ఆలిస్ మన్రో
ఆలిన్ మన్రో ప్రపంచ స్థాయి కథా రచయిత్రి.కెనడాలో జన్మించిన ఈమె కథలలో సాధారణ కెనడా పౌరుని జీవన విధానము ప్రతిబింబిస్తుంది. ఈమె వ్రాసిన కథలే ఈమెకు నోబెల్ పురస్కారాన్ని సంపాదించి పెట్టాయి.
ఆలిస్ మన్రో కెనడా లో జూలై 10 1931 లో జన్మించారు. ఆమె కెనడియన్ చిన్నకథల రచయిత్రి మరియు నోబుల్ బహుమతి గ్రహీత. ముంరో కథారచనలో విప్లబాత్మకమైన నిర్మాణశైలిని కలిగి ఉంది. కథను సమయానుకూలంగా మునుకూ వెనుకకూ నడుపుతూ వివరించడం ఆమె ప్రత్యేకత 
ముంరోస్ ఊహలు అధికంగా స్థానిక హురాన్ కౌంటీ(దక్షిణ అంటారియా) నేపథ్యంలో సాగుతుంటాయి. 
ఆమె కథలు మనవ వైవిధ్యాన్ని అధ్యయనం చేయడానికి సహకరిస్తాయి. ఆమె రచనలు సరళంగా ఉంటాయి. సమకాలీన అద్భుతమైన కల్పితకథా సృష్టిలో ముంరో నిపుణురాలని భావిస్తున్నారు.
ముంరో తల్లి అన్న్ లైడ్లా (విన్నింగ్‌హాం(అంటారియో) తండి రాబర్ట్ ఎరిక్ లైడ్లా నక్క మరియు మింక్‌లను పెంచుకునే వ్యవసాయదారుడు. తరువాత ఆయన టర్కీలను వ్యవసాయం కూడా చేసాడు. ఆమె తల్లి అన్న్ లైడ్లా (నీ చమ్నే) పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయినిగా ఉన్నది. ముంరో టీనేజర్‌గా ఉన్నప్పుడే రచనావ్యాసంగం ఆరంభించింది. ఆమె రెండు సంవత్సరాల స్కాలర్ షిప్ తీసుకుంటూ విశ్వవిద్యాలయంలో జర్నలిజం అధ్యయనం చేసేసమయంలో " డైమెంషన్స్ ఆఫ్ ఎ షాడో " పుస్తకం రచించింది. ఈ సమయంలో ఆమె వెయిట్రెస్, టుబాకో పికర్ మరియు గ్రంథాలయ గుమస్తాగా పనిచేసింది. 1951లో ఆమె విశ్వవిద్యాలయ విద్యను పూర్తిచేసింది.ఆమె 1949-1951 లో ఆంగ్లం ప్రధానంగా ఉన్నత విద్యను పూర్తిచేసింది. 
తరువాత ఆమె జేంస్ ముంరోను వివాహం చేసుకుంది. తరువాత జేంస్‌కు డిపార్ట్ మెంటల్ స్టోర్స్‌ పని లభించిన కారణంగా దంపతులు డూండర్వే (వెస్ట్ వాంకోవర్)కు తరలి వెళ్ళింది. 1963లో దంపతులు విక్టోరియా(బ్రిటిష్ కొలంబియా) కు తరలి వెళ్ళారు. అక్కడ వారు ప్రారంభించిన " ముంరో బుక్స్ " ఇప్పటికీ ఉనికిలో ఉంది.
తాను పుట్టి పెరిగిన కెనడా లోని గ్రామీణ మహిళల జీవన విధానమే ఈమె కథలకు నేపథ్యం. మానవ సంభందాలు, సంతోషం, కోపం, దుఃఖం, నిరాశ, మానసిక వ్యధ ఇలాంటివే ఈమె కథలలో ముఖ్య వస్తువులు. 
ఈమె తన మొదటి కథల సంకలనాన్ని 1968 లో ప్రచురించారు. ఆ తర్వాత ఇటువంటివి సుమారు 15 వరకు ప్రచురించ బడ్డాయి. ఈమె రచనలు అట్లాంటిక్ మంత్లీ, ది పారిస్ రివ్యూ, వంటి పత్రికలలో ప్రచురితమయ్యాయి.ముంరో రచనలు పలువురి ప్రశంసలను అందుకున్నాయి. ఆమె చేసిన సాహిత్యసేవకు ఆమె 2013 లో సాహిత్యంలో నోబెల్ బహుమతి అందుకున్నది. ఆమె జీవితసాధనగా 2009 లో " మాన్ బుకర్ ఇంటర్నేషనల్ " అవార్డ్‌ను అందుకున్నది. ఉహాత్మక రచనల కొరకు ఆమె మూడు మార్లు కెనడా ప్రభుత్వం నుండి " గవర్నల్ జనరల్ అవార్డ్ " అందుకున్నది. అంతేకాక రైటర్స్ ట్రస్ట్ ఆఫ్ కెనడా అవార్డును, 1996 లో మరియన్ అవార్డ్, 2004 లో" రన్‌వే " పుస్తకరచన కొరకు రోగార్స్ " రైటర్స్ ట్రస్ట్ ఫిక్షన్ ప్రైజ్ " అవార్డును అందుకున్నది.
ఈమె రచనలు అనేక భాషలలోనికి అనువదించబడ్డాయి. ఆకోవలో ఈమె వ్రాసిన కథ బాయ్స్ అండ్ గాళ్స్ అనే కథను తెలుగులోకి జి. లక్ష్మి గారు అనువదించారు. ఈ తెలుగు కథను... సాకం నాగరాజ, వాకా ప్రసాద్ లు సంకలనము చేసి ప్రచురించిన "ప్రపంచ కథా సాహిత్యం" అనే పుస్తకంలో మొదటికథగా ప్రచురించారు.
ఈమె ఈ మధ్యనే తన రచనా వ్యాసంగాన్ని విరమించుకున్నట్లు ప్రకటించారు.
Many of Munro's stories are set in Huron County, Ontario. Her strong regional focus is one of the features of her fiction. Another is the omniscient narrator who serves to make sense of the world. Many compare Munro's small-town settings to writers from the rural South of the United States. As in the works of William Faulkner and Flannery O'Connor, her characters often confront deep-rooted customs and traditions, but the reaction of Munro's characters is generally less intense than their Southern counterparts'. Her male characters tend to capture the essence of the everyman, while her female characters are more complex. Much of Munro's work exemplifies the literary genre known as Southern Ontario Gothic.
Munro's work is often compared with the great short-story writers. In her stories, as in Chekhov's, plot is secondary and "little happens." As with Chekhov, Garan Holcombe notes: "All is based on the epiphanic moment, the sudden enlightenment, the concise, subtle, revelatory detail." Munro's work deals with "love and work, and the failings of both. She shares Chekhov's obsession with time and our much-lamented inability to delay or prevent its relentless movement forward."
A frequent theme of her work, particularly evident in her early stories, has been the dilemmas of a girl coming of age and coming to terms with her family and the small town she grew up in. In recent work such as "Hateship, Friendship, Courtship, Loveship, Marriage" (2001) and "Runaway" (2004) she has shifted her focus to the travails of middle age, of women alone, and of the elderly. It is a mark of her style for characters to experience a revelation that sheds light on, and gives meaning to, an event.
Munro's prose reveals the ambiguities of life: "ironic and serious at the same time," "mottoes of godliness and honor and flaming bigotry," "special, useless knowledge," "tones of shrill and happy outrage," "the bad taste, the heartlessness, the joy of it." Her style places the fantastic next to the ordinary, with each undercutting the other in ways that simply and effortlessly evoke life. As Robert Thacker wrote:
Many critics have asserted that Munro's stories often have the emotional and literary depth of novels. Some have asked whether Munro actually writes short stories or novels. Alex Keegan, writing in "Eclectica," gave a simple answer: "Who cares? In most Munro stories there is as much as in many novels."
Research on Munro's work has been undertaken since the early 1970s, with the first PhD thesis published in 1972. The first book-length volume collecting the papers presented at the University of Waterloo first conference on her oeuvre was published in 1984, "The Art of Alice Munro: Saying the Unsayable". In 2003/2004, the journal "Open Letter. Canadian quarterly review of writing and sources" published 14 contributions on Munro's work, in Autumn 2010 the "Journal of the Short Story in English (JSSE)/Les cahiers de la nouvelle" dedicated a special issue to Munro, and in May 2012 an issue of the journal "Narrative" focussed on a single story by Munro, "Passion" (2004), with an introduction, a summary of the story, and five essays of analysis.
Alice Munro publishes variant versions of her stories, sometimes within a short span of time. Her works "Save the Reaper" and "Passion" came out in two different versions in the same year, in 1998 and 2004 respectively. At the other end of the scale, two stories were republished in a variant version about 30 years later, "Home" (1974/2006) and "Wood" (1980/2009).
Ann Close and Lisa Dickler Awano reported in 2006 that Munro had not wanted to reread the galleys of "Runaway" (2004): ”No, because I’ll rewrite the stories.” In their symposium contribution "An Appreciation of Alice Munro" they say that of her story ”Powers”, for example, Munro did eight versions in all.
Awano writes that "Wood" is a good example of how Munro, being "a tireless self-editor", rewrites and revises a story, in this case returning to it for a second publication nearly thirty years later. In this case, Awano says, Munro revised characterizations, themes and perspectives, as well as rhythmic syllables, a conjunction or a punctuation mark. The characters change, too. Inferring from the perspective they take on things, they are middle-age in 1980, and in 2009 they are older. Awano perceives a heightened lyricism brought about not least by the poetic precision of the revision undertaken by the author. The 2009 version is made up of eight sections instead of three in 1980, and it has a new ending. Awano writes that Munro literally "refinishes" the first take on the story, with an ambiguity that is characteristic of Munro’s endings, and that the author re-imagines her stories throughout her work a variety of ways.
Several stories were re-published with considerable variation as to which content goes into which section. This can be seen, for example, in "Home", "The Progress of Love", "What Do You Want to Know For?", "The Children Stay", "Save the Reaper", "The Bear Came Over the Mountain", "Passion", "The View Fom Castle Rock", "Wenlock Edge", and "Deep-Holes".
Munro married James Munro in 1951. Their daughters Sheila, Catherine, and Jenny were born in 1953, 1955, and 1957 respectively; Catherine died 15 hours after birth.
In 1963, the Munros moved to Victoria where they opened Munro's Books, a popular bookstore still in business. In 1966, their daughter Andrea was born. Alice and James Munro divorced in 1972.
Munro returned to Ontario to become writer in residence at the University of Western Ontario, and in 1976 received an honorary LLD from the institution. In 1976, she married Gerald Fremlin, a cartographer and geographer she met in her university days. The couple moved to a farm outside Clinton, Ontario, and later to a house in Clinton, where Fremlin died on 17 April 2013, aged 88. Munro and Fremlin also owned a home in Comox, British Columbia.
At a Toronto appearance in October 2009, Munro indicated that she had received treatment for cancer and for a heart condition requiring coronary-artery bypass surgery.
In 2002, her daughter Sheila Munro published a childhood memoir, "Lives of Mothers and Daughters: Growing Up With Alice Munro".