مراسم یادبود مایکل جکسون
مراسم یادبود مایکل جکسون؛ مراسمی بود که برای بزرگداشت مایکل جکسون، هنرمند و فعال حقوق بشر در ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ () و ۱۲ روز پس از مرگ ناگهانی و مشکوک وی در سالن استیپلز سنتر در لس‌آنجلس برگزار شد. استیپلز سنتر مکانی بود که مایکل برای برگزاری کنسرت‌های دیس ایز ایت، ۳ ماه در آن تمرین می‌کرده است.
این مراسم در ساعت ۱۰:۳۳ به وقت محلی با ۳۰ دقیقه تأخیر آغاز شد. پیش از آغاز مراسم، طرفداران مایکل جکسون مشغول یادگاری نوشتن روی یک دیوار بزرگ بودند. در لحظهٔ آغاز برادران مایکل جکسون در حالی که تابوت مایکل جکسون را حمل می‌کردند، وارد سالن شدند. روی صندلی تمامی تماشاچیان یک کتابچه‌ای روی تمامی صندلی‌ها چیده شده بود. سپس کشیش لوشیز اسمیت اولین سخنرانی را ایراد کرد. او در میان سخنان خود گفت:
بعد از این سخنرانی، ماریا کری و تری لورنتس ترانهٔ «آنجا خواهم بود» از گروه «جکسون ۵» را اجرا کردند. سپس کویین لطیفه، بازیگر سیاه‌پوست آمریکایی برای سخنرانی دوم به روی سن آمد و اظهار داشت که مایکل جکسون باعث شد که او بداند دنیایی دیگر نیز وجود دارد. پس از پایان سخنرانی، لیونل ریچی، یکی از ترانه‌های قدیمی خود به نام «عیسی عشق است» را اجرا کرد. سپس بری گوردی، مؤسس شرکت موتاون رکوردز روی صحنه آمد و از نبوغ مایکل جکسون سخن گفت: وقتی او رقص نمادین مون‌واک را انجام داد، من شوکه شدم. آن رقص جادو بود. مایکل جکسون به مدار فلکی رفت و هرگز پایین نیامد. زندگی مایکل، گرچه خیلی زود تمام شد، اما زیبا بود. لقب سلطان پاپ برای مایکل کافی نیست. او را باید بزرگ‌ترین صحنه گردان و سرگرم‌کنندهٔ تاریخ بنامیم.
استیوی واندر، خوانندهٔ سیاه‌پوست و نابینای آمریکایی نیز آهنگ «هرگز فکر نمی‌کردم این تابستان ترکمان کنی» را به مایکل تقدیم کرد. بعد از اجرای این آهنگ کوبی برایانت و مجیک جانسون، بسکتبالیست‌های معروف آمریکایی سخنرانی کردند و از مایکل برای اینکه «درهای بسیاری را برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باز کرد» قدردانی کردند. کوبی برایانت گفت:
مجیک جانسون که در اوایل دهه ۹۰ در ویدئوی ترانهٔ «زمان رو به یاد بیار» از آلبوم خطرناک مایکل حضور یافته بود گفت که اولین بار سی سال پیش از طریق جکی جکسون، برادر مایکل با خانوادهی جکسون آشنا شده و پس از همراه شدن با آن‌ها در تور شان، تحت تأثیر شگفتی‌های مایکل، او نیز تلاش کرده تا بکستبالیست بهتری شود. او در تعریف خاطره‌ای گفت که چگونه با نشستن روی زمین و خوردن مرغ سوخاری به او و مایکل خوش گذشته بود. سپس جنیفر هادسون ترانهٔ «آیا آنجا خواهی بود» را اجرا کرد و در پایان آهنگ گفت" : «دوستت داریم مایکل»
بعد از این اجرا، ال شارپتون، فعال مدنی و سیاستمدار اهل ایالات متحده، سخنرانی تأثیرگذاری را ایراد کرد. او گفت:
آل شارپتون سپس به فرزندان مایکل نگاه کرد و خطاب به آنان گفت:
این سخن شارپتون با تشویق ایستاده‌ای که مدام بلندتر میشد، از جانب حضار و خانوادهٔ مایکل و همینطور سه فرزندش روبرو گشت. او همچنین خطاب به طرفداران مایکل گفت که به جای تمرکز بر روی جنجالهای پیرامون او، ذهنشان را بر روی مسیری که در طول زندگیش پیمود معطوف سازند. جان میر نیز آهنگ طبیعت بشر را با گیتار برقی اجرا کرد. بروک شیلدز، بازیگر ۴۴ ساله نیز سخنرانی تأثیرگذاری ایراد کرد و گفت:
او با یادآوری لحظات ناموفقی که مایکل سعی کرده بود رقص مون‌واک را یادش بدهد ادامه داد:
پس از این نوبت به برادر مایکل جکسون، جرمین جکسون رسید. او ترانهٔ «لبخند» را اجرا کرد و در پایان گل قرمزی را روی تابوت مایکل پرتاب کرد. سپس دختر و پسر دکتر مارتین لوتر کینگ، رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، برنیس و مارتین لوتر کینگ سوم بر روی صحنه آمدند.
برنیس کینگ نیز گفت:
سپس شیلا جکسون-لی، قاضی و از نمایندگان کنگرهٔ آمریکا وارد صحنه شد و گفت:
این سخن او با تشویق حضار روبرو شد. وی ادامه داد:
او در پایان نشان افتخاری به مایکل جکسون تقدیم کرد تا مایکل جکسون
شیلا جکسون لی با یک سلام نظامی صحنه را ترک کرد و آشر روی صحنه آمد تا آهنگ خیلی زود رفت را اجرا کند. او سپس کنار تابوت مایکل آمد و گریه کرد. پس از این اجرا ترانهٔ چه کسی تو را دوست دارد از تلویزیون بزرگ سالن نمایش داده شد و بعد از آن اسموکی رابینسون روی صحنه آمد و گفت:
شاهین جعفرقلی، پسر ۱۳ سالهٔ ایرانی الاصل این آهنگ را اجرا کرد و سپس از مایکل تشکر کرد. بعد از آن کنی اورتگا، کارگردان کنسرت‌های این است به روی صحنه آمد و گفت:
اورتگا در انتها از همه خواست که ترانه‌های ما دنیاییم و دنیا را نجات بده را همان‌طور که مایکل دوست داشت اجرا کنند.
در پایان تمام خانوادهٔ جکسون به همراه فرزندانش به روی صحنه آمدند. مارلون جکسون برادر مایکل از خاطراتشان گفت:
مارلون از شدت ناراحتی و بغض نتوانست ادامه بدهد. سپس در صحنه‌ای تأثیرگزار، پاریس کاترین جکسون، دختر مایکل جکسون در حالی که اشک می‌ریخت گفت:
در انتهای مراسم برادران، تابوت مایکل را با آهنگ مردی در آینه بدرقه کردند. نوری بر روی میکروفونی که کسی پشتش نبود، به نشانهٔ احترام به مایکل صحنه را روشن کرد و کشیش لوشیز اسمیت به صحنه بازگشت تا دعای آخر را بخواند. در حالیکه تصویر بزرگی از مایکل بر روی تلویزیون نمایش داده میشد، گفت که هرگز مایکل جکسون دیگری نخواهد بود.
او خواست که هر فردی هر جا که هست، دست نفر کناری خود را بگیرد و سپس دعا کرد:
در حالیکه مردم آرام آرام سالن استپل را ترک میکردند، این جمله همراه با تصویر مایکل جکسون بر روی تلویزیون بزرگ نقش بسته بود.  وب سایت رسمی طرفداران مایکل جکسون در ایران