చైనా చరిత్ర
చైనా నాగరికత నవీన శిలాయుగంలో ఎల్లో రివర్ మరియు యాంగ్జీ నది లోయల పొడవునా ఉన్న పలు ప్రాంతీయ కేంద్రాలలో పుట్టింది కాని, ఎల్లో రివర్ చైనా నాగరికత జన్మస్థానం అని చెప్పబడుతోంది. లిఖిత రూపంలోని చైనా చరిత్ర ఎంతో ముందుగా అంటే షాంగ్ రాజవంశం (ca. 1700 BC – ca. 1650 BC) కాలంలోనే కనబడుతుంది.[1] షాంగ్ రాజవంశం నాటి పురాతన చైనా రాతను కలిగిన దైవ ఎముకలు రేడియో కార్బన్ డేటింగు పరీక్షలో 1500 BC. ముందునాటివని తేలింది. చైనా సంస్కృతి, సాహిత్యం మరియు తత్వశాస్త్రం చౌ రాజవంశం (1045 BC-256 BC) హయాంలో వృద్ధి చెందాయి.
8వ శతాబ్ది BCలో చౌ రాజవంశం అంతర్గత, బాహ్య ఒత్తిళ్లకు తలొగ్గడం ప్రారంభించింది. ప్రాంతీయ ప్రభువులను నియంత్రించే చౌ సామర్థ్యం క్షీణించింది, దీంతో సామ్రాజ్యం అనేక చిన్న రాష్ట్రాలుగా చీలిపోవడం అనేది వసంత మరియు శరత్కాలంలో మొదలై, యుద్ధ రాష్ట్రాల కాలం నాటికి పరాకాష్ఠకు చేరుకుంది. 221 BCలో, ఖిన్ షీ హువాంగ్ యుద్ధంలో మునిగిన పలు రాజ్యాలను ఐక్యపరిచి మొట్టమొదటి చైనా సామ్రాజ్యాన్ని సృష్టించాడు. విజయవంతమైన చైనా చరిత్రలోని రాజవంశాలు నిరంకుశాధికార వ్యవస్థలను పెంచి పోషించాయి, దీంతో చైనా చక్రవర్తి విశాల భూభాగాలపై నేరుగా ఆజమాయిషీ చేయగలిగాడు.
చైనా చరిత్రలో సాంప్రదాయిక దృక్పథం ప్రకారం, రాజకీయ ఐక్యత, అనైక్యతలు పరస్పరం స్థానాలు మారుతున్న కాలాల్లో చైనా తరచుగా ఇన్నర్ ఆసియన్ ప్రజల ఆధిపత్యంలోకి వెళుతూ వచ్చింది, వీరిలో చాలామంది హాన్ చైనీయ జనాభాలో కలిసిపోయారు. ఆసియాలోని పలు ప్రాంతాల సాంస్కృతిక, రాజకీయ ప్రభావాలకు గురైనందున, వెల్లువగా వలసల విస్తరణ మరియు సాంస్కృతిక విలీనీకరణ అనేవి ఆధునిక చైనా చరిత్రలో ఒక భాగమై పోయాయి.
ప్రస్తుతం చైనాగా పిలుస్తున్న భూభాగంలో పది లక్షల సంవత్సరాలకు ముందే "హోమో ఎరక్టస్" జాతి ప్రజలు నివసించేవారు. గ్జియావోచాంగ్లియాంగ్ ప్రాంతంలో కనుగొన్న రాతి పనిముట్లు మాగ్నెటోస్ట్రాటిగ్రాఫిక్ పరిశోధనల పరంగా 1.36 మిలియన్ సంవత్సరాల క్రితం నాటివని ఇటీవలి అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి. షాంగ్జీ ప్రావిన్స్‌లోని గ్జిహౌడు పురావస్తు ప్రాంతంలో "హోమో ఎరెక్టస్" జాతి మానవులు నిప్పును ఉపయోగించినట్లు అతి పురాతన ఆధారాలు నమోదయ్యాయి, ఇవి 1.27 మిలియన్ సంవత్సరాల నాటివని తెలుస్తోంది.
యువాన్‌మౌ మరియు తర్వాత లానిటన్ ప్రాంతాల్లో జరిపిన తవ్వకాలు తొలి మానవుల నివాస ఆనవాళ్లను చూపించాయి. చైనాలో కనుగొన్న అత్యంత ప్రసిద్ధమైన "హోమో ఎరెక్టస్" బహుశా 1923-27లో కనుగొన్న పెకింగ్ మానవుడే కావచ్చు.
గ్వాంగ్జీ ప్రాంతంలోని లియుజౌలో ఉన్న లియుజీ గుహలోంచి వెలికితీసిన మూడు కుండ పెంకులు 16,500 మరియు 19,000 BC నాటివని తేలింది.
చైనాలో నవీన శిలాయుగం ఆనవాళ్లను 12,000 మరియు 10,000 BCలో కనుగొనవచ్చు. మొట్టమొదటి ప్రోటో-చైనీస్ మొక్కజొన్న సాగు 7000 BC లోనే జరిగిందని రేడియో కార్బన్-పరీక్షలో తేలింది. హెనాన్లోని గ్జింజెంగ్ కౌంటీలోని పైలిగాంగ్ సంస్కృతి 1977లో వెలికి తీయబడింది. వ్యవసాయం కారణంగా జనాభా పెరగడంతో, పంటలను నిలువ చేసి తిరిగి పంపిణీ చేసే సామర్థ్యం, వృత్తి నిపుణులను, పాలనాధికారులను భరాయించుకోగలిగిన సామర్థ్యం ఏర్పడింది. నవీన శిలాయుగం చివరలో, ఎల్లో రివర్ సాంస్కృతిక కేంద్రంగా రూపొందడం ప్రారంభమైంది, ఇక్కడే తొలి గ్రామాలు స్థాపించబడ్డాయి; వీటిలో పురావస్తు పరిశోధనల పరంగా అత్యంత ప్రాధాన్యత కలిగిన ఆధారాలు బాన్పో, గ్జియాన్‌లలో కనుగొనబడ్డాయి. తీరం పొడవునా ఏర్పడిన సారవంతమైన ఒండ్రుమట్టి అక్కడి నీళ్లను లేత పసుపు రంగులోకి మార్చిన కారణంగా ఈ నదికి ఎల్లో రివర్ అని పేరు వచ్చింది.
ఈ కాలంలో లిఖిత రచనలు లేని కారణంగా చైనా ప్రాచీన చరిత్ర నిగూడంగా ఉండిపోయింది, తదనంతర కాలాల్లో రాయబడిన రచనలు కొన్ని అప్పటికి చాలా శతాబ్దాలకు ముందు సంభవించిన ఘటనలను వర్ణించడానికి ప్రయత్నించాయి. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే చైనా ప్రజలు శతాబ్దాలుగా సాగిస్తూ వచ్చిన అంతర్దర్శనం, అంతర్ముఖత్వం కారణంగా ఈ సమస్య తలెత్తింది. దీంతో పురాతన చరిత్రకు సంబంధించిన వాస్తవానికి, కల్పనకు మధ్య వ్యత్యాసం అస్పష్టంగా మారుతూ వచ్చింది.
7000 BC నాటికి, చైనీయులు మొక్కజొన్నను సాగుచేసేవారు ఇది జియహు సంస్కృతికి తోడ్పడింది. నింగ్జియాలోని డామైదిలో, 6000-5000 BC నాటికి చెందిన 3,172 కొండ శిఖరంపైని శిల్పాలు "సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలు, దేవుళ్లు, వేట లేదా జంతువులు మేయడం వంటి దృశ్యాలతో కూడిన 8,453 విడివిడి అక్షరాలను కనుగొన్నారు." ఈ పిక్టోగ్రాఫ్‌లు చైనా రాతకు సంబంధించిన అత్యంత ప్రాచీన అక్షరాలను పోలి ఉన్నాయని పేరు పొందాయి. తరువాతి యాంగ్షావో సంస్కృతిని 2500 BC నాటికి లాంగ్షాన్ సంస్కృతి ఆక్రమించింది.
చైనాలో గ్జియా రాజవంశం (ca 2100 BC to 1600 BC) "గ్రాండ్ హిస్టారియన్ రికార్డులు" మరియు "బాంబూ నివేదికలు" వంటి పురాతన చారిత్రక రికార్డులలో మొట్టమొదటి రాజవంశంగా వర్ణించబడింది.
ఈ రాజవంశం వాస్తవంగా ఎప్పుడు ఉనికిలో ఉండేదనే అంశంపై భిన్నాభిప్రాయం ఉన్నప్పటికీ, ఇది ఉనికిలో ఉన్నట్లుగా కొన్ని పురావస్తు ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. "షిజ్జీ" లేదా "గ్రాండ్ హిస్టారియన్ రికార్డులు" మరియు "బాంబూ అన్నల్స్‌" రాసిన చరిత్రకారుడు సీమా క్వియాన్ (145-90 BC), గ్జియా రాజవంశం కాలాన్ని 4,200 సంవత్సరాల క్రితం నాటివని కనుగొన్నాడు కానీ, ఈ తేదీ రూఢి కాలేదు. ప్రస్తుతం చాలామంది పురాతత్వ శాస్త్రవేత్తలు గ్జియాను సెంట్రల్ హేనాన్ ప్రాంతంలోని ఎర్లిటౌ తవ్వకాలతో అనుసంధిస్తున్నారు, ఇక్కడ 2000 BC నాటి లోహాన్ని కరిగించే కంచు యంత్రాన్ని వెలికితీశారు. ఈ కాలానికి సంబంధించి కుండలు మరియు గవ్వలపై కనుగొన్న పూర్వ ఆనవాళ్లు ఆధునిక చైనా అక్షరాలకు మూలంగా భావించబడుతున్నాయి. షాంగ్ దైవ ఎముకలు లేదా జౌ కంచు పాత్రలపై రాతలతో సరిపోలుతున్న స్పష్టమైన రికార్డులతో, గ్జియా యుగం కొంతమేరకు అర్థమవుతోంది.
పురాణాల ప్రకారం, మింగ్‌షియావో యుద్థ ఫలితాల కారణంగా 1600 BC కాలంలో ఈ రాజవంశం చరిత్ర ముగిసిపోయింది.
ఇంతవరకు చైనా గతానికి సంబంధించిన పురాతన లిఖిత చరిత్రను బహుశా 13వ శతాబ్ది BC నాటి షాంగ్ రాజవంశ కాలంలో కనుగొనబడింది మరియు ఇది ఎముకలు లేదా జంతువుల పెంకుల—"దైవ ఎముకలు"గా పేరుపొందినవి-పై భవిష్యవాణి రికార్డుల్లోని శాసనాల రూపాన్ని తీసుకుంది. షాంగ్ రాజవంశం ఉనికిపై ఆధారాలను అందిస్తున్న పురావస్తు పరిశోధనలు, ca. 1600-1046 BC, రెండు సెట్లుగా విభజింపబడినాయి. పురాతన షాంగ్ కాలానికి చెందిన తొలి సెట్, ఎర్లిగాంగ్, జెంగ్జౌ మరియు షాంగ్చెంగ్ ప్రాంతాల ఆధారాలనుంచి వచ్చాయి. తదనంతర షాంగ్ లేదా యిన్ (殷) కాలానికి చెందిన రెండో సెట్, విస్తృతమైన దైవ వాణి ఎముకల రాతలతో కూడుకుని ఉన్నాయి. అన్యాంగ్, అనబడే ఆధునిక కాలపు హేనాన్ షాంగ్ వంశానికి చెందిన తొమ్మిది రాజధానులలో చివరిదిగా శాస్త్రవేత్తలు నిర్ధారించారు (ca. 1300-1046 BC). షాంగ్ రాజవంశంలో షాంగ్ టాంగ్ నుంచి షాంగ్ కింగ్ జౌ వరకు 31 మంది రాజులు ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది. ఈ కాలంలో, చైనీయులు అనేకమంది దేవతలను - వాతావరణ దేవతలు, ఆకాశ దేవతలు - మరియు దేవతలందరినీ పాలించే మహాదేవుడు షాంగ్డీని పూజించేవారు. షాంగ్ రాజవంశ కాలంలో నివసించిన వారు, తమ పూర్వీకులు - అంటే తమ తల్లిదండ్రులు, అవ్వతాతలు - చనిపోయినప్పుడు దేవతలుగా మారిపోయారని విశ్వసించేవారు, అందుకే తమ పూర్వీకులను కూడా దేవుళ్లలాగా పూజించాలని వీరు భావించేవారు. దీంతో ప్రతి కుటుంబం కూడా తన పూర్వీకులను పూజించేది.
1500 BC నాటికి, చైనీయులు భవిష్యత్తును ఊహించేటటువంటి దైవవాణి గీతాలను రాయడం ప్రారంభించారు. జౌ రాజవంశం కాలానికి, (1100 BC నాటికి), చైనీయులు "టియాన్" అని పిలువబడే ప్రకృతి శక్తిని కూడా పూజించేవారు, దీన్ని సాధారణంగా పరబ్రహ్మ అని అనువదించేవారు. షాంగ్డీ లాగే, పరబ్రహ్మ కూడా దేవతలందరినీ పాలించేవాడు, చైనాను ఎవరు పాలించాలి అనే అంశం పరబ్రహ్మ ఆదేశం ప్రకారమే నిర్ణయించబడేది. అతడు లేదా ఆమె పరబ్రహ్మ ఆదేశాన్ని పొందినంతవరకు పాలకుడు పాలించేవాడు. పకృతి వైపరీత్యాలు పెద్ద ఎత్తున సంభవించినప్పుడు, మరింత వాస్తవికంగా చెప్పాలంటే సార్వభౌముడు ప్రజల బాధలను పట్టించుకోలేక పోయినప్పుడు చక్రవర్తి లేదా చక్రవర్తిని పరబ్రహ్మ ఆదేశాన్ని కోల్పోతారని భావించేవారు. దీనికి ప్రతిఫలంగా నాటి రాజరికం కూలదోయబడి పరబ్రహ్మ ఆదేశానుసారం కొత్త రాజవంశం పాలనకు వచ్చేది.
షాంగ్ రాజవంశం తన రాజధానిని ఆరుసార్లు మార్చివేసిందని "గ్రాండ్ హిస్టారియన్ రికార్డ్స్" తెలిపాయి. 1350 BCలో యిన్కి చివరిసారిగా రాజధానిని (మరియు చాలా ప్రాముఖ్యత కలిగిన మార్పు) తరలించినప్పుడు రాజవంశం స్వర్ణయుగాన్ని చూసింది. షాంగ్ రాజవంశపు తదుపరి భాగంలో ప్రత్యేకించి ప్రస్తావించబడినప్పటికీ, యిన్ రాజవంశం అనే పదం చరిత్రలో షాంగ్ రాజవంశానికి పర్యాయపదంగా మారింది.
తదనంతర కాలాల్లో జీవించిన చైనా చరిత్రకారులు ఒక రాజవంశం స్థానంలో వచ్చిన మరొక రాజవంశం గురించి తెలుసుకుని ఉండేవారు కాని, పూర్వ చైనాలో వాస్తవ రాజకీయ పరిస్థితి అవగాహన చాలా సంక్లిష్టంగా ఉండేది. అందుచేత, కొంతమంది చైనా పండితులు సూచించనట్లుగా గ్జియా మరియు షాంగ్‌లు ఏకకాలంలోనే ఉనికిలో ఉన్న రాజకీయ వ్యవస్థలను సూచిస్తున్నాయి. తొలి జౌ అదే సమయంలో షాంగ్‌గా కూడా ఉనికిలో ఉండేవాడు.
అన్యాంగ్‌లో కనుగొన్న లిఖిత రికార్డులు షాంగ్ రాజవంశం ఉనికిని నిర్ధారించాయి. అయితే, షాంగ్ రాజవంశంతో అన్యాంగ్ సెటిల్మెంట్‌కి సంబంధించి సమకాలీనంగా ఉండే సూత్రీకరణలను అనుసంధించడానికి పాశ్చాత్య పండితులు సమ్మతించే వారు కాదు. ఉదాహరణకు, సాంస్కృతికంగా అన్యాంగ్‌కు చెందనటువంటి, సాంకేతికంగా పురోగమించిన నాగరికతను షాంగ్జింగ్డుయి ప్రాంతంలో కనుగొన్న పురావస్తు ఆధారాలు తెలిపాయి. అన్యాంగ్ నుంచి షాంగ్ పాలన ఎలా విస్తరించిందో నిరూపించే సాక్ష్యం నిర్ధారింబడలేదు. అధికారిక చరిత్రలో ఒకే షాంగ్ ద్వారా పాలించబడిన అన్యాంగ్, ఇప్పుడు చైనా అని నిర్దిష్టంగా చెప్పబడుతున్న ప్రాంతంలోని సాంస్కృతికంగా విభిన్నమైన మానవ సమూహాలతో కలిసి జీవించేవని, వర్తక సంబంధాలు కొనసాగించేవని ఒక ప్రముఖ ఊహా పరికల్పన ప్రస్తుతం ఆమోదించబడుతోంది.
జౌ రాజవంశం 1066 BC నుంచి దాదాపుగా 221 BC వరకు చైనా చరిత్రలో సుదీర్ఘకాలం పాటు కొనసాగిన రాజవంశం, రెండో సహస్రాబ్ది BC చివరినాటికి షాంగ్ భూభాగాన్ని ఆక్రమించుకుంటూ ఎల్లో రివర్ ప్రాంతంలో జౌ రాజవంశం ఆవిర్భవించసాగింది. జౌ రాజవంశీయులు అర్థ వలస వ్యవస్థలో తమ పాలనను ప్రారంభించారు. జౌలు షాంగ్ పశ్చిమాన నివసించేవారు, జౌ నేత షాంగ్‌ చక్రవర్తిచే "పశ్చిమ సంరక్షకుడు"గా నియమించబడ్డాడు. జౌ పాలకుడు వూ చక్రవర్తి తన సోదరుడు డ్యూక్ యువరాజు సహాయంతో, ముయె యుద్ధంలో షాంగ్‌ను ఓడించాడు. ఆ సమయంలో జౌ రాజు తన పాలనకు చట్టబద్ధత కల్పించుకోవడం కోసం పరబ్రహ్మ ఆదేశం భావనను వెలుగులోకి తీసుకువచ్చాడు, ఇది ఉనికిలోకి వచ్చిన ప్రతి కొత్త రాజవంశాన్ని ప్రభావితం చేయగలిగే భావన. జౌ ప్రారంభంలో తన రాజధానిని పశ్చిమాంగా పసుపునది ఉపనది అయిన వై నది వద్ద ఉన్న ఆధునిక గ్జియాన్ ప్రాంతానికి తరలించాడు. కాని, వారు యాంగ్జీ నదీ లోయ ప్రాంతానికి వరుసగా విస్తరణలను చేపట్టసాగారు. ఇది చైనా చరిత్రలో ఉత్తరం నుండి దక్షిణానికి మొట్టమొదటి భారీ ప్రజా వలసగా నమోదైంది.
8వ శతాబ్దం BCలో, అధికారం వసంతం మరియు శిశిర కాలంలో వికేంద్రీకరించబడింది, దీనికి సుప్రసిద్ధ వసంతం మరియు శిశిర కాల చరిత్రలు అని పేరు పెట్టబడింది. ఈ కాలంలో, జౌ చేత ఉపయోగించబడిన స్థానిక సైనిక నేతలు తమ అధికారాన్ని స్థిరపర్చుకుని ఆధిపత్యం కోసం ప్రయత్నించసాగారు. వాయవ్య ప్రాంతం నుంచి కిన్ వంటి ఇతర జాతి ప్రజలు చేసిన దాడులతో ఈ పరిస్థితి మరింత తీవ్రతరమైంది, దీంతో జౌ వంశీయులు తమ రాజధానిని మరింత తూర్పువైపుగా లూయాంగ్‌కు తరలించారు. ఇది జౌ రాజవంశంలో రెండవ ప్రముఖ దశను గుర్తించింది: ఈస్టర్న్ జౌ. ఇలా పుట్టుకొచ్చిన వందలాది ప్రభుత్వాలో స్థానిక బలవంతులు రాజకీయాధికారంలో చాలాభాగాన్ని చేజిక్కించుకున్నారు మరియు జౌ రాజులకు తమ లొంగుబాటును పేరుకు మాత్రమే కొనసాగిస్తూ వచ్చారు. ఉదాహరణకు, స్థానిక నేతలు తమకు తాముగా రాజరిక బిరుదులను ఉపయోగించడం ప్రారంభించారు. చైనా తత్వశాస్త్రంలోని వంద ఆలోచనలు ఈ కాలంలోనే వికసించాయి, మారుతున్న రాజకీయ ప్రపంచానికి ప్రతిస్పందనగా, కన్ఫ్యూసియనిజం, టావోయిజం, లీగలిజం మరియు మోయిజం వంటి అత్యంత ప్రభావశీల మేధో ఉద్యమాలు ఈ కాలంలోనే స్థాపించబడినాయి.
వసంతం మరియు శిశిర కాల దశ సెంట్రల్ జౌ అధికారం పడిపోవడం ద్వారా గుర్తించబడింది. చైనా ఇప్పుడు వందలాది రాష్ట్రాలుగా మారిపోయింది, వీటిలో కొన్ని కోటను కలిగిన గ్రామం అంత పెద్దవిగా కూడా ఉండేవి.
మరింత రాజకీయ సంఘటితీకరణ తర్వాత, 5వ శతాబ్ది BC చివరి నాటికి ఏడు ప్రముఖ రాష్ట్రాలు మాత్రమే మిగిలాయి, మరియు ఈ కాలమంతటా పరస్పరం పోరాడుతున్న ఈ కొన్ని రాష్ట్రాలు శత్రు రాజ్యాల కాలంగా సుపరిచితమయ్యాయి. 256 BC నాటికి నామమాత్రపు జౌ రాజు కొనసాగుతున్నాడు, అతడు కేవలం ఒక నామమాత్రపు అధికారిగా మిగిలి ఎలాంటి వాస్తవాధికారాన్ని కలిగి లేడు.
ఆధునిక సిచువాన్ మరియు లియావోనింగ్ ప్రాంతాలతోపాటుగా ఈ శత్రురాజ్యాల ఇరుగుపొరుగు ప్రాంతాలు ఆక్రమించబడ్డాయి, ఇవి కమాండరీ మరియు పరిరక్షకుడు అనే నూతన స్థానిక పాలనా వ్యవస్థ కింద పాలించబడేవి (郡縣/郡县). ఈ వ్యవస్థ వసంతం మరియు శిశిర కాల దశ నుంచి అమలులో ఉంటూ వచ్చింది, ఈ వ్యవస్థకు సంబంధించిన కొన్ని భాగాలు ఇప్పటికీ షెంగ్ & గ్జియాన్ (ప్రావిన్స్ మరియు కౌంటీలో కనిపిస్తుంది, 省縣/省县) ఈ కాలంలో తుది విస్తరణ క్విన్‌ రాజు ఇంగ్ జెంగ్ పాలనా కాలంలో ప్రారంభమైంది. అతడు నిర్వహించిన ఇతర ఆరు రాజ్యాల ఏకీకరణ, ఆధునిక ప్రాంతాలుగా ఇప్పటికీ ఉన్న జెజియాంగ్, ఫుజియాన్, గాంగ్‌డాంగ్ మరియు గ్వాంగ్జీలను 214 BCలో కలిపేసుకోవడం వంటివి తనను తాను మొదటి చక్రవర్తి (క్విన్‌ షి హుయాంగ్)గా ప్రకటించుకునేలా చేశాయి.
క్విన్ రాజవంశం నుంచి క్వింగ్ రాజవంశం ముగింపు వరకు ఉన్న కాలాన్ని చరిత్రకారులు సామ్రాజ్య చైనాగా ప్రస్తావిస్తుంటారు. క్విన్ చక్రవర్తి యొక్క ఏకీకృత ప్రాంతం కేవలం 12 సంవత్సరాలు మాత్రమే కొనసాగినప్పటికీ, అతడు హాన్ చైనీస్ మాతృభూమి కేంద్రంగా ఉన్న గొప్ప భాగాలను నియంత్రించగలగడమే కాకుండా, గ్జియాన్‌యాంగ్ వద్ద ఏర్పడిన (ఆధునిక గ్జియాన్‌కు సమీపంగా ఉన్నది) పూర్తిగా కేంద్రీకృతమైన లీగలిస్ట్ ప్రభుత్వం కింద వాటిని ఐక్యపర్చాడు. క్విన్‌‌‌కి మార్గదర్శకత్వం వహించిన లీగలిజం సిద్ధాంతం శాసన నియమావళికి సంబంధించి కఠిన వైఖరిని మరియు చక్రవర్తి తిరుగులేని అధికారాన్ని గురించి నొక్కి చెప్పింది. సామ్రాజ్యాన్ని సైనిక స్వభావంతో విస్తరించడానికి సమర్ధంగా దోహదం చేసిన ఈ తత్వశాస్త్రం, శాంతికాలంలో దాన్ని పాలించడానికి పనిచేయలేకపోయిందని నిరూపితమయింది. గిన్ చక్రవర్తి పుస్తకాలు తగులబెట్టడం మరియు పండితులను సజీవంగా పూడ్చిపెట్టడంతోపాటుగా రాజకీయ వ్యతిరేకతను కిరాతకంగా నోరుమూయించే పద్ధతులను అవలంబించాడు. ఇది తదుపరి హాన్ రాజవంశీయులు మరింత మృదువైన రాజకీయపాలనా సిద్ధాంతాలను అవలంబించడానికి ప్రేరణగా పనిచేసింది.
సుప్రసిద్ధమైన చైనా మహా కుడ్యం ప్రారంభానికి క్విన్‌ రాజవంశం పేరు గాంచింది, ఇది తర్వాత మింగ్ రాజవంశం హయాంలో మరింత పెంచబడి, పొడిగించబడింది. వసంతం మరియు శిశిర కాలపు విపత్తులు మరియు శత్రు రాజ్యాల కాలం తర్వాత కేంద్రీకృత ప్రభుత్వ భావన, లీగల్ కోడ్ ఏకీకరణ, లిఖిత భాష అభివృద్ధి, కొలతలు, చైనా కరెన్సీ వంటి ప్రధాన దోహదాలకు క్విన్‌ రాజవంశం పేరు పొందింది. బండ్లకు ఇరుసు కనిపెట్టడం వంటి ప్రాథమిక విషయాలు కూడా
ఏకరూపంలోకి తీసుకురాబడ్డాయి, సామ్రాజ్యం పొడవునా ఒకే వాణిజ్య వ్యవస్థను సృష్టించడానికి దీన్ని చేపట్టారు.
హాన్ రాజవంశం (202 BC–AD 220) 206 BCలో ఆవిర్భవించింది, దీని వ్యవస్థాపకుడు లియు బాంగ్ 202 BCలో సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు. కన్ప్యూసియనిజం తత్వశాస్త్రాన్ని ఆదరించిన తొలి రాజవంశం ఇదే, సామ్రాజ్యవాద చైనా అంతం వరకు అన్ని రాజవంశాలూ దీన్ని సైద్ధాంతిక భూమికగా తీసుకున్నాయి. హాన్ రాజవంశం పాలనలో, కళలు, శాస్త్రాలకు సంబంధించిన పలు రంగాల్లో చైనా గొప్ప ముందంజ సాధించింది. (హూణులకు సంకేతంగా నిలిచిన) గ్జియోగ్ను రాజ్యాన్ని ఆధునిక ఇన్నర్ మంగోలియా స్టెప్పీలలోకి నెట్టివేసి వారిని గాన్సు, నింగ్జియా మరియు కింగ్హాయి ఆధునిక ప్రాంతాల వరకు పరిమితం చేసిన ఊ చక్రవర్తి చైనా సామ్రాజ్యాన్ని సంఘటితపర్చి, విస్తృతపర్చాడు. ఇది సిల్క్ రోడ్ ద్వారా చైనా మరియు పాశ్చాత్య దేశాల మధ్య మొట్టమొదటి వ్యాపార సంబంధాలను ప్రారభించడానికి తోడ్పడింది. హాన్ రాజవంశ జనరల్ బాన్ చావో తన రాజ్యాన్ని పామీర్స్ నుంచి కాస్పియన్ సముద్రతీర ప్రాంతం వరకు తన విజయాలను విస్తరించాడు. మొట్టమొదటిసారిగా అనేకమంది రోమన్ రాయబారులు చైనాకు రావడం చైనా చరిత్రలో నమోదైంది, వీరు AD 166లో సముద్రమార్గంలో వచ్చారు మరియు రెండోసారి AD 284లో వచ్చారు.
కాకపోతే, కులీన కుటుంబాల ద్వారా భూ ఆక్రమణలు క్రమంగా పన్ను వసూళ్లను ఖాళీ చేసేశాయి. AD 9లో, దురాక్రమణదారు వాంగ్ మింగ్ స్వల్పకాలం ఉనికిలో ఉన్న గ్జిన్ ("కొత్త") రాజవంశం స్థాపించాడు మరియు భూమి, ఇతర ఆర్థిక సంస్కరణలకు సంబంధించిన విస్తృత కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించాడు. అయితే ఈ కార్యక్రమాలను భూమిపై యాజమాన్యం ఉన్న కుటుంబాలు ఎన్నడూ సమర్థించలేదు, కారణం అవి రైతులకు అనుకూలంగా ఉండటమే. అస్థిరత్వం కల్లోలాలు మరియు తిరుగుబాట్లకు దారితీసింది.
గువాంగ్వు చక్రవర్తి భూమిపై యాజమాన్యం ఉన్న మరియు వ్యాపార కుటుంబాల మద్దతుతో గ్జియాన్ తూర్పున ఉన్న లువోయాంగ్ వద్ద హాన్ రాజవంశాన్ని పునఃస్థాపించాడు. ఈ నూతన శకాన్ని తూర్పు హాన్ రాజవంశంగా పేర్కొన్నారు. కన్సోర్ట్ తెగలు మరియు నపుంసకుల మధ్య భూ ఆక్రమణలు, దాడులు మరియు ఘర్షణల మధ్య హాన్స్ అధికారం మళ్లీ క్షీణించిపోయింది. పసుపు టర్బన్ తిరుగుబాటు AD 184లో బద్దలయింది, ఇది యుద్ధ ప్రభువుల యుగానికి నాంది పలికింది. కల్లోలాలను అనుకూలంగా తీసుకుని మూడు సామ్రాజ్యాల కాలంలో మూడు రాష్ట్రాలు ప్రాబల్యంలోకి రావడానికి ప్రయత్నించాయి. ఈ కాలాన్ని "రొమాన్స్ ఆఫ్ ది త్రీ కింగ్‌డమ్స్" వంటి రచనలు గొప్పగా శృంగారపరంగా వర్ణించాయి.
కావో కావో 208లో ఉత్తర భాగాన్ని తిరిగి ఐక్యం చేసిన తర్వాత, అతడి కుమారుడు 220లో వెయి రాజవంశాన్ని ప్రకటించాడు. త్వరలోనే వెయి శత్రువులు షు మరియు వు స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించారు, దీంతో చైనా మూడు రాజ్యాల కాలానికి చేరుకుంది. ఈ కాలంలో ప్రభుత్వం క్విన్‌ మరియు హాన్ రాజవంశాలలో ఉనికిలో ఉన్నవిధంగా క్రమంగా వికేంద్రీకరించబడుతూ వచ్చింది, కులీన కుటుంబాల అధికారం పెరుగుతూ వచ్చింది. మూడు రాజ్యాలు 280లో జిన్ రాజవంశం చేత తిరిగి ఐక్యం చేయబడినప్పటికీ ఈ వ్యవస్థ వూ హు తిరుగుబాటు వరకు ఒకేవిధంగా ఉంటూ వచ్చింది.
జిన్ రాజవంశ పాలనలో అంతర్యుద్ధాన్ని అనువుగా తీసుకున్న సమకాలీన హాన్-యేతర చైనీస్ (వూ హూ) జాతి బృందాలు 4వ శతాబ్ది మొదటి భాగంలో దేశంలో చాలా భాగాన్ని తమ అదుపులో పెట్టుకుని, యాంగ్జీ నది దక్షిణానికి భారీ ఎత్తున హాన్ చైనీయుల వలసలను ప్రోత్సహించాయి. 303లో డి జాతి ప్రజలు తిరుగుబాటు చేసి తర్వాత చెంగ్డును పట్టుకుని, చెంగ్ హాన్ ప్రభుత్వాన్ని నెలకొల్పారు. లియు యువాన్ పాలనలో గ్జియాన్‌గ్ను నేటి లిన్‌ఫెన్ కౌంటీ సమీపంలో తిరుగుబాటు చేసి హాన్ జావో ప్రభుత్వాన్ని నెలకొల్పారు. లియూ యువాన్ వారసుడు లియు కాంగ్ ఇద్దరు పశ్చిమ జిన్ చక్రవర్తులను బంధించి, ఉరితీయించాడు. పదహారు రాజ్యాలు స్వల్పకాలం ఉనికిలో ఉన్న చైనీయేతర రాజవంశాలను సూచించే పదబంధం, వీరు 4, 5 శతాబ్దాలలో తూర్పు చైనాలోని మొత్తం ప్రాంతాలను పాలించారు. వీరిలో టర్కులు, మంగోలులు, మరియు టిబెటన్‌‌ల వారసులతోపాటుగా అనేక జాతి బృందాలు ఉన్నాయి. ఈ సంచార ప్రజలలో చాలామంది వారు అధికారంలోకి రావడానికి చాలా కాలం ముందే "చైనీయీకరించబడ్డారు". నిజానికి, వీరిలో కొందరు ప్రత్యేకించి కియాంగ్ మరియు గ్జియోంగ్నులు హాన్ రాజవంశీకుల పాలన తుదిదశ కాలంనుండి మహా కుడ్యం లోపలి సరిహద్దు ప్రాంతాలలో నివసించడానికి అనుమతించబడ్డారు.
420లో తూర్పు జిన్ రాజవంశం కూలిపోవడంతో, చైనా దక్షిణ మరియు ఉత్తర రాజవంశాల యుగంలోకి ప్రవేశించింది. హాన్ ప్రజలు ఉత్తరాది నుంచి వస్తున్న గ్జియాన్‌బెయి వంటి సంచార తెగల సైనిక దాడుల నుంచి ఉనికిని కాపాడుకోగలిగారు మరియు వారి నాగరికత పురోగమించడం కొనసాగించింది.
దక్షిణ చైనాలో, బుద్దిజంని అనుమతించాలా అనే విషయంలో రాజాస్థానంలోనూ మరియు కులీన వర్గాలలోనీ తీవ్రమైన వాదనలు జరిగాయి. చివరకు, దక్షిణ మరియు ఉత్తర రాజవంశాల పతన సమీప కాలంలో బుద్దిస్టు మరియు టావోయిస్టు అనుచరులు ఇరువురూ రాజీపడి ఒకరి పట్ల ఒకరు మరింత సహనభావంతో ఉంటూ వచ్చారు.
589లో, చివరి దక్షిణ రాజవంశమైన చెన్‌ని సైనిక బలప్రయోగం ద్వారా సుయి స్వాధీనపర్చుకుని దక్షిణ మరియు ఉత్తర రాజవంశాల యుగాన్ని అంతమొందించాడు.
దాదాపు నాలుగు శతాబ్దాల రాజకీయ విచ్ఛిన్నత తర్వాత 589లో దేశాన్ని తిరిగి ఐక్యం చేయగలిగిన సుయి రాజవంశం, దాని ఉనికి కొనసాగిన కాలం కంటే ఎక్కువ ప్రముఖ పాత్రనే పోషించింది. సుయిలు చైనాను తిరిగి ఒక చోటుకు తెచ్చి, పలు సంస్థలను స్థాపించారు, వీటిని వారి తదనంతర వారసులైన టాంగ్‌‌లు కూడా అనుసరించారు. క్విన్ రాజవంశం వలెనే సుయి కూడా వారి వనరులను అతిగా వాడుకుని కుప్పగూలిపోయారు. క్విన్‌ల వ్యవహారంలో వలే, సాంప్రదాయిక చరిత్ర సుయి రాజవంశాన్ని సమదృక్పథంతో అంచనావేయలేదు, ఎందుకంటే సుయి పాలనలోని కాఠిన్యం, దాని రెండో చక్రవర్తి అహంకారం కారణంగా ఈ రాజవంశం యొక్క అనేక సానుకూల విజయాలకు తగినంత గుర్తింపు లభించలేదు.
618 జూన్ 18న గౌజు సింహాసనం అధిష్టించడంతో టాంగ్ రాజవంశం నెలకొల్పబడింది, దీంతో నూతన సౌభాగ్య సంపదలు మరియు కళలు, సాంకేతిక జ్ఞానంలో నూతన ఆవిష్కరణల యుగం ప్రారంభమైంది. క్రీస్తు శకం తొలి శతాబ్ది నుంచి చైనాలో క్రమక్రమంగా ఏర్పడుతూ వచ్చిన బుద్ధిజం ప్రధాన మతంగా మారింది, ఈ మతాన్ని రాచకుటుంబాలు, అనేక మంది ప్రజలు కూడా స్వీకరించారు.
ఛాంగాన్ (ఆధునిక గ్జియాన్), జాతీయ రాజధాని, ఆనాడు ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద నగరంగా ఉండేదని భావించబడింది. టాంగ్ మరియు హాన్ సామ్రాజ్యాలు చైనా చరిత్రలో అత్యంత సిరిసంపదలకు నెలవుగా ఉండేవని చెప్పబడుతోంది.
హాన్ లాగే టాంగ్ కూడా పశ్చిమ మరియు దక్షిణ ప్రాంతాలకు వాణిజ్య మార్గాలను తెరచి ఉంచింది. సుదూరప్రాతంలోని విదేశాలతో విస్తృతమైన వ్యాపారం జరిగేది, అనేకమంది విదేశీ వ్యాపారులు చైనాలో స్థిరపడిపోయారు.
చైనా ప్రభుత్వంలో "సమాన-క్షేత్ర వ్యవస్థ" అనే కొత్త వ్యవస్థను టాంగ్ వంశం పరిచయం చేసింది. ఈ వ్యవస్థ ద్వారా కుటుంబాలకు వారి సంపదల ప్రాతిపదికన కాకుండా వారి అవసరాలను బట్టి రాజు భూమి కేటాయించేవాడు.
చైనా లోపలి నుంచి మరియు అంతకు మునుపు నాంజావో రాజ్యం దక్షిణప్రాంతం నుంచి వరుసగా తిరుగుబాట్లు చెలరేగడంతో క్రీ.శ 860 నుంచి టాంగ్ రాజవంశం క్షీణించడం ప్రారంభించింది. యుద్ధ ప్రభువులలో ఒకడైన హుయాంగ్ చావో, 879లో గాంగ్జౌను పట్టుకుని అక్కడ పెద్ద సంఖ్యలో ఉన్న విదేశీ వలసప్రజలతో పాటు దాదాపు 200,000 మంది స్థానికులను చంపివేశాడు. 880 చివరలో, లువోయాంగ్ అతడికి లొంగిపోయాడు, 881 జనవరి 5న అతడు ఛాంగాన్‌ను జయించాడు. చక్రవర్తి గిజోంగ్ దీంతో చెంగ్డూకి పారిపోయాడు, హుయాంగ్ తాత్కాలిక పాలనను ఏర్పర్చాడు, దీన్ని వెంటనే టాంగ్ బలగాలు కూల్చివేశాయి కాని, మరొక రాజకీయ కల్లోలం మొదలైంది.
టాంగ్ మరియు సాంగ్ మధ్య రాజకీయ అనైక్యతా కాలం అయిదు సామ్రాజ్యాలు, పది రాజ్యాల కాలం 907 నుంచి 960 వరకు అర్థ శతాబ్దానికి కాస్త ఎక్కువ కాలం పాటు మాత్రమే మనగలిగింది. ఈ స్వల్ప కాలంలో, చైనా అన్ని విధాలుగా అనేక ప్రభుత్వాల వ్యవస్థగా ఉన్నప్పుడు, ఉత్తర చైనాలోని పాత ఇంపీరియల్ కేంద్రంపై ఆధిపత్యంతో కనీసం ఐదు రాజరిక ప్రభుత్వాలు ఒకదాని వెనుక శరవేగంగా ఏర్పడ్డాయి. ఈ కాలంలోనే, మరో 10 సుస్థిర ప్రభుత్వాలు చైనా దక్షిణ మరియు పశ్చిమ ప్రాంత భాగాలను ఆక్రమించాయి, కాబట్టి ఈ కాలాన్ని పది రాజ్యాల కాలంగా పేర్కొంటూ వచ్చారు.
960లో, సాంగ్ రాజవంశం చైనాలో చాలా భాగంలో అధికారాన్ని కైవసం చేసుకుని, తన రాజధానిని కైఫెంగ్ (తర్వాత ఇది బైంజింగ్‌గా పేరుకెక్కింది) లో ఏర్పర్చింది, దీంతో ఆర్థిక సంపన్నతా కాలం ప్రారంభమైంది, కాగా, 
ఖైటన్ లియావో రాజవంశాలు మంచూరియా, నేటి కాలపు మంగోలియా, మరియు ఉత్తర చైనాలను పాలించాయి. 1115 సంవత్సరంలో జుర్చెన్ జిన్ రాజవంశం వెలుగులోకి వచ్చింది, ఇది లియావో రాజవంశాన్ని 10 సంవత్సరాలలో నిర్మూలించివేసింది. అదే సమయంలో, ఇప్పుడు వాయవ్య చైనా ప్రాంతాలుగా ఉన్న గాన్సు, షాంగ్జీ, మరియు నింగ్జియా ప్రాంతాల్లో టాంగట్ తెగలచేత ఏర్పడిన పశ్చిమ గ్జియా రాజవంశం 1032 నుంచి 1227వరకు కొనసాగింది.
జిన్ రాజవంశం ఉత్తర చైనా మరియు కైఫెంగ్‌‌లపై అధికారాన్ని సాంగ్ రాజవంశం నుంచి లాక్కుంది. దీంతో శాంగ్ రాజవంశం తమ రాజధానిని హాంగ్జౌ (杭州) వైపుకు తరలించింది. దక్షిణ సాంగ్ రాజవంశం కూడా జిన్ రాజవంశాన్ని లాంఛనప్రాయమైన ప్రభువులలాగా భావించి ఘోర అవమానం పాలైంది. తదుపరి సంవత్సరాల్లో చైనా సాంగ్ రాజరికం, జిన్ రాజరికం మరియు టాంగట్ పశ్చిమ గ్జియాల మధ్య విభజించబడింది. దక్షిణ సాంగ్ పాలన గొప్ప సాంకేతిక అభివృద్ధి కాలాన్ని చూసింది, ఉత్తరం వైపునుంచి వస్తున్న సైనికపరమైన ఒత్తిడిలో భాగంగా ఈ సాంకేతికాభివృద్ధిని వివరించవచ్చు. ఈ కాలంలోనే తుపాకి మందు ఆయుధాల ఉపయోగం ఉనికిలోకి వచ్చింది. ఇది 1161లో యాంగ్జీ నదిపై జరిగిన టాంగ్డావో యుద్ధం మరియు కైషి యుద్ధంలో జిన్ రాజవంశానికి వ్యతిరేకంగా సాంగ్ రాజవంశపు నౌకాదళ విజయాలలో తుపాకిమందే ప్రధాన పాత్ర పోషించింది. పైగా, ఎంపరర్ రెంజోంగ్ సాంగ్ హయాంలో చైనా చరిత్రలోనే మొట్టమొదటి శాశ్వత స్టాండింగ్ నేవీని 1132లో డింగ్‌హాయి వద్ద నెలకొల్పి, దానికి ఒక అడ్మిరల్ కార్యాలయం కూడా కల్పించారు.
సు సాంగ్ (1020–1101) మరియు షెన్ కువో (1031–1095) వంటి సృజనాత్మక పండిత-అధికారులతో కూడిన సాంగ్ రాజవంశం సాంప్రదాయిక చైనాలో శాస్త్ర, సాంకేతిక రంగాల్లో అత్యున్నత స్థాయికి తీసుకుపోయిందని చరిత్రకారులు భావిస్తున్నారు. ఛాన్సలర్లు వాంగ్ ఆన్షి మరియు సీమా గువాంగ్‌ల నేతృత్వంలో, సంస్కరణవాదులు మరియు ఛాందసవాదులతో కూడిన రాజకీయ ప్రత్యర్థుల మధ్య రాజాస్థానంలో నిత్యం ఘర్షణ జరుగుతుండేది. 13వ శతాబ్ది మధ్య మరియు చివరి సంవత్సరాల నాటికి చైనీయులు ఝు గ్జి సూత్రీకరించిన నయా-కన్ఫ్యూసియన్ తత్వశాస్త్రపు పిడివాదాన్ని స్వీకరించారు. "జిఝి టోంగ్జియాన్" చారిత్రక రచన వంటి పలు గొప్ప సాహిత్య రచనలు సాంగ్ రాజవంశ కాలంలోనే వెలుగులోకి వచ్చాయి. "క్వింగ్‌మింగ్ పర్వదిన కాలంలో నది పొడవునా" మరియు "నోమాడ్ ఫ్లూట్‌కి చెందిన పద్దెనిమిది పాటలు" వంటి గొప్ప కళాకృతులతో సంస్కృతి కళలు వికసించాయి, అదేసమయంలో లిన్ టింగ్వి వంటి ప్రసిద్ధ బౌద్ధ చిత్రకారులు ఈ కాలంలో నివసించారు.
జర్చెన్- స్థాపించిన జిన్ రాజవంశం మంగోలులచేత ఓడించబడింది, తర్వాత వీరు సుదీర్ఘకాలం కొనసాగిన రక్తపాత యుద్ధంలో దక్షిణ సాంగ్‌ని ఓడించడానికి తరలివెళ్లారు, ఇది తుపాకి మందు ప్రముఖపాత్ర వహించిన తొలి యుద్ధం. తర్వాత "పాక్స్ మంగోలికా"గా పిలువబడినట్టి యుద్ధానంతర యుగంలో, మార్కో పోలో వంటి సాహసిక పాశ్చాత్యులు చైనా మార్గంలో ప్రయాణించి దాని అద్భుతాలపై తొలి నివేదికలను ఐరోపా‌కు తీసుకెళ్లారు. యువాన్ రాజవంశ కాలంలో, మంగోలులు స్టెప్పీలపై ఆధారపడిన వారుగా ఉండిపోవాలని అనుకున్నవారుగా, చైనా ఆచారవ్యవహారాలను స్వీకరించాలని కోరుకున్న వారుగా విడిపోయారు.
చెంఘీజ్ ఖాన్ మునిమనవడు కుబ్లయ్ ఖాన్, చైనా ఆచారవ్యవహారాలను స్వీకరించదలిచి యువాన్ రాజవంశ పాలనను స్థాపించాడు. ఇది బీజింగ్ రాజధానిగా చైనా మొత్తాన్ని పాలించిన తొలి రాజవంశం. బీజింగ్ 938 ADలో యాన్ యున్ పదహారుమంది అధికారులతో పాటు లియావోకు లొంగిపోయారు. దానికిముందు, ఇది చైనా మొత్తాన్ని పాలించని జిన్ రాజధానిగా ఉండేది.
మంగోల్ దురాక్రమణకు ముందు, చైనా సామ్రాజ్యాలు దాదాపు 120 మిలియన్ ప్రజలను కలిగి ఉండేవని అధికారిక నివేదికలు తెలిపాయి: 1279లో మంగోలుల విజయం పూర్తయిన తర్వాత, 1300 సంవత్సరం జనాభా లెక్కల ప్రకారం 60 మిలియన్‌ల మంది మాత్రమే మిగిలారు. 14వ శతాబ్దిలో ప్లేగు (బ్లాక్ డెత్) సాంక్రమిక వ్యాధులు చైనా జనాభాలో 30 శాతాన్ని హతమార్చాయని అంచనా వేశాయి.
శతాబ్ది కాలానికి ముందే ముగిసిపోయిన యువాన్ రాజవంశ పాలన పొడవునా, మంగోల్ పాలనకు వ్యతిరేకంగా చైనా ప్రజానీకంలో సాపేక్షికంగా గట్టి వ్యతిరేకత ఏర్పడుతూ వచ్చింది. 1340ల నుంచి తరచుగా వచ్చిన ప్రకృతి వైపరీత్యాలు అంతిమంగా రైతాంగ తిరుగుబాట్లకు దారితీశాయి. యువాన్ రాజవంశం క్రమంగా 1368 నాటికి మింగ్ రాజవంశం చేత కూలదోయబడింది.
జనాభా పెరగడంతో నగరీకరణ పెరుగుతూ వచ్చింది మరియు శ్రమ విభజన మరింత సంక్లిష్టంగా పెరిగింది. నాంజింగ్ మరియు బీజింగ్ వంటి అతి పెద్ద నగర కేంద్రాలు, ప్రయివేట్ పరిశ్రమ వృద్ధికి దోహదపడింది. ప్రత్యేకించి, చిన్న-కుటీర పరిశ్రమలు పెరిగి, కాగితం, పట్టు, నూలు, పింగాణీ సరకుల తయారీలో ప్రత్యేక నైపుణ్యం సాధించాయి. చాలా వరకు, సాపేక్షికంగా మార్కెట్లతో కూడిన చిన్న నగర కేంద్రాలు దేశవ్యాప్తంగా విస్తరించాయి. పట్టణ మార్కెట్లు ప్రధానంగా ఆహారాన్ని అమ్మేవి, గుండుసూదులు లేదా చమురు వంటి కొన్ని అవసరమైన తయారీదారులు కూడా ఉండేవారు.
విదేశీ భయం మరియు పెరుగుతున్న ప్రజాదరణ పెరుగుతున్న నయా-కన్ప్యూసియజం యొక్క మేధో అత్మ శోధనం కొనసాగుతున్నప్పటికీ, మింగ్ రాజవంశ పాలన తొలి దశలో చైనా ఏకాకిగా లేదు. విదేశీ వాణిజ్యం, బయటి ప్రపంచంతో ప్రత్యేకించి జపాన్తో ఇతర సంబంధాలు గణనీయంగా పెరిగాయి. చైనా వర్తకులు హిందూ మహాసముద్రం పొడవునా ప్రయాణించి, జెంగ్ హె సముద్రయానం ద్వారా తూర్పు ఆఫ్రికాను చేరుకున్నారు.
మింగ్ రాజవంశ స్థాపకుడు జూ యువాన్‌జాంగ్ లేదా (హాంగ్-ఉ వాణిజ్యంపై తక్కువ ఆసక్తిని, వ్యవసాయ రంగం నుంచి మరింత ఆదాయాలను ఆశిస్తున్నటువంటి ప్రభుత్వ స్థాపనకు పునాది వేశాడు. చక్రవర్తి రైతాంగ పునాది కారణంగా కావచ్చు, మింగ్ ఆర్థిక వ్యవస్థ వ్యవసాయానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చింది దీనితో పోలిస్తే సాంగ్ మరియు మంగోలియన్ రాజవంశాలు ఆదాయం కోసం వ్యాపారం మరియు వర్తకులపై ఆధారపడుతూ వచ్చాయి. సాంగ్ మరియు మంగోల్ పాలనలోని నయా-భూస్వామ్య కమతాలను మింగ్ పాలకులు కైవశం చేసుకున్నారు. భూ ఎస్టేట్‌లను ప్రభుత్వం స్వాధీనపర్చుకుని, వాటిని విభజించి, కౌలుకు ఇచ్చాయి. వ్యక్తిగత బానిసత్వం నిషేధించబడింది. తత్ఫలితంగా, చక్రవర్తి యాంగ్-లె మృతితో, స్వతంత్ర రైతాంగ యజమానులు చైనా వ్యవసాయంలో ప్రాధాన్యత వహించారు. గత పాలనా వ్యవస్థలలో చెలరేగిన తీవ్ర దారిద్ర్యాన్ని నిర్మూలించడానికి ఈ చట్టాలు తోడ్పడ్డాయి.
ఈ రాజవంశం దృఢమైన మరియు సంక్లిష్ట కేంద్ర ప్రభుత్వాన్ని నెలకొల్పి సామ్రాజ్యాన్ని ఐక్యం చేసి నియంత్రించింది. చక్రవర్తుల పాత్ర రానురాను మరింత నిరంకుశంగా మారింది, జు యువాన్‌జాంగ్ నిరంకుశాధికార వర్గపు తీవ్రమైన రాతకోతల వ్యవహారాలు మరియు జ్ఞాపికలు (రాజుకు దరఖాస్తులు, సిఫార్సులు చేయడం) సమాధానం, రకరకాల నివేదికలు మరియు పన్ను రికార్డులు వంటి వాటిపై ఇంపీరయల్ శాసనాల తయారీలో సహాయం చేయడం కోసం "గ్రాండ్ సెక్రటరీలు" (内阁) గా అతడు పిలిచిన వారిని ఉపయోగించుకోవడాన్ని కొనసాగించాడు. ఈ నిరంకుశాధికారవర్గమే తదుపరి దశల్లో మింగ్ ప్రభుత్వం సమాజంలో జరుగుతున్న మార్పులను స్వీకరించకుండా అడ్డుకుంది, ఫలితంగా సామ్రాజ్యమే క్షీణించిపోయింది.
చైనాకు ఇతర పాలకులు తమ రాయబారులను పంపి విధేయత ప్రకటించాలని డిమాండ్ చేయడం ద్వారా చైనా ప్రభావాన్ని దాని సరిహద్దుల అవతలకు విస్తరించాలని చక్రవర్తి యాంగ్-లె తీవ్రంగా ప్రయత్నించాడు. 1,599 టన్నుల బరువు మోసుకు పోయే నాలుగు స్తంభాల ఆధారం కలిగిన భారీ నావికా బలగం నిర్మించబడింది. దాదాపు ఒక మిలియన్ సైనికులతో కూడిన స్టాండింగ్ ఆర్మీ (కొంతమంది దీన్ని 1.9 మిలియన్‌ సైనికులుగా వర్ణించారు ) సృష్టించబడింది. చైనా సైన్యాలు దాదాపు 20 ఏళ్లపాటు వియత్నాంను జయించాయి, చైనా నావికాదళం చైనా సముద్రాలు, హిందూ మహాసముద్రంలో విహరించడమే కాక ఆఫ్రికా తూర్పుతీరాన్ని కూడా చేరుకున్నాయి. చైనీయులు తూర్పు టర్కిస్తాన్‌లో ప్రభావం చూపారు. సముద్రతీరం పొడవునా ఉన్న పలు ఆసియా దేశాలు చైనా చక్రవర్తికి విధేయత ప్రకటించాయి. దేశీయంగా, మహా కాలువ విస్తరించబడి, దేశీయ వాణిజ్యాన్ని ప్రోత్సహించింది. సంవత్సరానికి 100,000 టన్నుల ఇనుమును చైనా ఉత్పత్తి చేసింది. కదిలే టైప్‌ను ఉపయోగించి అనేక పుస్తకాలు ముద్రించారు. బీజింగ్ నిషిద్ధ నగరంలోని ఇంపీరియల్ ప్యాలెస్ తన ప్రస్తుత వైభవాన్ని అప్పుడే పొందింది. ఈ శతాబ్దాలలోనే దక్షిణ చైనాలో వనరులను పూర్తిగా ఉపయోగించారు కొత్త పంటలను విస్తృతంగా సాగులోకి తీసుకు వచ్చారు పింగాణీ మరియు వస్త్రాలకు సంబంధించిన పరిశ్రమలు ఏర్పడ్డాయి.
1449లో ఎసెన్ తాయిసి ఉత్తర చైనాలో ఓరియట్ మంగోల్ దాడిని నిర్వహించాడు, ఈ దాడిలో జెంటోంగ్ చక్రవర్తిని టుము వద్ద బందీగా పట్టుకున్నారు. 1542లో మొఘల్ పాలకుడు అల్తాన్ ఖాన్ ఉత్తర చైనా సరిహద్దు పొడవునా చైనాను వేధించడం ప్రారంభించాడు. 1550లో అతడు బీజింగ్ శివార్ల వరకు వచ్చాడు. వాయవ్య చైనా తీరంపై దాడి చే్స్తున్న జపనీస్ సముద్ర బందిపోట్లతో కూడా చక్రవర్తి ఒప్పందం కుదుర్చుకోవలసి వచ్చింది; జనరల్ క్వి జిగువాంగ్ ఈ బందిపోట్లను ఓడించడంలో కీలక పాత్ర పోషించాడు. ప్రపంచ చరిత్రలోనే అతి పెద్ద భూకంపం షాంగ్జీ భూకంపం 1556లో వచ్చింది, ఇది దాదాపు 830.000 ప్రజల ప్రాణాలు తీసింది, ఇది జియాజింగ్ చక్రవర్తి ప్రాంతంలో జరిగింది.
చైనాను విదేశీ దాడులనుంచి కాపాడటం కోసం మింగ్ రాజవంశ పాలనలోనే మహా కుడ్యం చివరి నిర్మాణాన్ని చేపట్టారు. మహాకుడ్యం చాలావరకు గడిచిన కాలాల్లోనే నిర్మించబడినప్పటికీ, నేడు కనిపిస్తున్న మహాకుడ్యాన్ని మింగ్ పాలనలోనే నిర్మించారు లేదా మరమ్మతులు చేశారు. గోడలోని ఇటుక మరియు నల్లరాయి పని విస్తరించబడింది, వాచ్ టవర్లు తిరిగి డిజైన్ చేయబడ్డాయి, కోట పొడవునా ఫిరంగులు నెలకొల్పారు.
చిట్టచివరి హాన్ చైనీస్ రాజవంశం అయిన మింగ్‌లు మంచూస్‌ చేతిలో పరాజయం పొందిన తర్వాత క్వింగ్ రాజవంశం (1644–1911) స్థాపించబడింది. మంచూలను అంతకుముందు "జుర్చెన్" అనేవారు. లీ జైచెంగ్ రైతాంగ తిరుగుబాటుదారులు 1644లో బీజింగ్‌ను వశపర్చుకున్నప్పుడు చివరి మింగ్ చక్రవర్తి చోంగ్‌జెన్ ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. మంచూలు తర్వాత మింగ్ రాజవంశ సేనాని వూ సంగైతో పొత్తు కలిపి క్వింగ్ రాజరికపు కొత్త రాజధానిగా మారిన బీజింగ్ను స్వాధీనపర్చుకున్నారు. తమ చక్కటి చైనాపాలనలో కన్ఫ్యూసియన్ శైలి సాంప్రదాయిక చైనా ప్రభుత్వ పాలనా పద్ధతులను మంచూలు చేపట్టారు.
మంచూ క్యూ తరహా కేశాలంకరణ మరియు మంచూ శైలి వస్త్రధారణను చేపట్టవలసిందిగా హాన్ చైనీయులను బలవంతపెట్టే 'క్యూ ఆర్డర్‌'ను మంచూలు అమలుపర్చారు. మంచూ శైలి వస్త్రాలంకార పద్ధతి అయిన "క్విపావ్" (బ్యానెర్‌మెంట్ దుస్తులు మరియు "టాంగ్‌జువాంగ్" ) సాంప్రదాయిక హాన్ వస్త్రం లేదా "హాన్ఫు" స్థానంలో వచ్చి చేరింది. కాంగ్జీ చక్రవర్తి మునుపెన్నడూ ఎరుగని రీతిలో చైనా అక్షరాలకు సంబంధించిన అత్యంత సమగ్ర నిఘంటువును తయారు చేయమని ఆదేశించాడు. క్వింగ్ డైనాస్టీ "ఎనిమిది బ్యానర్ల" వ్యవస్థను ఏర్పర్చింది, ఇది క్వింగ్ సైనిక వ్యవస్థ యొక్క ప్రాథమిక చట్రాన్ని అందించింది. బ్యానర్ ప్రతిపత్తినుంచి తమను తొలగించవలసిందిగా దరఖాస్తు పెట్టనట్లయితే బ్యానర్‌మెన్‌ని వ్యాపారంలో, చేతిపనులు చేయకుండా నిషేధించేవారు. వారిని కులీన వర్గంగా పరిగణించి వార్షిక ఫించన్‌లు, భూమి మరియు దుస్తుల కేటాయింపుల ద్వారా వారికి ప్రత్యేక గౌరవం కల్పించేవారు.
తర్వాతి అరశతాబ్దం వరకు క్వింగ్ రాజవంశం మొదట్లో యున్నాన్ తోపాటుగా మింగ్ పాలనలో ఉన్న కొన్ని ప్రాంతాలపై తన నియంత్రణను సంఘటితం చేసుకుంది. వీరు తమ అధికారాన్ని గ్జింజియాంగ్, టిబెట్ మరియు మంగోలియా వరకు తమ ప్రాబల్యాన్ని విస్తరించారు. అయితే, పందొమ్మిదవ శతాబ్దినాటికి క్వింగ్ అధికారం బలహీనపడింది. సామ్రాజ్య శాసనాలు ప్రమాదకరమైన నల్లమందును నిషేధించడంతో చైనాతోఓపియం వ్యాపారాన్ని కొనసాగించాలనుకున్న బ్రటన్ ఆశలు అడియాసలైపోయాయి, దీంతో 1840లో తొలి నల్లమందు యుద్థం బద్దలైంది. నాంకింగ్ ఒప్పందంలో భాగంగా హాంకాంగ్ 1842లో బ్రిటన్ పరమైంది.
అతిపెద్ద తిరుగుబాటు అయిన తైపింగ్ తిరుగుబాటు (1851–1864)తో చైనాలోని మూడో వంతు తైపింగ్ టియాంగ్వో ఆజమాయిషీలోకి వెళ్లిపోయింది, ఇది "హెవెన్లీ కింగ్" 
హాంగ్ గ్జియుక్వాన్‌ నేతృత్వంలోని క్వాసీ-క్రిస్టియన్ మత ఉద్యమం. కేవలం పద్నాలుగు సంవత్సరాలలోపే తైపింగ్ తిరుగుబాటు ఉద్యమం అణిచివేయబడింది - తైపింగ్ సైన్యం 1864లో జరిగిన మూడవ నాంకింగ్ యుద్ధంలో నిర్మూలించబడింది. 15 సంవత్సరాల తిరుగుబాటు క్రమంలో 20 మిలియన్ల మంది చనిపోయారు.
పైగా, మానవ ప్రాణాలు, ఆర్థికవ్యవస్థల పరంగా అత్యంత వ్యయంతో కూడిన తిరుగుబాట్లు పుంటి-హక్కా క్లాన్ యుద్ధాలు, నియెన్ తిరుగుబాటు, ముస్లిం తిరుగుబాటు, పాంథాయ్ తిరుగుబాటు మరియు బాక్సర్ తిరుగుబాటు, వంటివి దీన్ని అనుసరించాయి. అనేకవిధాలుగా, తిరుగుబాట్లు, క్వింగ్ రాజులు ఇంపీరియల్ బలగాలతో తప్పనిసరై చేసుకున్న అసమాన ఒప్పందాలు 19వ శతాబ్దంలోని నూతన సవాళ్లతో వ్యవహరించడంలో క్వింగ్‌ రాజుల అసమర్థతను చిహ్నంగా నిలిచాయి.
1860ల నాటికి క్వింగ్ రాజరికం అపారమైన ధనాన్ని, మానవ ప్రాణాలను వెచ్చించి తిరుగుబాట్లను అణిచివేసింది. దీంతో క్వింగ్ పాలన విశ్వసనీయత దెబ్బతింది, ప్రాంతీయ నేతలు, ఉన్నతవర్గం స్థానికంగా తిరుగుబాట్లకు ప్రేరేపించడంతో చైనాలో యుద్ధ ప్రభువుల వ్యవస్థ బలపడటానికి దారితీసింది. గ్వాంగ్జు చక్రవర్తి హయాంలోని క్వింగ్ రాజరికం స్వీయ సంఘటిత ఉద్యమం ద్వారా ఆధునికీకరణ సమస్యతో వ్యవహరించేందుకు ప్రయత్నించింది. అయితే, 1898 మరియు 1908 మధ్యలో డోవగెర్ సిగ్జి రాణి సంస్కరణవాది గ్వాంగ్జును "మానసిక వికలాంగుడు"గా ప్రకటించి నిర్బంధించింది. రాణి డొవాగెర్, సంప్రదాయవాదులు మద్దతుతో సైనిక కుట్రను నిర్వహించి యువ చక్రవర్తిని సమర్థంగా అధికారంనుంచి తొలగించి మౌలిక సంస్కరణలను చాలా వరకు నిలిపివేసింది. మహారాణి డొవాగెర్ చనిపోవడానికి సరిగ్గా ఒక రోజు ముందుగా గ్వాంగ్జు మరణించాడు (అతడికి రాణి సిక్జి విషం పెట్టిందని కొంతమంది విశ్వాసం.) అధికారుల లంచగొండితనం, అసమ్మతి, ఇంపీరియల్ కుటుంబాల ఘర్షణలు సైనిక సంస్కరణలను చాలావరకు నిరుపయోగకరంగా మార్చాయి. దీని ఫలితంగా, క్వింగ్ రాజు "నూతన సైనిక బలగాలు" సీనో-ఫ్రెంచ్ యుద్ధం (1883-1885) మరియు సీనో-జపనీస్ యుద్ధం (1894-1895)లో చిత్తుగా ఓడించబడ్డాయి.
20 శతాబ్ది ప్రారంభంలో, బాక్సర్ తిరుగుబాటు ఉత్తర చైనాకు ప్రమాదకరంగా పరిణమించింది. ఇది సాంప్రదాయకమైన, సామ్రాజ్యవాద వ్యతిరేక ఉద్యమం, ఇది చైనాను తిరిగి పాత పద్ధతులలోకి తీసుకుపోవాలని చూసింది. చైనా సామ్రాజ్ఞి డోవాగెర్, అధికారంపై తన పట్టును కొనసాగించే ప్రయత్నంలో కావచ్చు, బాక్సర్లు బీజింగ్ వైపుకు పురోగమిస్తున్నప్పడు వారితో చేతులు కలిపింది. దీనికి ప్రతిస్పందనగా, అష్ట-జాతి కూటమి యొక్క సహాయ దండయాత్ర ఆక్రమణలోని విదేశీ మిషనరీలను కాపాడేందుకోసం చైనాను ఆక్రమించాయి. బ్రిటిష్, జపనీస్, రష్యన్, ఇటాలియన్, ఫ్రెంచ్, అమెరికా మరియు ఆస్ట్రేలియన్ బలగాలతో కూడిన కూటమి, బాక్సర్లను ఓడించి క్వింగ్ ప్రభుత్వం నుండి మరిన్ని రాయితీలను డిమాండ్ చేసింది.
సంస్కరణలపై క్వింగ్ ఆస్థానం నీళ్లు చల్లడం, చైనా బలహీనపడటంతో నిస్పృహకు గురయిన యువ అధికారులు, సైనికాధికారులు, విద్యార్థులు,—సన్‌ యెట్-సెన్ విప్లవాత్మక ఆలోచనలతో ప్రభావితమయ్యారు — క్వింగ్ రాజవంశాన్ని కూలదోసి, రిపబ్లిక్ 
ఏర్పర్చాలంటూ ప్రచారాన్ని ప్రారంభించారు.
చైనాలో బానిసత్వం 1910లో రద్దు చేయబడింది.
విప్లవకర సైనిక తిరుగుబాటు ఉచాంగ్ తిరుగుబాటు, 1911 అక్టోబరు 10న ఊహాన్‌లో ప్రారంభమైంది. సన్‌ యెట్-సెన్ అధ్యక్షుడిగా చైనా రిపబ్లిక్ ప్రాదేశిక ప్రభుత్వం 1912 మార్చి 12న నాన్జింగ్‌లో ఏర్పడింది. అయితే చివరి క్వింగ్ చక్రవర్తిని పదవి వదులుకునేలా చేసే ఒప్పందంలో భాగంగా (ఈ నిర్ణయం పట్ల తర్వాత 
సన్ విచారం వ్యక్తం చేశారు), క్వింగ్ ప్రభుత్వంలో ప్రధాన మంత్రిగా పనిచేసి, నూతన సైన్యంకి నేతృత్వం వహించిన యువాన్ షికాయ్‌కు సన్ యెట్-సెన్ తన అధికారాన్ని అప్పగించవలసి వచ్చింది. తదుపరి సంవత్సరాలలో యువాన్ జాతీయ, ప్రాదేశిక శాసనసభలను రద్దు చేయడానికి ప్రయత్నించి 1915లో తన్నుతాను చక్రవర్తిగా ప్రకటించుకున్నాడు. యువాన్ సామ్రాజ్య కాంక్షలను అతడి విధేయులు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు; తిరుగుబాటు జరుగనున్న తరుణంలో అతడు 1916 మార్చి16న పదవినుంచి తప్పుకున్నాడు, ఆ సంవత్సరం జూన్‌లోనే అతడు మరణించాడు. అతడి మరణం చైనాలో అధికార శూన్యతను సృష్టించింది; రిపబ్లికన్ ప్రభుత్వం చిన్నాభిన్నమైంది. ఇది యుద్ధ ప్రభువుల యుగాన్ని తీసుకువచ్చింది, ఈ కాలంలో దేశంలో చాలా భాగం పోటీపడుతున్న ప్రాదేశిక సైనిక నేతల సంకీర్ణ శక్తుల ద్వారా పాలించబడింది.
మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం చివరలో వెర్సెయిల్స్ సంధి ద్వారా చైనాపై విధించిన ఆంక్షలకు ప్రతిస్పందనగా 1919లో, మే నాలుగు ఉద్యమం ప్రారంభమైంది, ఇది త్వరలోనే చైనాలోని దేశీయ పరిస్థితిపై నిరసన ఉద్యమంలా మారిపోయింది. ఉదారవాద పాశ్చాత్య తత్వశాస్త్రంపై నమ్మకం కోల్పోయిన చైనా మేధావులు మరింత తీవ్ర భావాలవైపు మళ్లారు. ఇది చైనాలోని వామపక్ష, మితవాద శక్తుల మధ్య రాజీలేని ఘర్షణకు బీజాలు వేసింది, ఇది శతాబ్ది పొడవునా చైనా చరిత్రలో ఆధిపత్యం చలాయిస్తూ వచ్చింది.
1920లలో, సన్ యెట్-సెన్ దక్షిణచైనాలో విప్లవ స్థావరాన్ని ఏర్పర్చి, చిన్నాభిన్నమైపోయిన దేశాన్ని ఐక్యపర్చేందుకు నడుం కట్టాడు. సోవియట్ సహాయంతో, అతడు అప్పుడే మొగ్గ తొడుగుతున్న చైనా కమ్యూనిస్టు పార్టీతో పొత్తు కుదుర్చుకున్నాడు. 1925లో సన్ యెట్-సెన్ కేన్సర్ వ్యాధితో మరణించిన తర్వాత అతడి అనుయాయులలో ఒకరైన చాంగ్‌ కే-షేక్, "కొమింటాంగ్" (KMT జాతీయ పార్టీ)పై పట్టు సాధించి ఉత్తర దేశ దండయాత్రగా పేరొందిన సైనిక కేంపెయిన్‌లో దక్షిణ, మధ్య చైనాలో చాలా వరకు తన పార్టీ పాలనలోకి తీసుకువచ్చాడు. సైనిక శక్తి ద్వారా దక్షిణ, మధ్య చైనాలోని యుద్ధ ప్రభువులను ఓడించిన చాంగ్ ఉత్తర ప్రాంతంలోని యుద్ధ ప్రభువులనుంచి నామమాత్ర విధేయతను పొందగలిగాడు. 1927లో, చియాంగ్ సీపీసీపై పడ్డాడు, దక్షిణ మరియు తూర్పు చైనాలోని కమ్యూనిస్టు స్థావరాలనుంచి సీపీసీ సైన్యాలను, దాని నేతలను అవిరామంగా వెంటాడుతూ వచ్చాడు. 1934లో, చైనీస్ సోవియట్ రిపబ్లిక్ వంటి తమ పర్వత ప్రాంతాల నుంచి బయటకు రప్పించబడిన సీపీసీ సైనిక బలగాలు చైనాలోని అత్యంత అననుకూల భూభాగం గుండా వాయవ్య ప్రాంతానికి లాంగ్ మార్చ్ ప్రారంభించాయి, అక్కడ ఇవి షాంగ్జీ ప్రాంతంలోని యానాన్‌లో గెరిల్లా స్థావరాన్ని ఏర్పర్చుకున్నాయి.
లాంగ్ మార్చ్ కాలంలో కమ్యూనిస్టులు కొత్త నేత మావో జెడాంగ్ (మావో సేటుంగ్) నేతృత్వంలో తిరిగి సంఘటితమయ్యారు. (1931-45) మధ్య దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలు 14 ఏళ్లపాటు జపాన్ ఆక్రమణలో ఉన్న కాలం పొడవునా KMT మరియు CPC మధ్యన బహిరంగంగా లేదా రహస్యంగా తీవ్రమైన పోరాటం కొనసాగింది. రెండో ప్రవంచ యుద్థంలో భాగమైన సీనో-జపనీస్ యుద్ధ(1937-1945) కాలంలో రెండు చైనా పార్టీలూ జపాన్‌కు వ్యతిరేకంగా 1937లో లాంఛనప్రాయంగా ఐక్యసంఘటన కుదుర్చుకున్నాయి. 1945లో జపాన్ ఓటమి చెందిన తర్వాత KMT మరియు CPC పార్టీల మధ్య రాజీ మరియు సంధి పరిష్కారాలకు ప్రయత్నాలు విఫలమైన తర్వాత యుద్ధం పునరుద్ధరించబడింది. 1949 నాటికి, సీపీసీ దేశంలోని చాలా భాగాన్ని ఆక్రమించింది. "(చూడండి చైనా అంతర్యుద్ధం)"
1945లో రెండో ప్రపంచయుద్ధం ముగిసిన తర్వాత జపనీస్ సంపూర్ణ లొంగుబాటులో భాగంగా, తైవాన్‌లోని జపాన్ దళాలు చైనా రిపబ్లిక్‌ ముందు లొంగిపోయాయి, దీంతో ఛాంగ్ కై-షేక్ తైవాన్‌పై పట్టు బిగించాడు. చియాంగ్ 1949లో జాతీయ చైనాలో సీపీసీ బలగాలచేత పరాజయం పొందాడు. తర్వాత, అతడు తన ప్రభుత్వం, మిగిలి ఉన్న సైనిక బలగాలు, KMT నాయకత్వంలోని మెజారిటీ మరియు అతడి మద్దతుదారులలో చాలామందితో తైవాన్‌కు పారిపోయాడు.
CPC విజయం సాధించడంతో, 1949 అక్టోబరు 1న చైనా ప్రజా రిపబ్లిక్ ప్రకటించబడింది, తైవాన్ తిరిగి చైనా మాతృభూమినుంచి రాజకీయంగా వేరుపడిపోయి ఈనాటికీ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా పార్టీచేత పాలించబడుతోంది. ఈ రెండు వ్యతిరేక పార్టీల మధ్య ఎలాంటి శాంతి ఒడంబడిక ఇంతవరకూ నెలకొల్పబడలేదు.
1949 నుంచి పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా చరిత్ర కోసం చూడండి హిస్టరీ ఆఫ్ ది పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా. 1949 నుండి రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా చరిత్ర కోసం, చూడండి రిపబ్లిక్ ఆఫ్ చైనా ఆన్ తైవాన్(1949-ప్రజెంట్).