فنوباربیتال
فنوباربیتال دارویی از نوع باربیتوراتها است.فنوباربیتال در سال 1912 کشف شد و قدیمی ترین داروی ضد تشنج است که هنوز هم معمولاً مورد استفاده قرار می گیرد.
این دارو توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) برای درمان انواع خاصی از صرع در کشورهای در حال توسعه توصیه می‌شود. در کشورهای پیشرفته، این دارو معمولاً برای درمان تشنج در کودکان خردسال استفاده می‌شود، در حالی که سایر داروها معمولاً در کودکان بزرگتر و بزرگسالان استفاده می‌شوند. ممکن است به صورت وریدی استفاده شود، به عضله تزریق شود یا از طریق دهان مصرف شود. از فرم تزریقی ممکن است برای درمان حمله تشنجی طول کشیده استفاده شود. از فنوباربیتال گاهی اوقات برای درمان مشکلات خواب، اضطراب و ترک دارو و یا در جراحی استفاده می‌شود. معمولاً در صورت استفاده از داخل وریدی در عرض ۵ دقیقه و در صورت استفاده از طریق دهان، در عرض نیم ساعت شروع به اثر می‌کند. اثرات آن بین چهار ساعت تا دو روز ادامه دارد.
فنوباربیتال درمان انواع مختلف صرع به خصوص در کودکان استفاده می‌شود. فنوباربیتال اولین انتخاب برای درمان تشنج نوزادان است . این نگرانی ها که تشنج نوزادان به خودی خود می تواند مضر باشد باعث می شود که بیشتر پزشکان با آنها رفتار تهاجمی داشته باشند. اگرچه هیچ مدرک موثقی از این رویکرد پشتیبانی نمی کند.  فنوباربیتال در درمان بی‌خوابی و اضطراب نیز مصرف می‌شود. از فنوباربیتال در درمان انواع تشنج ها استفاده می شود ، به جز تشنج ابسنس. در کنترل تشنج کمتر از فنی توئین موثر نیست ، با این وجود فنوباربیتال به خوبی تحمل نمی شود. فنوباربیتال ممکن است یک مزیت بالینی نسبت به کاربامازپین برای درمان تشنج های پارشیل داشته باشد . از فنوباربیتال بعلت خاصیت آرام بخشی و ضد تشنج گاهی برای سم زدایی الکل و سم زدایی بنزودیازپین استفاده می شود. بنزودیازپینها کلردیازپوکساید (Librium) و اگزازپام (Serax) تا حد زیادی جایگزین فنوباربیتال برای سم زدایی شده اند. خواص فنوباربیتال می تواند به طور موثری لرزش و تشنج مرتبط با ترک ناگهانی از بنزودیازپین ها را کاهش دهد.از فنوباربیتال به عنوان یک درمان ثانویه برای درمان نوزادان مبتلا به سندرم ترک مواد استفاده می شود ، وضعیتی که در ان علائم ترک در اثر قرار گرفتن در معرض داروهای افیونی "در رحم" مادر پس از تولد ایجاد می شود. این دارو با اثر بر نورون‌ها تحریک پذیری آن‌ها را کاهش می‌دهد. باربیتورات‌ها با اتصال به گیرنده GABA و افزایش فعالیت گیرنده‌ها همانند بنزودیازپین‌ها موجب تسهیل ورود یون کلر می‌شوند. باربیتورات‌ها بر گیرنده AMPA نیز اثرات مهاری دارند. شایعترین عارضه جانبی ناشی از مصرف فنوباربیتال خواب آلودگی و خستگی است، افسردگی، افزایش فعالیت در کودکان (هایپراکتیویته)، اشکال در توجه، گیجی، مشکلات حافظه، کاهش میل جنسی در مردان، لکنت زبان، ناراحتی معده، کم خونی، کمبود اسید فولیک، راش (جوش)، تب، کاهش سطح کلسیم و ضعف مغز استخوان. فنوباربیتال امکان دارد باعث سندرم استیون جانسون یا تن شود نگرانی در مورد سو استفاده و ترک به دنبال استفاده طولانی مدت وجود دارد. همچنین ممکن است خطر خودکشی را افزایش دهد. این دسته از دسته بارداری های B یا D (بسته به نحوه مصرف) در ایالات متحده و دسته D در استرالیا است ، به این معنی که در صورت مصرف توسط زنان باردار ممکن است آسیب برای جنین ایجاد کند. اگر در دوران شیردهی استفاده شود ، ممکن است باعث خواب آلودگی در کودک شود. در افرادی که عملکرد کبدی یا کلیوی ضعیف دارند و همچنین افراد مسن دوز کمتری توصیه می شود. فنوباربیتال باعث سرکوب سیستم های بدن ، عمدتاً سیستم عصبی مرکزی و محیطی می شود . بنابراین ، ویژگی اصلی مصرف بیش از حد فنوباربیتال "کند" شدن عملکردهای بدن است ، از جمله کاهش سطح هوشیاری (حتی کما ) ، برادی کاردی ، برادیپنه ، هیپوترمی و افت فشار خون (در مصرف بیش از حد زیاد). مصرف بیش از حد نیز ممکن است منجر به ادم ریوی و نارسایی حاد کلیه در اثر شوک شود و منجر به مرگ شود. درمان مصرف بیش از حد فنوباربیتال است حمایتی و به طور عمده به صورت ونتیلاسیون از طریق لوله کذاری در راه های هوایی، اصلاح ضربان قلب و افت فشار خون (با مایعات داخل وریدی و وازوپرسورها ، در صورت لزوم)، و حذف فنوباربیتال از بدن در دوزهای بیش از حد زیاد با مصرف زغال فعال با چند دوز ،اصلی ترین پایه درمان است زیرا دارو تحت گردش خون مجدد آنتروهپاتیک قرار می گیرد. قلیایی شدن ادرار (با بی کربنات سدیم حاصل می شود) دفع کلیوی را افزایش می دهد. همودیالیز در دفع فنوباربیتال از بدن موثر است و ممکن است نیمه عمر آن را تا 90٪ کاهش دهد. پادزهر خاصی برای مسمومیت با باربیتورات در دسترس نیست.  صرع