ప్రవాస భారతీయులు
విదేశానికి వలస వెళ్లిన భారతీయ పౌరులను ప్రవాస భారతీయులు అంటారు. భారతదేశం వెలుపల జన్మించి, భారతీయ మూలం గల వ్యక్తిని లేదా శాశ్వతంగా భారతదేశం వెలుపల స్థిరపడిన భారత సంతతి వ్యక్తిని భారత సంతతి వ్యక్తిగా పరిగణిస్తారు. ఇదే అర్థాన్ని ప్రతిబింబించే ఇతర పదాలు ఓవర్‌సీస్ ఇండియన్ మరియు ఎక్స్‌పేట్రియేట్ ఇండియన్. సాధారణ వినియోగంలో, ఇతర దేశాల్లో పౌరసత్వం తీసుకున్న భారతదేశంలో-పుట్టిన వ్యక్తులను (భారతీయ సంతతికి చెందిన ఇతర దేశాల పౌరులను కూడా) ఈ పరిధిలోకి తీసుకొస్తున్నారు.
ఉత్తర అమెరికాలో ఈస్ట్ ఇండియన్ మరియు ఆసియన్ ఇండియన్ పదాలను తరచుగా భారతదేశం నుంచి వచ్చిన వ్యక్తులు (భారత ఉపఖండంలోని దేశాలకు చెందిన పౌరులతో సహా) మరియు స్వదేశీ పౌరులైన అమెరికన్ ఇండియన్‌ల మధ్య వ్యత్యాసాన్ని సూచించేందుకు ఉపయోగిస్తున్నారు, ఇక్కడ వలసవచ్చిన జాతి పౌరులు తమనుతాము పిలుచుకునేందుకు "దేశీ" లేదా "దేషీ" అనే పదాన్ని ఉపయోగిస్తారు.
భారత సంతతీయుడు లేదా సంతతి వ్యక్తి ని (PIO -పర్సన్ ఆఫ్ ఇండియన్ ఆరిజిన్) సాధారణంగా భారతీయ మూలాలు ఉన్న వ్యక్తిగా చెప్పవచ్చు, ఇతను భారత పౌరుడు కాదు. PIO కార్డును జారీ చేసేందుకు భారతదేశ ప్రభుత్వం నాలుగు తరాల వరకు భారత సంతతికి చెందిన వ్యక్తులను పరిగణలోకి తీసుకుంటుంది. వ్యక్తుల భార్యలు కూడా సొంత హక్కుగా PIO కార్డుకు అర్హత పొందుతారు, వీరు కూడా PIO కార్డులను పొందవచ్చు. ఈ రెండో విభాగం పరిధిలోకి భారత జాతీయుల యొక్క విదేశీ సంతతి భార్యలు వస్తారు, ఇక్కడ జాతి మూలాలతో సంబంధం లేదు. PIO కార్డు ఉన్న వ్యక్తులకు విదేశీయులకు వర్తించే అనేక నిబంధనల నుంచి, అంటే వీసా మరియు పని అనుమతి పత్ర అవసరాలతోపాటు కొన్ని ఇతర ఆర్థిక పరిమితులు వంటివాటి నుంచి మినహాయింపు లభిస్తుంది.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా NRI మరియు PIO జనాభా 30 మిలియన్‌లకుపైగా ఉన్నట్లు అంచనాలు ఉన్నాయి.
జనవరి 2006 నుంచి, భారత ప్రభుత్వం 1947లో స్వాతంత్ర్యం పొందిన తరువాత మొట్టమొదటిసారిగా భారతీయులు, NRIలు మరియు PIOలకు ఒక పరిమిత రూపంలో ద్వంద్వ పౌరసత్వం కల్పించేందుకు ఒక "భారతదేశ విదేశీ పౌరసత్వ (ఓవర్‌సీస్ సిటిజెన్‌షిప్ ఆఫ్ ఇండియా - OCI)" పథకాన్ని పరిచయం చేసింది. OCI అమలుకు అనుకూలంగా రాబోయే సంవత్సరాల్లో దశలవారీగా PIO కార్డును తొలగిస్తారనే భావనలు ఉన్నాయి.
ఖండితంగా చెప్పాలంటే ప్రవాస భారతీయుడు అనే పదం ఒక వ్యక్తి యొక్క పన్ను హోదాను మాత్రమే సూచిస్తుంది, అంటే ఆదాయ పన్ను చట్టం 1961 పరిధిలో ఉండి, ఆదాయ పన్ను చట్ట (సెక్షన్ 6 పరిధిలో) ప్రయోజనాల కోసం భారతదేశంలో నివసించని వ్యక్తిని సూచించేందుకు ఈ పదాన్ని ఉపయోగిస్తారు, అయితే అతడిని భారతీయ పౌరుడిగానే పరిగణిస్తారు. భారతీయ ఆదాయ పన్ను చట్టం యొక్క ప్రయోజనాల కోసం ఒక సంవత్సరంలో కనీసం 182 రోజులపాటు లేదా నాలుగు వరుస సంవత్సరాల్లో ఎప్పుడైనా 365 రోజులపాటు భారతదేశంలో ఉండాల్సిన అవసరం ఉంది. ఈ నిబంధన అందరు వ్యక్తులకు వర్తిస్తుంది, దీనిలో భారతీయేతర పౌరసత్వంతో ఉన్న ఒక వ్యక్తి కూడా చట్ట ప్రయోజనం కోసం భారతదేశ నివాసిగా పరిగణించబడవచ్చు, అయితే భారతదేశంలో ఉండే వ్యక్తి మాత్రమే పై నిబంధనకు అనుగుణంగా ఉండే మరియు భారతీయ పౌరసత్వం ఉన్న వ్యక్తి అయ్యే అవకాశం ఉంది. ఇదే విధంగా, భారతీయ పౌరసత్వం కలిగివుండి, కనీస రోజులపాటు భారతదేశంలో ఉండాలనే నిబంధనను పాటించని, చట్ట ప్రకారం భారతదేశ నివాసి కాని వ్యక్తిని సాధారణంగా ప్రవాస భారతీయుడిగా పరిగణిస్తారు.
సాంప్రదాయికంగా "జిప్సీస్" అనే పదంతో గుర్తించే రోమానీ పౌరులు భారతదేశం నుంచి ఇతర దేశాలకు వలసలు వెళ్లారు, భారతదేశం నుంచి జరిగిన అత్యంత ప్రధాన చారిత్రక వలసగా ఇది గుర్తించబడుతుంది. రోమానీలు భారత ఉపఖండానికి చెందినవారని భాషా మరియు జన్యుపరమైన ఆధారాలు తెలియజేస్తున్నాయి, వీరు భారతదేశం నుంచి వాయువ్యంవైపుకు 11వ శతాబ్దం తరువాత వలస వెళ్లినట్లు తెలుస్తోంది. రోమానీలను సాధారణంగా మధ్య భారతదేశ ప్రాంతానికి చెందినవారిగా భావిస్తున్నారు, బహుశా వీరు ఆధునిక భారతదేశ రాష్ట్రం రాజస్థాన్ నుంచి సుమారుగా 250 B.C కాలంలో వాయువ్య భారతదేశానికి (పంజాబ్ ప్రాంతం) వలసవచ్చారు. అక్కడ కొన్ని శతాబ్దాలు గడిచిన తరువాత, అక్కడి స్థానిక సమూహాలైన రాజపుత్రులు మరియు జాత్‌లతో వారు కలిసిపోయారనే భావనలు ఉన్నాయి. ఆపై పశ్చిమంవైపు వారి వలసలు 500 A.D. మరియు 1000 A.D. మధ్యకాలంలో జరిగాయని భావిస్తున్నారు. సమకాలీన జనాభాలు రోమానీలకు మధ్య ఆసియాకు చెందిన డోమ్ పౌరులు మరియు భారతదేశానికి చెందిన బంజారాలతో సన్నిహిత సంబంధాలు ఉన్నట్లు సూచిస్తున్నాయి.
భారతదేశం నుంచి ఆగ్నేయాసియాకు మరో ప్రధాన వలస జరిగింది. హిందూ మరియు తరువాత బౌద్ధమత ప్రచార యాత్రలు మరియు దక్షిణ భారతదేశ రాజుల దండ్రయాత్రలు ద్వారా స్థానిక సమాజంలో భారతీయుల విలీనం జరిగింది. పటిష్ఠమైన నావికా దళం గలవారిగా గుర్తింపు పొందిన చోళులు సుమత్రా మరియు మలాయ్ ద్వీపకల్పాన్ని జయించారు. ఆగ్నేయాసియా ప్రాంతంలో భారతీయ సంస్కృతికి యొక్క ప్రభావం ఇప్పటికీ బలంగా కనిపిస్తుంది, ముఖ్యంగా బాలీలో (ఇండోనేషియా) ఈ ప్రభావాన్ని స్పష్టంగా చూడవచ్చు. ఇటువంటి సందర్భాల్లో, అనేక శతాబ్దాల క్రితం వలస వెళ్లినవారి వారసులను PIOలుగా గుర్తించడం సమంజసం కాదు. ఈ సందర్భంలో ఇటువంటి నామకరణ పద్ధతిని వర్తింపజేయడానికి జాతులు మధ్య కలయిక బాగా ఎక్కువగా ఉంటుంది.
మధ్య ఆసియా మరియు పర్షియా ప్రాంతాల్లో భారతీయ వ్యాపార ప్రవాసులు 16వ శతాబ్దం మధ్యకాలంలో పుట్టుకొచ్చారు, ఈ జాతి నాలుగు శతాబ్దాలుకుపైగా క్రియాశీలంగా ఉంది. రష్యాలోని సార్డామ్‌లో వోల్గా నది ముఖద్వారం వద్ద మొట్టమొదటి భారతీయ వ్యాపార కాలనీ ఆష్ట్రాఖాన్ 1610వ దశకంలో ఏర్పాటయింది. మాస్కో మరియు సెయింట్ పీటర్స్‌బర్గ్ నగరాల్లో 18వ శతాబ్దంలో హిందూ వ్యాపారులు ఉన్నట్లు రష్యా రచయితలు పేర్కొన్నారు.
19వ శతాబ్దంలో మరియు బ్రిటీష్ రాజ్ పాలన ముగిసే వరకు ఒప్పంద వ్యవస్థలో ఇతర బ్రిటీష్ కాలనీలకు పేద కార్మికుల వలసలు జరిగాయి. కాలక్రమం ప్రకారం, ప్రధాన వలసలు మారిషష్, గయానా, కరేబియన్, ఫిజీ మరియు తూర్పు ఆఫ్రికా ప్రాంతాలకు జరిగాయి. ఇరవైయ్యొవ శతాబ్దంలో వీటిలో కొన్ని దేశాలకు కొంత మంది నిపుణ కార్మికులు మరియు వృత్తిపనివారు స్వచ్ఛందంగా వలస వెళ్లారు. బ్రిటీష్ పార్లమెంట్ ఆగస్టు 1, 1834న ఆమోదించిన బానిసత్వ నిర్మూలన చట్టం ఈ వలసల ధోరణిని ప్రేరేపించింది, ఈ చట్టం వలన బ్రిటీష్ వలసరాజ్యాలన్నింటిలో బానిస కార్మికులకు స్వేచ్ఛ లభించింది. దీని వలన తోటల పెంపకానికి సరిపడా కార్మిక శక్తి కరువయింది, విడిచిపెట్టబడిన కార్మికులు తమకు లభించిన స్వేచ్ఛతో ఇతర ప్రాంతాలకు వలస వెళ్లారు. దీంతో అనేక బ్రిటీష్ కాలనీల్లో కార్మికుల కొరత తీవ్రస్థాయికి చేరుకుంది, కార్మిక అవసరాలను అధిగమించేందుకు ముచ్చిలికా దాస్యపు (ఒప్పందపు కూలి) ఒప్పందాల పరిధిలో భారీస్థాయిలో కార్మికులను దిగుమతి చేసుకున్నారు. 
శ్రీలంక మరియు బర్మా వంటి పొరుగు బ్రిటీష్ వలసరాజ్యాల్లో టీ తోటల పెంపకం కోసం మరియు బ్రిటీష్ మలయా (ఇప్పుడు మలేషియా) మరియు సింగపూర్‌లలో రబ్బరు తోటల పెంపకం కోసం ఈ పద్ధతిలో కార్మికులను పనుల్లోకి తీసుకున్నారు.
1970వ దశకంలో మధ్యప్రాచ్య ప్రాంతంలో చమురు రంగ విజృంభణ తరువాత, గల్ఫ్ దేశాల్లో పనిచేసేందుకు అనేక మంది భారతీయులు వలసవెళ్లారు. ఆధునిక రవాణా మరియు ఆకాంక్షలతో, 19వ శతాబ్దపు వలసల్లో ఎక్కువగా శాశ్వత ప్రాతిపదికన కాకుండా, తాత్కాలిక ఒప్పందాల ప్రాతిపదికన జరిగాయి. అరబ్బుయేతర పౌరులను, అక్కడే జన్మించినప్పటికీ, స్థానిక పౌరులుగా పరిగణించకూడదనే ఒక ఉమ్మడి విధానాన్ని గల్ఫ్ దేశాలు కలిగివున్నాయి.
1990వ దశకంలో సాఫ్ట్‌వేర్ రంగ విజృంభణ మరియు USA ఆర్థిక వ్యవస్థ వృద్ధి అనేక మంది భారతీయులను ఆకర్షించింది, దీని ఫలితంగా అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలకు అనేక మంది భారతీయులు వలస వెళ్లారు. ప్రస్తుతం, భారతీయులు అత్యధిక సంఖ్యలో ఉన్న దేశాల్లో USA మూడో స్థానంలో ఉంది.
2009నాటికి 405,000 మంది ఆస్ట్రేలియన్‌లు భారత సంతతికి చెందినవారని మరియు వీరిలో 308,542 మంది భారతదేశంలో జన్మించినవారని అంచనాలు తెలియజేస్తున్నాయి.
ఆస్ట్రేలియాకు మొదటి భారతీయుడు కెప్టెన్ కుక్ నౌకా సిబ్బందిలో భాగంగా వచ్చినట్లు తెలుస్తోంది. రోడ్లు మరియు రోడ్డు రవాణా అభివృద్ధి చెందకముందు, అనేక మంది భారతీయులు ఒంటె రైళ్లు నడిపేందుకు ఆస్ట్రేలియాకు వచ్చారు. ఎడారుల్లో ఒంటెలను ఉపయోగించి వారు సరుకులు మరియు జాబులను రవాణా చేసేవారు. ఆస్ట్రేలియాకు వచ్చిన ప్రారంభ పంజాబీ జాతీయుల్లో కరీమ్ బక్స్ ఒకరు, ఆయన 1893లో బెండింగోకు వచ్చారు, ఆయన వీధుల వెంట తిరిగి విక్రయాలు జరిపేవారు, ఆ తరువాత 1895లో సర్దార్ బీర్ సింగ్ జోహాల్ మరియు 1898లో సర్దార్ నరీన్ సింగ్ హెయెర్ ఇక్కడకు వచ్చారు. విక్టోరియా గనుల్లో బంగారం త్రవ్వకాల్లో పనిచేసేందుకు అనేక మంది పంజాబీలు ఇక్కడకు రావడం జరిగింది.
ఆస్ట్రేలియా మరియు భారతదేశం రెండు దేశాలు బ్రిటీష్ వలసరాజ్యాలుగా ఉన్న 20వ శతాబ్దం ప్రథమార్ధంలో కూడా భారతీయులు ఇక్కడికి వచ్చారు. భారతీయ సిక్కులు దక్షిణ క్వీన్స్‌ల్యాండ్‌లో అరటి తోటల్లో పనిచేసేందుకు వచ్చారు. ప్రస్తుతం వీరిలో ఎక్కువ మంది వూల్‌గోల్గో (సిడ్నీ మరియు బ్రిస్బేన్ నగరాల నడుమ ఉన్న ఒక పట్టణం) లో నివసిస్తున్నారు. వీరిలో కొందరు భారతీయులు, సిక్కు వ్యవసాయ కూలీల వారసులు, ఇప్పుడు ఈ ప్రాంతంలో అరటి తోటల యజమానులుగా ఉన్నారు. వూల్‌గోల్గాలో రెండు సిక్కు ఆలయాలు ఉన్నాయి. వీటిలో ఒకటి సిక్కు మతానికి సంబంధించిన ఒక సంగ్రహాలయంగా ఉంది. భారతదేశంలో జన్మించిన అనేక మంది బ్రిటన్‌లు మరియు ఆంగ్లో-ఇండియన్‌లు 1947 తరువాత ఆస్ట్రేలియాకు వలసవచ్చారు. ఈ బ్రిటీష్ పౌరులు భారీ సంఖ్యలో ఆస్ట్రేలియాలో స్థిరపడాలని నిర్ణయించుకున్నారు, అయితే వీరిని ఇప్పటికీ జనాభా లెక్కల్లో భారత జాతీయులుగా పరిగణించడం జరుగుతుంది. ఆస్ట్రేలియాకు మూడో భారతీయ వలసలు 1980వ దశకంలో జరిగాయి, శ్వేత ఆస్ట్రేలియా విధానం రద్దు చేసిన తరువాత ఈ వలసలు జరిగాయి. ఈ విధానాన్ని రద్దు చేసిన తరువాత అనేక మంది భారతీయ ఉపాధ్యాయులు మరియు వైద్యులు ఆస్ట్రేలియాలో స్థిరపడ్డారు. మరో భారీ వలసలు IT విప్లవం ప్రారంభంలో జరిగాయి. అనేక మంది భారతీయ సాఫ్ట్‌వేర్ నిపుణులు 1976 తరువాత ఆస్ట్రేలియాకు వచ్చారు. 1987 మరియు 2000లో ఫిజీలో వరుస సైనిక తిరుగుబాట్లు తరువాత, గణనీయమైన సంఖ్యలో ఫిజియన్-ఇండియన్‌లు ఆస్ట్రేలియాకు వలసవచ్చారు, ఆస్ట్రేలియాలో గణనీయమైన సంఖ్యలో ఫిజీ-భారతీయ సంతతివారు కూడా ఉన్నారు. ఫిజీ-భారతీయ సంతతి పౌరులు ఆస్ట్రేలియాలో భారత సమాజం యొక్క లక్షణాన్ని బాగా మార్చివేశారు. మొదట్లో వలస వచ్చిన భారతీయ వలసదారులు ఎక్కువగా విద్యావంతులైన నిపుణులుకాగా, ఫిజీ-భారతీయ సంతతి పౌరులు ఎక్కువగా నిపుణులు అయినప్పటికీ, వారితోపాటు అనేక మంది చిన్న వ్యాపారాల యజమానులు మరియు ఔత్సాహికులు కూడా ఇక్కడకు వచ్చారు.
ప్రస్తుతం ఆస్ట్రేలియాకు వలస వస్తున్నవారిలో ఇంజనీర్‌లు, పరికరాల-తయారీదారులతోపాటు, తూర్పు ఆఫ్రికా నుంచి గుజరాత్ వ్యాపార కుటుంబాలు మరియు స్థానికంగా స్థిరపడిన భారతీయుల బంధువులు ఉన్నారు. ప్రభుత్వ నిధుల కొరత కారణంగా, ఆస్ట్రేలియా విద్యా సంస్థలు పూర్తిగా ఫీజులు చెల్లించే విదేశీ విద్యార్థులకు ప్రవేశాలు కల్పిస్తున్నాయి. అనేక విశ్వవిద్యాలయాలు భారతదేశం మరియు ఇతర ఆసియా దేశాల్లో శాశ్వత ప్రతినిధులను ఏర్పాటు చేశాయి. వారి ప్రయత్నాలకు మంచి ఫలితాలు దక్కాయి, కొత్తగా ఆస్ట్రేలియాకు భారతీయ విద్యార్థులు అధిక సంఖ్యలో వస్తున్నారు. 2006-2007లో భారతీయ విద్యార్థులకు 34,136 వీసాలు మంజూరయ్యాయి; 2002-2003లో భారతీయ విద్యార్థులకు మంజూరైన వీసాల సంఖ్య 7,603 వద్దే ఉండటం గమనార్హం.
ఆస్ట్రేలియా గణాంకాల విభాగం ప్రకారం, ఆస్ట్రేలియాలో ఉంటున్న 87% మంది భారతీయులు 50 ఏళ్లలోపు వయస్సున్నవారు, 83% జనాభా ఆంగ్లంలో బాగా మాట్లాడగలరు. ఎక్కువ మంది భారతీయ పౌరులు హిందూ మరియు సిక్కు మతాలకు చెందినవారుకాగా, కొద్ది సంఖ్యలో క్రైస్తవులు మరియు ముస్లింలు కూడా ఉన్నారు.
కెనడా గణాంకాలు ప్రకారం, 2006లో 962,665 మంది పౌరులు తమను భారతీయ సంతతికి చెందినవారిగా గుర్తించుకున్నారు, వీరిలో "ఈస్ట్ ఇండియన్", దక్షిణాసియా లేదా ఇండో-కెనడియన్ సంతతులవారు కూడా ఉన్నారు. 2001లో కెనడాలోని మొత్తం భారత సంతతీయుల్లో సిక్కులు 34% మంది, హిందువులు 27%, ముస్లింలు 17% మరియు క్రైస్తవులు 16% (ప్రొటెస్టంట్/ఎవాంగెలికల్ 7%, క్యాథలిక్కులు 9%) మంది ఉన్నారు. భారత సంతతీయుల్లో అతికొద్ది మంది ఎటువంటి మతాచారాలు పాటించడం లేదు. ఇక్కడ ఉన్న ప్రధాన భారతీయ జాతి సమూహాల్లో పంజాబీయులు మరియు గుజరాతీయులు, తమిళులు (శ్రీలంక తమిళులు కాకుండా భారతీయ తమిళులు) ఉన్నారు, ఇండో-కరేబియన్‌లు (సుమారుగా 200,000 మంది ఉన్నారు), కేరళకు చెందినవారు, బెంగాళీయులు, సింధీలు మరియు ఇతరులు ఉన్నారు.
కెనడాలో మొదట స్థిరపడిన భారతీయులు భారత ఆర్మీ సైనికులు కావడం గమనార్హం, 1897లో వీరు లండన్, ఇంగ్లండ్‌లో జరిగిన విక్టోరియా మహారాణి వజ్రోత్సవ వేడుకల్లో పాల్గొని తిరిగి వెళుతున్నప్పుడు మార్గమధ్యంలో కెనడాకు వచ్చారు. వీరిలో కొందరు బ్రిటీష్ కొలంబియాలోనే ఉండిపోగా, మరికొందరు తరువాత ఇక్కడకు తిరిగి వచ్చారు. పంజాబీ భారతీయులను ఇక్కడి వ్యవసాయం మరియు అటవీకరణ అవకాశాలు ఆకర్షించాయి. వీరు ఎక్కువగా పని అవకాశాలు కోరుకున్న సిక్కు పురుషులు. 1838 నుంచి కరేబియన్ దీవులుకు వెళ్లిన ఒప్పంద కార్మికుల వారసులైన ఇండో-కరేబియన్ సంతతివారు కెనడాకు వచ్చారు, ట్రినిడాడ్‌కు చెందిన వైద్య విద్యార్థి కెన్నెత్ మహావీర్ మరియు డెమెరారా (ఇప్పుడు గయానా) కు చెందిన క్లర్కు ఎంఎన్ శాంటూ ఇద్దరూ 1908లో కెనడా వచ్చారు.
బ్రిటీష్ కొలంబియాలో మొదటి భారతీయ వలసదారులు స్థానిక శ్వేతజాతి కెనడావాసుల నుంచి తీవ్రంగా జాతివివక్ష ఎదుర్కొన్నట్లు తెలుస్తోంది. ఈ వలసదారులను మరియు కొత్త చైనీస్ వలసదారులను లక్ష్యంగా చేసుకొని జాతి అల్లర్లు జరిగాయి. ఈ జాతివివక్ష వేధింపుల కారణంగా అనేక మంది భారతదేశానికి తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకోగా, కొద్ది మంది అక్కడే ఉండిపోయారు. 1919 వరకు ఈ వలసదారులు తమ భార్యలు మరియు బిడ్డలను ఇక్కడకు రాకుండా కెనడా ప్రభుత్వం అడ్డుకుంది, ఈ కారణంగా కూడా అనేక మంది పౌరులు తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు. 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో కెనడాకు ఎక్కువ మంది భారతీయులు రాకుండా నిరోధించేందుకు నిబంధనలు ఏర్పాటు చేశారు. ఈ కోటాలు భారతదేశం నుంచి ఇక్కడకు వచ్చేవారి సంఖ్యను 100 మందికి పరిమితం చేశాయి, ఆ తరువాత ఈ సంఖ్యను 300లకు పెంచారు. 1967లో, ఇటువంటి అన్ని నిబంధనలను రద్దు చేశారు. వలసలు ఒక విధాన వ్యవస్థ ఆధారంగా అమలు చేశారు, దీంతో అనేక మంది భారతీయులు ఇక్కడకు వచ్చే అవకాశం లభించింది. స్వేచ్ఛా విధానాన్ని స్వీకరించినప్పటి నుంచి, భారతీయులు పెద్ద సంఖ్యలో ఈ దేశానికి రావడం కొనసాగింది, సుమారుగా ప్రతి ఏటా 25,000-30,000 మంది భారతీయులు ఇక్కడకు వచ్చారు (దీని ఫలితంగా చైనీయుల తరువాత, కెడాకు ప్రతి ఏడా వలస వస్తున్న రెండో అతిపెద్ద వలస సమూహాగం భారతీయులు గుర్తింపు పొందారు).
టొరంటో మరియు వాంకోవర్ వంటి పెద్ద పట్టణ ప్రాంతాలకు ఎక్కువ మంది భారతీయులు వలసవచ్చేందుకు ఎంచుకున్నారు, ఇక్కడ వీరిలో 70% మంది నివసిస్తున్నారు. కాల్గేరీ, ఎడ్‌మోంటన్, మాంట్రియల్ ప్రాంతాల్లో కూడా చిన్నస్థాయి సమూహాలు పెరుగుతున్నాయి. వాంకోవర్‌లో ఉంటున్న భారతీయులు వివిధ భారతదేశ ప్రాంతలకు చెందినవారు కావడం గమనార్హం, వీరిలో ఎక్కువ మంది పంజాబ్, గుజరాత్, తమిళనాడు, ఆంధ్రప్రదేశ్ మరియు కేరళ రాష్ట్రాలకు చెందినవారు ఉన్నారు. వాంకోవర్‌లో లిటిల్ ఇండియా అనే ఒక ప్రదేశం ఉంది. వాంకోవర్‌‍లో భారతీయులు ప్రధానంగా సుర్రే శివారుల్లో లేదా అబ్బోట్స్‌ఫోర్డ్ ప్రాంతాల్లో నివసిస్తున్నారు, వాంకోవర్ ఇతర ప్రాంతాల్లో కూడా భారతీయులను గుర్తించవచ్చు. వాంకోవర్ భారతీయుల్లో ఎక్కువ మంది సిక్కు సంతతికి చెందినవారు, రాజకీయాలు మరియు వృత్తుల్లో వీరు ప్రధాన పాత్రలు పోషిస్తున్నారు, అనేక మంది సుప్రీంకోర్టు న్యాయమూర్తులు, ముగ్గురు అటార్నీ జనరళ్లు మరియు ఒక ప్రావీన్స్ ప్రధాన మంత్రి ఈ సిక్కు వర్గానికి చెందినవారు కావడం గమనార్హం.
గ్రేటర్ టొరంటో ప్రాంతంలో రెండో అతిపెద్ద ఉత్తర అమెరికా భారతీయ సంతతి జనాభా నివసిస్తుంది, 2006లో ఇక్కడ 484,655 మంది భారత సంతతి పౌరులు నివసిస్తున్నారు, న్యూయార్క్ సంయుక్త గణాంక ప్రదేశంలో 2007నాటి అమెరికన్ కమ్యూనిటీ సర్వేలో 575,541 మంది భారత సంతతివారు ఉన్నట్లు గుర్తించారు, దీని తరువాత టొరంటోలోనే అతిపెద్ద భారత సంతతి సమూహం నివసిస్తుంది. అయితే టొరంటో గణాంకాలు వెస్టిండీస్/ఇండో-కరేబియన్ సంతతివారిని కూడా చేర్చాయి (న్యూయార్క్ గణాంకాల్లో వీరిని చేర్చలేదు).
1838 నుంచి 1917 వరకు, మాజీ బ్రిటీష్ రాజ్ లేదా బ్రిటీష్ ఇండియా నుంచి ఐదు లక్షల మందికిపైగా భారతీయులను ఒప్పంద కూలీలుగా బ్రిటీష్ వెస్టిండీస్‌కు తీసుకొచ్చారు, బానిసత్వ నిర్మూలన కారణంగా ఏర్పడిన కార్మిక అవసరాలను తీర్చేందుకు వారిని ఇక్కడకు తీసుకురావడం జరిగింది. కార్మికులతో వచ్చిన మొదటి రెండు నౌకలు మే 5, 1838న బ్రిటీష్ గయానా (ఇప్పుడు గయానా) కు వచ్చాయి.
ఆంగ్లం మాట్లాడే కరేబియన్ దీవుల్లో నివసించే ఎక్కువ మంది భారతీయులను ఉత్తరప్రదేశ్ మరియు పశ్చిమ బీహార్ నుంచి తీసుకొచ్చారు, గ్వాడెలోప్ మరియు మార్టినిక్యూ ప్రాంతాలకు తీసుకొచ్చినవారిలో ఈ రాష్ట్రాలవారితోపాటు ఆంధ్రప్రదేశ్ మరియు తమిళనాడు ప్రాంతాలకు చెందినవారు కూడా ఉన్నారు. దక్షిణాసియాలోని ప్రస్తుత పాకిస్థాన్ మరియు బంగ్లాదేశ్‌లతోపాటు ఇతర ప్రాంతాల నుంచి కూడా కొద్ది సంఖ్యలో పౌరులను ఇక్కడకు తీసుకురావడం జరిగింది. ఇతర ఇండో-కరేబియన్ పౌరుల్లో తరువాత కెన్యా మరియు ఉగాండా దేశాల నుంచి వలసదారులు మరియు భారతీయ వైద్యులు మరియు గుజరాతీ వ్యాపారుల సంతతివారు ఉన్నారు. భారతదేశం నుంచి వచ్చిన ఆధునిక-కాలపు వలసదారుల్లో ఎక్కువ మందిని పన్ను-రహిత వ్యాపార సామర్థ్యాలతో సెయింట్-మార్టిన్ / సెయింట్ మార్టెన్ మరియు ఇతర ద్వీపాల్లో గుర్తించవచ్చు. వీరు ఇక్కడ వ్యాపార రంగంలో క్రియాశీలంగా వ్యవహరిస్తున్నారు.
ఇండో-కరేబియన్‌లు గయానా, సురినేమ్ మరియు ట్రినిడాడ్ మరియు టొబాగో ప్రాంతాల్లో అతిపెద్ద జాతిగా ఉన్నారు. జమైకా, సెయింట్ విన్సెంట్ మరియు గ్రెనడైన్స్ మరియు ఇతర కరేబియన్ దేశాల్లో వీరు రెండో పెద్ద జాతిగా గుర్తింపు పొందారు. బహమాస్, బార్బడోస్, బెలిజ్, ఫ్రెంచ్ గయానా, గ్రెనడా, పనామా, సెయింట్ లూసియా, హైతీ, మార్టినెక్యూ మరియు గ్వాడెలోప్‌లలో కూడా అతికొద్ది సంఖ్యలో భారతీయ సంతతివారు ఉన్నారు.
ఒప్పంద కూలీలుగా వచ్చిన భారతీయులు మరియు వారి వారసులు అనేక ఇబ్బందులు ఎదురైనప్పటికీ, వారు స్వీకరించిన భూముల అభివృద్ధిలో కీలకపాత్ర పోషించారు. మే 13న జమైకాలోని ఓల్డ్ హార్బర్ బేలో ఈస్ట్ ఇండియన్‌ల రాకను పురస్కరించుకొని ఎప్పుడూ వేడుకలు జరుగుతుంటాయి. 2003లో, మార్టినెక్యూలో భారతీయల రాక యొక్క 150వ వార్షికోత్సవాన్ని జరిపారు. 2004లో గ్వాడెలోప్‌లో కూడా ఇటువంటి వేడుక జరిగింది. భారత మైనారిటీ సంఖ్యలో ఉన్నందుకు మాత్రమే కాకుండా, ఫ్రెంచ్ మరియు స్థానిక అధికారిక యంత్రాంగాలు వారి సమగ్రతను గుర్తించడం మరియు వ్యవసాయం నుంచి విద్య వరకు మరియు రాజకీయాల్లో వారి విస్తృత పాత్ర మరియు క్రియోల్ సంస్కృతి విస్తరణలో వారి పాత్ర తదితరాలకు గుర్తుగా ఈ వేడుకలు జరిగాయి. రెండు ద్వీపాల్లో మొత్తం బహుళ-జాతి జనాభా ఈ కార్యక్రమాల్లో పాలుపంచుకుంది.
బ్రిటీష్ వలసరాజ్య యుగంలో భారీ వలసలు జరగడానికి ముందు, గణనీయమైన సంఖ్యలో దక్షిణాసియా పౌరులు, ముఖ్యంగా తీర్పు తీరానికి చెందినవారు (సింధ్, సూరత్, కొంకణ్, మలబార్ మరియు లంక) తరచుగా తూర్పు ఆఫ్రికాకు, ఎక్కువగా జాంజీబార్‌కు వచ్చారు. చైనీయుల పడవలు మరియు పోర్చుగీసు నౌకలతోపాటు, వారు అరబ్ "ధోవాస్", మరాఠా (కూనేగీ ఆంగ్రియా, కోన్‌హోజీ ఆంగ్రీ) ల్లో ఇక్కడకు ప్రయాణాలు చేసినట్లు భావిస్తున్నారు. వీరిలో కొందరు వ్యక్తులు తూర్పు ఆఫ్రికాలో స్థిరపడ్డారు, తరువాత ప్రస్తుత రోజు ఉగాండా వంటి ప్రదేశాలకు భారతీయ సంతతి విస్తరించింది. ఆపై వీరు బ్రిటీష్‌వారితో పెద్ద సంఖ్యలో వచ్చిన దక్షిణాసియా వలసదారులతో కలిసిపోయారు.
కెన్యా, ఉగాండా మరియు టాంజానియా వంటి ఆధునిక దేశాలకు భారతీయ వలసలు ఒక శతాబ్దం క్రితం ప్రారంభమయ్యాయి, ఈ దేశాలు బ్రిటీష్ తూర్పు ఆఫ్రికాలో భాగంగా ఉన్నప్పుడు ఈ వలసలు జరిగాయి. ఎక్కువ మంది వలసదారులు గుజరాతీ లేదా పంజాబీ ప్రాంతానికి చెందినవారు. 1960వ దశకంలో ఇక్కడ వారి సంఖ్య 500,000 వరకు ఉంది. భారతీయల-నేతృత్వంలోని వ్యాపారాలు ఈ దేశాల ఆర్థిక వ్యవస్థలకు వెన్నుముకగా ఉన్నాయి. చిన్న గ్రామీణ పచారీ దుకాణాల నుంచి చక్కెర మిల్లుల వరకు గతంలో వీరి వ్యాపార పరిధి విస్తరించివుంది. అంతేకాకుండా, వైద్యులు, ఉపాధ్యాయులు, ఇంజనీర్లు వంటి భారతీయ నిపుణులు ఈ దేశాల అభివృద్ధిలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించారు. 1960వ దశకంలో బ్రిటన్ నుంచి స్వాతంత్ర్యం పొందిన తరువాత ఎక్కువ మంది ఆసియన్‌లు ఈ దేశాల నుంచి వెళ్లపోవడం లేదా వారిని బలవంతంగా వెళ్లగొట్టడం జరిగింది (1970వ దశకంలో ఉగాండాలో ఐది అమీన్ చేత). వీరిలో ఎక్కువ మంది బ్రిటన్ లేదా భారతదేశం లేదా USA మరియు కెనడా వంటి ఇతర ప్రసిద్ధ గమ్యస్థానాలకు తరలివెళ్లారు.
అధికారిక గణాంకాలేవీ అందుబాటులో లేనప్పటికీ, సుమారుగా 25,00 మంది PIOలు/NRIలు ఇండోనేషియాలో నివసిస్తున్నట్లు అంచనాలు ఉన్నాయి, భారతీయ వలస సమూహంలో సుమారుగా 5000 మంది మెడాన్‌లోని దౌత్యకార్యాలయం మరియు కాన్సులేట్‌‍లో తమ పేర్లు నమోదు చేసుకున్నారు.
ఇండోనేషియాలో భారతీయులు శతాబ్దాలుగా నివసిస్తున్నారు, హిందూ మతం మరియు ఉపఖండం ద్వారా బాగా ప్రభావితమైన శ్రీవిజయ మరియు మజాఫిత్ సామ్రాజ్యం రెండింటి కాలం నుంచి ఇక్కడ భారతీయులు ఉన్నారు. తరువాత డచ్ పాలకులు 19వ శతాబ్దంలో ఒప్పంద కూలీలుగా భారతీయులను ఇండోనేషియాకు తీసుకొచ్చారు, సుమత్రాలోని మెడాన్‌లో వ్యవసాయ క్షేత్రాల్లో పని చేయించేందుకు వారిని ఇక్కడకు తీసుకురావడం జరిగింది. వీరిలో ఎక్కువ మందిని దక్షిణ భారతదేశం నుంచి ఇక్కడకు తీసుకువచ్చారు, ఉత్తర భారతీయులను కూడా గణనీయమైన సంఖ్యలో ఉన్నారు. మెడాన్ భారతీయుల్లో హిందువులు, ముస్లింలు మరియు సిక్కులు ఉన్నారు. వీరు నాలుగు తరాలుగా ఇండోనేషియాలోనే ఉన్నారు, వీరికి ఇండోనేషియా పాస్‌పోర్ట్‌లు ఉన్నాయి. స్థానిక గణాంకాలు ప్రకారం, సుమత్రాలో సుమారుగా 40,000 PIOలు ఉన్నారు, వీరిలో ఎక్కువ మంది ఇండోనేషియా సమాజంలో కలిసిపోయారు, అయితే తమిళ్, సిక్కు మరియు బీహారీ సంతతీయులు ఇప్పటికీ తమ సాంస్కృతిక సంప్రదాయాలను కొనసాగిస్తున్నారు.
భారతీయ వలసదారుల్లో అనేక వేల సింధీ కుటుంబాలు కూడా ఉన్నాయి, వీరు ఇండోనేషియాకు జరిగిన ద్వితీయ వలసలు సందర్భంగా ఇక్కడకు వచ్చారు, ఈ వలసదారులు 20వ శతాబ్దం ప్రథమార్ధంలో ఇండోనేషియాను వారి నివాసంగా మార్చుకున్నారు. సింధీ జాతీయులు ఎక్కువగా వ్యాపారం మరియు వాణిజ్య రంగాల్లో పాలుపంచుకుంటున్నారు.
ఈ సమూహాల్లో, తమిళులు మరియు కొద్ది సంఖ్యలో సిక్కులు ప్రధానంగా వ్యవసాయంపై ఆధారపడివున్నారు, ఇదిలా ఉంటే సింధీలు మరియు పంజాబీలు ప్రధానంగా వస్త్ర వ్యాపారం మరియు క్రీడా వ్యాపారాలు ఏర్పాటు చేసుకున్నారు.
1970వ దశకంలో ఇండోనేషియాలో భారతీయ పెట్టుబడుల ప్రవాహం కారణంగా తాజాగా 1970వ దశకంలో భారతీయ పెట్టుబడిదారులు మరియు నిర్వాహకులు ఈ దేశానికి వలసవచ్చారు. ఈ ఔత్సాహిక వ్యాపార మరియు వ్యాపార నిపుణుల సమూహం గత రెండు దశాబ్దాల్లో మరింత విస్తరించింది, ఇప్పుడు ఇంజనీర్లు, కన్సల్టెంట్‌లు, ఛార్టెడ్ అకౌంటెంట్‌లు, బ్యాంకర్‌లు మరియు ఇతర వృత్తి నిపుణులు ఇండోనేషియాకు వలస వస్తున్నారు.
ఇండోనేషియాలో భారతీయ సమూహానికి మంచి గుర్తింపు ఉంది, వీరు ఎక్కువగా సంపన్న శ్రేణిగా, మరియు స్థానిక మరియు బహుళజాతి కంపెనీల్లో సీనియర్ ఉద్యోగులుగా ఉన్నారు.
ఆర్థికపరమైన కారణాలు వలన, PIOల్లో అనేక మంది వాణిజ్య నిపుణులు మరియు వ్యాపారులు గత కొన్ని దశాబ్దాలుగా బయట ఉన్న మెడాన్ మరియు సురబాయా ప్రాంతాల నుంచి జకార్తా వచ్చారు. ఇండోనేషియాలో సగం మంది భారత సంతతీయులు ఇప్పుడు జకార్తాలో ఉన్నారు; జకార్తాలో భారతీయ సమూహం పరిమాణం 19,000 వరకు ఉంటుందని అంచనాలు ఉన్నాయి. జకార్తా యొక్క భారతీయ PIO/NRI సమూహంలో ఆరు ప్రధాన సామాజిక లేదా వృత్తిసంబంధ సంఘాలు ఉన్నాయి. సింధీ సమూహం గాంధీ సేవా లోకా (గతంలో బాంబే మర్చంట్స్ అసోసియేషన్) అనే స్వచ్ఛంద సంస్థను నడుపుతుంది, ఇది ప్రధానంగా విద్యా మరియు సామాజిక కార్యకలాపాలు నిర్వహిస్తుంది. PIO/NRI వృత్తి నిపుణులు ఇండియా క్లబ్ అనే పేరుతో ఒక సామాజిక సంస్థను ఏర్పాటు చేశారు. PIO/NRIల భార్యలతో ఇండియన్ వుమెన్స్ అసోసియేషన్ ఏర్పాటైంది, ఈ సంస్థ స్వచ్ఛంద సేవా కార్యకలాపాలు నిర్వహిస్తుంది. జకార్తాలో ఒక గురుద్వారా ప్రబంధక్ కమిటీ ఉంది, సింధీ మరియు సిక్కులు గురుద్వారా కార్యకలాపాల్లో పాలుపంచుకుంటున్నారు, ద్వైపాక్షిక ఆర్థిక సంబంధాలు ప్రోత్సహించే ఉద్దేశంతో (ECAII) ప్రముఖ ఔత్సాహికులను భారతీయ సమూహం నుంచి తీసుకొస్తుంది, అయితే ఇప్పుడు ఇది పెద్దగా క్రియాశీలకంగా వ్యవహరించడం లేదు. చివరగా, ఇక్కడ (ICAI) కూడా ఏర్పాటు చేయబడింది.
మడగాస్కర్‌లోని భారతీయులు ఎక్కువగా 19వ శతాబ్దంలో మెరుగైన అవకాశాల కోసం వెతుకుతూ వచ్చిన వ్యాపారుల సంతతికి చెందినవారు. భారతదేశపు పశ్చిమ తీరంలోని గుజరాత్ నుంచి వీరిలో ఎక్కువ మంది ఇక్కడకు వలసవచ్చారు, వీరిని కరణ (ముస్లిం) మరియు బనియన్ (హిందూ) గా గుర్తిస్తారు. ఎక్కవ మంది గుజరాతీ మాట్లాడతారు, మిగిలిన భారతీయ భాషలు మాట్లాడేవారు కూడా ఇక్కడ కనిపిస్తారు. ప్రస్తుతం యువ తరాలు ఫ్రెంచ్ లేదా ఆంగ్లం, గుజరాతీ మరియు మలగాసీ మూడు భాషలు మాట్లాడుతున్నాయి. మడగాస్కర్‍లో ఎక్కువ మంది భారతీయులు, ముఖ్యంగా యువ తరానికి చెందినవారు విద్యావంతులుగా ఉన్నారు, మడగాస్కర్ అభివృద్ధికి తమ పరిజ్ఞానాన్ని ఉపయోగించేందుకు వీరు ప్రయత్నిస్తున్నారు.
మలేషియాలో ప్రపంచంలో అతిపెద్ద విదేశీ చైనీస్ మరియు విదేశీ భారతీయ జనాభాలు ఉన్నాయి. మలేషియాకు ఎక్కువ మంది భారతీయులు బ్రిటీష్ పాలనాకాలంలో వ్యవసాయ కూలీలుగా వచ్చారు. ఇక్కడ భారతీయులు ఒక ప్రధాన మైనారిటీ జాతిగా గుర్తింపు పొందుతున్నారు, మలేషియా జనాభాలో వీరు 8% మంది ఉన్నారు. వీరిలో ఎక్కువ మంది తమిళులు అయినప్పటికీ, మలయాళం- తెలుగు, పంజాబీ మరియు గుజరాతీ భాషలు మాట్లాడే పౌరులు కూడా ఇక్కడ ఉన్నారు. వీరు ఇక్కడ తమ భాషలు మరియు మతాన్ని కాపాడుకున్నారు - మలేషియాలో 80% మంది భారత సంతతీయులు హిందువులుగా గుర్తింపు కలిగి ఉన్నారు. గణనీయమైన సంఖ్యలో జనాభా సిక్కులు కాగా, మిగిలినవారిలో క్రైస్తవులు మరియు ముస్లింలు ఉన్నారు.
భారత సంతతికి చెందిన మరో చిన్న జనసమూహం కూడా ఇక్కడ ఉంది, వీరిని చెట్టి సమూహంగా గుర్తిస్తారు, వీరు తమిళ వ్యాపారుల వారసులు, వీరు 1500 ADకి ముందే చైనీయులు మరియు మలాయ్ స్థానికుల కంటే ముందు ఇక్కడకు వలసవచ్చారు. వీరు తమను తమిళులుగా గుర్తించుకుంటున్నప్పటికీ, మలాయ్ భాష మాట్లాడతారు, హిందూ మతాన్ని పాటిస్తున్నారు, చెట్టీల సంఖ్య ప్రస్తుతం 2000 వరకు ఉంది.
భారతదేశం వెలుపల, అత్యధిక సంఖ్యలో భారత సంతతీయులు ఉన్న దేశం మారిషష్‌ (గయానా, ట్రినిడాడ్ & టొబాగోలను మినహాయిస్తే, ఈ దేశాల్లో ఆఫ్రో-ట్రినిడాడియన్‍లు మరియు ఇండో-ట్రినిడాడియన్‌‍ల జనాభాలు సమాన సంఖ్యలో ఉన్నాయి లేదా ఫిజీలో ఇండో-ఫిజియన్‌లు ఒకప్పుడు మెజారిటీ సంఖ్యలో ఉండేవారు, అయితే ఇప్పుడు వీరు మెజారిటీ సంఖ్యలో లేరు). ఇక్కడ భారత సంతతీయులను ఇండో-మారిషియన్‍‌లుగా గుర్తిస్తారు, వీరు జనాభాలో 70% ఉన్నారు. వీరులో ఎక్కువ మంది హిందువులు (77%) కాగా, గణనీయమైన సంఖ్యలో ముస్లింలు (22%) కూడా ఉన్నారు. కొందరు క్రైస్తవులు, బాహియిజం పాటించేవారు మరియు సిక్కులు కూడా ఉన్నారు, అయితే బాహియిజం మరియు సిక్కు జనాభాలు మొత్తం జనాభాలో 1% కూడా లేరు. వివిధ భారతీయ భాషలు ఇప్పటికీ మాట్లాడుతున్నారు, ముఖ్యంగా భోజ్‌పురి, తమిళం, మరాఠీ, తెలుగు, హిందీ మరియు ఉర్దూ భాషలు మాట్లాడేవారు ఇక్కడ కనిపిస్తారు, అయితే ఎక్కువ మంది ఇండో-మారిషియన్‌లు ఇప్పుడు ఫ్రెంచ్-ఆధారిత క్రియోల్ భాషను ఇంటిలో, సాధారణ రంగాల్లో ఫ్రెంచ్‌ను మాట్లాడుతున్నారు. ఒక భారతీయ భాషను మాత్రమే మాట్లాడే ఇండో-మారిషియన్‌లు ఇప్పుడు చాలా అరుదుగా కనిపిస్తారు.
మధ్యప్రాచ్య ప్రాంతంలో భారీ సంఖ్యలో భారతీయ జనాభా ఉంది, ఎక్కువ మంది కేరళ రాష్ట్రీయులు, ఇతర దక్షిణ భారతదేశ రాష్ట్రాలవారు ఇక్కడ ఉన్నారు, ముఖ్యంగా పొరుగున్న పర్షియన్ గల్ఫ్‌లో చమురు సంపన్న దేశాల్లో వీరిలో ఎక్కువ మందిని గుర్తించవచ్చు. చమురు రంగ విజృంభణ తరువాత ఎక్కువ మంది భారతీయులు కార్మికులుగా మరియు క్లర్కు ఉద్యోగాలు కోసం గల్ఫ్‌కు వెళ్లారు. గల్ఫ్‌లోని భారతీయులు - అందరు విదేశీయులు, వాస్తవానికి - సాధారణంగా స్థానిక పౌరులు కాలేరు. వారు తమ భారతీయ పాస్‌పోర్టులను కలిగివుంటారు, ఎందుకంటే గల్ఫ్ దేశాలు వీరికి పౌరసత్వాన్ని లేదా శాశ్వత నివాసాన్ని అందించవు. గల్ఫ్‌లో పనిచేసేందుకు భారతీయులు ఆసక్తి చూపేందుకు ప్రధాన కారణాల్లో ఒకటి ఏమిటంటే, భారతదేశంలో ఇటువంటి ఉద్యోగం చేస్తే వచ్చే ఆదాయం కంటే ఇక్కడ అనేక రెట్లు ఎక్కువ ఆదాయం వస్తుంది, అంతేకాకుండా ఇది భారతదేశానికి భౌగోళికంగా సమీపంలో ఉంది. GCCలో ఉద్యోగ తరగతిలో భారతీయ వలసదారుల వాటా గణనీయమైన సంఖ్యలో ఉంది. 2005లో, యునైటెడ్ అరబ్ ఎమిరేట్స్‌లో సుమారుగా 40% జనాభా భారతీయ సంతతివారు కావడం గమనార్హం.
ఇరాక్, సౌదీ అరేబియా, కువైట్, బహ్రేయిన్, ఖతర్, యునైటెడ్ అరబ్ ఎమిరేట్స్ మరియు ఒమన్‌లను గల్ఫ్ కోఆపరేషన్ కౌన్సిల్ (గల్ఫ్ సహకార మండలి) దేశాలుగా గుర్తిస్తారు. ఈ గల్ఫ్ సహకార మండలి దేశాల్లో NRI జనాభా సుమారుగా 6,000,000 (2006–2007) ఉంది, వీరిలో 1,500,000 మంది UAEలో నివసిస్తున్నారు. ఎక్కువ మంది కేరళ, ఆంధ్రప్రదేశ్, కర్ణాటక మరియు తమిళనాడు రాష్ట్రాలకు చెందినవారు ఉన్నారు. ఇక్కడి NRI జనాభా గణనీయంగా డబ్బును ఆదా చేసి భారతదేశంలో తమ వారసులకు పంపుతుంది. ఏడాదికి గల్ఫ్ దేశాల నుంచి భారతదేశానికి (2006-2006నాటికి అధికారిక మరియు అనధికారిక మార్గాల్లో) వచ్చే నగదు USD 10 బిలియన్‌లు ఉంటుందని అంచనాలు ఉన్నాయి. (మూలం: ఎస్.కాడ్వే పరిశోధన, 2007).
భారతీయులు 18వ శతాబ్దంలో న్యూజీలాండ్‌కు రావడం మొదలుపెట్టారు, వీరు ఎక్కువగా బ్రిటీష్ నౌకల్లో సిబ్బందికి ఇక్కడకు రావడం జరిగింది. కొద్ది సంఖ్యలో పౌరులను ఇక్కడ విడిచిపెట్టడం జరిగింది; న్యూజీలాండ్‌లో ఉన్న ప్రారంభ భారతీయుడు తన మావోరీ భార్యతో బే ఆఫ్ ఐల్యాండ్స్‌లో 1815లో నివసించినట్లు గుర్తించారు. 19వ మరియు 20వ శతాబ్దాల్లో వీరి సంఖ్య క్రమక్రమంగా పెరిగింది, బ్రిటీష్ సంతతి లేదా తల్లిదండ్రులకు జన్మించనవారిని ఇక్కడకు అనుమతించకుండా ఉండేందుకు ఉద్దేశించిన 1899నాటి చట్ట సవరణ తరువాత కూడా భారతీయుల సంఖ్య పెరిగింది. అనేక ఇతర దేశాల్లో మాదిరిగా, న్యూజీలాండ్‌లో భారతీయులు దేశవ్యాప్తంగా విస్తరించివున్నారు, చిన్న వ్యాపారాల యజమానులుగా, ముఖ్యంగా పళ్లు మరియు కూరగాయల దుకాణాలు మరియు వసతి కేంద్రాల యజమానులుగా వీరు ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉన్నారు. ఈ సమయంలో ఎక్కువ మంది భారతీయ న్యూజీలాండర్‌లు గుజరాత్‌కు చెందినవారు. వలస విధానంలో 1980వ దశకంలో మార్పులు చేయడంతో, అనేక మంది భారతీయులు, పాకిస్థానీయులు మరియు బంగ్లాదేశీయులు ఈ దేశానికి వచ్చారు, ఫిజీలో 1987 మరియు 2000నాటి సైనిక తిరుగుబాట్లు న్యూజీలాండ్‌లో ఫిజియన్-ఇండియన్‌ల సంఖ్య గణనీయంగా పెరగడానికి దారితీశాయి. ప్రముఖ భారతీయ సంతతికి చెందిన న్యూజీలాండ్ పౌరుల్లో డునెడిన్ మాజీ మేయర్ సుఖీ టర్నర్, క్రికెటర్ దీపక్ పటేల్, గాయని ఆరాధన మరియు ప్రస్తుత గవర్నర్ జనరల్ ఆనంద్ సత్యానంద్ తదితరులు ఉన్నారు.
ప్రస్తుతం, PIOలు/NRIలు అయిన సుమారుగా 38,000 మందికిపైగా భారతీయులు మరియు భారతీయ ఫిలిప్పినోలు ఫిలిప్పీన్స్ దేశవ్యాప్తంగా నివసిస్తున్నారు. ఎక్కువ మంది మనీలా, సెబు మరియు డావావో నగరాల్లో నివసిస్తున్నారు మరియు 11 ద్వీపాల్లోని జాంబోవన్‌గా మరియు ఇతర ప్రధాన నగరాల్లో మరియు చిన్న పట్టణాల్లో కూడా భారతీయులను గుర్తించవచ్చు. 4వ శతాబ్దం A.D. నుంచి 17వ శతాబ్దం A.D వరకు భారతీయులు ఫిలిప్పీన్స్‌లో ఉన్నారు. హిందూయిజం మరియు బౌద్ధమతం ఇక్కడ ప్రధాన మతాలుగా ఉండేవి, ఆ తరువాత అరబ్బులు మరియు ఇండోనేషియన్‌లు మరియు ఆపై స్పెయిన్‌వాసుల రాకతో ఇస్లాం మరియు క్యాథలిక్ సంప్రదాయం ఇక్కడ ప్రధాన మతాచారాలు అయ్యాయి. ఈ ప్రారంభ జనాభాల్లో అనేక మంది తరువాత కనుమరుగయ్యారు, ఎందుకంటే స్పెయిన్ వలసరాజ్య పాలనాకాలంలో వారి పేర్లను మార్చుకున్నారు.
భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రంలో ఉన్న చెన్నైకి చెందిన భారతీయులు మనీలాపై బ్రిటీష్ దండయాత్ర సందర్భంగా ఇక్కడకు వచ్చారు, ఈ దండయాత్రలో స్పానిష్‌వారి నుంచి మనీలాను బ్రిటీష్ దళాలు హస్తగతం చేసుకున్నాయి, దీనితోపాటు 1762 మరియు 1763 మధ్యకాలంలో బ్రిటీష్ దళాలు కెయింటా మరియు మోరోంగ్ (ఇప్పుడు ఇది రిజాల్ ప్రావీన్స్) ప్రాంతాలను కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నాయి. ఇక్కడకు వచ్చిన ఎక్కువ మంది భారతీయ సైనికులు వెనక్కు వెళ్లేందుకు నిరాకరించడం, సైనిక తిరుగుబాట్లు చేయడం, స్థానిక టాగాలోగ్ మహిళలను వివాహం చేసుకోవడం జరిగింది, కెయింటా, రిజాల్ పరిసర ప్రాంతాల్లోని ఫిలిప్పినోలు ఎక్కువగా భారతీయ సంతతివారు కావడానికి ఇదే ప్రధాన కారణం. ఫిలిప్పీన్ జాతీయులను వివాహం చేసుకోవడం వలన ఇక్కడ, పొరుగు దేశాలైన ఇండోనేషియా, మలేషియా మరియు సింగపూర్‌లోని భారతీయుల కంటే ఎక్కువ మంది భారత సంతతివారు ఉన్నారు, ఈ పొరుగుదేశాల్లో ఎక్కువగా ముస్లిం జనాభాలు ఉండటంతో, ఇక్కడి భారతీయులు మరియు ముస్లింల మధ్య వివాహాలకు కట్టుబాట్లు అడ్డుగా నిలిచాయి. 1930 మరియు 1940వ దశకంలో, అనేక మంది భారతీయులు మరియు భారతీయ ఫిలిపినోలు డావావోతో సహా, ఇతర ఫిలిపినో ప్రావీన్స్‌లలో నివసించేవారు, ఆ సమయంలో, ఇప్పటికీ ఈ ప్రావీన్స్‌లలో జపనీస్ మరియు జపనీస్ ఫిలిపినో జనాభాలు ఉన్నాయి. ఫిలిప్పీన్స్ ఆర్థిక వ్యవస్థ మనీలా కేంద్రంగా నడిచినప్పుడు, అనేక మంది అక్కడికి తరలివెళ్లారు, ఈ కారణంగా ప్రస్తుతం భారతీయ మరియు భారత ఫిలిపినో జనాభాలో సగం మంది మనీలాలో ఉన్నారు.
ఫిలిప్పీన్స్‌లోని అనేక మంది భారతీయులు మరియు భారత ఫిలిపినోలు సింధీ మరియు పంజాబీ జాతీయులు, అయితే ఇక్కడ గణనీయమైన సంఖ్యలో తమిళ జనాభా కూడా ఉంది. అనేక మంది టాగాలోగ్ మరియు ఆంగ్లం మరియు స్థానిక ప్రావీన్స్ మరియు ద్వీపాల భాషలు అనర్గళంగా మాట్లాడతారు. ఎక్కువ మంది సంపన్న మధ్య మరియు ఉన్నత తరగతికి చెందినవారు ఉన్నారు, వీరికి వస్త్ర విక్రయం మరియు మార్కెటింగ్ వృత్తులుగా ఉన్నాయి. సిక్కులు ఎక్కువగా ఆర్థిక మరియు విక్రయ మరియు మార్కెటింగ్ రంగాల్లో కనిపిస్తారు. ఎక్కువ మంది భారతీయులు మరియు భారత ఫిలిప్పినోలు ఒకప్పుడు హిందూ మరియు సిక్కు సంప్రదాయాలు పాటించేవారు, అయితే వీరిలో ఎక్కువ మంది ఇప్పుడు ఫిలిప్పినో సంస్కృతి మరియు కొందరు క్యాథలిక్ సంప్రదాయంలో విలీనమయ్యారు. మనీలాలో ఒక ప్రధాన హిందూ మరియు సిక్కు ఆలయం ఉంది, ఫిలిప్పీన్స్‌లోని ఇతర ప్రావీన్స్‌లలో కూడా ఈ ఆలయాలు కనిపిస్తాయి.
రీయూనియన్ జనాభాలో భారతీయులు నాలుగింట ఒక వంతు ఉన్నారు. వీరిలో ఎక్కువ మంది ఎక్కువ మంది దక్షిణ భారతదేశం నుంచి ఒప్పంద కూలీలుగా వచ్చినవారి వారసులు.
దక్షిణాసియాకు చెందిన పితృ వంశపారంపర్యత కలిగివున్నవారిని సింగపూర్‌లో భారతీయులు గా గుర్తిస్తున్నారు, దేశ పౌరులు మరియు శాశ్వత పౌరుల్లో 10% మంది వీరు ఉన్నారు, సింగపూర్ యొక్క మూడో అతిపెద్ద జాతి సమూహంగా వీరు గుర్తింపు పొందుతున్నారు. నగరాల్లో, సింగపూర్ ప్రపంచంలోనే ఒక అతిపెద్ద భారతీయ జనాభాను కలిగివుంది.
సింగపూర్ యొక్క స్థానిక మలాయ్ సమాజంపై పురాతన భారతదేశంతో సంబంధాలు ఇక్కడ లోతైన సాంస్కృతిక ప్రభావం చూపినప్పటికీ, 1819లో బ్రిటీష్‌వారిచే ఆధునిక సింగపూర్ స్థాపన తరువాతే ఇక్కడకు భారతీయులు వలస రావడం మొదలైంది. మొదట, భారతీయ జనాభా అస్థిరంగా ఉండేది, ప్రధానంగా కార్మికులుకు వచ్చివెళ్లేవారు, ప్రధానంగా పనికోసం వచ్చివెళ్లే యువ కార్మికులు, సైనికులు మరియు అపరాధులు వీరిలో ఉండేవారు. 20వ శతాబ్దం మధ్యకాలానికి, బాగా సంతులన లింగ నిష్పత్తి మరియు మెరుగైన వయస్సు సమూహాల వ్యాప్తితో స్థిరనివాసాలు ఏర్పరుచుకున్న సమూహం గుర్తింపు పొందింది. సింగపూర్ యొక్క నాలుగు అధికారిక భాషల్లో తమిళం కూడా ఒకటి, ఆంగ్లం, చైనీస్ మరియు మలాయ్ ఇక్కడ మిగిలిన మూడు అధికారిక భాషలుగా ఉన్నాయి.
సింగపూర్‌లోని భారతీయ జనాభా తన యొక్క తరగతి విభజనీకరణ ద్వారా ప్రత్యేక గుర్తింపు పొందింది, భారీ సంఖ్యలో ఉన్నత వర్గీయులు మరియు కొద్ది సంఖ్యలో తక్కువ ఆదాయ సమూహాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి. భారతదేశం నుంచి బాగా-విద్యావంతులైన మరియు నిపుణతలేని వలసదారులు రెండు తరగతులవారు వలస రావడంతో 1990వ దశకంలో ఈ సుదీర్ఘకాల సమస్య మరింత తీవ్రరూపం దాల్చింది, సింగపూర్‌లో పెరుగుతున్న ఆదాయ అసమానతలో ఇది కూడా భాగమైంది. మరో మైనారిటీ సమూహం అయిన మలాయ్‌ల కంటే భారతీయులు అధిక ఆదాయాలు ఆర్జిస్తున్నారు. ఈ సమూహాల కంటే గణనీయమైన సంఖ్యలో భారతీయులు విశ్వవిద్యాలయ పట్టాలు కలిగివుంటారు. అయితే, స్థానికంగా-పుట్టి ప్రజా ప్రాథమిక మరియు మాధ్యమిక పాఠశాలల్లో చదువుకున్న భారతీయ విద్యార్థులు జాతీయ స్థాయి ప్రధాన పరీక్షల్లో తక్కువగా రాణిస్తున్నారు.
సింగపూర్ భారతీయులు భాషాపరంగా మరియు మతపరంగా వైవిధ్యం కలిగివున్నారు, సిక్కులు మరియు హిందువులు కొద్దిగా మెజారిటీ కలిగి ఉన్నారు. భారతీయ సంస్కృతి ఇక్కడ 200 ఏళ్లకుపైగా ఉనికి కలిగివుండటంతోపాటు, అభివృద్ధి చెందుతూ వచ్చింది. 20వ శతాబ్దం మధ్యకాలానికి, సమకాలీన దక్షిణాసియా సంస్కృతులతో ఇది భిన్నత్వాన్ని పొందింది, విస్తృతమైన సింగపూర్ సంస్కృతిలో భారతీయ అంశాలు విస్తరించాయి. 1990వ దశకం నుంచి, కొత్త భారతీయ వలసదారులు స్థానిక భారతీయ జనాభా యొక్క పరిమాణాన్ని మరియు సంక్లిష్టతను మరింత పెంచారు. కేబుల్ టెలివిజన్ మరియు ఇంటర్నెట్ వంటి ఆధునిక ప్రసార సాధనాలతో కలిసి, ఈ పరిణామం సింగపూర్‌ను వృద్ధి చెందుతున్న అంతర్జాతీయ భారతీయ సంస్కృతితో అనుసంధానం చేసింది.
జాతీయ జీవితంలో వివిధ రంగాల్లో గుర్తింపు సాధించిన ప్రముఖ భారతీయ వ్యక్తులు సింగపూర్‌పై చాలాకాలం క్రితమే ముద్ర వేశారు. రాజకీయాలు, విద్య, దౌత్యం మరియు న్యాయవాద వంటి రంగాల్లో భారతీయులకు మంచి ప్రాతినిధ్యం మరియు కొన్నిసార్లు అధిక-ప్రాతినిధ్యం లభిస్తుంది.రాజీవ్ సూరి ప్రస్తుతం నోకియా సంస్థకు ముఖ్య కార్యనిర్వహణ అధికారిగా ఉన్నాడు.
చెట్టి అని పిలిచే భారతీయ సంతతికి చెందిన ఒక చిన్న సమూహం కూడా ఇక్కడ ఉంది, 1500 ADకి ముందు, చైనీయులు మరియు మలాయ్ స్థానికుల రాకకు పూర్వమే ఇక్కడకు వచ్చిన తమిళ వ్యాపారుల వారసులను చెట్టీలుగా గుర్తిస్తున్నారు. వారు తమను తమిళులుగా గుర్తించుకుంటారు, అయితే మలాయ్ భాష మాట్లాడుతుంటారు, హిందూ మతాన్ని పాటించే చెట్టీలు ప్రస్తుతం సుమారుగా 2000 మంది ఉన్నారు.
దక్షిణాఫ్రికాలో ఎక్కువ మంది ఆసియన్‌లు ఒప్పంద భారతీయ కార్మికుల వారసత్వం కలిగివున్నారు, బ్రిటీష్‌వారు వీరిని భారతదేశం నుంచి 19వ శతాబ్దంలో ఇక్కడకు తీసుకొచ్చారు, ఎక్కువగా చెరకు తోటల్లో కూలీలుగా పనిచేయించేందుకు వారిని ఇప్పుడు క్వాజులు-నాటల్ (KZN) ప్రావీన్స్‌గా గుర్తిస్తున్న ప్రాంతానికి తీసుకురావడం జరిగింది. ఇదే సమయంలో, ప్రధానంగా గుజరాత్ ప్రాంతం నుంచి దక్షిణాఫ్రికాకు వలస వచ్చిన భారతీయ వ్యాపారుల వారసత్వం కలిగివున్న ఒక చిన్న భారత సంతతి సమూహం కూడా ఇక్కడ ఉంది. ఉప-సహారా ఆఫ్రికాలో డర్బన్ నగరంలో అతిపెద్ద ఆసియా సమూహం నివసిస్తుంది, భారత స్వాతంత్ర్యోద్యమ నేత మహాత్మా గాంధీ 1900వ దశకంలో ఈ నగరంలోనే న్యాయవాదిగా పనిచేశారు. ప్రపంచంలో వాస్తవానికి దక్షిణాఫ్రికాలోనే భారతదేశం వెలుపల అతిపెద్ద భారత సంతతి పౌరులు నివసిస్తున్నారు, అంటే దక్షిణాఫ్రికాలో అక్కడే జన్మించిన, వలసరాని పౌరులు ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉన్నారు, U.S.తో పోలిస్తే ఇక్కడ ఎక్కువ మంది నాలుగు నుంచి ఐదో తరం సంతతివారు ఉన్నారు. అంతేకాకుండా ఒక్క నాటల్ ప్రాంతంలోనే గత 140 సంవత్సరాల కాలంలో 20కిపైగా ఆలయాలు నిర్మించబడిన సన్ వార్తాపత్రిక వెల్లడించింది. ఇక్కడి పౌరులు ప్రధానంగా హిందూ మరియు ముస్లిం మతాలకు చెందినవారు. ముస్లిం పరిశోధకుడు మరియు బహిరంగ వ్యాఖ్యాత షేక్ అహ్మద్ దీదాత్ దక్షిణాఫ్రికాకు చెందిన వ్యక్తే కావడం గమనార్హం. అహ్మద్ దీదాత్ గుజరాత్‌లో జన్మించారు, ఆయన తన కుటుంబంతో డర్బన్‌‍కు వలసవచ్చారు. అనేక మంది భారత సంతతి దక్షిణాఫ్రికన్‌లు భారతీయ భాషలు మాట్లాడరు, తరాలు గడిచేకొద్ది వారు ఈ భాషలను మర్చిపోయారు, అయితే వారు భారతీయ చలనచిత్రాలు చూడటం మరియు భారతీయ సంగీతాన్ని మాత్రం కొనసాగిస్తున్నారు.
యునైటెడ్ కింగ్‌డమ్‌లో భారతీయ వలస సమూహం ఇప్పుడు మూడో తరంలో ఉంది. UKలో భారతీయులు ఆసియా వెలుపల ఉన్న అతిపెద్ద సమూహంగా గుర్తించబడుతున్నారు, జనాభాపరంగా రెండో అతిపెద్ద సమూహం గుర్తించబడుతున్నారు, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల్లోనే ఇక్కడి కంటే ఎక్కువ మంది పౌరులు ఉన్నారు, అత్యధిక మంది భారత సంతతీయులు ఉన్న దేశాల్లో మూడో స్థానంలో కెనడా ఉంది.
విస్తృత బ్రిటీష్ సంస్కృతిలో భారతీయ సంస్కృతి ఎప్పటికప్పుడు ఉనికి చాటుకుంటుంది, "మై బ్యూటిఫుల్ లాండ్రియట్" వంటి చలనచిత్రాల్లో ఒక అపరిచిత ప్రభావంగా ఇది మొదట గుర్తింపు పొందింది, అయితే ఇప్పుడు "బెండ్ ఇట్ లైక్ బెక్‍హామ్" వంటి చలనచిత్రాల ద్వారా ఇటువంటి ధోరణి పెరుగుతుంది. భారతీయ ఆహారం ఇప్పుడు బ్రిటీష్ వంటకాల్లో భాగంగా గుర్తించబడుతుంది.
ఏప్రిల్ 2001 UK జనాభా లెక్కలు ప్రకారం
UKలో 1,051,800 మంది భారత సంతతీయులు ఉన్నారు. వీరిలో ఎక్కువ మంది తమిళులు, పంజాబీలు, గుజరాతీయులు మరియు ఆంగ్లో-ఇండియన్‌లు ఉన్నారు. జనాభాలో 45% మంది హిందువులు, 29% సిక్కులు, 13% ముస్లింలు, 5% క్రైస్తవులు, మిగిలినవారు జైనులు (15,000), పార్సీలు (జోరాస్ట్రియన్‌లు), బౌద్ధులు మరియు నాస్తికులు ఉన్నారు. 2005 అంచనాలు ప్రకారం ఇంగ్లండ్ జనాభాలో 2.41% మంది భారత సంతతివారిగా (మిశ్రమ జాతిని మినహాయించి) ఉన్నారు, వీరి సంఖ్య సుమారుగా 1,215,400 (ఇంగ్లండ్ జనాభా) వద్ద ఉంది. (మిశ్రమ భారతీయ వారసత్వంతో కలిపి) 2008లో UKలో 1,600,000 మందికిపైగా భారతీయులు ఉండే అవకాశం ఉందని అంచనాలు వెలువడ్డాయి.
యునైటెడ్ కింగ్‌డమ్‌లో ఎక్కువ మంది భారతీయులు లండన్, మిడ్‌ల్యాండ్స్, నార్త్ వెస్ట్ మరియు యార్క్‌షైర్ ప్రాంతాల్లో స్థిరపడ్డారు. స్కాట్లాండ్‌లో, వేల్స్, ఉత్తర ఐర్లాండ్ మరియు ఇతర ప్రాంతాల్లో కొద్ది సంఖ్యలో ఉన్నారు.
యునైటెడ్ కింగ్‌డమ్‌లో ఆంగ్లం తరువాత, ఎక్కువ మంది పౌరులు మాట్లాడే భాష పంజాబీ, ఇక్కడ 2,300,000 మంది పంజాబీ మాట్లాడతారు, అనేక ఇతర దక్షిణ భారతదేశ భాషలను కూడా సాధారణంగా భారతీయులు మాట్లాడుతుంటారు. (2,300,000?? మూలం? గణాంకాలు బాగా ఎక్కువగా ఉన్నాయి)
ఉత్తర అమెరికాకు భారతీయుల వలసలు 1890లో ప్రారంభమయ్యాయి. సిక్కు-కెనడా సంతతి పౌరులు అబోట్స్‌ఫోర్డ్, బ్రిటీష్ కొలంబియా, కెనడా ప్రాంతాల్లో 100 సంవత్సరాల క్రితం నుంచి ఉన్నారు. ప్రభుత్వం మొదటి మందిరాన్ని (హిందూ ఆలయాన్ని) నిర్మించిన తరువాత భారతదేశానికి చెందిన హిందువులు స్థిరనివాసాలు ఏర్పరుచుకోవడం ప్రారంభించారు. కెనడాలో అనేక మంది సిక్కులు తరచుగా భారతదేశంలో తమ సొంత ఇళ్లను సందర్శించేందుకు వెళ్లేవారు, ఈ సందర్భంగా అక్కడ పరిస్థితులను తమ బంధువులకు వివరించేవారు. ఈ కథలు హిందువులు ఉత్తర అమెరికాకు వెళ్లేందుకు మరియు అక్కడ స్థిరపడేందుకు ప్రోత్సాహాన్నిచ్చాయి. 1889లో మొదటి హిందూ కుటుంబం అమెరికాలో అడుగుపెట్టింది, ప్రభుత్వం ఈ కుటుంబం కోసం మందిరాన్ని నిర్మించింది, ఈ చర్య మరింత మంది హిందువులను ఆకర్షించింది. తరువాత కొంతకాలానికే మరిన్ని మందిరాలు దేశవ్యాప్తంగా నిర్మించబడ్డాయి. అయితే సిక్కులను ప్రభుత్వం ఆలయాన్ని నిర్మించుకునేందుకు అనుమతించలేదు, సిక్కుమతం హిందూ మతం నుంచి సృష్టించబడింది కాబట్టి సిక్కులు మందిరాల్లో ప్రార్థనలు చేసుకోవచ్చని లేదా అసలు ప్రార్థనలు చేయకుండా ఉండవచ్చని ప్రభుత్వం వారికి తెలియజేసింది, ఇప్పటికే అనేక మందిరాలు ఉన్నాయి కాబట్టి, మరొక ప్రదేశంలో ప్రార్థనల కోసం డబ్బు వృధా కాకూడదనుకుంటున్నామని ప్రభుత్వం వారికి చెప్పింది. 75% మందికిపైగా సిక్కులు మందిరాల్లో ప్రార్థనలు చేసుకునేవారు, సుమారుగా వంది మంది మాత్రం తమ మతాన్ని ప్రత్యేక మతంగా ఉండాలని, సొంత ఆలయాల్లో తమ ప్రార్థనలు జరగాలని నిరసన వ్యక్తం చేశారు, వీరు దీనిపై 22 ఏళ్లకుపైగా నిరసనలు తెలిపారు, ఆ తరువాత (1911) లో మొదటి గురుద్వారా (సిక్కు ఆలయం) నిర్మించబడింది, జపాన్ మరియు ఐరోపాల్లో జరుగుతున్న యుద్ధాల్లో అమెరికా ప్రభుత్వం పాలుపంచుకోవడంతో దీనిని అమెరికాలో కాకుండా, కెనడాలో నిర్మించడం జరిగింది. అమెరికాలో ప్రస్తుతం అతికొద్ది గురుద్వారాలు మాత్రమే ఉండగా, కెనడాలో అనేక గురుద్వారాలు ఉన్నాయి. 1911లో అబోట్స్‌ఫోర్డ్‌లోని సౌత్ ఫ్రేసెర్‌లో మొదటి గురుద్వారా నిర్మించారు, ఉత్తర అమెరికాలో ఇది అతి పురాతన సిక్కు ఆలయంగా గుర్తించబడుతుంది.
U.S.కు వలసలు 19వ శతాబ్దం చివరి కాలంలో మరియు 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో కూడా ప్రారంభమయ్యాయి, సిక్కులు వాంకోవర్‌కు వచ్చినప్పుడు, వారు బ్రిటీష్ సామ్రాజ్యంలోనే ఉన్నట్లయింది, కెనడా కూడా ఆ సమయంలో బ్రిటీష్ సామ్రాజ్యంలో భాగంగానే ఉండటంతో, వారికి పెద్దగా వ్యత్యాసమేమీ కనిపించలేదు. కొందరు మార్గదర్శకులు U.S. లేదా సీటెల్ మరియు శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోల్లో అడుగుపెట్టారు, ఆసియా నుంచి తమను తీసుకొచ్చే నౌకలు తరచుగా ఇక్కడ ఆగేవి, ఆ సమయంలో వారు ఇక్కడ దిగేవారు. ఈ వలసదారుల్లో ఎక్కువ మంది పంజాబ్ ప్రాంతం నుంచి వచ్చిన సిక్కులు. U.S.లో వారిని "హిందువులు"గా గుర్తించేవారు (భారతదేశంలో ఉండే ప్రతి ఒక్కరినీ హిందువులుగా పరిగణించే ఒక సాధారణ అమెరికన్ భావనలో మరియు ఇండియన్‌లుగా పిలవబడే స్థానిక అమెరికన్‌ల నుంచి వారిని వేరుచేయడం కోసం).
బంగారం గనుల త్రవ్వకం సందర్భంగా మరియు తరువాత భారీ సంఖ్యలో చైనీయులు, జపనీయులు మరియు భారతీయ వలసదారులు రావడంతో పశ్చిమాన ఉన్న కాలిఫోర్నియా మరియు ఇతర రాష్ట్రాల అధికారిక విజ్ఞప్తులపై 1917లో US ప్రభుత్వం అమల్లోకి తీసుకొచ్చిన చట్టాల ఫలితంగా ఆసియా మహిళల వలసలు నిషేధించబడ్డాయి. దీని ఫలితంగా, కాలిఫోర్నియాలోని అనేక మంది దక్షిణాసియా పురుషులు మెక్సికన్ మహిళలను వివాహం చేసుకున్నారు. గణనీయమైన సంఖ్యలోని ఈ కుటుంబాలు కాలిఫోర్నియాలోని సెంట్రల్ వ్యాలీలో రైతులుగా స్థిరపడ్డారు, వీరి సంతతి ఈ రోజుకు కూడా అక్కడ ఉంది. ఈ ప్రారంభ వలసదారులకు ఓటు హక్కు మరియు కుటుంబ పునరేకీకరణ మరియు పౌరసత్వం ఉండేది కాదు. 1923లో అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల సుప్రీంకోర్టు "యునైటెడ్ స్టేట్స్ - భగత్ సింగ్ థింద్" మధ్య నడిచిన కేసులో భారతదేశం నుంచి వచ్చిన పౌరులు (బ్రిటీష్ ఇండియా సమయంలో, ఉదాహరణకు దక్షిణాసియన్‌లు) పౌరసత్వానికి అర్హులు కాదని తీర్పు చెప్పింది. థిండ్ కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత న్యూయార్క్‌లో పౌరసత్వం పొందారు. భగత్ సింగ్ థిండ్ థిండ్ భారతదేశం నుంచి వచ్చిన ఒక సిక్కు, ఆయన ఓరెగాన్‌లో స్థిరపడ్డారు; ఆయన దీనికి ముందు పౌరసత్వం కోసం దరఖాస్తు చేసుకున్నారు, అయితే ఓరెగాన్‌లో ఈ దరఖాస్తు తిరస్కరించబడింది.
రెండో ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత, US వలస విధానం సవరించబడింది, తద్వారా ఒక అర శతాబ్దం తరువాత శ్వేతజాతీయేతర మూలం గల వ్యక్తుల కుటుంబ పునరేకీకరణకు వీలు కల్పించబడింది. అంతేకాకుండా, ఆసియన్‌లకు పౌరసత్వం లభించడంతోపాటు, ఓటు హక్కు లభించింది. 1940వ దశకం తరువాత వచ్చిన అనేక మంది పురుషులు తమ కుటుంబాలను USకు తీసుకొచ్చేందుకు వీలు ఏర్పడింది; వీరు ఎక్కువ మంది కాలిఫోర్నియాలో మరియు ఇతర పశ్చిమ తీర రాష్ట్రాల్లో స్థిరపడ్డారు.
USకు మరో భారీ వలస 50, 60, 1970 మరియు 1980వ దశకాల్లో జరిగింది. వీరిలో ఎక్కువ మంది సిక్కులు ఉన్నాయి, కొత్త వర్ణవివక్ష లేని వలస చట్టాల ద్వారా వీరు తమ కుటుంబ సభ్యులను కలుసుకునేందుకు వచ్చారు, అంతేకాకుండా భారతదేశవ్యాప్తంగా వివిధ ప్రాంతాలకు చెందిన వృత్తి నిపుణులు లేదా విద్యార్థులు కూడా వీరిలో ఉన్నారు. ప్రచ్ఛన్న యుద్ధం ఫలితంగా రక్షణ మరియు అంతరిక్ష పరిశ్రమల్లో ఇంజనీర్‌ల అవసరం ఏర్పడింది, ఈ అవకాశాల కోసం ఎక్కువగా భారతదేశానికి చెందిన నిపుణులు USకు వలస వచ్చారు. 1980వ దశకం చివరి కాలంలో మరియు 1990వ దశకం ప్రారంభ కాలంలో గుజరాతీయులు మరియు దక్షిణ భారతదేశ పౌరులు ఇక్కడకు వచ్చారు. "అయితే దక్షిణ భారతదేశ పౌరులు, గుజరాతీయులు, సిక్కుల కంటే తక్కువ మందే ఉంటారు. " "మొత్తం గుజరాతీయులు మరియు పంజాబీ సంతతి పౌరులు భారతీయ మూలం గల అత్యంత ప్రధాన సమూహంగా గుర్తించబడుతుంది" ("సవరణ అవసరం ఉంది" ). ఇటీవలి మరియు ఈ రోజు వరకు అతిపెద్ద వలస 1990వ దశకం చివరికాలం మరియు 2000 ప్రారంభంలో ఇంటర్నెట్ విజృంభణ సందర్భంగా మొదలైంది. దీని ఫలితంగా, USలోని భారతీయులు ఇప్పుడు భారతీయ ప్రవాస సమూహాల్లో అతిపెద్ద సమూహంగా ఉన్నారు, ఇప్పుడు దేశంలో 2.7 మిలియన్‌ల మంది భారతీయ జనాభా ఉన్నట్లు అంచనాలు ఉన్నాయి. ట్యాక్సీ డ్రైవర్‌లు, కార్మికులు, రైతులు లేదా చిన్న వ్యాపార యజమానులుగా ఇంతకుముందు వచ్చిన భారతీయ సమూహాలకు విరుద్ధంగా, తరువాత వచ్చినవారు తరచుగా వృత్తినిపుణులుగా లేదా ఇక్కడ గ్రాడ్యుయేషన్ పూర్తిచేసి వృత్తుల్లోకి అడుగుపెట్టినవారిగా ఉన్నారు. హై-టెక్ పరిశ్రమ కారణంగా వారు ఆర్థికంగా బాగా విజయవంతమయ్యారు, వలసదారుల్లో మెరుగైన స్థితిలో ఉన్నవారిగా గుర్తించబడుతున్నారు. అన్ని రంగాల్లో, ముఖ్యంగా విద్యా, ఇన్ఫర్మేషన్ టెక్నాలజీ మరియు వైద్య రంగాల్లో వీరు తమ ఉనికి చాటుకుంటున్నారు. అమెరికా విశ్వవిద్యాలయాల్లో 2007-08 అంచనాలు ప్రకారం 4000 మందికిపైగా PIO అధ్యాపకులు మరియు 84,000 మందికిపైగా భారతదేశంలో-జన్మించిన విద్యార్థులు ఉన్నారు. అమెరికన్ అసోసియేషన్ ఆఫ్ ఫిజీషియన్స్ ఆఫ్ ఇండియన్ ఆరిజన్‌లో 35,000 మంది సభ్యులుగా ఉండటం గమనార్హం. భారత సంతతికి చెందిన సిలికాన్ వ్యాలీ నిపుణులు సృష్టించే సంపద సుమారుగా $250 బిలియన్లు ఉంటుందని 2000లో, "ఫార్చూన్ మేగజైన్" అంచనా వేసింది. ప్రవాస భారతీయుల యొక్క మొత్తం సంపద 1 ట్రిలియన్ డాలర్‌లకుపైగా ఉంటుందని కేంద్రం నియమించిన ఒక ఉన్నతస్థాయి కమిటీ నివేదిక వెల్లడించింది.
అమెరికాలో భారతీయ ప్రవాసులు ప్రస్తుతం ఎక్కువగా న్యూయార్క్ (U.S. సెన్సెస్ యొక్క 2007 అమెరికన్ కమ్యూనిటీ సర్వే అంచనాలు ప్రకారం ఈ నగరంలో 575,541 మంది భారత-అమెరికా సంతతి పౌరులు ఉన్నారు), వాషింగ్టన్, బోస్టన్, ఫిలడెల్ఫియా, అట్లాంటా, చికాగో, డల్లాస్, లాస్ ఏంజిల్స్, శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో, డెట్రాయిట్, మరియు హౌస్టన్ వంటి మహానగరాల్లో కేంద్రీకృతమై ఉంది - అంతేకాకుండా USలోని దాదాపుగా ప్రతి మహానగర ప్రాంతంలో భారత సంతతి పౌరులు నివసిస్తున్నారు.