బోహేమియన్ మతం
బోహేమియన్ మతం అన్వయించు అసాధారణ జీవనశైలిని ఆచరిస్తున్న జనులు, కొద్దిపాటి స్థిరమైన బంధాలతో, ఒకే రకమైన ఆలోచనా ధోరణి ఉన్న జనుల సహచర్యాలతో సంగీతం, కళాత్మక లేక గ్రంథ కాలక్షేపాలు చేసేటటువంటివారు. బోహేమియన్‌లు సంచారకులు, సాహసికులు లేక దేశ దిమ్మరులయి ఉంటారు.
బోహేమియన్ అను పదానికి యదార్థ అర్థం తూర్పు యూరోప్ మరియు బొహేమియా యొక్క స్లావిక్ దేశం నుంచి పుట్టినది అని కాగా, అటు పిమ్మట ఈ పదాన్ని ఫ్రెంచ్ భాషలో వ్యావహారికంగా వాడిన తరువాత పంతొమ్మిదవ శతాబ్దంలో ఇంగ్లీష్ భాషలో ఈ పదాన్ని, ప్రధాన యూరోపు నగరాలలో ఉపాంతరీకరించిన మరియు పేదరికులైన కళాకారులు, రచయితలు, విలేకరులు, సంగీతకారులు, మరియు నటుల యొక్క సంప్రదాయేతర జీవనశైలిని వర్ణించుటకు ఉపయోగించారు. వ్యావహారిక భాషలో ఈ పదానికి ఉన్న అర్థాన్ని బట్టి బోహేమియన్ లు స్వేచ్ఛాయుత ప్రేమ, (వివాహాన్ని తిరస్కరించు సాంఘిక ఉద్యమం) మితవ్యయం మరియు/లేక స్వచ్ఛంద బీదరికం వంటి ప్రతికూల వాదం కలిగిన సాంఘిక లేక రాజకీయ దృక్పథాల యొక్క ప్రతిష్ఠాపనలు లేక సదాచారం కాని దృక్కోణాలు కలిగిన వారిగా చెప్పవచ్చు.
శబ్ద ఉత్పత్తి==
బోహేమియనిజం అను పదం 19వ శతాబ్దం ఆరంభంలో ఫ్రాన్సులో కళాకారులు మరియు కల్పనాకారులు క్రిందితరగతికి చెందిన, తక్కువ అద్దెలు భరించగల రోమానీయుల (జిప్సీలు) సమీపంలో చేరుట మొదలుపెట్టినప్పుడు ఉద్భవించింది. బొహేమియా మీదుగా పశ్చిమ యూరోపు చేరుకున్న ఫ్రాన్సులోని రోమానీయులకి "బోహేమియన్" అను పేరు సమాహారక పదం.
ఫ్రెంచ్ వారు కల్పించిన సాహిత్యాలలో "బోహేమియన్" ‌లను సంచారకులైన రోమానీయులతో చేర్చారు. (బొహేమియా నుంచి వచ్చిన వారిగా భావించటంతో రోమానీయులను "బోహేమియను" లని పిలుస్తారు). వీరు సంప్రదాయక సమాజానికి వెలుపల ఉన్నప్పటికీ, ఆ సమాజం యొక్క తిరస్కృతితో బాధించబడలేదు. ఈ పేరుని కలిగి ఉండుటలోని అంతరార్ధం నిగూఢమైన జ్ఞానాన్ని విశదపరచటమే (ఫిలిస్తిన్స్ కి వ్యతిరేకం) కాకుండా, వ్యక్తిగత స్వస్థత మరియు వివాహమందు విశ్వాసం పట్ల నిర్లక్ష్య ధోరణి వంటి తిరస్కారాన్ని వ్యక్తపరచు సందర్భార్థం కూడా తక్కువ మోతాదులో ఉద్దేశించబడింది. సేవిల్లెలో రూపొందించిన" కార్మెన్ " అను ఫ్రెంచ్ సంగీతనృత్య నాటికలోని స్పైన్‌కి చెందిన రోమానీయ యువతి "బోహేమియన్" అని మైల్హాక్ మరియు హలేవి యొక్క సాహిత్యంలో సూచించారు (1875).
హెన్రి ముర్గర్ యొక్క చిన్న కథల సంకలనం "సీన్స్ డే లా వియె డే బోహేమే" ("బోహేమియన్ జీవితంలోని సన్నివేశాలు" ) బొహేమియాని కీర్తిస్తూ మరియు సంప్రదాయకత్వాన్ని ఆపాదిస్తూ 1845లో ప్రచురించబడింది. ముర్గర్ యొక్క సంకలనం గయకమో పుక్సిని యొక్క సంగీతనృత్య నాటిక "లా బోహేమే"కి మూలాధారమైనది (1896). (పుక్సిని యొక్క నాటిక, జోనాథన్ లార్సన్ యొక్క సంగీత ప్రధానమైన నాటిక "రెంట్"కి మూలమైనది. తరువాత ఈ నాటిక ఇదే పేరుతో చలనచిత్రంగా తీయబడింది. పుక్సిని మాదిరిగా లార్సన్ జనసాంద్రత కలిగిన నగర ప్రాంతంలో బోహేమియన్ స్థావరాన్ని అన్వేషించాడు, ఈ సందర్భంలో, 20వ శతాబ్దం చివరలోని న్యూయార్క్ నగరం. ఈ ప్రదర్శన లోని గేయం "లా వియె బోహేమే," బొహేమియా సమకాలీన సంస్కృతి లోని ఉన్ముఖతని కొనియాడింది.)
ఇంగ్లీషులో "బోహేమియన్" యొక్క ఈ అర్థం, 1848 లో ప్రచురించిన విల్లియం మేక్ పీస్ థాకరే యొక్క నవల, "వానిటీ ఫెయిర్" ‌తో మొదట ఖ్యాతిగాంచింది. కళాకారులు తీసుకువచ్చిన ప్రత్యామ్నాయ జీవన శైలులను గురించిన ప్రజాభిప్రాయాలను జార్జ్ డ్యు మారియర్ వ్రాసిన బోహేమియన్ సంస్కృతి గురించి చెప్పిన, అత్యధికంగా అమ్ముడైన శృంగార రసాత్మకమైన నవల "త్రిల్బి" మరింత ప్రభావితం చేసింది (1894). ఈ నవల ప్యారిస్ లోని కళాకారుల ప్రదేశంలో పరదేశస్థులైన ముగ్గురు ఇంగ్లీషు కళాకారులు, వారి ఐరిష్ మోడల్, మరియు తూర్పు యూరోపు ప్రాంతపు సంగీతకారుల యొక్క అదృష్టాన్ని వర్ణిస్తుంది.
బోహేమియన్ ఉరవడిని, స్పానిష్ సాహిత్యంలో, 1920లో ప్రచురించిన రామోన్ డెల్ వాల్లే-ఇంక్లాన్ యొక్క ప్రదర్శన "లుసెస్ డే బొహేమియా"లో ("బోహేమియన్ లైట్స్" ) కనబడుతుంది.
1845లో బొహేమియా దేశస్థులు సంయుక్త రాష్ట్రాలకు వలస రావడం మొదలుపెట్టారు, మరియు 1848 నుంచి రాజ్యాంగ ప్రభుత్వం కోరిన కొంత మంది ిప్లవకారులు మరియు మాజీ మత గురువులు ఈ బాపతులోకి చేరారు. 1857లో న్యూయార్క్ నగరంలో, పత్రికా రచయితలైన 15-20 మంది నాగరిక యువకులు, 1860లో మొదలైన అమెరికన్ అంతర్యుద్ధం వరకు తమని తాము "బోహేమియన్" లుగా చెప్పుకొనుచూ వినుతికెక్కారు. ఇతర నగరాలలో కూడా ఇదే రకంగా, ఈ ఘర్షణని గూర్చిన సమాచారాన్ని అందిస్తూ ఇట్టి విలేకరుల సమూహాలు ఏర్పడ్డాయి. యుద్ధ సమయంలో, ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు నడుపు ఉద్యోగులు "బోహేమియన్", అను పేరును ప్రతిపాదించుట మొదలు పెట్టగా, దినపత్రిక ఉద్యోగస్తులు ఈ పేరును ముద్దు పేరుగా పెట్టుకున్నారు. "బోహేమియన్" అను పదం "వార్తాపత్రిక రచయిత"కి పర్యాయపదంగా తయారైనది.{0/ 1866 లో "న్యూయార్క్ ట్రిబ్యూన్" మరియు "హర్పర్స్ మాగజైన్" పత్రికలకు యుద్ధ విలేకరైన జునియస్ హెన్రి బ్రౌనే తోపాటుగా అతనికి యుద్ధం జరిగిన సంవత్సరాలలో తారసపడిన మరికొంత మంది బాధ్యతారహితులైనవారిని "బోహేమియన్" విలేకరులుగా వర్ణించడమైనది.
శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో పాత్రికేయుడు బ్రెట్ హార్టే 1861లో "ది గోల్డెన్ ఎరా"లో "బోహేమియన్"గా చేసిన మొదటి రచనలోని పాత్రకి చోటు చేసుకొన్న అనేక వ్యంగ్య కావ్యాలు, అతని గ్రంథం "బోహేమియన్ పేపర్స్"గా 1861 లో ప్రచురితమైనవి. హార్టే ఇలా వ్రాశాడు "బొహేమియాని భౌగోళికంగా ఎక్కడా చూడలేక పోయినా, ఏదైనా మబ్బులులేని రోజున సూర్యుడు అస్తమించేటపుడు, టెలిగ్రాఫ్ ిల్ ఎక్కినట్లైతే, దాని యొక్క ప్రశాంతమైన లోయలు మరియు మేఘాలతో కప్పబడిన మెరిసే కొండలు పడమటి దిక్కున చూడవచ్చు..." 1867లో మార్క్ ట్వైన్ తనని మరియు చార్లెస్ వార్రెన్ స్టోద్దార్డ్ ని బోహేమియన్ వర్గంలోకి చేర్చాడు. 1872 నాటికి, శాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలో కొంత మంది పాత్రికేయులు మరియు కళాకారులు సాంస్కృతిక కాలక్షేపం కొరకు అలవాటు ప్రకారంగా కలిసి ఒక పేరుని గురించి యోచిస్తున్నప్పుడు, "బోహేమియన్" అను పదం ప్రధాన ఎంపికగా మారనది, మరియు బోహేమియన్ సంఘం ఉద్భవించింది. ఈ సంఘసభ్యులైన, పేరు గడించినవారు మరియు సఫలీకృతులు, వారి యొక్క సమాజానికి పునాదులైనవారు, గౌరవప్రద కుటుంబాల నుంచి వచ్చినవారు, బోహేమియన్ మతానికి వారి యొక్క స్వంత రూపాన్ని సరిక్రొత్తగా నిర్వచించి, వారివంటి జనులైన బోన్స్ వివంట్స్, క్రీడాకారులు, మరియు కళల ఆరాధకులను ఇందులో చేర్చారు. సంఘసభ్యుడు మరియు కవి జార్జ్ స్టెర్లింగ్ ఈ సరిక్రొత్త నిర్వచనానికి ప్రతిస్పందించాడు:
ఆస్కార్ ఫెర్డినాండ్ తెల్గ్మన్ మరియు జార్జ్ ఫ్రెడరిక్ కామెరాన్ లు 1889 లో "లియో, ది రాయల్ కాడేట్" అనే సంగీత నాటకం కొరకు "ది బోహేమియన్" అనే పాటను వ్రాసారు. 
అమెరికన్ హాస్యరచయత మరియు బోహేమియన్ సంఘసభ్యుడైన గెలేట్ బుర్గేస్స్, "బ్లర్బ్" అనే పదాన్ని నిరాకారమైన బొహేమియా అనే ప్రదేశాన్ని వర్ణించుటకు వాడాడు.
న్యూయార్క్ నగరంలో, 1907లో, పియానో వాయుద్యకారుడైన రాఫెల్ జోసేఫ్ఫి, తన స్నేహితులైన రూబిన్ గోల్డ్ మార్క్ వంటి వారితో కలసి "ది బోహేమియన్స్(న్యూయార్క్ సంగీత కళాకారుల సంఘం)" అనే సంగీత కళాకారుల సభను స్థాపించాడు.
ఈ పదం వివిధరకాలైన కళాత్మక లేదా విద్యాసంబంధిత సంఘాలకు జత చేయబడినది మరియు దీనిని సాధారణంగా అటువంటి ప్రజలను, పరిసరాలను మరియు పరిస్థితులను వర్ణించే విశేషణంగా వాడారు: "ది అమెరికన్ కాలేజీ డిక్షనరీ" వారి నిర్వచనం ప్రకారం "బోహేమియన్" ("బోహో" —ఇంఫోర్మల్) అనగా "ఒక వ్యక్తి కళాత్మక లేదా వివేచనాత్మకమైన ఉన్ముఖతలు కలిగివుండి, సాధారణ నడవడిక నియమాలను లక్ష్యపెట్టకుండా జీవించి మరియు ప్రవర్తించేవాడు."
గత 150 సంవత్సరాలలో యూరోప్ మరియు అమెరికాలలో చాలామంది ప్రముఖులు బోహేమియన్ ప్రతిసంస్కృతికి చెందినవారు మరియు విస్తారమైన 'బోహేమియన్ల సంఖ్యను' లెక్కించుట చాలా కష్టసాద్యం. హోనరే డే బాల్జాక్ వంటి కొంతమంది మధ్యతరగతి రచయతలు బోహేమియనిజాన్ని అంగీకరించారు, కానీ సాంస్కృతిక పరిరక్షణా విమర్శకులు బోహేమియన్ జీవనవిధానాన్ని క్షమించరు.
"ది న్యూయార్క్ టైమ్స్" పాత్రికేయుడు డేవిడ్ బ్రూక్స్ వాదన ప్రకారం, ఎగువతరగతి చెందిన అమెరికన్స్ పాటించే సాంస్కృతిక, సామాజిక నియమాలు బోహేమియన్ నుంచి తీసుకోబడ్డాయి, దానికి అతను నూతనంగా కల్పించిన విరుద్ధ పదం "బౌర్జేయోస్ బోహేమియన్స్" లేదా బోబోస్."
"ది బాంబ్ షెల్ మాన్యుయల్ అఫ్ స్టైల్" రచయత లారెన్ స్టోవర్, బోహేమియన్ ను ఐదు విభిన్నమైన మనస్తత్వాలు/ధోరణులుగా "బోహేమియన్ మానిఫెస్టో: ఏ ఫీల్డ్ గైడ్ టు లివింగ్ ఆన్ ది ఎడ్జ్" లో విభజించాడు. స్టోవర్ వ్రాసిన దాని ప్రకారం, బోహేమియన్ ను "పక్షులను ఒక జాతిగా వర్గీకరింఛినట్లు, వర్గీకరించుట సులభసాద్యము కాదు", దానిలో వివిధరకాలైన సంకరణలు మరియు మిశ్రమాలు కలవు అని గుర్తించాలి. ఆ 5 రకాలు:
సంయుక్త రాష్ట్రాలలో, 1960 ప్రాంతపు హిప్పి ప్రతిసంస్కృతి మీద బోహేమియన్ ఉరవడి కలదు (అదే బీట్ కాలంగా విలియం ఎస్. బుర్రౌఘ్స్, అల్లెన్ గిన్స్బెర్గ్, మరియు జాక్ కేరౌక్ వంటి రచయతల ద్వారా తెలియచేయబడింది).
రైన్ బో సమావేశాలు బోహేమియన్ ఒరవడికి ప్రపంచవ్యాప్తంగా అగుపడే మరొక సమకాలీన వ్యక్తీకరణం.
విస్తారమైన కోణంలో, బొహేమియా అనగా ఎక్కడ ప్రజలు అలక్ష్యముగా జీవించి పనిచేస్తారో మరియు సంప్రదాయేతరంగా వ్యవహరిస్తారో అది; ఎక్కడ ప్రజల ఆత్మలు గౌరవనీయ సమాజపు బంధనాలు దాటి ఉంటాయో అది. పందొమ్మిదవ మరియు ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు మొదటిలో చాలా పట్టణాలు మరియు ఇరుగు పొరుగు ప్రాంతాలు బోహేమియనిజంతో కలిశాయి.
యూరోప్ లో: పారిస్లో మొన్త్మర్త్రే మరియు మొన్త్పర్నస్సే ; లండన్లో చెల్సే, ఫిత్జ్రోవియా, మరియు సోహో ; మ్యూనిచ్ లో స్చ్వబింగ్ ; బెల్ గ్రేడ్ లో స్కదర్లిజ ; బుడాపెస్ట్ లో తబన్.
సంయుక్త రాష్ట్రాలలో: న్యూ యార్క్ సిటీ లో గ్రీన్విచ్ విలేజ్, మరియు తిబురాన్, కాలిఫోర్నియా.
ఆస్ట్రేలియా లో: పోట్ట్స్ పాయింట్, సిడ్నీ.