سیاستمدار
سیاستمدار یا سیاستگر به افرادی گفته می‌شود، که در احزاب سیاسی فعالیت می‌کنند، یا در حال فعالیت در جایگاه‌های دولتی می‌باشند. این افراد در قانون‌گذاری، تأثیرگذاری بر سیاست‌های عمومی و تصمیم‌گیری‌های سیاسی دخیل می‌باشند. سیاست‌مداران اغلب به منظور دستیابی به موقعیت‌های مدیریتی، قدرت سیاسی و جایگاه‌های دولتی، از مسیر فعالیت‌های حزبی، لابی‌گری، شرکت در انتخابات، برگزاری تجمع‌ها، کودتا و مبارزات انتخاباتی، اقدام می‌نمایند. سیاست تنها به مراکز حکومتی از طریق دفاتر دولتی محدود نمی‌شود و دفاتر سیاسی ممکن است در شرکت‌های بزرگ و نهادهای غیردولتی نیز تشکیل شوند.
سیاستمدارها به اشخاصی اطلاق می‌شود، که به‌طور عام در حوزه سیاست و به‌طور خاص در کارهای حزبی فعال می‌باشند. جایگاه‌های سیاسی طیف گسترده‌ای از تصمیم‌گیرندگان حوزه‌های مختلف را در بر می‌گیرد و از مدیران ارشد محلی تا مدیران اجرایی یا قانون‌گذاران منطقه‌ای و مدیران دولتی را شامل می‌گردد. برخی از فرماندهان ارشد نظامی همچون کلانترها نیز بعنوان سیاست‌مدار شناخته می‌شوند.
سیاستمداران اغلب سخنور هستند. آنها همچنین به خبرگی در استفاده از رسانه‌ها شناخته شده‌اند. سیاستمداران قرن نوزدهم استفاده کلانی از روزنامه‌ها، مجلات، اعلامیه‌ها و همچنین پوستر نمودند. در قرن بیستم آنها وارد کار با رادیو و تلویزیون شدند و تبلیغات گران‌قیمتی در دوران‌های انتخابات انجام دادند. در قرن بیست و یکم سیاستمداران به شدت درگیر کار با رسانه‌های اجتماعی در اینترنت و تلفن‌های هوشمند شدند.
شایعه معمولاً نقش ویژه ای را در سیاست بازی کرده‌است. شایعات منفی درباره مخالفان اغلب مؤثر تر از شایعات مثبت درباره نفرات خودی بوده‌است.
پس از انتخاب سیاستمدار یک مقام حکومتی می‌شود و در مقابل بوروکراسی (دیوان سالاری) دائم غیر سیاستمداری قرار می‌گیرد. از نظر تاریخی، بین اهداف بلند مدت هر یک از طرف‌ها تضادهای ظریف ایجاد می‌شود.
در سیستم‌های مبتنی بر پشتیبانی مانند ایالات متحده و کانادا در قرن نوزدهم، سیاستمداران برنده سیاستمداران محلی را که پایگاه پشتیبانی آنها بوده‌اند جایگزین بوروکراسی می‌کنند (سیستم غنائم). اصلاح خدمات مدنی برای زدودن فسادی که در خدمات دولتی بود به وجود آمد. این سیستم غنائم در بعضی کشورهای کمتر توسعه یافته به شدت برقرار است.
ماتوزی و ماریو استدلال می‌کنند که در دمکراسی مدرن سیاستمداران به‌طور معمول یکی از این دو مسیر را طی می‌کنند. یک گروه سیاستمداران حرفه‌ای هستند که سیاستمدارانی هستند که در قسمت سیاسی کار می‌کنند تا زمانی که بازنشسته شوند. گروه دوم «حرفه ای‌های سیاسی» هستند. اینها سیاستمدارانی هستند که در کنترل نمودن بوروکراسی‌های خاص شهرت می‌یابند، آنگاه سیاست را برای یک کار پر درآمد در بخش خصوصی ترک می‌کنند، و در این کار از آشنایان سیاسی‌شان بهره می‌گیرند.
محققین متعددی ویژگی‌های سیاستمداران را مطالعه کرده‌اند و سیاستمداران محلی و کشوری را با یکدیگر قیاس کرده‌اند. آنها همچنین لیبرال‌ترین آنها را با محافظه کارترین مقایسه کرده و موفق‌ترین و کم توفیق‌ترین آنها در انتخابات را سنجیده‌اند. در سالهای اخیر توجه ویژه ای بر مسیر حرفه ای زنان سیاستمدار گذاشته شده‌است. یک مثال «سوپر مادر» (مادر ویژه) در سیاست‌های آمریکای لاتین است.
بسیاری از سیاستمداران توانمندی بخاطر سپردن هزاران اسامی، چهره‌ها و همچنین خصوصیات افراد را دارا می‌باشند. این یک برتری در حرفه است که برای آنها بیشتر از یک قد دومتری برای یک بسکتبالیست ارزش دارد. ٰرؤسای جمهور آمریکا جرج دابلیو بوش و بیل کلینتون به حافظه قوی شان معروف بودند. منتقدان بسیاری سیاستمداران را بخاطر دوری آنها از مردم زیر انتقاد می‌برند. از مواردی که روی ان انگشت گذاشتهٔ شود یکی شیوه فرمال و رسمی صحبت کردن سیاستمداران است که بعضاً مملو از بیانات خوش‌بینانه و استعاره ای است که به نوعی صحبت را مبهم کرده و به سردرگمی و گمراهی شنونده می‌افزاید.
در نظر عام سیاستمداران به عنوان اشخاصی بیروح، خودبین، بی کفایت و فاسد محسوب می‌شوند که در مقابل کالا یا خدماتی که ارائه می‌دهند پول می‌گیرند تا اینکه کارشان را برای خاطر عامه بگذارند. سیاستمداران در بعضی کشورها به عنوان مورد تنفرترین حرفه ای‌ها شناخته می‌شوند.