میرعبدالحسین نقیب‌زاده
میرعبدالحسین نقیب‌زاده جلالی (متولد ۲۳ اردیبهشت‌ماه ۱۳۱۶ در رشت) فیلسوف، نویسنده، پژوهشگر و مترجم حوزه فلسفه و فلسفه تعلیم و تربیت و استاد بازنشسته گروه فلسفه و علوم تربیتی دانشگاه خوارزمی است. همهٔ آثار او در زمینه فلسفه‌اند و بارها تجدید چاپ شده‌اند. تمرکز اصلی او بر فلسفهٔ غرب و فلسفهٔ تعلیم و تربیت است و در زمینهٔ فلسفه افلاطون و فلسفهٔ کانت نیز در ایران صاحب‌نظر است. ایشان سپس در دانشگاه آزاد تهران نیز مدتی به تدریس مشغول بودند. از مهم‌ترین کتاب‌های وی می‌توان «"نگاهی به فلسفهٔ آموزش و پرورش"»، «"فلسفۀ کانت: بیداری از خواب دگماتیسم بر زمینۀ سیر فلسفۀ دوران نو"» و «درآمدی به فلسفه» را برشمرد.
میرعبدالحسین نقیب زاده جلالی در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۱۶ در شهر رشت دیده به جهان گشود. کودکی و نوجوانی خود را در زادگاه خود سپری کرد و پس از پایان تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیلات دانشگاهی به تهران آمد. او در سال ۱۳۳۷، به طور همزمان در آزمون ورودی دانشگاه تهران و نیز دانشسرای عالی پذیرفته شد، با این حال بر خلاف روال معمول آن روزها از شهرت و اعتبار ناشی از تحصیل در دانشگاه تهران چشم پوشید و دانشسرای عالی را برای تحصیلات دانشگاهی برگزید. دلیل این انتخابِ دور از انتظار او اما خواندنِ کتابِ «حافظ چه می‌گوید؟» اثر محمود هومن، استاد فلسفهٔ دانشسرای عالی، بود. کتابی که در وی شوقی ژرف برانگیخت و آنسان که خود می‌گوید، نخست فلسفه را دوست داشته است، و این عشق اگرچه سرآعاز راه فلسفیدن است اما باید پیش‌تر رفت و کاربرد های ژرف و افزون‌تری را برای آن جست و سپس برای دیدار با نویسندهٔ آن و آموختنِ فلسفه نزد ایشان شتافت. همین دیدار و همین فلسفه‌آموزی نزدِ محمود هومن، سرآغاز زندگی فلسفی نقیب‌زاده گشت. به گونه‌ای که با گذشت سال‌های دراز، نقیب‌زاده که خود اینک از بزرگ‌ترینِ فیلسوف‌ها -و به باور بسیاری از شاگردان و نزدیکان وی و آگاهان به فلسفه بزرگ‌ترین فیلسوفانِ ایران است- و پیشکسوتان فلسفه در ایران است، همواره از محمود هومن به عنوان استاد خویش به نیکی یاد می‌کنند، شاگردی نزد او را افتخار خود می‌دانند و او را به شاگردانِ جوان خود می‌شناساند. البته رابطهٔ این شاگرد و استاد هرگز رابطه‌ای یک‌سویه نبوده. پس از آن‌که نقیب‌زاده در خردادماه ۱۳۴۰ تحصیلات لیسانس خود را به پایان رساند، محمود هومن با توجه به توانایی بالای وی در فلسفه و منطق، او را به دستیاریِ خود برگزید و به جای خود به عنوان آموزگار درس منطق روانهٔ کلاس درس کرد.
پس از پایان تحصیلات مقطع لیسانس، نقیب‌زاده اگرچه همچنان دل در گرویِ استادِ محبوبِ دانشسرای عالی داشت، اما با توجه به قوانین آموزشی ناگزیر به دانشگاه تهران رفت، به تحصیلات دانشگاهیِ خود در مقطع کارشناسی ارشد ادامه داد و در خردادماه سال ۱۳۴۶ مقطع کارشناسی ارشد فلسفه را به پایان رساند. در این سال‌ها سید حسین نصر معروف‌ترین و بانفوذترین چهرهٔ گروه فلسفهٔ دانشگاه تهران به شمار می‌رفت و اندیشه‌ها و گرایش‌های فکری و فلسفی او بر فضای فلسفی دانشگاه تهران چیره بود. از این رو میر عبدالحسین نقیب‌زاده نیز در کلاس‌های نصر حضور یافت و بدین ترتیب توانایی‌های فلسفی او توجه سید حسین نصر را برانگیخت؛ به گونه‌ای که به او پیشنهاد داد که با دریافت بورس تحصیلی در زمینهٔ فلسفهٔ قرون وسطی، به یکی از دانشگاه‌های خارج از کشور برود. ناگفته پیداست که فلسفهٔ سده‌ی میانه برای دانشجویی که دل در گروی ایدهٔ نیکِ افلاطون و ایدهٔ اخلاقیِ کانت داشت چندان دلفریب و خشنودکننده نبود. از این رو او با نپذیرفتن این پیشنهاد، در همان دانشگاه تهران به تحصیلات خود ادامه داد. البته او به تحصیل در دانشگاه‌های اروپا و آمریکا تمایل داشته است که متاسفانه به دلیل بیماری مادر این مهم متحقق نمی‌شود و او در تهران ادامه به جوینده‌‌ی دانش بودن می‌دهد و البته بعد از مدتی و حضور در کلاسِ کانتِ فردی که نام غرب‌زدگی در ایران با وی بر سر زبان ها افتاد، و دانستن اینکه آن استاد کانت را نمی‌شناسد و مشاهده دانشجویانی که نمی‌دانند که آن استاد کانت را نمی‌شناسد، روزی به استادِ خود هومن می‌گوید که از اینکه به خارج از ایران نرفته چیزی را از کف نداده‌ است، چراکه اکنون کانت را می‌شناسم -که یعنی راه را درست پیموده- و باری ایشان در سال ۱۳۵۱ با نگارش رساله‌ای با عنوان «متافیزیک »، دکترای فلسفهٔ خود را از دانشگاه تهران دریافت نمود. استاد راهنمای او در دورهٔ دکترا ابوالحسن جلیلی بود. از دیگر استادان او در این دوران نیز می‌توان از یحیی مهدوی، احمد فردید و سید حسین نصر نام برد.
پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، نقیب‌زاده به عنوان عضو هیئت علمی گروه فلسفه دانشسرای عالی (که امروزه دانشگاه خوارزمی خوانده می‌شود) برگزیده شد و پس از سال‌ها تدریس، سرانجام با درجه استاد تمام از این دانشگاه بازنشسته گشت. افزون بر تدریس در دانشگاه خوارزمی، او در سایر دانشگاه‌ها نیز به عنوان استاد میهمان به تدریس پرداخته است، از جمله در دانشگاه تهران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشگاه علامه طباطبائی، دانشگاه شاهد و دانشگاه آزاد اسلامی.