استراتژی غلبه
در نظریه بازی‌ها راهبرد غالب برای یک بازیکن، راهبردی است که مستقل از این که بازیکن رقیب چه بازی انجام دهد، از یک راهبرد دیگر بهتر باشد.بسیاری از بازی‌های ساده با استفاده از راهبرد غلبه می‌توانند حل شوند. در مقابل غیر تراگذری در بازی‌هایی اتفاق می افتد که برای یک بازیکن بهتر یا بدتر بودن یک راهبرد نسبت به راهبرد دیگر وابسته به بازی بازیکن رقیب باشد.
هنگامی که یک بازیکن سعی دارد بهترین راهبرد را انتخاب کند، ممکن است دو راهبرد A و B را با هم مقایسه کند تا بفهمد کدام بهتر است.نتیجهٔ این مقایسه یکی از حالتهای زیر است: در حالت کلی می‌توان گفت:
برای هر بازیکن formula_1 ،راهبرد formula_2 بر استراتژی formula_3 غلبه می‌کند اگر
formula_6 اکیداً بر formula_7 غلبه می‌کند اگر
formula_8
در حالی که formula_9 حاصلضری همهٔ استراتژی‌های بازیکن formula_1 است.
اگر در بازی برای یک بازیکن راهبرد اکیداً غالب وجود داشته باشد، در بازی‌هایی که تعادل نش هستند آن بازیکن حتماً آن راهبرد را بازی می‌کند. اگر هر دو بازیکن راهبرد اکیداً غالب داشته باشند، بازی فقط دارای یک تعادل نش یکتاست.در حالی که تعادل نش لزوماً کارایی پارتو نیست. ممکن است نقاطی وجود داشته باشند که نقاط تعادل بازی نیستند ولی قرار گرفتن در آن نقاط برای هر دو بازیکن بهتر باشد. مانند مثال کلاسیک معمای زندانی‌ها. راهبردهای اکیداً مغلوب نمی‌توانند جزئی از تعادل نش باشند و در نتیجه غیرمنطقی است اگر بازیکنان آن‌ها را بازی کنند. ولی راهبردهای ضعیفانه مغلوب ممکن است جز تعادل نش باشند.به‌طور مثال ماتریس جزا شکل مقابل را در نظر بگیرید.
راهبرد C ضعیفانه بر راهبرد تژی D غلبه می‌کند. حال اگر هر دو بازیکن C را انتخاب کنند به تعادل رسیده و نمی‌خواهند موقعیت خود را تغییر دهند. پس (C,C) یک تعادل نش است. حال فرض کنید هر دو بازیکن D را بازی کنند، در این حالت نیز اگر یکی از بازیکن‌ها C را بازی کند چیزی بیشتر از صفر گیرش نمی‌آید پس می‌توان گفت نقطهٔ (D,D) نیز یک تعادل نش است. چون در صورتی که بازیکنان در این نقطه قرار گیرند حاضر به عوض کردن راهبرد خود نیستند. همانطور که گفته شد استراتژی‌هایی که ضعیفانه مغلوب هستند (D در این مثال) می‌توانند جزئی از تعادل نش باشند.
یکی از روش‌های متداول حل بازی ها، تکراری حذف کردن راهبردهای مغلوب است.در قدم اول هر بازیکن سعی می‌کند حداکثر یک راهبرد مغلوب از میان راهبردهایش پیدا کرده و از آنجایی که در هر شرایطی بازی آن راهبرد غیرعقلانی است، آن را حذف می‌کند. پس از حذف این راهبردها به بازی کوچکتری میرسیم و ممکن است در بازی کوچکتر راهبردهایی پیدا شوند که قبلاً مغلوب نبوده‌اند ولی حالا مغلوب شده و می‌توانند حذف شوند. به صورت تکراری عمل حذف راهبردهای مغلوب را انجام میدهیم تا جایی که در یک حلقهٔ تکرار هیچ بازیکنی هیچ یک از راهبردهایش را نتواند حذف کند. این روش حل بازی معتبر است چون فرض کرده ایم همهٔ بازیکن‌ها اطلاعات کامل دارند و همچنین همهٔ بازیکن‌ها عاقل هستند و هر بازیکن میداند که بازیکن دیگر عاقل بوده و هر بازیکن میداند که بازیکن‌های دیگر میدانند که او میداند سایر بازیکن‌ها عاقل هستند. حال دو نسخه برای انجام این فرایند وجود دارد. در نسخهٔ اول فقط راهبردهایی که اکیداً مغلوب هستند را حذف می‌کنیم. اگر پس از پایان فرایند فقط یک راهبرد برای هر دو بازیکن باقی‌مانده باشد، این مجموعه راهبرد یک تعادل نش یکتاست. در نسخهٔ دوم هر دوی راهبردهای اکیداً و ضعیفانه مغلوب را حذف می‌کنیم. در انتهای فرایند اگر برای هر دو بازیکن یک راهبرد باقی‌مانده باشد، این مجموعه راهبردها نیز یک تعادل نش است. ولی برخلاف حالت قبل ممکن است تنها نقطهٔ تعادل نش نباشد و با حذف استراتژی‌های ضعیفانه مغلوب، سایر تعادل‌های نش حذف شده باشند. به هر حال اگر با تکراری حذف کردن راهبردهای مغلوب در نهایت برای هر بازیکن یک راهبرد باقی بماند، آن بازی با روش راهبرد غلبه قابل حل است.