جواد نوربخش
جواد نوربخش (۱۹ آذر ۱۳۰۵، کرمان - ۱۹ مهر ۱۳۸۷ آکسفورد) قطب یا پیر شاخه ای از سلسله تصوف نعمت‌اللهی در ایران و یکی از روان پزشکان برجسته کشور بود. هنگامی که تحولات انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ باعث مهاجرت او و بسیاری دیگر شد، او تا زمان مرگش در بریتانیا در سن ۸۱ سالگی به ترویح عرفان عملی در خارج از کشور ادامه داد.
نوربخش ۱۹ آذرماه ۱۳۰۵ خورشیدی در شهر کرمان، در جنوب شرقی ایران به دنیا آمد. پدر وی از تاجران به نام کرمان بود. وی در دانشگاه تهران در رشته پزشکی تحصیل کرد و همزمان زیر نظر پیر طریقت خود به تربیت معنوی پرداخت. هنگامی که پیر طریقت وی در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی) درگذشت، نوربخش که در آن زمان ۲۶ سال داشت و رئیس بیمارستان بم بود، جانشین او شد.
در تاریخ ۱۸ خرداد ۱۳۵۸ شمسی (۱۹۷۹ میلادی) و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران جواد نوربخش ایران را برای همیشه ترک گفت و ابتدا حدود ۴ سال در آمریکا به سر برد و سپس عازم لندن شد و تا سال ۱۹۹۳ میلادی در لندن ساکن بود. از سال ۱۹۹۳ میلادی تا پایان عمر در خانقاهی در منطقه‌ای در نزدیکی شهر آکسفورد انگلستان اقامت گزید و به تألیف و انتشار کتاب‌های متعددی دربارهٔ تصوف پرداخت. با مهاجرت جواد نوربخش به غرب فعالیت‌های سلسله نعمت‌اللهی بیشتر در مغرب زمین توسعه یافت.
در سال ۱۹۹۳ میلادی، نوربخش از خانقاه خود در دروازه ناتینگ هیل، لندن، به یک مرکز صوفیان در بنبری، آکسفوردشایر نقل مکان کرد و زندگی‌نامه پیران برزگ تصوف ایران را به زبان فارسی نگاشت.
در سال ۱۳۳۳ خورشیدی با پروانه دانشور، از نوادگان وفاعلی‌شاه ازدواج کرد. از وی همسرش پروانه، سه پسر و دو دختر به یادگار مانده‌است.
نوربخش از نسل شیخ کمال الدین نوربخش، یکی از مهم‌ترین مشایخ سلسله نوربخشیه است و با لقب نورعلی‌شاه نیز شناخته می‌شود.
در سال ۱۳۱۳ خورشیدی پس از فراگیری قرآن کریم و دیوان حافظ در مکتب‌خانه، به دبستان رفت. دورهٔ دوازده سالهٔ تحصیلات دبستانی و دبیرستانی را در ده سال گذراند و در تابستان ۱۳۲۳ خورشیدی در رشته ادبی و طبیعی موفق به دریافت دیپلم گردید. وی در دانشگاه تهران در رشته پزشکی تحصیل کرد.
در سال ۱۳۴۲ خورشیدی موفق به دریافت دیپلم تخصص در رشته روانپزشکی از دانشگاه سوربن فرانسه گردید. در سال ۱۳۵۰ استاد تمام وقت رشتهٔ روان‌پزشکی دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۵۶ بازنشسته شد.
با درگذشت مونس‌علی‌شاه در ۲۴ خردادماه ۱۳۳۲ و بر پایهٔ وصّیت وی، هدایت سلسلهٔ نعمت‌اللهی به جواد نوربخش (نورعلی‌شاه) سپرده شد. طی این دوران علاوه بر ریاست انجمن روان‌پزشکی به مدت دو سال - ریاست بیمارستان روزبه و ریاست گروه روان‌پزشکی دانشگاه تهران را نیز عهده‌دار بود، و در ساخت بیمارستان اوین در تهران، مشارکت داشت. از سال ۱۳۳۱ خورشیدی به بعد، افزون بر خدمات پزشکی و روان‌پزشکی، سازمان انتشارات خانقاه نعمت اللهب را بنیاد گدارد وآثار و تألیفات و نتایج تحقیقات خود را در زمینهٔ روان‌پزشکی نیز منتشر ساخت. نوربخش از دهه ۵۰ تا ۷۰ میلادی به عنوان رئیس گروه روانپزشکی دانشگاه تهران و همچنین رئیس بیمارستان روانی روزبه تهران مشغول به کار بود. نوربخش در ساختن خانقاه‌ها در ایران موفقیت خارق‌العاده ای داشت و قبل از انقلاب بنیادگرای اسلامی در سال ۱۹۷۸ که شاهد بازگشت آیت الله خمینی بود، ۶۰ عدد از آنها را در تمام شهرها و شهرستان‌های اصلی ساخت. او در این کار عمدتاً از کاریزما و فداکاری شاگرد ارشدش، صوفی مهیب «شیخ» یا استاد ماشاالله نیک طبع یاری می‌شد. سلسله تصوف نعمت‌اللهی بزرگترین فرقه صوفیانه ایران است و به سه شاخه تقسیم می‌شود. شاخه منورعلی شاهی که نوربخش استاد آن بود، بیش از ۱۰۰۰۰ عضو در ایران و ۳۶۰۰ عضو در غرب دارد.
بین سال‌های ۱۹۷۴ و ۲۰۰۸، حدود ۳۵ خانقاه نعمت‌اللهی در خارج از ایران - در اروپای غربی، روسیه، کانادا، مکزیک، ایالات متحده آمریکا، استرالیا و پنج کشور غرب آفریقا تأسیس شد. خانقاه‌های احیا شده توسط وی به کتابخانه ای از نسخ خطی و موزه خوشنویسی تبدیل شد و ۸۰ متن صوفیانه از مجموعه رساله‌های گردآوری شده بنیانگذار نظمیه، شاه نعمت‌اللهی، به بعد منتشر شد. تعداد زیادی از این مراکز نعمت‌اللهی پس از انقلاب توسط گروه‌های تحت هدایت روحانیون شیعه مصادره یا با بولدوزر تخریب شدند.
وی در سپتامبر ۲۰۰۷ دچار حمله قلبی شد و سلامتش رو به افول گذاشت و در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۸ (۱۹ مهر ماه ۱۳۸۷ش) در خانقاهی که در نزدیکی شهر آکسفورد بنیان نهاده بود، در گذشت.