వర్జీనియా వూల్ఫ్
అడెలైన్ వర్జీనియా వూల్ఫ్ (; 1882 జనవరి 25 - 1941 మార్చి 28) ఇంగ్లీష్ రచయిత, ప్రచురణకర్త, కథానికల రచయిత, ఇరవయ్యో శతాబ్దికి చెందిన సర్వశ్రేష్ఠులైన అధునికతావాద సాహితీ ప్రముఖులలో ఈమె ఒకరు.
రెండు ప్రపంచ యుద్ధాల మధ్యకాలంలో, వర్జీనియా వూల్ఫ్, లండన్ లిటరరీ సొసైటీలో ప్రముఖ వ్యక్తిగా, బ్లూమ్స్‌బరీ గ్రూప్ సభ్యురాలిగా ఉండేది. ఆమె రాసిన ప్రసిద్ధ రచనల్లో "మిసెస్ డల్లోవే" (1925), "టు ది లైట్ హౌస్" (1927) మరియు "ఓర్లాండో" (1928) వంటి నవలలతో పాటు, "మహిళ కాల్పనిక రచన చేయాలంటే ఆమెకు డబ్బు మరియు తనదైన సొంత గది తప్పక ఉండాలి" అనే సుప్రసిద్ధ సూక్తితో కూడిన పుస్తక ప్రమాణంలోని వ్యాసం "ఎ రూమ్ ఆఫ్ వన్స్ ఓన్" (1929) కూడా ఉన్నాయి.
వర్జీనియా వూల్ఫ్ 1882లో లండన్‌లోని అడెలైన్ వర్జీనియా స్టీఫెన్ ప్రాంతంలో పుట్టింది. ఆమె తల్లి, అద్వితీయ సుందరి, జూలియా ప్రిన్‌సెప్ స్టీఫెన్ (బోర్న్ జాక్సన్) (1846–1895), భారత్‌లో డాక్టర్ జాన్, మరియా పట్లే జాక్సన్ దంపతులకు పుట్టింది, తర్వాత తల్లితోపాటు ఇంగ్లండ్‌కు తరలి పోయింది, అక్కడ ఆమె ఎడ్వర్డ్ బర్న్-జోన్స్- వంటి రఫేలైట్ పూర్వ పెయింటర్లకు మోడల్‌గా సేవలందించింది. ఆమె తండ్రి, సర్ లెస్లీ స్టెఫెన్, ప్రముఖ చరిత్రకారుడు, రచయిత, విమర్శకుడు మరియు పర్వతారోహకుడు. చిన్నారి వర్జీనియా ఆమె తల్లిదండ్రులకు చెందిన 22 హైడ్ పార్క్ గేట్, కెన్సింగ్టన్‌లో సాహిత్య వాతావరణం కలిగిన, చక్కటి గృహంలో విద్యనభ్యసించింది. ఆమె తల్లితండ్రులకు అంతకుముందే పెళ్లయింది, తర్వాత తల్లి భర్త, తండ్రి భార్య చనిపోయారు, ఫలితంగా, వీరి కుటుంబంలో మూడు పెళ్ళిళ్ల ద్వారా కలిగిన పిల్లలు ఉండేవారు. జూలియా తన మొదటి భర్త హెర్బర్ట్ డక్‌వర్త్ ద్వారా ముగ్గురు పిల్లల్ని కన్నారు: జార్జ్ డక్‌వర్త్, స్టెల్లా డక్‌వర్త్ మరియు గెలార్డ్ డక్‌వర్త్. ఆమె తండ్రి, మిన్నీ థాకరేని పెళ్లాడాడు, వీరికి ఒక కూతురు కలిగింది: లారా మేక్‌పీస్ స్టీఫెన్ అనే ఈమెను మానసిక వైకల్యం కలిగినదిగా ప్రకటించారు, ఆమెను 1891లో చికిత్సా కేంద్రంలో చేర్పించే వరకు కుటుంబంతో కలిసి జీవించింది. లెస్లీ మరియు జూలియా ఇరువురికి కలిపి నలుగురు పిల్లలు కలిగారు: వనెస్సా స్టీఫెన్ (1879), థోబీ స్టీఫెన్ (1880), వర్జీనియా (1882), మరియు ఆడ్రెయిన్ స్టీఫెన్ (1883)
సంపాదకుడిగా, విమర్శకుడిగా, జీవిత చరిత్రకారుడిగా, సర్ లెస్లీ స్టీఫెన్ ప్రాముఖ్యత మరియు విలియం థాకరేతో అతడి సంబంధం (ఇతడు థాకరే చిన్న కూతురు భర్త, ఆమె చనిపోయింది) కారణంగా, అతడి పిల్లలు విక్టోరియన్ లిటరరీ సొసైటీ ప్రభావాలతో నిండిన పరిసరాలలో పెరిగారని భావించవచ్చు. హెన్రీ జేమ్స, జార్జ్ హెన్రీ ల్యుస్, జూలియా మార్గరెట్ కామెరూన్ (జూలియా స్టీఫెన్ అత్త) మరియు వర్జీనియా గౌరవనీయ తాతయ్య అయిన జేమ్స్ రస్సెల్ లోవెల్ వీరి ఇంటిని సందర్శించేవారు. జూలియా స్టీఫెన్ కూడా సమానంగా వీరితో సంబంధాలలో ఉండేది. మేరీ ఆంటోయినెట్ సహాయకురాలి కుటుంబం నుంచి వచ్చిన ఈమె రఫేలైట్ పూర్వ చిత్రకారులకు మోడళ్లుగా విక్టోరియన్ సొసైటీపై తమదైన ప్రభావం వేసిన ప్రసిద్ధ సుందరీమణులకు చెందిన కుటుంబానికి చెందినది. ఈ ప్రభావాలకు తోడు స్టీఫెన్ ఇంట్లో అతి పెద్ద గ్రంథాలయం ఉండేది, ఇక్కడే వర్జీనియా, వనెస్సా (లాంఛనప్రాయంగా విద్యనభ్యసించిన వారి సోదరుల వలే కాకుండా) సంప్రదాయిక ప్రామాణిక గ్రంథాలు మరియు ఆంగ్ల సాహిత్యాన్ని చదివారు.
వూల్ఫ్ జ్ఞాపకాల ప్రకారం, ఆమె మధురమైన బాల్య జ్ఞాపకాలు లండన్‌కి కాకుండా కార్న్‌వాల్లోని సెయింట్ ల్వెస్‌కు సంబంధించినవే ఎక్కువగా ఉండేవి, ఎందుకంటే 1895 వరకు వీరి కుటుంబం ప్రతి వేసవిలోనూ ఇక్కడే గడిపేది. స్టీఫెన్ వేసవి విడిది టల్లాండ్ హౌస్ పోర్త్‌మినిస్టర్ బేలో ఉండేది, ఈరోజుకు అది అక్కడ ఉంది కాని కొన్ని మార్పులు చేయబడింది. ఈ కుటుంబ సెలవులకు సంబంధించిన జ్ఞాపకాలు, అక్కడి ప్రకృతి దృశ్యాల ముద్రలు, ప్రత్యేకించి గాడ్‌రెవి లైట్ హౌస్ తరువాతి సంవత్సరాలలో వూల్ఫ్ రాసిన కాల్పనిక సాహిత్యానికి ఆదరవులుగా నిలిచాయి. ప్రత్యేకించి "టు ది లైట్‌హౌస్" నవలలో ఇవి విశేషంగా కనబడతాయి.
వర్జీనియా 13 ఏళ్ల ప్రాయంలో ఉన్నప్పుడు 1895లో తల్లి, రెండేళ్ల తర్వాత సోదరి స్టెల్లా ఆకస్మిక మరణాలు వర్జీనియాలో తీవ్రమైన మనో వైకల్యాలకు నాంది పలికాయి. అయితే ఆమె 1897 మరియు 1901 మధ్య కాలంలో లండన్ కింగ్స్ కాలేజీలోని మహిళా విభాగంలో గ్రీక్, లాటిన్, జర్మన్ మరియు చరిత్రలలో, (డిగ్రీ స్థాయి వరకు) విద్య కొనసాగించింది. దీంతో క్లారా పాటర్, జార్జ్ వార్ర్, లిలియన్ ఫెయిత్‌పుల్ (కింగ్స్ లేడీస్ డిపార్ట్‌మెంట్ ప్రిన్సిపాల్) వంటి తొలి తరం మహిళల ఉన్నత విద్యా సంస్కరణ వేత్తలలో కొందరితో ఆమెకు పరిచయం ఏర్పడింది. ఆమె వనెస్సా కూడా లాటిన్, ఇటాలియన్, కళ, వాస్తుశిల్పం అంశాలను కింగ్స్ లేడీస్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో చదివింది.
1904లో ఆమె తండ్రి మరణంతో ఆమె కుప్పగూలిపోయింది, ఆమెను కొంతకాలంపాటు మానసితి చికిత్సాకేంద్రంలో చేర్పించారు. ఆమె మానసిక వైకల్యం కొనసాగింపుగా వచ్చే నిస్పృహ కాలావధుల కారణంగా, సోదరులైన జార్జ్ మరియు గెరాల్డ్ డక్‌వర్త్‌ల లైంగిక దూషణల ప్రభావాలకు కూడా ఆమె, వనెస్సాలు గురికావలసివచ్చిందని, ఆధునిక పండితులైన (ఆమె మనవడు మరియు జీవిత చరిత్రకారుడు క్వెంటన్ బెల్తో పాటుగా) సూచించారు, వూల్ఫ్ తన "ఎ స్కెచ్ పాస్ట్" మరియు "22 హైడ్ పార్క్ గేట్‌ జీవిత చరిత్ర వ్యాసాలలో వీటిని మననం చేసుకుంది" ).
తన జీవితం పొడవునా, వూల్ఫ్ క్రమానుగతమైన మానసిక కల్లోలాలు మరియు దానితో ముడిపడిన అస్వస్థతలకు గురవుతూ వచ్చింది. ఈ అస్థిరత్వం ఆమె సామాజికి జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసినప్పటికీ, ఆమె సాహిత్య సృజన మటుకు అప్పుడప్పుడూ విరామాలతో ఆమె ఆత్మహత్య వరకు కొనసాగుతూ వచ్చింది.
తన తండ్రి మరణం తర్వాత వర్జీనియా రెండోసారి చిత్త చాంచల్యానికి గురైంది, వనెస్సా మరియు అడ్రెయిన్ 22 హైడ్ పార్క్ గేట్ ఇంటిని అమ్మివేసి బ్లూమ్స్‌బరీలో 46 గార్డన్ స్క్వేర్‌‌లో ఒక ఇంటిని కొన్నారు.
వూల్ఫ్, లిట్టన్ స్ట్రాచీ క్లైవ్ బెల్, రూపర్ట్ బ్రూక్, శాక్సన్ సిడ్నీ-టర్నర్, డంకన్ గ్రాంట్, లియోనార్డ్ వూల్ఫ్ మరియు రోజెర్ ప్రైలతో పరిచయంలోకి వచ్చింది, వీరంతా కలిసి బ్లూమ్స్‌బరీ గ్రూప్‌గా పేరొందిన రచయితలు మరియు కళాకారులతో కూడిన మేధో బృందంగా ఏర్పడినారు. ఈ గ్రూపులోని పలువురు 1910లో డ్రెడ్‌నాట్ హోక్స్‌తో ఒక్కసారిగా పేరుకెక్కారు, దీంట్లో వర్జీనియా పురుష అబిస్సీనియన్ రాయల్‌‌గా మారువేషంలో పాల్గొంది. హోక్స్‌పై ఆమె 1940లో చేసిన పూర్తి ప్రసంగం కనుగొనబడింది మరియు అది "ది ప్లాట్‌ఫాం ఆఫ్ టైమ్" (2008)‌ యొక్క విస్తరించబడిన సంకలనంలో సేకరించిన జ్ఞాపకాలుగా ప్రచురించబడింది. 1907లో వనెస్సా క్లైవ్ బెల్‌ని వివాహమాడింది, ఈ దంపతులకు అవంత్ గార్డె కళపై ఉన్న ఆసక్తి, రచయితగా వర్జీనియా రూపొందడంపై గణనీయమైన ప్రభావం చూపింది.
వర్జీనియా స్టీఫెన్ 1912లో రచయిత లియొనార్డ్ వూల్ఫ్‌ని వివాహమాడింది. అతడికి సామాజిక స్థాయి పెద్దగా లేనప్పటికీ, (వర్జీనియా తన నిశ్చితార్థం సమయంలో లియొనార్డ్‌ని "నయాపైస కూడా లేని యూదుడి"గా వర్ణించింది) దంపతులిరువురూ సన్నిహిత బంధాన్ని పంచుకున్నారు. నిజానికి, 1937లో, వర్జీనియా తన దినచర్యలో రాసుకుంది: లవ్ మేకింగ్ - 25 ఏళ్ల తర్వాత విడిపోవడాన్ని భరించలేము ... పురుషుడినుంచి ఆశించబడటంలో ఆపారమైన సంతోషాన్ని మీరు చవిచూస్తారు: ఒక భార్య. మరియు మా వివాహం పరిపూర్ణమయింది." ఇద్దరూ వృత్తిపరంగా కూడా కలిసిపోయారు, 1917లో వీరు హోగార్త్ ప్రెస్ స్థాపించారు, ఇది ఏకకాలంలో వర్జీనియా నవలలతో పాటు టి.ఎస్. ఇలియట్, లారెన్స్ వాన్ డెర్ పోస్ట్, మరియు ఇతరుల రచనలను కూడా ప్రచురించింది. ఈ ప్రెస్ డోరా కారింగ్టన్ మరియు వన్నెస్సా బెల్‌తో పాటుగా సమకాలీన కళాకారుల కృషిని చేపట్టింది.
బ్లూమ్స్‌బరీ గ్రూపు లక్షణం లైంగిక వెసులుబాటును నిరుత్సాహపర్చింది, 1922లో వర్జీనియా, రచయిత, ఉద్యానవనశిల్పి విటా సేక్‌విల్లె-వెస్ట్‌ని కలిసింది, ఈమె హెరాల్డ్ నికల్సన్ భార్య. తాత్కాలిక పరిచయం తర్వాత వీరు లైంగిక సంబంధం ప్రారంభించారు 1920ల వరకు వీరిమధ్య సంబంధం కొనసాగింది.
1928లో, వూల్ఫ్ ""తో పాటు శాక్‌విల్లెపై ఒక అద్భుతమైన జీవిత చరిత్రను సమర్పించింది, దీంట్లో మూడు శతాబ్దాల కాలంలో మారిన హీరో జీవితకాలాన్ని మరియు ఇద్దరి జెండర్‌ని చిత్రించింది. విటా-శాక్‌విల్లె-వెస్ట్ కుమారుడైన నిగెల్ నికల్సన్ దీన్ని, "సాహిత్యంలో అతి సుదీర్ఘమైన, ఆకర్షణీయమైన ప్రేమలేఖగా ప్రస్తుతించాడు." వీరి సంబంధం ముగిశాక, ఇద్దరు మహిళలూ 1941లో వూల్ఫ్ చనిపోయినంతవరకు స్నేహితులుగా కొనసాగారు. వర్జీనియా వూల్ఫ్ బతికి ఉన్న తన సోదరిలు అడ్రెయిన్ మరియు వనెస్సాలతో సన్నిహితంగా మెలిగింది; థోబీ 26 ఏళ్ల ప్రాయంలో అస్వస్థత కారణంగా మరణించాడు.
వూల్ఫ్ 1900లో వృత్తిపరంగా రచనను ప్రారంభించింది, ప్రారంభంలో "టైమ్స్ సాహిత్య అనుబంధం" కోసం బ్రొంటీ కుటుంబానికి చెందిన హవోర్త్ ఇంటిపై పత్రికా రచన చేసింది. ఆమె తొలి నవల, "ది వాయేజ్ అవుట్‌"ని 1915లో ఆమె సోదరుడి ప్రెస్ గెరాల్డ్ డక్‌వర్త్ మరియు కంపెనీ లిమిటెడ్‌చే ప్రచురించబడింది.
ఈ నవలకు మొదట్లో "మెలింబ్రోసియా" పేరు పెట్టారు కాని వూల్ఫ్ పదే పదే చిత్తు ప్రతిని మార్చింది. "ది వాయేజ్ అవుట్" తొలి వెర్షన్‌ను వూల్ఫ్ రచనల పండితుడు లూయిస్ డెసాల్వో తిరగరాశారు. ఇప్పుడిది మార్చిన శీర్షికతో అందుబాటులో ఉంది. ఈ నవలకుగాను వూల్ఫ్ చేసిన మార్పులలో చాలావరకు తన సొంత జీవితంలో వచ్చిన మార్పులకు అనుగుణంగా చేయబడ్డాయని డెశాల్వో వాదించారు.
ప్రజల మేధావిగా వూల్ఫ్ నవలలు మరియు వ్యాసాలను ప్రచురించడం కొనసాగించింది. ఇవి విమర్శనాత్మకంగా ఉండటమే కాకుండా మంచి విజయం కూడా పొందాయి. ఆమె రచనలు చాలావరకు హోగ్రాత్ ప్రెస్ ద్వారా స్వంతంగా ప్రచురించబడ్డాయి. ఇరవయ్యో శతాబ్దపు అతి గొప్ప నవలా రచయితలలో ఒకరిగా, అగ్రశ్రేణి ఆధునికతావాదులలో ఒకరిగా ఈమె ప్రశంసలందుకుంది.
ఇంగ్లీష్ భాషను కొత్త పుంతలు తొక్కించిన మహా ఆవిష్కర్తలలో ఒకరిగా వూల్ఫ్‌ గుర్తించబడింది. ఆమె తన రచనలలో చైతన్య స్రవంతి రీతితో ప్రయోగాలు చేసింది, పాత్రల మానసిక, భావోద్వేగ ప్రేరణలను చిత్రిస్తూ వచ్చింది. రెండవ ప్రపంచయుద్ధం తర్వాత వూల్ఫ్ కీర్తి క్షీణించసాగింది కాని 1970లలో స్రీవాద విమర్శతో ఆమె పేరుప్రఖ్యాతులు పునరుద్ధరించబడ్డాయి.
ఇంగ్లీషు మేధావి వర్గంలోని ఎగువ ఉన్నత తరగతి సంకుచిత ప్రపంచాన్ని చిత్రిక పట్టినందుకు గాను ఆమె రచనలు విమర్శల పాలయ్యాయి. కొంతమంది విమర్శకులు ఆమె రచనలకు సార్వత్రికత మరియు గాఢత లేదని 1920ల నాటి "సౌందర్యశాస్త్ర" లక్షణాలు వీటిలో లోపించాయని, భ్రమలు కోల్పోయిన సాధారణ పాఠకుడికి భావోద్వేగం మరియు నైతిక సాంగత్యానికి సంబంధించిన ఎలాంటి భావప్రసార శక్తి ఈ రచనలలో లేవని విమర్శించారు. స్వయంగా ఆమె ఒక యూదుడిని పెళ్లాడినప్పటికీ ఆమె కొంతమేరకు యూదు వ్యతిరేక భావాలను కలిగి ఉన్నదని కూడా ఆమెపై విమర్శలు వచ్చాయి. తన రచనలలో తరచుగా ఆమె మూసపోసిన రీతిలో యూదు పాత్రలను ప్రస్తావించి సాధారణీకరించేది, పైగా యూదు పాత్రలను శారీరకంగా నిరాసక్తికరమైన వారుగా, మురికివారుగా వర్ణించిందన్న వాస్తవం ప్రాతిపదికన ఆమెను యూదు వ్యతిరేకిగా విమర్శించారు. 1920లు, 30ల కాలంలో తీవ్రమైన యూదు వ్యతిరేక భావాలు వర్జీనియా వూల్ఫ్‌ని ప్రభావితం చేసి ఉండవచ్చు కూడా. ఆమె తన దినచర్యలో ఇలా రాసుకుంది, "నేను యూదు కంఠస్వరాన్ని ఇష్టపడను; యూదు నవ్వును కూడా నేను ఇష్టపడను." అయితే 1930లో ఆమె స్వరకర్త ఎథిల్ స్మిత్‌కు రాసిన లేఖలో, -ఇది నిగెల్ నికల్సన్ రాసిన జీవిత చరిత్ర "వర్జీనియా వూల్ఫ్‌"లో ఉటంకించబడింది, ఆమె లియొనార్డ్ యూదుతనాన్ని ప్రశసిస్తూ తన సానుకూల ధోరణులను నిర్ధారించింది, "ఒక యూదును పెళ్లాడటాన్ని నేనెలా ద్వేషించాను- నేనెంత గర్విష్టిని, వారు ఎంతో జీవశక్తి గలవారు." తన సన్నిహిత మిత్రురాలు ఎథిల్ స్మిత్‌కు రాసిన మరో లేఖలో వర్జీనియా క్రైస్తవతత్వాన్ని పూర్తిగా తోసిపుచ్చింది, పాపభీతి కలిగిన "ఆత్మస్తుతి పరత్వం" ఈ మతంలో ఉందని చెబుతూ, ఇలా ప్రకటించింది "నా యూదుడు మరింత ఎక్కువ మత శక్తిని కలిగి ఉన్నాడు, మరింత మానవ ప్రేమను కలిగి ఉన్నాడు." వర్జీనియా మరియు ఆమె భర్త లియొనెద్ వూల్ఫ్ వాస్తవానికి 1930ల నాటి ఫాసిజంని ద్వేషించారు, దానిపట్ల భీతి చెందారు, తాము హిట్లర్ బ్లాక్‌లిస్ట్‌లో ఉన్నామన్న విషయం తెలిసి కూడా వారు యూదు వ్యతిరేకతను నిరసించారు. 1938లో ఆమె రాసిన "త్రీ గినియాస్" ఫాసిజం పట్ల తీవ్ర నిరసనను తెలుపుతుంది.
ఒక కల్పనా సాహిత్య రచయితగా వర్జీనియా వూల్ఫ్ ప్రత్యేకతలు ఆమె ప్రధాన శక్తిని నిగూఢపర్చేవి: ఇంగ్లీష్ భాషలో కీలకమైన ఆత్మాశ్రయ నవలా రచయితగా వూల్ఫ్‌ని పేర్కొంటుంటారు. ఆమె నవలలు అత్యంత ప్రయోగ శీలత్వంతో ఉండేవి: వర్ణణాత్మక శైలి, తరచుగా సంఘటనలు లేకపోవడం, అతి సాధారణత్వంతో ఉంటూ, కొన్ని సార్లు పూర్తిగా పాత్రల చైతన్యాన్ని తోసిపుచ్చే స్వభావంతో కూడా ఉండేవి. శ్రవణం మరియు దృశ్య ముద్రణలతో అమితంగా నిండిపోయిన ప్రపంచాన్ని సృష్టించేందుకు ఆమె రచనలు తీవ్రమైన ఆత్మాశ్రయ ధోరణి మరియు శైలీపరమైన సాంకేతిక సమ్మిశ్రణతో ఉండేవి.
వర్జీనియా వూల్ఫ్ యొక్క కవితా దార్శనికత తీవ్రత ఆమె నవలన్నింటిలో సాధారణమైన, కొన్నిసార్లు మామూలు సెట్టింగులను - యుద్ధ వాతావరణాలలో - వ్యక్తీకరించేది. ఉదాహరణకు, "మిసెస్ డల్లోవే" (1925) పార్టీని నిర్వహించడంలో సాంప్రదాయ డల్లోవే, మధ్యవయస్కురాలైన సొసైటీ మహిళ చేసే ప్రయత్నాలపై కేంద్రీకరిస్తుంది, ఆమె జీవితం కూడా తీవ్రమైన మానసిక వైకల్యాలతో మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం నుంచి తిరిగి వచ్చిన శ్రామిక వర్గ పురుషుడు సెప్టిమస్ వారెన్ స్మిత్‌కు సమాంతరంగానే ఉండేది.
"టు ది లైట్‌హౌస్" (1927) పది సంవత్సరాల రెండు రోజులతో ముగుస్తుంది. ఈ నవల ఇతివృత్తం రామ్సే కుటుంబం ఒక లైట్‌హౌస్‌ను సందర్శించడంలో పాల్గొనడం, వారిపై దాని ప్రతిఫలనాలు, ముడిపడిన కుటుంబ ఒత్తిళ్ల చుట్టూ తిరుగుతుంది. ఈ నవల ప్రధాన థీమ్‌లలో ఒకటి పెయింటర్ లిలీ బ్రిస్కో‌ సృజనాత్మక ప్రక్రియలో ఉన్న ఘర్షణను చిత్రించడం, కుటుంబ డ్రామా మధ్యలో ఆమె పెయింటింగ్ చేయడానికి ఘర్షణ పడుతుంది. యుద్ధం మధ్యలో, యుద్ధం ప్రాంతానికి వెనుక, దేశంలో నివసిస్తున్న ప్రజలకు ఆమె నవల ఒకవిధమైన ధ్యాన చికిత్సను అందించింది. ఇది కాల గమనాన్ని కూడా ఆవిష్కరించింది, మహిళల నుంచి భావోద్వేగ శక్తిని పురుషులు తీసుకునేలా మహిళలు సమాజంచేత ఎంతగా ఒత్తిడికి గురవుతున్నారో ఈ నవల తెలిపింది.
"ఒర్లాండో" (1928) వర్జీనియా ఇతర నవలలతో పోలిస్తే పూర్తి భిన్నమైన శైలితో ఉంటుంది. దాని శీర్షిక "ఎ బయాగ్రఫీ"కి తగినట్లుగా ఈ నవల ఒక వాస్తవ వ్యక్తి స్వభావాన్ని ప్రతిబింబించేందుకు ప్రయత్నించింది, ఇది విటా శాక్‌విల్లే-వెస్ట్‌కి అంకితం చేయబడింది. బాలికగా ఉన్నందుకు విటాను ఓదారుస్తూ, ఆమె పూర్వీకుల ఇంటిని పోగొట్టుకున్నందుకు ఓదారుస్తూ నవల నడచింది. ఒకరకంగా ఇది విటాకు, రచయిత కృషికి వ్యంగ్యంతో కూడిన ట్రీట్‌మెంట్‌గా చెప్పవచ్చు. ఓర్లాండోలో చారిత్రక జీవిత చరిత్రకారుల శైలులను ఆమె అవహేళన చేసింది; ఒక ఆడంబరుడైన జీవిత చరిత్రకారుడి పాత్రను దాన్ని అవహేళన చేసే ఉద్దేశంతోనే ఆమె చిత్రించింది.
"ది వేవ్స్" (1931) ఆరుగురు స్నేహితుల బృందాన్ని ప్రతిబింబించింది, వీటి ప్రతిఫలనాలు వారి అంతర్గత స్వగతాల కంటే వాటి రాగయుక్త వచన పఠనానికే సన్నిహితంగా ఉంటాయి, ఇది ఒక ఇతివృత్త ప్రాధాన్యత కలిగిన నవల కంటే వచన పద్యాన్ని పోలిన తరంగ శైలి వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తుంది.
ఆమె చివరి నవల "బిట్వీన్ ది యాక్ట్స్" (1941) వూల్ఫ్ యొక్క ముఖ్యమైన భావాలను క్రోడీకరించి విశదీకరిస్తుంది: కళ, లైంగిక అనిశ్చితి, కాలం, జీవితం యొక్క థీమ్‌లపై ఆలోచన, క్షయం మరియు పునర్‌యౌవనాన్ని ఏకకాలంలోనే చిత్రించడం అనేవి ఇంగ్లీష్ చరిత్ర పొడవునా ఉండే అత్యంత భావనాత్మక, ప్రతీకాత్మక వర్ణనలతో కూడి ఉంటున్నాయి. ఆమె రచనలన్నింటి కంటే అత్యంత ఆత్మాశ్రయ, భావకవితా ధోరణితో ఈ నవల రూపొందింది, అనుభూతి మాత్రంతోనే కాకుండా శైలిలోకూడా ఇది ప్రధానంగా పద్య శైలిలో రాయబడింది.
బృంద భావాలను తిరిగి సాదాశైలిలో చెప్పడానికి దగ్గిరగా, వూల్ఫ్ రచనను బ్లూమ్స్‌బరీతో సంభాషణ నేపథ్యంలో అర్థం చేసుకోవచ్చు, ప్రత్యేకించి (జి.ఇ.మోరె, తదితరులు చెప్పినట్లుగా) సైద్ధాంతిక హేతువాదం వైపు మొగ్గే ధోరణిలో ఆమె రచనను అర్థం చేసుకోవలసి ఉంటుంది.
ఆమె రచనలు జోర్గ్ లూయిస్ బోర్జెస్ మరియు మార్గ్యురైట్ యువర్సెనర్ వంటి రచయితల ద్వారా దాదాపు 50 భాషల్లోకి అనువదించబడ్డాయి.
ఆమె చివరి (మరణానంతరం ప్రచురించబడిన) నవల "బిట్వీన్‌ ది యాక్ట్స్" రాతప్రతిని పూర్తి చేసినతర్వాత, వూల్ఫ్ మళ్లీ, గతంలో తానెదుర్కొన్న తీవ్ర నిస్ప్రహ బారిన పడింది. రెండో ప్రపంచ యుద్ధ ఆరంభ కాలంలో ది బ్లిట్జ్ సందర్భంగా లండన్‌లో ఉన్న తన ఇల్లు ధ్వంసం అయిపోయినప్పుడు, తన దివంగత స్నేహితురాలు రోజెర్ ప్రైపై రాసిన జీవితచరిత్రకు తగినంత స్పందన కొరవడిన సందర్భంగా ఆమె మానసిక స్థితి బాగా క్షీణించి ఆమె పని చేయలేని స్థితికి చేరుకున్నారు.
1941 మార్చి 28న వూల్ఫ్ ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు. ఆమె తన ఓవర్‌కోట్‌ జేబులలో రాళ్లు నింపి, తర్వాత ఆమె ఇంటికి దగ్గరగా ఉండే ఔస్ నదిలోకి నడచి వెళ్లి నీటిలో మునిగిపోయింది. వూల్ఫ్ అస్థిపంజరం 1941 ఏప్రిల్ వరకు కనుగొనబడలేదు. ఆమె భర్త ఆమె అవశేషాలను సస్సెక్స్‌లోని వారి ఇల్లు రాడ్‌మిల్‌లోని మాంక్స్ హౌస్‌ ఉద్యానవనంలో ఎల్మ్ చెట్టుకింద సమాధి చేశారు.
భర్తకు తను రాసిన చివరి ఉత్తరంలో ఆమె ఇలా రాశారు:
ఇటీవల, ఐలీన్ బారెట్ మరియు పాట్రిషియా క్రేమర్ 1997లో సంకలనపర్చిన విమర్శనాత్మక వ్యాసాల సంకలనం "వర్జీనియా: లెస్బియన్ రీడింగ్స్/2} వంటి వర్జీనియా వూల్ఫ్‌పై అధ్యయనాలు, ఆమె రచనలలో స్త్రీవాద మరియు లెస్బియన్" ధీమ్‌లపై చూపు సారించాయి. వివాదాస్పదంగా, లూయిస్ ఎ. డిసల్వో వూల్ఫ్ జీవితం, కెరీర్‌ను చాలావరకు చదివారు. 1989లో ఈమె రాసిన "వర్జీనియా వూల్ఫ్: ది ఇంపాక్ట్ ఆఫ్ ఛైల్డ్‌హుడ్ సెక్సువల్ అబ్యూస్ ఆన్ హర్ లైఫ్ అండ్ వర్క్" పుస్తకంలో యువతిగా వూల్ఫ్ లైంగిక దూషణ బారిన పడిన దృక్కోణం నుంచి లూయిస్ ఆమెను చదివారు.
వూల్ఫ్ కల్పనా సాహిత్యం షెల్ షాక్, యుద్ధం, వర్గం మరియు ఆధునిక బ్రిటిష్ సమాజం నేపథ్యంలో చదువబడుతోంది. ఆమె రాసిన కాల్పనికేతర రచనలలో ఉత్తమమైనవి "ఎ రూమ్ ఆఫ్ వన్స్ ఓన్" (1929) మరియు "త్రీ గినియాస్" (1938), రచనలు. పురుషులు దామాషా ప్రాతినిధ్యంతో సంబంధం లేకుండా చట్టపరమైన, ఆర్థికపరమైన శక్తిని కలిగివున్న కారణంగా మహిళా రచయితులు మరియు మేధావులు ఎదుర్కొంటున్న కష్టాలను, విద్యలో, సమాజంలో మహిళల భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన సమస్యలను ఈ రచనలు ఎత్తి చూపాయి.
ఐరేన్ కోట్స్ పుస్తకం "లియొనార్డ్ వూల్ఫ్‌ను చూసి ఎవరు భయపడతారు: వర్జీనియా వూల్ఫ్ ఆరోగ్యంపై పరిశోధన", తన భార్యతో లియొనార్డ్ వూల్ఫ్ వ్యవహరించిన తీరు వల్లే ఆమె అనారోగ్యం పెరిగి చివరకు ఆమె మరణానికి కారణమయిందని తెలిపింది. దీన్ని లియొనార్డ్ కుటుంబం అంగీకరించలేదు, కాని ఇది వర్జీనియా వూల్ఫ్ జీవితంలోని సాంప్రదాయిక చిత్రణలో ఉన్న కొన్ని అంతరాలను విస్తృతంగా పరిశోధించి నింపడంలో తోడ్పడింది. మరింత విస్తృత పరిశోధన చేసి సమకాలీన రచనల మద్దతును కూడా పొందిన విక్టోరియా గ్లెన్‌డైనింగ్స్ పుస్తకం "లియొనార్డ్ వూల్ఫ్: ఎ బయోగ్రఫీ", లియోనార్డ్ వూల్ఫ్ తన భార్య వర్జీనియాకు మద్దతుగా నిలబడటమే కాకుండా, ఆమె జీవించడానికి, రాయడానికి అవసరమైన జీవితాన్ని, వాతావరణాన్ని అందించడం ద్వారా ఆమె దీర్ఘకాలం మనగలిగేలా చేశాడని చెబుతోంది. వర్జీనియా యూదు వ్యతిరేకత (లియెనార్డ్ నాస్తికుడు) గురించి చెబుతున్న వివరాలు చారిత్రక నేపథ్యంలో తీసుకోకపోవడమే కాకుండా వాటిని చాలా అతిశయించి చెప్పడం జరిగింది. వర్జీనియా స్వంత డైరీలు వూల్ఫ్ పెళ్ళికి సంబంధించిన ఈ దృక్పథాన్ని బలపరుస్తున్నాయి.
వర్జీనియా జీవించి ఉన్నప్పుడే ఆమె జీవిత చరిత్రపై ఒక పుస్తకం వచ్చినప్పటికీ, ఆమె జీవితంపై తొలి అధికారిక అధ్యయనం 1972లో ఆమె మనమరాలు క్వెంటిన్ బెల్ ద్వారా ప్రచురించబడింది.
1992లో థామస్ కరమాగ్నో "ది ఫ్లైట్ ఆఫ్ ది మైండ్: వర్జీనియా వూల్ఫ్స్ ఆర్ట్ అండ్ మేనిక్-డిప్రెసివ్ ఇల్‌నెస్"" అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించారు.
హెర్మియోన్ లీ 1996లో రాసిన "వర్జీనియా వూల్ఫ్" జీవిత చరిత్ర వూల్ఫ్ జీవితం, రచనల గురించి సాధికారికంగా పరిశీలించింది.
2001లో లూయిస్ డెసల్వో మరియు మిచెల్ ఎ.లీస్కా కలిసి "ది లెటర్స్ ఆఫ్ విటా శాక్‌విల్లె-వెస్ట్-అండ్ వర్జీనియా వూల్ఫ్‌" ని సంకలన పర్చారు.
2005లో ప్రచురించబడిన జూలియా బ్రిగ్స్ "వర్జీనియా వూల్ఫ్స్: యాన్ ఇన్నర్ లైఫ్" పుస్తకం వూల్ఫ్ జీవితంపై ఇటీవలి తాజా పరిశీలనగా నిలిచింది. వూల్ఫ్స్ రచనపై, ఆమె నవలలపై, సృజనాత్మక ప్రక్రియపై ఆమె వ్యాఖ్యానంపై దృష్టి సారించిన ఈ పుస్తకం ఆమె జీవితాన్ని కూలంకషంగా వెలికితీసింది. థామస్ సాజ్ రచించిన "మై మాడ్‌నెస్ సేవ్డ్ మి: ది మాడ్‌నెస్ అండ్ మ్యారేజ్ ఆఫ్ వర్జీనియా వూల్ఫ్" (ISBN 0-7658-0321-6) పుస్తకం 2006లో ప్రచురించబడింది.
రీటా మార్టిన్ రచించిన "ఫ్లోర్ల్ నో మి పోంగన్" (2006) నాటకం, ద్విలింగ సంపర్కం, యూదుతత్వం, యుద్ధం వంటి వివాదాస్పద అంశాల జోలికి పోకుండా వూల్ఫ్ జీవితంలోని చివరి క్షణాలపై కేంద్రీకరించింది. స్పానిష్ భాషలో రాసిన ఈ నాటకాన్ని నటి మిరియమ్ బెర్ముడెజ్ దర్శకత్వంలో నిర్వహించారు.
వర్జీనియా వూల్ఫ్ ప్రచురించిన మూడు పుస్తకాలకు "ఎ బయోగ్రఫీ" అనే ఉపశీర్షిక పెట్టింది: