భారతదేశంలో సెక్యులరిజం
భారతదేశంలో సెక్యూలరిజం : భారతదేశంలో సెక్యులరిజం గురించి తెలుసుకునే ముందు, సెక్యూలరిజం గురించి తెలుసుకోవడం ముఖ్యం.
సెక్యులరిజం (Secularism) అనేది ఒక 'స్వేచ్ఛాయుత ఆలోచన', దీని ప్రకారం, కొన్ని కార్యాచరణాలు లేదా సంస్థలు, మతము లేదా మతముల విశ్వాసాల నుండి వేరుగా యుంచుట. అనగా ప్రజల లేదా వ్యక్తిగత మతపరమైన మార్గాలనుండి లేదా మతపరమైన భావనలకు ప్రత్యామ్నాయంగా సెక్యులర్ భావాలను పెంపొందించుట.
ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, సెక్యులరిజం ప్రకారం, మతపరమైన చట్టాలు మరియు ప్రబోధనలనుండి స్వేచ్ఛపొందడం. ఇవి రాజ్యాలకు మాత్రమే పరిమితం. అనగా ప్రజలు వ్యక్తిగతంగా మతపరమైన విషయాలు పాటించిననూ, రాజ్యమునకు మతపరమైన విషయాలనుండి దూరంగా వుండేటట్లు చేయగలిగే స్థితి. ఒక రాజ్యంలో వుండే అనేక మతస్థులు, దేశ, రాజ్య మరియు పరిపాలనా విషయాల పట్ల అందరికీ ఆమోదయోగ్యమైన సూత్రాలను తయారు చేసి శాంతి సౌఖ్యాలను స్థాపించుట. రాజ్యము విషయంలోనూ, రాజ్య పరిపాలనా విషయంలోనూ మతానికి అతీతంగా, సామాజిక సత్యాల పట్ల అవగాహన పొంది, రాజ్య మరియు ప్రజా హితము కొరకు పాటు పడుట. 
వెరసి, ఒక మతరహిత ప్రభుత్వం గల దేశంలో అనేక మతముల వారు, మతపరమైన స్వేచ్ఛతో జీవనం సాగించే సిద్ధాంతం. భారత్ ఇదేకోవకు చెందుతుంది. ఈ విధానాన్నే భారతదేశంలో సెక్యులరిజం అని నిర్వచించవచ్చు.
1976 లో జరిగిన భారత రాజ్యాంగ 42వ సవరణ ప్రకారం, భారత రాజ్యాంగ పీఠిక లో "భారత్ ఒక లౌకిక (సెక్యులర్) రాజ్యము" అని ప్రకటింపబడినది. 
The 7th schedule of Indian constitution places religious institutions, charities and trusts into so-called Concurrent List, which means that both the central government of India, and various state governments in India can make their own laws about religious institutions, charities and trusts. If there is a conflict between central government enacted law and state government law, then the central government law prevails. This principle of overlap, rather than separation of religion and state in India was further recognized in a series of constitutional amendments starting with Article 290 in 1956, to the addition of word ‘secular’ to the Preamble of Indian Constitution in 1975.
భారత దేశంలో సెక్యులరిజం చాలా వివాదాస్పద అంశంగా మారింది. సెక్యులర్ రాజ్యాలుగా ప్రకటించుకున్న చాలా దేశాలు మతాన్ని రాజ్యం నుంచి వేరు చెయ్యగా మన దేశంలో మాత్రం అన్ని మతాలకి ప్రాధాన్యత ఇవ్వడమే సెక్యులరిజం అని నమ్మించడం జరుగుతోంది.
ప్రభుత్వం సెక్యులరిజం పేరుతో మైనారిటీలైన ముస్లింలు మరియు క్రైస్తవుల వోటు బ్యాంక్ రాజకీయాలు నడుపుతోందని విమర్శ. భారత దేశంలో 85% హిందువులన్నా భారత ప్రథానమంత్రి మన్మోహన్ సింగ్ ముస్లింలు మాత్రమే భారతదేశ వనరులకు మొదటి హక్కుదారులు అనడంతో అనేక విమర్శలు తలెత్తాయి. రామ జన్మస్థానం అయిన బాబ్రీ మసీదుని కూల్చినందుకు ఒకటికి పదిసార్లు యావత్ భారత మీడియా హిందువులపై ఒంటికాలిపై లేస్తుంది కానీ ఒక్కరు కూడా అనేక సంఖ్యలో ముస్లింలు కూల్చిన హిందూ మందిరాలపై పెదవి విప్పరు. కాశ్మీరు నుండి ఏకంగా ఐదు లక్షల హిందువులని గెంటివేసినా ఇప్పిటికీ వారిని తిరిగి పంపే చర్యలు చేపట్టలేదు. భారత దేశంలో హిందువులకి మాత్రమే లౌకికతత్వంతో ఉండాలని మిగిలిన వారు ఇతర మతాలని ఎన్ని తిట్లు తిట్టినా పట్టించుకోని దుస్థితి. హిందూ మతాన్ని కించపరుస్తూ అనేక చిత్రాలకి విపరీతంగా ప్రచారం కల్పిస్తారు, అవార్డులు ఇస్తారు కానీ ఇతర మతాలపై కాస్త విమర్శ వచ్చినా అది నిషేధానికి గురౌతుంది. ఇందుకు ఉదాహరణ ది డావిన్సీ కోడ్ అనే చిత్రాన్ని క్రైస్తవులు నిషేధించడమే. హిందూ వ్యతిరేక రచనలు చేసిన వారికి అవార్డులు తామరతంపరగా వచ్చి పడతాయి. ఉదాహరణకి ద్రౌపది పై అత్యంత హేయమైన పుస్తకం రాసిన యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్ కి కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ వారు ఉత్తమ రచనగా అవార్డు ప్రకటించారు. ఈ పుస్తకంలో ఏకంగా వావి వరసలు కూడా మరచి వాక్యాలు రాసినప్పటికీ కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ వారికి ఇది అత్యుత్తమ రచనగా గోచరించడం తీవ్ర విమర్శలకు దారి తీసింది.
ప్రభుత్వం సెక్యులరిజం పేరుతో నడుపుతున్న వోటు బ్యాంక్ రాజకీయాలను విమర్శితున్నారు. ఇలాంటి రాజకీయల వల్ల మెజారిటీలు మరియు మైనారిటీల మధ్య విభేదాలు ఏమాత్రం తొలగవని వీరు అభ్యంతరం చెపుతున్నారు. ఉదాహరణ: ప్రపంచంలోని ఏ ముస్లిం దేశంలోనూ హజ్ యాత్రకు సబ్సిడీలు ఇవ్వరు. సెక్యూలర్ దేశమని చెప్పుకునే భారత దేశంలో ఇలాంటి వాటిని అధికారికంగా ప్రోత్సహించడం చాలా హాస్యాస్పదం అని ఆ(నా)స్తికులు విమర్శిస్తున్నారు.