رادیو محلی
رادیو‌ها دیربازی است که به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای اطلاع رسانی در جوامع مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. در دهه‌ها اخیر پیش‌بینی می‌شد که با ایجاد تکنولوژی‌های نو ارتباطی همچون شبکه‌های تار گستر، ماهواره‌ها و سیستم‌های اطلاع رسانی سیار نقش این رسانه ارتباطی کم رنگ تر گردد اما رادیوها ضمن نگه داشتن هواداران قدیمی خود، با سازگار کردن تکنولوژی‌های نوین تولید و پخش بر تعداد شنوندگان خود افزوده‌است. در این پژوهش ضمن برشمردن مزایاهای ایجاد ایستگاه‌های رادیویی شهری یا محلی در شهرهای ایران به امکان سنجی پروژه و موانع پیش روی آن پیش روی آن پرداخته‌است. هرچند که در جمهوری اسلامی ایران سیاست تمرکز گرا و انحصارگرایانه در ایجاد رسانه‌های پخشی همچون رادیو‌ها و تلویزیون وجود دارد، امید است با ایجاد ساز و کار نظارتی مناسب و ایجاد قوانین فراگیر بستر مناسبی جهت عملیاتی شدن این‌گونه طرح‌ها فراهم گردد. شهرستان جهرم را به دلیل سابقه قبلی در راه اندازی رادیوی شهری به عنوان محور پژوهش قرار داده و به امکان سنجی این پروژه در این شهر که هفتادو پنجمین شهر پرجمعیت ایران است می‌پردازیم. اولین ایستگاه‌های رادیویی به‌طور ساده فقط سیستم‌های رادیوتلگراف بودند و صدا را منتقل نمی‌کردند. در سال ۱۹۰۶ رجینالد فسندن موفق به ارسال صدا شد و چارلز هارولد نیز در سال ۱۹۰۹ صدا و گفتگو را پخش نمود. حال بایستی دستگاهی برای دریافت این صدا ایجاد می‌شد. پیتزبورگ، پنسیلوانیا که تحت مالکیت و اداره وستینگهاوس بودند، پخش رادیویی را با اولین مجوز و پروانه ایستگاه رادیویی «تجاری» در ۲ ماه نوامبر، سال ۱۹۲۰ شروع کرند. به کارگیری رادیو در ایران با افتتاح نخستین فرستنده‌های بی‌سیم موج بلند تهران با قدرت ۲۰ کیلو وات و طول دکل ۱۲۰ متر، در ساعت ۳ بعدازظهر روز ششم اردیبهشت ماه سال ۱۳۰۵ در تهران آغاز شد.[۱] پیش از این، مدرسه بیسیم قشون کل در وزارت جنگ، به تعلیم نیروی متخصص جهت کار با این گونه ایستگاه‌ها روی آورده بود و با ایجاد فرستنده‌های طول موج کوتاه، گروهی از کارکنان این مدرسه به فرانسه اعزام شدند تا دوره‌های تخصصی تر را ببینند. به دنبال تصویب اساسنامهٔ سازمان پرورش افکار در پانزدهم دی ماه ۱۳۱۷ شمسی، کمیسیون رادیو ساخت دو دستگاه فرستنده موج کوتاه به قدرت ۲ و ۲۰ کیلو وات را به شرکت استاندارد انگلستان سفارش داد.  کار نصب و راه‌اندازی فرستنده در اواخر سال ۱۳۱۸ صورت گرفت . پس از نصب دستگاه فرستنده و آماده‌سازی یک استودیوی موقت در عمارت بی‌سیم، سرانجام رادیو تهران در چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۱۹ افتتاح شد. [۱]  رادیو در ایران که هم‌اکنون پیرمردی هفتاد ساله‌است، فراز و نشیب‌های تاریخی بسیاری را تجربه کرده‌است، مردم را شاد کرده، آن‌ها را گریانده و با صدای آژیر خود، مردم را به پناهگاه‌ها فرستاده و با اعلام وضعیت سبز آن‌ها را بیرون کشیده‌است.  در حال حاضر ۳۰ مرکز استان و ۹ شهر دیگر صاحب رادیو می‌باشند. یاسوج و جزیره کیش جمعیتی کمتر از جهرم را تحت پوشش دارند. جدول زیر لیست این ۳۹ ایستگاه رادیویی به همراه جمعیت شهر و اینکه آیا رادیو استانی است یا نه آورده شده‌است. سازمان یونسکو به صورت جدی حمایت خود را از تأسیس رادیوهای محلی و شهری اعلام نموده‌است. این حمایت‌ها بی دلیل نیست چرا که رادیوهای تخصصی شهری می‌تواند گره‌های بسیاری را مشکلات منطقه باز کند. به عنوان مثال  رادیوی شهر ی می‌تواند بر ۴ اصل بنیادی استوار باشد: یکی از مهم‌ترین کاربردهای رایوهای شهری آگاه‌سازی عمومی و تخصصی مردم منطقه می‌باشد که می‌تواند با هدایت صحیح و مدیریت کارآمد آن را در جهت پیشرفت همه جانبه شهر به کار بست. در زیر به برخی از نیازهای جامعه شهری در حیطه تخصصی شهری، واقع در یک منطقه خاص، با رویکرد منطقه‌ای اشاره شده‌است که می‌توان ضمن گسترش دامنه این نیازها اقدام به تهیه و تولید برنامه نمود:
چالش‌های مربوط به خصوصی سازی و به اجرا در آوردن اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مهم‌ترین مسئله‌ای است که وقت دولتمردان را به خود اختصاص داده، اما متأسفانه در ابلاغیه سیاست‌های اجرایی اصل ۴۴ جایگاه رسانه‌ها به وضوح خالی دیده می‌شود و باید به این نکته معترف بود که رادیو و تلویزیون شامل این اصل نمی‌شوند و همچنان در دستان دولت باقی می‌ماند.  برخی موانع شکل‌گیری رسانه‌های غیر دولتی موفق در ایران به قرار زیر بر می‌شمارند: یکی از کارشناسان رسانه معتقد است که مالکیت هم‌اکنون در انحصار دولت است، اما در حوزهٔ مدیریت می‌توان تغییر ایجاد کرد. مالکیت می‌تواند دولتی باقی بماند و مدیریت به بخش خصوصی واگذار شود. چنین مدیریتی می‌تواند تنوع در برنامه‌های رادیویی ایجاد کند. به نظر می‌رسد چنانچه این مدل، عملیاتی شود و طراحی دقیق صورت گیرد، می‌توان احساس کرد که این نوع مدیریت از قبلی بهتر بوده و به واقعیت نزدیکتر باشد. این مسئله نشان‌دهندهٔ این است که رادیو و تلویزیون را می‌توان حداقل در حوزه‌هایی از انحصار دولت خارج کرد. یک ایستگاه رادیویی یک سرویس پخش و انتشار است که به‌طور معمول از طریق هوا و به صورت موج‌های رادیویی از یک فرستنده و توسط آنتن پخش شده و به کمک دستگاه‌های گیرنده دریافت می‌شود. ایستگاه‌ها به روش‌های مختلفی اقدام به پخش برنامه‌های خود می‌کنند که برخی از آن‌ها در جدول زیر مقایسه شده‌است.
ساده‌ترین رادیوهای محلی از یک فرستنده کم قدرت، آنتن، میکرفن و پخش‌کننده صدا و موتر برق تشکیل شده‌است. با این تجهیزات می‌توان تا شعاع ۱۰ کیلومتری را تحت پوشش قرار داد. جدول زیر تجهیزات پایه‌ای یک ایستگاه رادیویی سیگنال آنالوگ را با حداقل امکانات لیست کرده‌است و با کمکی دید آینده نگرانه به هیچ عنوان جهت راه اندازی یک ایستگاه شهری پیشنهاد نمی‌شود!
اما آنچه مسلم به نظر می‌رسد این است که جهت پوشش گستره شهری جهرم ما نیازمند امکانات تکنیکی تر و مجهزتری می‌باشیم. فرستنده‌ها را باید ارتقا داد، آنتن‌های پر قدرت تری را تدارک دید، استودیو مجهزی فراهم نمود و مکان مناسبی را جهت استقرار این تجهیزات فراهم نمود. فرستنده رادیویی هسته اصلی تشکیل دهنده رادیوی شهر می‌باشد. این فرستنده امکان ارسال برنامه رادیویی‌های تولیدی را فراهم می‌کند. فرستنده‌های توان پایین می‌توانند با توان ۵ تا ۳۰۰ وات ساخته شوند و حداکثر تا شعاع ۳۰ کیلومتری خود را تحت پوشش قرار دهند. مثلاً فرستنده‌ای که جهت یک شهر نسبتا کوچک پیشنهاد می‌شود، فرستنده FM با قدرت ۲۰ وات است. می‌توان یک تعویض‌کننده‌های خطی یا تقویت‌کننده قدرت را به فرستنده ۲۰ وات اضافه نمود. این تقویت‌کننده‌ها با قدرت‌های ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰، ۲۵۰،۳۰۰، ۵۰۰ و حتی ۱۰۰۰ وات نیز وجود دارد. استفاده از تقویت‌کننده‌ها مرقوم به صرفه تر است. فرستنده‌های اف‌ام ۲۰۳۰ معمولاً به AM ترجیح داده می‌شود چرا که:
ایستگاه‌های AM اولین ایستگاه‌های پخشی بودند که توسعه داده شدند. AM اشاره به مدولاسیون دامنه اینترنتی یک مد برای پخش امواج رادیویی با دامنه‌های مختلف سیگنال حامل در پاسخ به دامنه سیگنال ارسال شده می‌باشد. یکی از مزایای پخش AM استفاده از سیگنال‌های ساده و غیر پیشرفته‌است که می‌تواند با تجهیزات ساده ( به صدا تبدیل شود) دریافت و آشکار شود. اگر یک سیگنال به اندازه کافی قوی باشد، حتی منبع برق برای آن لازم نیست. رادیوی AM بعضی ایرادات و اشکالات مهم و جدی دارد رادیوی FM توسط ادوین اچ آرمسترانگ در سال ۱۹۳۰ به منظور جلوگیری از تداخل ثابت مشکل رادیوی AM اختراع شد که در مقابل تداخل مصونیت داشت. درهمین زمان، کیفیت بهتر امکان قرار گرفتن فضای ایستگاه‌ها را در فواصل بیشتری فراهم کرد. به جای ۱۰ کیلو هرتز فضا، فضای آن‌ها ۲۰۰ کیلوهرتز، شد. این مورد قبلاً در تجهیزات صوتی در سال ۱۹۴۰ وجود نداشت، اما این فضاگذاری بین کانالی بیشتر که برای کاهش مشکل سیستم‌های موجود AM استفاده شد. پخش‌کننده‌های رادیویی ماهواره ای به آهستگی ایجاد و توسعه یافته‌اند، چون هزینه‌های زیاد ورود به سیستم براساس فضای فرستنده ماهواره‌ها، و محدودیت موجود برای مجوزهای در حوزه ماهواره‌ای، رشد این بازار را محدود کرده‌است. در ایالات متحده آمریکا و کانادا، فقط دو سرویس، رادیوی ماهواره‌ای XM و رادیوی ماهواره‌ای سیروس وجود دارد.