hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
دسته (یگان نظامی)
دسته (یا به فارسی افغانی: بلوک) یگانی نظامی و زیرمجموعهٔ گروهان که معمولاً از دو یا چند گروه یا رسد تشکیل می‌شود.
هر دسته معمولاً از ۲۰ تا ۴۲ سرباز تشکیل شده‌است. معمولاً ۴ گروه با هم یک دسته و ۴ دسته با هم یک گروهان را تشکیل می‌دهند. فرماندهِ یک دسته معمولاً درجهٔ ستوانی دارد.
احتمال می‌رود که «دسته» همچون یگان نظامی نخستین بار در سپاه اشکانیان (۲۵۰ تا میلاد — ۲۲۴ میلادی) پدید آمده‌است. چنانچه، در سفال‌نوشته‌های اشکانی از دهه ۴۰ پیش از میلاد، که از بایگانی شهر باستانی نسا بازیافت شده‌اند، اصطلاح «تَهم‌دار» () [tagm(a)dār] بازخوانی شده که پژوهشگران آن‌را روبردار از اصطلاح در سپاه روم باستان دانسته‌اند:
«تاگما» () در سپاه پادشاهی روم شرقی یگانی نامیده می‌شد که ۱۰۰ تا ۵۰۰ سرباز را در بر می‌گرفت. احتمال می‌رود که این اصطلاح در پی جنگ‌های ایران و بیزانس در زمان اشکانیان از رومیان وام گرفته شده و دیرتر با واژۀ "نیرومند"، "دلاور"، "دلیر"، "چابک" یا "نیرو، توان" (هر دو از "-taxma*" در زبان نیاایرانی و ریشۀ -tak√ "تاختن"، "دویدن"’ در زبان نیاهندوایرانی روییده‌اند) اینهمان و مترادف شده‌است. در زمان ساسانیان نیز سپاه () بر پایه سیستم شمارش دهدهی گروهبندی می‌شد، فرمانده آن سپاهبد () خوانده می‌شد. جوخه در این زمان «رده» () و گروهان «تَهم» () نامیده و فرمانده آن «تهم‌دار» () خوانده می‌شدند. گردان در آن زمان «وَشت» () و سرگرد «وشت‌سالار» () نام داشته‌اند. هنگ نیز «درفش» () و سرهنگ «درفش‌سالار» () خوانده می‌شدند. لشکر در سپاه ساسانیان «گند» () نامیده می‌شد و سرلشکر را «گُندسالار» () می‌خواندند.
گروه (یگان نظامی)
گروه یا نیم‌رَسَد یکی از یگان‌های نظامی است. هر گروه معمولاً از ۲۰ تا ۵۰ سرباز تشکیل می‌شود. سه یا چهار گروه با هم یک دسته را تشکیل می‌دهند. فرمانده یک گروه معمولاً گروهبان است.
جوخه
جوخه یگانی راهکنشی و کوچک که در ساختار سلسله‌مراتبی کوچکتر از تیم آتش و بزرگ‌تر از گروه است و معمولاً از ۷ تا ۱۰ سرباز تشکیل می‌شود.
حدود ۱۰ نفر با هم یک جوخه و ۲ جوخه با هم یک گروه را تشکیل می‌دهند. در بعضی مواقع، به‌ویژه در مواقع غیرجنگی، مثل فعالیت‌های امنیتی در سطح شهر، مانند نیروی انتظامی، دستهٔ مذکور از سه گروه کوچک‌تر در ابعاد جوخه تشکیل می‌شود. در قدیم و مخصوصاً در ایران شاهنشاهی، فرماندهِ یک جوخه معمولاً درجهٔ سرجوخگی داشت ولی اکنون این اختیار به گروهبان‌ها و حتی استواردوم هم داده می‌شود.
نقاشی دوره اشکانیان
آثاری از نقاشی این دوران در کوه خواجه در سیستان و دورااروپوس در میانرودان به دست آمده‌است. این نقاشی‌ها هم خصوصیت هنر اشکانی یعنی تأثیر پذیری از هنر یونانی را در بر دارند. در این نقاشی‌ها با رنگ‌های تخت و بدون سایه روشن، و با قلم گیری سیاه در مرز پیکرها مواجهیم.
تیپ
تیپ (فارسی دری: لوا) در علوم نظامی یگانی راهکنشی معمولاً کوچک‌تر از لشکر که گروه‌ها یا گردان‌ها و یگان‌های کوچک‌تر برای رفع نیاز به آن اعزام می‌شوند.
هر تیپ معمولاً از ۴٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ سرباز تشکیل شده‌است. معمولاً ۲ هنگ با هم یک تیپ و ۳ تیپ با هم یک لشکر تشکیل می‌دهند. فرمانده یک تیپ معمولاً درجهٔ سرتیپی دارد.
تیپ همچون یگان رزمی نخستین بار در سپاه هخامنشیان (۵۵۰ — ۳۳۰ تا میلاد) پدید آمده که بر پایه سیستم شمارش دهدهی گروهبندی می‌شده و «بیوره» () نامیده می‌شده و آن را «بیوربد» () فرماندهی می‌کرد. بیوره از ۱۰ هزاره () تشکیل می‌شد و ۱۰ هزار سرباز را در بر می‌گرفت.
در سپاه اشکانیان (۲۵۰ تا میلاد – ۲۲۴ میلادی)، که سازمان رده‌بندی دهدهی سپاه هخامنشیان را به کار گرفته بود، بیوره «گُند» ( «لشکر؛ گروه، دسته» > احتمالاً از ایرانی باستان: -vr̥nda* «سپاه؛ گُند») نام گرفته و فرمانده آن «گُندسالار» () خوانده می‌شد.
در سپاه ساسانیان (۲۲۴ – ۶۵۱ میلادی) نیز همین رده‌بندی و نامگذاری به کار می‌رفته، ولی هر گُند از ۵ درفش () تشکیل می‌شد، که هر کدامی هزار سرباز را در بر می‌گرفت. فرمانده گُند در سپاه ساسانیان نیز گُندسالار () نامیده می‌شد.
در پی شکست شاهنشاهی ساسانیان از مسلمانان و گسترش اسلام در ایران‌زمین، عرب‌ها برخی از اصطلاحات نظامی ایرانی را وام گرفتند. چنانچه، «عسکر» از laškar، «جند» از gund و «فیج» از payg (پیاده) در پارسی میانه وام گرفته شده‌اند. اصطلاح «گُند» از زبان‌های ایرانی میانه (پهلوی و پارسی میانه) در زبان‌های ارمنی («gund»)، گرجی («gund-i»)، مندایی («gundā»)، سوریانی («guddā» < «gdd-»)، عبری («g’ḏud») نیز وام گرفته شده‌است. این اصطلاح همچنین از زبان فارسی دری به زبان ترکی وام گرفته شده و اصطلاح فارسی – ترکی «جنباشی» را تشکیل داده، که در زمان حکومت غزنویان و سلجوقیان فرمانده لشکری از چند هزار سرباز را می‌نامیدند. در سده‌های میانه فرمانده ۵ هزار سرباز را «پنج‌هزاری» نیز می‌گفتند.
اصطلاح «گُند» در نخستین سده‌های اسلامی با اصطلاح «لشکر» () جایگزین شده، که پیش از اسلام هم به کار می‌رفته‌است. این اصطلاح در زبان پشتو «غونډ» گشته و هنگ در نیروهای مسلح افغانستان چنین نامیده می‌شود.
نژاد ایرانی-افغانی
نژاد ایرانی-افغانی لفظی بود که در نژادگرایی علمی برای جمعیت‌های بومی فلات ایران به کار می‌رفت. نوع ایرانی متعلق به نژاد بزرگتر قفقازی طبقه‌بندی می‌شد، و به کرات، بر اساس مآخذ مورد استفاده با یکی از زیرگونه‌های نوردیک یا مدیترانه‌ای پیوند داده می‌شد.
کارلتون سون در کتاب اش نژادهای اروپا، ایرانی-افغانی را نوردیک طبقه‌بندی می‌کند، و آنها را دارای صورتی دراز، با سری رو به بالا و دماغی خمیده توصیف می‌کند. برتیل لوندمان بر خلاف او ایرانی را یک زیررده از نژاد «مدیترانه شرقی» اش می‌شمرد. ارنست هوتون در ۱۹۴۶ گونه فلات ایرانی را از نوع مدیترانه‌ای اطلسی، به خصوص به دلیل برآمدگی بینی دراز، و پس آمده اش متمایز می‌کند.
جعفرخان از فرنگ آمده
جعفرخان از فرنگ آمده کمدی‌ای است که حسن مقدم به سال ۱۳۰۰ نگاشته است. مقدم در این نمایشنامه به موضوع غرب‌زدگی و تحجّر در اجتماع سنّتی و فرنگ‌رفته ایران می‌پردازد. علی حاتمی نیز در دهه ۱۳۶۰ بر اساس این نمایشنامه فیلمی به نام "جعفرخان از فرنگ برگشته" ساخته است.
"مقدم" این نمایشنامه را در سال ۱۳۰۰ به صورت تک پرده نگاشت و آن را با گروه "ایران جوان" به صحنه برد پس از زمان کوتاهی این نمایش توسط "جمعیت فرهنگ رشت" به صحنه رفت که باز با استقبال بینظیری روبرو شد. استقبال از این نمایشنامه به قدری زیاد است که بعد از کوته زمانی نام نمایش بر زبان مخاطبان افتاد به حدی که نام نمایش تبدیل به یک ضرب‌المثل شد. مقدم پیش از نگارش این اثر مینویسد : «مدتی است که تماشای بعضی صحنه‌های مضحک و رویدادهای خنده‌آور فرنگ رفته‌ها مرا بر آن داشته که نمایشنامه‌ای بنویسم اسم آن را هم انتخاب کرده ام. جعفر خان از فرنگ آمده، هدفم اینست که نمایش سرگرم‌کننده باشد و نه تنها عده‌ای خاص بلکه توده مردم هم بتوانند با موضوع نمایشنامه رابطه برقرار نمایند.»
فیلم جعفرخان از فرنگ برگشته در سال ۱۳۶۶ به فیلم‌نامه علی حاتمی براساس همین نمایشنامه با بازی افرادی چون عزت الله انتظامی, محمد علی کشاورز، حسین سرشار، ارحام صدر، کلارا دخانی، جهانگیر فروهر، ایرج راد و سرور نجات‌الهی به مدت ۸۸ دقیقه ساخته شد. گرچه بر اساس حسن مقدم بازنویسی شده‌است و خط داستان و شخصیت‌ها همان است، اما جای شخصیت‌های مثبت و منفی با هم عوض می‌شود. زمان نوشتن نمایشنامه اواخر دوره قاجار و زمانی که فیلم نشان می دهد اواخر دوران پهلوی است. در نمایشنامه جعفرخان شخصیتی تحصیل کرده، مبادی آداب معاشرت، آشنا به بهداشت فردی و داناست. در مقابل اعضای خانواده اش در ایران افرادی بی سواد، خرافاتی، دور از بهداشت و نادان هستند. اما در فیلم، جعفر خان شخصیتی غرب زده، بی عاطفه، بی ریشه، خیالاتی و نادان است اما خانواده اش در ایران (که در میان آن‌ها فرنگ رفته‌های دیگری هم وجود دارد) افرادی هستند ریشه دار، پرعاطفه و دانا.
جعفرخان فرزند یکی از خانواده‌های متمول تهرانی که ۸ سال پیش برای تحصیل به اروپا رفته بود به ایران بازمیگردد ولی کاملاً تغییر کرده‌است و فارسی را هم به زحمت صحبت می‌کند. خانواده او که سنتی هستند رفتار او را برنمی‌تابند. از سوی دیگر جعفرخان می‌خواهد با تکیه بر تحصیلات خود در یکی از وزارتخانه‌ها شغلی بدست آورد ولی به خاطر روابط حاکم بر امور کشور سرخورده می‌شود.
مراء
مرای یا مراء روستایی واقع در بخش مرکزی شهرستان دماوند در استان تهران ایران است.
این روستا در طول جغرافیایی ۳۵٫۶۵۱۳ درجه شرقی و عرض جغرافیایی درجه شمالی ۵۲٫۰۱۶۵ قرار گرفته و میانگین ارتفاع آن نسبت به سطح آب‌های آزاد ۱۷۸۸ متر می‌باشد. هسته اولیه این روستا در هر دو طرف دره‌ای واقع شده که رودخانه تاررود در آن جریان دارد.
مردم روستای مراء به زبان تاتی سخن می‌گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند. مردم محلی می گویند به خاطر زیبایی‌هایی که «مراء» در منطقه دماوند دارد، به آن لقب پاریس کوچولوی دماوند را داده‌اند. هنوز تعداد کمی از زنان قدیمی روستا، غذاهای محلی را می پزند. «ترخینه ترش» را با آلوچه درست می‌کنند که شبیه آش است. «خاشِل» را با آرد و آب درست می‌کنند، غذایی شبیه شیربرنج است که روی آن را با عصاره  تمشک و بادمجان تزئین می‌کنند. «بیجیک» نوع دیگری از غذای محلی منطقه است که با سبزی‌های محلی، سیب زمینی و گندم پخته می‌شود که معمولاً در زمستان‌ها استفاده می‌کنند. برای «ته چین گوشت» هم از قسمت گوشت چربی دار بره استفاده می‌کنند و بعد ازآغشته کردن گوشت با ادویه، پودر غوره فراوان و نمک، آن را با برنج و چشم بلبلی مخلوط کرده و به مدت چهار ساعت دم می گذارند.
در قبرستان این روستا بقاع دو امامزاده معروف به امامزاده دوبرادران یا امامزاده دوبرار وجود دارد که در شمال غربی روستای مراء واقع شده‌اند. این بقاع که مربوط به دو برادر است به صورت دو بنای جدا از هم ساخته شده‌است. پلان هر دو امامزاده هشت ضلعی و دارای گنبدمخروط است. با توجه به سفالهای یاد شده در محل و شواهد معماری، قدمت این دو بنا به دوره ایلخانی یا تیموری می‌رسد. این بقعه‌ها با شماره ۹۰۹۹ در تاریخ ۱۰/۳/۸۲ در فهرست آثار ملی ثبت گردیده‌است.
این روستا مرکز دهستان تاررود است و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱۵ نفر (۲۳۸خانوار) بوده‌است.
پاریسی کوچک در دل دماوند
دیمن آلبارن
دیمن آلبارن (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۶۸) خواننده/ترانه‌سرا و تهیه‌کنندهٔ موسیقی اهل انگلستان است. او طی سال‌های فعالیت حرفه‌ای‌اش در پروژه‌های متعدد و سطح بالا مشارکت داشته‌است.
آلبارن در ابتدا در جایگاه ترانه‌سرا و خوانندهٔ گروه آلترنتیو بلِر فعالیت موسیقی‌اش را آغاز کرد و شناخته‌شد، اما پس از تأسیس گروه مجازی گوریلاز به شهرت بین‌المللی رسید. او در گوریلاز هم، ترنه‌سرای اصلی و خواننده-تحت نام مستعار تودی- است.
پروژه‌های دیگر او د گود، د بد اند د کویین، و مالی میوزیک هستند.
تله زنگ
ایستگاه راه‌آهن و روستای تَلِه‌زَنگ در مسیر راه‌آهن تهران – جنوب قرار دارد. روستای تله زنگ در تقسیمات کشوری، از توابع شهرستان اندیمشک همچنین ایستگاه راه‌آهن تله زنگ یا ایستگاه شهید چراغی زیر نظر اداره کل راه آهن زاگرس قرار دارد و از سمت اندیمشک ششمین و از سمت دورود نهمین ایستگاه است. ایستگاه تله‌زنگ معمولاً برای دسترسی طبیعت‌گردان به آبشار زیبای شوی استفاده می‌شود.
گویش اهالی روستا لری بختیاری و شغل اغلب ایشان (بجز کارمندان راه‌آهن) دامداری است.
تله‌زنگ بجز ایستگاه راه‌آهن، دارای پاسگاه نیروی‌انتظامی، نمازخانه، خانه بهداشت و خواربارفروشی است. پل زیبای راه‌آهن تله‌زنگ نیز در نزدیکی روستا قراردارد.
روستای تله‌زنگ، بجز راه‌آهن دسترسی دیگری ندارد. به همین دلیل در روستا خودرو دیده نمی‌شود. قطارهای سریع‌السیر و فوق‌العاده در این ایستگاه توقف ندارند و ساکنین و طبیعت‌گردان از دو قطار محلی اندیمشک_دورود و دورود - اندیمشک استفاده می‌کنند. از ایستگاه تا روستای زیبای شوی جاده دسترسی در حال احداث است .
طبیعت‌گردان زیادی همه ساله برای بازدید از آبشار شوی از ایستگاه تله زنگ استفاده می‌کنند.
دارا (ابهام‌زدایی)
دارا، دارای کاربردهای زیر است:
تدریس
تدریس یا آموختن به آن بخش از پویندگی (فعالیت)های آموزشی که با حضور آموزگار در کلاس درس رخ می‌دهد نام نهاده می‌شود. تدریس بخشی از روند آموزش و پرورش است که یک رشته کردارهای به سامان و از پیش برنامه‌ریزی شده را در برمی‌گیرد و هدفش پیدایش شرایط دلخواه یادگیری از سوی آموزگار است.
به آن بخش از کردارهای آموزشی که از سوی رسانه‌ها و بدون حضور و تعامل آموزگار با فراگیران رخ می‌دهد، تدریس گفته نمی‌شود و آموزش و پرورش معنایی بسیار گسترده‌تر از تدریس دارد.
چهار ویژگی خاص در شناختار (تعریف) تدریس هست که به گونه زیر است:
واژه تدریس اگرچه آشنا و آشکار می‌نماید اما بیشتر معلمان و مجریان برنامه‌های آموزشی به ندرت با آرِش و چیستی درست تدریس آشنایی دارند. برداشت‌های گوناگون آموزگاران از از مفهوم تدریس، می‌تواند در نگرش آنان نسبت به دانش‌آموزان و شیوه کار کردن با آنان و به‌طور کلی فرایند آموزش و پرورش، بسیار تأثیرگذار -چه مثبت و چه منفی- باشد.
برداشت چندگانه یا نابجا از یافتار تدریس می‌تواند ریشه‌های گوناگونی داشته باشد مانند سستی و ناتوانی در دانش پایه، اختلاف در ترجمه و برداشت نادرست آموزگاران از دیدگاه‌های پرورشی.
برخی از شناختارهای تدریس:
اسمیت (۱۳۴۰) به پنج نوع شناختار تدریس را یاد کرده‌است که به این‌گونه اند: توصیفی، موفقیتی، خودخواسته، هنجاری، دانشی.
لاگرانژ، ریاضی‌دان نامی بر این باور بود که هیچ ریاضی‌دانی اکتشافات شخصی خود را درک نکرده‌است، مگر این هنگام که این مطالب آن قدر در نظر او واضح و روشن شوند که چون از خانه به کوچه برود بتواند آن‌ها را برای اولین فردی که بر سر راه خود می‌بیند به سهولت شرح دهد.
در دهه‌های گذشته روش‌ها و الگوهای جدیدی برای تدریس پدید آمده‌است که کارایی و بازده بسیار بیشتری از روش‌های سنتی تدریس دارد و در پرورش اندیشیدن و روحیهٔ دانش‌آموز ردپای بسیار خوبی بر جای می‌گذارد. برخی از این روش‌های نوین عبارتند از:
یادگیری تفکر به شیوهٔ استقرایی، دریافت یافتار (مفهوم)، الگوی استقرایی کلمه-تصویر، کاوشگری دانشی و ورزیدگی‌آموزی در کاوشگری، بدیعه پردازی، یادگیری از عرضهٔ مطالب (پیش‌سازمان‌دهنده)، یاران در یادگیری، بررسی ارزش‌ها (ایفای نقش و آموزش خط‌مشی عمومی)، تدریس غیر مستقیم، توسعهٔ مفهوم مثبت از خویشتن، یادگیری از شبیه‌سازها و …
در تمامی کشورهای جهان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجه، تدریس می‌شود.
کوه کایلاش
کوه کایلاش (به تبتی: གངས་རིན་པོ་ཆེ)، قله‌ای در رشته کوه‌های هیمالیا است که «کوه مقدس» نام گرفته است. کوه کایلاش برای پیروان پنج آئین هندوگرایی، بوداگرایی، جین، Ayyavazhi و Bön مکانی مقدس محسوب می‌شود. بدلیل اهمیت مذهبی کوه کایلاش برای آئین‌های هندو و بودایی، تاکنون تلاش ضبط‌شده‌ای برای صعود از قله کایلاش به ثبت نرسیده است.
آسمان‌دژ
آسمان دژ یک بازی استراتژی برخط چندنفره گسترده مبتنی بر مرورگر است؛ که توسط یک شرکت ایرانی با نام توسعه‌گرشبیه ساز تولید شده‌است. این بازی به دو زبان فارسی و انگلیسی عرضه شده‌است. پس از پایان نسخهٔ اول بازی، نسخهٔ دوم با تغییر تکنولوژی، در بستر HTML5 طراحی و منتشر شد.
سال ۲۸۰۸ منظومه شمسی. بشر در اوج پیشرفت تکنولوژیکی خود به سر می‌برد. عمر بشر به متوسط ۱۵۰ سال رسیده و با استفاده از پرش در فضا Hyper Space به فواصلی در حد ۱۰ واحد نجومی بشر موفق شده که نسل خود را در منظومه شمسی گسترش دهد و ایجاد و استفاده از کرم چاله‌ها همچنان بزرگترین آرزوی بشر برای دست یافتن است.
در نخستین جشنواره بازی‌های رایانه‌ای بازی آسمان‌دژ به عنوان برترین بازی آنلاین ایرانی سال ۹۰ شناخته شد.
در ششمین جشنوارهٔ رسانه‌های دیجیتال بازی آسمان‌دژ به عنوان برترین بازی آنلاین سال 91 شناخته شد.
مینای مشهدی
مینای مشهدی ("Tanacetum joharchii") گیاهی صخره‌زی از تیرهٔ گل‌ستاره‌ای‌ها است که تنها رویشگاه آن ارتفاعات کوهستان‌های بینالود و هزارمسجد در استان خراسان رضوی است.
مینای مشهدی گیاهی چندساله با برگ‌های متراکم و کوتاه و گل‌های متعدد سفیدرنگ است.
این گل در سال ۲۰۰۸ توسط پژوهشگران پژوهشکده علوم گیاهی دانشگاه فردوسی مشهد در صخره‌های ارتفاعات ۲ هزار متری کوه بینالود کشف شد و به نام محمدرضا جوهرچی کاشف این گیاه نام‌گذاری شد.
نظامیه
نظامیه نام مدارسی است که در زمان سلجوقیان در دوران طلایی اسلام برای آموزش علوم و فنون روز در شهرهای بزرگ آن دوره، اصفهان، بغداد، نیشابور، آمل، قاهره، بلخ و هرات تأسیس شد.
اولین مدارس از این دست به همت وزیر برجستهٔ آلپ ارسلان سلجوقی، خواجه نظام الملک توسی تأسیس گردیدند. به همین خاطر به این مدارس نام "نظامیه" دادند.
کلمهٔ نظامیه به همین معنا در این بیت از سعدی نیز به کار رفته‌است. تاسیس مدارس نظامیه آغاز نهضتی چشم گیر در گسترش دامنه مدارس اسلامی گردید و بسیاری از بزرگان علمی و سیاسی را بر آن داشت که به تاسی از روش خواجه نظام الملک به تاسیس مراکزی از این نوع مبادرت ورزند، چنانکه فاصله نیمه دوم قرن پنجم تا حمله مغول در نیمه دوم قرن هفتم در تاریخ علم به وفور مدارس ممتاز و مشهور گردیده است. در مدارس نظامیه به مدرسان، مدیران و كاركنان نظامیه ها، حقوق پرداخت می شد. این مدارس مقررات خاصی داشتند و استادان و ا شگردان با دقت خاصی گزینش می شدند و رقابت شدیدی برای رسیدن به مقام استادی در این مدارس وجود داشت.
مدرسه نظامیه در بغداد توسط «خواجه نظام الملک» بنیان نهاده شد. نظامیه همچنان تحت تأثیر آرای افرادی همچون امام محمد غزالی است. آموزش در نظامیه، تعالیم اشاعره بود. نظامیه یکی از معروف‌ترین مدارس بغداد بود که حجرههایی به سکونت طلاب افراشته داشت. این مدرسه به تدریس مذهب شافعی می‌پرداخت. شایع است که خلیفه به شکایت بعضی از مخالفان این مدرسه را مدتی بسته‌است.
آبشار نوژیان
آبشار نوژیان از مرتفع‌ترین آبشارهای ایران در استان لرستان واقع شده‌است. این آبشار در ۳۸ کیلومتری جنوب شرقی خرم‌آباد و در بخش پاپی قرار دارد که ارتفاع آن ۹۵ متر و عرض تاج ۵ متر است.
آبشار نوژیان چهل و ششمین اثر ملی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۷ اسفند ۱۳۸۷ در فهرست میراث طبیعی ایران قرار گرفت.
گردشگاه جنگلی نوژیان بالای کوه تاف قرار دارد. در کوه تاف انواع گیاهان دارویی می‌رویند و دارای طبیعتی زیبا و دیدنی است. مردم و گردشگران زیادی برای تماشای این آبشار و برای جمع‌آوری گیاهان دارویی به این ناحیه می‌آیند. راه ارتباطی آن از طریق خرم‌آباد به گردنه نوژیان جاده آسفالته یا از راه‌آهن به ایستگاه کشور و از آن طرف هم با پای پیاده حدود ۲ ساعت پیاده‌روی به سمت آبشار است.
دسترسی به این آبشار از طریق مسیر خرم‌آباد به سنگتراشان می باشد و تا نزدیکی آبشار نوژیان جاده آسفالته وجود دارد.
دسپینا وندی
دسپینا وندی (زاده: ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۹) با نام اصلی دسپینا مالِئا خواننده یونانی می‌باشد.
دسپینا وندی در ابتدای دهه ۱۹۹۰ به آتن رفت و با شرکت "مینوس امی" قرارداد بست.
در سال ۱۹۹۴ آلبوم ""به من لبخند بزن"" (gela mou) را منتشر کرد. آلبوم بعدی وی در سال ۱۹۹۶ منتشر شد ""منتظرت می مونم""(Esena Perimeno) نام داشت. حدود سی هزار کپی از این آلبوم فروخته شد.
در سال ۱۹۹۷ آلبوم ""ده فرمان"" (deka endtoles) را روانه بازار های موسیقی کرد که هیاهویی در بین جوانان یونانی و قبرسی به پا کرد و فقط در یونان صد هزار سی دی از این آلبوم خریداری شد.
همچنین در ۱۹۹۸ میلادی در یک سریال تلویزیونی بازی کرد.در ۱۹۹۹ آلبوم ""پیشگویی ها"" (Profities) منتشر ساخت.
وندی در ۲۰۰۰ تک آهنگ ""من رنج می کشم""( "Ipofero)" را خواند و این آهنگ تبدیل به موفق ترین آهنگ یونانی تمام تاریخ بدل گشت. فروش آن به بیش از صد و پنجاه هزار نسخه در تمام جهان رسید و باعث شد که بسیاری به موسیقی یونانی روی بیاورند.
او آلبومی را در ۲۰۰۱ به نام""سلام"" (gia) ساخت و جایزه موسیقی ملل را از آن خود کرد.
وندی در کشور های مختلف از جمله یونان،ترکیه،لبنان،اسرائیل،آمریکا،کانادا،انگلستان، فرانسه،آلمان،رومانی،برزیل،اسپانیا و... اقدام به برگزاری کنسرت کرده است و از تاثیرگذارترین خوانندگان زن یونانی است.
او همچنان به ساخت آهنگ مشغول است.
دسپینا وندی در ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۹ در اشتوتگارت آلمان متولد شد. او هرگز آلمانی را برخلاف بقیه خانواده اش یاد نگرفت.او یک خواهر و یک برادر بزرگتر دارد.او در ۶ سالگی به همراه خانواده اش به یونان برگشت.
او در رشته فیزیولوژی تحصیل کرده است.
او در سال ۲۰۰۸ یک تصادف رانندگی داشت که مقصر راننده اش بود. در این تصادف سرش مجروح شد.
وندی در سال ۲۰۰۳ با دمیس نیکولایدیس بازیکن فوتبال یونان ازدواج کرد. دخترش ملینا در سال ۲۰۰۴ و پسرش جورجس در سال ۲۰۰۷ به دنیا آمدند.
شوونیسم
میهن‌شیفتگی یا شووینیسم در معنای اصلی و ابتدایی آن، یک نوع میهن‌پرستی افراطی و ستیزه‌جو، و یک ایمان کور به برتری و شکوه ملی است. با بسط معنا، شوونیسم طرفداری مفرط و غیرعقلانی به نام هر گروهی که کسی عضو آن است را شامل می‌شود، به خصوص هر وقت این طرفداری، همراه با کینه و بداندیشی نسبت به گروه رقیب باشد. جینگوئیسم معادل انگلیسی این واژه فرانسوی است. همچنین، در کاربرد امروزی تر، به اعتقادی گفته می‌شود که در آن یک جنسیت خود را برتر، با هوشتر و مهم تر از جنسیت دیگر بداند.
این واژه از نام نیکولا شوون گرفته شده‌است، یک سرباز شبه عارف تحت فرمان ناپلئون بناپارت، که به نظر می‌رسد در انقلاب فرانسه نیز خدمت کرده باشد. با وجود عدم محبوبیت بناپارتیسم در فرانسه بعد از ۱۸۱۵، گفته می‌شد شوون یک هوادار بسیار پرحرارت بوده‌است و اغلب در لباسی با نماد امپراتور معزول مشاهده می‌شده‌است.
آلفرد ادوارد هاوسمن
آلفرد ادوارد هاوسمَن (۲۶ مارس ۱۸۵۹ – ۳۰ آوریل ۱۹۳۶) معروف به ای. ایی. هاوسمن، عالم در زمینه دوران کلاسیک و شاعر انگلیسی بود.
او بیشتر به خاطر مجموعه شعر «پسر بچه‌ای از شروپ شایر» شناخته شده‌است. اشعارش غنائی و در بسیاری موارد تلخ و گزنده است و اکثرشان را قبل از سال ۱۹۰۰ نوشته‌است. شعرهای در شکل غزل و بیشتر در سبک هجونامه و سخره نوشته شده‌است. شعرها در غالب ایجاد حس شکست، و ناامیدی در دوران جوانی در انگلستان بوده‌است.
زیبایی، راحتی، و تمایز این اشعار به کام اِدواردین‌ها (طرفداران او) و شماری از نویسنده و سراینده‌ها بسیار شیرین آمد و لذا تا قبل و بعد از جنگ جهانی مورد توجه بود.
او یکی از معروف‌ترین پیروان سبک‌های باستانی یونان و یکی از صاحب منصبان ادیب در دوران خود بوده‌است. وی شهرت خود را بین مردم با انتشار «دانش پژوه خصوصی» یکی از قوی‌ترین و با کیفیت‌ترین اثرش، تثبیت کرد.
آخرین اشعار (۱۹۲۲)
مجموعه اشعار (۱۹۴۰، هِنری هولت و کمپانی)
شعر زیر که مناظره‌ای بین یک انسان زنده و یک فرد مرده‌است از مشهورترین اشعار هاوسمن به‌شمار می‌رود.
«اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟
آن چموشان که به پیش می راندمشان
و صدای سایش یراقشان را می‌شنیدم
آن گاه که نفس می‌کشیدم.»
و هنوز یراقشان صدا می‌کند،
همه چیز چون پیش است
گرچه اکنون در زیر خاک‌هایی آرمیده‌ای
که خود زمانی خیششان می‌کردی.
«آیا اکنون که من دیگر سرپا نیستم
بر ساحل جویبار
هنوز دوستان پا به توپ می‌شوند؟»
بچه‌ها با شور و شوق به هم پاس می‌دهند
دروازه‌ها پابرجاست
و گلرها هم دروازه‌بانی می‌کنند.
«آیا معشوقه‌ام که جدایی از او برایم سخت بود
آرام گرفته‌است؟
آیا او که چشمانش در وقت خواب از فراق من اشکبار بود
آرام گرفته‌است؟»
و دیگر از گریستن در وقت خواب دست کشیده‌است.
دخترت دیگر آرام گرفته‌است
نگران نباش ای دوست من و آرام بخواب.
«اکنون که من نحیف و نزار گشته‌ام
دوست من، کار و بارت چگونه است؟
دنیا به کامت گشته‌است؟
آیا بستری بهتر از بستر من یافته‌ای؟»
من با معشوقه یک مرده ناکام هم بسترم
و بسیار کامروا گشته‌ام
اما مپرس معشوقه که را گزیده‌ام.
آلفرد بزرگترین فرزند از ۷ بچه بود که در برومزگرو آمریکا چشم به جهان گشود. مادرش را در دوازده سالگی از دست داد و با پدرش که مشاور حقوقی در کشور بود، زندگی کرد. بعد از فوت مادرش، پدر او با یکی از اقوام که از او بزرگتر بود (لوسی)، ازدواج مجدد کرد. دو همزاد دیگرش نویسنده‌های برجسته‌ای شدند. خواهرش (کلمنس آنی هوسمن) و برادرش (لارنس هوسمن). آلفرد تحضیلات خودرا در مدرسه گینک ادوارد در بیرمنگام به پایان رسانید و بعدها در مدرسه برومسگرو انگلستان برنده جوایزی برای اشعارش شد. در سال ۱۸۷۷ موفق به دریافت پذیرش در کالج سنت جان، آکسفورد شد و برای ادامه تحصیل در رشته ادبیات به آنجا رفت. اگرچه، هوسمن فردی درونگرا بود اما با دو هم‌اتاقی خود رابطه‌ای قوی برقرار کرد (موسی جان جکسون و ای. دابلیو. پولارد). بعد از دوران تحصیلی جکسون در دفتر ثبت اختراعات به عنوان منشی در لندن مشغول شد و شغلی برای هوسمن پیدا کرد.
مثلث تابستانی
مثلث تابستانی در پهلوی تیشتر که در اوستایی به معنای "سه ستاره" است و نمایشگر آمدن تابستان به ایرانزمین می‌باشد یکی از مشهورترین صورتواره‌های نیمکره شمالی آسمان است. به همین سبب در ایران باستان ماه نخست تابستان را تیشتر می‌گفتند که امروزه پس از درآمیزش سهوی تیشتر با تیگرا (tigra) دیگر ستاره مهم تابستانی در ایران که نوید بارانهای موسمی تابستانی را می‌داد (در انگلیسی Sirius)، این ماه را تیر می‌نامند. مثلث تابستانی میان سه ستاره دنب، کرکس نشسته (نسر واقع)، و کرکس پرنده (نسر طایر) قرار دارد که هر کدام از آنها در فهرست روشن‌ترین ستارگان صورت‌های فلکی قرار دارند. بیشترین انحراف در این صورتواره +۴۵° و کمترین آن نیز +۹° است و همین موضوع باعث می‌شود که هر ۳ ستارهٔ تشکیل‌دهندهٔ این صورتواره را چنانچه در نیمکر شمالی زمین حضور داشته باشید، بتوانید مشاهده نمایید. از مثلث تابستانی، به دلیل این که شکلی بسیار بارز در آسمان دارد می‌توان به عنوان راهنمایی برای یافتن سایر صورتهای فلکی و اجرام آسمانی سود جست.
اصطلاح منتسب به این صورتواره توسط هانس آگوستو ری نویسنده آمریکایی و پاتریک مور، ستاره‌شناس بریتانیایی در دهه ۱۹۵۰ رواج یافت. در عین‌حال، این نام انتساب داده‌شده را همچنین می‌توان در کتاب‌های راهنمای صورت‌های فلکی در سال ۱۹۱۳ نیز یافت. ستاره‌شناس اتریشی اوزوالد توماس در اواخر ۱۹۲۰ این ستارگان را مثلث بزرگ نام نهاد و در سال ۱۹۳۴، تحت عنوان همین نام مثلث تابستانی توصیف گردید.
صورتواره‌ها:
اوتان
اوتانن یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان گلبهار در استان خراسان رضوی واقع شده‌است.  این روستا در دهستان بیزکی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
بیمارستان بریچ کندی
بیمارستان بریچ کندی بیمارستانی خوش‌آوازه در بمبئی هندوستان است.
این بیمارستان به پارسیان هند تعلق دارد.
این بیمارستان در سال ۱۹۵۸ در حومه بریچ کندی تأسیس شد و توسط معمار انگلیسی «کلود بَتلی» طراحی شده‌است.
بیمارستان بریچ کندی بیمارستانی ۱۷۳ تخته و مجهز به یک مجموعه کامل از تجهیزات مدرن تشخیصی است.
اعتبار این بیمارستان در حدی است که نخست‌وزیر پیشین هند اتل بیهاری واجپایی عمل جراحی زانوی خود را در آن انجام داد.
دنیای مرا باشکوه می‌کنی
«دنیای مرا باشکوه می‌کنی» نخستین تک‌آهنگ از دهمین و آخرین آلبوم استودیویی مایکل جکسون به نام "شکست‌ناپذیر" (۲۰۰۱) است. موضوع این ترانه دربارهٔ عشق و به‌دست آوردن محبت زن است. ترانه‌سراهای این آهنگ، جکسون، رادنی جرکینز، فرد جرکینز و لاشان دنیلز و تهیه‌کنندگان آن، جکسون و رادنی جرکینز هستند. تمام سازهای این ترانه نیز توسط جکسون و جرکینز نواخته شده‌اند.
«دنیای مرا باشکوه می‌کنی» نقدهای متفاوتی را از سمت منتقدان موسیقی دریافت کرد. برخی معتقد بودند که جکسون می‌توانست روی این ترانه بیشتر کار کند و این حد اعلای جکسون نیست و برخی دیگر نیز از ترکیب آوازی و موسیقی جکسون در این ترانه ستایش کردند. با این حال این ترانه در سطح جهانی یک موفقیت تجاری بود که توانست در ۱۳ کشور جهان جزء ۱۰ آهنگ برتر شود. در فرانسه نیز به رتبهٔ ۱ رسید. «دنیای مرا باشکوه می‌کنی» در چهل‌وچهارمین مراسم جایزه گرمی نامزد دریافت جایزهٔ «بهترین اجرای آوازی پاپ در بین هنرمندان مرد» شد.
از این ترانه نماهنگی ۱۴ دقیقه‌ای به کارگردانی پل هانتر ساخته شد. در این نماهنگ افراد مشهوری همانند مارلون براندو، کریس تاکر و مایکل مدسن به ایفای نقش پرداختند. این نماهنگ با آثار قبلی جکسون با نام‌های «حسی که به من میدی» و «مجرم زیرک» مقایسه شد. نماهنگ «دنیای مرا باشکوه می‌کنی» در نظرسنجی‌ای که در سال ۲۰۱۰ از طرف مجلهٔ "بیلبورد" برای انتخاب «برترین نماهنگ‌های سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰» برگزار شد، رتبهٔ ۴ را به دست آورد.
موزیک ویدئوی این ترانه آخرین حضور جکسون در یک موزیک ویدئو بود که قبل از مرگش منتشر می‌شود. بعدها مایکل جکسون در موزیک ویدیوی ترانه‌ی یک شانس بیشتر که در سال ۲۰۰۳ ساخته شد نیز حضور پیدا کرد اما به مدت ۷ سال منتشر نشد تا بعد از درگذشت مایکل جکسون، در آلبوم ویدئویی «ویژن» او منتشر شد. در موزیک ویدئوی این ترانه، مارلون براندو (نقش اول فیلم پدر خوانده)، کریس تاکر (بازیگر مجموعه فیلم‌های ساعت شلوغی)، کیشایا دادلی، مایکل مدسن و بیلی دراگو ایفای نقش کردند.
این موزیک ویدئو در نظرسنجی «برترین کلیپ‌های موسیقی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰» که از طرف مجلهٔ بیلبورد در سال ۲۰۱۱ انجام شد، رتبهٔ ۴ را را به دست آورد.
ترانهٔ «دنیای مرا باشکوه می‌کنی» تنها دو بار توسط مایکل جکسون اجرا شده است. این دو اجرا در ویژه برنامهٔ با همراهی آشر و کریس تاکر اجرا شد.
شرح پریشانی
شرح پریشانی ترکیب‌بندی منحصربه‌فرد در زبان فارسی، از سروده‌های وحشی بافقی و در سبک واسوخت است. ارزش ادبی آن، بیشتر به‌خاطر آرایه‌های ادبی بسیاری است که در آن به‌کار رفته‌است.
چینپدسدددپنبتعقنوپژتابممبذریعننیپدی
راه هرمی
راه هرمی بخشی از دستگاه هرمی به نام راه قشری طناب نخاعی است که در کنترل ارادی بسیاری از حرکات بدن نقش دارد. راه قشری طناب نخاعی، راه قشری بصل نخاع و راه‌های خارج هرمی جزو نورون حرکتی فوقانی هستند. مسیر اصلی راه هرمی به سمت طناب نخاعی بوده که به نورون‌های حرکتی تحتانی آلفا و گاما و نورون‌های واسطه ای طناب نخاعی ختم می‌شوند. راه هرمی با تأثیر بر اعمال نورون‌های طناب نخاعی، عضلات اندامهای فوقانی، تحتانی و تنه را کنترل می‌کند. این مسیر حرکتی نزولی از قشر مغز به سمت طناب نخاعی، نقش مهمی در حرکات انتهایی اندام‌ها جهت فعالیت‌های ظریف ایفا می‌کند. در حقیقت فعالیت‌های ارادی توسط مغز از طریق راه هرمی به طناب نخاعی اعمال می گردد. البته کنترل حرکتی نتیجه‌ی هماهنگ و روابط متقابل بین قشر مغز و سایر نواحی دستگاه عصبی است.
راه هرمی یک مسیر حرکتی طولانی در دستگاه عصبی مرکزی است که منشاء آن‌ها از چند ناحیه در قشر مغز است. این مناطق عبارتند از:
تعداد کل فیبرهای راه هرمی بیش از یک میلیون فیبر عصبی است. سلول‌های درشت بتز (Betz) در ناحیه‌ی حرکتی اولیه قرار دارند که در راه هرمی شرکت می‌کنند. البته تمام سلول‌های این ناحیه از نوع بتز نیست بلکه فقط 3% کل فیبرهای راه هرمی از این نوع سلول است. بنابراین باید توجه داشت که 97% فیبرهای راه هرمی، قطری کمتر از سلول‌های درشت بتز دارند.
راه قشری طناب نخاعی که از قشر مغز مبدأ می‌گیرد، مسیرش را به سمت مغز میانی، پل مغزی و پیاز طناب نخاعی (بصل الطناب نخاعی) ادامه می‌دهد. در ناحیه تحتانی پیاز طناب نخاعی حدود 80% الی 85% فیبرها تقاطع می‌کنند و به سمت مقابل می روند که به این راه هرمی در ادامه مسیرش به طرف طناب نخاعی، راه قشری طناب نخاعی جانبی می‌گویند. بقیه‌ی فیبرهای راه هرمی (15% الی 20%) که در پیاز طناب نخاعی تقاطع نمی‌کنند، مسیرشان را به طرف طناب نخاعی ادامه می‌دهند و در بخش‌های طناب نخاعی مربوطه تقاطع می‌کنند. این قسمت اخیر راه هرمی که در طناب نخاعی تقاطع می‌کنند، راه قشری طناب نخاعی جلویی نامیده می‌شود. راه هرمی (راه قشری طناب نخاعی جانبی و جلویی) درنهایت به نورون‌های واسطه‌ای، نورون‌های حرکتی آلفا و گاما ختم می‌شوند. بدین ترتیب، راه هرمی کنترل اعمال حرکتی ارادی را برعهده دارد.
همچنین ببینید: آسیب راه هرمی (راه قشری طناب نخاعی) به عنوان یک ضایعه نورون حرکتی فوقانی محسوب می‌شود. اگر ضایعه‌ی راه قشری طناب نخاعی در بالای محل تقاطع پیازطناب نخاعی باشد، منجربه فلج بدن در طرف مقابل می‌گردد. آسیب در این حالت، فلج اندام‌های فوقانی و تحتانی را ایجاد می‌کند که به آن فلج نیمه بدن (Hemiplegia) می‌گویند. ضایعه‌ی راه هرمی در پایین محل تقاطع، فلج اندام در همان طرف را به همراه خواهد داشت. آسیب راه هرمی در ناحیه طناب نخاعی گردنی باعث فلج اندام‌های فوقانی و تحتانی همان طرف می گردد و اگر ضایعه در نواحی سینه‌ای و کمری فوقانی باشد منجر به فلج اندام تحتانی همان طرف خواهد شد. گاهی ضایعات دوطرفه بوده و بنابراین علایم در هر دو نیمه‌ی بدن بروز می‌کند که به عنوان نمونه می‌توان به آسیب کامل طناب طناب نخاعی اشاره کرد.
کتاب‌سوزان نازی‌ها
کتاب‌سوزان نازی‌ها نام کمپینی در ۱۰ مه ۱۹۳۳ میلادی در آلمان بود که در آن کتاب‌هایی که در تضاد با ایدئولوژی حزب سوسیالیست ملی کارگران آلمان تشخیص داده شده بود، از کتابخانه‌ها و کتاب‌فروشی‌های سراسر آلمان جمع و به‌طور یک‌جا در مراسم رسمی کتاب‌سوزی نابود شد.
یوزف گوبلز، وزیر تبلیغات آلمان نازی که برگزارکننده مراسم کتاب‌سوزان بود، در سخنرانی خود در شب مراسم کتاب‌سوزان، «کتاب‌های فاسد» را بدتر از «غذاهای فاسد» دانسته بود که ذهن «بچه‌های آلمانی» را خراب می‌کنند.
در بهار ۱۹۳۳ میلادی، سازمان‌های دانشجویی، استادان و کتاب‌داران نازی، فهرست بلندی از اسامی کتاب‌هایی تهیه کردند که از نظر آن‌ها آلمانی‌ها نباید آن‌ها را می‌خواندند.
در شب ۱۰ مه ۱۹۳۳ میلادی، نازی‌ها به کتابخانه‌ها و کتاب‌فروشی‌های سراسر آلمان حمله کردند و مشعل به‌دست رژه‌های شبانه به‌راه انداختند، سرود سردادند و بیش از ۲۵هزار جلد کتاب را سوزاندند. برخی از این کتاب‌ها آثار نویسندگان یهودی، از جمله آلبرت اینشتین و زیگموند فروید بود. اکثر این کتاب‌ها به قلم نویسندگان غیر یهودی، شامل نویسندگان معروف آمریکایی مثل جک لندن، ارنست همینگوی و سینکلر لوئیس بود.
در تاریخ ۲۰ مارس ۱۹۹۵ میلادی، بنای یادبودی از "کتاب‌سوزان نازی‌ها" در داخل محوطه ببل‌پلاتز در شهر برلین افتتاح شد که طراح آن میشا اولمن، هنرمند اسرائیلی است.
"بنای یادبود کتاب‌سوزان نازی‌ها" به شکل یک مربع با سقف شیشه‌ای و قفسه‌های خالی از کتاب و به رنگ سفید طراحی شده‌است. در طول شب "بنای یادبود" با نور سفیدی روشن می‌گردد که یادآور شب ۱۰ مه ۱۹۳۳ میلادی است که مراسم کتاب‌سوزان در همان مکان انجام گرفته بود.
در ۱۹۴۶ مسئولان اشغالگر متفقین فهرستی از بیش از ۳۰٬۰۰۰ عنوان کتاب، از کتابهای مدرسه تا شعر و همچنین آثاری از نویسندگانی چون فون کلاوزویتس تنظیم کردند. میلیونها نسخه از این کتاب‌ها توقیف و نابود شدند. نماینده هیئت مدیره ارتش تأیید کرد که این فرمان اصولاً فرقی با کتاب سوزیهای نازی نداشت.
فلسفه منطق
فلسفهٔ منطق شاخه‌ای از فلسفه است که به بررسی مسائل فلسفی ناشی از منطق می‌پردازد.
سؤالاتی از قبیل اینکه: اعتبار یک استدلال به چه معناست؟ مراد از استنتاج یک گزاره از گزارهٔ دیگر چیست؟ صدق منطقی یک گزاره چه معنایی میدهد؟ چگونه می‌توان یک استدلال معتبر یا یک صدق منطقی را شناخت؟ کدام نظامهای صوری، منطق محسوب میگردند و چرا؟
بهرام عکاشه
پرفسوربهرام عکاشه (متولد ۱۳۱۵ در مسجدسلیمان)، پدر علم زلزله‌شناسی ایران و متخصص برجسته زلزله‌شناسی و زمین‌شناسی است. دکتر عکاشه همواره نسبت به خطر وقوع زلزله در تهران هشدار داده و از طرفداران تغییر محل پایتخت به منظور به حداقل رسانیدن تلفات ناشی از زلزله احتمالی است.
بهرام عکاشه در سال ۱۳۴۸ در مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران مشغول فعالیت شد و در سال ۱۳۶۴ به مرتبه استادی رسید. وی سال‌ها رئیس بخش زلزله‌شناسی در مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران بود و پس از سی سال فعالیت بازنشسته شد. وی همچنین مدت ۱۴ سال ریاست گروه ژئوفیزیک دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال را بر عهده داشته‌است و هم‌اکنون نیز رئیس دانشکده علوم پایه این دانشگاه می‌باشد.
ولسوالی بهسود، ولایت ننگرهار
ولسوالی بهسود یکی از ۲۳ ولسوالی هزاره‌نشین ولایت ننگرهار در شرق افغانستان به مرکزیت قلعه ریگ می‌باشد. بهسود از ولسوالی‌های درجه دوم ننگرهار بود، پهناوری آن ۳۰۹ کیلومتر مربع است و با ۱۵۱٬۵۳۳ نفر جمعیت در سال ۱۴۰۰، سومین ولسوالی پرجمعیت ولایت ننگرهار می‌باشد.
ولسوالی بهسود در نقطه وسطی دریاهای کابل و کنر موقعیت دارد. این ولسوالی به وسیله یک شاهراه ۹۰ کیلومتری با شهر کابل وصل شده، و با همین حدود در شرق با شهر پشاور پاکستان وصل می‌باشد.
۸۰٪ جمعیت این ولسوالی را هزاره‌ها، ۱۵٪ را عرب‌ها و ۵٪ را پشه‌ای‌ها تشکیل می‌دهد. هزاره‌های این ولسوالی از شاخه مشرقی قوم بهسود، به‌نام مقصود می‌باشند. قلمرو قبیله مقصود درگذشته شامل پشاور، پکتیا و بیشتر ننگرهار می‌شد اما امروز بیشتر آنها میان قبایل پشتون جذب شده‌اند و عده‌ای کمی از آنها با مذهب تسنن در این ولسوالی باقی مانده‌اند.
در طی یکی از نخستین کاوش‌های غیرحرفه‌ای در افغانستان در سال‌های ۳۸–۱۸۳۳ میلادی، چارلز مسون (Charles Masson)، جهانگرد بریتانیایی در پایگاهی که بنام استوپه شمارهٔ ۲، در بیماران شناخته می‌شود، در نزدیکی جلال‌آباد در شرق افغانستان، یک ظرف زرین کوچک را کشف کرد که حاوی بقایای بودایی (مرواریدهای سوخته، مُهره‌هایی که از سنگ‌های گرانبها و نیمه‌گرانبها) و سکه‌های ضرب‌شده توسط آزِس دوم (Azes II)، پادشاه سکایی بود.
این ظرف کوچک زرین که سه سانتیمتر ارتفاع دارد، و بر روی جدارهٔ آن سنگ‌های قیمتی کار شده، و احتمالاً هنر دوران هندویونانی است، به عنوان شاهکار هنر یونانی بودایی از گندهارا است.
حسن نیرزاده
سيد حسن نیرزاده نوری (1309–1362) از آموزگاران سرشناس ایران بود.
وی در سال 1309 در تهران متولد شد. چند ماه بعد پدرش، غلامحسین نیرزاده سردبیر روزنامه غربال، را از دست داد. در سال ۱۳۳۲ آموزگاری را آغاز کرد و پس از آشنایی با سید جعفر بهشتی شیرازی و علامه کرباسیان در مدارس نیکان و علوی مشغول تدریس شد.
وی که پس از مشاهده سختگیری‌های آموزگاران تصمیم گرفته بود معلم شود، همواره با صدای گرم و نگاه مهربان در کلاس حاضر می‌شد و با استفاده از مهارت‌های بازیگری تدریس می‌کرد. او پس از مطالعه روش باغچه‌بان، روشی نوین برای تدریس الفبا ابداع نمود.
در سال‌های اول پیروزی انقلاب ۵۷ کلاس درس وی با نام «بروبچه‌های پشت پنجره» در برنامه کودک شبکه یک سیما پخش می‌شد و طرفداران بسیاری داشت. برنامه‌ای که مخاطبان باسواد و بزرگسال را هم شیفته خود کرده بود.
ماوریک (فیلم)
ماوریک فیلمی کمدی-وسترن و ۱۲۷ دقیقه‌ای به کارگردانی ریچارد دانر و با بازی مل گیبسون، جودی فاستر، جیمز گارنر، گراهام گرین، جیمز کابرن و آلفرد مولینا محصول سال ۱۹۹۴ کشور ایالات متحده است.
یک سرخپوست کوچک (فیلم)
یک سرخ‌پوست کوچک عنوان فیلمی وسترن به کارگردانی برنارد مک‌اویتی و محصول شرکت والت دسنی در سال ۱۹۷۳ می باشد. از بازیگران این فیلم می توان به جیمز گارنر و ورا مایلز نام برد.
سمیوئل تیلور کولریج
سَمیوئل تیلور کولریج (زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۲۵ جولای ۱۸۳۴) شاعر، منتقد ادبی سبک رمانتیک، و فیلسوف انگلیسی که به همراه دوستش ویلیام وردزورث یکی از بنیان‌گذاران مکتب رمانتیسم در انگلستان بود.
کولریج بیشتر با دو اثر منظوم خود، "دریانورد کهن" و "کوبلای خان"، و همچنین اثر منثورش "بیوگرافی ادبی"، شناخته شده‌است. آثار نقدش به‌خصوص در ارتباط با شکسپیر بسیار نافذ بود. همچنین، در معرفی فلسفهٔ آرمان‌گرایی آلمان به فرهنگ انگلیسی کمک کرد و از طریق امرسون تأثیری مهم بر فلسفهٔ ماوراءالطبیعهٔ آمریکا داشته‌است.
در تمام سنین بزرگسالی، از حملات شدید افسردگی و اضطراب رنج می‌برد؛ گمان می‌رود او از اختلال دوقطبی رنج می‌برده‌است، اختلال روانی‌ای که در زمان او ناشناخته بود. کولریج بر آن شد تا درد خود را با افیون درمان کند که به اعتیاد انجامید.
خانه‌ای برای تعطیلات (فیلم)
خانه‌ای برای تعطیلات عنوان فیلمی کمدی درام محصول سال ۱۹۹۵ به کارگردانی جودی فاستر است. بازیگران این فیلم هالی هانتر رابرت داونی جونیور و کلیر دینز هستند.
شرلی تمپل
شرلی جین تمپل (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۲۸ – درگذشته ۱۰ فوریه ۲۰۱۴) بازیگر سینما و تلویزیون، خواننده، آهنگساز و رقصنده آمریکایی بود. بیشترین شهرت او به عنوان یک بازیگر کودک در دهه ۱۹۳۰ بود. او از موفق‌ترین بازیگران خردسال تاریخ سینما و یکی از معروف‌ترین آن‌ها بوده‌است.
شرلی تمپل متولد ١٩٢٨ در سانتامونیکا در کالیفرنیا بود. او با چهره شیرین و موهای فرفری خود یکی از محبوب‌ترین کودک‌ستارههای تاریخ هالیوود بود. او اولین بار در سه سالگی در یک فیلم بازی کرد.
تمپل بازیگری را از سه سالگی آغاز نمود. او در سن شش سالگی موفق به کسب جایزه اسکار افتخاری نوجوانان شد. او در تلویزیون نیز قصه‌گوی یک برنامه ویژه کودکان (۱۹۴۷) و میزبان برنامه "نمایش شرلی تمپل" (۱۹۶۰) بود.
استعداد تمپل در آوازخوانی، رقص و بازیگری باعث شد در سراسر دنیا طرفداران بیشمار داشته باشد. او سال ١٩٣۴ با فیلم «برخیز و تشویق کن» به شهرت فراوان رسید و یک سال بعد در شش سالگی یک جایزه اسکار ویژه دریافت کرد. تمپل تا امروز جوان‌ترین فردی است که جایزه آکادمی علوم و هنرهای سینمایی را دریافت کرده‌است.
تمپل که به او لقب «کوچولوی عزیز آمریکا» داده بودند، از ١٩٣۵ تا ١٩٣٨ برای چهار سال پولسازترین بازیگر هالیوود بود.
تمپل تا قبل از ١٠ سالگی در ۴ فیلم بسیار موفق در گیشه ایفای نقش کرد و حتی بعدها گفته شد او برای هرکدام از آن‌ها ۵٠ هزار دلار دستمزد گرفته‌است.
از دیگر فیلم‌های موفق او می‌توان به «کوچک‌ترین یاغی»، «Baby Take a Bow» و «دوشیزه مارکر کوچولو» اشاره کرد.
فرانکلین روزولت، رئیس جمهور آمریکا به خاطر دلگرمی دادن تمپل به مردم در دوران رکورد اقتصادی، به او لقب «خانم معجزه کوچولو» داد. تمپل همچنین کمک کرد شرکت فاکس قرن بیستم در آن دوران از ورشکستگی نجات پیدا کند.
او در مجموع در ۴٣ فیلم بلند سینمایی بازی کرد، اما در دوران نوجوانی و جوانی حس کرد دوام آوردن در این حرفه برایش سخت است و از اواخر دهه ١٩۴٠ کار بازیگری را رها کرد.
او در سن ٢٢ سالگی یعنی در سال ۱۹۵۰ فعالیت‌های سینمایی را کنار گذاشت و از آن پس بیشتر به کارهای خیریه پرداخت.
تمپل به حضور در تلویزیون ادامه داد، اما در این کار موفق نبود و در نهایت از مرکز توجه خارج شد. او پس از حدود دو دهه غیبت سعی کرد با ورود به دنیای سیاست، بار دیگر بخت خود را امتحان کند.
او سال ١٩۶٧ وارد رقابت‌های انتخاباتی کنگره آمریکا شد، اما رأی نیاورد.
ریچارد نیکسون، رئیس جمهور آمریکا بعداً او را به عنوان یکی از اعضای هیئت نمایندگی آمریکا در مجمع عمومی سازمان ملل متحد منصوب کرد. جرالد فورد دیگر رئیس جمهور آمریکا در ١٩٧۴ تمپل را به عنوان سفیر آمریکا در غنا انتخاب کرد.
تمپل در ١٩٨٩ کمی پیش از سقوط رژیم کمونیستی چکسلواکی سفیر آمریکا در این کشور شد.
شرلی تمپل در سال ١٩٩٩ از سوی انستیتو فیلم آمریکا در رده ١٨ بزرگترین ستاره زن تاریخ سینما قرار گرفت.
شرلی تمپل روز شامگاه دوشنبه ١٠ فوریه ٢٠١۴ در خانه خود در وودساید در کالیفرنیا به دلایل طبیعی درگذشت. او هنگام مرگ ٨۵ ساله بود.
ستاره‌های هالیوود از جمله ووپی گلدبرگ پس از اعلام خبر مرگ شرلی تمپل در شبکه‌های اجتماعی مانند توئیتر به او ادای احترام کردند.
لئونارد مالتین منتقد معروف نوشت: «یکی از بااستعدادترین و درخشان‌ترین ستاره‌های دنیا در آسمان هنر بود. او یک پدیده واقعی بود.»
تاتوم اونیل
تاتوم بئاتریس اونیل بازیگر، آمریکایی برنده جایزه اسکار می‌باشد.
او در سن ۱۰ سالگی توانست جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کند و از این لحاظ دارای رکورد می‌باشد.
یکی از نخستین دوست‌پسرهای اونیل مایکل جکسون بود که در دههٔ ۷۰ و اوایل دههٔ ۸۰ با یکدیگر رابطه داشتند.
ویلیام وردزورث
ویلیام وُردزوُرث (زادهٔ ۷ آوریل ۱۷۷۰ - درگذشتهٔ ۲۳ آوریل ۱۸۵۰) شاعر بزرگ انگلیسی سبک رمانتیک، کسی که همراه با سمیوئل تیلور کولریج با انتشار مشترک «ترانه‌های غنایی» در سال ۱۷۹۸ به شروع دوران رمانتیک در ادبیات انگلیسی کمک کردند. مهمترین اثر وردزورث را عموماً «پیش درآمد» می‌دانند، شعری زندگی‌نامه وار از دوران جوانیش که چندین بار توسط شاعر بازبینی و بسط داده شد؛ این اثر بعد از مرگ وی چاپ و عنوان گذاری شد و پیش از آن به شعر «خطاب به کولریج» معروف بود. وردزورث از ۱۸۴۳ تا زمان مرگش ۱۸۵۰ ملک الشعراء انگلستان بود.
ویلیام وردزورث در هفتم آوریل ۱۷۷۰ در کامبرلند انگلستان متولد شد. مرگ نابهنگام مادر زمانی که ویلیام تنها هفت سال داشت، ضربهٔ روحی بسیاری بر خانواده از جمله پدر وارد کرد طوری که وی سرپرستی فرزندان خود را به فامیل سپرد. بدین ترتیب ویلیام دوران کودکی و نوجوانی اش را به دور از خواهر کوچکترش دوروتی و دو برادر دیگرش سپری کرد. سال ۱۷۸۷ زمانی که ویلیام هفده ساله بود وارد کمبریج شد، محیطی که چندان مطابق میلش نبود. مهمترین اتفاقی که در دوران تحصیل وی رخ داد سفر وی به فرانسه در تابستان ۱۷۹۰ بود، فرانسه‌ای که به تازگی دستخوش انقلابی بزرگ شده بود. وردزورث جوان به شدت تحت تأثیر این انقلاب قرار گرفت و در بازگشت به لندن دیدگاهی انتقادی نسبت به فقر و بی عدالتی‌های جامعهٔ انگلستان در پیش گرفت. دیدگاهی که نمود آن را در اشعار وی در این دوره می‌توان یافت. سال ۱۷۹۵ وردزورث با کمک مالی یکی از دوستانش توانست دوباره با خواهرش دوروتی دیدار کند. دو سال بعد نیز به بریستول نقل مکان کردند، جایی که با سمیوئل تیلور کولریج شاعر آشنا شدند. طولی نکشید که هر دو شاعر با تأثیری متقابل بر یکدیگر شروع به سرودن ماندگارترین اشعار ادبیات دورهٔ رمانتیک کردند. سال ۱۷۹۸ و با انتشار مجموعه اشعاری با عنوان «ترانه‌های غنایی» ادبیات انگلستان وارد دوره‌ای جدید از تاریخ خود گردید؛ دورهٔ رمانتیک که تا حدود سال ۱۸۳۴ نیز ادامه یافت. دو سال بعد در مقدمهٔ چاپ دوم همین مجموعه اشعار است که وردزورث شعر خوب را حاصل غلیان خودجوش احساسات قوی معرفی می‌کند. سال ۱۷۹۹ ویلیام به همراه خواهرش به کلبهٔ خود در لیک دیستریکت (Lake District) نقل مکان کردند، ناحیه‌ای در شمال غربی انگلستان که به خاطر دریاچه‌ها، کوه‌ها و مناظر دل انگیزش الهام بخش بسیاری از اشعار وردزورث بود و بدین سان وی را شاعر طبیعت نیز می‌خوانند. سال ۱۸۰۲ وردزورث با دوست دوران کودکی اش، مری هاچینسن ازدواج کرد. دوروتی وردزورث نیز به همراه آنها زندگی می‌کرد و رابطهٔ عاطفی خوبی با مری برقرار کرده بود. وردزورث در اواخر عمر نیز از سرودن شعر دست نمی‌کشید ولی اشعارش دیگر آن موفقیت سالهای جوانی را نداشتند. از ۱۸۴۳ تا زمان مرگش ۱۸۵۰، وردزورث ملک الشعراء انگلستان بود، عنوانی که در ابتدا به علت کهولت سن از قبول آن امتناع می‌ورزید ولی نهایتاً مجبور به پذیرش آن شد. وی نهایتاً پس از هشتاد سال زندگی در ۲۳ آوریل ۱۸۵۰ چشم از جهان فروبست.
خاندان ماندنی
ماندنی نام خاندان بنامی‌است که زمانی بر کوهپایه‌های زاگرس جنوبی فرمان می‌راندند و در استان فارس دارای جایگاه بلندی بودند. این خاندان نفوذ بسیاری در دولت مصدق داشت ولی با فروپاشی دولت مصدق و برپایی دوباره پهلوی جایگاه سترگ پیشین خود را از کف دادند. اینک این خاندان درشهرهای شمالی استان فارس زندگی می‌کنند ودارای چندین تیره می‌باشند که می‌توان به تیره مشهور ماندنی که بیشتر دراردکان فارس و اطراف آن زندگی می‌کنند، تیره شیروانی، تیره جهانبازی که بیشتر درشهر کازرون زندگی می‌کنند اشاره کرد.
هانس لاندا
هانس لاندا شخصیت خیالی خلق شده توسط کوئنتین تارانتینو است که در فیلم حرامزاده‌های لعنتی (محصول ۲۰۰۹) به تصویر کشیده شده‌است. این شخصیت یک افسر بی‌رحم نازی است که شخصیت منفی فیلم به حساب می‌آید. از نظر بسیاری ایفای نقش این سرهنگ نازی، که شخصیتی بود در ظاهر بسیار خوش برخورد، فهمیده و تحصیلکرده ولی در عین حال بسیار بی‌رحم و خبیث، در حقیقت برجسته‌ترین نقطه قوت فیلم حرامزاده‌های لعنتی به کارگردانی کوئنتین تارانتینو بود.
کلنل هانس لاندا یک متخصص حرفه‌ای در کشتار یهودیان و هولوکاست در جنگ جهانی دوم است، آنچنان که دوستانش به او لقب «شکارچی یهود» داده‌اند. همچنین به زبان‌های ایتالیایی، فرانسوی، آلمانی و انگلیسی مسلط است. کوئنتین تارانتینو گفته‌است که شخصیت کلنل لاندا کاملترین شخصیتی است که تاکنون نوشته‌است. در ابتدا برای این نقش لئوناردو دی کاپریو مدنظر بود. ولی بعد از مدتی کارگردان تصمیم گرفت که یک بازیگر اتریشی این نقش را برعهده گیرد. کریستوف والتس بازیگری بود که از قبل هیچ آشنایی با تارانتینو یا تهیه‌کننده فیلم‌های او لارنس بندر نداشت ولی این نخستین همکاری آن‌ها به یک همکاری درخشان تبدیل شد.
والتس برای این فیلم برندهٔ جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره‌های مختلف نظیر کن، گلدن گلوب، بفتا و اسکار شده‌است.
نازی‌زدایی
نازی زدایی یکی از اهداف متفقین بود تا جامعه، فرهنگ، مطبوعات، اقتصاد، قضا و سیاست آلمان و اتریش را از هرگونه آثار حکومت رایش سوم پاک سازند. این روند خصوصاً با برکناری افراد درگیر، از موقعیتهای پرنفوذ و منحل کردن یا ضعیف سازی سازمانهای وابسته به آن صورت گرفت. برنامه نازی زدایی پس از پایان جنگ جهانی دوم شروع شد و با معاهده پوتسدام تبلور یافت.
در ۱۹۶۹ مجله تایم اظهار داشت:
بیانیه‌های صادر شده توسط دول بریتانیا و آمریکا، هر دو پیش و بلافاصله پس از تسلیم شدن آلمان، نشان می‌دهد که با استفاده از الفاظ «گناه جمعی» و «مسئولیت جمعی» کل ملت آلمان مسئول اعمال حکومت نازی شمرده می‌شد.
برای رسیدن به این هدف متفقین تلاشهای نازی زدایی پس از جنگ شان را آغاز کردند، شاخه جنگ روانی فرماندهی کل نیروهای اعزامی متفقین یک کارزار پروپاگاندای روانی را با هدف تقویت حس مسئولیت جمعی آلمان آغاز کرد. گروه کنترل روابط عمومی و خدمات اطلاعاتی شاخه بریتانیایی کمیسیون کنترل متفقین در ۱۹۴۵ رهنمودهایی را در دسترس مسئولان تولید روزنامه و ایستگاههای پخش رادیویی برای مردم آلمان قرار داد که بر «مسئولیت اخلاقی همه آلمانی‌ها برای جرمهای نازی» تأکید می‌کرد. به‌طور مشابه، در بین مسئولان آمریکایی، چنین حس گناه جمعی پیشنیازی برای «آموزش طولانی مدت مردم آلمان» شمرده می‌شد.
با استفاده از مطبوعات آلمانی، که تحت کنترل متفقین بودند، و همچنین پوسترها و کتابچه‌ها، برنامه‌ای برای مطلع کردن آلمانی‌های معمولی از آن چه در بازداشتگاههای اسرای جنگی انجام شده بود، انجام شد. برای نمونه با استفاده از پوسترهایی با عکس قربانیان بازداشتگاههای اسرای جنگی در کنار متنی مانند «شما مقصر این هستید!» یا «این بیرحمی‌ها: خطای شما!» تعدادی فیلم که بازداشتگاههای اسرای جنگی را نشان می‌داد ساخته و به مردم آلمان نمایش داده شد، مانند «Die Todesmühlen»، در ژانویه ۱۹۴۶ در منطقه آمریکایی نمایش داده شد، و «Welt im Film No. ۵» در ژوئن ۱۹۴۵. فیلمی که هرگز، بخشی به خاطر تاخیرها و وجود فیلمهای دیگر تمام شد "خاطره اردوگاههاً بود. بر اساس گفته سیدنی برنشتاین (رییس PWD) :
بلافاصله پس از آزادسازی بازداشتگاههای اسرای جنگی بسیاری از مردم غیرنظامی آلمان مجبور شدند که وضعیت اردوگاهها را ببینند، اجساد پوسیده را به خاک بسپرند و گورهای دسته جمعی را نبش قبر کنند. به خاطر خطر مرگ یا پس گرفتن غذا، مردم غیرنظامی همچنین مجبور می‌شدند که اموال خود را به ساکنین سابق اردوگاههای اسرا بدهند.
بیل (بیل را بکش)
بیل نام یکی از شخصیت‌های خیالی خلق شده توسط کوئنتین تارانتینو است که در دوگانهٔ بیل را بکش (محصول ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴) از آن به عنوان یک شخصیت منفی استفاده شده‌است. در داستان فیلم بیل عاشق بئاتریس کیدو/عروس (با بازی اوما تورمن) است و برادر باد (با بازی مایکل مندسن) و پدر ب.ب می‌باشد . این شخصیت توسط دیوید کارادین بازی شده‌است. کارادین به خاطر ایفای این نقش نامزد گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
لس ماچوکامبوس
لس ماچوکامبوس یک گروه موسیقی است که در ۱۹۵۹ توسط جولیا کرتس کاستاریکایی (نوهٔ رئیس‌جمهور اسبق کاستاریکا لئون کرتس کاسترو)، رافائل گایوسو اسپانیایی و میلتون زاپاتای پرویی در پاریس تشکیل شد. میلتون زاپاتا یک سال بعد جای خود را به رومانو زانوتی ایتالیایی داد.
نام لس ماچوکامبوس از ماچوکامبو، پستانداری که در امریکای جنوبی زندگی می‌کند گرفته شده‌است. از پوست این حیوان برای ساخت نوعی ماندولین کوچک که توسط گروه نواخته می‌شود استفاده می‌شود. این گروه سه نفره به لطف شبکهٔ Jeunesses musicales de France به سرعت مشهور شد و توانست به کمک آن‌ها ترانهٔ “La bamba” را منتشر کند. این ترانه جایزهٔ بزرگ آکادمی موسیقی فرانسه را از آن خود کرد. اما موفقیت اصلی آن‌ها با ترانهٔ “Pepito” به دست آمد و پای آن‌ها را به صحنه‌های بین‌المللی باز کرد.
این موفقیت به لطف صدای استثنایی و رسای جولیا کرتس ادامه پیدا کرد. کارنامه آن‌ها متشکل است از ترانه‌های light ، danceable و ترانه‌های متنوعی از امریکای لاتین و نیز ترانه‌هایی از خوانندگان نامداری چون شارل آزناوور و لئو فرره.
شجاع‌الدین خورشید
شجاع الدین خورشید بن ابی بکر بن محمد بن خورشید (۵۸۰–۶۲۱) از امرای لر کوچک و بنیان‌گذار سلسله اتابکان بود. ولایت لر کوچک نامی است تاریخی برای استان‌های لرستان و ایلام امروزی. در سال ۵۸۰ ه‍.ق شجاع الدین خورشید یکی از روسای ایشان که از طایفه جنگروی بود سلسله اتابکان لر کوچک را بنیان نهاد. در سال ۵۸۰ هجری قمری یکی از رؤسای لر کوچک که شجاع الدین خورشید نام داشت طوایف لر کوچک را تحت امر خود درآورد و بر قلعهٔ معتبر مانرود که از دژهای مستحکم لرستان بود دست یافت. اقتدار پیدا کردن شجاع الدین خورشید و اتباع او بر الناصر لدین اللّه خلیفه عباسی را نگران کرد و خلیفه شجاع الدین خورشید و برادرش نورالدین محمد را به بغداد فراخواند و فرمان تسلیم قلعه مانرود را صادر کرد. اما شجاع الدین خورشید و برادرش حاضر به تسلیم قلعه نشدند. ناصر خلیفه عباسی برادر شجاع الدین خورشید را زندانی کرد و نورالدین در زندان مرد. شجاع الدین نیز حاضر شد قلعه مانرود را واگذار کرد و در مقابل حکومت ولایت طرازک از ولایت خوزستان را به دست آورد. شجاع الدین قریب سی سال دیگر در آن حدود حکومت می‌کرد تا آنکه در سال ۶۲۱ هجری قمری مرد، گفته می‌شود سن وی بیش از صد سال بوده‌است. شجاع الدین خورشید پسر خود پدر و برادرزاده اش سیف الدین رستم را در آخر عمر که از کار افتاده بود به اداره امور قبایل تابعه حکمرانی منصوب کرده بود و جانشینی خود را به ترتیب به بدر و بعد از او به سیف الدین رستم واگذار کرده بود. اما سیف الدین در حیات شجاع الدین از پیری او استفاده کرده بدر را به خیانت نسبت به پدر متهم کرد و پدر را بکشتن بدر واداشت و خود بعد از مرگ شجاع الدین خورشید توانست به حکومت دست پیدا کند.
طوایف لر کوچک قبایلی بودند از لران ایرانی و کردان آسیای صغیر که در حدود بین عراق عجم و عراق عرب ییلاق و قشلاق می‌کردند و خراج خود را به دیوان بغداد می‌دادند و به بسیار کم حکومتی مستقل داشتند. سرزمین لرستان به دو قسمت لر کوچک و لر بزرگ تقسیم می‌شود. در کتاب تاریخ مغول در صفحه ۴۴۲ و در کتاب مجمل التواریخ گلستانه در صفحه ۲۰۴ به این شرح در خصوص نواحی لر کوچک و بزرگ آمده‌است:
چمن سلطان
چَمَن سُلطان شهری است از بخش بربرود شرقی شهرستان الیگودرز در استان لرستان قرار دارد.
در ۱۸ کیلومتری جنوب شرقی شهرستان الیگودرز قرار دارد. ارتفاع زیاد چمن سلطان باعث شده تا در تابستان ها آب و هوای خنک و در زمستان سرمای شدید . اهالی این شهر ترک زبان هستند
قلعه بهمن (بوئین میاندشت)
قلعه بهمن ، روستایی از توابع بخش کرچمبو شهرستان بوئین و میاندشت در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان کرچمبو شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۲ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
این روستا در واقع در ۳۵۰۰۰ گزی شمال باختری داران و ۱۰۰۰ گزی راه ازنا به اصفهان. موقع جغرافیایی آن کوهستانی و هوای آن سردسیری است. آب آن از قنات و چشمه تأمین می‌شود. و محصول آن غلات، حبوب، گزانگبین و شغل اهالی زراعت وگله داری و صنایع دستی زنان جاجیم و قالی بافی است. راه آن فرعی است.
تائیس
تائیس یک روسپی آتنی (هتایرا) بود که در زمان اسکندر مقدونی می‌زیست و در لشکرکشی‌های اسکندر او را همراهی می‌کرد. عمدهٔ شهرت او به‌واسطهٔ نقشش در تحریک اسکندر در واقعهٔ به آتش کشیدن تخت جمشید است.
تائیس معشوقه بطلمیوس یکم سوتر یکی از ژنرال‌های اسکندر بود. همچنین گفته شده‌است که ممکن است اسکندر نیز عاشق او بوده باشد، براساس گفته آتنائوس اسکندر دوست داشته «تائیس را با خودش نگه دارد» و این می‌تواند به این معنی باشد که او از هم خوابی با تائیس لذت می‌برده‌است. گفته می‌شود که وی بسیار شوخ و سرگرم‌کننده بوده‌است. آتنائوس همچنین می‌گوید که پس از مرگ الکساندر، بطلمیوس با تائیس ازدواج کرد و سه فرزند به دنیا آورد.
ظاهراً تائیس اهل آتن بوده‌است و اسکندر را در طول جنگ‌هایش در آسیای صغیر همراهی می‌کرده‌است. از این جهت وی مورد توجه تاریخ قرار گرفت که در سال ۳۳۰ قبل از میلاد ، اسکندر کاخ تخت جمشید، محل اصلی سلسله هخامنشی را آتش زد. تائیس در مهمانی حضور داشت و سخنرانی کرد او اسکندر را متقاعد کرد که کاخ را بسوزاند. سلیتارچوس ادعا می‌کند که تخریب و آتش زدن تخت جمشید به تشویق تائیس بوده‌است. همچنین پلوتارک و دیودور اظهار می‌کنند که دلیل او پاسخ به سوزاندن معبد قدیمی پارتنون در آکروپولیس توسط خشایارشا در سال ۴۸۰ قبل از میلاد در طول جنگ‌های ایران و یونان بود.
و دیودور نقل می‌کند که تائیس پس از سخنرانی اسکندر نخستین کسی است که مشعل خود را به داخل تخت جمشید انداخت.
استدلال شده‌است که تائیس در این زمان معشوقه اسکندر بوده‌است و بطلمیوس بعداً با او ازدواج کرده‌است گرچه سایر نویسندگان معتقدند که او همیشه معشوقه بطلمیوس بوده‌است.