باد اسپنسر
کارلو پِدِرسُلی که با نام حرفه‌ای باد اسپنسر (Bud Spencer) شناخته می‌شود، بازیگر ایتالیایی بود. او شناگر حرفه‌ای و بازیکن واترپلو هم بود. او برای نقش‌هایش در ژانر وسترن اکشن-کمدی و اسپاگتی با شریک قدیمی‌اش ترنس هیل شناخته می‌شد. این دو نفر «تحسین همگانی به دست آوردند و میلیون‌ها نفر را به صندلی‌های تئاتر کشاندند». اسپنسر و هیل در بیش از ۲۰ فیلم با هم ظاهر شدند، و تهیه‌کنندگی و کارگردانی‌شان را هم بر عهده داشتند.
اسپنسر از بسیاری از موسسات خیریه کودکان از جمله صندوق بورسیه اسپنسر حمایت و پشتیبانی می‌کرد.
کارلو فرزند کارخانه داری بود به نام «آِلساندرو پِدِرسُلی».
او در سال ۱۹۳۶ وارد دبستان شد و پس از پایان دبیرستان با بهترین معدل، در سال ۱۹۴۶ به تحصیل در رشته شیمی در دانشگاه رم پرداخت. خانواده او پس از بمباران کارخانه پدرش طی جنگ جهانی دوم به رم که بخاطر وجود واتیکان امن‌ترین شهر ایتالیا محسوب می‌شد نقل مکان کرد و پس از مدتی (سال ۱۹۴۷) تصمیم گرفتند به برزیل در آمریکای جنوبی مهاجرت کنند. کارلو که مجبور به ترک تحصیل شده بود در برزیل به کارگری پرداخت.
او در سال ۱۹۴۸ به ایتالیا بازگشت و به تحصیل و ورزش شنا پرداخت. کارلو پس از مدتی تغییر رشته داد و طی شش ترم رشته حقوق را در دانشگاه در سال ۱۹۵۷ به پایان رساند ولی هیچگاه در این رشته فعال نبود. کارلو در سال ۱۹۶۰ با دختر یک تهیه‌کننده ایتالیایی با نام ماریا آماتو ازدواج کرد و حاصل ازدواجش با او سه فرزند جوزپه (۱۹۶۱)، کریستین (۱۹۶۲) و دیامانته (۱۹۷۲) بود.
باد اسپنسر پس از ظاهر شدن در فیلم لبه تیز شمشیر تبدیل به یک خلبان ماهر هواپیمای جت و هلیکوپتر شد.
او در سال‌های جوانی اش یک شناگر حرفه‌ای بود. باد اسپنسر اولین فرد ایتالیایی بود که توانست در کمتر از یک دقیقه مسیر ۱۰۰ متر شنای آزاد را بپیماید. او رکورد ۵۹٫۵ ثانیه در شنای آزاد ۱۰۰ متر را در ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۰ به دست آورد. وی در بازی‌های کشورهای حوزه دریای مدیترانه در سال ۱۹۵۱، برنده مدال نقره شنای ۱۰۰ متر آزاد شد.
باد اسپنسر در بازی‌های المپیک سال ۱۹۵۲ در هلسینکی فنلاند شرکت کرد و با وزن ۵۸٫۸ کیلوگرم، در شنای آزاد ۱۰۰ متر در زمان ۵۸٫۹ ثانیه به مرحله نیمه نهایی رسید.
وی چهار سال بعد، در المپیک تابستانی که در شهر ملبورن کشور استرالیا برگزار شد، در مرحله نیمه نهایی با وزن ۵۸٫۵ کیلوگرم، توانست مسیر ۱۰۰ متر آزاد را در مدت زمان ۵۹ ثانیه پشت سر بگذارد.
او به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای واترپلو، در مسابقات قهرمانی ایتالیا در سال ۱۹۵۴ (زمانی که در تیم اس.اس.لازیو بازی می‌کرد) جایزه بهترین بازیکن واترپلوی کشور را به دست آورد، اما در سال ۱۹۵۷ از شرکت در بازی‌های حرفه‌ای شنا و واترپلو کناره گرفت. در ۱۷ ژانویه سال ۲۰۰۵، جایزهٔ معروف به سلطان معماری شنا (یا نشان طلای کایمان) توسط فدراسیون شنای ایتالیا به وی اهدا شد.
باد اسپنسر در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۷، دیپلم افتخار مربیگری شنا و واترپلوی خود را از دستان پائولو بارِلی، رئیس فدراسیون شنای ایتالیا دریافت کرد.
در سال ۲۰۰۵ با ورود به دنیای سیاست، به عنوان مشاور حزب فورزا در منطقه لاتزیو مشغول به کار شد، اما در این کار موفق نبود.
اسپنسر اعلام کرده است: «من در زندگی ام، هر کاری را انجام داده‌ام؛ به جز سه کار: رقص باله، سوارکاری و سیاستمداری.
با توجه به این که دو شغل اول، برای من دست نیافتنی بودند، خودم را به دنیای سیاست پرتاب کردم.»
مخالفان اسپنسر همیشه او را به خاطر درگیر شدن در سیاستهای نمایشی مورد انتقاد قرار می‌دادند.
کارلو پدرسلی چند اختراع به نام خود ثبت کرده. او در سال ۱۹۸۱ یک تفنگ سه لول (تفنگ مختلط) و در سال ۱۹۹۰ یک «قفل در» اختراع و به نام خود در اروپا ثبت کرد. حقوق شخصی این اختراعات و همچنین اختراع «عصای صندلی دار» به خاطر نپرداختن هزینه عضویت سالانه به اداره ثبت اختراعات در سال‌های گذشته، منتفی محسوب می‌شوند.
ساختن «مسواک برقی خمیردندان سر ِخود» توسط کارلو پدرسلی اختراع محسوب نمی‌شود.
اولین حضور حرفه‌ای باد اسپنسر در دنیای سینما، بازی در فیلمی با نام روح شوهر من برگرفته از یک داستان کمدی ایتالیایی بود که در سال ۱۹۴۹ تولید و در سال ۱۹۵۰ منتشر شد.
وی در سال ۱۹۵۱ در فیلم‌های گارد پرتورین و کجا می‌روی؟ به عنوان یک بازیگر حضور داشته‌است.
باد اسپنسر و تِرِنس هیل جزئی از خاطرات ایرانیان شده‌اند.
خبر مرگ باد اسپنسر (که مردم ایران وی را با نام «پا گنده» یا «بولدوزر» می‌شناسند) بازتاب زیادی در فضاهای مجازی ایرانی داشت و مرگ این هنرمند، آنها را غمگین و متأثر کرد.
اسپنسر در سن ۸۶ سالگی در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶ در رم درگذشت. جوزپه پدرسولی، پسر اسپنسر اظهار داشت که پدرش «بدون درد در حضور خانواده اش درگذشت و آخرین کلمه او «از شما ممنونم» بود».
واکنش هنرمندان به درگذشت باد اسپنسر