సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం
భాషాశాస్త్రంలో, సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం, సంకేత అధ్యయనాలు లేదా సెమియోలజీ అని పిలువబడుతున్నది ఒక సంకేత ప్రక్రియలైన (సెమియోసిస్), లేదా భావ సార్థకత మరియు కమ్యూనికేషన్ సంకేతాలు మరియు చిహ్నాల యొక్క అధ్యయనం. ఇది సాధారణంగా కింది మూడు శాఖలుగా విభజించబడింది:
సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం తరచుగా ముఖ్యమైన మానవశాస్త్ర పరిమాణాలను కలిగి ఉంది; ఉదాహరణకు, ప్రతి సాంస్కృతిక దృగ్విషయాన్ని ఒక కమ్యూనికేషన్‌గా అధ్యయనం చేయవచ్చని ఉంబెర్టో ఎకో ప్రతిపాదిస్తున్నాడు. అయితే, కొంతమంది సంకేత అధ్యయన శాస్త్రకారులు విజ్ఞానశాస్త్రం యొక్క తార్కిక పరిమాణాలపై దృష్టి సారిస్తున్నారు. ప్రాణులు ప్రపంచంలో తమ సంకేత స్థానాలను ఎలా అంచనా వేస్తాయి, స్వీకరిస్తాయి వంటి ప్రకృతి శాస్త్రాలకు సంబంధించిన రంగాలను వీరు పరిశీలిస్తున్నారు (సెమియోసిస్ చూడండి). సాధారణంగా, సంకేతాధ్యయన సిద్ధాంతకారులు "సంకేతాలు" లేదా సంకేత వ్యవస్థలను తమ అధ్యయన అంశంగా తీసుకుంటూ ఉంటారు: సజీవ ప్రాణులలోని సమాచార భావప్రసారాన్ని జీవ సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం లేదా జూసెమియోసిస్ చర్చిస్తుంది.
వాక్యనిర్మాణ శాస్త్రం సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం యొక్క విభాగం, ఇది సంకేతాలు మరియు చిహ్నాల యొక్క లాంఛనప్రాయ లక్షణాలను చర్చిస్తుంది. ఇంకా ముఖ్యంగా, వాక్యనిర్మాణ శాస్త్రం "పదాలు పదబంధాలుగా, వాక్యాలుగా కలుస్తున్న తీరును నిర్దేశిస్తున్న సూత్రాలను చర్చిస్తుంది." వాక్యనిర్మాణ శాస్త్రం సంకేతాలకు వాటి హోదాకు ఉన్న సంబంధాన్ని మరియు అవి నిర్దేశించే అంశాల మధ్య సంబంధాన్ని చర్చిస్తుంది; మరియు సంకేత ప్రయోగ శాస్త్రం సంకేత అధ్యయన శాస్త్రం యొక్క బయోటిక్ అంశాలను చర్చిస్తుంది, అంటే సంకేతాల పనిలో కలిగే అన్ని మానసిక, జీవ మరియు సామాజిక దృగ్విషయాలను ఇది చర్చిస్తుంది.
"సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం" (గ్రీకు: σημειωτικός, "సెమియోటికోస్" , సంకేతాల వ్యాఖ్యాత) గా ఉచ్ఛరించబడుతున్న పదం మొట్టమొదటగా ఇంగ్లీషులో హెన్రీ స్టబుల్స్ (1670, p. 75) ఉపయోగించాడు, సంకేతాల వ్యాఖ్యానానికి సంబంధించిన వైద్య శాస్త్ర శాఖను నిర్దేశించే అర్థంలో చాలా క్లుప్తంగా అతడీ పదాన్ని ఉపయోగించాడు. జాన్ లాకే బుక్ 4లో సెమియోటైక్ మరియు సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం అనే పదాలను 21వ అధ్యాయం "ఎన్ ఎస్సే కన్సర్నింగ్ హ్యూమన్ అండర్‌స్టాండింగ్" (1690) ఉపయోగించాడు. ఇక్కడ అతడు సైన్స్ మూడు భాగాలుగా ఎలా విభజించబడిందో వివరిస్తాడు:
లాకే తర్వాత ఈ మూడో విభాగపు స్వభావాన్ని వివరిస్తాడు, దానికి Σημειωτικη ("సెమియోటైక్" ) అని పేరు పెడతాడు మరియు దాన్ని కింది పదాలలో "సంకేతాల సిద్ధాంతం" అని వివరిస్తాడు:
పందొమ్మిదో శతాబ్దిలో, "సెమియోటిక్" అనే పదాన్ని చార్లెస్ శాండర్స్ పియర్స్ (ఇతడు కొన్నిసార్లు దీన్ని "సెమెయోటిక్" అని పలుకుతాడు) "సంకేతాల పాక్షిక అవసరం, లేదా లాంఛనప్రాయమైన సిద్ధాంతం" అని నిర్వచించాడు, ఇది "ఉపయోగించిన అన్ని సంకేతాల అక్షరాలు... అనుభవం ద్వారా గడించిన బౌద్ధిక అభ్యసన సామర్థ్యం" అనే అర్థాన్ని ఇస్తుంది, మరియు ఇది సంకేతాలు, సంకేత ప్రక్రియ యొక్క అర్థంలో గ్రహించిన తాత్వికపరమైన తర్కం. "సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం" అనే పదాన్ని ఉపయోగించడంలో, ఈ శాఖను మానవ భావప్రసారానికి వెలుపల జంతువుల అభ్యసనం మరియు సంకేతాల ఉపయోగం వరకు విస్తరించడంలో చార్లెస్ మోరిస్ కూడా పియర్స్‌ని అనుసరించాడు.
ఫెర్డినాండ్ డి సాసర్, సంకేతాధ్యయన శాస్త్రంలో సామాజిక శాస్త్రాలకు చెందిన అతి ముఖ్యమైన భాగాన్ని సమీక్షించాడు:
సంకేతాధ్యయన శాస్త్రవేత్తలు, సంజ్ఞలను, లేదా సంజ్ఞల ప్రక్రియను, అవి ప్రసారమయ్యే విధానాన్ని బట్టి వర్గీకరిస్తారు. (పద్ధతిని చూడండి). మానవులు ఉపయోగించు స్వతంత్ర ధ్వనులు, లేదా పదాలలో ఉపయోగించు అక్షరాలు, తమ దృక్పధాన్ని, భావోద్వేగాలని వ్యక్తీకరించడానికి ఉపయోగించే శరీర కదలికలు, దుస్తులు ధరించటం వంటి సాధారణ ప్రక్రియలను ఉపయోగించటం వంటి రహస్యగుర్తులను ఉపయోగించు పద్ధతుల మీద, ఈ విధంగా అర్థాలను గ్రహించటం, ఆధారపడి ఉంటుంది ఒక "వస్తువు" గురించి చెప్పేందుకు ఒక పదాన్ని ఉటంకించాలంటే (శబ్దకోశ పదాలు చూడండి.), ఒక వర్గంలోని వారంతా తమ భాషలో ఆ పదానికి ఒక సరళమైన అర్థాన్ని (ఒక పేరుగా వ్యవహరించగల అర్థాన్ని) అంగీకరించాలి. అయితే సదరు పదం ఆ భాష యొక్క, వ్యాకరణ నిర్మాణాలకి మరియు సంజ్ఞలకి లోబడి, దాని అర్ధాన్ని పరివ్యాప్తం చెయ్యగలదు. ( వాక్య నిర్మాణం మరియు అర్థ విచారం‌ని చూడండి). గుప్త సంజ్ఞలు, సంస్కృతీ విలువలకు ప్రాతినిధ్యం వహించగలవు, మరియు సహజార్థం యొక్క కొత్త వర్ణ సమ్మేళనాలని జీవితంలో ప్రతీ అంశానికీ జోడించగలదు.
భావప్రసార అధ్యయనానికీ, సంకేతాధ్యయన శాస్త్రానికి మధ్య సంబంధాన్ని వివరించేందుకు, ఒక జనక స్థానం నుండి గ్రహీతకు సమాచారం బదలాయింపబడు ప్రక్రియగా భావప్రసారాన్ని నిర్వచించవచ్చు. కాబట్టి భావప్రసార సిద్దాంత కర్తలు, సంజ్ఞల మీద, ప్రసార మాధ్యమాల మీదా, మరియు జీవ శాస్త్రం, మనస్తత్త్వ శాస్త్రం, యాంత్రిక శాస్త్రాల ప్రమేయాలను వివరించు సంధర్భాల మీదా ఆధారపడి నమూనాలు నిర్మిస్తారు. రెండు అధ్యయన శాస్త్రాలు కూడా సాంకేతిక ప్రక్రియను యధార్థం నుండి వేరు చేయలేమని గుర్తించాయి. గ్రహీత, దత్తాంశాన్ని పునఃక్రోడీకరించుకోగలగటం, అనగా దత్తాంశాన్ని స్పష్టంగా గమనించి, దాని అర్ధాన్ని గ్రహించి, అందులోని అర్ధభేదాలని గ్రహించగలగటమే యదార్థం. సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం, భావప్రసారాలకు మధ్య తప్పనిసరిగా ఒక సారూప్యత ఉండటాన్ని ఇది ప్రతిపాదిస్తుంది. నిజానికి, ప్రతీ రంగమూ విభిన్న ప్రత్యేకతలు కలిగి ఉన్నప్పటికీ, నిస్సందేహంగా అనేక భావనలు పంపిణీ అవుతున్నాయి. "సందేశాలు మరియు అర్థాలలో: సంకేతాధ్యయన శాస్త్రానికి ఒక పరిచయం" మార్సెల్ డనెసి (1994) సంకేతాధ్యయన శాస్త్ర ప్రాముఖ్యతలలో భావ సార్థకత తొలి అంశమనీ, భావప్రసారం ద్వితీయ అంశమనీ ప్రతిపాదించాడు. మరింత అతివాద దృష్టి, సంగీత శాస్త్రప్రవీణుడైన జీన్-జాక్వెస్ నెట్టిజ్ (1987, ట్రాన్స్. 1990: 16) చేత ఆపాదించబడినది. సంకేతాధ్యయన శాస్త్రంలో అతడి అనువర్తనలతో నిమిత్తం లేకుండా, భావప్రసారాన్ని సిద్ధాంతపరమైన అధ్యయనంగా అతడు పరిగణించాడు.
ఏదైనా ఒక ప్రసార మాధ్యమంలో లేక ఒక భౌతిక లక్షణాన్ని గమనించి నమోదు చేయు పరికరపు పద్దతిలో, ఒక సంజ్ఞ, మరికొన్ని సంజ్ఞలకు విస్తరించుటకు నిర్వచనం వంటి సాధారణాలతో, సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం, భాషా పాండిత్యంతో విభేదిస్తుంది. ఆ విధంగా సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం, సంజ్ఞా ప్రక్రియ మరియు సంజ్ఞల సంబంధాల పరివ్యాప్తిని మరింత విశాల పరుస్తోంది. మరియు సమాంతర అంశాలను బట్టి, ప్రక్రియ విస్తారత భాషాలంకార అర్ధాదుల పరిమాణాన్ని బట్టి, భాష యొక్క నిర్వచనాన్ని విశాలపరుస్తోంది. పియర్స్ సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం అనే పదాన్ని - సంజ్ఞల యొక్క అవసరమైన సహజ లక్షణాలను అధ్యయనం చేయుట. మానవ పరిణామ క్రమంలో సాధికారత పొందిన, ప్రపంచ భాషల యొక్క అనూహ్య లక్షణాలను అధ్యయనం చేయుట; భాషతో విభేదించిన అధ్యయన శాస్త్ర ప్రభావం కలదిగా నిర్వచించాడు.
బహుశః సంకేతాధ్యయన శాస్త్రానికి, మరియు భాషా తత్త్వ శాస్త్రానికి మధ్యగల విభేదం మరింత క్లిష్టమైనది. ఒక అర్ధంలో చెప్పాలంటే - ఆ విభేదం, శాస్త్రాల మధ్యగల భేదం కంటే ఎక్కువగా, సాంప్రదాయాల మధ్య గల భేదమే అయి ఉన్నది. వేర్వేరు రచయితలు తమను తాము "సంకేతాధ్యయన శాస్త్రవేత్తలు" గానూ, లేదా "భాషా తత్వవేత్తలు" గానూ సంబోధించుకున్నారు. ఈ విభేదం, వైశ్లేషిక మరియు ఖండాంతర తత్వశాస్త్రాలల మధ్యగల తేడాను సరిపోల్చ"దు" . సన్నిహిత దృష్టికి, శాస్త్ర విషయాలను బట్టి కొన్ని విభేదాలున్నట్లు కనబడుతుంది. సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం భాషాతీత ప్రాముఖ్యతకు లోతుగా సంబంధించినదై ఉండగా, సాధారణ భాషల మీదా, సహజ భాషల మీదా భాషా తత్వశాస్త్రం మరింత శ్రద్ధ వహిస్తున్నది. సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం, సాహిత్య సిద్ధాంతం వంటి కొన్ని మానవీయ శాస్త్రాలకు మరియు సంస్కృతీ పరిణామ శాస్త్రానికి సంబంధించినదై ఉండగా, భాషా తత్వ శాస్త్రం, భాషాశాస్త్రంతో ధృఢమైన సంబంధం కలిగి ఉంది.
సంస్కృతీ సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం మరియు "సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం" అనేది సంజ్ఞల ద్వారా ప్రపంచంలో ఒక జీవి పరిణామ క్రమం యొక్క అర్ధం నుండి పరిణమించిన ప్రక్రియ.
సంకేతాలు మరియు వాటి సార్థకతల ప్రాధాన్యత తత్వశాస్త్రం మరియు మానసిక శాస్త్ర చరిత్ర పొడవునా గుర్తించబడింది. [ప్లేటో] మరియు [అరిస్టాటిల్] ఇరువురూ సంకేతాలు మరియు ప్రపంచం మధ్య సంబంధాన్ని చర్చించారు, మరియు అగస్టైన్ సంకేత స్వభావాన్ని సాంప్రదాయ వ్యవస్థ పరిధిలో గుర్తించాడు. ఈ సిద్ధాంతాలు పాశ్చాత్య తత్వశాస్త్రం, ప్రత్యేకించి పాండిత్య సంబంధ తత్వశాస్త్రంలో తమవైన ప్రభావం చూపాయి. ఇటీవలే, ఉంబెర్టో ఎకో, తన "సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం మరియు భాషా తత్వశాస్త్రం" పుస్తకంలో, బహుశా, దాదాపు ప్రముఖ యోచనాపరుల రచనలన్నిటిపైనా సంకేతాధ్యయన శాస్త్ర సిద్ధాంతాలు ప్రభావం చూపాయని వాదించాడు.
ఈ రంగంలో కృషిచేసిన తొలి సిద్ధాంతకారులలో చార్లెస్ డబ్ల్యూ. మోరిస్ ఒకరు. బెర్ట్రండ్ రస్సెల్ రచన కూడా సంకేత శాస్త్రంతో కూడి ఉందని మాక్స్ బ్లాక్ పేర్కొన్నారు.
ఇతడు "సంకేతకం" ని ఉచ్చరించే పదం లేదా పదబంధంగా, "సంకేతించబడిన" దానిని మానసిక భావనతో కలిపాడు. సాసర్ ప్రకారం, సంకేతం అనేది పూర్తిగా ఏకపక్షమైనదని అంటే సంకేతానికి దాని అర్థానికి మధ్య ఎలాంటి సంబంధం అవసరం లేదని చెప్పడాన్ని పరిగణలోకి తీసుకోవడం ముఖ్యం. ఇది ఇతడిని ప్లేటో లేదా పాండిత్య వాదులు వంటి పూర్వ తత్వవేత్తలనుండి వేరు చేసింది, వీరు సంకేతికం మరియు అది సంకేతిస్తున్న వస్తువు మధ్య సంబంధం ఉండేదని భావించేవారు. తన కోర్స్ ఇన్ జనరల్ లింగ్విస్టిక్స్‌లో, సాసర్ స్వయంగా సంకేతం యొక్క ఏకపక్ష స్వభావాన్ని నొక్కి చెప్పిన అమెరికన్ భాషాశాస్త్రవేత్త విలియం డ్వైట్ విట్నీ (1827–1894)తో పోల్చుకున్నాడు. సంకేతం యొక్క ఏకపక్ష స్వభావాన్ని నొక్కి చెప్పిన సాసర్ శైలి తదుపరి తత్వవేత్తలు, సిద్ధాంతకారులు అయిన జాక్విస్ డెర్రిడా , రోలండ్ బార్తెస్, మరియు జీన్ బాడ్రిలార్డ్ వంటి వారిపై ప్రభావం వేసింది. జెనీవా యూనివర్శిటీలో 1906-11 మధ్యలో తన ప్రామాణిక రచన "కోర్స్ ఆన్ జనరల్ లింగ్విస్టిక్స్"ని బోధిస్తుండగా ఫెర్డినాండ్ డె సాసర్ సంకేత అధ్యయన శాస్త్రం అనే పదానికి ప్రాచుర్యం కలిగించాడు. ఏ పదం కూడా పుట్టుకతోనే అర్థవంతం కాదని సాసర్ సూత్రీకరించాడు. పైగా, ఒక పదం కేవలం "సంకేతకం" మాత్రమే, అంటే ఏదైనా ఒకదాని ప్రాతినిధ్యం, ఒక అర్థవంతమైన "సంకేతం"ని ఏర్పర్చేందుకోసం ఇది మెదడులో "వ్యక్తీకరణ"తో లేదా వస్తువుతో స్వయంగా మిళితం కావాలి. సంకేతాల ఉపసంహరణే నిజమైన శాస్త్రంగా సాసర్ విశ్వసించేవాడు, దీనికోసం మనం మానవులు పదాలను ఇతర నైరూప్య భావనలను భౌతిక ఉద్దీపన కల్పిస్తారో వాస్తవప్రాతిపదికన అర్థం చేసుకోవలసి ఉంది.
సంకేతాధ్యయనశాస్త్రం యొక్క మరికొన్ని అనువర్తనలు:
సంకేతాధ్యయనశాస్త్రం క్రమంగా, పరిగణించదగిన ఒక శాస్త్ర విభాగంగా అభివృద్ది చెందుతోంది. కొన్ని దేశాలలో దీని పాత్ర సాహిత్య విమర్శలకూ, ధ్వని మరియు దృశ్య ప్రసార మాధ్యమాల ఎదుగుదలకూ పరిమితమైంది. అయితే ఈ పరిమిత దృష్టి, ఆధునిక సంస్కృతి పరిధిలో, వివిధ రకాల ప్రసార మాధ్యమాలను సామాజిక, రాజకీయ శక్తులు ఉపయోగిస్తున్న తీరును, వాటి క్రియాశీలక స్థితిని గురించిన సాధారణ అధ్యయనాన్ని నిరోధిస్తుంది. నేటి మాస్ మీడియా యుగంలో, మీడియా మరియు కమ్యూనికేషన్ వ్యూహాల రూపకల్పన ఎంపికలో ఉన్న సాంకేతిక నియతివాదం యొక్క సమస్యలు, కొత్త ప్రాధాన్యతలని సంతరించుకుంటున్నాయి. వివిధ భావపర స్థాయిలను మరియు, కొన్నిసార్లు నిబిడీకృత ఉద్దేశ్యాలను వెల్లడి చేయడానికి సంకేతాధ్యయనశాస్త్ర పద్ధతులను వినియోగించడం అనేది కొందరిని మార్స్కిస్టు, [[నిహిలిస్టు[[వంటి [[భారీ[[ మూలకాంశాల వైపు నడుపుతుంది. (ఉదా. [[ఆధునికానంతరవాదం[[ లోని [[క్లిష్టమైన చర్చా విశ్లేషణలు[[ మరియు [[నిర్మాణానంతరవాదం[[ లోని [[వినిర్మాణం]]]]]]]]]]]]]]]]]]]]]].
పరిశోధనల ప్రచురణ - జూరీ లాట్ మెన్ చే స్థాపించబడి, [[టర్టు యూనివర్శిటీ ప్రెస్‌[[చే ప్రచురింపబడిన "[[సైన్ సిస్టమ్స్ స్టడీస్"[[, మరియు [[థామస్ ఎ.సెబోక్‌[[చే స్థాపించబడి, [[మౌటన్ డీ గ్రూయెటర్‌[[చే ప్రచురింపబడిన "[[సెమియోటికా"[[వంటి నిబద్ధ పత్రికలలో జరుగుతోంది, "జెయిట్స్ క్రిఫ్ ఫర్ సెమియోటిక్", "యూరోపియన్ జర్నల్ ఆఫ్ సెమియోటిక్స్", "[[వెర్సస్"[[ ([[ఉమ్ బెర్టో ఇకో]]]]" ]]" " " " " ]]" ]]" ]]]]]]]]]]" ]]" ]]]]చే ప్రారంభించబడి, అతడి మార్గదర్శకత్వంలో నడుపబడుతున్నది.); "ది అమెరికన్ జర్నల్ ఆఫ్ సెమియోటిక్స్"" " ; అదే విధంగా ఇతర శాస్త్ర విభాగాలకు చెందిన పీరియాడికల్స్‌లో వ్యాసాలలోనూ ఆచరింపబడుతోంది. ముఖ్యంగా తత్వ శాస్త్ర, సాంస్కృతిక విమర్శను ఆదరించే జర్నల్స్‌లో సంకేతాధ్యయనశాస్త్రం పరిశోధనల ప్రచురణ జరుగుతోంది.
సంకేతాధ్యయనశాస్త్రం అసంఖ్యాక ఉపరంగాలకు బీజాలు నాటింది. దిగువ కొన్నిటి జాబితా ఇవ్వబడింది. ఇంకా విస్తరించగల అవకాశం ఉంది:
చిత్రసంబంధ సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం. కళలూ, మరియు చారిత్రక సిద్ధాంతాలకు సమగ్రంగా సంబంధించినది. అయితే, రెండింటిలోనూ ప్రాధమిక స్థాయి వరకూ లోతుగా ఇది చొచ్చుకు పోయింది. కళల చరిత్ర దృశ్యమాన విశ్లేషణకు పరిమితమైనప్పుడు, "కళా కృత్యముల" చిత్రాలు స్వల్ప సంఖ్యలో లభ్యమైనప్పుడు, చిత్రాత్మక సంకేతాధ్యయన శాస్త్రము, సాధారణంగా చిత్రాల లక్షణాలపై దృష్టి కేంద్రీకరిస్తుంది. కళల చరిత్ర మరియు సిద్ధాంతాల నుండి, అదే విధముగా ఇతర ప్రధాన సంకేతాధ్యయన శాస్త్ర విశ్లేషణా ప్రవాహాల నుండి, ఈ అతిక్రమణ, చిత్రసంబంధ సంకేతాధ్యయన శాస్త్రానికి, విస్తారమైన, బహిరంగమైన, విభిన్న అవకాశాలను ఇచ్చింది. సంఘటనాత్మక తార్కిక విశ్లేషణ, అభిజ్ఞా మనస్తత్వ శాస్త్రము, మరియు నిర్మాణ శాస్త్రవేత్తల, భాష అభిజ్ఞల మరియు దృశ్యమాన మానవ పరిణామ శాస్త్రం/సామాజిక శాస్త్రాల నుండి, కొంత ప్రభావమును సంతరించుకున్నది.
సగటు మనిషి జీవితంలో అధికంగా పొందగలదీ, సులభ సంబంధం గలదీ `ఆహారం' అయినందున, సంకేతాధ్యయన శాస్త్ర సిద్ధాంతంలో ఆహారం, ఒక సాంప్రదాయక అవకాశం గల అంశం.
వ్యక్తిగతంగానూ, సామూహికంగానూ సంజ్ఞా ప్రక్రియలను నిర్వహించినప్పుడు, ఆయా సంజ్ఞా ప్రక్రియలు ఏవిధంగా దృశ్యమానం కాగలవో, ఎంత సమర్ధంగా భావ ప్రసారాన్ని అర్ధవంతం చేయగలవో, అధ్యయనం చేయటమే సంకేతాధ్యయన శాస్త్రము.
ఆహార తయారీ పద్ధతితో అర్ధాన్ని ప్రసారం చేయగలదు గనుక, ఆహారాన్ని సంకేతాధ్యయన శాస్త్రంగా చెప్పవచ్చు. వన్యమృగాలు ఆరగించే పచనము చేయబడని, సాగు చేయబడని ఆహారం, అర్థపరంగా, మనుష్యుల చేత, వంటశాలలో తయారు చేయబడే సాంప్రదాయక వంటకంతో పోలిస్తే పూర్తిగా భిన్నమైనది.
ఆహారాన్ని ఒక నిర్దిష్టమైన సామాజిక చిహ్నపు నమూనాగా చెప్పవచ్చు. "అహారాన్ని ఒక ముఖ్యమైన ‘సంజ్ఞ’గా పరిగణిస్తే... సామాజిక సంబంధాలను సందేశాత్మకంగా వ్యక్తీకరించే పద్ధతిని అది స్పష్టపరుస్తోంది. పరిమితుల లోపల వెలుపలా కూడా, వివిధ స్థాయిలకూ, పరిమితుల మధ్య బదలాయింపులకూ సంబంధించి, ఆహార సందేశం".
ఆహారాన్ని ఎలా తయారు చేశారన్నదానితో నిమిత్తం లేకుండా, అది సంకేతాధ్యయన శాస్త్రానికి సంబంధించినది. ఆహారాన్ని ఆరగింపుకు యోగ్యమైన చక్కని ఆహార శాలలో తయారైనది, లేక రాశిలో నుండి ఏరినది, చెట్టు నుండి తెంపినది, మింగినదైనా, చివరికి వన్యమృగం చేత ఆరగింపబడినదైనా, ఎల్లప్పుడూ ఒక నిర్దిష్టమైన ఆహారం ఏవిధంగా తయారు చేయబడినది మరియు ఏ సందర్భంలో వడ్డించబడినది అనే దాని నుండే, ఆహారపు అర్ధం గ్రహించబడుతుంది.
ఏదైనా శాస్త్ర విభాగాలు అభివృద్ధి చెందినప్పుడూ, మరింతగా అంతర్జాతీయంగా ఆదరించబడినప్పుడూ, వాటి కార్యకలాప చిహ్నాలే, ఎక్కువగా వాటి సంకేతాలు కావటాన్ని, సమగ్ర చిహ్నంగా తక్కువ గుర్తింపు పొందటాన్ని, ఆధునిక పరిశోధనలు నిర్ధారిస్తున్నాయి. ఒక సంకేతం యొక్క సంజ్ఞ మరియు సమగ్ర చిహ్నాల గుర్తింపు, వాటి మధ్య సాంస్కృతిక మార్పు చేర్పుల మీదా, సంబంధాల స్థాయి మీదా ఆధారపడి ఉంటుంది. సాంస్కృతిక మార్పు చేర్పుల ప్రభావం, సంకేతం మీద ఎక్కువగా ఉన్నట్లయితే, అపుడా సంకేతం గొప్ప సంజ్ఞా విలువని సంతరించుకుంటుంది.