خاندان کلالی
خاندان سادات کلالی از جمله خاندان‌های قدیمی و معروف در ناحیهٔ شرقی ایران و خراسان بزرگ می‌باشند که نسب آن‌ها به مستقیماً به جعفر صادق (امام ششم شیعیان دوازده امامی، امام پنجم شیعیان اسماعیلی و مؤسس و رئیس مذهب تشیع)، و سپس به حسین بن علی (امام سوم و پدر سلسلهٔ امامان شیعه دوازده‌امامی از سجاد تا حجت بن الحسن و سلسلة امامان اسماعیلیه و فرزند علی بن ابیطالب و فاطمه زهرا، دخت محمد) می‌رسد.
تلفظ کلال هم با فتح، هم با ضم و هم با کسر ک در کشورها و مناطق گوناگون رایج است. جد اعلای این خاندان، (قُدِسَ سِرُهُ) (749-657 هجری شمسی) می‌باشد.
نام تولد سیدامیر کلال، شمس الدین بود. حضرت خواجه شمس الدین سیدامیرکلال عارفی ایرانی بود که از او به عنوان یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین دانشمندان تصوف اسلامی در تاریخ نام برده می شود. او از طبقه خواجگان (خواجه به معنی سرور و استاد) بود و چهاردهمین خواجه بزرگ طریقت نقشبندیه محسوب می شود. عرفای بزرگی همچون بایزید بسطامی و ابوالحسن خرقانی از جمله این خواجگان بودند. از آنجا که نسب خواجه سیدامیرکلال به حضرت محمد (ص) می رسید، ملقب به «سید» هم شده بود.
خاندان کلالی در اواخر قرن دوازدهم میلادی در شهر وابکنت امروزی (بخشی از ولایت بخارا) و در 28 کیلومتری بخارا سکونت گزیدند و آنجا را آباد کردند. ابن بطوطه در سال 1340 میلادی بازدیدی از شهر داشت و از آنجا به عنوان شهری زیبا یاد کرد که رودخانه ها و باغ های فراوان دارد کلالی ها صنایعی را در ناحیه ایجاد کردند که تا قرن ها پابرجا ماند. از جمله ضرب سکه، آلیاژسازی و سفالگری. آسیاب های متعدد و کوره های بزرگ سفالگری که توسط ایل کلالی بنا شد به آن ها اجازه می داد تولید صنعتی داشته باشند. اشتغال خاندان به فعالیت های صنعتی و اقتصادی باعث شد درآمد سرشاری به دست آوردند و از رفاهی نسبی برخوردار شوند. علت اطلاق نام کلال به این خاندان هم اشتغال آن ها به سفالگری (کوزه گری) است. دلیل کلال خواندن سیدامیرْکلال، اشتغال پدربزرگ ایشان به کوزه گری بود (کلال یا همان Potter در لغت به معنی سفالگر یا کوزه گر است و اصطلاح کلالی به معنای سفالگری یا کوزه گری است).
امروزه اعضای خاندان کلالی در کشورهای گوناگونی سکونت گزیده اند: ایران، ترکیه، ازبکستان، تاجیکستان، افغانستان، پاکستان و هندوستان از آن جمله اند. به علاوه، بسیاری از کلالی ها به اروپا، آمریکا و کانادا مهاجرت کرده اند.
حضرت خواجه شمس الدین سیدامیرْ کلال بن حمزه، کاملترین خلیفة خواجه محمّد بابا سماسی (خواجه سیزدهم طریقت نقشبندیه) است که در روستای سوخار در نزدیکی بخارا ولادت یافت. نام پدر وی سیف الدین حمزه بود که دانشمندی صوفی بود و رئیس (امیر) ایل کلال بود. به سیف الدین حمزه به دلیل ریاستش بر ایل کلال، امیرِکلال می گفتند. پس از مرگ پدر، سیدامیرْ کلال به ریاست ایل کلال رسید. از آن پس به وی هم امیرْکلال می گفتند و هم امیرِکلال. او نخستین فردی در خاندان بود که نام و سمتش یکسان شده بود. سید امیر کلال پیش از ریاست بر ایل، رئیس مدرسه علمیه شهر بود و شاگردان بسیار داشت. از این جهت آوازه خواجه سیدامیرْکلال حتی پیش از انتصاب به ریاست ایل در آسیای میانه پیچیده بود و فردی شناخته شده بود.
پدربزرگ سیدامیرکلال (پدر سیف الدین حمزه)، همنام نوه اش بود و شمس الدین نام داشت. ایشان مرشد معنوی ایل بَرلاس و استاد معنوی امیرتراغای (پدر امیرتیمور و مؤسس حکومت تیموریان و جد گورکانیان هند) بود.
شمس الدین (پدربزرگ سیدامیرْکلال) که مرشدی معنوی بود در کنار وظایف معنوی و فکری به حرفه کوزه گری هم اشتغال داشت عقیده بزرگان خاندان کلالی این بود که به جز تدریس و تربیت شاگرد و مشاوره های معنوی باید به حرفه ای نیز اشتغال داشته باشند.اصحابِ حضرت خواجه سیدامیرکلال، از مادر ایشان نقل می کنند که آن وقت که حضرت خداوند تبارک و تعالی، ایشان (سیدامیرکلال) را موجود گردانیده بود در بطن والده ایشان، «اگر لقمه با شبهه واقع می شد در درون من، دردی آغاز می شد که من از هوش بی هوش می شدم و از خود خبرم نمی ماند. و چنانکه این قصه بسیار واقع شد بعد از آن مرا معلوم شد که این معنی به برکت این فرزند عظیم است.
دلم پاک است و مذهب پاک دارم
طریق راست، راه راست دارم».
سیدامیرْکلال مانند نیاکانش در کنار نقش معنوی و فکری اش به پیشه سفالگری هم اشتغال داشت، در نوجوانی، کشتی می‌گرفت و چون در این کار ماهر بود کشتی گیران و پهلوانان به تماشایش جمع می‌شدند. در حکایت ها نقل شده که روزی هنگام کشتی، شیخ محمّد بابا سماسی به تماشای او ایستاد. اصحاب شیخ از او پرسیدند که چرا به تماشای کشتی آمده اید. ایشان فرمودند آن مرد شجاعی که در میدان کشتی می گیرد به زودی هدایتگر مردمان بسیاری خواهد شد:
«در این میدان مردی است که همه کاملان از صحبت او بهره مند خواهند بود و ما منتظر این مردیم که حق سبحانه تعالی ایشان را در دام ما آرد که بسیار مرغ بلندپرواز است و مقامات ایشان را بسیار بلند مشاهده کردیم». پس از این واقعه، شیخ محمد بابا سماسی حضرت خواجه سیدامیرکلال را به شاگردی و فرزندی قبول کرد و از آن زمان دیگر هیچ کس سیدامیرکلال را نه در معرکه و نه در بازار ندید و ایشان به مدت بیست سال از چشم عموم ناپدید شدند.
با توجه به این‌ سوابق به تدریج همانطور که سفالگری به صنعت اجدادی خاندان کلالی تبدیل شد، کشتی و ورزش های باستانی نیز جای خود را در میان جوانان شهر گشودند و به ورزش آبا و اجدادی این خاندان تبدیل شدند. به تدریج مسابقاتی ورزشی در شهر وابکنت به همت کلالی ها آغاز شد که در بسیاری از آن ها جوانان شهر (ایل کلال) پیروز می شدند. یکی از افتخارات خاندان این بود که ورزشکاران و جنگجویان شجاعی دارد.
خواجه سیدامیرْکلال شاگردان زیادی داشت. از مهم ترین شاگردان وی می توان به دو عارف بزرگ و نامی اشاره کرد: یکی شیخ محمّد بهاءالدین شاه نقشبند (بهاءالدین محمد نقشبند بخاری) و دیگری مولانا شیخ عارف دیگ گرانی که هر دو از عارفان بزرگ روزگار و بلندپایگان علمای طریقت تصوف به‌شمار می‌روند..
محمد بهاءالدین نقشبند بخاری بنیادگذار سلسلهٔ طریقت نقشبندیه بود. وی در محرم سال ۷۱۸ق در قصر عارفان بخارا به دنیا آمد. سه روز بعد از ولادت بهاءالدین، جد او که از ارادتمندان طریقه خواجگان بود وی را نزد خواجه محمد باباسماسی برد و باباسماسی، بهاءالدین را به فرزندی خود پذیرفت. خواجه بهاءالدین نزد وی تربیت یافت و آداب طریقت را از سید امیر کلال آموخت و بعد از طی مراحل سلوک از سوی امیر کلال اجازه یافت تا در صحبت مشایخ دیگر به تکمیل مراحل مجاهدت بپردازد. بدین جهت وی چندین سال صحبت مشایخی چون عارف دیگ گرانی، قُثم شیخ و خلیل آتا را دریافت. البته خواجه شماری دیگر از مشایخ مانند زید الدین ابوبکر تایبادی را نیز ملاقات کرد. شاگردان و مریدان پرشماری نزد بهاءالدین پرورش یافتند و طریقه وی را رواج بخشیدند. از میان این مریدان دو خلیفه او: خواجه علاء الدین عطار و خواجه محمد پارسا نزد وی و در حلقه پیروان طریقه نقشبندیه اعتبار بیشتری داشتند و بعد از درگذشت خواجه به نشر و گسترش طریقه وی پرداختند.
سومین شاگرد مهم خواجه سیدامیرْکلال، تیمور گورکانی بود که نخستین امیر گورکانی (تیموری) و پایه‌گذار این دودمان بود که در بیش‌تر سرزمین‌های آسیای مرکزی و غربی فرمان راند. امپراتوری تیموری یا امپراتوری گورکانی دودمانی ترک‌تبار با فرهنگی ایرانی بود. تیمور در زبان جغتایی به معنای «آهن» است و از او با القاب «امیر تیمور»، «تیمور لنگ»، «تیمور گورکانی» و «صاحبقران» یاد شده‌است. عمدتاً از وی به خاطر فتوحات بی رحمانه از هند و روسیه تا دریای مدیترانه و برای دستاوردهای فرهنگی امپراتوری گورکانی یاد می‌شود. از تیمور به عنوان یکی از بزرگترین رهبران و استراتژیست های نظامی تاریخ یاد شده است. به این ترتیب همانطور که پدر تیمور شاگرد پدربزرگ سیدامیرْکلال بود، خود تیمور نیز مرید و شاگرد سیدامیرْکلال بود.آرامگاه سیدامیرکلال که در بخارا (ازبکستان امروزی و بخشی از خراسان بزرگ ایران زمین تاریخی) واقع است، زیارتگاه عاشقان انسانیت و معنویت است.
بنا بر روایات، امیر تیمور گورکانی یا همان تیمور لنگ که مرید خواجه سیدامیر کلال بود، پس از آنکه دخترش صالحه را به عقد سیدامیرکلال درآورد، طوایف زیادی را که به نام او تیموری خوانده می‌شدند به عنوان جهیزیه دخترش به سیدامیرکلال داد. این موضوع باعث بزرگتر شدن خاندان کلالی شد. پس از رحلت سید، این طوایف میان پسرانش تقسیم شد و چهار هزار خانوار از آن‌ها نصیب سیدامیرشاه، پسر سیدامیر کلال گردید. او نیز با اتباع خود از بلخ به هرات مهاجرت کرد. وجود دو خاندان تیموری و تیموری کلالی نیز از اینجا ناشی شده است. حاجی محمد خان کلالی (متولد 1780 میلادی برابر با 1158 شمسی) یکی از مهم ترین افراد خاندان کلالی بعد از سیدامیرکلال است. شجره نامه های موجود در خاندان کلالی با واسطه وی به جعفرصادق و حسین بن علی می رسند. وی در دوران حیات خود رئیس ایل تیموری و کلالی بود و هفت پسر داشت: امیرقلیچ خان، ابراهیم خان، طهماسب خان، کریم دادخان، ملامحسن خان، سیامک خان و نوروزخان. پس از حاجی محمدخان کلالی، ریاست ایل به پسر ارشدش، امیرقلیچ خان کلالی رسید.
اگرچه ایل کلالی در خراسان بزرگ و ایران زمین ساکن بودند، با جدا شدن بخش های گوناگون ایران در دوران قاجاریه و کوچک شدن ایران و بروز انقلاب 1357، این خاندان اکنون در کشورهای گوناگون جهان پخش شده اند. از میان هفت پسر وی، امیرقلیچ خان و نوروزخان به منطقه ای از خراسان آمدند که ایران امروزی را شامل می شود، بنابراین اکثر کلالی های ساکن ایران از نسل این دو هستند. فرزندان و نوادگان سایر پسرهای وی عمدتاً در ازبکستان، تاجیکستان، افغانستان، پاکستان، هندوستان و ایران امروزی ساکنند. با بروز انقلاب سال 1357 بسیاری از کلالی ها به اروپا، آمریکا و کانادا مهاجرت کردند. امیرقلیچ خان کلالی، پسر ارشد حاجی محمد خان کلالی بود و پس از پدر ریاست ایل را عهده دار شد. کلنل سر چارلز ادوارد ییت در کتاب سفرنامه خراسان و سیستان می نویسد که محمدشاه قاجار پس از تصرف هرات در سال ۱۲۱۷ شمسی، حدود هشت هزار خانوار از طوایف تیموری را تحت سرپرستی رئیس آنها، امیرقلیچ خان به خراسان منتقل کرد. در این جابجایی، نوروز خان (برادر امیرقلیچ خان) نیز وی را همراهی می کرد. امیرقلیچ خان که عمده دوران حیاتش با حکومت فتحعلی شاه قاجار معاصر بود، به تدریج قدرت زیادی در خراسان به دست آورد و به عنوان امیر، سرپرستی نواحی جام، باخرز، خواف، زورآباد و هرات را عهده‌دار شد. اهمیت امیرقلیچ خان کلالی از این حیث است که بخش زیادی از کلالی های ساکن ایران از نسل او هستند.  امیرعلی مردان خان، نوه امیرقلیچ خان کلالی و فرزند امیردوست محمدخان کلالی بود. امیرعلی مردان خان کلالی رییس ایل کلالی و لقبش نصرت الملک بود و از امرا و سرداران دوره قاجار به‌شمار می‌رفت.
وی سال‌ها ریاست این ایل بزرگ را در تربت جام، باخرز، مشهد، زورآباد و سرخس به عهده داشت. در سال ۱۲۴۶ شمسی این لقب را ناصرالدین شاه قاجار شخصا به پاس خدماتش در مقابله با ترکمانان مرو به او داد. در نتیجه او به سمت جانشین فرمانده حاکم و امیر قوای ایرانی در خراسان گمارده شد اما در ۱۲۷۴ او به‌طور ناگهانی معزول و به تهران تبعید شد. وی در سال ۱۲۷۸ شمسی در مشهد درگذشت و در رواق پشت سر امام رضا مدفون گردید. امیراسدالله خان شوکت الدوله، خواهرزاده امیرعلی مردان خان -نصرت الملک-بود و پس از مرگ نصرت الملک، جانشین وی شد و نگهداری فرزند ذکور وی (محمدابراهیم امیرتیمور کلالی) را به عهده گرفت. امیر اسدالله خان شوکت الدوله حاکم جام و باخرز و مناطق محدود به آن‌ها بوده است. نقش وی در سرکوب هواداران محمدعلی شاه قاجار (شورش سبزوار) مهم است. امیر اسدالله خان شوکت الدوله که رهبر یک گروه ۳۰۰ خانواری از تیموری‌های کوچ داده شده از ناحیه هرات بود توانست در ۱۲۷۲ درجه امیری قوا را بدست آورد و حاکم منطقه گردید. از وی فرزندانی به جا ماند که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:
۱- ابوتراب خان (شوکت الدوله دوم)
۲- حاج عباس خان
۳- شوکت السلطنه
۴- سالارخان
۵- فضل الله خان
۶- حبیب الله خان
7- میر اکبر کلالی
8- سید محمود امیر کلالی سیجاوندی: فرزند مهدی ایشان در دهه نود شمسی از پرستاران سرشناس بیمارستان امام رضا(ع) مشهد بود محمدابراهیم امیرتیمور کلالی، مشهورترین شخصیت دوران معاصر خاندان کلالی می‌باشد. او در سال ۱۲۷۳ شمسی زاده شد. امیرتیمور فرزند امیر علی‌مردان خان بود و اجداد او ریاست ایل تیموری و حفاظت سرحدات خراسان را به عهده داشتند. پس از درگذشت پدرش، شوکت الدوله که پسرعمهٔ امیرتیمور بود، تربیت و نگهداری از وی را به عهده گرفت.
محمد ابراهیم در بیست سالگی ریاست ایل کلالی را عهده دار شد. او مشاور قوام‌السلطنه در سمت فرماندار خراسان نیز بود و نقش وی در جریان قیام کلنل محمد تقی خان پسیان از نکات بارز زندگیش است. در دوره‌های ششم، هفتم، هشتم، نهم، دوازدهم، سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم و هجدهم نیز در مجلس شورای ملی عضویت داشت. در این دوران از نمایندگان بانفوذ مجلس به‌شمار می‌رفت و در چندین دوره نایب رئیس مجلس بود. در دولت دکتر محمد مصدق مدتی سمت وزارت کار و وزارت کشور را به عهده داشت. او برای مدتی رئیس کل شهربانی کشور نیز بود.
در قیام ژاندارمری خراسان به فرماندهی محمدتقی پسیان، بعضی سران تیموری، از جمله وی و عباس خان سالار اشجع، بنابه ملاحظاتی با وی همکاری کردند و بعضی دیگر همچون شوکت السلطنه، در صف مخالفان کلنل قرار گرفتند.قدرت سیاسی وی در خراسان به حدی بود که اکثر بزرگان خراسان در آن زمان از جمله حسن ملک (برادر حاج حسین ملک) از پیش رقابت را در عرصه انتخابات به وی واگذار می‌کردند. گفته می‌شود که دختر وی، ناهید، روابط بسیار نزدیکی با زنان دربار داشته، بطوری که پس از طلاق ملکه ثریا، فقط مصدقی بودن پدرش مانع از ازدواج صفیه (نوه امیرتیمور) با محمدرضاشاه پهلوی شده‌است. ناهید امیرتیمور، همسر دومین رئیس‌جمهور پاکستان، ژنرال اسکندر میرزا بود.
او در کتاب خاطرات خود، از آیت الله مدرس و کلنل محمد تقی پسیان، به عنوان کسانی که مانند آن‌ها زاده نشده و دیگر نخواهد شد، یاد کرده‌است.
امیرتیمور پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ از ایران خارج شد و حدود چهار سال با فرزندانش در جنوب کالیفرنیا زندگی کرد. وی در اواخر سال ۱۳۶۱ به ایران مراجعت کرد و پنج سال بعد در ۲۲ بهمن ۱۳۶۶ در سن ۹۳ سالگی در تهران درگذشت و در گورستان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
ناهید امیر تیمور کلالی یا ناهید اسکندرمیرزا دختر محمدابراهیم امیر تیمور کلالی (سردار نصرت) بود. وی روابط بسیار نزدیکی با زنان دربار داشت، بطوری که پس از طلاق ملکه ثریا، فقط مصدقی بودن پدرش مانع از ازدواج صفیه (نوه امیرتیمور) با محمدرضاشاه پهلوی شده‌است.
ناهید امیرتیمور، همسر دومین رئیس‌جمهور پاکستان، ژنرال اسکندر میرزا شد. در سال ۱۹۵۵ اسکندر میرزا در جایگاه قائم مقام فرماندار کل و وزیر داخله پاکستان، فرماندار کل را برکنار کرد و با رای نمایندگان مجلس جانشین وی شد. نمایندگان مجلس، اسکندر میرزا را به عنوان اولین رئیس جمهور پاکستان انتخاب کردند و در مراسم تحلیف، ناهید کلالی به عنوان نخستین بانوی اول پاکستان در کنار اسکندر میرزا حضور داشت. در خلال ریاست جمهوری اسکندر میرزا، ناهید کلالی در مجالس رسمی و سفر های خارجی او را همراهی می کرد و حضوری پررنگ در مراسم داخلی و فعالیت های خیریه و عام المنفعه داشت و از اشتهار و محبوبیت در بین مردم پاکستان برخوردار بود. ناهید امیرتیمور در سال 2019، در سن 99 سالگی درگذشت و در لندن به خاک سپرده شد.
سید مهدی خان سیدکلالی (1391-1298) فرزند آقاسیدجعفرخان سیدکلالی (متولد 1257 شمسی) و نوه حاجی عنایت الله خان بود. حاجی عنایت الله خان کلالی نوه امیرقلیچ خان کلالی بود (امیرقلیچ خان پس از پدرش حاجی محمدخان کلالی رئیس ایل کلالی بود).
سیدمهدی خان متولد سال 1298 شمسی در شهر مشهد و درگذشته 1391 شمسی در همان شهر بود. پدر سیدمهدی خان (سیدجعفرخان) روحانی بود و به ترک تعلقات دنیوی و مادی گرایش داشت. او خطی خوش داشت و تقریراتی از وی باقی مانده است پدربزرگ سیدمهدی خان (حاجی عنایت الله خان) فردی نظامی و از سرکردگان سواران ایل کلالی بود. سیدمهدی خان و خواهرش شمس السادات تنها فرزندان سیدجعفرخان بودند.
سیدمهدی خان از جوانی به ورزش علاقه داشت و از ورزشکاران و خیرین شناخته شده در زمینه ورزش های باستانی مشهد و خراسان بود؛ در خوشنویسی و نقاشی هم متبحر بود و به فعالیت های اقتصادی و اجتماعی علاقه داشت. بنابراین در جوانی به کاشمر که بخشی از اموال و املاک خانوادگی اش در آنجا واقع بود مهاجرت کرد، همانجا تشکیل خانواده داد و صاحب شش فرزند شد. همسر ایشان، فاطمه شهابی بود که دختر میرزا ابوالقاسم شهابی از خوانین کاشمر در آن زمان بود.
سیدمهدی خان در دوران سکونت در کاشمر فعالیت های اقتصادی و کشاورزی خود را توسعه داد و به تدریج به یکی از بزرگترین ملاکان منطقه و افراد سرشناس کاشمر تبدیل شد. ایشان در زمان پهلوی دوم به مدت چهار سال (1355-1351) نماینده انجمن شهر کاشمر بودند. یکی از دامادهای او (سیدمحمود فرخ پیام) نیز مدتی شهردار کاشمر (1354-1352) بود. از سیدمهدی خان سیدکلالی، کتابخانه و آرشیوی از عکس ها و اسناد برجای مانده که برخی از آن ها در ارتباط با خاندان کلالی است.
سیدمهدی خان در دهه 1360 به مشهد بازگشت و در سال 1391 در شهر زادگاهش، مشهد، درگذشت. با این حال طبق وصیتی که کرده بود در کنار همسرش در مقبره خانوادگی در زیارتگاه امامزاده سیدحمزه (باغ مزار) کاشمر به خاک سپرده شد. از شش فرزند سیدمهدی خان یکی درگذشته و پنج فرزند دیگر ایشان ساکن مشهد هستند و در قید حیاتند. پسر ارشد سیدمهدی خان، سیدجعفر سیدکلالی است که در شهر مشهد سکونت دارد.
میر محمد حسین سیدکلال (1389-1302) فرزند میر غلامحسن خان و نواده میردین محمد خان سرهنگ (سرکرده سواران ایل تیموری و جانشین رئیس طایفه تیموری)، پس از فارغ التحصیلی از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شغل قضاوت را در دادگستری استان خراسان قبول و بکار مشغول شد. سپس با خواسته و به همت اهالی مرزی تربت جام، تایباد و باخرز به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد و پس از آن تا پایان زندگی به وکالت پایه یک دادگستری مشغول بود. ایشان در 17 آذر سال 1389 درگذشتند. در حال حاضر فرزند ارشد ایشان در آمریکا اقامت دارد و دیگر فرزند ایشان (فرشته سیدکلال) پزشک و متخصص اطفال است و در مشهد مقیم می‌باشد. دکتر منوچهر کلالی فرزند حبیب الله خان کلالی ملاک، در ۱۳۰۴ شمسی متولد شد. در رشتهٔ حقوق قضائی در سال ۱۳۲۵ لیسانس گرفت و به استخدام در وزارتخانهٔ جدیدالتأسیس کار درآمد. پس از پانزدهم بهمن ماه ۱۳۲۷ که در مقابل آمفی تئاتر دانشکده حقوق به محمدرضا پهلوی تیراندازی شد، منوچهر کلالی هم بازداشت و به زندان افتاد. پس از استخلاص از زندان به اروپا رفت و دورهٔ دکتری حقوق را طی نمود و به ایران بازگشت. در انتخابات دورهٔ بیست و یکم مجلس شورای ملی، از شهر مشهد به نمایندگی تعیین شد. وی به مدت ۵ سال دبیر کل حزب ایران نوین بود. او که در پاریس زندگی می‌کرد، در سال 1397 درگذشت.
پدر وی، حبیب الله خان بخش وسیعی از املاک خود را صرف خانه‌دار کردن مستمندان و ایتام کرد، بطوری که در شهرستان تربت جام، خیابانی تحت عنوان کلالی و منطقه‌ای با نام خیرآباد کلالی وجوددارد که وجه تسمیة آن همین موضوع است. از دیگر اعضای مطرح خاندان کلالی، رحمت‌الله خان هژبرکلالی (رئیس ایل تیموری) است. وی فرزند شکرالله کلالی و ملقب به هژبرلشگر بود و در سال ۱۳۱۱ در طبس دیده به جهان گشود. مادرش دختر بزرگ حاکم طبس (عمادالملک) و پدرش از فرماندهان نظامی شهیر خراسان بود. رحمت‌الله قبل از انقلاب از اعضای پر نفوذ انجمن شهر مشهد بود که به علت مخالفت با برخی متنفذین وقت کناره‌گیری کرد. رحمت‌الله در بهار سال ۱۳۸۲ در سن ۷۱ سالگی درگذشت و در مقبره خانوادگی هژبرکلالی در بهشت رضای مشهد به خاک سپرده شد. از وی دو پسر با نام‌های امیر نعمت‌الله (پزشک جراح) و سیدشکرالله (دکتری تخصصی حقوق خصوصی، مدرس دانشگاه و وکیل پایه یک دادگستری) بر جای مانده است. فرزندان امیرنعمت‌الله شامل امین الله (دندانپزشک) و یاسمین هستند و فرزندان سیدشکرالله شامل حشمت الله و امیرعلی هستند که همگی در مشهد زندگی می کنند.