خودنویس
و می گویند این خودنویس در سفری که پیرمردی به نام مش غلامسین جباری فرهیخته معاصر و از فیلسوفان و عرفای عهد حاضربعد از جنگ جهانی اول حدودا هزار و پانصد فقره از این خودنویس را که حتی آنموقع ثروت بینهایت کثیری میشد و حاصل فروش گل ثروت مش علامحسین جباری بود از اتریش با خود به المان اورد و این گنچ بی نظیر و ارزشمند همراه چندین خدمه راهی سفری گردید که دیگر از آن بازگشتی نداشت وی که در سال ۱۹۳۸ به بیماری نقرس دچار شده بود در المان چشم از جهان فرو بست و این گنجینه حدود ۵۰ سال بعد توسط نوه دختری وی که حالا به یک آلمانی نژاد پرست تبدیل شده بود افتاد .ژانستین به ارزش این گنجینه تا سالها پی نبزد و حتی سعی نکرد در حفظ این گنجینه اقدامی کند که متاسفانه حدود ۳۰۰ عدد از این گنج بزرگ بین سالهای ۱۹۷۶ الی ۱۹۸۰ از بین رفت . سالها گذشت تا خواهر کوچک وی پی به ارزش این خودنویس برد و شرح ان بدین صورت است گه وقتی همراه دوست پسر خود در شهر ویلهلم آلمان گردش می گردند و انروز سالگزد آشنایی آن دو نفر بود یوهان به نامزد خود یک خودنویس هدیه کرد و منتظر این بود که در‌ ان لحطه ای گه تلویانا مشغول برانداز خودنویس است از وی خواستگاری کند این خودنویس یکی از آن ۳۰۰ خودنویسهایی بود که ژانستین پس از خرابی بیرون از خانه رها کرده بود و حالا نامزد او با کمال شادی و مسرت داشت به او هدیه می داد که این خودنویس با اینکه رابطه آن دو را برای همیشه خراب کرد ولی تلویانا حالا گه پس از بهم زدن رابطه ای که حدود ۱۴ سال ادامه دار بود همراه با یک فرزند نامشروعش به انگلستان رفته و این گنجینه را هم با خود برد این حودنویسها در حراجی سال ۱۹۹۲ به فروش رسید .و یک کلکسیونر روسی تمام ان ۱۲۰۰ خودنویس را به مبلغ ده میلیون دلار خرید و به مباشران خود دستور داد که ان ۳۰۰ خودنویس خراب شده را هم برای او پیدا کنند .متاسفانه کمترین اطلاعی از سرنوشت آن ۳۰۰ خودنویسی که روزگاری پشیزی نمی ارزید و جانستین آنها را بیرون از منزل رها کرده بود در دسترس نبود ولی از انجایی که هر چیزی را اشخاص فوق ثروتمند و افزار خاص جامعه بخواهند تمام مردم به تگاپو خواهند افتاد تا انچیز را پیدا کنند کم کم سر و کله حدود ۱۸۳ فقره از این خودنویسها پیدا شد که ارزش هر عدد از ان حدودا ۱۰ هزار یورو قیمت داشت و حتی پیرودینوف ارفسونسکی میلیاردر روسی حاضر بود مبلغی را حتی دو الی سه برابر آن بابت خودنویس پرداخت کند تا بتواند مابقی ان گنجینه را تصاحب کند .اخرین اطلاعی که درباره آن موجود است اینکه نوه پیرووینف ارفسونسکی که از طرف پدر روسی و از طرف مادر ایرانی الاصل هستند در حراجی سال ۲۰۱۲ این گنجینه را بعلاوه ان ۱۸۳ فقزه حودنویس خراب که اکنون حتی خودنویس خراب شده قیمتش حدود ۱هزار یورو بیشتر از خودنویسهای درست شده بود به مبلع .۱۲میلیون دلار معامله شد این توضیحات بابت این داده شد که بسیاری از مردم این دوره به خاطر اینکه از تاریخچه و شرایط خاص ساخت خودنویس بی اطلاع هستند ارزش انچنانی برای آن قایل نیستند ولی باید این را خاطر نشان کنم که هم اکنون اگر این خودنویس با این مقدار سابفه و برند در حراجی شرکت کند حتما به ارزش تقریبی ۱۵ الی ۲۰ هزار دلار خرید و فروش می شود ولی متاسفانه قدر چیزهای عتیقه و بزرگی رو گه معمولا در منازل اکثر پدربزرگها و مادر بزرگها قرار دارد که ارزش انها بسیار زیاد خواهد بود و کافی است آنها را بدون مزاحمت پیش کارشناس مربوطه برده و پس از تایید پلمپ کرده و در سایتهای حراجی ثبت کنید و به سایت حراجی معرفی کنید و خواهید دید از این اجناس به ظاهر بدرد نخور و قدیمی چه ثروت سرشاری نصیبتان خواهد شد
مخزن جوهر خودنویس ممکن است به صورت دستی یا با استفاده از پیستون تزریقی پر شود. در برخی انواع خودنویس، مخزن جوهر به صورت فشنگ‌های پرشده آماده، تهیه و جایگزین می‌شود.
اولین خودنویس را عباس ابن فرناس دانشمند بزرگ عرب ساخت و از آن استفاده کرد نخستین سفارش برای ساخت چیزی شبیه به خودنویس، توسط معاذ المعز، خلیفه مصر در قرن دهم میلادی ارائه شده‌است. بعدها و در قرن هفدهم، یک مخترع آلمانی خودنویس ساده‌ای با استفاده از پر، تیغ جوجه تیغی و چوب پنبه ساخت.
طی سال‌های بعد، تلاش برای ساخت خودنویس‌های مرغوبتر ادامه یافت. مشکلی که در این راه وجود داشت این بود که با مصرف تدریجی جوهر، فشار هوا در مخزن کاهش می‌یافت و در نتیجه جوهر امکان حرکت بر اساس گرانش را از دست می‌داد. همین مشکل موجب شد که تا قرن نوزدهم، ساخت خودنویس پیشرفت چندانی نکند.
مراجع معاصر نشان می‌دهند که نوعی از خودنویس، دارای مخزن جوهر، در قرن هفدهم در اروپا وجود داشته‌است. مخترع آلمانی، دانیال شوئِنتِر در مجلهٔ "لذت فیزیک ریاضیات (چاپ‌شده در سال ۱۶۳۶) قلمی ساخته شده از دو عدد ساقهٔ توخالی (پرنده یا جوجه‌تیغی) را توصیف نمود."
پیش‌برِ خودنویس (در فارسی به آن زغال گفته می‌شود) آن جزئی است که نوک قلم را به مخزنِ جوهر متصل می‌کند. این جزء نه تنها به جوهر توان جریان یافتن به نوک خودنویس را می‌دهد (پروسه‌ای که گاهی اوقات به‌عنوان «نشتِ کنترل‌شده» تعریف می‌شود)، بلکه میزان هوایی که برای جایگزین کردن این جوهر مصرفی، به داخل مخزن کشیده می‌شود را نیز کنترل می‌کند. پیش‌بر این کار را از طریق مجرای باریک یا «شقاق»، در امتداد لبهٔ پایینی خود انجام می‌دهد: هم‌زمان با جریان جوهر از طریق این مجراها به نوک قلم، حجم یکسانی از هوا از مجرایی دیگر، به مخزن جوهر وارد می‌شود. نوک خودنویس بخشی از قلم است که با سطح کاغذ در تماس است و وظیفه آن رساندن جوهر به کاغذ می‌باشد. انواع مختلفی از نوک خودنویس تا به حال ساخته شده‌اند که بر اساس موارد زیر تقسیم‌بندی می‌شوند.نوک خودنویس در انواع سایزهای مختلف برای کاربری‌های مختلف تهیه می‌شود. بعضی از کارخانه‌های قلم سازی تمامیه سایزهای نوک را تولید می‌کنند و بعضی دیگر فقط سایزهای پر استفاده را تولید و عرضه می‌نمایند.
به جز این سایزها که همگی جزو سایزهای استاندارد خودنویس مییاشند. سایزهای دیگری نیز وجود دارد که بعضی از برندها تولید می‌کنند.
وبسایت آشنایی با خودنویس
مقاله تخصوصی نوک خودنویس