శ్రామిక వర్గం
శ్రామిక వర్గం (లేదా నిమ్న వర్గం, కార్మిక వర్గం ) అనేది క్రింది స్థాయి ఉద్యోగాలలో (నైపుణ్యం, విద్య మరియు తక్కువ ఆదాయాల ఆధారంగా) నియోగించబడిన వారిని వర్ణించేందుకు సాంఘిక శాస్త్రాలు మరియు సాధారణ సంభాషణలో ఉపయోగించే పదం, దీనిని తరచూ నిరుద్యోగం లేదా సగటు కన్నా తక్కువ ఆదాయాలు కలిగిన వారికీ విస్తరించడం జరుగుతుంది. శ్రామిక వర్గాలు ప్రధానంగా పారిశ్రామికీకరణ చెందిన ఆర్థిక వ్యవస్థలు మరియు పారిశ్రామికీకరణ చెందని ఆర్థిక వ్యవస్థలలోని పట్టణ ప్రాంతాలలో కనిపిస్తాయి.
సామాజిక వర్గం గురించి వివరించే ఎన్నో పదాల లాగే, "శ్రామిక వర్గం" యొక్క నిర్వచనం మరియు ఉపయోగం ఎన్నో రకాలుగా ఉంటుంది. విద్యేతర విషయాలలో ఉపయోగించినప్పుడు, సాధారణంగా శారీరక శ్రమపై, ముఖ్యంగా గంటలవారీ వేతనంపై ఆధారపడిన సమాజంలోని విభాగాన్ని ఈ పదం సూచిస్తుంది. ముఖ్యంగా పారిశ్రామికీకరణ-అనంతర సమాజాలలో మానవ శ్రమ తగ్గడం వలన, విద్యాసంబంధి విషయాలలో ఈ పదం యొక్క ఉపయోగం వివాదాస్పదంగా ఉంది. శ్రామిక వర్గం అనే భావన యొక్క ప్రయోజనాన్ని కొందరు విద్యావేత్తలు ప్రశ్నార్థకంగా భావిస్తారు.
సాధారణ ఉపయోగంలో ఆర్థిక వనరుల లభ్యత, విద్య మరియు సాంస్కృతిక అభిరుచులలో, సామాన్యంగా ఈ పదం "ఉన్నత వర్గం" మరియు "మధ్య తరగతి" లతో విరుద్ధంగా ఉంటుంది. "శ్రామిక వర్గం" మరియు "మధ్య తరగతి" మధ్య తేడా అనేది ముఖ్యంగా ఒక జనాభా ప్రాథమికంగా ధనాన్ని జీవనానికి కాక జీవన విధానానికి ఖర్చు పెట్టడంలో తెలుస్తుంది (ఉదాహరణకు, కేవలం పోషణ మరియు ఆశ్రయం ప్రతిగా ఫ్యాషన్ పై ఖర్చు చేయడం). సమస్యాత్మకంగా, ఈ పద్ధతిలో వర్గీకరించడంపై ఆధారపడడం వలన తరచూ శ్రామిక వర్గంగా భావింపబడే ప్రజలను అందులోంచి తీసివేయవలసివస్తుంది.
అంతేకాక, మరొక విధంగా దీని ఉపయోగం హేళనగా ఉండవచ్చు, లేదా తమను తాము "శ్రామిక వర్గం"గా చెప్పుకునే వారిలో గర్వ కారణంగా వ్యక్తం కావచ్చు.
సామాజిక వర్గాల నిర్వచనాలు మానవవిజ్ఞానశాస్త్రం, ఆర్ధికశాస్త్రం, మనస్తత్వశాస్త్రం మరియు సమాజశాస్త్రం నుండి సమాచారాన్ని గ్రహించి ఎన్నో సమాజశాస్త్ర దృక్పథాలను ప్రతిబింబిస్తాయి. చారిత్రికంగా ప్రధాన దృక్పథాలు మార్క్సిజం మరియు కార్యకారణవాదం.. "శ్రామిక వర్గా" న్ని నిర్వచించే పరామితులు సామాజిక వర్గాన్ని నిర్వచించేందుకు ఉపయోగించే పథకంపై ఆధారపడతాయి. ఉదాహరణకు, ఒక సరళమైన వర్గాల అంతస్తుల నమూనా ఆధారంగా సమాజాన్ని సరళమైన స్థాయీభేదాలు అయిన నిమ్న వర్గం, మధ్య తరగతి మరియు ఉన్నత వర్గంగా విభజించవచ్చు, ఇందులో శ్రామిక వర్గం ప్రత్యేకంగా చెప్పబడదు. శ్రామిక వర్గం పట్ల రాజకీయపరమైన ఆసక్తి కారణంగా, 19 వ శతాబ్దం ప్రారంభం నుండి శ్రామిక వర్గం యొక్క స్వభావం పట్ల చర్చ జరుగుతూనే ఉంది. ఇందులో రెండు విస్తారమైన నిర్వచన పద్ధతులు ఉద్భవించాయి: 20వ శతాబ్దంలో సమాజం యొక్క వర్గాల అంతస్తుల నమూనాను పోలినవి, మరియు 19వ శతాబ్దం యొక్క మార్క్సిస్టులు మరియు అరాజకవాదుల చారిత్రిక భౌతికవాదం ఆర్థిక నమూనాలను పోలినవి. వివిధ భావనలలో సామ్యం కలిగిన ప్రధాన విషయాలలో ఒక దాని ప్రకారం ఒకే శ్రామిక వర్గం ఉందనీ, అందులో అంతర్గతంగా విభజనలు ఉండవచ్చనీ భావించడం జరుగుతుంది. ఏకైక శ్రామిక వర్గం అనే భావన 18వ శతాబ్దంలోని ఎన్నో కార్మిక వర్గాల భావనకు విరుద్ధంగా ఉంటుంది. సామాజికవేత్తలు డెన్నిస్ గిల్బర్ట్, జేమ్స్ హెన్స్లిన్, విలియం థాంప్సన్, జోసెఫ్ హిక్కీ మరియు థామస్ ఎలింగ్ వంటివారు వర్గం నమూనాలను ప్రతిపాదించారు, వీటి ప్రకారం జనాభాలో రమారమి మూడోవంతు శ్రామిక వర్గం ఉంటుంది, మరియు జనాభాలో ఎక్కువ శాతం శ్రామిక లేదా నిమ్న వర్గానికి చెంది ఉంటుంది.
కార్ల్ మార్క్స్ శ్రామిక వర్గం లేదా కార్మికవర్గం గురించి తమ కార్మిక శక్తిని వేతనాలకై అమ్ముకునే వ్యక్తులు మరియు ఉత్పత్తి మాధ్యమాలకు యాజమాన్యం లేనివారిగా నిర్వచించాడు. వారు ఒక సమాజంలో సంపదను సృష్టించేందుకు బాధ్యులని అతడు వాదించాడు. శ్రామిక వర్గం భౌతికంగా వంతెనలు నిర్మించడం, గృహోపకరణాలు తయారుచేయడం, ఆహారధాన్యాలు పండించడం, పిల్లలను పెంచడం చేసినప్పటికీ, భూమి, లేదా కర్మాగారాలను స్వంతంగా కలిగి ఉండరని అతడు నొక్కి చెప్పాడు. కార్మిక వర్గం యొక్క ఉపవర్గమైన అధోకార్మికవర్గం ("నిమ్న-కార్మికవర్గం" ), అనేవి నిరుపేదలు మరియు నిరుద్యోగులైన, దినసరి కూలీలు మరియు నిరాశ్రయ ప్రజలను సూచిస్తుంది.
మార్క్స్ "ది కమ్యూనిస్ట్ మానిఫెస్టో" లో, శ్రామిక వర్గం యొక్క లక్ష్యం పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థను తొలగించి, ఆ స్థానే కార్మికవర్గపు నియంతృత్వం తీసుకువచ్చి, వర్గ వ్యవస్థను బలపరిచే సామాజిక సంబంధాలను నిర్మూలించి, భవిష్యత్తులో "ప్రతి వ్యక్తి యొక్క స్వేచ్ఛాయుత అభివృద్ది అనేది అందరి స్వేచ్ఛాయుత అభివృద్ధికి దారి తీస్తుంది" అనే కమ్యూనిస్ట్ సమాజాన్ని అభివృద్ధి చేయాలని వాదించాడు. "కాపిటల్" లో, మార్క్స్ జ్ఞానోదయం యొక్క విప్లవాత్మక విస్తరణను మూలధనం అనేది దుస్సాధ్యం చేయగల మార్గాలను వివరించి చూపాడు. మార్క్సిస్ట్ వాదాల్లో శ్రామిక వర్గం సభ్యత్వం గురించి కొన్ని విషయాలు ఇవి:
వీటిలో కొన్ని సమస్యలకు శతాబ్దాల కాలంగా చర్చించబడి, విశ్లేషించబడి, మరియు రూపుదిద్దుకున్న కొన్ని సమాధానాలు ఇవి:
సాధారణంగా, మార్క్సిస్ట్ అభిప్రాయంలో, వేతన కార్మికులు మరియు సంక్షేమ రాజ్యంపై ఆధారపడిన వారు శ్రామిక వర్గంగా, మరియు కూడబెట్టిన ధనంతో జీవించేవారు మరియు/లేదా ఇతరుల శ్రమను దోచుకునేవారు శ్రామికవర్గం కారని చెప్పబడతారు. ఈ విస్తారమైన గణవిభజన వర్గ పోరాటాన్ని నిర్వచిస్తుంది. వివిధ సమూహాలు మరియు వ్యక్తులు ఏదో ఒక సమయంలో ఈ రెండింట ఒక వైపు ఉండవచ్చు. ఉదాహరణకు, పదవీవిరమణ పొందిన కర్మాగార కార్మికులు ఎంతోమంది దృష్టిలో శ్రామిక వర్గంగా భావింపబడతారు; కానీ వారు ప్రస్తుత కార్మికుల నుండి పొందిన లాభంతో ఏర్పాటైన సంస్థల వాటా నుండి వచ్చే స్థిర ఆదాయాలపై ఆధారపడి ఉంటారు కాబట్టి, పదవీవిరమణ పొందిన కార్మికుల అభిరుచులు, మరియు బహుశా వారి ఉనికి మరియు రాజకీయాలు, శ్రామిక వర్గానికి చెందినవి కావు. వ్యక్తుల జీవితాలు మరియు సమాజాలలో అభిరుచులు మరియు ఉనికికి సంబంధించి అటువంటి వైరుధ్యాలు అనేవి ప్రభావవంతంగా దోపిడీ, అసమానత, మరియు ప్రజల జీవన విధానాల్ని నిర్ణయించడంలో యజమానుల పాత్ర, ఉద్యోగ పరిస్థితులు మరియు రాజకీయ శక్తిని తగ్గించేందుకు శ్రామిక వర్గం సమష్టిగా పనిచేయడంలో ఇబ్బందులు కలిగించవచ్చు.
ఒక పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థలో నికార్సయిన పెట్టుబడిదారుల పరిస్థితిలో ఇంత వైరుధ్యం లేదు. పెట్టుబడిదారులు ఉత్పత్తి మాధ్యమాలని కలిగి ఉండడం ద్వారా తమ ఆదాయం, సంపద, హోదా, మరియు అధికారాన్ని పొందుతారు, మరియు దీనిని వారు తాము స్వంతంగా కూడబెట్టడం ద్వారా సాధిస్తారు. పెట్టుబడిదారీ దృక్పథంలో, కార్మికుల ప్రయోజనానికి ఉత్పత్తిని నిర్వహించడం (లేదా ఆర్థిక సంబంధాలపై ప్రభావం చూపగల రాజకీయ వనరులను నిర్మించడం) అర్థం లేనిదిగా భావింపబడుతుంది. పెట్టుబడిదారీతనం నుండి కార్మికులు కొన్నిసార్లు లబ్ధి పొందడం గురించి చెప్పాలంటే, ఇది కేవలం ఉపఫలం మాత్రమే కానీ ప్రధాన లక్ష్యం కాదు. కాబట్టి, తక్కువ అభిరుచి మరియు ఉనికి వైరుధ్యాలతో, మరియు మరింత వనరులతో రాజకీయ సమన్వయానికై పనిచేసినట్లయితే, పెట్టుబడిదారీ వర్గ సభ్యులు తరచూ కార్మికులకు ప్రతిగా తమ ప్రయోజనాలను సమర్థవంతంగా సమన్వయపరచి, సాధించవచ్చు.
శ్రామిక వర్గం యొక్క చరిత్ర రెండు విరుద్ధ ప్రక్రియల ద్వారా నిర్వచింపబడింది, కార్మికులను ఉత్పన్నం చేయడానికి సంప్రదాయ సమాజాలు మిళితం కావడం, మరియు మెరుగైన జీవన ప్రమాణాలను నిర్మించిన పారిశ్రామికీకరణ నుండి అత్యధిక ఉత్పత్తి మిగులు. ఈ ప్రక్రియ ద్వారా కార్మికులు పారిశ్రామిక సమాజంలో వారి స్వంత సంస్కృతులు మరియు స్థానాలను సృష్టించుకోవడానికి సాంస్కృతిక మరియు రాజకీయ చర్యలు చేపట్టారు. ఈ ప్రతిచర్యలలో ఎన్నో శ్రామిక వర్గంలోని వ్యక్తుల నిర్వచనం పనికన్నా భిన్నమైన ప్రక్రియలపై ఆధారపడుతుందని వక్కాణించాయి. శ్రామిక వర్గం చరిత్ర సాధారణంగా హాలండ్ మరియు ఇంగ్లాండ్లలోని కర్మాగారాలలో వేతనం పొందే కార్మికుల ఆవిర్భావంతో, ఆంగ్ల సామాన్యుల విభాగాలలో మొదలైందని భావిస్తారు.
భూస్వామ్య ఐరోపాలో, శ్రామిక వర్గం పెద్ద సంఖ్యలో ఉండేది కాదు. బదులుగా, ఎందరో ప్రజలు వివిధ వృత్తులు, పనులు మరియు ఉద్యోగాలకు చెందినా సమూహం నుండి ఏర్పడిన కార్మిక వర్గానికి సంబంధించి ఉండేవారు. ఒక న్యాయవాది, శిల్పి మరియు రైతు అందరూ అదే సామాజిక విభాగానికి చెందిన వారుగా భావించడం జరిగేది, ఇది సంపన్నులు లేదా చర్చి అధికారులు కాని జన సామాన్యంగా చెప్పబడేది. ఐరోపా వెలుపలి ఇతర పెట్టుబడిదారీ-పూర్వ సమాజాలలో సైతం ఇలాంటి విభాగాలే ఉండేవి. ఈ కార్మిక వర్గాల సామాజిక స్థానం సహజ న్యాయం మరియు సామాన్య మతపర విశ్వాసాల ద్వారా నిర్ణయింపబడేదిగా భావించేవారు. ఈ సామాజిక స్థానాన్ని, ముఖ్యంగా రైతులు, ఉదాహరణకు జర్మన్ కర్షక యుద్ధంలో ప్రశ్నించారు.
18వ శతాబ్దం చివరలో జ్ఞానోదయం ప్రభావంతో, యూరోపియన్ సమాజం మార్పు చెందే స్థితిలో ఉండేది, మరియు మార్పులేని దైవ-సృష్టి అయిన సామాజిక క్రమం భావనతో ఈ మార్పు సంభవించేది కాదు. శ్రామిక-వర్గ ప్రజల సమస్యలకు వారి నీతి నిజాయితీలే (అంటే అధిక మద్యపానం, పొదుపు పట్ల స్పష్టమైన సోమరితనం మరియు అసమర్థత) కారణమని ఈ సమాజాలలో సంపన్న సభ్యులు సిద్ధాంతాలు సృష్టించారు. "ది మేకింగ్ అఫ్ ది ఇంగ్లీష్ వర్కింగ్ క్లాస్" పుస్తకంలో, రచయిత E.P. థాంప్సన్ ఆంగ్ల శ్రామిక వర్గం తన స్వంత సృష్టిలో ఉందని వాదించాడు, మరియు ఆధునిక-పూర్వ కార్మిక వర్గాలు ఆధునిక, రాజకీయపరంగా స్వీయ-చింతన కలిగిన శ్రామిక వర్గంగా మార్పు చెందడాన్ని వర్ణించే ప్రయత్నం చేశాడు.
వ్లాదిమిర్ లెనిన్ అభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో శ్రామిక వర్గం యొక్క నిరాసక్తతను నిర్మూలించేందుకు సామ్రాజ్యవాదం శక్తిని గుర్తించాడు, మరియు ఇది 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో అప్పటికే యునైటెడ్ కింగ్డంలో ప్రారంభమైందని వాదించాడు. 20వ శతాబ్దంకి చౌకబారు క్రీడలైన బాక్సింగ్ మరియు సైక్లింగ్ ల లభ్యత, కాఫీ, చాకొలేట్ మరియు తరువాత చిరుతిళ్ళతో కూడిన విస్తారమైన ఆహార సంస్కృతులు, మరియు ముఖ్యంగా మోటారు వాహనాలు మరియు గృహ యాజమాన్యం లభ్యతతో ప్రథమ ప్రపంచ శ్రామిక వర్గాల రూపురేఖలు మారిపోయాయి. ఇలాంటి ప్రక్రియే సోవియట్-తరహా సమాజాలలో, మరింత నెమ్మదిగా సంభవించింది.
సుమారు 1917లో మొదలై, ఎన్నో దేశాల పాలన శ్రామిక వర్గ ప్రయోజనాలకై చేస్తున్నట్టూ కనిపించేది. జీవన ప్రమాణాలు మరియు పెరుగుదల వేగాల సాధ్యతపై విద్యాసంబంధి చరిత్ర మరియు సమాజ శాస్త్రం వాదాలు సంభవించినా, ఈ దేశాల అభివృద్ధి సూచికలు తరచూ అదే స్థూల గృహసంబంధ ఉత్పత్తిని కలిగిన ఇతర దేశాలకన్నా ఎక్కువగా ఉండేవి. కానీ, కార్మికులపై ప్రభావం చూపిన అధికమైన మానవ హక్కుల ఉల్లంఘన, మరియు శ్రామిక వర్గంలో మరియు అంతర్గతంగా ప్రజాస్వామ్య రాహిత్యం గురించి విమర్శిస్తూ వ్రాసిన రచయితలు అదనంగా ఈ దేశాలపై విమర్శలు సంధించారు. ఈ సోవియట్-తరహా సమాజాలలో ప్రధాన మార్పు తరచూ రైతులు మరియు గ్రామీణ కార్మికుల బలవంతమైన స్థాన భ్రంశం ద్వారా సంభవించే గణనీయమైన, క్రొత్త రకం కార్మికీకరణ అని కొందరు చరిత్రకారులు గమనించారు. అప్పటి నుండి, మూడు ప్రధాన పారిశ్రామిక దేశాలు పాక్షిక-విపణి-ఆధారిత పాలన వైపు మొగ్గుచూపాయి (చైనా, వియత్నాం, క్యూబా), మరియు ఒక దేశం అంతర్గతంగా విస్తరించే పేదరికం మరియు దుర్మార్గపు వలయంలో చిక్కుకుంది (ఉత్తర కొరియా). ఇటువంటి ఇతర దేశాలు కూలిపోయాయి (సోవియట్ యూనియన్ వంటివి), లేదా ఎప్పటికీ గణనీయ పారిశ్రామికీకరణ స్థాయిలు లేదా అధిక శ్రామిక వర్గాలను పొందలేక పోయాయి.
1960 నుండి, ఉన్నత-స్థాయి కార్మికీకరణ మరియు సామాన్యుల విభాగాలు తృతీయ ప్రపంచంలో సంభవించి, జీవన పరిమాణంలో క్రొత్త శ్రామిక వర్గాలను సృష్టించాయి. అదనంగా, భారతదేశం వంటి దేశాలు నెమ్మదిగా సామాజిక మార్పుకు లోనవుతూ, పట్టణ శ్రామిక వర్గం పరిమాణాన్ని పెంచుతున్నాయి.