تولدی دیگر (کتاب شجاع‌الدین شفا)
تولّدی دیگر کتابی‌است از شجاع‌الدین شفا در نقد ادیان ابراهیمی. این کتاب از کتاب‌های ممنوع‌الانتشار در ایران است. وی در این کتاب، کتاب‌های مقدس این دین‌ها را از نگاه یک انسان دین‌ناباور، به چالش می‌کشد.
نویسنده سخن خود را با ذکر این مسئله آغاز می‌کند که کتاب در آخرین سال یک هزاره نوشته شده‌است؛ و امیدوار است همچنان که مردمان در پایان هر سال به حسابرسی مالی خود می‌پردازند، بتواند به حسابرسی تاریخی تمدن ایرانی بپردازد. به اعتقاد او، هزاره‌ای که به پایان می‌رسد، هزاره ورشکسته تاریخ ایران است. شجاع‌الدین شفا کشورها را از نظر پیشرفته شدن به سه دسته پیشرفته، عقب مانده و در حال پیشرفت طبقه‌بندی می‌کند. اما معتقد است در میان این کشورها ایران و اسرائیل دو استثنا هستند:
نویسنده هدف خود را از نگارش کتاب آشنا نمودن نسل آینده از واقعیت کلی در مورد ادیان بیان می‌کند. وی در بخش اول از کتاب خود به توضیح مفهوم «خدا» در آئین‌های توحید می‌پردازد. او تصویری که از خدا در کتاب‌های مقدس یهودیان، مسیحیان و مسلمانان آمده‌است را بازگو می‌کند و به تفاوت‌های آن‌ها اشاره می‌نماید. وی سپس در مورد مفهوم پیامبران در این ادیان به نگارش می‌پردازد. او با ذکر بخش‌هایی از تورات و قران که در مورد سرگذشت پیامبران است به تفاوت‌ها و گاه تناقض‌هایی که این شخصیت‌ها در کتاب‌های مقدس یهودیان و مسلمانان دارند اشاره می‌کند. او شرح نگارش کتاب‌های مقدس این ادیان را از منظر تاریخی بیان می‌کند. وی سپس به نحوه آفرینش جهان در این کتاب‌ها می‌پردازد و آن را یک اسطوره می‌نامد. نویسنده در ادامه به نقش ایران و مذاهب کهن ایرانی در آنچه که او پیدایش مذاهب توحیدی می‌نامد می‌پردازد. در بخش‌های بعدی شفا در مورد زندگی پس از مرگ و قوانین اجتماعی این ادیان و شباهت‌ها و تفاوت‌های آن‌ها در این مذاهب می‌نویسد. وی سپس به ریشه یابی تاریخی این مسئله می‌پردازد که چرا مفاهیمی که ادیان به آن پرداخته‌اند همچون «خدا» اصلاً پدید آمده‌اند. او به ترس به عنوان یک عامل اشاره می‌کند. او در فصل «مذهب فردا» عرفان ایرانی را مورد تأیید قرار می‌دهد: با این حال تأکید می‌کند که بازگشت به آئین زرتشتی یا به گرایش‌های عرفانی برای ایران یا جهان هزاره سوم نه واقع بینانه‌است و نه منطقی.
پس از انتشار کتاب، نقدهایی بر آن توسط نویسندگانی در ایران، آمریکا و آلمان نوشته شد. از جمله نشریات ره آورد و ایرانشهر در لوس آنجلس، مهرگان در واشینگتن و کاوه در مونیخ نظر تعدادی از این منتقدین را پوشش دادند. علاوه بر این در داخل ایران کتاب‌های زیر به عنوان نقدی بر کتاب تولدی دیگر به چاپ رسید:
منتقدین از چند جنبه کتاب شفا را مورد نقد قرار داده‌اند. برخی از این منتقدین پیشینه اسلامی و دو نفر از آن‌ها یعنی منوچهر خوبان و میترا مقبوله پیشینه یهودی دارند. در این میان تنها نقد فرهاد بهبهانی به صورت سکولار نوشته شده‌است.
شفا گفتاری از گلدزیهر نقل می‌کند که در آن دو آیه از قرآن که در آن تصریح شده مسیح به صلیب کشیده نشده‌است، تحت تأثیر آموزه‌های مانوی به اسلام وارد شده‌است. در مقابل گفته می‌شود که مانی اصل به صلیب کشیده شدن عیسی را پذیرفته‌است:
«عیسی واقعی چون جوهر مادی نداشت نمی‌توانست به صلیب کشیده شود و آنکس که بر بالای صلیب رفت قالب زمینی و غیر اصیل او بود.»
در حالی که مطابق آیات یاد شده قرآن، بدن زمینی عیسی هم به دار آویخته نشده‌است.
در مقابل گفته می‌شود که در آیات قرآن هیچ ذکری از حوا و خلقت او از دنده آدم به میان نیامده‌است. در۳ آیه از ۵ آیه یاد شده به همه انسان‌ها خطاب شده‌است که خداوند «به شما نعمت بزرگی بخشیده‌است و همسرانی از «خود شما» برایتان آفریده‌است. تا موجب آرامش شما شود». به اعتقاد صدر حسینی این آیات هیچ ارتباطی با مسئله خلقت زن از دنده مرد ندارد. در مقابل گفته می‌شود آیه مذکور به مؤمنان خطاب می‌کند که «اگر می‌خواهید با پیامبر با درگوشی و به نجوا سخن بگوئید لازم است که قبل از آن مبلغی را به عنوان صدقه به محرومان بپردازید و پس از آن برای نجوا نزد پیامبر بیایید.» به گفته صدر حسینی این حکم در حقیقت روشی احترام‌آمیز برای کم کردن این گونه ارتباطهای خصوصی با پیامبر بوده که درمجالس عمومی با حضور سایر مؤمنان کاری پسندیده به‌شمار نمی‌رفته‌است.
میترا مقبوله تقسیم‌بندی آریایی و سامی ادیان توسط شفا را یادآور ملی‌گرایی افراطی برخی نویسندگان ایرانی و آلمانی می‌داند. به گفته او شفا زشت‌ترین و قشری‌ترین جنبه‌های این ادیان توحیدی (سامی) را با عمیق‌ترین زیباترین و عرفانی‌ترین جنبه‌های ادیان ایرانی و آئین‌های آریایی مقایسه کرده‌است که از نظر او نشانه جانبداری و حمله یک طرفه به ادیان توحیدی است. به گفته مقبوله این کار شفا، نسل جدید را به سوی خود شیفتگی و پی ورزی کور کورانه میهن‌پرستی افراطی و تعصبات دیرین دینی سوق می‌دهد. مقبوله لحن شفا را یهودی ستیزانه می‌داند، ولی با این حال معتقد است کتاب‌هایی مانند «تولدی دیگر» به دلیل کلنجارهای سازنده‌ای که در ذهن خواننده ایجاد می‌کنند نباید مورد تحریم قرار گیرند.
منوچهر خوبان نیز این کتاب را یهود ستیز می‌داند. به اعتقاد او علت اینکه این کتاب به وفور در ایران یافت می‌شود این است که جنبه یهود ستیز آن بر جنبه اسلام‌ستیز آن تفوق دارد.
بهبهانی به مانند شفا معتقد به جستجوی علل عقب ماندگی ایران است؛ ولی بر خلاف شفا «چاره کار را در تعریف و تمجید فراوان از ایران و ایرانی و ایرانیت و شرح مفصل شکوفایی ایران باستان و فحش به اسلام و مسلمانی و اصولاً دیانت» نمی‌بیند. بهبهانی معتقد است باید با بررسی عوامل جغرافیایی، حوادث تاریخی و شیوه‌های حکومتی در ایران علل عقب ماندگی را یافت. به گفته او ستایش از دستاورد و فرهنگ ایرانی هیچ مشکلی را حل ننموده‌است. بهبهانی با ذکر این مطلب که یکی از شرط‌های وطن دوستی واقع بینی است، به نقل قولی از شفا دربارهٔ ایران باستان اشاره می‌کند: و با ذکر نقلی از سعید نفیسی و کریستین سن، جامعه ساسانی را دچار مشکلاتی متعدد توصیف می‌کند و ادعای شفا را در مورد ایران قبل از اسلام غیر واقع بینانه می‌یابد.
مصطفی طباطبایی در نقد این گفته شفا به بخش‌هایی از کتاب ایران در زمان ساسانیان (کریستین سن) اشاره می‌کند که در آن گفته شده «تعدیات و جنگ‌های او [خسرو پرویز] کشور را فقیر کرد و شکستهای سنوات آخر جنگ ایران و روم ضربه هولناکی بر این کشور وارد آورد.» و اغتشاش و فساد در امور ایران بعد از خسرو پرویز علت از میان برداشته شدن دولت ساسانی توسط قوم عرب است.
شفا می‌نویسد «واقعیت انکار ناپذیر تاریخ اینست که اسلام از راه شمشیر به ایران وارد شد.»
طباطبایی در مقابل از گوستاو لوبون که به گفته او مورد احترام شفاست نقل و قولی در تضاد با این گفته می‌آورد:
«پیشرفت سریع قرآن موجب شده که مورخین دشمن اسلام، این پیشرفت را معلول دو چیز دانسته‌اند. یکی آزادیهایی که در این دین موجود است و دیگر زور شمشیر! ولی باید دانست که این نسبت‌های ناروا روی پایه و اساس صحیحی نیست. رسم عرب این بود که هر کجا را فتح می‌کردند مردم آن را در دین خود آزاد می‌گذاردند و اینکه مردم مسیحی از دین خود دست برمی‌داشتند و به دین اسلام می‌گرویدند و زبان عرب را بر زبان مادری خود ترجیح می‌دادند، بدان جهت بود که عدل و دادی را که از آن عربهای فاتح می‌دیدند، مانندش را از زمامداران پیشین خود ندیده بودند. تاریخ این مطلب را ثابت آورده که ادیان به زور شمشیر پیشرفت نکرده‌اند.»
که این مطلب کاملا نادرست است چراکه اسلام اوردن تمام سرزمین ایران نزدیک به ۲۰۰ سال طول کشیده است و فقط و فقط با زور شمشیر و جنگ و کشتار فراوان حاصل شده است
ایرانیان اگر روی علاقه میخواستند مسلمان شوند چرا باید ۲۰۰ سال این مسئله زمان ببرد
کمی بیاندیشید و خود را در آن موقعیت قرار دهید
بهبهانی این کار وی را منصفانه نمی‌خواند و مصطفی طباطبایی اشاره می‌کند که چاپ اول این کتاب در سال ۱۳۴۸ منتشر شده‌است. مصطفی طباطبایی اینکه چنین چیزی در روایات اسلامی آماده باشد را زیر سؤال می‌برد و مدرک نیاوردن شفا را دلیلی بر حدیث‌سازی او می‌گیرد.
مهدی چهل تنی این ادعای شفا را در تعارض آشکار با معجزهٔ‌های نقل شده از زردشت در کتاب‌های وندیداد، تاریخ تمدن ویل دورانت و تاریخ ادیان جان ناس می‌داند.
در صفحه ۴۶ از تولدی دیگر شفا می‌نویسد: «جهان ایرانی نیز در همین مدت [مدت ظهور ادیان یهودی، مسیحی و اسلام] سه آئین بزرگ میترایی، زردشتی و مانوی را عرضه کرد که هر سه مذهبی توحیدی بودند.»
چهل تنی با ذکر نقل قولی از تاریخ تمدن ویل دورانت بیان می‌دارد که میتراییسم مذهبی بت پرستانه و نه توحیدی بوده‌است:
در آن هنگام که زردشت در میان اجداد پارسیان و مادیان ظهور کرد، دریافت که مردم جانوران و زمین و آسمان و نیاکان خود را می‌پرستیدند. بزرگ‌ترین خدایان در دین پیش از زردشتی، میترا خداوند خورشید و آناهیتا ماده خدای سرزمین حاصل خیزی و حومه گاو خدایی بود که مرده و دوباره زنده شد. (ویل دورانت، تاریخ تمدن، جلد اول صفحه ۵۳۷)
به عقیده مهدی چهل تنی، شفا در سراسر کتاب تولدی دیگر سعی می‌کند با تحریک احساس‌های وطنی و سود بردن از تمایلات ضّد یهودی واقعیت‌های تاریخ را معکوس کند.
شفا می‌نویسد «عبدالله بن مسعود یکی از نزدیکان محمد و از حافظان سرشناس آشکارا سوره‌های ۱۱۳و۱۱۴ قرآن را غیر اصیل می‌دانست.» ولی به اعتقاد صدر حسینی «وی به هیچ وجه مدعی نبود که این سه سوره کوچک را کسانی دیگر جعل کرده و به قرآن افزوده‌اند… تنها در اینکه آیا آن‌ها را باید جزو سوره‌های قرآن به حساب آورد یا این که جزو آموزش‌های غیر قرآنی پیامبر دانست با دیگر مسلمانان اختلاف داشت.»
علی محمد ایزدی با برشمردن نوشته‌های شفا در آثار قبلی او که در آن شفا به اسلام و دینداران واقعی به صورت احترام‌آمیز نگاه کرده‌است و دین اسلام را در پیشرفت فرهنگ و تمدن ایرانی مفید می‌دانسته، "تولدی دیگر" را در تناقض با کتاب‌های قبلی او می‌داند:
به گفته ایزدی: علاوه بر این نقش تمدن اسلامی در پیشرفت ایران در سده‌های اول پس از فتح ایران غیرواقعی خوانده می‌شود:
«تقلبی دیگر با تاریخ تقلبی است که در مورد فرهنگ اسلامی ایران شده‌است. جهان اسلامی در قرون دوم ششم تاریخ حدود کانون فرهنگ شکوفایی بود که دانشمندان اسلام‌شناس قرن گذشته بدان عنوان خود ساخته فرهنگ اسلامی داده‌اند.»
منوچهر خوبان می‌نویسد: علی‌رضا صدر حسینی در نقد کتاب تولدی دیگر مشابهاً می‌نویسد: مصطفی طباطبایی در این زمینه شفا را چنین نقد می‌کند: شجاع‌الدین شفا در پاسخ به نقدهای نگاشته شده توسط غفور میرزایی، فرهاد بهبهانی، علی محمد ایزدی، منوچهر خوبان و میترا مقبوله که در آمریکا و آلمان منتشر شده بودند، جوابیه‌هایی نوشت که در قالب کتابی با عنوان "پنج نقد بر تولد دیگر"، توسط سازمان انتشارات فرزاد در سال ۱۳۸۰ شمسی منتشر شد.