ابدیت و یک روز
ابدیت و یک روز (به یونانی: Μια αιωνιότητα και μια μέρα, "Mia aioniótita kai mia méra)" فیلمی یونانی در ژانر درام محصول ۱۹۹۸ به کارگردانی تئو آنجلوپولوس است.
پیرمردی به نام"الکساندر"که در روزهای آخر عمر خود در تنهایی به سر می برد با خدمتکارش خداحافظی می کند و بعد از جمع کردن وسایلش آماده بیرون رفتن می شود. او هیچ تماسی با بیرون ندارد و تنها دلخوشی اش این است که صدای موسیقی ای را هر روز صبح زیاد کند تا همسایه روبرویی اش آن صدا را با موسیقی مشابهی پاسخ دهد. او به همراه سگش که بسیار برایش عزیز است از خانه بیرون می رود و به سمت ماشینش قدم بر می دارد و در راه به همسرش"آنا"می اندیشد.
الکساندر و سگش سوار ماشین می شوند و در همان چهارراه اول بچه های کار را می بیند که در حال پاک کردن شیشه ماشین ها هستند. در همان حال ماموران شهرداری سر می رسند که بچه ها را دستگیر کنند.او یکی بچه ها را سوار می کند و نمی‌گذارد که گیر ماموران بیفتد. او را چند کوچه جلوتر پیاده می کند ولی قصد دارد به وی کمک کند که بچه قبول نمی‌کند.
پس از آن پیرمرد به خانه دخترش می رود و نامه های عاشقانه همسرش را به دخترش می دهد. دختر هم خوشحال می شود و اندکی از نامه های سال 1966 را می خواند که مربوط به روز تولد خود اوست. در اینجا الکساندر روزی که همسرش را از بیمارستان به خانه برده را یادآور می شود و اینکه همه اعضای فامیل برای دیدن دختر تازه متولد شده اش به خانه آنها آمده اند. دوباره به زمان حال می رویم و دختر الکساندر خبر می دهد که او و شوهرش می خواهند خانه پدری الکساندر که کنار ساحل است را بفروشند. الکساندر ناراحت از خانه آنها بیرون می رود.
بعد از دور شدن از خانه دخترش کمی جلوتر کنار خیابان می ایستد و دوباره همان کودک کار را در آن سوی خیابان می بیند.این بار شخصی کودک را به فروشندگان بچه تحویل می دهد. الکساندر آنها را دنبال می کند و به خرابه ای می رود که مخصوص حراجی کودکان است. او به آن محل وارد می شود و خود را خریدار بچه جلوه می دهد. در همان تعدادی از کودکان فرار می کند و حراجی بهم می ریزد. مرد می خواهد با کودک بگریزد ولی فروشندگان بچه جلویش را می گیرند و هرچه پول دارد برای خرید کودک می دهد.
آنها از محل حراجی دور می شوند و کودک میگوید که آلبانیایی است اگرچه اصالت یونانی دارد. بعد از مدت کمی کنار دکه خوراکی فروشی می ایستند تا الکساندر برای کودک غذا بخرد که در همان جا با یک اتوبوس مواجه می شوند که سمت آلبانی حرکت می کند. پیرمرد بچه را سوار اتوبوس می کند که به آلبانی بازگردد ولی کودک از اتوبوس پیاده شده و نزد پیر مرد باز می گردد.
آنها با هم به کافه ای می روند تا مرد خودش راه آلبانی را بپرسد و کودک را با خود ببرد ولی چند پلیس مرزی به کافه می آیند و کودک وحشت زده به خیابان می رود. پیرمرد او را در طرف دیگر خیابان می یابد و باهم به سمت مرز کوهستانی حرکت می کنند.
در نزدیکی مرز که در بالای کوه است کودک داستانش را تعریف می کند و می گوید که جز مادربزرگش در آلبانی کسی را ندارد. او همچنین می گوید که با گروهی از بچه ها به این سوی مرز آمده و در راه چندین نفر از جمله دوست صمیمی اش که مسلمان هم بود کشته شده اند. آنها با هم به سمت مرز می روند ولی مرد از اینکه دوباره چنین اتفاقاتی بیفتد و اینکه چه بلایی در آلبانی به سر کودک خواهد آمد به نوعی از مرز فرار می کند.
آنها از مرز دور می شوند و باز در کنار دکه اغذیه فروشی می ایستند و کودک ساندویچ می خورد و به مرد می گوید که شعر دوست دارد و می داند شاعر ها چه می کنند. الکساندر برای کودک داستان شاعری یونانی را تعریف می کند به نام"دیونیسیس سولوموس". وی می گوید که سولوموس شاعر بزرگی بوده و در دورانی زندگی می کرده که یونان به دست حکومت عثمانی می افتد. او که در ایتالیا زندگی می کرده به یونان می آید تا شعری برای آزادی یونانیان بنویسد اما او زبان یونانی را به خوبی نمی دانسته و به جای جای یونان می رود و به مردم بابت آموزش کلمات جدید پول می داده است. از این رو "شاعر کسی است که کلمات را می خرد."اما هرگز نتوانست شعرش را کامل کند.
پیرمرد و کودک به محلی می روند که عروسی پسر خدمتکارش است. کودک در ماشین خوابیده است ولی پیرمرد سگش را در مراسم عروسی به خدمتکار می سپارد. پیرمرد و کودک کنار ساحل می روند و کودک برای او چند کلمه می آورد. در همان حال پیرمرد باز هم یاد گذشته می افتد و روز تولد دخترش را به خاطر می آورد. همه باهم روی یک قایق هستند و فامیل در حال رقص و آواز هستند. الکساندر کنار مادرش مرود و او را ن.ازش می کند. مادرش می گوید که خواب شوهرش را دیده و از این که الکساندر رابطه خوبی با پدرش نداشته و در هنگام مرگ هم پیش او نبوده متاسف بوده است. الکساندر به او می گوید که موقع مرگ پدر در پاریس مشغول چاپ اولین کتابش بوده است. او روی قایق کنار همسرش می نشیند و از او می خواهد که همیشه کنارش بماند. از قایق که پیاده می شوند همه می خواهند شنا کنند ولی الکساندر تنها به بالای صخره می رود.
دوباره به حال باز می گردیم. کنار دریا الکساندر دکترش را می بیند و دکتر می گوید که نسل ما با شعر ها و کتاب های شما بزرگ شده است و بیننده متوجه می شود که الکساندر خودش شاعر و نویسنده است. الکساندر به یک ساختمان نیمه کاره که محل زندگی و پناهگاه کودکان کار است می رود و با کودک راهی پزشکی قانونی می شود. در آنجا با این که ورود ممنوع است کودک جنازه دوست خود که تازه مرده است را می بیند و لباس ها و وسایلش را از سردخانه می دزدد. او آنها را در پناهگاه بچه های کار و در حضور بقیه بچه ها و پیرمرد می سوزاند.
در همان حال الکساندر که در حال خودش نیست از ساختمان نیمه کاره آنها بیرون می رود به بیمارستانی در آن نزدیکی می رود.او به نوعی خاطره مرگ مادرش را یادآور می شود که در آن جا بستری بود و او را می بوسد و می گوید که حالش خوب می شود و از او اجازه سفر برای چاپ کتاب جدیدش را می گیرد؛اما وقتی که الکساندر در سفر بود مادرش می میرد و او در هنگام مرگ مادرش نیز کنارش نبوده است. در همان حین خاطره روز تولد دخترش را نیز یادآور می شود و به یاد می آورد که از صخره پایین آمده بود و می خواستند کنار دریا غذا بخورند که توفان شد و باران شدیدی نیز در گرفت. الکساندر همه را پشت صخره ها فرستاد ولی زنش را که نیامده بود از دریا بیرون آورد و زیر باران یکدیگر را بوسیدند.
دوباره به حال باز می گردیم و الکساندر را در خیابان جلوی بیمارستان می بینیم و باران نیز می بارد.کودک نیز سر می رسد و با هم سوار اتوبوس می شوند. در اتوبوس گوشه ای می نشینند و بیرون را تماشا می کنند تا اینکه اتوبوس در اولین ایستگاه می ایستد و بیشتر مسافران پیاده می شوند؛در همان ایستگاه یک مرد با پرچمی قرمز سوار می شود که نشان از تظاهراتی در آن محل داشت. بعد از آن یک دختر و پسر دانشجو سوار می شوند و مشاجراتی را انجام می دهند. پسر می گوید که دختر دوست دارد ولی نمی‌خواهد که او با نویسندگی خودنمایی کند و مثل آدمهای معروف شود؛اما دختر گلی را که از پسر گرفته بود کف اتوبوس می اندازذ و می رود. پسر نیز به دنبال او از اتوبوس خارج می شود. گل را مردی که در نزدیکی آنها نشسته بود بر می دارد و اتوبوس بیرون می رود. در ایستگاه بعد سه نفر از دانشجو های موسیقی وارد اتوبوس می شوند و ساز می زنند. آنها که خارج می شوند الکساندر و کودک سولوموس شاعر را می بینند که وارد اتوبوس شده و برایشان شعری می خواند. در لحظه خروجش از اتوبوس پیرمرد از شاعر قدیمی می پرسد که فردا چقدر طول می کشد؟ ولی جوابی دریافت نمی‌کند. آن دو نفر نیز بعد از بازگشت اتوبوس به همان جایی مه سوارش شدند از آن پیاده می شوند.
بعد از آن پیرمرد کودک را به اسکله می رساند و از یونان خارج می کند. پس از این پیرمرد در چهارراهی توقف می کند و هر بار که چراغ راهنمایی رانندگی تغییر رنگ می دهد باز هم او همانجا می ماند و تمام شب را تا سپیده صبح در وسط خیابان است. صبح حرکت می کند و به خانه پدری اش قدم می گذارد و باز به گذشته می رویم و روز تولد دختر الکساندر را می بینیم. توفان تمام شده و با وجود اینکه او به رقص علاقه ای ندارد با همسرش می رقصد و در آخر او به آنا می گوید که روزی از تو پرسیدم:چه مدت طول می کشد تا فردا شود؟ تو به من گفتی:ابدیت و یک روز
برونو گانتس در نقش الکساندر
ایزابل رنو در نقش آنا
فابریتزیو بنتیوولیو در نقش دیونیسیس رولوموس
تم این موسیقی ساخته آهنگساز بزرگ یونانی النی کارایندرو است.
این تم بسیار شناخته شده و مشهور است.
این فیلم در سال ۱۹۹۸میلادی در جشنواره جهانی فیلم کن فرانسه موفق به دریافت نخل طلای بهترین فیلم از این جشنواره گردید. این فیلم همچنین برنده جایزه ویژه هیئت داوران همین جشنواره شد.