لنت ترمز
لنت ترمز بخشی از سامانهٔ ترمز دیسکی است که در خودروها و برخی صنایع دیگر کاربرد دارند. لنت‌های ترمز از صفحه‌های فولادی در پشت و مواد اصطکاکی متصل‌شده به سطح صفحهٔ فلزی، که در مقابل دیسک چرخندهٔ ترمز قرار می‌گیرد، تشکیل شده‌اند.
لنت‌های ترمز، انرژی جنبشی حاصل از حرکت وسیلهٔ نقلیه را به‌واسطهٔ اصطکاک به انرژی گرمایی تبدیل می‌کنند. در سامانه‌های ترمز دیسکی، در هر چرخ دو لنت ترمز تعبیه می‌شود که هردو رو به دیسک‌های ترمز قرار می‌گیرند.
مفهوم کلی لنت‌های ترمز یا ترمزهای دیسکی، به‌عنوان جایگزینی برای ترمزهای کاسه‌ای، دست کم از سال ۱۹۰۲ و از زمان ثبت اختراعی از سوی فردریک لنکستر در همان سال، مطرح شده‌بود. با این حال، با توجه به هزینهٔ بالا و کمبودهای این نوع ترمزها نسبت به ترمزهای کاسه‌ای، این سامانه‌ها تا پیش از پایان جنگ جهانی دوم مورد استفادهٔ گسترده قرار نگرفتند. با بهبود فناوری ترمزهای دیسکی، عملکرد این نوع ترمز به‌سرعت از ترمزهای کاسه‌ای پیشی گرفت. تفاوت عملکرد این دو نوع از ترمز، بیش از هر زمان دیگری در سال ۱۹۵۳ و با کسب جایزه بزرگ مسابقات ۲۴ ساعته لمانز در مسابقهٔ استقامت توسط یک خودروی جگوار مجهز به لنت‌های ترمز به‌طور قابل توجهی تجلی یافت. موفقیت این خودروی جگوار عموماً به ترمزهای دیسکی آن نسبت داده‌شد که امکان ورود سریع‌تر راننده به پیچ‌ها و تأخیر بیشتر در زمان ترمزگیری نسبت به سایر رقبا را برای رانندگان فراهم کرده‌بود و در نهایت به پیروزی آن‌ها انجامید. تا پیش از سال ۱۹۶۳، بخش عمدهٔ خودروهای مجهز به ترمزهای دیسکی ساخت اروپا بودند و خودروهای آمریکایی در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و پس از اختراع کالیپرهای ثابت، که نصب این سامانه را ارزان‌تر و جمع و جورتر ساخته‌بودند، به استفاده از این نوع ترمزها روی آوردند.
مهم‌ترین خصوصیاتی که در زمان انتخاب موارد برای ساخت لنت‌های ترمز مد نظر قرار می‌گیرند، به شرح زیر است:
مؤلفهٔ دیگری که برای انتخاب مادهٔ تشکیل‌دهندهٔ لنت مد نظر است، میزان تراکم‌پذیری آن است؛ اگر این مواد بیش از اندازه تراکم‌پذیر باشند، مسافت توقف خودرو بیش از اندازه زیاد خواهد بود. مواد سازندهٔ لنت‌های ترمز همچنین باید منفذدار و نفوذپذیر نیز باشند تا آب نتواند بر روی ضریب اصطکاک آن‌ها تأثیر بگذارد.
پس از جنگ جهانی اول و با افزایش سرعت حرکت خودروها، پنبه نسوز یا آزبست به‌عنوان ماده‌ای معمول در ساخت لنت‌های ترمز مورد استفاده قرار گرفت؛ چرا که تحقیقات نشان داده‌بود که خواص این ماده، امکان دفع حرارت (که می‌توانست به نیز برسد) را همزمان با ارائهٔ اصطکاک لازم جهت متوقف‌کردن یک وسیلهٔ نقلیه، فراهم کند. با این حال، با آشکار شدن تدریجی خطراتی که پنبه نسوز متوجه سلامتی انسان می‌کرد، لازم بود که ماده‌ای دیگر برای ساخت لنت‌های ترمز پیدا شود. در کشورهای جهان اول، مواد ارگانیک غیرآزبستی (NAO) به‌طور گسترده‌ای جایگزین پنبهٔ نسوز در ساخت لنت‌های ترمز شدند. امروزه مواد مورد استفاده در ساخت لنت ترمز در یکی از چهار ردهٔ اصلی زیر طبقه‌بندی می‌شوند:
در ساخت لنت‌های ترمز، رزین فنول فرمالدهید غالباً به‌عنوان پیونده استفاده می‌شود. گرافیت می‌تواند علاوه بر مادهٔ پیونده، نقش مادهٔ اصطکاکی را نیز ایفا کند. مادهٔ دیگری که معمولاً به‌عنوان مادهٔ اصطکاکی استفاده می‌شود، زیرکونیم سیلیکات است. یک تولیدکنندهٔ لنت ایتالیایی تحقیقاتی را انجام داده‌است که طبق آن می‌توان از سیمان به‌عنوان یک مادهٔ پیونده ارزان و با مصرف انرژی کمتر استفاده کرد. در جدول زیر نمایانگر خلاصه‌ای از مواد تشکیل‌دهندهٔ یک لنت ترمز معمولی است:
مؤلفه‌های زیست‌محیطی مختلفی بر انتخاب مواد مورد استفاده در ساخت لنت‌های ترمز حاکم هستند. برای مثال، لایحهٔ SSB 6557 که در سال ۲۰۱۰ در ایالت واشینگتن ایالات متحده به تصویب رسید، میزان مجاز استفاده از مس در مواد اصطکاکی را محدود می‌کند تا رفته‌رفته به میزان ناچیزی از کاربرد این ماده منجر شود. زیرا سطوح زیاد استفاده از مس، تأثیرات منفی و زیان‌باری بر حیات آبزیان دارد. ترکیبات مختلفی از مواد برای جایگزینی مس در لنت‌های ترمز توسعه یافته‌اند، اما هنوز جایگزین مستقیمی برای آن موجود نیست.
لنت‌های ترمز باید هر از لحاظ خوردگی بیش از اندازه یا نامسطح بررسی شوند. اگرچه خوردگی لنت‌های ترمز در وسایل نقلیه، برای هر خودرو متفاوت است، اما توصیه شده‌است که با پیمایش هر ، لنت‌های ترمز تعویض شوند.
عملکرد بد لنت‌های ترمز می‌تواند تأثیرات زیادی در عملکرد کلی وسیلهٔ نقلیه داشته‌باشد. در جدول زیر برخی مشکلات معمول که ناشی از بد عمل‌کردن لنت‌های ترمز هستند، شرح داده شده‌اند: