باشگاه فوتبال اورتون
باشگاه فوتبال اورتون () یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر انگلستان است که در شهر لیورپول انگلستان قرار دارد. از زمان تأسیس لیگ فوتبال، اورتون با ۱۱۶ فصل حضور، رکورد دار بیشترین حضور در بالاترین سطح فوتبال انگلستان است؛ تنها چهار فصل (۳۱–۱۹۳۰، ۵۲–۱۹۵۱، ۵۳–۱۹۵۲ و ۵۴–۱۹۵۳) از حضور در سطح اول فوتبال انگلیس بازماندند. ۹ عنوان قهرمانی در لیگ فوتبال انگلستان، ۵ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و یک قهرمانی جام برندگان جام اروپا در کارنامه اورتون ثبت شده‌است.
اورتون در سال ۱۸۷۸ بنا نهاده شد؛ این باشگاه یکی از اعضای مؤسس لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بود و دو فصل بعد، نخستین عنوان قهرمانی خود در رقابت‌های لیگ را به دست آورد. پس از کسب چهار عنوان قهرمانی در لیگ و دو قهرمانی جام حذفی، با فرارسیدن جنگ جهانی دوم و خرابی‌های بعد از آن، باشگاه تا دهه ۱۹۶۰ یک دوره سکون را گذراند. عصر موفقیت‌های اورتون از اواسط دهه ۱۹۸۰ دوباره آغاز شد؛ جایی که موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ، یک قهرمانی جام حذفی و قهرمانی جام برندگان جام اروپا شدند. آخرین عنوان قهرمانی مهم باشگاه، به پیروزی در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۹۹۵ مقابل منچستر یونایتد و قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان بر می‌گردد.
از سال ۱۸۹۲، اورتون بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه گودیسون پارک برگزار می‌کند؛ این اقدام پس از آن صورت گرفت که باشگاه درگیر اختلافات شدید در پرداخت اجاره ورزشگاه آنفیلد با مالک آن شد. اورتون رقابتی دیرینه با همشهری‌اش لیورپول دارد که شهره است با نام شهرآورد مرزی‌ساید. لباس اول اورتون، پیراهن آبی ارغوانی به همراه شورت و جوراب سفید است.
کلیسای کوچک سنت دومینگو در سال ۱۸۷۱ در منطقه اورتون از شهر لیورپول افتتاح شد. کلیسا نامش را از موقعیت مکانی‌اش در سنت دومینگو گرفت. در سال ۱۸۷۷ کشیش بن سوئیفت چمبرز به عنوان سرپرست این کلیسا منصوب شد. چمبرز یک تیم کریکت برای جوانان منطقه ایجاد کرد، اما از آنجا که کریکت بازی تابستانی بود، جا داشت تا در زمستان ورزش دیگری برگزار شود، بنابراین یک باشگاه فوتبال به نام سنت دومینگو در سال ۱۸۷۸ تشکیل شد. اولین بازی باشگاه، پیروزی خانگی ۱–۰ در برابر باشگاه کلیسای اورتون بود.
بسیاری بودند که در کلیسا حاضر نمی‌شدند اما علاقه‌مند به پیوستن به تیم فوتبال بودند، بنابراین تصمیم گرفته‌شد تا نام باشگاه تغییر کند. جلسه‌ای به تاریخ نوامبر ۱۸۷۹ در هتل کوئینز هد برگزار شد و نام تیم به باشگاه فوتبال اورتون؛ نام منطقه اطرافش، تغییر یافت. روزهای ابتدایی، اورتون در یک زمین عمومی در آنفیلد در گوشه جنوب‌شرقی پارک استنلی که به تازگی ساخته شده‌بود، بازی می‌کرد؛ همان مکان پیشنهادی برای ساخت ورزشگاه جدید لیورپول. اولین بازی رسمی با نام باشگاه فوتبال اورتون در سال ۱۸۷۹ با پیروزی ۶–۰ مقابل سنت پیترز برگزار شد.
باشگاه حرفه‌ای، امکانات مناسب و حرفه‌ای نیاز داشت. در سال ۱۸۸۲، آقای جی. کرویت زمینی را در جاده پریوری به باشگاه اهدا کرد که به مدت دو سال خانه باشگاه شد. زمین، حفاظ مناسب و گیت ورودی هم داشت، اما جمعیت روزافزون تماشاگران و سر و صدای آنها موجب شد تا آقای کرویت از باشگاه بخواهد، زمینش را ترک کند. در سال ۱۸۸۴ به آنفیلد در همان نزدیکی نقل مکان کردند و آن را از جان اورل، یکی از دوستان هولدینگ اجاره کردند. خانه جان هولدینگ پشت زمین قبلی اورتون بود. او جذب باشگاهی شد که جمعیت زیادی را به خود می‌کشید و یک سال پس از انتقال اورتون، آنفیلد را خریداری کرد. اورتون تا قبل از پرداخت اجاره به هولدینگ، به بیمارستان محلی کمک مالی می‌کرد.
در طی هفت سال پس از انتقال به آنفیلد، باشگاه زمین آجری روزهای ابتدایی را به زمینی با استانداردهای بین‌المللی و ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر تبدیل کرد و جایگاه‌های سرپوشیده مناسب برایش ساخت. بعدها میزبان یک بازی ملی، میان دو تیم انگلستان و ایرلند شد. باشگاه از آماتور به حرفه‌ای ارتقا یافت، از بنیانگذاران لیگ فوتبال شد و اولین قهرمانی خود را در فصل ۹۱–۱۸۹۰ کسب کرد. به دنبال این موفقیت‌ها، درآمد باشگاه به میزان قابل توجهی افزایش یافت.
در سال ۱۸۸۸ اورتون از بنیانگذاران لیگ فوتبال شد و در اولین فصل از آن هشتم و در فصل بعد نایب‌قهرمان شد.
اورتون فصل ۹۱–۱۸۹۰ را با پنج پیروزی متوالی، فوق‌العاده آغاز کرد و فرد گری در هر شش بازی نخست، برایشان گلزنی کرد. تا اواسط ژانویه، اورتون تمام بازی‌هایش را به جز یکی انجام داد و ۲۹ امتیاز گرفت، در حالی که پرستون‌نورث‌اند هفت بازی تا پایان فصل داشت و یازده امتیاز از آنها عقب بود. اورتون تا دو ماه به تماشای پرستون نشست تا بازی‌هایش را کامل کرد و به دو امتیازی‌شان رسید. تنها یک بازی و دو امتیاز قابل دستیابی برای هر دو باقی ماند. آخرین بازی فصل برای هر دو تیم در ۱۴ مارس برگزار شد و اورتون ۳–۲ در برنلی و پرستون ۳–۰ در ساندرلند شکست خوردند. اینگونه اورتون با چهارده پیروزی از ۲۲ بازی خود، اولین قهرمانی لیگ فوتبال را به دست آورد و گری با ۲۱ گل بهترین گلزنشان شد.
پس از کسب اولین قهرمانی در لیگ، کمیته اورتون و جان هولدینگ درگیر مناقشه‌ای عمیق و تلخ شدند. هولدینگ ابتدا آنفیلد را از خانواده اورل اجاره کرد و به باشگاه اورتون بازاجاره داد و در سال ۱۸۸۵ زمین را خرید و مستقیماً به اورتون اجاره داد. کمیته متمایل به لیبرال معتقد بود هولدینگِ محافظه‌کار، باشگاه را مسیر رسیدن به اهداف شخصی مالی و سیاسی‌اش کرده و شیوه تجاری باشگاه و حق انحصاری هولدینگ برای فروش مشروبات، سرمنشا اختلافات بود. پس از فصل ۹۰–۱۸۸۹، هولدینگ حق اجاره را با ۱۵۰ درصد افزایش به ۲۵۰ پوند در سال رساند. جان اورل، که مالک زمین مجاور بود، تلاش داشت تا به کمک اشکالات قانونی دربارهٔ ساخت جایگاه اصلی جدید در زمین آنفیلد، راهی برای بازپس‌گیری زمین قبلی‌اش پیدا کند. اورتون ناچار بود هر دو زمین آنفیلد و اورل را بخرد یا هر دو را اجاره کند. اعضای کمیته اورتون، هولدینگ را متهم کردند که او از اشکال قانونی درمورد ساخت جایگاه جدید خبر داشته و بی‌اعتنا به آن کار ساخت را ادامه داده. از هولدینگ خواسته‌شد تا در مورد اجاره همزمان آنفیلد و زمین اورل به مبلغ ۳۷۰ پوند یا خرید هر دو مذاکره کند، اما به آنها گفته شد که هزینه اجاره غیرقابل مذاکره است.
هولدینگ سعی کرد تا با ایجاد "شرکت محدود باشگاه فوتبال اورتون و زمین‌های ورزشی" در ژانویه ۱۸۹۲، به اجبار باشگاه را به تملک خود درآورد و در مارس همان سال به دنبال ثبت آن به عنوان یک باشگاه رسمی بود. اورتون همچنان در آنفیلد مشغول بازی بود و هولدینگ به دنبال تصاحب مسابقات و موقعیت اورتون در لیگ فوتبال. لیگ فوتبال شرکت جدید هولدینگ را با عنوان اورتون به رسمیت نشناخت، در نتیجه نامش را به "شرکت محدود باشگاه فوتبال لیورپول و زمین‌های ورزشی" تغییر داد که سرآخر منجر به ایجاد باشگاه فوتبال لیورپول در ژوئن ۱۸۹۲ شد. بی‌اعتمادی بین هولدینگ و کمیته اورتون سبب شد تا باشگاه زمین باارزش آنفیلد را رها کند و به گودیسون پارک در شمال پارک استنلی منتقل شود. هولدینگ حتی از پرداخت مبلغ لغو قرارداد اجاره به اورتون امتناع کرد. آخرین بازی اورتون در آنفیلد، در ۱۸ آوریل ۱۸۹۲ و مقابل بولتون واندررز برگزار شد. پس از آن شرکتی با نام شرکت محدود باشگاه فوتبال اورتون در ۱۴ ژوئن ۱۸۹۲ به ثبت رسید و ۵۰۰۰ سهم عرضه شد تا بودجه کافی برای خرید زمین جدید و ساخت ورزشگاه فراهم شود و سهم مدیران باشگاه به ۶ درصد کاهش یافت.
پس از انتقال به گودیسون پارک، اورتون چهار بار فینال جام حذفی را تا قبل از جنگ جهانی اول تجربه کرد؛ در ۲۶ مارس ۱۸۹۳ به میزبانی ورزشگاه فالوفیلد شهر منچستر، ۱–۰ مقابل ولورهمپتون واندررز شکست خورد و چهار سال بعد، ۳–۲ مقابل استون‌ویلا در کریستال پالاس. در ۲۰ آوریل ۱۹۰۶ و در سومین خیزش برای قهرمانی، نیوکاسل را با یک گل در کریستال پالاس شکست داد و اولین جام حذفی را به خانه برد. یک سال بعد به دومین فینال متوالی خود رسید، اما با شکست ۲–۱ مقابل شفیلد ونزدی در کسب دومین جام حذفی ناکام ماند.
فصل ۱۵–۱۹۱۴، آخرین قبل از تعلیق لیگ فوتبال در طول جنگ جهانی اول بود. اورتون دومین قهرمانی‌اش را در لیگ با یک امتیاز بیشتر از اولدهام اتلتیک به دست آورد و بابی پارکر با ۳۵ گل، فصل را به عنوان بهترین گلزن لیگ به پایان رساند.
ویلیام رالف دین، معروف به «دیکسی دین» از بهترین گلزنانی بود که فوتبال انگلستان به خود دیده‌است. پس از ثبت رکورد میانگین یک گل در هر بازی، این مهاجم پرکار ترانمر روورز به اورتون آمد تا در فصل ۲۶–۱۹۲۵ برای این تیم بازی کند. دین در همان اولین بازی خود دو گل به ثمر رساند و اولین فصل حضورش را با ثبت ۳۲ گل در ۳۸ بازی از لیگ تمام کرد و فصل بعد را با ۲۱ گل در ۲۷ بازی.
در فصل ۲۸–۱۹۲۷، دین با ۶۰ گلی که در ۳۹ بازی از لیگ به ثمر رساند، تاریخ‌سازی کرد و رکوردی را به نام خود ثبت کرد که تاکنون پابرجاست و یک‌تنه قهرمانی در لیگ را برای اورتون به ارمغان آورد.
در سال ۱۹۳۰ و در یک چرخش ناگهانی، اورتون کارش را در آخرین جایگاه از جدول لیگ به پایان رساند و به دسته دوم سقوط کرد. دین در همان دسته دوم هم، بهترین فرم خود را داشت و در ۳۷ بازی، ۳۹ گل به ثمر رساند و اورتون را در مسیر اولین تلاش برای صعود به دسته اول، قهرمان دسته دوم کرد. در فصل ۳۲–۱۹۳۱، دین ۴۵ گل به ثمر رساند و اورتون چهارمین قهرمانی‌اش را در لیگ ثبت کرد.
۳۳–۱۹۳۲، فصل مدافعین عنوان قهرمانی نبود و کارشان در لیگ با نشستن در جایگاه یازدهم به پایان رسید. اگرچه با گذر از وستهام در نیمه‌نهایی، مسیر جام حذفی را تا فینال طی کردند. در فینال سال ۱۹۳۳ جام حذفی، برای اولین بار شماره‌ها به پیراهن بازیکنان اضافه شد و دین به عنوان اولین شماره ۹ تاریخ اورتون، در پیروزی ۳–۰ تیمش مقابل منچسترسیتی، دو گل ثبت کرد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۷، آخرین بازی خود را برای اورتون انجام داد و در مجموع ۳۸۳ گل در ۴۳۳ بازی به جای گذاشت. در ۱ مارس ۱۹۸۰، دین در حین تماشای دربی مرزی‌ساید در گودیسون پارک بر اثر سکته قلبی درگذشت.
در فصل ۳۹–۱۹۳۸، اورتون با جو مرکر، توماس جونز و تامی لاوتون بار دیگر قهرمان لیگ فوتبال شد. لاوتون ۱۹ ساله در طول فصل، ۳۵ گل به ثمر رساند. شروع جنگ جهانی دوم سبب وقفه در حرفه بازیکنان به مدت ۶ سال شد و تیمی را که می‌توانست افتخاراتی بیشتر از این به دست آورد، متوقف کرد؛ درست همانند فصل ۱۵–۱۹۱۴.
اگرچه دهه ۱۹۹۰ را دوران افول اورتون می‌دانند، اما در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰، بدترین عملکرد تاریخ این تیم به ثبت رسید. تیم قهرمان سال ۱۹۳۹ در سال ۱۹۴۶ فروپاشید. تامی لاوتون به چلسی فروخته شد، جو مرکر با سرمربی تیم؛ تئو کلی به اختلاف خورد و راهی آرسنال شد و سعی کردند توماس جونز را به رم بفروشند. دیری نگذشت که تنها تد سگار برای اورتون باقی ماند.
اورتون تحت هدایت کلیف بریتونِ بی‌دانش و ارزان‌قیمت، در پایان فصل ۵۱–۱۹۵۰ برای دومین بار در تاریخ خود به دسته دوم سقوط کرد. پس از گذشت سه فصل، اورتون در سال ۱۹۵۴ به عنوان نایب‌قهرمانِ دسته دوم به دسته اول بازگشت. پیروزی ۴–۰ در خانهٔ اولدهام اتلتیک، صعودشان را در آخرین بازی فصل قطعی کرد.
با این حال، در این دوره اورتون بازیکنان قابلی چون دیو هیکسون و بابی کالینز را در ترکیب خود دید و بازی‌های خاطره‌انگیزی را ساخت؛ پایان‌دادن به دوران طولانی شکست‌ناپذیری منچستریونایتد در اولدترافورد با پیروزی ۵–۲ در سال ۱۹۵۶ از جملهٔ آنها بود.
اورتون دو بار به نیمه‌نهایی جام حذفی در این دوره رسید؛ در سال ۱۹۵۰ با شکست ۲–۰ مقابل لیورپول و در سال ۱۹۵۳، با شکست ۴–۳ به بولتون واندررز، تلاششان برای رسیدن به فینال ناکام ماند.
بسیاری از طرفداران، دهه ۱۹۶۰ را عصر طلایی باشگاه می‌دانند. در این دوره دوگانه قهرمانی در لیگ و جام خیریه را در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۷۰ به دست آوردند و جام حذفی را در فینال ۱۹۶۶ بالای سر بردند. پس از دوره‌ای بی‌حاصل در دهه ۱۹۵۰، هری کتریک در سال ۱۹۶۱ هدایت اورتون را بر عهده گرفت. دیری نگذشت که تیم کتریک به واسطه عملکرد روشمندش، مانند اورتون دههٔ ۱۹۲۰، «مدرسه دانش» لقب گرفت. فوتبال آنها مبتکرانه بود و به سبک «فشار و حمله» تاتنهام شباهت داشت. اورتون در اولین فصل مربیگری کتریک، کمتر از هر تیم دیگری گل دریافت کرد و در ردهٔ چهارم جدول ایستاد.
در فصل ۶۳–۱۹۶۲، تافی‌ها تنها ۶ شکست در ۴۲ بازی داشتند و ششمین قهرمانی لیگ را از آن خود کردند. ۴۶ گل از ۷۳ گل اورتون در این فصل، ثمرهٔ همکاری چشمگیر روی ورنون و الکس یانگ در خط حمله بود (آخرین باری که دو بازیکن اورتون هر کدام بیش از ۲۰ گل در یک فصل به ثمر رساندند). برای دیگر بازیکنان برجستهٔ این دوره از تاریخ اورتون می‌توان از بیلی بینگهام، جیمی گابریل، درک تمپل، بابی کالینز و برایان لبون یاد کرد.
در سال ۱۹۶۶؛ همان سالی که انگلیس قهرمان جام جهانی شد، اورتون جام حذفی را در یک بازی کلاسیک به خانه برد؛ تا دقیقه ۵۷ و با دو گل، جام در دستان شفیلدونزدی بود اما اورتون با سه گل، قهرمانی را با نتیجه ۳–۲ به نام خود نوشت. در سال ۱۹۶۸، اورتون دوباره به فینال رسید، اما نتوانست در ومبلی بر وست‌برومویچ آلبیون غلبه کند. سال بعد اورتون تا نیمه‌نهایی بالا رفت و در ویلا پارک ۱–۰ به منچسترسیتی باخت.
یک سال بعد و در فصل ۷۰–۱۹۶۹، اورتون با ۶۶ امتیاز و در فاصله ۹ امتیازی با لیدزیونایتد برای هفتمین بار قهرمان لیگ شد. گلزنی‌های جو رویل از عوامل تأثیرگذار در این قهرمانی بود که خود او بعداً باشگاه را در راه قهرمانی جام حذفی ۱۹۹۵ هدایت کرد. این تیم به سبکی که عملاً نوعی از توتال فوتبال بود بازی می‌کرد که توسط «مثلث مقدسِ» هاوارد کندال، آلن بال و کالین هاروی در خط میانی رهبری می‌شد. همراه با لابون در خط دفاعی و کاپیتان باشگاه، رویل در خط حمله، بسیاری از هواداران این تیم را بهترین تیم باشگاه می‌دانند.
به نظر می‌رسید تیم هری کتریک در فصل ۷۰–۱۹۶۹، آماده بود تا سال‌ها در لیگ بزرگی کند، اما به سرعت افول کرد. در فصل ۷۱–۱۹۷۰، اورتون نتوانست دورهٔ اوج خود را حفظ کند اما در جبههٔ دو جام پیشرفت کرد. در دومین حضورش در جام باشگاه‌های اروپا، اورتون به یک‌چهارم نهایی رسید اما به دست تیم یونانی پاناتینایکوس و با قانون گل‌های خارج از خانه حذف شد. آخر هفته قبل، اورتون در نیمه‌نهایی جام حذفی ۷۱–۱۹۷۰ به مصاف رقیبش لیورپول رفت و ۲–۱ شکست خورد.
اورتون در سال ۱۹۷۱ چهاردهم شد و در سه فصل بعد، رده‌های پانزدهم، هفدهم و هفتم جدول نصیبش شد. گفته می‌شود استرس حاصل از عملکرد ضعیف تیم، سلامتی هری کاتریک را به خطر انداخته و عاملی برای استعفایش در سال ۱۹۷۴ بود.
اورتون در فصل ۷۵–۱۹۷۴، تحت هدایت بیلی بینگهام در مسیر کسب قهرمانی مجدد بود به‌طوری بعضی از دلال‌های شرط‌بندی حتی در عید پاک شرط‌بندی را متوقف کرده بودند، اما چند باخت ناباورانه مقابل حریفان خرده‌پا به امیدشان پایان داد و نهایتاً چهارم شدند. با عملکرد ضعیف تیم و کسب رده‌های یازدهم و نهم در دو فصل آینده، بینگهام در سال ۱۹۷۷ تیم را ترک کرد.
اورتون در دوران بین دو مربی به اولین فینال جام اتحادیه رسید و استون‌ویلا را حریف خود دید و در نیمه‌نهایی جام حذفی مقابل لیورپول قرار گرفت. فینال جام اتحادیه در ومبلی، به تساوی رسید و در بازی تکراری به میزبانی ورزشگاه هیلزبورو تساوی تکرار شد. سومین بازی در اولدترافورد در وقت‌های معمول ۲–۲ شد و با گل استون‌ویلا در اواخر وقت اضافهٔ دوم، جام را باختند. نیمه‌نهایی جام حذفی با تساوی ۲–۲ به پایان رسید اما این بازی با گل برایان همیلتون که مردود اعلام شد برای همیشه در خاطره ماند. اورتون با شکست ۳–۰ در بازی تکراری فرصت قهرمانی را در جام حذفی نیز از دست داد.
با هدایت گوردون لی، اورتون در فصل ۷۸–۱۹۷۷ سوم شد و باب لَچفورد با ۳۰ گل در صدر جدول گلزنان دسته اول قرار گرفت. فصل بعد در ظاهر یک مدعی جدی قهرمانی رقابت کردند اما درآخر چهارم شدند. موفقیت‌های لیورپول، انتظارات هواداران را بالا برده بود و از سوی دیگر، رتبه نوزدهم در فصل ۸۰–۱۹۷۹ و پانزدهم در فصل بعد از آن، اورتون را تا یک قدمی سقوط رسانده‌بود. باشگاه تصمیم به اخراج لی گرفت و هاوارد کندال را جایگزینش کرد. اورتون در سال ۱۹۸۰ بار دیگر به نیمه‌نهایی جام حذفی رسید اما پس از تساوی مقابل وستهامِ دسته دومی در بازی اول، بازی تکراری را ۲–۱ واگذار کرد.
هاوارد کندال، بازیکن سابق اورتون، برای فصل ۸۲–۱۹۸۱ در جایگاه سرمربی به باشگاهش بازگشت. او با بلکبرن روورز از دسته سوم صعود کرد و در فاصله‌ای کوتاه با دومین صعود متوالی، آنها را به دسته اول آورد. دوران هدایت کندال با پیروزی ۳–۱ مقابل بیرمنگام‌سیتی در روز آغازین فصل، امیدوارکننده شروع شد و در دسته اول هشتم شدند. پیشرفت ثابت آنها در فصل ۸۳–۱۹۸۲ ادامه یافت و با یک رتبه بالاتر، رده هفتم را کسب کردند و تنها یک قدم از کسب سهمیه جام یوفا جا ماندند. تنها شکست واقعی‌شان در آن فصل، شکست خانگی ۵–۰ مقابل لیورپول در ۶ نوامبر ۱۹۸۲ بود.
در طول سه فصل اول پس از انتصابش به عنوان سرمربی اورتون، کندال بازیکنان جوان‌تری چون نویل سَوتال، گری استیونز، درک مونت‌فیلد، پیتر رید، کوین شیدی و ترور استیون را به خدمت گرفت و مهره‌هایی چون کوین رتکلیف و گرائم شارپ را از پیش در دست داشت. بازیکنان دیگری نیز اضافه شدند، اما مهم‌ترین خرید باشگاه در اواخر سال ۱۹۸۳، اندی گری بود. از اوایل دهه ۱۹۷۰، اورتون به شدت تحت‌الشعاع موفقیت‌های لیورپول قرار گرفته بود و امیدوار بود با کسب موفقیتی از سایه همشهری‌شان درآید.
فصل ۸۴–۱۹۸۳، فصل دست و پا زدن در نیمه پایین جدول بود. هواداران پیوسته خواستار اخراج کندال بودند اما در هفته‌های پایانی، تیم فرم خوبش را بازیافت و تا رده هفتم بالا رفت. اورتون اما در دو جام پیش رفت. آبی‌ها به دومین فینالشان در جام اتحادیه رسیدند و در ومبلی مقابل لیورپول به تساوی بدون گل رسیدند، اما در نهایت بازی تکراری را از دست دادند. با این حال، پیروزی ۲–۰ مقابل واتفورد در فینال جام حذفی، به قحطی ۱۴ ساله جام پایان داد. این چهارمین قهرمانی اورتون در جام حذفی بود.
۸۵–۱۹۸۴، از بهترین فصل‌های اورتون شد. با وجود شروعی نه چندان متقاعدکننده، این تیم جوان اورتون شروع به شکوفایی کرد و هشتمین قهرمانی خود در لیگ را چهار بازی مانده به پایان فصل به دست آورد. در کنار آن، اورتون در دو جام پیش می‌رفت. در بازی رفت از مرحلهٔ نیمه‌نهایی جام در جام اروپا، بایرن‌مونیخ را در خانه‌اش با تساوی بدون گل متوقف کرد و در گودیسون پارک، این غول آلمانی را با نتیجه ۳–۱ زمین زد تا دروازه ورود به اولین فینال اروپایی‌شان باز شود. این مسابقه به عنوان یکی از خاطره‌انگیزترین‌ها در تاریخ باشگاه شناخته می‌شود. راپیدوین نیز در فینال، شکست ۳–۱ را پذیرفت تا اورتون اولین جام اروپایی تاریخش را بالای سر ببرد.
در جام حذفی، اورتون به دومین فینال متوالی رسید. آنها که جام لیگ و سه روز قبل از فینال حذفی، جام در جام اروپا را به خانه بردند، در پی تاریخ‌سازی و کسب سه‌گانه بودند اما اورتون خسته، فینالِ ومبلی را با یک گل به منچستریونایتد واگذار کرد.در صورت قهرمانی، اورتون به عنوان دومین تیم انگلیسی که سه جام بزرگ را در یک فصل کسب می‌کرد به لیورپول می‌پیوست.
رقابت‌های جام در جام ۸۵–۱۹۸۴ بدون حاشیه نبود. در بازی با فورتینا سیتارت هلند، یکی از هواداران اورتون وارد زمین بازی شد و هنگامی که از حصارها بالا رفت تا به جایگاه برگردد، دستگیر شد. این نمونه‌ای از هجوم هواداران انگلیسی به زمین، چه در بازی‌های داخلی و چه در بازی‌های خارج از کشورشان در آن دوره بود. فاجعه استادیوم هیسل در همان سال، منجر به محرومیت باشگاه‌های انگلیسی از مسابقات اروپایی توسط یوفا شد.
در انتهای سال ۱۹۸۵، لینه‌کر، مهاجم ۲۴ سالهٔ لسترسیتی جذب شد. با آمدن لینه‌کر، اندی گری محبوب، در یک جدایی بحث‌برانگیز به استون‌ویلا بازگشت.
فصل ۸۶–۱۹۸۵، حتی بدون رقابتی اروپایی، فصلی هیجان‌انگیز برای اورتون بود. در پایان سپتامبر، به نظر می‌رسید که منچستریونایتد پس از پیروزی در ده بازی اولش، مدعی اول قهرمانی در لیگ دسته اول باشد و اورتون با ۱۳ امتیاز اختلاف نسبت به آنها، پایین‌تر از لیورپول، چلسی و نیوکاسل در رده پنجم قرار داشت. با این حال، فرم عالی یونایتد به تدریج از بین رفت و اورتون در ۱ فوریه ۱۹۸۶ به لطف پیروزی ۱–۰ در خانه تاتنهام، صدرنشین لیگ شد. اورتون در ادامهٔ فصل برای حفظ صدرنشینی‌اش جنگید، اگرچه لیورپول و وستهامِ شگفتی‌ساز همچنان در تعقیبشان بودند. با این حال، ناکامی در پیروزی برابر ناتینگهام فارست و به دنبال آن شکست ناباورانهٔ ۱–۰ مقابل آکسفوردیونایتدِ تازه‌وارد در ۳۰ آوریل، سبب شد تا تنها سه بازی مانده به پایان فصل، اورتون صدر را به لیورپول ببازد. جدال برای قهرمانی در ۳ می ۱۹۸۶ به پایان رسید و لیورپول با پیروزی در آخرین بازی فصل، بی‌نیاز از نتیجهٔ بازی اورتون، عنوان قهرمانی را به دست آورد. با پیروزی ۶–۱ اورتون مقابل ساوتهمپتون در گودیسون پارک و شکست ۳–۱ وستهامِ مدعی در آخرین روز از فصل، نایب‌قهرمانی به نام آبی‌ها نوشته شد. در ۱۰ می ۱۹۸۶ و در اولین فینال تمام مِرزی‌سایدی از جام حذفی، اورتون به مصاف لیورپول رفت. با گل گری لینه‌کر که چهلمین گلش در آن فصل بود، جام تا پایان نیمه نخست در دستان آبی‌های مرزی‌ساید بود، اما دو گل از ایان راش و تک گل کریگ جانستون برای قرمزها، سبب شد تا فصل برای اورتون با دست خالی و برای لیورپول با قهرمانی دوگانه تمام شود.
اگر در پایان آن فصل، یوفا محرومیت تیم‌های انگلیسی را از رقابت‌های اروپایی لغو می‌کرد، اورتون به رقابت‌های جام در جام اروپا راه می‌یافت. اما یوفا این محرومیت را حداقل برای یک فصل دیگر ادامه داد تا برای دومین فصل متوالی، مسیر رقابت‌های اروپایی برای باشگاه‌های انگلیسی بسته شود.
در انتهای فصل، اورتون، گلزن برترش، گری لینه‌کر را به بارسلونای اسپانیا فروخت، و دیو واتسونِ مدافع را از نوریچ‌سیتی آورد و آدریان هیث از خط میانی به گرائم شارپ در خط حمله ملحق شد.
جدالِ قهرمانیِ فصل ۸۷–۱۹۸۶ با مدعیانی آشنا آغاز شد؛ اورتون در کنار لیورپول. اگرچه، این بار تیم‌های دیگری از جمله نوریچ‌سیتی و کاونتری‌سیتی نیز در عرصهٔ رقابت مدعیان بودند. تا کریسمس، اورتون یک پله پایین‌تر از لیورپول، چهارمین تیم جدول بود و تا ناتینگهام فارستِ رده دومی یک امتیاز فاصله داشت و آرسنال احیاء شده با شش امتیاز اختلاف نسبت به آنها، صدرنشین لیگ بود، اما با پیروزی ۳–۱ مقابل کاونتری سیتی در ۷ فوریه ۱۹۸۷، صدر را از آرسنال گرفتند و در ۴ مه ۱۹۸۷ با پیروزی ۱–۰ در خانهٔ نوریچ سیتی، قهرمانی‌شان را تثبیت کردند. محرومیت از رقابت‌های اروپایی برای باشگاه‌های انگلیسی، یک فصل دیگر تمدید شد و اورتون با وجود کسب سهمیه، جام باشگاه‌های اروپا در فصل ۸۸–۱۹۸۷ را از دست داد.
در انتهای فصل، هاوارد کندال روانهٔ اسپانیا شد تا مربی اتلتیک بیلبائو شود و دستیار سابقش کالین هاروی به عنوان سرمربی، جایگزینش شد.
در اولین فصلِ مربیگری کالین هاروی، سهم اورتون از جدول، مقام چهارم شد. در انتهای فصل ۸۸–۱۹۸۷، اورتون یکی از اولین خریدهای ۲ میلیون پوندی را در فوتبال انگلیس با خرید تونی کوتی، مهاجم ۲۳ سالهٔ وستهام‌یونایتد ثبت کرد. بعلاوه، در همان تابستانِ نقل و انتقالات، هاروی، استوارت مک‌کالِ هافبک را از برادفورد سیتی به خدمت گرفت.
علیرغم اینکه کوتی در اولین بازی خود برابر نیوکاسل هت‌تریک کرد و همچنان از بهترین مهاجمانی است که پیراهن اورتون را به تن کرده، فصل ۸۹–۱۹۸۸ برای اورتون با رده هشتم پایان یافت. در این فصل، اورتون برای شرکت در دو فینال به ومبلی بازگشت. در آوریل، فینال جام فول ممبرز را با شکست ۴–۳ به ناتینگهام فارست واگذار کرد و در فینالِ حذفیِ ماهِ مه که تحت‌الشعاع فاجعهٔ هیلزبورو در نیمه‌نهایی قرار داشت، پس از تساوی ۱–۱ در وقت‌های معمول و شکست ۲–۱ در وقت اضافه، جام را با نتیجه ۳–۲ به لیورپول باخت.
آن فصلِ ناامیدکننده و گسترش دوباره شکاف بین اورتون و رقیب دیرینه‌شان در آن سوی پارک استنلی، سبب شد تا هاروی در بازار نقل و انتقالات تابستان دست به کار شود. او نورمن وایت‌ساید را از منچستریونایتد و مایک نیول را از لسترسیتی به تیمش اضافه کرد و ترور استیون را به رنجرز فروخت.
فصل ۹۰–۱۹۸۹ شروع خوبی برای اورتون داشت و حتی در اواخر پاییز به مدت دو هفته، لیگ را رهبری کرد. در این فصل انگیزه‌های بیشتری برای کسب عنوان قهرمانی وجود داشت، زیرا یوفا قول داده بود محرومیت باشگاه‌های انگلیسی را از رقابت‌های اروپایی برای فصل بعد لغو کند، مشروط بر اینکه هواداران انگلیس در جام جهانی رفتار خوبی داشته باشند. با این حال، اورتون هرگز برتری‌اش در اوایل نوامبر را بازنیافت و در جدول پایانی، رتبه ششم را گرفت.
در ۳۱ اکتبر ۱۹۹۰، اورتون در رتبه هجدهم از جدول ۲۰ تیمی دسته اول دیده شد. از آنجا که تعیین شده‌بود تا دستهٔ اول برای فصل ۹۲–۱۹۹۱ به ۲۲ تیم افزایش پیدا کند، برخلاف فصل‌های گذشته تنها دو باشگاه انتهایی در این فصل سقوط می‌کردند. با این حال، این بدترین شروعِ فصل برای اورتون بود و کالین هاروی، تاوان این ناکامی را با اخراجش پرداخت.
کالین هاروی، از کار برکنار و اورتون در چند ماه اول از فصل ۹۱–۱۹۹۰ با چالشی جدی مواجه شد. باشگاه به دنبال بازگرداندن هاوارد کندال بود تا برای دومین بار، سرمربی تیم باشد. در ماه نوامبر کندال منچسترسیتی را ترک کرد و به همراه هاروی در جایگاه دستیارش، به اورتون بازگشت. اورتون برای فینال فول ممبرز، بار دیگر به ومبلی بازگشت و به نظر می‌رسید تیم راه خود را پیدا کرده باشد، اما بعد از تساوی در وقت‌های معمول، وقت‌های اضافه را با سه گل واگذار کردند و جام را به کریستال پالاس باختند. اگرچه دست هدایت‌گرِ کندال، اورتون را از منطقه سقوطِ دستهٔ اول بیرون کشید و تا ردهٔ نهم بالا برد.
در انتهای فصل، قهرمانِ اورتون، گرایم شارپ از تیم جدا شد، اما جای خالی او با خریدهایی چون پیتر بردزلی از لیورپول و مو جانستون از رنجرز، پر شد.
علیرغم این تغییرات، روند نزولِ اورتون در فصل ۹۲–۱۹۹۱ ادامه داشت و رده دوازدهم؛ پایین‌ترین رتبه آنها در یک دههٔ گذشته، نصیبشان بود. فصل ۹۳–۱۹۹۲، آغاز لیگ برتر بود که به عنوان بالاترین سطح از فوتبال انگلیس از دستهٔ اول لیگ فوتبال جدا شد. اورتون اولین فصل از لیگ برتر را در جایگاه سیزدهم به پایان رساند تا فشارها بر هاوارد کندال بیشتر شود.
هفته‌های ابتدایی از فصل ۹۴–۱۹۹۳، نقطه تحول هاوارد کندال در دومین دورهٔ مربیگری او برای اورتون بود، چرا که با پیروزی در سه بازی اول، خود را در صدر لیگ برتر دیدند. با این حال، در طی چند هفته، تیم فرم خوبش را از دست داد و تا میانه جدول سقوط کرد. کندال در اوایل دسامبر از اورتون کنار رفت، اما روند ناامیدکنندهٔ تیم، تحت هدایتِ موقتِ جیمی گابریل دوام داشت تا آنجا که در اواسط ژانویه، وارد عرصهٔ نبرد برای بقا شدند.
در ژانویه ۱۹۹۴، اورتون با جذب مایک واکر، جانشین هاوارد کندال را پیدا کرد. او به همراه نوریچ سیتی در فصل گذشته از لیگ برتر به مقام سوم رسیده بود و در جام یوفا ۹۴–۱۹۹۳، بایرن مونیخ بزرگ را در دور دوم حذف کرد. بعدها به دلیل «تشویق غیرمستقیم» واکر به ترک نوریچ، لیگ برتر اورتون را ۷۵٬۰۰۰ پوند جریمه کرد. واکر اکنون با چالشی بزرگ روبرو بود؛ اورتون لیگ برتری را که ۴۰ فصل متوالی در آن عضویت داشته و تنها هفت سال قبل قهرمان آن شده‌بود از سقوط نجات دهد. نتایج، زیر نظر سرمربی جدید در ابتدا خوب بود، اما تیم در ماه مارس بار دیگر دچار لغزش شد و روند وحشتناک دیگری را تجربه کرد. در کنار اینها، نتایج عجیب و غریب در روز ماقبل آخر فصل، اورتون را به قعر جدول رده‌بندی فرستاد. سقوط حتمی بود مگر آنکه نه تنها در آخرین بازی‌شان پیروز می‌شدند، بلکه نتایج دیگر بازی‌ها نیز وفق مراد آنها می‌شد.
اورتون برای بقا در لیگ برتر در آخرین روز فصل، باید ویمبلدون را در خانه شکست می‌داد. ویمبلدون با دو گل پیش افتاد، اما اورتون به لطف پنالتی نیمه اول گراهام استوارت، گل بری هورنای در نیمهٔ دوم و گل پیروزی‌بخشِ دیرهنگام از استوارت موفق شد نتیجه را ۳–۲ به سود خود تغییر دهد و شفیلد یونایتد و اولدهام اتلتیک را به همراه سویندون تاونِ از پیش سقوط‌کرده به دستهٔ اول بفرستد. اورتون شروع ضعیفی در فصل ۹۵–۱۹۹۴ داشت. پس از ۱۴ بازی به انتهای جدول لیگ رسیدند و تا سیزدهمین بازی خود، تنها یک پیروزی کسب کرده بودند. در پی این نتایج، واکر در نوامبر ۱۹۹۴ اخراج شد.
چند روز پس از اخراج واکر، بازیکن سابق اورتون، جو رویل پس از ۱۲ سال هدایت اولدهام اتلتیک در قامت سرمربی به باشگاه سابقش بازگشت. اولویت اصلی او، نجات اورتون از سقوط بود و در چند ماه اولِ حضورش، تغییراتی در تیم ایجاد کرد و در یک نمونه، انتقالِ قرضیِ دانکن فرگوسنِ مهاجم را با مبلغ رکوردشکنِ ۴ میلیون پوند، دائمی کرد. اورتون بقای خود در لیگ برتر را با پیروزی ۱–۰ مقابل ایپسویچ تاونِ از پیش سقوط‌کرده، در هفته سی و هفتم تضمین کرد.
اما بزرگترین موفقیت فصل اورتون در ۲۰ مه ۱۹۹۵ به دست آمد؛ زمانی که با تَک‌گل پُل رایداَوت، منچستریونایتد را مغلوب و جام حذفی را تصاحب کردند. تیم بی‌ادعای اورتون که «سگ‌های جنگ» لقب گرفت، مدافع عنوان قهرمانی را در فینال شکست داد و درخشش نویل ساوتال، دروازه‌بان اورتون، نقش مهمی در اولین قهرمانی بزرگ آنها پس از هشت سال داشت. رویل، اورتون را برای فصل ۹۶–۱۹۹۵ تقویت کرد و با رکورد باشگاهی ۵ میلیون پوند، آندری کانچلسکیس، وینگر اوکراینی منچستریونایتد را به تیم آورد.او مصمم بود تا افتخار قهرمانی در جام حذفی با عملکردی شایسته در جام برندگان جام اروپا همراه شود، اگرچه حضورشان در این رقابت‌ها، دوام کوتاهی داشت و در دور دوم حذف شدند. اورتون در لیگ به خوبی پیش رفت و حتی فرصت داشت تا سهمیهٔ جام یوفا را کسب کند، اما پیروزی آرسنال در آخرین روز از فصل، این شانس را از آنها گرفت و کارشان با کسب رتبه ششم پایان یافت. برای کانچلسکیس، فصل به خوبی گذشت و با ثبتِ ۱۶ گل، همچنان بهترین وینگر راست در لیگ برتر نامیده می‌شد، اگرچه، او در نیم‌فصل ۱۹۹۷، اورتون را به مقصد فیورنتینای ایتالیا ترک کرد. بدون کانچلسکیس، اورتون به آرامی از هم پاشید. سایهٔ سنگین سقوط و اختلاف نظر در نقل و انتقالات، سبب شد تا رویل در ۲۷ مارس ۱۹۹۷ از سمتش کنار برود. دیو واتسون، مدافع و کاپیتان کهنه‌کار اورتون تا پایان فصل، تیم را سرپرستی کرد و ضامن بقای اورتون شد، اما او به دنبال حضور دائم در این شغل نبود و اکنون مأموریت اورتون، یافتن یک سرمربی جدید بود.
با پایان فصل ۹۷–۱۹۹۶، پس از رد درخواست مربیگری باشگاه از سوی بابی رابسون و اندی گری، اورتون برای سومین بار به هاوارد کندال روی آورد. کندال که سرمربی وقت شفیلد یونایتد بود، بازگشت و با شروع فصل جدید، هیایوی بسیاری شد که آیا کندال هنوز هم می‌تواند جادوی قدیمی‌اش را نشان دهد و اورتون را به جمع تیم‌های برتر انگلیس بازگرداند. فصل ۹۸–۱۹۹۷، اما فصلی دشوار بود. همانند سال ۱۹۹۴، بقای اورتون تا آخرین بازی فصل تضمین نشد و تنها با تفاضل گل بهتر نسبت به بولتون واندررز در لیگ ماند. خارج از زمین، باشگاه در این زمان، درگیر بحران مالی بزرگی بود که تا سال ۱۹۹۹ حل نشد.
سومین دوره از مربیگری کندال در ژوئن ۱۹۹۸ با اخراجش به پایان رسید. اینچنین به نظر می‌رسید که پیتر جانسون، رئیس باشگاه به دنبال برایان کید، دستیار سرمربی منچستریونایتد است تا خلاء کندال را پر کند، اما سرآخر، کار هدایت اورتون به والتر اسمیت واگذار شد.
در تابستان ۱۹۹۸، والتر اسمیت، سرمربی موفق رنجرز جای کندال را گرفت. با خریدهای برجسته در فصل نقل و انتقالات، انتظار می‌رفت اتفاقات بزرگی رخ دهد، اما فصل اول مربیگری اسمیت، نبرد دیگری برای بقا بود و تنها به لطف چهار پیروزی در شش بازی آخرشان از سقوط گریختند و سرآخر در جایگاه چهاردهم ایستادند. در طول فصل ۹۹–۱۹۹۸، دانکن فرگوسن، بدون اطلاع اسمیت به نیوکاسل فروخته شد. شیوه فروش او، خشم طرفداران را در پی داشت و منجر به کناره‌گیری پیتر جانسون از ریاست باشگاه شد. بیل کن‌رایت، تهیه‌کنندهٔ تئاتر، کنترل باشگاه را در دست گرفت و فیلیپ کارتر را رئیس هیئت‌مدیرهٔ باشگاهش کرد. محدودیت‌های مالی باشگاه که در سال‌های گذشته نیز منجر به افت باشگاه شده‌بود، شانس موفقیت اسمیت را کاهش داد. ۲۰۰۰–۱۹۹۹، فصل بهتری بود و در بیشتر فصل، شانس راهیابی به جام یوفا را داشتند، اما برخلاف سال قبل، اورتون در ماه‌های پایانی رقابت‌ها از هم پاشید و تنها دو پیروزی از دوازده بازی آخرش به دست آورد و با یک رتبه بالاتر از سال قبل، سیزدهم شدند. فصل ۰۱–۲۰۰۰، گام بزرگی به عقب بود و مصدومیت طولانی مدت چندین بازیکن کلیدی مزید بر علت شد تا اورتون بار دیگر در ورطه سقوط قرار گیرد.
در مارس ۲۰۰۰، ارائه‌دهنده تلویزیون کابلی آمریکایی ان‌تی‌ال به این باشگاه نزدیک شد تا ۹٫۹ درصد از سهام باشگاه را خریداری کند. اورتون انتظار داشت تا قبل از شروع فصل ۰۱–۲۰۰۰، قرارداد توافقشان را اعلام کند، اما در اکتبر ۲۰۰۰ هرگونه احتمالی برای توافق از بین رفت و اورتون با مشکلات مالی روبرو شد. فروش بازیکنان تیم اصلی و بازیکنانی چون فرانسیس جفرز و مایکل بال؛ که از پرورش‌یافتگان آکادمی جوانان بودند، راه‌حل باشگاه برای متعادل کردن هزینه‌ها بود. پیش از این، هیئت مدیره ۱۸٫۴ میلیون پوند برای خرید بازیکنان جدید و بازگرداندن دانکن فرگوسن، بر اساس توافقی که وجود داشت، هزینه کرده‌بود.
به دنبال حذف از جام حذفی به دستِ میدلزبرو، بالاخره صبر هیئت‌مدیره با اسمیت تمام شد و در مارس ۲۰۰۲ برکنارش کردند. اورتون اما هنوز در سراشیبی سقوط قرار داشت.
در مارس ۲۰۰۲، هیئت مدیره باشگاه، هدایت تیم را به دیوید مویز، سرمربی جوان و آینده‌دار پرستون‌نورث‌اند واگذار کرد. او توانست باشگاه را در چند بازی آخر فصل به سمت خانه‌های امن جدول هدایت کند و در نهایت پانزدهم شدند. در اولین فصلِ حضور کامل مویز در جایگاه سرمربی، اورتون هفتمین تیم لیگ برتر شد و تا کسب جواز حضور در جام یوفا، تنها یک خانه جا ماند. فصل، تحت‌الشعاع ظهور مهاجمی جوان و باهوش به نام وین رونی قرار گرفت. او در هفته دهم و در ده دقیقه پایانی از بازی مقابل آرسنال به بازی آمد و با گلش تساوی ۱–۱ را به پیروزی ۲–۱ تبدیل و اولین شکست مدافعان عنوان قهرمانی را پس از یک سال به آنها تحمیل کرد. رونی به شهرتی ملی رسید و این گل، او را جوانترین گلزن لیگ انگلیس و جوانترین گلزن تاریخ اورتون کرد.
از زمان کسب مقام ششم در فصل ۹۶–۱۹۹۵، ۰۳–۲۰۰۲، بهترین فصل اورتون بود و برای مدتی، حتی شانس کسب سهمیهٔ لیگ قهرمانان اروپا را داشتند. در دور سوم از جام حذفی، تافی‌ها در خانه شروزبری تاون حذف شدند که به دستِ کوین رتکلیف، کاپیتان سابق اورتون هدایت می‌شد و تنها چهار ماه تا سقوط از دسته سوم لیگ فوتبال فاصله داشت. تیم فصل بعد، اما تیم دیگری بود و با کسب کمترین امتیاز در تاریخ باشگاه در جایگاه هفدهم قرار گرفت.
وین رونی درخواست انتقال داد و در اوت ۲۰۰۴ با مبلغ ۲۳ میلیون پوند به منچستریونایتد فروخته شد که با پاداش برای رتبه‌های برتر لیگ، جام‌ها، بازی‌های ملی و ۲۵ درصد مازاد فروش، احتمال افزایش مبلغ قراردادش تا ۳۰ میلیون پوند وجود داشت. علیرغم از دست دادن رونی، فصل ۰۵–۲۰۰۴ برای اورتون بالاتر از رقیب سنتی‌شان لیورپول و در جایگاه چهارم به پایان رسید که بالاترین رتبه آنها از سال ۱۹۸۸ بود و جوازی شد برای حضورشان در مرحله انتخابی لیگ قهرمانان اروپا. به لطف تاکتیک ۱–۵–۴ مویز و آمادگی هافبک دانمارکی تیم، توماس کراوسن که در اواسط فصل به رئال مادرید فروخته شد، اورتون بعد از سال‌ها بهترین فوتبال خود را بازی کرد.
علیرغم نتایج رؤیایی در فصل قبل و راهیابی به لیگ قهرمانان، فصل ۰۶–۲۰۰۵، بد شروع شد و با شکست مقابل ویارئال در مرحله انتخابی از لیگ قهرمانان به گروه‌بندی نرسیدند. از حواشی این بازی، رد بحث‌برانگیز گل مهم اورتون با سوت کولینای داور در بازی برگشت بود. اورتون به جام یوفا تنزل پیدا کرد اما در همان دور اول از مرحله انتخابی با شکست سنگین ۵–۱ در خانه دینامو بوکورشتِ رومانی، حذف شدند و از مرحله گروهی جا ماندند.
در اکتبر ۲۰۰۵، اورتون تا منطقه سقوط لیگ برتر رسید، اما در هفته دهم، روند ۹ پیروزی متوالی چلسی را با یک تساوی ۱–۱ متوقف کرد که جرقه‌ای برای احیای کوتاه مدتشان شد. با این حال، دو شکست ۴–۰ مقابل تیم‌های نیمهٔ انتهایی جدول و شکست ۳–۱ در شهرآوردی یک‌طرفه مقابل لیورپول، روند بد دیگری را ایجاد کرد. پیروزی ۱–۰ مقابل ساندرلند در شب سال نو، شروعی برای ۵ برد متوالی در لیگ برتر و ۶ بازی بدون باخت از جمله پیروزی ۱–۰ مقابل آرسنال بود که بهترین روند نتیجه‌گیری باشگاه از زمان شروع لیگ برتر بود. تیم از منطقه سقوط دور شد و حضور در جمع تیم‌های نیمه بالایی در جدول نهایی یا حتی کسب سهمیه رقابت‌های اروپایی محتمل شد. اما تیم مثل همیشه ناهماهنگ بود و تساوی ناامیدکننده در روز آخر، نهایتاً جایگاه یازدهم را نصیبشان کرد. ناهماهنگی و ناتوانی در امر گلزنی، اورتون را در فصل ۰۶–۲۰۰۵ زمین زد و به امیدشان برای حضور در یک رقابت اروپایی پایان داد.
اورتون فصل ۰۷–۲۰۰۶ را به خوبی آغاز کرد. پس از ۲۰ سال، در وایت هارت لین در یک بازی از لیگ به پیروزی رسیدند و به دنبال آن، ۳–۰ شهرآورد مرزیساید را فتح کردند. رکورد نقل و انتقالات باشگاه با جذب اندرو جانسون از کریستال پالاس شکسته شد. در پایان فصل، اورتون در رده ششم قرار گرفت و برای جام یوفای سال بعد آماده شد. در تابستان ۲۰۰۷، باشگاه اعلام کرد تیم بسکتبال حرفه‌ای اورتون تایگرز را به عنوان بخشی از سه امتیاز توسعه خریداری کرده‌است و برای فصل ۰۸–۲۰۰۷، وارد لیگ بسکتبال بریتانیا شد.
در فصل ۰۸–۲۰۰۷ با خرید یاکوبو به مبلغ ۱۱٫۲۵ میلیون پوند از میدلزبرو، بار دیگر رکورد نقل و انتقالات اورتون شکسته‌شد. باشگاه به مرحله گروهی جام یوفا رسید و در تمام بازی‌هایش از جمله بازی مقابل زنیت سن‌پترزبورگ؛ قهرمان نهایی جام، پیروز شد. در مرحله یک‌شانزدهم نهایی، بران نروژ را در مجموع دو بازی رفت و برگشت، ۸–۱ مغلوب خود کردند و در مرحله یک‌هشتم نهایی، اما به دست فیورنتینا و در ضربات پنالتی حذف شدند. در جام کارلینگ، اورتون برای اولین بار پس از ۲۰ سال به نیمه‌نهایی رسید و چلسی، سد راهشان برای رسیدن به فینال شد. اورتون بیشتر فصل را در جمع چهار تیم برتر لیگ سپری کرد، اما در نهایت، لیورپول از آنها پیشی گرفت و اورتون با ایستادن در خانه پنجم، جواز حضور در جام یوفا را برای دومین فصل متوالی کسب کرد.
در تابستان ۲۰۰۸، اوضاع اورتون آشفته شد؛ در جلب موافقت دولت برای انتقال ورزشگاه پیشنهادی خود به کرکبی ناکام بودند، کیت واینس، مدیر اجرایی باشگاه از سمتش کناره‌گیری کرد و ظاهراً دیوید مویز تمایلی برای امضای قرارداد جدید نداشت. اینها همه، هواداران را در هاله‌ای از ناامیدی قرار داد. در آخرین هفتهٔ نقل و انتقالات، با جذب مروان فلینی به مبلغ ۱۵ میلیون پوند از استاندارد لیژ، رکورد خرید بازیکن در تاریخ باشگاه شکسته شد. اورتون برای رسیدن به مرحله گروهی جام یوفا، لیژ را در مرحله انتخابی رو به رویش داشت و خرید گران‌قیمتشان، فلینی، روی سکوها نشست چرا که حق بازی در برابر تیم سابق خود را نداشت. بازی رفت در خانه به تساوی رسید و با شکست ۲–۱ در خانه حریف، حضور کوتاه مدتشان در جام یوفا پایان یافت.
مویز در نهایت یک قرارداد جدید و پنج ساله با باشگاه امضا کرد و ورق برای اورتون برگشت. عملکرد قدرتمند آبی‌ها در ماه‌های نوامبر و دسامبر با ۸ برد و دو تساوی در ۱۲ بازی از لیگ، اورتون را به رده‌های بالای جدول لیگ رساند و امیدها برای حضور در جمع ۶ تیم برتر افزایش یافت.
در اوایل فوریه، اورتون سه بار پیاپی به لیورپول رسید، یک بار در لیگ که به تساوی ۱–۱ در آنفیلد کشیده شد و دو بار در جام حذفی که پس از تساوی در بازی اصلی، اورتون بازی مجدد را در گودیسون پارک با پیروزی ۱–۰ به سود خود تغییر داد.
مصدومیت‌های یاکوبو، میکل آرتتا و فیل جگیلکا در روزهای انتهایی فصل، مانع از پیشرفت اورتون نشد و در پایان این تیم با تنها سه شکست در ۲۹ بازی، دوباره در رده پنجم لیگ قرار گرفت تا واجد شرایط حضور در فصل پیش روی لیگ اروپا باشد. در نیمه‌نهایی جام حذفی، اورتون با غلبه بر منچستریونایتد در ضربات پنالتی برای اولین بار پس از سال ۱۹۹۵ به فینال رسید. در فینال اما مغلوب چلسی شد و با نتیجه ۲–۱ جام را از دست داد.
فصل ۱۰–۲۰۰۹ با شکست در دو بازی خانگی آغازین شروع شد؛ ابتدا شکست ۶–۱ مقابل آرسنال در هفته اول و شکست با یک گل مقابل برنلی در هفته سوم. پس از مدت‌ها گمانه‌زنی، جولین لسکاتِ مدافع به مبلغ ۲۲ میلیون پوند به منچسترسیتی فروخته شد. اورتون به مرحله گروهی لیگ اروپا رسید، اما عملکرد ضعیفش در لیگ ادامه داشت. نتایج لیگ در دسامبر ۲۰۰۹ بهبود یافت و از گروهش در لیگ اروپا به عنوان تیم دوم صعود کرد، اما در همان اولین مرحله از دور حذفی، به دست اسپورتینگ کنار رفت. در پایان ماه مارس، با ۷ پیروزی متوالی خانگی، یک رکورد باشگاهی در لیگ برتر ثبت کردند که برد مقابل چلسی و منچستریونایتد از جمله آنها بود. اورتون فصل را در فاصله دو امتیازی از لیورپول و یک پله پایین‌تر از آنها در رده هشتم به پایان رساند و سهمیه فصل بعد لیگ اروپا را به رقیب دیرینه باخت. در شش فصل گذشته، این دومین بار بود که تافی‌ها از رقابت‌های اروپایی جا ماندند.
فصل ۱۱–۲۰۱۰، برای آبی‌ها ضعیف آغاز شد. تا اکتبر در لیگ به پیروزی نرسیدند و توسط برنتفورد از جام اتحادیه حذف شدند. تا پایان آن ماه شرایط به ثبات رسید و در رده هشتم جدول قرار گرفتند. فرم ناهماهنگ‌شان در لیگ تا سال جدید ادامه یافت، اما پیروزی در دور چهارم از جام حذفی مقابل چلسی، نقطه عطف فصل شد. تنها سه شکست در ۱۸ بازی لیگ تضمین کرد که باشگاه، پایانِ فصلی قوی خواهد داشت و تا اواسط آوریل با دو امتیاز کمتر از لیورپول در رده هفتم لیگ قرار داشتند. در انتها، جایگاه اورتون با ۵۴ امتیاز در همان رده هفتم تثبیت شد که کمترین امتیازگیری آنها در پنج سال گذشته بود.
اورتون در فصل ۱۲–۲۰۱۱، به شیوه مرسوم شروع ضعیفی داشت و در ابتدای نوامبر در رده شانزدهم قرار گرفت. با این حال، آغاز سال جدید و جذب نیکیتسا یلاویچ از رنجرز، بهبود چشمگیری برای تیم بود. باشگاه روند موفقی را آغاز کرد و در ۱۷ بازی از لیگ و جام حذفی تنها دو شکست داشت که برد مقابل منچسترسیتی، چلسی و تاتنهام از جمله آنها بود. اورتون در نیمه‌نهایی جام حذفی خود را در مقابل لیورپول دید و در سوی دیگر، تاتنهام یا چلسی حریفشان در فینال ومبلی بود. اورتون با گل یلاویچ نیمه اول را پیروز به رختکن رفت، اما سوارز بازی را برای لیورپول به تساوی کشید و گل دیرهنگام و پیروزی‌بخشِ اندی کارول، جام حذفی را برای آبی‌ها پایان داد. با این حال، گل‌های یلاویچ (۹ گل در ۱۳ بازی از زمان انتقالش) و تنها ۴ شکست در ۲۴ بازی‌های اخیر لیگ، اورتون را به مقام هفتم رساند و برای اولین بار در ۸ فصل گذشته، بالاتر از لیورپول فصل را پایان دادند.
اورتون، فصل ۱۳–۲۰۱۲ را قوی آغاز کرد و تا اواسط نوامبر در ۱۱ بازی اول خود در لیگ، تنها یک شکست داشت. با در نظر گرفتن بازی‌های فصل قبل تا ژانویه ۲۰۱۳، اورتون در ۲۹ بازی قبلش در لیگ، تنها ۳ شکست داشت. شهرآورد داغ مرزیساید در گودیسون‌پارک با تساوی ۲–۲ به پایان رسید؛ لیورپول با گل‌به‌خودی لیتون بینز پیش افتاد و با گل سوارز اختلاف را به دو رساند، اما اورتون در همان نیمه نخست بازی را به تساوی کشاند. با شروع سال جدید، اورتون موقعیت خود را به عنوان مدعی واقعی کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا در رده پنجم تثبیت کرد و تنها سه بازی از ۲۴ بازی اول فصلش را باخت. با گذر از کریسمس، تیم فرمش را تا حدودی از دست داد و در فاصله ژانویه تا فوریه تنها یک پیروزی در شش بازی از لیگ ثبت کرد و فرصت کسب سهمیه لیگ قهرمانان به خطر افتاد. اورتون به یک‌چهارم نهایی جام حذفی رسید و به نظر می‌رسید برای رسیدن به سومین نیمه‌نهایی در پنج فصل گذشته، موقعیت خوبی داشته باشد، اما ویگان‌اتلتیک در خانه غافلگیرشان کرد. با این حال، فرم تیم در لیگ بهبود یافت و پس از برد خانگی مقابل منچسترسیتی؛ قهرمان نهایی، سه پیروزی به ثبت رساندند و امید باشگاه برای صعود به رقابتی اروپایی حفظ شد.
با این حال، تاتنهام و آرسنال، فصل را با یک پایان‌بندی قدرتمند بستند و اورتون از رتبه‌های کسب سهمیه‌های اروپایی دور شد و به جایگاه ششم بسنده کرد. تسلی خاطر هواداران این بود که برای دومین سال متوالی، فصل را بالاتر از لیورپول تمام کردند.
یک هفته بعد از تساوی در شهرآورد مرزی‌ساید، دیوید مویز اعلام کرد که با پایان قراردادش، باشگاه را ترک می‌کند تا پس از بازنشستگی سر الکس فرگوسن، سرمربیگری منچستریونایتد را بر عهده بگیرد.
میراث مویز هسته‌ای قوی از بازیکنانی بود که در چارچوب محدودیت‌های مالی اورتون، اندکی به برتری رسیدند. او هدایت تیمی را برعهده گرفت که تا چندین فصل قبل از ورودش با خطر سقوط به دسته پایین‌تر دست و پنجه نرم می‌کرد. اگرچه، ثباتی که او برای باشگاه به ارمغان آورد زیر سایه عدم موفقیتی واقعی قرار گرفت؛ با آماری ضعیف در بازی‌های خارج از خانه مقابل تیم‌های بزرگ، آماری نه چندان قوی در رقابت‌های اروپایی و بدون دستآوردی قابل قبول در طول یازده فصل.
پس از چندین هفته جستجو، باشگاه به روبرتو مارتینز، سرمربی ویگان اتلتیک رسید و در ژوئن ۲۰۱۳ با قراردادی چهار ساله سرمربی اورتون شد.
مارتینز تا قبل از پایان پنجره نقل و انتقالات هفت خرید انجام داد که چهار بازیکن سابق ویگان را شامل می‌شد؛ آرونا کونه،خوئل روبلس، آنتولین آلکاراز و جیمز مک‌کارتی. در کنارش توانست با متقاعد کردن بارسلونا و چلسی، بازیکنان جوان و آینده‌دارشان، جرارد دلوفئو و روملو لوکاکو را قرضی و برای یک فصل به باشگاه بیاورد. چنین بود که مارتینز، کودتایی در تیم مویز به‌پا کرد.
اورتون فصل را به خوبی آغاز کرد و در ۱۸ بازی نخستش تنها یک شکست داشت. این کمترین شکست در هر چهار دسته برتر انگلیس بود و رکوردی شد که تنها به دست بایرن‌مونیخ و رم در لیگ‌های کشورشان بهتر شد. در ۴ دسامبر ۲۰۱۳، اورتون، منچستریونایتد، مدافع عنوان قهرمانی را که اکنون هدایتش بر عهده دیوید مویز بود، با یک گل در اولدترافورد شکست داد و اولین بردشان در خانه منچستر پس از ۲۱ سال حاصل شد.
در کریسمس، آبی‌ها در رده پنجم لیگ قرار گرفتند و تنها دو امتیاز با صدر فاصله داشتند. تا حد زیادی پیش‌بینی‌ها درست بود و آن فصل، نزدیک‌ترین رقابت برای قهرمانی لیگ برتر در تاریخ شد.
اورتون تا مرحله یک‌چهارم نهایی از جام حذفی صعود کرد اما در خانه آرسنال شکست خورد. در مارس و آوریل هفت پیروزی متوالی داشتند و جایگاه پنجمشان در جدول تثبیت شد. امید می‌رفت تا در پایان فصل، جایگاهی را تصاحب کنند که سهمیه حضورشان در لیگ قهرمانان اروپا باشد، با این حال، باخت غافلگیرکننده در خانه مقابل کریستال پالاس، فرصت کسب سهمیه اروپایی را تهدید کرد. در بازی برگشت، منچستریونایتد را با نتیجه ۲–۰ شکست دادند که دو روز بعد، سبب اخراج دیوید مویز شد.
با دو شکست متوالی مقابل ساوتهمپتون و منچسترسیتی؛ قهرمان نهایی، امیدها برای حضور در لیگ قهرمانان به پایان رسید، اما واجد شرایط شرکت در فصل بعد لیگ اروپا شدند. در انتها اورتون با فاصله هفت امتیازی نسبت به آرسنالِ رده چهارمی و با ۷۲ امتیاز در جایگاه پنجم قرار گرفت که بالاترین بازدهی آنها از آغاز لیگ برتر بود. در ماه ژوئیه، انتقال قرضی روملو لوکاکو با مبلغ ۲۸ میلیون پوند، دائمی و رکورد خرید بازیکن برای اورتون شکسته‌شد. محمد بشیچ، هافبک بوسنیایی فرنتس‌واروشیِ مجارستان با ۴ میلیون پوند به تیم ملحق شد و در اقدامی عجیب، دیوید هنن، مهاجم زیر ۱۸ سال بلژیکی به صورت قرضی از المپیاکوس جذب شد. همچنین، تا قبل از بسته شدن پنجره نقل و انتقالات، کریستین آتسو به شکل قرضی از چلسی و ساموئل اتوئو با انتقالی آزاد خریداری شدند.
سال ۲۰۱۴، ضعیف شروع شد و اورتون از ۷ بازی اول خود در لیگ تنها یک برد کسب کرد و در این مدت ۱۶ گل خورده داشت. همچنان که فصل پیش می‌رفت، اورتون تا روز سال نو ۶ بازی متوالی را بدون برد پشت سر گذاشت و تا سقوط فاصله کمی داشت.
با این حال، در لیگ اروپا عملکردی قدرتمند داشتند و در پنج بازی از گروهشان، پیروز شدند. دو پیروزی ۴–۱ در بازی رفت و ۲–۰ در بازی برگشت مقابل ولفسبورگ، نایب‌قهرمان بوندس‌لیگا در آن فصل از جمله آنها بود. اورتون در مرحله یک‌شانزدهم نهایی، یانگ‌بویز سوئیس را با پنج گل لوکاکو در مجموع ۷–۲ شکست داد. در دور بعد، اورتون به مصاف دیناموکیف اکراین رفت و ۲–۱ در خانه به برتری رسید، اما در بازی برگشت در کیف، با شکست سنگین ۵–۲ پذیرایی شد. ۸ گل لوکاکو در ۹ بازی از لیگ اروپا، همچنان کفش طلای این رقابت‌ها را برایش به ارمغان داشت.
در لیگ، اما اورتون در ده بازی اخیرش، شش برد؛ از جمله پیروزی ۳–۰ مقابل منچستریونایتد در گودیسون پارک، کسب کرد و در پایان با ۲۵ امتیاز کمتر از فصل قبل، در خانه یازدهم نشست. در پنجره نقل و انتقالات زمستانی، اتوئو در انتقالی آزاد راهی سمپدوریا شد و انتقال قرضی آرون لنون از تاتنهام کمک بزرگی شد تا از منطقه خطر فاصله بگیرند و عملکرد ضعیفشان در لیگ پایان یابد. لوکاکو با ده گل، برترین گلزن فصل اورتون شد.
جام‌های داخلی ارمغانی برای اورتون نداشت. در دور سوم از جام حذفی و در ضربات پنالتی به دست وستهام کنار رفت و در جام اتحادیه با نتیجه ۳–۰ مغلوب سوانزی‌سیتی شد. علی‌رغم عملکرد ضعیف، روبرتو مارتینز برای فصل ۱۶–۲۰۱۵ حفظ شد. در تابستان، قرارداد جرارد دلوفئو با مبلغ ۶ میلیون پوند دائمی شد و تام کلورلیِ هافبک به عنوان بازیکن آزاد از منچستریونایتد به خدمت گرفته شد. دو بازیکن از آمریکای جنوبی نیز به تیم ملحق شدند؛ رامیرو فونس موری، مدافع میانی آرژانتینی با ۹٫۵ میلیون پوند از ریور پلاته و لئاندرو رودریگز، مهاجم اروگوئه‌ای با ۵۰۰ هزار پوند از ریور پلاتهٔ مونته‌ویدئو خریداری شدند. آرون لنون نیز با قراردادی دائمی به مبلغ ۴٫۵ میلیون پوند از اسپرز به اورتون پیوست.
نتایج همچنان بد بود، اما با شروع سال جدید، جایگاه اورتون در میانه جدول محکم شد. در جام اتحادیه تا نیمه‌نهایی بالا رفتند و نهایتاً منچسترسیتی مانع از پیشروی آنها تا فینال شد. در پنجره ژانویه، اورتون با پرداخت ۱۳٫۵ میلیون پوند، عمر نیاسی از لوکوموتیو مسکو را مهاجم خود کرد.
در ۲۷ فوریه، فرهاد مشیری، میلیاردر ایرانی که قبلاً سهامدار آرسنال بود، با خرید ۴۹٫۹ درصد از سهام اورتون، رسماً از سوی باشگاه به عنوان سهامدار جدید اعلام شد.
شکست‌های اورتون مقابل لیورپول در آنفیلد و مقابل منچستریونایتد در نیمه‌نهایی از جام حذفی، اعتراض هواداران به مربیگری را در پی داشت و مارتینز در ۱۲ مه ۲۰۱۶ اخراج شد. اورتون برای دومین فصل متوالی، کارش را در جایگاه یازدهم به پایان رساند.
در ژوئن ۲۰۱۶ رونالت کومان هلندی تحت قراردادی سه ساله، سرمربی اورتون شد. اورتون کل فصل ۱۷–۲۰۱۶ را در نیمه بالای جدول سپری کرد. در باکسینگ دی هفتم شدند و باقی فصل در همان جایگاه ماندند و به لیگ اروپا راه یافتند. پس از گری لینه‌کر ۲۵ گله در فصل ۸۶–۱۹۸۵، روملو لوکاکو اولین بازیکن اورتون شد که به آمار ۲۰ گلِ لیگ در یک فصل رسید و دومین گلزن برتر لیگ شد.
پیش از آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷، رکورد اورتون در زمینه فروش بازیکن شکست و لوکاکو با ۹۰ میلیون پوند به منچستریونایتد رفت که ۴۵ میلیون پوند از مبلغ فروشش، صرف خرید کیلوی سیگرثسون از سوانزی‌سیتی شد. در مجموع حدود ۱۵۰ میلیون پوند برای خرید بازیکنان صرف شد که ۲۵ میلیون پوندش برای خرید جردن پیکفورد بود و رکوردی برای خرید دروازه‌بان در بریتانیا شد. وین رونی نیز با انتقالی آزاد به باشگاه برگشت.
فصل با پیروزی در بازی‌های مرحله مقدماتی لیگ اروپا آغاز شد و اورتون به مرحله گروهی رسید. اما پس از آن، تیم به سرعت فرمش را از دست داد و شکست ۵–۲ مقابل آرسنال در اکتبر، باشگاه را تا منطقه سقوط پایین کشید و حذف از لیگ اروپا نیز تقریباً قطعی بود. روز بعد کومان اخراج شد و مربی زیر ۲۳ سال، دیوید آنس‌ورث به‌طور موقت هدایت تیم اصلی را بر عهده گرفت، اما نتوانست مانع از حذف اورتون از لیگ اروپا یا جام اتحادیه شود و علاوه بر آن، شکست تحقیرآمیز ۴–۱ را در ساوتهمپتون متحمل شد. پس از یک ماه، سم الردایس جایگزین دائم آنس‌ورث شد. تحت هدایت الردایس، اورتون نتایج پایداری داشت تا جایی که توانست از منطقه سقوط فاصله بگیرد و هشتم شود و در شهرآورد مرزی‌ساید، چه در خانه و چه در آنفیلد به تساوی برسد. با این حال، سبک اصلی او در فوتبال، هرگز دلگرمی هواداران نشد و در پایان فصل از کارش کنار گذاشته شد.
پس از اخراج کومان، مارکو سیلوا در ۳۱ مه منصبش را گرفت که تا قبل از انتخاب سم الردایس، اولین انتخاب فرهاد مشیری، مالک باشگاه بود. سیلوا از زمان اخراجش از واتفورد در اواسط فصل قبل، بیکار بود. اولین تجربه مربیگریش در فصل ۱۹–۲۰۱۸، مقام هشتم را برای اورتون به ارمغان داشت. در این مدت، مارسل برندز، مدیر ورزشی شد و ریشارلیسون با ۳۵ میلیون پوند از واتفورد به گودیسون پارک آمد. پس از یک سری نتایج ضعیف و باخت ۵–۲ به مالکان آنفیلد در ۲۳۴اُمین شهرآورد مرزی‌ساید، باشگاه به نطقه سقوط رسید و سیلوا در ۵ دسامبر ۲۰۱۹ از کار اخراج شد. نقش سرمربی موقت به دانکن فرگوسن سپرده شد تا آنکه در ۲۱ همان ماه، سرمربی سابق ناپولی و رئال مادرید، کارلو آنچلوتی با قراردادی چهار ساله هدایتگر اصلی شد و فرگوسن دستیارش. در زمان ورودش، اورتون در جایگاه پانزدهم قرار داشت و زیر نظر او، نهایتا فصل ۲۰–۲۰۱۹ را در رده دوازدهم به پایان رساند. در فصل ۲۱–۲۰۲۰، رده دهم سهمشان شد. تا روز ششم از فصل، اورتون پس از چهار پیروزی متوالی، صدرنشین لیگ بود که می‌توان آن را مدیون خریدهای جدیدی چون خامس رودریگز، آلن و عبدولای دوکوره دانست. تا تعطیلات زمستانی، اورتون نایب‌قهرمان بود، اما شروع به لغزش کرد و در ماه‌های مارس و آوریل پنج بازی را بدون برد پشت سر گذاشت که در نهایت از مکان‌های کسب سهمیه‌های اروپایی دورشان کرد. در پایان فصل، آنچلوتی باشگاه را ترک کرد و به رئال مادرید بازگشت. این خبر، هواداران را شوکه کرد، چراکه ایتالیایی قبلاً گفته بود: می‌خواهم تا زمان افتتاح ورزشگاه براملی مور داک در اورتون بمانم. اگرچه فصل ناامیدکننده‌ گذشت، اما فتح ۲–۰ شهرآورد مرزی‌ساید در خانه لیورپول، نقطه عطف آن بود. آخرین برد اورتون در آنفیلد، به سپتامبر ۱۹۹۹ برمی‌گشت و پس از ۲۲ سال، این اولین بردشان بود و از سال ۲۰۱۰، اولین برد آنها در شهرآورد.
بنیتز در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ با قراردادی سه ساله جانشین کارلو آنچلوتی شد. قبل از امضای قرارداد، گروهی از هواداران اورتون که مخالف انتصاب او بودند تهدیدش کردند و بنری در نزدیکی خانه‌اش گذاشتند که روی آن نوشته شده بود: «می‌دونیم کجا زندگی می‌کنی. قرارداد نبند.» پس از ویلیام ادوارد بارکلی در دهه ۱۸۹۰، بنیتز دومین کسی شد که هدایت هر دو تیم لیورپول و اورتون در کارنامه مربیگری‌اش ثبت شد.
در پنج بازی اول مربیگریش، بنیتز چهار برد در لیگ برتر و جام حذفی برای اورتون آورد. روند بدون شکست آنها، بنیتز را نامزد دریافت جایزه بهترین مربی ماه در اوت کرد. ماه‌های بعد، اما اورتون راه سقوط در پیش گرفت و پس از شکست ۲–۱ در خانه نوریچ تا رتبه پانزدهم نزول کرد و تنها شش امتیاز تا منطقه خطر فاصله داشت. بنیتز که در ۱۳ بازی آخرش، ۹ شکست داشت در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۲ اخراج شد و حضورش روی نیمکت اورتون تنها شش و نیم ماه دوام آورد.
در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، لمپاردی که یک سال بیکار بود، سرمربی شد. در زمان انتصاب او، باشگاه در جایگاه شانزدهم قرار داشت و تنها چهار امتیاز بالاتر از منطقه سقوط بود.
یک زمین عمومی در آنفیلد در گوشه جنوب‌شرقی پارک تازه ساخته‌شده استنلی، اولین زمین اورتون بود. اولین بازی رسمی پس از تغییر نامشان از سنت دومینگو به اورتون در همین زمین پارک استنلی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۸۷۹ برگزار شد و تماشای آن رایگان بود. اورتون در این بازی، ۶–۰ سنت پیتر را شکست داد.
در سال ۱۸۸۲، آقای جی. کرویت زمینی را در جاده پریوری به باشگاه اهدا کرد که به مدت دو سال خانه باشگاه شد. زمین، حفاظ مناسب و گیت ورودی هم داشت، اما جمعیت روزافزون تماشاگران و سر و صدای آنها موجب شد تا آقای کرویت از باشگاه بخواهد، زمینش را ترک کند.
اورتون به زمینی در نزدیکی جاده آنفیلد نقل مکان کرد که جایگاه‌های سرپوشیده مناسبی در آن ساخته شده بود و آن را از جان اورل، اجاره کرد. از سال ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۲ زمین آنفیلد، خانه اورتون بود. اورتون در طول دوران حضور خود در آنفیلد، اولین باشگاهی بود که تورهای دروازه را به فوتبال حرفه‌ای معرفی کرد.
در دهه ۱۸۹۰، کمیته اورتون با جان هولدینگ که مالک آنفیلد و رئیس وقت باشگاه بود، درگیر اختلاف بر سر نحوه مالکیت و اداره باشگاه شد. اختلاف نظر اولیه دربارهٔ خرید یا عدم خرید کامل زمین آنفیلد از مالک آن، آقای اورل بود که هولدینگ موافق و کمیته باشگاه مخالف این کار بود. این اختلاف به مناقشه‌ای اصولی در مورد نحوه اداره باشگاه کشیده‌شد. هولدینگ از اورتون می‌خواست تا تنها محصولات آبجوسازی او را در بازی‌ها بفروشند و بازیکنان اورتون انتظار داشتند تا از میخانه‌اش به عنوان اتاق رختکن استفاده کنند.
معروف‌ترین اختلافاتشان مربوط به میزان افزایش اجاره‌بها بود. در سال ۱۸۸۹، اورتون، اجاره ۱۰۰ پوندی به هولدینگ پرداخت می‌کرد که در فصل ۹۰–۱۸۸۹ به ۲۵۰ پوند افزایش یافت. این اختلافات منجر شد تا اجاره‌بها به ۳۷۰ پوند در سال افزایش پیدا کند.
خرید زمین از اورل توسط هولدینگ، آتش اختلافاتشان را بیشتر و عمیقتر کرد. یک قطعه زمین باریک در کنار آنفیلد و زمین همسایه که متعلق به آقای اورل بود قرار داشت. زمین اورل محصور بود و این قطعه زمین می‌توانست جاده‌ای برای دسترسی مستقیم به زمین بلااستفاده‌اش شود. در اوایل سال ۱۸۹۱، باشگاه جایگاهی ساخت که روی زمین اورل همپوشانی داشت و کمیته اورتون از آن بی‌اطلاع بود. در اوت ۱۸۹۱ اورل اعلام کرد می‌خواهد زمینش را در کنار زمین فوتبال توسعه دهد و جاده‌ای برای دسترسی به آن در زمینی که متعلق به هولدینگ است و توسط باشگاه اورتون اشغال شده، بسازد.
اورتون اظهار داشت از اشکال قانونی دربارهٔ ساخت جایگاه جدید بی‌اطلاع است، اگرچه هولدینگ خلافش را گفت. این وضعیت شکاف بی‌اعتمادی را بین هولدینگ و کمیته اورتون بیشتر کرد. اهداف تجاری و شخصی هولدینگ، اختلاف نظر سیاسی و عقیدتی، سدی میان کمیته اورتون و هولدینگ بود که مانع از هر گونه تفاهمی می‌شد. در این شرایط، باشگاه باید جایگاه جدید را که درآمدزایی قابل توجهی برایشان داشت، از بین می‌برد یا به اورل غرامت می‌داد.
راه حل هولدینگ این بود که شرکتی محدود با نام اورتون ایجاد شود تا اینگونه باشگاه بتواند زمین هولدینگ و اورل را یک‌جا بخرد و امید داشت ۱۲٬۰۰۰ پوند جمع‌آوری کند. تلاش‌های قبلی اورتون برای جمع‌آوری پول از عموم، شکست خورده بود. این بدان معنا بود که باشگاه باید ۶٬۰۰۰ پوند نقد با ۴٬۸۷۵ پوند اضافی برای رهن زمین جور می‌کرد. در ابتدا کمیته اورتون، پیشنهاد هولدینگ را پذیرفت، اما در یک جلسه به آن رای منفی داد.
پس از مذاکرات زیاد و درگیری‌های مابین دو طرف، اورتون آنفیلد را تخلیه کرد و یک ورزشگاه خالی برای هولدینگ ماند. در نتیجه، هولدینگ باشگاه فوتبال خودش، یعنی لیورپول را شکل داد تا زمین آنفیلد بلااستفاده نماند.
هر دو باشگاه، اما روایتی متفاوت از وقایع و علل آن دارند.
در سپتامبر ۱۸۹۱، یک جلسه عمومی در رویال استریت هال، نزدیک اورتون‌وَلی برگزار شد. رئیس اورتون، جان هولدینگ پیشنهاد داد تا یک شرکت محدود ایجاد شود و این شرکت جدید، زمین او و زمین مجاور آن که در تملک جوزف اورل بود را خریداری کند. باشگاهی که به‌عنوان یک شرکت محدود اداره شود در آن زمان غیرمعمول بود، چراکه باشگاه‌های فوتبال معمولاً به‌عنوان «باشگاه‌های ورزشی» اداره می‌شدند که اعضای آن هزینه‌ای سالانه پرداخت می‌کردند. این پیشنهاد از سوی منشی باشگاه، ویلیام بارکلی و یکی از دوستان نزدیک هولدینگ حمایت شد.
جرج ماهون، سیاستمدار حزب لیبرال و عضو هیئت مدیره اورتون، با ارائه طرح اصلاحی خود که توسط هیئت مدیره اورتون حمایت می‌شد، پیشنهاد هولدینگ را رد کرد. در آن زمان هیئت مدیره اورتون، اعضای هر دو حزب محافظه‌کار و لیبرال را شامل می‌شد. از قبل، هولدینگ و ماهون در جریان انتخابات محلی با هم درگیر بودند.
دو طرف توافق داشتند که اورتون باید به عنوان یک شرکت محدود فعالیت کند، اگرچه، ایده‌های متفاوتی در مورد مالکیت سهام داشتند. هولدینگ پیشنهاد کرد که ۱۲٬۰۰۰ سهم ایجاد شود و هر یک از اعضای هیئت مدیره اورتون یک سهم داشته باشد و مابقی به عموم مردم یا اعضای هیئت مدیره اورتون فروخته شود. ماهون مخالفت کرد و پیشنهاد داد تا ۵۰۰ سهم ایجاد شود که هیچ عضوی بیش از ۱۰ سهم نداشته باشد و اعضای هیئت مدیره ۷ یا ۸ سهم داشته باشند. استدلال ماهون چنین بود: «ترجیح می‌دهیم تقاضای فردی بیشتری داشته باشیم تا اینگونه، باشگاه طرفداران بیشتری داشته باشد.»
یک مجمع عمومی فوق‌العاده تشکیل شد، اما طرح جان هولدینگ بار دیگر با پیشنهاد جورج ماهون که اورتون به مکان دیگری نقل‌مکان کند، رد شد. کسی فریاد زد: «نمی‌تونی جایی رو پیدا کنی!» ماهون پاسخ داد: «یکی در جیبم دارم» و ایده‌اش را برای اجاره زمین مِر گرین فیلد، محل گودیسون پارک فعلی، مطرح کرد.
مطبوعات لیورپول از طرفداران ماهون بودند. روزنامه لیبرالِ لیورپول دیلی پست، این جابه‌جایی را حرکتی مثبت برای باشگاه دانست و اخراج هولدینگ را «خلاص شدن از شر اینکوبوس» توصیف کرد. برخی از روزنامه‌ها برای حمایت از هولدینگ، مرتباً نامه‌هایی در انتقاد از حامیان ماهون منتشر می‌کردند که بسیاری از آنها ناشناس بود. در مقابل برخی از تولیدکنندگان محلی حمایتشان را از ماهون اعلام کردند.
نهایتاً، اورتون به زمین جدید نقل مکان کرد و آن را به اجاره خود درآورد. نامش را گودیسون پارک گذاشتند چرا که در کنار جاده گودیسون ساخته شده‌بود. در ابتدا، زمین نیاز به کار داشت و «هزینه هنگفت اولیه» برای آماده‌سازی آن، ۵۵۲ پوند درآمد. شرکت ساختمانی «کِلی برادرز» در والتون، کار ساخت جایگاه‌های تماشاگران را بر عهده داشت. این ورزشگاه اولین زمین فوتبال در انگلستان بود که هدفمند ساخته شد و سکوهایی در سه طرف داشت.
گودیسون پارک، رسماً در ۲۴ اوت ۱۸۹۲ به دست لرد کینیرد و فردریک وال از اتحادیه فوتبال افتتاح شد. بازی فوتبالی برگزار نشد، بلکه در عوض، ۱۲٬۰۰۰ جمعیت یک رقابت دو و میدانی کوتاه‌مدت را تماشا کردند و به دنبال آن موسیقی و آتش‌بازی بود. زمین اصلی سلتیک به نام سلتیک پارک در گلاسکوی اسکاتلند در همان روز افتتاح شد.
در ۲ سپتامبر ۱۸۹۲، اولین مسابقه فوتبال در گودیسون پارک برگزار شد. اورتون با پیراهن جدیدش به رنگ سالمون و یقه‌های آبی تیره به مصاف بولتون واندررز رفت و این بازی دوستانه را ۴–۲ برد. در ۳ سپتامبر ۱۸۹۲، اولین بازی از رقابت‌های لیگ در گودیسون پارک برگزار شد. حریف، ناتینگهام فارست بود و بازی با تساوی ۲–۲ به پایان رسید. در این ورزشگاه، اولین گل رسمی به نام هوراس پایک از ناتینگهام فارست ثبت شد و اولین گل اورتون به نام فرد گری. در بازی خانگی بعدی، نیوتن هیث را با نتیجه ۶–۰ شکست دادند و اولین پیروزی اورتون در بازی‌های لیگ در ورزشگاه جدیدشان، مقابل چشمان ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر رقم خورد.
در یک مجمع عمومی به تاریخ ۲۲ مارس ۱۸۹۵ اعلام شد که باشگاه سرانجام می‌تواند هزینه خرید گودیسون پارک را بپردازد. به گفته ماهون، اورتون گودیسون پارک را ۶۵۰ پوند کمتر از قیمت آنفیلدِ سه سال قبل خریداری کرد، در حالی که ورزشگاه جدید وسیع‌تر و ظرفیتش ۲۵ درصد بیشتر بود. پیشنهاد خرید گودیسون پارک به اتفاق آرا تصویب شد. در این زمان، ترسیم مجدد مرزهای سیاسی، والتون و در نتیجه گودیسون پارک را جزیی از شهر لیورپول کرد.
سازه گودیسون پارک به شکل مرحله‌ای ساخته شد و جایگاه‌ها را هنری هارتلی و آرچیبالد لیچ طراحی کردند.
اورتون در سال ۱۹۳۱، نیمکت ذخیره سرپوشیده برای ورزشگاهش ساخت. این ایده را از ورزشگاه پیتودری در بازی دوستانه‌شان مقابل آبردین الهام گرفتند و از این نظر، گودیسون پارک، اولین در انگلستان شد.
در سال ۱۹۴۰ و در طول جنگ جهانی دوم، یک بمب مستقیماً در خیابان گلادیس فرود آمد و جایگاه سمت خیابان، آسیب جدی دید. هزینه تعمیرش را کمیسیون خسارت جنگ پرداخت کرد.
در ۹ اکتبر ۱۹۵۷، اورتون در مقابل ۵۸۷۷۱ تماشاگر، میزبان لیورپول بود که اولین بازی برگزار شده زیر نورافکن در گودیسون پارک بود. در سال ۱۹۵۸، اولین سیستم گرمایش زیر خاک در فوتبال انگلستان در این ورزشگاه نصب شد و اولین ورزشگاهی بود که مجهز به اسکوربرد شد. تا سال ۱۹۶۳، گودیسون پارک تغییرات اندکی داشت، اگرچه بازسازی‌هایی در دهه ۱۹۷۰ صورت گرفت.
دو قانون دولت بریتانیا؛ قانون ایمنی زمین‌های ورزشی در سال ۱۹۷۵ و قانون تماشاگران فوتبال در سال ۱۹۸۹، باشگاه را مجبور به بهبود شرایط و امکانات ورزشگاه کرد.
اسطوره‌های اورتون، ویلیام رالف «دیکسی» دین و سرمربی سابق تیم، هری کتریک، هر دو در گودیسون پارک بر اثر حمله قلبی درگذشتند. دین در سال ۱۹۸۰ در سن ۷۳ سالگی و کتریک پنج سال بعد در سن ۶۵ سالگی.
با انتشار گزارش تیلور در سال ۱۹۹۰ در پی فاجعه هیلزبورو، دستور رسید که ورزشگاه‌های دسته برتر فوتبال انگلیس باید تمام-صندلی شوند. حصارهای اطراف زمین که قرار بود از ورود هواداران، به‌ویژه هولیگان‌ها به داخل زمین جلوگیری کند، بلافاصله پس از هیلزبورو و درست هنگام بازی مجدد لیگ با لیورپول، برداشته شد. مسابقه اورتون در مقابل لوتون تاون در ماه مه ۱۹۹۱، آخرین باری بود که تماشاگران ایستاده بازی را تماشا کردند. در اوت ۱۹۹۲، اورتون صدمین سالگرد گودیسون پارک را با بازی مقابل بروسیا مونشن گلادباخ آلمان جشن گرفت. علاوه بر این، ۲۰۰ مدال در نسخه محدود ایجاد شد و کن راجرز، نویسنده و روزنامه‌نگار لیورپولی، کتابی به نام "صد سال شکوه گودیسون" برای بزرگداشت این مناسبت نوشت.
خاکستر بیش از ۸۰۰ هوادار در گودیسون پارک دفن شده‌است. از سال ۲۰۰۴ باشگاه مجبور شد درخواست‌های بعدی را رد کند چراکه جایی برای این کار باقی نماند. تامی لاوتون از کسانی بود که می‌خواست خاکسترش در گودیسون پراکنده شود، اما پسرش به دلیل آینده نامشخص گودیسون ترجیح داد آنها را به موزه ملی فوتبال اهدا کند.
از سال ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۷، اورتون در زمین بلفیلد در منطقه داربی غربی شهر لیورپول تمرین می‌کرد. در سال ۲۰۰۷ به مجتمع تمرینی فینچ فارم در هیل‌وود نقل مکان کردند. این مجتمع، مورد استفاده تیم اصلی مردان و زنان اورتون و آکادمی جوانان است. تیم اول به‌طور رسمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۷ به این مجموعه نقل مکان کرد.
مدرسه دانش لقبی است که برخی از هواداران به این مجموعه داده‌اند و به نام مستعار دیرینه باشگاه اشاره دارد.
این مرکز دارای برخی از بهترین امکانات تمرینی در جهان است و ۱۰ زمین چمن با اندازه کامل دارد به همراه یک زمین چمن مصنوعی با نورافکن و همچنین مناطق تمرینی تخصصی برای بدنسازی و دروازه‌بانان، بعلاوه بازسازی دقیقی از زمین گودیسون پارک. در داخل مجموعه تمرینی، امکانات گسترده‌ای هم برای تیم بزرگسالان و هم برای بازیکنان آکادمی وجود دارد. امکانات پیشرفته در این مجموعه، کمک بزرگی برای جذب خریدهای آینده و پیشرفت بازیکنان آکادمی باشگاه است. از جمله امکانات این مجموعه است: سالن ورزش، زمین تمرینی چمن مصنوعی داخل سالن، استخرهای آب درمانی، آبگرم، سونا، اتاق‌های فیزیوتراپی، مرکز رسانه، سالن‌های ویدئویی شامل مجموعه ویرایش ویدئو.
از سال ۱۹۹۶، زمزمه‌هایی مبنی بر انتقال اورتون به ورزشگاهی جدید به گوش می‌رسید. طرح اولیه، ورزشگاهی ۶۰٬۰۰۰ نفری بود، اما در سال ۲۰۰۰ پیشنهادی برای ساخت یک ورزشگاه ۵۵٬۰۰۰ نفری به عنوان بخشی از برنامه بازسازی اسکله کینگ ارائه شد. اما اورتون نتوانست نیمی از سهم پروژه ورزشگاه به مبلغ ۳۰ میلیون پوند را فراهم کند و شورای شهر، طرح را در سال ۲۰۰۳ رد کرد. در اواخر سال ۲۰۰۴ با هدایت شورای لیورپول و شرکت توسعه شمال غربی، اورتون دربارهٔ پیشنهاد ورزشگاهی مشترک در استنلی پارک با باشگاه لیورپول وارد مذاکره شد. اگرچه، با ناتوانی اورتون در تأمین ۵۰٪ از هزینه‌ها، مذاکرات شکست خورد. در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۵، لیورپول اعلام کرد ساخت ورزشگاه مشترک امکان‌پذیر نیست و طرح اختصاصی ورزشگاه استنلی پارک را دنبال کرد.
در ژوئن ۲۰۰۶، اورتون با شورای کلان‌شهر نوزلی و تسکو برای ساخت ورزشگاه جدید ۵۵٬۰۰۰ نفری در کرکبی وارد مذاکره شد که البته امکان افزایش ظرفیت آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر بود. این طرح، پروژه کرکبی نام گرفت. در حرکتی غیرمعمول، باشگاه با برگزاری یک رأی‌گیری، نظر هواداران را دربارهٔ این پروژه جویا شد که نتیجه آن، ۵۹٪ به ۴۱٪ مثبت بود. از مخالفان این طرح، یکی شوراهای محلی بودند که نگران تأثیر ساخت یک فروشگاه بزرگ تسکو به عنوان بخشی از این پروژه بودند و دیگری، گروهی از طرفداران بودند که می‌خواستند اورتون در محدوده شهر لیورپول باقی بماند. پس از یک تحقیق عمومی در مورد پروژه، دولت مرکزی این پیشنهاد را رد کرد. سیاستمداران محلی و منطقه‌ای تلاش کردند تا طرحی اصلاح‌شده را با شورای شهر لیورپول تنظیم کنند و جلسه‌ای را با اورتون تشکیل دادند. این طرح برای ارزیابی برخی از مکان‌های مناسب در محدوده شهر بود. با این حال، این طرح اصلاحی هم موفقیت‌آمیز نبود.
در سپتامبر ۲۰۱۴، باشگاه با همکاری شورای شهر لیورپول و انجمن تأمین مسکن لیورپول، برنامه اولیه‌ای را برای ساخت یک ورزشگاه جدید در پارک والتون هال مطرح کرد که البته، این برنامه‌ها با احتمال شناسایی دو مکان جدید برای ورزشگاه، در سال ۲۰۱۶ لغو شد. در جلسه عمومی سالانه در ژانویه ۲۰۱۷، رئیس باشگاه، بیل کن‌رایت اعلام کرد که بارانداز براملی-مور، مکان مورد نظر برای ورزشگاه جدید است و دسترسی به آن با یک ایستگاه راه‌آهن و یک جاده جدید توسط شورای شهر فراهم می‌شود. انتخاب این بارانداز به عنوان محل ساخت ورزشگاه جدید در سال ۲۰۱۸ تأیید شد، اما یونسکو با حذف لیورپول از فهرست میراث جهانی، انتقاد شدید خود را نسبت به این طرح ابراز کرد. طراحی این ورزشگاه جدید به دن میس معمار سپرده شد و پس از آن، نام پروژه، «پروژه مردمی» شد.
رنگ‌های سنتی اورتون در بازی‌های خانگی پیراهن آبی ارغوانی، شورت و جوراب سفید است. اگرچه در دهه‌های اول تاریخ خود، اورتون چندین رنگ لباس متفاوت داشت. تیم ابتدا با پیراهن سفید و سپس راه‌راه‌های سفید و آبی بازی کرد. با این حال، پس از آنکه بازیکنان جدید باشگاه، پیراهن‌های تیم قدیمی خود را در طول مسابقات پوشیدند، سردرگمی ایجاد شد. تصمیم بر این شد که هم برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها و هم برای القای ظاهری حرفه‌ای، پیراهن‌ها یکدست مشکی رنگ شوند. لباس یادآور مرگ بود، بنابراین یک خط مورب قرمز روشن به آن اضافه شد. هنگامی که باشگاه در سال ۱۸۹۲ به گودیسون پارک نقل مکان کرد، رنگ‌های آن صورتی سالمون و پیراهن‌های راه‌راه آبی تیره با شورت آبی تیره بود. در دوره‌ای باشگاه به پیراهن‌های یاقوتی با یقه‌دوزی آبی و شورت آبی تیره روی آورد. پیراهن آبی ارغوانی با شورت سفید برای اولین بار از فصل ۰۲–۱۹۰۱ استفاده شد. در سال ۱۹۰۶، اورتون با لباس آبی آسمانی بازی کرد اما به دنبال اعتراض هواداران به همان رنگ آبی ارغوانی بازگشت. گاهی اورتون در سایه‌های روشن‌تر از آبی ارغوانی بازی کرد؛ مانند دو فصل ۳۱–۱۹۳۰ و ۹۸–۱۹۹۷. لباس خانگی فعلی، پیراهن‌های آبی ارغوانی همراه با شورت و جوراب سفید است. گاهی ممکن است یکدست آبی بپوشند تا درگیری رنگ با حریف را سبب نشود.
رنگ‌های سنتی اورتون برای بازی‌های خارج از خانه، پیراهن‌های سفید با شورت مشکی بود، اما از سال ۱۹۶۸ پیراهن‌های کهربایی و شورت‌های آبی ارغوانی رایج شدند. رنگ‌های مختلفی در طول دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به کار برده شد؛ پیراهن‌های سیاه، سفید، خاکستری و زرد.
در پایان فصل ۳۸–۱۹۳۷، تئو کِلی، دبیر اورتون که بعدها سرمربی باشگاه شد، تصمیم گرفت یک کراوات برای باشگاه طراحی کند. توافق شد که رنگش آبی باشد و به دنبال طراحی یک لوگو بود تا بر روی کراوات کار شود. او به مدت چهار ماه روی آن کار کرد تا اینکه به بازداشتگاه اورتون، که در قلب منطقه اورتون قرار دارد، رسید. بازداشتگاه از زمان ساختش در سال ۱۷۸۷ به‌طور جدایی‌ناپذیری با منطقه اورتون پیوند خورده‌است. هدف از ساخت آن زندانی‌کردن افراد مست و مجرمین خرده‌پا بود و تا به امروز روی تپهٔ اورتون پابرجاست. دو تاج گل در دو طرف طرح این بازداشتگاه کار شد که به گفته کالج هرالد در لندن، کلی تاج گل‌ها را به عنوان نماد قهرمانان طراحی کرد. این نشان با شعار باشگاه؛ «Nil Satis Nisi Optimum»، کامل شد؛ به معنای «هیچ‌چیز جز بهترین به اندازه کافی خوب نیست». در اولین روز از فصل ۳۹–۱۹۳۸، کراوات‌ها برای اولین بار توسط کِلی و رئیس وقت اورتون، آقای گرین، پوشیده شدند. باشگاه به ندرت نشانی بر روی پیراهن خود درج می‌کرد. طرح درهم‌تنیدهٔ «EFC» بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۷۲، حروف برجسته «EFC» به کار گرفته شدند. نشان طراحی‌شده توسط کِلی برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ بر روی پیراهن‌های تیم نشست و تاکنون باقی است و با تغییراتی جزیی به نسخه مورد استفاده امروز تبدیل شد.
در می ۲۰۱۳، باشگاه یک نشان جدید را طراحی کرد و علت را بهبود تکرار طرح در چاپ و نمایش آن در رسانه‌ها، به ویژه در مقیاس کوچک، عنوان کرد. منتقدان معتقد بودند علت تغییر لوگو، فشار خارجی از سوی تولیدی ورزشی نایکی بوده تا با کاهش رنگ‌ها و حذف اثر شعاعی، تولید مجدد لباس‌ها مقرون‌به‌صرفه‌تر شود. طراحی جدید با استقبال ضعیفی از سوی هواداران مواجه شد و در یک نظرسنجی در سایتی مستقل، ۹۱ درصد از هواداران اورتون، نارضایتی خود را از نشان جدید ثبت کردند. نامه‌ای اعتراضی توسط بیش از ۲۲٬۰۰۰ هوادار به امضا رسید. باشگاه عذرخواهی و اعلام کرد، نشان جدیدی برای فصل ۱۵–۲۰۱۴ با تأکید بر مشورت با هواداران ایجاد می‌شود. کمی بعد، رئیس بازاریابی باشگاه اخراج شد. طرح‌هایی از چند نشان در ۳ اکتبر ۲۰۱۳ توسط باشگاه رونمایی شد و پس از مشورت با هواداران، سه نشان در لیست نهایی قرار گرفتند. در رای‌گیری نهایی، نشان فعلی توسط تقریباً ۸۰ درصد از هوادارانی که در نظرسنجی شرکت کردند، برگزیده شد و از ژوئیه ۲۰۱۴ مورد استفاده قرار گرفت.
شناخته‌شده‌ترین لقب اورتون، «تافی‌ها» یا «مردان تافی» است که پس از انتقالشان به گودیسون پارک به وجود آمد. توضیحات متعددی برای این اقتباس وجود دارد که معروف‌ترینش این است؛ مغازه‌ای به نام «خانه قدیمی تافی اورتون» که ما بوشل اداره‌اش می‌کرد در نزدیکی هتل کوئینز هد قرار داشت که جلسات اولیه باشگاه در آن برگزار می‌شد. او تافی‌های اورتون را خلق کرد که در میان هواداران محبوب شد. با انتقال باشگاه به گودیسون پارک، مغازه دیگری در همان نزدیکی بود به نام «قنادی مادر نوبلت» که تافی نعنایی اورتون می‌فروخت. مغازه‌اش هم روبروی زندان اورتون قرار داشت که نشان باشگاه با الهام از آن طراحی شد. بر همین اساس، سنتی پا گرفت به نام «بانوی تافی» که در آن یک دختر قبل از شروع بازی در اطراف زمین راه می‌رود و تافی‌های نعنایی اورتون را رایگان به میان جمعیت می‌اندازد.
اورتون در طول این سال‌ها نام مستعار کم نداشته‌است. هنگامی که در فصل ۸۲–۱۸۸۱ سراپا سیاه پوشیدند، مانند هنگ ارتش، به «پاسداران سیاه» معروف شدند. زمانی که در سال ۱۹۰۱ آبی را انتخاب کردند، ساده، «آبی‌ها» لقب گرفتند. سبک بازی جذاب اورتون منجر شد تا در سال ۱۹۲۸، استیو بلومر تیم را «علمی» بنامد که تصور می‌شود الهام‌بخش لقب «مدرسه دانش» باشد. تیمی که در سال ۱۹۹۵ با جنگندگی قهرمان جام حذفی شد، به عنوان «سگ‌های جنگ» شناخته می‌شد. هنگامی که دیوید مویز به عنوان سرمربی وارد تیم شد، اورتون را «باشگاه مردمی» نامید که به عنوان لقبی نیمه رسمی در باشگاه پذیرفته شد.
رقابت اصلی اورتون با همسایه‌اش لیورپول است که در قالب شهرآورد مرزی‌ساید به مصاف هم می‌روند. نام آن از شهرستان مرزی‌ساید آمده که شهر لیورپول در آن واقع است. این رقابت طولانی‌ترین شهرآورد در دسته برتر فوتبال انگلستان است و از فصل ۶۳–۱۹۶۲ پیوسته برگزار شده. بخشی از این رقابت به فاصله ناچیز میان ورزشگاه دو تیم برمی‌گردد که از پهنه پارک استنلی برای یکدیگر قابل رویتند، بخش دیگر، حاصل اختلاف داخلی بین مقامات اورتون و مالکان آنفیلد بود که منجر به انتقال اورتون از آنفیلد به گودیسون پارک و تشکیل باشگاه لیورپول شد.
به دنبال این وقایع، رقابتی میان دو باشگاه شکل گرفت که البته، نسبت به دیگر شهرآوردها در فوتبال انگلیس، محترمانه‌تر تلقی می‌شود. از دیرباز، این شهرآورد را با عنوان «شهرآورد دوستانه» یاد می‌کنند چرا که خانواده‌های لیورپول از هر دو تیم هوادارانی در خود دارند و از معدود رقابت‌هایی است که تفکیک هواداران در آن اعمال نشده. فینال جام اتحادیه ۱۹۸۴ در ومبلی میان این دو تیم به «فینال دوستانه» ملقب شد چراکه سکوهای ورزشگاه ترکیبی از هواداران آبی و قرمز بود که سرود مرزی‌ساید می‌خواندند. فینال جام حذفی ۱۹۸۴ روایتی مشابه از این همبستگی بود. پس از فاجعه هیلزبورو، به عنوان ادای احترام به هواداران کشته‌شده لیورپول، زنجیره‌ای از شال‌های قرمز و آبی بین ورودی ورزشگاه‌های دو باشگاه، در سراسر پارک استنلی بسته شد. از اواسط دهه ۱۹۸۰، رقابت‌شان چه در داخل و چه در خارج از زمین تشدید شد و با آغاز لیگ برتر در قیاس با دیگر مسابقات، کارت‌های قرمز بیشتری در آن ثبت شد.
آیا فوتبال مهم‌ترین مسئله در زندگی است؟ این سؤالی است که ۳۷٪ از هواداران اورتون در نظرسنجی لیگ برتر به آن پاسخ مثبت داده‌اند. اورتون از باشگاه‌های پرطرفدار است و در نه فصل ابتدایی از لیگ فوتبال، بالاترین میانگین حضور تماشاگران را داشت و از این نظر در فصل ۱۹–۲۰۱۸، نهمین تیم لیگ برتر بود. برای فصل ۱۰–۲۰۰۹، اورتون بیش از ۲۴۰۰۰ بلیط فصل فروخت که برای فصل ۱۷–۲۰۱۶، این رقم به ۳۱۰۰۰ افزایش یافت. در فصل ۶۳–۱۹۶۲، میانگین حضور تماشاگران در بازی‌های اورتون، ۵۱۶۰۳ نفر بود و از این نظر، رتبه برتر را در آن فصل داشت. فصل بعد، بار دیگر برترین تیم مورد حمایت هواداران در انگلستان شد. هواداران بسیاری هستند که در بازی‌های خارج از خانه، چه در سطح کشوری و چه در رقابت‌های اروپایی همراه تیم هستند. در بازی‌های لیگ اروپا از فصل ۱۰–۲۰۰۹، حدود ۷۰۰۰ اورتونی برای حمایت از تیمشان مقابل بنفیکا به لیسبون سفر کردند، که از زمان فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۵، بیشترین جمعیت هواداران اورتون در بازی‌های خارج از خانه اروپایی بود. باشگاه یک طرح امتیاز وفاداری به کار گرفته و طبق آن، دارندگان بلیط فصل که بیشترین حضور در مسابقات خارج از خانه را داشته‌اند، اولین فرصت را برای خرید بلیط‌های خارج از خانه دارند. اغلب، بلیط‌های بازی‌های خارج از خانه اورتون، کامل به فروش می‌رسد، به‌ویژه، برای بازی‌های شمال غرب انگلستان.
اکثر هواداران اورتون از شمال غرب انگلیس، مرزی‌ساید، چشر، بخش‌های غربی و جنوبی لنکشر، مناطق غربی منچستر بزرگ جذب می‌شوند و در کنار آنها هستند طرفدارانی که از ولز شمالی و ایرلند برای تماشای مسابقات سفر می‌کنند. آمار لیگ برتر نشان می‌دهد که ۷۳٪ از هواداران اورتون متولد همان منطقه‌اند. در شهر لیورپول، حمایت از اورتون یا رقیب همشهری‌شان لیورپول، بر اساس مبنای جغرافیایی تعیین نمی‌شود و طرفدارانشان در سراسر شهر پراکنده‌اند. نظرسنجی لیگ برتر از ۱۴۰۰ هوادار اورتون در فصل ۰۵–۲۰۰۴ نشان داد که ۳۰ درصد از این هواداران در لیورپول زندگی می‌کنند.
پل مک‌کارتنی از بیتلز از شناخته‌شده‌ترین طرفداران آبی‌هاست. اورتون کانون‌های هواداری بسیاری در سرتاسر جهان دارد از آمریکای شمالی، سنگاپور، اندونزی، لبنان، مالزی، تایلند، هند و استرالیا. اگرچه، باشگاه رسمی هواداران، "فوراوتون" است. باشگاه هواداران اورتون امرالد در ایرلند، باشگاه هواداران اورتون در ایرلند شمالی و باشگاه هواداران اورتون در جزیره من، از کانون‌های هواداری بزرگ خارج از انگلستان هستند.
تیم‌های ذخیره از اولین روزهای فوتبال وجود داشتند. در ابتدا، برگزاری بازی میان باشگاه‌ها، اتفاقی نادر بود و زمانی هم که اتفاق می‌افتاد، باشگاه‌ها معمولاً توافق می‌کردند که دو بازی را همزمان انجام دهند. بهترین بازیکنان دو تیم در زمین یک باشگاه و تیم‌های دوم یا ذخیره آنها در زمین دیگری بازی می‌کردند. اینگونه الگوی تیم اول و تیم ذخیره شکل گرفت. اما مدتی طول کشید تا این تیم‌های ذخیره، در لیگ‌هایی که امروز معمول است سازماندهی شوند.
اورتون سویفتز و اورتون اتلتیک
تاریخچه تیم ذخیره‌های اورتون به اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد. آن زمان در فوتبال انگلیس غیرمعمول نبود که بازیکنان ذخیره یک باشگاه با نام دیگری بازی کنند و اکنون اعتقاد بر این است که بازی‌هایی که اورتون سویفتز در سال‌های ۸۷–۱۸۸۶ انجام داد، اولین بازی‌هایی بود که توسط تیم دوم باشگاه اورتون انجام شد.
۹۰–۱۸۸۹ اولین فصل از «لیگ لیورپول و نواحی» بود. در فصل دوم آن، تیمی با نام اورتون اتلتیک، برای اولین بار در این لیگ شرکت کرد که احتمال می‌رود نام دیگری برای ذخیره‌های اورتون باشد.
کامبینیشن و لنکاشر کامبینیشن
از دیگر لیگ‌ها، «کامبینیشن» بود که در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد و ذخیره‌های اورتون یک سال بعد به آن پیوستند و کارشان را با سه قهرمانی متوالی آغاز کردند. برای فصل ۹۵–۱۸۹۴، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» تغییر لیگ دادند و با رکورد میانگین ۶ گل در هر بازی، قهرمان آن شدند. فصل بعد، به لیگ «کامبینیشن» بازگشتند و تا فصل ۹۹–۱۸۹۸، چهار قهرمانی متوالی داشتند. در سال ۱۸۹۹، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» بازگشتند، اما دانه‌های افول تیم ریشه دواند و در ۱۲ فصل بعد، تنها ۵ قهرمانی را به دست آوردند.
سنترال لیگ
در سال ۱۹۱۱، ذخیره‌های اورتون همراه با تیم‌های ذخیره از دیگر باشگاه‌ها، لیگ «لنکاشر کامبینیشن» را ترک کردند تا به لیگ تازه‌تاسیس «سنترال لیگ» بپیوندند. «سنترال لیگ» با حضور ۱۷ تیم از شمال و میدلندز در فصل ۱۲–۱۹۱۱ آغاز شد. تا ۷۰ سال آینده ذخیره‌های اورتون در این لیگ رقابت کردند و چهار قهرمانی داشتند.
برای فصل ۸۳–۱۹۸۲، تعداد تیم‌های «سنترال لیگ» به ۳۲ افزایش یافت و به دو دسته اول و دوم تقسیم‌بندی شد. اورتون هشت فصل را در دسته اول آن گذراند و یک قهرمانی داشت.
در فصل ۹۱–۱۹۹۰، به دلیل حمایت مالی، نام این لیگ به «پونتیز سنترال لیگ» تغییر کرد. فصل بعد، ذخیره‌های اورتون برای اولین بار به دسته دوم سقوط کردند، اما بلافاصله به دسته اول بازگشتند.
در سال ۱۹۹۶، «سنترال لیگ» مجدداً سازماندهی شد و پونتینز ۱۳ تیم برتر را از دسته اول لیگ گذشته برگزید و «دسته برتر پونتیز» را برای تیم‌های ذخیره تشکیل داد. ذخیره‌های اورتون در ساختار جدید موفقیتی نداشتند.
لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال
با توسعه رقابت‌های لیگ جوانان آکادمی، زیر چتر اتحادیه فوتبال انگلستان در سطوح زیر-۱۷ و زیر-۱۹ سال، پس از آن در سطح تیم‌های ذخیره/زیر ۲۱ سال، لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال برای باشگاه‌های لیگ برتر، جایگزین «سنترال لیگ» تاریخی لیگ فوتبال شد. لیگ به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد که در ابتدا هر کدام ۱۳ تیم داشتند. ذخیره‌های اورتون در بخش شمالی این ساختار جدید شرکت کردند. با شروعی ضعیف، فصل اول را در رده نهم تمام کردند، اما در فصل دوم با عملکردی خوب قهرمان شدند.
برای فصل ۱۱–۲۰۱۰، بخش شمالی به گروه‌های آ و ب تقسیم شد. اورتون در گروه ب، بیشتر فصل را در جمع پنج تیم انتهای جدول گذراند تا اینکه با چهارمین برد خود در آن فصل، تا جایگاه چهارم جدول صعود کرد.
نقش و حتی نام ذخیره‌ها زیر سؤال رفته بود، چرا که ترکیب کنونی، بازیکنان کمتری از تیم اصلی داشت و بازیکنان جوان‌تری از آکادمی جوانان اورتون در آن به چشم می‌خورد و دیگر نمی‌شد آنها را ذخیره‌های اورتون نامید و این عنوان «ذخیره‌ها» بالاخره کنار گذاشته شد.
لیگ برتر زیر-۲۱ سال
در ۳ اوت ۲۰۱۲، رسماً اعلام شد که لیگ ۱ توسعه حرفه‌ای، جایگزین لیگ برتر ذخیره‌ها برای بازیکنان زیر-۲۱ سال می‌شود. تیم‌ها بر اساس طبقه‌بندی آکادمی‌های باشگاه‌ها رتبه‌بندی شدند (طبقه‌بندی هر سه سال یکبار مجدداً ارزیابی می‌شود) و اورتون، در رده آ قرار گرفت. دوران جدیدی برای ذخیره‌های تیم‌ها آغاز شده بود که تاریخچه آنها به دوران قبل از تشکیل لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بازمی‌گردد. اورتون، اما در این رقابت‌ها دستاوردی نداشت.
لیگ برتر ۲
از فصل ۱۷–۲۰۱۶، لیگ برتر ۲، با قالب و قوانین جدید به عنوان برترین سطح از لیگ توسعه حرفه‌ای معرفی شد. محدوده سنی بازیکنان در آن از زیر ۲۱ سال به زیر ۲۳ سال تغییر کرد. همچنین باشگاه‌ها مجاز بودند تا سه بازیکن و یک دروازه‌بان «بالاتر از سن مجاز» را وارد میدان کنند. در فصل اول و سوم از رقابت‌های جدید، تیم زیر-۲۳ سال اورتون با هدایت دیوید آنس‌ورث، موفق شد جام قهرمانی را به دست آورد.
برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ تیم زیر-۲۳ سال اورتون در دسته اول از لیگ برتر ۲ رقابت می‌کند و بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه هِیگ اونیو شهر ساوت‌پورت انجام می‌دهد. گاهی، گودیسون پارک میزبان بازی‌های آنها بوده‌است.
«آکادمی اورتون» در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و استعدادهای جوان را از سن ۶ سالگی برای باشگاه پرورش می‌دهد. این آکادمی در مجموعه تمرینی فینچ فارم واقع شده و بازیکنان همه گروه‌های سنی در آن تمرین می‌کنند.
از تربیت شدگان برجسته آکادمی اورتون می‌توان به وین رونی، ریچارد دان، مایکل بال، گوین مک‌کن، فرانسیس جفرز و اخیراً جان‌جو کنی، راس بارکلی، شکودران مصطفی و تام دیویس اشاره کرد.
این باشگاه کار خود را با عنوان باشگاه فوتبال زنان هوی‌لِیک در سال ۱۹۸۳ آغاز کرد. سپس با باشگاه دولفینز ادغام شدند و لیسوو را تشکیل دادند. پس از آن و در ضمیمه یک قرارداد حمایت مالی، پاسیفیک را به عنوان خود اضافه کردند. با قهرمانی در فصل ۸۸–۱۹۸۷ از لیگ شمال غرب و نائب قهرمانی در فینال سال ۱۹۸۸ از جام حذفی زنان، به شهرت رسیدند. تا فصل ۹۲–۱۹۹۱، پنج سال پیاپی را در لیگ منطقه‌ای گذراندند و با گسترش لیگ‌های کشوری، فصل بعد در دسته یک لیگ شمال پذیرفته شدند و با قهرمانی در آن به لیگ برتر زنان اتحادیه فوتبال رسیدند.
از سال ۱۹۹۵، این باشگاه به عنوان بانوان اورتون کارش را ادامه داد و اکنون بخشی از باشگاه فوتبال اورتون است. در سال ۱۹۹۸، قهرمانی در لیگ برتر کشوری را به دست آوردند که بزرگترین افتخارشان تا به امروز است. با نایب قهرمانی در فصل ۰۸–۲۰۰۷، برای اولین بار به سهمیه جام یوفا دست یافتند و در فینال جام اتحادیه لیگ برتر از همان فصل، آرسنالی را که تا آن زمان، دو سال بی‌شکست را در انگلستان سپری کرده بود، مغلوب کردند. در سال ۲۰۱۰، آرسنال را در فینال شکست دادند و اولین جام حذفی را با نام اورتون بالای سر بردند.
در سال ۲۰۱۱، تا مرحله یک چهارم نهایی از لیگ قهرمانان اروپا صعود کردند، جایی که بهترین عملکردشان تاکنون، توسط تیم آلمانی دیسبورگ متوقف شد.
اورتون از هشت تیم مؤسس سوپرلیگ زنان در مارس ۲۰۱۱ بود. پس از آنکه چندین فصل را در میانه جدول به پایان رساندند، در سپتامبر ۲۰۱۴ و پس از ۲۱ سال حضور در دسته برتر، به دسته دوم سقوط کردند. در سال ۲۰۱۷، قهرمان دسته دوم سری بهاره سوپر لیگ زنان شدند. این سری، صعود و سقوطی برای تیم‌ها نداشت، اما از آنجا که پیش از آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷، ناتس کونتی از دسته یک منحل شد، اورتون دعوت‌نامه بازگشت به لیگ برتر را دریافت کرد. اگرچه در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عملکردی ناامیدکننده داشتند، به سبب افزایش تعداد تیم‌ها برای فصل بعد از سقوط اجتناب کردند.
قبل از فصل ۲۰–۲۰۱۹، بانوان را از نام خود حذف کردند و اگرچه اکنون به سادگی اورتون نامیده می‌شوند، در صورت لزوم و به صورت رسمی از عنوان زنان اورتون استفاده خواهند کرد تا از سردرگمی با تیم مردان جلوگیری شود.
در حال حاضر و برای فصل ۲۲–۲۰۲۱، اورتون در سوپرلیگ زنان اتحادیه فوتبال رقابت می‌کند.
اورتون به لحاظ ساختاری، یک شرکت محدود با هیئت مدیره ای است که اکثریت سهام را در اختیار دارد. آخرین حساب‌های باشگاه از مه ۲۰۱۴، کل بدهی خالص را ۲۸٫۱ میلیون پوند با گردش مالی ۱۲۰٫۵ میلیون پوند و سود ۲۸٫۲ میلیون پوند نشان می‌داد. اضافه برداشت باشگاه با بانک بارکلیز با کمک «صندوق جوایز پایه» لیگ برتر تضمین می‌شود، که مبلغی تضمین‌شده‌است که به باشگاه‌ها برای رقابت در لیگ برتر پرداخت می‌شود. اورتون در سال ۲۰۰۲، با دو شرکت خدمات مالی بِر استِرنز و پرودنشال پی‌ال‌سی برای یک وام بلندمدت ۳۰ میلیون پوندی در طی ۲۵ سال به توافق رسید. این قرض در آن زمان برای تجمیع بدهی‌ها و همچنین منبع سرمایه‌ای برای خرید بازیکنان جدید بود. برای این وام، گودیسون پارک وثیقه گذاشته شد. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۶، اردوان فرهاد مشیری تاجر و سرمایه‌گذار ایرانی-انگلیسی، ۴۹٫۹ درصد از سهام باشگاه را خرید و سهام‌دار اصلی شد. در سال‌های بعد، سهام اردوان فرهاد مشیری به بیش از ۷۷ درصد رسید.
اولین رقابت‌های باشگاهی یوفا، جام اروپا، که در حال حاضر با نام لیگ قهرمانان اروپا شناخته می‌شود، از فصل ۵۶–۱۹۵۵ آغاز شد.
رکورد طولانی‌ترین دوره هدایت تیم اورتون در اختیار "هری کتریک" است؛ او در حد فاصل سال‌های ۷۳–۱۹۶۱ و طی ۵۹۴ بازی، هدایت تیم اورتون را بر عهده داشت. پرافتخارترین مربی تاریخ اورتون که موفق به کسب قهرمانی‌های داخلی و بین‌المللی شد، هاوارد کندال است؛ او موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ انگلیس، قهرمانی در جام حذفی انگلستان ۱۹۸۴، قهرمانی در جام برندگان جام اروپا ۱۹۸۵ و سه عنوان قهرمانی جام خیریه انگلستان شد.
بازیکنان زیر به دلیل کمک‌های بزرگشان به باشگاه در زمره بزرگان اورتون در نظر گرفته می‌شوند. هیئتی منصوب به دست باشگاه، لیست ابتدایی را در سال ۲۰۰۰ ایجاد کرد و هر فصل عضوی جدید اعلام می‌شود.
برندگان جایزه پایان فصل باشگاه
در آغار فصل ۰۴–۲۰۰۳، به عنوان بخشی از جشن رسمی برای بزرگداشت ۱۲۵ سالگی باشگاه، هواداران برای تعیین بهترین تیم اورتون رای دادند.
تالار مشاهیر فوتبال انگلستان در موزه ملی فوتبال در منچستر انگلستان قرار دارد. هدف این تالار، بزرگداشت و برجسته‌کردن دستاوردهای استعدادهای برتر فوتبال انگلیس و همچنین بازیکنان و مربیان غیرانگلیسی است که به چهره‌های مهمی در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شده‌اند. پاییز هر سال، در یک مراسم معارفه اعضای جدید برگزیده می‌شوند. یازده بازیکن با سابقه حضور در اورتون به تالار مشاهیر انگلستان راه یافته‌اند.
انجمن اجتماعی اورتون یا اورتون در جامعه، یک مؤسسه خیریه است که ورزش و سایر فعالیت‌های اجتماعی را برای جامعه محلی از جمله برای افراد دارای معلولیت فراهم می‌کند. انجمن اجتماعی اورتون، نماینده باشگاه در اتحادیه باشگاه ورزش‌های چندگانه اروپا است.
اورتون با بسیاری از باشگاه‌ها و سازمان‌های ورزشی دیگر ارتباط دارد. پیوندهایی با آکادمی فوتبال بالیولستر یونایتد در سلبریج ایرلند، اتحادیه فوتبال انتاریو کانادا، و اتحادیه فوتبال تایلند دارد. مسابقاتی است به نام جام چانگ-اورتون که برای دانش‌آموزان محلی برگزار می‌شود. این باشگاه همچنین دارای یک آکادمی فوتبال در شهر لیماسول قبرس است و قرارداد مشارکت با باشگاه آمریکایی پیتسبرگ ریورهَوندز بسته.
اورتون با تیم شیلیایی اورتون د وینیا دل مار که به افتخار این باشگاه نامگذاری شده، در ارتباط است. در ۴ اوت ۲۰۱۰ و با میزبانی گودیسون پارک، دو اورتون در مسابقه‌ای دوستانه به نام «کوپا هرمانداد» به مناسبت صدمین سالگرد تیم شیلیایی به مصاف هم رفتند. این مناسبت توسط انجمن روله‌تِروس سازمان گرفت که برای ترویج ارتباط میان دو باشگاه تأسیس شد. سایر باشگاه‌های مرتبط با اورتون نیز در کولونیای اروگوئه، در شهرهای لا پلاتا و ریو کوارتوی آرژانتین، در الک گروو ایالت کالیفرنیا و کورک ایرلند وجود دارند. سابقاً تیمی در ترینیداد و توباگو با نام اورتون وجود داشت.
باشگاه، مالک و اداره‌کننده تیم بسکتبال حرفه‌ای اورتون تایگرز بود که در لیگ برتر بسکتبال بریتانیا شرکت می‌کرد. این تیم در تابستان ۲۰۰۷ به عنوان بخشی از برنامه انجمن باشگاه راه‌اندازی شد و بازی‌های خانگی خود را در آکادمی ورزشی گرین‌بَنک در حومه لیورپول برگزار می‌کرد. اورتون تایگرز، ترکیبی بود با برنامه جوانان جامعه تاکس‌تث تایگرز که در سال ۱۹۶۸ شروع شد و به زودی با قهرمانی در جام لیگ بسکتبال بریتانیا در سال ۲۰۰۹ و پیروزی در بازی‌های پلی‌آف ۲۰۱۰، یکی از موفق‌ترین‌ها در لیگ شد. با این حال، اورتون بودجه خود را قبل از آغاز فصل ۱۱–۲۰۱۰ پس گرفت و این تیم با عنوان مرزی تایگرز بازتاسیس شد.
فیلم تلویزیونی دید طلایی در سال ۱۹۶۹ اثر کن لوچ، درام بداهه را با فیلم‌های مستند ترکیب کرد تا داستان گروهی از هواداران اورتون را روایت کند که هدف اصلی زندگی‌شان یعنی دنبال کردن تیم، با مشکلاتی چون کار و ازدواج قطع می‌شود. الکس یانگ، مهاجم اورتون، که نام مستعار او نیز عنوان این فیلم بود، در نقش خودش ظاهر شد.
فیلم تلویزیونی The Fix ساخته پل گرین‌گرس در سال ۱۹۹۷، داستانی واقعی از یک رسوایی تبانی را به نمایش گذاشت که در آن تونی کی، جدیدترین بازیکن باشگاه با بازیگری جیسون آیزاکس، برای شکست در بازی باشگاه قبلی خود، شفیلد ونزدی مقابل ایپسویچ تاون تبانی کرده‌بود. بیشتر داستان در طول فصل ۶۳–۱۹۶۲ اتفاق می‌افتد که اورتون قهرمان لیگ شد و کالین ولند نقش هری کتریک را داشت.
در فیلم کرید از سری فیلم‌های راکی، محصول سال ۲۰۱۵، گودیسون پارک، محل برگزاری صحنه مبارزه بود. تصاویری از ورزشگاه و تماشاگران در جریان بازی خانگی مقابل وست برومویچ آلبیون برای این صحنه استفاده شد. تونی بلو، قهرمان بوکس متولد لیورپول و طرفدار مادام‌العمر اورتون، نقش حریف کرید را بازی کرد و نشان اورتون را بر روی وسایل تمرینی و شورت خود داشت.
در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ و در دوره‌ای که بسیاری از باشگاه‌ها هر کدام آهنگی را برای رسیدن به فینال جام حذفی منتشر می‌کردند، اورتون در چهار نوبت با چند کار مختلف وارد جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا شد. «پسران آبی‌پوش» که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد، در رتبه ۸۲ قرار گرفت. سال بعد، باشگاه موفق‌ترین تک‌آهنگ خود را منتشر کرد و «بزن بریم» به رتبه ۱۴ جدول رسید. در سال ۱۹۸۶، اورتون «همه آبی‌ها را تشویق می‌کنند» را بیرون داد که به رتبه ۸۳ رسید. «حالا همه با هم»، بازسازی آهنگی از گروه لیورپولی The Farm، برای فینال جام حذفی ۱۹۹۵ بود که به رده ۲۷ رسید. زمانی که باشگاه به فینال جام حذفی ۲۰۰۹ رسید، این سنت انتشار تک‌آهنگ تقریباً توسط همه باشگاه‌ها کنار گذاشته شد و اورتون هیچ آهنگی منتشر نکرد.