార్లీ, ఉప్పు మరియు నీటితో తయారు చేస్తారు, ఇదిలా ఉంటే బటాటా ముబాటానా (కూరిన బంగాళాదుంప) ను లిబియా వంట పద్ధతిలో అత్యంత ప్రసిద్ధ భోజనాల్లో భాగంగా చెప్పవచ్చు. వేయించిన బంగాళాదుంప ముక్కలను కారం దట్టించిన మాంసంతో నింపి, ఈ వంటకాన్ని గ్రుడ్లు మరియు రొట్టెపొడితో కప్పుతారు.
దక్షిణాఫ్రికాలో అన్ని ప్రధాన నగరాలు మరియు పట్టణాల్లో గణనీయమైన సంఖ్యలో ఇటాలియన్లు నివసిస్తున్నారు. అన్ని ప్రధాన నగరాల్లో ఇటాలియన్ క్లబ్‌లు ఉన్నాయి, ఈ దేశంలో వంట పద్ధతిపై వీరి ప్రభావం ఎక్కువగా గుర్తించవచ్చు. హామ్‌లు మరియు జూన్ను వంటి ఇటాలియన్ ఆహారాలను దిగుమతి చేసుకుంటారు, కొన్నింటిని స్థానికంగా తయారు చేస్తారు, ప్రతి నగరంలో ఒకటి లేదా రెండు ప్రసిద్ధ ఇటాలియన్ రెస్టారెంట్‌లు మరియు పిజ్జారియాలు ఉంటాయి. దక్షిణ ఆఫ్రికన్లు కూడా పాస్తాలను ఎంతో ఇష్టంగా, ఎక్కువగా తింటారు. మంచి రకం ఆలీవ్ నూనె ఉత్పత్తి దక్షిణాఫ్రికాలో పెరుగుతుంది, ముఖ్యంగా పొడిగా ఉండే నైరుతీ ప్రాంతంలో ఆలీవ్ పంట పడిస్తున్నారు, ఇక్కడ మధ్యధరా ప్రాంతం తరహా వర్షపాతం కురుస్తుంది. కొన్ని నూనెలు ఉత్తమ అంతర్జాతీయ అవార్డులను కూడా గెలుచుకున్నారు.! ది ఎపిక్ హిస్టరీ ఆఫ్ ఇటాలియన్స్ అండ్ దెయిర్ ఫుడ్" (న్యూయార్క్, 2008)"