బహుళసాంస్కృతికత
బహుళ సాంస్కృతికత (ఆంగ్లం: Multiculturalism) అంటే ఒక నిర్దిష్ట ప్రదేశంలోని, సాధారణంగా సంస్థాగత స్థాయిలో ఉన్న పాఠశాలలు, వ్యాపారాలు, ఇరుగుపొరుగు, నగరాలు లేదా జాతుల యొక్క జనాభాశాస్త్ర సవరణలకు వర్తించిన అనేక భిన్న ఆచార వ్యవహారాలు కల భిన్న తెగల సంస్కృతుల సమ్మతి లేదా వృద్ధి. ఈ సందర్భంలో, బహుళ సాంస్కృతికత వేత్తలు, ఏదో ఒక నిర్దిష్టమైన తెగ, మతపరమైన, మరియు/లేదా నాగరిక సమాజ విలువలను కేంద్రీకృతం చేసి వృద్ధిపరచకుండా, వివిధ సాంస్కృతిక ధర్మాలు మరియు మతపరమైన వర్గాలకు సమాన హోదాను విస్తరించాలని వాదిస్తారు.
బహుళ సాంస్కృతికత సిద్దాంతం తరచుగా సమానత్వం మరియు సాంఘిక ఏకీకరణ వంటి భావాలను విభేదిస్తుంది.
బహుళసాంస్కృతికత, ప్రజలకు తమ యొక్క గుర్తింపుని సంఘంలో వ్యక్తపరచుటకు అవకాశం కల్పించి, తమ ఆచారాలకు, అభిప్రాయాలకు గౌరవం ఇచ్చుటచేత మరియు సాంఘిక సమస్యలను సరిచేయుట చేత, ఈ వ్యవస్థని, దాని యొక్క మద్దతుదారులు న్యాయమైనదిగా భావిస్తారు. వారు సంస్కృతి అనేది ఒక జాతి లేదా మతాన్ని ఆధారం చేసుకొని నిర్వచింపదగిన విషయం కాదని అది ప్రపంచం మారుతున్న కొలదీ మారుతున్న పలు అంశాల యొక్క పరిణామమని వాదిస్తారు.
బహుళసాంస్కృతికతను విమర్శించేటపుడు, ప్రధానంగా ఆ పదాన్ని నిర్వచించుట ముఖ్యమైనది. ఆండ్రూ హేవుడ్ బహుళసాంస్కృతికత యొక్క ప్రధాన లక్షణాలైన, వర్ణనరూపకమైన మరియు విధాయకమైనది మధ్య వ్యత్యాసం చూపాడు. "వర్ణనరూపకమైన మరియు విధాయకమైన రెండు పద్ధతులలోనూ, 'బహుళసాంస్కృతికత' అను పదం ఉపయోగించబడినది. వర్ణనరూపకమైన పదంగా, సాంస్కృతిక భిన్నత్వాన్ని సూచిస్తుంది ... విధాయకమైన పదంగా, భిన్న వర్గాలకు చెందవలసిన గౌరవం మరియు గుర్తింపు యొక్క హక్కు లేదా నైతిక మరియు సాంస్కృతిక భిన్నత్వం యొక్క అగ్ర సమాజానికి చెందవలసిన అభియోక్త ప్రయోజనాలను ఆధారం చేసుకొని సామాజిక భిన్నత్వం యొక్క పూర్తి స్థాయి ఆచరణ, నిశ్చయమైన సమ్మతాన్ని తెలియజేసి బలపరచుటను బహుళసాంస్కృతికత సూచిస్తుంది."
బహుళసాంస్కృతికత యొక్క విమర్శ తరచుగా, అసలు బహుసంస్కృతుల ఆదర్శంలోని వివిధ సంస్కృతులు పరస్పర ప్రభావితమైన సహజీవనం చేస్తూ కూడా, భిన్నంగా కొనసాగడం అనేది భరించతగ్గ, విరుద్ధమైన లేదా కోరదగిన సిద్దాంతమేనా అను తర్జన భర్జనలు చేస్తుంది. పూర్వం జాతీయ రాష్ట్రాలుకు, వాటి యొక్క స్వంతమైన ప్రత్యేక సాంస్కృతిక గుర్తింపు కలిగి ఉండి, బహుళసాంస్కృతికతను బలవంతంగా అమలులోకి తేవటంతో, పర్యవసానంగా జాతి యొక్క ప్రత్యేక సంస్కృతి హరింపజేయబడినదను వాదన ఉంది.
సుసాన్ మొల్లర్ ఒకిన్ తన వ్యాసం "ఈజ్ మల్టీకల్చరలిజం బ్యాడ్ ఫర్ వుమెన్?" (బహుళసాంస్కృతికత మహిళలకు చెడా?) లో ఈ ప్రశ్న గురించి వ్రాసింది. (1999).
రాజనీతి శాస్త్రం యొక్క హార్వార్డ్ ప్రొఫెసర్ రాబర్ట్ D. పుత్నం, బహుళసాంస్కృతికత సాంఘిక విశ్వాసాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో, అను విషయం మీద, సుమారుగా ఒక దశాబ్దం పాటు కొనసాగిన అధ్యయనం నిర్వహించాడు. అతను 40 అమెరికా సమాజాలలోని 26,200 ప్రజలను విచారించగా, తరగతి, ఆదాయం మరియు ఇతర విషయాలకు సంబంధించిన నిర్దిష్టాంశాలలో, సమాజం జాతిపరంగా ఎక్కువ భిన్నత్వాన్ని కలిగి ఉంటే, విశ్వాసాన్ని అంత ఎక్కువగా నష్టపోతుంది. భిన్న సమాజాలలోని ప్రజలు "స్థానిక మేయర్ ని నమ్మరు, స్థానిక వార్తా పత్రికను నమ్మరు, ఇతర ప్రజలను మరియు సంస్థలను నమ్మరు," అని పుత్నం వ్రాశాడు. అట్టి జాతిపరమైన భిన్నత్వం యొక్క సమక్షంలో, అని పుత్నం ఇలా కొనసాగించాడు
మనం చతికిలబడతాం. తాబేళ్ల వలె ప్రవర్తిస్తాం. భిన్నత్వం యొక్క ప్రభావం ఊహించిన దాని కన్నా దుష్టమైనది. మనలాగా లేని ప్రజలను నమ్మకపోవటం మాత్రమే కాదు. భిన్న సమాజాలలో, మనం మనాలాగా ఉన్న ప్రజలను కూడా నమ్మం.
నీతిశాస్త్రవేత్త ఫ్రాంక్ సాల్టర్ ఇలా వ్రాసాడు:
సజాతీయమైన సమాజాలు ప్రజల వస్తువుల మీద ఎక్కువ పెట్టుబడులు పెట్టడం, ప్రజల విశ్వాసం యొక్క ఉన్నత స్థాయిని సూచిస్తుంది. ఉదాహరణకు, జాతిపరమైన సజాతీయత యొక్క అంశ, స్థూల దేశీయ ఉత్పత్తుల యొక్క ప్రభుత్వపు వాటాతో, అలాగే పౌరుల యొక్క సగటు సంపదతో సహసమన్వయిస్తుంది. సంయుక్త రాష్ట్రాలు, ఆఫ్రికా, మరియు ఆగ్నేయ ఆసియాలలోని దృష్టాంత అధ్యయనాలు, బహుళ-జాతుల సమాజాలు తక్కువ దాతృత్వం కలవి మరియు ప్రజా ఉపకరణ సౌకర్యాలను అభివృద్ధిపరచుటలో తక్కువ సహకారం అందించినట్లు చూపాయి. మాస్కో బిచ్చగాళ్ళు, తమ సహజాతి ప్రజల నుంచి ఎక్కువ బహుమానాలను స్వీకరిస్తారు ["sic" ]. సంయుక్త రాష్ట్రాలలో, ప్రజా వస్తువుల మీది పెట్టు పురపాలక ఖర్చు యొక్క ఇటీవలి బహుళ-నగర అధ్యయనం, జాతిపరమైన భిన్నత్వం కలిగిన నగరాలు, ప్రజా సేవల మీద, సజాతీయమైన నగరాల కంటే తక్కువగా తమ ఆదాయవ్యయ పట్టికల నుంచి మరియు తలసరి ఆదాయంలో కొంత భాగాన్ని మాత్రమే ఖర్చు చేస్తారని కనుగొన్నారు.
బహుళసాంస్కృతికతను అవగాహన చేసుకోవడంలో సరిక్రొత్త పద్ధతి ఉంది. ప్రస్తుత సమాజంలో, బహుళసాంస్కృతికతను సాధారణంగా రెండు భిన్నమైన మరియు అసంగతమైన విలువలతో నిర్వచిస్తారు. ఒకటి, రెండు వేరువేరు సంస్కృతుల మధ్యనున్న సంకర్షణం మరియు సందేశాల మీద కేంద్రీకరించగా, మరొకటి భిన్నత్వం మరియు సాంస్కృతిక ఏకత్వం మీద కేంద్రీకృతమైనది. భిన్న సంస్కృతులు ఒకదానితో మరొకటి తమ కార్యకలాపాలను కొనసాగించగా, బహుళసాంస్కృతికత యొక్క ఆ రెండు అవగాహనల ఫలితం సమానంగాలేని పన్నుగడలు-సాంస్కృతిక సంకర్షణం మరియు వియుక్తత- మరియు వీటిలో ఏదీ కూడా పూర్తిగా సరియైనది కాదు. ఇది బహుళసాంస్కృతికత యొక్క విరుద్ధత. ఒక వైపున, సంస్కృతుల యొక్క సంకర్షణాలు, సాంస్కృతిక విభేదాలకు సంకర్షించుకొనుటకు మరియు సందేశాలిచ్చుకొనుటకు అవకాశం కల్పించి, బహుళ సాంస్కృతికతను సృష్టించగా; మరొకవైపు సాంస్కృతిక వియుక్తత, జాతి లేదా ప్రదేశంలోని స్థానిక సంస్కృతి యొక్క ఏకత్వాన్ని సంరక్షిస్తుంది మరియు ప్రపంచ సాంస్కృతిక భిన్నత్వానికి తోడ్పడుతుంది. 1993లో, ఫ్రాన్స్ ప్రభుత్వం సుంక సూచిక మీది జనరల్ ఒప్పందంలో మరియు వ్యాపార (GATT) చర్చలలో ప్రవేశ పెట్టిన “సాంస్కృతిక భిన్నవాదం” (కల్చరల్ ఎక్సెప్షన్) అను సిద్దాంతం, వారి యొక్క సాంస్కృతిక భద్రతను కాపాడుకొనేందుకు చేసిన ప్రయత్నానికి చక్కని ఉదాహరణ. 
బహుళసాంస్కృతికత యొక్క రెండు అవగాహనలు కూఉడా ఒకదానితో మరొకటి పూర్తిగా విభేదించవు. పైగా, వ్యతిరేకమైన అవగాహనలు మరియు వ్యూహాలు కొన్నిసార్లు ఒకదాని పనిని మరొకటి సంపూర్ణం చేసి, స్వకీయమైన సంస్కృతుల యొక్క ఆదర్శాలు మరియు వాటి మధ్యనున్న సంబంధాలతో మూర్తీభవించిన సరిక్రొత్త సాంస్కృతిక దృగ్విషయాల ఉత్పన్నం చేస్తాయి. క్యూబాకి చెందిన మనుష్య వర్ణన శాస్త్రవేత్త్త ఫెర్నాండో ఆర్టిజ్ 1940లో నూతనంగా కల్పించిన పదం “ట్రాన్స్ కల్చరేషన్”, (సంస్కృతుల కలయిక) ఒక సంస్కృతి మరొకదానితో ఇచ్చిపుచ్చుకోవడాన్ని సూచిస్తుంది.. మేరీ లూయిస్ ప్రట్ కల్పించిన పదబంధం “ది కాంటాక్ట్ జోన్” సంస్కృతుల సంఘర్షణ మరియు కార్యకలాపాలను వర్ణిస్తుంది. సంస్కృతులు సంకర్షణం లేదా వియుక్తత చెందడం మాత్రమే జరగదని, వారు సాంస్కృతిక వాతావరణంలో ప్రదర్శించారు. ఆ రెండు వ్యూహాలు ఒకే సమయంలో పని చేస్తాయి మరియు సంస్కృతుల యొక్క భిన్న స్థితులకు వర్తించి, సరిక్రొత్త సంస్కృతుల స్వరూపాలను సృష్టిస్తాయి. సాంస్కృతిక సంకర్షణం, సాంస్కృతిక వియుక్తత మరియు ఈ రెండు పరమావధుల మధ్యనున్న దృగ్విషయాల యొక్క స్పష్టమైన బహుప్రమాణ అవగాహనని ఇచ్చుటకు, మానవ క్రియాకలాపాలను మించిన పద్ధతులలో బహుళసాంస్కృతికతను వర్ణించవచ్చు.
బహుళసాంస్కృతికతను అనేక పశ్చిమ దేశాలు 1970 నుంచి అధికారిక సిద్దాంతంగా అవలంబించారు, అందుకు గల కారణాలలో ఒక దేశానికి మరొక దేశానికీ తేడాలు ఉన్నాయి. పాశ్చ్యాత్య ప్రపంచంలోని మహానగరాలు పెరుగుతోన్న కలగాపులగమైన రకరకాల
సంస్కృతులకు స్థావరమైనవి.
బహుళసాంస్కృతికత యొక్క సాధారణ అవగతం ప్రకారం, 18వ మరియు 19వ శతాబ్దాలలో నిజంగా ఏక జాతీయ గుర్తింపుని సాధించిన పశ్చిమ జాతీయ-రాష్ట్రాలలో అంగీకరించిన ప్రయోగాత్మకం కాని దారులను మరియు అనేక అమలులోనున్న పద్ధతులను సూచిస్తుంది. ఆఫ్రికా, ఆసియా మరియు అమెరికాలలోని జాతీయ-రాష్ట్రాలు సాంస్కృతికంగా భిన్నమైనవి, మరియు వర్ణనరూపకమైన భావంలో అవి 'బహు-సాంస్కృతికమైనవి'. కొన్నింటిలో, కులతత్వం అనేది ప్రధాన రాజకీయ సమస్య. ఈ రాష్ట్రాలు అవలంబించిన పద్ధతులు, పాశ్చాత్య ప్రపంచంలో తరచుగా బహుళసాంస్కృతిక-వేత్త పద్ధతులతో సమాంతరంగా ఉంటాయి, కానీ చారిత్రాత్మక నేపథ్యం భిన్నమైనది, మరియు ఏక-జాతి జాతీయ-నిర్మాణం లేదా ఏక-సంస్కృతి వాటి లక్ష్యం కావచ్చు - ఉదాహరణకు 2020 నాటికి 'మలేషియా జాతి'ని సృష్టించుటకు మలేషియా ప్రభుత్వం చేసే ప్రయత్నం.
కెనడాకి వచ్చిన వలసలకు కారణం ఆర్థిక పద్ధతులు మరియు కుటుంబ పునర్ సంధానం. 2001లో, సుమారుగా 250,640 మంది కెనడాకి వలస వచ్చారు. క్రొత్తగా వచ్చినవారు ఎక్కువగా ప్రధాన పట్టణ ప్రాంతాలైన టోరోన్టో, వాంకూవర్ మరియు మోంట్రియల్ లలో స్థిరపడినారు. 1990లు మరియు 2000ల నాటికి, కెనడాకు వలస వచ్చిన వారిలో అధిక మొత్తం ఆసియా నుంచి, మధ్య తూర్పు, దక్షిణ ఆసియా, ఆగ్నేయ ఆసియా మరియు తూర్పు ఆసియాలను కలుపుకొని, వచ్చినవారే. కెనడా సమాజం అభ్యుదయమైనదిగా, భిన్నమైనదిగా, మరియు బహుసంస్కృతులు కలదిగా కనబడుతుంది. కెనడాలో ఒక మనిషిని జాతిపరంగా నిందించుటను సాధారణంగా తీవ్రమైన అపనిందగా పరిగణిస్తారు. కెనడాలోని రాజకీయ పార్టీలు తమ దేశంలోని ఉన్నత స్థాయ వలసలను విమర్శించటంలో ఇప్పుడు హెచ్చరించబడ్డారు, ఎందుకనగా, గ్లోబ్ అండ్ మెయిల్ వార్తాపత్రిక ప్రచురించిన ప్రకారం, 1990ల ఆరంభంలో పాత రిఫారం పార్టీ వలసల స్థాయిని 250,000 నుంచి 150,000కి తగ్గించమని సలహా ఇచ్చుటతో దానికి 'జాత్యహంకారి' అను ముద్ర వేయబడింది."
"బహుళసాంస్కృతికత" లాగా పిలవబడక పోయినప్పటికీ, అర్జంటినా రాజ్యాంగం యొక్క అవతారిక (ప్రీయామ్బుల్) వలసలను ప్రస్ఫుటంగా అధికం చేసింది, మరియు ఇతర దేశాల వ్యక్తుల యొక్క బహుళ పౌరసత్వాన్ని గుర్తిస్తుంది. అర్జంటినా యొక్క జనాభాలో 97% మంది ఐరోపాలో పుట్టిన వారిగా స్వీయ-గుర్తింపు కలవారైనప్పటికీ, ఈ రోజుకీ బహుళసాంస్కృతికత యొక్క ఉన్నత శ్రేణి, అర్జంటినా ప్రజల సంస్కృతి, యొక్క లక్షణంగా మిగిలి ఉండి, పరదేశ పండుగలను మరియు సెలవులను అనుమతిస్తుంది (ఉదా.సెయింట్ పాట్రిక్స్ డే), భిన్న జాతి వర్గాల నుంచి వచ్చిన అన్ని రకాల కళలకు లేదా సాంస్కృతిక భావాలకు సహాయమందిస్తుంది, అలాగే ప్రసార మాధ్యమాలలో వాటి యొక్క వ్యాపకాన్ని ముఖ్యమైన బహుళసాంస్కృతికుల సమక్షంతో చేయిస్తుంది; ఉదాహరణకు ఇంగ్లీష్, జర్మన్, ఇటలీ లేదా ఫ్రెంచ్ భాషలలోని వార్తాపత్రికలు లేదా రేడియో కార్యక్రమాలను అర్జంటినాలో చూడడం అసాధారణమైనది కాదు.
కెనడా తరహాలోని బహుళసాంస్కృతికతను పూర్తిగా అవలంబించిన మరొక దేశమైన ఆస్ట్రేలియాలో కూడా అవే సారూప్యమైన పద్ధతులు అమలులో ఉన్నాయి, ఉదాహరణకు స్పెషల్ బ్రాడ్ కాస్టింగ్ సర్వీసు (ప్రత్యేక ప్రసారణ విభాగం) యొక్క ఏర్పాటు.
2006లోని జనాభా లెక్కల ప్రకారం, జనాభాలో ఐదవ వంతు దేశాంతరాలలో జన్మించినవారే. ఇంకా పైగా, జనాభాలో దరిదాపు 50% మంది:
1. దేశాంతరాలలో జన్మించారు; లేదా
2. తల్లిదండ్రులలో ఒకరు లేక ఇద్దరూ కూడా దేశాంతరాలలో జన్మించినవారై ఉన్నారు.
తలసరి వలసల మొత్తం యొక్క మాటలలో, ఆస్ట్రేలియాకి 18వ స్థానం లభించి (2008 దత్తాంశాల ప్రకారం) కెనడా, USA మరియు ఐరోపాలోని ఎక్కువ భాగం కంటే, ముందు స్థానంలో ఉంది.
యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో, బహుళసాంస్కృతికతను, అమలులో పెట్టబడిన పద్ధతి (పాలసీ) గా సమాఖ్య స్థాయిలో స్పష్టంగా స్థాపించలేదు.
యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో, 19వ శతాబ్దం యొక్క మొదటి అర్ధభాగం నుంచి, నిరంతరంగా సాగిన మూకుమ్మడి వలసలు, ఆర్థిక వ్యవస్థకు మరియు సమాజం యొక్క తీరుతెన్నులను మార్చింది. వలసదారుల యొక్క ప్రవాహంలో లీనమవడమే, అమెరికా యొక్క జాతీయ గాథ (జాతి గతాన్ని గూర్చిన ప్రేరేపక వివరణ లేదా చిన్న కథ) కి ప్రముఖమైన అంశంగా మారింది. మెల్టింగ్ పోట్ (కరుగుతున్న కుండ) అనే ఆలోచన ఒక అధ్యారోపణ, ఇది వలస వచ్చిన సంస్కృతులు అన్నీ మిశ్రమం చేయబడినాయి మరియు రాష్ట్ర ప్రమేయం లేకుండా రసపూరితంగా మేళవించబడ్డాయి అని సూచిస్తుంది. మెల్టింగ్ పోట్ సూచించినట్లు ప్రతి వలసదారుడు, మరియు ప్రతి వలసదారుల యొక్క వర్గం, అమెరికా సమాజంలోకి, వాటి స్వీయమైన వేగంతో సమానపరచబడినవి, పైన నిర్వచించిన విధంగా, ఇది సమానపరచడానికీ మరియు ఏకీకరణకు వ్యతిరేకమైనది కనుక బహుళసాంస్కృతికత కాదు. జాతికి చెందిన మూలమైన పాకశాస్త్రం యొక్క అమెరికా (మూసబోసిన) పద్ధతి, మరియు దాని యొక్క సెలవులు, నిలిచి ఉన్నాయి.
మెల్టింగ్ పోట్ సాంప్రదాయం, జాతీయ సమైక్యతలోని విశ్వాసం, అమెరికా స్థాపన యొక్క పితామహుల కాలం నుంచి ఏకకాలంలో ఉన్నది:
"భగవంతుడు ఈ దేశానికి ప్రసాదించిన కలగలిసిన ప్రజలు - ఒకే తాత ముత్తాతలకు జన్మించిన ప్రజలు, ఒకే భాషను మాట్లాడుతూ, ఒకే మతాన్ని ఆచరిస్తూ, ప్రభుత్వం యొక్క ఒకే సూత్రాలకు కట్టుబడిన ప్రజలు, సారూప్యమైనట్టి వారి ఆచారాలు మరియు నడవడి ... ఈ దేశం మరియు దాని ప్రజలు ఒకరికొకరు పుట్టినట్లుగా ఉన్నది, మరియు ఇది భగవంతుని రూపకల్పనగా కనబడుతున్నది, పారంపర్యంగా వచ్చినట్టి సరియైన మరియు సౌకర్యవంతమైన, సోదరుల యొక్క బంధం, అత్యంత బలంగా ముడివేయబడినది, ఇట్టి బంధం ఎప్పుడూ అసాంఘిక, అసూయ మరియు అన్య సార్వభౌమాదికారాలుగా విడిపోరాదు."
తత్వజ్ఞానానుసారంగా, బహుళసాంస్కృతికత ప్రాయోజిత కార్యసంబంధమైన ఉద్యమంలో భాగంగా, పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం చివరలో ఐరోపాలో మరియు సంయుక్త రాష్ట్రాలలో, మొదలైనది, తరువాత ఇరవయ్యో శతాబ్దం వచ్చేటప్పటికి, రాజకీయ మరియు సాంస్కృతికమైన జాతిపర, మతపర భిన్నత్వాన్ని కలిగిన బహుత్వవాద సాంఘిక వ్యవస్థగా మారింది. ఇది పాక్షికంగా, సబ్-సహారన్ ఆఫ్రికాలోని ఐరోపా నియంత్రుత్వం యొక్క క్రొత్త ఉరవడికీ మరియు సంయుక్త రాష్ట్రాలకు మరియు లాటిన్ అమెరికాకు, దక్షిణ, తూర్పు ఐరోపా వాసులు మూకుమ్మడిగా పోయిన వలసలకు ప్రతిస్పందనగా మొదలైనది. చార్లెస్ సాన్డెర్స్ పియర్స్, విల్లియం జేమ్స్, జార్జ్ సంతయానా, హోరాస్ కాల్లెన్, జాన్ డ్యూయే, W. E. B. డ్యు బోఇస్ మరియు అలైన్ లోకే వంటి తత్వవేత్తలు, మనో విజ్ఞానవేత్తలు, మరియు చరిత్రకారులు మరియు ఆరంభ సమాజ శాస్త్రవేత్తలు, సాంస్కృతికమైన బహుత్వవాద సిద్ధాంతం యొక్క భావనలను అభివృద్ధిపరచగా, దాని నుంచి ఉద్భవించినదే ప్రస్తుతం మనకు అవగతమైన బహుళసాంస్కృతికత. "ప్లురలిస్టిక్ యూనివర్స్" (1909) లో, విల్లియం జేమ్స్ "బహుళ సంఘం" యొక్క ఆలోచనను అవలంబించాడు. సమసమాజాన్ని నిర్మించడానికి సహాయపడేటటువంటి హేతుబద్ధమైన దృక్పథంగల సాంఘిక మానవతావాదం యొక్క ఏర్పాటుకి బహుత్వవాద సిద్దాంతం కీలకమైనదని జేమ్స్ కనుగొన్నాడు.
బహుళసాంస్కృతికమైన అమలు చేసిన పద్ధతులను స్థానిక పాలనలు, ముఖ్యంగా టోనీ బ్లైర్ యొక్క లేబర్ ప్రభుత్వం, 1970లు మరియు 1980ల నుంచి అవలంబించారు. న్యాయశాసనం 1948లో "జాతి సంబంధాల చట్టం" (రేస్ రిలేషన్స్ ఆక్ట్) మరియు "బ్రిటిష్ జాతీయతా చట్టం" (బ్రిటిష్ నేషనాలిటీ ఆక్ట్) లను జాతీయ పాలసీలోకి కలిపింది.
గత దశాబ్దాలలోని వలసదారులు ఎక్కువగా భారత ఉపఖండం లేదా కరేబ్బియన్, అనగా మాజీ బ్రిటిష్ వలసరాజ్యాలు నుంచి వచ్చారు. 2004లో బ్రిటిష్ పౌరులుగా మారినవారి సంఖ్య రికార్డ్ స్థాయికి అంటే 140,795 వచ్చినది - అంటే ముందటి సంవత్సరం కంటే 12% ఎక్కువకి ఎగిసింది. ఈ సంఖ్య 2000 నుంచి విచిత్రంగా ఎగిసింది. క్రొత్త పౌరుల యొక్క మహత్తైన ఆధిక్యత ఎక్కువగా ఆఫ్రికా (32%) మరియు ఆసియా (40%) నుంచి ఉండగా, పాకిస్తాన్, ఇండియా మరియు సోమాలియా దేశాల నుంచి వచ్చిన ప్రజలు అతిపెద్ద మూడు వర్గాలుగా ఉన్నారు.
ఇంగ్లీష్ మాట్లాడే పశ్చిమ దేశాల్లో, బహుళసాంస్కృతికతను అధికారిక జాతీయ పాలసీగా 1971లో కెనడాలో మొదలుపెట్టగా, దాన్ని అనుసరించి 1973లో ఆస్ట్రేలియాలో మొదలైనది. అతిత్వరలోనే దీన్ని అధికారిక పాలసీగా ఐరోపా సంఘం (యురోపియన్ యూనియన్) యొక్క అనేక సభ్య-రాజ్యాలు అవలంబించాయి. ఇటీవల, పలు ఐరోపా రాజ్యాల ప్రభుత్వాలు-ముఖ్యంగా నెదర్లాండ్స్ మరియు డెన్మార్క్ దేశాలు— జాతీయ పాలసీని తిరగతిప్పాయి మరియు అధికారిక ఏకసాంస్కృతికతకు తిరిగి వచ్చాయి. ఇదే విధమైన ప్రత్యామ్నాయాన్ని యునైటెడ్ కింగ్డంలో, మరికొందరిలో, వేర్పాటు ఆరమ్భసూచనల యొక్క దాఖలాల వలన మరియు స్వదేశాలలో పెరుగుతున్న తీవ్రవాదం పట్ల నెలకొన్న ఉద్రిక్తతల కారణంగా తర్జనభర్జనలకు దారి తీసింది.
చారిత్రాత్మకంగా, ఐరోపా ఎప్పుడూ బహుసంస్కృతులు - లాటిన్, స్లావిక్, జర్మనీక్ మరియు సెల్టిక్ సంస్కృతుల యొక్క మిశ్రమం కలిగి ఉన్నది, వీటి మీద హిబ్రాయిక్, హెల్లెనిక్ మరియు ముస్లిం విశ్వాస వ్యవస్థల దిగుమతి యొక్క ప్రభావం ఉన్నది; రోమన్ కాథలిక్ క్రైస్తవం యొక్క అగ్ర-హోదాతో ఉపఖండం ఏకీకృతమైనా, ప్రాచీనకాలం నుంచి ఉన్న భౌగోళిక మరియు సాంస్కృతిక తారతమ్యాలు ఆధునిక యుగంలో కూడా కొనసాగాయని అంగీకరించవచ్చు.
ముఖ్యంగా 19వ శతాబ్దంలో, ఐరోపావాసులు రాజ్యం గురించి యోచించే విధానాన్ని, జాతీయత అను భావసిద్ధాంతం రూపాంతరీకరించింది. ఉన్న రాజ్యాలు ముక్కలైనాయి మరియు క్రొత్తవి సృష్టించబడ్డాయి; ప్రతి జాతి తన యొక్క సార్వభౌమాధికారానికి హక్కుని కలుగజేస్తుంది మరియు వాటి యొక్క అపురూప సంస్కృతి, చరిత్రలను సంరక్షించి, కాపాడగలవు అను సూత్రం మీద సరిక్రొత్త జాతి-రాజ్యాల స్థాపన చేయబడింది. ఇట్టి భావ సిద్ధాంతం క్రిందనున్న ఏకత్వం- సంస్కృతుల ఏకత్వం, భాష యొక్క ఏకత్వం, పారంపర్య ఏకత్వం, మరియు మత ఏకత్వం, జాతికి మరియు జాతి-రాజ్యాల యొక్క ప్రధమ లక్షణం. కొన్ని జాతీయతా ఉద్యమాలు ప్రాంతీయ భేదాలను గుర్తించినా, జాతి రాజ్యం సాంస్కృతికంగా ఏక జాతీయమైన సంఘాన్ని కలిగి ఉంటుంది.
సాంస్కృతిక ఏకత్వం సరిపడినంత లేని ప్రాంతంలో, రాజ్యం చొరవ తీసుకొని ప్రోత్సహించి అమలు పరుస్తుంది. 19వ శతాబ్దంలో జాతి రాజ్యాలు పాలసీల యొక్క వ్యూహాలను వృద్ధి పరచగా-అతి ముఖ్యమైనది జాతీయ భాషలో తప్పనిసరైన ప్రాధమిక విద్య. భాషని భాషాప్రయుక్త పరిషత్తు చేత ప్రామాణీకరించారు, మరియు ప్రాంతీయ భాషలను అణచివేశారు. కొన్ని జాతి రాజ్యాలు సాంస్కృతిక సమానత్వం మరియు జాతిపర ప్రక్షాళన కూడా వంటి హింసాత్మక పద్ధతులను అనుసరించారు.
కొన్ని ఐరోపా సంఘ దేశాలు "సాంఘిక సంలగ్నత", "సమైక్యత", మరియు (కొన్నిసార్లు) "సమానత్వం" కొరకు పాలసీలను ప్రవేశపెట్టారు. అట్టి పాలసీలు:
1950లలో నెదర్లాండ్స్ ఏక-జాతి మరియు ఏక-సాంస్కృతిక సంఘంగా ఉండేది; స్పష్టంగా ఏక భాషాప్రయుక్తం కాకపోయినా, చాలావరకు ప్రతిఒక్కరూ మాట్లాడే ప్రామాణిక భాష డచ్; అయితే ఫ్రిసియన్, లిమ్బర్గిష్ మరియు డచ్ లో సాక్సన్ అనేవి దేశవాళీ అల్పసంఖ్యాక భాషలు మాత్రమే. జాతి వీరులైన అడ్మిరల్ మిఖేల్ దే రుయ్టర్ వంటి వారిని మరియు డచ్ స్వర్ణ యుగాన్ని ఉద్ఘాటించే జాతీయ గాథలతో, అక్కడి నివాసితులు శాస్త్రీయమైన జాతీయ గుర్తింపుని పంచుకొంటారు. డచ్ సంఘం మతపరమైన మరియు భావ సిద్ధాంతపరమైన వరుసలతో ఖండించబడినది, కొన్నిసార్లు జీవనశైలి మరియు సామాజిక తరగతులలో తారతమ్యాల వలన కూడా విభజించబడింది. ఈ విభజన 19వ శతాబ్దం చివర నుంచి పెరుగుతూ పిల్లరైజేషన్ (డచ్ మరియు బెల్జియన్ సంఘాల వేర్పాటుకి పెట్టిన పేరు) అని పిలువబడే వేర్పాటుతో సంపూర్ణ డచ్ సంఘానికి దారి తీసి, వివిధ "ఖండాల" (పిల్లర్లు) యొక్క నాయకుల మధ్య శాంతిపూర్వక సహకారానికి (వారివారి నియోజక వర్గాలు వేర్పడి ఉండగా) తోడ్పడినది. 2000లలో పిం ఫోర్త్యున్ మరియు గీర్ట్ విల్దేర్స్ వంటి రాజకీయవేత్తల యొక్క రాజకీయ విజయానికి ఇట్టి వేర్పాటు కారణమని పరిగణిస్తారు.
వలసరాజ్య ఆక్రమణలతో అనేక శతాబ్దాలుగా క్రమంగా పేరుకుపోయిన భూమితో, రష్యాకి 150 విభిన్న ఆచార వ్యవహారాలు కలిగిన తెగల యొక్క వర్గాలు ఏర్పడ్డాయి. ఇట్టి జాతిపర వర్గాల నడుమ ఏర్పడిన ఉద్రిక్తతలు, ప్రధానంగా కాకసస్ ప్రాంతంలో, సాయుధ పోరాటాలకు దారి తీసినది.
ఈ రంగంలో, బెల్జియం బహుళసాంస్కృతికత మరియు అంతర్ సాంస్కృతికతల మధ్య చాలా ఎక్కువగా భేదాలు చూపెడుతుంది. ఫ్లెమింగ్ భాగమైన ఫ్లాన్డర్స్ లోనున్న, అధికారిక పాలసీ (దీనిని అన్ని ప్రధాన పార్టీలు మద్దతివ్వగా కేవలం ఒక పార్టీ ఇవ్వదు) సుస్పష్టంగా అంతర్-సాంస్కృతికమైనది. ఫ్రెంచ్ మాట్లాడే పార్టీలు చాలా వరకు బహుళసాంస్కృతికమైనవి.
ఏంజెలా మెర్కెల్, జర్మన్ పదం, మల్టీకల్టి విఫలమైనదని ప్రకటించాడు.
భారత దేశంలోని సంస్కృతి దాని యొక్క దీర్ఘ చరిత్ర, అద్వితీయమైన భూగోళశాస్త్రం మరియు భిన్నమైన జన సంఖ్యా శాస్త్రాలతో రూపుదిద్దుకుంది. దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలలో, విభిన్నమైన భాషలు, మతాలు, నృత్యం, సంగీతం, శిల్పరూప నిర్మాణం, మరియు ఆచారాలు, ఉన్నా, అవన్నీ సమాహార్యత కలిగి ఉంటాయి. ఇట్టి విభిన్న ఉప-సంస్కృతుల యొక్క రసపూరిత సమ్మేళనమైన భారతీయ సంస్కృతి మరియు వేల సంవత్సరాల పూర్వపు సంప్రదాయాలు భారత ఉపఖండం అంతటా వ్యాపించి ఉన్నాయి.
మతపరంగా, హిందువులు అధికంగా ఉంటారు, తరువాత ముస్లిం మతానికి చెందినవారు అధిక సంఖ్యలో ఉన్నారు. గణాంకాల ప్రకారం:హిందువులు (80.5%), ముస్లింలు (13.4%), క్రైస్తవులు (2.3%), సిక్కులు (2.1%), బౌద్ధులు, బహ'యి, అహ్మది, జైన, జ్యూ మరియు పార్సీ జనాభా. భారత గణతంత్ర రాజ్యం యొక్క రాష్ట్ర సరిహద్దులు భాషాప్రయుక్త వర్గాల ఆధారంగా వేయబడినాయి; ఇట్టి నిర్ణయం స్థానిక జాతి-భాషాప్రయుక్త సంస్కృతులను సంరక్షించబడి కొనసాగేందుకు దారి తీసింది. అందువలన, రాష్ట్రాలు భాష, సంస్కృతి, వంట, వస్త్రధారణ, సాహిత్య శైలి శిల్పరూపనిర్మాణం, సంగీతం మరియు పండుగలలో భిన్నత్వం చూపెడతాయి. మరింత సమాచారం కొరకు కల్చర్ ఆఫ్ ఇండియా చూడండి.
ఇండోనేషియాలో 700కు పైగా సజీవ వాడుక భాషలు ఉన్నాయి మరియు దేశంలో ప్రధానంగా ముస్లింలు ఉన్నప్పటికీ హిందువులు మరియు క్రైస్తవుల జనాభా కూడా ఎక్కువగానే ఉంది. ఇండోనేషియా యొక్క జాతీయ వాక్యం, "భిన్నేక తున్గ్గల్ ఇకా" ("భిన్నత్వంలో ఏకత్వం". "అనేకం, అయినా ఒకటే") దేశాన్ని రూపుదిద్దిన భిన్నత్వాన్ని ఉచ్ఛరిస్తుంది. ఇండోనేషియాలో అంతర్గతంగా జరిగిన వలసల వలన (ప్రభుత్వ అంతర్గత వలస కార్యక్రమంలో భాగంగా), జాతి వర్గాల యొక్క అధిక జనాభా తమ సంప్రదాయక ప్రాంతాలకు వెలుపల నివసిస్తునారు. 1999లో అబ్దుర్రహ్మాన్ వాహిద్ అధికారంలోకి వచ్చిన వెనువెంటనే, తెగల మధ్య సంబంధాలను వృద్ధిపరచే ప్రయత్నంగా కొన్ని వివక్షత చట్టాలను నిర్మూలించాడు. ఇండోనేషియా చైనీయులు ఇప్పుడు పునరావిష్కరణ శకంలో ఉన్నారు. మాండరిన్ భాషను దశాబ్దాల క్రితం నిషేధించిన కారణంగా ఆ భాషను మాట్లాడలేని పలు యువతరాలు, దేశవ్యాప్తంగా అనేక శిక్షణ కేంద్రాలు తెరవగా, మాండరిన్ భాషను నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టారు. 1999 మరియు 2002 మధ్య మలుకు ద్వీపాలను గుప్పిటలో పెట్టుకొన్న ఘోరమైన హింసాత్మక చర్యలు క్రైస్తవులకు మరియు ముస్లిం వర్గాల మధ్య అమ్బోన్, మలుకు ప్రాంతంలో జరిగాయి.
ఏకజాతీయత అను భావసిద్ధాంతాన్ని కలిగిన జపనీయుల సంఘం, జపాన్ లో జాతిపర విభేదాలను గుర్తించే ఆవశ్యకతను తిరస్కరించినది, ఐను వంటి అల్పసంఖ్యాక జాతి కూడా అట్టి హక్కుని తిరస్కరించింది. జపనీయుల మంత్రి తారో అశో జపాన్ దేశాన్ని "ఒక జాతి" దేశమని పిలిచాడు. అయితే, జపాన్ అంతటా స్థానిక ప్రభుత్వాల చేత ఆర్థిక సహాయం పొందిన "అంతర్జాతీయ సంఘ" NPOలు ఉన్నాయి.
మలయులు అధికంగా, దరిదాపు జనాభాలో 52% ఉన్న మలేషియా బహుళ జాతి దేశం. సుమారు జనాభాలో 30% మంది చైనీయుల వంశానుగతమైన మలేషియన్లు. జనాభాలో 8% భారతీయుల వంశానుగతమైన మలేషియన్లు. మిగతా 10% మందిలో:
మలేషియా యొక్క సరిక్రొత్త ఆర్థిక విధానం లేదా NEP అనేది వివక్షత యొక్క పర్యవసానాలను ఎదుర్కొనుటకు ఏర్పరచిన విధానంగా ఉపకరిస్తుంది. (బుమిపుతెర చూడండి). ఇది జీవితం యొక్క వివిధ అంశాలలో నిర్మాణాత్మక మార్పులను విద్య నుంచి ఆర్థిక విధానం, సంఘ సమైక్యత వరకు వృద్ధి చేసింది. 1969లోని మే 13న జరిగిన జాతిపరమైన కలహాల తరువాత స్థాపించబడి, దేశంలోని వ్యాపార క్రియాశీలత మీద దృఢమైన నియంత్రణ కలిగి ఉన్నది అల్పవర్గమైన చైనీయుల జనాభా కాగా, ఆర్థిక రంగంలో అధికంగా నెలకొన్న అసమతౌల్యత మీద తన దృష్టిని నిలిపింది.
మలయ ద్వీపకల్పానికి అంతర్జాతీయ వ్యాపార సంబంధాలలో దీర్ఘ చరిత్ర కలిగి ఉండి, మత సంబంధమైన మరియు జాతి యొక్క కూర్పుని ప్రభావితం చేసింది. 18వ శతాబ్దానికి ముందు ప్రధానంగా మలయులు ఉండగా, బ్రిటీష్ వారు క్రొత్త పరిశ్రమలను ప్రవేశపెట్టగా, మరియు చైనీయుల మరియు భారత కార్మికుల దిగుమతి తరువాత జాతి సంబంధ కూర్పు ఆశ్చర్యకరమైన రీతిలో మారిపోయింది. అప్పటి బ్రిటిష్ మలయలోని అనేక ప్రాంతాలు, పెనాంగ్, మలక్కా మరియు సింగపూర్ వంటి కొన్ని ప్రాంతాల్లో చైనీయుల ఆధిపత్యం చెలాయించారు. మలయుల యొక్క జనసంఖ్య మరియు సాంస్కృతిక హోదాని వలసలు ప్రభావితం చేసినప్పటికీ, సారూప్య లక్షణాలు కలిగిన మూడు సామాజిక జాతుల (మరియు ఇతర అల్పసంఖ్యాకత వర్గాలు) మధ్య సహజీవనం శాంతిదాయకమైనది.
మలయుల సమాఖ్య యొక్క స్వాతంత్ర్యానికి ముందు, సరిక్రొత్త సంఘానికి ఆధారభూతమైన ఒక సాంఘిక ఒప్పందం చర్చించబడింది. 1957లోని మలయుల రాజ్యాంగం మరియు 1963లోని మలేషియా రాజ్యాంగంలో ప్రతిబింబించిన ఒప్పందం ప్రకారం వలస వర్గాలకు పౌరసత్వం మంజూరు చేస్తారు మరియు మలయుల ప్రత్యేక హక్కులకు హామీ ఇచ్చారు. దీనినే బుమిపుత్ర పాలసీ అని అంటారు.
ఈ బహుత్వవాది పాలసీలకు, మలయ హక్కుల యొక్క వెన్నుపోటుని గ్రహించి వ్యతిరేకించే జాత్యహంకార మలయ పార్టీల నుంచి ఒత్తిడి వచ్చింది. ఈ సమస్యని కొన్నిసార్లు వివాదాస్పదమైన మలేషియాలోని మతసంబంధ స్వేచ్ఛ యొక్క స్థాయితో ముడిపెట్టారు.
బహుళసాంస్కృతికత అనేది మారిషస్ ద్వీపం యొక్క విశిష్ట లక్షణం. మారిషస్ సంఘంలో విభిన్న జాతులు మరియు మత వర్గాలకు చెందిన ప్రజలు ఉన్నారు: హిందువులు, ముస్లింలు, మరియు సిక్కు ఇండో-మారిషన్లు, మారిషన్ క్రియోల్ (ఆఫ్రికన్ల మరియు మలగాసీయుల వంశానుగతమైన వారు), బౌద్ధ మరియు రోమన్ కాథలిక్కు సైనో-మారిషన్లు మరియు ఫ్రాంకో-మారిషన్లు (ఫ్రెంచ్ వలసరాజ్యాల యొక్క వారసులు).
ఫిలిప్పీన్స్ దేశం ప్రపంచంలో 8వ అగ్ర బహుళజాతి దేశం. దీనికి 10 విభిన్న ప్రధాన దేశవాళీ జాతి వర్గాలు, ముఖ్యంగా బికలనో, ఇబానగ్, ఇలోకానో, ఇవతాన్, కపంపంగాన్, మొరో, పంగసైనెన్స్, సంబల్, తగలోగ్ మరియు విసయన్ జాతులు ఉన్నాయి. ఫిలిప్పీన్స్ దేశంలో అనాదిగా, బద్జావు, ఇగోరోట్, లుమాద్, మంగ్యన్ మరియు నెగ్రితోస్ వంటి పలు ప్రజాతులు కూడా ఉన్నాయి. ఈ దేశంలో, అమెరికన్, అరబిక్, చైనీ, ఇండియన్ మరియు హిస్పానిక్ సమాజాల నుంచి వచ్చిన వారు మరియు ఇంకా అనేకులు కూడా ఉన్నారు. ఫిలిప్పిన్ ప్రభుత్వం, తన జాతి యొక్క భిన్నత్వాన్ని కాపాడేందుకు వివిధ కార్యక్రమాలను కలిగి ఉంది.
సింగపూర్ దేశం మూడు ఇతర భాషలను గుర్తించింది, అవి, మాండరిన్ చైనీ, తమిళం మరియు మలయ భాషలను అధికారిక భాషలుగా, మలయ భాషను జాతీయ భాషగా గుర్తించింది. బహుభాషాప్రయుక్తమైన దేశమైనప్పటికీ, మూడు జాతిపర సమాజాల యొక్క పండుగలను సింగపూర్ గుర్తించింది.
సింగపూర్ లోని చైనా టౌన్, గేయ్లాంగ్ మరియు లిటిల్ ఇండియా ప్రాంతాలు, కొన్ని జాతివర్గాల యొక్క అధిక జనాభా కలిగి ఉండి సాంస్కృతికంగా చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల కంటే విభిన్నంగా ఉంటాయి.
దక్షిణ కొరియా జాతిపరంగా ఏకజాతీయత కలిగిన ప్రపంచ దేశాల్లో ఒకటి. అట్టి లక్షణాలను పంచుకోనివారు కొరియా సమాజంలో ఎక్కువగా తిరస్కరించబడతారు లేదా వివక్షతను చవిచూస్తారు.
అయినప్పటికీ, "బహుళసాంస్కృతికత" అను పదం దక్షిణ కొరియాలో వినపడడం పెరుగుతోంది. 2007లో, కంగ్వాన్ నేషనల్ యునివర్సిటీలో సాంస్కృతిక మనుష్య వర్ణనశాస్త్ర ప్రొఫెసర్ అయిన హాన్ జియాన్-సూ, ప్రచురించిన ఒక వ్యాసం "బహుళసాంస్కృతిక కొరియా: సమకాలీన కొరియాలో బహుళజాతి విస్థాపనం యొక్క సవాలా లేక కొనియాడడమా?", లో చెప్పినది: "కొరియాలో విదేశీ వలసదారులు పెరగడంతో ఏక-జాతి కలిగిన ఏకజాతీయమైన కొరియా సమాజం, బహుళజాతులు కలిగి బహుళసాంస్కృతికమైనదిగా రూపాంతరం చెందింది, కొరియా ప్రభుత్వం మరియు పౌర సమాజం, బహుళసాంస్కృతికతను వారి యొక్క పాలసీ మరియు సమాజ ఉద్యమానికి ప్రత్యామ్నాయ విలువగా, బహుళసాంస్కృతికతను భావించి దాని మీద ధ్యాస పెట్టింది." అయితే, "కొరియాలో బహుళసాంస్కృతికత మీద నెలకొన్న ప్రస్తుత సంభాషణలు మరియు ధ్యాసలు", "ఒక సంఘం రూపాంతరం చెందడం కొరకు ఉండవలసిన నిర్మాణాత్మక మరియు విశ్లేశాత్మక భావాలు" లోపించాయని అతను వాదించాడు".
అదే సంవత్సరంలో, అంతర్జాతీయ వలస సంస్థకి చెందిన స్టీఫెన్ కాసిల్స్ ఇలా వాదించాడు:
దక్షిణ కొరియా బహుళసాంస్కృతిక సమాజంగా మారే అవకాశాలున్నాయని 2009లో "కొరియా టైమ్స్" సూచించినది. 2010లో "జూంగ్ఆంగ్ డైలీ" వార్త: "కొరియాలోని ప్రసార మాధ్యమాలు బహుళసాంస్కృతికత యొక్క క్రొత్త శకాన్ని గురించి రొద పెడుతున్నాయి. ఒక మిలియన్ (పది లక్షలు) కంటే ఎక్కువ మంది విదేశీయులు ఉన్న కొరియాలోని జనాభాలో 2 శాతం ఇతర సంస్కృతుల నుంచి వచ్చినవారే." ఇది ఇంకా చెప్పినది: