نیروی دریایی روسیه
نیروی دریایی روسیه (روسی: Военно-морскод флот [ВМФ]، رومی شده: Voyenno-morskoi flot [VMF]، روشن. '"ناوگان دریایی نظامی"') بازوی دریایی نیروهای مسلح روسیه است. از سال ۱۶۹۶ به اشکال مختلفی وجود داشته است که در ژانویه ۱۹۹۲ زمانی که جانشین نیروی دریایی کشورهای مستقل مشترک المنافع شد (که خود در پی انحلال اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دسامبر ۱۹۹۱ جانشین نیروی دریایی شوروی شده بود) شکل گرفت.
اولین بازه زمانی نیروی دریایی روسیه توسط پیتر کبیر (پیتر یکم) در اکتبر ۱۶۹۶ تأسیس شد. نسبت داده شده به او بیانیه نقل شده از غالبا است: "حاکمی که دارد اما یک ارتش یک دست دارد، اما او که نیروی دریایی دارد هر دو را دارد." نمادهای نیروی دریایی روسیه، نشان سنت اندرو (که به سمت راست دیده می شود)، و بیشتر سنت های آن شخصاً توسط پیتر یکم تأسیس شد نیروی دریایی روسیه اکثریت قریب به اتفاق نیروهای دریایی شوروی سابق را در اختیار دارد، و در حال حاضر شامل ناوگان شمالی، ناوگان اقیانوس آرام، ناوگان دریای سیاه، ناوگان بالتیک، ناوگان خزر، اسکادران عملیاتی ۵ در خاورمیانه، هوانوردی دریایی، و سربازان ساحلی (متشکل از پیاده نظام دریایی و نیروهای موشکی و توپخانه ساحلی) است نیروی دریایی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی به دلیل عدم نگهداری کافی، کمبود بودجه و اثرات بعدی بر آموزش پرسنل و جایگزینی به موقع تجهیزات به شدت رنج می برد. شکست دیگری به صنعت کشتی سازی داخلی روسیه نسبت داده شد که به دلیل عدم وجود سخت افزار و فناوری معاصر در حال کاهش بود. برخی تحلیلگران حتی استدلال می کردند که به دلیل توانایی های دریایی این روسیه با «فروپاشی برگشت ناپذیر» آهسته اما مشخصی مواجه است در سال ۲۰۱۳ افزایش قیمت گاز و نفت به دلیل افزایش بودجه های موجود، نوعی رسانس نیروی دریایی روسیه را فعال کرده است که ممکن است به روسیه اجازه داده باشد «توسعه ظرفیت مدرن سازی» را آغاز کند. در اوت ۲۰۱۴، سرگئی شویگو وزیر دفاع گفت که توانایی های دریایی روسیه ظرف شش سال آینده در واکنش به استقرار ناتو در اروپای شرقی و تحولات اخیر در اوکراین با سلاح ها و تجهیزات جدید تقویت خواهد شد. تناژ کل برای نیروی دریایی روسیه تا سال 2019 1،216،547 تن است.
ریشه های نیروی دریایی روسیه را می توان به دوره بین قرن ۴ تا ۶ ردیابی کرد. اولین ناوگان اسلاوی شامل کشتی های قایقرانی کوچک و قایق های ردیفی بود که دریانوردی شده بودند و قادر به پیمایش در بستر رودخانه ها بودند. در طول قرن ۹ تا ۱۲، فلوتیلا در روس کیفان متشکل از صدها کشتی با یک، دو یا سه دکل وجود داشت. کشتی های ریورین در قرن نهم کیفان روس از مسیرهای تجاری به قسطنطنیه محافظت می کردند شناخته شده است که شهروندان نوگورود در دریای بالتیک لشکرکشی کرده اند (مثلاً محاصره سیگتونا در سال 1187) - اگرچه منابع معاصر اسکاندیناوی بیان می کنند که ناوگان از کارلیا یا استونی بود. لادیا (ладья به زبان روسی یا قایق دریایی) یک قایق معمولی بود که توسط ارتش نووگورود استفاده می شد (طول 30 متر با عرض پنج تا شش متر و دو یا سه دکل با تسلیحات قوچ های کوبنده و منجنیق مکمل. : 50 تا 60 مرد). همچنین قایق‌های بادبانی و قایق‌های پارویی کوچک‌تری وجود داشتند، مانند اوشکویس (اوشکوی) برای قایقرانی در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و اسکری ها، کوچیس(ترمزها) و نوسادها(نوسادها) که برای حمل و نقل بار استفاده می‌شدند در طول قرن های ۱۶ و ۱۷، کوساک ها با استفاده از قایق های بادبان و قایق های ردیفی، کمپین های نظامی علیه خانات کریمه و امپراتوری عثمانی انجام می دهند. دون کوساک ها آن ها را استروژ (струб) می نامیند. این قایق ها قادر به حمل و نقل تا ۸۰ مرد بودند. فلوتیلاهای کوساک ۸۰ تا ۱۰۰ قایق بودند. دولت متمرکز روسیه از قرن ۱۷ برای دسترسی خود به دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای آزوف می جنگید. تا پایان آن قرن، روس ها تجربه ارزشمندی را در استفاده از قایق های رودخانه ای همراه با نیروهای زمینی انباشته بودند در زمان تزار میخائیل فئودوروویچ، ساخت اولین کشتی سه ماست که به طور کامل در داخل روسیه ساخته شد، در سال ۱۶۳۶ به پایان رسید. او در بالاخونا توسط کشتی سازان دانمارکی از هولشتاین با طراحی اروپایی ساخته شد. اون فردريک رو غسل تعميد داده بود در سال های ۶۹–۱۶۶۷ روس ها به منظور دفاع از مسیرهای تجاری در امتداد رودخانه ولگا که منجر به دریای خزر شد، سعی در ساخت کشتی های دریایی در روستایی از دیدنوو در سواحل رودخانه اوکا کردند. آن ها در سال ۱۶۶۸ یک کشتی ۲۶ تفنگی به نام اورئول (Орёл یا عقاب)، قایق بادبانی، قایقی با دکل و بوسپریت و چند قایق ردیفی ساختند در طول بخش عمده ای از بازرگانان و کوساک های روسی قرن هفدهم با استفاده از قایق های کخ، در سراسر دریای سفید بادبان می کردند، رودخانه های لنا، کلیما و ایندیگرکا را کاوش می کردند و شهرک هایی را در منطقه آمور فوقانی تأسیس می کردند. بدون شک جشن گرفته شده ترین کاشف روسی سمیون دژنف بود که در سال ۱۶۴۸ تمام طول روسیه کنونی را در امتداد ساحل قطب شمال بادبان می کرد. دژنف که شبه جزیره چوکوتسک را گرد می کرد از دریای برینگ عبور کرد و به اقیانوس آرام رفت.
نیروی دریایی مدرن روسیه به ابتکار پیتر کبیر ایجاد شد. در جریان لشکرکشی دوم آزوف در سال 1696 علیه امپراتوری عثمانی، روس‌ها برای اولین بار از 2 کشتی جنگی، 4 کشتی آتش‌نشانی، 23 گالی و 1300 کشتی بر روی رودخانه ورونژ استفاده کردند. پس از تصرف قلعه آزوف، به درخواست پیتر اول، بویار دوما، با درک اهمیت حیاتی نیروی دریایی برای جنگ موفقیت‌آمیز، در 20 اکتبر 1696 فرمانی مبنی بر آغاز ساخت یک نیروی دریایی عادی تصویب کرد پیتر در اوایل سلطنت خود، توری به اروپای غربی، انگلستان و هلند داشت. در هلند، او با کار ریاضیدانان هانس گودا، دیرک ریون و هانس ایسبرانتسن هوگزات آشنا شد که شور و شوق او را برای ارزش ریاضیات برانگیخت. یکی از نتایج مهم این تور، استخدام تعداد زیادی از متخصصان خارجی با تخصص های مختلف از جمله ریاضیدانان بود. در میان کسانی که استخدام شدند هنری (یا هری) فارکهارسون بود که در روسیه آندری دانیلوویچ (دانیلوف) فرخوارسون یا فاروارسون (1675-1739) نامیده می شد، که ریاضیات و نجوم را در دانشگاه آبردین تدریس می کرد و توسط هالی جیکوب بروس (1670) توصیه می شد. -1735)، در حالی که جان کولسون برای تدریس ریاضیات استخدام شد وظیفه فارکوهارسون در روسیه ایجاد و اداره مدرسه ریاضیات و ناوبری بود. تحت هدایت فارکوهارسون بود که او و تزار پیتر برنامه درسی ریاضیات مدرسه جدید را نوشتند. او توسط استیون گوئین (1684-1720) و ریچارد گریس (1682؟-1709)، که فارغ التحصیلان مدرسه ریاضی سلطنتی انگلستان بودند، همراهی می کردند. برای استفاده در ناوگان آزوف - گوتو پردستینتسیا (مشیت خدا) با 58 تفنگ، استاری اورل 80 تفنگی (عقاب پیر) و 70 تفنگ Staryy Dub (بلوط پیر) بودند در طول جنگ بزرگ شمالی ۱۷۰۰–۱۷۲۱ روس ها ناوگان بالتیک و شهر سن پترزبورگ را ساختند. در سال ۱۷۰۳–۱۷۲۳ پایگاه اصلی ناوگان بالتیک در سن پترزبورگ و سپس در کرونشتات قرار داشت. پایگاه های دیگر بعدها در ویبورگ، هلسینکی، ریول (در حال حاضر تالین) و آلبو تأسیس شدند. در ابتدا میخائیل ولادیمیرسکی پریکاز مسئول کشتی سازی بود. بعدها این توابع به دریاسالاری روسیه منتقل شدند اصول اساسی نیروی دریایی روسیه، روش های آموزشی و آموزشی آن و همچنین روش هایی برای انجام اقدام نظامی همگی در مقررات نیروی دریایی (۱۷۲۰) خلاصه شده بودند که توسط پیتر بزرگ، فیودر آپراکسین
، الکسی سناوین، نوم سنیاوین و میخائیل گلیتسین نوشته شده است، عموماً اعتبار توسعه هنر جنگ دریایی روسیه را دارند. اصول اصلی جنگ دریایی بیشتر توسط گریگوری اسپیریدوف، فئودور اوشاکوف و دمیتری سناوین توسعه یافت جنگ های روسو-ترکیه کاترین کبیر منجر به تأسیس ناوگان دریای سیاه شد که پایگاه های آن در سواستوپول (۱۷۸۳) و خِرسون بود. در آن زمان بود که کشتی های جنگی روسیه به طور منظم شروع به سرمایه گذاری به دریای مدیترانه کردند. در سال ۱۷۷۰ اسکادران گریگوری اسپیریدوف با نابودی ناوگان ترکیه در نبرد چزما در دریای اژه برتری یافت. روس ها پس از پیشروی به دانوب، فلوتیلا نظامی دانوب را به منظور نگهبانی از مهد دانوب از ترک ها تشکیل دادند و آن ها در سال ۱۷۷۱ به عنوان مهمان به دوبرونیک در جمهوری راگوسا آمدند خاویار بلگا از دانوب مشهور بود و بازرگانان از جمهوری راگوسا تحت سلطه کسب و کار واردات صادرات در صربستان با سلطنت هابسبورگ. نیروی دریایی روسیه در سال ۱۷۸۰ دو کشتی باری بریتانیایی را تصرف کرد، محموله آن ها کنف و آهن بود. جمهوری راگوسا در سال ۱۷۸۳ با کمک آمریکا به یکی از حاملان ارشد دریای مدیترانه تبدیل شد، زمانی که بریتانیا به استقلال ایالات متحده اذعان می کند، اگرچه آمریکایی ها موافقت کردند که اجازه عبور آزاد کشتی های دوبرونیک در بنادر خود را دهند فیودور اوشاکوف در جریان سفر اکتشافی مدیترانه ای سال ۱۷۹۹ به تک دست جمهوری هفت جزیره یونان را کنده کاری کرد و برای پاکسازی از کورفوی فرانسه و تمام جزایر ایونیان پیش رفت. پس از آن اسکادران او پایگاه های فرانسه در ایتالیا به ویژه جنوا و آنکونا را مسدود کرد و با موفقیت به ناپل و رم حمله کرد. اوشاکوف که در قرن بیست و یکم قدیس حامی نیروی دریایی روسیه اعلام کرد، موفق به فرماندهی دمیتری سناوین شد که کنترل روسیه بر جنوب آدریاتیک را دوباره اعمال کرد، تجارت دریایی دوبرونیک را مختل کرد و ناوگان عثمانی را در نبرد آتوس (۱۸۰۷) نابود کرد. بین سال های ۱۸۰۳ تا ۱۸۵۵ ملوانان روسی بیش از ۴۰ دور و سفرهای دور دست به کار شدند که نقش مهمی در اکتشاف شرق دور داشت و در کشف فابیان فابین گوتلیب فن بلینگسهاوزن از قطب جنوب به اوج خود رسید. با توجه به این پیروزی ها، کندی توسعه فنی و اقتصادی روسیه در نیمه اول قرن نوزدهم باعث شد که او در زمینه ساخت قایق بخار از دیگر قدرت های جهان عقب بیفتد. در سال ۱۸۲۶ بود که روس ها اولین قایق بخار مسلح خود ایزورا را ساختند. در آغاز جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳ کشتی های بخار کم بودند و کشتی های قایقرانی به شدت بر آن برتری داشت. نبرد سینوپ که توسط پاول ناخیموف به دست آمده است، در تاریخ به عنوان آخرین نبرد دریایی قابل توجه شامل کشتی های قایقرانی یاد می شود.در جریان محاصره سواستوپول در سال های ۱۸۵۴–۱۸۵۵، ملوانان روسی نمونه ای از استفاده از تمام وسایل ممکن برای دفاع از پایگاه خود از خشکی و دریا تعیین کردند. اگرچه روس ها معدن دریایی مدرن را در بالتیک معرفی کردند و محاصره پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در اقیانوس آرام را دفع کردند، اما سواستوپول سرانجام با شرایط شرافتمندانه تسلیم شد اما تنها پس از غرق شدن روس ها کشتی های خود برای جلوگیری از استفاده خارج از بندرگاه. بر اساس پیمان پاریس، روسیه حق خود را برای در دست داشت ناوگان نظامی در دریای سیاه از دست داد. به عنوان یک نتیجه، ناوگان قایقرانی روسیه اهمیت خود را از دست داد و به سرعت با قایق های بخار جایگزین شد، از جمله اولین کشتی مسلح زرهی فولادی Opyt و یکی از اولین آهن یدریانوردی پیتر ولیکی. در ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ دریاسالار استپان ماکاروف اولین باری شد که اژدرها را از یک قایق در مبارزه پرتاب کرد. او همچنین این ایده را پیشنهاد کرد و بر ساخت اولین یخ شکن اقیانوس شکن جهان یرمک نظارت داشت و فرماندهی آن را در دو سفر اکتشافی قطب شمال در سال های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۱ بر دست داشت. در حدود همان زمان الکسی کریلوف نظریه سیل پذیری مدرن را تشریح کرد. نیروی دریایی روسیه در آستانه جنگ روسو و ژاپن سومین نیروی دریایی قوی جهان محسوب می شد که به طور کلی و نیروی دریایی روسیه به طور خاص فاجعه ای برای ارتش روسیه تبدیل شد. اگرچه هیچ یک از دو حزب فاقد شجاعت نبودند، اما روس ها در نبرد پورت آرتور از ژاپنی ها شکست خوردند که این اولین بار در جنگ بود که از معادن برای مقاصد تهاجمی استفاده می شد. کشتی های جنگی ناوگان بالتیک که به شرق دور فرستاده شده بودند در نبرد تسونشیما از دست رفت. کمی بعد از جنگ روسیه بخش قابل توجهی از هزینه های نظامی خود را به یک برنامه بلندپروازانه کشتی سازی با هدف جایگزینی کشتی های جنگی از دست رفته با دریدنوت مدرن اختصاص داد. در طول جنگ جهانی اول، ناوگان ها به دلیل استخراج شدید دفاعی و تهاجمی از دو طرف، نقش محدودی در جبهه شرق ایفا کردند. از نظر مشخصه ناوگان دریای سیاه موفق به استخراج بوسپور شد و به این ترتیب مانع ورود ناوگان عثمانی به دریای سیاه شد. پس از انقلاب روسیه را مجبور به ترک جنگ کرد، ناوگان بالتیک در جریان کروز یخ ناوگان بالتیک از هلسینکی و تالین به کرونشتات تخلیه شد و بسیاری از کشتی های ناوگان دریای سیاه آخرین پناهگاه خود را به بیزرته پیدا کردند.
در اکثر موارد ملوانان روسی از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه استقبال کردند که در آن شرکت کردند. پیش از این در سال ۱۹۰۵ ملوانان کشتی جنگی پوتمکین در نیروی دریایی دریای سیاه شورش کردند. در سال ۱۹۰۶ سربازان سرکش در جریان رویدادهایی معروف به شورش ویاپوری که متعاقباً به زمین گذاشته شد، در پی بمباران کشتی های ناوگان بالتیک که به دولت تزار وفادار ماندند، کنترل برخی استحکامات ساحلی هلسینکی را به دست گرفتند. اولین کشتی نیروی دریایی شوروی را می توان رزمناو سرکش آوریورا در نظر گرفت که شلیک خالی اش از تفنگ پیش بینی شده اش بر اساس روایت های شوروی نشانه انقلاب اکتبر بود. در مارس ۱۹۲۱ ملوانان کرونشتات علیه بلشویک ها شورش کردند و خواستار آزادی بیان و بستن اردوگاه های کار اجباری شدند، اما این شورش ملحوظ بی رحمانه توسط لئون تروتسکی سرکوب شد. پس از انقلاب، مرمت نیروی دریایی کند بود و تنها با آغاز صنعتی شدن در سال ۱۹۳۰ یک برنامه بزرگ کشتی سازی توسعه یافت، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ میهن پرانی، بخش اتحاد جماهیر شوروی از جنگ جهانی دوم به انجام نمی رسید. در نتیجه نیروی دریایی شوروی در طول جنگ جهانی دوم شامل برخی کشتی های قدیمی دوران جنگ جهانی اول، برخی رزمناوها و ناوشکن های مدرن پیش از جنگ و تعدادی قایق اژدر ساختند.متاسفانه بخش عمده ای از ناوگان شوروی در دریای بالتیک در لنینگراد و کرونشتات توسط میادین مین فنلاندی و آلمانی در طول سال های ۱۹۴۱–۱۹۴۴ مسدود شد و با مین ها و حملات هوایی زخمی شد، با این وجود مرتب سازی های متعددی با قایق های حمله ای و اقدامات زیردریایی ها انجام شد. در دریای سیاه با از دست دادن پایگاه اصلی دریایی—سواستوپول، و اقدامات موثر هوانوردی محور و همچنین میدان های مین اثربخشی کشتی های سطحی بزرگ محدود شد. ناوگان شمالی که بیشتر از ناوشکن ها (جنگ جهانی اول نویک کلاس و کشتی های طراحی مدرن تر ۷ و ۷U) تشکیل شده بود، در دفاع ضد هوایی و ضد زیردریایی کاروان های متفقین که به مورمانسک می روند نقش داشت. در طول جنگ سرد، روس ها به نیروی دریایی خود تعدادی ماموریت دادند، علاوه بر نقش آن به عنوان یکی از پاهای سه گانه هسته ای، قرار بود نیروی دریایی اس اس بی اس های آمریکایی و گروه های حامل، خطوط ارتباطی ناتو را به هم پیوسته نابود کند و به نیروهای زمینی در حمله های تئاتر قاره ای کمک کند. آنها سریع به تجهیز ناوگان سطحی خود را با موشک از انواع مختلف. در واقع به مشخصه ای از طراحی شوروی تبدیل شد تا موشک های بزرگ ضد کشتی را بر روی قایق های موشکی نسبتاً کوچک و سریع قرار دهد. نیروی دریایی شوروی همچنین دارای چندین رزمناو موشک هدایت شونده بسیار بزرگ با قدرت شلیک بزرگ مانند رزمناوهای کلاس کیروف و رزمناوهای کلاس اسلاوا بود. در دهه ۱۹۸۰ نیروی دریایی شوروی اولین ناو هواپیمابر واقعی خود به نام تفلیس (که متعاقباً به ناوگان دریاسالار کوزنتسوف اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام داد) را به دست آورد. از برخی جهات از جمله سرعت و فناوری رآکتور، بعدها زیردریایی های شوروی بودند و باقی می مانند که برخی از بهترین های جهان هستند. کاستی های اولیه آن ها میمیرش سر و صدا کافی نبود (قایق های آمریکایی آرام تر بودند) و فناوری سونار روس ها دارای زیردریایی های موشکی هدایت شونده هدف متعددی مانند زیردریایی کلاس اسکار و همچنین بسیاری از زیردریایی های موشک های بالستیک مانند زیردریایی های کلاس دلتا و زیردریایی های حمله مانند زیردریایی کلاس ویکتور و آکولا بودند. قایق های موشک های بالستیک کلاس گردباد نیروی دریایی شوروی بزرگترین زیردریایی های جهان هستند. نیروی زیردریایی حمله شوروی نیز مانند بقیه نیروی دریایی به سمت رهگیری و تخریب رو به جلو نیروهای دریایی آمریکا/ناتو به ویژه گروه های نبرد ناو هواپیمابر آمریکایی بشود.
انحلال سال ۱۹۹۱ اتحاد جماهیر شوروی منجر به کاهش شدید نیروی دریایی روسیه شد. هزینه های دفاعی به شدت کاهش یافت. بسیاری از کشتی ها به عنوان کشتی های اقامتی در پایگاه های دریایی خراشیده یا گذاشته شدند و برنامه ساختمان اساساً متوقف شد. ساخت سرگی گورشکوف در دوره شوروی بر کشتی ها بر تأسیسات پشتیبانی تأکید کرده بود، اما گورشکوف کشتی ها را نیز فراتر از طول عمر مؤثر خود در خدمت حفظ کرده بود، بنابراین کاهش در هر رویدادی اجتناب ناپذیر بوده است. این وضعیت توسط طیف غیر عملی از انواع کشتی که مجموعه نظامی - صنعتی شوروی ، با حمایت از رهبری ، مجبور به نیروی دریایی تشدید شد -- با در نظر گرفتن اصلاحات ، نیروی دریایی شوروی در اواسط دهه 1980 تا به حال نزدیک به 250 کلاس های مختلف کشتی. هواپیمای کلاس کیف حامل رزمناوها و بسیاری کشتی های دیگر پیش از موعد بازنشسته شدند و ناو هواپیمابر کلاس دریاسالار کوزنتسوف ناقص در نهایت توسط اوکراین به جمهوری خلق چین فروخته شد. بودجه تنها برای تکمیل کشتی های سفارش داده شده قبل از فروپاشی USSR اختصاص داده شد، و همچنین برای بازسازی می کندو تعمیرات در کشتی های ناوگان گرفته شده از خدمت از آن زمان. با این حال، زمان ساخت این کشتی ها تمایل به کشش گسترده داشت: در سال ۲۰۰۳ گزارش شد که زیردریایی کلاس آکولا نرپا پانزده سال است که در حال ساخت است. ذخیره سازی زیردریایی های هسته ای از کار افتاده در بنادر نزدیک مورمانسک به مسئله قابل توجهی تبدیل شد و بنیاد بلونا جزئیات کاهش آمادگی را گزارش کرد. پایگاه های پشتیبانی نیروی دریایی در خارج از روسیه مانند خلیج کم ران در ویتنام به تدریج بسته شدند، به استثنای پایگاه حمایت فنی متواضعانه در تارتوس سوریه برای حمایت از کشتی های اعزامی به دریای مدیترانه. هوانوردی دریایی و همچنین از ارتفاع خود به عنوان هوانوردی نیروی دریایی شوروی کاهش یافت و از حدود ۶۰٬۰ پرسنل با حدود ۱۱۰۰ فروند هواپیمای جنگی در سال ۱۹۹۲ به ۳۵٬۰ پرسنل با حدود ۲۷۰ فروند هواپیمای جنگی در سال ۲۰۰۶ کاهش یافت. در سال ۲۰۰۲، از ۵۸۴ خدمه هوانوردی دریایی تنها ۱۵۶ خدمه آماده مبارزه بودند، و ۷۷ خدمه آماده پرواز در شب بودند. میانگین زمان پرواز سالانه ۲۱٫۷ ساعت بود، در مقایسه با ۲۴ ساعت در سال ۱۹۹۹.
آموزش و آمادگی نیز به شدت رنج می برد. در سال ۱۹۹۵ تنها دو زیردریایی موشکی در یک زمان در ایستگاه، از ناوگان شمالی و اقیانوس آرام نگهداری می شدند. این کاهش به از دست دادن زیردریایی کورسک درجه دو اسکار در جریان تمرین تابستانی ناوگان شمالی که برای حمایت از انتشار یک دکترین دریایی جدید در نظر گرفته شده بود، به اوج خود رسید. این تمرین قرار بود با اعزام گروه وظیفه دریاسالار کوزنتسوف به دریای مدیترانه به اوج خود رسید. تا فوریه ۲۰۰۸، نیروی دریایی روسیه دارای ۴۴ زیردریایی هسته ای با ۲۴ زیردریایی عملیاتی بود؛ 19 زیردریایی دیزل الکتریکی, 16 عملیاتی; و 56 رزمنده سطح رتبه اول و دوم ، 37 عملیاتی. با وجود این بهبود، حادثه نوامبر ۲۰۰۸ در هیئت مدیره قایق حمله زیردریایی کلاس آکولا نرپادر طول آزمایش های دریایی قبل از اجاره به هند نشان دهنده نگرانی برای آینده بود.
در سال ۲۰۰۹ دریاسالار پوپوف، فرمانده سابق ناوگان شمالی روسیه گفت که نیروی دریایی روسیه در صورتی که نرخ فعلی ساخت کشتی های جدید بدون تغییر باقی بماند، به دلیل بازنشستگی کشتی های اقیانوس رفتن، تا سال ۲۰۱۵ توانایی های رزمی را تا حد زیادی کاهش خواهد داد. قدرت و کیفیت نیروی دریایی روسیه از دهه ۲۰۱۰ شروع به بهبود کرده است. در سال ۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک تلاش بلندپروازانه بازسازی، ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری آمریکا طرح ساخت ۵۱ کشتی مدرن و ۲۴ زیردریایی را تا سال ۲۰۲۰ اعلام کرد. از ۲۴ زیردریایی، قرار بود ۱۶ زیردریایی با نیروی هسته ای باشد. در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۳، نیروی دریایی روسیه سرانجام اولین SSBN کلاس بوری جدید خود (یوری دولگوروکی) را برای خدمت پذیرفت. بوری دوم (الکساندر نوسکی ) تحت آزمایش های دریایی قرار گرفت و در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۳ وارد خدمت شد. سومین قایق کلاس بوری (ولادیمیر مونوماخ) راه اندازی شد و در اوایل سال ۲۰۱۳ محاکمه ها را آغاز کرد، و در اواخر سال ۲۰۱۴ سفارش داده شد. تا اوایل سال ۲۰۲۲، پنج قایق کلاس بوری به همراه سه زیردریایی حمله هسته ای کلاس یاسن در خدمت هستند. کشتی های بیشتری از این کلاس ها به همراه لادای اضافی و زیردریایی های حمله متعارف کلاس بهبود یافته کیلو در حال ساخت هستند. ناوگان سطحی نیز در حال مدرن شدن است، عمدتاً با معرفی حداقل شش کلاس جدید از کشتی های گشت ناوچه سبک/دریایی، کلاس جدیدی از فریگیت (کلاس دریاسالار گورشکوف)، و همچنین کلاس های جدید کشتی های آمفیبیوس و کشتی های پشتیبانی. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ نیروهای روسیه درگیر حادثه ای با یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در آب های کریمه شدند.
ADM نیکولای یومنوف
اوت ۱۹۹۲ – نوامبر ۱۹۹۷، FADM فلیکس گروموف
نوامبر ۱۹۹۷ – سپتامبر ۲۰۰۵، FADM ولادیمیر کورویدوف
سپتامبر ۲۰۰۵ – سپتامبر ۲۰۰۷، FADM ولادیمیر ماسورین
سپتامبر ۲۰۰۷ – مه ۲۰۱۲، ADM ولادیمیر ویسوتسکی
مه ۲۰۱۲ - فوریه ۲۰۱۶، ADM ویکتور چیرکوف
فوریه ۲۰۱۶ – مه ۲۰۱۹، ADM ولادیمیر کورولویوف
مه 2019 -- در حال حاضر ، ADM نیکولای یومنوف
از سال ۲۰۱۲ مقر نیروی دریایی روسیه (کارکنان اصلی نیروی دریایی روسیه) بار دیگر در دریاسالاری در سن پترزبورگ قرار دارد. نیروی انسانی دریایی روسیه مخلوطی از سربازان سربازی است که دوره های یک ساله و داوطلبان (افسران و رتبه بندی ها) را خدمت می کنند. در سال ۲۰۰۶ IISS ارزیابی کرد که ۱۴۲٬۰ پرسنل در نیروی دریایی روسیه وجود دارد. تا سال ۲۰۰۸ دوره سربازی به یک سال کاهش یافت و کوچک سازی و سازماندهی مجدد عمده ای در جریان بود. در سال ۲۰۰۸ برنامه هایی برای انتقال مقر به ساختمان دریاسالارتی در سن پترزبورگ، محل تاریخی مقر نیروی دریایی امپراتوری روسیه اعلام شد. کارکنان نیروی دریایی سرانجام در نوامبر ۲۰۱۲ به آنجا نقل مکان کردند. نیروی دریایی روسیه به چهار سرویس رزمی - نیروهای سطحی، نیروهای زیردریایی، هوانوردی دریایی و سربازان ساحلی سازماندهی شده است. علاوه بر این نیروی دریایی نیز شامل واحدهای پشتیبانی شناور و ساحل. شامل نیروهای ویژه نمی شود. تیپ های اسپتسنز نیروی دریایی بخشی از مدیریت اطلاعات اصلی متصل به ناوگان های مربوطه هستند و نیروهای ضد انحرافی و دارایی ها (ПДСС) (که واحد هستند، حفاظت از نیروی دریایی در برابر هجوم نیروهای ویژه دشمن) در داخل نیروهای ساحلی قرار می گیرد. در طول جنگ سرد نیروهای مسلح شوروی تمایز بین فرماندهی های مختلف دریایی را ایجاد کردند. ناوگان های اصلی ناوگان شمالی و اقیانوس آرام بودند. آن ها وظیفه داشتند عملیات مستقلی بر روی دریاهای مرتطب انجام دهند و به همین دلیل شامل سطح استراتژیک، زیردریایی و نیروهای هوایی از جمله بازدارنده هسته ای دریایی این کشور بود. با توجه به جغرافیای محدود بالتیک و دریاهای سیاه ناوگان دریای بالتیک و سیاه مربوطه نقش دور بیشتری در حمایت از تشکیل زمین مجاور (فرماندهی اصلی سربازان جهت غربی در لگنیتسا (لهستان) و فرماندهی اصلی سربازان جهت جنوب غربی در سال کیشیناو ) داده شد. این دو ناوگان به سیستم های تسلیحات کوتاه بردتر از ناوگان های اصلی (زیردریایی های دیزلی-الکتریکی، جنگنده-بمب افکن های سوخو سو-۲۴ و مقدار بیشتری فریگیت و ناوچه سبک) مسلح بودند. با توجه به ماهیت بسته دریای خزر (هنوز هم متصل به دریای بالتیک و سیاه از طریق رودخانه ولگا و سیستم رودخانه ها و کانال ها و قابل کشتی با اندازه ناوچه سبک) ناوگان خزری آن نقش حتی محدودتر از ناوگان ها داشت و نقش دفاعی حمایت از فرماندهی اصلی سربازان جهت جنوبی در باکو را داشت. با پایان جنگ سرد کاهش قابل توجهی در نیروها به دنبال داشت. پیش از اصلاحات نظامی روسیه در سال ۲۰۰۸، این چهار ناوگان از نظر وضعیت برابر با شش منطقه نظامی رتبه بندی شدند. با اقدامات اصلاحاتی که به اجرا درآمد تعداد مناطق نظامی کاهش یافت و به فرماندهی های استراتژیک مشترک جدید تبدیل شد و چهار ناوگان و یک ناوگان با وضعیت برابر با نیروهای زمینی و ارتش های نیروهای هوایی زیرمجموعه آن ها قرار گرفت. با توجه به افزایش منافع روسیه در منطقه قطب شمال و اهمیت دفاع دریایی غربی/شمال غربی روسیه ناوگان شمالی که در اصل بخشی از فرماندهی استراتژیک مشترک غرب (منطقه نظامی غربی) بود، در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ پایه و اساس پنجمین فرماندهی استراتژیک مشترک ناوگان شمالی تازه تشکیل شد.
زیردریایی و نیروهای سطحی ستون فقرات نیروی دریایی را تشکیل می دهند. زیردریایی ها بخشی از اسکادران ها و فلوتیل های اختصاصی زیردریایی یا بخشی از اسکادران ها و فلوتیلاهای ترکیب مختلط را به همراه رزمندگان بزرگ سطحی تشکیل می دهند. نیروی دریایی روسیه یک ساختار سفت و سخت را حفظ می کند که سطوح فرماندهی آن می تواند بر اساس مقررات نظامی مستقیماً با همتایان مربوطه نیروهای زمینی و هوایی برابر باشد:
سربازان ساحلی شامل پیاده نظام دریایی و سربازان موشکی و توپخانه ساحلی هستند.
پیاده نظام نیروی دریایی روسیه نیروی آمفیبیوس نیروی دریایی روسیه است و می تواند ریشه های آن ها را به سال ۱۷۰۵ ردیابی کند، زمانی که پیتر کبیر فرمانی برای یک هنگ پیاده نظام «از هم ارزی دریایی» صادر کرد. از زمان شکل گیری آن شاهد اقدام در جنگ های ناپلئونی، جنگ کریمه، جنگ روسو و ژاپن، جنگ جهانی اول و دوم و درگیری های چچن و گرجی بوده است. تحت رهبری دریاسالار گورشکوف در طول جنگ سرد، نیروی دریایی شوروی دامنه پیاده نظام دریایی را گسترش داد و در مناسبت های متعدد آن را در سراسر جهان مستقر کرد، اما از زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی نقش آن تا حد زیادی کاهش یافته است. پیاده نظام نیروی دریایی شوروی و جانشینان روسی آن ها به عنوان سربازان شوک نخبه شهرت دارند. آن ها به خاطر لباس های سیاه و عملکرد وحشی خود در مبارزه در مناطق دریای سیاه و دریای بالتیک در طول جنگ جهانی دوم لقب «مرگ سیاه» (آلمانی: der schwarze Tod) را دریافت کردند. پیاده نظام نیروی دریایی روسیه یک نیروی مکانیزه است که در تیپ ها، هنگ های مستقل و گردان های مستقل سازماندهی می شود. لشکر ۵۵ پیاده نظام نیروی دریایی ناوگان اقیانوس آرام در سال ۲۰۰۹ منحل شده و دو تیپ جداگانه جایگزین آن شده اند. هر تیپ دارای یک گردان تانک، یک گردان توپخانه خودکششی، یک گردان دفاع هوایی خودکششی، گردان های پیاده نظام دریایی مکانیزه، دیگر واحدهای پشتیبانی و یک گردان پیاده نظام نیروی دریایی یورش هوابرد (گردان پیاده نظام هوابرد)، چتر نجات و حمله هوایی واجد شرایط، با ماموریت به سرنیزه فرود آمفیبیوس. سربازان دفاع ساحلی نیروی دریایی روسیه تیپ های مکانیزه معمولی هستند که وظیفه اصلی جلوگیری از فرود آمفیبیوس دشمن را دارند. نمونه ای از سربازان دفاع ساحلی سربازان ناوگان بالتیک هستند. با اعلام استقلال استونی، لتونی و لیتوانی در پایان اتحاد جماهیر شوروی عملاً منطقه نظامی بالتیک از هم پاشید. سازندهای عظیم نیروهای زمینی که در اوبلاست کالینیگراد قفل شده بودند، از نیروهای زمینی به فرماندهی و کنترل دریایی منتقل شدند. ادغام پیاده نظام دریایی و سربازان دفاع ساحلی تمایل نسبتاً جدیدی از دهه ۲۰۱۰ به منظور ساده سازی ساختار فرماندهی نیروی دریایی و تیپ های پیاده نظام جدید قطب شمال در شکل گیری تحت فرماندهی استراتژیک مشترک ناوگان شمالی در درون آن فرایند قرار می گیرد. سربازان توپخانه ساحلی نیز نقش بسیار مهمی برای نیروی دریایی ایفا می کنند. جغرافیای دریای بارنتس، دریای بالتیک، دریای سیاه و دریای اوخوتسک و همچنین دریای خزر استقرار سیستم های مبتنی بر ساحل، ضد کشتی را در نقشی انکار کننده منطقه بسیار مؤثر می کند. آنها استقرارکی-۳۰۰پی باستون-پی مافوق صوت ASCM ، 3M - 54 کالیبر کروز زیر صوت ASCM و A - 222E برگ- E 130mm ساحلی سیستم توپخانه تلفن همراه و همچنین خود پیشرانه سطح به هوا سیستم های موشکی. پیاده نظام دریایی و سربازان ساحلی توسط معاون فرمانده پیاده نظام نیروی دریایی/فرمانده پیاده نظام نیروی دریایی نیروی دریایی روسیه، ستوان (NI) آلکساندر کولپاتسنکو رهبری می شوند. شعار آنها این است: «جایی که ما هستیم، پیروزی وجود دارد!»
اولین واحدهای هوانوردی دریایی در روسیه از سال ۱۹۱۲ تا سال ۱۹۱۴ به عنوان بخشی از ناوگان بالتیک و ناوگان دریای سیاه تشکیل شدند. از زمان شکل گیری در جنگ داخلی روسیه، جنگ جهانی دوم و در بسیاری از درگیری های دیگر در سراسر اروپا، خاورمیانه و آسیا شرکت کرده است . در طول جنگ سرد هوانوردی دریایی سیاست استقرار تعداد زیادی از بمب افکن ها در نقش های ضربتی دریایی را برای مقابله با ناوگان گسترده ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده دنبال کرد، تا سال ۱۹۸۹ بیش از ۱۰ فروند هواپیمای بال ثابت را با اکثریت بمب افکن هایی مانند توپولف تو-۲۲ام "نتیجه معکوس" وتوپولف تو-۱۶ " اداره می کرد. اما از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی به طور قابل توجهی از نظر اندازه کاهش یافته است. توپولف تو-۲۲ام به نیروهای هوافضا منتقل شده اند و از آن زمان بازوی رزمی هوانوردی دریایی در اطراف سوخو سو-۳۳ها، میکویان میگ-۲۹کی ها با سوخو سو-۳۰ها و سوخو سو-۳۴ها جایگزین سوخو سو-۲۴های منسوخ شده ساخته شده است.
تا سال ۲۰۰۷ هوانوردی نیروی دریایی روسیه از اجزای زیر تشکیل شده است:نه کشتی های جنگی جین و نه موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک هیچ پیش فرض کشتی استانداردی را برای کشتی های نیروی دریایی روسیه فهرست نمی کنند. دولت ایالات متحده گاهی از پیش فرض اکسونیم "RFS" (برای "کشتی فدراسیون روسیه") استفاده می کند. با این حال خود نیروی دریایی روسیه از این کنوانسیون استفاده نمی کند.
نیروی دریایی روسیه از چهار ناوگان و یک ناوگان تشکیل شده است که همگی آن ها زیرمجموعه مناطق نظامی تازه تشکیل شده-فرماندهی های استراتژیک عملیاتی مشترک هستند.
ناوگان شمالی روسیه که قدمت آن به سال ۱۷۳۳ می رسد اما به عنوان یک شکل گیری مدرن در سال ۱۹۳۳ تأسیس شده است، مقر اصلی آن در سورومورسک
است و در اطراف پایگاه های مختلف در منطقه مورمانسک بزرگ گسترش یافته است. این ناوگان اصلی نیروی دریایی روسیه است و در حال حاضر شاملناوگان شمالی همچنین شامل کشتی های گشت زنی، کشتی های ضد مین، کشتی های آمفیبیوس سبک و کشتی های پشتیبانی و لجستیکی است.
ناوگان بالتیک که در 18 می 1703 تأسیس شد، در بالتیسک و کرونشتادت مستقر است و مقر آن در شهر کالینینگراد، استان کالینینگراد است. ناوگان متشکل از واحدهای زیر است:ناوگان بالتیک همچنین شامل کشتی های گشت زنی، شکارچی معدن، کشتی های آبی خاکی و شناورهای پشتیبانی می شود.
ناوگان دریای سیاه که در ۲ مه ۱۷۸۳ تأسیس شد، مقر آن در خلیج های سواستوپول، کارانتینایا و استرلتسکایا در سواستوپول است که محل مرکزی آن نیز هست، و در نووروسسیسک در کراسنودار کرای قرار دارد. این ناوگان همچنین دارای امکانات مختلف دیگری در شبه جزیره کریمه و تأسیسات در کراسنودار کرای است. ناوگان از واحدهای زیر تشکیل شده است:ناوگان دریای سیاه همچنین شامل یک نوع قدیمی تر (پروژه 877) زیردریایی کلاس کیلو، کشتی های گشت زنی و حفاظت ساحلی، کشتی های آبی خاکی و شناورهای پشتیبانی می شود.
فلوتیلا خزر که در ۴ نوامبر ۱۷۲۲ تأسیس شد، در آستراخان و ماخاچ قلعه با دفتر مرکزی آن در آستراخان مستقر است. ناوگان شامل:ناوگان خزر همچنین شامل ۴ کشتی توپخانه کوچک، گشت زنی و کشتی های جنگ مین و همچنین صنایع دستی فرود است.
مقر اصلی سرفرماندهی نیروی دریایی روسیه در شهر سن پترزبورگ می‌باشد.
نیروی دریایی روسیه شامل پنج ناوگان می‌باشد:
ناوگان اقیانوس آرام که در ۱۰ مه ۱۷۳۱ تأسیس شد، دفتر مرکزی آن در ولادی وستوک و مقر آن در اطراف ولادی وستوک و پتروپاولوفسک-کامچاتسکی قرار دارد. ناوگان از واحدهای زیر تشکیل شده است:ناوگان اقیانوس آرام همچنین شامل کشتی های گشت زنی، کشتی های جنگ مین، کشتی های آمفیبیوس، و کشتی های پشتیبانی است. همچنین هوانوردی دریایی و سربازان ساحلی و اجزای پیاده نظام دریایی وجود دارد.
بودجه نظامی روسیه از سال 1998 تا 2015 افزایش یافت، اما مشکلات اقتصادی از جمله کاهش شدید قیمت نفت منجر به کاهش بودجه در سال 2016 شد. هزینه‌های بیشتر منجر به افزایش تعداد کشتی‌های در حال ساخت شد که در ابتدا بر زیردریایی‌هایی مانند کلاس معمولی پترزبورگ (لادا) و کلاس سورودوینسک(یاسن) هسته‌ای تمرکز داشتند. برخی از کشتی های قدیمی تر نیز تعبیه شده اند. کشتی های جنگی جین در سال 2004 اظهار داشت که برنامه ساخت و ساز بیش از حد بر سناریوهای جنگ سرد متمرکز بود، با توجه به تاکید زیردریایی. به گفته وزارت دفاع روسیه، سهم تسلیحات مدرن در نیروی دریایی در سال 2014 به بیش از 50 درصد رسیده است. گزارشی از دسامبر 2019 این رقم را 68% تخمین زد.با این حال، در سپتامبر 2020 گزارش شد که بودجه دفاعی به عنوان بخشی از تغییر هزینه‌های اجتماعی و در پاسخ به تأثیرات مالی همه‌گیری کووید-19، 5 درصد کاهش می‌یابد. تأثیر ناشی از چنین کاهشی بر برنامه‌های نوسازی نیروی دریایی روسیه بلافاصله آشکار نشد.
ناوچه سبک های کلاس استرگوشچی که کشتی سربی آن در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۱ به زمین گذاشته شد، اولین ساخت سطحی جدید پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی است در حالی که فریگیت های کلاس دریاسالار جدید سرگئی گورشکوف اولین تلاش نیروی دریایی برای بازگشت به ساخت کشتی های بزرگ آب آبی قادر است. نیروی دریایی روسیه در حال برنامه ریزی برای تهیه کلاس جدیدی از ناوشکن، پروژه هدف عمومی ۲۱۹۵۶ بود. کلاس لیدر به عنوان یک کشتی «آب سبز» پیش بینی شده است و پیش بینی می شد که با نیروی هسته ای باشد. بنا به گزارش ها این پروژه در سال ۲۰۲۰ به حالت تعلیق درآمد که ظاهراً به نفع پروژه ارزان تر ۲۲۳۵۰ دریاسالار گورشکوف کلاس فریگیت ها بود. کشتی های کلاس گورشکوف خود چالش های فنی را تجربه کرده اند و در سال ۲۰۲۰ در ابتدا پیشنهاد شد که نوع بزرگتر ۲۲۳۵۰M آن کلاس پیش ن روند. با این حال، بعدها گزارش شد که کار طراحی بر روی هر دو نوع Lider و 22350M از کلاس گورشکوف در واقع در حال حرکت به جلو است.
یک برنامه عقب ماشی که در سال ۲۰۰۷ تصویب شد، توسعه نیروی دریایی را برای اولین بار در تاریخ شوروی و روسیه در پای مساوی با نیروهای موشکی استراتژیک قرار داد. این برنامه که این دوره را تا سال ۲۰۱۵ پوشش می داد، انتظار می رفت شاهد جایگزینی ۴۵ درصد موجودی نیروی دریایی روسیه باشد. از ۴٫۹ تریلیون روبل (۱۹۲٫۱۶ میلیارد دلار) اختصاص داده شده برای پرورش مجدد نظامی، ۲۵ درصد به ساخت کشتی های جدید خواهند رفت. سرگئی ایوانوف معاون اول نخست وزیر در بازدید از اسرودوینسک در ژوئیه ۲۰۰۷ گفت: «ما در حال حاضر عملاً به اندازه زمان شوروی کشتی می سازیم.» سرگئی ایوانوف معاون اول نخست وزیر در ژوئیه ۲۰۰۷ گفت: «مشکل در حال حاضر کمبود پول نیست، بلکه چگونگی بهینه سازی تولید است تا نیروی دریایی بتواند کشتی های جدید را سه، نه پنج سال پس از زمین گذاشتن آن ها دریافت کند.»
با تأکید بر نیروهای استراتژیک، ناوگان زیردریایی نیروی دریایی با کسب چندین کلاس زیردریایی استراتژیک و تاکتیکی در حال مدرن شدن است. تا 12 Borei / دولگوروکی کلاس SSBNs برنامه ریزی شده برای جایگزینی کلاس های قدیمی تر در هر دو ناوگان شمالی و اقیانوس آرام. این ها توسط SSGNs کلاس جدید یاسن و خاباروفسک و همچنین زیردریایی های معمولی کلاس های بهبود یافته کیلو و لادا تکمیل می شوند. با این حال، از نظر ناوگان زیردریایی هسته ای تاکتیکی، معلوم نیست که آیا می توان مدل های جدید کلاس یاسن، خاباروفسک و دنباله دار بالقوه را به تعداد کافی تولید کرد، و به موقع، زیردریایی های هسته ای مدل قدیمی تر پیری را به صورت یک به یک جایگزین کرد یا خیر. گزارش شده است که زیردریایی های هسته ای نسل سوم روسیه برای جلوگیری از منسوخ شدن بلوک قبل از سال ۲۰۳۰ به سطحی مدرن نشده اند.
در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ پارلمان اوکراین توافقی را برای تمدید اجاره روسیه از تأسیسات پایه کریمه به سال ۲۰۴۲ با گزینه ای به مدت پنج سال دیگر، تا سال ۲۰۴۷ تصویب کرد. پس از الحاق کریمه توسط روسیه در سال ۲۰۱۴، این توافق رسماً توسط دولت روسیه دوما باطل شده است. نیروی دریایی روسیه همچنین فاش کرده است که ناوگان دریای سیاه روسیه تا سال ۲۰۲۰ ۳۰ کشتی جدید دریافت خواهد کرد و با زیرساخت های خود در شبه جزیره کریمه خودکفا خواهد شد. این ناوگان ظرف شش سال آینده با کشتی های جنگی، زیردریایی ها و کشتی های کمکی جدید به روز خواهد شد. کشتی های جدید ساخته شده برای ناوگان دریای سیاه شامل سه فریگیت کلاس دریاسالار گریگوروویچ (در اصل شش فروند بودند، اما دو فروند از سه کشتی باقی مانده به هند فروخته شدند و در سال ۲۰۲۱ گزارش شد که یک کشتی سوم نیز در خارج از کشور فروخته خواهد شد) و شش زیردریایی دیزلی-الکتریکی کلاس وارشاویانکا (بهبود یافته کلاس کیلو) است.
در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۵، شرکت کشتی سازی یونایتد دولتی اعلام کرد که تا سال ۲۰۱۹ این شرکت توانایی فنی ساخت ناوهای هواپیما و بالگرد را خواهد داشت که به عنوان برخی شگفتی ها برای تحلیلگران به وجود آمد چرا که پیش از این این شرکت اعلام کرده بود حامل سازی تا سال ۲۰۲۵ در اولین زمان صورت نخواهد گرفت. تنها حامل موجود روسیه، دریاسالار کوزنتسوف دوران شوروی حداقل تا سال ۲۰۳۰ در خدمت باقی خواهد ماند.
در یک بررسی دفاعی ده ساله مه ۲۰۱۷ توسعه یک ناو هواپیمابر جدید و ناوشکن های با نیروی هسته ای به نفع تمرکز تلاش های مدرنیزه سازی بر روی سه گانه هسته ای لغو شد. توسعه نسل ششم SSBN اعلام شد حتی اگر نسل پنجم کلاس بوری هنوز در حال ساخت است به عنوان ناوگانی از رزمندگان سطح به اندازه زیر فریگیت بود.
در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۱ کارخانه کشتی سازی سویماش اعلام کرد که برای اولین بار در دهه های اخیر چندین زیردریایی هسته ای پروژه های مختلف تحت آزمایش های دریایی قرار دارند. در تابستان ۲۰۲۱ سه زیردریایی هسته ای به طور همزمان تحت آزمایش های دریایی قرار گرفتند: بوری دوم کلاس کنیا اولگ، کلاس یاسن-ام نووزیبرسک و کلاس آنته ای بلگورود را مدرن کردند. آخرین باری که در روسیه یا اتحاد جماهیر شوروی زیردریایی های هسته ای سه کلاس مختلف تحت آزمایش های دریایی قرار می گرفتند، سال ۱۹۹۳ بود که کلاس بهبود یافته آکولا تیگر، کلاس آنته ای اومسک و کلاس سیرا دوم پسکوف تحت آزمایش های دریایی قرار گرفتند. افزایش شدت آزمایش های دریایی در حال وقوع نشان دهنده افزایش کشتی سازی در نیروی دریایی روسیه است.
از سال ۲۰۱۷ با حکم رئیس جمهور روسیه مورخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۷ سنت برگزاری رژه اصلی نیروی دریایی در سن پترزبورگ در روز نیروی دریایی ترمیم شد. این رژه متشکل از کشتی ها و ملوانانی است که نماینده ناوگان های متعدد و ناوگان خزر با کشتی ها و زیردریایی های کوچک در رودخانه نوا و کشتی های بزرگتر آرایه بندی شده از کرونشتات در خلیج سن پترزبورگ هستند. این جشن سالانه در آخرین یکشنبه ژوئیه در طول تعطیلات روز نیروی دریایی جشن گرفته می شود.
اوشن شیلد
از سال ۲۰۱۸ نیروی دریایی روسیه تمرین دریایی سالانه مرکزی به نام اوشن شیلد را سازماندهی می کند.
بین ۱–۸ سپتامبر ۲۰۱۸، تمرین اوشن شیلد برای اولین بار برگزار شد. بر خلاف تمرینات سال های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ که در دریای بالتیک انجام شد، اولین تمرین در دریای مدیترانه صورت گرفت. ۲۶ کشتی، ۲ زیردریایی و ۳۴ فروند هواپیما گنجانده شد. از جمله شرکت کنندگان رزمناو مارشال اوستینوف، نابودگرهای اسمتلیوی
و Severomorsk، ادمیرال گریگوروویچ، دریاسالار اسن، Admiral Makarov، کنجاوو یاروسلاو مودری، ناوچه سبک های ویشنی ولوچیوک، Grad Sviyazhsk و Veliky Ustyug و زیردریایی های معمولی Kolpino و ولیکی نووگورود بودند. هواپیماهای حاضر شامل بمب افکن های Tu-160، Tu-142 و Il-38 هواپیماهای ضد زیردریایی و جنگنده های دریایی Su-33 و میکویان میگ-۲۹کی ودند. این بزرگترین تمرین دریایی روسیه در دریای مدیترانه دوران پس از جنگ سرد و بزرگترین تمرین دریایی روسیه پس از جنگ سرد در منطقه دریایی دور بود.
از نظر مکان دور و تعداد کشتی‌های سرمایه‌ای شرکت‌کننده، فقط با رزمایش‌های ژوئن 2021 ناوگان اقیانوس آرام در جزایر هاوایی قابل مقایسه است. دومین رزمایش سپر اقیانوس که بین 1 تا 9 آگوست 2019 برگزار شد، تمرینی بود که بیشترین تعداد کشتی های شرکت کننده (69 کشتی شامل 49 کشتی جنگی و 20 کشتی پشتیبانی) در روسیه مستقل برگزار شد و در دریای بالتیک برگزار شد. 22 کشتی شناخته شده رزمایش "سپر اقیانوس 2019" شامل رزمناو مارشال اوستینوف، ناوشکن سورومورسک و ناو دریاسالار گورشکوف از ناوگان شمالی و همچنین ناوچه ناوگان بالتیک یاروسلاو مادری، ناوچه های استریگوشی، استورومورسک، سوبرازیزی، بوسیله، و ناوگان ناوگان بالتیک هستند. سرپوخوف، میتیشچی ، چواشستان، مورشانسک، Liven، یامالو-ننتس، R-257 و LSTs الکساندر شابالین، کالینینگراد، مینسک و کورولیوف، و همچنین زیردریایی هسته ای اسمولنسک. از دیگر شرکت کنندگان احتمالی می توان به کشتی ها، شرکت در رژه نیروی دریایی ژوئیه در سن پترزبورگ، یا فریگیت دریاسالار کاساتونوف، ناوچه سبک های گرمیاشچی و سویتسک، زیردریایی کرونشتات و کشتی گيران مین گير ایوان آنتونوف، آلکساندر اوبخوف و پاول خنوف اشاره کرد. در 3 آگوست 2020، سومین رزمایش Ocean Shield در دریای بالتیک آغاز شد و شامل ناوشکن ناوگان شمالی، معاون دریاسالار کولاکوف و LST Pyotr Morgunov و ناوهای ناوگان بالتیک استریگوشی، Boikiy و Stoikiy بود.
در سال 2021، هیچ تمرین معمولی Ocean Shield در ماه آگوست یا سپتامبر در دریای بالتیک انجام نشد، با این حال، در ژوئن، یک تمرین پیچیده در مقیاس بزرگ در اقیانوس آرام مرکزی انجام شد. در آن زمان، نیروی دریایی روسیه احتمالا قوی ترین تمرین دوران پس از شوروی را انجام داد. قبل از نشست 2021 پوتین و بایدن، مشابه تمرینات آپورت و آترینا که در سال های 1985 و 1987 قبل از نشست ژنو و واشنگتن گورباچف ​​و ریگان برای بهبود موقعیت مذاکرات شوروی برگزار شد، برگزار شد. اما به طور رسمی اعلام شد که این رزمایش پاسخی به رزمایش خنجر چابک 2021 ناوگان اقیانوس آرام آمریکا با به کارگیری یک سوم زیردریایی های عملیاتی ناوگان اقیانوس آرام آمریکا است. در اواسط ژوئن، چهار رزمناو روسی و چهار ناوشکن به طور همزمان در دریا بودند، یا همه رزمندگان سطح عملیاتی بزرگ به جز ناوشکن Severomorsk، که احتمالاً اولین بار در دوران پس از جنگ سرد بود. در دریای بارنتز، رزمناوهای مارشال اوستینوف و پیوتر ولیکی، ناوشکن معاون دریاسالار کولاکوف و زیردریایی های کالوگا، گپارد و دیمیتری دونسکوی فعال بودند.نیروی دریایی روسیه در شهر بندری طرطوس در دریای مدیترانه پایگاهی دریایی را تا سال ۲۰۴۲ میلادی، از کشور سوریه رهن کرده‌است.
در سال ۲۰۱۳ نخستین زیردریایی روسیه از نوع زیردریایی هسته‌ای و با نام زیردریایی یوری دولگوروکی، توسط نیروی دریایی این کشور راه‌اندازی شد. این زیر دریایی شامل یک محفظه فرار است. هنگامی که بدنه زیردریایی می‌شکند، خدمه می‌توانند خود را نجات داده و از خطر فرار کنند.