hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
آمیلوپکتین
آمیلوپکتین یک پلیمر با شاخه‌های بسیار گلوکز می‌باشد که در گیاهان یافت می‌شود. آمیلوپکتین به همراه آمیلوز از واحدهای سازنده نشاسته است. آمیلوپکتین نامحلول در آب است. واحدهای گلوکز در آمیلوپکتین به صورت پیوند آلفا ۱ به ۴ در ستون اصلی و به صورت آلفا ۱ به ۶ در شاخه‌های فرعی به هم متصل شده‌اند. این شاخه‌های فرعی به‌طور تقریبی هر ۲۴ تا ۳۰ گلوگز یک بار دیده می‌شوند. هومولوگ آمیلوپکتین در حیوانات گلیکوژن می‌باشد که دارای ساختاری مشابه است با این تفاوت که داری شاخه‌هایی فراوان تر و کوتاهتر می‌باشد که به‌طور تقریبی هر ۸ تا ۱۲ گلوکز یک بار رخ می‌دهند.
مقاله آمیلوپکتین در ویکی‌پدیای انگلیسی
انستیتو بین‌المللی نشاسته
ناوانتم پیلای
ناوانتم پیلای حقوق‌دان اهل آفریقای جنوبی، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، قاضی سابق دیوان بین‌المللی کیفری و دیوان عالی آفریقای جنوبی است.
وی از فعالان جنبش برابری حقوق زنان و یکی از موسسین سازمان بین‌المللی دفاع از حقوق زنان به نام برابری الان (Equality Now) است.
ناوانتم پیلای در سال ۱۹۴۱ میلادی در بخشی فقیرنشین در شهر دوربان، آفریقای جنوبی و در خانواده‌ای تامیلی‌تبار متولد شد. پدر وی راننده اتوبوس بود.
ناوانتم پیلای، با گرفتن کمک‌های مالی از چند گروه خیریه محلی مهاجرین هندی موفق به ادامه تحصیل شد. در سال ۱۹۶۳ میلادی، موفق به کسب مدرک کارشناسی در رشته هنر و در رشته حقوق در سال ۱۹۶۵ میلادی، از دانشگاه ناتال شد. وی سالها بعد برای ادامه تحصیل به شهر کمبریج، ماساچوست در ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۱۹۸۲ میلادی، موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد در رشته حقوق و در سال ۱۹۸۸ میلادی، موفق به کسب مدرک دکترای حقوق خود از دانشگاه هاروارد شد.
در سال ۱۹۶۷ میلادی، ناوانتم پیلای اولین زنی بود که دفتر امور حقوقی خود را در استان ناتال آفریقای جنوبی باز کرد. دلیل این کار، این بود که هیچ دفتر وکالتی، وی را برای کار به عنوان وکیل استخدام نمی‌کرد و دلیل این امتناع، رنگ پوست وی بود. وی در آن زمان به دلیل قوانین نژادپرستانه آپارتاید، به عنوان وکیل، حق ورود به دادگستری و دفاع از موکلانش در دادگاه را نداشت.
وی به مدت ۲۸ سال به وکالت در آفریقای جنوبی پرداخت. ناوانتم پیلای از فعالان جنبش ضد آپارتاید بود و نقش مهمی در افشای پرونده شکنجه و رفتار غیرانسانی رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی در برخورد با زندانیان سیاسی و اجتماعی داشت. وی در سال ۱۹۷۳ میلادی، در یک دعوای حقوقی با رژیم آپارتاید، موفق شد تا حق داشتن وکیل توسط زندانیان سیاسی دربند در جزیره روبن، از جمله برای نلسون ماندلا را به دست آورد.
در سال ۱۹۹۵ میلادی و در حدود یک سال پس از به قدرت رسیدن ای‌ان‌سی در آفریقای جنوبی، نلسون ماندلا، ناوانتم پیلای را به عنوان اولین زن غیر سفیدپوست، برای عضویت در دیوان عالی آفریقای جنوبی که بالاترین مرجع حقوقی در آن کشور محسوب می‌شود، معرفی کرد. اما عضویت وی در دیوان عالی آفریقای جنوبی کوتاه بود، زیرا وی در همان سال از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد ماموریت یافت تا به عنوان قاضی ارشد دیوان بین‌المللی کیفری، به دادگاه نسل‌کشی در رواندا رسیدگی کند. وی تا سال ۲۰۰۳ میلادی و به مدت ۸ سال، قاضی ارشد دیوان بین‌المللی کیفری بود.
در فوریه ۲۰۰۳ میلادی، ناوانتم پیلای به عنوان یکی از ۱۸ قاضی ارشد عضو هیئت عالی دیوان بین‌المللی کیفری انتخاب شد، اما در اوت ۲۰۰۸ میلادی، بنا بر پیشنهاد بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، از مقامش استعفا داد و پس از تائید مجمع عمومی سازمان ملل متحد به مدت ۴ سال از تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۰۸ میلادی، به عنوان کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد انتخاب شد.
در پی تظاهرات اعتراضی روز دانشجوی سال ۱۳۸۸، خانم پیلای به عنوان ارشدترین مسئول سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر از حکومت ایران خواست که" به حق اعتراض مخالفان احترام بگذارد." او همچنین در خبرگزاری رویتر گفت: «سرکوب تظاهرات (در ایران) در حال تشدید است، و خیلی جدی تر شده است.»
سعید شنبه‌زاده
سعید شنبه‌زاده آهنگساز و نوازنده ایرانی و رهبر گروه شنبه‌زاده است که در زمینه موسیقی فولکلور جنوب ایران فعالیت می‌کند. سازه‌های تخصصی وی نی انبان، نی جفتی و دمام می‌باشد .
فرزند وی نقیب شنبه‌زاده او را در بیشتر کنسرت‌ها همراهی می‌کند. روش نشستنش روی ضرب تمپو و اضافه کردن سازهای کوبه‌ای گوناگون به این مجموعه، اجرای نقیب را در صحنه برجسته می‌کند. نگاه متفاوت نقیب به ریتم‌های جنوب که شاید نتیجه تحصیلاتش در دانشگاه موسیقی است، تنوع خاصی به تقسیم‌بندی (خرد کردن ریتم‌ها به بخش‌های مختلف) و اجرای ریتم‌های جنوب و صدای آهنگ‌های آشنای بندری داده است.
سعید شنبه زاده در روز ۲۴ آذرماه سال ۱۳۴۷ در خانواده‌ای اهل هنر در بوشهر به دنیا آمد.
از سن هفت سالگی تحت تأثیر افراد مختلف در خانواده فعالیت هنری خود را آغاز کرد. پدر او که اصلاً بلوچ ایرانی و بزرگ شده دبی بود، روی موسیقی سنتی بوشهر کار می‌کرد و برادرش نوازنده حرفه‌ای بود که هم در زمینه موسیقی سنتی بوشهر کار می‌کرد و هم با موسیقی غرب آشنا بود و ترومپت می‌زد.
وی کار حرفه‌ای اجرای موسیقی را در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹) با اجرایی خیره‌کننده در جشنواره فجر آغاز نمود. این اجرا توانست در همان سال جایزه اول جشنواره را از آن خود کند. پس از گذشت یک سال (در سال ۱۹۹۱) اجرای موسیقی را با ارکستر سمفونی تهران شروع کرد و پس از آن نیز اجراهای متعددی در مناطق مختلف ایران داشت که با استقبال بینندگان روبرو شد. گروه شنبه زاده اولین کنسرت خارج از کشور خود را در فستیوال اوینیون فرانسه در سال [۱۹۹۱ (میلادی) اجرا کرد. از آن پس این گروه به سرپرستی سعید شنبه زاده در برنامه‌های متعددی را در خارج از ایران برگزار نمود، که می‌توان به جشنواره موسیقی Womex اسپانیا در سال ۲۰۰۷، فستیوال womad و جشنواره Globalfest در سال ۲۰۰۹ در نیویورک آمریکا اشاره کرد.در سال ۲۰۰۱ وی وارد کنسرواتووار موسیقی Conservatoire Marcel Dadi, Créteil و به فراگیری ساز ساکسفون نزد Georges Porte پرداخت. مبانی موسیقی جاز را در مدرسه موسیقی جاز Arpej در شهر پاریس اموختند.
شنبه‌زاده در کارهای خود از رقص محلی بوشهر و جنوب ایران و حرکاتی موزونی که به‌طور سنتی با موسیقی این منطقه همراه است بهره می‌گیرد. او عقیده دارد که موسیقی و رقص جنوب از هم قابل تفکیک نیستند. در زمینه رقص سعید آموزش خود را از خواهر خود، شهلا شنبه‌زاده، دریافت کرد. شهلا خود آموزش علمی رقص‌های محلی و کلاسیک را دنبال کرده بود و به عنوان رقصنده حرفه‌ای در رادیو تلویزیون ملی ایران فعال بود.
یکی از نوآوری‌های شنبه‌زاده در زمینه اجرای موسیقی جنوب ایران تلفیق موفق این سبک موسیقی با سبک موسیقی جاز است. از دیگر تجربه‌های او تلاش برای تلفیق موسیقی و رقص جنوب با رقص معاصر و رقص فرامدرن است. وی با رقص پردازان برجسته‌ای نظیر دومینیک ارویه و خوزه مونتالوو همکاری کرده‌است. یکی از این کارها در جشنواره رقص اروپا در خانه رقص لیون به سال ۲۰۰۲ به عنوان یکی از ده رقص برتر انتخاب شد.همکاری و همنوازی با نوازندگان برجسته جهان مانند بیلی کوبم Billy Cobhamنوازنده درامز و تریلوک گروتو Trilok Gurtuو مانو کوجیا Manou Kodjia و دکتر سوبرامانیام L. Subramaniam نوازنده ویلن هندی . پیر تیلوا Pierre Thilloy آهنگ‌ساز فرانسوی،
علاوه بر نوازندگی شنبه‌زاده در زمینه ساخت موسیقی به خصوص موسیقی فیلم نیز فعالیت زیادی داشته‌است. موسیقی فیلم‌هایی مثل «گفتگو با باد» (بهرام بیضایی) که نقش اول مرد این فیلم را نیز سعید به عهده داشته، «در» (محسن مخملباف) و همچنین «باران بومی» (رخشان بنی‌اعتماد) از ساخته‌های شنبه‌زاده هستند.
حق شرط
حق شرط یا تحفظ یا تحدید تعهد در حقوق بین‌الملل به معنای خودداری از اعمال بخشی از مقررات یک معاهده توسط یکی از طرف‌های آن معاهده است. کنوانسیون وین در مورد حقوق معاهدات (۱۹۶۹) حق شرط را اینچنین تعریف کرده‌است:
«بیانیه یک‌جانبه‌ای که یک کشور تحت هر نام یا به هر عبارت در موقع امضا، تصویب، پذیرش، تأیید یا الحاق به یک معاهده صادر و با آن قصد خود را اعلام می‌کند که اثر حقوقی بعضی از مقررات معاهدات به هنگام اجرای آن معاهده نسبت به خود را نمی‌پذیرد یا آن را تغییر می‌دهد»
حق شرط تنها نسبت به معاهدات چندجانبه اعمال می‌شود و در معاهدات دوجانبه قابل اجرا نیست.
درگذشته عقیده بر این بود که حق شرط تنها با موافقت تمام طرف‌های معاهده قابل پذیرش است. با این حال با افزایش تعداد دولت‌ها، پیچیده‌تر شدن موضوع معاهدات و تشویق شمار بیشتر کشورها به پیوستن به معاهده، شیوه انعطاف‌پذیرتری نسبت به حق شرط اتخاذ شده‌است. از جمله دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۱۹۵۱ در نظریه مشورتی خود در قضیه شرط‌های اعمال شده بر کنوانسیون منع نسل‌کشی اعلام کرد که وقتی دولتی شرطی را مطرح می‌کند که تنها یک یا چند عضو کنوانسیون با آن مخالفند، دولت مزبور می‌تواند طرف معاهده شمرده شود، مشروط بر اینکه این شرط با موضوع و هدف معاهده سازگار باشد.
دریاسالار
دریاسالار درجه‌ای نظامی در نیروی دریایی ارتش و نیروی دریایی سپاه پاسداران ایران است که از نظر سلسله مراتب نظامی بالاتر از دریابان و پایین‌تر از دریابد است.
دریاسالار هم‌سنگ سپهبد در نیروی زمینی و هوایی است. دریاسالار همانند Vice Admiral در نیروی دریایی آمریکا و بریتانیا است.
در نیروی دریایی شاهنشاهی ایران شمار اندکی از جمله فرج‌الله رسائی (که بعدها دریابد شد)، ابوالحسن فاطمی، شمس‌الدین صفوی، جعفر کوروس، ناصر رأفت، ابوالفتح اردلان، کمال‌الدین میرحبیب‌اللهی و اسدالله محسن‌زاده توانستند به این درجه ترفیع یابند. در نیروهای دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تا کنون کسی به این درجه ترفیع نیافته است.
پایگاه سام هیوستون
پایگاه سام هیوستون تأسیس ۱۸۷۶، واقع در سن آنتونیو در تگزاس از پایگاه‌های بزرگ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکاست. نام پایگاه به افتخار سام هیوتسون است و در مجاورت مرکز پزشکی ارتشی بروک قرار دارد. این پایگاه محل استقرار سپاه پنجم ارتش آمریکا است.
فیستا سن آنتونیو
فیستا سن آنتونیو نام یک جشن سالیانهٔ یازده روزه است که هر ساله در سن آنتونیو در تگزاس برگزار می‌گردد.
فیستا سن آنتونیو از اواسط سده ۱۸۰۰ تا به کنون برگزار شده و سالیانه ۳٫۵ میلیون میهمان از این طریق ۲۸۴ میلیون دلار درآمد نصیب اقتصاد شهر می‌کنند.
در این جشن، مراسم فراوانی از رقص و آواز، فستیوالها، مسابقات، نمایش‌ها، و رژه‌ها در اقصی نقاط شهر برگزار می‌گردد.
امید به زندگی
امید به زندگی یا متوسط طول عمر یک شاخص آماری است که نشان می‌دهد اعضای یک جامعه به طور میانگین چقدر عمر می‌کنند، یا به عبارت دیگر، انتظار می‌رود چقدر عمر کنند.
متوسط طول عمر يا life expectancy به صورت عبارت "امید به زندگی" ترجمه شده و میان عوام و حتی کارشناسان جاافتاده است.
هرچه سطح بهداشت و درمان در جامعه‌ای افزایش یابد، متوسط طول عمر افزایش خواهد یافت. از این رو، این شاخص یکی از شاخص‌های سنجش پیشرفت و یا عقب‌ماندگی کشورهاست. متوسط طول عمر زنان در همه جوامع چند سال (در کل جهان چهار و نیم سال) بیشتر از مردان است.
مطابق آمار سازمان ملل کشورهای ژاپن، هنگ کنگ، ایسلند، سوییس و استرالیا به ترتیب در رده‌های اول تا پنجم هستند که با حدود ۸۲ سال از میانگین جهانی ۲۲ درصد بالاتر است. کشورهای سوازیلند، موزامبیک، زیمبابوه، سیرالئون و لسوتو نیز به ترتیب در پایین‌ترین رده قراردارند. متوسط طول عمر در این کشورها حدود ۴۲ سال است که ۳۸ درصد کمتر از میانگین جهانی و نصف کشورهای بالای جدول است.
بنا به آمار سال ۱۳۹۰ ، متوسط طول عمر در ایران، در زنان، ۷۴٫۶ و در مردان، ۷۲٫۱ سال است که نسبت به متوسط جهانی، بالاتر بوده و نسبت به آمار سال ۱۳۸۵، بیش از ۱ سال افزایش را نشان می‌دهد.
جیمز رایلی گوردن
جیمز رایلی گوردن متولد ۱۸۶۳ در ویرجینیا، معمار آمریکایی قرن نوزدهم و بیستم بود.
تخصص او طراحی بناهای دولتی بود بطوریکه از او نزدیک به ۷۲ ساختمان دادگاه در آمریکا بر جای مانده‌است.
دوازده عمارت دادگاه قضایی امروزه از او در تگزاس هنوز پابرجا است. برخی همانند عمارت سابق دادگستری شهرستان هریسون امروزه تبدیل به اماکن تاریخی-فرهنگی شده‌اند. اما مهمترین کار رایلی را شاید بتوان از لحاظ اهمیت تاریخی کاپیتول ایالت آریزونا دانست.
دریابد
دریابُد بالاترین درجهٔ ایران نیروی دریایی معادل آدمیرال (امیر چهارستارهٔ نیروی دریایی) در نیروهای دریایی بسیاری از کشورها می‌باشد. این درجه معادل ارتشبد در نیروی زمینی و هوایی می‌باشد.
در قانون ترفیعات ارتش شاهنشاهی مصوب ۱۳۱۴ درجه‌های سپهبدی و دریاسالاری به عنوان بالاترین درجه‌های ارتش در نظر گرفته شد. در سال ۱۳۳۶ دو درجهٔ ارتشبدی و دریابدی به عنوان بالاترین درجه‌های ارتش معرفی گردید. در سال ۱۳۵۸ با تصویب شورای انقلاب درجه‌های ارتشبدی و دریابدی حذف گردید و بدین ترتیب درجه‌های سپهبدی و دریاسالاری به عنوان بالاترین درجه‌های ارتش در نظر گرفته شد. در قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران مصوب ۷ مهر ۱۳۶۶ نیز دو درجهٔ سرتیپ دومی و دریادار دومی افزوده شد ولی همچنان ذکری از درجه‌های ارتشبدی و دریابدی نگردید. با این حال در آیین‌نامهٔ انضباطی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران مصوب ۵ مهر ۱۳۸۸ به وجود درجه‌های ارتشبدی و دریابدی در ارتش اشاره شده است.
در قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درجه‌های ارتشبدی و دریابدی به‌عنوان بالاترین درجه‌ها ذکر شده است.
در تاریخ ایران تنها فرج‌الله رسایی به این درجه ترفیع یافته است.
عمارت دادگستری شهرستان بیر
عمارت دادگاه قضایی شهرستان بیر عمارتی زیبا و تاریخی در شهر سن آنتونیو در تگزاس است.
سبک معماری این بنا، تجدد رومانسکی است و از سنگ گرانیت قرمز ساخته شده.
بنای اولیهٔ این عمارت که کماکان به عنوان بنای دادگاه مرکزی شهرستان بیر فعالیت دارد، بسال ۱۷۴۲ میلادی و با نام Casas Reales ساخته گردید.
تا اینکه در ۱۸۹۱، جیمز رایلی گوردن، معمار مشهور بناهای دولتی، این بنای خانه عدالت را به صورت کنونی تغییر داد.
از سال ۱۹۷۷ تا کنون، این بنا یک میراث تاریخی حفاظت شده آمریکا بوده‌است.
زهره قایینی
زهره قایینی (به دنیا آمده در دی ماه ۱۳۳۲ برابر با ژانویه ۱۹۵۴ میلادی در تهران)، کارشناس ارشد کتابداری، کارشناس ادبیات کودکان، از اعضای با سابقه شورای کتاب کودک، از پایه‌گذاران موسسه پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان و یکی از دو نویسنده اصلی مجموعه ده جلدی است. او در حال حاضر مدیریت مؤسسه پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان و برنامه " با من بخوان " را بر عهده دارد و عضو هیئت مدیره دفتر بین‌المللی کتاب برای نسل جوان IBBY است.
زهره قایینی برای یک دوره زمانی در آغاز کار خود، آموزگاری در یکی از روستاهای مازندران و همچنین در دبیرستانی در تهران را تجربه کرده‌است. او پژوهش در حوزه ادبیات کودکان را با پژوهش میدانی " واکنش کودکان ۴ تا ۶ ساله به کتاب‌های تصویری " به عنوان پایان‌نامه کارشناسی ارشد آغاز کرد. سپس چند سالی به عنوان مترجم با یونیسف ایران همکاری داشت و مدتی در نشریه‌های گوناگون به نوشتن مقاله، ترجمه و ویراستاری پرداخت. تا به حال چندین کتاب ترجمه از او منتشر شده‌است.
زهره قایینی در کارگاه‌های سالانه ادبیات کودکان در شورای کتاب کودک، تدریس «تاریخ ادبیات کودکان ایران» و «تصویر در کتاب‌های کودکان» را بر عهده دارد.
او از سال ۱۳۷۵ کار پژوهش دربارهٔ تاریخ ادبیات کودکان ایران را با همکاری پژوهشگر و نویسنده ادبیات کودکان ایران، محمد هادی محمدی آغاز کرده‌است و با پایه‌گذاری مؤسسه پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان در سال ۱۳۷۹، در کنار یک گروه دستیار و جستجوگر پروژه بزرگ تاریخ ادبیات کودکان ایران را ادامه و سرپرستی و مدیریت گروه پژوهش را به عهده داشته‌است. ویرایش نخست این مجموعه ده جلدی در سال ۱۳۸۶ پایان گرفت، اما سه جلد آخر آن در سال ۱۳۹۲ اجازه انتشار پیدا کرد.
در سال ۱۹۹۷ به عنوان پژوهشگر مهمان در مؤسسه بین‌المللی ادبیات کودکان اوزاکا- ژاپن، پژوهشی با عنوان " تصویرهای نو بر افسانه‌های کهن " را به پایان رساند و در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ به ترتیب در کتابخانه‌های بین‌المللی وین اتریش و مونیخ -آلمان پژوهشی دربارهٔ " ک‍ل‍ی‍ش‍ه‌ه‍ا و ت‍ب‍ع‍ی‍ض‌ه‍ای ف‍ره‍ن‍گ‍ی در ک‍ت‍اب‌ه‍ای ک‍ودک آل‍م‍ان‍ی زب‍ان " انجام داد. او در چندین کنگره بین‌المللی ادبیات کودکان شرکت کرده‌است. در زمینه همکاری با نهادهای بین‌المللی ادبیات کودکان در سال ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴ عضو هیئت داوران جایزه هانس کریستین آندرسن، بزرگترین جایزه ادبیات کودکان یا نوبل کودکان و در سال ۲۰۰۵ عضو هیئت داوران فستیوال بین‌المللی فیلم کودک " سینه کید " CineKid بوده‌است در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ به ریاست هیئت داوران جایزه جهانی هانس کریستین آندرسن برگزیده شده‌است. او تنها ایرانی است که تاکنون به این جایگاه مهم جهانی دست یافته‌است. او همچنین به عنوان عضو هیئت داوران بین‌المللی کنکور نامی Nami concours، کره جنوبی در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ حضور داشته است. زهره قایینی به نمایندگی از شورای کتاب کودک ایران به عنوان عضو هیئت‌مدیره دفتر بین‌المللی کتاب برای نسل جوان برای دوره دوساله ۲۰۱۶–۲۰۱۸ نیز انتخاب شده‌است.
اکنون او سرپرستی طرح مطالعات کودکی که به تاریخ تکوین مفهوم کودکی در ایران می‌پردازد و برنامه ترویج کتابخوانی برای کودکان مناطق محروم با من بخوان را برعهده دارد. • Ghaeni, Zohreh. Vuohi ja taatelipalmu (Children’s books illustration in Iran). Suom Heli Helminen. Onnimanni: The Finnish Institute for Children’s Literature (SNI), No. 3 (1997): 22-25.
ابلک
اَبَلَک‌ها (Ceratocarpus) سرده‌ای (جنسی) از گیاهان علفی است، از تیرهٔ تاج‌خروسان (Amaranthaceae) و زیرتیرهٔ اسفناجیان (Chenopodiaceae). «ابلک» گیاهیست علفی، پهن‌برگ، بوته‌ای و یک‌ساله. ابلک شاخه‌های بسیار دارد و باد آن را به آسانی از جا برمی‌کند. ارتفاع این گیاه از پایه تا نوک بلندترین شاخه و برگش، بین ۵-۳۰ سانتی‌متر می‌باشد. برگهایش تسمه‌شکل و نوک‌تیز است. بهار گل می‌کند، تابستان و تیرماه تخم می‌بندد؛ در نوک تخمش دو خار دراز دارد (به بیانی دیگر، دانه‌های (تخم‌های) دو شاخ دارد). به خاطر همین ویژگی‌ها، به ابلک "سرشاخی" یا "میوه شاخی" نیز می‌گویند. ابلک، خوراک خوبی برای گوسفند، بز، اسپ و شتر است. ابلک در دورهٔ تخم‌بندی ۲٫۴-۶٫۵٪ پروتئین و ۱٫۹-۲٪ چربی دارد.واژهٔ «اَبَلَک» از زبان فارسی به زبان‌های ترکی آسیای میانه نیز راه یافته‌است و ایشان هم این گیاه را به شیوهٔ همسان (با تلفظ «اِبِلِک») می‌خوانند.
ابلک پنج گونه دارد:
ابلک بومی ابرقارهٔ اوراسیا است؛ از اروپا (به ویژه، اسپانیا، اتریش، مجارستان، رومانی، اوکراین) گرفته تا روسیه، آسیای صغیر، قفقاز، ایران، افغانستان، آسیای میانه، پاکستان، چین و سیبری (چه سیبری باختری و چه خاوری. همان‌گونه که دیده می‌شود، «پراکنش جغرافیایی» (Chorology) این گیاه نواحی ایرانو-تورانی را به‌طور کامل در بر می‌گیرد. از آن‌جا که ابلک گیاهی علفی است، بیشتر در زمین‌های استپی، ماسه‌ای، خشک، بایر، بیابانی، لب رودها، کنار جاده‌ها و نیز به صورت علف هرز حبوبات می‌روید. ابلک، به ویژه گونهٔ «ابلک ماسه‌ای» (بادبر)، در بسیاری از جاهای ایران، از جمله، زنجان، تهران، اصفهان، سراسر خراسان و ... می‌روید. یکی از جاهایی که ابلک در آن فراوان یافت می‌شود، استان تهران است؛ در همه جای این استان، از اوین-درکه گرفته تا ورامین و پاکدشت. در خود پارکهای بزرگ شهر تهران _ برای نمونه پارک چیتگر _ گونهٔ بادبر یافت می‌شود.
ابلک (به ویژه گونه‌های «ماسه‌ای» و utriculosus) در تاجیکستان در ساحل رودهای ناحیه پنج (در مرز افغانستان)، سرخاب، فان و در بسیاری از نواحی دیگر از جمله شمال این کشور می‌روید.
کنیامردم پخت‌رخ
کنیامردم پَخْتْ‌رخ با نام علمی "Kenyanthropus platyops" گونه‌ای انسان‌سا بود که حدود ۳٫۵ تا ۳٫۲ میلیون سال پیش در شرق آفریقا می‌زیست. فسیل وی در کنیا به دست آمده‌است از همین روی نام "کنیامردم" را بر سرده نهاده‌اند. ویژگی ممتاز "کنیامردم پخت‌رخ" چنان‌که از نام آن بر می‌آید پختی چهرهٔ وی است. تا پیش از کشف این انسان‌سا، پختی چهرهٔ "انسان" (در قیاس با خویشاوندان نزدیک وی چون شمپانزه) تحولی متأخر در فرایند تکامل انسان دانسته می‌شد. از همین روی، پختی رخِ "کنیامردم" با در نظر گرفتن قدمت فسیل وی چشمگیر است. عده‌ای از دیرین‌مردم‌شناسان سردهٔ "انسان" را مستقیماً خاسته از "کنیامردم" می‌دانند—باور سنتی قائل به خاستن "انسان" از "جنوبی‌کپی" است. از دلایل ایشان همین پختی رخِ وی است.
واشنگتن تایمز
واشینگتن تایمز روزنامه‌ای در قطع بزرگ است که در شهر واشینگتن دی.سی. پایتخت آمریکا منتشر می‌شود. این روزنامه در سال ۱۹۸۲ توسط یک رهبر دینی کره‌ای به نام سان میونگ مون بنیان گذاشته شد. این روزنامه به صورت روزانه و به‌طور گسترده در سراسر منطقه کلمبیا و در مناطقی از مریلند و ویرجینیا توزیع می‌شود. همچنین یک نسخه تبلوید هفتگی برای مخاطبین منتشر می‌شود.
"واشینگتن تایمز" به‌عنوان روزنامه‌ای متعلق به محافظه‌کاران سیاسی و اجتماعی شناخته می‌شود. اولین ویراستار و ناشر واشنگتن تایمز جیمز آر ویلان بود.
شرکت گیتار گیبسون
شرکت گیتار گیبسون یک تولیدکنندهٔ قدیمی گیتارهای آکوستیک و الکتریک در کشور آمریکا است. به غیر از نام تجاری گیبسون، نام‌های اپیفون، کرامر، ولی آرتز، استینبرگر، توبیاس و کالامازو از دیگر برندهای شناخته شدهٔ این شرکت هستند.
گیبسون به غیر از گیتار، تولیدکنندهٔ پیانوهای بالدوین، سِت‌های درامز با نشان اسلاینجرلند، آمپلی‌فایرهای گیبسون و اپیفون و لوازم جانبی گیتار نیز هست.
بنیان‌گذار شرکت، اورویل گیبسون، در سال‌های پایانی دههٔ ۱۸۹۰ در کالامازوی میشیگان به ساخت ماندولین اشتغال داشت. او ابداع کنندهٔ گیتارهای آرک‌تاپ است که تا به امروز در میان نوازندگان جَز و بلوز طرفدار دارد.
شرکت گیبسون از دههٔ ۱۹۵۰ تولید گیتارهای بدنه توپُر را با نام تجاری لس پال شروع کرد که یکی از شناخته‌شده‌ترین مدل‌های گیتار الکتریک میان نوازندگان سبک‌های مختلف است.
شرکت گیبسون با الهام گرفتن از بدنه گیتار آکوستیک، طرحی به اسم لس پائول را ارائه نمود که نوازندگان چیزه دستی همچون اسلش و گری مور از طرح های مورد علاقه شان است. در طی سال های ۱۹۷۰ و ۸۰ میلادی کمپانی های بسیاری شروع به فعالیت کردند و با به وجود آمدن سبک های جدیدی در راک و متال، گزینه های بسیاری در اختیار نوازندگان قرار گرفت. شرکتی مانند ای اس پی و جکسون و بی سی ریچ از پرچمداران تولید گیتار الکتریک های مدرن در اواخر قرن ۲۰ بشمار می آمدند برای بسیاری از نوازندگان سبک متال، سازهای سفارشی تولید کردند.
بدین شکل برندهایی مانند فندر و گیبسون راه خود را از مسیر متال جدا کردند و بیشتر سازهایی مخصوص راک و بلوز و جز تولید کردند.
امروزه در قرن بیستم شاهد هستیم که با نوآوری در تکنولوژی و موسیقی، سبک هایی پدید آمده که برندهایی جدید شروع به فعالیت کردند تا بتوانند گیتارهای الکتریک اصطلاحا مدرن را به بازار عرضه کنند. برندهایی همچون کایسل و چپمن از نامداران این سبک از گیتارها محسوب می شوند.
بدنه فلائینگ وی نیز که در ابتدا توسط شرکت گیبسون تولید شد، گیتاری به شکل حرف وی انگلیسی می باشد که بعده ها توسط کمپانی جکسون سفارشی شد و ظاهری جدید به اسم آر آر (مخفف نوازنده فقید رندی رز) پیدا کرد. تفاوت دو طرح فلائینگ وی و آر آر در این است که طرح آر آر یکی از پایه ها کوتاه تر نسبت به دیگری است.
یاروسلاول
یاروسلاول شهری‌است در روسیه و مرکز اداری استان یراسلاول. یراسلاول در ۲۵۰ کیلومتری شمال خاوری مسکو جای دارد. بخش تاریخی شهر -که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت‌است- در هم‌ریزگاه دو رود ولگا و کوتوروسل قراردارد. برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۲ جمعیت این شهر ۶۱۳،۰۸۸ تن برآورد شده‌است.Wikipedia contributors, "Yaroslavl," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Yaroslavl&oldid=286090103 (accessed April 26, 2009).
استان ساحلی
استان ساحلی یا استان ساحل نام یکی از هفت استان کشور کنیا بود که مجاور اقیانوس هند واقع شده.
مرکز آن شهر مومباسا، مساحتش ۸۳،۶۰۳ ک.م و شمار سکنه آن ۲،۴۸۷،۲۶۴ است.(۱۹۹۹)
آب و هوای این ناحیه گرمسیری مرطوب است.
مومباسا
مومباسا دومین شهر پرجمعیت کنیا به حساب می‌آید و مرکز صنعت گردشگری در ناحیه ساحلی است.
این شهر حدود ۷۲۷٬۸۴۲ نفر جمعیت دارد و در جزیره کوچک مومباسا قرار دارد که توسط پل نیالی، راه ماکوپا که از میان آب می‌گذرد و سرویس قایق لیکونی به سرزمین اصلی متصل است.
ساکنان اصلی شهر را مسلمانان میجیکندا و سواحلی تشکیل می‌دهند.
در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۲، انفجار یک ماشین بمبگذاری شده در یک حمله انتحاری در هتل پارادیس (با مالکیت اسرائیلی) سه شهروند اسرائیلی و ده کنیایی را کشت.
دانشگاه فنی مومباسا که سی و سومین دانشگاه برتر کنیاست در این شهر واقع شده است.
دانشگاه نیو انگلند (آمریکا)
دانشگاه نیوانگلند (آمریکا) یک دانشگاه خصوصی، مستقل و مختلط است که دارای دو واحد آموزشی در ایالت «مین» است یکی از آنها در «بیدفورد» و دیگری در «پورتلند» قرار دارند.
دانشگاه در زمینه‌های بهداشت، هنرهای آزاد، علوم، تاریخ، زبان، بازرگانی، ارتباطات و آموزش و پرورش دانشجو می‌پذیرد.
در گزارش «یواس نیوز» دانشگاه به عنوان یکی از بهترین دانشگاه‌های شمال آمریکا که در مقاطع تحصیلی لیسانس و فوق لیسانس ارائه مدرک می‌کند، یاد شده است.
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_New_England_(United_States)
دانشگاه مرکزی واشینگتن
دانشگاه مرکزی واشینگتن یک دانشگاه معتبر چهارساله می‌باشد که در «النزبرگ» «واشینگتن» واقع می‌باشد و همچنین دارای شش شعبه در دیگر نقاط ایالت «واشینگتن» می‌باشد.
محل دانشگاه توسط دولت محلی به دلیل انتخاب نشده شهر به عنوان مرکز ایالت، یعنی شهر «النزبرگ» انتخاب گردید.
در اواخر قرن نوزدهم دانشگاه جهت تربیت معلم تأسیس گردید و هنوز هم در این زمینه دارای فعالیت‌های اساسی و عمده‌ای می‌باشد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Central_Washington_University
دانشگاه ایلینوی شرقی
دانشگاه ایلینوی شرقی یک دانشگاه عمومی است که در «چارلستون» ایالت «ایلینوی» قرار دارد. دانشگاه در سال ۱۸۹۵ با نام «مدرسه ایالتی ایلینوی شرقی» به ثبت رسید، که به کار تربیت معلمان در دوره‌های دو ساله اشتغال داشت. و کم کم با توسعه دانشگاه، رشته‌های دیگر در زمینه‌های مختلف مانند: بازرگانی، هنر، علوم، علوم انسانی نیز به آن اضافه گردید.
دانشگاه در مقاطع تحصیلی لیسانس و فوق لیسانس به دانشجویان خود مدرک ارائه می‌دهد. این دانشگاه در چارلزتون کولز ایلینوی واقع شده است. دانشگاه ایلینوی شرقی از ۴ دانشمده تشکیل شده است:
http://en.wikipedia.org/wiki/Eastern_Illinois_University
غار سفیدآب
غار سفیدآب در ۱۷۰۰ متری شمال روستای سفیدآب و در دل کوه سفیدچشمه به ارتفاع تقریبی ۲۴۰۰ متر از سطح دریا واقع شده‌است. این غار به خاطر وجود آب بسیار، دهلیزهای عمودی فراوان، که فرود بعضی چاه‌روهای آن به عمق ۵۰ متر می‌رسد، استالاکتیت‌ها و استالاگمیت‌های جوان و بافت‌های گل کلمی در سطوح مختلف آن مورد توجه غارنوردان و توریست‌های ماجراجو است.
زمین‌شناسان براساس سنگ‌های آهکی رسی مربوط به سازند روته سن غار سفیدآب را بین ۲۵۰ تا ۲۹۰ میلیون سال و مربوط به اواخر دوران پالئوزوئیک، دوره پرمین تخمین زده‌اند.
آلفرد وگنر
آلفرد لوثار وگنر، دانشمند، زمین‌شناس هواشناس آلمانی و ژئوفیزیکدان در ۱ نوامبر ۱۸۸۰ در شهر برلین متولد شد. شهرت اصلی این دانشمند بابت نظریهٔ جابه‌جایی قاره‌ها می‌باشد که آن را در سال ۱۲۹۴ خورشیدی ارائه کرد.
بر اساس این نظریه قارههای زمین دارای حرکت بطئی می‌باشند. با این وجود وگنر قادر نشد سازوکار این حرکت را اثبات نماید. بزرگترین ایرادی که به نظریه‌ی وگنر وارد شد، عدم توانایی او در توضیح چگونگی جا به جایی قاره ها بود؛ زیرا بستر اقیانوس ها محکم است و چنین نیست که قاره ها به آسانی بتوانند بر روی آنها حرکت کنند. وگنر دو منبع انرژی برای اشتقاق قاره ها در نظر گرفت که یکی از آن ها چرخش زمین و دیگری نیروی جزر و مد بود.هارولد جفریز فیزیک دانی که هم عصر وگنر بود، نظر او را رد کرد و بیان داشت چنین نیروی جزر و مدی که بتواند قاره ها را جا به جا کند، می‌تواند در عرض چند سال سرعت دوران زمین را نصف کند؛ در حالی که زمین‌شناسی اسکاتلندی به نام هولمز، وجود جریان هاف همرفتی در داخل گوشته زمین را دلیل احتمالی حرکت قاره ها معرفی نمود.این نظریه بیشتر بر اساس شواهد موجود شکل گرفته بود لذا این نظریه تا ۳۸ سال پس از فوت او، یعنی در سال ۱۹۶۸ میلادی که مدارک معتبری بر اساس اکتشافات مختلف مبنی بر جابجایی قاره‌ها به دست آمد، پذیرفته نشد. در زمان حیاتش، وی به علت خدماتش به هواشناسی و هم چنین پیشرو در زمینهٔ تحقیقات قطب مشهور بود. دلایل وگنر برای جابه جایی قاره‌ها تشابه کنارهٔ قاره‌ها با هم که مانند یک پازل جور می‌شود و وجود فسیل‌های مشابه در بعضی قاره‌ها که زیستگاه‌های مشترکی داشته‌اند.
این دانشمند در نوامبر ۱۹۳۰ درگذشت.
آلفرد وگنر در کتابی که در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد، اصول عقاید خود را با نام فرضیه اشتقاق قاره‌ها شرح داده‌است. او معتقد به وجود قاره‌ای عظیم به نام پانگه‌آ (به معنای همه خشکی‌ها) است که حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش، شروع به قطعه قطعه شدن کرده و سرانجام قاره‌های امروزی را به وجود آورد.
این قاره چندین میلیون سال بعد به دو قاره بزرگ و گسترده لوراسیا (به انگلیسی:Laurasia) و گوندوآنا (به انگلیسی:Gondwana) تقسیم شد. لورازیا شامل آمریکای شمالی، گرینلند و بیشتر قسمت‌های آسیا و اروپای امروزی است؛ و گندوانا شامل آمریکای جنوبی، آفریقا، قطب جنوب، هندوستان و استرالیای کنونی است. مساحت لورازیا و گندوانا تقریباً مساوی بوده‌است. فاصله دو قاره لوراسیا و گندوآنا را دریای تتیس پر می‌کرده‌است. دریاهای سیاه و خزر (مازندران) و مدیترانه از بازمانده‌های دریای تتیس هستند. وسعت این دریای بزرگ اولیه را می‌توان بر اساس رسوبات بجای مانده که از جبل الطارق تا اقیانوس آرام امتداد یافته‌اند تشخیص داد.
بزرگترین ایرادی که به نظریهٔ وگنر وارد شد ناتوانی او در ارائهٔ سازوکار اشتقاق قاره‌ها بود. وگنر ۲ منبع انرژی را برای اشتقاق قاره‌ها در نظر گرفت. اولی جزر و مد و دیگری چرخش زمین بود که به نظر وگنر قدرت کافی برای جا به جایی قاره‌ها را داشتند. اما به این سادگی‌ها هم نبود. بستر اقیانوس‌ها بسیار محکم است و چنین نیست که قاره‌ها بتوانند به آسانی روی آن‌ها حرکت کنند به همین دلیل دانشمندان و فیزیک دانان هم عصر او با این ۲ منبع مخالف بودند. بعدها فیزیک‌دانی هم عصر وگنر به نام هارولد جفریز بیان کرد که اگر چنین نیروی جزرومدی بتواند باعث حرکت قاره‌ها شود پس در عرض چند سال می‌تواند سرعت دوران زمین را نصف نماید.
در نهایت زمین‌شناس اسکاتلندی به نام هولمز بیان کرد که جریان همرفتی درون گوشته باعث حرکت ورقه‌ها می‌شود و این نظریه تا امروز از اعتبار خود برخوردار است.
روز آزادی (آفریقای جنوبی)
روز آزادی در کشور آفریقای جنوبی، یکی از تعطیلات رسمی در تقویم این کشور است که هر سال در ۲۷ ماه آوریل برای آن مراسمی برپا می‌شود. در این روز، مردم آفریقای جنوبی، آزادی و رهایی از رژیم آپارتاید را جشن گرفته و برگزاری اولین انتخابات پس از سرنگونی آپارتاید (که در ۲۷ آوریل ۱۹۹۴ روی داد) را گرامی می‌دارند. در این انتخابات همگی افراد بالای ۱۸ سال این کشور آزادانه حق رای داشتند، در صورتیکه در زمان سلطه نظام آپارتاید، انتخابات به صورت نژادپرستانه برگزار می‌شد و افراد غیر سفیدپوست از حقوق محدودی برای رای دادن، برخوردار بودند.
دشنه‌ماران
دِشنِه‌ماران (Atractaspididae) خانواده‌ای از مارها هستند که در آفریقا و خاورمیانه زندگی می‌کنند. هم‌اینک ۱۲ سرده از آن‌ها شناخته شده‌است.
بیشتر دشنه‌ماران حمله نمی‌کنند و کوچک‌تر از آنند که زهرشان بر انسان اثرگذار شود. مرگ انسان‌ها در اثر نیش دشنه‌ماران خیلی کم رخ داده‌است.
پورت‌سعید
پورت‌سعید (همچنین پُر سعید یا بندر سعید) (به عربی: "بور‌سعید"، به فرانسوی: "Port Saïd")، بندری است در ساحل دریای مدیترانه و شمال شرق مصر، در انتهای شمالی آبراه سوئز و کرانه غربی آن و بین دریای سفید و دریاچه منزله. این بندر از طریق خط آهنی به طول ۲۳۳ کیلومتر از طریق زقازیق و اسماعیلیه، به قاهره، دمیاط و اسکندریه متصل می‌شود. پس از احداث کانال سوئز، پورت سعید به دومین بندر مهم مصر پس از اسکندریه تبدیل شد، و در‌حال حاضر مرکز استانی به همین نام است.
این شهر دارای یک لنگرگاه مصنوعی زیبا و کوچه‌های مستقیم و باز و ساختمان‌های آباد اروپایی و آب‌انبار تجاری بزرگی‌ست که هنگام تعیین محل کانال سوئز بنام خدیو مصر، سعید پاشا نامیده شد. پورت سعید، در پایان قرن نوزدهم میلادی بزرگترین ایستگاه بارگیری زغال‌سنگ جهان، عمدتاً برای تجارت از طریق کانال سوئز، و در آغاز قرن بیستم مرکز صادرات کتان، برنج و دیگر محصولات کشاورزی ناحیه دلتای نیل شرقی و همچنین مرکز فرآوری ماهی بود. امروزه منسوجات، البسه، شیشه، چینی، لاستیک و باتری اتومبیل و ساعت از صنایع ساخت پورت‌سعید است. همچنین پورت سعید دارای دو نیروگاه گازی برق، صنایع رایانه، ساختمان‌سازی، چاپ و تسهیلات کشتی‌سازی است.
جزیره گنبان
جزیره گُنبان یا گمبان نام جزیرهٔ کوچکی در دریاچه طشک در استان فارس ایران است. بلندترین نقطه جزیره گنبان ۱۷۳۴ متر از سطح دریاست که از سطح دریاچه حدود ۱۸۵ متر بلندتر است.
آبادی‌های پیرامون و نزدیک این جزیره عبارتند از: طشک، دهنه گُمبان، دولت‌آباد، کوه ریگ و چاه خولو. چشمه گمبان، تالاب گمبان و سد گمبان از نقاط دیدنی نزدیک به این جزیره هستند.
جام شهید اسپندی
مهدی اسپندی بازیکن تیم تهران جوان و عضو تیم فوتبال جوانان ایران بود که بعد از انقلاب، به نیروهای انقلابی پیوسته بود و در درگیری‌های اوایل انقلاب ۵۷ و در زمان پاسداری در خیابان شهباز جنوبی در تهران، کشته می‌شود.  جام شهید مهدی اسپندی نخستین مسابقات در رشته فوتبال در ایران بعد از انقلاب بود که در سال ۱۳۵۸ برگزار شد. گروه ورزشی مبارز و باشگاه تهرانجوان طراح و برگزار کننده مسابقات بودند. اطلاعیه مسابقات اولین بار در روزنامه آیندگان ۷ فروردین ۱۳۵۸ منتشر شد و بنظر می رسید که یک دوره مسابقات محلی خواهد بود: «به همت جمشید وطن دوست و حسین صالحی یک دوره مسابقه فوتبال بنام مجاهد شهید مهدی اسپندی در زمین ورزشگاه شماره ۳ شهباز برگزار می گردد. تیم هایی میتوانند در این مسابقه ها شرکت کنند که دارای بازیکنان تیم های تخت جمشیدی (دسته اول و دوم) باشند. کلیه علاقه مندان می توانند تا ۱۵ فروردین ماه اسامی بازیکنان خود را به سرپرست مسابقه ها ارایه دهند. تاریخ شروع مسابقه ها روز ۲۰ فروردین ماه خواهد بود». در نهایت تیم های زیادی در این مسابقات شرکت کردند و بدین ترتیب جام اسپندی با حضور ۲۲ تیم و به صورت رسمی برگزار شد.
در ابتدا ۲۲ تیم در مسابقات حضور یافتند و قرعه کشی روز ۱۷ فروردین ۵۸ انجام شد. تیم های پرسپولیس، شاهین، پاس و دارایی به عنوان سرگروه انتخاب شدند. در ادامه تیم های استقلال، بوتان، بانک ملی، پولاد، پیروز و نیرومند نیز برای مسابقات اعلام حضور کردند و در گروه پنجم قرار گرفتند. بدین ترتیب در مجموع ۲۸ تیم در مسابقات حضور یافتند و بازی ها از روز پنج شنبه ۲۳ فروردین ۵۸ با دیدار تهرانجوان- کیان آغاز شد.
روند مسابقات بگونه‌ای بود که ابتدا مسابقات در ۵ گروه برگزار شد و دو تیم برتر هر گروه و در مجموع ۱۰ تیم راهی مرحله دوم شدند. دور دوم نیز مسابقات به صورت گروهی و در دو گروه ادامه یافت و سپس دو تیم برتر هر گروه به نیمه نهایی راه یافتند. در این مرحله تیم ها بصورت ضربدری مقابل هم قرار گرفتند و در نهایت دو تیم برنده به دیدار فینال راه یافتند و تیم های بازنده نیز دیدار رده بندی را برگزار کردند. باشگاه پرسپولیس با غلبه بر پاس در دیدار نهایی به مقام قهرمانی دست یافت.
پس از برگزاری مرحله اول این تیم‌ها از گروه‌های پنجگانه صعود کردند
ده تیم صعود کرده پس از قرعه‌کشی در دو گروه زیر قرار گرفتند: در پایان مرحله دوم گروهی، پرسپولیس در گروه الف صدرنشین شد و شاهین به رتبه دوم بسنده کرد. در گروه ب نیز پاس صدرنشین شد و تیم سرباز دوم شد.
جدول گروه الف :
جدول گروه ب :
مرغ حق
مُرغ حق یا هوگویک یا چوک سرده‌ای از پرندگان خانواده جغدان است. این سرده ۴۵ گونه زنده دارد. نام‌های دیگر این پرنده، شب‌آهنگ. مرغ شباهنگ. شب‌آویز، دشت‌ماله، بیل‌باقلی، چوک، هوگویک. چوکک، مرغ حقگو و مرغ حقگوی است.
مرغِ حق یکی از کوچک‌ترین انواع جغد است، اندازه‌اش ۱۹ سانتی‌متر است و بر روی شاخه‌های درختان زندگی می‌کند. این پرنده بیشتر در درخت‌های نزدیک به مناطق مسکونی، باغ‌ها و باغچه‌ها و هم‌چنین در ساختمان‌های قدیمی دیده می‌شود و پرنده منزوی و گوشه‌گیری است. همان‌گونه که در جغدها معمول است، مادهٔ مرغ حق نیز جثه بزرگ‌تری از نر آن دارد. همهٔ گونه‌های مرغ حق کوچک‌جثه و چابک هستند.
مرغ حق در شب برای شکار و تغذیه از لانه‌اش خارج می‌شود. جثه‌اش کمی از کبوتر بزرگتر است و دارای سر گردی است و پرهای خاکستری سیر متمایل به صورتی دارد و زیر شکمش زردرنگ است. این پرنده برخلاف شهرتی که دارد پرنده بسیار مفیدی است زیرا از جانوران کوچک و موذی و برخی حشرات زیان‌آور تغذیه می‌کند.
مرغ حق معمولاً تمام شب را بی‌حرکت و ساکت روی شاخه‌ها می‌نشیند و هر از گاهی با صدایی لرزان، سکوت شب را می‌شکند. صدای این پرنده طوری است که بعضی از مردم فکر می‌کنند «حق، حق» می‌گوید.
مرغ حق قدرت شنوایی بسیار نیرومندی دارد و صدای طعمه را در هر مکانی که نشسته تشخیص می‌دهد. فصل تولید مثل آنان از اواخر زمستان آغاز می‌شود. در طی دوره‌ای که ماده روی تخم‌ها خوابیده‌است، نر غذای او را تأمین می‌کند. هر پرندهٔ ماده، حدود ۳ تا۶ تخم می‌گذارد.
محمدهادی محمدی
محمدهادی محمدی (به دنیا آمده در سال ۱۳۴۰ برابر با ۱۹۶۱ میلادی در تهران) پژوهشگر و نویسنده داستان‌های کودکان است.
او بزرگ شده تهران است. در دوره پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ دبیرستان را به پایان رسانده و پس از آن از بیست و دو سالگی نوشتن را به‌طور حرفه‌ای برای بزرگسالان و کودکان آغاز کرد. نخستین داستانی که از وی منتشر شده است "فضانوردها در کوره آجرپزی" (۱۳۶۷) است که زندگی دو کودک روستایی را که در کوره آجرپزی کار می‌کنند، روایت می‌کند. این داستان در سال ۱۳۶۸ برنده عنوان کتاب سال از سوی مجله سروش نوجوان شد. پس از آن او تا سال ۱۳۷۳ چندین عنوان کتاب دیگر برای کودکان و نوجوانان منتشر کرد. که از این میان داستان "معدن زغال سنگ کجاست" برنده جایزه کتاب سال کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شد. کتاب های دیگری نیز از آثار او برنده جوایزی شده اند. همچنین چندین کتاب محمدهادی محمدی به زبان های دیگر ترجمه شده اند. محمدی از سال 1373 به شاخه‌ای دیگر از کار در حوزه ادبیات کودکان یعنی نقد و پژوهش نیز پرداخت. از سال ۱۳۷۵ به همراه زهره قایینی کار بزرگ پژوهش روی موضوع تاریخ ادبیات کودکان ایران را آغاز کرد. او از پایه گذاران موسسه پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان و یکی از دو نویسنده اصلی مجموعه ده جلدی است. در کنار آن محمدی در زمینه‌های دیگر نقد و پژوهش و همچنین داستان‌نویسی در حوزه ادبیات کودکان و بزرگسالان نیز کار کرد. او طرح آموزش خلاق از راه ادبیات کودکان را در ایران از سال ۱۳۷۷ پایه گذاشت که برآیند آن چندین کتاب آموزشی ویژه در این حوزه است. محمدی همچنین در حوزه ترجمه متن‌های تئوریک ادبیات کودکان فعال است.
او در سال ۲۰۰۶ برای نوشتن آثارش در زمینه ادبیات کودکان و نوجوانان از سوی خودش به عنوان کاندیدای جایزه هانس کریستین آندرسن به ژوری این جایزه معرفی شد. در نظرسنجی سال 1396 رادیوکودک از مادران و پدران از بین 5 اثر "مهمان‌های ناخوانده" ، "خروس جهانگرد" ، "من یک مامان تازه می خواهم" ، "دنیا چقدر بزرگ است" و "داستانک‌های نخودی" ، کتاب داستان "داستانک‌های نخودی" بهترین کتاب داستان برای کودکان 3 تا 6 سال شناخته شد.
میشل تورنیه
میشل تورنیه (زاده ۱۹ دسامبر ۱۹۲۴ – درگذشته ۱۸ ژانویه ۲۰۱۶) نویسنده فرانسوی بود. وی در سال ۱۹۶۷ برنده جایزه بزرگ رمان فرهنگستان فرانسه و در سال ۱۹۷۰ برنده جایزه گنکور شده بود. وی یکی از اعضای فرهنگستان گنکور بود. رمان جمعه یا برزخ اقیانوس آرام در سال ۲۰۰۵ به عنوان بهترین رمان قرن فرانسه از نگاه منتقدان و نویسندگان فرانسوی انتخاب شد.
میشل تورنیه در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۹۲۴ در پاریس زاده شد. تحصیل در رشته فلسفه را در دانشگاه پاریس آغاز کرد و سپس به آلمان رفت و در دانشگاه توبینگن به تحصیل در همین رشته ادامه داد. مدتی در رادیو فرانسه به عنوان خبرنگار و مترجم فعالیت کرد. اولین رمانش به نام جمعه یا برزخ اقیانوس آرام را در ۴۳ سالگی منتشر کرد. این رمان که روایتی نو از داستان معروف رابینسون کروزوئه است، باعث شهرت وی شد. تورنیه در روز یکشنبه ۱۸ ژانویه ۲۰۱۶ در دهکدهٔ شوازل واقع در جنوب غربی پاریس در ۹۱ سالگی در گذشت.
ثئوفراستوس
ثئوفراستوس (تئوفراستوس - Theophrastos) (۲۸۷–۳۷۲ پ. مΘεόφραστος) در شهر اِرِسوس (Eresos) در جزیرهٔ لسبوس (Lesbos) متولد شد و در آتن نخست شاگرد افلاطون و سپس ارسطو بود. به علت نفوذ سخن و شیرینی گفتارش، ارسطو به وی لقب تئوفراستوس یعنی «سخنگوی خدایی» داد، در حالی که نام اصلی وی تورماتوس (Turmatos) بوده‌است. ارسطو وی را سرپرست فرزند خود و سپس وصی خویش کرد. وی از سال ۳۲۱، یعنی پس از مرگ استادش تا پایان عمر سرپرست مدرسهٔ ارسطو (لوکیوم - lyceum) بود.
وی بنیانگذار دانش گیاه‌شناسی و مؤلف «تاریخ طبیعی گیاهان» در ده کتاب است. کتاب ششم از هشت کتاب او (دربارهٔ اصل گیاهان) در دست است.
اثر دیگر وی «مشخصات اخلاقی» است. وی همچنین گردآورندهٔ کتابی به نام «عقاید طبیعیان» در شانزده یا هجده کتاب است. دربارهٔ عقاید فیلسوفان پیش از افلاطون، که بعدها در دو جلد خلاصه شده بود. آنچه ما از این اثر بزرگ که ثئوفراستوس آن را طی سی و چهار سال با در دسترس داشتن کتابخانه‌های افلاطون و ارسطو که نوشته‌های فیلسوفان پیشین همه در آنها یافت می‌شد، تألیف کرده بود در دست داریم، قطعات بیش و کم کوتاهی بیش نیست. اصل کتاب وی زیر عنوانهای کلی مانند: اصل‌های نخستین، جهان، خدا، رویدادهای آسمانی، روانشناسی، فیزیولوژی و زمین‌شناسی فیزیکی تنظیم شده بوده‌است.
بخش مهم و نسبتاً زیادی از آخرین کتاب مجموعهٔ وی نیز به نام «دربارهٔ احساس» در دو دست‌نوشته از سدهٔ چهاردهم باقی‌مانده‌است. وی اثر بزرگ دیگری نیز داشته‌است به نام «دربارهٔ اصلهای نخستین» که خلاصه‌هایی از آن توسط سیمپلیکیوس حفظ شده‌است. اگرچه خود سیمپلیکیوس برخی از این خلاصه‌ها را از کتاب گم شده‌ای از اسکندر افرودیسی (آلکساندروس افرودیسیاس - Alexandros Aphrodisias) اقتباس کرده‌است. بخشی از نوشته‌های او دربارهٔ متافیزیک نیز باقی‌مانده‌است.
نخستین فیلسوفان یونان
حوض‌خانه عمارت گلستان
حوض خلوت کریمخانی، اثری برجسته از محمد غفاری مشهور به کمال الملک، نقاش نامدار ایرانی است. تابلوی حوضخانه عمارت گلستان در سال ۱۳۰۷ قمری (تقریباً برابر با ۱۸۸۹ میلادی و ۱۲۶۸ خورشیدی)، با رنگ روغن بر روی بوم و در ابعاد ۶۵ در ۵۲٫۵ سانتی‌متر توسط کمال‌الملک خلق شد. در این تابلو منظرهٔ حوض و فواره قصر گلستان به نمایش درآمده‌است.
این اثر با رقم «محمد نقاش باشی و پیشخدمت حضور همایون ۱۳۰۷ ه‍. ق» در کتابخانه کاخ موزه گلستان آمده‌است. هم‌اکنون این اثر تحت مالکیت موزهٔ کاخ گلستان در تهران قرار دارد.
۱۳۰۷ (قمری)
۱۳۰۷ قمری، هزار و سیصد و هفتمین سال در تقویم هجری قمری است.
پرده آخر
پردهٔ آخر نام فیلمی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی واروژ کریم‌مسیحی و آهنگسازی بابک بیات است که در سال ۱۳۶۹ ساخته شده و بازیگرانی همچون فریماه فرجامی، سعید پورصمیمی، داریوش ارجمند، نیکو خردمند و ماهایا پطروسیان در آن بازی کرده‌اند. این فیلم در نهمین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم فجر در چندین رشته نامزد دریافت جایزه بوده و در نهایت، سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی، بهترین صدابرداری، بهترین فیلمبرداری، بهترین چهره‌پردازی، بهترین صحنه‌آرایی، بهترین بازیگر نقش دوم زن، بهترین بازیگر نقش دوم مرد و بهترین بازیگر نقش اول زن را به خود اختصاص داده‌است.
نسخهٔ مرمت شدهٔ فیلم پردهٔ آخر در سی و هفتمین دورهٔ جشنوارهٔ جهانی فیلم فجر و در بخش «فیلم‌های کلاسیک مرمت‌شده» به نمایش درآمد.
با مرگِ «حسام‌میرزا رفیع‌الملک»، میراث خاندان رفیع‌الملک به همسرش «فروغ‌الزمان» می‌رسد؛ اما خواهر و برادرِ حسام‌میرزا، «تاج‌الملوک» و «کامران میرزا»، که تنها بازماندگان این خاندان هستند از این موضوع خشنود نیستند؛ بنابراین با طرح نقشه‌ای، سعی در تصاحب مجدد میراث خانوادگی دارند. نقشهٔ توطئه این است که با اجرای نمایشی که «کامران میرزا» نوشته، ثابت کنند «فروغ الزمان» مجنون است و احتمالاً بعداً او را از سر راه بردارند.
«کامران میرزا» برای این منظور، یک گروه نمایشی دوره‌گرد به نام «جامی» را به خانه می‌آورد و نقشهٔ خود را در قالب پرده‌های نمایش آنان (که از نیت اصلی این خواهر و برادر بی‌خبرند) به پیش می‌برد. «فروغ‌الزمان» که یا در شهرستان ساکن بوده (بنا بر گفتهٔ تاج الملوک) یا ساکن خارج از کشور بوده‌است (بنا بر گفتهٔ خودش)، بی‌خبر از همه جا وارد خانه می‌شود و از همان ابتدایِ نمایش، به او وانمود می‌کنند که شوهرش را کشته‌اند. «فروغ الزمان» دچار ترس و بحران روحی گشته و فرار می‌کند و از شهربانی کمک می‌خواهد و «بازرس رکنی» و مأمورانش بدین ترتیب، وارد بازی می‌شوند. در بازرسی‌های اولیه، مدرکی بدست نمی‌آید و «تاج الملوک» به‌طور ضمنی به «بازرس رُکنی» می‌فهماند که فروغ دچار پریشانی روانی است. با رفتنِ «بازرس رُکنی» و مأمورانش مجدداً بازی‌ها ادامه می‌یابد و فروغ که ندانسته خود یکی از بازیگران اصلی این نمایش است، هر بار فریب می‌خورد و کارش به بیماری می‌کشد.
در ادامه نمایش او را در موقعیتی قرار می‌دهند که دست به قتل بزند و طبیعتاً پای «بازرس رُکنی» و همکارانش دوباره به میان کشیده می‌شود. «بازرس رُکنی» که این‌بار به ماجرا مشکوک شده، دستور پیگیری و تحقیق می‌دهد، ولی بازی‌ها همچنان ادامه می‌یابد. فروغ که متوجه شده جانش در خطر است، قصد گریز می‌کند اما راهش بسته‌است. او کم‌کم «واقعاً» دچار پریشانی روانی می‌شود. «تاج الملوک» که گردانندهٔ اصلیِ ماجراست، موقعیت را برای از میان برداشتن فروغ مناسب می‌یابد، اما گروه بازیگران که به نیت اصلی او پی برده‌اند از ادامه کار منصرف شده و خانه را ترک می‌کنند. «کامران میرزا» هم که دلباخته فروغ شده، حاضر به قتل او نمی‌شود و در مقابل خواهرش می‌ایستد. از سوی دیگر بازرس رکنی که در جریان تحقیقاتش متوجهٔ اصلِ ماجرا شده‌است، فروغ را در جریان همهٔ قضایا قرار می‌دهد و همچنین بازیگران را به خانه بازمی‌گرداند و آن‌ها را وادار به ادامهٔ نمایش می‌کند؛ زیرا می‌خواهد خواهر و برادر فریبکار را به شیوهٔ خود، به دام اندازد. نمایش ادامه می‌یابد و در «پردهٔ آخر» که کارگردانیش را خودِ بازرس بر عهده گرفته‌است، دسیسهٔ خواهر و برادر رو می‌شود. در خاتمه، «تاج‌الملوک» دچار جنون می‌گردد و «فروغ‌الزمان» که اینک به آرامش دست یافته‌است؛ قصد دارد پس از مدتی، خانه را وقف بیمارستانی برای سالمندان و مستمندان نماید.
شهرستان زاگرب
زاگرب (کرواتی: Zagrebačka županija) یکی از شهرستان های کرواسی همنام شهر زاگرب پایتخت و گاه منطقه شهری اطراف زاگرب شمرده می‌شود.
مرکز آن شهر ساموبور از سال ۱۲۴۲ میلادی وجود داشته است.
جمعیت آن در ۲۰۰۱ برابر ۳۰۹٬۶۹۶ نفر بوده و مساحت آن ۳٬۰۷۸ ک. م است.
جان هینکلی
جان وارنوک هینکلی فردی است که در سال ۱۹۸۱ قصد جان رونالد ریگان رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا را کرده‌بود. با وجود آنکه این ترور نافرجام بود، ولی ریگان و دو محافظ عضو سرویس مخفی ایالات متحده زخمی شدند. هینکلی ۲۴ سال گذشته را در یک بیمارستان روانی سپری کرده و چند سالی است که فقط در محدودهٔ شهر واشینگتن اجازهٔ مرخصی ۲۴ساعته از بیمارستان برای ملاقات با والدین خود را داشته‌است. اگر با درخواست وی موافقت شود، هینکلی، برای اولین بار از زمان دستگیری، اجازهٔ ترک شهر واشینگتن را خواهد گرفت. هینکلی علت این ترور را تحت تأثیر قراردادن جودی فاستر بازیگر سینما اعلام کرده بود.
هینکلی، یکی از طرفداران افراطیِ جودی بود. وی پس از دیدن فیلم "راننده تاکسی"، مجذوب جودی فاستر شد و پس از ورود فاستر به دانشگاه یِیل، برای او نامه می‌فرستاد و گاهی نیز برای او پیغام تلفنی می‌گذاشت. پس از ماجرای ترور، هینکلی انگیزهٔ این کار خود را تحت تأثیر قراردادن جودی فاستر اعلام کرد. در سال ۱۹۸۲، فاستر با حضور در دادگاه به این موضوع اشاره کرد که او هیچ رابطه‌ای با جان هینکلی ندارد و در همان هنگام، هینکلی یک مداد به سمت فاستر پرتاب کرد و با فریاد گفت: "من پیدایت می‌کنم فاستر!"
دستک (آستانه اشرفیه)
دستک، شهری است نزدیک دهنه سر سفیدرود از توابع بخش کیاشهر شهرستان آستانه اشرفیه در استان گیلان ایران. دستک در ۱۷ کیلومتری بندر کیاشهر، ۲۶ کیلومتری آستانه اشرفیه ۳۰کیلومتری لاهیجان و ۳۶ کیلومتری شهرستان لنگرود واقع شده‌است.
این شهر در بخش کیاشهر قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۸جمعیت آن ۳۰۰۰نفر (۹۶۰خانوار) بوده‌است.
برنج، ماهی، هندوانه، بادام، دام وطیور و مرکبات پرفروش‌ترین محصول دستک ماهی دریای خزر می‌باشد که موجب تقویت اقتصاد این منطقه و معروفیت دستک شده‌است
بندر کیاشهر، لاهیجان، آستانه اشرفیه، لنگرود، رودبنه.
دهستان دستک دارای دو بازار است که یک بازار هفتگی که روزهای یکشنبه هر هفته برگزار می‌شود و بازار ماهی فروشان که در فصول ماهی‌گیری فعالیت دارند.
از شمال دریای خزر از غرب لوخ از جنوب محسن آباد از شرق روستای دهنه سر سفید رود
ورزشی
دستک دارای یک زمین فوتبال چمنی بزرگ در کنار بهترین نقطه کنار ساحل بوده و همچنین یک باشگاه بدنسازی بزرگ به متراژ ۵۲۵ متر است.
هر سال جام محلاتی در رشته فوتبال در تابستان با همکاری شورای ورزشی و شورا و دهیار انجام می‌شود.
چهره‌های سرشناس دستک:
دکتر کیانوش صادق دقیقی نماینده آستانه اشرفیه در مجلس شورای اسلامی.
پروفسور جعفر هزارجریبی استاد تمام و ریاست دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی. مولف کتب تخصصی.
دکتر اسماعیل اکبری متخصص پوست مو زیبایی
دکتر رضانیا
شهدای دفاع مقدس دستک: شهید رضا صادقی. شهید حسن‌نیا. شهید حسین پور. شهید گمنام.
ایستگاه باران سنجی هواشناسی
در دستک ایستگاه باران سنجی هواشناسی از سال ۱۳۷۷ راه اندازی شده و از سال ۱۳۷۷ این ایستگاه تمامی امارهای باران و برف را به مرکز هواشناسی استان ارسال می‌کند. متصدی ایستگاه خانم حسن‌نیا بوده و این ایستگاه در خیابان معین جنب مرکز مخابراتی می‌باشد.
شهرستان زادار
شهرستان زادار (کرواتی: Zadarska županija) یک شهرستان کرواسی است که در شمال منطقه دالماتیا و جنوب شرق ناحیه لیکا واقع شده.
جمعیت آن در ۲۰۰۱ برابر ۱۱۲٬۸۹۱ و مرکز آن شهر زادار است.
شهرستان واراژدین
واراژدین (کرواتی: Varaždinska županija) یکی از شهرستان‌های کرواسی است که در شمال این کشور واقع شده و با اسلوونی و مجارستان هم‌مرز است.
نام آن از نام مرکزش شهر واراژدین گرفته شده.
شرکت ساعت‌سازی اورینت
شرکت ساعت‌سازی اورینت نام یک شرکت ساعت‌سازی ژاپنی است که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شده‌است.
سیکو (شرکت)
شرکت هلدینگ سیکو نام یک شرکت هلدینگ ژاپنی است که شامل زیرمجموعه‌های ساعت مچی، ساعت دیواری، تجهیزات الکترونیک، نیمه هادی ها،جواهرات و محصولات نوری می‌باشد.-در سال 1881 کار آفرین 22 ساله به نام"کنیتارو هاتوری" فروش و تعمیر ساعت‌های مچی و دیواری را در مرکز توکیو آغاز نمود و یازده سال بعد، در سال 1892 وی کارخانه"Seikosha" را در ژاپن تأسیس و راه اندازی نمود و در آن زمان موفق به ساخت نخستین ساعت دیواری خود شد. سپس در سال 1895 نخستین ساعت جیبی را طراحی و به دنیا عرضه کرد. امروزه پس از گذشت 130 سال از آن نوآوری، شرکت "کنیتارو هاتوری" همچنان به دنبال کمال و پیشرفت در صنعت ساعت سازی می‌باشد. سیکو به علت تخصص و مهارت بالای خود در طراحی و ساخت ساعت همواره توانسته است نوآوری‌های بعدی را پایه‌گذاری کند. سیکو اجزای ساعت‌های خود را از پیشرفته‌ترین IC ها تا فنرهای تعادلی می سازد و تنها تولیدکننده‌ای است که از چهار فناوری به روز ساخت ساعت (Kinetic ، Quartz ، Mechanical و Spring Drive) بهره می برد.
شهرستان کارلوواتس
کارلوواک یا کارلوواتس (کرواتی: Karlovačka županija) یکی از شهرستان‌های کرواسی است.
مرکز آن شهر کارلوواک یا کارلوواتس است.
کارلوواتس با مساحت ۳٬۶۲۲ یکی از بزرگترین شهرستان‌های ۲۰ گانه کرواسی است که در مرکز این کشور قرار دارد.
در سرشماری ۲۰۰۱ جمعیتش ، ۱۴۱٬۷۸۷ نفر بود.
سید محسن امین
ابومحمد باقر محسن مشهور به سید محسن امین از علما و فقهای شیعه در سال ۱۲۸۴ (قمری) در روستای شقراء، تابع بخش هونین دیده به دنیا گشود. نسبش با چند واسطه به زید بن علی فرزند علی بن حسین می‌رسد.
در هفت سالگی قرآن را حفظ کرد و خواندن و نوشتن را فرا گرفت. سپس در مدارس جبل عامل به فراگیری مقدمات علوم، مانند نحو، صرف، منطق، معانی و برخی دروس فقه و اصول مشغول شد. پس از گذراندن دروس نخستین، جهت تکمیل تحصیلات دینی‌اش به حوزه نجف رفت و در آنجا به درجه اجتهاد دست یافت. در سال ۱۸۹۸، پس از یازده سال اقامت در نجف، به دعوت مردم دمشق، برای امامت، ارشاد و وعظ به آنجا رفت.
وی پس از نگارش رساله‌ای با عنوان "التنزیه لاعمال الشبیه"، که در آن اثبات کرده بود قمه زنی و زنجیرزنی و پاره‌ای از رسوم عزاداری عوام، اعمال غیرشرعی، حرام و شیطانی اند، همچنین گفته بود حجامت اگر به توصیه طبیب نباشد حرام است. وی با بیان عقاید خود مورد خشم مردم عوام قرار گرفت و پس از تهمت‌ها و توهین‌های فراوان طردش کردند. گرچه پس از چندی و با شدیدتر شدن این عداوت عوام با امین، برخی همچون سید ابوالحسن اصفهانی و محمدحسین کاشف الغطاء احساس وظیفه کرده، به حمایت از او برخاستند و حتی فتاوای مشابه نظر او صادر کردند، اما امین تا آخر عمر خانه‌نشین شد.امین در چهارم رجب سال ۱۳۷۱ ـ ۳۰ مارس ۱۹۵۳ در بیروت درگذشت و در صحن حرم زینب در دمشق دفن شد.
سیاست‌گریزی
سیاست گریزی ("Apolitism")، مفهومی است که ناظر بر لاقیدی در قبال سیاست و مسائل اجتماعی و میهنی، و خودداری از مشارکت در جریانات سیاسی و جلوگیری از اتخاذ مشی سیاسی شفاف است.
در عصر حاضر، بسیاری، مسئله بیطرفی و عدم ورود در امور سیاسی را ناشی از عدم آموزش و آگاهی سیاسی می‌دانند و این مفهوم را بالذات اصیل نمی‌دانند.
بیطرفی در سیاست، در واقع برخلاف میهن دوستی و ایدئولوژی مذهبی است؛ زیرا، لازمه این دو، هدف و جهت داشتن در مسائل جامعه است که از دخالت فعال در عرصه سیاست جدا نیست، و چنین شخصی، نمی‌تواند از جریانات سیاسی فاصله بگیرد.
روروک
روروک در تداول عامه، مخفف واژه "راه روک" است. چوبی است که در آن دو غلطک بندند و کودکان بالای آن‌ را به‌دست گیرند و راه روند. به آن اسکوتر (انگلیسی: scooter) نیز می‌گویند.
چرخی که بچه‌ها دست بدان نهند و به‌راه افتند. گردون. آلتی از چوب با چرخ‌ها برای به‌راه افتادن بچه‌های نوخیز.
نوع برقی این دستگاه را نیز اسکوتر برقی می‌گویند، از مدل‌های معروف می‌توان به برند «Razor» اشاره کرد.
فرهنگ معین، سرواژهٔ روروک.
پوچ‌گرایی اخلاقی
پوچ‌گرایی اخلاقی (همین‌طور اخلاق‌ستیزی و نظریۀ خطا) نظریه‌ای فرااخلاقی است که بنابر آن تفاوتی بین درست و نادرست اخلاقی وجود ندارد. پوچ‌گرایی اخلاقی با نسبی‌گرایی اخلاقی تمایز دارد که برای اَعمال، برقرار کردن نسبت اشتباه با فرد یا فرهنگی خاص را مجاز می‌شمرد. اما نسبی‌گرایی اخلاقی می‌تواند به پوچ‌گرایی اخلاقی بینجامد. پوچ‌گرایان گزاره‌های اخلاقی را قابل نقد نمی‌دانند چراکه یا نیرنگ و پوششی هستند برای پوشاندن باطن زشت چیزی، یا مغالطه هستند و علمای اخلاق طی آن از «هست‌ها»، «بایدها» را استخراج می‌کنند یا صرفاً رجحان چیزی به چیز دیگر و بیان احساسات هستند. پوچ‌گرایی اخلاقی همین‌طور با گویاانگاری نیز تفاوت دارد که بر اساس آن، وقتی ادعای اخلاقی بودن کاری را می‌کنیم، «در تلاش برای نشان دادن جهان، چنان‌که هست، نیستیم بلکه در حال بروز دادن احساسات‌مان، فرمان دادن به دیگران برای انجام کاری به شکلی معین یا نشان دادن قصد انجام کاری هستیم.»
پوچ‌گرایی اخلاقی به این معنا نیست که استفاده از زبان اخلاقی را کنار بگذاریم. برخی پوچ‌گرایان اخلاقی مدعی هستند زبان اخلاقی ابزار مفیدی است.