آزمون رانندگی
آزمون رانندگی یا امتحان رانندگی روشی است که برای آزمایش توانایی یک فرد در رانندگی یک وسیله نقلیه موتوری طراحی شده‌است. این آزمون در سراسر جهان به اشکال مختلف وجود دارد و اغلب برای دریافت گواهینامه رانندگی الزامی است.
یک آزمون رانندگی به‌طور کلی شامل یک یا دو بخش است: آزمون عملی، به نام آزمون جاده، که برای ارزیابی توانایی رانندگی یک فرد در شرایط عادی عملیاتی استفاده می‌شود، و یک آزمون کتبی یا شفاهی (آزمون تئوری) برای تأیید دانش شخص از رانندگی و قوانین مربوطه.
اولین آزمون ملی اجباری رانندگی در جهان در سال ۱۸۹۹ در فرانسه معرفی شد.
برای اینکه آزمون منصفانه باشد، آزمون‌های کتبی رانندگی معمولاً آزمون‌های استاندارد هستند، به این معنی که تمام افراد در شرایط یکسان در یک آزمون شرکت می‌کنند. در بسیاری از مکان‌ها آزمون می‌تواند توسط رایانه انجام شود و معمولاً شامل سؤالات مربوط به علائم جاده‌ای و قوانین راهنمایی و رانندگی کشور مربوطه است، اما ممکن است شامل سؤالات مربوط به بهترین شیوه‌های ایمنی جاده یا سؤالات فنی در مورد عملکرد و نگهداری خودرو نیز باشد. در بسیاری از کشورها، قبولی در آزمون کتبی رانندگی برای شرکت در آزمون عملی الزامی است.
بسته به کشور و دسته گواهینامه رانندگی، آزمون عملی شامل رانندگی در فضای عمومی، جاده باز و همچنین تست مانور متفاوتی است که معمولاً در یک محیط کنترل شده انجام می‌شود مانند:
در برخی کشورها (ژاپن، کره جنوبی، تایوان) تست‌های مانورپذیری زمان‌بندی شده‌است، به این معنی که زمان مورد انتظاری وجود دارد که راننده باید این وظایف را انجام دهد، بنابراین آنها ترافیک را متوقف نمی‌کنند.
در اکثر کشورهای عضو اتحادیه اروپا، آزمون جاده ممکن است بر روی یک وسیله نقلیه دستی یا خودکار انجام شود، با این حال، هنگام استفاده از وسیله نقلیه خودکار، گواهینامه رانندگی به چنین وسایل نقلیه محدود می‌شود. این موضوع برای تست‌های جاده نیوزلند و استرالیا نیز صادق است. داوطلبی که آزمون خود را به صورت خودکار قبول می‌کند، می‌تواند در یک تاریخ بعدی برای ارتقای گواهینامه خود در آزمون عملی دوم شرکت کرده و قبول شود.
بسته به کشور، آزمایش‌های دیگری مانند آزمایش بینایی یا آزمایش واکنش ممکن است مورد نیاز باشد. اینها ممکن است بخشی از آزمون تئوری یا آزمون عملی باشند یا ممکن است آزمون‌های جداگانه ای باشند که در این صورت معمولاً پیش نیاز پذیرش در آزمون عملی هستند. بریتانیا و برخی کشورهای دیگر از آزمون ادراک خطر به عنوان بخشی از آزمون تئوری استفاده می‌کنند که در آن به داوطلبان چند کلیپ ویدیویی کوتاه از سناریوهای رانندگی نشان داده می‌شود و باید به هر خطری که در حال ظهور است پاسخ دهند.
در استرالیا و نیوزیلند وسایل نقلیه باید توسط خود شخص ارائه شود و مدرکی مبنی بر گارانتی سالانه تناسب اندام و ثبت نام ارائه شود تا شایستگی خودرو را ثابت کند. فقط در قلمرو شمالی و انجمن خودرو نیوزیلند، مربیان وابسته به آموزش‌های رانندگی می‌توانند افسر آزمون‌های رسمی رانندگی شوند، اما نباید دانش‌آموزان خود را ارزیابی کنند و باید در اتومبیل‌های مخصوص افسران آزمون رانندگی کنند. تست جاده ممکن است بر روی یک وسیله نقلیه دستی یا خودکار انجام شود، با این حال، هنگام استفاده از وسیله نقلیه اتوماتیک، گواهینامه رانندگی به چنین وسایل نقلیه محدود می‌شود.
در ایالات متحده، اکثر دفاتر وزارت وسایل نقلیه موتوری وسیله‌ای را برای تست جاده ارائه نمی‌کنند و بنابراین فردی که در این آزمون شرکت می‌کند باید وسیله نقلیه خودش را تهیه کند. این کار مفید است زیرا وسیله نقلیه‌ای که برای آزمایش استفاده می‌شود معمولاً همان وسیله‌ای است که برای تمرین رانندگی از آن استفاده شده بود. قبل از اینکه آنها بتوانند از وسیله نقلیه برای آزمایش استفاده کنند، باید مدرکی مبنی بر بیمه مسئولیت خودروی خاص به "DMV" نشان دهند تا از مسئولیت قانونی ناشی از تصادفی که ممکن است در طول آزمایش رخ دهد جلوگیری شود.