ఆశాపూర్ణా దేవి
ఆశాపూర్ణా దేవి (బెంగాలీ: আশাপূর্ণা দেবী), బెంగాలీ నవలా రచయిత మరియు కవయిత్రి. ఆమె జనవరి 8 1909 న జన్మించారు.ఆమెకు అనేక బహుమతులు మరియు అవార్డులు లభించాయి. 1976 లో జ్ఞానపీఠ అవార్డు మరియు భారత ప్రభుత్వం చే పద్మశ్రీ అవార్దు అందుకున్నారు. జబల్‌పూర్ విశ్వవిద్యాలయం, రవీంద్రభారతి, బృందావన్ మరియు జదవ్‌పూర్ విశ్వవిద్యాలయములందు డి.లిట్ ను పొందారు.1989 లో విశ్వభారతి విశ్వవిద్యాలయం ఆమెను "దేశికోత్తమ" అనే బిరుదుతో గౌరవించింది. ఆమె నవలా రచయితగా మరియు లఘు కథా రచయితగా చేసిన కృషికి 1994 లో సాహిత్య అకాడమీ ఆమెను ఉన్నతమైన పురస్కారమైన సాహిత్య అకాడమీ ఫెలోషిప్ ను యిచ్చి సత్కరించింది. ఆమె 1995 లో మరణించారు.
ఆశాపూర్ణాదేవి 1909, జనవరి 8 న జన్మించారు. ఆమె ఆమె మేనమామ గారి స్వస్థలమైన కలకత్తా లోని పోటోల్‌డంగలో జన్మించారు.ఆమె అసలు పేరు అషా పూర్ణ దేవి. ఆమె కుటుంబంలో అమ్మమ్మ గారి ప్రభావం వలన పురాతన అచారాల వలన ఆడపిల్లలను పాఠశాలకు పంపించేవారు కాదు.కానీ ప్రైవేటు ఉపాధ్యాయులు ఇండ్లలో బాలురకు మాత్రమే బోధించే వ్యవస్థ ఉండేది. అపుడు బాలికగా ఉన్న అశాపూర్ణ ఆ పాఠాలను తన సోదరులతో పాటు వారికి వ్యతిరేక దిశలో కూర్చుని వినేది. ఈ విధంగా అక్షరజ్ఞానం కలిగింది.
ఆమె తండ్రి హరేంద్రనాథ్ గుప్తా ప్రముఖ కళాకారుడు. ఆయన ఆ కాలంలో సి.లాజరస్ అండ్ కోలో ఫర్నిచర్ తయారు చేసిన డిజైనర్ గా ఉండేవారు. ఆమె తల్లి అయిన సరోల సుందరి ఉన్నత కుటుంబం నుండి వచ్చిన పుస్తక ప్రేమికురాలు. ఈ కారణంగా ఆశాపూర్ణాదేవి మరియు ఆమె సోదరీమణులకు పుస్తక పఠనం పట్ల ఆసక్తి పెరిగింది.
అతి కొద్ది కాలంలో హరీంద్రనాథ్ తన కుటుంబాన్ని ఆచార్య ప్రఫుల్ల చంద్ర రోడ్ లోని 157/1ఎ నంబరు గల ఇంటికి మారారు. ఈ ప్రాంతం సరోల సుందరీదేవి మరియు ఆమె కుమార్తెలకు పుస్తక పఠనం పట్ల మరింత ఆసక్తిని కలుగుజేసింది. వారి హృదయ వాంఛకు అనుగుణంగా పఠనాశక్తి పెరిగింది. సరల సుందరీ దేవి కోరిక మేరకు వివిధ పుస్తకాలు, గ్రంథములు వివిధ గ్రంథాలయములనుండి నిరంతరం తెప్పించేవారు. అపుడు ఆమె కుమార్తెలకు బాల్య వయసులో పెద్దల పుస్తకాలను చదివేందుకు విరామం ఉండెడిదికాదు. ఆశాపూర్ణ మరియు ఆమె సోదరీమణులు పుస్తకాలతో ప్రేమపూర్వక సంబంధాన్ని యేర్పరచుకున్నారు. ఆశాపూర్ణా దేవి పాఠశాలలో చదువుకోనప్పటికీ ఆమె స్వయం అధ్యయనం ద్వారా కొంత జ్ఞానాన్ని సంపాదించగలిగింది.
The period in which Ashapurna was growing up was socially and politically a restless one. It was a time of nationalist agitation and awakening. Though the children of Harendra Nath did not have direct contact with the outside world, they were quite sensitive to the restlessness going on throughout the country led by Mahatma Gandhi; and other political leaders who were ready to sacrifice their lives to bring independence. Thus different factors were responsible for nourishing specific culture which guided Ashapurna from her early childhood to youth, and carried her to a definite platform through various experiences and ideals of life.
According to Ashapurna –she and her sisters used to compete with each other by composing and reciting poems. This gave rise to an unusual tenacity which inspired Ashapurna to send a poem to "Sishu Sathi" secretly to the then editor Rajkumar Chakravorty for publishing. The year was 1922, Ashapurna was thirteen and the name of the poem was “Bairer Dak” (The Call from the Outside). The poem was not only published, there was request from the editor to send more poems and stories. That was the beginning which developed into a never-ending flourish for Ashapurna culminating into a permanent place for her into the realm of literature.
Ashapurna got married in 1924 when she was just fifteen. She had to go to Krishnanagar to her in-law’s place leaving behind Calcutta of which she was so fond. She was married to Kalidas Gupta. Since this period we find them changing places quite frequently. Three years later in 1927 the whole family settled in Calcutta for good at first in Ramesh Mitra Rload, Bhowanipur and later in a bigger house at 77 Beltola Road, where they lived till 1960. They had however, to shift with their own family to a separate flat near Golpark together with their only son Sushanta, daughter-in-law Nupur and a granddaughter Shatarupa. Later in 1967 another grand daughter Shatadeepa was added to the family. Finally in 1970 Kalidas Gupta and Ashapurna built their own house in Garia at 17 Kanungo Park. Ashapurna lived there till she died on 13 July 1995.
Along with the normal chores of domestic life Ashapurna was making a room of her own through sheer power of will which realized her a significant place in the world of creative literature.
As mentioned earlier that publication of the poem ‘Bairer Dak’ marked the beginning of the odyssey of one of the most prolific creative geniuses of Bengali literature to whose credit go 242 novels and novelettes, 37 collection of short stories, 62 books for children. The number of her short stories runs into over 3000.
In the beginning of her writing career Ashapurna wrote only for the children – "Chhoto Thakurdar Kashi Yatra" was the first printed edition published in 1983, followed by others, one after another throughout her literary career.
In 1936 she first wrote a story for adults – “Patni O Preyoshi” published in the Puja issue of Ananda Bazar Patrika. “Prem O Prayojan” was her first novel for adults published in 1944.
Since this period her writing continued as a never-ending process. Most of her writings marked a spirited protest both for men and women, against the inequality and injustice stemming from the gender-based discrimination and narrowness of outlook for both ingrained in traditional Hindu society, Ashapurna Devi’s stories lay threadbare the oppression women have to face and made a fervent appeal for a new social order though not subscribing to the modern theoretical feminism of western mode. Her magnum opus – the trilogy – Pratham Pratishruti (1964), Subarnolata (1967) and Bakul Katha (1974) symbolizes an endless struggle for women to achieve equal rights.
Upon her death she was at the peak of fame leaving behind an inexhaustible fund of unique literary creations which gained her respect and appreciation from all her readers. Ashapurna Devi had been widely honored with a number of prizes and awards, the list of which follows this script.