بنیاد فرهنگی رفاه
بنیاد فرهنگی رفاه (مدرسه رفاه سابق) یکی از مؤسسات فرهنگی در شهر تهران واقع در خیابان عین‌الدوله است. این بنیاد حدود چهل سال تأسیس شده و به‌عنوان یک مرکز آموزشی اسلامی، طی این مدت در عرصه تربیت فعالیت کرده‌است.
این مؤسسه را افرادی از جمله محمدجواد باهنر، محمدعلی رجائی، سید محمد بهشتی، اکبر هاشمی رفسنجانی و برخی دیگر از شخصیتهای سیاسی و فرهنگی مخالف با دولت پهلوی تأسیس کردند تا با عنوان کار فرهنگی، کارهای سیاسی نیز تحت پوشش آن انجام شود. بین مؤسسین بحث بود که مدرسه دخترانه باشد یا پسرانه، اتفاق نظر مؤسسین براین شد که چون مدرسه علوی در همان زمان فعالیتی شبیه آنچه مورد نظر بود را در مورد پسران انجام می‌داد، مدرسه دخترانه تشکیل شود.
اکبر هاشمی رفسنجانی می‌گوید که این مدرسه محصول یک سخنرانی وی بود که در جمع بازاریان و دوستان اهل خیر خود و از صمیم دل برای رفع کمبودهای دختران شهر تهران انجام داده بود. زمین محل احداث مدرسه توسط شخصی بنام اخوان فرشچی برای تأسیس این مدرسه خریداری گردید. بنا به اظهار هاشمی او با کمک دوستانش در هیئت انصار و جلسات هفتگی توانست بنیادی را درآنجا تأسیس کند.
این مدرسه یکی از پایگاه‌های اصلی روحانیون حامی سید روح‌الله خمینی در روزهای نخستین انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود و خمینی پس از ورود به ایران در سال ۱۳۵۷ برای مدت کوتاهی در آنجا مستقر بود. وی پس از حضور در بهشت زهرا و بیان سخنان تاریخی، نماز ظهر و عصر را در منزل یکی از همراهان خود به جای آورد و بر اساس بررسی کمیته استقبال، از میان مکان‌های متعددی که استقرار وی در آن‌ها امکان‌پذیر بود مدرسه رفاه انتخاب شد. جایی که طبق گفته رجایی متعلق به خود وی است و طرفداران او آن مدرسه را به اسم ایشان ساختند. اوایل انقلاب این مدرسه مرکزی بود که رجایی و منتظری سلاح‌هایی که در جریان انقلاب بدست مردم افتاده بود را جمع‌آوری و در زیرزمین مدرسه نگهداری می‌کردند. زمانی که مردم، خبر ورود خمینی به مدرسه رفاه را شنیدند فوج فوج خود را به مدرسه رساندند، به گونه‌ای که سیل جمعیت اطراف مدرسه را فراگرفت. علاوه بر این، مدرسه رفاه محل تشکیل دولت موقت، جلسات شورای انقلاب و تصمیم‌گیری در خصوص سران دستگیرشده رژیم سابق نیز بود؛ بنابراین، اعضای کمیته استقبال تصمیم گرفتند به دلایل امنیتی، خمینی را در مکانی که شرایط مدرسه رفاه را داشته و نزدیک آن باشد، یعنی مدرسه علوی مستقر نمایند تا به این صورت او مستقیماً در روند جریان‌های تصمیم‌گیری مربوط به انقلاب و دولت موقت قرار گیرند.
برخی از اعدام‌های پس از انقلاب بر روی پشت بام مدرسه انجام شده‌است. همچنین تعدادی از افسران عالی‌رتبه ارتش شاهنشاهی در پشت‌بام این مدرسه اعدام شدند. نیمه شب ۲۵ بهمن ۱۳۵۷، سه روز پس از پیروزی انقلاب و یک روز بعد از تشکیل کابینه دولت موقت نخستین دستهٔ افسران و مقام‌های نظام سلطنتی تیرباران شدند. نعمت‌الله نصیری رئیس پیشین ساواک، مهدی رحیمی رئیس کلّ شهربانی و فرماندار نظامی سابق تهران، رضا ناجی فرماندار نظامی سابق اصفهان و منوچهر خسروداد فرماندهٔ سابق هوانیروز از نخستین دستهٔ اعدامی‌ها بودند که محاکمهٔ آنان، همان روز در محلِ مدرسهٔ رفاه در قالبِ دادگاه انقلاب انجام و توسط ابراهیم یزدی که در نوفل لوشاتو مسئولیت مترجم امام خمینی را داشت و بعدها در دولت موقت هم سمتهایی من جمله: وزیر امور خارجه،معاون اول نخست‌وزیر و غیره را عهده دار شد،ابراهیم یزدی بهمراه چند تن دیگر که جزو افراد کمیته استقبال بودند با برپایی دادگاه‌های انقلابی بصورت خودسرانه و بدون کسب تکلیف در خصوص اعدام افراد یاد شده که در ۲۵ بهمن از سوی او مفسد فی الارض شناخته شده و نیمه‌شب در پشت بامِ همان مدرسه، تیرباران شدند و این، در حالی بود که امام خمینی شیخ صادق خلخالی را بعنوان حاکم شرع و ریاست و نظارت بر روند محاکمه ها و هماهنگی بین آنها منصوب کرد که در ماجرای اعدام نصیری و رحیمی و دیگر افراد مذکور که بدون اطلاع به خلخالی و هماهنگی و در جریان قرار دادن او‌ توسط ابراهیم یزدی به اجرا درآمد که با واکنش منفی خلخالی روبرو شد و خلخالی بعداز شنیدن خبر اعدام همان شب به نزد امام خمینی رفته و از ابراهیم یزدی و خودسرانه عمل کردن او انتقاد میکند و امام خمینی اینبار مکتوب خلخالی را بعنوان قاضی القضات و حاکم شرع منصوب مینماید این در حالیست که بسیاری معتقدند که امیر عباس هویدا را هم ابراهیم یزدی با کمک هادی غفاریدر سرویس بهداشتی در وقت تنفسی که به درخواست خود هویدا از خلخالی درخواست مینماید و خلخالی هم موافقت میکند و هنگام ورود به سرویس بهداشتی از ناحیه پشت سر ضربات سنگینی به او وارد مینمایند که در نتیجه دچار شکستگی جمجمه و خونریزی داخلی مغزی میگردد و منجر به کشته شدن او میشود. .