قانون دمیتر
قانونِ دمیتر یا «قاعده حداقلِ دانش» راهبردی در طراحی نرم‌افزار، بخصوص برنامه‌نویسی شی‌گراست. در شکلِ عمومی‌اش «دمیتر» (LoD)حالتِ خاصی از جفتگریِ ضعیف است. این راهبرد در دانشگاه شمال‌شرقی در ۱۹۸۷ ایجاد و به صورتِ زیر خلاصه شده است: شالودهٔ این قانون آن است که تا حد ممکن هر شی از ساختار و ویژگی‌های هر چیزِ دیگری در سیستم ناآگاه باشد. این ناآگاهی شامل زیر-اجزائش نیز می‌شود. این قانون بخشی از پنهان‌سازی اطلاعات است. قانون نامش را از پروژه‌ایی به همین نام گرفته که پروژه‌ایی در سبکِ جنبه‌گرایی است. نام پروژه به افتخارِ دمیتر، «مادرِ توزیع» و «خدای کشاورزی» در اساطیر یونان نامگذاری شده بود. از جنبهٔ دیگر، بخاطر دیدگاهِ از «پایین به بالا» نامگذازی مناسب بود.
زمانی که قاون را بر روی برنامه‌های شی‌گرای اعمال می‌نماییم، می‌توان قانون را با نامِ صحیح‌ترش: «قانون دمیتر برای توایع/متدها» یاد کرد(LoD-F). در این حالت شی‌ایی مانند codice_1 می‌تواند یک سرویس (متد) از یک نمونهٔ شی‌ایی از codice_2 را درخواست نماید؛ ولی شیٰء codice_1 "نمی‌تواند از طریقِ" codice_2 به شیءِ دیگری، مانندِ codice_5، دست‌پیدا نماید و سرویسی را دریافت نماید. جهتِ انجام این کار، شیءِ codice_1 به وضوح نیاز به دانشِ بیشتر از ساختارِ داخلیِ شیءِ codice_2 دارد. فاصلِ codice_2 نیازمندِ تغییر است تا در صورت لزوم بتواند نیازهایِ شیءِ codice_1، را پاسخگو باشد. نیازی که درباره زی-اجزاء شیءِ codice_2 است. می‌توان در روشی جایگزینِ به شیءِ codice_1 اجازهٔ دسترسی مستقیم به شیءِ codice_5 را داد تا درخواستش را به طور مستقیم به شیءِ codice_5 دهد. در صورتِ رعایت قانونِ دمیتر، این تنها شیءِ codice_2 است که از ساختارِ داخلی‌اش آگاه است.
اگر تابعِ (متدِ) «codice_15» از شیءِ «codice_16» موردِ نیاز باشد؛ این فراخوانی تنها یکی از اشکالِ زیر است:
به صورِ دقیق‌تر، یک شیء، بهتر است تا از فراخوانی اعضای یک شیء که توسطِ متدِ دیگری پس فرستاده شده، خودداری نماید. به طور واضح‌تر، در زبان‌های جدید که از «.» برای فراخوانیِ متدِ یک شیء استفاده می‌کنند، می‌توان قانون را به صورتِ «تنها از یک نقطه استفاده کن» درآورد. قانونِ دمیتر درموردِ «codice_23» شکسته شده. اما «codice_24» نمایشی صحیح از قانون است. به عنوانِ یک مثالِ ساده؛ برای اینکه به یک اسب دستورِ حرکت دهیم؛ لازم نیست تا به هرپای اسب این دستور داده شود. اسب خودش دستور حرکت به پاهایش را صادر می‌کند.
برتری قانونِ دمیتر در «قابلیت نگهداری» و «قابیلیت نطبیق» در نرم‌افزار است. ااز آنجا که اشیا وابستگیِ کمتری به ساختارِ اشیاء دیگر دارند، تغییرات در اشیا می‌تواند بدون نیاز به اطلاع به سایر اشیا صورت گیرد. بَسیلی و همکارانش نتایجِ عملی‌ایی را منتشر کردند که نشان می‌داد «پاسخِ برای یک کلاس» (پ. س. ک: تعداد متدهایی که دارای پتانسیلِ فراخوانی یک متد هستند) می‌تواند احتمالِ باگ نرم‌افزاری را کاهش دهد. با پیروی از قانونِ دمیتر می‌تواند «پ. س. ک» را کاهش دهد. درهر حال؛ مقدارِ «متدِ وزندار به ازای کلاس» (تعداد متدهای هر کلاس) را افزایش می‌دهد که خود باعث افزایشِ احتمالِ «باگ نرم‌افزاری» خواهد شد. معماریِ چندلایه‌ایی می‌تواند به عنوانِ سازوکارِ پیاده‌سازیِ قانونِ دمیتر در مهندسی نرم‌افزار باشد.
در سطعِ متد، LoD، به سمتِ یک فاصلِ کمینه حرکت می‌کند؛ که باعثِ خواهد شد تا تنها اطلاعاتی که برایِ کارش نیاز دارد دسترسی داشته باشد که این شامل آگاهی اندکی از تعدادِ اندکی از متدهای سایر اشیایی است که با این شی رابطه نزدیک دارند. از طرفِ دیگر، در سطحِ کلاس LoD، منجر به بزرگ شدن فاصل خواهد شد؛ چراکه LoD نیازمندِ متدهای کمکی زیادی‌ست تا از ورودِ بیش از حد به داخلِ یک شی جلوگیری شود. راه‌حلی که برای این مسئله وجود دارد کمک گرفتن از رهیافتِ «برنامه‌نویسی جنبه‌گراست»