శ్రామిక చట్టం
శ్రామిక చట్టం (లేదా "శ్రమ", లేదా "ఉద్యోగిత" చట్టం) శ్రామిక ప్రజలు మరియు వారి సంస్థల చట్టబద్ధమైన హక్కుల యొక్క, మరియు నియంత్రణలతో వ్యవహరించే చట్టములు, నిర్వాహక ఆదేశాలు, మరియు మార్గదర్శకాలతో కూడిన ఒక అంగం. ఆ విధంగా, కార్మిక సంఘాలు, యజమానులు మరియు ఉద్యోగులకు మధ్య సంబంధాల యొక్క అనేక అంశాలలలో ఇది మధ్యవర్తిత్వం వహిస్తుంది. కెనడాలో, సంఘటిత పని ప్రదేశాలకు చెందిన ఉద్యోగితా చట్టాలు ఒక ప్రత్యేక వ్యక్తికి సంబంధించిన చట్టాల కంటే విభిన్నంగా ఉంటాయి. అధికభాగం దేశాలలో ఆవిధమైన భేదం చూపబడదు. ఏదేమైనా, శ్రామిక చట్టంలో రెండు విశాలమైన విభాగాలు ఉన్నాయి. మొదటిది, ఉద్యోగి, యజమాని మరియు సంఘాల మధ్య త్రైపాక్షిక సంబంధాలకు చెందిన సంఘటిత శ్రామిక చట్టం. రెండవది, పని కొరకు ఒప్పందం ద్వారా, పని వద్ద ఉద్యోగి యొక్క హక్కులకు వర్తించే వ్యక్తిగత శ్రామిక చట్టం. 19 మరియు 20వ శతాబ్దాలలో శ్రామిక హక్కుల చట్టాలు చట్టబద్ధం చేయడంలో శ్రామిక ఉద్యమం సాధనంగా ఉంది. పారిశ్రామిక విప్లవం నుండి సాంఘిక మరియు ఆర్థిక అభివృద్ధిలో శ్రామికుల హక్కులు అభిన్నంగానే ఉన్నాయి.
మెరుగైన పరిస్థితులు, సంఘాలను స్థాపించుకునే హక్కు కొరకు కార్మికుల డిమాండ్ లు, మరియు అదే సమయంలో కార్మికుల యొక్క అనేక సంఘాల అధికారాలను నియంత్రించడానికి మరియు శ్రామిక వ్యయాలను తగ్గించి ఉంచడానికి యజమానుల డిమాండ్ ల ఫలితంగా శ్రామిక చట్టం ఆవిర్భవించింది. అధిక వేతనాలను పొందటానికి కార్మిక సంఘాల ప్రయత్నం, ఆరోగ్యం మరియు రక్షణ లేదా సమాన అవకాశాల పరిస్థితులు వంటి ఖరీదైన ఆవశ్యకాలను విధించే చట్టాల వలన యజమానుల వ్యయాలు పెరగవచ్చు. కార్మిక సంఘాలు వంటి శ్రామిక సంస్థలు కేవలం పారిశ్రామిక వివాదాలను కూడా మీరి, రాజకీయ అధికారాన్ని పొందవచ్చు. అందువలన ఏదైనా ఒక సమయంలో శ్రామిక చట్టం యొక్క స్థితి సమాజంలోని విభిన్న ఆసక్తుల మధ్య పోరాటం యొక్క ఫలితం మరియు దానిలోని ఒక అంశం.
దాదాపు ప్రతి దేశంలోని శ్రామిక చట్టం యొక్క మూల లక్షణం ఏమనగా కార్మికుడు మరియు యజమాని మధ్య హక్కులు మరియు బాధ్యతలు వీరిద్దరి మధ్య ఒక ఉద్యోగ ఒప్పందం ద్వారా మధ్యవర్తిత్వం చేయబడతాయి. ఇది భూస్వామ్య వ్యవస్థ నశించినప్పటినుండి ఉంది మరియు ఇది ఆధునిక ఆర్థిక సంబంధాల కీలక వాస్తవం. ఏదేమైనా ఒప్పందంలోని అనేక నియమాలు మరియు నిబంధనలు ఒక శాసనం లేదా సాధారణ చట్టంలో పొందుపరచబడి ఉంటాయి, ఇవి ఉద్యోగుల రక్షణ కొరకు వ్యక్తుల స్వేచ్ఛను నియంత్రించి కొన్ని విషయాలను అంగీకరించే విధంగా చేయడం, మరియు మార్పుకు అనుగుణమైన శ్రామిక విపణిని ఏర్పాటుచేసే విధంగా ఉంటాయి. ఉదాహరణకు U.S.లో, అధిక భాగం రాష్ట్ర చట్టాలు ఉద్యోగాన్ని "ఇష్ట పూర్వకం"గా అనుమతిస్తాయి, దీని అర్ధం యజమాని ఒక ఉద్యోగిని ఒక స్థానం నుండి, ప్రభుత్వ విధానాన్ని భంగపరచడంతో సహా చట్ట వ్యతిరేకం కాని ఏకారణం చేతనైనా తొలగించవచ్చు.
అనేక దేశాలలోని ఒక ఉదాహరణ, ఉద్యోగికి ఉద్యోగం యొక్క వివరాలను "ఎస్సేన్షియలియా నెగొతీ" (అవసరమైన నియమాలతో అనే దానికి లాటిన్ పదం) లిఖిత పూర్వకంగా తెలియచేయడం. ఇది ఒక ఉద్యోగి తాను ఏమి ఆశించవచ్చు తన నుండి ఏమి ఆశించబడుతోంది అనే దానిని తెలియచేసే లక్ష్యాన్ని కలిగి ఉంటుంది; వేతనాలు, సెలవు హక్కులు, తొలగింపు సందర్భంలో సూచన, ఉద్యోగ వివరణ మొదలైనవి. కనీస వేతనం కంటే ఒక ఉద్యోగికి తక్కువ వేతనం చెల్లించే చట్టబద్ధమైన ఒప్పందాన్ని ఒక యజమాని అందించడు. ఒక యజమాని తనను అన్యాయంగా తొలగించడానికి అనుమతించే ఒప్పందాన్ని ఒక ఉద్యోగి అంగీకరించకపోవచ్చు. కొన్ని విషయాలను నిశ్చయంగా అన్యాయమైనవిగా భావించడం వలన ప్రజలు వాటిని అంగీకరించరు. ఏదేమైనా, ఇది పూర్తిగా, పని జరిగే దేశం యొక్క ప్రత్యేక చట్టంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.
ఒక గంటకి ఒక పనివాడికి చెల్లించవలసిన కనీస వేతనం గురించి తెలిపే ఒక చట్టం ఉండవచ్చు. ఆస్ట్రేలియా, బెల్జియం, కెనడా, చైనా, ఫ్రాన్స్, గ్రీస్, హంగరీ, భారతదేశం, ఐర్లాండ్, జపాన్, కొరియా, లక్సెంబర్గ్, ది నెదర్లాండ్స్, న్యూజిలాండ్, పరాగ్వే, పోర్చుగల్, పోలాండ్, రోమానియా, స్పెయిన్, తైవాన్, యునైటెడ్ కింగ్డం, యునైటెడ్ స్టేట్స్ మరియు ఇతర దేశాలు ఈ విధమైన చట్టాలను కలిగి ఉన్నాయి. ఒక స్వేచ్ఛా విపణిలో సరఫరా మరియు డిమాండ్ శక్తులచే నిర్ణయించబడిన కనిష్ఠ వేతనం నుండి కనీస వేతనం సాధారణంగా వేరుగా ఉంటుంది, అందువలన ఇది ఆధార ధరగా పనిచేస్తుంది. ప్రతి దేశం తన స్వంత కనీస వేతన చట్టాలను మరియు నియంత్రణలను రూపొందించుకుంటుంది, పారిశ్రామికంగా అభివృద్ధిచెందిన దేశాలలో అధికభాగం కనీస వేతన చట్టాలను కలిగి ఉండగా, అనేక అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలలో అవి లేవు.
ప్రత్యేక చట్టాలు లేని కొన్ని దేశాలలో కూడా కనీస వేతనాలు నియంత్రించబడి, నిర్దేశింపబడుతున్నాయి. ఉదాహరణకు, స్వీడన్ లో కనీస వేతనాలు శ్రామిక విపణి భాగస్వాముల (కార్మిక సంఘాలు మరియు యజమానుల సంస్థలు) మధ్య ఉమ్మడి ఒప్పందాల ద్వారా చర్చించబడతాయి, ఇవి సంఘాలలో లేని కార్మికుల మరియు వ్యవస్థీకృతం కాని యజమానులకు కూడా వర్తిస్తాయి.
దేశవ్యాప్తంగా కనీస వేతనాలు మొదటిసారి యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో 1938లో ప్రవేశపెట్టబడ్డాయి భారతదేశంలో 1948లో, ఫ్రాన్స్ లో 1950లో, మరియు యునైటెడ్ కింగ్డంలో 1998లో అమలయ్యాయి. ఐరోపా సమాఖ్యలోని 25 సభ్యదేశాలలో 18 దేశాలు ప్రస్తుతం జాతీయ కనీస వేతనాలను కలిగి ఉన్నాయి.
పారిశ్రామిక విప్లవానికి ముందు ఒక పని దినం 11 మరియు 14 గంటల మధ్య మారుతూ ఉండేది. పారిశ్రామికీకరణ అభివృద్ధి మరియు యంత్రాల ప్రవేశంతో, సుదీర్ఘ పని గంటలు సాధారణంగా మారాయి, సగటున 14-15 గంటలు ఉండగా, 16 గంటలు ఏమాత్రం అసాధారణం కాదు. కర్మాగారాలలో బాల కార్మికుల ఉపయోగం తరచుగా జరిగేది. 1788లో ఇంగ్లాండ్ మరియు స్కాట్ లాండ్ లలో, నూతన జల-శక్తి ఆధారిత వస్త్ర కర్మాగారాలలో పనిచేసే వారిలో మూడింట రెండు వంతుల మంది బాలలే ఉన్నారు. ఎనిమిది-గంటల ఉద్యమం యొక్క పోరాటం చివరికి 1833లో ఇంగ్లాండ్ లో పనిదినం యొక్క నిడివిపై మొదటి చట్టం ఏర్పడటానికి దారితీసి, గని కార్మికులకు 12, మరియు బాలలకు 8 గంటల పనిని పరిమితం చేసింది. 1848లో 10-గంటల పని దినం ఏర్పాటు చేయబడింది, ఆ తరువాత క్రమంగా అదే వేతనంపై తక్కువ గంటలు అంగీకరించబడ్డాయి. 1802 ఫ్యాక్టరీ చట్టం UKలోని మొదటి శ్రామిక చట్టం.
ఇంగ్లాండ్ తరువాత, శ్రామిక చట్టాన్ని ఆమోదించిన మొదటి ఐరోపా దేశం జర్మనీ; చాన్సలర్ బిస్మార్క్ యొక్క ప్రధాన లక్ష్యం సోషల్ డెమోక్రాటిక్ పార్టీ అఫ్ జర్మనీ (SPD)ని బలహీనపరచడం. 1878లో, బిస్మార్క్ అనేక సామ్యవాద-వ్యతిరేక చర్యలను చేపట్టాడు, అయినప్పటికీ సామ్యవాదులు రీచ్ స్టాగ్ లో స్థానాలను పొందడాన్ని కొనసాగించారు. అప్పుడు చాన్సలర్ సామ్యవాదంతో వ్యవహరించడానికి ఒక విభిన్నమైన విధానాన్ని అనుసరించాడు. శ్రామిక వర్గాన్ని శాంతింపచేయడానికి, ఆయన అనేక రకాల పైత్రుకభావ సాంఘిక సంస్కరణలను ప్రవేశపెట్టాడు, ఇవి సాంఘిక భద్రత యొక్క మొదటి రకంగా మారాయి. 1883వ సంవత్సరంలో శ్రామికులకు ఆరోగ్య భీమాను అందించే ఆరోగ్య బీమా చట్టం ఆమోదించబడింది; కిస్తీ సొమ్ము మూడింట రెండు వంతులను కార్మికుడు చెల్లించగా, యజమాని మూడింట ఒక వంతు చెల్లించేవాడు. 1884లో ప్రమాద బీమా ఏర్పాటు చేయబడింది, వృద్ధాప్య మరియు అంగవైకల్య భీమాలు 1889లో ప్రారంభించబడ్డాయి. ఇతర చట్టాలు స్త్రీలు మరియు బాలల ఉద్యోగితను నియంత్రించాయి. ఏదేమైనా, ఈ ప్రయత్నాలు పూర్తిగా విజయవంతం కాలేదు; బిస్మార్క్ యొక్క సాంప్రదాయ ప్రభుత్వంతో శ్రామిక వర్గం అధిక సమన్వయం సాధించలేకపోయింది.
ఫ్రాన్స్ లో, మొదటి శ్రామిక చట్టం 1841లో ఆమోదించబడింది. అయితే, ఇది తక్కువ-వయసు కలిగి ఉన్న గని కార్మికుల పనిగంటలను పరిమితం చేసింది, థర్డ్ రిపబ్లిక్ ఏర్పడిన తరువాత, ప్రత్యేకించి 1884లో కార్మిక సంఘాలను వాల్డేక్-రూసో చట్టబద్ధం చేసిన తరువాత శ్రామిక చట్టాలు సమర్ధవంతంగా ఆమలు చేయబడ్డాయి. మటిజ్ఞాన్ అకార్డ్స్ తో, పాపులర్ ఫ్రంట్ (1936–38)కార్మికులకు సంవత్సరానికి 12 రోజుల (2 వారాల) చెల్లింపుతో కూడిన సెలవును తప్పనిసరి చేసే చట్టాన్ని మరియు వారానికి 40 పనిగంటలను పరిమితం చేసే చట్టాన్ని అమలుపరచింది (అదనంగా పనిచేసే కాలం కాకుండా).ఇతర శ్రామిక చట్టాలు కార్మికుల భద్రతకు చెందినవి. 1802లో రచింపబడిన మొట్ట మొదటి ఆంగ్ల కార్మాగార చట్టం బాల వస్త్ర కార్మికుల భద్రత మరియు ఆరోగ్యంతో వ్యవహరించింది.
ఉద్యోగులకు వ్యతిరేకంగా అనేక ఆధారాలతో ప్రత్యేకించి జాతి వివక్ష లేదా లింగ వివక్ష వంటి వివక్షలను చూపడం నైతికంగా అనామోదయోగ్యం మరియు చట్టవ్యతిరేకం అని ఈ వాక్యం యొక్క అర్ధం.
అంతర్జాతీయ కార్మిక సంస్థ కన్వెన్షన్ నెం. 158 ఒక ఉద్యోగిని "హేతుబద్ధమైన కారణం లేనిదే తొలగించరాదు" మరియు "తనను తాను కాపాడుకునే అవకాశాన్ని అతనికి కల్పించాలి" అని ప్రకటించింది. Thus, on April 28, 2006, after the unofficial repeal of the French First Employment Contract (CPE), the Longjumeau (Essonne) "conseil des prud'hommes" (శ్రామిక చట్టం court) judged the New Employment Contract (CNE) contrary to international law, and therefore "illegitimate" and "without any juridical value". The court considered that the two-years period of "fire at will" (without any legal motive) was "unreasonable", and contrary to convention no. 158, ratified by France.
చట్టం లేదా సాంప్రదాయంచే నిర్ధారించబడిన వయసు కంటే తక్కువ వయసు కలిగిన పిల్లల ఉద్యోగిత బాల కార్మిక వ్యవస్థ. ఈ పద్ధతి అనేక దేశాలు మరియు అంతర్జాతీయ వ్యవస్థలచే స్వార్ధపూరితంగా భావించబడింది. చరిత్రలో అధికభాగం బాల కార్మికులు ఒక సమస్యగా చూడబడలేదు, కేవలం సార్వత్రిక పాఠశాలలు మరియు శ్రామికుల మరియు బాలల హక్కుల భావనల ప్రారంభంతోనే ఇది వివాదాస్పదంగా మారింది. బాల కార్మికుడు కర్మాగారంలో, గనిలో లేదా రాతి త్రవ్వకాలలో, వ్యవసాయం, తల్లిదండ్రుల వ్యాపారంలో సహాయం చేయడం, తన స్వంత చిన్న వ్యాపారం (ఉదాహరణకు ఆహారాన్ని అమ్మడం), లేదా ఇతర రకాల పనులను చేయవచ్చు. కొంత మంది బాలలు పర్యాటకులకు మార్గదర్శకులుగా, దుకాణాలకు, ఫలహారశాలలకు (వెయిటర్లుగానూ పనిచేస్తున్నారు) వ్యాపారాలను తీసుకురావడానికి ఉపయోగపడుతున్నారు. ఇతర బాలలు అధిక శ్రమతో కూడిన మరియు ఒకే రకంగా చేసే పనులైన పెట్టెలను అతికించడం, లేదా జోళ్ళకు మెరుగు పెట్టడం వంటివి చేస్తున్నారు. బాల కార్మిక నిరోధక యంత్రాంగ అధికారులు మరియు ప్రచార మాధ్యమాల కన్నుపడకుండా చూసేందుకు, కర్మాగారాలు మరియు శ్రమజీవులు పనిచేసే ప్రదేశాల కంటే, ఎక్కువ మంది బాల కార్మికులను సాంప్రదాయేతర రంగంలో ఉపయోగిస్తున్నారు, "వీధుల్లో అనేక వస్తువులను విక్రయించేందుకు పురమాయించడం, వ్యవసాయ పనులకు ఉపయోగించడం లేదా రహస్యంగా గృహాల్లో పనులకు ఉపయోగించుకోవడం చేస్తున్నారు."
యజమాని, ఉద్యోగి మరియు ట్రేడ్ యూనియన్ల మధ్య త్రైపాక్షిక సంబంధాలకు సంబంధించినది సమీకృత శ్రామిక చట్టం. ట్రేడ్ యూనియన్ లను కొన్ని సందర్భాలలో "శ్రామిక సంఘాలు" అని పిలుస్తారు.
కొన్ని దేశాలలో సంఘాలు కొన్ని చర్యలను చేపట్టే ముందు ప్రత్యేక ప్రక్రియను అనుసరించవలసి ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, కొన్ని దేశాలలో సంఘాలు ఒక సమ్మెను ఆమోదించడం లేదా సభ్యుల చెల్లింపులను రాజకీయ ప్రకల్పనలకు ఉపయోగించడానికి ఆమోదం పొందడానికి సభ్యుల ఓటును పొందవలసి ఉంటుంది. ఒక సంఘంలో సభ్యుడిగా చేరే హక్కు పొందడానికి (యజమాని వివక్షతను నిషేధిస్తూ), లేదా ఈ విషయంలో నిశ్శబ్దంగా ఉండటానికి చట్టాలు హామీ కల్పించవచ్చు. కొన్ని చట్ట స్మృతులు సంఘాలకు వాటి సభ్యులపై కొన్ని బాధ్యతలను ఉంచడాన్ని అనుమతిస్తాయి, వాటిలో సమ్మె విషయంలో ఆధిక్య నిర్ణయాన్ని అనుసరించవలసిన అవసరం కూడా ఉంది. యునైటెడ్ స్టేట్స్ లోని కొన్నిటిలో గల 'పని హక్కు' వంటి చట్టాలు దీనిని నియంత్రిస్తాయి.
పారిశ్రామిక వివాదాలతో సంబంధం కలిగిన వ్యక్తుల చేతిలో ఆయుధం సమ్మె చర్య, మరియు ఇది కచ్చితంగా అత్యంత శక్తివంతమైన వాటిలో ఉంది. చాలా దేశాలలో, నిర్ణీత పరిస్థితులలో సమ్మెలు చట్టబద్ధమైనవి. వీటిలో ఇవి ఉండవచ్చు:
నైతికంగా ఏదో తప్పు చేసారని భావించబడుతున్న ఒక వ్యక్తి లేదా వ్యాపార సంస్థ నుండి, దానిని నమ్మే వ్యక్తులు సాధారణంగా కొనుగోలు, అమ్మకం లేదా ఇతర రకాల వర్తకాన్ని తిరస్కరించడం ఒక సామాజిక బహిష్కరణ. చరిత్ర మొత్తంలో, నిదానంగా-పనిచేయడం, విధ్వంసం చేయడం, లేదా పని పరిసరాలలో నియంత్రణ మరింత పెంచుకోవడానికి సామూహికంగా హాజరు కాకపోవడం, లేదా తక్కువ పనిచేయడం వంటి వ్యూహాలను కార్మికులు ఉపయోగించారు. కొన్ని శ్రామిక చట్టాలు ఆ విధమైన చర్యను బహిరంగంగా నిషేధించాయి, ఏ ఒక్కటీ దానిని బహిరంగంగా అనుమతించదు.
పికెటింగ్ అనే వ్యూహం తరచూ సమ్మెల సమయంలో శ్రామికులచే ఉపయోగించబడుతుంది. వారు తాము సమ్మె చేస్తున్న సంస్థకు వెలుపల గుమికూడి తమ ఉనికిని తెలియచేయడం, కార్మికుల భాగస్వామ్యాన్ని పెంచుకోవడం, పనిచేసే స్థలంలోకి ప్రవేశించే సమ్మె భంగకారులను నిరుత్సాహపరచడం (నిరోధించడం) చేయవచ్చు. అనేక దేశాలలో, ఈ చర్య శ్రామిక చట్టంచే నిషేధించబడింది, సాధారణ చట్టాలు ప్రదర్శనలను నిషేధిస్తుండగా, కొన్నిసార్లు ప్రత్యేక పికెట్లను న్యాయస్థాన ఆదేశాలు నిషేధిస్తాయి. ఉదాహరణకు, శ్రామిక చట్టం ద్వితీయ పికెటింగ్ (సంస్థతో ప్రత్యక్షంగా సంబంధం లేని వస్తువుల సరఫరాదారు వంటి వారి పికెటింగ్), లేదా ఫ్లయింగ్ పికెట్ లను (పికెట్ లో చేరడానికి ప్రయాణించే సమ్మెకారులు) నిరోధించవచ్చు. తమ చట్టబద్ధమైన వ్యాపారానికి వెళ్ళే ఇతరులను నిరోధించడానికి వ్యతిరేకంగా చట్టాలు ఉంటాయి (ఉదాహరణకు సమ్మెలో చేరకపోవడం, చట్టబద్ధమైనది); నిరోధించే పికెట్లు ఏర్పాటుచేయడం చట్ట వ్యతిరేకం, బ్రిటన్ వంటి కొన్ని దేశాలలో కొన్ని ప్రత్యేక ప్రదేశాలలో లేదా కొన్ని ప్రత్యేక పద్ధతులలో ప్రవర్తించే (ఉదాహరణకు అరుస్తూ తిట్టడం) పికెట్లకు వ్యతిరేకంగా కాలానుగుణంగా న్యాయస్థానాలు ఆదేశాలను ఇవ్వవచ్చు.
పనిప్రదేశ ఊరడింపు చట్టాలు అనేక దేశాలలో అమలులో ఉన్నాయి, వీటివలన యజమానులు సంస్థలో కార్మికులు పనిచేసే ప్రదేశానికి చెందిన విషయాలపై వారిని సంప్రదించవలసి ఉంటుంది. పారిశ్రామిక ప్రజాస్వామ్యం ఇదే భావనను, మరింత ఎక్కువగా సూచిస్తుంది. కార్మికులు కేవలం తమ భావాలను వెలిబుచ్చడం మాత్రమే కాక, పరిగణించతగిన ఓటును కూడా కలిగి ఉన్నారు.
జర్మనీతో ప్రారంభించి, హాలండ్ మరియు చెక్ రిపబ్లిక్, మరియు వాటితోపాటు స్కాండినేవియన్ దేశాల (ఉదా.స్వీడన్) వంటి ఖండాంతర ఐరోపా దేశాలలో సహ-నిర్ధారణ (లేదా "మిత్బెస్తింముంగ్" ) ప్రక్రియ ఏదో ఒక రూపంలో అమలు చేయబడుతోంది. ఇది కార్మికులకు తాము పనిచేసే సంస్థ యొక్క బోర్డ్ లలో ప్రాతినిధ్యం వహించే హక్కుని కలిగి ఉంది. జర్మన్ నమూనాలో బోర్డ్ డైరెక్టర్ లలో సంగం మంది సంస్థ యొక్క కార్మిక సంఘంచే నియమించబడతారు. ఏదేమైనా, జర్మన్ సంస్థాపక చట్టం ఒక విభాజక బోర్డ్ వ్యవస్థను అనుసరిస్తుంది, దీనిలో ఒక 'పర్యవేక్షక బోర్డ్' ("ఆఫ్సిచ్త్సరాట్" ) ఒక 'నిర్వాహక బోర్డ్' ("వోర్స్టాండ్" )ను నియమిస్తుంది. పర్యవేక్షక బోర్డ్ ను వాటాదారులు మరియు సంఘాలు సమాన సంఖ్యలో ఎన్నుకుంటాయి, సహ-నిర్ధారణ చట్టం ప్రకారం పర్యవేక్షక బోర్డ్ అధినేత మాత్రం వాటాదారుల ప్రతినిధి అయి ఉంటాడు. 1976లో హెల్ముట్ స్చ్మిడ్ట్ సోషల్ డెమోక్రాట్ ప్రభుత్వం ఈ చర్యను ప్రవేశపెట్టినప్పటి నుండి, పూర్తి సమానత సాధించలేక దృఢమైన రాజకీయ ఏకాభిప్రాయం పొందలేదు.
యునైటెడ్ కింగ్డంలో ఇదే విధమైన ప్రతిపాదనలు రూపొందించబడ్డాయి మరియు బులక్ రిపోర్ట్ (పారిశ్రామిక ప్రజాస్వామ్యం) పేరుతో ఒక ఆజ్ఞా పత్రం తయారు చేయబడింది. ఇది 1977లో జేమ్స్ కల్లఘన్ లేబర్ ప్రభుత్వంచే విడుదల చేయబడింది. ఈ ప్రతిపాదన కూడా బోర్డ్ లో అదేవిధమైన విభజనను కలిగి ఉంది, కానీ దాని ఫలితం మరింత తీవ్రంగా ఉంది. ఎందుకంటే బ్రిటిష్ కంపెనీ చట్టం ప్రకారం బోర్డ్ అఫ్ డైరక్టర్లలో విభజన ఉండకూడదు, సంఘాలు సంస్థ యొక్క నిర్వాహకులను ప్రత్యక్షంగా ఎన్నుకొని ఉండవచ్చు. అంతేకాక, జర్మనీలో వలె వాటాదారులకు కొద్దిగా పైచేయి ఇవ్వడానికి బదులుగా, ఒక వాదించబడిన 'స్వతంత్ర' అంశం బోర్డ్ లో చేర్చబడి, 2x + y సూత్రానికి చేరుతుంది. ఏదేమైనా, UK అసంతృప్త శీతాకాలంలోకి జారిపోవడంతో ఏవిధమైన చర్యా తీసుకోబడలేదు. ఇది ఐరోపా సమాఖ్య యొక్క 'ఐదవ కంపెనీ చట్ట నిర్దేశకం'లోని కార్మికులు పాల్గొనే ప్రతిపాదనతో జతచేయబడింది, అది కూడా ఎప్పుడూ అమలుకు నోచుకోలేదు.
స్వీడన్ లో, ఇది 'బోర్డ్ పై చట్ట ప్రాతినిధ్యం' (లాగెన్ ఓం స్టైరెల్సేరిప్రజన్టేషన్)చే నియంత్రించబడుతుంది. ఈ చట్టం 25 లేదా అంతకంటే ఎక్కువ మంది ఉద్యోగులను కలిగిన అన్ని ప్రైవేట్ సంస్థలకు వర్తిస్తుంది. ఈ సంస్థలలో, కార్మికులు (సాధారణంగా సంఘాల నుండి) ఇద్దరు బోర్డు సభ్యులను మరో ఇద్దరినీ ప్రత్యామ్నాయంగా నియమించే హక్కుని కలిగి ఉంటారు. సంస్థలో 1,000 కంటే ఎక్కువ మంది ఉద్యోగులు ఉన్నట్లయితే, ముగ్గురు సంభ్యులు మరో ముగ్గురు ప్రత్యామ్నాయంగా కార్మికులు/సంఘాలచే నియమించబడతారు. ప్రధాన సంకీర్ణ సంఘాల ప్రతినిధుల మధ్య స్థానాలు సర్దుబాటు జరగడం సాధారణ పద్ధతి.
కార్మికులు మరియు శ్రామికుల హక్కులు ముఖ్యమని నమ్మే వారి కీలక భావనలలో ఒకటి, ఒక ప్రపంచీకరణ ఆర్థికవ్యవస్థలో, సామాన్య సాంఘిక ప్రమాణాలు సాధారణ విపణులలో ఆర్థిక అభివృద్ధికి తోడ్పడటం. ఏదేమైనా, ఐరోపా సమాఖ్యలో శ్రామిక చట్టాన్ని మినహాయించి, కార్మిక హక్కుల అంతర్జాతీయ అమలుకు ఏవిధమైన మార్గమూ లేదు. వరల్డ్ ట్రేడ్ ఆర్గనైజేషన్ ద్వారా దోహా విడత వర్తక చర్చలలో చర్చించబడిన ఒక విషయం కార్మికుని భద్రతకు ఏదో ఒక కనీస ప్రమాణాన్ని ఏర్పరచడం. అంతర్జాతీయ ఆర్థిక వ్యవస్థలో వర్తకపు హద్దులు చెరిగిపోవడంతో, ఇది వినియోగదారులకు మేలు చేయడంతోపాటు, సంపన్నమైన పశ్చిమ దేశాలు మరియు అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలలో, బహుళజాతి సంస్థలు ఒకే విధంగా వేతన వ్యయాలను బేరం చేసే సామర్థ్యాన్ని మరింత పెంచుతుందా అనేది ప్రధానమైన ప్రశ్న. సాపేక్ష సౌలభ్యంతో సంస్థలు తమ సరఫరా శృంఖలాన్ని ఒక దేశం నుండి మరొక దానికి మార్చే సమర్ధత "ఆధార నియంత్రణ పోటీకి" ప్రారంభ బిందువు అవుతుంది, దానివలన జాతీయ రాజ్యాలు నిర్దయతో కూడిన క్రింది సర్పిలం లోకి నెట్టబడి, పన్ను రేట్లను మరియు ప్రజా సేవలను తగ్గించడం మాత్రమే కాక స్వల్ప కాలంలో యజమాని ధనం వ్యయం అయ్యే చట్టాలు చేయడం జరుగుతోంది. దేశస్థులు ఈ దృష్టిపై వ్యాజ్యం వేయవలసి వస్తుంది, వారు ఆవిధంగా చేయకపోతే విదేశీ పెట్టుబడి తక్కువ "భారం" ఉండే ప్రదేశానికి తరలిపోయి ఎక్కువమంది ప్రజలు నిరుద్యోగులు మరియు పేదవారిగా మిగిలిపోతారు. ఈ వాదన ఏవిధంగానైనా తిరుగులేనిది. వ్యతిరేక దృష్టి విభిన్న దేశాల మధ్య మూలధనం కొరకు పోటీ విపణి యొక్క ఉత్సాహంతో కూడిన సామర్థ్యాన్ని పెంచుతుందని సూచిస్తుంది. విపణులు అమలు పరచే క్రమశిక్షణను ఎదుర్కొని, తులనాత్మక ప్రయోజనం పొందటానికి దేశాలు తమ కార్మికుల విద్య, శిక్షణ, మరియు నైపుణ్యాలలో పెట్టుబడులు పెట్టడానికి ప్రేరేపించబడ్డాయి. ప్రభుత్వ చొరవ ప్రోత్సాహకరంగా ఉంది, ఎందుకంటే సహేతుక దీర్ఘకాల పెట్టుబడి, క్రమబద్ధీకరణ పెంచటానికి మంచి ఎంపికగా భావించబడింది. నియంత్రణ లేకపోవటంపై దృష్టి పెట్టడం అసలు లేకపోవటం కంటే ప్రయోజనకరమని ఈ సిద్ధాంతం నిర్ణయిస్తుంది. అంతర్జాతీయ కార్మిక సంస్థ (క్రింద చూడుము) కానీ, లేదా ఐరోపా సమాఖ్య కానీ ఈ అభిప్రాయాన్ని కలిగిలేవు అని అది తెలుపుతుంది.
జెనీవాలో ప్రధాన కార్యాలయాన్ని కలిగి ఉన్న అంతర్జాతీయ కార్మిక సంస్థ (ILO), మనుగడలో ఉన్న అత్యంత పురాతన అంతర్జాతీయ సంస్థలలో ఒకటి, మరియు మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత నానాజాతి సమితి సమయంలో స్థాపించబడి, మనుగడలో ఉన్న ఏకైక అంతర్జాతీయ సంస్థ. వస్తువులు, సేవలు లేదా మూలధనం వలె వర్తకం చేయడానికి "శ్రమ ఒక వస్తువు కాదు" అనేది దాని మార్గదర్శక సూత్రం, మరియు మానవ గౌరవం, పనిచేసే చోట వ్యవహరించటంలో సమానత్వాన్ని, న్యాయబద్ధంగా ఉండటాన్ని కోరుకుంటుంది. ILO దాని సభ్య దేశాలు అనుసరించవలసిన శ్రమ ప్రమాణాల గురించి అనేక సమావేశాలను నిర్వహించింది. సభ్యదేశాలు ఈ సమావేశాలను తమ స్వంత దేశీయ చట్టాల ద్వారా ధ్రువీకరించడానికి అంగీకరించాయి. ఏమైనప్పటికీ, దీనిని అమలు జరపటంలో బలవంతమేమీ లేదు, వాస్తవంగా అనేక సమావేశాలు దీనికి కట్టుబడి ఉన్నప్పటికీ అవి అంగీకరించబడలేదు.
ఐరోపా వర్కింగ్ టైం డైరెక్టివ్ ఒక పని వారం యొక్క గరిష్ఠ అవధిని 7 రోజులలో 48 గంటలకు పరిమితం చేసింది, మరియు ప్రతి 24 గంటలకు 11 గంటల విశ్రాంతిని అందించింది. అన్ని EU నిర్దేశకాల వలె, సభ్యదేశాలు జాతీయ చట్టాలలో దీనికి సంబంధించిన నిబంధనలను చేయాలని ఇది కోరుతుంది. అన్ని సభ్య దేశాలకు ఈ నిర్దేశకం వర్తించినప్పటికీ, UKలో సుదీర్ఘ గంటలు పనిచేయడానికి 48 గంటల పనివారం నియమం నుండి విరమించుకున్నారు. దీనికి వ్యతిరేకంగా, ఫ్రాన్స్ ఒక వారంలోని గరిష్ఠ పని గంటలను 35 గంటలకు పరిమితం చేస్తూ (ఐచ్ఛిక పని గంటలు ఇంకా అందుబాటులో ఉన్నాయి) మరింత కఠిన చట్టాన్ని ఆమోదించింది. వివాదాస్పదమైన అంతర్గత విపణిలో సేవలపై నిర్దేశకం (అకా "బోల్కేస్తీన్ డైరెక్టివ్") 2006లో ఆమోదించబడింది.
ఫ్యాక్టరీ చట్టాలు (మొదటిది 1802లో, తరువాత 1833) మరియు 1832లోని మాస్టర్ అండ్ సర్వెంట్ చట్టం యునైటెడ్ కింగ్డంలో శ్రామిక సంబంధాలను నియంత్రించిన మొదటి చట్టాలు. 1960కి ముందు అధిక భాగం ఉద్యోగితా చట్టాలు ఒప్పంద చట్టంపై ఆధారపడి ఉండేవి. అప్పటినుండి ఈ రంగంలో ప్రాథమికంగా "సమానత్వ పోరాటం" మరియు ఐరోపా సమాఖ్యల వలన గుర్తించదగిన విస్తరణ జరిగింది. ఇక్కడ మూడు చట్టపరమైన ఆధారాలు ఉన్నాయి: స్టాట్యూట్స్ గా పిలువబడే పార్లమెంట్ యొక్క చట్టాలు, చట్టపరమైన నియంత్రణలు (పార్లమెంట్ యొక్క ఒక చట్టంచే సెక్రటరీ అఫ్ స్టేట్ ద్వారా రూపొందింపబడేవి) మరియు కేస్ లా (అనేక న్యాయస్థానాలచే ఇవ్వబడిన తీర్పులు).
మొట్టమొదటి గుర్తించదగిన ఆధునిక ఉద్యోగితా చట్ట శాసనం 1970 యొక్క ఈక్వల్ పే ఆక్ట్, అది కొంత తీవ్రవాద భావనను కలిగి ఉన్నప్పటికీ 1972 వరకు అమలులోకి రాలేదు. పనిచేసే ప్రదేశాలలో స్త్రీలకు సమానత్వాన్ని తీసుకురావాలనే ఉమ్మడి ప్రయత్నంలో భాగంగా ఈ చట్టం ప్రవేశపెట్టబడింది. 1977లో లేబర్ ప్రభుత్వం ఎన్నుకోబడిన తరువాత, UK ఉద్యోగితా చట్టంలో అనేక మార్పులు చేయబడ్డాయి. వీటిలో పెంపొందించబడిన ప్రసూతి మరియు పితృస్వామ్య హక్కులు, జాతీయ కనీస వేతనం మరియు పని కాలానికి వర్తించే పని గంటల నిర్దేశకం, విరామ అంతరాలు మరియు చెల్లింపుతో కూడిన సాంవత్సరిక సెలవును పొందే హక్కు ప్రవేశపెట్టబడ్డాయి. వివక్షతా చట్టం కూడా కఠినతరం చేయబడి, వయసు, మతం లేదా నమ్మకం మరియు లైంగిక విధానం లేదా లింగం, జాతి లేదా వైకల్యం కారణంగా వివక్షత నుండి రక్షణ లభించింది.
కెనెడియన్ చట్టంలో, 'శ్రామిక చట్టం' సంఘటితం చేయబడిన పని ప్రదేశాల వ్యవహారాలను సూచించగా, 'ఉద్యోగితా చట్టం' అ-సంఘటిత ఉద్యోగులతో వ్యవహరిస్తుంది.
పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ అఫ్ చైనాలో పెరుగుతున్న కార్మాగారాల సంఖ్య మరియు వేగవంతమైన పట్టణీకరణల కారణంగా శ్రామిక చట్టం చర్చనీయ అంశం అయింది. లేబర్ లా అఫ్ పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ అఫ్ చైనా (1994 జూలై 5న అధికారికంగా ప్రకటించబడింది) మరియు లా అఫ్ ది పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ అఫ్ చైనా ఆన్ ఎంప్లాయ్మెంట్ కాంట్రాక్ట్స్ (2007 జూన్ 29లో 10వనేషనల్ పీపుల్స్ కాంగ్రెస్ స్థాయీ సంఘం యొక్క 28వ సమావేశంలో ఆమోదించబడి, 2008 జనవరి 1 నుండి అమలులోకి వచ్చింది) ఆధార చట్టాలు. స్టేట్ కౌన్సిల్ చే చేయబడే పరిపాలనా నియంత్రణలు, నిర్వాహక నియమాలు మరియు సుప్రీం పీపుల్స్ కోర్ట్ యొక్క న్యాయపరమైన వివరణలు ఉద్యోగితా సంబంధాలకు చెందిన అనేక అంశాలపై సవివరమైన నియమాలను నిర్ణయిస్తాయి. చైనాలోని శ్రామిక సంఘం ప్రభుత్వంచే అల్ చైనా ఫెడరేషన్ అఫ్ ట్రేడ్ యూనియన్స్ ద్వారా నియంత్రించబడుతుంది, ఇది చైనా ప్రధాన భూభాగంలోని ఏకైక చట్టబద్ధ శ్రామిక సంఘం కూడా. సమ్మె సాంప్రదాయకంగా చట్టబద్ధమైనదే అయినప్పటికీ, నిజానికి తీవ్రంగా నిషేధించబడింది.
1884లో ఆమోదించబడిన వాల్డెక్ రూసో యొక్క చట్టాలు ఫ్రాన్స్ లో మొదటి శ్రామిక చట్టాలు. 1936 మరియు 1938 మధ్య పాపులర్ ఫ్రంట్ కార్మికులకు ప్రతి సంవత్సరం 12 రోజుల (2 వారాల) సెలవును తప్పనిసరి చేస్తూ ఒక చట్టాన్ని, మరియు అదనపు పనికాలాన్ని మినహాయించి పని వారాన్ని 40 గంటలకు పరిమితం చేస్తూ మరొక చట్టాన్ని ఆమోదించింది. 1968 మే సంక్షోభం మధ్యలో మే 25 మరియు 26లలో మధ్యవర్తిత్వం చేయబడిన , పని వారాన్ని 48 గంటలకు తగ్గించి ప్రతి సంస్థలో కార్మిక సంఘాలను సృష్టించాయి. కనీస వేతనం కూడా 25% పెంచబడింది. 2000లో, లయోనేల్ జోస్పిన్ ప్రభుత్వం 39 గంటల నుండి తగ్గిస్తూ 35-గంటల పని వారాన్ని చట్టబద్ధం చేసింది. ఐదు సంవత్సరాల తరువాత, సాంప్రదాయవాద ప్రధాన మంత్రి డొమినిక్ డి విల్లెపిన్ న్యూ ఎంప్లాయ్మెంట్ కాంట్రాక్ట్ (CNE) చట్టం చేసాడు. ఫ్రెంచ్ శ్రామిక చట్టంలో మరింత మృదుత్వాన్ని కోరుతున్న ఉద్యోగుల కోరికలను పరిగణిస్తూ, CNE కార్మిక సంఘాలు మరియు వ్యతిరేకుల నుండి అది అనిశ్చయమైన పనికి అనుకూలంగా ఉందనే విమర్శలను ఎదుర్కుంది. 2006లో ఆయన అత్యవసర ప్రక్రియలో ఒక ఓటు ద్వారా ఫస్ట్ ఎంప్లాయిమెంట్ కాంట్రాక్ట్ (CPE) ను ఆమోదింపచేయాలని ప్రయత్నించాడు, కానీ అది విద్యార్థులు మరియు సంఘాల వ్యతిరేకతను ఎదుర్కుంది. చివరకు అధ్యక్షుడు జాక్వెస్ చిరాక్ కు దానిని ఉపసంహరించడం తప్ప గత్యంతరం లేకపోయింది.
మెక్సికోలోని కార్మికులు శ్రామిక సంఘాలు ఏర్పాటు చేసుకోవడం, సంఘటిత బేరసారాలు కుదుర్చుకోవడం, మరియు సమ్మె వంటి ప్రక్రియలను మెక్సికన్ శ్రామిక చట్టం పర్యవేక్షిస్తుంది. ప్రస్తుత శ్రామిక చట్టం రాజ్యం మరియు కాన్ఫెడరేషన్ అఫ్ మెక్సికన్ వర్కర్స్ మధ్య గల సంబంధాన్ని ప్రతిఫలిస్తుంది, ఈ శ్రామిక సమాఖ్య డెబ్భై సంవత్సరాల పాటు అనేక పేర్లతో మెక్సికోను పరిపాలించిన ఇన్స్టిట్యూషనల్ రివల్యూషనరీ పార్టీ (ఇన్స్టిట్యూషనల్ రివల్యూషనరీ పార్టీ, లేదా PRI)కి అధికారికంగా అనుబంధంగా ఉంది. చట్టప్రకారం అది బహిరంగంగా కార్మికులకు సమ్మె మరియు సంఘ వ్యవస్థీకరణ హక్కులను కల్పిస్తున్నప్పటికీ, అమలులో, ఉనికిలో ఉన్న అనేక సంఘాల మరియు వాటితో వ్యవహరించే యజమానుల అవినీతి పద్ధతులతో రాజీపడుతూ సంఘాలను నిర్వహించుకోవడం స్వతంత్ర సంఘాలకు కష్టం లేదా అసాధ్యం.
అంతర్జాతీయ దృక్పధం నుండి పోల్చినపుడు స్వీడిష్ శ్రామిక చట్టం 'పలుచనైనది'. ఎందుకంటే ఇతర దేశాలలో రాజ్యం లేదా సమాఖ్య చట్టం చే నియంత్రించబడే అనేక అంశాలు మరియు రంగాలు, ఉదా. పని గంటలు, కనీస వేతనం మరియు అదనపు పని కాలానికి చెల్లింపును పొందే హక్కు, స్వీడెన్ లో కార్మిక సంఘాలు మరియు యాజమాన్య సంస్థల ప్రతినిధుల మధ్య ఉమ్మడి ఒప్పందాల ద్వారా నియంత్రించబడతాయి.
1938నాటి ఫెయిర్ లేబర్ స్టాండర్డ్స్ ఆక్ట్ ఒక వారానికి గరిష్ఠంగా 44 గంటల పనిని ప్రామాణికంగా నిర్ణయించింది, మరియు 1950లో ఇది 40 గంటలకు కుదించబడింది. గ్రీన్ కార్డులు చట్టబద్ధంగా వలస వచ్చినవారిని పని అనుమతి అవసరం లేకుండానే US పౌరుల వలె పనిచేయడానికి అనుమతిస్తాయి. 40-గంటల ప్రామాణిక గరిష్ట పని వారం అమలులో ఉన్నప్పటికీ, కొన్ని రంగాలలో పనులు పూర్తవడానికి 40-గంటల కంటే ఎక్కువ సమయం అవసరం అవుతుంది. ఉదాహరణకు, మీరు వ్యవసాయ ఉత్పత్తులను విపణికి సిద్ధం చేస్తూ ఉంటే మీరు కావాలంటే వారానికి 72 గంటలు పని చేయవచ్చు, కానీ అంత చేయవలసిన అవసరం ఉండదు. మీరు ఉత్పత్తులను పండిస్తూ ఉంటే ఏడు-రోజుల కాలంలో 72 గంటలు పనిచేసిన తరువాత మీకు తప్పనిసరిగా 24 గంటల విరామం కావలసి ఉంటుంది. ద్రాక్ష, ఫల వృక్షాలు మరియు ప్రత్తి వంటి కొన్నింటిని పండించే కార్మికులకు 24 గంటల విరామ కాలం నుండి మినహాయింపు ఉంటుంది. వృత్తి పనివారు, గుమాస్తాలు (నిర్వహణ సహాయకులు), సాంకేతిక మరియు యాంత్రిక ఉద్యోగులు వారానికి 72 గంటల కంటే ఎక్కువ పనిచేయడానికి తిరస్కరించితే వారిని తొలగించరాదు. ఈ గంటల పరిమితులు, ఉద్యోగ పోటీ విపణితో జతకలిసినపుడు, తరచూ అమెరికన్ ఉద్యోగులకు అవసరమైన దానికంటే ఎక్కువ గంటలు పనిచేయడానికి ప్రేరణ ఇస్తాయి. అమెరికన్ కార్మికులను వారి ఐరోపా సహచరులతో పోల్చినపుడు నిలకడగా తక్కువ సెలవులను తీసుకుంటారు, మరియు ఏ ఇతర అభివృద్ధి చెందిన దేశం కన్నా సగటున అతి తక్కువ రోజుల విరామాన్ని తీసుకుంటారు.
యునైటెడ్ స్టేట్స్ రాజ్యాంగం యొక్క ఐదవ మరియు పధ్నాలుగవ సవరణలు సమాఖ్య మరియు రాష్ట్ర ప్రభుత్వాల వివక్షత అధికారాన్ని పరిమితం చేసాయి. ప్రైవేట్ రంగం రాజ్యాంగంచే ప్రత్యక్షంగా నియంత్రించబడలేదు. ఐదవ సవరణ, సమాఖ్య ప్రభుత్వం వ్యక్తులను వారి "జీవితం, స్వేచ్ఛ, లేదా సంపద" నుండి చట్టబద్ధమైన ప్రక్రియ ద్వారా మినహా తొలగించలేదని స్పష్టంగా పేర్కొంది మరియు ప్రతి వ్యక్తి చట్టం నుండి సమాన రక్షణను పొందుతాడని దృఢమైన హామీని ఇచ్చింది. పధ్నాలుగవ సవరణ, రాష్ట్రాలను ఒక వ్యక్తి యొక్క నిర్ణీత ప్రక్రియ మరియు సమాన రక్షణ హక్కులను భంగపరచడం నుండి నిషేధిస్తుంది. ఒక సంస్థలో సభ్యత్వం, జాతి, మతం లేదా లింగం వంటి వాటివలన, వారి ఉద్యోగ పద్ధతులలో ఉద్యోగులు, మాజీ ఉద్యోగులు, లేదా ఉద్యోగార్ధుల పట్ల రాష్ట్ర మరియు సమాఖ్య ప్రభుత్వాల యొక్క వివక్షత అధికారాన్ని సమాన రక్షణ పరిమితం చేస్తుంది. ఉద్యోగుల తొలగింపు వాక్ స్వేచ్ఛ హక్కు, లేదా ఆస్తి అందు ఆసక్తి వలె "స్వేచ్ఛ"కు సంబంధించినదయితే, తొలగించబడే ముందు ఉద్యోగులు న్యాయంతో కూడిన నియమబద్ద ప్రక్రియను కలిగి ఉండాలని నిర్ణీత ప్రక్రియ రక్షణ కోరుతుంది.
1967 నాటి ఉద్యోగంలో వయో వివక్ష చట్టం 40 సంవత్సరాలు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ వయసు కలిగిన ఉద్యోగులపట్ల వయసు ఆధారంగా ఉద్యోగంలో వివక్ష చూపడాన్ని నిషేధిస్తుంది. ఈ చట్టం, పెద్ద వయసు వ్యక్తులకు వారి వయసు కంటే సామర్థ్య ఆధారంగా ఉద్యోగంలో ప్రోత్సహించడానికి; ఉద్యోగంలో అసమగ్రమైన వయో వివక్షను నిషేధించడానికి; యజమానులు మరియు కార్మికులు వయో ప్రభావం కారణంగా ఉద్యోగంలో ఏర్పడే సమస్యలను ఎదుర్కోవడానికి మార్గం సూచించడంలో సహాయపడటానికి సృష్టించబడింది,ఎందుకంటే పెరుగుతున్న ఉత్పత్తి మరియు సంపదల కారణంగా పెద్ద వయసు కార్మికులు తమ ఉద్యోగాలను నిలుపుకునే ప్రయత్నంలో, ప్రత్యేకించి ఉద్యోగం నుండి తొలగించబడినపుడు తిరిగి ఉద్యోగం పొందడంలో ప్రతికూలతను పొందుతున్నారు; ఉద్యోగ పనితీరులో సమర్ధతను కాకుండా అసమగ్రమైన వయో పరిమితులను ఏర్పాటుచేయడం సాధారణ పద్ధతిగా మారింది, ఇంకా కొన్ని ఇతర పద్ధతులు మరొక రకంగా పెద్ద వ్యక్తుల ప్రతికూలతను కోరుతూ పని చేయవచ్చు; నిరుద్యోగం సంభవించడం, ప్రత్యేకించి నైపుణ్యం తగ్గిన కారణంగా ఏర్పడిన దీర్ఘ-కాల నిరుద్యోగిత, విశ్వాసం, మరియు యజమాని అనుకూలత, యుక్త వయసుకు సాపేక్షమైనవి, పెద్ద వయసు కార్మికులలో అధికంగా ఉన్నాయి; వారి సంఖ్య పెద్దది మరియు పెరుగుతోంది; మరియు వారి ఉద్యోగ సమస్యలు గంభీరమైనవి; వయసు కారణంగా ఉద్యోగంలో వివక్ష పరిశ్రమలలో ఉండి వాణిజ్యాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది, వాణిజ్యానికి మరియు వాణిజ్యంలో వస్తువుల విస్తారమైన సరఫరాకు భారం అవుతుంది.
టైటిల్ VII అఫ్ ది సివిల్ రైట్స్ ఆక్ట్ ఉద్యోగ వివక్షకు చెందిన ప్రధానమైన సమాఖ్య చట్టం, ఇది ప్రభుత్వ మరియు ప్రైవేట్ యజమానులు, శ్రామిక సంస్థలు, శిక్షణా కార్యక్రమాలు మరియు ఉద్యోగ కల్పనా సంస్థలచే వర్ణ, మత, లింగ, మరియు మూల జాతీయతల ఆధారంగా చట్టవ్యతిరేక ఉద్యోగ వివక్షను చూపడాన్ని నిషేధిస్తుంది. చట్ట ప్రకారం వదలివేయబడిన ఏ పద్ధతినైనా వ్యతిరేకించినందుకు, లేదా ఆరోపణలు చేసినందుకు, చట్టపరిధిలోని ప్రక్రియలో సాక్ష్యం ఇచ్చినందుకు, సహాయపడినందుకు ఏ వ్యక్తికి వ్యతిరేకంగానైనా ప్రతీకారం తీర్చుకోవడం కూడా టైటిల్ VII చే నిషేధించబడింది. 1991 నాటి పౌర హక్కుల చట్టం టైటిల్ VII కేసులకు లభ్యమయ్యే పరిహారాలను విస్తరించింది మరియు టైటిల్ VII వాదులకు న్యాయ విచారణ హక్కును ప్రసాదించింది.
న్యూ డీల్ చట్టంలో భాగంగా 1935లో ఆమోదించబడిన జాతీయ శ్రామిక సంబంధాల చట్టం, సంఘాలు స్థాపించుకోవడం మరియు సామూహిక బేరసారాలు చేసే హక్కుకు హామీ ఇస్తుంది. ఈ చట్టం మరియు తరువాతి కాలంలో దాని సవరణలు కూడా U.S.శ్రామిక చట్టలో ముఖ్యమైనవి.