hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
మహాల్సాపతి
మహల్సాపతి
సాయి భక్తులలో అత్యంత ముఖ్యుడు మొదటివాడు మహల్సాపతి అతడు బంగారు పని చేసుకుంటూ శిరిడీలోని ఖండోబా ఆలయంలో పూజారిగా కూడా పనిచేసేవాడు బాబాను గొప్ప మహానీయుడని మొట్టమొదట గుర్తించినది మహల్సాపతే బాబాను మొదటి నించి చివరి వరకూ భక్తితోనూ విశ్వాసంతోనూ పట్టుదలతోనూ సేవించి తరించినవాడు మహల్సాపతి శిరిడీలో బాబా కనిపించిన క్రొత్తలో ఆయన పిచ్చి ఫకీరనే అందరూ తలచేవారు ఎందుకంటే ఆయన పిచ్చివాడిలా ప్రవర్తించేవారు తనలో తానె మాట్లాడుకునేవారు నిష్కారణంగా కోపించేవారు కానీ బాబాను చూడగానే మహల్సాపతి మాత్రం బాబా గొప్ప తనాన్ని గుర్తించి సేవించసాగాడు తన సమయమంతా ఆయన సన్నిధిలో సేవలోనే గడిపేవాడు.
బాబా మొదటిసారి శిరిడీలో ప్రకటమయ్యాక కొంతకాలం శిరిడీలో ఉండి తర్వాత ఎటో వెళ్ళిపోయారు.
ఆ తర్వాత కొంతకాలానికి ఒక పెళ్ళి బృందంతో కలిసి శిరిడీ చేరారు. బాబాను మహల్సాపతి వెంటనే గుర్తుపట్టి ఆయనను "యా సాయి" (రండి స్వామీ) అని ఆహ్వానించాడు. అప్పటి నుంచి ఆయనకు "సాయిబాబా" అనే దివ్యనామం స్ధిరపడింది.అంతేకాదు బాబా పూజను మొట్టమొదట ప్రారంభించినవాడు మహల్సాపతి అతడే మొదట బాబాను పూజించాడు అతడిని చూసి క్రమంగా అందరూ బాబాకు పూజ చేయడం ప్రారంభించారు అలా మనందరికీ బాబాను పూజించుకునే సంప్రదాయాన్ని మొదలు పెట్టాడు మహల్సాపతి.
మహల్సాపతి తన సమయమంతా బాబా సేవలోనే గడిపేవాడు రాత్రి పూట కూడా బాబా సన్నిధిలోనే నిద్రించేవాడు ప్రతిరాత్రి తన దగ్గర ఉన్న ఒక గుడ్డను మహల్సాపతి నేలమీద పరచేవాడు దాని మీద ఒక ప్రక్క బాబా ఒక ప్రక్క మహల్సాపతి పడుకునేవారు బాబా అతనితో "భగత్" నీవు లేచి కూర్చుని నా గుండె మీద నీ చేతి నుంచి నా హృదయంలో నిరంతరం జరుగుతూ ఉండే అల్లాహ్ నామస్మరణను గమనిస్తూ ఉండు అది ఆగిపోతే నన్ను నిద్రలేపు అన్నారు కానీ నామస్మరణ ఎప్పుడూ ఆగనేలేదు అలా బాబా మహల్సాపతి రాత్రింబవళ్ళూ నిద్రించేవారు కాదు బాబా హృదయంలో నిరంతరం జరిగే నామస్మరణను గమనిస్తూ గడిపే అవకాశము అదృష్టము ఒక్క మహల్సాపతికే దక్కాయి.
ఒకసారి బాబా మహల్సాపతికి రూ ॥ 3/-లు ఇచ్చి "రోజూ నేనిచ్చే డబ్బులు తీసుకుంటూ ఉండు త్వరలోనే గొప్ప ధనవంతడవౌతావు "అన్నారు ఎంతో పేదవాడైనప్పటికీ మహల్సాపతి ఏ మాత్రమూ చలించలేదు అతడెంతో వివేకంతో "బాబా నాకు అవేవీ వద్దు నాకు మీ నిరంతర పాదసేవ మాత్రమే కావాలి" అన్నాడు అంతటి గొప్ప విరాగి వివేకవంతుడు మహల్సాపతి.
సం: 1886 లో ఒకసారి బాబా మహల్సాపతి తొడమీద తన తల ఉంచి, "భగత్" నేను అల్లా వద్దకు వెళుతున్నాను మరలా మూడు రోజులలో తిరిగివస్తాను అప్పటి వరకూ నా శరీరాన్ని జాగ్రత్తగా సంరక్షించు ఆ తర్వాత కూడా నేను రాకపోతే వేపచెట్టు క్రింద సమాధి చెయ్యి "అని చెప్పి తన శరీరాన్ని వదిలివేశారు బాబా మీద విశ్వాసంతో మూడు రోజులపాటు కొంచెం కూడా కదలకుండా అలాగే కూర్చున్నాడు మహల్సాపతి ఆ తర్వాత బాబా తిరిగి జీవించారు అంతటి బాధ్యతను సమర్ధవంతంగా నిర్వహించాడు మహల్సాపతి.
బాబా అతనిని అడుగడుగునా కాపాడుతూ ఉండేవారు అంతేకాదు బాబా అతని భక్తికి మెచ్చి అతనికి తమ పాదుకలు, కఫ్నీ, రూపాయి నాణాలు మూడు, ఒక బెత్తము ప్రసాదించారు.అతడు వాటిని భక్తితో భద్రపరచుకున్నాడు.బాబా మహాసమాధి చెందిన 4 సం:లకు ఒక పవిత్రమైన రోజున తన కుటుంబ సభ్యులకు తాను ఆ రోజు స్వర్గానికి వెళుతున్నానని చెప్పి మహల్సాపతి భోజనం ముగించి తాంబూలం వేసుకుని కఫ్నీ ధరించి అందరినీ రామనామం జపించమన్నాడు. తర్వాత తన కుమారుడైన మార్తాండ్ ను పిలిచి "భక్తి మార్గంలో జీవితం గడుపు" అని చెప్పి రామనామం జపిస్తూ ప్రాణం వదిలాడు అంతటి ఉత్తమమైన మరణాన్ని మహల్సాపతికి ప్రసాదించారు బాబా అలా బాబా అనుగ్రహాన్ని సంపూర్ణంగా పొందిన మహాభక్తుడు మహల్సాపతి.
దాసగణు
గణపతిరావ్ దత్తాత్రేయ సహస్రబుద్ధే (దాసగణు)
బాబా గురించి హరికథల ద్వారా కీర్తనల ద్వారా ప్రచారం చేసిన భాగ్యశాలి దాసగణు అతని అసలు పేరు గణపతిరావ్ దత్తాత్రేయ సహస్రబుద్ధే అతడొక పోలీసు కానిస్టేబుల్ ఉద్యోగంలో ప్రమోషన్లు తెచ్చుకుని సమాజంలో గొప్పగా బ్రతకాలని అతని కోరిక. ఆధ్యాత్మిక జీవితం పట్ల ఆసక్తి భగవంతునిపై భక్తి పెద్దగా లేకపోయినా అలవాటుగా ఆలయాలు పుణ్యక్షేత్రాలు దర్శించేవాడు ఆచారాలు సంప్రదాయాలు పాటిస్తూ ఉండేవాడు అటువంటి దాసగణులో భక్తిని పెంపొందించి హరికథలు కీర్తనలు ద్వారా తమను కీర్తిస్తూ పుణ్యజీవితం గడిపేలా చేసారు సాయి.
దాసగణుకు "తమాషా" లనే వీధి నాటకాలలో ఆడవేషం వేసి "లావణీ" లనే ఆశుకవిత్వం చెబుతూ ప్రజలను మెప్పించడమంటే చాలా ఇష్టం నానా చందోర్కర్ అనే భక్తుని ద్వారా మొట్టమొదటి సారి బాబాను దర్శించాడు దాసగణు బాబా దాసగణును చూడగానే అతడేమీ చెప్పకముందే "ఇతడు వీధి నాటకాలలో పాల్గొనడం ఉద్యోగం చేయడం మానుకోవాలి" అన్నారు కళలు భగవంతుని సేవించేందుకు ఉపయోగపడాలి కానీ ప్రజలను మెప్పించడం కోసం ఉపయోగపడకూడదని బాబా బోధించ దలచారు అలాగే భగవంతుని సేవలో జీవితం గడపాలి అందుకు ఉద్యోగం ఉపాధికి మాత్రమే ఉపయోగపడాలి ఈ విషయం దాసగణుకు బోధించదలచారు బాబా.
దాసగణు వెంటనే తమాషాలను మానేశాడు కానీ ఉద్యోగం మానుకోవడం మాత్రం అతని వల్ల కాలేదు బాబా అతనితో ఒకసారి "నీవు ఉద్యోగం మానాలంటే ఏమి చేయాలో నాకు తెలుసు" అన్నారు.
ఒకసారి ఒక పేరు మోసిన దొంగను పట్టుకోవడానికి కొంతమంది పోలీసులను తీసుకుని వెళ్ళాడు దాసగణు ఆ దొంగ మిగిలిన పోలీసులను చంపేశాడు దాసగణు ప్రాణభయంతో ఆ ఆపద తొలిగితే ఉద్యోగం మానేస్తానని మొక్కుకున్నాడు అతడికి ఆ ఆపద తొలగిపోయింది అప్పుడు ఉద్యోగం మానేసాడు దాసగణు.
దాసగణుకు సాయి ముస్లిమేమోననే అనుమానం ఉండేది కనుక బ్రాహ్మణుడైన తానూ ముస్లిమైన సాయిని సేవించవచ్చో లేదోనని సందేహించేవాడు అతడు ఈ విషయం ఎంతోమంది మహాత్ములను సాధువులను అడిగాడు కూడా వారంతా సాయి కులమతాల కతీతుడైన భగవంతుడేనని సమర్ధ సద్గురుడని కనుక అతడు బాబాను నిస్సందేహంగా సేవించవచ్చనీ చెప్పారు అయినా అతడి అనుమానం తీరలేదు ఒకసారి బాబా తమ పాదాలనుండి గంగాయమునలు ప్రసాదించి తాము సకల తీర్ధ స్వరూపుడైన భగవంతుడేనని అతనికి నిరూపించారు.
దాసగణు ప్రతి సంవత్సరము రెండు నెలలు పండరిలో గడిపేవాడు ఇంకా ఎన్నో పుణ్యక్షేత్రాలు దర్శించేవాడు కానీ అతడెప్పుడూ పుణ్యక్షేత్రాలకు వెళతానన్నా బాబా అతనిని వెళ్లనిచ్చేవారు కాదు సకల దేవతా స్వరూపుడైన సాయి ఉన్న శిరిడీ కంటే గొప్ప క్షేత్రమేమున్నది? ఈ విషయం తెలుసుకోకుండా ఊరికే పుణ్య క్షేత్రాలు దర్శిస్తే ఉపయోగముండదని అతనికి బోధించదలచారు బాబా.
స్వతహాగా ఆచారవంతుడవడం వల్ల పుణ్యక్షేత్రాలను దర్శిస్తూ ఉండడం వల్ల తానెంతో గొప్ప భక్తుడనే అహంకారం దాసగణుకు ఉండేది నిజానికి సదాచారం పాటించడం వల్ల, పుణ్యక్షేత్రాలను దర్శించడం వల్ల నిరంహంకారము, వినమ్రత, వివేకము, వైరాగ్యము, భగవంతునికి శరణాగతి అలవడాలి. అప్పుడే భగవంతుడి నిజమైన సాక్షాత్కారం లభిస్తుంది అవి లేనిదే భగవంతుడే సాక్షాత్కరించినా మనము గుర్తించలేము ఈ విషయాన్నే అతనికి బోధించదలచారు బాబా అందుకే అతడు భగవంతుని సాక్షాత్కారం ప్రసాదించమంటే "ఇదే భగవంతుని సాక్షాత్కారం నన్ను చూడు" అన్నారు సాయి తామే భగవంతుడనని సమర్ధ సద్గురువునని బాబా అతనికి స్పష్టంగా తెలిపారు.
భగవంతుని సాక్షాత్కారం కావాలంటే అందుకు తగిన అర్హత సాధించాలి అంటే భగవంతుని తత్త్వం అర్ధం కావాలి ఆయన లీలలు బోధలు గానం చేస్తుంటే భగవంతుని తత్త్వం మనస్సుకు స్పస్టమై ఆయనను సరిగ్గా శరణు పొందడం సాధ్యమౌతుంది అందుకే దాసగణుకు హరికథలు గానం చేయడం కీర్తనలు పాడడం సాధనగాను ఉపాధిగానూ విధించారు సాయి తద్వారా మన సాధనకుపకరించే జీవనోపాధిని కల్పించుకోవాలని సాయి బోధించారు అప్పుడు మన నిత్య జీవితం సాధనలో భాగమైపోతుంది భగవంతుని సేవలో సన్నిధిలో హాయిగా గడిచిపోతుంది.
హరి సీతారాం దీక్షిత్ (కాకాదీక్షిత్)
హరి సీతారాం దీక్షిత్ (కాకాదీక్షిత్)
బాబాను ఎంతో భక్తి శ్రద్ధలతో సేవించిన వారిలో కాకాదీక్షిత్ ఒకడు . అతని అసలు పేరు హరిసీతారం దీక్షిత్ . అతడు బొంబాయిలో పేరు ప్రఖ్యాతులు గడించిన న్యాయవాది . స్వాతంత్రోద్యమ సమయంలో మన దేశ నాయకుల తరఫున ఎన్నో న్యాయ విచారణలలో తన ప్రతిభ కనపరచి దేశమంతా మంచి పేరు తెచ్చుకున్నాడు . జాతీయ కాంగ్రెస్ పార్టీలో కార్యకర్తగాను ,బొంబాయి నగర్ పాలక్ సంస్ధలో కౌన్సిలర్ గాను పనిచేసి ఇటు ప్రజల అభిమానాన్ని ,తెల్లప్రభుత్వం మన్ననలను పొందగలిగాడు . చిన్నప్పటి నుంచీ ఆధ్యాత్మిక వాతావరణంలో పెరగడం వల్ల అతనికి దైవ చింతన ఎక్కువ . నిరంతరం ఎన్నో తీర్ధ యాత్రలు చేస్తుండేవాడు .
ఒకసారి 1906 సం ॥ లో ఇంగ్లాండు వెళ్ళినప్పుడు అతని కాలుకు దెబ్బ తగిలి అవిటితనం వచ్చింది . ఎన్ని చికిత్సలకూ అవిటితనం తగ్గక పోయేటప్పటికి అతనికి తీవ్రమైన వైరాగ్యం కలిగింది . తనకున్న సిరిసంపదలు ,పేరు ప్రఖ్యాతులు తన కష్టాన్ని తొలగించలేవని అతనికి అర్ధమైంది . తీవ్రమైన ఆధ్యాత్మిక చింతనతో ,వైరాగ్యంతో అతడు జీవితం గడుపుతున్న సమయంలో స్నేహితుడైన నానా చందోర్కర్ ద్వారా బాబా గురించి తెలిసింది .
సం ॥ 1909 లో మొదటిసారి బాబాను దర్శించగానే ఆయనపై తీవ్రమైన భక్తి శ్రద్ధలు కలిగాయి . అతడు తరచుగా శిరిడీ దర్శిస్తూ అక్కడే ఇల్లు కట్టుకుని నివసించసాగాడు . ఆ ఇంటి మేడ మీద సాధన చేసుకోవడానికి తనకోసం ఒక్క గది మాత్రమే ఉంచుకుని మిగిలిన భవన్నాన్నంతా సాయిని దర్శించడానికి వచ్చే భక్తులు నివసించడానికి వదిలేశాడు . అదే 'దీక్షిత్ వాడా '. ఇక అతనికి తన అవిటితనం తొలగించుకోవాలని కూడా అనిపించలేదు . అది చాలా చిన్న సమస్యగా అతని మనస్సుకు తోచింది . బాబా సన్నిధి తప్ప అతనికి ఇంకేమీ కావాలనిపించలేదు . తనకున్నదంతా దాన ధర్మాలు చేసి సాయిసేవలో ఉండిపోయాడు . అతనిలో వచ్చిన మార్పుకు మెచ్చి బాబా "కాకా నీవేమి ఆందోళన పడవలసిన అవసరం లేదు ,నీ బాధ్యత నాది "అన్నారు . బాబా అభయం ఉన్నాక ఇక చింతెందుకు ? హాయిగా సాయి సన్నిధిలో నిరాడంబరంగా జీవించసాగాడు కాకా .
కాకాను తన గదిలో తీవ్ర సాధనలో గడపమని చెప్పారు బాబా . అలా తొమ్మిది నెలల పాటు కాకా తీవ్రమైన సాధనలో గడిపాడు . నిత్యమూ బాబా అతనిని భాగవతము ,భావార్ధ రామాయణమూ పారాయణ చేసి వాటి ప్రకారం జీవించమన్నారు . బాబా ఆజ్ఞను శ్రద్ధతో పాటించి కృతార్ధుడయ్యాడు కాకా .
ఒకసారి కాకాదీక్షిత్కు ధ్యానంలో విఠలుని దర్శనమైంది . అతడు బాబాను దర్శించాగానే ,"నీకు విఠలుని దర్శనమైంది కదూ ! ఒక్క క్షణమైనా విఠలుని మరచిపోకు ,గట్టిగా పట్టుకో!" అన్నారు . అనుకోకుండా అతనికి ఆ రోజు విఠలుని చిత్రపటాలు అమ్ముకునే ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు . అతడి దగ్గర ఉన్న చిత్రపటాలు ఒకటి తనకు ఆ ఉదయం దర్శనమిచ్చిన విఠలుని రూపంతో ఉన్నది . దానిని కొని పూజలో పెట్టుకున్నాడు కాకా . ఇలా అతనికి సాయి ఎన్నో అనుభవాలను ప్రసాదించారు.
బాబా మహాసమాధి చెందాక కాకా దీక్షిత్ సాయి సంస్ధానంలో కార్యదర్శిగా సేవచేశాడు . ఏ సమస్య వచ్చినా బాబా ముందు చీట్లు వేసి ఏ సందేశమొచ్చినా బాబా ఆజ్ఞగా పాటించేవాడు కాకా . 'సాయిలీల 'అనే పత్రికకు కాకా దీక్షిత్ సంపాదకుడిగా సేవచేసి బాబా లీలలను ,బోధలను ప్రచారం చేశాడు . అంతటి భక్తి కలిగిన కాకాను ప్రేమతో తనతో కలిసి భోజనం చేయనిచ్చేవారు సాయి . అతని భక్తికి మెచ్చి బాబా కాకాకు తమ కఫ్నీ ప్రసాదంగా యిచ్చారు .
బాబాను అంతటి భక్తి శ్రద్ధలతో సేవించిన కాకాదీక్షిత్ పవిత్రమైన ఏకాదశినాడు 1926 సం ॥ లో బాబా స్మరణ చేస్తూ శరీరం చాలించాడు . తొమ్మిది సంవత్సరాలు బాబాను సేవించి రామాయణం పారాయణ ,భజన పూర్తి చేసుకొని సాయి కృపను సాటి భక్తునితో పంచుకుంటూ శరీరం వదిలి బాబా పాదాలలో ఐక్యమయ్యాడు కాకా . అలా బాబా తమ కృపను ఆ భక్తునిపై కురిపించారు .
హరి వినాయక్ సాఠే
హరి వినాయక్ సాఠే
హరి వినాయక్ సాఠే బొంబాయిలో డిప్యూటీ కలెక్టర్ . అతని భార్య అతని 44 ఏట మరణించింది . వారికి మగ సంతానం లేదు . వంశం నిలబెట్టుకోవడానికి తప్పకుండా మగపిల్లవాడు కలుగుతాడని ఏ మహాత్ముడైనా అభయమిస్తె మళ్ళీ వివాహం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు . సాఠే ఏప్రిల్ 1904 సం ॥లో ఒక మిత్రుని ద్వారా సాఠే బాబా గురించి తెలుసుకుని ఆయనను దర్శించాడు . బాబా అతనిని చూడగానే, అతడేమీ చెప్పకముందే "ఇతడు పెళ్ళి చేసుకుంటే మగబిడ్డ కలుగుతాడు "అన్నారు . బాబాకు తన గురించి అంతా తెలుసునని సాఠేకు అర్ధమైంది . దాదా కేల్కర్ బాబా అనుమతి తీసుకుని తన కుమార్తెను సాఠే కిచ్చి వివాహం చేశాడు . బాబా చెప్పినట్లే వారికి 1913 లో ఒక మగబిడ్డ జన్మించాడు .
సం॥ 1908లో బాబా సాఠేను తమ గురుస్ధానమైన వేపచెట్టు దగ్గర ఒక వసతి గృహం నిర్మించమని ఆదేశించారు . దానికి శంకుస్థాపన తేదీ కూడా ఆయనే నిర్ణయించారు . బాబా ఆజ్ఞను అనుసరించి శిరిడీలో బాబాను దర్శించడానికి వచ్చే భక్తుల వసతి కోసం 'సాఠే వాడా'ను నిర్మించాడతడు . అప్పటికింకా దీక్షిత్ వాడా కూడా లేదు . శిరిడీ వచ్చే భక్తులకు సాఠే వాడా ఒక్కటే వసతి గృహంగా ఉపయోగపడేది . ఇలా అతని చేత ఎన్నో పుణ్యకార్యాలు చేయించారు బాబా, దాసగణు 'సంత కథామృతము' అనే గ్రంథం వ్రాశాడు . దాని ముద్రణకు బాబా సాఠే చేత రూ. 75 /-లు ఇప్పించారు . అలా ధనాన్ని ఎలా సద్వినియోగ పరచుకోవాలో బాబా అతనికి నేర్పించారు . మనమూ మనకు భగవంతుడు ప్రసాదించిన ధనాన్ని మంచి కార్యాలకు ఉపయోగించాలి .
బాబా ఒకరోజు సాఠే మామగారైన దాదాకేల్కర్ ను పిలిచి గురుపూజ చేసుకోమన్నారు . ఆ రోజు గురుపూర్ణిమ . దాదా కేల్కర్ తో కలిసి సాఠే, ఇతర భక్తులూ బాబాకు గురుపూజ చేసుకున్నారు . అప్పటి నుంచి గురుపూర్ణిమ జరుపుకోవడం శిరిడీలో ఆచారమైంది . సాఠేకు అంతటి సేవను ప్రసాదించారు బాబా . గురుపూర్ణిమ రోజు బాబాను ప్రత్యేకంగా పూజించుకుంటే బాబాకు ఎంతో ఇష్టం . ఒక రోజు సాఠే అత్యవసరంగా క్యాంపుకు వెళ్ళవలసి ఉన్నది . అతడు క్యాంపుకు వెళ్ళడానికి బాబా అనుమతించలేదు . కనుక అతడు శిరిడీలోనే ఉండిపోయాడు . బాబా ఎందుకు తనను పంపలేదో సాఠేకు అప్పుడు అర్ధం కాలేదు . ప్రభుత్వాధికారులు ఆ క్యాంపును అర్ధాంతరంగా నిలిపివేశారని తరువాత తెలిసింది . అతడు క్యాంపుకు వెళ్లి ఉంటే ఎంతో ఇబ్బంది పడవలసి వచ్చేది . అంతటి ఇబ్బందిని తొలగించారు బాబా . బాబా కరుణకు సాఠే పులకించిపోయాడు . బాబా ఆశీస్సులతో అతనికి ఉద్యోగంలో మంచి ప్రమోషను వచ్చింది . అందువల్ల ఎక్కువ జీతము, ఫించనూ లభించాయి .
సాఠేను ఇలా ఎన్నో రీతుల అనుగ్రహించారు సాయి . అతని గురించి సాయి, "సాహెబ్ చాలా మంచివాడు, అమాయకుడు, ఆడంబరమే లేనివాడు !"అన్నారు . అతనికి కాకా మహారాజ్ వంటి సత్పురుషుల దర్శన, ఆశీస్సులు లభించేలా చేశారు సాయి . సాఠేను సాధు సత్పురుషులను భక్తి శ్రద్ధలతో సేవించమని ఆదేశించారు సాయి . బాబా సాఠేతో, "నీవు ఎల్లప్పుడూ నన్నే తలచుకుంటూ ఉండు . నీకు ఇహపర శ్రేయస్సును ప్రసాదిస్తాను "అన్నారు . అంతటి అభయం పొందిన ధన్య జీవి సాఠే .
నార్కే
నార్కే
బాబా భక్తుడైన జి .జి .నార్కే భూగర్భశాస్త్రంలో ఇంగ్లండులో ఉన్నత విద్యనభ్యసించిన గొప్ప విద్యావంతుడు . అతడి మామగారు బాబా సమాధి మందిరం కట్టించిన శ్రీమాన్ బూటీ . అతనికి ఆధ్యాత్మిక చింతన ఎక్కువ . జటిలమైన ఆధ్యాత్మిక గ్రంథాలను గూడా అతడు చదువుతూ ఉండేవాడు . అతనికంటే ముందే అతని కుటుంబ సభ్యులంతా బాబాను తరచూ దర్శిస్తూ ఉండేవారు . కానీ బాబా స్వయంగా తమ దర్శనానికి రమ్మని చెబితేనే ఆయనను దర్శించాలని నార్కే భావించాడు . ఈ విషయం బూటీ బాబాకు చెప్పగానే తమ దర్శనానికి నార్కే రావచ్చన్నారు సాయి . కనుక తన తల్లిని తీసుకుని నార్కే మొదటిసారి 1913 సం ॥లో బాబాను దర్శించాడు . నార్కే తల్లిగారంటే బాబాకు చాలా ఇష్టం . ఆమెను చూడగానే బాబా సంతోషంతో నృత్యం చేసేవారు .
నార్కే మొదటిసారి బాబాను దర్శించినపుడు శ్యామా అతనిని బాబాకు పరిచయం చేయబోయాడు . వెంటనే బాబా, "ఇతడు నాకు కొత్తకాదు, 30 తరాలనుండీ నాకితడు పరిచయమే !" అన్నారు . నార్కే ఆశ్చర్యపోయాడు . బాబా కళ్ళు ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉండి నార్కే మనస్సులో ముద్రించుకు పోయాయి . ఆయన సన్నిధి యొక్క మహాత్మ్యం అతని మనస్సును ఆకట్టుకోసాగింది . బాబాసేవ లోనూ, హారతుల లోనూ అతడు తరచుగా పాల్గొనడం ప్రారంభించాడు.
నార్కే ఉద్యోగ నిమిత్తం దూరదూరప్రాంతాలైన కలకత్తా, బొంబాయి వంటి ప్రదేశాలకు వెళ్ళవలసి వచ్చేది . కనుక అతనికి దగ్గరలో ఉద్యోగం దొరకేలా అనుగ్రహించమని నార్కే తల్లి బాబాను ప్రార్థించింది . బాబా ఆమెతో, "నార్కే పూణేలో స్ధిరమైన ఉద్యోగం దొరికేలా చేస్తాను "అనేవారు . కానీ పూణేలో అతనికి తగిన ఉద్యోగం దొరికే అవకాశాలే లేనందువల్ల నార్కే ఆయన మాటలు నమ్మలేదు . కానీ చిత్రంగా 1918 లో నార్కేకు పూణేలోనే స్ధిరమైన ఉద్యోగం లభించింది . బాబా అలా తమ మాట నిలుపుకున్నారు .
ఒకసారి 1916 లో నార్కే శిరిడీ వెళ్ళాడు . అక్కడ ఆ రోజుల్లో వామన్ రావ్ పటేల్ అను భక్తుడు భిక్షపాత్ర పట్టుకుని బాబా తరఫున భిక్షకు వెళ్తూ ఉండేవాడు . అది తెలుసుకుని నార్కే తనకూ అంతటి సేవ లభిస్తే బాగుండునని తలచాడు . ఇంతలో బాబా దర్శనానికి సమయమైంది . అతడు వస్త్రాలు కూడా మార్చుకోకుండానే తానూ ధరించి ఉన్న సూటు ,బూటు ,టోపీలతోనే బాబా దర్శనానికి వెళ్ళాడు . బాబా వెంటనే నార్కేను చూపిస్తూ " ఈ రోజు భిక్షా పాత్ర ఇతనికిచ్చి భిక్షకు వెళ్ళమనండి "అన్నారు . నార్కే మనస్సు ఆనందాశ్చర్యాలతోను ,కృతజ్ఞతతోనూ నిండిపోయింది . అతడు ఆ రోజు సంతోషంగా సూటు ,బూటు వేసుకునే భిక్షకు వెళ్ళాడు . అప్పటి నుంచి నాలుగు నెలలపాటు మధ్యాహ్నం నియమంగా భిక్ష చేశాడు నార్కే .
నార్కేకు మరొక సమస్య ఉండేది . అతడికి ఎంతోమంది పిల్లలు పుట్టి చనిపోతూ ఉండేవారు . ఒకసారి నార్కే కుటుంబ సభ్యులు బాబాను దర్శిస్తే ఆయన ,"నార్కేకు ఎంతమంది పిల్లలు !" అని అడిగారు . వారతని సమస్య వివరించారు . వెంటనే బాబా, "భగవంతుడు మేలు చేస్తాడు "అన్నారు . ఆ తర్వాత బాబా ఆశీస్సులు ఫలించి నార్కేకు నలుగురు బిడ్డలు కలిగారు . 
ఇలా నార్కేకు ఉద్యోగము, సంతానము, తమ సేవ ప్రసాదించి ఉద్దరించారు సాయి .
కర్టిస్
కర్టిస్
బాబా శిరిడీలో ఉన్న కాలంలో మనదేశాన్ని బ్రిటిష్ వారు పరిపాలిస్తూ ఉండేవారు కదా ! సర్ జాన్ కర్టిస్ అనే ఆయన ప్రభుత్వ కేంద్ర విభాగానికి కమిషనర్ గా పనిచేస్తూ ఉండేవాడు . ఆయనకు పిల్లలు లేరు . కనుక బాబాను దర్శించి తమకు సంతానం ప్రసాదించమని కోరడానికి కర్టిస్ దంపతులు శిరిడీ బయలుదేరారు . కానీ వారికి ఎంతో గర్వము, బాబా పట్ల చులకన భావమూ ఉన్నాయి . బాబా పట్ల నిజమైన భక్తి విశ్వాసమూ లేవు . అయినా పిల్లలకోసం వారు బాబాను దర్శించాలను కున్నారు . ఈ విషయం బాబాకు తెలియకపోతే కదా !
ఆ రోజు మార్చి,10,1911, ఉదయం 7 గం॥లు . బాబా మసీదులో ఉన్నారు . అకస్మాత్తుగా ఆయనెంతో కోపంగా తమ కఫ్నీని పైకెత్తి, "ఆ దుర్మార్గులు నా దర్శనానికి రావడమెందుకు ? నేను సరైన గుడ్డలు గూడా లేని పేద ఫకీరునేగా !" అన్నారు . బాబా ఎవరిని గురించి కోపగించు కుంటున్నారో అక్కడున్న ఎవ్వరికీ అర్ధంకాలేదు. కొద్దిసేపట్లో కర్టిస్ తన భార్యను తీసుకుని శిరిడీ చేరాడు . వారితో కొద్దిమంది ప్రభుత్వోద్యోగులు కూడా వచ్చారు .
వారంతా ఎంతో దాంభికంగా చావడి చేరారు . ఊరిలోంచి కుర్చీలు తెప్పించుకున్నారు . ఆ పవిత్రమైన చావడిలోనే కుర్చీలలో కూర్చున్నారు . అక్కడ ఉన్న ఒక సాయి భక్తుని పిలిచి "పెద్ద పెద్ద బ్రిటిష్ ఆఫీసర్లు బాబా దర్శనానికి వచ్చారు . ఆయనను తొందరగా తయారవ్వమని చెప్పు "అన్నారు . అప్పుడా భక్తుడు ,"బాబా అంతటి గొప్ప మహాత్ముడు మన కోసం సిద్ధమై ఎదురుచూడాలా ?మనమే ఆయన కృపకోసం ఎదురుచూడాలి . ఆయనతో అలా చెప్పకూడదు "అన్నాడు . ఆ భక్తునికి ,వీరికి ఎంత తేడా !అతడికెంత వివేకం ! మనం కూడా ఎల్లప్పుడు మహాత్ముల కృపకోసం, దర్శనం కోసం ఎదురుచూడాలి గాని మన సౌకర్యం కోసం వారు మనకిష్టమైనప్పుడు దర్శనమివ్వాలని కోరుకోకూడదు .
దురహంకారంతో ,దుష్టత్వంతోనూ ప్రవర్తించే కర్టిస్ లాంటి వారంటే బాబాకు చాలా కోపం . వారు దర్శనానికి వెళ్లేసరికి బాబా అప్పుడే భిక్ష కెళ్ళి తిరిగి వచ్చారు . అప్పుడు శ్రీమతి కర్టిస్ బాబా దగ్గరకు వెళ్లి ,"బాబా ,మీతో కొద్దిసేపు మాట్లాడాలి !"అన్నది . బాబా ముక్తసరిగా ,"ఒక అరగంట ఆగు !"అని మళ్ళీ వెళ్ళిపోయారు . కొద్దిసేపటికి ఆయన తిరిగీ మసీదుకు వచ్చారు . ఈసారి మరలా బాబాతో మాట్లాడడానికి ఆమె బాబా దగ్గరకు వెళ్ళింది . ఆయన ఆమెకేసి కోపంగా చూసి ,"ఒక గంట ఆగు !" అన్నారు .
బాబా తమలాంటి 'గోప్పవారితో 'అలా ప్రవర్తించడం వారికి నచ్చలేదు . వారు మరొక గంట గూడా ఆగకుండా ఆయన ఆశీస్సులు తీసుకోకుండానే వెళ్ళిపోయారు . వారికి సంతానం కలుగలేదు . అలా గాకుండా వారు బాబా కృప లభించే దాకా ఓర్పుగా ప్రయత్నించి ఉంటే బాబా వారికి సంతానము ప్రసాదించేవారు . వారిలోని చెడ్డ గుణాలను తొలగించి మంచి మార్గంలో నడిపించేవారు . కనుక మనము మహాత్ముల కృప లభించేవరకు వారిని ప్రార్థిస్తూ వారి కృపకై ఎదురుచూడాలి .
శ్యామా
మాధవరావ్ దేశ్ పాండే (శ్యామా)
బాబాను జీవితాంతం సేవించుకున్న భక్తులలో మొట్టమొదటి వాడు శ్యామా అసలు పేరు మాధవరావ్ దేశ్ పాండే బాబా అతనిని "శ్యామా" అని పిలుస్తూ ఉండడం వల్ల అతనికి ఆ పేరే స్ధిరపడి పోయింది శ్యామా శిరిడీకి 20 మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న నిమోన్ గ్రామంలో జన్మించాడు తర్వాత వారి కుటుంబం శిరిడీకి వచ్చి స్ధిరపడింది బాబా యువకుడుగా శిరిడీలో కనిపించేటప్పటికి శ్యామాకు సుమారు 15 సం:లు అప్పట్లో శ్యామా శిరిడీలోని పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడుగా పనిచేస్తూ ఉండేవాడు అప్పటి నుంచీ దాదాపు 15 సం. రాలపాటు బాబాతో మశీదులో చిలిం త్రాగుతూ ఉండేవాడు అయినప్పటికీ ఆ రోజుల్లో అతనికి బాబా గొప్పతనం తెలియలేదు అతడు బాబాను ఒక పిచ్చి ఫకీరని భావించేవాడు.
ఒకసారి ఒక పెద్ద ప్రభుత్వోద్యోగి అయిన చిదంబర్ కేశవ్ గాడ్గే పూణేలో భీమశంకరాలయంలో ఒక సాధువును దర్శించాడు బాబా ఎంతో గొప్ప మహాత్ములని ఆయనను దర్శించమనీ చెప్పి ఆ సాధువు గాడ్గేను బాబా దర్శనానికి శిరిడీ పంపారు అంత పెద్ద ప్రభుత్వద్యోగి సాయి దర్శనానికి రావడం శ్యామా నెంతో ఆశ్చర్యపరిచింది అంతేకాదు ఒకసారి శ్యామా అక్కల్ కోట మహారాజ్ భక్తుడు గొప్ప మహనీయుడు అయిన ఆనందస్వామి దర్శనానికి వెళ్ళాడు ఆయన అతనితో కలిసి బాబా దర్శనం కోసం శిరిడీ వచ్చి బాబా ఎంతో గొప్ప మహానీయుడని చెప్పారు అలాగే గంగగిర్ బాబా కూడా బాబా ఎంతో గొప్పవారని ప్రశంసించారు ఈ సంఘటనలు జరిగిన తర్వాత శ్యామాకు బాబా పట్ల భక్తి కలిగింది.
శ్యామా రాత్రి పూట పాఠశాల లోనే నిద్రపోయేవాడు పాఠశాలకు ఎదురుగానే ఉన్న మసీదు నుంచి బాబా ఇంగ్లీషులోను, ఉర్దూ లోను, హిందీ లోను, ఇంకా ఎన్నో భాషలలో మాట్లాడడం అతడు గమనించాడు బాబా ఎంతో గొప్ప మహాత్ములని శ్యామాకు అర్ధమైంది అప్పటి నుంచి శ్యామా బాబాను ఎంతో విశ్వాసంతో సుమారు 20 సం:లు సేవించాడు.
ఒకసారి శ్యామాకు తీవ్రంగా కంటి నొప్పి వచ్చింది ఎన్ని మందులు వాడినా బాధ తగ్గలేదు అతడు బాబాను ప్రార్థించాడు అప్పుడు బాబా "శ్యామా ఏడు మిరియాలు నీటిలో గంధంగా అరగదీయి ఆ గంధం తీసి నీ కళ్ళల్లో పెట్టుకో అప్పుడు నీ కంటి నొప్పి తగ్గిపోతుంది" అని ఊదీ యిచ్చి పంపారు అతడు బాబా ఆజ్ఞను పాటించాడు వెంటనే అతని కంటి నొప్పి తగ్గిపోయింది.
బాబాకు శ్యామా అంటే ప్రత్యేకమైన ప్రేమ రోజులో కొన్ని సమయాలలో బాబా భక్తులెవ్వరినీ మసీదు లోపలికి ప్రవేశించ నిచ్చేవారు కాదు కానీ శ్యామాను మాత్రం ఏ సమయంలోనైనా అనుమతించేవారు శ్యామా బాబాను "దేవా" అని ఎంతో ఆప్యాయంగా భక్తితో పిలిచేవాడు బాబా అతనికి ఎంతో ప్రేమగా ఏకనాథ భాగవతము, విష్ణు సహస్రనామము, వెండి పాదుకలు, వెండి విగ్రహాలు.. ఇలా ఎన్నో ప్రసాదంగా యిచ్చారు అతనిని ఎన్నెన్నో పుణ్యక్షేత్రాలకు పంపారు రాజులు, మహారాజులు, కోటీశ్వరులు, అతనిని ఎంతో ఆదరించి గౌరవించి ఘనంగా పల్లకీల లోను ఏనుగుల మీదా తీసుకుని వెళ్లి పుణ్యక్షేత్రాలను చూపించేవారు ఇదంతా సాయి కృపేనని అతనికి స్పష్టంగా తెలుసు అతడెంతో కృతజ్ఞతతో ఎక్కడికెళ్ళినా బాబా గురించే చెబుతూ ఎంతో భక్తితో ప్రవర్తించేవాడు.
ఒకసారి శ్యామా బాబాను తనకు బ్రహ్మలోకము వైకుంఠము కైలాసము చూపించమని బ్రతిమాలాడు. బాబా ఎంతో దయతో అతనికి వాటిని దర్శింప చేశారు ఆ తర్వాత అతనితో "మనం వీటిని కాదు దర్శించవలసినది వీటికి పైనున్న దానిని దర్శించాలి" అన్నారు బాబా అంటే భగవంతుని దర్శనం కోసం శ్యామా ప్రయత్నించాలని బాబా భావం.
మహాసమాధి చెందిన తర్వాత కూడా బాబా శ్యామాను కాపాడుతూనే ఉండేవారు. అతడు గూడా బాబా గురించే అందరితో మాట్లాడుతూ ఆయననే స్మరిస్తూ ఉండేవాడు అతడు నిద్ర పోతున్నప్పుడు కూడా అతడి ప్రతి శ్వాస లోనూ స్పష్టంగా "సాయినాథ్ మహారాజ్ సాయినాథ్ బాబా" అన్న నామం వినిపిస్తూనే ఉండేదని ఖాపర్దే తన డైరీలో వ్రాసుకున్నాడు అంతటి భాగ్యశాలి శ్యామా.
హేమాండ్ పంతు
అన్నాసాహెబ్ దభోల్కర్ (హేమాండ్ పంతు)
బాబా చరిత్రను మొట్టమొదటి సారి రచించినది అన్నాసాహెబ్ దభోల్కర్ అతనిని బాబా "హేమాద్పంత్" అని పిలిచేవారు అతడొక పేద బ్రాహ్మణుడు హేమాద్పంత్ మొదట ఒక చిన్న టీచర్ ఉద్యోగం చేస్తూ ఉండేవాడు త్వరలో అతడి సామర్ధ్యం గుర్తించిన పై అధికారులు అతనికి త్వరత్వరగా ప్రమోషన్లు ఇచ్చారు అతడు గ్రామ సేవకుడి స్ధాయి నుంచి గౌరవ మేజిస్ట్రేట్ స్ధాయికి ఎదిగాడు తర్వాత కొంతకాలానికి అతడు బాబాను దర్శించాడు.
కాకాదీక్షిత్ అనే సాయి భక్తుడు అతనికి స్నేహితుడు అతడు బాబా గురించి అన్నా సాహెబ్ దభోల్కర్ చెప్పాడు కాకా దీక్షిత్ బాబా గొప్పతనం గురించి ఎంతగా ఎన్నిసార్లు చెప్పినా అతనికి బాబాను వెంటనే దర్శించాలని బుద్ధి పుట్టలేదు చివరకు ఒకసారి ఎలాగో శిరిడీ చేరాడు అయినా వెంటనే బాబా దర్శనానికి వెళ్ళకుండా బాలాభాటే తో వాదిస్తూ వాడాలో కాలాన్ని వృద్ధా చేశాడు అలా చాలా సేపు గడిచాక వారిద్దరూ బాబా దర్శనానికి మసీదుకు వెళ్ళారు వీరేమి చెప్పకముందే బాబా "ఏమిటి వాడాలో వాదించు కుంటున్నారు" అని అడిగారు అంతేకాదు ఆయన అన్నాసాహెబ్ దభోల్కర్ ను చూపించి "ఈ హేమాద్పంత్ ఏమంటున్నాడు ?" అన్నారు ఆ మాటలు విని ఆయన సర్వజ్ఞత్వానికి ఎంతో ఆశ్చర్యపోయాడు దభోల్కర్ అప్పటి నుంచి బాబాపై భక్తి కలిగింది బాబా అతడిని 'హేమాద్పంత్' అని పిలవడం వల్ల అతనికి ఆ పేరే స్ధిరపడి పోయింది.
పూర్వకాలంలో 'హేమాద్పంత్' అనే పేరుగల గొప్ప రాజనీతిజ్ఞుడు, కళాకారుడు, పండితుడు ఉండేవాడు బాబా చమత్కారంగాను మందలింపు గానూ దభోల్కర్ కు 'హేమాద్పంత్' అని పేరు పెట్టారు అంతటి పాండిత్యము లేకపోయినా ఇతరులతో వాదించి గెలవాలనే కోరిక కలవాడని అలా ఉండకూడదని హెచ్చరించ డానికే బాబా అతనికి ఆ పేరు పెట్టారు బాబా ఉద్దేశ్యాన్ని అర్ధం చేసుకుని ఆయన బోధను వినయంగా స్వీకరించాడు హేమాద్పంత్ అంతేకాదు బాబాపట్ల అతని భక్తి రోజు రోజుకూ పెరగసాగింది ఆయన గొప్పతనం గురించి అందరికీ తెలియజెప్పి వారు ఆయనను సేవించు కునేలా చేయాలనే సంకల్పంతో భక్తుల అనుభవాలను సేకరించి "సాయి సచ్చరిత్ర" అనే గ్రంథం వ్రాశాడు హేమాద్పంత్ ఆ గ్రంధానికి బాబా తమ ఆశీస్సులందించారు.
హేమాద్పంత్ ఇలా చెప్పాడు "బాబా పాదాలు మొదటిసారి తాకి నమస్కరించుకున్న క్షణం నుంచీ నా మనస్సు మారిపోయింది కొత్త జీవితం మొదలైంది సమర్ధ సద్గురువైన సాయినాథుని దగ్గరకు నన్ను తీసుకెళ్ళిన కాకాదీక్షిత్ ఋణం నేనెప్పటికీ తీర్చుకోలేను బాబాను దర్శించగానే మన ఆలోచనలన్నీ మారిపోతాయి చెడు ఆలోచనలు ఆగిపోయి మంచి భావాలు మన మనస్సులలో నిండుతాయి ఆయన దర్శనం ఎన్ని జన్మల పుణ్యఫలమో బాబాను దర్శిస్తే ఆయనే ఈ సకల చరాచర సృష్టి అంతా నిండి ఉన్నారని అర్ధమౌతుంది" అలా ఎంతో గొప్ప భక్తుడయ్యాడు హేమాద్పంత్ బాబా సమాధి చెందిన తర్వాత అతడు సాయి సంస్ధానంలో ఎంతో సేవ చేసాడు కొంతకాలం 'సాయి లీల' పత్రికకు సంపాదకుడుగా పనిచేశాడు తర్వాత అతడు వ్రాసిన గ్రంథం "సాయి సచ్చరిత్ర" అనే పేరుతో జగద్విఖ్యాతమైంది అంతటి ధన్యజీవి హేమాద్పంత్.
రావు బహద్దూర్ ధూమల్
రావు బహద్దూర్ ధూమల్
ధూమల్ నాసిక్ లో ప్రఖ్యాత న్యాయవాది . అతని ప్రతిభకు మెచ్చి తెల్ల ప్రభుత్వం అతనికి 'రావు బహద్దూర్ ' అనే బిరుదునిచ్చింది . అతడు మొదట శ్రీ గజానన్ మహరాజ్ భక్తుడు . 1907 సం : లో బాబాను దర్శించిన తర్వాత బాబా భక్తుడయ్యాడు . బాబా సమాధి మందిరాన్ని నిర్మించిన బూటీ ధూమల్ ద్వారానే బాబా దగ్గరకు వచ్చాడు . అలా మన స్నేహితులకు ,ఆత్మీయులకు సద్గురువు గురించి తెలియబరచడం ,ఆయనను వారికి పరిచయం చేయడం ఎంతో గొప్ప గురుసేవ .
బాబాకు ధూమల్ అంటే చాలా ఇష్టం . ఆయన అతనితో ఒకసారి ,"ఎల్లప్పుడూ నిన్ను రక్షిస్తూనే ఉన్నాను ,తెలుసా ?" అన్నారు . మరొకసారి "రాత్రంతా నీ గురించే ఆలోచిస్తున్నాను !"అన్నారు . సాయి ప్రేమకు ధూమల్ పులకించిపోయాడు . బాబాకు తమ భక్తుల పట్ల ఎంత ప్రేమ ఉంటుందో ,వారిని ఆయన ఎంతగా రక్షిస్తూ ఉంటారో అతనికి అర్ధమైంది . ఆ విషయం అతడెప్పుడూ మరచిపోలేదు . అలా బాబా ప్రేమను మనమూ ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకోవాలి .
ఒకసారి ధూమల్ ఇంట్లో ప్లేగుతో ఎలుకలు చచ్చిపడ సాగాయి . ఆ వ్యాధి తమ కుటుంబ సభ్యులకు సోకే ప్రమాదం ఉంది గనుక అతడు బాబా ఆదేశం కోసం ఆయనకు జాబు వ్రాసాడు . ఆయన ఇల్లు మారమని ఆదేశించారు . అతడలాగే చేశాడు గానీ కొత్త ఇంట్లో గూడా మళ్ళీ ప్లేగుతో ఎలుకలు చచ్చిపడడం మొదలైంది . మరలా ధూమల్ బాబాకు ఈ విషయం గురించి జాబు వ్రాశాడు . ఈ సారి బాబా అతడు ఇల్లు మారనవసరం లేదని జాబు వ్రాయించారు . అతడు ఎంతో విశ్వాసంతో బాబా ఆదేశాన్ని పాటించాడు . వారి కుటుంబంలో ఎవ్వరికీ ఏ ఇబ్బందీ కలుగలేదు . ధూమల్ బాబా అనుమతి లేకుండా ఏ పనీ చేసేవాడు కాదు . బాబాకు అన్నీ తెలుసని ,ఆయన తనకంతా మంచే జరుగనిస్తారనీ అతడి విశ్వాసం . బాబా చెప్పినదానిని అతడెంతో శ్రద్ధతో పాటించేవాడు . అందువల్ల అతనికెప్పుడూ ఏ ఇబ్బందీ కలుగలేదు . మనమూ బాబా పట్ల అంతటి విశ్వాసాన్ని అలవరచు కుంటే మనకెప్పుడూ ఆయన రక్షణ ఉంటుంది .
ధూమల్ రాధాకృష్ణ ఆయీ అనే భక్తురాలి దగ్గర బాబా ఫోటో ఒకటి చూశాడు . అది అతడికెంతో నచ్చింది . ఆమెను బ్రతిమాలి ఆమె వద్ద నుంచి దానిని తీసుకుని మసీదు ప్రక్కగా నడుస్తూ ఉన్నాడు . బాబా అతనిని చూసి మసీదులోకి పిలిచి అతని దగ్గర ఉన్న తమ చిత్ర పటాన్ని త్రాకి అతనికిచ్చి ,"దీనిని నీ దగ్గరే ఉంచుకో !" అని ఆశీర్వదించారు . అతడికెంతో ఆశ్చర్యమేసింది . ఎందుకంటే అతడు మనస్సులో బాబా ఆ ఫోటోను త్రాకి ఇస్తే బాగుండునని భావించాడు . అతడేమీ చెప్పకమునుపే బాబా అతని కోరిక నెరవేర్చారు . అతడు ఆ ఫోటోను ఎంతో భక్తితో పూజించుకున్నాడు . బాబాకు ,ఆయన చిత్రపటానికీ భేదం లేదు కదా ! అంతేకాదు ,బాబా అతనికి కొంత పైకమిచ్చి ,"దీనిని జాగ్రత్తగా భద్రపరచుకో !ఖర్చుపెట్టకు ,ఎవ్వరికీ ఇవ్వకు "అన్నారు . అతడు బాబా ఆజ్ఞను శిరసావహించాడు . బాబా ఒక్కొక్కసారి అతని దగ్గర ఉన్న పైకమంతా దక్షిణగా తీసుకునేవారు . అప్పుడతడు తన అవసరాల కోసం ఎవరినైనా ధనసహాయం కోరవలసి వచ్చేది . అతడి వద్ద ధనం లేనప్పుడు ఎవరి దగ్గరైనా ధన సహాయం పొందడం.
కాశీరాం షింపీ
కాశీరాం షింపీ
కాశీరాం షింపీ బట్టల వ్యాపారి . అతనికి బాబా గురించి మహల్సాపతి ద్వారా తెలిసి ఆయనపై భక్తి శ్రద్ధలు కలిగాయి . సాయికి అతడు పొగాకు, చిలిమ్ గొట్టాలు, ధునికి కట్టెలూ సమర్పించుకునేవాడు . బాబా కొంత ధనం తీసుకుని తిరిగిచ్చినా ఆయనను ఇంకా దక్షిణ తీసుకోమని బ్రతిమాలేవాడు కాశీరాం . బాబా కొంతకాలానికి ధనం తీసుకోవడం మొదలుపెట్టాక అతనికి బాబాకు తానూ ధనసహాయం చేస్తున్నాననే గర్వం వచ్చింది . అప్పటి నుంచి అతని సంపాదన పూర్తిగా తగ్గిపోయింది . కాశీరాం తన తప్పు గ్రహించి బాబాను క్షమించమని ప్రార్థించాడు . అప్పటినుంచి అతని సంపాదన మెరుగుపడింది .
ఒకసారి అతడు వేరే ఊరికి వెళ్లి తిరిగి వస్తూ ఉంటే కొందరు దొంగలు దాడిచేసి అతని డబ్బంతా లాక్కొన్నారు. ఆ పెనుగులాటలో ఒక దొంగ కాశీరాం తలపై గొడ్డలితో కొట్టాడు . అతడు స్పృహ కోల్పోయాడు . కొంతసేపటికి అతనికి స్పృహ వచ్చింది . వెంటనే అతడు తన తలకొక గుడ్డ కట్టుకొని బాబా దగ్గరకు వచ్చాడు . బాబా శ్యామా చేత ఆ గాయానికి చికిత్స చేయించారు . త్వరలో అతడు పూర్తిగా కోలుకున్నాడు . అతడు దొంగలతో పోరాడుతున్న సమయంలో మసీదులో బాబా కోపంగా, "కొట్టు, చంపు "అంటూ ఎవరినో కొడుతున్నట్లు ప్రవర్తించారు . కనుక తనను రక్షించినది బాబాయేనని కాశీరాంకు అర్ధమైంది . అతడెంతో శ్రద్ధతో బాబాను సేవించి తరించాడు .
లక్ష్మీబాయి షిండే
లక్ష్మీబాయి షిండే
ఒకరోజు సాయంత్రం బాబా మసీదులో ఉన్నప్పుడు లక్ష్మీబాయి షిండే అను భక్తురాలు వచ్చి బాబాను దర్శించింది. బాబా ఆమెతో "అమ్మా నాకు ఆకలి వేస్తోంది" అన్నారు "బాబా ఇప్పుడే మీకు భోజనం తీసుకుని వస్తాను" అంటూ ఆమె ఇంటికి వెళ్లి త్వరత్వరగా నెయ్యి,పప్పుకూర,రొట్టె తయారు చేసి మసీదుకు తీసుకొని వచ్చి బాబాకు సమర్పించింది బాబా వెంటనే ఆ భోజనాన్ని ప్రక్కనే ఉన్న కుక్కకు పెట్టేశారు కారణమడిగితే బాబా "ఈ కుక్క ఎంతో ఆకలిగా ఉన్నది అదీ నేను వేరు కాదు" అన్నారు ఇక అప్పటినుంచి జీవితాంతమూ ఆమె ప్రతిరోజూ సాయంత్రం పాలల్లో నానబెట్టిన రొట్టె బాబాకు సమర్పించేది ఆమె సేవకు మెచ్చి బాబా తాము సమాధి చెందే కొద్ది నిమిషాల ముందు ఆమెకు తొమ్మిది రూపాయి నాణాలను ప్రసాదించారు. అంతేకాదు ఆడవారిని సాయంత్రం వేళ మసీదులోకి అనుమతించని బాబా ఆమెను మాత్రం స్వేచ్ఛగా రానిచ్చేవారు ఆమె తీసుకొచ్చిన భిక్షలోంచి నాలుగు ముద్దలు తీసుకుని మిగిలినది తమ స్వహస్తాలతో ఆమెకు రోజూ ప్రసాదంగా ఇచ్చేవారు అంతటి ధన్యురాలు లక్ష్మీబాయి.
అబ్దుల్
అబ్దుల్
1871 సం :లో అబ్దుల్ నాందేడ్లో జన్మించాడు . అతడు తన చిన్నతనంలో ఫకీర్ అమీరుద్దిన్ ను సేవిస్తూ ఉండేవాడు . ఒకరోజు బాబా ఆ ఫకీరుకు స్వప్న దర్శనమిచ్చి అబ్దుల్ ను తమ దగ్గరకు పంపమని ఆదేశించారు . అలా తన గురువు పంపగా అబ్దుల్ బాబా సన్నిధికి చేరి ఆయనను సేవించసాగాడు . బాబా శరీరంతో ఉన్నప్పుడు 30 సం :లు, బాబా సమాధి చెందిన తర్వాత 36 సం :లు ఎంతో భక్తి శ్రద్ధలతో బాబాను సేవించాడు అబ్దుల్ . అతడు ప్రతిరోజూ భిక్ష చేసుకొని జీవించేవాడు . అబ్దుల్ బాబా దగ్గరకు వచ్చేటప్పటికి అతడికి 20 సం :లు .
అప్పటి నుంచీ బాబా సేవ చేయడం, శిరిడీ వీధులు చిమ్మి శుభ్రం చేయడం, రాత్రంతా బాబా సన్నిధిలో ఖురాన్ చదవడంతో రోజంతా గడిపేవాడు అబ్దుల్ . బాబా అతడిని ప్రేమగా, "మా పాకీవాడు " అనేవారు . " ఆహారం కొద్దిగా తీసుకొని ఒక్క వంటకంతోనే గడుపు . రుచి గురించి ఆశపడకు . ఎక్కువగా నిద్రపోకు అని అబ్దుల్లాతో చెప్పారు బాబా . అతడలాగే చేశాడు బాబా చెప్పిన ప్రతి మాటనూ అబ్దుల్ ఎంతో శ్రద్ధతో వ్రాసుకుని నిత్యపారాయణ చేసేవాడు . ఎవారికైనా ఏదైనా సమస్య వస్తే అతడు ఎంతో భక్తి శ్రద్ధలతో ఆ గ్రంథం తెరచి అక్కడ వ్రాసి మాటలలోని సమాధానం చెబుతుండేవాడు . ప్రతిసారీ ఆ సమస్యకు పరిష్కారం దొరికేది . మహాత్ముల మాటలు ఎంతో అమూల్యమైనవి .
నానా సాహెబ్ నిమోన్కర్
నానా సాహెబ్ నిమోన్కర్
శిరిడీలో 20 మైళ్ళ దూరంలో నిమాన్ అనే గ్రామం ఉండేది . ఆ గ్రామ ప్రముఖులలో ఒకడు నానాసాహెబ్ నిమోన్కర్ . అతడు శ్యామాకు బంధువు . ఒకసారి శ్యామా తండ్రి అయిన బల్వంత్ రావ్ అతనిని బాబా సన్నిధికి తీసుకుని వచ్చాడు . బాబాను దర్శించగానే నానాసాహెబ్ నిమోన్కర్ కు ఆయనపై భక్తి భావం కలిగి ఆయనను సేవించసాగాడు . అతనిని అందరూ 'కాకా ' అని పిలిచేవారు . కాకా 60 సం :లు పైబడిన వృద్ధుడు అయినా విశ్రాంతి తీసుకోకుండా తన సమయమంతా సాయిసేవలో, ఆయన సన్నిధిలో గడిపేవాడు . చివరి 3 సం :లు స్నానానికి, పూజకు, భోజనానికీ తప్ప మిగిలిన సమయమంతా బాబా సేవలోనే గడిపేవాడు . నిరంతరం బాబానే తలచుకుండడం వల్ల అతనికి అందరూ సాయి రూపంగా కనిపించేవారు. అలా అందరినీ బాబా రూపంగా భావించేవాడు కాకా .
కాకాకు సంస్కృతంలో భాగవతం పారాయణం చేయాలని కోరిక . అతనికి సంస్కృతం రాదు . ఒకరోజు బాబా అతనితో, "నీకు ఈ మసీదు తల్లే సంస్కృతం నేర్పుతుంది. సంస్కృతంలో భాగవతం పారాయణ చేయడానికి ప్రయత్నించు . క్రమంగా నీకే అర్ధమౌతుంది" అన్నారు . ఆయన ఆశీస్సులవలన అతనికి ఆ గ్రంథం చక్కగా అర్ధమైంది .
కాకా కుమారుడైన సోమనాథ్ ప్రతినెలా రూ.21 /-లు బాబాకు దక్షిణగా సమర్పించేవాడు. 
ఒకసారి బాబా అతని వద్ద రూ.10 /-లు దక్షిణ అడిగి తీసుకున్నారు. సరిగ్గా ఆ రోజు నుండే అతని జీతం రూ.10 /-లు పెరిగింది.
మసీదు మరమ్మత్తు చేయించడంలో కాకా ప్రముఖ పాత్ర వహించాడు . నిరంతరం బాబా స్మరణలో తన సమయమంతా గడిపి బాబా సమాధి చెందిన కొంతకాలానికి "శ్రీరాం" అని భగవంతుని స్మరిస్తూ శరీరం విడిచాడు కాకా.
కొండాజీ,గాబాజీ,తుకారాం
కొండాజీ ,గాబాజీ ,తుకారాం
కొండాజీ ,గాబాజీ ,తుకారాం అనే ముగ్గురు సోదరులు బాబాను శ్రద్ధతో సేవించేవారు . వీరు వడ్రంగి పని చేస్తూ జీవనం సాగించేవారు . ఒకసారి బాబా నివసించే మసీదు బాగా పాతదైపోయింది . దానిని మరమత్తు చేయించాలని భక్తలు నిర్ణయించారు . ఆ పనులలో ఈ సోదరులు ముగ్గురు ఎంతో భక్తితో సేవ చేశారు . అంతేకాదు ,అబ్దుల్లా అనే భక్తుడు బాబా దగ్గరకు వచ్చే వరకు వీరే మసీదులో అన్ని పనులూ చేసేవారు . మసీదు చిమ్మడము ,పాత్రలు తోమడము ,సాయికి స్నానానికి నీళ్ళు సిద్ధం చేయడమూ వంటి సేవలు తుకారామే చేసేవాడు . సాయి కూడా మరెవ్వరికీ ఆ అవకాశం ఇచ్చేవారు కాదు . శ్రీ రామనవమికి జండాలను ఊరేగిస్తారు కదా !వాటిని ఇప్పుడు కూడా వారిళ్ళవరకూ తీసుకువెళతారు . అలా వారు శ్రీ సాయి చరిత్రలో చిరస్ధాయిగా నిలిచారు .
బయ్యాజీ అప్పాజీ పాటిల్
బయ్యాజీ అప్పాజీ పాటిల్ షిర్డీ సాయిబాబా ను జీవితాంతమూ సేవించుకో గలిగిన భాగ్యశాలి. 
బయ్యాజీ 1889 లో జన్మిచాడు. ఇతడు శిరిడీ లోనే పుట్టి పెరిగి సాయితో పాటే శిరిడీలోనే నివసిస్తూ ఆ సద్గురువును సేవించుకోగలిగిన అదృష్టవంతుడు. బయ్యాజీ పాటిల్ కు చిన్నతనం నుంచే బాబా తెలుసు. బాబా జీవితాంతమూ వీరింట్లో భిక్ష చేశారు. బాబా మూడు సంవత్సరాలపాటు వీరింటికి రోజుకు 8 సార్లు కూడా భిక్షకు వెళ్ళేవారు . తరువాత మూడు సంవత్సరాలు రోజుకు 4 సార్లు వీరింట్లో భిక్ష చేసేవారు. ఆ తర్వాత 12 సం. లు పాటు ప్రతి రోజూ ఒక్కసారి భిక్ష స్వీకరించేవారు. బాబాను సేవించడం మొదలు పెట్టేటప్పటికి బయ్యాజీ అప్పాజీ పాటిల్ కు 11 సంవత్సరాలు.
బాబా మహాసమాధి చెందక ముందు 14 సం. లు పాటు ప్రతిరోజూ బయ్యాజీ పాటిల్ కు నాలుగు రూపాయలిచ్చి, "నేనిచ్చిన ఈ ధనాన్ని ఎవ్వరికీ దానం చేయవద్దు. దీనిని ఖర్చు పెట్టకు. ఎవ్వరికీ అప్పుగా కూడా ఇవ్వకు" అన్నారు. అందుకని అతడు ఆ ధనాన్ని దాచుకున్నాడు. తర్వాత ఆ పైకంతో సుమారు 84 ఎకరాల భూమిని కొన్నాడు.
ఒకసారి శిరిడీలోని రైతులందరూ తమ పొలాలలో చెరుకు పంట వేస్తూ ఉన్నారు . తానూ కూడా చెరుకు పంట వేయాలని తలచాడు పాటిల్ . కానీ బాబా వద్దన్నారు . ఆయన ఆజ్ఞను పాటించి అతడు చెరుకు పండించలేదు . కానీ ఒక సంవత్సరం మాత్రం బాబా మాట వినకుండా చెరుకు పంట వేశాడు . అతడికి తీవ్రమైన నష్టమొచ్చింది . బాబా ఆజ్ఞను పాటిస్తే భక్తులకు మేలు జరుగుతుందని పాటిల్ గ్రహించాడు .
బయ్యాజీ పాటిల్ బాబాకు పాదసేవ చేసుకుంటూ ఉండేవాడు . అతనికి చాలా బలం . ఎన్నోసార్లు అతడు బాబాను తన చేతులతో ఎత్తుకుని ధుని దగ్గర దించేవాడు. క్రమంగా అతడు తానెంతో బలవంతుడినని గర్వించసాగాడు. ఒకరోజు సాటివారితో, "నాకు భీముడంత బలం నాకు బలంలో ఎవరూ సాటిరారు" అని గర్వంగా చెప్పాడు . ఆ రోజు కూడా బాబాను తన చేతులతో ఎత్తడానికి ప్రయత్నించాడు . కానీ ఎంత ప్రయత్నించినా బాబాను లేపలేకపోయాడు. బాబా అతడిని చూసి నవ్వారు . బయ్యాజీ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు . అలా అతని గర్వాన్ని తొలగించారు బాబా.
1913 లో బయ్యజీ పాటిల్ తండ్రి మరణించాడు. ఆయనకు 70 సం. లు. బాబా బయ్యాజీ పాటిల్ తో, "నీ తండ్రి ఐదు నెలలలో మళ్ళీ వస్తాడు. నువ్వు బాధపడడమెందుకు?" అన్నారు. బాబా చెప్పినట్లే బయ్యాజీ పాటిల్ కు ఒక కుమారుడు జన్మించాడు. బాబా అలా తమ భక్తుల నిత్యజీవితంలోని కష్టాలను, కోరికలను తీర్చడమే గాక వారికి తమ సేవ, సాన్నిధ్యమూ యిచ్చి ఉద్ధరిస్తారు.
తెలంగాణ యాస
తెలుగు భాషలో ఉన్న పలు యాసలలో తెలంగాణ యాస ఒకటి. తెలంగాణ కు చెందిన జిల్లాలతో ప్రాథమికంగా మాట్లాడబడినను, ఇతర ప్రదేశాలలో కూడా ఈ యాస ఉపయోగంలో ఉన్నది. తెలంగాణ యాస పై ఎక్కువగా హిందీ ప్రభావం ఉన్ననూ, మరల ప్రత్యేకించి హైదరబాదీ హిందీ ప్రభావం ప్రస్ఫుటంగా కనబడుతుంది. తెలంగాణ యాసకు ఉన్న ఈ ప్రత్యేక శైలివలన ఈ యాస బహు ప్రాచుర్యం పొందినది. ముఖ్యంగా తెలుగు సినిమాలో ఈ యాసకు ప్రత్యేకమైన గుర్తింపు ఉన్నది. కోట శ్రీనివాసరావు ఈ యాసకు పెట్టింది పేరు. అడపాదడపా బాబు మోహన్, విజయశాంతి వంటి నటులు కూడా ఈ యాసను ప్రయోగించి ప్రేక్షకులను గిలిగింతలు పెట్టారు. కొండొకచో అగ్ర హీరోలు ఇతర కమెడియన్లు కూడా ఈ యాసలో మాట్లాడి ప్రేక్షకుల చేత థియేటర్ లలో ఈలలు వేయించుకొన్నారు.
రేగే
యమ్ . బి . రేగే
యమ్ . బి . రేగే రత్నగిరి జిల్లాలోని నహీబాబా అనే గ్రామంలో జూలై 5,1888 లో పవిత్రమైన యోగినీ ఏకాదశినాడు జన్మించాడు . అతడు ఆరురోజుల పిల్లవాడిగా ఉన్నప్పుడు అతడి ప్రక్కనే ఒక ఫకీరు ప్రత్యక్షమయ్యారు . ఆ పసిపిల్లవాడిని ఎత్తుకుని, తలనిమిరి తిరిగి పడుకోబెట్టి అదృశ్యమయ్యారు . ఆయనెవరో ఆ ఇంట్లోని వారికెవరికీ అర్ధంకాలేదు .
రేగే ఇందోర్ హైకోర్టులో జడ్జీగా పనిచేశాడు. ఉపనయనమైనప్పటినుండి అతడు ఆసన, ప్రాణాయామా లతో పాటు సూర్యుని బింబము మధ్యలో శ్రీమన్నారాయణుడున్నట్లు ధ్యానిస్తూండేవాడు. అతనికి 1910లో ఒకే రాత్రి మూడు కలలు వచ్చాయి :
1) అతడు తన శరీరము నుండి విడివడి, ఎదుట శ్రీమన్నారాయణుని చూస్తున్నాడు.
2) ఈసారి శ్రీమన్నారాయణుడు తన ప్రక్కనున్న ఒక వ్యక్తిని చూపి, 'ఈ శిరిడీ సాయి నీవాడు; ఆయననాశ్రయించు అన్నాడు.
3) అతడు గాలిలో తేలి ఒక గ్రామం చేరాడు. ఒక వ్యక్తి కన్పించి అది శిరిడీ అని చెప్పి, అతనినొక మశీదుకు తీసుకెళ్ళాడు. అక్కడ సాయి కాళ్ళు చాపుకొని కూర్చొని ఉన్నారు. అతడు నమస్కరించగానే లేచి, అతనిని కౌగిలించుకొని, నీవు నా దర్శనానికి వచ్చావా? నేనే నీకు ఋణపడ్డాను; నేనే నీ వద్దకు రావాలి' అని అతనికి నమస్కరించారు. తర్వాత కొంతకాలానికి అతడు శిరిడీ వెళ్ళి బాబాకు నమస్కరించగానే ఆయన, అరే! మనిషిని పూజించడమేమిటి? అని అతని సంశయముపై దెబ్బతీసారు. స్వప్నంలోలాగ తనను దగ్గరకు తీయలేదని నిరాశ చెంది, మధ్యాహ్నం బాబా ఒక్కరే వున్నప్పుడు ఆయనను దర్శించాడు రేగే. ఆయన అతనిని కౌగిలించుకొని, "నీవు నా వాడివి. క్రొత్తవారి ఎదుట బిడ్డలను దగ్గరకు తీయము" అన్నారు. అతని కల నిజమైంది. ఇష్టదైవం అతనికి సదురువును చూపాడు! అతని ఆనందానికి అవధులు లేవు.
రేగే 1910 లో ఒకసారి శిరిడీ వెళ్ళినపుడు బాబా తమ చిత్ర పటాన్ని అతనికి ప్రసాదంగా యిచ్చారు . అతడు దానిని తన ఇంటికి తీసుకుని వచ్చి తన తల్లికి చూపించాడు . ఆమె ఎంతో ఆశ్చర్యపడి రేగే పసితనంలో దర్శనమిచ్చింది వారేనని గుర్తించింది . రేగే జన్మించగానే బాబా అతనిని ఆశీర్వదించారన్నమాట .
ఒకసారి బాబా ఒక అరటి పండు ఒలిచి తాము కొరికి మిగిలినది అతని నోటికందించి కొరుక్కోమన్నారు . అలా చెరొక ముక్క తింటూ వారిద్దరూ ఆ పండంతా తినేశారు . అలా తమ ఉచ్చిస్టాన్ని ఎంతో ప్రేమతో రేగేకు ప్రసాదించారు బాబా . అతడెంత అదృష్టవంతుడో !
అతడు 1915లో రామనవమికి ఒక మస్లిన్ గుడ్డ తీసుకొని శిరిడీ చేరాడు. సహజంగా బాబా భక్తులిచ్చే గుడ్డలు ప్రసాదంగా తిరిగి వారికే యిచ్చేసేవారు. కాని తానిచ్చే గుడ్డను వారే వుంచుకోవాలనుకొని రేగే దానిని రహస్యంగా వారి ఆసనం క్రింద పెట్టాడు. బాబా అందరిచ్చిన గుడ్డలు తిరిగి యిచ్చివేసి, లేచి నిలబడి, ఆసనం దులిపివేయమన్నారు. అపుడు కన్పించిన ఆ మస్లిన్ను తీసి కప్పుకొని, "ఇది నాది! నేను కప్పుకొంటే బాగుండలేదూ?" అని అతనికేసి చూచి నవ్వారు. అలాగే ఒక గురుపూర్ణిమనాడు భక్తులందరూ బాబాకు మూలలు వేస్తున్నారు. తానేమీ తీసుకురాలేదని రేగే నొచ్చుకుంటుంటే బాబా తన మెడలోని మాలలన్నీ అతనికి చూపి, "ఇవన్నీ నీవే!" అన్నారు.
ఒకనాటి మధ్యాహ్నం రేగేను మశీదుకు పిలిపించి, బాబా ప్రేమగా "నా ఖజానా తాళంచెవి నీ చేతిలో పెట్టాను, నీకేమి కావాలో కోరుకో, యిస్తాను!" అన్నారు. రేగే వివేకంతో, అన్ని జన్మలలోనూ మీరు నాకు తోడుండాలి! అన్నాడు. ఆయన, "తప్పక వుంటాను" అని సంతోషంతో అతని వీపు తట్టారు. నాటినుండి అతనికెప్పుడూ బాబా తన దగ్గరున్నట్లే వుండేది. అతని బిడ్డ చనిపోయినప్పుడు రేగే ఎదుట సాయి ప్రత్యక్షమై "నీకు నేను కావాలా, బిడ్డ కావాలా? బిడ్డ కావాలంటే బ్రతికిస్తానుగాని, మనకెట్టి సంబంధమూ వుండదు. నీకింకా బిడ్డలు కలుగుతారు" "మాకు మీరే కావాలి?" అన్నాడు రేగే, "అయితే దుఃఖించకు!" అని బాబా అదృశ్యమయ్యారు.
రాధాకృష్ణ ఆయీ
షిరిడీలో బాబా విగ్రహాన్ని ఎప్పుడూ ఎంతో చక్కగా అలంకరిస్తారు. ఆయనకు ప్రతిరోజూ పూజ జరుగుతూ ఉంటుంది. ప్రతిరోజూ నాలుగు పూటలా ఆయనకు హారతులిస్తారు, సేవలు చేస్తారు. శిరిడీలో అన్ని పండుగలూ కులమత భేదాలు లేకుండా ఎంతో వేడుకగా జరుగుతాయి. శిరిడీలో అలా చేస్తారు గనుక మనమూ మన ఇంట్లో బాబాను అలంకరించి పూజిస్తాము. హారతులు చేస్తాము. పండుగ రోజులలో సత్సంగం చేసుకుంటాము. ఇవన్నీ శిరిడీలో ఒక సాంప్రదాయంగా జరుగుతూ ఉన్నాయి. వీటన్నింటినీ శిరిడీలో మొట్టమొదట ప్రారంభించిన భక్తురాలు రాధాకృష్ణా ఆయీ.
రాధాకృష్ణా ఆయీ అసలుపేరు సుందరీబాయి క్షీర సాగర్. ఆమె నిరంతరం 'రాధాకృష్ణ ' అనే నామం జపిస్తూ ఉండడం వల్ల ఆమెను అందరూ రాధాకృష్ణ ఆయీ అని పిలిచేవారు. ఆమె వితంతువు. ఆమె తన సమయమంతా ఆధ్యాత్మికంగా జీవించాలని నిర్ణయించుకుని చక్కగా సాధన చేసుకునేది. నిరంతరం ఒక కృష్ణ విగ్రహానికి అన్ని సేవలూ చేస్తూ రోజంతా గడిపేది. ఆమె చక్కటి గొంతుతో ఎన్నో భజనలు, కీర్తనలు గానం చేస్తూ ఉండేది. ఆమెకు నానా చందోర్కర్ ద్వారా బాబా గురించి తెలిసింది. వెంటనే 1905 లో పండరీపురం నుంచి అతనితో కలిసి శిరిడీ చేరింది. మొదటిసారి బాబాను దర్శించగానే ఆయన సామాన్యులు కారని, శ్రీ కృష్ణుని ప్రతిరూపమేనని తెలుసుకున్నది. ఆమె తన జీవితాంతమూ సాయి సేవలో గడిపింది. కులమత భేదాలు లేకుండా అందరినీ ఎంతో ఆదరించేది. ప్రతి సంవత్సరమూ శిరిడీలో ద్వారకామాయిలో కృష్ణాష్టమి పండుగను ఎంతో వేడుకగా చేసేది. అప్పటి నుండి కృష్ణాష్టమి జరపడం శిరిడీలో ఆచారమైంది.
రాధాకృష్ణా ఆయీ ఎవ్వరితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడేది కాదు. నిరంతరమూ తీవ్ర సాధనలోను, సేవలోను తన సమయమంతా గడిపేది. బాబా కొంతమంది భక్తులను ఆమె ఇంట్లో ఉండమని పంపేవారు. ఆమె వారిలో బాబా పట్ల శ్రద్ధ పెంచి ఎంతో సేవ చేయించేది. బాబా తిరిగే శిరిడీ వీధులను, మసీదును శుభ్రంగా చిమ్మేది. ధుని వల్ల మసిబారిన గోడలను శుభ్రం చేసేది. చావడి ముందు చక్కగా ముగ్గుతో అలంకరించేది. ఆమె భక్తికి మెచ్చి బాబా ఆమెకు ప్రతిరోజూ మధ్యాహ్నం ఒక రొట్టె కూర పంపేవారు. అది మాత్రమే ఆమె భుజించేది. ఆమె ఇంటిని బాబా 'శాల ' అని పిలిచేవారు. ఆమె నిండా ముసుగు కప్పుకుని బయటకు వచ్చేది. ఎప్పుడూ తెల్లటి వస్త్రాలనే ధరించేది. అవి కూడా బాబా ప్రసాదించినవే. రోజు విడిచి రోజు బాబా చావడికి వెళ్ళేవారు. ఆ తర్వాత ఆమె మసీదుకు వచ్చి దానిని శుభ్రం చేసేది. ఆ తర్వాత మసీదు మెట్ల మీద ఐదు ఒత్తులతో దీపాలు వెలిగించేది.
బాబా ప్రతిరోజూ లెండీకి వెళ్లి వస్తుండేవారు. ఆ మార్గమంతా పూల లతలు పందిరిలా ప్రాకించింది. భక్తులందరూ ఆమెకు సహకరించారు. కొంతకాలానికి అది చక్కటి పూలపందిరి క్రింద ఎండ తగలని చక్కటి బాట అయింది. బాబా లెండీకి ఎండలో వెళ్ళకుండా అలా ఆమె చక్కగా ఏర్పాటు చేసింది. బాబా ఆ బాట మీదే లెండీకి నడిచేవారు. అంతేకాదు, బాబాకు అందరు భక్తులూ కలిసి సామూహికంగా పూజ చేసుకోవడం, నాలుగు హారతులూ పాడుకోవడం, చావడి ఉత్సవం చేసుకోవడం ఒక సాంప్రదాయంగా జరుపుకునేలా మొట్టమొదట ప్రారభించినది రాధాకృష్ణా ఆయీ. అంతేకాదు, సమర్ధ సద్గురువైన సాయిబాబాను మహారాజులా అలంకరించి, రాజలాంఛనాలతో సేవించుకునే పద్ధతిని ప్రవేశపెట్టినది ఆమే. అందుకు కావలసిన ఏర్పాట్లన్నీ భక్తులు సాయి సంస్ధానానికి సమకూర్చేలా ఆమె ప్రోత్సహించింది. అలా భక్తులు బాబాను చక్కగా సేవించుకునేలా ప్రోత్సహించేది రాధాకృష్ణ ఆయీ. ఆమె 9 సంవత్సరాలు శిరిడీలో సాయి సేవలో గడిపింది.
రాధాకృష్ణా ఆయీ తన స్నేహితురాలైన బిక్కూ బాయికి బాబా గురించి తెలిపి, ఆయనను ఆమెకూడా దర్శించుకునేలా, శిరిడీలో ఉండేలా ప్రోత్సహించింది. రాధాకృష్ణా ఆయీతో పాటు బిక్కూబాయి, కాశీబాయి మొ ॥ న స్త్రీలు కూడా సాయిని భక్తి శ్రద్ధలతో సేవించుకున్నారు.
కృష్ణశాస్త్రి జగేశ్వర్ భీష్మ
కృష్ణ శాస్త్రి జగేశ్వర్ భీష్మ
కృష్ణశాస్త్రి జగేశ్వర్ భీష్మ మంచి పండితుడు . యితడు బోరీ గ్రామంలో 1854 లో జన్మించి ,నాగ్పూర్ లో పెరిగి స్కూల్ ఎకౌంట్స్ శాఖలో పనిచేశాడు . తర్వాత గాంధీగారి సహాయ నిరాకరణోద్యమంలో పాల్గొని ఉద్యోగం వదిలి వ్యవసాయం చేశాడు . అతనికి 1908 సం : లో శరీరం నిండా చందనము ,ముఖం మీద త్రిపుండ్రాలు ,పాదాల వద్ద పూలు ఉన్న ఒక నల్లటి బ్రాహ్మణుడు స్వప్న దర్శనమిచ్చి 'సచ్చిదానంద ' అనే పెద్ద అక్షరాలు , 'మంత్ర్ -వ -శికావా ' ( ఆ మంత్రం నేర్చుకో ) అని వ్రాసి ఉన్న ఒక వార్తాపత్రిక చూపించి అదృశ్యమయ్యాడు . కానీ భీష్ముని కేమీ అర్ధం కాలేదు .
ఒకసారి దాదాసాహెబ్ ఖాపర్దే భీష్మకు బాబా గురించి తెల్పి శిరిడీ తీసుకెళ్ళాడు . బాబా భీష్మను చూసి చేతులు జోడించి ,"జై సచ్చిదానంద " అన్నారు . వెంటనే అతనికి తన స్వప్నం గుర్తు వచ్చింది . కానీ తనకు స్వప్నంలో బాబాయే ఆ బ్రాహ్మణ రూపంలో దర్శనమిచ్చారో లేదో అతనికి అర్ధంకాలేదు .
ఒకసారి బాబా చిలిం త్రాగి భీష్మునికిచ్చి పొగపీల్చమన్నారు . బాబా భీష్మునితో ,"నేనెప్పుడూ అన్ని చోట్లా తిరుగూతుంటాను . బొంబాయి ,పూణే ,సతారా ,నాగపూర్ మొ : న నగరాలన్నింటిలో రాముడే నిండి ఉన్నాడు . అర్ధమైందా !" అన్నారు . కొద్దిసేపాగి ,"ఎప్పుడూ నాకు పెట్టకుండా తింటావెందుకు ? ఇప్పుడైనా ఐదు లడ్డూలివ్వు " అన్నారు . ఆ మాటలు వినగానే తనకు స్వప్నంలో కనిపించిన బ్రాహ్మణుడే సాయి అనే భావన అతడికి కలిగింది . అతడు భక్తితో ఆయన పాదం తీర్ధం తీసుకుని నమస్కరించాడు .
కానీ బాబా తనను ఐదు లడ్డూలనే ఎందుకడిగారో భీష్మునికి బోధపడలేదు . అతడెప్పుడూ ఏ పాటలూ వ్రాయలేదు . అలాంటిది మరునాడు తెల్లవారగానే బాబా మీద పాటలు స్పురించసాగాయి . అతడు ఐదు పాటలు వ్రాయగానే ఇక ఆ కవిత్వపు ప్రవాహం అతనిలో ఆగిపోయింది . ఆ ఐదు పాటలను వ్రాసి బాబాకు సమర్పించాడు . ఐదు లడ్డూలంటే ఐదు పాటలని భీష్మకు అర్ధమైంది . బాబా ఆదేశం పై అతడు ఆ పాటలను ఎంతో భక్తితో పాడి వినిపించాడు . బాబా కరుణతో అతని తలపై చేయి పెట్టి ఆశీర్వదించారు . వెంటనే అతనికి కవిత్వం స్పురించి 'శ్రీ సాయినాథ సగుణో పాసన అక్కడికక్కడే వ్రాశాడు . దాదాసాహెబ్ ఖాపర్దే దానిని ముద్రించాడు.
భీష్మ తరచుగా శిరిడీ వచ్చి ఎక్కువ సమయం సాయి సన్నిధిలోనే ఉండేవాడు . శ్రీరామనవమికి శిరిడీలో బాబా సన్నిధిలో సంకీర్తన చేశాడు . అతనికి కీర్తనకారుడుగా మంచి పేరు వచ్చింది . ఆ తర్వాత అతడు ఎన్నో భక్తిపరమైన గ్రంధాలు వ్రాశాడు . శిరిడీ హారతులు , 'శ్రీ సాయినాథ్ సగుణోపాసన' సాయి ఆశీస్సులతో రచించి మనకందించిన భాగ్యవంతుడు భీష్మ .
సపత్నేకర్
మహదేవ్ వామన్ సపత్మేకర్
మహదేవ్ వామన్ సపత్మేకర్ అక్కల్ కోటలో నివసిస్తూ ఉండేవాడు . అతడు న్యాయవాది . అతని తండ్రి దినకర్ సపత్నేకర్ దత్తస్వామి భక్తుడు . తరచుగా అతడు గాణ్గాపూర్ దర్శిస్తూ ఉండేవాడు . ఒకసారి అతడు జీవితం పై విరక్తి కలిగి నదిలో దూకాడు . దత్తస్వామి అతనిని రక్షించి అక్కల్ కోట స్వామిని సేవించుకోమని ఆదేశించారు. అప్పటి నుంచి ఆ కుటుంబంలోని వారంతా శ్రీ స్వామి సమర్ధను సేవించుకునేవారు .
మహదేవ్ వామన్ సపత్నేకర్ తన భార్య, ఒక్కగానొక్క కొడుకు మరణించడంతో చాలా బాధపడ్డాడు . వంశం నిలబెట్టుకోవడం కోసం మరల వివాహం చేసుకున్నా అతనికి పిల్లలు కలుగలేదు . అతని మామగారు అతనిని బాబాను దర్శించమని, ఆ సద్గురువు అతనికి కోరిక తీర్చగలరనీ చెప్పారు . అయినా అతడు సాయిని దర్శించ దలచలేదు . 1913 లో తన తండ్రి ప్రోద్భలంతో బాబాను దర్శించాడు . కానీ బాబాకు నమస్కారం చేసుకోబోతూ ఉండగానే ఆయన సపత్నేకర్ ను బలంగా తోసేసి, "బయటకు ఫో !" అని గర్జించారు . ఆ విసురుకు అతని తలపాగా ఎగిరి దూరాన పడింది . అతడు ఓర్పుగా ఆయన దర్శనం కోసం ప్రయత్నించినా బాబా కోపం తగ్గలేదు . అతడు నిరాశ చెంది తిరిగి అక్కల్ కోట వెళ్ళిపోయాడు .
ఒకరోజు సపత్నేకర్ భార్యకు స్వప్నంలో ఒక ఫకీరు కనిపించారు . ఆమెకు సాయిని దర్శించాలని తీవ్రమైన కోరికగా ఉండేది . అందుకనే ఆ స్వప్నం వచ్చిందని చెప్పి అతని తండ్రి ఆమెను శిరిడీ తీసుకెళ్ళమని చెప్పారు . అతడామెను తీసుకుని శిరిడీ చేరాడు .
శిరిడీ చేరగానే లెండీ తోట దగ్గర వారికి బాబా కనిపించారు . ఆయనను చూడగానే ఆమె ఎంతో ఆశ్చర్యపోయింది . ఎందుకంటే తనకు కలలో దర్శనమిచ్చిన ఫకీరు బాబాయే ఆమెను చూడగానే, "అమ్మా నా కడుపులోను, నడుములోను చాలా నొప్పిగా ఉంది "అన్నారు . కొంతకాలానికి ఆమెకు కడుపునొప్పి, నడుము నొప్పి వచ్చి తగ్గిపోయాయి . బాబా తన బాధను స్వీకరించి తనను రక్షించారని ఆమెకు అర్ధమైంది . ఆమె హృదయం భక్తి కృతజ్ఞతలతో నిండిపోయింది .
ఈసారి కూడా సపత్నేకర్ ను బాబా మసీదులోనికి రానివ్వలేదు . కానీ అతని భార్యను ఆశీర్వదించి పిడికిలి నిండా ఊదీ ప్రసాదిస్తూ, "తల్లీ నీకెంతమంది బిడ్డలు కావాలంటే అంతమందినిస్తాను "అన్నారు . బాబా కరుణకు వారంతా పులకించారు . తనకు బాబా ఆశీస్సులను యిచ్చేదాకా శిరిడీలోనే ఉండాలని సపత్నేకర్ నిర్ణయించుకున్నాడు .
ఒకరోజు మసీదు ముందటి రాయిమీద సాయి ఒక్కరే కూర్చుని ఉన్నారు . అదే మంచి అవకాశమని తలచి సపత్నేకర్ పరుగున ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి ఆయన పాదాలు పట్టుకుని తన తప్పులను క్షమించమని, తనను ఆశీర్వదించమని ప్రార్థించాడు .. అతడి భక్తికి బాబా మనస్సు కరిగింది . ఆయన సపత్నేకర్ తల నిమిరి, ఆశీర్వదించి తమ దగ్గరగా కూర్చోబెట్టుకున్నారు . అక్కడికి వచ్చిన ఒక భక్తురాలికి సపత్నేకర్ ను చూపిస్తూ "చనిపోయిన ఇతను కొడుకును మళ్ళీ ఇతనికే ప్రసాదిస్తాను "అన్నారు . సపత్నేకర్ ఎంతో సంతోషించాడు . ఆరతికి సకుటుంబంగా హాజరయ్యాడు . ఆ తర్వాత నివేదనకు హల్వా చేయించాడు సపత్నేకర్ . ఆరతి తర్వాత ఎన్ని నివేదనలు ఉన్నా వీరి నైవేద్యాన్నే ఎంతో ప్రీతిగా ఆరగించారు బాబా . ఆ తర్వాత వారంతా మరునాడు జరిగిన చావడి ఉత్సవంలో పాల్గొన్నారు .
తర్వాత రోజు వారంతా అక్కల్ కోటకు తిరుగు ప్రయాణమయ్యారు . సపత్నేకర్ తన భార్యతో, "బాబాకు ఒక రూపాయి దక్షిణగా సమర్పిస్తాను . కానీ ఆయన ఎక్కువ దక్షిణ అడిగినట్లయితే నా బంగారు ఉంగరము, నీ గాజులూ అమ్మి ఆయనకు దక్షిణ యిద్దాము "అన్నాడు . బాబాకు నమస్కరించగానే ఆయన రెండు రూపాయలు మాత్రమే దక్షిణగా స్వీకరించి, "దక్షిణ ఇక చాలు, లేకపోతే నీ బంగారు ఉంగరము, నీ భార్య గాజులూ నీవు అమ్ముకోవాలి గదా !"అన్నారు . సాయి సర్వజ్ఞులని వారికి అర్ధమైంది .
బాబా ఆశీర్వచనం ఫలించి వారికి ఒక సంవత్సరంలోనే కొడుకు జన్మించాడు . సపత్నేకర్ దంపతులకు మొత్తం ఎనిమిది మంది కుమారులు, ఒక కుమార్తె జన్మించారు . వారు మంచి బాబా భక్తులై జీవితాంతం ఆయనను సేవించారు .
అన్నా చించిణీకర్
దామోదర్ ఘనశ్యామ్ బాబరే (అన్నా చించిణీకర్)
దామోదర్ ఘనశ్యామ్ బాబరేను అందరూ 'అన్నా చించిణీకర్ 'అని పిలిచేవారు . కారణం ,అతడు చించినీ గ్రామానికి చెందినవాడు . అతడు అతని భార్య లక్ష్మీబాయి బాబాను చాలాకాలం ఎంతో భక్తితో సేవించారు . వారి పొలాలకు సంబంధించిన కేసు కోర్టులో విచారణలో ఉన్నది. బాబా దాని గురించి ,"అల్లా అచ్ఛాకరేగా " అనేవారు . మూడు సంవత్సరాలు గడిచినా విచారణ పూర్తికాలేదు . ఒకరోజు వారికి ఒక జాబు వచ్చింది . అందులో అన్నా చించిణీకర్ కేసు ఓడిపోయినట్లు వ్రాసి ఉంది . అది చూసి బాబా దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చాడు అన్నా . అతడేమీ చెప్పకుండానే బాబా " ఆ ఉత్తరం చింపేయండి ,నా మీద నమ్మకం లేదా ? అని అరిచారు. కొంతకాలానికి అతనికి లాయర్ దగ్గర కేసు గెలిచినట్లు జాబు వచ్చింది . అతనికి ఆ కేసులో రూ . 1800/- లు వచ్చాయి . ఆ పైకాన్ని బాబాకు సమర్పించాడు అన్నా . ఆయన స్వీకరించక పోవడంతో ఆ ధనాన్ని చావడి మరమ్మత్తు చేయించడానికి ఉపయోగించారు . అన్నా చించిణీకర్ కు సంతానం లేదు కనుక తన యావదాస్తినీ బాబాకే సమర్పించాడు .
2016లో క్రీడలు
జనవరి 2: ప్రీమియర్ బ్యాడ్మింటన్ లీగ్(పి.బి.ఎల్) ముంబై నగరంలో ప్రారంభం.
ప్రజ్ఞాపారమిత
ప్రజ్ఞాపారమిత అంటే మహాయాన బౌద్ధంలో జ్ఞానానికి పరిపూర్ణత. కొన్ని సూత్రాల సమాహారంగానూ, బోధిసత్వునిలోని భాగమైన గొప్ప తల్లి (టిబెటన్: యుమ్ చెన్మో) అనే రూపం ఇచ్చి ఓ సమగ్రమైన పద్ధతిలో ప్రకృతి స్వరూపాన్ని దర్శించడాన్ని ప్రజ్ఞాపారమితగా వ్యవహరిస్తారు. ప్రజ్ఞాపారమిత అన్న పదం ప్రజ్ఞ అన్న పదానికి పారమిత - పరిపూర్ణత చేరగా ఏర్పడింది. ప్రజ్ఞాపారమిత అన్నది మహాయాన బౌద్ధంలో ప్రధానమైన భావన, సాధారణంగా ఇది శూన్యత్వం. స్వభావలేమితో పాటు నాగార్జునాచార్యుని సిద్ధాంతాలు, రచనలతో ముడిపడివుంది. బోధిసత్వుని మార్గంలో ప్రధానమైన అంశాల నుంచి దీని ఆచరణ, అవగాహన స్వీకరించారు.
ఎడ్వర్డ్ కోన్జె ప్రకారం, ప్రజ్ఞాపారమిత సూత్రాలు "భారతదేశంలో క్రీపూ 100 నుంచి క్రీశ 600 వరకూ రాసిన 40 వరకూ రచనల సంకలనం" కొన్ని ప్రజ్ఞాపారమిత సూత్రాలు మహాయాన సూత్రాల్లో అత్యంత ప్రాచీనమైనవిగా గుర్తించబడ్డాయి.
ప్రజ్ఞాపారమిత సూత్రాలకు సంబంధించి అత్యంత ప్రధానమైన అంశం - అనుత్పాద (ఇంకా జన్మించని, ఏర్పడని అని అర్థం)..
పాశ్చాత్య పండితులు సంప్రదాయికంగా ప్రజ్ఞాపారమిత శ్రేణిలో ప్రాచీనమైన సూత్రంగా క్రీ.పూ.1వ శతాబ్దానికి చెందిన "అష్టసహస్రిక ప్రజ్ఞాపారమిత సూత్ర "("8వేల వాక్యాల్లో పరిపూర్ణమైన ప్రజ్ఞ "అని అర్థం) ఈ కాలనిర్ణయం ఇతర భాషల్లోకి అనువాదాలు జరిగిన తేదీలను అనుసరించి నిర్ణయించిన ఎడ్వర్డ క్రోన్జ్ అభిప్రాయాల ప్రకారం జరిగినది. అష్టసహస్రిక ప్రజ్ఞాపారమితకు చైనీస్ భాషలోకి తొలి అనువాదం క్రీ.శ.2వ శతాబ్దం నాటికి. ఈ పాఠ్యానికి సంబంధించిన మరొక వెర్షన్ కు రత్నగుణాసంచయ గాథ కొందరి ప్రకారం ప్రామాణిక సాహిత్య సంస్కృతంలో రాయలేకపోవడం వల్ల కొద్దిగా  ప్రాచీనమైనదని భావిస్తారు.
తెలంగాణ ప్రభుత్వ సెలవు దినాలు - 2016
తెలంగాణ రాష్ట్ర సాధారణ పరిపాలన విభాగం 2016 సంవత్సరానికి సంబంధించిన సెలవుల జాబితాను ప్రకటించింది. మొత్తం 44 రోజుల సెలవులలో 23 దినాలు సాధారణ శెలవులు కాగా 21 దినాలు ఐచ్ఛిక శెలవులు.
ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వ సెలవు దినాలు-2016
ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం 2016 సంవత్సరానికి సంబంధించిన సెలవుల జాబితాను జి.వొ.నెం. 3643 ద్వారా ప్రకటించింది. మొత్తం 42 రోజుల సెలవులలో 19 దినాలు సాధారణ శెలవులు కాగా 23 దినాలు ఐచ్ఛిక శెలవులు.
బాలకృష్ణ గణేష్ కాపర్దే
బాలకృష్ణ గణేష్ కాపర్దే (1882–1968) భారతదేశం లోని అమ్రావతి కి చెందిన స్వరాజ్ పార్టీ నాయకుడు. 
ఆయన వృత్తి పరంగా న్యాయవాది. ఆయన తండ్రి జి.ఎస్.ఖాపర్దే కూడ భారతీయ న్యాయవాది మరియు స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడైన బాలగంగాధర్ తిలక్ అనుయాయుడు.
ఆయన 'తిలక్ స్కూల్ ఆఫ్ థాట్' కు చెందినవారు. ఆయన స్వరాజ్ పార్టీ కి చెందిన ముఖ్య నాయకుడు. ఆయన 1923 మరియు 1927 లలో రెండవ మరియు మూడవ కు రెండుసార్లు ఎన్నికైనారు. ఆయన సెంట్రల్ ప్రొవిన్స్ అండ్ బేరర్ కు మంత్రిగా కూడా పనిచేసారు.
ఆయన "బాబా భారతి" కలం పేరుతో రచనలు చేసేవారు. ఆ రచనలు మరాఠీ పత్రికలలో ప్రచురితమైనాయి. ఆయన "ప్రం సైన్స్ టు సమాధి" అనే పుస్తకాన్ని వ్రాసారు.
ఆయన "ఆల్ ఇండియా హిందూ మహాసభ" కు అధ్యక్షునిగా ఉండి దేశ వ్యాప్తంగా పర్యటించరు.
ఆయన భద్రీనాథ్ దేవాలయానికి ప్రధాన ట్రస్టీగా పనిచేసారు. ఆయన డెహ్రాడూన్ నుండి హిమాలయాల అంతరంలోనికి సుమారు 120 కిలోమీటర్లు నడచి భద్రీనాథ్ దేవాలయ ద్వారాలను ప్రతి సంవత్సరం శీతాకాలంలో తెరిచేవారు. ఆయన పేరు ఇప్పటికీ దేవాలయం వద్ద సజీవంగా ఉన్నది.
1968లో స్వచ్ఛంద ఆమరణ నిరాహార దీక్ష చేయడం వల్ల ఆయన మరణించాడు.
భారతదేశ ప్రభుత్వ సెలవు దినాలు-2016
భారతదేశ ప్రభుత్వం 2016 సంవత్సరానికి సంబంధించిన సెలవుల జాబితాను ప్రకటించింది.