حسین رونقی
سید حسین رونقی ملکی (زادهٔ ۱۳۶۴) فعال حقوق بشر، کنشگر مدنی، وبلاگ نویس و زندانی سیاسی اهل ایران است. او حضور قابل توجهی در شبکه‌های اجتماعی داشته و پیش از این هم سابقه بازداشت و زندان را دارد. وی همچنین در حوزهٔ برنامه‌نویسی، ساختن وبلاگ و فراهم آوردن زمینه‌هایی برای عبور از سد فیلترینگ، تلاش‌های گسترده‌ای را برای مبارزه با سانسور انجام داده‌است.
حسین رونقی، زادهٔ ۱۴ تیر ۱۳۶۴ خورشیدی در ملکان، آذربایجان شرقی است. او دانشجوی رشته نرم‌افزار کامپیوتر دانشگاه آزاد اراک بود.
حسین رونقی پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸) با نام مستعار "بابک خرمدین" در ایران به وبلاگ‌نویسی می‌پرداخت. او مسئول کمیته مبارزه با سانسور در ایران بود. حسین رونقی مسئول گروه «ایران پروکسی» بود. این گروه فهرستی از وب سایت‌ها را برای عبور از فیلترینگ تهیه و از طریق ایمیل به افراد ارسال می‌کرد.
حسین رونقی ملکی در تاریخ ۲۲ آذر ماه ۱۳۸۸ همراه برادرش حسن رونقی ملکی در منزل پدری‌اش در شهر ملکان در آذربایجان شرقی بازداشت شد. بازداشت برادر وی به خاطر اعمال فشار بر وی برای گرفتن اعتراف و پذیرفتن اتهامات، صورت گرفت. رونقی و برادرش در زندان شدیداً تحت فشارهای جسمی و روحی قرار گرفتند تا جایی که بنا بر گفتهٔ خانواده‌اش حسن رونقی ملکی در اثر شکنجه‌ها از ناحیهٔ مهره‌های پشت گردن آسیب دید. برادر وی یک ماه بعد با قرار وثیقه‌ای ۸۰ میلیون تومانی از زندان آزاد شد.
در تاریخ ۲۴ اسفند ماه ۱۳۸۸ روزنامه کیهان با انتشار گزارشی در مورد وی اتهامات سنگینی را متوجه این وبلاگ‌نویس کرد. در این گزارش، وی متهم به اقدام علیه امنیت ملی و ارتباط با سازمان‌های خارج از کشور و پول گرفتن از آنان متهم شده بود.
تداوم فشارها بر روی وی در سلول‌های انفرادی برای گرفتن اعتراف تلویزیونی باعث شد که رونقی در سوم خرداد ۱۳۸۹ دست به اعتصاب غذا زده و بار دیگر به سلول انفرادی منتقل شود. پس از اعتصاب غذایش پدر و مادر وی برای پیگری وضعیتش به تهران مراجعه کردند؛ اما هیچ خبری از فرزندشان به دست نیاورده و مسئولان قضایی پاسخی به آن‌ها ندادند. در پی شنیدن جواب منفی برای ملاقات حضوری از سوی دادستان تهران، مادر حسین رونقی، هم‌زمان با فرزندش تصمیم به اعتصاب غذا گرفت تا این که وی پس از نزدیک به دو هفته اعتصاب غذای خود را شکست.
حسین رونقی در مرداد ۱۳۸۹ بار دیگر برای انجام مصاحبه تلویزیونی شدیداً تحت فشار قرار گرفت به طوری که مجبور شد بار دیگر، نزدیک به ۱۰ روز، دست به اعتصاب غذا بزند. این امر موجب قطع تماس‌های تلفنی وی از سوی بازجویان با خانواده‌اش شد.
در هفتم شهریور ۱۳۸۹ با مخالفت بخش «سایبری سپاه» قرار بازداشت موقت حسین رونقی بعد از نزدیک به ۱۰ ماه بازداشت، برای یک ماه دیگر تمدید شد؛ در حالی که برای وی وثیقه‌ای معادل ۳۰۰ میلیون تومان نیز به دادگاه ارائه شده بود؛ اما قاضی پیرعباسی، ریاست شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به دلیل مخالفت اطلاعات سپاه از آزادی وی جلوگیری کرد.
با گذشت ۱۰ ماه از بازداشت حسین رونقی ملکی در بند ۲ الف زندان اوین سرانجام در ۱۳ مهر ماه ۱۳۸۹، از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب، حکم ۱۵ سال حبس تعزیری برایش صادر و به وی ابلاغ شد و وی به دلیل خودداری از امضای حکم، مورد ضرب و شتم رئیس دفتر و مأموران همراه قرار گرفت؛ به همین علت، او در ۱۵ مهر ۱۳۸۹ برای سومین بار در طول دورهٔ زندان، در اعتراض به حکم خود، دست به اعتصاب غذا زد که وضعیت وخیم جسمی‌اش را در پی داشت.
در ۲۹ آبان ماه ۱۳۸۹ پرونده حسین رونقی که با اعتراض وکلایش مواجه شده بود به دادگاه تجدید نظر ارسال شد و در ۱۰ آذر ۱۳۸۹، حکم ۱۵ سال حبس تعزیری حسین رونقی ملکی از سوی شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر به تأیید رسید و به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد. اتهامات وی در دادگاه، «عضویت در شبکه ایران پروکسی با هدف اخلال در امنیت کشور، توهین به رهبری، توهین به بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی» عنوان شد.
عناوین اتهامیاداره تشکیلات و گروه غیرقانونی ایران پروکسی با هدف اخلال در امنیت کشور.فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران.توهین به بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام (ره).توهین به مقام معظم رهبری.نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی.
حسین رونقی از ناراحتی کلیوی رنج می‌برد و با تشدید بیماری کلیوی، وضعیتش رو به وخامت بود؛ این در حالی است که بر خلاف توصیه مسئولان بهداری زندان، نهادهای امنیتی به او اجازه ندادند که به بیمارستان منتقل شود.
در اسفند ۱۳۸۹ نهادهای امنیتی، خانوادهٔ این وبلاگ‌نویس را تحت فشار قرار داده و حکم جلب مادر رونقی را به عنوان مطلع صادر کردند.
وی در ۱۹ تیر ۱۳۹۰ در نامه‌ای به دادستان تهران خواستار مرخصی استعلاجی خود شد. وی در این نامه نوشت: «بیش از سیزده میلیون تومان برای درمان نارسایی‌های کلیوی فقط برای بازگشت سلامتی من هزینه شده و عدم رسیدگی‌های ضروری و مراقبت‌های لازم نه فقط هزینه گزاف درمان و عمل جراحی را به هدر می‌دهد بلکه وضعیت جسمانی و سلامتی‌ام را نیز به سوی شرایط وخیم و خطرناک سوق می‌دهد. این امر نه فقط برای من که برای خانواده‌ام نیز غیرقابل تحمل است. به این دلیل هر چند تاکنون در برابر حکم ناعادلانه دادگاه سکوت کرده‌ام اما این بار به حکم وجدان و عقل در برابر به خطر افتادن سلامتی‌ام سکوت نمی‌کنم.»
رونقی در مرداد ۱۳۹۰ نامه‌ای دیگر به دادستان تهران نوشت و در آن از وضعیت بد خود و زندان و فشارهای نهادهای غیرقانونی در زندان سخن گفت: «آقای دادستان! یادتان هست گفتم شرایط دسترسی به تغذیه مناسب و دارو، کلینیک تخصصی و محیط‌های آرام برای استراحت من فراهم نیست؟ در مقابل شما چه گفتید؟ تنها پاسخ دادید که به دلیل مخالفت سپاه نمی‌توانید مرا به مرخصی اعزام کنید. یادتان هست در ملاقات‌های پیشین گفته بودید که اگر پزشکی قانونی با اعزام تو به مرخصی موافقت کند، تو را به مرخصی می‌فرستی؟ بعد از صحبت‌های شما تحقیق کردم و دیدم که سه ماه قبل از اظهارات جناب‌عالی، پزشکی قانونی موافقت خویش را با اعزام من به مرخصی اعلام کرده و برای شما فرستاده بود همان وقت هم به شما گفتم که این نهادهای امنیتی هستند که تشخیص می‌دهند چه کسی و چگونه تحت درمان قرار گیرد.»
این نامه سبب شد که وی در ۲۴ مرداد ۱۳۹۰ و در زندان، مورد ضرب و شتم قرار بگیرد؛ وی بر اثر این ضرب و شتم به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شده و چند ساعت را در بیهوشی بود. رونقی در همان شب و در حالی که از وضعیت مناسبی برخوردار نبود به زندان اوین بازگردانده شد و از داشتن مرخصی محروم بود.
حسین رونقی در ۴ آبان ۱۳۹۰ به دلیل عدم انتقال به موقع به بیمارستان و عدم مرخصی استعلاجی، یک کلیه خود را از دست داد و دوباره تحت عمل قرار گرفت.
او در پی مداخله اطلاعات سپاه در پرونده خود و ممانعت از دریافت مرخصی استعلاجی در آذر ۱۳۹۰ دست به اعتصاب غذای نامحدود زد.اردیبهشت ۱۳۹۵ حسین رونقی که بی وقفه از سال ۱۳۹۳ در زندان بود به تشخیص پزشکی قانونی به علت عدم تحمل کیفر از زندان اوین آزاد شد.
او پس از آزادی در صفحهٔ فیسبوک خود نوشت؛ بعد از چهل و یک روز اعتصاب غذا و سختی‌هایی که پدر و مادرم متحمل شدند و فشار روانی حاکم بر خانواده و اطرافیان این امر محقق شد و ابراز امیدواری کرد که با «درایت و کمک مسئولان» این مشکل برای همیشه حل شود.
این وبلاگ‌نویس پیشتر سال ۱۳۸۸ بازداشت و بعد از سه سال در تیرماه سال ۹۱ آزاد شد اما پس از مدتی در جریان کمک‌رسانی به زلزله‌زدگان آذربایجان، مجدداً بازداشت شده بود.
۴ اسفند ۱۴۰۰ رسانه‌ها ابتدا خبر از ناپدیدشدن حسین رونقی و سپس دستگیری او توسط نهادهای امنیتی دادند. او در روز قبل از دستگیری در یک رشته‌توئیت به نقد طرح محدودیت اینترنت در ایران، موسوم به طرح صیانت، پرداخته بود. برادر او، حسن رونقی، از تماس‌های ناشناس و تهدیدآمیز متعلق به نهادهای امنیتی، قبل از ناپدید شدن حسین خبر داد. خبرگزاری ایران اینترنشنال با تأیید خبر دستگیری او، اعلام کرد که از نهاد بازداشت‌کننده و محل نگهداری او اطلاعاتی در دست نیست. فعالان حقوق بشر می‌گویند محل زندگی او مورد هجوم مأموران امنیتی قرار گرفته و برخی از وسایل او را برده‌اند.
۷ اسفند ۱۴۰۰، پس از گذشت ۳ روز از بی‌خبری از وضعیت حسین رونقی، وکلای او با حضور در دادسرای امنیت از بازداشت و تشکیل پرونده برای موکل خود، در شعبه ۲ بازپرسی به ریاست بازپرس محمود حاج‌مرادی خبر دادند. یکی از وکلای حسین رونقی گفت: «به وکلای حسین به دلیل اینکه در لیست وکلای معتمد قوه قضاییه نبودند اجازه دسترسی به پرونده و کسب اطلاعات بیشتر داده نشد.» برخی منابع در گفتگو با خبرگزاری هرانا، نهاد عامل بازداشت حسین رونقی را وزارت اطلاعات معرفی کردند.۸ اسفند ۱۴۰۰ برادر حسین رونقی از تماس او با خانواده و اعتصاب خشک در بازداشت خبر داد. حسن رونقی در توییتر نوشت: «حسین با خانه تماس گرفت باهاش حرف زدم. از روز ربوده شدن اعتصاب خشک کرده‌است و زیاد سرحال نبود. بهش گفتم اعتصابت رو بشکن برات خطرناکه در جواب فقط سکوت کرد.»