కళా ప్రక్రియ
కళా ప్రక్రియ (జెనర్) (ఉచ్ఛారణ /ˈʒɑːnrə/, లేదా /ˈdʒɑːnrə/; ఫ్రెంచ్ నుంచి, జెనర్ /ʒɑ̃ʀ/, "రకం" లేదా "విధము", లాటిన్ నుంచి: జెనస్ (స్టెమ్ జెనెర్-), గ్రీకు: జెనోస్, γένος) అనే పదాన్ని సాహిత్యం మరియు సంభాషణలతోపాటు, అనేక ఇతర కళలు మరియు సంస్కృతుల వర్గీకరణ కోసం విశృంఖల ప్రమాణాల సమితిని వర్ణించేందుకు ఉపయోగిస్తారు. కాలక్రమంలో మార్పులు చెందిన సంప్రదాయల ద్వారా కళా ప్రక్రియలు సృష్టించబడ్డాయి, కొత్త కళా ప్రక్రియలు సృష్టించబడటంతో, పాత ప్రక్రియల ఆచరణ నిలిపివేయబడింది. తరచుగా, ఈ సంప్రదాయాల పరదానం మరియు పునఃసంయోగ మార్గంలో పలు కళా ప్రక్రియల్లో పనులు పొసగుతాయి.
కళా ప్రక్రియ అనే పదం యొక్క కోణం సాధారణంగా కళ మరియు సంస్కృతికి పరిమితం చేయబడివుంటుంది, ఇది వ్యక్తులు ఉన్న పర్యావరణాల్లో వారి మధ్య సంకర్షణలను కూడా నిర్వచిస్తుంది. కళా ప్రక్రియగా గుర్తింపు పొందడానికి ఈ సంకర్షణలు మరియు పర్యావరణాలు తప్పనిసరిగా పునరావృతమయ్యే విధంగా ఉండాలి.
అరిస్టాటిల్ మరియు ప్లేటోలు సృష్టించిన వర్గీకరణ వ్యవస్థల్లో కళా ప్రక్రియ అనే భావన యొక్క మూలం ఉంది. ప్లేటో సాహిత్యాన్ని పురాతన గ్రీసులో ఆమోదించబడిన మూడు సంప్రదాయ కళా ప్రక్రియలుగా విభజించాడు: అవి కవిత్వం, నాటకం మరియు గద్యం. కవిత్వాన్ని ఆపై పురాణ, గీత మరియు నాటకం అనే విభాగాలుగా ఉపవిభజన చేశారు. అరిస్టాటిల్ మరియు ప్లేటోలు ఈ విభజనలను ఒక సమితిగా గుర్తించారు, అందువలన అవి ఒంటరి విభాగాలు కాలేదు. అనేక మంది కళా ప్రక్రియ సిద్ధాంతకర్తలు కవిత్వంలో ఈ ప్రపంచవ్యాప్త ఆమోదిత రూపాల అభ్యున్నతికి కృషి చేశారు. ఇదే విధంగా అనేక మంది సిద్ధాంతకర్తలు కళా ప్రక్రియ మరియు దాని యొక్క ఉపయోగాల గురించి తార్కికమైన వాదనలు కొనసాగించారు, ఈ పరిస్థితి ప్లేటో మరియు అరిస్టాటిల్‌లకు తెలిసిన కళా ప్రక్రియ పరిణామం చెందేందుకు మరియు మరింత విస్తరించేందుకు కారణమైంది.
పశ్చిమ దేశాల చరిత్రలో కళా ప్రక్రియకు సంబంధించిన మొట్టమొదటి నమోదిత వ్యవస్థలను ప్లేటో మరియు అరిస్టాటిల్ కాలాల్లో గుర్తించవచ్చు. గెరార్డ్ జెన్నెట్ కళా ప్రక్రియ చరిత్ర గురించి తన వివరణను "ది ఆర్కిటెక్స్ట్"లో తెలియజేశారు. విషయం కంటే అనుకరణ విధానం ద్వారా విలక్షణమైన మూడు నకిలీ, అనుకరణ, కళా ప్రక్రియలను ప్లేటో సృష్టించినట్లు దీనిలో ఆయన వర్ణించారు. ఈ మూడు అనుకరణ కళా ప్రక్రియలు ఏమిటంటే నాటకీయ సంభాషణాత్మక రచన అయిన నాటకం, సంపూర్ణ కథనం డిథీరాంబ్ మరియు ఈ రెండింటి కలయిక పురాణం. ప్లేటో గీత కవిత్వాన్ని అనుకరణ, నకిలీ యేతర విధానంగా మినహాయించారు. మొదట సంపూర్ణ కథనాన్ని ఒక ఆచరణీయ విధానంగా తొలగించడం ద్వారా అరిస్టాటిల్ ఏ విధంగా ప్లేటో వ్యవస్థను సవరించారో జెనెట్ ఆపై చర్చించారు. ఆయన తరువాత వ్యవస్థ ప్రత్యేకత కోసం రెండు అదనపు ప్రమాణాలను ఉపయోగించారు. మొదటి ప్రమాణం ఏమిటంటే, ఉన్నతమైన లేదా అల్పమైన ఏదైనా వస్తువును అనుకరించడం. రెండో ప్రమాణం సమర్పణ మాధ్యమం: అంటే పదాలు, ముద్రలు లేదా పద్యం. విధానం, వస్తువు, మాధ్యమం మూడు విభాగాలను ఒక XYZ అక్షంపై చూడవచ్చని పేర్కొన్నారు. మాధ్యమం యొక్క ప్రమాణాన్ని మినహాయిస్తే, అరిస్టాటిల్ వ్యవస్థలో నాలుగు రకాల కళా ప్రక్రియలు ఉన్నాయి: అవి విషాదం, పురాణం, హాస్యం, మరియు హాస్యానుకృతి. సంపూర్ణ కథన విధానాన్ని తొలగించడం ద్వారా సంప్రదాయ వ్యవస్థలోకి గీత కవిత్వాన్ని సమగ్రపరచడాన్ని జెనెట్ వివరించారు. ఒకప్పుడు అనుకరణేతరంగా పరిగణించిన గీత కవిత్వాన్ని భావాలను అనుకరించేదిగా చూశారు, కొత్త సుదీర్ఘ నిత్యజీవన త్రైపాక్షిక వ్యవస్థలో ఇది మూడో "ఆర్కిటెక్స్ట్‌"గా మారింది, ఈ పదాన్ని జెనెట్ సృష్టించారు: గీత, పురాణ మిశ్రమ కథనం మరియు నాటకీయ, సంభాషణ విధానాలు. ఈ కొత్త వ్యవస్థ జర్మనీ కాల్పనికోద్యమం యొక్క అన్ని సాహిత్య సిద్ధాంతాలపై (జెనెట్ 38) ఆధిపత్యం చెలాయించింది, దీనిని విస్తరించేందుకు మరియు సవరించేందుకు అనేక ప్రయత్నాలు జరిగాయి. ఫ్రీడ్రిచ్ సహలెగల్ యొక్క ఆత్మగత త్రయంలో భాగమైన గీత, ఆత్మగత రూపం, నాటక మరియు ఆత్మగత-వస్తుగత రూపం, పురాణం ఇటువంటి ప్రయత్నాలకు ఉదాహరణలుగా చెప్పవచ్చు. అయితే, త్రైపాక్షిక వ్యవస్థను విస్తరించేందుకు అనేక ప్రతిష్టాత్మక ప్రయత్నాల వలన సంక్లిష్టత పెరిగిన కొత్త వర్గీకరణ వ్యవస్థలు ఏర్పడ్డాయి. ఈ వివిధ వ్యవస్థలపై, వీటిని అసలు త్రైపాక్షిక అమరికతో పోలుస్తూ జెనెట్ ఈ విధంగా అభిప్రాయపడ్డారు: దీని నిర్మాణం తరువాత వచ్చిన అనేక విభాగాలకు కొంతవరకు ఉన్నతంగా ఉంటుంది, సైద్ధాంతికంగా వీటిలో సమిష్టి మరియు వారసత్వ అధిక్రమ వర్గీకరణ శాస్త్రం ద్వారా లోపాలు ఉన్నాయి, ఈ విభాగాలు ప్రతిసారి మొత్తం ఆటను స్తంభింపజేసి, ఒక ప్రతిష్టంభనను సృష్టిస్తున్నట్లు పేర్కొన్నారు (జెనెట్ 74).
1968లో, "ది రెటోరికల్ సిచువేషన్" అనే పేరుతో రాసిన వ్యాసంలో లాయిడ్ బిట్జెర్ సంభాషణను అలంకారిక పరిస్థితుల ద్వారా గుర్తించవచ్చని పేర్కొన్నారు. ప్రతి పరిస్థితి ఒక అలంకారిక పరిస్థితిగా మారే సంభావ్యత ఉందనే వాస్తవాన్ని అలంకారిక పరిస్థితి సూచిస్తుంది. సంభాషణను గుర్తించే సందర్భం వెనుక ధోరణిని అర్థం చేసుకునేందుకు ఆయన ప్రయత్నించారు. "బిట్జెర్ దీనిని సంభాషణను ఉనికిలోకి తీసుకొచ్చే స్థితిగా పేర్కొన్నారు" (బిట్జెర్ 2). అందువలన పరిస్థితి ఏ రకమైన అలంకారిక స్పందన సంభవిస్తుందో నియంత్రిస్తుంది. ప్రతి పరిస్థితికి ఒక తగిన స్పందన ఉంటుంది, దీనిపై ఆధారపడి అలంకార శాస్త్ర బోధకుడు స్పందించాలా లేదా వద్దా అనే నిర్ణయం తీసుకుంటాడు (బిట్జెర్). సంభాషణను సృష్టించడంలో పరిస్థితి యొక్క అత్యవసర ధోరణిని ఆయన వ్యక్తపరిచారు, ఎందుకంటే ఒక నిర్దిష్ట పరిస్థితికి స్పందనగానే సంభాషణ ఉనికిలోకి వస్తుంది. పరిస్థితి కారణంగా సృష్టించబడిన సందర్భం అర్థంపై ఆధారపడి సంభాషణ మారుతుంటుంది, ఈ కారణంగా, ఇది పరిస్థితిలో సంస్తరితమై ఉంటుంది (బిట్జెర్ 4).
బిట్జెర్ ప్రకారం, పరిపక్వత చెంది అదృశ్యమయ్యే సందర్భంలో లేదా పరిపక్వత చెంది ఉనికి కొనసాగించే సందర్భంలో అలంకారిక పరిస్థితులను గుర్తించవచ్చు. అలంకారిక పరిస్థితులు మూడు భాగాలు కలిగివుంటాయని బిట్జెర్ వర్ణించారు: అవి ఉనికి, ప్రేక్షకులు, మరియు నిరోధాలు. ఒక అలంకారిక పరిస్థితి నుంచి సంభాషణను సృష్టించడంలో హానికరమైన ఆరు పరిస్థితులను బిట్జెర్ ప్రధానంగా ప్రస్తావించారు. ఒక పరిస్థితి సంభాషణను సృష్టించడానికి అలంకార శాస్త్ర బోధకుడికి పిలుపునిస్తుంది, ఇది పరిస్థితికి తగిన స్పందనను ఆహ్వానిస్తుంది, ఈ స్పందన పరిస్థితి యొక్క అవసరమైన కాంక్షితాలకు అనుగుణంగా ఉంటుంది, సంభాషణను సృష్టించే అవసరం వాస్తవంలో కనిపిస్తుంది, అలంకారిక పరిస్థితులు సాధారణ లేదా సంక్లిష్ట నిర్మాణాలను ప్రదర్శిస్తాయి, అలంకారిక పరిస్థితులు సృష్టించబడిన తరువాత క్షీణించడం లేదా నిలిచివుండటం జరుగుతుంది. వాస్తవంలో విలువైన మార్పులను ప్రభావితం చేసేందుకు భాషాలంకార భావాన్ని ఉపయోగించవచ్చనేది బిట్జెర్ యొక్క ప్రధాన వాదన (బిట్జెర్ 14).
1984లో, కారోలిన్ మిల్లెర్ కళా ప్రక్రియను అలంకారిక పరిస్థితుల నేపథ్యంలో పరిశీలించారు. పరిస్థితులను ఆమె గ్రాహ్యత వలన కాకుండా, నిర్వచనం యొక్క ఫలితంగా ఏర్పడే సామాజిక నిర్మాణాలుగా పేర్కొన్నారు (మిల్లెర్ 156). మరోరకంగా చెప్పాలంటే, మనం అత్యావశ్యకముగా మన పరిస్థితులను నిర్వచించుకుంటాము. సంభవించే మార్పు సామర్థ్యమైన ఒకదానిని అలంకారికంగా మార్చే అంశం గురించి బిట్జెర్ యొక్క వాదనను నిర్మించేందుకు మిల్లెర్ ప్రయత్నించారు. కళా ప్రక్రియల సృష్టికి సంబంధించి బిట్జెర్ ఏర్పాటు చేసిన పరిమిత దృక్కోణానికి వ్యతిరేకంగా, మిల్లెర్ కళా ప్రక్రియలు సామాజిక నిర్మాణాల ద్వారా సృష్టించబడతాయని అభిప్రాయపడ్డారు. ప్రస్తుత పరిస్థితికి అనుగుణమైన స్పందనను గత స్పందనలు సూచిస్తాయనే బిట్జెర్ వాదనతో ఆమె ఏకీభవించారు, అయితే అలంకారికంగా కళా ప్రక్రియ పదార్థంపై లేదా సంభాషణ రకంపై కేంద్రీకృతమై ఉండదని, దాని సాధనకు ఉపయోగించిన చర్యపై ఆధారపడి ఉంటుందని అభిప్రాయపడ్డారు (మిల్లెర్ 151). చర్యపై ఆమె దృక్కోణం కేంద్రీకృతమై ఉంది కాబట్టి, పరిస్థితి సందర్భంతోపాటు, వారిని ఈ చర్యకు ప్రోత్సహించే "ప్రేరణల"పై మానవులు ఆధారపడతారనే విషయాన్ని విస్మరించలేము (మిల్లెర్ 152). అత్యావశ్యకముగా, మనం మన "వివరణ" రకాల ద్వారా పునఃసంభవాలు లేదా సారూప్య స్పందనలను సృష్టిస్తాము (మిల్లెర్ 157). మిల్లెర్ రకాలను అనుబంధ సారూప్యతలను గుర్తించడంగా నిర్వచించారు (మిల్లెర్ 156-7). మనల్ని సంప్రదాయానికి కట్టుబడి ఉండేలా చేసే సామాజిక సందర్భం యొక్క మార్గం ద్వారా పరిస్థిని వివరించేందుకు మనం ప్రయత్నించిన తరువాత మాత్రమే రకాలు వస్తాయి (మిల్లెర్ 152). మిల్లెర్ పునఃసంభవాన్ని ఒక నిరోధకంగా పరిగణించాలనుకోలేదు, అయితే దీనిని ఆమె మానవ పరిస్థితిలోకి లోచూపుగా పరిగణించారు (మిల్లెర్ 156). గత నిత్యకృత్యాలను కొత్త నిత్యకృత్యాలుగా మార్చేందుకు అనుమతించడానికి ఒక కొత్త "రకాన్ని" తీసుకొచ్చే మార్గం (మిల్లెర్ 157) ఉద్దేశించబడింది, తద్వారా మార్పుకు ఎల్లప్పుడూ ప్రవేశాన్ని కల్పించే చక్రాన్ని నిర్వహించవచ్చు. మానవులు ఒక నిర్దిష్ట విజ్ఞాన వాటాను బలంగా నిలిపివుంచే అలవాటు చేత మానవులు సృష్టించబడతారనే వాస్తవానికి మిల్లెర్ యొక్క అభిప్రాయం కూడా అనుగుణంగా ఉంటుంది (మిల్లెర్ 157). అయితే, మార్పు నవకల్పనగా పరిగణించబడుతుంది, కొత్త రకాలను సృష్టించడం ద్వారా (మిల్లెర్ 157) మనం సంప్రదాయాన్ని కాపాడవచ్చు (మిల్లెర్ 152) మరియు ఇదే సమయంలో నవకల్పనకు వీలు ఏర్పడుతుంది.
2001లో, ఆనిస్ బావర్షి యొక్క "ఎకాలజీ ఆఫ్ జెనర్" ఒక ఆవరణ వ్యవస్థగా కళా ప్రక్రియను బోధించడం గురించి వాదించింది. కళా ప్రక్రియ ఏ విధంగా రాతను పునఃసృష్టిస్తుందో మరియు రాత ఏ విధంగా కళా ప్రక్రియలను పునఃసృష్టిస్తుందో ప్రదర్శించడానికి ఆయన కళా ప్రక్రియను ఒక ఆవరణ వ్యవస్థతో పోల్చారు. కళా ప్రక్రియ కూడా స్వయంగా ఒక ఆవరణ వ్యవస్థగా పనిచేస్తుంది, ఇది కళా ప్రక్రియకు మన వివరణ మరియు సృష్టిని నిర్వచిస్తుంది. బావర్షి తన అభిప్రాయాన్ని మరింత స్పష్టంగా వ్యక్తపరిచేందుకు ఒక ఆవరణ వ్యవస్థను వైద్యుడి కార్యాలయమనే భావనను ఉపయోగించారు. రోగి వైద్య చరిత్ర పత్రాన్ని ఒక కళా ప్రక్రియగా నిర్వచించడం ద్వారా ఆయన దీనిని చేశారు. ఈ కళా ప్రక్రియను మనం గుర్తిస్తాము, అందువలన అంచనాలు నిర్దేశించబడతాయి. ముందుగా-ఊహించే అంచనాలను నిర్ణయించడం ద్వారా, ఈ కళా ప్రక్రియకు అనుగుణంగా మనం స్పందిస్తాము. ఈ కళా ప్రక్రియలో సూక్ష్మ ఆవరణలు ఉంటాయి, ప్రతి సూక్ష్మ ఆవరణలో వైద్యుడు, రోగి మరియు నర్సు ఉంటారు, ఇవన్నీ కలిసి పూర్తి ఆవరణ వ్యవస్థను నిర్మిస్తాయి. దీని ఫలితంగా, బావర్షి మనల్ని ఈ ఆవరణ వ్యవస్థల్లో స్పందించే అలంకారిక వస్తువులుగా సూచించారు. మనం మన చుట్టూ ఉండే అలంకారం ద్వారా మలచబడ్డాము, మనం దీనికి అనుగుణంగా నడుచుకుంటాము. మనకు అందజేసిన భాషాలంకారం నుంచి మన అభిప్రాయాలను సంగ్రహించుకుంటాము, ఇది మన చర్యలు మరియు గ్రాహ్యతలను మలుస్తుంది. ఆయన అవసరం, ప్రేరణ మరియు ఉద్దేశాలను కూడా పరిచయం చేశారు. ప్రేరణ సంభావిత స్థాయిపై పనిచేస్తుంది మరియు అవసరం మన చర్యలను మలుస్తుంది. (బావర్షి)
ప్రజలు తరచుగా పరిస్థితులు అందించే లక్షమాలు ఆధారంగా కళా ప్రక్రియను గుర్తించడం జరుగుతుంది. కళా ప్రక్రియకు దాని యొక్క క్రమబద్ధమైన గుర్తుల కారణంగా పేరు పెట్టబడుతుందని ఎమై డెవిట్ పేర్కొన్నారు (డెవిట్ 10). అయితే ఆమె ఒక కళా ప్రక్రియకు పేరు పెట్టిన కారణంగానే క్రమబద్ధమైన గుర్తులను నిర్వచించబడతాయని చెప్పారు (డెవిట్ 10). ఒకదానిని ఒక నిర్దిష్ట కళా ప్రక్రియగా గుర్తించే సమయంలో, మనం అప్పటికే కళా ప్రక్రియకు ఉండాల్సిన లక్షణాలుగా భావిస్తున్న కొన్నింటిని తెలియజేయాలి. ఈ రెండు ఉల్లేఖనాలు కళా ప్రక్రియలో అన్యోన్యత ఏ విధంగా పనిచేస్తుందో చూపిస్తాయి. కళా ప్రక్రియ యొక్క అన్యోన్య ప్రవృత్తి మరియు వ్యక్తికి అనుగుణమైన పరిస్థితులను పచారీ కొట్టు జాబితాను ఒక ఉదాహరణగా ఉపయోగించి డెవిట్ ప్రదర్శించారు. ఈ ఉదాహరణ ద్వారా, పచారీ సరుకులు నమోదు చేయబడి ఉంటుందని కాబట్టి లేదా ఒక వ్యక్తి అది ఒక పచారీ జాబితా అని చెప్పినందు వలన ఏదైనా ఒక జాబితా పచారీ జాబితా అవుతుందా, అందువలనే మనం ఈ జాబితాలోని వస్తువులను మన పచారీ సరుకులుగా గుర్తిస్తున్నామా అనే ప్రశ్న ఉత్పన్నమవుతుంది? ఈ ప్రశ్నకు ప్రతి సంభావ్య సమాధానం ఒకదానితో ఒకటి వైరుధ్యంగా ఉంటాయి, అయితే ఇవి రెండు సరైన సమాధానాలే. ఇదే విధంగా, పూర్వస్థిత కళా ప్రక్రియ గురించి ఇప్పటికే తెలిసిన ధ్రువీకరణగా లక్షణాలను చూసినట్లుగానే వ్యక్తులు పునరావృత అలంకారిక పరిస్థితుల యొక్క లక్షణాలను కూడా గుర్తిస్తారు. కళా ప్రక్రియ యొక్క అలంకారిక లక్షణాలు కళా ప్రక్రియను నిర్వచించే మరియు కళా ప్రక్రియ చేత నిర్వచించబడే రెండు వస్తువులుగా పని చేస్తాయి. మరోరకంగా చెప్పాలంటే, కళా ప్రక్రియ మరియు అలంకారిక పరిస్థితులు ఒకదానికొకటి విలోమాలుగా ఉంటాయి. కళా ప్రక్రియ యొక్క క్రియాత్మక వ్యవస్థపై డెవిట్ దృష్టి పెట్టారు, భాగస్వాముల పరిస్థితి, సందర్భాలు మరియు మూలం ఒకదాని కోణాన్ని మరొకటి పూర్తిగా గుర్తించలేని విధంగా అన్నీ పరస్పరం సృష్టించబడతాయి. (డెవిట్)
1975లో కాథలీన్ జేమీసన్ రాసిన "యాంటిసెడంట్ జెనర్ యాజ్ రెటోరికల్ కాంస్ట్రైంట్" సంభాషణను అలంకారిక పరిస్థితితోపాటు, పూర్వ కళా ప్రక్రియల ద్వారా గుర్తించవచ్చని ప్రకటించింది. పూర్వ కళా ప్రక్రియలు అనేవి గత కాలానికి చెందిన కళా ప్రక్రియలు, వీటిని ప్రస్తుత అలంకారిక స్పందనలను రూపొందించేందుకు మూలంగా ఉపయోగిస్తారు. ఒక అభూతపూర్వ పరిస్థితిలో ఉంచినప్పుడు, అలంకార శాస్త్ర నిపుణుడు స్పందనకు మార్గనిర్దేశం చేసేందుకు సారూప్య పరిస్థితుల యొక్క పూర్వ కళా ప్రక్రియలను ఉపయోగిస్తాడు. అయితే పూర్వ కళా ప్రక్రియను నిర్మించే సమయంలో జాగ్రత్త తీసుకోవాలి, ఎందుకంటే కొన్నిసార్లు పూర్వ కళా ప్రక్రియలు శక్తివంతమైన నిరోధాలను సృష్టించగల సామర్థ్యం కలిగివుంటాయి (జేమిసన్ 414). పరిస్థితుల డిమాండ్‌లకు అనుగుణమైన ఒక స్పందనవైపు మార్గనిర్దేశం చేయడం పూర్వ కళా ప్రక్రియల యొక్క ఉద్దేశంగా చెప్పవచ్చు, పరిస్థితుల డిమాండ్‌లు పూర్వ కళా ప్రక్రియ సృష్టించబడినప్పుడు ఒకే విధంగా లేకపోయినట్లయితే, పరిస్థితికి స్పందన అసందర్భంగా ఉంటుంది (జేమీసన్ 414).
సంభాషణ యొక్క మూడు ఉదాహరణలు, పోప్ సంబంధిత మతపత్రాలు, మొట్టమొదటి అమెరికా అధ్యక్షుడి వార్షిక ప్రసంగం, కాంగ్రెస్ ప్రత్యుత్తరాల ద్వారా ఆమె పూర్వ కళా ప్రక్రియల జాడలు ప్రతిదానిలో ఏ విధంగా కనిపిస్తాయో ప్రదర్శించారు. ఒక అభూతపూర్వ పరిస్థితిలో అనుభవాలను ఉంచినప్పుడు ఏ విధంగా స్పందించాలో మార్గనిర్దేశం చేసేందుకు అలంకారిక శాస్త్ర నిపుణుడు ప్రస్తుత అనుభవాలకు సారూప్యమైన గత అనుభవాలను ఏ విధంగా ఉపయోగించుకుంటాడో ఈ ఉదాహరణలు వివరిస్తాయి. ఈ మూడు ఉదాహరణలను ఉపయోగించడం ద్వారా పూర్వ కళా ప్రక్రియ ప్రత్యామ్నాయాలు ఎల్లప్పుడూ ప్రస్తుత పరిస్థితికి తగిన విధంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదని జేమీసన్ వివరించారు. అలంకారిక శాస్త్ర నిపుణుడిపై పూర్వ కళా ప్రక్రియలు ఏ విధంగా శక్తివంతమైన నిరోధాలను ఏర్పాటు చేస్తాయో ఆమె చర్చించారు మరియు పూర్వ కళా ప్రక్రియ యొక్క సంకెళ్లు ద్వారా వారు బంధించబడేందుకు ఏ విధంగా కారణమవతాయో వివరించారు (జేమీసన్ 414). ఈ సంకెళ్లు కష్టమైన స్థాయి నుంచి తప్పించుకునే స్థాయి వరకు ఉంటాయని ఆమె చెప్పారు. జేమీసన్ ప్రస్తుత పరిస్థితికి స్పందించే సమయంలో గత అనుభవాన్ని ఉపయోగించుకోవడంలో జాగ్రత్తగా ఉండాలని విజ్ఞప్తి చేశారు, ఎందుకంటే పూర్వ కళా ప్రక్రియ విషయంలో ఒకరి ప్రత్యామ్నాయానికి పర్యవసానాలు ఎదురుకావొచ్చు. పరిస్థితి డిమాండ్‌లతో ఒక స్పందనవైపు అలంకారిక శాస్త్ర నిపుణుడికి మార్గనిర్దేశం చేసే సరైన పూర్వ కళా ప్రక్రియ ప్రత్యామ్నాయంపై తన యొక్క ప్రకటన ద్వారా ఉద్దేశించిన ఫలితాన్ని ఆమె పునరుద్ఘాటించారు (జేమీసన్ 414).
అత్యవసరం యొక్క ఒక అసంపూర్ణత... చేసేందుకు వేచివున్న అంశంగా ఉనికికి సంబంధించి బిట్జెర్ ఇచ్చిన నిర్వచనం మరియు ఒక అత్యవసర పరిస్థితి తరువాతి దశగా మిల్లెర్ యొక్క సామాజిక చర్య అభిప్రాయం మధ్య అనుబంధం సాకారపడింది. పూర్వ కళా ప్రక్రియలు కొత్త కళా ప్రక్రియలుగా మారుతున్నాయనే జేమీసన్ యొక్క పరిశీలనలు ఆధారంగా కళా ప్రక్రియలు పునరావృతమయ్యే సిద్ధాంతంవైపు మిల్లెర్ దృష్టి పెట్టారు. ముఖ్యంగా, ఈ దశలన్నీ జరిగే అలంకారిక పరిస్థితి యొక్క విస్తృత చిత్రాన్ని మిల్లెర్ స్వీకరించారు. "పరిస్థితులు అనేవి ఫలితాలుగా వచ్చే సామాజిక నిర్మాణాలు, ఇవి గ్రాహ్యత వలన కాకుండా, నిర్వచనం ద్వారా ఏర్పడతాయి (మిల్లెర్ 156). దీనికి, సామాజిక నిర్మాణాలు పరిస్థితులను నిర్వచిస్తాయి, అందువలన అత్యవసర పరిస్థితి కూడా సామాజికంగా గుర్తించబడుతుంది.
కళా ప్రక్రియను సామాజిక సందర్భాలు ఆధారంగా కూడా అర్థం చేసుకోవచ్చు, ఈ సామాజిక సందర్భాలు ప్రతి పునరావృత పరిస్థితికి విస్తృత అర్థాన్ని అందజేస్తాయి; గత కళా ప్రక్రియకు ప్రస్తుత మరియు నూతన కళా ప్రక్రియల్లో పాత్ర ఉన్నప్పటికీ, అత్యవసరంగా విభజనీకరణకు వీలు కల్పిస్తాయి. ఈ విభజనీకరణ ద్వారా, కాలక్రమంలో సామాజిక సందర్భాలు మారడం కొనసాగినట్లుగానే, కళా ప్రక్రియ పరిణామం కొనసాగింపుకు వీలు కల్పించబడుతుంది. సమాచార గ్రహీతులు మరియు వారి సామాజిక ఆవరణలు నిరంతరం ఒకదానిపై ఒకటి పునరుత్పాదక ప్రక్రియలో ఉంటాయి కాబట్టి ఇది జరుగుతుందని బావర్షి వర్ణించారు (బావర్షి 69). భాషాలంకారం అత్యవసరంగా ఇదే మార్గంలో పనిచేస్తుంది, రాత ఉదాహరణలో చూసినట్లుగా, సాధారణంగా రాత అనేది ఒక సామాజిక చర్య కాదు, ఎందుకంటే ఇది ఒక సామాజిక సందర్భంలోనే మాత్రమే జరుగుతుంది; ఇది సామాజిక అంశం (బావర్షి 70). అందువలన, సామాజిక నిర్మాణాల ద్వారా, అలంకారిక పనులను రూపొందించవచ్చు, దీనికి బదులుగా పనులు సామాజిక సందర్భాన్ని నిర్మిస్తాయి: మనం మన పాఠ్యాలను సృష్టించినట్లుగానే, మనం మన సందర్భాలను కూడా సృష్టించుకుంటాము (బావర్షి 70).
కళా ప్రక్రియ యొక్క భావన వర్గీకరణలు మరియు జాబితాలకు మాత్రమే పరిమితమై లేదు. కళా ప్రక్రియల్లోని వ్యక్తులు రోజూ సంకర్షణలు జరుపుతారు. నిర్దిష్ట కళా ప్రక్రియను ఉపయోగించి వ్యక్తులు సాధనకు ఉయోగించిన చర్యపై ఆధారపడి కళా ప్రక్రియ గుర్తించబడుతుంది (మిల్లెర్ 151). కళా ప్రక్రియ యొక్క పాఠ్యం లేదా చర్య మరియు వినియోగదారుల మధ్య దూరం బాగా ఎక్కువగా ఉండనవసరం లేదు. ప్రతి రోజు కళా ప్రక్రియ ద్వారా అందజేయబడిన అవసరాలకు వ్యక్తులు స్పందిస్తారు. అవసరం అనేది నిర్దిష్ట సామాజిక క్రమాల సమితి మరియు ఒక నిర్దిష్ట కళా ప్రక్రియ యొక్క పునరావృత పరిస్థితి పరిష్కారం కోసం ఒక సామాజిక వ్యక్తీకరణల ఉద్దేశాన్ని అంచనాలు అందజేస్తాయి (మిల్లెర్ 158). కళా ప్రక్రియను ఒక సామాజిక చర్యగా చూడటం ద్వారా సమూహం యొక్క చర్యల్లో ఏ విధంగా పాల్గొనవచ్చో అర్థం చేసుకునేందుకు మార్గాలు పొందవచ్చు (మిల్లెర్ 165). కళా ప్రక్రియ యొక్క ఒక అలంకారిక శబ్ద నిర్వచనం పదార్థంపై లేదా సంభాషణ రూపంపై కేంద్రీకృతం కాకూడదని, అది సాధనకు ఉపయోగించే చర్యపై ఆధారపడాలని కారోలీన్ మిల్లెర్ వాదించారు (మిల్లెర్ 151).
కళా ప్రక్రియను నిర్వచించే అలంకారిక పరిస్థితుల భావన అర్థం ఏమిటంటే కళా ప్రక్రియలో పాల్గొనే వ్యక్తులు సాధారణతలు మరియు ఈ ఉదాహరణలను పునరావృతం చేయడం ఆధారంగా నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు. కళా ప్రక్రియ అనేది రూపంతో మాత్రమే కాకుండా సారూప్యతల పునరావృతంతో కూడా ముడిపడివుంటుంది. తరగతి గది అమరిక దీనికి ఉదాహరణను అందజేస్తుంది. విద్యార్థులు మాట్లాడాలనుకున్నప్పుడు, వారి కోరికను వ్యక్తం చేయడానికి చేతులు పైకెత్తుతారు. ఈ నిర్దిష్ట సామాజిక అమరికలో మాట్లాడేందుకు సరైన స్పందన చేతిని పైకెత్తడం. పడవలోని ఒక మిత్రబృందంలోని వ్యక్తి మాట్లాడేందుకు చేయి పైకెత్తడం జరగదు, ఎందుకంటే ఇది భిన్నమైన సామాజిక పరిస్థితి. ఒక సమూహం యొక్క చర్యల్లో ఏ విధంగా పాల్గొనాలో అర్థం చేసుకునేందుకు స్పందననే సామాజిక చర్యలు అంటారని మిల్లెర్ నిర్ధారించారు (మిల్లెర్ 156).
కారీలీన్ మిల్లెర్, బిట్జెర్ వాదనకు విరుద్ధంగా, ఇతర అధ్యయనకారులు చేసిన వాదనల ఆధారంగా కళా ప్రక్రియను అర్థం చేసుకునేందుకు తన పాఠకులకు ఆమె ఐదు లక్షణాలను ఇవ్వడం ద్వారా తన వాదనను నిర్మించారు (మిల్లెర్ 163). ఏదో ఒకటి అలంకారికమైతే, అప్పుడు అక్కడ చర్య ఉంటుందని ఆమె విశ్వసించారు. అక్కడ చర్య ఉండటంతోపాటు, ఈ చర్య పునరావృతం అవుతుంది. చర్య పునరావృతం స్థిరీకరించిన రూపంలోని సంభాషణను సృష్టిస్తుంది. పరిస్థితి ద్వారా సాధించబడిన చర్యతో ఫలితం అనుబంధించబడి ఉంటుందని మిల్లెర్ పేర్కొన్నారు. వినియోగదారుతో నిర్దేశించబడిన నిబంధనలు- నిర్వచించబడిన నిబంధనల సమితి పరిధిలో ఒక నిర్దిష్ట సామాజిక చర్యను ఆచరించడాన్ని వ్యక్తి ఎంచుకుంటాడని మిల్లెర్ గుర్తించారు. చివరగా, ఒక పరిస్థితి స్పందనను ఆజ్ఞాపించలేదు. తన ప్రకటన ద్వారా కళా ప్రక్రియలు కొంతవరకు అలంకారిక విద్య అనే భావనతో మిల్లెర్ వ్యాసాన్ని ముగించారు, పునరావృత గణనీయమైన చర్యగా, ఒక కళా ప్రక్రియ సాంస్కృతిక హేతుబద్ధత యొక్క ఒక కోణాన్ని తయారు చేస్తుంది (మిల్లెర్ 165). ఇక్కడ, మిల్లెర్ తెలియకుండానే కళా ప్రక్రియ గురించి ఒక భవిష్యత్ భావాన్ని రూపొందించారు: కళా ప్రక్రియలు సంస్కృతి ద్వారా సృష్టించబడతాయి.
కళా ప్రక్రియ దౌర్జన్యం అనే పదబంధాన్ని కళా ప్రక్రియ సిద్ధాంతకర్త రిచర్డ్ కోయే సృష్టించారు, కళా ప్రక్రియ దౌర్జన్యాన్ని సాధారణంగా వ్యక్తిగత సృజనాత్మకతను సామాన్య నిర్మాణాలను ఏ విధంగా నిరోధిస్తాయో సూచించేందుకు పరిగణలోకి తీసుకుంటారని ఆయన పేర్కొన్నారు (కోయే 188). కళా ప్రక్రియ యొక్క అనేక సంప్రదాయ లక్షణాల ఉనికి ఒక బలమైన కళా ప్రక్రియ గుర్తింపుకు వీలు కల్పిస్తుంది కాబట్టి, ఒక వర్గీకరణ వ్యవస్థగా కళా ప్రక్రియ పనిచేస్తున్నట్లయితే, ఇది వ్యక్తిగత సృజనాత్మకతను నిరోధించగలదు; కొన్ని లక్షణాలు ఉండటం వలన లేదా ఇతర కళా ప్రక్రియల యొక్క లక్షణాలు ఉండటం వలన బలహీనమైన లేదా అస్పష్టమైన కళా ప్రక్రియ గుర్తింపు ప్రతిఫలిస్తుంది (షౌబెర్ 403). కళా ప్రక్రియ యొక్క వర్గీకరణ వ్యవస్థ భావన కింద, పాఠ్యం యొక్క వివరణపై ఆధిపత్యం చెలాయించే కళా ప్రక్రియకు అనుగుణంగా ప్రతి పాఠ్యం చదవబడుతుంది కాబట్టి, ఒక కళా ప్రక్రియలో పాఠ్యాన్ని ఏర్పాటు చేయడం కీలకంగా ఉంటుంది. (షౌబెర్ 401). ఒక కళా ప్రక్రియలో సరిగా సొసగని లేదా పలు కళా ప్రక్రియల లక్షణాలను ప్రదర్శించే పాఠ్యానికి స్పందన యొక్క ధ్రువణంలో వర్గీకరణ-వ్యవస్థ ప్రతిఫలిస్తుంది: వివరణాత్మక సంస్థలుగా కళా ప్రక్రియల యొక్క హోదా ఒక సాంస్కృతిక వికారంగా కనిపించే విధంగా కళా ప్రక్రియలను కలిపే పాఠ్యాన్ని ఏర్పరిచే ప్రతిబంధకాలను సృష్టించదు. కొందరి చేత ఇటువంటి పాఠ్యం బలిపశువుగా మార్చబడుతుంది (లాకేప్రా 220).
సామాజిక చర్యగా కళా ప్రక్రియ భావన యొక్క మరింత ఆధునిక అర్థవివరణ పరిధిలో, ఏ లా మిల్లెర్ (మిల్లెర్ 152), కళా ప్రక్రియకు మరింత సందర్భానుసార పద్ధతికి వీలు ఏర్పడింది. ఈ సందర్భానుసార పద్ధతి కళా ప్రక్రియకు వర్గీకరణ వ్యవస్థ, "కళా ప్రక్రియ దౌర్జన్యం" నుంచి విముక్తి కల్పిస్తుంది. అలంకారిక పరిస్థితి యొక్క ప్రాధాన్యతపై ఆధారపడి కళా ప్రక్రియ భావనలో కళా ప్రక్రియ అధ్యయనం యొక్క ఒక విశేష విస్తరణలో ప్రతిఫలిస్తుంది, ఇది సాహిత్య విశ్లేషణకు ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది. సమకాలీన, సవరించిన కళా ప్రక్రియ భావన [ఒక సామాజిక చర్య] ఉపయోగం తాజా గాలిని పీల్చడం వంటిదని, ఇది భాషా మరియు సాహిత్య శిక్షణ శాస్త్రంలో ముఖ్యమైన ద్వారా తెరిచిందని ఒక సాహిత్య అధ్యాపకుడు రాశారు (బ్లెయిచ్ 130). కళా ప్రక్రియ కార్యసాధక అనువర్తనంగా ఒక సంకేతీకరించిన వర్గీకరణకు బదులుగా, కొత్త కళా ప్రక్రియ భావన మానవ కారకాలు కళా ప్రక్రియల్లో ఉన్న చర్య వంటి, గత చర్యను పునరుత్పత్తి చేసేందుకు సృజనాత్మక సామర్థ్యాలను మాత్రమే కలిగివుండటమే కాకుండా, వాటి ఆవరణలో మార్పులకు స్పందించగలవు, దీంతో అవి కళా ప్రక్రియలను సవరించడం వంటి అభూతపూర్వ చర్యను సృష్టించేందుకు ఆవరణను మారుస్తాయి. (కిలోరాన్ 72).
ఒక గుర్తించిన కళా ప్రక్రియలో పూర్తిగా స్థిరీకరణ ఉండదు, అదే విధంగా పూర్తిగా సజాతీయీకరణ లేదని సూచించేందుకు ఉదాహరణలు కూడా లేవు. అయితే స్థిరీకరణ మరియు సజాతీయీకరణ మధ్య సాపేక్ష సారూప్యతల కారణంగా, ఒక నిర్దిష్ట కళా ప్రక్రియ కలిగివుండే స్థిరీకరణ లేదా సజాతీయీకరణ పరిమాణం అభిప్రాయంపై ఆధారపడివుంటుంది. అవసరమైన సంభాషణ అనేది, సహజంగా, ఎల్లప్పుడూ అవసరమవుతుంది మరియు అందువలన ఇది సంపూర్ణంగా స్థిరీకరించబడినదిగా పరిగణించబడుతుంది. అలంకారిక పరిస్థితి లేదా పూర్వ కళా ప్రక్రియల్లో, అభూతపూర్వ పరిస్థితి ఎక్కువగా స్థిర మరియు ఊహించదగిన స్పందనలకు దారితీస్తుంది. సంభాషణ యొక్క ఒక ఇచ్చిన రూపానికి సంబంధించిన సహజ అమరిక వెలుపల ఒక గుర్తించని ప్రత్యామ్నాయం కారణంగా తగినవిధంగా స్పందించకపోవచ్చు. గుర్తించని ప్రత్యామ్నాయం సజాతీయీకరణ కొరవడటం లేదా ప్రతిపాదించిన అలంకారిక పరిస్థితిలో అంచనాల విభేదాల ద్వారా సృష్టించబడుతుంది. (జేమీసన్)
ఇచ్చిన పరిస్థితి ద్వారా అచరిత నియంత్రించలేనిదిగా ఉంటుంది, అలంకారిక పరిస్థితి ఏర్పడకముందు ప్రభావితమైన వాటి ద్వారా ఇది ఉద్దేశపూర్వకంగా ఉపయోగించబడుతుంది. అచరిత దాదాపుగా ఎల్లప్పుడూ ప్రత్యక్షంగా స్థిరీకరణను ప్రభావితం చేస్తుంది మరియు సజాతీయీకరణతో దీనిని అతికొద్ది సంబంధం మాత్రమే ఉంటుంది. సంభాషణ ప్రత్యామ్నాయం అచరిత యొక్క నిర్దిష్ట విలువను అందజేస్త్ుంది, నిర్దిష్ట ప్రత్యామ్నాయంపై ఆధారపడివుంటుంది. ఒక పరిస్థితి మరింత తటస్థ స్పందనలను కోరుకున్నట్లయితే, పరిస్థితి యొక్క అచరత మరింత ప్రబలంగా ఉంటుంది, అందువలన దీనిని అంచనాల స్థిర డిమాండ్‌కు ఆపాదిస్తారు. స్థిరత్వం లేదా అచరత చేతిలోని వస్తువు చేత నేరుగా ప్రభావితం కాగలవు. సజాతీయీకరణను ప్రభావితం చేసే ఏకైక ప్రత్యామ్నాయం సానుకూలంగా లేదా ప్రతికూలంగా స్థిరత్వాన్ని ప్రభావితం చేయగలదు. కళా ప్రక్రియలో ఒక స్థిర వేదికను ప్రత్యక్షంగా ఎంచుకోవడం, సవరించిన కళా ప్రక్రియ ఉపసమితులు మరియు ఒక కొత్త వాంఛిత అత్యవసరంతో సాధించిన కొత్త కళా ప్రక్రియగా ఉన్న చెప్పిన ఎంపిక సజాతీయీకరణను మారుస్తుంది. వివిధ ప్రయోజనాలకు సేవలు అందించే దానికి, వేర్వేరు కళా ప్రక్రియలు లేదా ఆధునిక సూక్ష్మ-కళా ప్రక్రియలను సృష్టించేందుకు ఇదే సైద్ధాంతిక వాదాన్ని వర్తింపజేయవచ్చు. (ఫెయిర్‌క్లాగ్)
కళా ప్రక్రియ సంస్కృతిలో భాగంగా ఉంటుంది, అయితే కొన్ని సమయాల్లో ఇది సంస్కృతితో వికటించవచ్చు. ఒక కళా ప్రక్రియ యొక్క నిర్దిష్ట నిర్మాణాల్లో ఉండేందుకు ఒక సాంస్కృతిక సమూహం మొగ్గుచూపని సందర్భాలు కూడా ఉంటాయి. ఆంథోనీపారే "జనర్ అండ్ ఐడెంటిటీ: ఇండివిడ్యువల్స్, ఇన్‌స్టిట్యూషన్స్ అండ్ ఐడియాలజీ"లో ఇన్యుట్ సామాజిక కార్మికులపై అధ్యయనం చేశాడు. ఈ అధ్యయనంలో, ఈ కళా ప్రక్రియ యొక్క అంచనాలను పూర్తిగా నెరవేర్చడానికి అడ్డంకిగా ఉన్న ఇన్యూట్ సామాజిక కార్మికుల కళా ప్రక్రియ రూపాలు మరియు సాంస్కృతిక విలువల మధ్య వైరుధ్యాన్ని వర్ణించాడు. ఎమీ డెవిట్ తన 2004 వ్యాసం ఎ థియరీ ఆఫ్ జెనర్‌లో సంస్కృతి భావనను విస్తరించారు, సంస్కృతి ఏ పరిస్థితులు మరియు కళా ప్రక్రియలు సాధ్యపడతాయో నిర్వచిస్తుందని పేర్కొన్నారు (డెవిట్ 24).
కళా ప్రక్రియ సంస్కృతితోపాటు ఉండటమే కాకుండా, ఇది దాని యొక్క వైవిధ్యమైన భాగాలను కూడా నిర్వచిస్తుంది. రోజువారీ జీవితంలో కళా ప్రక్రియలు భాగంగా ఉండటంతోపాటు, వ్యక్తులు తరచుగా దీనిలో అప్రయత్నంగా పనిచేస్తుంటారు; వ్యక్తులు తమ ఔన్నత్యాన్ని బట్టి వచ్చినదాన్ని తీసుకుంటారు మరియు ఎల్లప్పుడు సమాజంలో ఉనికి కలిగివుంటారు. మిల్లెర్ యొక్క పరిస్థితి భావనను డెవిట్ కూడా స్వీకరించాడు, అయితే దానిని విస్తరించడంతోపాటు, కళా ప్రక్రియ మరియు పరిస్థితితో అనుబంధం అన్యోన్యంగా ఉంటుందని పేర్కొన్నాడు. అలంకారిక పరిస్థితులను మలిచే సమయంలో అతడి లేదా ఆమె అభిప్రాయాలను వ్యక్తులు గుర్తించవచ్చు, పరిస్థితి బయట ఉత్పన్నమయ్యే అలంకారిక స్పందనలను కూడా ఇవి ప్రభావితం చేస్తాయి. సామాజిక కార్మికుల వివిధ కుటుంబాలతో దగ్గరిగా పనిచేస్తారు కాబట్టి, వారు కళా ప్రక్రియలో ఈ రంగానికి సంబంధించి ప్రామాణికమైన అనేక విషయాలను బయటపెట్టాలనుకోరు. ఇటువంటి సమాచారాన్ని బయటకు వెళ్లడించడం వలన వారి సమూహంలో సభ్యులతో సన్నిహిత సాంస్కృతిక సంబంధాలను అతిక్రమించినట్లు అవుతుంది.
విద్యా రంగం వెలుపల, కళా ప్రక్రియ జనరంజక సంస్కృతి సమాజాలను నిరంతరం ప్రభావితం చేస్తుంది. సంగీతం, చలనచిత్రాలు, టీవీ, పుస్తకాలు, తదితరాలు వంటి జనరంజక విషయాల యొక్క తరగతుల మధ్య విభజన కోసం ప్రసార మాధ్యమాలు కళా ప్రక్రియను ఉపయోగిస్తున్నాయి. ఒక కళా ప్రక్రియకు మరియు మరోదానికి మధ్య వ్యత్యాసాన్ని చూపించడంలో ఆశ్రితపక్షపాతం ఒక ముఖ్యమైన పాత్ర పోషిస్తుంది; భయానక అంశాల ఇష్టపడే అభిమానులు హాస్యాన్ని శృంగారాత్మక అంశాలను చూసే అభిమానులకు భిన్నంగా చూస్తారు. ఈ జనరంజక అంశాల యొక్క సాంస్కృతిక కోణాల్లో వ్యత్యాసాలను మలచడంలో కూడా కళా ప్రక్రియ ఉపయోగించబడుతుంది. అమెరికా హాస్యాలు ఫ్రెంచ్ హాస్యాలకు భిన్నంగా ఉంటాయి, దేశీయ సంగీతం ఐరిష్ జానపద సంస్కృతికి గణనీయమైన స్థాయిలో భిన్నంగా ఉంటుంది. కళా ప్రక్రియలు విషయాలను (చలనచిత్రాలు, సంగీతం, పుస్తకాలు, తదితరాలు) సమర్థవంతంగా క్రమపరుస్తాయి, ముఖ్యంగా సమాజం ఏర్పరిచిన వైఖరులను అనుసరిస్తున్నప్పుడు ఇవి సమర్థవంతంగా క్రమపరుస్తాయి. సమీపంలో చలనచిత్రాలు అద్దెకు ఇచ్చే స్టోరుకు నడచి వెళ్లడం నుంచి ఐట్యూన్స్ ద్వారా సంగీతాన్ని శోధించడం వరకు వ్యవస్థీకృత వర్గీకరణ వ్యవస్థలుగా కళా ప్రక్రియలు రోజువారీ జీవితానికి వర్తిస్తాయి. పచారీ మరియు వస్త్ర దుకాణాలు వంటి ప్రదేశాలకు కూడా ఒక నిర్దిష్ట విషయంలో చిన్న తరగతుల మధ్య వ్యత్యాసాలను గుర్తించేందుకు ఒక క్రమ ప్రవాహాన్ని ఏర్పాటు చేయడానికి కళా ప్రక్రియలను ఉపయోగిస్తారు, అంటే పళ్లు మరియు పాల ఉత్పత్తులు మధ్య వ్యత్యాసాన్ని గుర్తించేందుకు వీటిని ఉపయోగిస్తారు.
కళా ప్రక్రియలు ఎల్లప్పుడూ స్పష్టంగా నిర్వచించలేనివిగా ఉన్నప్పటికీ, కళా ప్రక్రియ పరిగణనలు ఒక వ్యక్తి దేనిని చూస్తున్నాడు లేదా చదువుతున్నాడో గుర్తించేందుకు అత్యంత ముఖ్యమైన కారకాలుగా ఉన్నాయి. కళా ప్రక్రియ యొక్క వర్గీకరణ లక్షణాలు వ్యక్తి కళా ప్రక్రియను అర్థం చేసుకోవడాన్ని బట్టి సంభావ్య వినియోగదారులను ఆకర్షించేందుకు లేదా తిరస్కరించేందుకు ఉపయోగపడతాయి.
తన యొక్క ప్రేక్షకుల మనస్సులో కళా ప్రక్రియలు అంచనాలను సృష్టిస్తాయి మరియు అందుకోవడం లేదా అందుకోలేకపోవడంపై ఆధారపడి ఈ అంచనాలు విఫలం కావొచ్చు లేదా విజయవంతం కావొచ్చు. అనేక కళా ప్రక్రియలకు ప్రత్యేక ప్రేక్షకులు ఉంటారు, మేగజైన్‌లు మరియు వెబ్‌సైట్‌ల వంటి అనుగుణమైన ప్రచురణలు వారికి మద్దతు ఇస్తాయి. దీనికి వ్యతిరేకంగా, పూర్వ కళా ప్రక్రియలో మార్పు కోసం ప్రేక్షకులు కోరుకొని, పూర్తిగా కొత్త కళా ప్రక్రియను సృష్టించవచ్చు.
న్యూస్‌పేజ్ మరియు ఫ్యాన్‌పేజ్ వంటి వెబ్ పేజ్‌లను బాగా భిన్నమైన అమరిక, ప్రేక్షకులు మరియు ఉద్దేశంతో వర్గీకరించేందుకు ఈ పదాన్ని ఉపయోగించవచ్చు. వివిసిమో వంటి కొన్ని శోధన యంత్రాలు గుర్తించిన వెబ్ పేజీలను స్వయంచాలక విభాగాల్లో సమూహపరిచేందుకు ప్రయత్నిస్తాయి, తద్వారా శోధన ఫలితాలకు తగిన వివిధ కళా ప్రక్రియలను చూపించేందుకు ప్రయత్నిస్తాయి.
చరిత్ర మరియు దృశ్యమాన కళల్లో కళా ప్ర్రక్రియ అనే పదాన్ని ఉపయోగిస్తారు, అయితే కళా చరిత్రలో గందరగోళాన్ని సృష్టించే అర్థాలు ఉన్నాయి. చిత్రలేఖనాలకు ఉపయోగించే పదాన్ని కళా ప్రక్రియ చిత్రీలేఖనం అంటారు, దీనిలో ప్రధాన విషయం మానవులను చూపిస్తుంది, వీరికి ఎటువంటి నిర్దిష్ట గుర్తింపు జోడించివుండదు- మరోరకంగా చెప్పాలంటే, ఆకారాలు చిత్రాలు కావు, ఒక కథలో పాత్రలు లేదా రూపకంగా ఉండే మానవీకరణలు. అనేక కళా పక్రియ చిత్రాలు సాధారణ జీవితంలోని సన్నివేశాలుగా ఉంటాయి, ముఖ్యంగా దిగువ తరగతి పౌరులను వర్ణిస్తుంటాయి. వీటిని జంగమారోపణ నుంచి ప్రత్యేకించవచ్చు: సందర్భానుసార చిత్రాల్లో ప్రధానంగా భూదృశ్యం లేదా వాస్తు చిత్రణ ఉంటుంది. సరైన కళా ప్రక్రియ చిత్రణలు మరియు ఇతర ప్రత్యేక రకాల చిత్రీకరణలైన స్టిల్ లైఫ్, ల్యాండ్‌స్కేప్స్, మెరైన్ పేయింటింగ్ మరియు జంతు చిత్రలేఖనాలను కలిపి "కళా ప్రక్రియ చిత్రీకరణ"ను ఒక విస్తృత పదంగా కూడా ఉపయోగిస్తున్నారు.
కళా ప్రక్రియల అధిక్రమం యొక్క భావన కళాకారుడి సిద్ధాంతంలో, ముఖ్యంగా 17వ మరియు 19వ శతాబ్దాల మధ్యకాలంలో ఒక శక్తివంతమైన అంశంగా ఉంది. ఫ్రాన్స్‌లో ఇది బలంగా ఉండేది, ఇక్కడ ఇది విద్యా కళలో కేంద్ర పాత్ర పోషించిన అకాడమీ ఫ్రాకాయిస్‌తో అనుబంధం కలిగివుంది. అధికార క్రమంలో కళా ప్రక్రియలు:భాషా తత్వశాస్త్రంలో, తత్వవేత్త మరియు భాషా అధ్యయనకారుడు మిఖాయిల్ బాక్తిన్ యొక్క పనులు ప్రముఖంగా ప్రస్తావించబడుతున్నాయి. సంభాషణ కళా ప్రక్రియలు (హెటెరోగ్లోసియా ఆలోచన), మాట్లాడే పద్ధతులు లేదా రాసే పద్ధతులు మరియు సర్దుబాటులను (నియత అక్షరం మరియు పచారీ జాబితా లేదా విశ్వవిద్యాలయ వ్యాఖ్యానం మరియు వ్యక్తిగత సమాంతర విషయ ప్రస్తావన వంటివి) బాక్తిన్ యొక్క ప్రాథమిక పరిశీలనలుగా చెప్పవచ్చు. ఈ కోణంలో కళా ప్రక్రియలు సామాజికంగా ఒక నిర్దిష్ట సంస్కృతి లేదా సమూహం ద్వారా ప్రత్యేకంగా పేర్కొనబడటం, గుర్తించడం మరియు నిర్వచించడం (తరుచుగా అనియతంగా) జరుగుతుంది. జార్జి లూకాస్ యొక్క కృషి కూడా సాహిత్య కళా ప్రక్రియల ప్రవృత్తిపై దృష్టి పెడుతుంది, ఇవి కూడా దాదాపుగా బాక్తిన్ సమయంలోనే (1920–1930వ దశకాల్లో) కనిపించాయి. పాఠ్యం యొక్క సామాజిక సందర్భాన్ని ఉద్ఘాటించే ఇటువంటి కళా ప్రక్రియ భావననే నార్మాన్ ఫెయిర్‌క్లౌగ్ కూడా ప్రస్తావించారు: కళా ప్రక్రియలు వివిధ రకాల ప్రసంగాలకు సంబంధించినవిగా ఆయన పేర్కొన్నారు (ఫెయిర్‌క్లౌగ్, 2003: 26)
అయితే కళా ప్రక్రియను రహస్యంగా ఉంచేందుకు ఇది ఒక మార్గం మాత్రమే. చారౌడ్యూ & మెయిన్‌గెన్యూ కళా ప్రక్రియ యొక్క నాలుగు భిన్నమైన భావనలను గుర్తించారు. 
పాఠ్యం యొక్క కళా ప్రక్రియను ఈ కింది జాబితా ద్వారా గుర్తించవచ్చు:సాహిత్యంలో, కళా ప్రక్రియ ఒక గోప్య వర్గీకరణ శాస్త్రంగా గుర్తించబడుతుంది. ఈ వర్గీకరణ శాస్త్రం ఒక అదుపుచేసే భావనను పరోక్షంగా వ్యక్తీకరిస్తుంది లేదా ఎప్పటికీ స్థిరమైన ఒక భావనను వ్యక్తం చేస్తుంది.పశ్చిమ దేశాల చరిత్రలో కళా ప్రక్రియ యొక్క ప్రారంభ నమోదిత వ్యవస్థలను ప్లేటో మరియు అరిస్టాటిల్ కాలాల్లో గుర్తించవచ్చు. ఫ్రెంచ్ సాహిత్య సిద్ధాంతకర్త మరియు "ది ఆర్కిటెక్స్ట్" రచయిత గెరార్డ్ జెనెట్ మూడు ఊహాకల్పిత కళా ప్రక్రియలను సృష్టించినట్లు వర్ణించారు: అవి నాటకీయ చర్చ, సంపూర్ణ కథనం మరియు పురాణం (చర్చ మరియు కథనం యొక్క మిశ్రమం). గ్రీకు సాహిత్యంలో నాలుగో మరియు చివరి రకం గీతా కవిత్వం ప్లేటో చేత అనుకరణేతర విధానంగా గుర్తించి కళా ప్రక్రియల నుంచి మినహాయించబడింది. అరిస్టాటిల్ తరువాత ఒక ఆచరణీయ విధానంగా సంపూర్ణ కథనాన్ని తొలగించడం ద్వారా ప్లేటో వ్యవస్థను సవరించారు, రెండు అదనపు ప్రమాణాలతో గుర్తించారు: వస్తువును అనుకరించాలంటే, వస్తువులు ఉన్నత లేదా తక్కువ స్థాయికి చెందినవిగా, పదాలు, సంజ్ఞలు లేదా పద్యం వంటి ప్రదర్శన మాధ్యమం ఉండాలి. అత్యవసరంగా విధానం, వస్తువు మరియు మాధ్యమం యొక్క మూడు విభాగాలను XYZ అక్షంలో గుర్తించగలగాలి. మాధ్యమం ప్రమాణాన్ని మినహాయిస్తే, అరిస్టాటిల్ వ్యవస్థలో నాలుగు రకాల సంప్రదాయ కళా ప్రక్రియలు ఉంటాయి: విషాదం (ఉన్నత-నాటకీయ చర్చ), పురాణం (ఉన్నత-మిశ్రమ కథనం), హాస్యం (సామాన్య-నాటకీయ చర్చ) మరియు వ్యంగ్యానుకరణ (సామాన్య-మిశ్రమ కథనం). రొమాంటిక్ శకం సందర్భంలో సంప్రదాయ వ్యవస్థలోకి గీత కవిత్వాన్ని చేర్చడం ద్వారా వివరణ ఇవ్వడానికి జెనెట్ ప్పయత్నించారు, ఆయన ఇప్పుడు తొలగించబడిన సంపూర్ణ కథన విధానం స్థానంలో దీనిని చేర్చారు. గీత కవిత్వం ఒకప్పుడు అనుకరణేతర విధానంగా పరిగణించబడింది, ఇది భావాలను అనుకరిస్తుంది, కొత్త త్రైపాక్షిక వ్యవస్థలో ఇది మూడో భాగంగా మారింది; గీత, పురాణ మరియు నాటకీయ చర్చ. జర్మన్ రొమాంటిసిజం యొక్క సాహిత్య సిద్ధాంతం మొత్తంపై ఆధిపత్యం చెలాయించిన ఈ వ్యవస్థ (మరియు అందువలన మిగిలిన వాటిపై కూడా)... (38) ను విస్తరించేందుకు మరియు సవరించేందుకు అనేక ప్రయత్నాలు జరిగాయి. అయితే త్రైపాక్షిక వ్యవస్థను విస్తరించేందుకు అత్యంత ప్రతిష్ఠాత్మక ప్రయత్నాలు కొత్త వర్గీకరణ వ్యవస్థల్లో ప్రతిఫలించాయి, వీటిలో దర్శనం మరియు సంక్లిష్టత పెరిగాయి. ఈ వివిధ వ్యవస్థలపై పరిశీలనలు జరిపిన జెనెట్ వాటిని అసలు త్రైపాక్షిక వ్యవస్థతో పోల్చారు: దీని యొక్క నిర్మాణం కొంతవరకు తరువాత వచ్చిన వాటితో పోలిస్తే సంక్లిష్టంగా ఉంటుంది, సంఘటితంగా ఉండటం మరియు వర్గీకరణల ద్వారా ఇవి సైద్ధాంతికంగా లోపాలు కలిగివున్నాయి, ఇవి ప్రతిసారి వెంటనే మొత్తం ఆటను స్తంభింపజేసి, ప్రతిష్టంభనను సృష్టిస్తున్నాయి (74). సమకాలీన అలంకారిక కళా ప్రక్రియ నమూనాకు వ్యతిరేకమైన కళా ప్రక్రియ యొక్క వ్యవస్థీకృత వర్గీకరణ వ్యవస్థకు వర్గీకరణ శాస్త్రం వీలు కల్పిస్తుంది.