కొల్లాజ్
కొల్లాజ్ అనేది, దృశ్య కళలలో, వివిధ రూపాలను ఒకదానితో ఒకటి అతికించి ఓ కొత్త రూపాన్ని సృష్టించే కళ.
కొల్లాజ్ లో వార్తాపత్రికల క్లిప్పింగులు, రిబ్బన్లు, రంగు కాగితపు లేదా చేతితో తయారు చేసిన కాగితపు ముక్కలు, ఇతర కళారూపాల యొక్క భాగాలు, ఛాయాచిత్రాలు మరియు ఇతర దొరికిన వస్తువులను బంక ఉపయోగించి ఒక కాగితపు ముక్క లేదా కాన్వాస్ పైన అతికించినటువంటివి ఉంటాయి. కొల్లాజ్ కళా రూపం వందలాది సంవత్సరాల క్రితము నుండే ఉండేది కాని 20వ శాతాబ్ద ప్రారంభములో ఇది ఒక నూతన కళా రూపముగా మళ్ళా ఆదరణ పొందింది.
"కొల్లాజ్" అనే పదం "బంక" అనే అర్ధం గల "కల్లెర్ " అనే ఫ్రెంచ్ భాషా పదము నుండి వచ్చింది. 20వ శతాబ్ద ప్రారంభములో, కొల్లాజ్, ఆధునిక కళ యొక్క ప్రత్యేక భాగంగా ఏర్పడినప్పుడు, జార్జస్ బ్రాక్ మరియు పాబ్లో పికాసోలు ఈ పదాన్ని రూపొందించారు.
200 బిసి సమయములో చైనాలో కాగితాన్ని కనిపెట్టినప్పుడు, కొల్లాజ్ పద్ధతులు మొదటిసారిగా వాడబడ్డాయి. కాని 10వ శాతాబ్దము వరకు దీని వాడకం పరిమితంగానే ఉండేది. అప్పుడు జపాన్లో అలంకారప్రాయంగా వ్రాసేవారు తమ పద్యాలను బంకతో అతికించిన కాగితాలను ఉపయోగించి, వాటి ఉపరితలాల పై వ్రాయడం ప్రారంభించారు.
13వ శతాబ్దములో మధ్య యుగ ఐరోపాలో కొల్లాజ్ పద్ధతి ఆచరణలోనికి వచ్చింది. 15వ మరియు 16వ శతాబ్దాలలో గోథిక్ కాథడ్రల్ లలో స్వర్ణ ఆకు ప్యానల్ లు వాడడటం ప్రారంభమయింది. ప్రతిమలకు, విగ్రహాలకు, ఆయుధాల పైపూతకు రత్నాలు మరియు ఇతర విలువైన రాళ్ళను అమర్చడం జరిగింది. .
19వ శతాబ్దములో, కొందరు అభిరుచి కలిగిన వారిచే జ్ఞాపికలు (అనగా ఫోటో ఆల్బంలకు ) మరియు పుస్తకాలకు (అనగా హన్స్ క్రిస్టియన్ ఆండర్సన్, కార్ల్ స్పిట్జ్‌వేగ్ ) కూడా కొల్లాజ్ పధ్ధతులు వాడబడ్డాయి.
కొల్లాజ్ వంటి పద్ధతులు పన్నెండవ శతాబ్దానికి ముందు నుండే వాడబడినప్పడికి, సరిగా చెప్పాలంటే, కొల్లాజ్ 1900 తరువాత వరకు, అనగా ఆధునికత యొక్క తొలి దశల వరకు, ఆచరణలోకి రాలేదని కొందరు కళా నిపుణులు వాదిస్తున్నారు.
ఉదాహరణకు, టాటే గ్యాలరీ యొక్క ఆన్‌లైన్ కళా పదకోశంలో, కొల్లాజ్ "ఒక కళా ప్రక్రియగా పన్నెండవ శాతాబ్దములో మొదటి సారిగా వాడబడింది" అని ఇవ్వబడింది.. కొల్లాజ్ అనే కళా రూపం ఆధునికత యొక్క ప్రారంభ దశలో ఆచరణలోకి వచ్చిందని మరియు అది కేవలం ఒక వస్తువును మరొక వస్తువుపై అతికించడమే కాదని గుగ్గెన్హీం మ్యూజియం యొక్క ఆన్‌లైన్ కళా పదకోశంలో పేర్కొనబడింది. బ్రేక్ మరియు పికాసో తమ కాన్వాసులకు బంక పూసిన అతుకులను చేర్చి, ఆ అతుకులు "వర్ణచిత్రం యొక్క ఉపరితలముతో ఢీ కొన్నప్పుడు" ఒక నూతన పరిమాణాన్ని అందించాయి. ఈ పరిమాణములో, వర్ణచిత్రం మరియు శిల్పకళకు మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని పద్ధతి ప్రకారం పునః పరిశీలన చేయడములో ఒక భాగమయింది. గుగ్గెన్‌హీం వ్యాసం ప్రకారం, ఈ నూతన కళా రూపాలు "ప్రతి మాధ్యమానికి ఇతర మాధ్యమం యొక్క గుణాలను ఇచ్చే విధంగా "ఉన్నాయి. అంతే కాక, ఈ వార్తా పత్రిక ముక్కలు ఆ సంఘర్షణకు బాహ్య అర్ధాలు కల్పించాయి: "బాల్కన్ యుద్ధం వంటి అప్పట్లో జరుగుతున్న సంఘటనల గురించిన ప్రస్తావనలు మరియు ప్రజాధరణ పొందిన సంస్కృతి వంటి అంశాలు వారి కళ యొక్క సారాన్ని మెరుగుపరచాయి." పరస్పరం విరుద్ధమైన ముఖ్య అంశాలు "గంభీరంగానూ అదే సమయములో ఇత్సితంగాను" ఉండి, కొల్లాజ్ కు స్ఫూర్తిదాయకంగా ఉండేవి: "అంతిమ ఉత్పాదన కంటే భావము మరియు పధ్ధతులకే ప్రాధాన్యత ఎక్కువ ఇచ్చి, అసందర్భమైన వాటిని సాధారణమైన వాటితో అర్ధవంతముగా జతపరచేలా కొల్లాజ్ చేసింది."
ఆధునిక పరిణామంలో, జార్జస్ బ్రేక్ మరియు పాబ్లో పికాసో అనే క్యూబిస్ట్ వర్ణ చిత్రకారుల తోనే కొల్లాజ్ మొదలయింది. కొల్లాజ్ పద్ధతిని తైల వర్ణచిత్రాలలో మొదటి సారిగా వాడింది పికాసోనే అని కొందరు అంటారు. కాని పికాసో కంటే ముందుగానే బ్రేక్ కొల్లాజ్ పద్ధతిని తన బొగ్గుతోడి చిత్రాలలో వాడాడని కొల్లాజ్ గురించిన గుగ్గెన్‌హీం మ్యూజియం యొక్క ఆన్‌లైన్ వ్యాసంలో ఇవ్వబడింది. వెంటనే పికాసో కొల్లాజ్ ను వాడడం మొదలుపెట్టాడు. ( బహుశా రేఖాచిత్రాలలో కాకుండా వర్ణచిత్రాలలో కొల్లాజ్ ను మొదటిసారి వాడింది ఇతనే కావచ్చు) .
"ఒక సిములేటడ్ ఓక్-గింజల వాల్‌పేపరును కొని దాని నుండి చిన్న ముక్కలను కత్తిరించి వాటిని తన బొగ్గుతో గీసిన చిత్రాలలో వాడినది బ్రేక్ యే. వెంటనే పికాసో ఈ కొత్త మాధ్యమములో తన స్వంత పరిశోధనలు చేయడం మొదలు పెట్టాడు."
1912లో "స్టిల్ లైఫ్ విత్ చైర్ కేనింగ్ (Nature-morte à la chaise cannée)" అనే తన వర్ణచిత్రానికి కోసం, చైర్-కేన్ రూపకల్పనతో ఉన్న నూనె వస్త్రం ముక్కను కేన్వాస్ కు అతికించాడు.
కల్పనా కళాకారులు కొల్లాజ్.ను విస్తృతంగా వాడారు. క్యూబోమేనియాలో ఒక బొమ్మను చతురస్ర ముక్కలుగా కత్తిరించి, వాటిని అయాచితంగా గాని యాదృచ్ఛికంగా గాని మళ్ళా కలుపుతారు. ఇదే మాదిరిలో లేదా ఇలాగే ఉండే విధంగా రూపొందించబడిన కొల్లాజ్ లను మార్సెల్ మారియన్ "ఎట్రెసిస్మెంట్స్" అని పిలిచాడు. దీనికి కారణం, మారియన్ ముందుగా కనిపెట్టిన ఒక పద్ధతియే. "పెరలల్ కొల్లాజ్" వంటి కాల్పనిక ఆటలు, కొల్లాజ్ తయారీలో సామూహిక ప్రక్రియలను వాడతాయి.
నవంబరు 1962లో, సిడ్నీ జేనిస్ గ్యాలరీ, "క్రొత్త రియలిస్ట్ ప్రదర్శన" అనే ఒక పాప్ ఆర్ట్ ప్రదర్శనను ఏర్పాటు చేసింది. దీనిలో టాం వెస్సెల్మాన్, జిం డైన్, రాబర్ట్ ఇండియానా, రాయ్ లిచ్టెన్‌స్టీన్, క్లెస్ ఓల్డెన్బర్గ్, జేమ్స్ రోసేన్‌క్విస్ట్, జార్జ్ సెగల్, అండి వారోల్ వంటి అమెరికా కళాకారులు; మరియు అర్మన్, బాజ్, క్రిస్టో, యువేస్ క్లెయిన్, ఫెస్టా, రోటేల్ల, జీన్ టింగులీ, మరియు షిఫానో వంటి ఐరోపాకు చెందిన వారి కళాసృష్టులు ప్రదర్శించబడ్డాయి. దీనికి ముందు నోవియూ రియలిజం అనే ప్రదర్శన పారిస్లోని గలేరీ రివే డ్రోయ్టేలో జరిగింది. దీనిలో కొందరు కళాకారులు తమ అంతర్జాతీయ రంగప్రవేశం చేశారు. కొంత కాలానికి వీరు పాప్ ఆర్ట్ అని పిలవబడే కళారూపాన్ని బ్రిటన్ మరియు యునైటెడ్ స్టేట్స్ లో ప్రవేశపెట్టారు. ఇది ఐరోపా ఖండములో నోవియూ రియలిజం అని పిలవబడింది. పలు కళాకారులు కొల్లాజ్ పద్ధతులను తమ కళాపనులలో వాడారు.
వెస్సెల్‌మాన్ "నవ రియలిస్ట్" ప్రదర్శనలో, కొంత అనుమానంతోనే పాల్గొనని, రెండు 1962 సృష్టులను ప్రదర్శించాడు: "స్టిల్ లైఫ్ #17" మరియు "స్టిల్ లైఫ్ #22" .
"కాన్వాస్ కొల్లాజ్," అనేది మరొక పద్ధతి. దీనిలో వర్ణచిత్రము యొక్క ప్రధాన కాన్వాస్ లో, వేరుగా పెయింట్ చేయబడిన కాన్వాస్ ముక్కలను అతికించడం జరుగుతుంది. ఈ పద్ధతిని వాడినవారిలో ముఖ్యమైనవారు, బ్రిటిష్ కళాకారుడు జాన్ వాకర్. ఇతను 1970ల ఆఖరిలో తన వర్ణచిత్రాలలో ఈ పద్ధతిని వాడాడు. అయితే, కాన్వాస్ కొల్లాజ్ అనేది, అప్పటికే మిశ్రమ మాధ్యమాల యొక్క ఒక భాగంగా ఉండేది. 1960ల ప్రారంభములో కొన్రాడ్ మార్కా-రెల్లి, జెన్ ఫ్రాంక్ వంటి అమెరికా కళాకారులు దీనిని వాడేవారు. తనను తానే తీవ్రస్థాయిలో విమర్శ చేసుకునే లీ క్రేస్నేర్ అనే కళాకారిణి, తరచూ తన వర్ణచిత్రాలను ముక్కులు ముక్కలుగా కోసేసి నాశనం చేసేది. అయితే వాటిని తిరిగి జతచేసి కొత్త కొల్లాజ్ లను సృష్టించటానికే అలా చేసేది.
చెక్క కొల్లాజ్ పద్ధతి కాగితం కొల్లాజ్ పద్ధతి కంటే తరువాత వెలుగులోకి వచ్చింది. 1920లలో కర్ట్ ష్విట్టర్స్, కాగితం కొల్లాజ్ లతో వర్ణచిత్రాల గీయడం మానేసిన తరువాత, చెక్క కొల్లాజ్ లతో ప్రయోగం చేయడం మొదలు పెట్టాడు. 1920ల మధ్య కాలము నుండి చివరి కాలము మధ్య కాలానికి చెందిన 'మెర్జ్ పిక్చర్ విత్ క్యాండిల్' అనే వర్ణ చిత్రములో చెక్క కొల్లాజ్ సూత్రం స్పష్టంగా చూపించబడింది.
ఒక రకంగా చెక్క కొల్లాజ్ కూడా కాగితం కొల్లాజ్ ప్రవేశపెట్టబడిన అదే సమయములోనే ఆచరణలోకి వచ్చింది. ఎందుకంటే, (గుగ్గెన్‌హీం ఆన్‌లైన్ ప్రకారం) ఒక సిములేటడ్ ఓక్-గ్రెయిన్ వాల్‌పేపర్ ను ముక్కలగా కత్తిరించి వాటిని తన బొగ్గు రేఖాచిత్రాలలో అతికించి కాగితం కొల్లాజ్ వాడకాన్ని జార్జస్ బ్రేక్ ప్రారంభించాడు. అందువలన, ఒక చిత్రానికి చెక్కను అతికించడం అనేది ముందునుంచే ఉండేది. ఎందుకంటే, తొలిసారిగా కొల్లాజ్ లలో వాడిన కాగితం, చెక్క మాదిరిగా కనిపించడానికోసం తయారు చేయబడిన వ్యాపార ఉత్పాదన.
1940ల మధ్య కాలములో మొదలయి పదిహేను సంవత్సరాల పాటు కొనసాగిన తీవ్రమైన ప్రయోగాలు జరిగిన సమయములో లూయి నేవేల్సన్ తన శిల్ప చెక్క కొల్లాజ్ లను సృష్టించింది. వీటిని వ్యర్ధ పదార్తాలు, కుర్చీలు, బల్లలు, చెక్క పెట్టలు లేదా పీపాలు మరియు మెట్లు, మోల్దింగులు వంటి భవన సామగ్రుల నుండి రూపొందించేది. సాధారణంగా దీర్ఘచతురస్ర ఆకారములో, అతిపెద్దగా ఉండి, నల్ల రంగులో వర్ణములో భారీగా ఆ చిత్రాలు ఉంటాయి. నేవేల్సన్ యొక్క "స్కై కథీడ్రల్" (1958) గురించి, మ్యూజియం ఆఫ్ మాడరన్ ఆర్ట్స్ పట్టిక ఈ విధంగా సూచిస్తుంది: "ముందు నుంచి చూడవలసిన దీర్ఘ చతురస్ర సమతలం అయిన "స్కై కథీడ్రల్" కు వర్ణచిత్రము యొక్క చిత్ర లక్షణము కలిగి ఉండి ..." ఈ వర్ణచిత్రాలు అతిపెద్ద గోడలు లాగా లేదా ఏకశిల లాగా కనిపిస్తాయి. వీటిని కొన్ని సార్లు ఇరు పక్కలనుండి చూడవచ్చు లేదా "నేరుగా" కూడా చూడవచ్చు.
అనేక చెక్క కొల్లాజ్ కళా సృష్టులు చిన్నగా ఉండి, ఒక వర్ణచిత్రం మాదిరిగా చట్రములో బిగించి వేలాడతీయవచ్చు. దీనిలో సాధారణంగా చెక్క ముక్కలు, చెక్క పేళ్ళు లేదా పొలుకులు ఒక కాన్వాస్ పై (వర్ణచిత్రం అయితే) లేదా ఒక చెక్కపలక పై అమర్చబడి ఉంటుంది. చట్రములో అమర్చబడి చిత్రం లాగా ఉండే ఇటువంటి చెక్క శిలాపలక కొల్లాజ్ లు ఆయా పదార్ధాల యొక్క లోతు, సహజ రంగు మరియు అల్లికలో ఉన్న వైవిధ్యము వంటి అంశాలను అన్వేషించడానికి అవకాశం ఇస్తుంది. అదే సమయములో, భాష, సంప్రదాయాలు, చిత్రాలను గోడలో వేలాడదీసే పద్ధతికి సంబంధించిన చారిత్రాత్మక అనుకంపాలకు అనుకూలంగా ఉపయోగించుకోవడానికి సహాయపడతాయి. చెక్క కొల్లాజ్ పద్ధతులు కొన్ని సార్లు వర్ణచిత్రాలు గీయడం మరియు ఇతర మాధ్యమములో కలుపబడి, ఒకే కళా సృష్టిగా కూడా వాడబడుతుంది.
"చెక్క కొల్లాజ్ కళ" అని పిలవబడే సృష్టులకు డ్రిఫ్ట్‌వుడ్, దొరికిన లేదా మార్పు చెందని దుంగలు, కొమ్మలు, కర్రలు, బెరడు వంటి సహజ చెక్కలను మాత్రమే వాడబడతాయి. దీని మూలాన ఇటువంటి కళా సృష్టి కొల్లాజ్ యేనా (వాటి అసలు అర్థములో) అనే ప్రశ్న తలెత్తుతుంది. (కొల్లాజ్ మరియు ఆధునీకతను చూడండి) ఎందుకంటే, ఆరంభములో, కాగితం కొల్లాజ్ లు వాక్యాలు, చిత్రాల ముక్కలతో తయారు చేయబడ్డాయి. ఇవి ప్రజలు తొలుతగా తయారు చేసిన వస్తువులు మరియు సాంస్కృతిక నేపథ్యం లేక పనితీరు కలిగినవి. ఇంకా గుర్తించగల విశేష వస్తువులను (లేదా విశేష వస్తువుల ముక్కలు) ఒక రకమైన సెమియోటిక్ అభిఘాతములో కొల్లాజ్ కలుపుతుంది. నేవేల్సన్ కళాఖాండములో వాడబడిన తిరగవేసిన చెక్క కుర్చీ లేదా మెట్లు స్తంభమును కూడా కొల్లాజ్ లో ఒక భాగముగా పరిగణించవచ్చు: దీనిలో కూడా కొంత అసలైన సాంస్కృతిక నేపథ్యం కలిగిన అంశం ఉంది. అడవిలో దొరికే చెక్క వంటి మార్చబడని, సహజ చెక్కలో ఇటువంటి నేపథ్యాలు ఉండవు; అందువలన కొల్లాజ్ కు సంబంధించిన నేపథ్యాలు, బ్రేక్ మరియు పికాసో ప్రారంభించిన వాటితో, జరగడానికి వీలు లేదు. (డ్రిఫ్ట్‌వుడ్ కొన్ని సార్లు సందిగ్ధంగా ఉంటుంది; డ్రిఫ్ట్‌వుడ్ ముక్క ఒకప్పుడు ఏదైనా చెక్కతో చేయబడిన వస్తువు యొక్క భాగముగా ఉండి ఉండవచ్చు- ఉధాహరణకు నౌక యొక్క భాగంగా. అది సముద్రము, ఉప్పు వలన మార్పు చెంది దాని గత చరిత్ర పనిచేసిన ఆనవాల యొక్క జాడ పూర్తిగా కనపడకపోవచ్చు.)
డికూపేజ్ అనేది ఒక కొల్లాజ్ రకం. సామాన్యంగా దీనికి క్రాఫ్ట్ (చేతిపని) అని నిర్వచన ఇస్తారు. ఇది ఒక చిత్రాన్ని ఒక వస్తువు అందు అలంకరణ కొరకు అమర్చే ప్రక్రియతో కూడుకున్నది. డికూపేజ్ లో, లోతు పెంచడం కొరకు ఒకే బొమ్మ యొక్క అనేక నమూనాలను, కత్తిరించి పొరలుగా పేర్చి సరిపడా లోతు వచ్చు వరకు చేర్చవచ్చు. సాధారణంగా ఈ చిత్రానికి రక్షణ కొరకు వార్నిష్ లేదా ఇతర సీలంట్ తో పూత ఇవ్వబడుతుంది.
20వ శతాబ్ద ప్రారంభములో, ఇతర కళా పద్ధతుల మాదిరిగానే, డికూపేజ్ లో కూడా అంత యథార్థము కాని, ఎక్కువ నైరూప్యమైన శైలితో ప్రయోగాలు చేయడం ప్రారంభమయింది. డికూపేజ్ కళాఖండాలను సృష్టించిన 20వ శతాబ్ద కళాకారులలో పాబ్లో పికాసో మరియు హెన్రి మాటిసే ప్రముఖులు. మాటిసే యొక్క బ్లూ న్యూడ్ II చాలా ప్రసిద్ధి.
సాంప్రదాయక పద్ధతిలో పలు రకాలు ఉన్నాయి. తక్కువ పొరలు అవసరమయ్యే విధంగా విశేషంగా తయారు చేయబడిన 'బంక' వాడబడ్డాయి (వాడిన కాగితాలను బట్టి 5 లేదా 20 పొరలు) . డికూపర్ ఇష్టాలను బట్టి గాజు క్రింద కట్-అవుట్ లు కూడా అమర్చబడతాయి లేదా మూడు పరిమాణాలు కనపడే విధంగా వాటిని పైకి లేపి పెట్టడం జరుగుతుంది. ప్రస్తుతం, డికూపెజ్ ఒక ప్రసిద్ధ హస్తకళ.
17వ మరియు 18వ శతాబ్దాల సమయములో ఈ కళకు మంచి ఆదరణ లభించడంతో, ఈ హస్తకళకు ఫ్రాన్స్లో డికూపెజ్ గా పేరు పెట్టబడింది ( 'కత్తిరించడం' అనే అర్ధం గల "డికూపార్" అనే క్రియ పదమునుండి) . ఈ కాలములో, అనేక ఆధునిక పద్ధతులు అభివృద్ధి చేయబడ్డాయి. అవసరమయ్యే పూతలు, ఇసుక పూతలను బట్టి కొన్ని కళాఖండాలు తయారు చేయడానికి ఒక సంవత్సరం కాలం కూడా పట్టేది. ఈ కళను ఆచరించిన కొందరు ప్రసిద్ధ లేదా రాచరికపు కళాకారులు: మేరీ అంటోనియేట్, మేడం డి పొంపడోర్, మరియు బ్యూ బ్రమ్మేల్. డికూపేజ్ కళ వెనిస్లో 17వ శతాబ్దములో మొదలయిందని డికూపేజ్ అభిమానులలో పలువురి అభిప్రాయం. కాని, అప్పటికంటే ముందే ఈ కళ ఆసియాలో ఉండేది.
డికూపేజ్ యొక్క మూలం బహుశా తూర్పు సైబీరియాలో అంత్యక్రియ కళt నుండి ఆవిర్భవించింది. నొమాడ్ జాతికి చెందినా వారు మరణించిన వారి సమాధిని అలంకరించటానికి కత్తిరించిన ఫెల్ట్ లను వాడేవారు. ఈ ఆచారం సైబీరియా నుండి చైనాకు వచ్చింది. 12వ శతాబ్దం నాటికి లాంతర్లు, కిటికీలు, పెట్టెలు మరియు ఇతర వస్తువులను అలంకరించడానికి కత్తిరించిన కాగితాన్ని వాడేవారు. 17వ శతాబ్దములో, ఇటలీ ముఖ్యంగా వెనిస్, దూర ప్రాచ్య దేశాలతో వర్తకములో ముందంజలో ఉండేది. ఈ వర్తక సంబంధాల ద్వారానే కత్తిరించిన కాగితపు అలంకరణలు ఇరోపాలోకి ప్రవేశించాయని చెప్పుకోబడుతుంది.
ఛాయాచిత్రాలు లేదా ఛాయాచిత్రాల భాగాల నుండి చేసిన కొల్లాజ్ లను ఫోటోమాంటేజ్ అని పిలవబడుతుంది. వివిధ ఛాయాచిత్రాలను ముక్కలుగా కత్తిరించి వాటిని ఒక్క సంయుక్త ఛాయాచిత్రముగా తయారు చేయడమే ఫోటోమాంటేజ్ యొక్క విధానం. కొన్నిసార్లు ఈ సంయుక్త ఛాయాచిత్రం యొక్క ఫోటో తీయబడేది. తుది చిత్రం మళ్ళీ ఒక అతుకులేని ఛాయాచిత్రముగా తయారు చేయబడేది. ఈ ప్రక్రియకు ఈనాడు ఇమేజ్ ఎడిటింగ్ సాఫ్ట్‌వేర్ వాడబడుతుంది. ఈ వృత్తిలో ఉన్నవారు ఈ పద్ధతిని "కంపోస్టింగ్" అని అంటారు.
"ఈనాటి ఇల్లు చాలా విభిన్నంగా, చాలా ఆకర్షణీయంగా ఉండడానికి ఏది కారణం?" 1956లో లండన్, ఇంగ్లాండ్లో జరిగిన "థిస్ ఈస్ టుమారో" అనే ప్రదర్శన కొరకు తిరిగి సృష్టించబడింది. ఇది నలుపు-తెలుపు రంగులలో చేయబడింది. అంతే కాక, ఇది ప్రదర్శన కొరకు తయారు చేసిన పోస్టర్ లలో కూడా వాడబడింది. అనంతరం రిచర్డ్ హామిల్టన్ పలు కళాఖండాలు సృష్టించాడు. వాటిలో పాప్ ఆర్ట్ కొల్లాజ్ యొక్క అంశాన్ని మార్చాడు. వీటిలో 1992 సంవత్సరపు మహిళా బాడిబిల్డర్ కూడా ఉంది. పలు కళాకారులు హామిల్టన్ కొల్లాజ్ ను అనుసరించి అనేక కళాఖండాలు సృష్టించారు. పి. సి. హెల్మ్ ఒక 2000 సంవత్సరపు అనుకరణను సృష్టించాడు.
చిత్రాలను కలిపే ఇతర పద్ధతులను కూడా ఫోటోమాంటేజ్ అని అంటారు. ఉదాహరణ: విక్టోరియన్ "సంయోగ ప్రింటింగ్". దీనిలో ఒకటి కంటే ఎక్కువ నెగటివ్ లను ఒక్క ప్రింటింగ్ కాగితం పై ముద్రించడం. (ఉదా:ఓ. జి. రేజ లాన్డెర్, 1857), ముందు భాగం ప్రొజెక్షన్, కంప్యూటర్ మాంటేజ్ పద్ధతులు. ఒక్క కొల్లాజ్ పలు అంశాల కలయిక అయినట్లుగానే, అదే మాదిరిగా కళాకారులు వివిధ మాంటేజ్ పద్ధతులను కలిపి కూడా వాడతారు. రోమరే బియర్డన్ యొక్క (1912–1988) నలుపు-తెలుపు "ఫోటోమాంటేజ్" శ్రేణులు దీనికి ఒక ఉదాహరణ. అతని పద్ధతి కాగితం, వర్ణము, ఛాయాచిత్రాలను కలిపి 8½ × 11 పలకలపై అమర్చడంతో మొదలయింది. బియర్డన్ దీనిని ఎమల్షన్ తో స్థిరపరిచి తరువాత ఒక చేతితో వాడే రోలర్ ను వాడాడు. అనంతరం, ఈ కొల్లాజ్ ల ఛాయాచిత్రాల ద్వారా పెద్దవి చేసేవాడు.
పలు చిత్రాలను ఒక సంయుక్త చిత్రముగా కలిపి, తరువాత దానిని ఫోటో తీయడం అనే 19వ శతాబ్ద నాటి సాంప్రదాయం, పత్రికా ఫొటోగ్రఫీ మరియు ఆఫ్సెట్ లిథోగ్రాఫి లోనూ వాడబడుతూ ఉండేవి. అయితే, ఇప్పుడు డిజిటల్ ఇమేజ్ ఎడిటింగ్ విస్తృతంగా వాడబడుతుంది. సమకాలీన పత్రికా ఫోటో సంపాదకులు ఇప్పుడు "పేస్ట్-అప్" లను డిజిటల్ గా సృష్టిస్తున్నారు.
అడోబ్ ఫోటోషాప్, పిక్సల్ ఇమేజ్ ఎడిటర్, మరియు జేఐఎమ్ పీ వంటి కంప్యూటర్ సాఫ్ట్‌వేర్ లు వచ్చిన తరువాత ఫోటోమాంటేజ్ ను సృష్టించడం సులభంగా మారింది. ఈ ప్రోగ్రాంలు అవసరమైన మార్పులను డిజిటల్ గా చేయడంతో, పని తొందరగా జరిగి ఫలితాలు కూడా కచ్చితంగా ఉంటాయి. పొరపాట్లను సరిదిద్దటానికి కూడా అవకాశం ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, కొందరు కళాకారులు డిజిటల్ ఇమేజ్ ఎడిటింగ్ యొక్క సరిహద్దులను మరింత విస్తరించి, సాంప్రదాయ కళలతో పోటీ పడే విధముగా తీవ్రమైన సమయ ఒత్తిడి ఉన్న సృష్టులను సృష్టిస్తున్నారు. వర్ణచిత్రం, థియేటర్, బొమ్మలు, గ్రాఫిక్స్ వంటి అన్ని అంశాలను ఒక అతుకులేని ఛాయాచిత్రముగా సృష్టించడమే ప్రస్తుత పోకడ.
డిజిటల్ కొల్లాజ్ అనే పద్ధతిలో కంప్యూటర్ సాధనాలను వాడి కొల్లాజ్ ను సృష్టించడం. దీని మూలాన వేర్వేరు దృశ్య అంశాల యొక్క సందర్భ సంబంధాలను ప్రోత్సహించడం జరుగుతుంది. తరువాత ఎలక్ట్రానిక్ మీడియా ద్వారా ఇవి మార్చబడుతాయి. ఈ పద్ధతి డిజిటల్ ఆర్ట్ ను సృష్టించిడంలో తరచూ వాడబడుతుంది.లీ కార్బుసియర్ మరియు ఓటర భవన రూపశిల్పీలు కొల్లాజ్ లాగే ఉండే పద్ధతులను వాడినప్పటికీ, కోలిన్ రోవే మరియు ఫ్రెడ్ కోయెట్టేర్ లు "కొల్లాజ్ సిటీ" (1987) ని ప్రచురించిన తరువాతే ఒక సిద్ధాంతముగా కొల్లాజ్ విస్తృతంగా వివాదించబడింది.
రోవే మరియు కోయెట్టేర్ కొల్లాజ్ ఈ పుస్తకం వ్రాసింది, కొల్లాజ్ ను చిత్రం దృష్టిలో పెంపొందించాలని కాదు. అలాగే కొల్లాజ్ యొక్క అర్ధములో ఉన్నఅవరోధాలలో రకాలను గ్రహించడానికి కూడా కాదు. వారు ఆధునీకత యొక్క ఏకాకృతిని వ్యతిరేకించారు. రూపకల్పనకు నూతన శక్తిని ఇచ్చే ఒక మార్గముగా సరళం-కాని చరిత్ర భావన ఉన్న ఒక అంశముగా కొల్లాజ్ ను చూశారు. చారిత్రాత్మక నగరప్రాంత వస్త్రాలకు వాటి స్థానం ఉండటమే కాకుండా, వాటిని అధ్యయనం చేయడము ద్వారా రూపశిల్పులు మరింత మెరుగుపరుచుకోవచ్చని ఆశించబడింది. టెక్సాస్ రెంజర్స్ అనే ఒక భవన రూపశిల్పుల బృందములో రావే ఒక సభ్యుడుగా ఉన్నాడు. ఇతను టెక్సాస్ విశ్వవిద్యాలయంలో కొంత కాలం బోధించేవాడు. ఆ బృందములో ఉన్న మరొక సభ్యుడు, బెర్న్‌హార్డ్ హొస్లి అనే స్విట్జర్లాండ్ కు చెందిన ఒక భవన రూపశిల్పి. తరువాత కాలములో ఇతను ఈటీహెచ్ -జురిచ్ లో ముఖ్యమైన అధ్యాపకుడుగా ఉన్నాడు. రావేకు సంబంధించిన వరకు, కొల్లాజ్ వాస్తవమైన ఆచరణ కంటే రూపకాలంకారం మాత్రమే. హొస్లి కొల్లాజ్ లను తన రూపకల్పన యొక్క భాగంగా పెట్టుకున్నాడు. ఇతను న్యూయార్క్ కు చెందిన రాబర్ట్ స్లుట్జ్‌కీ అనే కళాకారుడికి సన్నిహితంగా ఉండేవాడు. ఇతను కొల్లాజ్ మరియు విచ్ఛిన్నాలను తన స్టూడియోలో ప్రవేశపెట్టాడు.
కొల్లాజ్ యొక్క భావం, దృశ్యకళా పరిధిని దాటిపోయింది. [[భారతీయ సంగీతము|సంగీతము]]లో రికార్డింగ్ రంగంలో సాంకేతిక పరిజ్ఞానం అభివృద్ధి చెందడంతో, పరిశోధనాత్మక ప్రయోగాలు చేసే కళాకారులు కత్తిరించి అతికించే పద్ధతితో ప్రయోగాలు చేయడం పన్నెండవ శతాబ్ద మధ్య కాలములో ప్రారంభించారు.
1960ల చివరలో, జార్జ్ మార్టిన్, [[ద బీటిల్స్|ది బీటిల్స్]] రికార్డులను సృష్టించినప్పుడు, రికార్డింగుల కొల్లాజ్ లను సృష్టించాడు. 1967లో, సార్జెంట్ పెప్పర్స్ లోన్లీ హార్ట్స్ క్లబ్ బ్యాండ్ అనే బీటిల్స్ సేమినల్ ఆల్బం కవర్ కొరకు పాప్ కళాకారుడు పీటర్ బ్లేక్ కొల్లాజ్ ను సృష్టించాడు. 1970ల మరియు '80 లలో, క్రిస్టియన్ మార్క్లె వంటి వారు మరియు నెగటివ్‌ల్యాండ్ బృందం పాత ఆడియోను క్రొత్త విధానంలోకి తగిన విధంగా మార్చాడు. 1990ల మరియు 2000ల సమయానికి సాంప్లేర్కు మంచి ఆదరణ లభించడంతో, రాప్, హిప్-హాప్, ఎలెక్ట్రోనిక్ సంగీతం వంటి ప్రజాదరణ పొందిన సంగీతంలో "సంగీత కొల్లాజ్ లు" తప్పనిసరి అయిపోయాయి. 1996లో డిజే షాడో ఎండ్‌ట్రడ్యూసింగ్... అనే అతినూతన ఆల్బంను విడుదల చేశాడు. ఇది పూర్తిగా అప్పటికే రికార్డ్ చేసినవాటిని కలిపి చేయబడిన ఒక శ్రవణీయ కొల్లాజ్. అదే సంవత్సరములో, న్యూ యార్క్ నగరానికి చెందిన కళాకారుడు, రచయిత మరియు సంగీతకారుడైన పాల్ డి. మిల్లెర్ (డిజే స్పూకి' అని కూడా పిలవబడుతాడు) సాంప్లింగ్ ను మ్యూజియం మరియు గ్యాలరీ నేపథ్యంలో రూపొందించాడు. ప్రాచీన సృష్టులను శ్రవణ మూలాలుగా తీసుకునే డిజే సంస్కృతిని "సాంగ్స్ అఫ్ ఎ డెడ్ డ్రీమర్" అనే తన ఆల్బంలో మరియు "రిథం సైన్స్" (2004) మరియు "సౌండ్ అన్‌బౌండ్ (2008)" (ఎంఐటి ప్రెస్) అనే తన పుస్తకాలలో ఈ కళారూపాన్ని వాడాడు. తన పుస్తకాలలో, అంటోనిన్ ఆర్టాడ్, జేమ్స్ జాయ్స్, విల్లియం ఎస్. బరోస్, మరియు రేమాండ్ స్కాట్ వంటి రచయితలు, కళాకారులు, సంగీతకారుల యొక్క "మిశ్రమ కలయిక" మరియు కొల్లాజ్ లను ప్రదర్శించాడు. దీనిని అతను "శబ్దము యొక్క సాహిత్యం" అని పిలిచాడు. 2000లో, ది అవలంచేస్ సైన్స్ ఐ లెఫ్ట్ యూ అనే సంగీత కొల్లాజ్ ను విడుదల చేసింది. దీనిలో సుమారు 3, 500 సంగీత మూలాలు (అనగా నమూనాలు) ఉన్నాయి.
ఇతర ప్రచురణల నుండి తీయబడి ఒక అంశానికి లేక వివరణకి సంబంధించిన చిత్రాలను ఎంచుకుని చేసే వాటిని కొల్లాజ్ నవలలు అని అంటారు.
డీస్కార్డియనిజం యొక్క [[బైబిల్]] అని చెప్పబడే "ప్రిన్సిపియా డీస్కార్డియా" అనే పుస్తకములో రచయిత దానిని ఒక సాహిత్య కొల్లాజ్ అని వర్ణించాడు. సాహిత్య నేపథ్యంలో కొల్లాజ్ అనేది ఆలోచనల లేదా చిత్రాల కలయిక కావచ్చు.
అదివరకే సృష్టించబడిన సృష్టులను కొల్లాజ్ వాడినప్పుడు, అది "వ్యత్పన్న సృష్టి" అని కొందరు కాపిరైట్ పండితులు చెపుతున్నారు. అసలు సృష్టులకు సంబంధించిన కాపిరైట్ లకు అతీతంగా కొల్లాజ్ కు కాపిరైట్ ఉంటుంది.
పునఃనిర్వచించబడిన మరియు పునఃవ్యాఖ్యానించబడిన కాపిరైట్ చట్టాల ప్రకారం మరియు పెరుగుతున్న ఆర్థిక ఆసక్తి వలన కొన్ని కొల్లాజ్ కళారూపాలు గణనీయంగా నియంత్రించబడ్డాయి. ఉదాహరణకు, శ్రవణ కొల్లాజ్ (హిప్ హాప్ సంగీతం వంటి) రంగంలో కొన్ని న్యాయస్థాన నిర్ణయాలు డి మినిమిస్ సిద్దాంతాన్ని కాపిరైట్ ఉల్లంఘనకు అనుకూలంగా వాడటాన్ని సమర్ధవంతంగా నిరోధించాయి. ఆ విధంగా కొల్లాజ్ వాడుకను సరైన వాడుక లేక డీ మినిమిస్ రక్షణల మీద ఎక్కువగా ఆధారపడి, అనుమతి లేని అవసరాలకు కాకుండా, లైసెన్స్ ఇవ్వటం వైపుకు మళ్ళించటం జరిగింది. ఆధునిక కాపిరైట్ కు విరుద్దంగా ఉన్న సంగీతాత్మక కొల్లాజ్ కళకు ఉదాహరణ, "ది గ్రే ఆల్బం" మరియు నెగటివ్‌ల్యాండ్స్ "U2" .
దృశ్య కళాఖాండాల యొక్క కాపిరైట్ విధానంలో తక్కువ సమస్యలే ఉన్నాయి కాని ఇంకా స్పష్టత లేదు. ఉదాహరణకు, తొలి-అమ్మకం సిద్ధాంతం తమ సృష్టుల కాపిరైట్ లను రక్షిస్తుందని కొందరి దృశ్య కొల్లాజ్ కళాకారులు వాదిస్తున్నారు. తొలి-అమ్మకం సిద్ధాంతం ప్రకారం, కాపిరైట్ ఉన్న వారు తమ సృష్టి యొక్క "తొలి అమ్మకం" తరువాత వాటి మీద వారికి హక్కు ఉండదు. కాని ఈ సిద్ధాంతం వ్యత్పన్న సృష్టులకు వర్తించదని నైంత్ సర్క్యూట్ నిర్ణయించింది. కాపీ రైట్ ఉల్లంఘన జరిగిందనే ఆరోపణకు వ్యతిరేకంగా డి మినిమిస్ సిద్ధాంతం మరియు న్యాయమైన వాడుక మినహాయింపు రక్షణ ఇస్తున్నాయి. ఒక ఛాయాచిత్రాన్ని తన కొల్లాజ్ వర్ణచిత్రములో వాడినందుకు జెఫ్ కూన్స్ అనే కళాకారుడు కాపి రైట్ ఉల్లంఘన చేయలేదని అక్టోబరు 2006లో రెండవ సర్క్యూట్ తీర్పు ఇచ్చింది. ఎందుకంటే, అది న్యాయమైన వాడుక కనుక.
[[వర్గం:కళా పద్ధతులు]]
[[వర్గం:అలంకరణ కళలు]]
[[వర్గం:ఫౌండ్ కళ]]
[[వర్గం:కాగితం కళ]]
[[వర్గం:క్యూబిజం]]
[[వర్గం:సర్రియలిజం]]
[[వర్గం:సమకాలీన కళ]]