حزب کمونیست فدراسیون روسیه
حزب کمونیست فدراسیون روسیه (CPRF; ؛ "Kommunisticheskaya Partiya Rossiyskoy Federatsii," "KPRF)" یک حزب سیاسی کمونیست در روسیه است که پایبند به فلسفه مارکسیسم-لنینیسم است. این حزب غالباً به عنوان جانشین حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (CPSU) محسوب می‌شود، که در سال ۱۹۹۱ توسط بوریس یلتسین رئیس‌جمهور روسیه پس از یک تلاش برای کودتای ناکام، ممنوع اعلام شد. این دومین حزب بزرگ سیاسی در فدراسیون روسیه بعد از روسیه متحد است. سازمان جوانان حزب، حزب کمونیست جوان لنینیست است. حزب توسط کمیته مرکزی اداره می‌شود. حزب کمونیست فدراسیون روسیه در دومین کنگره فوق‌العاده کمونیست‌های روسی در ۱۴ فوریه ۱۹۹۳ به عنوان جانشین حزب کمونیست جمهوری سوسیالیست فدرال اتحاد جماهیر شوروی روسیه (CPRSFSR) تأسیس شد. ، این حزب ۱۶۰۰۰۰ عضو داشت. هدف اعلام شده این حزب ایجاد شکل جدید و مدرن سوسیالیسم در روسیه است. اهداف فوری حزب شامل ملی شدن منابع طبیعی، کشاورزی و صنایع بزرگ در چارچوب یک اقتصاد مختلط است که امکان رشد بنگاه‌های کوچک و متوسط در بخش خصوصی را فراهم می‌کند.
حزب کمونیست فدراسیون روسیه در ۱۴ فوریه ۱۹۹۳ در دومین کنگره فوق‌العاده کمونیست‌های روسی تأسیس شد و خود را جانشین حزب کمونیست جمهوری سوسیالیستی فدرال اتحاد جماهیر شوروی روسیه (CPRSFSR) اعلام کرد. این حزب با ادغام گروه‌های مختلف جانشین حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (CPSU) تشکیل شد، از جمله حزب سوسیالیست روی کار مدویدف (از جناح چپ سوسیالیستی)، اتحادیه کمونیست‌های الکسی پریگارین و بخش اعظم اعضای حزب کارگران کمونیست استالینیست روسیه (اگرچه رهبر حزب ویکتور آنپیلوف حزب جدید را رد کرد). حزب کمونیست فدراسیون روسیه به سرعت با ۵۰۰۰۰۰ عضو، بزرگترین حزب روسیه شد که بیش از دو برابر تمام اعضای احزاب دیگر بود. گنادی زیوگانوف، بنیانگذار حزب با همراهی سیاستمداران ارشد سابق اتحاد جماهیر شوروی ایگور لیگاچف و آناتولی لوکیانوف اندرو کنستانت و دیگران، در دومین کنگره فوق‌العاده به عنوان رئیس حزب انتخاب شد.
پس از موفقیت CPRF در انتخابات قانونگذاری سال ۱۹۹۵، این حزب از مخالفین اصلی ریاست جمهوری بوریس یلتسین برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۶ بود. برای مخالفت با یلتسین، زیوگانوف برای حمایت از نامزدی خود «جناح مردمی-میهن پرست» سازمانهای ملی‌گرایی را ترتیب داد. پس از انتخابات، در ۷ اوت ۱۹۹۶، ائتلاف حمایت از او به یک سازمان رسمی تبدیل شد، اتحادیه میهنی خلق روسیه (NPSR)، متشکل از بیش از ۳۰ سازمان چپ و ملی‌گرا بود که زیوگانوف رئیس آن بود.
این حزب در انتخابات قانونگذاری سال ۲۰۰۳ از ۱۱۳ کرسی به ۵۲ کرسی افت کرد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲، زیوگانوف بی نظمی انتخابات در انتخابات مقننه ۲۰۱۱ را محکوم کرد، اما وی همچنین مخالفت خود را با برگزار کنندگان تظاهرات گسترده دسامبر ۲۰۱۱ ابراز کرد، که از نظر وی سوءاستفاده لیبرال‌ها از ناآرامی‌ها بود. حزب در اعتراضات تنها نقش کمی به عنوان کاتالیزور داشت. در تظاهرات حزب در ۱۸ دسامبر سال ۲۰۱۱ در اعتراض به بی نظمی‌های انتخاباتی در مسکو و سن پترزبورگ تنها تعداد معدودی از هواداران احزاب، که عمدتاً پیر بودند، شرکت کردند. این حزب همچنین اخیراً از روسیه خواسته‌است تا جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک را به رسمیت بشناسد.
برنامه فعلی این حزب در سال ۲۰۰۸ تصویب شد، جایی که CPRF اظهار داشت که این تنها سازمان سیاسی است که به‌طور مداوم از حقوق کارگران و منافع ملی حمایت می‌کند. براساس این برنامه، هدف استراتژیک حزب ایجاد روسیه در «سوسیالیسم تجدید شده، سوسیالیسم قرن بیست و یکم» است. در سالهای اخیر، حزب کمونیست نیز تمایل به حرکت به سمت دنگیزم را نشان داده‌است. دبیر اول، گنادی زیوگانوف نیز اظهار داشت که آنها باید از مثال موفق چین یاد بگیرند و سوسیالیسم روسی را بنا کنند. وی همچنین همه اعضای حزب را به خواندن «کار انتخابی دنگ شیائوپینگ» تشویق کرد. وی در سفر خود به چین در سال ۲۰۰۸ گفت: «اگر ما قبلاً تجربه موفق را از چینی‌ها یادگرفته بودیم، اتحاد جماهیر شوروی منحل نمی‌شد».
تحت شرایط فعلی فدراسیون روسیه، حزب کمونیست فدراسیون روسیه خواستار پیشنهادهای زیر است:
این حزب طرفدار همکاری با کلیسای ارتدکس روسیه است. طبق گفته‌های زوگانوف، حزب کمونیست فدراسیون روسیه یک حزب علمی وغیرنظامی آتئیست است. تبلیغات هر مذهبی در داخل حزب ممنوع است. بر خلاف CPSU پس از سال ۱۹۵۶، حزب کمونیست فدراسیون روسیه حکومت جوزف استالین را جشن می‌گیرد، و به‌طور خودکار روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی را نادیده نمی‌گیرد. این حزب از ممنوعیت «ارتقاء روابط جنسی غیر سنتی با افراد زیر سن قانونی» حمایت می‌کند، بیشتر به عنوان ممنوعیت «تبلیغات همجنس گرا به افراد زیر سن قانونی» در رسانه‌های غربی نامگذاری شده‌است.
حزب کمونیست فدراسیون روسیه از زمان تأسیس، چندین جبهه داخلی متمایز داشته‌است:
حزب کمونیست فدراسیون روسیه به‌طور قانونی توسط کشور روسیه ثبت شده‌است. از نظر سازمانی، این حزب عمدتاً بازتابی از حزب کمونیست شوروی است و توسط کمیته مرکزی با تعهد به سانترالیسم دموکراتیک اداره می‌شود. این حزب ۸۱ دفتر منطقه ای دارد. هر دفتر منطقه ای توسط منطقه ای (منطقه، شهر و غیره) کنترل می‌شود. کمیته به ریاست دبیر اول. دفتر مرکزی مهمانی در مسکو است. لنینیست کامسومول فدراسیون روسیه، سازمان جوانان حزب است.
در سال ۱۹۹۳، این حزب اتحادیه احزاب کمونیست - حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را تأسیس کرد. از سال ۲۰۰۱، این سازمان توسط گنادی زیوگانوف رهبری می‌شود و بخشی از کمیته مرکزی شد.
این حزب با حزب چپ اروپا روابط دوستانه دارد اما عضو آن نیست. این حزب همچنین با حزب کمونیست چین روابط دوستانه دارد.
در ۲۴ مارس ۲۰۱۷، این حزب هیاتی را به کره شمالی فرستاد و «پروتکل همکاری» را با حزب کارگران کره امضا کرد. در طول بازدید، سنگی در برج جوچ قرار گرفت.
در اکتبر سال ۲۰۱۷ این حزب میزبان نوزدهمین نشست بین‌المللی احزاب کمونیست و کارگر در شهر سن پترزبورگ، به مناسبت صدمین سالگرد اکتبر، با حضور بیش از ۱۰۰ مهمان از سراسر جهان بود.
"پراودا" روزنامه حزب کمونیست است، بیش از ۳۰ نسخه منطقه ای دارد. این حزب همچنین دارای یک روزنامه به نام ساویتسکایا راشیا("روسیه شوروی") است. "ساویتسکایا راشیا" روزنامه‌ای است که با حزب رابطه دوستانه‌ای دارد.
براساس گزارش مالی حزب کمونیست، در سال ۲۰۰۶، این حزب ۱۲۷۴۵۳۲۳۷ روبل (۳۹۹۸۸۳۵ دلار آمریکا) دریافت کرده‌است:
در سال ۲۰۰۶، این حزب ۱۱۶۸۲۳۴۸۹ روبل (۳۶۶۵۳۲۸ دلار آمریکا) هزینه کرد:
در سال ۲۰۰۸، حزب کمونیست ۷۰٪ از بودجه خود را از بودجه ایالتی فدراسیون روسیه دریافت کرد. طبق گزارشی در کنگره سیزدهم حزب کمونیست، برای ده ماه سال ۲۰۰۸ درآمد کل ۱۴۸ میلیون روبل، شامل ۸ میلیون روبل حق عضویت، ۳۶ میلیون روبل از کمک مالی و ۱۰۶ میلیون روبل از بودجه دولت بود.
در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۸، رهبر حزب گنادی زیوگانوف از شهروندان روسیه درخواست کرد تا از طریق مالی از این حزب برای تحقق اهداف سیاسی خود حمایت کنند.
حزب کمونیست در شهرهای بزرگ و مراکز مهم صنعتی و علمی ("شهرک‌های علمی") و همچنین در شهرهای کوچک و شهرهای اطراف مسکو قوی است. به عنوان مثال، یکی از معدود مراکز رای‌گیری که نقش مهمی در موفقیت حزب کمونیست در انتخابات قانونگذاری روسیه در سال ۲۰۰۷ داشت، در دانشگاه ایالتی مسکو بود. حزب کمونیست همچنین در شرق دور روسیه، در سیبری و اورال قوی است.
در تمام انتخابات ریاست جمهوری که در فدراسیون روسیه برگزار شده‌است، کاندیدای حزب کمونیست دوم شد. در سال ۲۰۱۲، بسیاری از سیاستمداران مخالف، از جمله بوریس نمتسوف، ادعا کردند که دمیتری مدودف به آنها اعتراف کرده‌است که اگر به نفع یلتسین تقلب نشده‌بود، زیوگانوف در انتخابات سال ۱۹۹۶ پیروز می‌شد. براساس نتایج رسمی، زیوگانوف در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲، ۱۷٫۱۸درصد آرا را به دست آورد. به گفته ناظران مستقل، کلاهبرداری در مقیاس بزرگ به نفع پوتین رخ داده‌است. وی انتخابات را «یکی از سارقان و کاملاً نامشخص و بی ارزش» خواند. در فوریه ۲۰۰۵، CPRF حزب حاکم طرفدار کرملین متحد روسیه در انتخابات مجلس شورای منطقه ای نونتس خودمختار اوکروگ را شکست داد و ۲۷ درصد آراء عمومی را بدست آورد.
در انتخابات دوما مسکو که در ۴ دسامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، این حزب ۱۶٬۷۵٪ و ۴ کرسی به دست آورد، بهترین نتیجه برای CPRF در مسکو. به نظر برخی ناظران، عدم حضور حزب رودینا باعث موفقیت کمونیست‌ها شد.
در ۱۱ مارس ۲۰۰۷ ، انتخابات برای ۱۴ قانونگذاری منطقه ای و محلی برگزار شد. CPRF بسیار خوب عمل کرد و آراء خود را در بیشتر مناطق افزایش داد. مقام دوم در استان اوریول (۲۳٫۷۸٪)، استان اوسسک (۲۲٫۵۸٪)، استان اسکوف (۱۹٫۲۱٪) و استان سامرا (۱۸٫۸۷٪)، استان مسکو (۱۸٫۸۰٪)، استان مورمانسک (۱۷٫۵۱٪) و منطقه تامسک (۱۳٫۳۷) ٪) این نتایج گواهی می‌دهد که CPRF مهمترین حزب مخالف روسیه است.
در ۲۱ مه ۲۰۰۷، CPRF موفقیت مهمی را در انتخابات شهرداری ولگوگراد بدست آورد. نامزد کمونیست رومن گربننیکوف با کسب ۳۲٫۴۷ درصد آرا در انتخابات به عنوان شهردار پیروز شد و جوانترین شهردار یک پایتخت منطقه ای شد. در سال ۲۰۰۸، رومن گربننیکوف بیعت خود را با روسیه متحد تغییر داد و خشم بسیاری از کمونیست‌ها را که او را متهم به استفاده از CPRF به عنوان ابزاری برای انتخاب کردند، عصبانی کرد.
در ۷ آوریل ۲۰۱۱، ایلیا پوتاپوف نامزد CPRF در انتخابات شهرداری در شهر Berdsk با پیروزی شدید بر کاندیداهای روسیه متحد پیروز شد.
در انتخابات gubernatorial 2015، نامزد حزب، سرگئی لوچنکو، در انتخابات gubernatorial در استان ایرکوتسک پیروز شد.
در انتخابات ژوئیه سال ۲۰۱۸، نامزدهای حزب کمونیست آندری کلیچکوف و والنتین کونوالف به ترتیب در بخش‌های دوره ای در استان اوریول و خاکاسیا پیروز شدند. علاوه بر این، در انتخابات در Primorsky Krai، نامزد حزب آندری Ishchenko می‌تواند در دور دوم انتخابات که در آن از دست داده‌است، با نتایج رسمی عبور کند. نتیجه این انتخابات به دلیل تعداد زیادی تخلف در رابطه با آن که انتخابات فراخوان برای دسامبر ۲۰۱۸ تعیین شده بود، نامعتبر اعلام شد، اما حزب کمونیست تصمیم گرفت نامزد خود را برای انتخابات جدید معرفی نکند.
در انتخابات پارلمان‌های منطقه ای ۲۰۱۸، حزب کمونیست در رأی دادن به لیست‌های حزب در سه منطقه مقام اول را کسب کرد. با این حال، در دو منطقه، روسیه متحد هنوز هم با هزینه نمایندگان - تک رأی نمایندگان موفق به کسب اکثریت نسبی در مجالس منطقه ای شد. با این وجود، در استان ایرکوتسک، این حزب اکثریت نسبی را دریافت کرد و بزرگترین جناح مجلس قانونگذاری است؛ بنابراین، استان ایرکوتسک در حال حاضر تنها منطقه ای است که در آن هر دو شاخه از دولت (اجرایی و قانونگذاری) توسط حزب کمونیست کنترل می‌شوند. بوریس کاگارلیسکی، نظریه‌پرداز مارکسیستی می‌نویسد: "کافی است به یاد بیاوریم که در درون جنبش کمونیستی، حزب زوگانوف در ابتدا نه تنها سازمان و نه بزرگترین بود. کم کم، تمام سازمانهای کمونیستی دیگر از زندگی سیاسی مجبور شدند. این اتفاق نه به این دلیل که سازمان‌های مورد نظر ضعیف بودند، بلکه به این دلیل بود که CPRF تأیید رسمی کرملین را به عنوان تنها مخالف شناخته شده دریافت کرده بود ". آندری برژنوف، نوه رهبر اتحاد جماهیر شوروی لئونید برژنوف، از روابط نزدیکی CPRF در ضیاژانوف با کلیسای ارتدکس روسیه انتقاد کرده‌است.