డాక్యుమెంటరీ చిత్రం
డాక్యుమెంటరీ చిత్రం స్థూలంగా కదిలే చిత్రాల కోవకు చెందుతుంది. వాస్తవిక దృష్టితో కొన్ని విషయాలను చేయడానికి వీటిని తీస్తారు. వాస్తవంగా ముడి ఫిల్మ్పై చిత్రీకరించిన సినిమాను "డాక్యుమెంటరీ"గా పిలవాలి. అప్పట్లో అందుబాటులో ఉన్న మాధ్యమం కూడా అది ఒక్కటే. కానీ ఇప్పుడు వీడియో, డిజిటల్ మాధ్యమాలను ఉపయోగించుకొని వీడియో తీయడాన్నీ, దూరదర్శని కోసం రూపొందించిన కార్యక్రమాలను కూడా డాక్యుమెంటరీ చిత్రంగానే పిలుస్తున్నారు. "డాక్యుమెంటరీ"ని "సినిమాను తీయడానికి చేసే అభ్యాసంగాను, సినిమా పరమైన సంప్రదాయంగానూ, ప్రేక్షకులు స్వాగతించే ఒక పద్ధతి"గానూ వివరిస్తున్నారు. ఇది తనకంటూ స్పష్టమైన హద్దులంటూ ఏమీ లేకుండా నిరంతరంగా అభివృద్ధి చెందే ప్రక్రియ.
"డాక్యుమెంటరీ" అనే పదాన్ని మొదటగా స్కాట్ లాండ్ దేశస్తుడైన జాన్ గ్రీయర్సన్ అనే డాక్యుమెంటరీ నిర్మాత రాబర్ట్ ప్లాహెర్టీ తీసిన "మోనా" (1926) అనే సినిమాని సమీక్షిస్తూ వాడాడు. ఇది 1926 ఫిబ్రవరి 8 తేదిన "న్యూయార్క్ సన్" అనే పత్రికలో "ది మూవీగోయర్" (గ్రియర్సన్ అనే కలము పేరు) అనే వ్యక్తి రాసినట్లుగా ప్రచురితమైంది.
గ్రియర్సన్ డాక్యుమెంటరీని ఈ విధంగా సూత్రీకరించాడు. జీవితాన్ని గమనించడంలో సినిమాకున్న శక్తిని గ్రహించి, సినిమాలోని కల్పితమైన "వాస్తవిక" నటుడు, "వాస్తవిక" దృశ్యం కంటే మెరుగుగా అధునాతన జీవితాన్ని వ్యాఖ్యానించగలిగే రూపమే డాక్యుమెంటరీ. దీనిలో కనిపించే అంశాలు "ముడిగా తీసుకోబడడడం వల్ల" కల్పితమైన సినిమాలో కన్నా ఇవి మరింత వాస్తవికంగా ఉంటాయి. డాక్యుమెంటరీకి సంబంధించి గ్రీయర్సన్ ఆలోచనలు, నాటకీకరించబడిన కల్పిత రచనను "బూర్జువా అతి" అని పేర్కోన్న వెర్టోవ్ మాటలకు దగ్గరగా ఉన్నాయి. ఐతే గ్రీయర్సన్ అభిప్రాయాన్ని వివరించడం కష్టం. డాక్యుమెంటరీ అనేది "యధార్ధతకు సృజనాత్మకమైన వ్యక్తీకరణ" అని గ్రియర్సన్ ఇచ్చిన నిర్వచనం కొంతవరకు ఆమోదాన్ని పొందింది. అయితే అది డాక్యుమెంటరీలలోని వివిధ రంగస్థలాలు, జరిగిపోయినదాన్ని నటించడం గురించి కొన్ని తాత్విక ప్రశ్నలను లేవనెత్తుతుంది.
జిగా వెర్టోవ్ తన వ్యాసాలలో డాక్యుమెంటరీని "జీవితపు యధాతధ చిత్రణ"గా (జీవితాన్ని కృత్రిమంగా తెరపైకెక్కించడం), "ఊహింపజాలని ఘటనలతో జీవితం నిండి ఉంటుంద"ని వాదించాడు (కెమరా జీవితాన్ని ఆశ్చర్యకరంగా లేదా ప్రేరేపించే విధంగా చూపిస్తుంది).
పేర్ లోరెంజ్ డాక్యుమెంటరీ సినిమాను "నాటకీకరింపబడిన వాస్తవిక సినిమా"గా నిర్వచించాడు. ఇంకా కొందరు డాక్యుమెంటరీ సినిమాను కల్పితంకాని సినిమాలనుండి వేరుచేస్తూ, అభిప్రాయాలని రూపొందేలా చేయడం, ప్రత్యేకమైన సందేశంతో ఉండడం, వాటితోపాటుగా వాస్తవాలను చూపించడంపై దృష్టి పెట్టడం వంటి అంశాలను కలిగి ఉంటుదని అన్నారు.
డాక్యుమెంటరీ అభ్యాసం డాక్యుమెంటరీ ప్రాజెక్టుల రూపకల్పనకు సంబంధించిన సంక్లిష్టమైన ప్రక్రియ. ఇది సృజనాత్మక, నైతిక, భావనాత్మక సమస్యలు, ఆ కాలంలో ముందుకొచ్చిన వివిధ ఐచ్చికాలు వంటివాటిని ఎంచుకొని, వాటిని డాక్యుమెంటరీగా తీయడానికి కావలసిన సాంకేతిక సామాగ్రి, డాక్యుమెంటరీ తీయాల్సిన వస్తువు, రూపం, డాక్యుమెంటరినీ రూపొందించాల్సిన పద్ధతులు గురించి తెలియజేస్తుంది.
దీనికి పత్రికలు, వార్తా పత్రికలలో వచ్చే కథనాత్మక రచనలు, ఇంకా నిజానికి, కల్పితం కాని రచనలతో ఎక్కువగా సంబంధం ఉంటుంది. డాక్యుమెంటరీలలో అనేక రకాలున్నాయి. ప్రముఖ వ్యక్తుల జీవిత చరిత్ర, లేదా రేఖామాత్ర చిత్రణ, పరిశీలనాత్మక కథనం వంటివి ఉదాహరణలు. ఈ రకాలను వింఛెస్టర్ యూనివర్సిటీ జర్నలిజం శాఖ, 'ఫీచర్స్ వెబ్' వారు తమ పరిశీలనలో ఈ విధంగా వర్గీకరించారు. వీరు 'నిడివైన రూపంలో ఉన్న జర్నలిజా'న్ని, అవి సినిమా మాధ్యమంలోనా, రేడియో ద్వారానా, ముద్రణ ద్వారానా అని కాకుండా వాటియొక్క శైలి లేదా వాటిలోఉన్న విషయాల ఆధారంగా వర్గీకరించారు.
తొలి సినిమాలు (1900కి పూర్వం) సంఘటనలను కొత్తగా చూపించడం ద్వారా తమ ఆధిక్యతను ప్రదర్శించాయి. వీటిలో ఒకే చలన దృశ్యాన్ని ఫిల్మ్‌పై చిత్రీకరించేవారు. రైలు స్టేషన్‌లోకి ప్రవేశించడం, పడవ తీరం చేరడం, ఫ్యాక్టరీ కార్మికులు పని వదిలిపోవడం వంటివి దీనికి ఉదాహరణలు. ఈ చిన్నసినిమాలను "యధార్ధభరితమైన" సినిమాలుగా పిలిచారు. 1926లో కానీ డాక్యుమెంటరీ అనే పదం ఖాయం కాలేదు. ఇరవై శతాబ్ధానికి ముందు వీటిలో కొద్దిపాటి కథనం మాత్రమే ఉండేది. సాంకేతిపరమైన పరిమితులవలన చాలా తొలి సినిమాలు ఒక నిమిషం లేదా అంతకంటే తక్కువ నిడివితో ఉండేవి. ఆగస్టు, లూయిస్ లుమురే వంటి వారు తీసిన సినిమాలు వీటికి ఉదాహరణలు
సినిమాలలో చూపించే మనుషుల ఎంపిక వెనుక (ఉదాహరణకు కార్మికులు ప్యాక్టరీనుండి బయటకు రావడం) వాణిజ్యపరమైన కారణాలుంటాయి. సినిమాలలో చిత్రీకరింపబడిన ప్రజలు తమను తాము సినిమాలో చూసుకోవడానికి ఉత్సాహాన్ని చూపుతారు. కాబట్టి వారి వద్దనుండి డబ్బులు తీసుకుని వారికి సినిమా చూపిస్తారు. "ది కార్బెట్ - ఫిజిసిమ్మన్స్ ఫైట్" అనే ప్రాచుర్యం పొందిన సినిమాను గంటన్నర పాటు ప్రదర్శించారు. ఫిల్మ్ లూపింగ్ టెక్నాలజీని ఉపయోగించి ఇనాక్ జె.రెక్టార్ ప్రసిద్ధ 1897 ప్రైజ్-ఫైట్ సినిమాను తెరపై దేశవ్యాప్తంగా ప్రదర్శించాడు.
1898 జూలైకి ముందే యూజిన్-లూయిస్ డోయన్ అనే ఫ్రెంచ్ శస్త్ర చికిత్స నిపుణుడు శస్త్ర చికిత్సను గురించిన సినిమాల అనుక్రమణికను తీయడం మొదలుపెట్టాడు. 1906 దాకా డోయన్ తీసిన సినిమాలలో 60కి మించి శస్త్ర చికిత్సలను చిత్రీకరించడం జరిగింది. తను తీసిన మొదటి సినిమా ద్వారా, అప్పటి వరకు తనకు తెలియని సాంకేతిక పరమైన తప్పిదాలను సవరించుకోవడం ఎట్లాగో తెలుసుకున్నానని డోయన్ అన్నాడు. శాస్త్రీయమైన ప్రయోజనాల దృష్ట్యా, 1906లో డోయన్ తన 15 సినిమాలను మూడు సంకలనాలుగా చేసాడు. ప్రస్తుతం ఉనికిలో ఉన్న ఆరు సినిమాల అనుక్రమణికలో రెండు "ఎక్సిట్రిపేషన్ డెస్ ట్యూమర్స్ ఎన్ క్యాప్సులీస్" (1906) లోనూ, మరో నాలుగు "లెస్ ఆపరేషన్స్ సర్ లా క్యావిటే క్రేనిన్" (1911) లోనూ ఉన్నాయి. ఇవికాక మరో ఐదు డోయన్స్ సినిమాలు ఉనికిలో ఉన్నాయి.
జూలై1898, 1901ల మధ్య కాలంలో రుమేనియా ఫ్రొఫెసర్ గార్గ్ మరినిస్క్యూ, బుకారస్ట్లోని తన న్యూరాలజీ క్లినిక్ లో చాలా సినిమాలు తీసాడు: అవి, "ది వాకింగ్ ట్రబుల్స్ ఆఫ్ ఆర్గానిక్ హెమిప్లెజీ" (1898), "ది వాకింగ్ ట్రబుల్స్ ఆఫ్ ఆర్గానిక్ పరాప్లజీస్" (1899), "ఏ కేస్ ఆఫ్ హిస్టీరిక్ హెమిప్లజీ హీల్డ్ త్రూ హిప్నొసిస్" (1899), "ది వాకింగ్ ట్రబుల్స్ ఆఫ్ ప్రోగ్రసివ్ లోకోమోషన్ అటాక్సీ" (1900), "ఇల్ నెస్ ఆఫ్ ది మజిల్స్" (1901). ఈ చిన్న సినిమాలన్నింటిని భద్రపరిచారు. వీటిని ఆ ఫ్రొఫసర్ "చలనచిత్ర ప్రదర్శకయంత్రం సహాయంతో చేసిన అధ్యయనాలు"గా పిలిచాడు. వీటిని "లా సెమైన్ మెడికలే" అనే పారిస్ నుండి ప్రచురింపబడే పత్రికలో, 1899,1902 మధ్యకాలంలోవాటి ఫలితాలతో పాటుగా అనేక వరుస ఫ్రేములను కూడా ప్రచురించాడు. 1924లో ఆగస్టు లుమెరీ, మెరినెస్క్యు తీసిన సైన్స్ సినిమాలను ఇలా మెచ్చుకున్నాడు. "నరాల రుగ్మతలకు సంబంధించిన అధ్యయనంలో సినిమా ప్రదర్శనాయంత్రం ఉపయోగాన్ని గురించి రాసిన నివేదికలను నేను చదివాను. నాకు "లా సెమైన్ మెడికలె" పత్రిక వస్తున్నది. అయితే నాకు ఇతర పనులు ఉన్నందువల్ల జీవశాస్త్ర అధ్యయనాలపై సమయాన్ని కేటాయించలేకపోయాను.” నేను దానికి సంబంధించిన వాటన్నింటినీ మరచిపోయానని చెప్పక తప్పదు. వాటిని తిరిగి నాకు గుర్తు చేసినందుకు ధన్యవాదాలు. దురదృష్టవశత్తూ చాలా మంది శాస్త్రవేత్తలు నిన్ను అనుసరించడంలేదు".
ప్రయాణ కథనాత్మక సినిమాలు ఇరవైవ శతాబ్ధపు తొలినాళ్ళలో బాగా ప్రాచుర్యం పొందాయి. కొన్ని "దృశ్యప్రాధాన్యమైనవి"గా గుర్తింపులోకి వచ్చాయి. ఆ కాలంలో బాగా ప్రాచుర్యం పొందిన వాటిలో, "దృశ్యప్రాధాన్యమైనవి" కూడా ఉన్నాయి. దృశ్యప్రాధాన్యమైన పద్ధతిలోకాకుండా, మరో రకమైన భావనకు దారితీసిన సినిమా "ది లాండ్ ఆఫ్ ది హెడ్ హంటర్స్" . ఇది ఆదిమత్వాన్నీ, ఇతర జాతుల ఆసక్తికరమైన జీవితానికి సంబంధించిన అంశాలను రంగస్థలంపై నటించి చూపడంద్వారా స్థానిక అమెరికన్ల జీవితాన్ని రంగం మీదకు తీసుకొనివచ్చి, ఒక కొత్త ధోరణికి దారితీసింది.
తొలి రంగుల చలనచిత్రం కినిమా రంగుల వంటి వాటితో నడిచింది. ప్రయాణ కథనాలకు సంబంధించిన డాక్యుమెంటరీలలో కొత్త తరహా రంగులయిన ప్రిజ్మా రంగులను వాడారు. (హాలీవుడ్ స్టూడియోలలో, కల్పిత కథనాత్మక సినిమాలను తీయడంకోసం, దీనికి వ్యతిరేకంగా టెక్నికలర్ పై ప్రాథమికంగా దృష్టి పెట్టారు).
ఈ కాలంలో ఫ్రాంక్ హర్లీ డాక్యుమెంటరీ సినిమా "సౌత్" విడుదలయింది.ఇది ఇంపీరియల్ ట్రాన్స్ అంటార్కిటిక్ సాహస యాత్రకు సంబంధించింది. ఇది1914లో ఎర్నెస్ట్ షకల్టన్ ఆధ్వర్యంలో అంటార్కిటికాకు చేసిన విఫల సాహస యాత్ర గురించి తీసిన డాక్యుమెంటరీ.
1922లో రోబెర్ట్ జె.ఫ్లాహెర్టీ "నానూక్ ఆఫ్ ది నార్త్" అనే డాక్యుమెంటరీ సినిమాను కాల్పనిక వాదాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని తీసాడు. ఆ తర్వాత ఆయన వరుసగా భారీ రంగస్థల హంగులతో కాల్పనికవాద సినిమాలను తీస్తూపోయాడు. అవి ఆయన కాలంనాటి విషయాలను కాకుండా వంద సంవత్సరాలకు వెనుక జీవితాన్ని గురించి తీసినవి. ఉదాహరణకి "నానూక్ ఆఫ్ ది నార్త్" సినిమాలో, నటులు వాల్రస్‌ను చంపడానికి తుపాకిని ఉపయోగించడానికి బదులుగా ఈటెను మాత్రమే ప్లాహెర్టీ అనుమతించాడు. ఫ్లాహర్టీ పైకప్పు లేని ఇగ్లూల వంటి రంగస్థలాలను వాడుకలోకి తెచ్చాడు. ఇంటి లోపలి దృశ్యాలను చిత్రీకరించడానికి ఆ కాలం నాటి సాంకేతికతను ఉపయోగించుకున్నాడు.
పారామౌంట్ పిక్చర్స్ వారు ప్లాహర్టీ తీసిన "నానూక్", "మోనా" సినిమాలలోని కాల్పనిక వాదాన్ని తిరిగి తెరమీదకు తేవడానికి ప్రయత్నించారు. మెరియన్ కూపర్ ఎర్నెస్ట్ షోడ్సాక్‌లు దర్శకత్వం వహించిన "గ్రాస్" (1925), "చాంగ్" (1927) అనే కాల్పనికవాద డాక్యుమెంటరీల ద్వారా వీరు ఈ ప్రయత్నాన్ని చేసారు.
ఒక ఖండానికి సంబంధించిన లేదా వాస్తవిక, సాంప్రదాయం, మానవ నిర్మిత పరిసరాలలో మానవుడు అనే అంశంపై కేంద్రీకరించింది. వాల్టర్ రట్ మాన్ తీసిన "బెర్లిన్, సింఫనీ ఆఫ్ ఏ సిటీ" (డాక్యుమెంటరీ సినిమాలో ఏమి ఉండకూడదో "బెర్లిన్" డాక్యుమెంటరీ సినిమా చెబుతుందని గ్రియర్సన్ ఒక వ్యాసంలో రాసాడు), ఆల్బెర్టో కావల్ కాంటీ తీసిన "రీన్ క్యూ లెస్ హ్యూర్స్", జిగా వెర్టోవ్ తీసిన "మాన్ విత్ ద మూవీ కెమరా" వంటి సిటీ సింఫొనీ సినిమాలు కూడా ఈ కోవకి చెందినవే. ఈ సినిమాలన్నీ కూడా ప్రజలు తమ పరిసరాల నుండి తయారవుతారనీ, వైతాళికుల వైపుకు తమ మొగ్గును చూపుతారని తెలియజేస్తాయి.
1920లో వచ్చిన న్యూస్ రీల్ అనుక్రమణిక అయిన సోవియట్ కినో-ప్రావ్దా ("సినిమాటిక్ సత్యం") కి జిగా వెర్టోవ్ కీలక వ్యక్తి. కెమెరాలో వేరువేరు కటకాలను ఉపయోగించడంవల్లా, దృశ్యాలను లెక్కించి, వాటిని సరిచేయడంవల్లా, దృశ్యాల కదలికలో మార్పులు కలుగజేసి, వాటి చలనాన్ని కొన్నిసార్లు నిదానంచేయడం, మరికొన్నిసార్లు వేగం పెంచడం, ఇంకొన్నిసార్లు చలనాన్ని పూర్తిగా నిలిపివేయడంవల్లా, అది వాస్తవికతను మనిషి కంటి కంటే కూడాబాగా పట్టుకొని, దానికి ఒక తాత్వికతను కూడా అందించగలదని వెర్టోవ్ విశ్వసించాడు.
న్యూస్ రీల్ సంప్రదాయం డాక్యుమెంటరీ సినిమాలో ముఖ్యమైనది. న్యూస్ రీళ్ళను కూడా కొన్నిసార్లు రంగస్థలంపై చిత్రీకరిస్తారు. అయితే న్యూస్ రీళ్ళలో సాధారణంగా అప్పటికే జరిగిపోయిన సంఘటనలను మాత్రమే తిరిగి నటింపజేస్తారు. వర్తమాన సంఘటనలపై న్యూస్ రీళ్ళను తీయరు. ఉదాహరణకు, ఇరవైవ శతాబ్ధపు తొలినాళ్ళనుండి యుద్ధాలకు సంబంధించిన చిత్రీకరణ చాలానే జరిగింది. ఏదైనా ఒక పెద్ద యుద్ధం జరిగగానే కెమెరామెన్ వెంటనే రంగంలోకి దిగి ఆయా దృశ్యాలను తిరిగి నటింపజేసి ఫిల్మ్‌పై చిత్రీకరించడం జరుగుతుంది.
నిర్దేశిత అంశంపై ప్రేక్షకులకు ఒక అవగాహన కలిగించే ఉద్దేశంతో ప్రచార సంప్రదాయానికి సంబంధించిన చిత్రాలను తీస్తారు. లెని రీఫెన్ స్థాల్ తీసిన "ట్రింఫ్ ఆఫ్ ది విల్" (1935) బాగా ప్రాచుర్యం పొందిన ప్రచార సినిమాకు ఒక ఉదాహరణ. వామపక్ష సినిమా నిర్మాతలయిన జోరిస్ ఇవాన్స్, హెన్రీ స్టార్క్‌లు బెల్జియం బొగ్గుగనుల ప్రాంతం గురించి "బొరినేజ్" (1931) అనే సినిమాను తీసారు. లూయిస్ బున్యూల్ "లాస్ హర్డ్స్" (1933) అనే అధివాస్తవిక సినిమాకు దర్శకత్వం వహించాడు.
పేర్ లోరెంజ్ తీసిన "ది ప్లో దట్ బ్రోక్ ది ప్లైన్స్" (1936), "ది రివర్", విలియర్డ్వాన్ డైక్, "ది సిటి" (1939) అనేవి ప్రాచుర్యం పొందిన న్యూడీల్ సినిమాలు. ఇవన్నీ వామపక్ష దృక్పథంతో, సామాజిక, ఆర్థిక అవగాహన కలిగించే, ప్రభుత్వానుకూల ప్రచార సినిమాలు. అమెరికాలో, ఫ్రాంక్ కాప్రా "వై వీ ఫైట్" (1942 -1944) అనేపేరుతో న్యూస్ రీళ్ల అనుక్రమణికను తీసాడు. ప్రజలను యుద్ధంచేయవలసిన సమయం ఆసన్నమైందని నచ్చజెప్పడానికి అమెరికా ప్రభుత్వం వీటిని పూనిక వహించి తీయించింది. కాన్ స్టాన్స్ బెనెట్, ఆమె భర్త హెన్రి డి లా ఫలైస్, ఇదరూ కలిసి నిడివైన రెండు కథానాత్మక సినిమాలను తీసారు."" (1935) వీటిలో ఒకటి బాలీలోనూ, "కిలో ది కిల్లర్ టైగర్" అనే మరో సినిమాను ఇండో చైనాలోనూ తీసారు.
కెనడాలో జాన్ గ్రియర్ సన్ ఫిల్మ్ బోర్డ్‌ను ఏర్పరిచాడు. ప్రచారోద్దేశ్యంతో కొన్ని సినిమాలను కూడా తీసాడు. నాజీల మానసిక యుద్ధ తంత్రానికి (జోసెఫ్ గోబెల్ దీన్ని రూపొందించాడు) వ్యతిరేకంగా సాధికారమైన న్యూస్ రీళ్ళను ఆయా జాతీయ ప్రభుత్వాలు తీయడం కూడా జరిగింది.
బ్రిటన్‌లో అనేకమంది సినీ నిర్మాతలు జాన్ గ్రియర్‌సన్ ప్రభావంలోకి వచ్చారు. వారు డాక్యుమెంటరీ ఫిల్మ్ ఉద్యమంలో భాగమయ్యారు. ప్రచార, సమాచార, విద్యకు సంబంధించిన రంగాలలో గ్రియర్ సన్, అల్బర్టో కవల్ కంటి, హ్యారీవాట్, బేసిల్ రైట్, హంఫ్రిజెన్నింగ్స్ లు తీసిన డాక్యుమెంటరీలు, ఆ రంగంలో, కవితాత్మకమైన సౌందర్య దృక్పథాన్ని విజయవంతంగా తీసుకొని వచ్చాయి. వీరి కృషికి ఉదాహరణలు వీటిలో ఉంటున్నాయి "డ్రిఫ్టర్స్" (జాన్ గియర్సన్), "సాంగ్ ఆఫ్ సిలోన్" (బాసిల్ రైట్), "ఫైర్స్ వర్ స్టార్టెడ్" మరియు "ఎ డైరీ ఫర్ టిమోతీ" (హంఫెరీ జెన్నింగ్స్). వీరి కృషి W. H. ఆడెన్ వంటి కవులు, బెంజిమిన్ బ్రిట్టెన్ వంటి సంగీత కారులు, J. B. ప్రీస్టీ వంటి రచయితలతో ముడిపడి ఉంది. డాక్యుమెంటరీ ఉద్యమంలో ఉత్తమ సినిమాలుగా పేరొందినవి "నైట్ మెయిల్" మరియు "కోల్ ఫేస్" .
సినిమా వెరైటే (లేదా డైరెక్ట్ సినిమాతో సన్నిహితంగా సంబంధించినది) అనేది మనుగడ సాధించడానికి కొన్ని సాంకేతిక పురోగమనాలపై ఆధారపడి ఉంటాయి: లైట్, చక్కటి, ఆధారపడదగిన కెమెరాలు మరియు పోర్టబుల్ సింక్ సౌండ్.
సినిమా వెరైటె మరియు అదేవిధమైన డాక్యుమెంటరీ సంప్రదాయాలు, ఆవిధంగా స్టూడియో ఆధారిత సినిమా నిర్మాణ అడ్డంకులకు వ్యతిరేకంగా, ఒక విస్తృత ప్రాతిపదికలో చూడబడతాయి తక్కువ సిబ్బందితో లొకేషన్‌లో షూటింగ్ అనేది ఫ్రెంచ్ న్యూ వేవ్‌లో కూడా జరుగుతుంది, చిన్నవి, చేతులతో మోసే కెమెరాలకు మరియు సింక్రనైజింగ్ సౌండ్‌ను అనుమతిస్తున్న టెక్నాలజీలోని పురోగతిని ఆసరాగా తీసుకునే చిత్ర నిర్మాతలు తాము కనిపెట్టని లొకేషన్లలో సినీ ఈవెంట్లను చిత్రీకరిస్తారు.
అయితే నిబంధనలు కొన్ని సార్లు పరస్పర మార్పిడితో ఉపయోగించబడతాయి, సినిమా వెరైటె (జీన్ రోఖ్) మరియు ఉత్తర అమెరికన్ "డైరెక్ట్ సినిమా" (లేదా"") పేరిట కెనడియన్లు అల్లాన్ కింగ్, మరియు పియర్రీ పెర్రాల్ట్ మరియు అమెరికన్లు రాబర్ట్ డ్ర్యూ, రిచ్చర్డ్ లీకాక్, ఫ్రెడరిక్ వైస్‌మెన్ మరియు ఆల్బర్ట్ అండ్ డేవిడ్ మేసెల్స్ వంటివారు తీసుకువచ్చిన చిత్రాల మధ్య ముఖ్యమైన వ్యత్యాసాలు ఉన్నాయి.
ఉద్యమ దర్శకులు తమ కథలతో ఇన్‌వాల్వ్ అయ్యే తమ స్థాయిలకు సంబంధించి విభిన్న దృక్పథాలు అవలంబించారు. కొప్పలె మరియు పెన్నెబాకర్ ఉదాహరణకు, జోక్యం చేసుకోకపోవడాన్ని ఎంచుకున్నారు (లేదా కనీసం బహిరంగ జోక్యం లేకపోవడం), మరియు పెర్రాల్ట్, రోఖ్, కోయెనింగ్, క్రొయిటర్‌లు ప్రత్యక్ష జోక్యానికి లేదా కనీసం అవసరమైనప్పుడు రెచ్చగొట్టడానికి అనుకూలంగా ఉండేవారు.
"ప్రాథమిక" సినిమాలు మరియు "" (రెండూ రాబర్ట్ డ్ర్యూ), "హర్లాన్ కౌంటీ, USA" చేత తీయబడినవి (బార్బరా కొప్పలె దర్శకత్వం వహించినవి), "డోంట్ లుక్ బ్యాక్" (D. A. పెన్నెబేకర్), "లోన్లీ బాయ్" (వోల్ఫ్ కోయినింగ్ మరియు రోమన్ క్రోయిటర్) వంటి సినిమాలు తరచుగా, సినిమా వెరైటె సినిమాలుగా గుర్తించబడేవి.
శైలి ప్రాథమిక సూత్రాలు కదులుతున్నప్పుడు సంక్షోభ కాలంలోని వ్యక్తిని అనుసరించడం, తరచుగా చేతితో పట్టుకునే కెమెరాతో మరిన్ని వ్యక్తిగత స్పందనలను క్యాప్చర్ చేయడం వంటివాటితో కూడి ఉంటాయి. ఇక్కడ సిట్-డౌన్ ఇంటర్వ్యూలు ఉండవు మరియు షూటింగ్ నిష్పత్తి (తుది ఉత్పత్తికి కావలసిన ఫిల్మ్ షాట్) చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది, ఒక్కోసారి ఇది 80 వరకు ఉంటుంది. అక్కడినుంచి ఎడిటర్లు తాము చేసిన కృషిని సినిమాలోకి మారుస్తారు. కదలికల ఎడిటర్లు — వెర్నర్ నోల్డ్, ఛార్లోట్టె జ్వెరిన్, ముప్పీ మైయర్స్, సుసాన్ ఫ్రోమ్కె, మరియు ఎల్లెన్ హోవ్డె — వంటివారు తరచుగా నిర్లక్ష్యం చేయబడేవారు కాని, వారు సినిమాలలో ప్రవేశపెట్టిన చేర్పులు ఎంత ముఖ్యమైనవంటే, వీరికి తరచుదా సహదర్శకుల గుర్తింపు లభించేది.
ప్రముఖ సినిమా వెరైటె/డైరెక్ట్ సినిమా ఫిల్మ్స్ వీటిని కలిగి ఉంటాయి "లెస్ రక్వెట్యుర్స్", "షోమ్యాన్", "సేల్స్‌మ్యాన్", "నియర్ డెత్", "ది చిల్డ్రన్ వర్ వాచింగ్", మరియు "గ్రే గార్డెన్స్" .
1960, 1970లలో, డాక్యుమెంటరీ చిత్రం సాధారణంగా నయావలసవాదం మరియు పెట్టుబడిదారీ విధానంకి వ్యతిరేకంగా, ప్రత్యేకించి లాటిన్ అమెరికాలోనే కాకుండా మారుతున్న క్యుబెక్ సమాజంలోనూ తరచుగా రాజకీయ ఆయుధంగా భావించబడేది. ఆక్టేవియో గెటినో మరియు ఫెర్నాండో E. సొలానాస్ దర్శకత్వం వహించిన "లా హోరా డె లోస్ హోర్న్స్" ("ది హవర్ ఆఫ్ ది ఫర్నేస్", 1968 నుంచి), డాక్యుమెంటరీలు ఒక తరం సినీ దర్శకులను ప్రభావితం చేశాయి.
"ఫారెన్‌హీట్ 9/11", "సూపర్ సైజ్ మి", "ఎర్త్", "మార్చ్ ఆఫ్ ది పెంగ్విన్స్", మరియు "ఏన్ ఇన్‌కన్వీనియెంట్ ట్రూత్" వంటి అత్యంత ప్రముఖ చిత్రాలు థియేటర్లలో విజయవంతంగా నడవడంతో ఈ చిత్ర ప్రక్రియకు ఆదరణ పెరుగుతోందని బాక్సాఫీస్ విశ్లేషకులు గుర్తించారు. నాటకీయంగా వర్ణణాత్మకంగా ఉండే సినిమాలతో పోలిస్తే, డాక్యుమెంటరీలు సాధారణంగా తక్కువ బడ్జెట్‌తో ఉంటాయి. తక్కువ థియేటర్లలో విడుదల చేసిన్పటికీ ఇవి అత్యంత లాభదాయకంగా ఉంటాయి కాబట్టే చిత్ర నిర్మాణ సంస్థలు వీటిపట్ల ఆకర్షించబడుతున్నాయి.
డాక్యుమెంటరీ చిత్రాల స్వభావం 1960లలో పరిచయమైన సినిమా శైలి నుంచి విడివడి గత 20 సంవత్సరాలలో విస్తరించబడింది, ఈ తరహా సినిమాలలో పోర్టబుల్ కెమెరా మరియు సౌండ్ ఎక్విప్‌మెంట్ అనేవి చిత్ర నిర్మాతకు, కథకు మధ్య సన్నిహిత సంబంధాన్ని అనుమతిస్తుంది. డాక్యుమెంటరీ మరియు వర్ణణాత్మక చిత్రాల మధ్య గీత అస్పష్టంగా ఉంటుంది, కొన్ని చిత్రాలు చాలా వ్యక్తిగత స్వభావంతో ఉంటాయి, మార్లోన్స్ రిగ్స్' తీసిన "టంగ్స్ యునైటెడ్" (1989) మరియు "బ్లాక్ ఈజ్..." "బ్లాక్ ఎయిం’ట్" (1995), వ్యక్తీకరణ, కవితారీతి మరియు ఛందోబద్ధ శైలులు మరియు చారిత్రక సామగ్రి కంటే స్వీయాత్మకతలను నొక్కి చెప్పడం వంటి వాటి కలయికతో ఉంది. సుప్రసిద్ధమైన 14 గంటల కథతో నడిచే "ఐస్ ఆన్ ది ప్రైజ్: అమెరికాస్ సివిల్ రైట్స్ ఇయర్స్ " (1986 - పార్ట్ 1 మరియు 1989 - పార్ట్ 2) నిర్మాత హెన్రీ హాంప్టన్, "ఫోర్ లిటిల్ గర్ల్స్" (1997) నిర్మాత స్పైక్ లీ, మరియు "ది సివిల్ వార్" నిర్మాత కెన్ బర్న్స్, బానిసత్వంపై యునెస్కో అవార్డు పొందిన స్వతంత్ర చిత్రం 500 ఇయర్స్ లాటర్, వంటి చారిత్రక లఘుచిత్రాలు విశిష్ట స్వరాన్ని వినిపించడమే కాక, ఒక భిన్న దృక్పధాన్ని, దార్శనికతను వ్యక్తం చేశాయి. ఎరోల్ మోరిస్ తీసిన "ది థిన్ బ్లూ లైన్" వంటి కొన్ని సినిమాలు ఒక ప్రత్యేక శైలిని సంతరించుకున్నాయి మరియు మైకేల్ మోర్ తీసిన "రోజెర్ & మి" చిత్రం దర్శకుడితో వ్యాఖ్యానభరిత నియంత్రణను ప్రదర్శించాయి. ఈ డాక్యుమెంటరీలు సాధించిన వ్యాపార విజయాలు డాక్యుమెంటరీ రూపంలో తీసుకున్న వర్ణణాత్మక మార్పునుంచి పుట్టి ఉండవచ్చు, దీంతో కొంత మంది విమర్శకులు ఇలాంటి చిత్రాలను నిజంగా డాక్యుమెంటరీలు అనవచ్చా అని ప్రశ్నిస్తున్నారు కూడా; ఇలాంటి సినిమాలను విమర్శకులు తరచుగా "మోండో ఫిల్మ్స" లేదా "డాక్యు-గండ." అని పేర్కొంటున్నారు. అయితే, డాక్యుమెంటరీ కథలపై దర్శకుడి చేర్పు ఫ్లాహెర్టీ కృషి తర్వాతే గుర్తింపు పొందింది ఇది రూపానికి స్థానికత్వం జోడించి ఉండవచ్చు.
డాక్యుమెంటరీ రూపం రానురాను ప్రజాదరణ పొందుతున్నప్పటికీ, DVDలు రావడంతో డాక్యుమెంటరీలను ఆర్థికంగా మరింత లాభదాయికంగా మారుతున్నాయి, దీంతో డాక్యుమెంటరీ చిత్ర నిర్మాణం అంతుచిక్కకుండా ఉంటోంది. గత దశాబ్దంలోనే ప్రసార మార్కెట్ నుంచి అతి పెద్ద ప్రదర్శన అవకాశాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి, దీంతో చిత్ర నిర్మాతలు తమకు అతి పెద్ద నిధుల వనరులుగా మారిన బ్రాడ్ కాస్టర్ల అభిరుచులకు, ప్రభావాలకు సులభంగా లోనైపోయారు.
""రియాలిటీ టెలివిజన్" " అభివృద్ధి కావడంతో ఆధునిక డాక్యుమెంటరీలు కొంతవరకు టెలివిజన్ రూపాలతో కలగలిసిపోయాయి, ఇది తరచుగా డాక్యుమెంటరీ అంచుల్లో ఉంటూ వస్తోంది కాని చాలా తరచుగా ఇది కల్పన లేక ప్రదర్శనపై ఆధారపడుతోంది. ఒక సినిమా లేదా ఒక కంప్యూటర్ గేమ్ ఎలా తయారు చేయబడుతుందనే విషయాన్ని డాక్యుమెంటరీ "నిర్మాణం" చూపిస్తుంది. ప్రమోషనల్ ప్రయోజనం కోసం తయారు చేయబడినప్పటికీ, ఇది ప్రామాణిక డాక్యుమెంటరీ కంటే ఒక అడ్వర్టయిజ్‌మెంట్‌కి సన్నిహితంగా ఉంటుంది.
ఆధునిక లైట్‌వెయిట్ డిజిటల్ వీడియో కెమరాలు మరియు కంప్యూటర్ ఆధారిత ఎడిటింగ్ అనేవి డాక్యుమెంటరీ నిర్మాతలకు గొప్పగా సాయపడ్డాయి, సామగ్రి ధరలు నాటకీయంగా పడిపోయాయి కూడా. ఈ మార్పును పూర్తిగా ఉపయోగించుకున్న మొట్టమొదటి చిత్రం మార్టిన్ కునెర్ట్ మరియు ఎరిక్ మేన్స్' తీసిన "వాయిస్ ఆఫ్ ఇరాక్" చిత్రం, యుద్ధకాలంలో ఇరాక్‌కు 150 DV కెమెరాలు పంపించబడ్డాయి తర్వాత రికార్డు చేయడానికి వాటిని ఇరాకీలకు అందించారు.
మాటలు లేని డాక్యుమెంటరీ రూపంలో సినిమాలు తీయబడుతూ వచ్చాయి. 1982 నుంచి క్వాట్సి ట్రయాలజీ మరియు అదేవిధమైన "బరకా" చిత్రాలను దృశ్యసహిత కావ్యాలుగా వర్ణించబడ్డాయి, వీటిలో సంగీతం చిత్రాలకు సంబంధించే ఉంటుంది తప్ప మాటలకు కాదు. "కొయానిస్వాట్సి" (క్వాట్సి ట్రయాలజీలో భాగం) ప్రధానంగా స్లో మోషన్ మరియు టైమ్-లాప్స్ నగరాలపై ఫోటోగ్రఫీ మరియు యునైటెడ్ స్టేట్స్ పొడవునా ఉండే అనేక ప్రకృతి సహజ దృశ్యాలతో కూడి ఉంటుంది. "బరకా" మానవత్వపు మహా స్పర్శను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, ఇది రోజువారీ మానవ కార్యకలాపాలను, మతపరమైన ఉత్సవాలను పట్టి చూపించింది.
"బాడీసాంగ్" 2003లో తీశారు, దీనికి బ్రిటిష్ ఇండిపెండెంట్ ఫిల్మ్ అవార్డ్ “ఉత్తమ బ్రిటిష్ డాక్యుమెంటరీ” వచ్చింది.
2004లో వచ్చిన చిత్రం "జెనెసిస్" విస్తరణ, పతనం, ప్రేమించడం, మరణంకి సంబంధించిన జంతు మరియు మొక్కల జీవితాన్ని ప్రదర్శించింది. దీంట్లో కొంత మేరకు వర్ణన కూడా ఉంది.
1927లో ఎస్ఫిర్ స్కుబ్ తీసిన "ది ఫాల్ ఆఫ్ ది రోమనోవ్ డైనాస్టీ" చిత్రంతో సంకలన చిత్రాలు ముందంజ వేశాయి. మెకార్థీ విచారణల గురించి ఎమిలీ డె ఆంటోనియో దర్శకత్వం వహించిన "పాయింట్ ఆఫ్ ఆర్డర్" (1964), అణుధార్మికత భద్రత గురించి యు.ఎస్ ప్రభుత్వంలోని పలు విభాగాలకు సంబంధించిన పూర్తి చిత్రం "ది ఆటమిక్ కేఫ్" ‍‌లు ఇటీవలి ఉదాహరణలు (ఉదా. సైనికదళాలు తమ కళ్లు, నోరు మూసుకుని ఉన్నంతవరకు అణుధార్మికత లేకపోవడం సురక్షితమని చెపుతుండటం). అదేవిధంగా "ది లాస్ట్ సిగిరెట్" పలు టొబాకో కంపెనీ కార్యనిర్వాహకాధికారులు ధూమపానం చేసే మేళ్లు గురించి చేస్తూవచ్చిన విస్తృత ప్రచారం గురించి U.S. కాంగ్రెస్ ముందు హాజరై వివరణ ఇచ్చుకున్న ఘటనలతో కూడుకుని ఉంది.