లెబనాన్
లెబనాన్ అరబిక్:لبنان. అధికారనామం " లెబనాన్ రిపబ్లిక్ " 
, సార్వభౌమాధికారం కలిగిన దేశం. లెబనాల్ ఉత్తర మరియు తూర్పు సరిహద్దులో సిరియా, దక్షిణ సరిహద్దులో ఇజ్రాయిల్ ఉన్నాయి. మధ్యధరా సముద్రతీరంలో ఆరేబియన్ దేశాల మద్య ఉన్నందున లెబనాన్ సుసంపన్నమైన చరిత్ర, సాంస్కృతిక వైభవం, మతం మరియు సంప్రదాయక వైవిధ్యం కలిగి ఉంది.
లెబనాన్ కనానిటీల (ఫోయెనిషియన్లు) పూర్వీకప్రాంతం మరియు వారి పాలిత ప్రాంతం. ఇక్కడ దాదాపు 1000 సంవత్సరాల కాలం (క్రీ.పూ. 1550-539) సముద్రతీర సంప్రదాయం అభివృద్ధిచెంది సుసంపన్నగా వర్ధిల్లింది. క్రీ.పూ 64 లో ఈ ప్రాంతం రోమన్లు స్వాధీనం చేసుకున్నారు. తరువాత ఇది సామ్రాజ్యంలో ప్రధాన కేంద్రంగా (క్రైస్తవ కేంద్రం) మారింది. లెబనాన్ పర్వతశ్రేణిలో రోమన్ సామ్రాజ్యానికి గుర్తుగా " మెరోనైట్ చర్చి " నిర్మించబడింది. ఈ ప్రాంతాన్ని అరబ్ ముస్లిములు ఆక్రమించుకున్నారు. మెరోనైట్లు (లెబనాన్ క్రైస్తవులు) వారి ప్రాంతంలో వారికే ప్రత్యేకమైన మతపరమైన అంతస్తు కలిగి ఉన్నారు. అయినప్పటికీ లెబనాన్ పర్వతశ్రేణిలో సరికొత్తగా డ్రుజ్ మతసంప్రదాయం రూపొందించబడింది. ఈ మతపరమైన విభేదాలు దాదాపు రెండు శతాబ్ధాల కాలం కొనసాగింది. క్రుసేడర్స్ కాలంలో మెరోనైట్లు రోమన్ కాథలిక్ చర్చితో సంబంధాలు పునరుద్ధరించుకొన్నారు. అలాగే వారు రోమ్‌కు రాకపోకలు కొనసాగించారు. వారు లాటిన్లతో ఏర్పరుచుకున్న పరస్పర సంబంధాలు ఈ ప్రాంతంలో ఆధునికశకారంభానికి నాంది అయింది.
లెబనాన్ పేరుకు మూలం సెమెటిక్ భాషకు చెందిన ఇబ్న్ (తెల్లని). మంచుతో కప్పబడిన లెబనాన్ పర్వతాల కారణంగా ఈ ప్రాంతానికి ఈ పేరు వచ్చింది. 
పురాతన ఈజిప్షియన్ భాషలో " ర్మన్ " అని ప్రతిపాదించబడింది. కనానిటీలు ర బదులుగా ల వాడారు.
శతాబ్దాలుగా లెబనాన్ ప్రాంతాన్ని ఈజిప్టు సామ్రాజ్యం, అస్సీరియన్ సామ్రాజ్యం, అకెమెనిడ్ సామ్రాజ్యం, హెలెనిస్టిక్ నాగరికత, రోమన్ సామ్రాజ్యం, కింగ్డమ్ ఆర్మేనియా (పురాతనత్వం), సస్సనియన్ సామ్రాజ్యం (పర్షియన్), తూర్పు రోమన్ సామ్రాజ్యం, ముస్లిం మతం సామ్రాజ్యాలు ( అరబ్ ;ఉమయ్యద్, అబ్బాసీ, ఫతిమిడ్), గ్రేట్ సెల్జుక్,మామ్లుక్ సుల్తానేట్ (కైరో), క్రూసేడర్ స్టేట్స్, ట్రిపోలి చే స్థాపించబడిన నాలుగవ టౌలౌస్ రేమండ్ పాలించిన కౌంటీలు (ఈనాటి లెబనాన్ చెందినవి), మరియు ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం మొదలైన సామ్రాజ్యాలు పాలించాయి. పాలించిన సామ్రాజ్యాలు ఈ ప్రాంతంలో తమ శాసనాలు వదిలి వెళ్ళాయి.
Evidence of an early settlement in Lebanon was found in Byblos, which is considered to be one of the oldest continuously inhabited cities in the world.
క్రీ.పూ. 5,000 పూర్వంనాటి ఆధారాలు పురాతత్వ పరిశోధకులు చరిత్రకు పూర్వంనాటి గుడెశెల అవశేషాలను కనుగొన్నారు. వాటిలో నలుగగొట్టబడిన సున్నపురాతి గచ్చు, ఆదికాలపు నాటి ఆయుధాలు మరియు సమాధి (నియోలిథిక్ ప్రజలు మరియు చాల్కోలిథిక్ (రాగి యుగం) ఉపయోగించిన) మత్స్యకారులు ఉపయోగించిన కూజాలు లభించాయి. వీరు 7,000 సంవత్సరాలకు పూర్వం మధ్యధరాసముద్రతీరంలో నివసించారు.
లెబనాన్ ఉత్తర కనాన్‌లో భాగంగా ఉండి చివరికి కనాటీల సంతతివారికి పూర్వీకభూమిగా ఉంది. సైరస్ ఆవిర్భవించడానికి పూర్వం ఫొయెంషియన్లు మధ్యధరా సముద్ర ప్రాంతం అంతా వ్యాపించి ఉన్నారు. వారు నివసించిన ప్రబల నివాసిత ప్రాంతాలు కార్థేజ్ (ప్రస్తుత తునిషియా మరియు కేడిజ్ (స్పెయిన్))అని పిలిచేవారు. కనాటీలు - ఫొయెనేషియన్లు (పలు ఇతర విషయాలతో అక్షరమాలను కనిపెట్టిన వారని భావిస్తున్నారు). క్రీ.పూ. 539లో సైరస్ ప్రస్తుత లెబనాన్ ప్రాంతం మరియు తూర్పు మధ్యధరా సముద్రంలో అత్యధిక భూభాగాన్ని ఆక్రమించారు. 
పర్షియన్లు బలవంతంగా కొంతమంది ప్రజలను కార్థేజ్‌కు వలసపోయేలా చేసారు. రెండవ పూనిక్ యుద్ధం వరకు ఈ రాజ్యం శక్తివంతమైన రాజ్యంగా ఉంది. రెండు శతాబ్ధాల పర్షియన్ పాలన తరువాత పురాతన మెసెడోనియన్ల పాలకుడు మహావీరుడు అలెగ్జాండర్ ఈ ప్రాంతం మీద దండెత్తి ప్రముఖ ఫొయెనిషియన్ నగరం తైర్‌ను తగలబెట్టాడు. క్రీ.పూ. 332 అలెగ్జాండర్ ప్రస్తుత లెబనాన్ మరియు తూర్పు మధ్యధరా ప్రాంతాలను ఆక్రమించుకున్నాడు.
క్రైస్తవ మతఆరంభకాలంలో రోమన్ సామ్రాజ్య పాలనలో ప్రస్తుత లెబనాన్ ప్రాంతం సిరియాలో కొంతభాగం మరియు అనటోలియాలోని అత్యధికభాగం క్రైస్తవానికి ప్రధానకేంద్రాలుగా మారాయి. 4వ శతాబ్దం చివర 5వ శతాబ్దం ఆరంభకాలంలో సన్యాస సంప్రదాయంతో మరాన్ అనే సన్యాసి పేరుతో గ్రామం స్థాపించబడింది. అది మొనోథిజం మరియు అస్కెటిసిజం మీద దృష్టిసారించింది. ఈ గ్రామం మధ్యధారా ప్రాంతంలో లెబనాన్ పర్వతశ్రేణిలో స్థాపించబడింది. మరాన్‌ను అనుసరించే ఆయన సిద్ధాంతాలను ఈప్రాంతంలోని లెబనీయుల మద్య ప్రచారం చేసారు. ఈప్రాంతంలోని క్రైస్తవులను మేరోనైట్లు అని పిలిచేవారు. వీరు రోమన్ అధికారులు మతం పేరుతో చేసే అకృత్యాల నుండి తప్పించుకోవడానికి పర్వతశిఖరాలవైపు తరలి వెళ్ళారు. 
రోమన్- పర్షియన్ యుద్ధాలు తరచుగా సంభవిస్తూ అవి కొన్ని శతాబ్ధాలకాలం కొనసాగాయి. సస్సనిద్ సామ్రాజ్యం (సాసనిద్ పర్షియన్లు) ప్రస్తుత సస్సనిద్ ప్రాంతాన్ని (619-629) ఆక్రమించుకున్నారు.
7వ శతాబ్దంలో అరబ్ ముస్లిములు సిరియాను ఆక్రమించుకుని బైజాంటిన్ సామ్రాజ్యం స్థానంలో సరికొత్త సామ్రాజ్యం స్థాపించారు. కొత్త పాలనలో అరబిక్ మరియు ఇస్లాం అధికారికంగా ఆధిక్యత కలిగి ఉన్నాయి. సాధారణ ప్రజలు మాత్రం క్రైస్తవం నుండి మారడానికి మరియు సిరియా భాషకు అలవాటు పడడానికి కొతసమయం తీసుకున్నారు. లెబనాన్ మరియు సిరియాలలో సామ్రాజ్యాలు మరియు పాలకులు మారినప్పటికీ మెరోనైట్ ప్రజలు స్వయం ప్రతిపత్తి కలిగి ఉన్నారు.
11 వ శతాబ్దంలో షియా ఇస్లాం శాఖ నుండి డ్రుజ్ (లెబనాన్) విశ్వాసం జనించింది. కొత్త విశ్వాసానికి లెబనాన్ పర్వతశ్రేణి దక్షిణ ప్రాంతంలో అనుయాయులు అధికరించారు. 14వ శతాబ్దం ఆరంభకాలం నాటికి లెబనాన్ పర్వతశ్రేణి ఉత్తర భాగంలో భూస్వామ్య రాజరిక వ్యవస్థ ఏర్పడింది. మామ్లక్ దాడితో భూస్వామ్య రాజరికానికి ముగింపు వచ్చింది. లెబనాన్ ఉత్తర ప్రాంతంలో మేరోనైట్ ప్రజల సంఖ్య అధికరించింది. ఆధునికశకం వరకు డ్రుజ్ ప్రజలు లెబనాన్ పర్వతశ్రేణి దక్షిణప్రాంతంలో స్థిరపడ్డారు. ప్రస్తుత దక్షిణ లెబనాన్‌లో జబాల్ అమేల్, బాల్బెక్ మరియు బెక్వా లోయ ప్రాంతాలు ఉన్నాయి. ఈ ప్రాంతాలను మమ్లక్ మరియు ఓట్టమన్ సామ్రాజ్యాల ఆధీనంలో షియా భూస్వాములు పాలించారు. సముద్రతీర ప్రాంతాలలో అక్రే (ఇజ్రాయిల్), బెయిరుట్ మరియు ఇతర ప్రాంతాలు ఉన్నాయి. ఈ ప్రాంతాలను ముస్లిం కలీఫాలు నేరుగా పాలించారు. ఇక్కడి ప్రజలు అరబ్ సంస్కృతిని స్వీకరించారు.
రోమన్ అనటోలియా పతనం తరువాత టర్కీ ముస్లిములు ఈ ప్రాంతం మీద ఆధీనత సాగించారు. 11వ శతాబ్దంలో బైజాంటిన్లు రోం లోని పోప్‌ను సహాయం కొరకు పిలిచారు. ఫలితంగా క్రుసేడర్లు పేరుతో వరుస యుద్ధాలు సంభవించాయి. తూర్పు మధ్యధరా ప్రాంతం లోని బైజాంటిన్ భుభాగాలను (ప్రత్యేకంగా సిరియా మరియు పాలస్తీనాలతో కూడిన భూభాగం) తిరిగి స్వాధీనం చేసుకోవడానికి సాగించిన క్రుసేడర్ యుద్ధలకు ఫ్రాంకులు నాయకత్వం వహించారు. మొదటి క్రుసేడర్లు జెరుసలేం రాజ్యం మరియు ట్రిపోలి కౌంటీ స్థాపించారు. వీటిని సముద్రతీరంలో రోమన్ కాథలిక్ రాజ్యాలుగా స్థాపించారు. 
క్రమంగా క్రుసేడర్ల రాజ్యాలు ఈ ప్రాంతం మీద ప్రభావాన్ని కోల్పోయాయి. వారి ప్రభావం పరిమితమైంది. తరువాత మమ్లక్లు ఈ ప్రాంతాన్ని జయించిన తరువాత రెండు శతాబ్దాలు సాగిన క్రుసేడర్ల పాలన ముగింపుకు వచ్చి ఈ ప్రాంతాన్ని తిరిగి ముస్లిములు ఆధీనం చేసుకున్నారు. అయినప్పటికీ క్రుసేడర్లకు ఫ్రాంక్లు (ఫ్రెంచ్) మరియు మెరొనైట్ల మద్య సంబంధాలు కొనసాగాయి.
ఈకాలంలోనే లెబనాన్ పలుప్రాంతాలుగా విడదీయబడింది. లెబనాన్ పర్వతం ఉత్తర మరియు దక్షిణ ప్రాంతాలు, త్రిపోలి, బాల్బెక్ మరియు బెక్వా లోయ మరియు జబెల్ అమెల్ ప్రాంతాలుగా విభజించబడ్డాయి.
లెబనాన్ పర్వత దక్షిణంలో 1590 లో రెండవ ఫాఖర్ - అల్ - దిన్ కార్క్మజ్ పాలకుడయ్యాడు. ఆయన శీఘ్రగతిలో లెబనాన్ పర్వతప్రాంతంలోని షౌఫ్ ప్రాంతంలో ద్రుజ్ రాజకుమారునిగా తన అధికారం సుస్థిరం చేసుకున్నాడు. చివరికి రెండవ ఫాఖర్ - అల్ - దిన్ కార్క్మజ్ పలు ఓట్టమన్ ఉపవిభాగాలకు షంజక్బేని గవర్నర్‌గా నియమించి పన్ను వసూలు బాధ్యత అప్పగించాడు. ఆయన తన అధికార పరిధిని లెబనాన్ పర్వతప్రాంతం అంతటా మరియు సముద్రతీరం వరకు విస్తరించాడు. అలాగే పల్మిరాలో ఒక కోటను నిర్మించాడు. రెండవ ఫాఖర్ - అల్ - దిన్ అధికార విస్తరణ కారణంగా ఆగ్రహించిన ఓట్టమన్ సుల్తాన్ నాల్గవ మురాద్ 1633 లో రెండవ ఫాఖర్ - అల్ - దిన్ మీద దాడి చేసి బంధించి ఇస్తాంబుల్‌లో ఖైదులో ఉంచాడు. తరువాత 1635 ఏప్రిల్‌లో రెండవ ఫాఖర్ - అల్ - దిన్ మరియు ఆయన కుమారునితో చేర్చి మరణశిక్షకు గురిచేసాడు. 
మరణించిన తరువాత మిగిలిన రెండవ ఫాఖర్ - అల్ - దిన్ కుటుంబ సభ్యులు తగ్గించబడిన అధికారంతో ఓట్టమన్ అధికార పర్యవేక్షణలో 17వ శతాబ్దం వరకు పాలించారు.
మాన్ ఎమీర్ మరణించిన తరువాత షాహిబ్ సంతతికి చెందిన పలువురు సభ్యులు 1830 వరకు లెబనాన్ పర్వతప్రాంతాన్ని పాలించారు. 1860లో జాతి వైరాల కారణంగా డ్రుజ్ చేతిలో దాదాపు 10,000 క్రైస్తవులు మరణించారు. 
తరువాత ఓట్టమిన్ మరియు ఐరోపా ఒప్పందం కారణంగా 4 శతాబ్ధాల కాలం కొనసాగిన లెబనాన్ ఎమిరేట్ స్థానంలో మౌంట్ లెబనాన్ ముతాసర్రిఫేట్ స్థాపించబడింది. 
బాల్బెక్ మరియు బెక్వా లోయ మరియు జాబల్ అమెల్ ప్రాంతాలను షియా ఫ్యూడల్ కుటుంబాలు పాలించాయి. ప్రత్యేకంగా జబల్ అమెల్ ప్రాంతాన్ని అల్ అలి అల్సాఘీర్ 1865 వరకు పాలించారు. తరువాత ఓట్టమన్ సామ్రాజ్యం ఈప్రాంతాన్ని నేరుగా పాలించింది. ఈ సమయంలో లెబనాన్ జాతీయవాది యూసఫ్ బే కరం లెబనాల్ స్వతంత్రపోరాటంలో ప్రధానపాత్ర వహించాడు.
1920లో మొదటి ప్రపంచయుద్ధం తరువాత " ఫ్రెంచ్ మేండేట్ ఆఫ్ సిరియా అండ్ లెబనాన్ " ఫలితంగా ముతాసర్రిఫేట్ ప్రాంతం, సమీపం లోని కొన్ని షియా మరియు సున్నీ ముస్లిం ప్రాంతాలు గ్రేటర్ లెబనాన్‌లో భాగం అయ్యాయి. లెబనాన్ పర్వతప్రాంతం మరియు బెయిరుత్‌లలో మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం కారణంగా దాదాపు 1,00,000 మంది మరణించారు.
1920 సెప్టెంబరు 1 న ఫ్రాన్స్ తిరిగి గ్రేటర్ లెబనాన్‌ను స్థాపించింది. తరువాత మౌతసర్రిఫియా పాలన తొలగించి లెబనాన్ రాజ్యంలోని పలు ప్రాంతాలను సిరియాకు అప్పగించింది. 
లెబనాన్ అధికంగా క్రైస్తవ (అధికంగా మేరోనైట్ క్రైస్తవులు మరియు స్వల్పంగా గ్రీక్ అర్థడాక్స్ ఉన్న) దేశం. అయినా లెబనాన్‌లో ముస్లిం మరియు డ్రుజ్ ఆధిక్యత కలిగిన ప్రాంతాలు చేర్చబడ్డాయి. 1926 సెప్టెంబరు 1న ఫ్రాన్స్ " లెబనాని రిపబ్లిక్ " స్థాపించింది. 1926 మే 25 న లెబనాన్ పార్లమెంట్ ప్రభుత్వంతో కూడిన స్వతంత్ర రాజ్యాంగ విధానం స్వీకరించింది.
జర్మనీ ఫ్రాన్స్‌ను ఓడించిన తరువాత లెబనాన్‌కు స్వతంత్రం లభించింది. జనరల్ హెంరి డెంత్జ్ లెబనాన్ స్వతంత్ర పోరాటంలో ప్రముఖపాత్ర వహించాడు. 1941 లో విచీ అథారిటీలు జర్మనీ విమానాల ప్రవేశానికి అవకాశం కల్పించింది. ఫలితంగా బ్రిటిష్ ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తున్న ఇరాక్‌కు సిరియా మీదుగా యుద్ధసామాగ్రి సరఫరా చేయబడింది. విచీ ప్రభుత్వం బలహీనతను ఆధారంగా చేదుకుని జర్మనీ నాజీలు లెబనాన్ మరియు సిరియాల మీద ఆధీనత బలపరచుకోవడం బ్రిటిష్ ప్రభుత్వాన్ని కలవరపెట్టింది. అందువలన బ్రిటిష్ సిరియా మరియు లెబనాన్ మీద సైన్యాలను మళ్ళించింది.
లెబనాన్‌లో యుద్ధం ముగిసిన తరువాత " జనరల్ చార్లెస్ డీ గౌల్లె " ఈ ప్రాంతాన్ని సందర్శించాడు. లెబనాన్ లోపలి మరియు వెలుపలి వత్తిడి కారణంగా డీ గౌల్లే లెబనాన్ స్వాతంత్ర్యాన్ని గుర్తించాడు. 1941 నవంబరు 26 న జనరల్ జార్జెస్ కాట్రౌక్స్ లెబనాన్‌కు ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వం నుండి స్వతంత్రం లభించిందని ప్రకటించాడు. 
లెబనాన్ ప్రభుత్వానికి 1943 లో ఎన్నికలు నిర్వహించబడ్డాయి. ఫ్రెంచ్ ప్రతిచర్యగా లెబనాన్ ప్రభుత్వాధికారులను ఖైదు చేసింది. అంతర్జాతీయ వత్తిడి కారణంగా 1943 నవంబరు 22 న లెబనాన్ అధికారులను విడుదల చేసింది. రెండవ ప్రపంచయుద్ధం ముగిసే వరకు ప్రపంచ యుద్ధం సంకీర్ణ దేశాలు ఈ ప్రాంతాన్ని తమ ఆధీనంలో ఉంచుకున్నాయి. 
రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ముగింపుకు వచ్చే నాటికి ఫ్రెంచ్ మేండేట్ ముగిసింది. 1945 అక్టోబరు 24 నుండి యు.ఎన్. అధికారికంగా ఉనికిలోకి వచ్చింది. సిరియా మరియు లెబనాన్ యు.ఎన్ ఫండింగ్ దేశాలు అయ్యాయి. ఫ్రెంచ్ మేండేట్ ముగింపుకు వచ్చిన తరువాత రెండు దేశాలలు చట్టబద్ధంగా స్వతంత్రదేశాలు అయ్యాయి. 1946లో చివరి ఫ్రెంచ్ దళాలు ఈ ప్రాంతాన్ని వదిలి వెళ్ళాయి.
1943 నుండి లెబనాన్ అధ్యక్షుడుగా మేరోనైట్ క్రైస్తవుడు, పార్లమెంట్ సభాపతిగా షియా ముస్లిం, ప్రధానమంత్రిగా సున్నీ ముస్లిం మరియు ఉపసభాపతి మరియు ఉపప్రధానులుగా గ్రీక్ ఆర్ధడాక్స్ నియమించబడడం ఆనవాయితీగా ఉంది.. స్వతంత్రం వచ్చిన తరువాత లెనాన్ రాజకీయ స్థిరత్వం మరియు రాజకీయ అల్లర్లు మారిమారి వస్తూ ఉన్నాయి. బెయిరుత్ ప్రాంతంలో ఆర్థిక మరియు వ్యాపార కేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందుతూ ఉంది. 1948 మేలో లెబనాన్ ఇజ్రాయిల్కు వ్యతిరేకంగా పొరుగున ఉన్న అరబ్ దేశాలకు మద్దతు ఇచ్చింది. లెబనాన్ ఆర్టిల్లరీ ఫైర్, ఆర్మొర్డ్ కార్లు, వాలంటీర్లు మరియు లాజిస్టికల్ సరఫారే చేసి సహకరించింది. 
యుద్ధం కారణంగా 1,00,000 పాలస్తీనియన్లు లెబనాన్‌కు పారిపోయారు. యుద్ధం ముగిసిన తరువాత ఇజ్రాయిల్ పాలస్తీనీయులను దేశంలోకి ప్రవేశించడానికి అనుమతించలేదు. 
1958 లో లెబనానీ ముస్లిములు లెబనాన్‌ను " యునైట్ అరబ్ రిపబ్లిక్ "లో సభ్యదేశంగా చేయడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు లెబనాన్‌లో క్రైస్తవ తిరుగుబాటు తలెత్తింది. చమౌన్ అభ్యర్ధన మీద 500 మంది యునైటెడ్ స్టేట్స్ నావికాదళం బేయిరుత్ వచ్చి చేరారు. రాజకీయ సంఘర్షణ తరువాత జనరల్ ఫౌద్ చెహాబ్ నాయకత్వంలో తిరిగి ప్రభుత్వం రూపొందించబడింది. జోర్డాన్ బ్లాక్ సెప్టెంబర్ తరువాత పలువురు పాలస్తీన్ తిరుగుబాటుదారులు లెబనాన్‌కు చేరుకున్నారు. దక్షిణ లెబనాన్‌లో ఇజ్రేల్ కు వ్యతిరేకంగా పాలస్తీనా తిరుగుబాటు అధికం అయింది. ఇది లెబనాన్‌లో ఉద్రిక్తత అధికం అవడానికి కారణం అయింది.
1975 లో సంఘర్షణలు అధికమై లెబనాన్‌లో పెద్ద ఎత్తున అంతర్యుద్ధం తలెత్తింది. " లెబనీస్ సివిల్ వార్ " కారణంగా క్రైస్తవులందరినీ సమైక్యం చేసింది. క్రైస్తవులందరూ కలిసి పి.ఎల్.ఒ. లెఫ్ట్ వింగ్, డ్రుజ్ మరియు ముస్లిం తిరుగుబాటుదారులను ఎదుర్కొన్నారు. 1976లో లెబనీస్ అధ్యక్షుడు ఎలియాస్ సారిక్స్ క్రైస్తవులకు తరఫున జోక్యంచేసుకుని శాంతిని రక్షించమని సిరియా సైన్యాలను అభ్యర్థించారు. 1978 అక్టోబరులో అరబ్ లీగ్ " సిరియన్ అరబ్ డిటరెంట్ ఫోర్స్ " స్థాపించడానికి అంగీకరించింది.
1982 లో లెబనాన్ నుండి పి.ఎ.ఒ. ఇజ్రాయిల్ మీద దండయాత్ర చేసింది. అమెరికా, ఫ్రెంచ్ మరియు ఇటాలియన్‌లతో చేరిన లెబనాన్ సమైక్యదళాలు బెయిరుత్‌ను ఆక్రమించుకుని 
పి.ఎల్.ఒ. లను వెలుపలికి తరమడానికి సహకరించారు. 1982 సెప్టెంబర్ బషీర్ జెమాయేల్ కాల్చివేయబడిన తరువాత మూకుమ్మడి హత్యాకాండ 
సబ్రా మరియు షతిల మూకుమ్మడి హత్యాకాండ 
మరియు శరణార్ధుల శిబిరాల మీద దాడి తరువాత తరువాత పి.ఎల్.ఒ దళాలు తిరిగి లెబనాన్‌లో ప్రవేశించాయి.
1984 లో సంకీర్ణదళాలు వెనుకకు తీసుకొనబడ్డాయి. 1988 సెప్టెంబరున క్రైస్తవులు, సిరియన్లు మరియు ముస్లిముల మద్య విభేదాలు తలెత్తిన కారణంగా జెమాయేల్ తరువాత అధ్యక్షుని ఎన్నుకొనడంలో పార్లమెంటు విఫలం అయింది. సమస్యను పరిష్కరించడానికి 1989 లో అరబ్ లీగ్ సమ్మిట్ " సౌదీ- మొరాకన్ - అల్జీరియన్ కమీటీని " ఏర్పాటుచేసింది. 1989 సెప్టెంబర్ 16న కమిటీ శాంతి ప్రణాళిక అందరికీ ఆమోదం అయింది. యుద్ధవిరమణ ప్రకటించబడింది. నౌకాశ్రయాలు మరియు విమానాశ్రయాలు తిరిగి తెరవబడ్డాయి. శరణార్ధులు తిరిగి దేశం చేరుకున్నారు. అదే మాసం లెబనాన్ పార్లమెంట్ " తాయిఫ్ అగ్రిమెంట్ "కు అంగీకారం తెలిపింది. 
1990 లో 16 సంవత్సరాలు కొనసాగిన యుద్ధం ముగింపుకు వచ్చింది. యుద్ధం ఫలితంగా పెద్ద ఎత్తున ప్రాణ నష్టం మరియు ఆస్థినష్టం సంభవించాయి. దేశ ఆర్థికస్థితి దిగజారింది. యుద్ధంలో 1,50,000 మంది మరణించారు మరియు 2,00,000 మంది గాయపడ్డారు. దాదాపు ఒక మిలియన్ ప్రజలు స్వస్థాలను వదిలిపోయారు. వారిలో కొందరు తిరిగి రానే లేదు. లెబనాన్‌లో పలు భాగాలు శిథిలం అయ్యాయి. తాయిఫ్ అగ్రిమెంటు పూర్తి స్థాయిలో కార్యరూపం దాల్చలేదు. లెబనాన్ రాజకీయాలు మత ప్రాతిపదికలో విడదీయబడుతూనే ఉన్నాయి.
2000 లలో హఫెజ్- అల్- అస్సద్ మరణించడం మరియు దక్షిణ లెబనాన్ నుండి ఇజ్రాయిల్ దళాలు వెనుదిరగండం సంభవించిన తరువాత లెబనాన్ రాజకీయాలలో గణనీయమైన మార్పు సంభవించింది. సిరియన్ సైన్యాల ఉనికి విమర్శకు గురైంది వారిని ప్రకలుకూడా అడ్డగించారు. 2005 ఫిబ్రవరి 14న మునుపటి ప్రధానమంత్రి రఫిక్ హరిరి కారు బాంబిగ్ దాడిద్వారా హతమార్చబడ్డాడు. 
ఒకవైపు మార్చి 8 అలయంస్ మరియు సిరియన్ అఫ్హికారులు కాల్చివేత నేపథ్యంలో మొసాద్ ఉన్నాడని ఆరోపించారు. దాడి చేసినందుకు " మార్చి 14 అలయంస్ " సిరియాను నిందించింది. 
హరిరి కాల్చివేత తరువాత వరుసగా పలు హత్యలు జరిగాయి. ఫలితంగా లెబనాన్ ప్రముఖులు పలువురు మరణించారు. వరుస హత్యలు ఫలితంగా లెబనాన్ నుండి సిరియా సైన్యం వైదొలగాలని నిర్భంధిస్తూ " సెడార్ రివల్యూషన్ "కు తలెత్తింది. వత్తిడి కారణంగా సిరియా సైన్యం లెబనాన్ వదిలి వెనుదిరిగాయి. 2005 ఏప్రిల్ 26 నాటికి సిరియా సైన్యం సిరియాకు తిరిగి చేరుకుంది." యునైటెడ్ నేషంస్ సెక్యూరిటీ కౌంసిల్ రిసొల్యూషన్ 1595 " హత్యల విచారణకు పిలుపు ఇచ్చారు." యు.ఎన్. ఇంటర్నేషనల్ ఇంవెస్టిగేషన్ కమిషన్ " 2005 అక్టోబర్ 20న కేసు వివరాలు ప్రచురించింది. అందులో సిరియన్ మరియు లెబనాన్ నేరపరిశోధనశాఖ హత్యాకాండలకు నేపథ్యంలో పనిచేసిందని సందేహం వెలిబుచ్చింది. 2006 జూలై 12 న హెజ్బుల్లాహ్ ఇజ్రాయిల్ భూభాగం మీద వరిసగా రాకెట్ దాడులకు నాయకత్వం వహించి ముగ్గురు ఇజ్రాయిల్ సైనికులను చంపి ఇద్దరిని బంధించారు. 
సంఘర్షణలో 1,191 లెబనానీలు 160 ఇజ్రాయిలిలు 
మరణించారు. బేయిరుత్ శివారు ప్రాంతాలు ఇజ్రాయిల్ ఎయిర్ దాడి కారణంగా ధ్వంశం అయింది.
2007 లో నాహర్ అల్- బారెడ్ శరణార్ధుల కేంపు లెబనాన్ సంఘర్షణకు కేంద్రంగా మారింది. లెబనాన్ సైన్యం మరియు ఫతాహ్ అల్ - ఇస్లాం మద్య జరిగిన సంఘర్షణలో 169 మంది సైనికులు, 287 ఇంసర్జెంట్లు మరియు 47 మంది పౌరులు మరణించారు.
లెబనాన్ ప్రభుత్వం తిరుగుబాటు ప్రయత్నం హింసాత్మకంగా మారిందని ఖండించుంది. సంఘర్షణ కారణంగా 62 మంది మరణించారు. 
తరువాత " మైకేల్ సులేమాన్ " అద్యక్షుడు అయ్యాడు. సమైక్య ప్రభుత్వం స్థాపించబడింది. ప్రతిపక్షాలకు వీటో అధికారం ఇవ్వబడింది. 
ప్రతిపక్షాలకు ఈ ఒప్పందం ఒక విజయం అయింది. ప్రభుత్వం ప్రతిపక్షాల షరతులకు అంగీకారం తెలిపింది.
2011 జనవరిలో లెబనాన్ ప్రభుత్వం (2009) పతనం అయింది. 
పార్లమెంటు హజ్బొల్లా నాయకత్వంలోని లెబనాన్ ప్రభుత్వానికి " నజిబ్ మికతి"ని ప్రధానిగా ఎన్నిక చేసి కొత్త ప్రభుత్వం రూపొందించే బాధ్యత అప్పగించింది. హజబొల్లా నాయకుడు హాసన్ నసరల్లాహ్ హరిరి కాల్చివేతకు ఇజ్రాయిల్ కారణమని సూచించాడు.
2012 లో సిరియన్ సివిల్ యుద్ధం లెబనాన్‌లో కూడా ప్రకంపనలు సృష్టించింది. సిరియన్ అంతర్యుద్ధం కారణంగా లెబనాన్ లోని ట్రిపోలీ లోని సున్నీ ముస్లిములు మరియు అలవిటీస్ 
హింసాత్మకచర్యలు తలెత్తాయి. 2013 ఆగస్టు 6 న లెబనాన్‌లో 6,77,702 కంటే అధికమైన శరణార్ధులు ప్రవేశించారు. 
లెబనాన్ పశ్చిమ ఆసియాలో 33 - 35 ఉత్తర అక్షాంశం మరియు 35-37 డిగ్రీల తూర్పు రేఖాంశంలో ఉంది. లెబనాన్ వైశాల్యం ఇందులో