تابش زمینه
تابش زمینه یا تابش نهانی یا پرتوزایی زمینه یک تابش یونیزاسیون است که در محیط پخش می‌شود و می‌تواند منبعی طبیعی یا مصنوعی داشته باشد. منابع طبیعی آن شامل پرتوهای کیهانی و تابش طبیعی از موادی مانند رادون است. منابع مصنوعی نیز شامل باران رادیواکتیو در نتیجه آزمایش جنگ‌افزارهای هسته‌ای و حادثه هسته‌ای (رویدادی در مکان‌هایی مانند نیروگاه‌های هسته‌ای که پی آمدهای مهمی برای مردم و محیط و دستگاه‌ها به دنبال دارد) می‌باشد.
واژه تابش زمینه یا تابش نهانی، معانی مختلفی دارد بر حسب اینکه آیا دوز تابش محیط در نظر گرفته شده، یا تفاوت بین حادثه هسته‌ای زمینه و منبع خاصی از تابش.
برای مثال، در مفهوم ایمنی تابش، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، تابش نهانی را اینطور تعریف می‌کند: تابش نهانی مقداری است قابل اختصاص به همه منابع غیر از آن منبع یا منابعی که مشخص شده‌اند. پس تفاوتی است بین مقدار کل منابعی که عارضه هسته‌ای در یک مکان هستند که به عنوان تابش نهانی تعریف می‌شوند و مقدار یک منبع خاص. اهمیت این‌جایی است که اندازه‌گیری تابش باید از یک منبع خاص تابش صورت پذیرد و عارضه نهانی بر اندازه‌گیری آن تأثیر می‌گذارد. مثال آن تشخیص آلودگی رادیواکتیو در اشعه گامای نهانی است، که سبب افزایش جمع مقدار خوانده شده بالاتر از مقدار مورد انتظار در آلودگیِ تنها می‌شود.
به هر روی، اگر منبع تابش خاصی در نظر گرفته نشده باشد، آنگاه جمع مقدار اندازه‌گیری شده در یک مکان، به‌طور کلی تابش نهانی یا تابش زمینه گفته می‌شود. این مورد معمولاً در جایی استفاده می‌شود که مقدار محیطی در مبحث محیط زیست اندازه‌گیری می‌شود.
تابش نهانی در زمان‌ها و مکان‌های مختلف، متفاوت است. در این جدول نمونه‌هایی آمده‌است:
مواد رادیواکتیو در سراسر طبیعت وجود دارند که در خاک، سنگ، آب، هوا و گیاهان قابل شناسایی هستند و به وسیلهٔ استنشاق یا بلعیدن به داخل بدن راه پیدا می‌کنند. علاوه بر اینکه انسان‌ها از داخل بدن در معرض آن‌ها قرار می‌گیرند، به صورت خارجی نیز در معرض مواد رادیواکتیو خارج از بدن و فضا (تابش کیهانی) هستند. میانگین مقدار طبیعی آن در حدود ۲٫۴ میلی سیورت در سال است. این مقدار چهار برابر مقدار میانگین جهانی رادیواکتیو مصنوعی است، که در سال ۲۰۰۸ مقدار آن در حدود 0.6 mSv در سال داشته‌است. در برخی کشورهای ثروتمند، به دلیل استفاده زیاد از تصویربرداری پزشکی، مقدار میانگین مصنوعی بیشتر از مقدار رادیواکتیو طبیعی است. در اروپا، رادیواکتیو طبیعی از زیر 2 mSv در سال در کشور انگلستان تا بیش از 7 mSv در سال برای بعضی از گروه‌ها در کشور فنلاند متغیر است.
آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بیان می‌دارد:
«قرار گرفتن در معرض پرتوهای رادیواکتیو تولید شده از منابع طبیعی، در زندگی روزمره غیرقابل گریز است. اما در بعضی موقعیت‌های ویژه، لزوم آشناسازی و معرفی رسمی معیارهای سلامتی باید درنظر گرفته شود. برای مثال در موقعیت‌هایی که با اورانیوم یا ثوریوم و دیگر مواد پرتوزای طبیعی (NORM) کار می‌شوند، توجه و تمرکز بیشتر آژانس را در سال‌های اخیر موجب می‌شوند.»
بعضی از مناطق حاوی دوز یا مقدار بالایی از میانگین کشوری هستند. به‌طور کلی در جهان، مکان‌هایی با تابش زمینه طبیعی بالا شامل رامسر در ایران، در برزیل، در هند، در استرالیا و در چین هستند.
مقدار میانگین قرار گرفتن در معرض تابش مصنوعی 0.6 mSv/a است، که منبع اصلی آن تصویر برداری پزشکی است که بسته به میزان مراقبت‌های پزشکی و جمعیت یک کشور متغیر است. از دیگر موارد می‌توان از اثرات سیگار، سفرهای هوایی (برای پرسنل پرواز)، مصالح ساختمانی پرتوزا، آزمایش جنگ‌افزارهای هسته‌ای در طول تاریخ، حوادث نیروگاه‌های هسته‌ای و عملکرد صنعت هسته‌ای نام برد.
انفجارهای هسته‌ای در بالای سطح زمین بین دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۶۰ باعث پراکنده شده مقدار قابل توجهی از رادیواکتیو و آلودگی شدند. بعضی از این آلودگی‌ها محلی هستند و به صورت سریع پخش می‌شوند در حالیکه بعضی دیگر، مسافت طولانی را طی می‌کنند و به عنوان باران رادیواکتیو شناخته می‌شوند؛ برخی از این مواد در سراسر جهان پخش می‌شوند. افزایش تابش زمینه زمانی بود که به دلیل این آزمایش‌ها در سال ۱۹۶۳ به اوج خود، به مقدار تقریبی 0.15 mSv/a جهانی، یا ۷٪ مقدار میانگین تابش زمینه همه منابع رسید. پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای در سال ۱۹۶۳، از آزمایش‌های فوق سطح زمین جلوگیری کرد، که سرانجام این مقدار در سال ۲۰۰۰ به 0.005 mSv در سال کاهش یافت.
در حالت معمولی، رآکتورهای هسته‌ای با رهاسازی مقدار کمی از گازهای رادیواکتیو، سبب پخش مقدار پایینی از پرتوها به عموم مردم می‌شوند. رویدادهای طبقه‌بندی شده در مقیاس بین‌المللی حادثه هسته‌ای همگی باعث انتشار مواد زاید رادیواکتیو به محیط نمی‌شوند بلکه حجم بالای انتشار رادیواکتیو از رآکتورهای هسته‌ای به ندرت اتفاق می‌افتد. تا به حال دو حادثه بزرگِ غیرنظامی - حادثه چرنوبیل و فوکوشیما ۱ سبب آلودگی قابل توجهی شده‌اند. حادثه چرنوبیل تنها مورد مرگ سریع بود.
مقدار انتشار یافته توسط حادثه چرنوبیل از ۱۰ تا 50 mSv در مناطق تحت تأثیر در طول ۲۰ سال متغیر بود که در سال‌های اولیه بیشترین مقدار را داشت و برای برچینندگان نظامی و غیرنظامی سایت چرنوبیل در اتحاد جماهیر شوروی تأثیری بالای 100 mSv را به همراه داشت که موجب مرگ عده‌ای گشت.
سوخت هسته‌ای، و زغال.