hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
او یک فرشته بود
او یک فرشته بود یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی علیرضا افخمی است که در رمضان ۱۳۸۴ از شبکه دو پخش شد. "او یک فرشته بود" در ژانری جدید در تلویزیون ایران به نام ماورایی ساخته شده بود.
موضوع داستان بدین ترتیب است که بهزاد طی ماجرایی با زنی تصادف می‌کند و او را به خانه می‌آورد. به تدریج حرکات عجیبی از این زن که فرشته نام دارد، سر می‌زند و از سوی دیگری در قالب مردی به نام سرابی سعی در سردرگم نمودن بهزاد دارد. نهایتاً فرشته موجب می‌شود که بهزاد و همسرش رعنا تا پای طلاق بروند و حتی به بهزاد پیشنهاد ازدواج می‌دهد، اما پس از مدتی بهزاد با توجه به رهنمودهای روحانی محل و سخنان فرزندانش متوجه می‌شود که فرشته، شیطان (ابلیس) است و پسرش را در حالی که فرشته قصد کشتن او را دارد، نجات می‌دهد و سپس به درگاه خدا توبه کرده و از گناهانش اظهار پشیمانی می‌کند.
داروین‌بال
داروین‌بال یا داروینوپتروس ، یک سرده از پتروسورهای مربوط به دورهٔ ژوراسیک میانی است که در چین کشف شده و به نام چارلز داروین نام‌گذاری شده‌است.
استان کاتامارکا
۹۵ درصد جمعیت ایالت، باسواد می‌باشند .در مورد ریشه واژه کاتامارکا دو نظر وجود دارد . در زبان کچوا، کاتامارکا ترکیبی از دو واژه کاتا ( به معنای شیب ) و مارکا ( به معنای دژ ) است و در کل به معنای دژ بر روی شیب است . در مقابل در زبان آیمارا، کاتامارکا از دو واژه کاتان ( به معنای کوچک ) و مارکا ( به معنای شهر یا گوزن ) ساخته شده که در کل به معنای شهر یا گوزن کوچک است .
پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، ایالتی که امروز کاتامارکا نام دارد زیستگاه بومیان ( دیاگیتاس ) و قبیله کالچاکی بود .  در سال ۱۵۵۸ خوان پرز ده زوریتا شهر سان خوان دلا ریبرا را بنا کرد . اما به سبب حملات مکرر بومیان و جمعیت کم چندین بار با انتقال به مکان‌های دیگری بازسازی شد . در ۵ ژوئیه ۱۶۸۳ فرناندو ده مندوزا برای بار ششم شهر را تحت نام سان فرناندودل وله دکاتامارکا بنا کرد .  با ایجاد نایب السلطنه ریودلاپلاتا در سال ۱۷۷۶، کاتامارکا به سالتا ملحق شد و در سال ۱۸۲۱ ادعای استقلال کرد و نیکولاس آویاندا ای تولا اولین فرماندار کاتامارکا شد .  کاتامارکا به سبب آنکه پشت کوه‌های بلند قرار گرفته تا سال ۱۸۸۸ ( تا پیش از آمدن خطوط راه آهن ) با دیگر مناطق کشور ارتباطی نداشته‌است . دره‌های حاصلخیز و اقلیم کم بارش آن، مهاجرانی از ایران و لبنانی را به خود جذب کرد . ویسنته سادی ( سعدی ) از فرماندار پرونیست ایالت ( در سال ۱۹۴۹ ) ازمهاجران چند دهه پیش کاتامارکا است . پس از کنار رفتن او از مقام خود، نماینده اتحادیه مدنی ( UCR )، آرماندو کاستیو فرماندار ایالت شد .
از افراد مشهور اهل کاتامارکا باید به امیلیو کارافا ( نقاش پست امپرسیونیست )، دانیل دیاز ( فوتبالیست )، مامرتو اسکیو ( راهب ) و ویسنته سادی ( سیاستمدار پرونیست ) اشاره کرد .
مساحت ایالت که ۸۰ درصد آن را (و ۷/۲ درصد کل کشور ) کوهستان‌ها فرا گرفته به چهار سیستم تقسیم می‌شود : در شرق کوه‌های نوک تیز پامپاسی، در غرب سیستم ناروائز – سررو و نگرو – فاماتینا، در غرب دور : کوردیه ران – کاتامارکا و در شمال غرب نواحی مرتفع . ایالت کاتامارکا اقلیمی خشک و نیمه بیابانی دارد اما در نواحی شرقی آن، جریان‌های آبی مختلفی وجود دارد که با مصارفی چون آبیاری، جمعیت زیادی به سوی خود کشانده است . در این نواحی ( شرق ) با بارش سالانه ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر و دمای متوسط ۲۰ درجه، مرکز ایالت قرار دارد .  مرتفع‌ترین نقطه مربوط به نوادو اوخوس دل سالادو ( با ارتفاع ۶۹۰۸ متری ) است .
ایالت کاتامارکا با تولید ناخالص داخلی برابر ۷/۱ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درامد سرانه ۵۲۸۰ کوچک‌ترین اقتصاد را در بین ایالات کشور داراست .
کشاورزی در ایالت بسیار محدود است، طوری که محصولات زراعی کمتر از ۴ درصد اقتصاد ایالت را تشکیل می دهند و محصولات آن شامل زیتون، پنبه، توتون، مرکبات، انگور و گردو ( برای چوب ) است .  از سایر فعالیت‌های کاتامارکا، پرورش دام ( با ۲۰۰ هزار راس ) و تولید سالانه ۷۰۰۰ تن گوشت گاو ، ۵ تن گوشت گوسفند و ۱۰ تن گوشت خوک است .
در ضمن بخش معدن، بزرگ‌ترین معادن طلا و مس با تولید سالانه ۱۹۰ هزار تن مس و ۶۰۰ هزار اونس طلا در کاتامارکا قرار دارد .
در بخش خدمات، صنعت جهانگردی هرچند با ضعفی زیرساختی روبروست می‌تواند منبع درامدزایی باشد . جاذبه‌های توریستی، مراکز فرهنگی و چشم‌اندازهای طبیعی ایالت عبارتند از :
قله‌های برفی آکونکیخا
گردنه سان فرانسیسکو
پارک باستان‌شناسی لاس اوئلاس دل اینکا
ایالت به ۱۶ بخش ( دپارتمان ) تقسیم می‌شود .
استان چاکو
پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون چاکو نام دارد مانند دیگر استان‌های آرژانتین، زیستگاه بومیان (گوارانی، ویچی و توبا) بود. از آنجا که استان، منبع عمدهٔ غذایی برای ساکنان اولیه بود، آن را چاکو (در زبان کچوا به معنای شکار) نامیدند. نخستین شهری که در استان تأسیس شد " کونسپسیون ده بوئنا اسپرانزا " متعلق به سالهای ۱۵۸۵ تا ۱۶۳۲ بود. اما حملات بومیان، ساکنان شهر را وادار به ترک آنجا کرد. در قرن ۱۷ یک قرارگاه متعلق به هیئت تبلیغی ژزوییت‌ها با نام سان فرناندو دل ریو نگرو در محل کنونی شهر رزیستانسیا تأسیس شد اما ۱۵ سال بعد خالی از سکنه شد. در پایان سدهٔ ۱۹ درگیری‌هایی موسوم به جنگ اتفاق مثلث بین آرژانتین و پاراگوئه در منطقه گران چاکو درگرفت. این درگیری‌ها موجب شد که شهر خالی از سکنهٔ سان فرناندو (رزیستانسیای کنونی) بازسازی و به یک مقر نظامی بدل شود. (۱۸۷۶) در سال ۱۸۷۲ " منطقهٔ ملی گران چاکو " که استان فورموسا ی کنونی و بخش‌هایی از پاراگوئه را در بر می‌گرفت تشکیل شد اما این بخش اداری ۱۲ سال بعد تجزیه و در سال ۱۹۵۱ تبدیل به یک استان شد. نام جدید آن " استان پرزیدنته پرون " بود که در سال ۱۹۵۵ و در پی سرنگونی دولت خوان دومینگو پرون توسط نظامیان، نام تاریخی خود را به دست آورد. بین سال‌های پایانی سده ۱۹ و اوایل دهه ۲۰ مهاجران بسیاری از آلمان، کانادا و روسیه به چاکو آمدند.
استان بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که به سبب شرایط آب و هوایی غیرعادی اش " جهنم سبز " نام دارد. خشکسالی‌های مکرر، جغرافیای استان را به بیابان می‌کند. در مقابل، باران‌های شدید و سیل‌های اتفاقی نیز، منطقه را به شکل جنگل‌های گرمسیری درمی‌آورد.
تفاوت نواحی مختلف در پوشش گیاهی از ریزش نابرابر ناشی می‌شود: در غرب جنگل‌های بی باران غیرقابل نفوذ با بارش سالانه ۶۰۰ میلی‌متر و در شرق جنگل (سلوا چاکنیا) با رطوبت زیاد و بارش سالانه ۱۱۰۰ میلی‌متر
رودهای سالادو، ریو نگرو، پالومتا، ریو ده اورو، گوایکورو و تاپه ناگا از مهم‌ترین رودهای استان هستند که از غرب به شرق جریان دارند و به دو رود پارانا و پاراگوئه می‌ریزند. حیات وحش منطقه شامل گونه‌های غیربومی چون کروکدیل، میمون، رتیل، گراز، جاگوار، آرمادیلوی بزرگ، آناکوندا، مار زنگی و انواع مارهای سمی است.
استان چاکو با تولید ناخالص داخلی برابر۴/۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۴۴۷۰ همچون سایر ایالات شمالی از نظر اقتصادی کم توسعه می‌باشد. کشاورزی در چاکو به علت خشکسالی‌های دهه‌های گذشته محدود است، با این وجود محصولات عمده (۱۷ درصد اقتصاد استان) آن پنبه (۶۰ درصد تولید ملی)، سویا، ذرت، برنج، نیشکر، توتون و چوب می‌باشد. صنایع ۱۰ درصد اقتصاد چاکو را تشکیل می‌دهد. از جمله آن‌ها: صنایع نساجی و صنایع تولیدی (کاغذ، الکل، شکر، زغال، ذرت خوشه ای، روغن) می‌باشند. صنعت جهانگردی در استان منبع چندان درامدزایی نمی‌باشد. از جاذبه‌های توریستی استان می‌توان پارک ملی چاکو را نام برد.
استان به ۲۵ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
روابط ایران و سوئیس
[[پرونده:Bern Thunstrasse 68 Embassy of Iran in Switzerland DSC01329.jpg|چپ|بندانگشتی|250px|سفارت ایران در [[برن]]، [[سوئیس]] دو کشور [[ایران]] و [[سوئیس]] از قرن هفدهم میلادی با یکدیگر رابطه دارند. ایران در سال ۱۹۱۷ سفارت خود در [[برن]] را افتتاح کرد و در سال ۱۹۱۹ کنسولگری سوئیس در ایران شروع به فعالیت کرد که در سال ۱۹۳۶ به سفارت تبدیل شد. سرکنسولگری ایران در [[ژنو]] در سال ۱۳۳۶ شمسی گشایش یافت ولی در ۱۳۸۰ تعطیل و وظایف آن به سفارت جمهوری اسلامی ایران در [[برن]] واگذار گردید. سوئیس حافظ منافع ایران در [[مصر]] است و در طول تاریخ خود حافظ منافع کشورهای [[ایتالیا]] (۱۹۴۶)، [[استرالیا]]، [[کانادا]]، [[بریتانیای کبیر]]، [[ایرلند]] و [[نیوزلند]] (۱۹۵۲)، [[آفریقای جنوبی]] (۱۹۵۲ , ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۵)، [[لبنان]] (۱۹۸۴)و [[ایالات متحده آمریکا]] (۱۹۸۰ تا به حال) در ایران بوده‌است. در سال ۲۰۰۵ ،۱۸۷ سوئیسی در ایران زندگی می‌کردند و طبق آمار سال ۲۰۰۴، ۳٬۸۰۱ ایرانی در سوئیس زندگی می‌کردند.
در پی اعمال تحریم‌های اقتصادی یک‌طرفه از جانب اعضای [[اتحادیه اروپا]] بر ایران به دلیل آنکه پافشاری برای تعلیق [[برنامه اتمی ایران]] نامیده شده‌است، سوئیس که از جمله اعضای این اتحادیه به‌شمار نمی‌رود، در این مدت تغییر برنامه محسوسی در مراودات خود با ایران وارد نساخته است و به‌طور معمول به ارسال تجهیزات صنعتی و سایر کالاهای تجاری به ایران ادامه داده و قراردادهای بزرگ خرید گاز نیز با ایران امضا کرده‌است که این موضوع با مخالفت سیاستمداران [[دولت فدرال ایالات متحده آمریکا|دولت فدرال آمریکا]] مواجه شده‌است. اما دولت سوئیس از این کار خود دفاع کرده‌است و علت این تصمیم بر سیاست خارجی این کشور اتخاذ شده‌است و نه منافع مالی. همراستا با تحریم‌های نفتی علیه ایران از سوی کشورهای غربی، شرکت‌های نفتی سوئیس صرفاً موظفند اطلاعات تبادلات نفتی خود با ایران را به دولت این کشور گزارش کنند و دولت سوئیس اعلام کرده‌است که این اطلاعات را منتشر نمی‌سازد.
در سال ۱۳۸۷، [[نیروی انتظامی|پلیس ایران]]، «مارکو کمپف» دبیر اول بخش حافظ منافع آمریکا در سفارت سوئیس را همراه با یک زن در توچال و در یک اتومبیل با پلاک دیپلماتیک دستگیر و «مارکو کمپف» را متهم به [[تجاوز جنسی]] کرد. در نهایت هم مارکو کمپف و هم زن از ایران خارج شدند.
پس از تصویب [[برجام|موافق‌نامه برجام]] در خصوص [[برنامه هسته‌ای ایران]]، سوئیس اعلام کرد که تصمیم به لغو تحریم‌هایی گرفته‌است که همسو با [[تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران]]، وضع کرده بوده. این تحریم‌ها، مواردی از قبیل محدودیت در معامله فلزات گرانبها، نقل [[نفت خام]]، محصولات پتروشیمی و نقل و انتقال پول را شامل می‌شده‌است. این کشور، پیش از تصویب برجام نیز تحریم‌های خود علیه ایران را از ابتدای سال ۲۰۱۴ (میلادی) به حال تعویق درآورده بودند.
در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۹۴ رئیس‌جمهور سوئیس طی سفری سه روزه وارد تهران شد و از بیمارستان خیریه محک دیدار کرده و همچنین در مراسم شام تدارک دیده شده با حضور اعضای [[اتاق بازرگانی ایران و سوئیس]] شرکت نمود.[[رده:روابط ایران و سوئیس]] [[رده:روابط دوجانبه ایران|س]] [[رده:روابط دوجانبه سوئیس|ا]]
استان چوبوت
پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی چوبوت امروزی زیستگاه بومیان چادرنشین پاتاگونیا بود. نام چوبوت توسط بومیان (به معنای زلال و شفاف) به رود چوبوت اطلاق می‌شد.
مبلغان اسپانیایی در سده‌های ۱۷و ۱۸به منطقه آمدند و دژ سان خوزه را در شبه جزیره والدز بنا کردند. این دژ بعدها به دست بومیان ویران شد. در قرن ۱۹ ولزی‌های بسیاری به این منطقه کوچ کردند.
«منطقه ملی چوبوت» به عنوان بخشی آزاد شده در عملیات فتح صحرا در ۱۸۸۴ تشکیل شد. با آغاز سده ۲۰، مهاجرانی از بوئرها در شهر کوچک سارمینتو اسکان یافتند. در سال ۱۹۴۴ بخش جنوبی چوبوت و بخش شمالی استان سانتا کروس به عنوان منطقه ای نظامی اعلام شد اما این مقر منحل گشت و ۱۱ سال بعد چوبوت استقلال خود را به دست آورد.
استان چولوت با تولید ناخالص داخلی برابر۷/۴میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۱۱۲۵۰ از نظر اقتصادی توسعه یافته می‌باشد. عمده‌ترین فعالیت اقتصادی، استخراج و تصفبه نفت است که ۱۳ درصد اقتصاد استان را تشکیل می‌دهد. همچنین رود چوبوت ۲۱ درصد ماهی کشور را تأمین می‌کند. از سایر فعالیت درآمدزای چوبوت، پرورش گوسفند و تولید پشم است.
در بخش خدمات، صنعت جهانگردی منبع درامدزایی می‌باشد. جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از:
شبه جزیره والدز
گونه‌های جانوری آبزی
پارک ملی لوس آلرسس (در بخش آندی)
قطار بخار قدیمی در شهر اسکوئل
مرکز اسکیینگ اویا در اسکوئل
جنگل موحش نزدیک سارمینتو
استان به ۱۵ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
خانه زیبارویان خفته
خانه خوبرویان خفته (به ژاپنی: 眠れる美女) داستان بلندی از یاسوناری کاواباتا نخستین نویسنده ژاپنی برنده نوبل است. این داستان بلند در ۱۹۶۱ منتشر شده‌است. https://www.iiketab.com/book/3192/خانه-خوبرویان-خفتهhttps://www.khabaronline.ir/news/374616/تحلیلی-بر-رمان-خانه-خوبرویان-خفته-اثر-یاسوناری-کاواباتا-1961
استان فورموسا
پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استان فورموزا زیستگاه بومیان (پیلاگاس، توباس، ویچیس) بود. زبان این بومیان هنوز در فورموزا تکلم می‌شود.
دیه گو گارسیا و سباستین گابوتو درقرن ۱۶ که در پی راهی از حاکم‌نشین پرو به آسونسیون بودند نخستین کسانی بودند که به منطقه رسیدند. نخستین اقامتگاه اروپایی‌ها، کونسپسیون دل برمه خو بود که در سال ۱۵۸۵ برپا شد. به دنبال استقلال آرژانتین و پاراگوئه در دهه ۱۸۱۰، فورموزا بین این دو کشور مورد مناقشه بود. پس از جنگ اتفاق مثلث (۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰) منطقه به آرژانتین پیوست. فورموزا در سال ۱۹۱۴ کمتراز ۲۰ هزار نفر جمعیت داشت اما پس از اینکه در سال ۱۹۵۵ و به حکم رئیس‌جمهور وقت، خوان دومینگو پرون، استقلال خود را به عنوان استان به دست آورد، جمیتش به ۱۵۰ هزار نفر رسید. پس از کشتار آمریندیان‌ها (بومیان چادرنشین) توسط سفیدپوستان در سال ۱۹۴۷، خوان پرون دست به اصلاحات ارضی زد اما این اقدام تنها تا سال ۱۹۵۵، زمان سقوطش، برپا بود. دانشگاه ملی فورموزا نیز در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.
زمین‌های هموار استان با شیب کمی به جنوب شرق بین رودهای برمه خو و پیلکومایو قرار دارد. بستر رودها به سبب این همواری‌ها، متغیر است. دمای هوا به‌طور متوسط ۲۱ درجه می‌باشد که در تابستان به ۴۵ درجه نیز می‌رسد. فورموسا استانی با آب و هوایی نیمه گرمسیری است طوری‌که بارش سالانه آن خاصه در شرق ۱۰۰۰ میلی‌متر است. اختلاف رطوبت نیز از پوشش گیاهی جنگلی از یک سو و جنگل چاکنیو از سوی دیگر ناشی می‌شود. مرز فورموزا با استان سالتا غیرقابل عبور است. از مناطق حفاظت شده منطقه می‌توان پارک ملی ریوپیلکومایو و ذخیره آبی فورموزا را نام برد.
استان فورموزا به سبب جغرافیا و اقلیم سخت و خشن از فقیرترین ایالات آرژانتین به‌شمار می‌رود (دومین استان کم توسعه) به‌طوری‌که تولید ناخالص داخلی آن در سال ۲۰۰۶، برابر ۱/۲ میلیارد و درآمد سرانه آن ۴۲۸۰ دلاربوده‌است. تکیه گاه اقتصادی استان بخش کشاورزی (۱۰ درصد اقتصاد استان) و فعالیت‌های چون پرورش دام (۵/۱ میلیون راس) و تولید پنبه (۱۰ هزار تن در سال)، میوه، سویا (۲۵ هزار تن در سال)، ذرت (۵۵ هزار تن در سال)، موز (۷۰ هزار تن در سال) و مرکبات می‌باشد. از سایر فعالیت درآمدزای فورموزا، تولید عسل، تیرچوبی و صنایع نساجی (چرم و پنبه) است.
در بخش خدمات، جهانگردی دارای زیرساخت ضعیفی می‌باشد. با این حال جاذبه‌های توریستی استان عبارتند از:
پارک ملی ریوپیلکومایو تالاب یما
شهر ارادورا
استان به ۹ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
۱ – بخش برمه خو
۲ – بخش فورموزا
۳ – بخش لائیشی
۴ – بخش ماتاکوس
۵ – بخش پیلاگاس
۶ – بخش پیلکومایو
۷ – بخش پیرانه
۸ – بخش رامون لیستا
۹ – بخش پاتینیو
نذر
نَذر یعنی آن که انسان تصمیم بگیرد برای خدا کاری را انجام بدهد. آن کار که به خودی خود مستحب بوده‌است، بر اثر نذر واجب می‌شود.
البته یک حالت دیگر هم برای نذر هست و آن این که انسان تصمیم بگیرد برای خدا کاری را (که مکروه و ناپسند است) ترک کند یا ترک کاری که نکردن آن بهتر است.
معمولاً نذرهایی که انسان می‌کند به صورت مشروط است یعنی مثلاً نذر می‌کند که «اگر بیماریم معالجه شد، روز قبل از ماه رمضان را روزه می‌گیرم.»
سیبیو
سیبیو یکی از شهرهای مهم منطقهٔ ترانسیلوانی در مرکز رومانی است. این شهر در کرانهٔ رود «سیبین» که از انشعابات رود «اولت» است، واقع شده و ۱۵۴٬۵۴۸ نفر جمعیت دارد.
سیبیو مرکز شهرستان سیبیو بوده و در ۲۸۲ کیلومتری شمال غرب بخارست واقع شده‌است.
این شهر بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۷۹۱، پایتخت شاهزاده‌نشین ترانسیلوانیا بوده‌است.
سیبیو یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی رومانی به‌شمار می‌رود.
این شهر در سال ۲۰۰۷ به همراه لوکزامبورگ، به‌عنوان پایتخت فرهنگی اروپا شناخته شد.
سیبیو پیش‌تر مرکز ساکسونهای ترانسیلوانیا بوده‌است.
این شهر در گذشته توسط فوربز به‌عنوان هشتمین مکان برای زندگی در اروپا برگزیده شد.
رحیم رضازاده ملک
رحیم رضازاده ملک (۱۷ مهر ۱۳۱۹ خورشیدی در مراغه - ۲۲ تیر ۱۳۸۹ خورشیدی در تهران) استاد و پژوهشگر در تقویم و تاریخ و فرهنگ معاصر ایران بود.
رحیم رضازاده ملک در روز ۱۷ مهر ۱۳۱۹ خورشیدی در شهرستان مراغه از استان آذربایجان شرقی به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران گذراند.
تحصیلات دانشگاهی خود را تا مرحله کارشناسی ارشد امور مالی و حسابداری در دانشکده صنعت نفت و دانشگاه تهران به پایان رساند. سپس به آمریکا رفت و تخصص خود را در مدیریت مالی و اقتصادسنجی تا اخذ درجه دکترا ادامه داد.
دکتر رضازاده ملک پس از بازگشت به ایران در «مدرسه عالی بازرگانی» به تدریس رشته‌های حسابداری و حسابرسی مشغول شد و به عنوان کارشناس مسائل مالیاتی و کارشناس رسمی دادگستری در امور مالی، حسابداری، سهام و سهم الشرکه نیز به کار پرداخت.
دکتر رحیم رضازاده ملک شامگاه روز سه شنبه ۲۲ تیر ۱۳۸۹ خورشیدی به علت ایست قلبی در تهران درگذشت و پیکر وی در قطعه «نام‌آوران» در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
دکتر رضازاده ملک، بنا به علاقه و استعداد شخصی در پژوهش و تحقیق، آثاری متعدد و متنوع در زمینه تاریخ و فرهنگ و ادب ایران به یادگار گذاشته‌است. از پژوهش‌های وی در عرصه تاریخ دوران متأخر قاجار و جنبش مشروطه، به ویژه کتاب او با عنوان «حیدرخان عمواوغلی، چکیده انقلاب» معروفیت فراوان دارد. در این کتاب که در سال ۱۳۵۳ منتشر شد، دلبستگی نویسنده به اندیشه‌ها و آرمان چپ آشکار است.
کتاب‌های «سوسمارالدوله»، «تاریخ روابط ایران و ممالک متحده آمریکا»، «انقلاب مشروطه ایران بر اساس اسناد بریتانیا» و «ایران و ایرانیان» از جمله آثار وی در عرصه تاریخ معاصر ایران هستند.
رضازاده ملک به زبان فارسی و میراث ادبی ایران نیز عشق می‌ورزید و در این عرصه نیز چندین اثر پژوهشی منتشر کرده‌است.
رضازاده ملک به علوم عقلی در دوره‌های گذشته توجه داشت و آثاری در این عرصه پدید آورده‌است. برای نمونه می‌توان از تحقیقات گسترده او درباره عمرخیام نام برد. او رسالات علمی شاعر و ریاضی‌دان ایرانی را در چند کتاب معرفی کرده‌است: «دانشنامه خیامی»، «دو رساله فلسفی از عمر خیام»، «عمر خیام»، «قافله‌سالار دانش» و... در همین حوزه باید از پژوهش‌های دکتر رحیم رضازاده ملک درباره نجوم و تقویم و گاهشماری نام برد.
رضازاده ملک در رشته اقتصاد تحصیل کرده بود، اما شهرت و اعتبار او به خاطر مطالعاتش در زمینه تاریخ معاصر و آثار تحقیقی او در مسائل فرهنگی است. دکتر رحیم رضازاده ملک تا واپسین روزهای زندگی هم در تخصص علمی خود در امور مالی ادامه داد و هم در دلبستگی فراوان خود به مقولات تاریخی و فرهنگی. از آثار رحیم رضازاده ملک، به زودی کتاب «گیهان شناخت» توسط انتشارات طهوری چاپ و منتشر خواهد شد.
در حال حاضر آثار متعدد دیگری نیز از وی در دست آماده سازی و انتشار است.
مارک هیوز
لزلی مارک هیوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و سرمربی فوتبال اهل ولز است. هیوز به عنوان بازیکن در تیمهای منچستر یونایتد، بارسلونا، بایرن مونیخ، چلسی، ساوت‌همپتون، اورتون و بلکبرن راورز بازی کرده‌است. او همچنین ۷۲ بازی برای تیم ملی فوتبال ولز انجام داده‌است.
هیوز به عنوان مربی در تیمهایی چون تیم ملی فوتبال ولز، بلکبرن راورز، منچستر سیتی، فولهام، کویینز پارک رنجرز و استوک سیتی مربیگری کرده‌است.
ایران
تیرا دل فوئگو
تیرا دل فوئگو (در زبان اسپانیایی Tierra del Fuego تیرا دل فوئگو به همان معنای «سرزمین آتش») مجمع‌الجزایری واقع در جنوبی‌ترین بخش سرزمین اصلی آمریکای جنوبی در میان تنگه ماژلان است. این مجمع‌الجزایر در برگیرنده جزیره‌ای اصلی به نام ایسلا گرانده دو تیرا دل فوئگو است که میان شیلی و آرژانتین تقسیم شده و مساحتی برابر با ۴۸٬۱۰۰ کیلومتر مربع دارد؛ جزایر کوچکتر دیگری نیز همانند دماغه هورن در اطراف جزیره اصلی وجود دارند.
این منطقه برای نخستین بار توسط فردیناند ماژلان در سفر اکتشافی‌اش در ۱۵۲۰ کشف شد ولی تا میانه دوم سده ۱۹ام اروپاییان مهاجر در آن زندگی نمی‌کردند. در آن هنگام مهاجران برای چرای دام‌ها و نیز پیدا کردن طلا پا به منطقه گذاشتند. امروزه فعالیت اصلی اقتصادی در بخش شمالی تیرا دل فوئگو بیشتر متمرکز بر استخراج نفت است و بخش‌های جنوبی مکانی برای گردشگری و تولید صنعتی هستند و پایگاهی برای رساندن تجهیزات به قطب جنوب. تیرا دل فوئگو دارای مناطق حفاظت‌شده بسیاری زیر عنوان پارک ملی و ذخیره‌گاه‌های حیات‌وحش است و بیشتر این مناطق در کوه‌های جنوب آن قرار دارند.
چپقلو (رزن)
چپقلو، روستایی است از توابع بخش سردرود شهرستان رزن در استان همدان ایران و در دامنه کوه خرقان قرار دارد.
این روستا در دهستان سردرود علیا قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵جمعیت آن ۳۹۰ نفر (۱۲۶خانوار) بوده‌است.
ساکنین این روستا به کشاورزی، باغبانی و دامداری اشتغال دارند.
وجود زیارتگاه امامزاده اسماعیل در نزدیکی این روستا باعث گردیده تا مورد توجه دیگر روستاییان منطقه قرار گیرد و در طول تاریخ بزرگان زیادی در این منطقه در کنار این زیاتگاه به خاک سپرده شوند. وجود چشمه ای در دویست متری زیارتگاه باعث به وجود آمدن طبیعت زیبا و امید بخشی در کنار این امامزاده گردیده‌است. چشمهٔ علی و آبشار بزرگی که در در یک کیلومتری این زیارتگاه است بسیار زیبا، دلنشین و دیدنی است.
حدود ۲ کیلومتر بالاتر از روستا ایستگاه لرزه‌نگاری CHOP قرار دارد و با توجه به موقعیت مناسب آن اطلاعات بسیار خوبی را به ثبت می‌رساند.
زبان اهالی ترکی آذربایجانی است که به زبان‌های ترکی اغوز تعلق دارد.
شول‌آباد علیا
شول‌آباد علیا، روستایی است از توابع بخش زز و ماهرو شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران نام شول‌آباد منتسب است به قبیله‌ای باستانی از قوم پارس به نام شول که گستره حکومتی آن‌ها به شولستان معروف است این قبیله قرن‌ها در سرزمین زاگرس حکومت میکردند .
این روستا در دهستان زز شرقی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۳۰نفر (۵خانوار) بوده‌است.
دوگ میرو
دوگ میرو (زاده ۲۰ ژانویه ۱۹۷۲) فیلمنامه‌نویس آمریکایی مستقر در شهر لس آنجلس است. میرو فیلمنامه‌نویسی را در یواس‌سی مدرسه هنرهای سینمایی آموخت.
سید مهرداد ضیایی
سید مهرداد ضیایی (زادهّ ۱۰ تیر ۱۳۴۸) در تهران، بازیگر تلویزیون و سینمای ایران است. او در رشته‌های مهندسی منابع طبیعی و روزنامه‌نگاری تحصیل کرده‌است.
وی حرفهٔ بازیگری را ازسال ۱۳۶۹ با بازی در تئاتر آی‌کی اونجاست آغاز کرد. نخستین تجربه تصویری او نیز درسال ۱۳۷۱ با بازی درفیلم "شب دهم" به کارگردانی جمال شورجه رقم خورد.
درسال ۱۳۹۶ یک کتاب مجموعه شعر با عنوان مرا به پیراهنت بسپار از وی منتشر شد.
او با مهرداد ضیایی بازیگر متولد سال ۱۳۴۷ در اصفهان تشابه اسمی دارد.
"* در شش مجموعه پرده عجایب، بی‌گناهان، مختارنامه، یادآوری، برادر و تاریکی شب روشنایی روز؛ سید مهرداد ضیایی و مهرداد ضیایی به صورت همزمان به ایفای نقش پرداخته‌اند."
روور
رووِر نام یک شرکت خودروسازی بریتانیایی است که در سال ۱۸۷۸ تحت نام شرکت استارلی و ساتون تأسیس شد. در سال ۱۸۸۵ شرکت روور پس از موفقیت در تولید و توسعه دوچرخه‌های مدرن و ایمن، این شرکت وارد صنایع خودروسازی شد و تولید موتورسیکلت و خودرو را آغاز کرد.
لندرور نیز پس از سال ۱۹۴۷ به روور ملحق شد و تمام تولیدات پس از جنگ جهانی دوم به شهر سولیهول انگلستان منتقل گردید. شرکت روور تولید خود را از سال ۲۰۰۵ قطع کرده‌است و هم‌اکنون هیچ تولیدی ندارد.
لیلاند موتورز
لِیلَند موتورز شرکت خودروسازی بریتانیایی بود، که در سال ۱۸۹۶ تأسیس شد و کامیون و اتوبوس تولید می‌کرد.
شرکت لیلاند کار خود را با احداث کارخانه تولید موتور بخار (شرکت موتور بخار لانکاشر) در شهر لیلاند، لانکاشر آغاز کرد. نخستین محصول این شرکت یک ون با ظرفیت ۱٫۵ تن بود، که موتور بخار داشت. در سال ۱۹۰۵، آنها همچنین تولید خودروهای بنزین سوز را نیز آغاز کردند. در سال ۱۹۰۷ نام این شرکت از شرکت موتور بخار لانکاشر به لیلاند موتورز تغییر یافت.
شرکت لیلاند موتورز پس از انحلال در سال ۱۹۶۸ و سازماندهی و تجدید ساختار، نام خود را به شرکت جدید داد، که بریتیش لیلاند موتور کورپوریشن نام داشت. سپس این شرکت نیز با بریتیش موتور هلدینگ ادغام گردید. چند سال بعد در پی ملی‌سازی، بار دیگر نام شرکت تغییر پیدا کرد و بریتیش لیلاند نام گرفت، تا اینکه در سال ۱۹۸۶ برای همیشه نام تجاری لیلاند بازنشسته شد و نام شرکت جدید به گروه روور تغییر یافت که این شرکت نیز در سال ۲۰۰۶ منحل شد.
این شرکت تانک چیفتن را هم ساخت. اتوبوس‌های دوطبقه به کار گرفته شده در ایران نیز ساخت این شرکت بود.
نوروپراکسی
نوروپراکسی یک قطع موقت جریان عصبی در آکسون‌های عصب محیطی است که در آن، بافت‌های همبند عصب مربوطه سالم می‌مانند.در نوروپراکسی، پیوستگی آکسونی وجود داشته و آکسون‌های درگیر دچار یک قطع فیزیولوزیک می‌گردند.سدن(Seddon)، آسیب اعصاب محیطی را ازنظر شدت به سه درجه تقسیم کرد که نوروپراکسی خفیف‌ترین حالت محسوب می‌شود.آکسونوتمزیس، دومین درجه ضایعه یک عصب محیطی است.شدیدترین حالت آسیب، نوروتمزیس(قطع عصب) نام دارد.
در نوروپراکسی، برگشت و بهبودی عصبی به طور خود به خود وجود داشته و معمولاً به عمل جراحی نیاز ندارد.مدت زمان لازم جهت برگشت عملکرد عصب، در عرض چند روز تا چندین هفته خواهد بود (بر اساس شدت ضایعه).
ثبت و ارزیابی فعالیت الکتریکی عضلات، توسط الکترومیوگرافی قابل پیگیری است.در موارد نوروپراکسی، مطالعه الکترومیوگرافی، عدم پتانسیل‌های فیبریلاسیون و امواج تیز مثبت را نشان می‌دهد. مواردی که در درمان آسیب عصب محیطی از نوع نوروپراکسی باید توجه کرد عبارتنداز: 1-استفاده از جریان الکتریکی فارادیک جهت کاهش آتروفی عضلانی
2-حفظ دامنه حرکتی مفاصل
3-تقویت عضلات درگیر(درصورت وجود حرکت ارادی)
شکوفایی جلبکی
شکوفایی جلبکی به معنی رشد آنی یا انباشت در تعداد جلبک‌ها در یک سیستم زیست‌آبی است. شکوفایی جلبکی منحصر به محیط‌های دریایی نیست و ممکن است در آب‌های شیرین نیز رخ دهد. به طور معمول تنها یک یا تعداد اندکی از گونه‌های فیتوپلانکتون درگیر فرایند شکوفایی جلبکی هستند. بعضی از شکوفایی‌ها ممکن است از روی تغییر رنگ آب تشخیص داده شوند که حاصل انبوهی سلول‌های رنگیزه‌دار است.
نوع مورد توجه در این فرایند، شکوفایی زیان‌بخش جلبک‌هاست که شامل ازدیاد نوع سمی یا مضر فیتوپلانکتون‌ها است. این شکوفایی‌ها اغلب قرمز یا قهوه‌ای‌فام است و با نام کشند سرخ شناخته می‌شود.
کنتربری
کنتربری شهری در مرکز بخش کنتربری در شهرستان کنت در ناحیه جنوب شرقی انگلستان است. کنتربری بر سر راه رودخانه استاوِر جای گرفته‌است. کنتربری مرکز اداری بخش کنتربری نیز هست.
کنتربری آثار تاریخی چندی را در خود جای داده‌است، برای نمونه بازمانده‌های حصار شهر در روزگار چیرگی روم و نیز دژ کنتربری.
برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۱۸ جمعیت این شهر و حومه در حدود ۱۶۴,۵۵۳ نفر است.
از روزگار پیش از تاریخ آثاری از زندگی در کنتربری دیده شده‌است. کهنترین سندهای تاریخی آن سامان را زیست‌گاه سلتها خوانده‌اند. در سدهٔ یکم میلادی رومیان بر آن دست یافتند و استحکاماتی در آن ساختند.
رومیان در آغاز سدهٔ پنجم بریتانیا را رها کردند. در این زمان جز چند کشاورز کسی در شهر نماند و در عمل کنتربری تا سد سال آینده متروک ماند. با رسیدن آنگلوساکسونها به بریتانیا دوباره کسانی از این مردمان در این شهر سکنی گزیدند. یوتها شاخه‌ای از آنگلوساکسون‌ها - که در این شهر جاگیر شدند- آنجا را کانتوارابوره - به معنای "دژ مردمان کنت"- خواندند.
در پایان سدهٔ ششم که مسیحیت به بریتانیا راه یافت کنتربری از سوی پاپ مرکز مسیحی انگلستان گشت. در سدهٔ نهم دانمارکی‌ها آسیب بسیاری را به کنتربری زدند. در دور دوم از تازش‌های دانمارکی‌ها در ۱۰۱۱ اسقف اعظم کنتربری الفژ هم کشته‌شد. ویلیام فاتح با کمترین مقاومتی به این شهر درآمد. ویلیام دستور ساخت برج و بارویی چوبی را برای این شهر داد. در سدهٔ دوازدهم دژ روزگار رومیان دوباره بازسازی شد. پس از این زمان کنتربری که قدیسان مسیحی چندی را به خود دیده‌بود به صورت زیارت‌گاهی برای مسیحیان درآمد. این موضوع خمیرمایهٔ حکایت‌های کنتربری در سدهٔ چهاردهم میلادی گشت.
در سدهٔ چهاردهم طاعون کشتار بسیاری از باشندگان کنتربری کرد. در سدهٔ هودهم جمعیت قابل توجهی از باشندگان شهر را فرانسوی‌زبانان پروتستان پناهنده به انگلستان تشکیل می‌دادند.
خالد سعید
خالد سعید جوان ۲۸ ساله مصری که ژوئن ماه سال ۲۰۱۰ بر اثر شدت شکنجه و ضرب وشتم نیروهای پلیس مصر گشته شد.
اتهام وی پخش فیلمی در اینترنت مبتنی بر فساد پلیس بود.
پلیس مدعی است که علت مرگ خالد، بلعیدن مواد مواد مخدر است. اما تصاویر به دست آمده از سردخانه خلاف این مدعاست. نمازگزاران مصری روز جمعه ۲۴/۰۴/۸۹ در اعتراض به قتل خالد و شکنجه دولتی در مصر تظاهرات کردند.
کمک (پرنده)
کَمَک یا کَمَک مُرغ، در اساطیر ایران و آئین زرتشت، نام پرنده‌ای غول پیکر و جادو اهریمنی است، که موجب تاریک شدن و بی باران ماندن زمین و خشک‌سالی و تباهی و ویرانی در آن می‌شود. این پرندهٔ عظیم الجُثّه، بدن خویش را در برابر نور و در برابر بارانی که از آسمان می‌بارید قرار می‌داد تا باران بر پشت او بریزد و هرگز به زمین نرسد. این پرندهٔ شوم، سرانجام با رشادت گرشاسب و هفت شبانه روز تیر افکندن وی به سوی او، نابود می‌شود و بر زمین می‌افتد.
داستان اسطورهٔ کَمَک، شباهتی عجیب با برخی افسانه‌های اساطیری چین باستان دارد و از جمله اسطورهٔ ده خورشید و نبرد یی، کماندار بزرگ آسمانی با نُه خورشید و نابودی این نُه تا به نفع بقای یک خورشید را در اسطوره‌های چینی یادآوری می‌کند. البته باید گفت که گرچه در برخی روایات کهن ایرانی و زرتشتی به اسطورهٔ کَمَک اشاره شده‌است، امّا در آثار دیگر زرتشتی و از جمله در بندهش فرنبغ دادگی، نشانی از این مرغ افسانه‌ای (کَمَک) نیست و این عده‌ای را بر آن داشته که این روایت را شکل تحریف گونه‌ای از روایات باستانی چین بدانند.
در کتاب فارسی "صد در بندهش"، و در روایت داراب هرمزدیار(۱/۶۴) دربارهٔ کَمَک چنین روایت شده که با زاده شدن او، زمین بی باران و بدون فروغ می‌ماند و رودها می‌خشکند. بر مبنای این روایت، کَمَک مردم و حیوانات را می‌بلعد و همه جا ویرانی و تباهی پدید می‌آورد.
ویرانی و تباهی پدیدآمده توسط کَمَک، تداوم دارد تا زمانی که سرانجام گرشاسب او را نابود می‌کند و آبادانی و فراوانی را به زمین باز می‌گرداند.
در این روایت گرشاسب، خطاب به اورمزد می‌گوید:
«ای دادار اورمزد! مرا بیامرز و روان من را در بهشت جایگاه بخش، که چون "کَمَک مُرغ" پدید آمد، پر بر سر همهٔ جهانیان بازداشت و جهان تاریک کرد و هر باران که می‌بارید، بر پشت او می‌بارید و به دُم به دریا می‌ریخت و نمی‌گذاشت قطره‌ای در جهان ببارد. بدینسان همهٔ جهان از قحط و نیاز تباه شد. [و چنان که] مُرغ گندم چیند، او(=کَمَک) [هر آنچه از نعمت و وفور در جهان بود]، می‌خورد و هیچکس تدبیر او، نتوانستی کردن.
سرانجام، من (=گرشاسپ)، تیر و کمان برگرفتم و هفت شبان روز، چونان که باران بارد، تیر می‌انداختم و بر دو بال او می‌زدم، تا بال او سست شد و به زیر افتاد. [وی(=کَمَک)، در هنگام به زیر افتادن نیز]، بسیاری از مردمان را در زیر گرفت و هلاک کرد. من به گرز، منقار وی خُرد کردم، که اگر من آن نکردی، او عالم را خراب کردی و هیچکس بنماندی.
و این زور و قوّت مرا، تو ای اورمزد دادار داده بودی، وگرنه مرا توانائی آن نبود.»
آنچه که در روایات افسانه‌ای و اساطیری ایران پیرامون کَمَک آمده‌است، شباهتی عجیب با برخی افسانه‌های موجود در مورد برخی اساطیر چین دارد و این می‌تواند نشانه‌ای از پیوند میان اساطیر آسیایی و به‌طور کلی اساطیر شرقی باشد:
در اساطیر چین، پس از فرمانروائی خاقان یائو و به هنگام انتقال فرمانروائی به خاقان شون، به ناگاه ده خورشید در آسمان پدیدار می‌شوند و زمین را از تَف ِخویش، به آتش می‌کشند، [طوریکه در آنجا نیز زمین بی باران می‌ماند و سرچشمه‌های آب‌ها می‌خشکند و خشکسالی بیداد می‌کند و...]، تا اینکه سرانجام، یی، کماندار بزرگ آسمان، نُه خورشید را با بارانی از تیرهای خود از آسمان به زیر می‌کشد و زمین را از قحطی و تباهی می‌رهاند. یعنی در آنجا یی کمانگیر، درست همان نقشی را ایفا می‌کند که در اینجا، گرشاسب در مواجهه با کَمَک مُرغ به انجام رسانیده‌است.
"جی کارنوی"، اسطوره‌شناس معروف نیز، روایت کَمَک ِاسطوره‌ای را، شکل تحریف شده‌ای از برخی داستان‌های اساطیری چین همچون داستان طوفان بزرگ و اسطورهٔ ده خورشید و نبرد یی کماندار آسمان با نُه خورشید جادویی می‌داند.
توانه
توانه نام روستایی است تاریخی و پرجمعیت در جنوب غربی شهر نهاوند از استان همدان. این روستا مرکز دهستان گرین است. شغل اهالی ان کشاورزی، دامپروری و اکثراً کارگر و پیمانکار ساختمانی است. مکان تفریحی= (دره مهدی توانه)
بادکنک سفید
بادکنک سفید محصول سال ۱۳۷۳ گروه کودک شبکه دوم سیما فیلمی به کارگردانی جعفر پناهی و نویسندگی عباس کیارستمی است.
یک‌ساعت‌ونیم به تحویلِ سال باقی مانده‌است. دخترِ خردسالی، به‌نامِ راضیه، برای خریدِ ماهیِ سفره هفت‌سین از مادرش یک اسکناس پانصدتومانی می‌گیرد، اما آنرا گم می‌کند. راضیه در تلاش برای پیداکردنِ اسکناس، با آدم‌های مختلف و اتفاقاتِ جالبی روبه‌رو می‌شود. چیزی به پایانِ سال نمانده که راضیه با کمکِ برادر و چوبِ یک بادکنک‌فروشِ غریب، اسکناس را به‌دست می‌آورند. راضیه ماهی را می‌خرد و به خانه می‌رود. سال تحویل می‌شود. همه به خانه‌هاشان رفته‌اند. اما پسرکِ بادکنک‌فروش، که یک بادکنکِ سفید به چوب‌ش وصل است، جایی ندارد که برود.
ناسخ‌التواریخ
ناسخ‌التواریخ، تألیف محمدتقی سپهر کاشانی، کتابی است در تاریخ عمومی عالم در ۹ جلد.
ناسخ‌التواریخ کتابی است در تاریخ عمومی عالم که نه جلد آن را میرزا محمدتقی سپهر لسان‌الملک اول تألیف کرده‌است. مؤلف از سال ۱۲۵۸ ه‌.ق به دستور محمد شاه قاجار و تشویق حاجی میرزا آقاسی مأمور تألیف آن شد. کتاب اول را در دو جلد در ظرف مدت پنج سال تدوین کرد و به سال ۱۲۶۳ ه‌.ق به پایان برد. سپس در زمان سلطنت ناصرالدین شاه به تألیف تاریخ قاجاریه دست زد و در سال ۱۲۷۴ آن را به انجام رسانید و مورد پسند شاه واقع شد و پس از پایان دادن آن، به نگارش مجلدات کتاب دوم ناسخ‌التواریخ پرداخت و شش جلد از آن را تألیف کرد. کتاب ناسخ‌التواریخ تألیف میرزا محمدتقی سپهر، با تاریخ قاجاریه جمعاً ۹ جلد است. بخش تاریخ قاجاریهٔ ناسخ‌التواریخ کتاب مستقلی است که از تأسیس حکومت قاجار تا وقایع ده سال اول سلطنت ناصرالدین شاه را در برمی گیرد. سپهر در نگارش بخش قاجاریه از دیده‌ها و شنیده‌های خود و اسناد و مدارک رسمی بهره برده است. بخش قاجار ناسخ‌التواریخ نخستین بار به کوشش جهانگیر قائم‌مقامی در سال ۱۳۳۷ خورشیدی در تهران منتشر شد.
محمدتقی سپهر
محمدتقی سپهر کاشانی (زاده ۱۲۱۶ ه‍.ق - درگذشته ۱۲۹۷ ه‍.ق برابر با ۱۰ فروردین ۱۲۵۹) ملقب به لسان‌الملک، ادیب، دانشمند، مورخ و شاعر عصر قاجار.
محمدتقی بن (ملا) محمدعلی کاشانی، در سال ۱۲۱۶ ه‍.ق در کاشان متولد شد و پس از تحصیل علوم قدیمی، عروض و قافیه را آموخت. در بیست سالگی از کاشان به تهران آمد و به خدمت به فتحعلی خان صبا ملک‌الشعرای فتحعلی شاه رسید، و به تشویق او به تألیف کتابی در علم قافیه مشغول شد، اما این کتاب با فوت صبا ناتمام ماند و میرزا محمدتقی به کاشان برگشت. در آنجا محمود میرزا پسر فتحعلی شاه حکمران کاشان او را به ندیمی خود برگزید و به او تخلص سپهر داد. سپس از طرف فتحعلی‌شاه به تهران احضار شد و به سلک اعضای دیوان درآمد. در سال ۱۲۴۵ هجری به همراه فتحعلیشاه به فارس رفت. پس از درگذشت فتحعلی شاه دوباره به کاشان بازگشت. سپهر در زمان محمد شاه به تهران آمد و شغل استیفا را بر عهده گرفت و تا مرگ محمد شاه (۱۲۶۴ ه‍. ق) در همین شغل بود.
محمدتقی سپهر در عهد محمدشاه به نوشتن کتاب ناسخ‌التواریخ مأموریت یافت. این کتاب دوره تاریخ جهان از زمان آدم تا سال ۱۲۷۳ قمری است. بعد از جلوس ناصرالدین شاه، مأمور کاشان و تا سال ۱۲۶۷ در آنجا بود تا آنکه هنگام مراجعت ناصرالدین شاه از مسافرت عراق و اصفهان، در رکاب شاه به تهران آمد. در دربار ناصرالدین شاه خواندن دستخط‌های شاه و فرامین او بر شغل سابق وی افزوده شد و در سال ۱۲۷۲ لقب لسان‌الملک یافت، و بعدها جزو اعضای مصلحت‌خانه درآمد. در سال ۱۲۹۱ ه‍. ق، که اعتضادالسلطنه ریاست ادارهٔ «تربیت مجالس تنظیمات حسنه در ولایات ممالک محروسه» را یافت، سپهر مستوفی اول شد و به لقب خانی مفتخر گردید تا آنکه در ربیع‌الآخر سال ۱۲۹۷ ه‍.ق در تهران درگذشت.
گفتنی ست که «سهراب سپهری» شاعر معروف و معاصرکاشانی از خاندان محمدتقی سپهر است.
محمدتقی سپهر علاوه بر تاریخ و ادبیات در بسیاری علوم از جمله ریاضیات، حکمت و فلسفه و جفر و علوم دیگر حظی وافر داشت. وی در تهران درگذشت و پیکرش به نجف اشرف منتقل شد. از دیگر آثار و تالیفات او: «آینهٔ جهان‌نما»؛ «اسرارالانوار» فی مناقب الائمهٔ اطهار (ع)؛ «براهین العجم فی قوانین المعجم»؛ «جنگ فی التواریخ» و «دیوان» اشعار.
جنوب اروپا
جنوب اروپا اصطلاحی است که عمدتاً برای توصیف همهٔ کشورهایی که در جنوب اروپا قرار دارند به‌کار می‌رود. با این حال، کاربردهای آن در زمان‌های گوناگون، شامل معنی‌های مختلفی نیز بوده‌است. مانند مفاهیم سیاسی، زبان‌شناسی و بافت فرهنگی و جغرافیای گیاهی یا اقلیمی. بیشتر کشورهای جنوب اروپا با دریای مدیترانه هم‌مرز هستند.
از لحاظ جغرافیایی، اروپای جنوبی شامل نیمهٔ جنوبی قاره اروپا است. این تعریف نسبی است و مرزهای روشنی ندارد. کوه‌های آلپ و کوه‌های مرکزی متشکل از موانع طبیعی میان ایتالیا و فرانسه و بقیه اروپا.
کشورهای اروپای جنوبی از لحاظ جغرافیایی عبارت‌اند از:سازمان ملل متحد برای امور رسمی و انتشارات، کشورها را زیر مناطقی طبقه‌بندی می‌کند. جنوب اروپا، بر پایه تعریف سازمان ملل متحد، شامل کشورها و نواحی زیر است:
اقلیم اروپای جنوبی همان اقلیم مدیترانه‌ای است، که به‌طور معمول با ویژگی‌های این منطقه شناخته می‌شود. در سرتاسر این سرزمین، مناظری مشابه زیر دیده می‌شوند:
منطقه‌هایی که از نظر اقلیمی جزو اروپای جنوبی در نظر گرفته می‌شوند:
کشورهای اروپای جنوبی با زبان رسمی اصلی:
تورنتون وایلدر
تورنتون وایلدر (۱۸۹۷–۱۹۷۵) داستان‌سرا و نمایشنامه‌نویس برجستهٔ آمریکایی بود.
تورنتون وایلدر در ۳۰ آوریل ۱۸۹۷ در ایالت ویسکانسین در ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. پدرش روزنامه‌نگاری برجسته و دیپلماتی خوشنام بود که در زمان تولد او سردبیری روزنامه‌ای را بر عهده داشت. وایلدر ۹ ساله بود که پدرش به سرکنسولی سفارت آمریکا در هنگ‌کنگ منصوب شد و همگی به این کشور نقل مکان کردند اما تنها ۶ ماه بعد به همراه مادر، خواهر و برادرانش به آمریکا مراجعت کردند و پدر در هنگ‌کنگ ماندگار شد تا ۵ سال بعد که همگی در شانگهای چین دوباره به هم ملحق شدند. «وایلدر» یک سالی را در چین گذراند و سپس به زادگاه خود بازگشت. در سال ۱۹۱۵ به دانشگاه رفت و زبان‌های یونانی و رومی باستان را آموخت. سپس به دانشگاه ییل رفت و در آنجا بود که اولین نمایشنامه‌اش را با عنوان «شیپور نواخته خواهد شد» نگاشت. با آغاز جنگ جهانی اول، وایلدر هشت ماه در گارد ساحلی خدمت کرد و سپس به دانشگاه بازگشت. در سال ۱۹۲۰ پس از اخذ مدرک لیسانس، راهی رم شد و به تحصیل در رشتهٔ باستان‌شناسی روی آورد. مدتی بعد به آمریکا بازگشت و در کنار تدریس زبان فرانسوی در یک مدرسه، نوشتن را ادامه داد.
در سال ۱۹۳۸ با خلق نمایشنامه معروف خود «شهر ما» موفق به دریافت جایزه پولیتزر شد. او قبل از آن در سال ۱۹۲۷ رمانی جنجال‌برانگیز با عنوان «پل خلیج سن لوئیس ری» را به رشته تحریر درآورد که به تقابل سرنوشت، عدالت و نوع‌پرستی می‌پردازد. داستان سرنوشت پنج مسافری است که از روی پلی که به استواری شهرت دارد می‌گذرند و ناگهان پل می‌شکند و این پنج نفر به خلیج سقوط می‌کنند. داستان حالتی روایت‌گونه دارد و کشیشی به نام «برادر جانیپر» راوی آن است که سرنوشت تک‌تک قربانیان را روایت می‌کند و سعی در شرح عملکرد قدرت الهی در سرنوشت آدمی دارد.
تورنتون وایلدر در سال ۱۹۶۲ اولین نشان افتخار ملی ادبی را در مراسمی خاص در کاخ سفید دریافت کرد. از آخرین رمان‌های او می‌توان به «روز هشتم» به سال ۱۹۶۷ اشاره کرد. تورنتون وایلدر در ۷ دسامبر ۱۹۷۵ چشم از جهان فروبست.
رآکتور زاینده
رآکتور تولیدکننده یا رآکتور بریدر ، یکی از انواع رآکتور هسته‌ای صنعتی در نیروگاه‌های هسته‌ای در جهان است که از انرژی هسته‌ای استفاده می‌کند.
این رآکتورها غالباً به منظور پاسخ یه کمبود اورانیوم-۲۳۵ طراحی شده‌اند، و سوختشان به‌جای اورانیوم-۲۳۵، ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۸ یا توریوم است. سیستمهای بریدری از نظر تئوری قابلیت تأمین انرژی دنیا را تا هزاران سال دارند.
کشورهای اروپایی و ژاپن (که با کمبود سوخت اورانیوم-۲۳۵ مواجه‌اند) از این روش استقبال بزرگی کرده‌اند.
عمدتاً چهار نوع رآکتور بریدری تا کنون ابداع گردیده‌اند:
رآکتور سریع خنک‌شده فلز مایع
راکتور سریع خنک شده فلز مایع یا رآکتورهای LMFR، یکی از انواع رآکتور هسته‌ای از نوع راکتورهای بریدری است که به منظور استفاده در نیروگاه‌های هسته‌ای کاربرد دارد که از انرژی هسته‌ای استفاده می‌کند.
نخستین راکتور از این نوع در سال ۱۹۴۶ در آزمایشگاه ملی لاس آلاموس در نیومکزیکو راه‌اندازی شد.
این رآکتورها از چرخهٔ سوخت اورانیوم-پلوتونیومی استفاده می‌کنند، و از خنک‌کنندهٔ فلز مایعی همچونسدیم، جیوه، سرب، قلع یا آلیاژ سدیم-پتاسیم بهره می‌برند.
از رآکتورهای مشهور این نوع می‌توان رآکتور مونجو در ژاپن، و رآکتور سوپر فینیکس فرانسه، راکتورهای BN-350 reactor، BN-600 reactor، BN-800 reactor در روسیه و قزاقستان اشاره کرد. این نوع از راکتور ها، کاربرد خود را در زیردریایی های نظامی مثل زیردریایی کلاس نوامبر، زیردریایی کلاس آلفا شوروی و زیردریایی یواس‌اس سی‌ولف (اس‌اس‌ان-۵۷۵) آمریکا پیدا کردند.
چندربهان منشی
چاندرا بهان برهمن(درگذشت ۱۰۶۸ یا ۱۰۷۳) اهل لاهور و متخلص به "برهمن" از منشیان، خوشنویسان و شعرا و نثرنویسان ممتاز هندوی پارسی‌گوی سده یازدهم هجری در هندوستان است. چندربهان برهمن شاگرد ملا عبدالکریم و منشی افضل خان ملا شکرالله شیرازی، وقایع‌نویس حضور و منشی شاه جهان و شاهزاده دارا شکوه بود که رقعات، منشآت و انشاء فراوان دارد.
چندربهان برهمن یکی از شاعران توانا و نثرنویسی یگانه و از منشیان معروف دوره شاه‌جهان، امپراتور بزرگ گورکانی هند و سازنده بنای زیبای تاج محل بود. از آثار او معلوم می‌شود که با نویسندگان و شاعران همدوره خود ارتباط خوبی داشته و با آنان نامه و پیام ردّ و بدل می‌کرده‌است.
منشی چندر بهان برهمن، پسر «دهرم داس»، در خانواده‌ای برهمن، در لاهور به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را، پیش عبدالحکیم سیالکوتی آموخت. بس از آن، ملازم میر عبدالکریم، میرعمارت لاهور شد. سپس به ملازمت افضل خان علامی، وزیر کل، درآمد. بعد از مرگ علامی، برر اثر وساطت شاهزاده داراشکوه، به دربار شاه جهان راه یافت و به کار دبیری و واقعه‌نویسی پرداخت.
شعر و خط شکسته او، مورد تقدیر شاه جهان بود. داراشکوه نیز، سبک تحریر برهمن را بسیار دوست می‌داشت. از آن جایی که وی گروهی از علمای هندو را برای ترجمه آثار عرفانی و فلسفی هند در خدمت داشت، برهمن را نیز به دربار خود برد و دبیر خاص خود کرد.
برهمن، بعد از عصیان اورنگ زیب بر پدر و کشتن شاهزاده داراشکوه، به بنارس رفت و گوشه نشینی برگزید. بالاخره در سال ۱۰۷۳ ه‍. ق درگذشت. درگذشت او در مرآت جهان نما ۱۰۶۸ و در کتاب شمع انجمن سال ۱۰۷۳ ه‍. ق ثبت شده‌است.
چندربهان در خط نستعلیق و شکسته مهارت داشت و منشی دربار شاه‌جهان و شاهزاده دارا شکوه بود. او در نستعلیق شاگرد عبدالرشید دیلمی و در خط شکسته شاگرد کفایت خان بود که همراه با او خط شکسته را در شبه قاره هند به کمال رساند. غلام محمد هفت قلمی گفته که مشق و قطعات او را توده توده دیده است.
از برهمن، تألیفات بسیار ارزنده‌ای به جا مانده که می‌توان از «دیوان برهمن»، «چهار چمن»، «منشأت برهمن»، «تحفةالانوار» و «گلدسته» نام برد. منشآت او تحت عنوان "منشآت برهمن" با تصحیح و تحشیه شریف حسین قاسمی و وقارالحسن صدیقی توسط کتابخانه رضا رامپور در ۲۰۰۵م در رامپور هند به زبان فارسی منتشر شده‌است.
چندر بهان برهمن، در شعر، زبانی ساده دارد. اشعارش دارای مضامین عشق، محبت، تصوف و مسایل وحدت الوجود است که با لحنی عارفانه بیان شده‌است. دیوان وی شامل غزلیات و رباعیات است.
نمونه‌هایی از شعر چندر بهان برهمن:
بانی خانه و بت خانه و می خانه یکیست
خانه بسیار ولی صاحب هر خانه یکیست
بنای قصر جهان را ثبات ممکن نیست
به جز اساس محبت که دیر بنیادست
گل یکی، خار یکی، شاخ یکی، تاک یکی است
نزد ارباب نظر هر خس و خاشاک یکی است
مرا دلی ست به کفر آشنا که چندین بار
به کعبه بردم و بازش برهمن آوردم
دل درختی است عشق پرورده
از محبت همیشه بارور است
رآکتور گازی سریع
راکتور سریع خنک شده گازی یا رآکتورهای GCFR، یکی از انواع رآکتور هسته‌ای از نوع راکتورهای بریدری است که به منظور استفاده در نیروگاه‌های هسته‌ای کاربرد دارد که از انرژی هسته‌ای استفاده می‌کند.
این راکتورها نتیجهٔ تکاملی رآکتورهای HTGR (راکتور دمای بسیار بالا امروزی) هستند، و با هلیوم خنک می‌شود. سوختش مخلوطی از PuO2 و UO2 است. اینها بر خلاف راکتورهای LMFR احتیاجی به سیستم‌های تبادل گرمایی (intermediate heat exchangers) ندارند.
برخی معتقدند که این نوع رآکتورهای از نظر اقتصادی از بقیه اقسام رآکتورها مقرون به صرفه‌ترند.
رآکتور نمک گداخته
راکتور نمک گداخته یا رآکتورهای MSR، یکی از انواع رآکتور هسته‌ای از نوع راکتورهای بریدری است که به منظور استفاده در نیروگاه‌های هسته‌ای کاربرد دارد که از انرژی هسته‌ای استفاده می‌کند.
چرخه سوختی این رآکتورها اورانیوم-۲۳۳ و توریوم است. اعتقاد بر این است که این نوع رآکتورها توانایی تولید بازدهی نیروگاهی ۴۴٪ یا بهتر را نیز دارند.
رآکتور تولیدکننده آب سبک
راکتور تولیدکننده از نوع آب سبک یا راکتورهای LWBR، یکی از انواع رآکتور هسته‌ای از نوع راکتورهای بریدری است که به منظور استفاده در نیروگاه‌های هسته‌ای کاربرد دارد که از انرژی هسته‌ای استفاده می‌کند.
سوخت این راکتورها مخلوطیست از دی اکسید توریوم (ThO2) و ترکیب UC2 با ایزوتوپ اورانیوم-۲۳۳.
یک نمونه از این رآکتورها در سال ۱۹۷۷ در نیروگاه شیپینگپورت پنسیلوانیا ساخته گردید.
کوه کینوهاری
کوه کینوهاری در اطراف شهر کاماکورا قرار ‌دارد. ارتفاع این کوه ۱۲۰ متر است. در منطقهٔ اطراف این کوه معابد بسیاری وجود دارد و از نظر جاذبه‌های گردشگری ژاپن از ارزش بسیار بالایی برخوردار‌ است. در مسیر این کوه سه معبد معبد جُومیوجی" ، "معبد هُوکُوکوجی" (معبد تاکه‌درا یا به فارسی معبد خیزران نیز نامیده می‌شود.) و "معبد سوگی‌مُوتُو وجود دارد.
برای رسیدن به نقطهٔ آغازین مسیر کوه‌پیمایی در ایستگاه "کاماکورا" می‌توان از خطوط قطار JR (Japan Railways) استفاده کرد.
برای شروع مسیر کوهپیمایی، ابتدا باید از ایستگاه "کاماکورا" به ‌طرف معبد " معبد جُومیوجی" که در کنار ایستگاه اتوبوسی همنام معبد قرار دارد، از خط اتوبوسرانی استفاده کرد یا حدود ۳۰ دقیقه راهپیمایی کرد تا به راه ورودی مسیر راهپیمایی روبروی معبد رسید. بعد از این، مسیر باید با توجه به علامات راهنما بطرف قله و سپس راه بازگشت بطرف "معبد هُوکُوکوجی" پیموده شود. راه‌ بازگشت به ایستگاه اتوبوس "سوگی‌مُوتُوکانئون ختم می‌شود. طول این مسیر ۳ کیلومتر است. به‌طور تقریبی پیمودن این مسیر یک ساعت و نیم طول می‌کشد.امکان استفاده رایگان از پارکینگ معبد جومیوجی یا هوکوکوجی برای کسانی که با ماشین شخصی از این معابد دیدن می کنند، وجود دارد. باید توجه داشت که تعداد جا برای پارک در این پارکینگ‌ها بسیار محدود است.
جی‌ام‌پی
جی‌ام‌پیGMP مخفف عبارت Good Manufacturing Practices است.
جی‌ام‌پی به معنی اصول ساخت خوب است که برای بالابردن کیفیت و اطمینان از کارایی فراورده دارویی بکار می‌رود. کاهش ضایعات و جلوگیری از خطرهای احتمالی تولید نیز از فوائد جی‌ام‌پی محسوب می‌گردد.
سازمان جهانی بهداشت(WHO) یکسری قوانین و اصول جی‌ام‌پی را وضع کرده‌است که مشتمل بر ۱۷ اصل است. اصول جی‌ام‌پی کنوانسیون بازرسی داخلی(PIC/S) که به صورت GMP-PIC/S نوشته می‌شود۹ اصل دارد.
اصول GMP-WHO مشتمل بر ۱۷ اصل است که به ترتیب به صورت زیر است:
اورانگوتان سوماترایی
اورانگوتان سوماترایی یکی از ۳ گونهٔ موجود اورانگوتانها است. این گونه، تنها در شمال جزیرهٔ سوماترای اندونزی یافت شده و از اورانگوتان بورنئویی کوچک‌تر و کمیاب‌تر اما از گونهٔ تازه شناسایی‌شدهٔ اورانگوتان تاپانولی فراوان‌تر است. اورانگوتان سوماترایی نر، تا ۱٫۴ متر قد و ۹۰ کیلوگرم وزن، رشد می‌کند. ماده‌ها کوچک‌تر، و به‌طور متوسط تا ۹۰ سانتی‌متر قد و ۴۵ کیلوگرم وزن می‌رسند.
در مقایسه با اورانگوتان بورنئویی، اورانگوتان سوماترایی میوه‌خوارتر و به ویژه حشره‌خوار قهاری است. میوه‌هایی که ترجیح داده می‌شود انجیر و نان صحرایی است. این جانور، همچنین از تخم پرندگان و مهره‌داران کوچک نیز تغذیه می‌کند. این گونه اورانگوتان وقت بسیار کمتری روی خوردن دیوارهٔ درونی پوست درختان می‌گذارد.
اورانگوتان سوماترایی از نوع بورنئویی اجتماعی‌تر است. گروه‌هایی از این اورانگوتان‌ها برای تغذیه از میوه‌های درخت انجیر جمع می‌شوند. نرها معمولاً از برخورد با دیگر نرها اجتناب می‌کنند. تجاوز رایج است. نرهایی که هنوز کاملاً بالغ نشدند سعی می‌کنند با هر ماده‌ای جفت‌گیری کنند، ولی اغلب موفق نمی‌شوند چون ماده‌های بالغ می‌توانند از خود دفاع کنند. ماده‌های بالغ، نرهای بالغ را ترجیح می‌دهند.
اورانگوتان سوماترایی مختص جزیرهٔ سوماترا و به ویژه شمال جزیره است. در طبیعت، اورانگوتان‌های سوماترایی اغلب در شمالی‌ترین نقطهٔ سوماترا در استان آچه می‌زیند.
اورانگوتان سوماترایی یکی از گونه‌های در بحران انقراض است که در سال ۲۰۰۵ تنها ۷۳۰۰ عدد از آن در طبیعت باقی مانده بود. زیستگاه آن‌ها در آچه برای چندین دهه شاهد مناقشه مسلحانه میان دولت اندونزی و شورشیان جدایی‌خواه بوده‌است و در سونامی ماه دسامبر متحمل خسارات جانی و مالی سنگینی شد.
اروانلو
اروانلو یکی از طوایف ترک می‌باشد که در اوایل قرن دهم ه ق از ترکیه امروزی به ایران مهاجرت کرده‌اند. از حامیان سلسله صفوی بودند. و در آذربایجان ایران و بخشی نیز در خراسان ساکن می‌باشند. مذهب اولیه آنها در ابتدا شیعه علوی بود ولی بتدریج به شیعه جعفری تغییر مذهب دادند.
لغتنامه دهخدا
نایجل دی یانگ
نایجل دی یانگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. او هم‌اکنون برای تیم الشحانیه بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آژاکس، هامبورگ، منچستر سیتی، میلان، ال‌ای گلکسی، گالاتاسرای و ماینتس ۰۵ اشاره کرد.
وی همچنین بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۵ توانست ۵۴ بازی ملی برای تیم ملی فوتبال هلند انجام دهد.
پرویز کلانتری
پرویز کلانتری (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۱۰ زنجان-درگذشتهٔ ۳۱ اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۵) نقاش، طراح، نویسنده و روزنامه‌نگار معاصر ایرانی و از نقاشانِ مطرح نوگرای ایران بود. بسیاری از نقاشی‌های آشنا برای کودکان دبستانی –به‌ویژه در کتاب‌های نظام قدیم آموزش و پرورش– همچون «روباه و خروس»، «چوپان دروغگو»، «حسنک کجایی؟»، «مرغابی‌ها و لاک‌پشت» و «روباه و زاغ» از آثار او بودند.
پرویز کلانتری در شنبه روز نخست فروردین ۱۳۱۰ در زنجان زاده شد. پدر و مادرش از اهالی طالقان بودند اما به دلیل شغل پدر سال‌ها در زنجان اقامت داشتند، و پرویز نیز در زنجان متولد شد و تا سه سالگی در آن شهر زندگی کرد. وی از کودکی علاقهٔ خود را به رنگ‌ها نشان داد و به گفتهٔ خودش از کودکی با خط خطی کردن دیوار همسایه‌ها کشیدن نقاشی انتزاعی را تمرین می‌کرد. پدرش کارمند اداره راه و مادرش خانه‌دار بود. دوران تحصیل را در دبستان علامه و دبیرستان شرف تهران گذراند. کلانتری در سال ۱۳۳۰ وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای تهران شد و در سال ۱۳۳۸ در رشتهٔ هنرهای تجسمی دانش‌آموخته شد. آشنایی او با همایون صنعتی‌زاده موجب راهیابی او به مؤسسهٔ انتشاراتی فرانکلین ناشر کتاب‌های درسی و نشریهٔ پیک گشت. به این ترتیب به تصویرگری کتاب‌های درسی روی آورد. کلانتری در سال ۱۳۳۴ به استخدام سازمان برنامه و بودجه درآمد و تا سال ۱۳۴۷ که به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان منتقل شد، در آن سازمان فعالیت داشت.
کلانتری در جمعه ۳۱ اردیبهشت ماه ۱۳۹۵ پس از تحمل مدت طولانی بیماری درگذشت.
کلانتری در مراکز هنری از جمله دانشکدهٔ هنرهای زیبای تهران و کالج هنری کودکان در کالیفرنیا کار کرد و مدتی نیز مدیر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در تهران بود. وی نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی بسیاری در داخل و خارج از ایران برگزار کرد. یک اثر از آثار این نقاش برجسته، در فهرست تمبرهای ویژه سازمان ملل به چاپ رسیده‌است. هم چنین تابلوی مشهور شهر ایرانی از نگاه نقاش ایرانی او در مقر سازمان ملل در نایروبی قرار دارد.
از سال ۱۳۵۳ با شروع نقاشی‌های کاهگلی، دورهٔ تازه‌ای را در زندگی هنری خود آغاز کرد که تا امروز آن را ادامه داده‌است. تابلوهای او جلوه‌ای ملموس از زندگی مردمان کویر و ساحل را در خود دارد. او بیش‌تر با تابلوهای کاهگلیش شناخته می‌شود و حتی بسیاری او را پایه‌گذار سبک کاهگلی می‌دانند اما به گفتهٔ خودش پیش از او مارکو گریگوریان اولین کسی بود که این کار را کرد، هرچند شیوهٔ کلانتری برخلاف گریگوریان که کاملاً انتزاعی و مدرن بود، ملایم تر و طبیعی تر است. وی می‌گوید «من نقاش مناظر خاک آلود مملکتم هستم» به همین دلیل است که او در بیش تر کارهایش فضاها و نمادهای روستایی و بومی را تصویر می‌کرد. وی هم‌چنین از هنرمندان بنام مکتب سقاخانه بود.
او به نویسندگی و روزنامه‌نگاری نیز پرداخت و چند مجموعه داستان منتشر کرد، کتاب‌های "ولی افتاد مشکل ها"،"چهار روایت" و "نیچه نه، فقط بگو مشد اسماعیل" ازجمله آثار اوست. از وی هم چنین مقالات هنری متعددی از این هنرمند در خصوص ارتباط هنر و هنرمند ایرانی، در نشریات ایرانی منتشر شده ‌است.
بیضه (ابهام‌زدایی)
بیضه می‌تواند به هریک از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آق‌تپه (کرج)
آق‌تپه، بخشی از شهر مهرشهر واقع در استان البرز است. در تقسیمات کشوری این منطقه سال‌ها جزو محدوده شهرستان ساوجبلاغ بوده‌است.
نام این منطقه از تپه‌ای باستانی که در بخش جنوبی آن قرار دارد، گرفته شده‌است. آق در زبان آذری به معنای سفید است. به گفتهٔ باستان شناسان قدمت این تپه به هزارهٔ سوم و چهارم پیش از میلاد باز می‌گردد. از این تپه سفالینه‌هایی به دست آمده که نشان می‌دهد این منطقه چهار دوره تمدنی مختلف را پشت سر گذرانده‌است.
کفری
کِفری (به کردی: کفری Kifrî) شهری است در استان دیاله کشور عراق. این شهر مرکز شهرستان کفری است و در ۱۸۴ کیلومتری جنوب سلیمانیه در کوهپایهٔ کوه باباشهسوار (به کردی و عربی: باباشاسوار Baba Şaswar) واقع شده‌است.
شهر کفری به خاطر درخت‌های کنار خود شهرت دارد و چند چاه نفت که ادامه میدان نفتی کرکوک هستند در پیرامون آن قرار دارد. مردم آن از کردها هستند. طایفه‌های اصلی کرد ساکن کفری عبارتند از داودی، جاف، زنگنه، همه‌وند و گیژ.
از محله‌های پیرامون شهر می‌توان از سرقلعه، زنانه، کوکس و خان نام برد. دو شهرک جباره (۱۰ کیلومتری جنوب کفری) و قره‌تپه (۲۵ کیلومتری جنوب کفری) پیش از این از توابع شهر کفری بودند، اما پس از سال ۲۰۰۳ به خانقین پیوستند و در روند انتخابات مجلس نمایندگان عراق در استان دیاله رای می‌دهند.
گفته می‌شود نام کفری از واژه عربی «کفر» به معنی درخت گز گرفته شده‌است.
نوروتمزیس
نوروتمزیس شدیدترین نوع آسیب یک عصب محیطی است که باعث فلج عضلات، فقدان حسی و اختلال عملکرد دستگاه عصبی خودکار می‌گردد.این نوع آسیب، یک قطع کامل یا گسیختگی کامل فیبر عصبی است.در نوروتمزیس علاوه بر آکسون‌ها، بافت همبند عصب محیطی نیز تخریب می‌گردد که ممکن است کامل یا ناقص باشد.بریدگی با یک شیء تیز می‌تواند منجربه نوروتمزیس گردد(مثلا پارگی عصب مدین یا رادیال).یک ضربه یا نیروی کششی شدید، از عوامل دیگر پارگی تنه یک عصب محیطی است.نوروتمزیس در تقسیم بندی سدن(Seddon) سومین درجه و بیشترین شدت آسیب عصب محیطی است.سدن در سال 1943، شدت ضایعه اعصاب محیطی را به سه درجه نوروپراکسی(Neuropraxia)، آکسونوتمزیس(Axonotmesis) و نوروتمزیس تقسیم کرده بود.در موارد نوروتمزیس، جهت برگشت عملکردهای از دست رفته مداخله جراحی لازم است.
جهت درک بهتر آسیب اعصاب محیطی، ساندرلند(در سال 1951)طبقه بندی سدن را گسترش داد.وی ضایعه عصب محیطی را بر اساس شدت به 5 درجه تقسیم بندی کرده بود که نوع یک و دو همانند تقسم بندی سدن بود(یعنی نوروپراکسی و آکسونوتمزیس).
ساندرلند(Sunderland) نوروتمزیس را به سه گروه ذیل تقسیم کرد:
در آسیب درجه 3 ساندرلند، امکان ترمیم وجود دارد و درصورتی که پیش آگهی خوب نباشد، به عمل جراحی نیاز است(مثلا نورولیز).ضایعات درجه 4 و 5 ساندرلند به مداخله جراحی مناسب نیاز دارند.
به طورکلی درمان نوروتمزیس شامل: