توسعه چندمنظوره پست الکترونیک اینترنت/امن
S/MIME (توسعه چند منظوره پست الکترونیک اینترنت/امن) استانداردی برای رمزنگاری با کلید عمومی و امضایی از دادهٔ MIME است. S/MIME یکی از استانداردهای IETF است که در تعدادی از اسناد از جمله RFCها تعریف شده‌است. S/MIME را در اصل شرکت امنیت داده RSA توسعه داده‌است. مشخصات اصلی که به تازگی استفاده می‌شود توسعه یافته مشخصات MIME با استاندارد غیررسمی صنعت PKCS#7 فرمت پیام امن است. کنترل تغییر به S/MIME از آن زمان به نیروی ضربت مهندسی اینترنت محول گردیده و مشخصات در حال حاضر در سینتکس پیام رمز شده گنجانده شده‌است. یک مشخصه IETF در بسیاری از جهات با PKCS #7 یکسان است. عملکرد S/MIME در اکثر نرم‌افزارهای پست الکترونیکی مدرن قرار گرفته و با آن‌ها نیز کار می‌کند.
S/MIME، خدمات امنیتی رمزنگاری زیر را برای برنامه‌های پیام الکترونیکی فراهم می‌کند: احراز هویت، یکپارچگی پیام، عدم انکار مبدأ (با استفاده از امضاهای دیجیتال) و حفظ حریم خصوصی و امنیت داده (با استفاده از رمزنگاری). S/MIME نوع MIME را مشخص می‌کند codice_1(نوع smim "داده دربرگرفته شده"). S/MIME در جایی که تمام موجودیت MIME ی (که از قبل آماده شده) که باید پنها ن شود را رمز نموده و در شی ای که متعاقباً در موجودیت application/pkcs7-mime MIME وارد می‌شود بسته‌بندی می‌کند.
قبل از اینکه S/MIME در یکی از برنامه‌های کاربردی بالا بتواند استفاده شود، باید کلید/گواهی نامهٔ منحصربه‌فرد یکی از مراکز صدور گواهی (CA) شخصی یا عمومی را بدست آورده و نصب کرد. بهترین عمل قابل قبول برای امضا و رمزنگاری، استفاده از کلیدهای خصوصی جداگانه می‌باشد (و گواهی نامه‌های وابسته). به‌طوری‌که این مجوز شخص ثالث برای کلید رمزنگاری بدون توافق بر ویژگی عدم انکارکلید امضا می‌باشد. رمزنگاری نیاز به نگهداری گواهی طرف مقصد در مخزن دارد (که معمولاً به صورت خودکار پس از دریافت پیام از طرف کسی به همراه یک گواهی امضای معتبر می‌باشد). در حالی که از نظر فنی ارسال پیام رمزنگاری شده (با استفاده از گواهی طرف مقصد) بدون داشتن گواهی نامهٔ شخص مالک برای امضای دیجیتال امکان دارد، در عمل، مشتریان S/MIME نیاز به این دارند که شما گواهی نامه خود را نصب نمایید قبل از اینکه آن‌ها به دیگران اجازه رمزنگاری را بدهند.
یک نمونه "اولیه"("کلاس ۱") گواهی شخصی، هویت مالکش را تأیید می‌کند تنها تا آنجا که فرستنده را به عنوان مالک "From:" در آدرس پست الکترونیکی اعلام می‌دارد به این معنی که فرستنده می‌تواند امیل‌های فرستاده شده به آن آدرس را دریافت نماید و بنابراین تنها ثابت می‌شود که یک امیل دریافت شده واقعاً از "From:" آدرس داده شده آمده‌است و آن نام شخص و نام شرکت را تأیید نمی‌کند. اگر یک فرستنده بخواهد به گیرنده امیل اجازه بدهد که هویت فرستنده را تأیید کند این به این معنا می‌باشد که نام گواهی دریافت شده نام فرستنده یا نام سازمان را در بر می‌گیرد. فرستنده نیاز دارد که گواهی ("کلاس ۲") را از مرکز صدور گواهی(CA)که فرایند تأیید هویت را با عمق بیشتری انجام می‌دهد تهیه نماید، و این شامل سوالاتی دربارهٔ دارنده گواهی نامه می‌شود. برای جزئیات بیشتر در مورد تأیید هویت، امضای دیجیتال را مشاهده کنید.
با توجه به سیاست CA، گواهی نامه شما و تمام محتویاتش ممکن است به‌طور عمومی برای مرجع و تأییدکننده ارسال شود. به سبب آن نام و آدرس ایمیلتان در دسترس همه قرار می‌گیرد تا بتوانند ببینند و احتمالاً جستجو نمایند. CAهای دیگر فقط شماره‌های سریال و وضعیت‌های ابطال را پست می‌کنند و هیچ‌یک از اطلاعات شخصی را شامل نمی‌شوند. در انتها دست کم حمایت از تمامیت ساختار کلید عمومی اجباری است.
S/MIME
حتی به‌طور کلی، هر پیامی که یک مشتری S/MIME به فرم رمز شده ذخیره می‌کند اگر گواهی نامه/کلیدخصوصی ای که برای رمزگشایی استفاده می‌شود منقضی شده باشد یا اینکه در دسترس نباشد رمزگشایی نخواهد شد. هچنین به دلیل ذخیرهٔ رمزشده، جستجو و ایندکس‌گذاری محتویات پیام رمزشده برای بسیاری از مشتریان امکان‌پذیر نمی‌باشد و البته این مختص به S/MIME نیست و مشکلی نیست که فقط در پیام‌هایی که با S/MIME امضا می‌شوند وجود داشته باشد.
امضای S/MIME معمولاً با چیزی که «امضای جدا یا منفصل» نامیده می‌شود انجام می‌گردد. اطلاعات امضا از متن امضا شده جدا می‌باشد. به سبب این امر نوع MIME با دومین قسمت که دارای زیر نوع application/(x-)pkcs7-signature است بخش‌بندی و امضا شده‌است. نرم‌افزار Mailing list به دلیل تغییر قسمت متنی و در نتیجه بی‌اعتبار کردن امضا بدنام می‌باشد. هر چند این اختصاص به S/MIME ندارد و یک امضای دیجیتال فقط محتویات امضا شده‌ای که تغییر کرده‌است را نشان می‌دهد.