قارچ سیلوسایبین
قارچ‌های سایلوسایبین که به‌طور عامیانه، قارچ جادویی یا مجیک ماشروم نیز نامیده می‌شوند، دسته‌ای چندتباری از قارچ‌های چتری حاوی ماده ی توهم‌زای سایلوسایبین هستند که پس از مصرف توسط انسان، به سایلوسین تبدیل می‌شود که خاصیت روان‌گردان دارند.
سرده‌های زیستی حاوی این قارچ‌ها، شامل "Copelandia" ،"Gymnopilus" ،"Inocybe" ،"Panaeolus"، "Pholiotina" ،"Pluteus" و "سربرهنه‌ها" هستند.
قارچ‌های جادویی، از گذشته‌های دور و همچنین در فرهنگ‌های بومی دنیای جدید، در زمینه‌های طالع‌بینی و زمینه‌های مذهبی و معنوی، مورد استفاده بوده و همچنان هستند. مواردی مرتبط با این قارچ‌ها در سنگ‌نگاره‌های به‌جا مانده از عصر حجر در آفریقا و اروپا به تصویر کشیده شده‌اند، اما مشهورترین آن‌ها در مجسمه‌ها، نمادهای سنگی تاریخی و گلیف‌های مربوط به دوران پیشاکلمبی، در سرتاسر آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی دیده شده‌اند.
هنر سنگ‌نگاری ماقبل تاریخ در نزدیکی ویلار دل هومو در اسپانیا، این فرضیه را ارائه می‌دهد که قارچ سایلوسابین هیسپانیا در مراسم مذهبی ۶۰۰۰ سال پیش، مورد استفاده قرار گرفته‌است.
گونه‌های توهم‌زا از سرده ی سربرهنه‌ها دارای سابقه استفاده در میان مردم بومی آمریکای میانه در تجمعات مذهبی، فال‌بینی، طالع‌بینی و شفابخشی، از دوران پیشاکلمبی تا به امروز بوده‌است. سنگ‌نگاره‌ها و نقوش این قارچ‌ها در گواتمالا نیز پیدا شده‌است. یک تندیس قدیمی از حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد، به تصویر کشیدن یک قارچ که کاملاً شبیه "Psilocybe mexicana" است در ایالت کولیما در غرب مکزیک در یک مقبره، پیدا شده‌است. گفته می‌شود که یک "گونه Psilocybe" که در آزتک‌ها به نام "teōnanācatl" (به معنای واقعی کلمه «قارچ الهی» - شکل جمع‌کننده "teōtl" (خدا، مقدس) و "nanācatl" (قارچ) در Náhuatl) شناخته می‌شود، در زمان تاجگذاری حاکم آزتک، موکتزوما دوم در سال ۱۵۰۲ مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. آزتک‌ها و مازاتک‌ها هنگام ترجمه به انگلیسی از قارچ‌های psilocybin به عنوان قارچ‌های نابغه، قارچ‌های پیشگویی و قارچ‌های شگفت‌انگیز یاد می‌کنند. برناردینو دو ساهاگن گزارش استفاده "آزمایشی" از teonanácatl توسط آزتک‌ها را هنگام سفر به آمریکای میانه پس از لشکرکشی هرنان کورتس ارائه داد.
پس از فتح اسپانیا، مبلغین کاتولیک علیه سنت فرهنگی آزتک‌ها مبارزه کردند، آزتک‌ها را به عنوان بت‌پرست کنار گذاشته و استفاده از گیاهان و قارچ‌های توهم زا، همراه با دیگر سنت‌های پیش از مسیحیت، به سرعت سرکوب شد. اسپانیایی‌ها معتقد بودند که این قارچ به آزتک‌ها و دیگران اجازه می‌دهد با شیاطین ارتباط برقرار کنند. علی‌رغم این تاریخچه، استفاده از "teonanácatl" در برخی مناطق دورافتاده همچنان ادامه داشته‌است.
اولین اشاره به قارچ توهم زا در ادبیات دارویی اروپا در مجله پزشکی و فیزیکی لندن در سال ۱۷۹۹ بود: مردی "قارچ‌های Psilocybe semilanceata" را که برای صبحانه در گرین پارک لندن چیده بود، برای خانواده اش سرو کرد. دکتر که آنها را معالجه کرد بعداً توصیف کرد که چگونه کوچک‌ترین کودک «با خنده‌های ناشایست مورد حمله قرار می‌گرفت و تهدیدات پدر یا مادرش نیز نمی‌توانست مانع او شود.»
در سال ۱۹۵۵، Valentina Pavlovna Wasson و R. Gordon Wasson اولین افراد مشهور اروپایی آمریکایی بودند که به‌طور فعال در یک مراسم قارچ بومی شرکت می‌کردند. واسون‌ها بر روی تبلیغات تجربیات خود بسیار کار کردند، حتی در ۱۳ مه ۱۹۵۷ "مقاله ای در مورد تجربیات خود در زندگی منتشر کردند." در سال ۱۹۵۶ راجرهایم، قارچ روان گردانی را که واسونها از مکزیک به آنجا آورده بودند با نام "Psilocybe شناسایی کرد" و در سال ۱۹۵۸، آلبرت هافمن اولین بار psilocybin و psilocin را به عنوان ترکیبات فعال این قارچها شناسایی کرد.
تیموتی لیری با الهام از مقاله "زندگی" واسون، به مکزیک سفر کرد تا خودش قارچ پسیلوسیبین را تجربه کند. هنگامی که وی در سال ۱۹۶۰ به هاروارد بازگشت، وی و ریچارد آلپرت پروژه روان پریشی سایبین هاروارد را آغاز کردند و مطالعه روانشناختی و مذهبی روانپریشی و سایر داروهای روانگردان را ترویج دادند. پس از برکناری لیری و آلپرت توسط هاروارد در سال ۱۹۶۳، آنها توجه خود را به سمت ارتقا تجربه روانگردان به ضد فرهنگ نوپای هیپی معطوف ساختند.
رواج آنتی‌ژن‌ها توسط واسون‌ها، لیری، ترنس مک کنا، رابرت آنتون ویلسون و بسیاری دیگر منجر به انفجار در استفاده از قارچ‌های psilocybin در سراسر جهان شد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، بسیاری از گونه‌های قارچ psilocybin از مناطق معتدل آمریکای شمالی، اروپا و آسیا توقیف و به‌طور گسترده‌ای جمع‌آوری شد. کتابهایی که روشهای کشت مقادیر زیادی از "Psilocybe cubensis را توصیف می‌کنند" نیز منتشر شدند. در دسترس بودن قارچ پسیلوسیبین از منابع وحشی و کشت شده، آنها را به یکی از پرمصرف‌ترین داروهای روانگردان تبدیل کرده‌است.
در حال حاضر، استفاده از قارچ psilocybin است در میان برخی از گروه‌های پوشا از مکزیک مرکزی تا اوآخاکا از جمله گروه هایNahua ،Mixtecs, Mixed Mazatecs ،Zapotecs، و دیگران گزارش شده‌است. چهرهٔ مهم استفاده از قارچ در مکزیک، ماریا سابینا بود که از قارچ‌های بومی مانند "Psilocybe mexicana" در تجربیاتش استفاده می‌کرد.
حدود ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش، پسیلوسیبین که در غلظت‌های مختلفی در حدود ۲۰۰ گونه "قارچ Basidiomycota وجود دارد" ، از جد خود، موسکارین تکامل یافته‌است. در ۲۰۰۰ نظرخواهی در مورد پراکندگی قارچ سایلیوسایبن در سراسر جهان، به گفتهٔ Gastón گازمن و همکارانش زیر توزیع جنس: "سربرهنه" (۱۱۶ گونه)، "Gymnopilus" (14)، "Panaeolus" (13)، "Copelandia" (12)، "Pluteus" (6) "Inocybe" (6)، "Pholiotina" (4) و "Galerina" (1) گونه بوده‌است. گوزمان در یک بررسی در سال ۲۰۰۵ میلادی، تخمین خود از تعداد Psilocybe حاوی "psilocybin را" به ۱۴۴ گونه افزایش داد.
بسیاری از آنها در مکزیک (۵۳ گونه) یافت می‌شود و بقیه در سراسر کانادا و ایالات متحده (۲۲)، اروپا (۱۶)، آسیا (۱۵)، آفریقا (۴) و استرالیا و جزایر وابسته (۱۹) توزیع شده‌اند. به‌طور کلی، گونه‌های حاوی سیلوسیبین، قارچ‌های منجمد و تیره هستند که در مراتع و جنگل‌های مناطق نیمه گرمسیری و گرمسیری، معمولاً در خاک‌های غنی از هوموس و بقایای گیاهی رشد می‌کنند. قارچ سایلوسیبین در همه قاره‌ها وجود دارد، اما اکثر گونه‌ها در جنگل‌های مرطوب نیمه گرمسیری یافت می‌شوند. "cubensis" رایج‌ترین "Psilocybe" در مناطق گرمسیری است."semilanceata" که به‌طور گسترده‌ترین قارچ psilocybin در جهان توزیع می‌شود، در مناطق معتدل اروپا، آمریکای شمالی، آسیا، آمریکای جنوبی، استرالیا و نیوزیلند یافت می‌شود، اگرچه در مکزیک وجود ندارد. اثرات قارچ پسیلوسیبین از پسیلوسیبین و پسیلوسین ناشی می‌شود. هنگامی که پسیلوسیبین بلعیده می‌شود، در فرآیندی به نام دفسفوریلاسیون توسط کبد تجزیه می‌شود. این ترکیب حاصل پسیلوسین نام دارد که مسئول اثرات روانگردان است. سایلوسیبین و پسیلوسین باعث ایجاد تحمل کوتاه مدت در مصرف‌کنندگان می‌شوند، بنابراین سوءاستفاده از آنها را مشکل می‌کند زیرا هرچه بیشتر در مدت زمان کوتاهی مصرف شوند، اثرات ضعیف تری دارند. شناخته شده نیست که قارچ سایلوسیبین باعث وابستگی جسمی یا روانی (اعتیاد) شود.
نشانه‌های اثر گذاری مادهٔ سایلوسایبین با توجه به متغیرهای متعدد از جمله نوع ماده موجود در قارچ، تنوع ژنتیکی و همچنین شرایط فیزیکی مصرف‌کننده، از ۱۵ تا ۶۰ دقیقه پس از مصرف شروع می‌شود. نیمهٔ عمر مادهٔ سایلوسایبین نیز با توجه به متغیرهای متعدد از ۳ تا بیش از ۸ ساعت با توجه به دوز، روش آماده‌سازی و متابولیسم شخصی ادامه می‌یابد. سایلوسایبین، در طول تحریک سیستم عصبی سمپاتیک دارای نشانه‌های مختلف فیزیکی و روانی‌ست. همانند بسیاری از مواد روانگردان، تأثیرات قارچ روانگردان ذهنی است و می‌تواند در بین افراد جداگانه به‌طور قابل توجهی متفاوت باشد. اول پس از مصرف معمولاً «اوج» نامیده می‌شود - که در آن کاربر تصاویر واضح و تحریف بیشتری را در واقعیت تجربه می‌کند. به نظر می‌رسد این اثرات به توانایی psilocybin در تغییر درک زمان، برای کاربر بسیار طولانی‌تر است.
نشانه‌های فیزیکی موقت هستند و ممکن است همراه با افزایش ضربان قلب و فشار خون، گشادگی مردمک چشم، کرختی عضلات مختلف بدن از جمله صورت، عدم تکلم، تغییر در رفتار سیستم گوارش، نیاز به ادار، احساس گرما در پیشانی، قسمت پس سری و مخچه و همچنین اندانهای داخلی، عدم کنترل رفتارهای حرکتی و همچنین عدم عملکرد دقیق سیستم تعادل در انسان باشند.
اثرات حسی شامل توهمات دیداری و شنیداری است که به دنبال آن تغییرات عاطفی و تغییر درک از زمان و مکان وجود دارد. تغییرات محسوس در حواس شنوایی، بینایی و لمسی ممکن است حدود ۳۰ دقیقه تا یک ساعت پس از مصرف آشکار شود، اگرچه ممکن است اثرات آن تا دو ساعت طول بکشد. این تغییرات در درک بصری شامل افزایش و تضاد رنگها، پدیده‌های نور عجیب و غریب (مانند هاله‌ها یا "هاله"‌های اطراف منابع نوری)، افزایش قدرت بینایی، سطوحی است که به نظر می‌رسد موج می‌زند، می‌لرزد یا نفس می‌کشد. تصاویر پیچیده و باز بسته و بسته از ثابت‌های فرم یا تصاویر، اشیایی که تاب می‌خورند، تغییر شکل می‌دهند یا رنگ‌های جامد را تغییر می‌دهند. احساس ذوب شدن در محیط، و پشت سر اشیا در حال حرکت است. به نظر می‌رسد صداها باعث افزایش وضوح بیشتری شده‌اند - به عنوان مثال موسیقی می‌تواند حس عمیق و عمیقی به خود بگیرد. برخی از کاربران سینستزی را تجربه می‌کنند، در این حالت، مثلاً با شنیدن صدای خاصی، تصویری از رنگ را درک می‌کنند.
همانند سایر داروهای روانگردان مانند LSD، تجربه یا «سفر» به شدت به اخوالات بستگی دارد. شل بودن، افسردگی، عدم تمرکز و آرامش عضلانی (از جمله مردمک چشم گشاد) همه از عوارض طبیعی هستند که گاهی اوقات در یک سفر وجود دارند. یک محیط منفی می‌تواند به یک سفر بد کمک کند، در حالی که یک محیط راحت و آشنا زمینه را برای یک تجربه دلپذیر فراهم می‌کند. داروهای روانگردان تجارب را شدیدتر می‌کنند، بنابراین اگر شخصی با روحیه مضطرب وارد سفر شود، احتمالاً در سفر خود اضطراب بیشتری را تجربه خواهد کرد. بسیاری از کاربران ترجیح می‌دهند قارچ را با دوستان یا افرادی که با «سفر» آشنا هستند، مصرف کنند. پیامدهای روانشناختی استفاده از پیلوسایبین شامل توهم و عدم توانایی تشخیص خیال از واقعیت است. واکنش وحشت و روان پریشی نیز ممکن است اتفاق بیفتد، به خصوص اگر یک کاربر مقدار زیادی دوز مصرف کند. علاوه بر خطرات مرتبط با بلع پسیلوسیبین، افرادی که به دنبال استفاده از قارچ پسیلوسیبین هستند، در صورت اشتباه گرفتن یکی از انواع قارچ‌های سمی با قارچ پسیلوسیبین، خطر مسمومیت را نیز دارند.
مطالعه ای در دانشگاه جان هاپکینز نشان داد که دوز ۲۰ تا ۳۰ میلی‌گرم سیلوسایبین در بدنی با وزن ۷۰ کیلوگرم، به مناسبت تجارب از نوع عرفانی، تغییرات مثبت و ماندگاری را در صفات از جمله نوع دوستی، سپاسگزاری، بخشش و احساس نزدیکی به دیگران ایجاد کرد که با مراقبه و برنامه پشتیبانی گسترده معنوی همراه شد. شواهد علمی برای تأثیر علمی بستر و وابسته به حالت استفاده روانگردان بر ارتباط با طبیعت وجود دارد.
مقدار دوز قارچ حاوی پسیلوسیبین به محتوای قارچ پسیلوسیبین و پسیلوسین بستگی دارد که می‌تواند به‌طور قابل توجهی بین و در همان گونه متفاوت باشد، اما به‌طور معمول در حدود ۰٫۵–۲٫۰٪ از وزن خشک قارچ است. دوزهای معمول گونه‌های رایج "Psilocybe cubensis" در حدود ۱٫۰ تا ۲٫۵گرم است، در حالی که حدود ۲٫۵ تا ۵٫۰ گرم مواد قارچ خشک یک دوز قوی در نظر گرفته می‌شود. بالای ۵ گرم اغلب دوز سنگین و به عنوان «دوز قهرمانانه» شناخته می‌شود.
غلظت ترکیبات فعال قارچ psilocybin از گونه ای به گونه دیگر متفاوت است، اما همچنین از یک قارچ به قارچ دیگر در یک گونه، زیرگونه یا گونه مشخص وجود دارد. همین امر در مورد قسمتهای مختلف یک قارچ صدق می‌کند. در گونه‌های "Psilocybe samuiensis"، کلاهک خشک شده قارچ بیشترین psilocybin را با حدود ۰٫۲۳٪ -۰٫۹۰٪ دارد. میسلیوم حاوی حدود ۰٫۲۴ – -۰٫۳۲ است.
Psilocybin از اوایل دهه ۱۹۶۰ موضوع تحقیقات اولیه بوده اس، به عنوان مثال در سال ۱۹۶۲ در آزمایش کلیسای مارش پس از سال ۱۹۷۰، به دلیل قانون مواد کنترل شده، دهه‌ها قبل از آزمایش مجدد قارچ‌ها از نظر توانایی برای درمان وابستگی به مواد مخدر، اضطراب یا اختلالات خلقی، این تحقیقات منجمد شده بود. در سال ۲۰۱۹، مایکل پولان به جشنواره جهانی علوم گفت: "این یک رویداد قابل توجه در تاریخ علم است. من نمی‌دانم که می‌توانید به زمان یا اپیزود دیگری اشاره کنید که در آن یک تحقیق بسیار امیدوارکننده داشته‌اید که به دلایلی که هیچ ارتباطی با علم ندارد، متوقف می‌شود و ما ۳۰ سال تحقیق را از دست دادیم. تصور کنید اگر این ۳۰ سال روی این ترکیبات مطالعه می‌کردیم، اکنون چه می‌دانستیم. آنچه ممکن است دربارهٔ افسردگی، اضطراب و اعتیاد، هوشیاری و نحوه کارکرد ذهن یادگرفته باشیم.
در سال ۲۰۱۸، سازمان غذا و دارو (FDA) موفقیت درمانی برای درمان افسردگی مقاوم در برابر درمان با کمک psilocybin و در سال ۲۰۱۹، FDA تعیین موفقیت درمانی برای درمان با سایلوسیبین در درمان اختلال افسردگی اساسی اعطا کرد.
قارچ سایلوسیبین در بسیاری از کشورها ممنوع است و غالباً مجازات‌های قانونی شدیدی را به همراه دارد (به عنوان مثال قانون مواد روانگردان ایالات متحده، قانون سوءاستفاده از مواد مخدر در انگلیس ۱۹۷۱ و قانون مواد مخدر ۲۰۰۵ و در کانادا قانون کنترل مواد مخدر).
قارچ روانگردان به شکل تازه در اتریش قانونی است.
در تاریخ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۸، هلند اعلام کرد که از اول دسامبر ۲۰۰۸ کشت و استفاده از بیشتر قارچهای حاوی سیلوسیبین را ممنوع می‌کند. در حالی که چندین نوع قارچ - به ویژه مهمترین" ترافل "های قوی تر - احتمالاً به دلیل حذف نشدن در لیست ممنوعیت، برخی از [فروشگاه‌های هوشمند] فروش خود را ادامه می‌دهند. از تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹، ترافل‌های جادویی کاملاً مالیات گرفته و قانونی می‌شوند.
قارچ‌های خشک به عنوان یک ماده مخدر حاوی psilocybin در نظر گرفته می‌شوند و غیرقانونی هستند. ممنوعیت استفاده از قارچ تازه توسط انگلستان که در سال ۲۰۰۵ ارائه شد، مورد انتقادات بسیاری قرار گرفت، اما در اواخر ۲۰۰۵ پارلمان مورد فوریت قرار گرفت. تا آن زمان، قارچ جادویی در انگلستان فروخته می‌شد.
اداره مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده پسیلوسیبین را در میان داروهای برنامه I در قانون مواد کنترل شده قرار می‌دهد که دارای پتانسیل بالایی برای سوءاستفاده، استفاده پزشکی غیرمجاز و امکان ایجاد عوارض جانبی یا مسمومیت شدید را دارد. دادگاه تجدیدنظر نیومکزیکو در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۵، حکم داد که پرورش قارچ پسیلوسیبین برای مصرف شخصی نمی‌تواند «تولید ماده کنترل شده» طبق قوانین ایالتی محسوب شود. با این حال، طبق قوانین فدرال هنوز غیرقانونی است. در دسامبر ۲۰۱۸، وزیر امور خارجه اورگان رای‌گیری را تصویب کرد که باعث می‌شود قارچ روانگردان در میان درمانگران مجاز شناخته شود.
در ماه مه سال ۲۰۱۹، دنور، کلرادو، اولین شهرستان در ایالات متحده بود که حذف جرم قارچ psilocybin پس از فرمان به رای پذیرفته شد، و به دقت ۵۰٫۶ درصد آرا را به دست آورد. این ابتکار عمل در واقع قارچ را قانونی نکرده‌است، اما دنور را از مصرف هرگونه منابعی برای پیگرد قانونی مردم به دلیل استفاده یا در اختیار داشتن آنها منع می‌کند. این قانون در مورد بزرگسالان بالای ۱۸ سال اعمال می‌شود و پیلوسیبین در کلرادو همچنان غیرقانونی است. در ژوئن ۲۰۱۹، اوکلند به دومین شهر ایالات متحده تبدیل شد، در ژانویه ۲۰۲۰، سانتا کروز سومین و در سپتامبر ۲۰۲۰، آن آربر، میشیگان، چهارمین شهر ایالات متحده برای پایان دادن به مجازات‌های کیفری برای استفاده و نگهداری از آنها، قارچ سایلوسیبین قطعنامه‌هایی را تصویب کرد. در نوامبر سال ۲۰۲۰، ایالت اورگان اولین ایالت آمریکا بود که هم روانگردان پیلوسیبین را و هم آن را برای استفاده درمانی قانونی کرد.
پرتغال با در اختیار داشتن کلیه داروهای تفریحی (از جمله قارچ پسیلوسیبین) در مقادیری برای بیش از ده روزه مصرف آن ماده، جرم نیست. با این حال کشت و توزیع (خرید و فروش) یک جرم کیفری است.
Psilocybin در هند غیرقانونی است. با این حال، اجرای این ممنوعیت با این واقعیت پیچیده‌است که در حالی که ترکیب خود ممنوع است، قارچ حاوی این ماده ممنوع نیست.
Psilocybin در جامائیکا قانونی است. افرادی که می‌خواهند پسیلوسیبین را در یک شرایط قانونی امتحان کنند می‌توانند بسته‌های تعطیلات از جمله درمانگران در محل و و به همراه پزشکان کنترل‌کننده داروی روانگردان را خریداری کنند.
مجیک ماشروم‌ها دارای دو ماده سیلوسایبین و سیلوسین هستند. از نظر ساختار سیلوسایبین و سیلوسین دو شکل قابل تبدیل به هم هستند و پس از ورود به بدن به‌صورت سیلوسین جذب می‌شوند. مصرف این نوع قارچ سبب بروز سرخوشی و توهم در مصرف‌کننده می‌شود البته ممکن است حس‌ها و افکار آزار دهنده نیز فرد مصرف‌کننده را درگیر کند و مثل سایر روان‌گردان‌ها مانند سکه‌ای است که دو رو دارد. همه این‌ها به شرایط فرد بستگی دارد که در چه وضعیت مغزی باشد. این ماده با تقلید عملکرد سروتونین در مغز در خودآگاهی مصرف‌کننده تغییر ایجاد می‌کند و با توجه به شرایط می‌تواند در نهایت به یک تجربه خوب یا بد منجر شود. بعد از مصرف در زمانی که حال مصرف‌کننده خوب است، ممکن است بدون اختیار دچار خنده‌های غیرقابل کنترل شود و دقایق عجیبی را تجربه می‌کند و همه چیز در حال حرکت ببیند. ذهن در چنین حالتی عملکرد عادی خود را ندارد و این دقیقاً همان اتفاقی است که در یک تغییر بد هم می‌افتد. تغییر خوب و بد، دو روی یک سکه هستند که با توجه به شرایط محیطی و اطرافیان اتفاق می‌افتد. از تأثیرات بصری آن می‌توان به تصور حرکت کردن اجسام و داشتن حالت جاری آن‌ها اشاره کرد و همچنین رنگ‌ها درخشان‌تر و جذاب‌تر به نظر فرد می‌رسد. شدت تمام این توهم‌های بصری بستگی به دوز مصرفی دارند و از سبک‌ترین حالات تا توهم‌های بسیار خطرناک و وحشتناک ممکن است متغیر باشد.
وابستگی به سیلوسایبین مطرح نمی‌باشد ولی به دلیل اینکه می‌تواند برای برخی افراد اثرات خوشایند داشته باشند ممکن است مورد استفاده دوره‌ای قرار گیرد. تا کنون گزارشی از مرگ بخاطر اوردوز سیلوسایبین ارائه نشده‌است و به تنهایی ماده سمی و اعتیادآور محسوب نمی‌شود، هرچند ممکن است فرد تحت تأثیر این ماده دست به اقدامات خطرناک بزند و بر اثر حوادث صدمه ببیند. همچنین این موضوع مطرح است که روانگردان‌ها تأثیر مستقیم بر افکار دارند و حتی در موارد نادر ممکن است فرد را به سمت پوچ‌گرایی، مسخ واقعیت یا حتی خودکشی سوق دهند. در نهایت باید این موضوع را در نظر گرفت که قارچ‌های زیادی هستند که اثرات سمی خطرناک و مرگبار دارند و اگر فرد مصرف‌کننده اشتباهاً آنها را مصرف کند حتی خطر مرگ وجود دارد.
قارچ‌های سیلوسایبین به صورت خوراکی مصرف می‌شوند. اگر چه به دلیل ترکیبات موجود اغلب باعث به وجود آمدن دل دردهای خفیف در ابتدای مصرف می‌شوند، به همین دلیل مصرف‌کنندگان این ماده با پودر کردن آنها و ترکیب با آبلیمو یا زنجبیل به هضم آسان‌تر آن کمک می‌کنند. طعم قارچ‌های سیلوسایبین برای اغلب مصرف‌کنندگان آزاردهنده است لذا مصرف‌کنندگان برای بلع راحتتر از عسل یا شکلات هنگام مصرف استفاده می‌کنند روش‌های دیگری همچون گرفتن عصارهٔ سیلوسایبین یا دم کردن همراه با چای نیز وجود دارد که باعث هضم و بلع آسان‌تر این ماده می‌شود.
به گفته دانشمندان، مادهٔ توهم‌زای موجود در قارچ جادویی (مجیک ماشروم) قابلیت «دوباره تنظیم کردن» مغز افراد مبتلا به افسردگی غیرقابل درمان را دارد. در دسامبر ۲۰۱۶، گزارشی در مجله روان شناختی منتشر شد که به تفصیل به دو مطالعه کوچک که نشان دادند عنصر موجود در «ماشروم» یعنی سیلوسایبین می‌تواند احساس «پریشانی وجودی» را که بیماران اغلب پس از درمان سرطان احساس می‌کنند، را تغییر دهد، پرداخت. همچنین محققان دریافته‌اند که این دارو سلول‌های عصبی را بازنشانی می‌کنند و باعث افزایش ثبات در شبکه‌های مغز می‌شود که با افسردگی ارتباط دارند.