hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
محمله
محمله شهری از توابع بخش محمله  شهرستان خنج در استان فارس می‌باشد. این شهر مرکز بخش محمله و در شهرستان خنج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر محمله 612 نفر (۱۷۴خانوار) بوده‌است.
از جمله افراد شناخته شده این شهر ٬ مرحوم سیدحمزه هاشمی است که از جمله علما و سادات منطقه بوده که مورد توجه مردم بوده است. همچنین حجت حیدری خواننده اهل این شهر است که در منطقه از شهرت نسبی برخوردار است. سیداکبر موسوی ٬ که ریاست آموزش و پرورش شهرستان خنج و فرمانداری شهرستان قیر را در سابقه دارد نیز از اهالی این شهر است. از افراد شناخته شده دیگر این شهر نیز میتوان به سیداصغر موسوی ٬ رئیس سابق کمیته امداد امام خمینی شهرستان مرودشت اشاره کرد.
طاهر صلاحوف
طاهر صلاحوف ( (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۲۱ مهٔ ۲۰۲۱) نقاش مشهور آذربایجانی و از پیشگامان "سبک سخت" در هنر نقاشی و نیز «هنر کمونیستی» محسوب می‌شد. او اولین دبیر «اتحادیه نقاشان شوروی» (۱۹۷۳ تا ۱۹۹۲)، قائم مقام آکادمی امپریال هنر روسیه، و عضو بالغ بر ۲۰ فرهنگستان و سازمان خلاق جهانی از جمله آکادمی‌های هنر آلمان، اسپانیا، فرانسه، اتریش و غیره… بود.
طاهر صلاحوف ۲۹ نوامبر ۱۹۲۸ در باکو در آذربایجان شوروی زاده شد. پدر او یکی از قربانیان پاکسازی بزرگ ژوزف استالین در اواخر دهه ۱۹۳۰ بود، که در سال ۱۹۳۷ بازداشت و پس از مدتی کوتاه به اعدام محکوم شد. مادر وی، خانم «سنا»، کودکان خود را به تنهایی بزرگ و تربیت کرد و این خانواده تا مرگ استالین در سال ۱۹۵۶ در بی‌خبری از سرنوشت مرد خانواده به سر برد.
طاهر صلاحوف دانش‌آموخته مدرسه موسیقی عظیم عظیم زاده (۱۹۴۵–۱۹۵۰) و مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو (۱۹۵۱–۵۷) است. او خیلی زود سرشناس شد. پایان‌نامه طاهر صلاحوف تحت عنوان «تغییر تمام شده‌است» در سال ۱۹۵۷ در نمایشگاه سراسری شوروی در مسکو به نمایش گذاشته و مورد استقبال مردم و منتقدان قرار گرفت. طاهر صلاحوف به زودی به نماینده برجسته و پیشتاز «سبک سخت»، جریان نوینی در هنر شوروی در دهه ۱۹۶۰، تبدیل شد؛ جریانی که هدف آن شکل‌دهی دیدگاه سخت، تبلیغاتی و واقع‌بینانه ای نسبت به حقاقق دوره ژوزف استالین بود، که تطهیر شده بود.
از آثار ممتاز طاهر صلاحوف می‌توان تصویرگریهای او دربارهٔ زندگی و کار کارگران نفتی باکو (به عنوان مثال، «تعمیرکار» که از سال ۱۹۶۱ در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان به نمایش گذاشته‌شده)، همچنین تک‌چهرههایش نظیر پرتره قارا قارایف (۱۹۶۰، نگارخانه ترتیاکوف، مسکو)، آهنگ‌ساز شهیر آذربایجانی، و دمیتری شوستاکوویچ (۱۹۷۶، نگارخانه ترتیاکوف، مسکو)، آهنگساز روس دورهٔ شوروی، نام برد. این نقاش آذربایجانی، در تخته‌رنگ خود بیشتر رنگ‌های سرخ، مشکی، خاکستری روشن و تیره می‌چید.
آثار بعدی او از نظر محتوایش آرام‌تر و متفاوت تر و تأثیرات سبک و سیاق‌های شرقی بر آن‌ها هوایدا بود، به‌ویژه در اثر «نوه دان» (۱۹۸۳، موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان) که در آن ترکیب و رنگ آمیزی از ریتم‌های جاری مینیاتورهای قرون وسطایی شرقی پیروی می‌کند. بسیاری از آثار موفق طاهر صلاحوف از احساسات و برداشت‌های او از کشورهای خارجی اثر پذیرفته‌اند. در سال ۱۹۷۹، نمایشگاه‌های آثار وی در شهر توکیوی ژاپن و شهر پراگ جمهوری چک برگزار شد.
طاهر صلاحوف در سال ۱۹۸۸ به عضویت حضوری فرهنگستان نقاشی قرقیزستان و غیرحضوری آکادمی هنرهای زیبای سان فرناندوی کشور اسپانیا درآمد.
در کنار فعالیت‌های هنری، طاهر صلاحوف به دوره ۸ شورای عالی شوروی بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ راه یافت. او دوباره در سال ۱۹۸۰ نمینده شورای عالی شوروی انتخاب شد.
طاهر صلاحوف در سال ۱۹۷۴ به عقد «وانستا قارایعقوبوا» درآمد، که حاصل این ازدواج سه فرزند دحتر به نام‌های «لارا صلاحوفا»، «آلاگوز صلاحوفا» و آیدان صلاحوفا ست؛ ولی بعد از مدتی این زوج از یکدیگر طلاق گرفته و طاهر صلاحوف با «واروارا صلاحوفا» عقد کرد، که حاصل این ازدواج یک فرزند پسر به اسم «ایوان» است.
طاهر صلاحوف هم‌انکون در مسکو، پایتخت روسیه، زندگی می‌کند.
کوشک (ابهام‌زدایی)
کوشک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کوشگ(گوشک)
امپراتور تنمو
تِنمو یا امپراتور تِنمو (به ژاپنی: 天武天皇)، (متولد: ۶۳۱، درگذشت: ۱ اکتبر ۶۸۶)، چهلمین امپراتور ژاپن بود، که بر طبق نظم و روال سنتی جانشینی، در این سرزمین به قدرت رسید.
او قبل از رسیدن به قدرت شاهزاده اوآما (大海人皇子:Ōama no ōji) نام داشت.
دوران سلطنت تنمو، از ۶۷۲ تا زمان مرگش در ۶۸۶ به طول انجامید.
امپراتور تِنمو، هنگامیکه در سال ۶۷۳ میلادی به فرمانروایی رسید، فرمان داد که روایات و گزارش‌های تاریخی به یاد مانده را گردآوری کنند و این وظیفه را به بانویی به نام هیدا نواره، که موجودیت او به اثبات نرسیده‌است، وانهاد. پس از مرگ امپراتور تِنمو، هیدا نواره حامی خود را از دست داد و ده سال بعد از مرگ تِنمو، کوجیکی توسط هیدا نواره تألیف شد.
تِنمو فرمان داده بود که روایات و تاریخ کهن ژاپن گردآوری شود و کوجیکی با توجه به خواست تتنمو، کتابی است، متکی بر روایات تاریخ اسطوره‌ای ژاپن، که از خاستگاه آسمانی آفرینش ژاپن و امپراتوران آن سخن می‌گوید.
تنها سند زندگی او نیهون شوکی است. با این حال، ویرایش آن توسط پسرش، شاهزاده تونری انجام شده و این اثر در زمان همسر و فرزندانش نوشته شد و باعث می‌شود که صحت و بی‌طرفی آن مشکوک باشد. در مقدمه کوجیکی نیز مختصراً از وی نام برده شده‌است، زیرا وی به عنوان امپراتور نوشتن این کتاب را سفارش کرده‌است.
پدر تنمو در حالی که جوان بود درگذشت و او عمدتاً تحت هدایت مادرش، امپراتریس کوگیوکو بزرگ شد. از او انتظار نمی‌رفت که تاج و تخت را بدست آورد، زیرا برادرش امپراتور تنجی ولیعهد بود، که پسر بزرگتر مادرشان امپراتریس کوگیوکو بود.
در دوره تنجی، تنمو به عنوان ولیعهد منصوب شد. دلیل آن این بود که در آن زمان تنجی وارث مناسبی در میان پسران خود نداشت، زیرا هیچ‌یک از مادران آنها از درجه بالای طبقاتی برخوردار نبودند که بتوانند از حمایت سیاسی لازم برخوردار شوند. تنجی مشکوک بود که تنمو ممکن است آنقدر بلند پرواز باشد که بخواهد تاج و تخت را به دست بگیرد، و ضرورت تقویت موقعیت خود را از طریق ازدواج‌های سیاسی که دارای مزیت سیاسی بودند، احساس کرد.
تنجی به ویژه در بهبود نهادهای نظامی که در جریان اصلاحات تایکا تأسیس شده بودند، فعال بود.
در سن پیری، تنجی از یک همسر رده پایین صاحب پسری شد، شاهزاده اوتومو. از آنجا که اوتومو از حمایت سیاسی ضعیفی از بستگان مادری خود برخوردار بود، خرد عمومی آن زمان بر این عقیده بود که صلاحیت وی برای سلطنت ایده خوبی نیست، با این حال تنجی به این ایده اصرار داشت.
در سال ۶۷۱ تنمو احساس خطر کرد و داوطلبانه از سمت ولیعهد استعفا داد تا راهب شود. او رسماً به دلایل انزوا به کوه‌های یوشینو، ولایت یاماتو (اکنون یوشینو، نارا) نقل مکان کرد. او پسران و یکی از همسران خود، امپراتریس جیتو، دختر امپراتور تنجی را با خود برد. با این حال، او همه همسران دیگر خود را در پایتخت، اومیکئو در ولایت اومی (امروز در اتسو، شیگا باقی گذاشت.
یک سال بعد، (در ۶۷۲) امپراتور تنجی درگذشت و شاهزاده اوتومو به عنوان امپراتور کوبون به سلطنت رسید. تنمو ارتش را جمع کرد و از یوشینو به سمت شرق حرکت کرد تا در یک حرکت خلاف جهت عقربه‌های ساعت به پایتخت حمله کند. آنها از طریق ولایت ایگا و ولایت مینو لشکرکشی کردند تا اومیکئو را در استان مجاور تهدید کنند. ارتش تنمو و ارتش امپراتور جوان کوبون در قسمت شمال غربی ولایت مینو جنگیدند (امروزه سکیگاهارا، گیفو، حادثه ای معروف به شورش جینشین. ارتش تنمو پیروز شد و کوبون خودکشی کرد.
پس از او همسرش امپراتریس جیتو به سلطنت رسید.
یه حبه قند
یه حبه قند ششمین فیلم سینمایی رضا میرکریمی، محصول سال ۱۳۹۰ و محل فیلمبرداری آن در شهرستان یزد است. آگهی‌های تلویزیونی این فیلم را مجید مجیدی و پیش پردهٔ سینمایی فیلم را رخشان بنی اعتماد ساختند. طراحی اعلان فیلم نیز اثر عباس کیارستمی می‌باشد. این فیلم نماینده رسمی ایران برای بخش بهترین فیلم خارجی‌زبان در مراسم اسکار هشتاد و پنجم بود. "یه حبه قند" اولین فیلم ایرانی سوپر ۱۶ میلی‌متری است. "یه حبه قند" بعد از نمایش مورد توجه عموم مردم و منتقدین قرار گرفت.
سکوت خانه باغ قدیمی با ورود چهار خواهر و خانواده‌هایشان می‌شکند. آنها برای ازدواج خواهر کوچکشان پسندیده، با پسر یکی از خان‌های آنجا که در آمریکاست، به خانهٔ کودکیشان که در واقع خانهٔ داییشان است برگشته اند. ظاهراً همه از وصلتی که قرار است صورت بگیرد راضی هستند به جز دایی. صبح روز عقد، دایی در حال خوردن صبحانه با یک حبه قند خفه می‌شود و می‌میرد. عروسی تبدیل به عزا می‌شود و همه چیز به هم می‌ریزد. عصر آن روز با آمدن قاسم (که به نوعی فرزند خواندهٔ دایی است) همه چیز دوباره در هم می‌پیچد. ظاهراً پسند و قاسم عاشق یکدیگر هستند. در نهایت قاسم با دیدن وسایل عقد بدون خداحافظی می‌رود و پسند هم بعد از آن با پوشیدن لباس مشکی، به همه می‌فهماند که نمی‌خواهد با نامزدش ازدواج کند.در طی جلسه کمیته انتخاب نماینده سینمای ایران که در اول مهر ۱۳۹۱ به ریاست امیر اسفندیاری برگزار شد، این فیلم به عنوان نماینده سینمای ایران در اسکار معرفی شد. این فیلم در جریان این انتخاب رقیبانی از جمله ملکه، بغض، آینه‌های روبرو را مغلوب کرد. هیئت انتخاب نماینده سینمای ایران در اسکار ۲۰۱۳، فیلم «یه حبه قند» را به عنوان نماینده سینمای ایران برای شرکت در هشتاد و پنجمین مراسم اسکار معرفی کرد. اما یک روز پس از معرفی نماینده رسمی ایران در این مراسم، جواد شمقدری، رئیس سازمان سینمایی با انتشار نامه‌ای ضمن تبریک به اعضای هیئت انتخاب نماینده سینمای ایران در اسکار ۲۰۱۳ و دست‌اندرکاران فیلم «یه حبه قند»، خواستار تحریم اسکار شد و سر انجام محمد حسینی وزیر ارشاد با این موضع یعنی تحریم اسکار و عدم ارائه یک حب قند جهت شرکت در مراسم اسکار موافقت نمود.
بنابر گفته رضا میرکریمی، نام این فیلم بنابر شعری منتسب به سهراب سپهری انتخاب شده‌است:«برای نخستین بار دخترم این نام را پیشنهاد داد ولی پس از مدتی یکی از دوستانم با ارسال پیامکی از شعرهای چاپ نشده سهراب سپهری با این متن «زندگی جیره مختصری‌ست /مثل یک فنجان چای/ و کنارش عشق است/ مثل یک حبه قند / نوش جان باید کرد» تصمیم مرا در انتخاب این نام قطعی کرد.»شعر مذکور در تبلیغات و آنونس‌های فیلم آورده و استفاده شده‌است. آنونس فیلم، که ساخته رخشان بنی اعتماد است، با چند خط شعر شروع می‌شود. روی تصویرِ شاخ و برگ درخت‌های سیب، نوری که از لابه لای شاخه‌ها به سمت ما می‌آید و دستی که به سمت سیب می‌رود، شعر خط به خط نقش می‌بندد. همزمان، شعر با صدای خودِ بنی‌اعتماد شنیده می‌شود. پس از این نام سهراب سپهری به عنوان سراینده شعر پای آن قطعه آورده می‌شود.
این همه در حالی ست که شعر منتسب به سهراب مشخصه‌ها و خصوصیات اشعار سهراب را دارا نیست. علاوه بر این، شعر یادشده در هیچ‌کدام از منابع و مجموعه آثار اشعار سهراب آورده نشده‌است؛ ضمن این که کارگردان نیز منبع این شعر را «پیامکی از شعرهای چاپ نشده سهراب سپهری» ذکر کرده و منبع موثقی برای شعر نیاورده. از این رو انتساب این شعر به سهراب سپهری مشکوک است و احتمالاً متعلق به او نیست.
آب‌انبار حاج کاظم
آب‌انبار حاج کاظم از آب‌انبارهای قدیم شهر قزوین است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این آب‌انبار به‌وسیلهٔ «حاج کاظم کوزه‌گر» در سال ۱۲۵۶ بنا شد.
این بنا به شمارهٔ ۹۳۳ به ثبت تاریخی رسیده، و یک بنای میراث ملی فرهنگی ایران است. این آب‌انبار ۲ شیر آب و ۴۰ پله دارد.
لوکا تونی
لوکا تونی (زاده ۲۶ می ۱۹۷۷ در مودنا) بازیکن فوتبال ایتالیایی و بهترین گلزن تیم ملی فوتبال ایتالیا در جام جهانی ۲۰۰۶ است. او توانست در سن ۳۸ سالگی در فصل ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ با ۲۲ گل مشترک با ایکاردی مهاجم اینتر میلان آقای گل سری آ شود. وی در ۴۷ بازی ملی‌اش ۱۶ گل زده‌است و با تیم ملی ایتالیا قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶ شد. لوکا تونی سابقه پوشیدن پیراهن تیم‌های پالرمو، یوونتوس، رم، فیورنتینا، النصر امارات، هلاس ورونا و بایرن مونیخ را دارد. او دو بار آقای گل سری‌آ و یک با نیز با پیراهن بایرن مونیخ آقای گل بوندسلیگا شده‌است و از بهترین گلزنان تاریخ سری آ می‌باشد. وی در سن ۳۹ سالگی از فوتبال خداحافظی کرد.
کتلت
کُتلت یکی از غذاهای پُرسی است. این غذای لذیذ و پرطرفدار که از گوشت، سیب‌زمینی و پیاز تهیه می‌شود، طعم کمی چرب و گوشتی دارد و معمولاً بدون برنج و با نان و به صورت داغ سِرو می‌شود. کُتلت را می‌توان به‌عنوان غذای آماده، غذای سفر یا ساندویچ سرد نیز مصرف کرد. انواع کتلت با گوشت چرخ‌شدهٔ گوسفند، گوساله، مرغ، ماهی یا حبوبات تهیه می‌شود.
سیب‌زمینی رنده‌شده، گوشت چرخ‌کرده، پیاز رنده‌شده، نمک و ادویه پس از مخلوط شدن، مایهٔ کتلت را به وجود می‌آورند که این مایه پس از یکدست شدن و شکل گرفتن در روغن و درون ماهی‌تابه سرخ می‌شود.
کلمهٔ کتلت ریشهٔ فرانسوی دارد و اولین بار در سال ۱۶۸۲ میلادی استفاده شده‌است.
خشخاش کبیر
خشخاش کبیر یا خشخاش طناز گونه‌ای خشخاش تنومند چندساله با گل‌های سرخ‌رنگِ بزرگ و پهن و به اندازهٔ ۲۰ سانتیمتر است که تا ارتفاع ۱٫۲۲ متر رشد می‌کند و لکهٔ سیاه رنگ برجسته‌ای در مرکز گلبرگ‌های آن دیده می‌شود. شقایق کبیر خویشاوند نزدیک خشخاش زینتی است.
از شقایق کبیر برای تولید تجاری کدئین و تبائین استفاده می‌شود. شقایق نام نوعی گل است که به عشق و عاشقی شناخته میشود و و نام آن ریشه ی عربی دارد در اینگلیسی گل شقایق را poppy می نامند که سیاهی در اعماق آن به نشانه ی داغداری و سوختن از عشق است نام شقایق در ایران یک نام دخترانه است
خشخاش شرقی
خشخاش زینتی ("Papaver orientale") گیاه گل‌دار چندساله‌ای از تیرهٔ کوکناریان و بومی قفقاز، شمال‌شرقی ترکیه و شمال ایران است.
نوع وحشی این گل رنگ طبیعی نارنجی سرخ‌گون درخشان دارد ولی از اواخر سدهٔ نوزدهم با پرورش انتخابی در باغ‌ها نژادهای مختلفی از این گل ایجاد شده که رنگ‌های متفاوتی از سفید روشن با لکه‌های سیاه بادنجانی تا انواع صورتی و شاه بلوطی تیره دارند.
دریاچه میاگاسه
دریاچهٔ میاگاسه در قسمت شرقی منطقه کوهستانی تانزاوا در استان کاناگاوای ژاپن واقع شده‌است. این دریاچه در پی ایجاد "سد میاگاسه" به وجود آمده‌است. این سد در سال ۲۰۰۰ میلادی بر روی رودخانهٔ "ناکاتسوگاوا" (中津川) احداث شده‌است. بخاطر داشتن مناظر زیبای طبیعی این دریاچهٔ یکی از نقاط گردشگری محسوب می‌شود. برای کسانی که با ماشین شخصی از این دریاچه دیدن می‌کنند پارکینگ بزرگی مهیا شده‌است. هر ساله در ماه ژانویه درختان کاج اطراف دریاچه به عنوان درخت کریسمس تزئین شده و موجب جذب گردشگران به این دریاچه می‌شوند.
دریاچه تانزاوا
دریاچهٔ تانزاوا در قسمت غربی منطقه کوهستانی تانزاوا در استان کاناگاوای ژاپن واقع شده‌است. این دریاچهٔ مصنوعی در پی ایجاد "سد میهو" (三保ダム) به وجود آمده‌است. این سد در سال ۱۹۶۹ میلادی بر روی رودخانهٔ "ساکاواگاوا" (酒匂川) احداث شده‌است. ۵۷ پل بزرگ و کوچک از قسمت‌های مختلف این دریاچه می‌گذرد. مناظر زیبای اطراف این دریاچه جزء ۵۰ منظرهٔ برتر استان کاناگاوا برگزیده شده‌اند. ماهی قزل آلا از جمله ماهی‌هایی است که می‌توان در این دریاچه صید کرد. در اطراف دریاچه محل‌های کمپینگی بسیاری وجود دارند. در فصل تابستان در ماه آگوست "آتش بازی بزرگ دریاچه تانزوا" برگزار می‌شود و در پاییز "گردهمایی دوی ماراتون دریاچهٔ تانزاوا" معروف است. در نزدیک کریسمس اطراف دریاچه با بیشتر از صد هزار چراغ لئون تزئین بسته می‌شود.
دریاچه ساگامی
دریاچهٔ ساگامی در منطقهٔ اطراف شهر ساگامی در استان کاناگاوای ژاپن واقع شده‌است. این دریاچهٔ مصنوعی در پی ایجاد "سد ساگامی" (相模ダム) به وجود آمده‌است. این سد در سال ۱۹۴۷ میلادی بر روی رودخانهٔ "ساگامی " (相模川) احداث شده‌است.
پسربچه ترکانا
پسربچهٔ ترکانا یک "انسان کارورز" است که سنگواره‌اش با قدمت ۱٫۶ میلیون سال در غرب دریاچهٔ ترکانا در کنیای امروز به دست آمده‌است. در متون علمی این سنگواره با کد KNM-WT 15000 مشخص می‌شود. پسربچهٔ ترکانا در زمان کشف کامل‌ترین اسکلت به‌دست‌آمده از انسان‌تبارانِ منقرض‌شده بود. سن این پسربچه حدود ۱۲ سال تخمین زده شد و قدش ۱۶۸ سانتیمتر. در مطالعات بعدی سن وی بعضاً پایین‌تر هم تخمین خورده‌است؛ با این ملاحظه که روند رشد "انسان کارورز" لزوماً مشابه "انسان خردمند" نبوده و چیزی بین انسان خردمند و کپی‌های بزرگ بوده‌است. با دقت در دستگاه استخوانی گردن به پایینِ پسربچهٔ ترکانا، نکته‌های بسیاری از شیوهٔ راه‌رفتن و کلاً رفتار انسان کارورز به دست آمده‌است.
والتر ووست
والتر ووست(زادهٔ ۷ مه ۱۹۰۱- مرگ ۲۱ مارس ۱۹۹۳) خاورشناس آلمانی بود.
وی زادهٔ کایزرسلاوترن بود. ووست میان سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ رئیس دانشگاه مونیخ بود. همچنین او از اندیشمندان نازی هم بود. والتر ووست از سال ۱۹۳۷ رئیس بنیاد پژوهش‌های آننربه (اتاق فکر نازی‌ها) گردید.
جزایر بانگکا-بلیتونگ
جزایر بانگکا-بلیتونگ () یکی از استان‌های اندونزی است.
این استان دو جزیرهٔ اصلی به نام‌های «بانگکا» و «بلیتونگ» را شامل می‌شود.
هم‌چنین چندین جزیرهٔ کوچک‌تر از آن‌ها نیز در بخش شرقی جزیرهٔ سوماترا و بخش شمال شرقی استان سوماترای جنوبی واقع شده‌است.
تنگهٔ بانگکا جزیره‌های سوماترا و بانگکا را از هم جدا می‌کند و تنگهٔ گاسپار جزیره‌های بانگکا و بلیتونگ را از یک‌دیگر مستقل می‌سازد.
دریای چین جنوبی در بخش شمالی این استان، دریای جاوه در بخش جنوبی و جزیرهٔ بورنئو در بخش شرقی آن به وسیلهٔ تنگهٔ کاریماتا از جزیرهٔ بلیتونگ جدا می‌شود.
جزایر بانگکا-بلیتونگ پیش‌تر بخشی از استان سوماترای جنوبی بوده‌است؛ اما در سال ۲۰۰۰ به همراه استان‌های بانتن و گورونتالو مستقل شد.
جمعیت این استان در سال ۲۰۰۴ بالغ بر ۱٬۰۱۲٬۶۵۵ نفر بوده و پایتخت آن، شهر پانگکال پینانگ است.
جزایر بانگکا-بلیتونگ معادن بزرگی و مهمی را در خود جای داده و بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ حلب در سطح اندونزی به‌شمار می‌رود. این استان هم‌چنین کاغذ سفید تولید می‌کند.
مالاییها با ۷۲ درصد، چینی‌ها با ۱۲ درصد، جاوهای‌ها با ۶ درصد، بوگینی‌ها با ۳ درصد، مادوری‌ها با ۱ درصد، از مهم‌ترین گروه‌های قومی ساکن در جزایر بانگکا-بلیتونگ محسوب می‌شوند. زبان‌های اندونزیایی و هاکا (شاخه‌ای از چینی) از زبان‌های رایج در این جزایر به‌شمار می‌رود.
از لحاظ ترکیب مذهبی نیز مسلمانان با ۸۱٫۸ درصد، بوداییها با ۸٫۷ درصد، کنفوسیانیسم‌ها با ۵٫۱ درصد، پروتستان‌ها با ۲٫۴ درصد، کاتولیک‌ها با ۱٫۷ درصد و هندوها با ۰٫۱ درصد، عمده‌ترین گروه‌های مذهبی را تشکیل می‌دهند.
جزایر بانگکا-بلیتونگ به ۶ منطقه (کابوپاتن) و یک شهر (کوتا) تقسیم شده‌است:
دشمن پشت دروازه‌ها
دشمن پشت دروازه‌ها نام یک فیلم جنگی به کارگردانی ژان-ژاک آنو محصول ۲۰۰۱ در مورد نبرد استالینگراد در طول جنگ جهانی دوم است که مرتبط به تک تیرانداز روسی به نام واسیلی زایتسف است.
در پاییز ۱۹۴۲ ارتش آلمان نازی تا پشت دروازه‌های استالینگراد پیشروی کرده و سعی در تصرف شهر دارد. در سوی دیگر، واسیلی زایتسف تک تیرانداز ماهر روسی با حمایت دانیلف افسر تبلیغات به یک قهرمان محلی تبدیل می‌شود، اما با آمدن سرگرد کونیگ آلمانی که یک تیرانداز زبده است، مهارت او به چالش طلبیده می‌شود. در حالی که دامنه جنگ گسترده‌تر می‌شود، میان این دو نیز جدالی شخصی درمی‌گیرد و هر کدام سعی می‌کنند تا دیگری را هدف گلوله قرار دهند و...
برنامه‌ریز عروسی
برنامه‌ریز عروسی فیلمی به کارگردانی آدام شنکمن محصول سال ۲۰۰۱ است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر لوپز، متیو مک‌کانهی، جاستین چیمبرز، بریجت ویلسون، جودی گریر، آلکس روکو، جوانا گلیسون، چارلز کیمبرو، فرد ویلارد، لو مایرز، فرانسیس بای و گرگ لوران ایفای نقش کرده‌اند.
ماری فیوری (جنیفر لوپز) طراح مراسم ازدواج خانواده‌های ثروتمند است و مشتریان زیادی دارد در یک تصادف رانندگی پزشکی به نام استیو ادیسون (متیو مک‌کانهی)، جان ماری (جنیفر لوپز) را نجات می‌دهد و بین آنها روابط عاشقانه‌ای شکل می‌گیرد چند روز بعد خانمی از ماری برای مدیریت مراسم ازواجش دعوت به عمل می‌آورد و در عین تعجب استیو ادیسون (متیو مک‌کانهی) را به عنوان همسر آینده‌اش معرفی می‌کند. از طرفی پدر ماری هم اصرار دارد او با جوانی به نام ماسیمو (جاستین چیمبرز) ازدواج کند که ماری اصلاً او را دوست ندارد و…
مارشال آلمن
مارشال اسکات آلمن بازیگر، آمریکایی است که به خاطر بازی در نقش ال جی باروز در فیلم فرار از زندان و تامی مایکنس در فیلم خون حقیقی شناخته می‌شود.او در سال ۲۰۰۳ با بازی‌های کوچک همراه بود و بیشتر به عنوان بازیگر مهمان بازی می‌کرد اما در سال ۲۰۰۵ او با بازی در ۴۴ قسمت سریال فرار از زندان معروف شد و او اکنون در حال بازی در مجموعه خون حقیقی می‌باشد.
از دیگر فیلم‌های او می‌توان به آبی همانند جاز (۲۰۱۲) و مجموعه تلویزیونی آکواریوس اشاره کرد.
مقدار ماده
مقدار ماده، کمیتی است که بیان‌کنندهٔ نسبت حجم یک مجموعه از ذرات بنیادی مانند اتم‌ها، مولکول‌ها و الکترون‌ها به حجم یکی از آن‌ها است. مقدار ماده با تعداد ذرات بنیادی موجود در ماده متناسب است.
در سیستم استاندارد بین‌المللی واحدها (سیستم SI)، یکای مقدار ماده، مول است. یک مول، مقداری از هر ماده‌است که تعداد ذرات بنیادی آن (مولکول یا اتم) برابر با تعداد اتم‌های موجود در ۱۲ گرم از کربن-۱۲ است. این تعداد، عدد آووگادرو نامیده شده و برابر است با ۱۰ × ۶٫۰۲۲۱۴۱۹۹.
کاشی‌کاری
کاشی‌کاری، به معنی پرکردن یک صفحه با مجموعه‌ای از اشکال هندسی است، به نحوی که این اشکال نه برهم برآیند و نه شکافی بین‌شان ایجاد شود. کاشی‌کاری می‌تواند تنها بخشی از سطح یک صفحه، یا دیگر سطوح هندسی را در بر بگیرد. تعمیم کاشی‌کاری به ابعاد بالاتر نیز ممکن است.
کاشی‌کاری ایرانی از نمونه‌های برجسته این هنر است. در غرب، کاشی‌کاری پیوسته در کارهای هنری موریس اشر نمود می‌یافت و در تمام طول تاریخ هنر، چه در آثار معماری و چه در هنر نوگرا به چشم می‌خورد.
کاشی‌بندی اگر بر روی زمین و برای سنگ‌فرش راه‌ها انجام شود بیشتر به موزائیک‌کاری معروف است و اگر بر روی بام خانه‌ها انجام شود به آن سوفال‌کاری هم می‌گویند. به برخی انواع کاشی‌کاری هنری معرق‌کاری گفته می‌شود.
در نفشه‌برداری این مفهوم در مورد یک صفحه، به مجموعه‌شکل‌هایی گفته می‌شود که صفحه را بدون همپوشانی و بدون جاافتادگی پر کند. در نقشه‌برداری برای اشاره به آن «پاره‌بندی»‌‎ هم گفته می‌شود.
نیکلاس سیمز-ویلیامز
نیکُلاس سیمز-ویلیامز (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۹۴۹ در چاتهام، کِنت، انگلستان) استاد دانشکدهٔ مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا (SOAS)، دانشگاه لندن است. وی در آنجا استاد پژوهش مطالعات ایران و آسیای میانه در بخش زبان‌ها و فرهنگ خاور نزدیک و خاورمیانه است. تخصص سیمز-ویلیامز در تاریخ آسیای میانه است و به‌ویژه بر روی زبان‌های سُغدی و بلخی مطالعه کرده‌است. وی عضو «انجمن رایزنی روزنگار مطالعات ایرانی» نیز هست. همچنین، او از نویسندگان "دانشنامهٔ ایرانیکا" است.
پل آدلستین
پل آدلستین بازیگر و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از کارهای شاخص وی بازی در نقش پل کلرمن در سریال فرار از زندان و نقش کنونی او به عنوان پزشک متخصص اطفال (کوپر فریدمن) در سریال تمرین‌های خصوصی از بهترین کارهای اوست.
او ابتدا بازی را در تئاتر شروع و در سال ۱۹۹۰ با بازی در اولین فیلمش وارد دنیای بازیگری شد او در سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ با بازی در فصل اول و دوم سریال فرار از زندان مشهور شد و از او برای بازی در فصل چهارم دعوت شد و او در قسمت ۲۱ این فصل حضور یافت. او هم‌اکنون در حال بازی در فیلم تمرین‌های خصوصی می‌باشد .
از دیگر فیلم‌ها که او در آن بازی کرده می‌توان به "آرام باش" و "پدیده" اشاره کرد.
تاریخ الجایتو
... و در این عهدپادشاه ایران زمین که بیضه و واسطه اقالیم و خلاصه روی زمین است، از آن اصل صمیم چنگیزخان و نسل عظیم و ازهار شاخسار طیبه و شکوفه دوحه آن طاهره‌است و به عقل و رای و دانش و بینش و شجاعت و سماحت و علم و حکمت از اکفاو اقران خانان گوی مسافعت به چوگان مطابقت ربوده؛ و مربی دین اسلام و ایمان بوده، و از جامه خانه رحمت، خلعت خانیت بر قامت استقامت او راست آمده، و تاج کرامت نامزد فرق فرقدسای او گشته، و افسروسریر سلطنت ایران از بحر تا بحر و از نهر تا نهر در این عهد و زمان و حین اوان مبارک به حکم بارگاه الهی، و مسند ودیهیم شاهی، تبارک مبارک را به قدوم خدایگان بنده پرور، و شهریار فرشته سیر، وخسرو دادگر، دارای بر و بحر، پادشاه شرق و غرب، مایه امن و امان، فیض رحمت رحمان، ظل ظلیل یزدان، شهنشاه اعظم، سلطان سلاطین عالم، فرمان فرمای خواقین بنی آدم، ثمر شجر چنگیزخانی، باکوره بهار تولی خانی، نوباوه باغ هولاکوخانی، زبده اولاد ابقاخانی، در دری صدف ارغون خانی، مربی دین مسلمانی، خدیو زمین و زمان، فرمان ده مکین و مکان، در دریای جود، نقطه وسبط محیط وجود، در درج خسروی، ماحی ماثر کسروی و قیصری، ظل ظلیل عدل گستری، شهسوار میادین دین پروری، سیمرغ قاف سعادت، سایه همای اقبال و دولت، مرکزمحیط جهانبانی، منظور نظر ربانی، المخصوص به تأیید عنایت یزدانی، محی مراسم ملت مصطفوی، مربی شعار سنت نبوی، پادشاه دین پناه، سایه لطف‌الله، آدم دم، نوح فتوح، خلیل خلت، موسی کف، عیسی نفس، محمد دم، علی علم، خضرالهام، سلیمان فرمان، سکندر رای، چنگیزخان سیاست، تولوی صلابت، قان بسطت، قوبلا عظمت، هولاکو مهابت، اباقا سماحت، ارغون هدایت، غازان عدالت، جم جاه عدل، موید ید، مظفر فر، سیاوش وش، کیخسرو رو، دارا رای، خاقان الاعظم، مالک رقاب الامم، سلطان سلاطین الترک و العجم، ظل الله فی العالمین، باسط العدل فی الارضین، المخصوص بعنایه رب‌العالمین، المظفرمن السما، الموید علی الاعدا، محرز ممالک الدنیا، مظهر کلمه الله العلیا، امان‌الله فی خلقه، ملاذ سکان العالم فی غربه و شرقه، القایم بامرالله، الداعی فی الله، سلطان ارض الله، معزاولیا الله، مذل اعداالله، خافظ بلادالله، ناصرعبادالله، النورالساطع و البرق اللامع، غیاث الحق و الدوله و الدین اولجایتو سلطان محمد خدابنده خلد الله دولته و جعل بسیط الارض مملکته مزین و محلی گردانیده و بفر بهی و طلعت شهی این پادشاه فضا صولت قدر قدرت آراسته.
میخائیل روستوفتسف
میخائیل ایوانویچ روستوفتسِف (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۷۰ - مرگ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۲) تاریخدان روسی-آمریکایی بود. آگاهی وی بر روی تاریخ یونان، روم، جنوب روسیه و ایران بود.
روستوفتسف نخستین کسی بود که تاریخ را بر جسب سرمایه‌داری و انقلاب‌ها مورد بازبینی قرارداد. آثار او چون "تاریخ اجتماعی و اقتصادی روم" و "تاریخ اجتماعی و اقتصادی جهان یونانی" نگاه‌های تاریخنویسان را از توجه به لشکرکشی‌ها و رخدادهای سیاسی به رویدادهای اجتماعی و دگرگونی‌های اقتصادی و اثر آن بر تاریخ کشاند.
او در ژیتومیر در اوکراین زاده‌شد و در نیو هون آمریکا هم درگذشت. در دانشگاه‌های کیف و سن پترزبورگ به آموختن پرداخت و پس از پایان تحصیلات در دانشگاه اخیر به استادی رسید. در ۱۹۱۸ به آمریکا کوچید. در آغاز در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن به آموزش پرداخت و سپس ببه دانشگاه ییل رفت. در آنجا بر اکتشافات دورا اروپوس نظارت داشت.
از دیگر آثار او می‌توان از "ایرانیان و یونانی‌ها در جنوب روسیه" و "سکاها در بسفر" نام برد.
راکموند دانبار
راکموند دانبار بازیگر آمریکایی است. فیلم سینمایی شهر دروغ ها۲۰۱۸,نقش:دریدلاکس
[[:w:en:Rockmond_Dunbar|ویکی‌پدیای انگلیسی]]
[[رده:افراد آفریقایی-آمریکایی سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:افراد آمریکایی نیجریه‌ای‌تبار]] [[رده:افراد آمریکایی یوروبایی‌تبار]] [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی اوکلند، کالیفرنیا]] [[رده:بازیگران تلویزیون مرد اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازیگران مرد آفریقایی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازیگران مرد اهل برکلی، کالیفرنیا]] [[رده:بازیگران مرد اهل کالیفرنیا]] [[رده:بازیگران مرد اهل یوروبا]] [[رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازیگران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه نیومکزیکو]] [[رده:زادگان ۱۹۷۳ (میلادی)]] [[رده:افراد آفریقایی-آمریکایی سده ۲۱ (میلادی)]] [[رده:دانش‌آموختگان کالج مورهوس]]
امیردیوان
امامزاده شاه فرج الله مشهور به امیر دیوان در دامنه کوه درنگ مشرق بخش بردخونِ شهرستان دیرِ استان بوشهر واقع است. کوه و منطقه دیدنی مورد نظر نیز "امیر دیوان" نام گرفته‌است.
از نظر تاریخی شاه فرج الله در عصر حکمران شیراز، سعد بن زنگی از اتابکان فارس به دلیل اختلافاتی با وی از شیراز جلای وطن کرده و در قصبه دوراهک (امروزه از روستاهای شهرستان دیر می‌باشد) متوطن می‌شود. و بعدها در دامنه کوه درنگ مدفون می‌شود. وی جد اعلای بیشتر سادات منطقه بخصوص سادات کاکی و دشتی می‌باشند و نسب او به امام سجاد؛ رین العابدین (ع) می‌رسد.
امامزاده میرکمال الدین (متوفی ۱۰۹۸ قمری) در بردخون نیز از احفاد وی است.
منطقه امیر دیوان از جمله مناطق زیارتی و سیاحتی مشهور می‌باشد که دارای چشمه و درختان خرما و... و درختچه‌های کوهی می‌باشد. و چشم اندازهای دیدنی طبیعی و کوهستانی را داراست.
اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها
ادارهٔ بین‌المللی وزن‌ها و مقیاس‌ها، ، (به زبان فرانسه:Bureau international des poids et mesures)، یکی از سه سازمانی است که برای نگهداری از سیستم استاندارد بین‌المللی یکاها (SI) پایه‌گذاری شده‌اند.
این سازمان که معمولاً با اختصار فرانسوی آن، BIPM، شناخته می‌شود، در سال ۱۸۷۵ و پس از امضای پیمان متر، ایجاد شد.
وب‌گاه رسمی اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها
جلال‌الدین دوانی
علامه جلال‌الدین محمد دوانی مشهور به محقق (۸۳۰ در دوان کازرون – ۹۰۸ هجری قمری)، عارف، حکیم، متکلم و دانشمند بزرگ سدهٔ نهم (برابر قرن پانزدهم میلادی) ایرانی است. بعد از آنکه علوم مقدماتی را در دوان نزد پدرش سعدالدین اسعد دوانی فراگرفت، برای تکمیل تحصیلات، دوان را به قصد شیراز ترک کرد.
وی در آنجا نزد اساتیدی همچون سیدصفی‌الدین عبدالرحمن حسینی ایجی علوم حدیث، مظهرالدین محمد کازرونی، علوم معقول و ابوطاهر مجدالدین محمد فیروزآبادی و ابن‌جزری تفسیر را فراگرفت و شهرت فراوانی در فارس به‌دست‌آورد؛ به‌طوری‌که از همه جای دنیا، از روم و آذربایجان و بغداد و هرمز و کرمان و طبرستان و خراسان، دانش‌پژوهان رهسپار شیراز می‌شدند و از محضر درس او استفاده می‌کردند. دوانی، دوباره در زمان سلطنت پادشاهان آق قوینلو بر فارس، به فارس برگشت و مقام قضا را در منطقه با اختیارات تام برعهده گرفت.
پدرش سعدالدین اسعد، از شاگردان محقق مشهور «میر سید شریف جرجانی» بود و در دوان به تدریس علوم دینی و قضایای شرعیه اشتغال داشت. علامه در زمان صفویان به مذهب شیعه پیوست. در کوه‌های سربه فلک کشیده شمال دوان، غاری موجود است بنام غار «مُل جلال» (ملاجلال) که وی در این غار مطالعه، خلوت و عبادت می‌کرده‌است. آرامگاه وی نیز در دوان قرار دارد که با عنوان "شیخ عالی" مشهور است.
علوم مقدماتی را نزد پدرش در زادگاهش آموخت و سپس برای تکمیل علوم به دارالعلم شیراز آمد و در رشته‌های مختلف فلسفه، ریاضی، کلام و منطق از محضر حکما و دانشمندان استفاده نمود و حکمت و فقه و اصول و تفسیر و حدیث و ادبیات عرب و عجم را یادگرفت و بعد به تدریس مشغول شد.
جلال‌الدین پیرو مذهب شافعی و از نظر اصول عقاید، اشعری بوده‌است؛ ولی کم‌کم به مذهب شیعه اثنی عشری گروید، کتاب "نور الهدایه" وی دلیلی بر این مدعاست.
همانگونه که خواجه نصیرالدین توسی علوم عقلی و فلسفی را در دوره مغول احیا نمود، دوانی نیز آنرا در دوره تیموری زنده کرد. دوانی با شرح خود بر "هیاکل النور" سهروردی، رونقی دوباره به حکمت اشراق بخشید. ملاصدرا در آثار خود -از جمله اسفار- بارها از او با تجلیل یاد نموده‌است. وی در روز سه‌شنبه نهم ربیع‌الاول ۹۰۸ قمری در دوان درگذشت و همان‌جا مدفون گشت.
از جمله شاگردان او می‌توان از مقدس اردبیلی نام برد.
وی نکات فلسفی، عرفانی و کلامی را در قالب ۵۲ رباعی در کتاب شرح الرباعیات خود آورده‌است. از رباعیات فلسفی عرفانی اوست:جلال الدین بیشتر از ۶۰ کتاب در علوم مختلف عقلی و نقلی (تفسیر، فلسفه و کلام، منطق، فقه و اصول و حدیث، هیئت و هندسه و ریاضی اخلاق و ادبیات فارسی و علوم غریبه) نوشته‌است از جمله آثار او:
آرامگاه علامه دوانی
آرامگاه علامه جلال‌الدین محمد دوانی، دانشمند بزرگ ایرانی؛ در روستای دوان واقع در ۹ کیلومتری شمال کازرون (استان فارس - ایران) قرار گرفته‌است. ساختمان آرامگاه بر خلاف توضیح زیر تصویر آرامگاه که بر اساس دورهٔ حیات علامه آن را مربوط به دورهٔ تیموری دانسته‌است، بنایی است مشابه چهارطاقی‌های دورهٔ ساسانی که اطراف آن دیوار احداث شده است.و با توجه به تاریخ حیات جلال الدین دوانی نباید مربوط به دوره تیموریان باشد. مردم دوان در سدهٔ چهارم هجری اسلام را پذیرفته‌اند. این بنا در دورهٔ اسلامی معمور بوده‌است و احتمالا مثل بسیاری از بناهای پیش از اسلام تغییر کاربری داده‌است. در مورد آرامگاه دوان باید گفت که به مدفن علمای دوان تبدیل شده‌است و نخستین کسی که در آن دفن شده، شیخ بزرگواری به نام شیخ علی ابن احمد خطیب، عارف نیمهٔ قرن چهارم تا نیمهٔ قرن پنجم می‌زیسته‌است و از مریدان شیخ ابواسحاق کازرونیست. وفات وی سال چهارصد و چهل یک هجری قمری رخ داده‌است؛ بنابراین تاریخ دورهٔ تیموری مربوط به شخص شیخ عالی است که به دلیل شأن و شخصیت والای او، وی را در این مکان دفن کرده‌اند.
اطراف بنا با سنگ کوهی و مالون تا حدودی مرمت و احیا گردیده و در حال حاضر پذیرای بازدیدکنندگان می باشد
تبیان
نبرد انبار
جنگ انبار یا ذات العیون، یکی از جنگ‌های منجر به اشغال ایران توسط اعراب است که در دوران خلافت ابوبکر و در ماه دسامبر ۶۳۳ میلادی به وقوع پیوسته‌است. این جنگ به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است.
این شهر در زمان ساسانی به "پیروز شاپور" مشهور بود و در غرب نهر فرات و در ۶۲ کیلومتری غرب شهر بغداد قرار داشت. این شهر یکی از شهرهایی است که شاپور یکم مورد بازسازی و تجدید بنا قرار داد و در آن انبارهای بزرگ اسلحه و موادغذائی برای سپاهیان ساسانی ایجاد کرد. اهمیت شهر انبار بدان جهت بود که در سر اولین نهر بزرگی که قابل کشتی‌رانی بود و از فرات جدا می‌شد و به دجله می‌ریخت، واقع بود. "پیروز شاپور" یا "انبار" در حملهٔ اعراب دچار صدمات و خرابی‌های فراوانی گردید. این شهر بسبب موقعی که داشت در ضبط و نظم امر آبیاری سواد بسیار مهم شمرده می‌شد. از این رو در کار لشکر کشی نیز برای ایران و روم هر دو اهمیت تمام داشت. شهر از جهت نظامی انبار ذخایر بود: دخایر گندم و جو برای لشکریان و هم ذخیرهٔ مهمات جنگ در هنگام ضرورت از این جهت در ردیف حیره به‌شمار می‌آمد. گذشته از ایرانیان که در آنجا به مرزداری و نگهبانی می‌نشستند اعراب نصارا هم در آنجا فراوان بودند. هم نسطوری در آنجا کلیسا و دستگاه داشتند و هم مسیحیان یعقوبی به‌علاوه از یهود نیز کسانی در شهر می‌زیستند.
چنان‌که از روایت طبری و بلاذری بر می‌آید، در ماه دسامبر ۶۳۳ میلادی، خالد بن ولید پس از تسخیر حیره، پایتخت خاندان لخمی آهنگ انبار کرد. مردم انبار وقتی از مقصد خالد باخبر شدند، دور تا دور شهر خندق کندند، و در درون و پشت خندق‌ها سنگر گرفتند. گویند مقدمهٔ سپاه خالد در آن روز در فرمان اقرع بن حابس پهلوان عرب بوده‌است. خالد چون دید که لشکر شیرزاد سر تا پا در جوشن و کلاه آهنین فرورفته‌اند به سربازان و تیراندازان خود دستور داد تا همه چشم‌های سربازان را هدف قرار دهند. در اثر این تیراندازی‌ها تیر به چشم تعدادی از سربازان سواد اصابت کرد. در مورد تعداد این سربازان، در منابع مختلف اختلاف وجود دارد. بدین سبب این جنگ را (ذات العیون) نام دادند. پس از آن شیرزاد فرماندهٔ ایرانی ادامهٔ جنگ را ممکن نیافت و فرستاده‌ای نزد خالد فرستاد و پیشنهاد صلح داد. پیشنهاد موافق میل خالد نبود و آن را رد کرد. شهر به محاصره افتاد و خالد بعضی از نواحی آن را آتش زد. در کنار شهر خندق بود، خالد فرمان داد تا شترهای فرتوت را هر چه در لشکر بود بکشند و گوشه‌ای از خندق را از این لاشه‌ها انباشته کرد و از خندق بگذشت. در خندق بین سپاه خالد با یاران شیرزاد تلاقی روی داد. آخر شیرزاد کس نزد خالد فرستاد و به شرایط صلح رضایت داد. روایت خالی از گزاف به نظر نمی‌آید و در اینکه اقرع بن حابس در این جنگ حاضر بوده باشد نیز جای تردید هست. گمان می‌رود این واقعه از روایات حماسه‌آمیز بنی تمیم در عراق رنگ گرفته باشد.London and newyork.1987.ISBN 0-7100-9110-9.
نبرد ثنی
جنگ ثنی یا (موقعة المذار)، وثنی در لغت عرب بمعنای (نهر) یعنی رودخانه است. این جنگ در سال دوازه دهم هجری (۶۳۳) بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به ایران به فرماندهی سردار نامی مسلمانان خالد بن ولید رخ داده‌است. بعد از پیروزی خالد در موقعه ذات السلاسل «هرمز» فرمانده پارسیان از اردشیر درخواست کمک نمود. اردشیر سپاهی به فرماندهی «قارن بن قارن بن قریانس» به کمک هرمز فرستاد. جیش قارن به سوی «المذار» از مدائن خارج شد. همین که به موقعهٔ (ثنی) یا «المذار» رسید، سربازانی که از جنگ (ذات السلاسل) یا زنجیر فرار کرده بودند به وی پیوستند، وأردوگاه جنگ را بر پا کردند. جیش خالد نیز به «الثنی» (المذار) رسید وآمادهٔ جنگ شدند. جنگ آغاز شد و خالد «قارن» را بکشت و اعراب بر ایرانیان تاختند و فاتح شدند. تاریخ نویسان نوشته أند که در این جنگ ۳۰ هزار تن از سربازان ایرانی کشته شدند که بیشتر آنان در «الثنی» (یعنی النهر)، «آب رودخانه» غرق شدند. وکشاورزان آن ناحیه به دادن جزیه به مسلمانان تن در دادند.
جنگ دومةالجندل
جنگ دومه الجندل ، در سال 633 میلادی میان مسلمانان و قبایل شورشی عرب درگرفت.
منطقهٔ «دومة الجندل» یکی از مراکز تجارتی مهم جزیره عرب در آن دوران بود، و بر سر راه ونقطهٔ التقاء راه تجارتی «جزیرة عرب» و عراق و سوریه قرار داشت.  مردم «دومة الجندل» بت‌های مختلفی می‌پرستیدند، أما در نزدیکی ظهور اسلام دیانت مسیحیت و یهودیت نیز در منطقهٔ (دومة الجندل) رایج یافت. ولیکن بیشتر مردم این منطقه تا ظهور اسلام بت‌های گونا گونی می‌پرستیده أند. یکی از این بت‌ها به نام (صنم ود) بود، چنانکه مؤرخ: «الکلبی» در کتاب خود (الأصنام) ذکر آن را آورده‌است که قبیله کلب از بنی قضاعه آن را می‌پرستیدند. این بت بعد از غزوه تبوک به دستور پیامبر، خالد بن ولید آن را شکست.
در واقع چهار بار مسلمانان در منطقهٔ دومه جندل نبرد کرده بودند، بار أول در سال پنجم هجری بود که خود محمد (پیامبر اسلام) به نبرد (دومة الجندل) آمده بود، هنگامی که رسید دید منطقه تخلیه شده‌است وکسی از ساکنان آن وجود ندارند، بار دوم در سال ۶ هجری ، ۶۲۶ میلادی، هنگامی که پیامبر عبدالرحمن بن عوف بر سر آنها فرستاد، چونکه ساکنان «دومة الجندل» کاروان‌های تجارتی را غارت می‌کردند. بار سوم در سال ۹ هجری ۶۳۰ میلادی بود که محمد (پیامبر اسلام) خالد بن ولید به سر پرستی ۴۲۰ نفر برای احضار شاه دومه جندل اکید بن عبدالملک الکندی فرستاده بود، سپس «اکید بن عبدالملک الکندی» شاه دومة الجندل در حضور پیامبر ایمان آورد و مسلمان شد.  بار چهارم در سال ۱۲ هجری ، ۶۳۳ میلادی ابوبکر خالد به همراه عیاض بن غنم برای فتح دومه جندل فرستاد. بین سپاهیان مسلمانان و مسیحیان جنگ شدیدی در گرفت ومسلمانان فاتح شدند. خالد گردن «جودی بن ربیعة» با شمشیر زد.
نبرد عین‌التمر
جنگ عین‌التمر این جنگ در عراق رخ داده‌است و یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب در سال ۶۳۳ میلادی به وقوع پیوسته‌است. «عین التمر» نام مکانی است در نزدیکی انبار و بر جانب غربی فرات با نخلستان‌ها و قریه‌هایی چند در کنارهٔ صحرا. این شهر در اختیار ساسانیان بود و ایرانیان در آنجا سلاح‌گاه داشتند.
بعد از سقوط حیره به دست خالد بن ولید، خالد رهسپار ناحیهٔ «عین التمر» شد. گویند پسر بهرام چوبین به نام «مهران بهرام چوبین» در آن ناحیه فرمانروا بوده‌است. مهران فرمانده سربازان پارسی بود. عرب‌های مسیحی که با ساسانیان هم‌پیمان بودند و مشتمل بودند از، قبیله‌های «النمر» و «تغلب» و «ایاد» تحت فرماندهی عقه بن ابی عقه در آنجا فراوان بودند. «عقه» به «مهران» سردار ساسانی پیشنهاد کرد که در این جنگ خود به تنهایی و بدون کمک قشون پارسیان با مسلمانان بجنگد، وی به «مهران» گفت که ما عرب‌ها بیشتر از دیگران با نبرد عرب‌ها آشنا هستیم، مهران چون دید این مسئله به نفع سربازان ایرانی است و اگر سربازان در جنگ شرکت نکنند آسیبی نمی‌بینند، با رأی عقه موافقت کرد. «عقه بن ابی عقه» با لشکر خود به تنهایی به ملاقات خالد رفت، جنگ بین دو طرف درگرفت، ولی دیری نگذشت که خالد توانست عقه را اسیر کند، پس از اسارت عقه بدست خالد سپاه عقه فرو پاشید و خالد در جنگ پیروز شد. مهران چون این خبر را شنید جای درنگ ندید و راه گریز را پیش گرفت. یاران عقه نیز گریختند و در شهر حصاری شدند. خالد شهر را در حصار افکند و کار بر آنها تنگ گرفت. اعراب امان خواستند، خالد نپذیرفت آخر شهر را به جنگ گرفت و عقه و یارانش را هلاک کرد و اسیر و غنیمت بسیار بدست آورد.
درون قلعه خالد دید که ۴۰ کودک از کودکان مسیحیان در اتاقی در حال آموزیدن انجیل هستند، و درب اتاق را به روی ایشان بسته‌اند، درب را شکست و کودکان بیرون آورد. از بین این کودکان یکی «سیرین» پدر محمد ابن سیرین بود که یکی از نامدارترین خواب‌گزاران مسلمان در سده‌های میانه بود. و دیگری «نصیر» بود، پدر موسی بن نصیر فاتح اندلس بود.
نبرد فراض
جنگ فراض یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب به وقوع پیوسته‌است، گفته می‌شود که این جنگ در ماه ذوالقعده سال ۱۲ هجری قمری برابر ۶۳۴ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. خالد در ماه رمضان به سوی ناحیهٔ شام و عراق و «جزیره» حرکت کرد، رومیان از این تحرک خالد و ورود وی به «الفراض» باخبر شدند، خشمگین شدند، رومی‌ها از همسایگان پارسی خود درخواست کمک نمودند، همچنین مسیحیان اعراب «تغلب» و «ایاد» و «نمر» به یاری رومی‌ها شتافتند، و در ساحل رود فرات گرد آمدند، قشون روم و پارس وهمپیمان‌های شان از اعراب به خالد پیغام دادند که برای جنگ دو راه پیش رو دارد یا اینکه از رودخانه فرات عبور کند و به سوی آن‌ها رود، یا اینکه اجازه دهند که لشکریان پارسیان به سوی آن‌ها عبور کنند، در اینجا جنگی خونینی مابین قوای رومی‌ها و سپاهیان ایرانی واعراب که به رومیان کمک می‌کردند از یک طرف، و خالد بن ولید از طرف دیگر درگرفت که باز مسلمانان فاتح شدند.
در مورد این جنگ طبری می‌نویسد: کشته شدگان پارسیان و رومیان از صد هزار نفر تجاوز کرده‌است، خالد پس از جنگ ۱۵ روز در «فراض» ماند، در ۲۵ ذی القعده به طرف حیره حرکت کرد.
اما «مستر مویر» در کتاب (الخلافه) چاپ ۱۹۴۲ هنگام ذکر نبرد فراض در صفحهٔ ۶۱ عدد کشته شدگان رد می‌کند، و می‌گوید که این شمار عدد قابل تصدیق نیست، گرچه تعداد قشون پارسیان و رومیان ومسیحیان اعراب زیاد بودند، بعضی مؤرخین عرب نوشته‌اند که پارسیان و رومیان با جیشی بزرگ با خالد وارد جنگ شدند، اما هیچ‌کدام از آنان عدد افراد این جیش را ذکر نکرده أند. اما نوشته‌اند که قوای دشمن از ۳ جیش تشکیل می‌شده‌است: جیش پارسیان، رومیان و اعراب مسیحیان؛ لذا گفته‌اند که تعداد کشته شدگان زیاد بوده‌است. بنا براین طبری نوشته‌است که تعداد کشته شدگان از ۱۰۰ هزار نفر تجاوز کرده بوده‌است. در این باره قعقاع بن عمرو در مورد پیروزی مسلمانان در (موقعهٔ الفراض) سروده أست:
جنگ آمودریا
مسلمانان پس از حمله به ایران، رو به ماوراءالنهر آوردند. آن‌ها چندبار به این مناطق لشکرهایی گسیل داشتند. آخرین فرد مهلب بن ابی صفره بود. این حملات و عملیات‌ها ثابت و دایم نبودند. تمام جنگ‌ها جنبهٔ اکتشافی داشته است. مرحلهٔ نهایی و فتح مناطق ماوراءالنهر هنگامی رخ داد که قتیبة بن مسلم الباهلی در سال ۸۵ هجری قمری به فرمانداری خراسان گماشته شد و به فرماندهی سپاه مسلمین رسید. او لشکری آراست و به فرماندهی خود رهسپار ماوراء النهر شد. نقشهٔ قتیبة بن مسلم در فتح ماوراءالنهر به چهار مرحله تقسیم‌بندی شده بود و مدت ۱۰ سال به طول انجامید:
نبرد مصیخ
جنگ مصیخ یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب مسلمان به وقوع پیوسته‌است. این جنگ در ماه رمضان سال ۱۲ هجری قمری برابر با سال ۶۳۳ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. (ابو لیلی الخنافس) یکی از فرماندهان خالد، به دستور وی به سوی «منطقهٔ الحصید» حرکت کرد، هنگامی که به آنجا رسید دید قشون پارسیان مکان را تخلیه کرده‌اند. سربازان پارسیان به همپیمانان خود مسیحیان عرب پیوسته بودند و راهی منطقه «المصیخ» شده و در آنجا اردوگاه برپا کرده‌اند. خالد از پیک خبری مخصوص اطلاع یافت که پارسیان در منطقهٔ «المصیخ» گرد آمده‌اند.
خالد تمام سربازان تحت امر خود را جمع نمود و رهسپار «المصیخ» شد. نقشه خالد مبنی برآن بود که لشکر باید در شب حرکت کند که لشکر دشمن متوجه تحرک آنان نشود، لشکر به ۳ قسمت تقسیم نمود، قسمت اول به سرپرستی «قعقاع بن عمرو و أبی لیلی» و قسمت دوم به فرماندهی «أعبد بن فدکی و عروة بن الجعد» و قسمت سوم به فرماندهی خالد بود. دستور داد که لشکر همزمان در یک‌وقت از ۳ طرف به سوی «المصیخ» حرکت کنند. نقشهٔ از پیش کشیدهٔ خالد ابن بود که هر ۳ قسمت از جیش در نقطه‌ای به نام (الثنی و الزمیل) به هم برسند و هنگام شب به لشکر پارسیان شبیخون زنند. آنگاه خالد به طرف مصیخ برفت و از حوران و رنق و حماه گذشت، خالد از ثنی آغاز کرد و با یاران خویش فراهم آمدند و شبانگاه از سه طرف بر لشکر پارسیان حمله بردند و شمشیر در جمع نهادند و کسی از قوم جان به در نبرد و نوسالان را اسیر گرفتند و خمس خدا! را همراه نعمان ابن عوف شیبانی پیش ابوبکر فرستادند و اموال غارتی و اسیران را تقسیم کردند، و علی بن ابی طالب دختر ربیعهّ بن بجیر تغلبی را خرید و به خانه برد و به زنی گرفت، و دو فرزندش «عمر» و «رقیه» را از او آورد.
نبرد الیس
نبرد اُلیس این جنگ به نهر الدم نیز مشهور است. در ماه صفر (در صحت این تاریخ جای تردید است) ۱۲ (قمری) ۶۳۳ میلادی و در زمان خلافت ابوبکر، بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به ایران در "منطقهٔ الیس" در عراق در "ناحیهٔ البادیه" در نزدیکی رود فرات اتفاق افتاد. در این جنگ افراد قبیلهٔ بکر بن وائل به دوقسمت تقسیم شدند، قسمتی به سپاهیان ایران کمک می‌کردند، و قسمت دوم به لشکر خالد بن ولید پیوستند.
در اثنای جنگ مذار یا جنگ رودخانه گروه زیادی از اعراب بکر بن وائل و بنی عجل بر خاک هلاکت افتادند. از آنجا که بخش عظیمی از این کشته شدگان مسیحی بودند، ترسایان اهواز و حیره و موصل به دربار ایران نامه نوشته اظهار داشتند که «ما در خاک ایران بسر می‌بریم و آماده‌ایم تا دولت را در امر نبرد یاری کنیم و با مسلمانان بجنگ برخیزیم.» و از ایران خواستند که آنها را از لحاظ نیرو و نفر یاری کند. یکی از سرداران ایرانی بنام بهمن جادویه که در جنگ ولجه حضور داشت، از این قضیه آگاه شد و از دربار خواست تا وی را دربارهٔ رفتاری که می‌بایستی با مسیحیان مزبور در پیش گیرد، راهنمایی کنند. پادشاه ساسانی پیامی به بهمن جادویه که در (قسیاثا) بود، نوشت که در هر صورت با لشکر همراه با اعراب بکر بن وائل و بنی عجل متحد شده به سوی "الیس" حرکت کن. «بهمن جادویه» همراه با یکی دیگر از فرماندهان سپاه به نام بهمن جاپان به سوی الیس حرکت کردند، در نیمه راه مابین دو راهی «حیره» و «آبله» خبر بیماری پادشاه به بهمن رسید، "بهمن جادویه" به‌ناچار از سردار "بهمن جاپان" جدا شد و به تیسفون برگشت.
"بهمن جاپان" راه "آلیس" را در پیش گرفت. در ناحیهٔ "آلیس" جنگ شدیدی مابین ایرانیان و مسیحیان اعراب که با ایرانیان هم‌پیمان بودند و لشکر مسلمانان به فرماندهی خالد بن ولید درگرفت، خالد "بهمن جاپان" را بکشت، با آنکه تعداد سپاهیان فارسی از مسلمانان بیشتر بودند، اما باز هم مسلمانان در این جنگ نیز پیروز شدند. همچنین سردار مسیحیان نصرانی عرب، عبدالأسود العجلی نیز کشته شد و باقی‌ماندهٔ لشکر عبدالأسود العجلی به اسارت خالد درآمدند. خالد نذر کرده بود که اگر در جنگ پیروز شد، تمام اسیران جنگی مسیحیان عرب را که به یاری سپاهیان پارسیان شتافته بودند، در رودخانه گردن بزند، سواران گروه گروه از آنها که همراه لشکر پارسیان جنگیده بودند می‌آوردند و خالد کسانی را معین کرده بود که گردنشان را در رود می‌زدند، چنان‌که تمام آب رودخانه خون‌آلود شده‌بود، لذا نام این رود "نهر الدم" گذاشته شد. بعد از جنگ الیس خالد به "امغیشیا" رفت که در واقع شهری بود در آن حدود و اُلیس قریه‌ای یا قلعه‌ای از مضافات آن بشمار می‌آمد. آنجا را خود مردم تقریباً خالی کرده بودند. با اینهمه غنیمت بسیار در آنجا بچنگ خالد و اعراب افتاد و خالد شهر را که خود تا حدی متروک مانده بود، ویران کرد و از آنجا آهنگ حیره نمود. پیش از حرکت چنان‌که از روایت بلاذری بر می‌آید با مردم این حدود صلحی کرد، بر آنکه مسلمانان را یاری و راهنمایی کنند و در بین ایرانیان به سود اعراب جاسوسی نمایند.
نبرد ولجه
جنگ وَلَجَه سومین جنگ از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب به وقوع پیوسته‌است. این جنگ در ماه آوریل سال ۶۳۳ میلادی در محلی به نام "ولجه" و به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. این جنگ بعد از جنگ زنجیر و جنگ رودخانه به وقوع پیوسته‌است.
«ولجه» موضعی بوده‌است، میان استان کشتگر (شکل عربی‌شده: کسکر) در ناحیه خشکی و در جانب شرقی نهروان. در ولجه و مجاور نهر آبی که به رود دجله می‌ریزد، جنگ ولجه درگرفته‌است.
دربار ایران با آگاهی از شکست سپاه ایران در جنگ مذار به یکی از امرای عرب حیره به نام "اندرزگر" که تبعیت ایران را پذیرفته بود، دستور داد تا خود را برای رویارویی با خالد آماده سازد. بعد از جنگ مذار کسانی از اعراب که مسیحی نصرانی بودند و جزو رعیت ایران به‌شمار می‌آمدند در این زد و خوردها طبعاً جانب ایران را گرفتند و این نکته عصبیت قومی اعراب را تجدید کرد. باری خالد از مذار به جانب استان کشتگر رفت و در آنجا در موضعی به نام ولجه که در حدود واسط بود با دسته‌ای از سپاهیان ایران که سالارشان "اندرزگر" بود برخورد. در این محل گذشته از لشکریان ایران عده‌ای از اعراب بکر بن وائل که در بحرین نیز با مسلمانان جنگیده بودند، به‌ویژه کسانی از "بنی عجل" که دین نصاری داشتند، با خالد به جنگ برخاستند.
اندرزگر با پنجاه هزار سپاهی خود را به عراق رسانید و در کنار رود دجله فرود آمد. یکی دیگر از سرداران ایرانی بنام "هزارسوار" نیز از تیسفون آهنگ عراق کرد. جنگ سختی روی داد و خالد "هزار سوار" را بکشت. گویند بعد از کشتن او هم در میدان جنگ خوردنی خواست، از آنکه سه روز بود تا از این اندیشه که با چنین دلاوری در جنگ چه خواهد کرد، هیچ نخورده بود. جنگ ولجه سخت و خونین شد. کسانی که خالد به کمین نشانده بود، برآمدند و هزیمت بر ایرانیان افتاد. گویند از ایرانیان، بسیاری در این جنگ کشته شدند.
دوست‌دختر
دوست‌دختر، عنوانی است که به دختر یا زن داده می‌شود و در تعریف، دوست و همدمی است که با کسی، به گونه متقابل، ارتباطی عاشقانه یا عاشقانه -جنسی برقرار کرده‌است؛  هر چند این عنوان برای زنان و دخترانی که به دلیل همجنس‌گرایی، با جنس موافق، اهل رابطه عاشقانه-جنسی هستند نیز به‌کار می‌رود.
عنوان «دوست‌دختر»، کاربردهای گسترده و متفاوتی دارد به‌طوری‌که بحث و اختلاف‌نظر در این زمینه بسیار است. در جوامع غربی به دختری «دوست‌دختر» می‌گویند که با دوست صمیمی مذکر خود، رابطه‌ای نزدیک دارد و این ارتباط، بیشتر با قرار گذاشتن، تلفن کردن، بیرون رفتن و مانند آن، همراه است. برای پسران، ترغیب یک دختر به‌منظور دوستی و قرارومدار، مرحلهٔ مهمی در برههٔ جوانی و نوجوانی به‌شمار می‌آید.
فوکوروکوجی
در ژاپن، فوکوروکوجی یا فوکوروکوجین یا فوکوروکوجو (福禄寿) (از کلمه ژاپنی "فوکو"، به معنای: «شادی»؛ "روکو"، به معنای «ثروت»؛ و "جو"، به معنای «طول عمر») یکی از هفت خدای بخت و اقبال در اساطیر ژاپن است. تئوری‌های موجود در مورد او حکایت از این دارند که که او همتا یا همگون ژاپنی خدایان سه ستاره یا فولوشو (Fulushou)در چین می‌باشد، و هر دوی آن‌ها یک نوع الوهیت را تداعی می‌کنند. بدین ترتیب این ایزد، اغلب همانند شو، خدای ستاره چینی بنظر می‌رسد که مرتبط با خدای عقل و دانش و طول عمر می‌باشد. بنا به گفتهٔ برخی، وی پیش از رسیدن به مقام الوهیت، یک زاهد گوشه‌نشین چینی از سلسله سونگ و تناسخی از خدای تائوئیستها، خوانو، محسوب می‌شد. گفته شده‌است که وی در دورانی که به شکل انسان تجسم یافته بود، همان سن نین بود؛ فیلسوفی که می‌توانست بدون غذا خوردن به حیات خویش ادامه دهد.
او گاهی اوقات با جوروجین، که در بعضی روایات نوه فوکوروکوجو می‌باشد، و در برخی دیگر از روایات، همان تجسم انسانی فوکوروکوجو است، اشتباه گرفته می‌شود.
وی در اغلب پرتره‌های موجود، معمولاً به صورت مرد بی مو و کله طاسی با سبیل بلند به تصویر کشیده می‌شود. گفته می‌شود که او تجسم ستاره قطبی است. در بسیاری از تصاویر، فوکوروکوجو با یک پیشانی غیرطبیعی و بلند به تصویر کشیده شده‌است. همچنین در تصاویر موجود از او، کتاب مقدس حاوی طول عمر تمامی افراد روی زمین، به چوبدستی او گره خورده‌است یا یک کتاب جادویی همراه اوست.
وی توسط یک درنا یا لاک‌پشت که نماد طول عمر در نظر گرفته می‌شود، همراه است. همچنین گاهی اوقات نیز، ممکن است او با یک گوزن سیاه همراه باشد. (افسانه‌های باستانی می‌گویند که گوزنی که بیش از ۲۰۰۰ سال عمر کند، به رنگ سیاه درمیاید)
فوکوروکوجی، در میان هفت خدای بخت و اقبال، تنها خدایی است که توانایی زنده ساختن یا احیای مردگان را دارد.
فوکوروکوجی یا فوکوروکوجین، خدای طول عمر و خردمندی است و به هیئت انسانی دارای سر دراز و تنه و پاهای کوتاهتر از سر ترسیم می‌شود. او را پیامبر و فیلسوفی چینی می‌دانند و چنین می‌نماید که فوکوروکوجی خدایی کاملاً ژاپنی نیست.
بودای
بودای (به چینی: 布袋؛ به پین یین: bùdài)، که در تلفظ به زبان ژاپنی، هوته‌ای یا هوتی، خوانده می‌شود، یک خدای فولکلور چینی است. نام او به معنای «پارچه گونی» است و به کیسه‌ای اشاره دارد که او همواره به همراه خود حمل می‌کند. او تقریباً همیشه در تصاویر در حالی نشان داده می‌شود که لبخند بر لب دارد یا در حال خنده‌است. از این رو، نام مستعار وی در چین، بودای خندان (به چینی: 笑 佛) می‌باشد. در عین حال در کشورهای انگلیسی زبان، وی به‌طور معمول با نام "بودای چاق" ("بودای چاقالو") نیز شناخته می‌شود، او از پادشاهانی بود که در ناز و نعمت همه چیز را ترک کرد اغلب با مایتریا در بودیسم چان شناخته می‌شود و مورد احترام قرار می‌گیرد.
ریشه بودای حول پرستش فرقه و افسانه‌های محلی است. او به‌طور سنتی به عنوان یک راهب چاق و طاس با لباسی ساده به تصویر کشیده می‌شود. او دارایی اندک خود را در یک کیسه پارچه ای حمل می‌کند، فقیر اما قانع است. بچه‌های ستایش‌کننده‌ای را که دنبالش می‌کردند سرگرم می‌کرد و به این‌که با خوشحالی به شکم بزرگش دست می‌زد معروف بود. چهره او در سراسر فرهنگ چینی به عنوان نماینده ای از رضایت و فراوانی ظاهر می‌شود. بودای مردم شهر اطراف خود را جذب می‌کرد زیرا قادر به پیش‌بینی بخت و اقبال مردم و حتی پیش‌بینی آب و هوا بود. راهب سرگردان اغلب مایل بود هر جا که می‌آمد بخوابد، حتی بیرون، زیرا قدرت عرفانی او می‌توانست سرمای شدید برف را دفع کند و بدنش بی‌تأثیر بماند. یک یادداشت مرگ بدست آمده مربوط به سال ۹۱۶ یا ۹۱۷ پس از میلاد، که خود راهب آن را نوشته‌است، ادعا می‌کند که او تجسم مایتریا، بودای آینده است. جسدی که گفته می‌شود متعلق به بودای است، مومیایی شده و در بخش شرقی تالار بزرگ در معبد یولین در Fenghua District، چجیانگ به نمایش گذاشته شده‌است.
در ژاپن، بودای با نام «هوته‌ای» مشهور است و یکی از هفت خدای نیکبختی نزد ژاپنی‌ها محسوب می‌شود. هوته ئی از خدایانی است که به نیروی خرد به آرامش بودائی دست یافته‌است.
این چهره محبوب اغلب در صنایع دستی معاصر به عنوان یک راهب بودایی شاد و راضی با شکم در معرض بزرگ، اغلب با کودکان همراه به تصویر کشیده شده‌است. سنت او را به یک راهب چینی به نام «پو-تای» مربوط می‌کند که به دلیل طبیعت خیرخواهانه اش به عنوان تجسم بودیساتووا (بودای آینده) مایتریا (میروکو به زبان ژاپنی) در نظر گرفته می‌شود اما معده بیرون زده بزرگش منجر به کاریکاتور شدن او به عنوان «بودای خنده دار» شد.
اریکسون
اریکسون شرکت صنایع الکترونیکی و تجهیزات مخابراتی سوئدی چندملیتی است، که در سال ۱۸۷۶ توسط لارس مگنوس اریکسون تأسیس شد.
فعالیت اولیه این شرکت در زمینه تعمیرات تجهیزات تلگراف بود و فعالیت‌های تولیدی اریکسون، با ساخت قطعات دستگاه‌های تلفن و سامانه‌ها و تجهیزات تلفن‌خانه و تلگراف‌خانه آغاز گشت.
از آن زمان این شرکت به‌طور مستمر در حال گسترش در سوئد و دیگر کشورها بوده‌است و دارای دفتر در ایران نیز می‌باشد. حضور پر رنگ اریکسون در استکهلم به گسترش این شهر و تبدیل آن به یکی از مراکز فناوری اطلاعات در اروپا کمک شایانی کرده‌است.
امروزه اریکسون به یکی از بزرگترین شرکت‌های تولیدکننده سامانه‌های ارتباطی و مخابراتی، همچنین ارائه‌دهنده خدمات فناوری اطلاعات است و به همراه شرکت‌های زیرمجموعه خود یکی از اصلی‌ترین بازیگران در صنعت شبکه‌های تلفن همراه و سامانه‌های چندرسانه‌ای اینترنتی، در اروپا به‌شمار می‌آید.