సింగపూర్ చరిత్ర
సింగపూర్ చరిత్ర 11వ శతాబ్దం నుండి ఆరంభమయ్యింది. 14వ శతాబ్దంలో శ్రీవిజయన్ రాకుమారుడు పరమేశ్వర పాలనలో ఈ ద్వీపం ప్రాముఖ్యతను సంపాదించింది మరియు 1613లో పోర్చుగీసు విధ్వంసకులచే నాశనమయ్యే దాకా ఒక ముఖ్యమైన నౌకాశ్రయంగా ఉంది. ఆధునిక సింగపూర్ చరిత్ర 1819లో ఆంగ్లవ్యక్తి సర్ థామస్ స్టాంఫోర్డ్ రాఫెల్స్ ఒక బ్రిటీష్ ఓడరేవును ఈ ద్వీపంలో స్థాపించినప్పుడు ఆరంభమయ్యింది. బ్రిటీష్ వలసరాజ్య పాలనలో, భారతదేశం-చైనా వాణిజ్య కేంద్రంగా మరియు ఆగ్నేయ ఆసియాలో వర్తక ఎగుమతి-దిగుమతి కేంద్రంగా పురోగమించి త్వరితంగా ఒక అతిపెద్ద నౌకాశ్రయ పట్టణంగా అయ్యింది.
ప్రపంచ యుద్ధం II సమయంలో, సింగపూర్‌ను జపనీయ సామ్రాజ్యం గెలిచి 1942 నుండి 1945 వరకు పరిపాలించింది. యుద్ధం ముగిసిన తరువాత, సింగపూర్‌ను స్వీయ-ప్రభుత్వం మంజూరు మరియు 1963లో మలేషియా ఏర్పరచటానికి మలయా సమాఖ్యతో సింగపూర్ యొక్క విలీనంలో ఉన్నతమైన స్థాయిలతో తిరిగి బ్రిటీష్ నియంత్రణలో ఉంచబడింది. అయినను, సాంఘిక అశాంతి మరియు సింగపూర్ అధికారిక పీపుల్స్ ఆక్షన్ పార్టీ మరియు మలేషియా యొక్క అలయన్స్ పార్టీ మధ్య విభేదాల ఫలితంగా మలేషియా నుండి సింగపూర్‌ వేరుచేయబడింది. సింగపూర్ స్వతంత్ర గణతంత్రంగా 9 ఆగష్టు 1965న అయ్యింది.
తీవ్రమైన నిరుద్యోగం మరియు గృహ సంక్షోభాలను ఎదుర్కొంటూ, సింగపూర్ ఒక ఆధునీకరణ కార్యక్రమాన్ని ఆరంభించింది, అది తయారీ పరిశ్రమ స్థాపన, అతిపెద్ద ప్రజా గృహ భూములను అభివృద్ధి చేయటం మరియు భారీగా ప్రజా శిక్షణ మీద పెట్టుబడి పెట్టడం మీద దృష్టిని కేంద్రీకరించింది. స్వాతంత్ర్యం నాటినుండి, సింగపూర్ యొక్క ఆర్థికవ్యవస్థ సగటున ప్రతి సంవత్సరం తొమ్మిది శాతం పెరిగింది. 1990ల నాటికి, ఈ దేశం ఉన్నతంగా అభివృద్ధి చెందిన స్వేచ్ఛా మార్కెట్ ఆర్థికవ్యవస్థ, శక్తివంతమైన అంతర్జాతీయ వాణిజ్య బంధాలు మరియు జపాన్‌ కాకుండా ఆసియాలో అత్యధికమైన తలసరి గరిష్ట స్వదేశ ఉత్పాదనను కలిగి ప్రపంచంలోని అత్యంత ధనిక దేశాలలో ఒకటిగా అయ్యింది.
సింగపూర్ గురించి మూడవ శతాబ్దంలోని చైనీయుల వ్రాతలలో కనిపిస్తుంది, "పూ లౌ చంగ్" (蒲罗中) ద్వీపంగా వర్ణించబడింది. ఇది మాలే పేరు ""పులౌ ఉజోంగ్"" లేదా (మాలే పీఠభూమి యొక్క) "చివరన ఉన్న ద్వీపం" నుండి ప్రతిలేఖనంగా ఉంచబడింది. ఖ్యాజి-మతసంబంధమైన సేజరా మెలయు ("మాలే గ్రంధాలు" )లో రాకుమారుడు శ్రీవిజయ, శ్రీ త్రి భువన (సాంగ్ నీల ఉతమా అని కూడా పిలవబడుతుంది) యొక్క కథను కలిగి ఉంది, వారు ఈ ద్వీపానికి 13వ శతాబ్దంలో వచ్చారు. అతను సింహాన్ని చూసినప్పుడు, రాజకుమారుడు శుభసూచకంగా భావించి సింగపురా అని పిలవబడే పట్టణాన్ని స్థాపించాడు, దీనర్థం సంస్కృతంలో "సింహం నగరం". ఏదిఏమైనా, సింగపూర్‌లో సింహాలు ఉండే అవకాశం ఎప్పుడూ లేదు, పులులు మాత్రం 20వ శతాబ్దం ఆరంభం వరకు ఈ ద్వీపంలో సంచరిస్తూ ఉండేవి.
1320లో, మొంగోల్ సామ్రాజ్యం "లాంగ్ యా మెన్" (లేదా "డ్రాగన్స్ టూత్ స్ట్రైట్" ) అని పిలవబడే ప్రాంతానికి వాణిజ్య పరిశీలనా బృందాన్ని పంపింది, అది ద్వీపం యొక్క దక్షిణ భాగం వద్ద ఉన్న కెప్పెల్ ఓడరేవుగా భావించబడింది. చైనా నావికుడు వాంగ్ దాయుయన్ ఈ ద్వీపాన్ని 1330 సమయంలో పర్యటించారు, డాన్ మా క్సి (淡马锡, మాలేలో "తమసిక్" )అని పిలవబడే చిన్న స్థావరాలు మాలే మరియు చైనీయుల నివాసితులతో ఉన్నట్టు వర్ణించబడింది. 1365లో లిఖించబడిన జవనీస్ మహాకావ్య కవిత నాగరక్రేటగమాలో కూడా ద్వీపంలో ఉన్న నివాసగృహాలు తెమసెక్ ("సముద్ర పట్టణం" )అని సూచించబడింది. 14వ శతాబ్దంలో సింగపూర్ ఒక ముఖ్యమైన నౌకాశ్రయంగా సూచించే ఆధారాన్ని కానింగ్ కోటలో ఇటీవల జరిగిన త్రవ్వకాలలో కనుగొనబడింది.
1390లలో, మజాపహిట్ సామ్రాజ్యం స్థానభ్రష్టుని చేసిన తరువాత పాలెంబాంగ్ రాకుమారుడు పరమేశ్వరా తెమాసెక్‌కు పారిపోయాడు. 14వ శతాబ్ద సమయంలో సింగపూర్, మాలే పీఠభూమి మీద నియంత్రణ కొరకు సియాం (ప్రస్తుత థాయ్‌ల్యాండ్) మరియు జావా-కేంద్రంగా ఉన్న మజాపహిట్ సామ్రాజ్యం మధ్య జరిగిన పోరాటంలో ఇరుక్కుంది. సేజరా మెలయు ప్రకారం, సింగపూర్‌ను ఒక మజాపహిట్ ఒక దాడిలో ఓడించింది. మెలకాకు బలవంతంగా పంపించివేసే ముందు దాకా అతను అనేక సంవత్సరాలు ఈ ద్వీపాన్ని పరిపాలించాడు, అక్కడ అతను సుల్తనేట్ ఆఫ్ మలక్కా స్థాపించాడు. సింగపూర్ ముందుగా మలక్కా సుల్తనేట్‌కు తరువాత సుల్తనేట్ ఆఫ్ జోహార్‌కు ఒక ముఖ్యమైన వాణిజ్య నౌకౌశ్రయం అయ్యింది. 15వ శతాబ్దం ఆరంభంలో, సింగపూర్ థాయ్ అధీనంలో ఉన్న రాష్ట్రంగా ఉంది, కానీ ఇస్కాందర్‌చే స్థాపించబడిన మలక్కా సుల్తనేట్ వేగవంతంగా దాని అధికారాన్ని విస్తరింపచేసింది. 1511లో మలక్కాను పోర్చుగీసు బలవంతంగా ఆక్రమించిన తరువాత మాలే సైన్యాధికారి సింగపూరాకు పారిపోయి, నౌకాశ్రయ అధికారిని సింగపూరాలో ఉంచి నూతన రాజధానిని జొహార్ లామా వద్ద స్థాపించారు. 1587లో జొహార్ లామాను పోర్చుగీసు నాశనం చేశారు. 1613లో, పోర్చుగీసు విధ్వంసకులు సింగపూర్ నదీ ముఖద్వారం వద్ద స్థావరాలను తగలబెట్టారు మరియు ద్వీపం అంధకారంలో మునిగిపోయింది.
16 మరియు 19 శతాబ్దాల మధ్యలో, మాలే ద్వీపాలను నిదానంగా ఐరోపా వలసరాజ్య అధికారాలు ఆక్రమించాయి, ఈ ఆక్రమణ 1509లో మలక్కాకు పోర్చుగీస్ వారి ఆగమనంతో ఆరంభమైనది. 17వ శతాబ్ద సమయంలో ఈ ప్రాంతంలోని అధిక నౌకాశ్రయాలను నియంత్రణ చేయటానికి వచ్చిన డచ్ వారి ఆరంభ ఆధిపత్యం సవాలు చేయబడింది. డచ్ ఈ ద్వీపాలలో వర్తకం మీద, ముఖ్యంగా ఈ ప్రాంతపు అత్యంత ప్రధానమైన ఉత్పాదన సుగంధద్రవ్యాల మీద గుత్తాధిపత్యంను కలిగి ఉండేది. బ్రిటీష్‌తో సహా ఇతర వలసరాజ్య అధికారాలు, పరిమితంగా వ్యాపించి ఉన్నాయి.
1818లో, సర్ థామస్ స్టాంఫోర్డ్ రాఫెల్స్‌ను బెన్కూలెన్ వద్ద బ్రిటీష్ కాలనీ యొక్క లెఫ్టినంట్ గవర్నర్‌గా నియమించారు. ఈ ద్వీపాల నుండి చైనా వెళ్ళే మార్గంలో నల్లమందు వర్తకాన్ని స్థాపించుట వలన చైనా మరియు బ్రిటీష్ ఇండియా మధ్య ఉన్న వర్తక మార్గం చాలా ముఖ్యమైపోయింది, అందుచే అతను నెదర్లాండ్స్ స్థానంలో గ్రేట్ బ్రిటన్ అధికార శక్తిగా మారాలని స్థిరనిశ్చయం చేశాడు. ఈ ప్రాంతంలోని డచ్ నియంత్రణా నౌకాశ్రయాలలో బ్రిటీష్ వారి పనిని నిషేధించి లేదా అధిక సుంకాలను వారి మీద విధించి బ్రిటీష్ వర్తకాన్ని డచ్ అణచివేసింది. భారతదేశం-చైనా వర్తకం కొరకు ముఖ్య ఓడల మార్గమైన మలక్కా జలసంధి వద్ద నూతన నౌకాశ్రయాన్ని స్థాపించి డచ్‌ను సవాలు చేయాలని రాఫెల్స్ భావించాడు. అతను భారతదేశ గవర్నర్-జనరల్ లార్డ్ హేస్టింగ్స్ మరియు అతని బ్రిటీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీలోని అతని అధికారులను ఈ ప్రాంతంలో నూతన బ్రిటీష్ స్థావరం కొరకు అన్వేషణా నిధుల ఒప్పందాన్ని పొందాడు.
రాఫెల్స్ 29 జనవరి 1819లో సింగపూర్ వచ్చాడు మరియు వెనువెంటనే ఈ ద్వీపమే నూతన నౌకాశ్రయానికి సహజమైన ఎంపికగా గుర్తించాడు. ఇది మలక్కా జలసంధి సమీపాన ఉన్న మాలే పీఠభూమి దక్షిణ కొనలో ఉంది మరియు సహజమైన లోతైన ఓడరేవు, తాజా నీటి సరఫరాలు మరియు నౌకలను మరమ్మత్తు చేయటానికి కలపను కలిగి ఉంది. టెమెంగ్‌గాంగ్ అబ్దుర్ రెహమాన్ నాయకుడుగా సింగపూర్ నదీ ముఖద్వారం వద్ద వందల సంఖ్యలో జనాభాను కలిగి ఉన్న ఒక చిన్న మాలే గ్రామాన్ని రాఫెల్ కనుగొన్నాడు. ఈ ద్వీపాన్ని గతంలో సుల్తాన్ ఆఫ్ జోహోర్, టెంగ్కు రెహమాన్ పాలించాడు, ఇతనిని డచ్ మరియు బ్యూగిస్ నియంత్రించారు. అయినప్పటికీ, సుల్తనేట్‌ను అసమ్మతి వర్గాలచే బలహీనపరచబడింది మరియు టెమెంగ్‌గాంగ్ అబ్దుర్ రెహమాన్ ఇంకా అతని అధికారులు దేశభ్రష్టత కారణంగా రియౌలో నివసిస్తున్న టెంగ్కు రెహమాన్ యొక్క అన్నయ్య టెంగ్కు హుస్సేన్ (లేదా టెంగ్కు లాంగ్)కు విశ్వాసపాత్రులు. టెమెంగ్‌గాంగ్ సహాయంతో, రాఫెల్స్ దొంగతనంగా హుస్సేన్‌ను తిరిగి సింగపూర్ రప్పించాడు. హుస్సేన్ ను సుల్తాన్ ఆఫ్ జోహార్ యొక్క నిజమైన సుల్తాన్‌గా గుర్తించటాన్ని మరియు వార్షిక చెల్లింపును ఇవ్వటానికి ఒప్పందాన్ని సూచించాడు, ఇందుకు బదులుగా హుస్సేన్ బ్రిటీష్ వర్తక కేంద్రాన్ని సింగపూర్‌లో స్థాపించే హక్కును మంజూరు చేయాలి. అధికారిక ఒప్పందం మీద ఫిబ్రవరి 6, 1819లో సంతకం చేయబడింది మరియు ఆధునిక సింగపూర్ ఆవిర్భవించింది.
రాఫెల్స్ సంధి యొక్క ఒప్పందం జరిగిన కొద్దికాలానికే బెన్కూలెన్ తిరిగి వచ్చాడు మరియు కొన్ని ఫిరంగులు, ఇంకా భారతీయ సైనికుల పటాలంతో నూతన స్థాపనకు మేజర్ విల్లియం ఫర్కూహర్‌ను బాధ్యుడిగా నియమించి వెనక్కు వెళ్ళాడు. ప్రారంభం నుండి వర్తక నౌకాశ్రయాన్ని ఏర్పరచటమనేది చాలా కష్టమైన ప్రయత్నం. రాఫెల్ సింగపూర్ స్వేచ్ఛా నౌకాశ్రయంగా నిర్ణయించటం వలన ఫర్కూహర్ పరిపాలనకు తగినంత నిధులను అందించబడింది మరియు నౌకాశ్రయం సుంకాల సేకరణ నిషేధించబడింది. ఈ కష్టాలు ఉన్నప్పటికీ నూతన కాలనీ వేగవంతంగా అభివృద్ధి చెందింది. నూతన నౌకాశ్రయం వార్తలు ద్వీపాలలో విస్తరించగా, బ్యూగిస్, పెరనకన్ చైనీయులు మరియు అరబ్ వర్తకులు డచ్ వర్తక నిభందనలను మోసపూరితంగా అధిగమించటాన్ని కోరుతూ ఈ ద్వీపానికి తరలి వచ్చారు. కార్యనిర్వహణలు ఆరంభించిన సంవత్సరంలో, $400,000 (స్పానిష్ డాలర్లు) విలువున్న సరుకు సింగపూర్ నుండి వెళ్ళింది. 1821 నాటికి, ద్వీపం యొక్క జనాభా 5,000ల మందికి మరియు వర్తక మొత్తం $8 మిలియన్లకు చేరింది. 1825లో జానాభా 10,000కు చేరింది మరియు వర్తక పరిమాణం $22 మిలియన్లకు చేరి సింగపూర్ చాలా కాలం క్రితం ఆరంభించిన పెనాంగ్‌ను అధిగమించింది.
1822లో రాఫెల్స్ సింగపూర్ తిరిగి వచ్చాడు మరియు ఆరంభం సంవత్సరాలలోని కష్టసమయాలలో స్థావరాలను విజయవంతంగా ఫర్కూహర్ నడిపినప్పటికీ అతని యొక్క అనేక నిర్ణయాలలో లోపాలను గమనించాడు. ఫర్కూహర్ స్థాపకులను సింగపూర్ ఆహ్వానించాడు. సముద్రంలో వెళుతున్న నౌకలను సింగపూర్‌లో ఆపటానికి ఒక బ్రిటీష్ అధికారిని St.జాన్స్ ద్వీపం వద్ద నియమించాడు.అంతేకాకుండా, అతను ఆరంభ సంవత్సరాలలో స్థాపకులకు కష్టాలను కలిగిస్తున్న ఎలుక మరియు జెర్రులను చంపిన వారికి ధనాన్ని అందించాడు. అత్యంత అవసరమైన ధనాన్ని ఆర్జించటానికి, జూదం మరియు నల్లమందును విక్రయించటానికి ఫర్కూహర్ అనుమతులను అందించాడు, రాఫెల్స్ వీటిని సాంఘిక అపకారాలుగా భావించాడు. కాలనీ యొక్క క్రమభంగానికి విస్మయం చెంది, రాఫెల్స్ ఈ స్థావరం కొరకు నూతన విధానాలను లిఖించటానికి పూనుకున్నాడు. అతను "రాఫెల్స్ ప్లాన్ ఆఫ్ సింగపూర్" క్రింద సింగపూర్‌ను క్రియాత్మక మరియు దేశీయ ఉపవర్గాలుగా నిర్వహించాడు. ప్రస్తుతం, ఈ సంస్థ యొక్క శేషాలను దేశీయ పొరుగుప్రాంతాలలో గమనించవచ్చును.
7 జూన్ 1823న, రాఫెల్స్ రెండవ సంధి మీద ఒప్పందాన్ని సుల్తాన్ మరియు టెమెంగ్‌గాంగ్‌తో చేసుకున్నాడు, దీనివల్ల బ్రిటీష్ ద్వీపం విస్తరణను అధిక చేసింది. సుల్తాన్ మరియు టెమెంగ్‌గాంగ్ ద్వీపం యొక్క పరిపాలనా హక్కులను చాలా వరకు అప్పగించేశారు, ఇందులో జీవితకాల నెలవారీ చెల్లింపుల కొరకు నౌకాశ్రయ పన్నుల సేకరణ $1500 మరియు $800లను వరుసుగా సేకరించటం జరిగేది. ఈ ఒప్పందం ప్రకారం మాలే కట్టుబాట్లు, సంప్రదాయాలు మరియు మతాన్ని తీసుకునే సదుపాయంతో ఈ ద్వీపం బ్రిటీష్ చట్టం యొక్క అధీనంలోకి వచ్చింది. ఫర్కూహర్ స్థానంలో సమర్థవంతమైన మరియు మితవ్యయం చేసే పరిపాలకుడు జాన్ క్రాఫర్డ్‌ను నూతన గవర్నర్‌గా రాఫెల్స్ నియామకం చేశాడు. అక్టోబర్ 1823లో రాఫెల్స్ బ్రిటన్ తరలి వెళ్ళాడు మరియు 1826వ సంవత్సరంలో 44 సంవత్సరాల వయసులో మృతి చెందటం వలన అతను తిరిగి ఎన్నడూ సింగపూర్ రాలేదు. 1824లో, ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీతో శాశ్వతంగా ఉండేటట్టు సుల్తాన్ చేత సింగపూర్‌ ఇచ్చివేయబడింది.
బ్రిటన్ పరిధిని అతిక్రమించిందనే నిరసనను డచ్ ప్రభుత్వం చేయటం వలన సింగపూర్‌లో బ్రిటీష్ సైన్య శిబిర స్థాపన ఆరంభంలో సందేహస్పదమైనది. కానీ సింగపూర్ వేగవంతంగా ఒక వర్తక కేంద్రంగా పరిణమించటంతో, ద్వీపం మీద బ్రిటన్ తమ సత్తాను చాటుకుంది. 1824లోని ఆంగ్లో-డచ్ సంధి ద్వారా బ్రిటీష్ ఆక్రమిత ప్రాంతంగా సింగపూర్‌ స్థిరపరచబడింది, ఇది రెండు వలసరాజ్యాల మధ్య మాలే ద్వీపాలు సింగపూర్‌తో సహా మలక్కా సంధుల యొక్క ఉత్తర ప్రాంతం బ్రిటన్ పాలనా పరిధి ప్రభావంలోకి తీసుకువచ్చింది. 1826లో, సింగపూర్ పెనాంగ్ మరియు మలక్కాతో కలసి జలసంధుల స్థావరాలను ఏర్పరచటానికి సమూహమయ్యింది, దీనియెుక్క పరిపాలనను బ్రిటీష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ నిర్వహించింది. 1830లో, జలసంధుల స్థాపనలు బ్రిటీష్ ఇండియాలోని ప్రెసిడెన్సీ ఆఫ్ బెంగాల్ యొక్క "నివాసం" లేదా ఉపవిభాగంగా అయ్యాయి.
తరువాతి దశాబ్దాల కాలంలో, ఈ ప్రాంతంలో సింగపూర్ ఒక ముఖ్యమైన నౌకాశ్రయం అవ్వటానికి వృద్ధి చెందింది. దీని విజయానికి అనేక కారణాలు ఉన్నాయి, ఇందులో చైనాలో మార్కెట్ ఆరంభించటం, మహాసముద్రాలు-వెళ్ళే ఆవిరి ఓడల యొక్క రాక మరియు మాలేలో రబ్బర్ మరియు తగరం యొక్క ఉత్పత్తి ఉన్నాయి. దీనికున్న స్వేచ్ఛా నౌకాశ్రయం హోదా, సుంకాలను విధించే బటావియా (జకార్తా) మరియు మనీలాలోని ఇతర వలసరాజ్య నౌకాశ్రయ నగరాల కన్నా అతిప్రధానమైన ప్రయోజనాన్ని అందించింది మరియు ఇది ఆగ్నేయ ఆసియా నుండి సింగపూర్‌కు వర్తకం చేసే చైనీయులు, మాలే, భారతీయ మరియు అరబ్ వర్తకులను ఆకర్షించింది. ఆ తరువాత 1869లో ఆరంభించబడిన సూయజ్ కాలువ కారణంగా సింగపూర్‌లో వర్తకానికి మరింత ప్రోత్సాహం లభించింది. 1880 నాటికి, 1.5 మిలియన్ల టన్నుల సరుకు సింగపూర్ ద్వారా రవాణా కావటం ఆరంభమయ్యింది, దాదాపు ఆవిరి ఓడల ద్వారా 80% సరుకు రవాణా అయ్యేది. ప్రధాన వాణిజ్య కార్యక్రమంగా ఎగుమతుల మరియు దిగుమతుల వర్తకం ఉండేది, పన్నుల విధింపు లేకపోవటం మరియు స్వల్ప నిభంధనల కారణంగా ఇది వర్ధిల్లింది. అనేక వర్తక కేంద్రాలను ముఖ్యంగా ఐరోపా వర్తక సంస్థలు సింగపూర్‌లో ఏర్పాటు చేశాయి, యూదులు, చైనీయులు, అరబ్, అర్మేనియా, అమెరికన్ మరియు భారతీయ వర్తకులచే కూడా ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి. ఐరోపా మరియు ఆసియా వర్తకుల మధ్య అధిక వర్తకాన్ని నిర్వహించే అనేకమంది చైనీయులు కూడా మధ్యవర్తులవలే ఉన్నారు.
1827 నాటికి, సింగపూర్‌లో చైనీయులు అతిపెద్ద స్వదేశ సమూహంగా అయ్యారు. ఇందులో పెరనకన్లు ఉన్నారు, వీరు ప్రాచీన చైనా నివాసులు మరియు నల్లమందు యుద్ధాల కారణంగా దక్షిణ చైనాలో ఆర్థికపరమైన కష్టాల నుండి తప్పించుకోవటానికి గుంపులుగా తరలివచ్చిన చైనీయుల కూలీ సంతతికి చెందినవారు. రాతపూర్వక ఒప్పందం చేసుకున్న కార్మికులుగా అనేకమంది సింగపూర్ వచ్చారు మరియు వీరిలో ప్రధానంగా పురుషులు ఉన్నారు.. 1860ల వరకు మాలేలు రెండవ అతిపెద్ద మానవజాతిగా ఉన్నారు మరియు వారు జాలరులు, కళాకారులు లేదా రోజువారీ వేతనాలు తీసుకొని బ్రతికేవారుగా వారి జీవనాలను ఎక్కువగా కాంపుంగ్ (గ్రామాలలో)లలో కొనసాగించారు. 1860 నాటికి భారతీయులు రెండవ అతిపెద్ద మానవ జాతిగా పరిణమించారు. ఇందులో నిష్ణాతులు కాని కార్మికులు, వర్తకులు మరియు అడవులను శభ్రపరచటం మరియు రహదారులను నిర్మించటం వంటి ప్రజా సంబంధ పనులను నిర్వహించటానికి పంపబడిన నేరస్థులు ఉన్నారు. అంతేకాకుండా బ్రిటీష్ వారిచే సింగపూర్ వద్ద భారతీయ సిపాయి బలగాలు స్థిరపడ్డాయి.
సింగపూర్ పురోగమిస్తున్న ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉన్నప్పటికీ, ద్వీపాన్ని పాలిస్తున్న పరిపాలన మండలిలో సిబ్బంది కొరత, అసామర్థ్యమైన మరియు ప్రజల శ్రేయస్సు గురించి పట్టించుకోని వారు ఉండేవారు. పాలకులను సాధారణంగా భారతదేశం నుండి పిలిపించేవారు మరియు వారికి స్థానిక సంస్కృతి మరియు భాషలు తెలిసి ఉండేవికావు. 1830 నుండి 1867 వరకు జనాభా నాలిగింతలు పెరగినా సింగపూర్ యొక్క పౌర సేవ పరిమాణం మాత్రం మారలేదు. చాలా మంది ప్రజలకు ప్రజా ఆరోగ్య సేవలకు అవకాశాన్ని కలిగి ఉండలేదు మరియు కలరా ఇంకా మశూచి వంటి వ్యాధులు తీవ్రమైన ఆరోగ్య సమస్యలను ముఖ్యంగా అత్యధిక పనిచేసే జనాభా ఉండే ప్రాంతాలలో కలుగచేసింది. పరిపాలకుల యొక్క అసమర్థత కారణంగా మరియు ప్రధానంగా పురుష, అస్థిరమైన మరియు నిరక్షరాస్య స్వభావంతో ఉన్న ప్రజలు ఉండడంతో సమాజం అన్యాయంగా మరియు అధ్వాన్నంగా అయిపోయింది. 1850లో 60000ల మంది ప్రజలున్న నగరంలో కేవలం పన్నెండు మంది పోలీసు అధికారులు ఉన్నారు. వేశ్యావృత్తి, జూదం మరియు మాదకద్రవ్యాల దురాచారం (ముఖ్యంగా నల్లమందు) విస్తరించింది. చైనీయుల నేర రహస్య సమాజాలు (సమకాలీనం నుండి ఆధునిక త్రయం వరకు) విపరీతమైన శక్తివంతంగా ఉండేవి మరియు కొన్నింటిలో పదుల వేలల్లో సభ్యులను కలిగి ఉండేవి. విరోధ సమాజాల మధ్య అప్పుడప్పుడు జరిగే టర్ఫ్ యుద్ధాలు వందలలో మరణాలకు దారితీసాయి మరియు వాటిని అణచివేసే ప్రయత్నాలు తక్కువగా విజయవంతం అయ్యాయి.
సింగపూర్ వృద్ధి కొనసాగుతుండగా, సంధి పరిష్కార పరిపాలనలో అసమర్థతలు తీవ్రతరం అయ్యాయి మరియు బ్రిటీష్ భారతదేశ పాలనకు వ్యతిరేకంగా సింగపూర్ వర్తక సమాజం నిరసనలను చేయటం ఆరంభించింది. బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం సంధి పరిష్కారాన్ని ప్రత్యేక క్రౌన్ కాలనీగా స్థాపించటానికి 1 ఏప్రిల్ 1867న అంగీకరించింది. ఈ నూతన కాలనీ లండన్‌లోని వలసరాజ్య కార్యాలయం యొక్క పర్యవేక్షణలోని గవర్నరుచే పాలించబడేది. గవర్నరుకు సహాయకంగా అధికారిక మండలి మరియు విధాన మండలి ఉండేవి. మండలిల సభ్యులను ఎన్నుకోకపోయినప్పటికీ, సంవత్సరాలు గడుస్తున్న కొద్దీ స్థానిక జనాభా నుండి అధిక ప్రతినిధులు ఇందులో చేరారు.
సింగపూర్ ఎదుర్కుంటున్న తీవ్రమైన సాంఘిక సమస్యలను చర్చించటానికి అనేక ప్రమాణాలను వలసరాజ్య ప్రభుత్వం ఆరంభించింది. సమీకరణ చేసిన చైనీయుల రక్షితప్రదేశాన్ని 1877లో చైనీయుల సమాజం యొక్క అవసరాలను చర్చించటానికి, ముఖ్యంగా కూలీ వర్తకం యొక్క అతినీచమైన దురాచారాలను నియంత్రించటానికి మరియు బలవంతమైన వేశ్యావృత్తి నుండి చైనా మహిళలను కాపాడటానికి స్థాపించబడింది. 1889లో గవర్నర్ సర్ సిసిల్ క్లెమేంటి స్మిత్ రహస్య సమాజాలను నిషేధించటంతో అవి రహస్య స్థావరాలకు వెళ్ళిపోయాయి. అయినను అనేక సాంఘిక సమస్యలు యుద్ధ అనంతర శకంలో తలెత్తాయి, ఇందులో తీవ్రంగా గృహఅవసరాల కొరత మరియు అయోగ్యమైన ఆరోగ్య ఇంకా జీవన ప్రమాణాలు ఉన్నాయి. 1906లో, టాంగ్‌మెంఘైు అనబడే చైనీయుల తిరుగుబాటు సంస్థను కింగ్ రాజవంశానికి అందివ్వబడింది మరియు దీనికి నాయకుడు సన్ యాట్-సేన్ దానియొక్క నన్యాంగ్ శాఖను సింగపూర్‌లో స్థాపించారు, ఇది ఆగ్నేయ ఆసియాలో సంస్థ యొక్క ప్రధానకేంద్రంగా పనిచేసింది. సింగపూర్‌కు వలసవచ్చిన చైనా జనాభా విరివిగా చందాలను టాంగ్‌మెంఘైు‌కు అందించారు, ఇది 1911 క్సిన్‌హై తిరుగుబాటును నిర్వహించింది, దాని ఫలితంగా రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా ఏర్పడింది.
వివాదం ఆగ్నేయ ఆసియాకు విస్తరించకపోవటంచే ప్రపంచ యుద్ధం I (1914–18) ప్రభావం సింగపూర్ మీద ఎక్కువ పడలేదు. యుద్ధ సమయంలో సింగపూర్‌లో స్థిరపడిన బ్రిటీష్ ముస్లిం భారతీయ సిపాయిలుచే 1915 తిరుగుబాటు ఒక్కటే ముఖ్యమైన సంఘటనగా ఉంది. ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం మీద పోరాడటానికి వారిని పంపుతారనే పుకార్లను విన్న తరువాత, సైనికులు తిరుగుబాటు చేశారు, జొహార్ మరియు బర్మా నుండి వచ్చిన బలగాలచే అణచివేయబడక ముందు వారి అధికారులను మరియు అనేకమంది బ్రిటీష్ పౌరులను హత్యచేశారు. యుద్ధం తరువాత, బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం ఉన్నతస్థితిని కోరుతున్న జపనీయుల సామ్రాజ్యాన్ని నిరుత్సాహ పరచటానికి సింగపూర్‌లో నావికా దళ స్థావరం నిర్మాణం కొరకు గణనీయమైన వనరులను వెచ్చించింది. దీనిని 1939లో $500 మిలియన్ల వ్యయంతో పూర్తిచేసింది, ఈ నావికా కేంద్రం అప్పటి ప్రపంచంలోని అతిపెద్ద డ్రై డాక్, మూడవ అతిపెద్ద తేలియాడే ఓడరేవును మరియు మొత్తం బ్రిటీష్ నావికాదళానికి ఆరునెలలపాటు సరిపోయేంత చమురు ట్యాంకులను కలిగి ఉంది. దీనికి రక్షణగా 15-అంగళాల నావికా తుపాకులు మరియు టెంగా ఎయిర్ బేస్ వద్ద ఏర్పరచబడిన రాయల్ ఎయిర్ ఫోర్స్ వైమానికదళ విభాగాలు ఉన్నాయి. విన్స్టన్ చర్చిల్ దీనిని "తూర్పు యొక్క గిబ్రల్టార్‌గా" వ్యవహారిక భాషలో తెలిపారు. దురదృష్టవశాత్తు, ఈ కేంద్రం ఒకే తెగకు చెందిన శకటముల సముదాయాన్ని కలిగి లేదు. బ్రిటీష్ హోమ్ ఫ్లీట్ ను ఐరోపాలో ఏర్పరచబడింది మరియు కావాలనుకున్నప్పుడు సింగపూర్‌కు వేగవంతంగా రావటానికి ఈ ప్రణాళికను రూపొందించబడింది. ఏదిఏమైనా, 1939లో ప్రపంచ యుద్ధం II ఆరంభమయిన తరువాత, ఈ ఫ్లీట్ మొత్తం బ్రిటన్ రక్షణదళంతో పూర్తిగా ఆక్రమించబడింది.
7 డిసెంబర్ 1941న, జపాన్ పర్ల్ నౌకాశ్రయం మీద దాడిచేసింది మరియు పసిఫిక్ యుద్ధం వెనువెంటనే ఆరంభమయ్యింది. ఆగ్నేయ ఆసియాను ఆక్రమించుకోవటం మరియు దానియొక్క సైనిక మరియు పరిశ్రమల అవసరాలకు ఘనమైన సహజ వనరుల సరఫరాను పొందటం జపాన్ యొక్క ఉద్దేశ్యాలలో ఒకటిగా ఉంది. ఆ ప్రాంతంలో ప్రధాన సంబంధం కల కేంద్రంగా ఉన్న సింగపూర్ స్పష్టంగానే సైనిక లక్ష్యంగా ఉంది. సింగపూర్‌లోని బ్రిటీష్ కమాండర్ల నమ్మకం ప్రకారం దక్షిణం నుండి జపనీయులు దాడి చేస్తారని నమ్మారు, ఎందుకంటే ఉత్తరంలో దట్టమైన మాలేయన్ అడవి ముట్టడికి సహజమైన అవరోధంగా ఉంది. ఉత్తర మలయా నుండి చేసే దాడిని ఎదుర్కోవటానికి బ్రిటీష్ ఒక ప్రణాళికను రచించినప్పటికీ, తయారీలు ఎప్పటికీ పూర్తికాలేదు. "సింగపూర్ కోట" ఏ జపనీయుల దాడికైనా నిలిచి ఉంటుందని సైనికులు విశ్వాసాన్ని కలిగి ఉన్నారు మరియు ఈ విశ్వాసం సింగపూర్ యొక్క రక్షణకై పంపబడిన బ్రిటీష్ యుద్ధనౌకల దళం ఫోర్సు Z ఆగమనంతో మరింత అధికమైనది, ఇందులో యుద్ధనౌక "HMS ప్రిన్స్ ఆఫ్ వేల్స్" మరియు ప్రయాణికుల ఓడ "HMS రిపల్స్" ఉన్నాయి. ఈ దళాన్ని మూడవ కాపిటల్ ఓడ, విమాన కారియర్ "HMS ఇండోమిటబుల్" ‌తో పాటు తేబడ్డాయి, కానీ ఇది దారిలో మునిగి పోవటంతో దళానికి వాయురక్షణ లేకుండా అయిపోయింది.
8 డిసెంబర్ 1941న, ఉత్తర మలయాళో జపనీయుల బలగాలు కోట భరూలో ప్రవేశించాయి. మలయాను ముట్టడి చేసిన రెండు రోజుల తరువాత, జపనీయుల బాంబులు మరియు టోర్పేడో బాంబర్ విమానంచే "ప్రిన్స్ ఆఫ్ వేల్స్" మరియు "రిపల్స్" తీరానికి 50 మైళ్ళ దూరంలో పహాంగ్‌లోని కౌంటన్ తీరంలో మునిగిపోయాయి, ప్రపంచ యుద్ధం II యొక్క అతి నీచమైన నావికా పరాజయాన్ని బ్రిటీష్ చవిచూసింది. రెండు ముఖ్య ఓడలను కాపాడటానికి సంబంధిత వాయు సహాయం సమయానికి అందలేదు. ఈ సంఘటన తరువాత, సింగపూర్ మరియు మలయా ప్రతిదినం దాడులను అనుభవించాయి, ఇందులో పౌరసంబంధ నిర్మాణాలు ఆస్పత్రులు లేదా గృహాలలోని దుకాణాలు వంటివాటి మీద చేసిన దాడులలో పదుల నుండి వందల సంఖ్యలో ప్రజలు ప్రతిసారీ చనిపోయేవారు.
జపనీయుల సైనికదళం మాలే పీఠభూమి నుండి సంబంధితుల నిరసనను అణచివేస్తూ లేదా దాటుకుంటూ వేగవంతంగా దక్షిణ దిశకు కదిలింది. సంబంధిత బలగాలు ఉష్ణ వర్షాధార అడవులలో ట్యాంకులు అనవసరం అని అమర్చుకోలేదు మరియు వారి కాల్బలం జపనీయుల లైట్ ట్యాంకుల ముందు శక్తివిహీనంగా నిరూపించబడ్డాయి. వారి బలం జపనీయుల పురోగమనంతో విఫలమవ్వటంతో, సంబంధిత బలగాలు దక్షిణాన ఉన్న సింగపూర్‌కు బలవంతంగా పారిపోయాయి. 31 జనవరి 1942 నాటికి, ముట్టడి జరిగిన కేవలం 55 రోజుల తరువాత, జపనీయులు మొత్తం మాలే పీఠభూమిని జయించారు మరియు సింగపూర్‌ను దాడి చేయటానికి సన్నద్ధమయ్యారు.
జపనీయుల సైన్యాన్ని ఆపే ప్రయత్నంలో జొహార్ మరియు సింగపూర్‌ను కలిపే ఎత్తైన మార్గాన్ని సంబంధిత బలగాలు పేల్చివేశాయి. అయినప్పటికీ, జపనీయులు కొద్ది రోజుల తరువాత జొహార్ జలసంధిని గాలితో నింపిన పడవలలో దాటగలిగారు. జపనీయులు ముందుకు రాకుండా ఆపటానికి సంబంధిత బలగాలచే మరియు సింగపూర్ యొక్క జనాభాలోని స్వయంసేవకులచే అనేక వీరోచితమైన పోరాటాలు జరిగాయి, ఈ సమయంలోనే పాసిర్ పాంజంగ్ యుద్ధం చోటుచేసుకుంది. ఏదిఏమైనా సాయుధదళాలు నేలకు ఒరిగిపోయి సరఫరాలన్నీ ఖాళీ అయిపోవటంతో, లెఫ్టనంట్-జనరల్ ఆర్థర్ పెర్సివాల్ సింగపూర్ లోని సంబంధిత బలగాలను ఇంపిరియల్ జపనీస్ ఆర్మీ యొక్క జనరల్ తోమోయుకి యమషితకు చైనీయుల నూతన సంవత్సరం 15 ఫిబ్రవరి 1942న అప్పగించారు. దాదపు 130,000 మంది భారతీయ, ఆస్ట్రేలియన్ మరియు బ్రిటీష్ బలగాలు యుద్ధ ఖైదులుగా అయ్యారు, వీరిలో చాలామందిని బానిసలుగా వాడుకోవటానికి "నరకం ఓడలు" అని పిలవబడే ఖైదుల రవాణాల ద్వారా బర్మా, జపాన్, కొరియా లేదా మంచూరియాకు పంపించారు. చరిత్రలో బ్రిటీష్-నాయకత్వం వహించిన బలగాల యొక్క అతిపెద్ద ఓటమిగా సింగపూర్ ఉంది.
సింగపూర్‌కు స్యోనన్-టో (昭南島 "షోనన్-టో", జపనీయుల భాషలో "దక్షిణ ద్వీపం యొక్క దీపం)గా పేరు మార్చి పెట్టబడింది, దీనిని జపనీయులు 1942 నుండి 1945 వరకు ఆక్రమించి ఉన్నారు. స్థానిక ప్రజానీకం మీద జపాన్ సైనికదళం కఠినమైన చర్యలను బలగాలతో తీసుకుంది, ముఖ్యంగా "కెంపీటై" లేదా జపనీయుల సైనిక రక్షణదళం చైనా ప్రజలతో వ్యవహరించేటప్పుడు కనికరం లేకుండా ఉండేవారు. చైనా పౌరుల యొక్క సూక్ చింగ్ ఊచకోత అత్యంత గుర్తించదగిన క్రూరమైన చర్యగా ఉంది, చైనాలో యుద్ధ ప్రయత్నంకు వ్యతిరేకంగా ప్రతీకారం తీసుకోబడింది. సామూహిక ఉరిశిక్షలలో 25,000 మరియు 50,000ల మందిని మలయా మరియు సింగపూర్‌లో చనిపోయారు. మిగిలిన జనాభా జపనీయులు ఆక్రమించి ఉన్న మూడున్నర ఏళ్ళు చాలా కష్టాలను అనుభవించారు. మాలే మరియు భారతీయులను "డెత్ రైల్వే"ను నిర్మించటానికి బలవంతం చేశారు, ఈ రైలు మార్గం థాయ్‌ల్యాండ్ మరియు బర్మా (ప్రస్తుత మయన్మార్) మధ్యలో ఉంది. ఈ రైలు మార్గాన్ని నిర్మిస్తూ చాలా మంది మరణించారు. యురాసియన్లు POWలు (ప్రిజనర్స్ ఆఫ్ వార్)గా పట్టుబడ్డారు.
15 ఆగష్టు 1945న ఆలీస్‌కు జపనీయుల లొంగుబాటు తరువాత, సింగపూర్ వైపరీత్యమైన స్థితిలో పడిపోయింది, దోచుకోవటం మరియు ప్రతీకార-హత్యలు విస్తరించిపోయాయి. ఆగ్నేయ ఆసియా కమాండ్ కొరకు సుప్రీం అలైడ్ కమాండర్ లార్డ్ లూయిస్ మౌంట్‌బాటన్ ఆ ప్రాంతంలో జనరల్ హిసైచి తెరుచి తరుపున జనరల్ ఇతగాకి సీషిరో నుండి జపనీయ బలగాల యొక్క అధికారిక లొంగుబాటును స్వీకరించటానికి 12 సెప్టెంబర్ 1945న సింగపూర్ తిరిగివచ్చారు మరియు మార్చి 1946 వరకు ఈ ద్వీపాన్ని పాలించటానికి బ్రిటీష్ సైనిక పరిపాలనను ఏర్పాటు చేయబడింది. యుద్ధ సమయంలో అవస్థాపన చాలా వరకు విధ్వంసం చేయబడింది, ఇందులో విద్యుత్తు మరియు నీటి సరఫరా విధానాలు, టెలిఫోన్ సేవలు అలానే సింగపూర్ నౌకాశ్రయం వద్ద ఓడరేవు సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. ఆహార కొరత ఏర్పడటంతో అది కలుషిత ఆహారం, వ్యాధులు మరియు హింసాపూరిత నేరాలు మరియు విధ్వంసానికి దారితీసాయి. అధిక ఆహార ధరలు, నిరుద్యోగం మరియు కార్మికులలో అసంతృప్తి 1947లో అనేక సమ్మెలకు దారితీసింది, దీని కారణంగా ప్రజా రవాణా మరియు ఇతర సేవలలో నిలిపివేయవలసి వచ్చింది. 1947 చివరినాటికి, ఆర్థికవ్యవస్థ తేరుకోవటం ఆరంభించింది, ప్రపంచంలో తగరం మరియు రబ్బర్ కొరకు పెరిగిన డిమాండ్ దీనిని సులభతరం చేసింది, కానీ ఆర్థికవ్యవస్థ యుద్ధ పూర్వ స్థితికి రావటానికి మరిన్ని సంవత్సరాల కాలం పట్టింది.
సింగపూర్‌ను రక్షించటంలో బ్రిటన్ వైఫల్యం కారణంగా అమోఘమైన పాలకులుగా సింగపూరియన్ల దృష్టిలో ఉన్న నమ్మకాన్ని నాశనం చేసుకున్నారు. యుద్ధం అయిన అనేక దశాబ్దాల తరువాత స్థానిక జనాభాలో రాజకీయ చైతన్యం మరియు వలసరాజ్య-వ్యతిరేక ఇంకా జాతీయవాద భావనలు గోచరించాయి, దీనిని మాలే భాషలో "మెర్డెక" లేదా "స్వాతంత్ర్యం" అనే నినాదంతో సమకూర్చారు. బ్రిటీష్ తమవంతు కర్తవ్యంగా సింగపూర్ మరియు మలయా కొరకు స్వీయపరిపాలనను నిదానంగా పెంచటానికి తయారయ్యింది. 1 ఏప్రిల్ 1946న, స్ట్రెయిట్స్ సెటిల్మెంట్స్ రద్దయ్యింది మరియు సింగపూర్ గవర్నరు అధినేతగా ఉన్న పౌరపాలన ఉన్న ఒక ప్రత్యేకమైన క్రౌన్ కాలనీగా అయ్యింది. జూలై 1947లో, ప్రత్యేక అధికార మరియు విధాన మండలిలు స్థాపించబడ్డాయి మరియు విధాన మండలి యొక్క ఆరుగురి సభ్యుల ఎన్నిక తరువాత సంవత్సరంలో జరపటానికి నిశ్చయించబడింది.
మొదటి సింగపూర్ ఎన్నికలను మార్చి 1948లో నిర్వహించబడినాయి, ఇరవై-ఐదు సీట్లలో కేవలం ఆరు మాత్రమే విధానమండలిలో ఎన్నుకోబడింది. కేవలం బ్రిటీష్ వారికి మాత్రమే ఓటు వేయటానికి హక్కు ఉంది మరియు 23,000ల మంది లేదా ఉత్తీర్ణతను కలిగి ఉన్నవారిలో 10% మాత్రమే నమోదుచేశారు. మండలి యొక్క ఇతర సభ్యులు గవర్నర్ లేదా వాణిజ్యమండలి ద్వారా ఎంపికచేయబడ్డారు. ఎన్నుకోబడిన మూడు సీట్లను నూతనంగా ఏర్పడిన సింగపూర్ ప్రోగ్రెసివ్ పార్టీ (SPP) గెలుచుకుంది, ఈ సాంప్రదాయిక పార్టీ నాయకులు వ్యాపారవేత్తలు మరియు వృత్తిపరమైనవారు మరియు వీరు వెనువెంటనే స్వీయ-పాలన ఒత్తిడికి సుముఖంగా ఉండలేదు. మిగిలిన మూడు సీట్లను స్వతంత్రులు గెలుచుకున్నారు.
ఎన్నికలు జరిగిన మూడు నెలల తరువాత, మలయాళోని సామ్యవాద సంఘాలచే ఆయుధ తిరుగుబాటు చేయబడటంతో మలేయన్ అత్యవసరపరిస్థితి చోటుచేసుకుంది. సింగపూర్ మరియు మలయాళోని వామ-పక్ష సంఘాలను నియంత్రించటానికి కఠనమైన చర్యలను విధించింది మరియు వివాదస్పదమైన ఆంతరంగిక భద్రతా చట్టాన్ని ప్రవేశపెట్టింది, "భద్రతకు ప్రమాదకరంగా" ఉండే అనుమానిత వ్యక్తులను పరిశోధన లేకుండా అనిశ్చితంగా నిర్భంధంలో ఉంచటాన్ని ఇది అనుమతించింది. వామ-పక్ష సంఘాలు వలసరాజ్య విధానం యొక్క శక్తివంతమైన విమర్శకులుగా ఉండడంతో, స్వీయ-ప్రభుత్వంలో చాలా సంవత్సరాలు పురోగతి స్తంభించిపోయింది.
1951లో పెరిగిన ఎన్నుకోబడిన సీట్లు తొమ్మిదితో రెండవ విధాన మండలి యొక్క ఎన్నికలు జరిగాయి. ఈ ఎన్నికలో తిరిగి SPP ఆరు సీట్లను గెలిచి ఆధిపత్యాన్ని పొందింది. ఇది వైవిధ్యమైన స్థానిక సింగపూర్ ప్రభుత్వ స్థాపనకు దోహదం చేసింది, వలసరాజ్య పరిపాలన ఇంకనూ ఆధిపత్యంలో కొనసాగింది. 1953లో, మలయాళోని సామ్యవాదులను అణచివేయటంతో మరియు అతి క్లిష్టమైన అత్యవసర పరిస్థితిని కలిగి ఉన్నప్పుడు, సర్ జార్జ్ రెండెల్ నాయకత్వంలోని ఒక బ్రిటీష్ సంఘం సింగపూర్ కొరకు స్వీయ ప్రభుత్వం యొక్క పరిమితమైన రూపాన్ని ప్రతిపాదించారు. ప్రజా ఎన్నికలలో ఎన్నుకోబడిన ముఫ్పై రెండు సీట్లకు ఇరవై-ఐదింటితో నూతన విధానసభ విధానమండలిని స్థానభ్రంశం చేసింది, దీని నుండి ముఖ్యమంత్రి ప్రభుత్వ అధినేతగా మరియు మండలి మంత్రులు మంత్రిమండలిగా పార్లమెంటరీ విధానంలో తీసుకోబడతారు. ఆంతరంగిక భద్రత మరియు విదేశాంగ వ్యవహారాల మీద అలానే శాసననిర్మాణం మీద వీటో అధికారం వంటివి బ్రిటీష్ నియంత్రణలో ఉంచబడింది.
2 ఏప్రిల్ 1955లో విధానసభ కొరకు జరిగిన ఎన్నికలలో నూతన రాజకీయ పార్టీలు పోటీలో చేరటంతో అవి జీవత్వంగా మరియు పోటాపోటీగా జరిగాయి. గతంలో జరిగిన ఎన్నికలవలే కాకుండా, ఓటర్లు తమకుతాముగా నమోదుచేసుకున్నారు, నియోజకులు 300,000ల మందికి పెరిగారు. SPPను విపరీతమైన ఓటమిని చవిచూసి కేవలం నాలుగు సీట్లను గెలుచుకుంది. నూతనంగా ఏర్పడిన వామపక్షవాది లేబర్ ఫ్రంట్ అతిపెద్ద విజేతగా పది సీట్లను గెలుచుకుంది మరియు ఇది సంకీర్ణ ప్రభుత్వ ఏర్పాటును మూడు సీట్లు గెలుచుకున్న UMNO-MCA కూటమితో చేసింది. వామపక్షవాదుల ఇంకొక నూతన పార్టీ పీపుల్స్ ఆక్షన్ పార్టీ (PAP) మూడు సీట్లను గెలుచుకుంది.
లేబర్ ఫ్రంట్ నాయకుడు డేవిడ్ మార్షల్ సింగపూర్ మొదటి ముఖ్యమంత్రి అయ్యారు. స్థిరత్వంలేని ప్రభుత్వానికి ఆయన నాయకుడిగా ఉండి చాలా తక్కువ సహాయమును వలసరాజ్య ప్రభుత్వాల నుండి లేదా ఇతర స్థానిక పార్టీల నుండి పొందేవారు. సాంఘికపరమైన ఆందోళన పెరుగుతూ ఉండేది మరియు మే 1955 నాటికి హాక్ లీ బస్సు గొడవలు జరిగాయి, ఇందులో నలుగురు వ్యక్తులు చనిపోయారు మరియు మార్షల్ ప్రభుత్వాన్ని దుయ్యబెట్టారు. 1956లో, ది చైనీస్ హై స్కూల్ మరియు ఇతర పాఠశాలల మధ్య చైనీస్ మిడిల్ స్కూల్ గొడవలు తలెత్తాయి, స్థానిక ప్రభుత్వం మరియు చైనీయుల విద్యార్థుల ఇంకా సామ్యవాద కనికరం కలవారుగా భావించే సంఘంలోని వారి మధ్య ఉద్రికత్త మరింత పెరిగింది.
ఏప్రిల్ 1956లో, మెర్డెక చర్చలలో సంపూర్ణ స్వీయ-పాలన కొరకు సంప్రదింపులు చేయటానికి మార్షల్ ఒక ప్రాతినిధ్యాన్ని లండన్‌కు తీసుకువెళ్ళాడు, కానీ సింగపూర్ యొక్క ఆంతరంగిక భద్రత మీద బ్రిటీష్ నియంత్రణను వదిలివేయటానికి సుముఖంగా లేకపోవటంతో ఈ చర్చలు విఫలమయ్యాయి. బ్రిటీష్ సింగపూర్ యొక్క ఆర్థిక స్థిరత్వాన్ని దిగజారుస్తున్న సామ్యవాద ప్రభావం మరియు కార్మికుల నిరసనల గురించి ఆందోళన చెందింది మరియు స్థానిక ప్రభుత్వాలు గతంలో జరిగిన అల్లర్లను నియంత్రించటంలో ప్రభావవంతంగా లేవని భావించింది. మార్షల్ చర్చలు విఫలమయిన తరువాత రాజీనామా చేశాడు.
నూతన ముఖ్యమంత్రి లిమ్ యూ హాక్ సామ్యవాద మరియు వామపక్షవాదుల సంఘాల మీద తీవ్రమైన చర్యలను తీసుకున్నారు, అనేకమంది వర్తక సంఘాల నాయకులను మరియు PAP యొక్క చాలామంది సామ్యవాద సభ్యులను ఇంటర్నల్ సెక్యూరిటీ ఆక్ట్ క్రింద ఖైదుచేశారు. సామ్యవాద ఆందోళనకారులకు వ్యతిరేకంగా లిమ్ యొక్క కఠినమైన చర్యలను బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం ఆమోదించింది మరియు మార్చి 1957 ఆరంభంలో నూతన చర్చలను నిర్వహించినప్పుడు సంపూర్ణ ఆంతరంగిక స్వీయ-ప్రభుత్వాన్ని మంజూరు చేయటానికి వారు ఒప్పుకున్నారు. దానియొక్క సొంత పౌరసత్వంతో సింగపూర్ దేశం ఏర్పడింది. విధానసభలో సభ్యులు సంఖ్య యాభై-ఒకటికి చేరింది, వీరందరినీ ఎన్నికల ద్వారా ఎన్నుకోబడింది మరియు రక్షణ మరియు విదేశాంగ వ్యవహారాలు మినహా ప్రధానమంత్రి మరియు మంత్రిమండలి, ప్రభుత్వం యొక్క మొత్తం దృక్పథాల నియంత్రణను కలిగి ఉంటుంది. "యాంగ్ డి-పెర్టున్ నెగరా" లేదా దేశ నాయకుడుచే గవర్నర్ స్థానం భర్తీచేయబడింది. ఆగష్టు 1958లో, సింగపూర్ దేశ స్థాపనకు సింగపూర్ దేశ చట్టము సంయక్తరాజ్య పార్లమెంటులో ఆమోదించబడింది.
నూతన శాసనసభ కొరకు మే 1959న ఎన్నికలను నిర్వహించారు. పీపుల్స్ ఆక్షన్ పార్టీ (PAP) ఎన్నికలలో యాభై-ఒక్క సీట్లలో నలభై-మూడు సీట్లను గెలిచి ఘన విజయాన్ని సాధించింది. కార్మిక సంఘాలు మరియు మౌలిక విద్యార్థి సంఘాలలోని చైనీస్-మాట్లాడే జనాభా మద్ధతుతో వారు దీనిని సాధించారు. దీని నాయకుడు, కేంబ్రిడ్జ్ నుండి విద్యావంతుడైన యువ న్యాయవాది లీ కౌన్ యూ సింగపూర్ యొక్క మొదటి ప్రధానమంత్రి అయ్యాడు.
విదేశీ మరియు స్థానిక వ్యాపార నాయకులు PAP విజయాన్ని భయంకలిగించేదిగా వీక్షించారు ఎందుకంటే కొంతమంది పార్టీ సభ్యులు సామ్యవాద రక్షకులుగా ఉన్నారు. అనేక వ్యాపారాలు వాటి ప్రధానకేంద్రాలను సింగపూర్ నుండి కౌలాలంపూర్‌కు మార్చాయి. ఈ చెడు శకునాలు ఉన్నప్పటికీ, PAP ప్రభుత్వం సింగపూర్ యొక్క అనేక ఆర్థిక మరియు సాంఘిక సమస్యలను పేర్కొంటూ ఒక శక్తివంతమైన ప్రణాళికను రూపొందించింది. ఆర్థిక అభివృద్ధిని నూతన విత్త మంత్రి గో కెంగ్ స్వీ పర్యవేక్షించేవారు, జురాంగ్‌లో అతిపెద్ద పారిశ్రామిక సంపదలను స్థాపించటం నుండి పన్ను మినహాయింపుల వరకు విదేశీ మరియు స్థానిక పెట్టుబడిని ప్రోత్సహించాలని ఆయన వ్యూహరచన చేశారు. నైపుణ్యమున్న పనిబలగానికి శిక్షణను ఇవ్వటానికి విద్యా విధానం మెరుగుపరచబడింది మరియు ఆంగ్ల భాషను బోధనా భాషగా చైనీస్‌ను మించి ప్రోత్సహించేవారు. కార్మికులలో ఆందోళనను తొలగించటానికి, ప్రస్తుతం ఉన్న కార్మిక సంఘాలను కొన్నిసార్లు బలవంతంగా ఒకే సంస్థగా మార్చటానికి ఏకీకృతం చేయబడ్డాయి, ప్రభుత్వ పర్యవేక్షణలో ఉన్న ఇది నేషనల్ ట్రేడ్స్ యూనియన్ కాంగ్రెస్ (NTUC) అని పిలవబడింది. సాంఘికపరంగా, ఒక తీవ్రమైన మరియు ఉన్నతంగా స్థాపించబడిన ప్రభుత్వ గృహవసతి కార్యక్రమాన్ని దీర్ఘకాలంగా ఉన్న గృహ సమస్యలను పరిష్కరించటానికి ఆరంభించబడింది. 25,000 ఎత్తైన తక్కువ-ధరకల అపార్టుమెంటులు ఈ కార్యక్రమం యొక్క మొదటి రెండు సంవత్సరాలలో నిర్మించబడ్డాయి.
సింగపూర్ ను పాలించటంలో విజయాలను సాధించినప్పటికీ, PAP నాయకులు లీ మరియు గో తోసహా అందరూ సింగపూర్ యొక్క భవిష్యత్తు మలయా చేతిలో ఉందని భావించారు. సింగపూర్ మరియు మలయా మధ్య చారిత్రాత్మక మరియు ఆర్థిక బంధాలు వేర్వేరు దేశాలుగా చాలా బలీయంగా ఉండేవి మరియు వారు విలీనం కొరకు విపరీతంగా ప్రచారం చేశారు. వేరొకవైపు, PAP యొక్క సామ్యవాద మద్ధతుదారులు వీరు మలయా అధికార పార్టీ అయిన యునైటెడ్ మాలేస్ నేషనల్ ఆర్గనైజేషన్ స్థిరమైన సామ్యవాద వ్యతిరేకతను కలిగి ఉండటం వలన మరియు వారికి వ్యతిరేకంగా PAP యొక్క సామ్యవాదులు కాని ముఠాలకు సహకరించటంతో ప్రాబల్యాన్ని కోల్పోతామని కొంతమంది బలీయంగా విలీనాన్ని వ్యతిరేకించారు. PAP ప్రభుత్వం మీద విశ్వాసాన్ని కలిగి ఉండకపోవటం మరియు ఆందోళనల కారణంగా UMNO నాయకులు ఈ విలీనం యొక్క ఉద్దేశం గురించి సందేహస్పదంగా ఉండేవారు, సింగపూర్‌లోని అనేక మంది చైనీయులు రాజకీయ అధికారం మీద ఆధారపడి వారి జాతిపరమైన సమతులతను మార్చుకునేవారు. సామ్యవాద మద్ధతుదారుడు PAP మంత్రి ఓంగ్ ఇంగ్ గౌన్‌ను 1961లో పార్టీని మారినప్పుడు మరియు PAP అభ్యర్థిని తదనంతరం వచ్చిన ఉప-ఎన్నికలో ఓడించినప్పుడు ఈ మార్పు లీ ప్రభుత్వాన్ని కూలదోస్తుందనే బెదిరింపును ఎదుర్కోవటంతో ఈ సమస్య రెట్టింపయ్యింది. సామ్యవాద రక్షకుల యొక్క ప్రయోజనాన్ని ఊహించి, UMNO విలీనానికి వెనుతిరిగింది. మే 27న, మలయా ప్రధానమంత్రి టుంకు అబ్దుల్ రెహమాన్ మలయా సమాఖ్య, సింగపూర్, బ్రునై మరియు సభా ఇంకా సారవాక్ యొక్క బ్రిటీష్ బోర్నియో తీవ్రవాదులతో కలిగి ఉన్న మలేషియా సమాఖ్య యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని వాదించారు. బోర్నియో ప్రాంతాలలోని అదనపు మాలే జనాభా సింగపూర్ యొక్క చైనీయుల జనాభాను తగ్గిస్తుందని UMNO నాయకులు భావించారు.
మలేషియా ప్రతిపాదన PAPలోని మితవాదులు మరియు సామ్యవాద రక్షకుల మధ్య చాలా కాలంగా విభేదానికి ఆజ్యంపోసింది. లిమ్ చిన్ సియోంగ్ నాయకత్వంలోని సామ్యవాద రక్షకులు నూతన పార్టీ బారిసన్ సొసియాలిస్ (సోషలిస్ట్ ఫ్రంట్)ను ఏర్పరచటానికి మరియు PAP ప్రణాళిక ప్రకారం మలేషియాలో ప్రవేశానికి వ్యతిరేకంగా ప్రచారం చేయటానికి PAPను విడనాడారు. దీనికి సమాధానంగా, లీ విలీనం మీద ఒక ప్రజాభిప్రాయ సేకరణకు పిలుపునిచ్చారు మరియు ఆయన ప్రతిపాదన కొరకు విస్తృతంగా ప్రచారం చేశారు, దీనికి సహాయంగా ప్రభుత్వము యొక్క బలమైన ప్రభావం ఉన్న ప్రసారసాధనాలు సహాయపడ్డాయి. బారిసన్ సొసియాలిస్ ప్రజలు గణాంకాలలో తీసుకోరని భావించి సేకరణ దరఖాస్తును ఖాళీగా వదిలివేశారు. 1 సెప్టెంబర్ 1962న తీసుకున్న ప్రజాభిప్రాయ సేకరణలో 70% ఓట్లు విలీనం కొరకు PAP ప్రతిపాదనకు మద్ధతును ఇచ్చాయి. PAP ఖాళీగా ఉన్న ఓట్లను ఎంపిక A (సింగపూర్ జాతీయ ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ, 1962)గా లెక్కించటంతో ఇందులో ఖాళీగా ఉన్న ఓట్లను కూడా చేర్చారు. ఇది బారిసన్ సొసియాలిస్ సభ్యులకు ఆగ్రహాన్ని తెప్పించింది.
ఫిబ్రవరి 2, 1963న, సామూహిక భద్రతా స్వీప్ ఆపరేషన్ కోల్డ్‌స్టోర్ అనే సంకేతనామం ఉన్న ఉమ్మడి అంతర్గత భద్రతా మండలిని అంతర్గత భద్రతా మండలి ఆరంభించింది, ఇందులో బ్రిటీష్ వలసరాజ్యాలు, మలేషియా సమాఖ్య మరియు సింగపూర్ ప్రభుత్వాలను కలిగి ఉంది, సింగపూర్‌లోని వందమందికి పైగా ఉన్న సామ్యవాద రక్షకుల మీద నేరారోపణ చేసి ఖైదు మరియు అధీనంలో ఉంచుకోవటాన్ని ఇవి ఎదుర్కున్నాయి, ఇందులో బారిసన్ సొసియాలిస్ యొక్క ప్రధాన నాయకులు లిమ్ చిన్ సియాంగ్ వంటివారు కూడా ఉన్నారు.
9 జూలై 1963న, సింగపూర్, మలయా, సభ మరియు సారవాక్ యొక్క నాయకులు మలేషియా సమాఖ్య స్థాపనకు మలేషియా ఒప్పందం మీద సంతకం చేశారు.
16 సెప్టెంబర్ 1963న, మలయ, సింగపూర్, సభ మరియు సారవాక్ అధికారికంగా విలీనం అయ్యి మలేషియా ఏర్పడింది. ఒక దేశంగా సింగపూర్ మనుగడ కష్టతరమని PAP ప్రభుత్వం భావించింది. సహజ వనరులు తగినంతలేకపోవటంతో ఎగుమతి దిగుమతి వాణిజ్యం పతనాన్ని మరియు పెరుగుతున్న జనాభా ఇంకా వారికి ఉద్యోగ అవసరాలను తీర్చే సమస్యను చవిచూసింది. అందువలన, ఒక ఉమ్మడి స్వేచ్ఛా మార్కెట్‌ను, వర్తక టారిఫ్ లను తొలగించటం, నిరుద్యోగ బాధలను పరిష్కరించటం మరియు నూతన పరిశ్రమలకు సహకరించటం ద్వారా ఆర్థిక వ్యవస్థకు లాభదాయకంగా ఉంటుందని విలీనం చేయబడిందని సింగపూర్ భావించింది. బ్రిటీష్ ప్రభుత్వం సింగపూర్ కు పూర్తి స్వాతంత్ర్యం మంజూరు చేయటానికి సుముఖంగా ఉండలేదు ఎందుకంటే ఇది సామ్యవాదానికి ఆశ్రయాన్ని అందిస్తుందని వారు నమ్మారు.
ఈ సమాఖ్య మొదటి నుంచి స్థిరంగా ఉండలేదు. 1963 సింగపూర్ రాష్ట్ర ఎన్నికల సమయంలో, మలేషియా యొక్క స్థాపనా సంవత్సరాలలో రాష్ట్ర రాజకీయాలలో PAP పాల్గొనదని UMNOతో ముందుగా ఒప్పందం చేసుకున్నప్పటికీ UMNO యొక్క స్థానిక శాఖ ఎన్నికలలో పాల్గొన్నది. UMNO దాని యొక్క మొత్తం వేలంపాటలను కోల్పోయినప్పటికీ, ప్రతీకార చర్యగా మలేషియన్ సాలిడారిటీ కన్వెన్షన్‌లో భాగంగా 1964లో జరిగిన సమాఖ్య ఎన్నికలలో UMNO సభ్యులను PAP సవాలు చేసి మలేషియా పార్లమెంటు సీటును ఒకటి గెలవటంతో PAP మరియు UMNO మధ్య సంబంధాలు దిగజారాయి.
వివక్షతలుగల చర్యల యొక్క సమాఖ్య విధానాల వివక్షతను సింగపూర్‌లోని చైనీయులు తిరస్కరించటంతో జాతిపరమైన ఉద్రిక్తతలు చోటుచేసుకున్నాయి, దీని ప్రకారం ప్రత్యేక హక్కులను మలేషియా రాజ్యాంగం యొక్క ప్రకరణం 153 క్రింద మలేషియా వారికి మంజూరుచేయబడింది. అంతేకాకుండా ఇతర ఆర్థిక మరియు విత్తసంబంధ లాభాలను ప్రాధాన్యతాపరంగా మలేషియన్లకు ఇవ్వబడినాయి. లీ కౌన్ యూ మరియు ఇతర రాజకీయ నాయకులు నిష్పక్షపాతమైన మరియు సమానమైన పద్ధతిని మలేషియాలోని అన్ని జాతులుకు ప్రదర్శనా నినాదం ""మలేషియన్ మలేషియా!""తో సూచించారు.
ఈ మధ్యలో PAP మాలేలతో అయుక్తంగా నడుచుకుంటోందనే సమాఖ్య ప్రభుత్వం యొక్క నిందారోపణలచే సింగపూర్‌లోని మాలేలు ప్రేరణ పొందారు. ఇండోనేసియా రాష్ట్రపతి సుకర్నో "కన్‌ఫ్రాంటసీ" (సంఘర్షణ) పరిస్థితిని మలేషియాకు మరియు నూతనంగా ఏర్పడిన దేశానికి వ్యతిరేకంగా సైనిక మరియు ఇతర చర్యలకు మద్ధతును ప్రకటించటంతో బహిరంగ రాజకీయ పరిస్థితి కూడా ఉద్రిక్తంగా అయ్యింది, ముగ్గురు వ్యక్తులు మరణించిన, 10 మార్చి 1965న సింగపూర్‌లోని మాక్డోనాల్డ్ హౌస్ మీద బాంబు దాడిని ఇండోనేషియా రక్షకభటులు చేసినది ఉంది. ఇండోనేషియా మాలేలను చైనీయులకు వ్యతిరేకంగా ప్రేరేపించటానికి తిరుగుబాటు చర్యలను పురికొల్పింది. అనేక జాతిపరమైన అల్లర్లు చోటుచేసుకున్నాయి మరియు పరిస్థితిని చక్కదిద్దటానికి కర్ఫ్యూలను తరచుగా అమలుపరచబడేది. అత్యంత ప్రాముఖ్యాన్ని కలిగి ఉన్న విధ్వంసాలాలో 1964 జాతి సంక్షోభం ఉంది, ఇది మొదటిసారి ప్రవక్త ముహమ్మద్ యొక్క పుట్టినరోజు 21 జూలైన జరిగింది, ఇందులో ఇరవై మూడు మంది మరణించారు మరియు వందలమంది గాయపడ్డారు. ఈ ఉద్రిక్త పరిస్థితిలో, రవాణా విధానం దెబ్బతినడంతో ఆహార ధరలు ఆకాశాన్ని అంటాయి, దీనివల్ల ప్రజల యొక్క కష్టాలు మరింత పెరిగాయి.
దేశ మరియు సమాఖ్య ప్రభుత్వాల మధ్య కూడా ఆర్థకిపరమైన విషయాల గురించి విభేదాలు ఉండేవి. సింగపూర్ యొక్క ఆర్థిక ఆధిపత్యం వల్ల రాజకీయ అధికారం అనివార్యంగా కౌలాలంపూర్ నుండి బదిలీ అయిపోతుందని UMNO నాయకులు భయపడ్డారు. ఉమ్మడి మార్కెట్‌ను స్థాపించాలనే ఒప్పందాన్ని ముందుగా చేసుకున్నప్పటికీ, మలేషియాలోని మిగిలిన భాగాలతో వర్తకం చేసేటప్పుడు సింగపూర్ కొన్ని నిభందనలను ఎదుర్కొనటం కొనసాగేది. ప్రతీకారంగా, రెండు తూర్పు దేశాల యొక్క ఆర్థిక అభివృద్ధి కొరకు గతంలో అంగీకరించిన రుణాల మొత్తాన్ని సభా మరియు సారవక్‌కు అందివ్వటానికి సింగపూర్ నిరాకరించింది. బ్యాంక్ ఆఫ్ చైనా యొక్క సింగపూర్ శాఖను కౌలాలంపూర్‌లోని కేంద్ర ప్రభుత్వం ఇది చైనాలోని సామ్యవాదకులకు నిధులను అందిస్తోందనే అనుమానంతో మూసివేసింది. చర్చలు విఫలమయ్యి, ఇరువర్గాల వారు దూషణలతో ఉన్న ఉపన్యాసాలను మరియు వ్యాసాలను వ్రాసుకునే స్థితికి పరిస్థితి చేరింది. UMNO అతివాదులు లీ కౌన్ యూను అరెస్ట్ చేయాలని పిలుపునిచ్చారు.
మరింత రక్త ప్రవాహాన్ని నివారించటానికి వేరే మార్గం కనిపించక, మలేషియా ప్రధానమంత్రి టుంకు అబ్దుల్ రెహమాన్ సమాఖ్య నుండి సింగపూర్‌ను బహిష్కరించటానికి నిర్ణయించుకున్నారు. 9 ఆగష్టు 1965న మలేషియా పార్లమెంటు బహిష్కరణకు అనుకూలంగా 126-0 ఓట్లను వేసింది. అదే రోజున, కన్నీళ్ళ పర్యంతం అయిన లీ కౌన్ యూ ఒక ప్రసారం కాబడిన పత్రికా సమావేశంలో సింగపూర్ సార్వభౌమాధికారం కలగి ఉన్నదిగా మరియు స్వతంత్ర దేశంగా ప్రకటించారు. విశదంగా గుర్తుండిపోయే ఉదహరింపును ఆయన ఉచ్ఛరించారు: ""నాకు ఇది, అతిబాధాకరమైన క్షణం. " "నా జీవితం అంతా, మొత్తం యవ్వనదశలో నేను విలీనంను మరియు రెండు ప్రాంతాల ఐక్యతను విశ్వసించాను" అని తెలిపారు." నూతన దేశం గణతంత్ర సింగపూర్ గా అయ్యింది మరియు మొదటి రాష్ట్రపతిగా యుసోఫ్ బిన్ ఇషాక్ నియమితులైనారు.
అనుకోకుండా స్వాతంత్ర్యాన్ని పొందిన తరువాత, సింగపూర్ అస్థిరతలతో కూడిన భవిష్యత్తును చవిచూసింది. కాన్‌ఫ్రంటసి సాగుతూనే ఉంది మరియు సాంప్రదాయిక UMNO సంఘం వేర్పాటును బలంగా వ్యతిరేకించింది; ఇండోనేషియా సైనికదళాలచే దాడుల ప్రమాదాలను మరియు విరుద్ధమైన ఒప్పందాలతో మలేషియా సమాఖ్యలోకి బలవంతంగా మళ్ళీ చేరటాలను సింగపూర్ ఎదుర్కుంది. సింగపూర్ దానియొక్క సార్వభౌమాధికారానికి అంతర్జాతీయ గుర్తింపును కోరింది. ఐక్యరాజ్యసమితిలో ఈ నూతన దేశం 117వ సభ్యదేశంగా 21 సెప్టెంబర్ 1965న చేరింది; మరియు అదే సంవత్సరం అక్టోబరులో కామన్వెల్త్‌లో చేరింది. విదేశాంగ మంత్రి సిన్నతంబి రాజారత్నం ఒక నూతన విదేశీ సేవను ఆరంభించారు, అది సింగపూర్ యొక్క స్వాతంత్ర్యాన్ని స్థిరంగా ఉంచటానికి మరియు ఇతర దేశాలతో దౌత్య సంబంధాలను స్థాపించటానికి సహాయపడింది. 22 డిసెంబర్ 1965న, రాజ్యాంగ సవరణ చట్టాన్ని జారీ చేయబడింది, దీని ప్రకారం రాష్ట్ర అధినేత రాష్ట్రపతిగా మరియు సింగపూర్ రాష్ట్రం గణతంత్ర సింగపూర్‌గా అవుతాయి.
ఆ తరువాత సింగపూర్ అసోసియేషన్ ఆఫ్ సౌత్ఈస్ట్ ఆసియన్ నేషన్స్‌ను 8 ఆగష్టు 1967న సహ-స్థాపన చేసింది మరియు 1970లో అలీన-ఉద్యమంలో చేరింది.
చిన్న ద్వీప దేశంగా, సింగపూర్ విజయవంతమైన దేశానికి తగనిదిగా చూడబడింది మరియు అంతర్జాతీయ ప్రసార మాధ్యమాలు సింగపూర్ కొనసాగటం యొక్క ఆశల మీద సందేహస్పదంగా ఉండేవి. సార్వభౌమాధికార సమస్యతో పాటు, నిరుద్యోగం, గృహవసతి, విద్య మరియు సహజ వనరులు మరియు భూమి కొరత ఒత్తిడిని కలిగించే సమస్యలుగా ఉండేవి. నిరుద్యోగం 10-12% పరిధి మధ్యలో ఉంటూ పౌర అశాంతికి ప్రేరకం అవుతందనే బెదిరింపు ఉండేది.
ఆర్థిక అభివృద్ధి సంఘం 1961లో జాతీయ ఆర్థిక వ్యూహాలను ఏర్పరచటానికి మరియు అమలుచేయటానికి ఏర్పడింది, ఇది సింగపూర్ యొక్క ఉత్పత్తి రంగాన్ని ప్రోత్సహించటంపై దృష్టిని కేంద్రీకరించింది. పరిశ్రమల సంపదలను ముఖ్యంగా జురాంగ్‌లో ఏర్పరచబడింది మరియు విదేశీ పెట్టుబడి పన్ను మినహాయింపులతో దేశానికి అందివ్వబడింది. పారిశ్రామికీకరణ ఉత్పత్తి రంగాన్ని రూపాంతరం చేసింది, ఉన్నతమైన-వస్తువులను ఉత్పత్తి చేసేదిగా అయ్యి గొప్ప రాబడులను ఆర్జించింది. నౌకాశ్రయాల వద్ద ఓడల సేవల కొరకు డిమాండ్ మరియు వాణిజ్య పెరుగుదలచే సేవా పరిశ్రమ కూడా ఈ సమయంలో అభివృద్ధి చెందింది. ఈ అభివృద్ధులు నిరుద్యోగ సంక్షోభాన్ని తగ్గేటట్టు చేశాయి. సింగపూర్ అనేక చమురు సంస్థలను కూడా చమురు శుద్ధి కర్మాగారాలను స్థాపించటానికి ఆకర్షించింది, ఇందులో షెల్ మరియు ఎస్సో ఉన్నాయి, 1970ల మధ్యనాటికి ప్రపంచంలో మూడవ అతిపెద్ద చమురు-శుద్ధి కర్మాగారంగా అయ్యింది. ప్రభుత్వం పెట్టుబడిని భారీగా విద్యావిధానం మీద చేసింది, బోధనా భాషగా ఆంగ్లాన్ని అవలంబించింది మరియు పరిశ్రమల కొరకు బాగా సరిపోయే పోటీతత్వం ఉన్న పనిబలాన్ని అభివృద్ధి చేయటానికి అభ్యాససిద్ధమైన శిక్షణను నొక్కివక్కాణించింది.
మంచి ప్రభుత్వ గృహవసతి, అనుకూలంగాలేని పారిశుద్ధ్యం మరియు అధిక నిరుద్యోగం ఎక్కువ సాంఘిక సమస్యలకు దారితీసింది, అవి నేరాల నుండి ఆరోగ్య సమస్యలుగా అయ్యాయి. చట్టవిరుద్ధమైన పరిష్కరణల యొక్క వేగవంతమైన పెరుగుదల భద్రతా విపత్తులలో నలుగురు ప్రాణాలు కోల్పోయి మరియు 16,000ల మందిని నిరాశ్రయులను చేసిన 1961లోని బ్యుకిట్ హో స్వీ స్క్వాటర్ ఫైర్‌కు కారణమయ్యింది. హౌసింగ్ డెవలప్మెంట్ బోర్డ్ ను స్వాతంత్ర్యం రాకముందే ఏర్పాటుచేయబడింది మరియు చెల్లాచెదురయిన వారు తిరిగి స్థిరపడటానికి అందుబాటులో ఉన్న ప్రభుత్వ గృహవసతులను అందివ్వాలని అతిపెద్ద భవన పధకాలను విస్తరించి విడయవంతంగా కొనసాగింది. ఒక దశాబ్దం లోపల, జనాభాలో అధికభాగం ఈ అపార్టుమెంటులలో నివసించటం ఆరంభమైనది. సెంట్రల్ ప్రావిడెంట్ ఫండ్ (CPF) హౌసింగ్ స్కీమ్‌ను 1968లో ప్రవేశపెట్టారు, దీనిద్వారా నివాసితులను వారి నిర్బంధ పొదుపు ఖాతాను HDB ఫ్లాట్‌లను కొనటానికి అనుమతించింది మరియు సింగపూర్‌లో నిదానంగా గృహ యాజమాన్యాన్ని పెంచింది.
బ్రిటీష్ బలగాలు సింగపూర్ లో దానియొక్క స్వాతంత్ర్యం నాటినుండి అక్కడే ఉండిపోయాయి, కానీ 1968లో దాని బలగాలను 1971 నాటికి వెనక్కు తీసుకుంటున్నట్టు లండన్ ప్రకటించింది. సింగపూర్ ఆర్మ్డ్ ఫోర్సెస్ అని పిలవబడే సైనికదళాన్ని సింగపూర్ నిర్మించింది మరియు జాతీయ సేవా కార్యక్రమాన్ని 1967లో ప్రవేశపెట్టింది.
నిరుద్యోగ రేటు 3%కు పడిపోవటం మరియు 1999 వరకు వాస్తవ GDP వృద్ధి సగటు దాదాపు 8% పైన ఉండటంతో 1980లలో మరింత ఆర్థిక విజయం కొనసాగింది. 1980ల సమయంలో, చవకగా కార్మికులను కలిగి ఉన్న పొరుగువారితో పోటీపడటానికి సింగపూర్ ఉన్నతమైన-సాంకేతిక పరిశ్రమల నవీకరణను ఆరంభించింది, వీటిలో వాఫెర్ ఫాబ్రికేషన్ రంగం వంటివి ఉన్నాయి. సింగపూర్ షాంగై విమానాశ్రయం 1981లో ఆరంభమయినది మరియు సింగపూర్ ఎయిర్‌లైన్స్ అతిపెద్ద ఎయిర్‌లైన్‌గా అభివృద్ధి చెందింది. సింగపూర్ నౌకాశ్రయం అత్యంత రద్దీగా ఉండే నౌకాశ్రయాలలో ఒకటిగా అయ్యింది మరియు సేవ ఇంకా పర్యాటక పరిశ్రమలు కూడా ఈ కాలంలో విపరీతంగా వృద్ధి చెందాయి. సింగపూర్ ఒక ముఖ్యమైన రవాణా కేంద్రంగా మరియు అతిపెద్ద పర్యాటక గమ్యస్థానంగా అయ్యింది.
ఆంగ్ మో కియో వంటి నూతన పట్టణాల రూపకల్పన చేసి మరియు నిర్మించి హౌసింగ్ డెవలప్మెంట్ బోర్డు ప్రభుత్వ నివాసగృహాలను ప్రోత్సహించటం కొనసాగించింది. ఈ నూతన నివాస ప్రదేశాలు ఉన్నతమైన-ప్రమాణాలు కల మరియు పెద్ద అపార్టుమెంటులను మరియు మంచి సౌకర్యాలను కూడా కలిగి ఉన్నాయి. ఈనాడు, జనాభాలో 80-90% HDB అపార్టుమెంటులలో నివసిస్తున్నారు. 1987లో, మొదటి మాస్ రాపిడ్ ట్రాన్సిట్ (MRT) లైన్ పనిచేయటం ఆరంభమైనది, నగర కేంద్రానికి ఈ నివాస ప్రదేశాలను చాలా వరకూ కలుపుతూ ఇది మొదలైనది.
సింగపూర్‌లో రాజకీయ పరిస్థితి నిలకడగా ఉంది మరియు పీపుల్స్ ఆక్షన్ పార్టీ ఆధిక్యాన్ని కలిగి ఉంది, ఇది 1966 నుండి 1981 వరకు పార్లమెంటులో 15-సంవత్సరాల గుత్తాధిపత్యాన్ని కలిగి ఉంది, ఆ సమయంలో జరిగిన ఎన్నికలలో అన్ని సీట్లను జయించింది. కొంతమంది కార్యకర్తలు మరియు ప్రత్యర్థ రాజకీయనాయకులు PAP పాలనను అధికార దర్పమైనదిగా తెలుపుతారు, వీరు ప్రభుత్వం చేసే రాజకీయ మరియు ప్రసార సాధనాల యొక్క కఠినమైన నియంత్రణను రాజకీయ హక్కుల అతిక్రమణగా భావిస్తారు. చట్టవిరుద్ధ నిరసనలకు ప్రత్యర్థ రాజకీయనాయకుడు ఛీ సూన్ జూన్‌కు మరణదండన మరియు అపకీర్తి కలుగచేయు వ్యాజ్యాలను J. B. జెయరేట్నానికి వ్యతిరేకంగా పంపటాన్ని ప్రత్యర్థ పార్టీలు ఇలాంటి అధికారదర్పానికి ఉదాహరణలుగా ఉదహరిస్తారు. చట్టసభ విధానం మరియు ప్రభుత్వం మధ్య అధికారాల వేర్పాటు లేనందున న్యాయ భంగం యొక్క ఆరోపణలను మరింతగా ప్రత్యర్థ పార్టీలు చేయటానికి దారితీసింది.
సింగపూర్ ప్రభుత్వం అనేక గణనీయమైన మార్పులకు లోనయ్యింది. నియోజకవర్గాలకు చెందని పార్లమెంటు సభ్యులను 1984లో ప్రవేశపెట్టింది, ప్రత్యర్థ పార్టీలకు చెందిన ముగ్గురు ఓడిపోయిన అభ్యర్థులను MPలుగా అనుమతించింది. పార్లమెంటులో నిమ్న వర్గాల ప్రాతినిధ్యం కొరకు గ్రూప్ రిప్రజెంటేషన్ కాన్స్టిట్యుయన్సీస్ (GRCs)ను 1988లో మల్టీ-సీట్ ఎలెక్టోరల్ విభాగలను ఏర్పరచటానికి ప్రవేశపెట్టింది. ఎంపిక-కాని ఏకపక్షవాదులు కాని MPలను అనుమతించటానికి ప్రతిపాదించబడిన పార్లమెంటు సభ్యులను 1990లో ప్రవేశపెట్టింది. జాతీయ వనరులు మరియు ప్రభుత్వ కార్యాలయాలకు నియమాల యొక్క వాడకంలో వీటో అధికారాన్ని కలిగి ఉన్న ఎన్నుకోబడిన రాష్ట్రపతి కొరకు రాజ్యాంగం 1991లో సవరించబడింది. GRC విధానం సింగపూర్‌లో జరిగే పార్లమెంటరీ ఎన్నికలలో జయాన్ని పొందటం కష్టతరం చేసిందని మరియు బహుత్వవాద ఓటింగ్ విధానం అల్పసంఖ్యాక పార్టీలను చేరకుండా చేయటానికి ఉద్దేశింపబడిందని ప్రత్యర్థ పార్టీలు ఫిర్యాదు చేశాయి.
1990లో, లీ కౌన్ యూ నాయకత్వ పగ్గాలను గో చోక్ టోంగ్‌కు అందించారు, ఈయన సింగపూర్ యొక్క రెండవ ప్రధానమంత్రి అయ్యారు. దేశం ఆధునీకరణను కొనసాగిస్తుండగా గో మరింత బాహ్యమైన మరియు సంప్రదింపు శైలి నాయకత్వాన్ని ప్రదర్శించారు. 1997లో, సింగపూర్ ఆసియా ఆర్థిక సంక్షోభం మరియు కఠినమైన పరిణామాలను చవిచూసింది, ఇందులో CPF చందాలో తగ్గింపుల వంటివి అమలుచేయబడ్డాయి.
2000ల ఆరంభంలో, సింగపూర్ స్వాతంత్ర్య-పూర్వ సంక్షోభాలను చవిచూసింది, ఇందులో 2003లో బయటపడిన SARS మరియు తీవ్రవాద భయం ఉన్నాయి. డిసెంబర్ 2001లో, సింగపూర్‌లోని ఇతర అవస్థాపన మరియు రాయబార కార్యాలయాల మీద బాంబు దాడి జరపాలన పన్నాగాన్ని బట్టబయలు చేశారు మరియు దాదాపు 36 మంది సభ్యులు ఉన్న జీమా ఇస్లామియా సంఘాన్ని అంతర్జాతీయ భద్రతా చట్టం క్రింద అరెస్టు చేశారు. శక్తివంతమైన తీవ్రవాద చర్యలను కనిపెట్టి ఆపటానికి మరియు వాటి వల్ల కలిగే నష్టాలను తగ్గించటానికి అతిపెద్ద తీవ్రవాద విరుద్ధమైన జాగ్రత్తలను తీసుకున్నారు.
2004లో, లీ కౌన్ యూ యొక్క పెద్ద కుమారుడు లీ సీన్ లూంగ్ సింగపూర్ యొక్క మూడవ ప్రధానమంత్రి అయ్యాడు. అతను అనేక విధాన మార్పులను ప్రవేశపెట్టాడు, ఇందులో జాతీయ సేవ కాలపరిమితిని రెండున్నర సంవత్సరాల నుండి రెండు సంవత్సరాలకు తగ్గించటం మరియు కాసినో జూదాన్ని చట్టబద్ధం చేయటం ఉన్నాయి. 2006లోని సాధారణ ఎన్నికలు, అభివృద్ధికి చిహ్నంగా ఉన్నాయి ఎందుకంటే ఇంటర్నెట్ మరియు బ్లాగింగ్‌ అధికారిక మాధ్యమాన్ని అధిగమిస్తూ పొందుపరిచి వ్యాఖ్యానం చేశాయి. PAP 84 పార్లమెంటరీ సీట్లకు 82 సీట్లను మరియు 66% ఓట్లను గెలుచుకొని తిరిగి అధికారంలోకి వచ్చింది. 2005లో, మాజీ రాష్ట్రపతులైన వీ కిమ్ వీ మరియు దేవన్ నాయర్ ఇద్దరూ మరణించారు.
నవంబర్ 2007 ఆరంభంలో, ఏథెన్స్, బ్యాంకాక్, సింగపూర్, మాస్కో మరియు తురిన్‌లను తొలి యూత్ ఒలింపిక్ గేమ్స్ నిర్వహించటానికి ప్రత్యర్థి నగరాలుగా IOC సంక్షిప్త జాబితాను అందించింది. జనవరి 2008లో, ప్రత్యర్థి నగరాలలో కేవలం మాస్కో మరియు సింగపూర్ మిగిలాయి. చివరికి 21 ఫిబ్రవరి 2008న, మొత్తం ఉన్న 53 ఓట్లలో 44ను పొంది మాస్కోను ఓడించింది, సింగపూర్‌లో జరిగే తొలి యూత్ ఒలింపిక్ గేమ్స్ 2010 యొక్క ప్రత్యక్ష ప్రసారం స్విట్జర్లాండ్‌లోని లాసానే నుండి జరుగుతుందని ప్రకటించబడింది. సింగపూర్ 26 క్రీడలలో పోటీచేస్తోంది.