یادگیری پروژه محور
یادگیری پروژه محور الگویی است که یادگیری را بر محور پروژه‌ها سازماندهی می‌کند. بر اساس تعریفی که در راهنمای این روش برای معلمین مطرح شده، پروژه‌ها فعالیت‌های پیچیده‌ای هستند بر اساس سوالات یا مسائل چالش بر انگیز که دانش آموزان را درگیر کار طراحی، حل مسئله، تصمیم گیری، و فعالیت‌های تحقیقی می‌کنند؛ به دانش آموزن فرصت کار نسبتاً مستقل را در بازه‌های طولانی زمانی می دهند؛ و در پایان منجر به تولیدات یا ارائه‌های واقع گرایانه می‌شوند . تعریف‌های دیگری که در ادبیات یافت می‌شود شامل محتوای موثق، ارزیابی موثق، تسهیل و نه دستورالعمل از طرف معلم، اهداف آموزشی شفاف ، یادگیری مشارکتی، باز اندیشی، و دربرگیری مهارتهای بزرگسالان . این تعدد تعاریف باعث می‌شود که افراد مختلف برداشتهای متفاوتی از این مفهموم داشته باشند، بر ویژگی‌های متفاوتی از آن تأکید کنند، و در نتیجه روش‌های عملی متفاوتی برای پیاده‌سازی آن به کار گیرند. برای مثال در مورد میزان استقلال دانش آموز و میزان جزئیات دستورالعمل‌هایی که معلم می‌تواند براش شاگردانش فراهم کند توافق نظر کاملی وجود ندارد.
یادگیری پروژه محور پیشینه‌ای طولانی دارد. در اوایل سال‌های 1900، جان دیوی با پشتیبانی از نظریه "یادگیری با انجام دادن" در واقع به مفهومی شبیه یادگیری پروژه محور اشاره کرده‌است. این گرایش همچنین در مکتب ساختارگرایی هم بازتاب داشته. ساختارگرایی توضیح می‌دهد که افراد دانش را از طریق ارتباط با محیطشان می سازند و ساختار دانش هر فرد با دیگری متفاوت است. در نتیجه در جریان تحقیق، صحبت یا دیگران، یاانجام فعالیت‌های مختلف، هر فرد در حال یادگیری از طریق ساخت دانش تازه بر مبنای دانسته‌های قبلی خود است. همانطور که قابل انتظار است، این مفاهیم در واقع پایه‌های یادگیری پروژه محور و رویکرد آن به آموزش و یادگیری هستند.
یکی از دانشمندانی که با نظریه‌هایش در مورد یادگیری به توسعه یادگیری پروژه محور کمک کرده‌است سیمور پپرت، ریاضیدان دانشگاه ام آی تی است. او معتقد است که علت زدگی دانش آموزان از مدرسه، سلسله مراتب غلط آشنایی آن‌ها با مفاهیم مختلف است. او معتقد است که به جای اینکه ابتدا به دانش آموزان مفاهیم انتزاعی فیزیک و ریاضی و شیمی درس بدهیم، و بعد فقط در دانشگاه مهندسی را معرفی کنیم، بهتر است با مهندسی شروع کنیم. یعنی که دانش آموزان ابتدا با کاربرد این مفاهیم به‌طور عملی آشنا شوند و در نتیجه هنگام مطالعه مباحث انتزاعی تر بتوانند ارتباطی بین دروس جدید و تجربه هایشان برقرار کنند.
به نظر مدافعین این روش، یادگیری پروژه-محور یک رویکرد پویا به تدریس است که در آن دانش آموزان مسائل و مشکلات دنیای واقعی را کندوکاو می‌کنند و همزمان، با شرکت در فعالیت‌های گروهی مهارتهای فراتر از برنامه درسی به دست می‌آورند.  چون این روش متمرکز بریادگیری فعال دانش آموزان است، آن‌ها را تشویق به فهم عمیق تر دانش پیش رو می‌کند. تحقیقات همچنین نشان داده است که دانش آموزان با احتمال بالاتری نسبت به روش‌های سنتی کتاب محور مطالب آموخته شده در این روش را به خاطر می سپارند ، . علاوه بر این شرکت در فعالیت‌های گروهی و مستقل باعث افزایش اعتماد به نفس و اراده شخصی دانش آموزان می‌شود.  در فرایند انجام پروژه ها، دانش آموزان مهارتهای سازماندی و تحقیقشان را دقیق تر می‌کنند، ارتباط مؤثر تری با همتا هایشان و با بزرگترها برقرار می‌کنند، و معمولاً در جامعه یا محله خودشان کار می‌کنند و اثرهای مثبت فعالیتشان را می بینند. چون دانش آموزان بر اساس پروژه هایشان ارزیابی می‌شوند (به جای معیارهای محدود مورد استفاده در امتحانات، مقاله ها، و گزارشها) معمولاً کارشان برایشان معنا دار تر است. آن‌ها خیلی سریع متوجه می‌شوند که چطور کار درسی می‌تواند به مسائل زندگی واقعی مرتبط شود و حتی ممکن است که برای انتخاب شغل یا شرکت در فعالیت‌های اجتماعی که به پروژه‌شان مربوط است انگیزه پیدا کنند.
این رویکرد به آموزش همچنین به دانش آموزان این امکان را می‌دهد که ارتباط رشته‌های مختلف درسی را با هم ببینند و در نتیجه بتوانند از دانایی ها، مهارتها، و استعداد هایشان در هر کدام از آن‌ها برای یادگیری بهتر بقیه درس‌ها استفاده کنند. به عبارت دیگر، درگیر شدن با مسائل واقعی باعث می‌شود که دانش آموزان بتوانند از دسته بندی‌های ساختگی علوم فراتر بروند.
وب سایت‌های http://www.edutopia.org/ ، http://pbl-online.org/ ، https://web.archive.org/web/20090127045241/http://www.wested.org/pblnet/exemplary_projects.html اطلاعاتی متنوعی در مورد فرضیه ها، اهداف، روش‌های پیاده سازی، نمونه‌های طرح درس، و نتایج تحقیقات در مورد این روش را در اختیار می گذارد.