فعل کمکی وجهی در زبان انگلیسی
فعل‌های کمکی وجهی، فعل‌های ویژه‌ای هستند که نسبت به فعل‌های کمکی اصلی، کارکردی بی‌قاعده و نامنظم دارند. این گروه از فعل‌ها «s سوم شخص مفرد» نمی‌گیرند و برای منفی شدن، بدون نیاز به do و does کافی است با پسوند not جمع شوند. بسیاری از آن‌ها حالت گذشته و آینده ندارند و با جابه‌جایی با فاعل حالت پرسشی به وجود می‌آورند. فعل‌های وجهی قبل از مصدر بدون to (فعل اصلی) در جمله خبری جای می‌گیرند و بدون فعل اصلی کارکردی ندارند. دو فعل وجهی را هرگز با یکدیگر پیش از یک فعل اصلی به کار نمی‌برند.
این دسته از فعل‌ها با دیگر فعل‌هایی که با آن‌ها متفاوت هستند (فعل‌های اصلی) همراه شده و برای بیان توانایی‌ها، اجبارها، ممکن‌ها، غیر ممکن‌ها، مجوزها، تقاضاها، پیشنهادها، توصیه‌ها، تعارف‌ها، پندها، پیش‌بینی‌ها، الزامات، حدس‌ها، احتمالات و نظایر آن استفاده می‌شوند. فعل‌های وجهی با توجه به صرف فعل و در زمان‌های مختلف دستور زبانی، املایی ثابت دارند و تغییرناپذیر هستند. این فعل‌ها وجوه وصفی حال و گذشته ندارند و فاقد مصدر هستند. فعل‌های کمکی وجهی بر خلاف فعل‌های کمکی اصلی برای سوالی شدن نیازی به do و does ندارند.
فعل‌های وجهی به شکل تک واژه هستند و فقط یک شکل دارند. آن‌ها بر وضع، حالت، روش یا سبکی از عملکرد یک فعل اصلی دلالت می‌کنند. آن‌ها اطلاعاتی دربارهٔ فعل اصلی که با آن همراه می‌شوند، ارائه می‌دهند. کارکردها و کاربردهای بسیار متنوع ارتباطی از دیگر خصوصیات این دسته از فعل‌ها می‌باشد. زبان‌آموزان اغلب در مواجهه با فعل‌های وجهی از دو جنبه معنایی و کاربردی و همچنین دستور زبان دچار مشکل می‌شوند.
به وسیله فعل‌های وجهی کمکی می‌توانیم میزان اطمینان و احساس مان را به آینده بیان کنیم. در زبان انگلیسی برای بیان پیش‌گویی و پیش‌بینی از فعل‌های وجهی shall ،would ،will و فعل عبارتی وجهی be going to استفاده می‌شود. از will برای پیش‌گویی‌ها و پیش‌بینی‌ها و بیان رخدادهای محتمل استفاده می‌شود. در مقایسه will و would می‌توان گفت will برای موقعیت‌های قابل پیش‌گویی و would برای موقعیت‌های فرضی و گمانی استفاده می‌شود.
همچنین از will و ساختار کامل برای پیش‌بینی یک عمل که قبل از یک رویداد دیگر در آینده اتفاق داده است استفاده می‌کنیم. از would و ساختار کامل نیز برای پیش‌بینی یک عمل یا موقعیت تخیلی انجام شده در زمان گذشته استفاده می‌شود. از will برای پیش‌بینی‌هایی که بر پایه تجارب گذشته هستند، استفاده می‌شود. ما می‌توانیم از will برای بیان اطلاعات و دانسته‌های شخصی نیز استفاده کنیم. از فعل وجهی عبارتی be going to به منظور بیان پیش‌بینی‌ها بر پایه چیزی که در زمان حال احساس یا فرض می‌شود، استفاده می‌شود.
باید بر این نکته توجه کرد که از will هنگامی برای پیش‌بینی استفاده می‌شود که ما مدارک و نشانه‌ای از آینده نداریم اما هنگام استفاده از be going to علائمی از آینده برای پیش‌بینی در دست است.
همچنین از be going to برای تصمیماتی که به تازگی گرفته شده‌اند یا برای اتفاقات و کارهایی که در شرف روی دادن هستند، استفاده می‌شود. برای برنامه‌ها و اهدافی که در زمان گذشته طراحی شده‌اند نیز عبارت was/were going to مناسب است.
در ساختاری پرسشی از shall به همراه ضمیرهای I و We (ضمیرهای اول شخص) به منظور پیشنهاد کردن، تعارف کردن و توصیه کردن یا پیشنهاد گرفتن یا راهنمایی خواستن و همچنین از shall و will برای بیان اراده نیز استفاده می‌شود.
در زبان انگلیسی برای بیان اندازهٔ درجه اطمینان گوینده برای پیش‌بینی می‌توان از قیدهایی نظیر definitely ،possibly ،likely ،certainly ،probably استفاده کرد. از فعل کمکی وجهی might نیز برای پیش‌بینی استفاده می‌گردد.
could ،might و Would ممکن است در برخی کاربردها مثل نقل قول غیر مستقیم، پس از فعل گذشته ساده قرار گیرند.
would ،will و shall معمولاً" به صورت مخفف استفاده می‌شوند مگر این که حالت تاکیدی داشته باشند.
یکی از فعل‌های وجهی در زبان انگلیسی ought است که همواره با حرف اضافه to همراه است.
فعل‌های وجهی عبارتی، گروهی از عبارت‌های فعلی هستند که همانند فعل‌های وجهی عمل می‌کنند. فعل‌های وجهی عبارتی، ترکیبی از فعل‌های کمکی اصلی (مثل be، have، do) به همراه وندها هستند. ابتدای فعل‌های وجهی عبارتی، فعل‌های کمکی اصلی قرار می‌گیرند. فعل‌های وجهی عبارتی در پنج ساختار مورد استفاده قرار می‌گیرند:
دو فعل وجهی عبارتی را می‌توان در کنار یکدیگر به کار برد.
فعل‌های وجهی مرکب به آن دسته از فعل‌های وجهی اطلاق می‌شود که ممکن است ساختار کامل، استمراری، کامل-استمراری و مجهول داشته باشند.
فعل کمکی