చిరు మంచుయుగం
మధ్యయుగ వెచ్చని కాలం తరువాత ఏర్పడిన చల్లని కాలాన్ని చిరు మంచుయుగం అంటారు. అది అచ్చమైన మంచుయుగం కానప్పటికీ ఆ పదాన్ని 1939 లో ఫ్రాంకోయిస్ ఇ. మాథెస్ శాస్త్ర పరిభాషలోకి చేర్చాడు. 16 19 శతాబ్దాల మధ్య కాలాన్ని స్వల్పకాలిక మంచుయుగంగా నిర్వచిస్తున్నారు.. అయితే, ఇది 1300 నుండి 1850 వరకూ ఉంటుందని కొందరు భావిస్తున్నారు. ఈ చిరు మంచుయుగపు ఆది అంతాలు విభిన్న ప్రాంతాల్లో విభిన్నంగా ఉండడంతో ఈ విషయమై వాతావరణజ్ఞులు, చారిత్రికులు అంగీకరించే అవకాశం లేదు.
నాసా వారి ఎర్త్ అబ్సర్వేటరీ మూడు అతిశీతల కాలాలను నమోదు చేసింది: మొదటిది 1650 లో మొదలు కాగా, రెండవది 1770 లోను, చివరిది 1850 లోనూ మొదలయ్యాయి. ప్రతీ రెండింటి మధ్యా, కాస్త వెచ్చగా ఉండే కాలం ఉంది. వాతావరణ మార్పుల అధ్యయనం కోసం వివిధ దేశాల ప్రభుత్వాలు ఏర్పాటు చేసిన ప్యానెల్, చిరు మంచుయుగం ప్రభావం వలన ప్రాంతీయంగా వాతావరణ మార్పులు ఏర్పడ్డాయి తప్ప, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఏకోన్ముఖంగా గ్లేసియేషను ఏర్పడలేదని  చెప్పింది. ఎక్కువలో ఎక్కువగా ఉత్తరార్థగోళం కొంతవరకు చల్లబడింది.
13 వ శతాబ్దంలో, ఉత్తర అట్లాంటిక్ సముద్రంలో ప్యాక్ ఐస్ (సముద్రాల్లో చిన్న చిన్న మంచు ముక్కలు కలవగా ఏర్పడిన పెద్ద మంచు పలక) దక్షిణంగా విస్తరించడం మొదలైంది. గ్రీన్‌ల్యాండ్ లోని గ్లేసియర్లు కూడా విస్తరించాయి. ప్రజలు చెప్పేదాన్ని బట్టి, గ్లేసియర్ల విస్తరణ ప్రపంచ వ్యాప్తంగా జరిగింది. బాఫిన్ ఐలండ్, ఐస్‌ల్యాండుల్లోని మంచుదుప్పటి కింద నుండి సేకరించిన మొక్కల అవశేషాల రేడియో కార్బన్ డేటింగ్ ఆధారంగా మిల్లర్ తదితరులు (2012) చల్లటి వేసవి కాలాలు, మంచు విస్తరణలతో 1275, 1300 ల మధ్య అకస్మాత్తుగా మొదలైన చిరుమంచుయుగం, 1430, 1455 ల మధ్య తీవ్ర రూపం దాల్చిందని చెప్పారు.
దీనికి విరుద్ధంగా గ్లేసియల్ పొడవు ఆధారంగా అంచనా ప్రకారం  1600, 1850 ల మధ్య వాతావరణంలో పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఆ తరువాత మాత్రం గ్లేసియర్ల తగ్గుదల బలంగా కనిపించింది.
కాబట్టి, 400 ఏళ్ళ కాలంలో ఏ తేదీ నయినా చిరు మంచుయుగపు ప్రారంభంగా చెప్పుకోవచ్చు. 19 వ శతాబ్దం అంతంలో లేదా 20 వ శతాబ్దపు తొలినాళ్ళలో చిరు మంచుయుగం ముగిసింది.
శీతాకాలాల్లో చల్లదనం పెరగడంతో ఐరోపా, ఉత్తర అమెరికాలో చిరుమంచుయుగం మొదలైంది.17 వ శతాబ్దం మధ్యలో గ్లేసియర్ల కారణంగా స్విస్ ఆల్ప్స్‌లో పొలాలు, గ్రామాలు ధ్వంసమయ్యాయి. ఇంగ్లాఅండు, నెదర్లాండ్సులలోని కాలువలు, నదులు గడ్దకట్టుకుపోయేవి. వీటిపై ఐస్ స్కేటింగు, ఉత్సవాలు వగైరాలు జరిగేవి. మొదటి థేమ్స్ ఉత్సవం 1607 లో జరిగింది. చివరిది 1814 లో జరిగింది. గోల్డెన్ హార్న్, బాస్ఫోరస్ దక్షిణ భాగం 1622 లో గడ్డకట్టాయి. 1658 లో స్వీడిష్ సైన్యం కోపెన్‌హాజెన్‌పై దాడి చేసేందుకు, గ్రేట్ బెల్ట్‌ను నడిచి దాటింది. 1794–1795 శీతాకాలం మరీ తీవ్రంగా ఉంది. పిచెగ్రు నేతృత్వంలోని ఫ్రెంచి సైన్యం నెదర్లాండ్స్ లోని గడ్దకట్టిన నదులను నడిచి దాటింది.
ఐస్‌ల్యాండ్ చుట్టూ ఉన్న సముద్రపు మంచు మైళ్ళ తరబడి అన్నివైపులా విస్తరించి ఓడరేవులు మూతబడ్డాయి. ఐస్‌ల్యాండు జనాభా సగానికి పడిపోయింది. అయితే 1783 లో లాకీ అగ్నిపర్వతం పేలుడు కారణంగా ఏర్పడిన స్కెలెటల్ ఫ్లోరోసిస్ ఇందుకు కారణం అయి ఉండవచ్చు. ఐస్‌ల్యాండులో కూడా పంటలు దెబ్బతిన్నాయి. ప్రజలు ధాన్యాహారం తినడం మానివేసారు. గ్రీన్‌ల్యాండ్ లోని నార్స్ కాలనీలు 15 వ శతాబ్దం తొలినాళ్ళ కల్లా అంతరించిపోయాయి. పంటలు పండకపోవడం, మాంసాహారం కోసం పెంచే పశువుల పెంపకం కష్టం కావడం ఇందుకు కారణం. అయితే వాళ్ళు అప్పటికే వ్యవసాయ సామర్థ్యాన్ని మించి పోయారని జారెడ్ డయమండ్ చెప్పాడు. మంచు కారణంగా 1410, 1720 మధ్య కాలంలో గ్రీన్‌ల్యాండ్‌కు మిగతా ప్రపంచంతో సంబంధం తెగిపోయింది.
1300 1850 ల మధ్య ఐరోపా రైతులు పడిన అవస్థల గురించి బ్రయాన్ ఫాగన్ రాసిన లిటిల్ ఐస్ ఏజ్ పుస్తకంలో వర్ణించాడు. కరువులు, హైపోథెర్మియా, రొట్టె అల్లర్లు, నియంతల అరాచకత్వం మొదలైనవి ఈ అవస్థల్లో ఉన్నాయి. 17 వ శతాబ్దంలో వ్యవసాయం నాటకీయంగా పడిపోయింది. "ఆల్ప్స్ గ్రామాల్లోని ప్రజలు వేరుశనక తొక్కు, బార్లీ, ఓట్ పిండిలతో కలిపి చేసిన బ్రెడ్ తినేవాళ్ళు." ఐరోపాలో పెచ్చరిల్లిన మంత్రగాళ్ళ (గత్తెల) వేటలకు కారణం చిరుమంచుయుగంలోని పంటల వైఫల్యమే కారణమని వుల్ఫ్‌గ్యాంగ్ బెహ్రింగర్ అనే చరిత్రకారుడు చెప్పాడు.
Early European explorers and settlers of North America reported exceptionally severe winters. For example, according to Lamb, reported bearing ice along the shores of in June 1608. Both Europeans and indigenous peoples suffered excess mortality in during the winter of 1607–1608, and extreme frost was reported in the , settlement at the same time. Native Americans formed leagues in response to food shortages. The journal of , who led an expedition to in 1686, recorded that the bay was still littered with so much floating ice that he could hide behind it in his canoe on 1 July. In the winter of 1780, froze, allowing people to walk from to .The extent of mountain glaciers had been mapped by the late 19th century. In the north and the south temperate zones, snowlines (the boundaries separating zones of net accumulation from those of net ablation) were about lower than they were in 1975. In , the last episode of glacier advance came in the late 18th and the early 19th centuries. In , , large temperature excursions were possibly related to changes in the strength of North Atlantic .
మెక్సికోలోని యుకాటాన్ ద్వీపకల్పంలో సేకరించిన నమూనాలను విశ్లేషించగా అవి మాయా, అజ్టెక్‌ల నాటి శీతల, కరువు పరిస్థితుల నాటివని తేలింది. ఈ ప్రాంతంలో చిరు మంచుయుగం ఏర్పడిందనే వాదనను ఇది బలపరుస్తోంది.
ఉత్తర అట్లాంటిక్‌లో 12,000 ఏళ్ళ నాటి గత మంచుయుగం తరువాత పేరుకున్న సెడిమెంట్ల విశ్లేషణలో సుమారు ప్రతీ 1,500 ఏళ్ళకొకసారి ఉష్ణోగ్రతలు 1–2 °C (2–4 °F) తగ్గి శీతల పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి. చిట్తచివరిసారిగ అలా శీతల పరిస్థితులు ఏర్పడింది చిరు మంచుయుగం కాలంలోనే. ఆఫ్రికా తీరం దగ్గరలో పేరుకున్న సెడిమెంట్లలో కూడా ఇలాంటి ఇలాంటి శీతల ఘటనలే కనిపించాయి. అయితే ఈ ఘటనలు మిగతా ఘటనలకంటే పెద్దవి. వీటి రేంజి: 3–8 °C (6–14 °F).
చిరు మంచుయుగం శీతల వాతావరణం ఐరోపా, ఉత్తర అమెరికాలకు పరిమితమైనప్పటికీ, ఇతర ప్రాంతాల్లో కూడా శీతల పరిస్థితులు ఏర్పడినట్లుగా ఆధారాలున్నాయి. అయితే, ఈ రెండూ ఒకదానికొకటి సంబంధమున్న ఘటనలా, వేరువేరు ఘటనలా అనే విషయంలో స్పష్టత లేదు. మాన్ ఇలా అంటాడు:ఐరోపా బయట కూడా శీతల పరిస్థితులు, గ్లేసియేషన్లు ఏర్పడ్డాయని, శీతోష్ణస్థితులు మారిపోయాయని ఆధారాలున్నప్పటికీ, ఇవి వివిధ ప్రాంతాల్లో వేరువేరు కాలాల్లో సంభవించాయి. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఒకే సమయంలో ఏర్పడిన చిరు మంచుయుగం అనే భావనను తిరస్కరానికి గురైంది.చైనాలోని జియాంగ్‌షీ ప్రాంతంలో శతాబ్దాలుగా పండిస్తూ ఉన్న వేసవి కాలపు పంటలను వెయ్యడం మానేసారు. గ్వాంగ్‌డాంగ్ లో వెంటవెంటనే రెండు టైఫూన్లు వచ్చిన రెండు సమయాల్లోనూ (1660–1680, 1850–1880) మధ్య చైనాలో పొడి వాతావరణంతో కూడిన అతిశీతల సమయం ఏర్పడింది. చైనాఅలో మింగ్ వంశ పాలన అంతరించడానికి ఈ చిరు మంచుయుగంలో సంభవించిన కరువు కాటకాలు ఒక కారణం అని పరిశోధకులు భావిస్తారు.
పాకిస్తాన్లోని బలూచిస్తాన్‌ బాగా చల్లబడిపోవడంతో అక్కడి ప్రజలు సింధు నదీతీరంలోకి, పంజాబ్ ప్రాంతంలోకీ వలస పోయారు.
ఇథియోపియా, ఉత్తరాఫ్రికాల్లో పర్వత శిఖరాగ్రాలపై మంచు పడింది. ఆరోజుల్లో మంచు పడిన ఆ ప్రదేశాల్లో ఈనాడు మంచు పడదు. సహారా బిడారు మార్గంలొ ఉన్న టింబక్టూను నైగర్ నది 13 సార్లు వరదలతో ముంచెత్తింది. అలాంటి వరదకు అంతకుముందుగాని, ఆ తరువాత గానీ వచ్చిన దాఖలాలు లేవు.
ఆఫ్రికా దక్షిణ ప్రాంతంలోని మలావీ సరస్సు నుండి సేకరించిన కోర్‌ల పరిశీలనలో 1570, 1820 ల మధ్య శీతల పరిస్థితులు ఉండేవని తేలింది. మలావీ సరస్సు రికార్డుల ప్రకారం "చిరు మంచుయుగం ప్రపంచవ్యాప్తంగా విస్తరించిందనే సిద్ధాంతాన్ని బలపరుస్తోంది." దక్షిణాఫ్రికా లోని శీతల గుహలోని స్టాలగ్మైట్ల పెరుగుదల రేటును బట్టి నిర్మించిన ఒక వినూత్నమైన 3000 ఏళ్ళ ఉష్ణోగ్రతల పునఃసృష్టి పద్ధతి కూడా 1500, 1800 ల మధ్య శీతల స్థితి "దక్షిణాఫ్రికా చిరు మంచుయుగం." ఉండేదని తేల్చింది.
mixing ratios at Kreutz et al. (1997) compared results from studies of West Antarctic ice cores with the Greenland Ice Sheet Project Two and suggested a synchronous global cooling. An ocean sediment core from the eastern Bransfield Basin in the shows centennial events that the authors link to the Little Ice Age and Medieval Warm Period. The authors note "other unexplained climatic events comparable in duration and amplitude to the LIA and MWP events also appear."
The (SD) had a climate event with an onset time that is coincident with that of the Little Ice Age in the North Atlantic based on a correlation with the GISP2 record. The event is the most dramatic climate event in the SD Holocene glaciochemical record. The Siple Dome ice core also contained its highest rate of melt layers (up to 8%) between 1550 and 1700, most likely because of warm summers. ice cores show lower levels of mixing ratios from 1550 to 1800, which Etheridge and Steele conjecture are "probably as a result of colder global climate."Sediment cores in Bransfield Basin, Antarctic Peninsula, have neoglacial indicators by and sea-ice taxa variations during the Little Ice Age. Stable isotope records from the Mount Erebus Saddle ice core site suggests that the Ross Sea region experienced 1.6 ± 1.4 °C cooler average temperatures during the Little Ice Age, compared to the last 150 years.
Limited evidence describes . Lake records in suggest that conditions, at least in the south of the state, were wet and/or unusually cool. In the north, evidence suggests fairly dry conditions, but coral cores from the show similar rainfall as today but with less variability. A study that analyzed in Great Barrier Reef corals suggested that increased water vapor transport from southern tropical oceans to the poles contributed to the Little Ice Age. Borehole reconstructions from Australia suggest that over the last 500 years, the 17th century was the coldest on the continent, but the borehole temperature reconstruction method does not show good agreement between the Northern and Southern Hemispheres.
On the west coast of the , the advanced rapidly during the Little Ice Age and reached its maximum extent in the early 18th century, in one of the few cases of a glacier thrusting into a . Based on dating of a yellow-green lichen of the "Rhizocarpon" subgenus, the , on the eastern flank of the Southern Alps within , is considered to have been at its maximum extent between 1725 and 1730.
పసిఫిక్ ద్వీపాల్లోని సముద్ర మట్టాల డేటా ప్రకారం, సముద్ర మట్టం 1270, 1475 ల మధ్య బహుశా రెండు దశల్లో తగ్గిపోయిందని తెలుస్తోంది. దీంతో పాటు ఉష్ణోగ్రతలు 1.5 °C పడిపోయాయి. (ఆక్సిజన్ ఐసోటోపు విశ్లేషణ ప్రకారం). ఎల్ నినో లు మరింత తరచుగా ఏర్పడ్డాయి. సమశీతోష్ణ పసిఫిక్ ప్రాంత కోరల్ రికార్డులలో, 17 వ శతాబ్దం మధ్యలో చాలా తరచుగా తీవ్రమైన ఎల్ నినో సదరన్ ఆసిలేషన్‌ను గమనించారు.
Tree-ring data from show cold episodes between 1270 and 1380 and from 1520 to 1670, contemporary with the events in the Northern Hemisphere. Eight sediment cores taken from have been interpreted as showing a humid period from 1470 to 1700, which the authors describe as a regional marker of the onset of the Little Ice Age. A 2009 paper details cooler and wetter conditions in southeastern South America between 1550 and 1800, citing evidence obtained via several proxies and models. records from three Andean ice cores show a cool period from 1600–1800.
Although only anecdotal evidence, in 1675 the Spanish explorer entered through Río Témpanos (Spanish for "Ice Floe River") without mentioning any but stating that the did not reach far into the lagoon. In 1766, another expedition noticed that the glacier reached the lagoon and into large . visited the area in 1898, noticing that the glacier penetrated far into the lagoon. Such historical records indicate a general cooling in the area between 1675 and 1898: "The recognition of the LIA in northern Patagonia, through the use of documentary sources, provides important, independent evidence for the occurrence of this phenomenon in the region." As of 2001, the border of the glacier had significantly retreated as compared to the borders of 1675.
కక్ష్యా ప్రభావం, తగ్గిన సౌర క్రియ, పెరిగిన అగ్నిపర్వతాల చురుకుదనం, మారిన సముద్ర ప్రవాహాల మార్పులు చిరు మంచుయుగానికి కారణాలని శాస్త్రవేత్తలు ప్రస్తుతానికి తేల్చారు.
Orbital forcing from cycles in the earth's orbit around the sun has, for the past 2,000 years, caused a long-term northern hemisphere cooling trend that continued through the Middle Ages and the Little Ice Age. The rate of Arctic cooling is roughly 0.02 °C per century. This trend could be extrapolated to continue into the future, possibly leading to a full ice age, but the twentieth-century instrumental temperature record shows a sudden reversal of this trend, with a rise in global temperatures attributed to greenhouse gas emissions.
2012 లో ప్రచురించిన పేపరులో మిల్లర్ తదితరులు ఈ చిరు మంచుయుగాని కారణాన్ని "అసాధారణంగా 50 యేళ్ళ పాటు సాగిన నాలుగు పెద్ద అగ్నిపర్వత విస్ఫోటనాల"కు ఆపాదించారు. ఈ విస్ఫోటనాలు "ఒక్కొక్కటీ 6 కోట్ల టన్నుల సల్ఫేట్‌ను భూమిపై విరజిమ్మింది". notes that "large changes in solar irradiance are not required."