سقف کاذب
سقف کاذب به عنوان یک پوشش برای سقف اصلی در نظر گرفته می شود. این پوشش نه تنها زیبایی سقف را دو چندان می کند، بلکه با استفاده از آن می توان تاسیسات و سیم کشی ها را پوشش داد و دغدغه مخفی نگه داشتن آنها را رفع نمود. سقف کاذب نوعی سقف ثانویه برای ساختمان محسوب می شود که در پایین سقف اصلی نصب می شود و عیوب آن را برطرف می سازد.
این سقف به سقف اصلی و دیوارهای اطراف متصل می گردد و سازه اصلی بار آن را تحمل می کند. سقف کاذب برای عایق نمودن سقف در برابر صدا و حرارت، اجرای نورپردازی های دکوراتیو و پوشش سیم های تاسیسات کاربرد دارد و در اکثر خانه های امروزی می توان نمونه های مختلف آن را مشاهده کرد.
این سقف ارتفاع اتاق را کاهش می دهد، به همین منظور برای جلوگیری از ایجاد فضایی محدود و تنگ آن را لزوما دیوار به دیوار اجرا نمی کنند. امروزه با خلق ایده های جدید، طرح های متنوعی برای سقف کاذب ارائه می شود که می توان با توجه به سلیقه و دکوراسیون مورد نظر آن ها را انتخاب نمود.
طراحی سقف های کاذب از جمله جذاب ترین موضوعات در معماری می باشد. با استفاده از این نوع سقف ها می توان تغییری اساسی در دکوراسیون داخلی به وجود آورد. این سقف ها با طراحی های منحصر بفرد و جذاب دکوراسیون را زیباتر نشان می دهند و جلوه ای متفاوت به آن می بخشند. از قابلیت های ویژه سقف کاذب این است که می توان در آن نورپردازی انجام داد و فضایی دکوراتیو و دلنشین به نمایش گذاشت.
گاهی سقف کاذب برای تاکید بر یک نقطه از منزل مانند میز نهارخوری اجرا می شود که این کار ایده ای بسیار جالب و چشمگیر است. این سقف یکنواختی فضا را از بین می برد و آن را به مرکز توجه تبدیل می کند. از سقف کاذب نه تنها برای پوشش سقف اتاق بلکه برای سقف حمام و سرویس بهداشتی نیز استفاده می شود.
سقف هایی که در این قسمت از خانه نصب می شوند اصولاً ضد آب هستند و مقاومت بالایی در برابر نفوذ آب و رطوبت دارند. سقف کاذبی که برای مکان های مرطوب کاربرد دارد، از PVC ساخته می شود.
سقف کاذب نوعی پوشش جدید است که امروزه اکثر افراد به آن گرایش پیدا کرده اند و برای دکوراتیو نمودن منزل خود از آن استفاده می نمایند. این سقف جایگزین مناسبی برای گچ کاری محسوب می شود و سازه آن به صورت پیش ساخته در کارخانه تولید می گردد.
سقف کاذب را با مصالح بسیار سبک می سازند و فریم آن را به دیوارهای مجاور متصل می کنند تا هنگام وقوع زلزله در اثر تکان های شدید منجر به تخریب دیوار نشود. جنس این سقف از PVC، آهن، گچ، چوب، فلز، طلق، آلومینیوم، آهن، کامپوزیت، صفحات فلزی روکش دار و یا ترکیبی از این متریال ها می باشد.ردیف ۱ و ۲ برای کلیهٔ سقف‌های کاذب عمومیت دارد و ردیف ۳ و ۴ و ۵ فقط برای سقف‌های کاذب آکوستیک اجرا می‌شود و دو ردیف ۶ و ۷ فقط برای سقف‌هایی که لایهٔ آخر آن گچ‌کاری است اجرا می‌شود.
همانطوری‌که قبلاً نیز اشاره شده سقف کاذب به سقف اصلی ساختمان آویزان است. برای اینکار میلگردهایی در حین کار با طول معین در سقف نصب می‌نمایند. چنانچه سقف بتنی یا تیرچه بلوک باشد قبل از بتن ریزی این میلگرد هارا بین آرماتورهای سقف قرار می‌دهند. در این نوع سقف‌ها فاصله میلگردها از همدیگر حدود یک متر است. چنانچه سقف تیرآهن یا طاق ضربی باشد میلگردها را به تیرآهن جوش می‌دهند با توجه به اینکه فاصله تیرآهن‌ها از همدیگر در حدود یک متر است در این صورت فاصله میلگردهای عمودی از یکدیگر از یک طرف یک متر و از طرف دیگر نیز یک متر باید باشد. سر انتهاییِ میلگردها را به‌صورت چنگک خم می‌کنند. مطابق شکل، تا میلگردهای افقی به‌راحتی داخل آن قرار گیرد، برای میلگردهای عمودی می‌توان از میلگرد ۱۰ تا ۱۲ استفاده نمود.
بعد از میلگردهای عمودی انتهای این میلگردها را به‌وسیلهٔ دو ردیف میلگرد چپ و راست به همدیگر متصل می‌کنند به‌طوری‌که در زیر مستطیل‌هایی به ابعاد ۴۰ در ۴۰ یا ۱۰ در ۱۰ سانتیمتر تشکیل می‌شود. به جای میلگردهای افقی چپ و راست می‌توان از نبشی یا سپری استفاده نمود.
در کنار دیوار یعنی در محل اتصال سقف کاذب به دیوار یک عدد نبشی وصل می‌کنند اکر در آن ناحیه امکان آویزان کردن میلگرد از سقف موجود باشد این نبشی کنار دیوار را به آن میلگردها جوش می‌دهند ولی اگر امکان آویزان کردن میلگرد از سقف موجود نباشد نبشی را با شاخ به دیوار مجاور به‌وسیلهٔ گچ متصل می‌کنند آنگاه سپری‌ها یا نبشی‌های چپ و راست را به آن جوش می‌دهند.
اگر آخرین لایه سقف ورقه‌های آکوستیک باشد روی این لایه نبشی دو سری چوبهای چهارتراش ۳در۳ سانتیمتر متصل می‌نمایند. بدین طریق که سری اول را به نبشی ویا سپری با سیم آرماتوربندی می‌بندند و سری دوم را به سری اول به وسیله میخ متصل می‌نمایند. فاصله این لایه آخر از همدیگر کاملاً بستگی به ابعاد آکوستیک دارد. آنگاه ورقه آکوستیک را روی آن نصب می‌نمایند.
اصولاً آکوستیک یک نوع ایزوله صوتی است که با مصالح مختلف ساخته می‌شود. این لایه در سالنهایی که نباید صوت تولید پژواک نماید مورد استفاده قرار می‌گیرد مانند سالن‌های سینما، اپرا یا سالن‌های سخنرانی. برای جلوگیری از تشدید صوت مصالح مختلفی به کار می‌برند از قبیل پارچه که آن را به صورت چین دار در محل‌های مربوطه نصب می‌نمایند یا پلاک‌های گچی یا پلاک‌های چوبی و در نهایت ورقه‌های مقوایی فشرده که معمولاً به رنگ سفید بوده و دارای سوراخ‌های منظم یا نا منظمی است که مانع برگشت صوت می‌شود. این ورقه‌ها که به نام آکوستیک در بازار معروف است به وسیله کام و زبانه به همدیگر متصل می‌شود و آن را به‌وسیلهٔ سنجاق‌های مخصوصی شبیه به سنجاق ماشین دوخت به زیرسازی چوبی سقف متصل می‌نمایند. به همین دلیل است که تراز بودن قسمت چوبی زیر آکوستیک از مهم‌ترین مطالب سقف کاذب است.
چنانچه لایه آخر سقف کاذب سفیدکاری با گچ باشد از اجرای چوب‌های چهارتراش خودداری نموده و بعد از نصب میلگردهای چپ و راست ورقه‌های رابیتز (شبکه فلزی) را که تقریباً شبیه توری است به این میلگردها با مفتول ۳ تا ۳٫۵ می‌بندند. فاصله بستن رابیتز به سقف نباید زیاد باشد زیرا در این صورت رابیتز وزن گچ و خاک و گچ روی آن را تحمل نکرده و سقف ناصاف می‌شود. به این ناصافی اصطلاحاً کاس و سینه می‌گویند. در این طریقه هم باید نبشی کنار دیوار کار گذاشته شود و سر ورقه‌های رابیتز به آن متصل گردد.
اجرای این لایه عیناً مانند همان است که در مورد گچ کاری توضیح داده شد. فقط در این مرحله برای قشر زیر گچ کاری نمی‌توان از کاهگل استفاده نمود بلکه باید زیرکار را به وسیلهٔ یک قشر گچ و خاک پوشانید زیرا گچ و خاک از سوراخ‌های رابیتز گذشته و مانند قلابی در پشت آن قرار گرفته و سطح محکم و یکنواختی را ایجاد می‌نمایند. برای آخرین قشر سقف کاذب از انواع دیگر پوشش‌ها نیز استفاده می‌نمایند. مانند ورقه‌های یونولیت یا انواع چوب‌های تزیینی یا انواع قالب‌های گچ.سقف كاذب