رضا مرادی غیاث‌آبادی
رضا مرادی غیاث‌آبادی پژوهشگر و نویسندهٔ کتاب‌هایی در زمینهٔ باستان‌شناسی، اخترباستان‌شناسی، گاهشماری، باستان‌شناسی پسااستعماری، و انسان‌گرایی است. او نظریه‌پرداز کاربرد بناهای تقویمی و سازه‌های خورشیدی (همچون چهارتاقی نیاسر) در ایران است و فرضیهٔ وی در زمینهٔ کاربرد خورشیدی بناهای باستانی است.
او در سال ۱۳۸۸ از یک طرح پژوهشی در فرهنگستان هنر انصراف داد. وی همچنین از فعالان تاریخ‌نگاری انسان‌گرا و از منتقدین پویا و فعال سازمان میراث فرهنگی است و مصاحبه‌ها و مناظره‌های متعددی در نقد عملکرد سازمان و بخصوص استفادهٔ ابزاری آنان از کوروش انجام داده‌است.
او در فیلم مستند «روشنان آسمانی» و فیلم مستند هفت قسمتی «سیر اختران در فرهنگ و هنر ایران» به کارگردانی محسن رمضانزاده که در زمینه دانش اخترباستان‌شناسی و معماری خورشیدی هستند، به‌عنوان کارشناس و پژوهشگر حضور داشته‌است. غیاث‌آبادی دوره‌های آموزشی اخترباستان‌شناسی را نیز برگزار می‌کند.
او پس از انتشار خبر کشف کتیبه‌ای در جزیره خارک، آن را مستندنگاری و آوانویسی نموده و دربارهٔ اصالت آن ابراز تردید کرد. این کتیبه سپس تا حد زیادی تخریب شد. غیاث‌آبادی کتاب «کتیبه خارک در خلیج فارس» (۱۳۸۸) را دربارهٔ این موضوع نوشته‌است.
رضا مرادی غیاث‌آبادی در دومین همایش بین‌المللی باستان‌شناسی تمدن هلیل‌رود (جیرفت) به ارائهٔ مقاله‌ای پرداخت که طی آن یکی از کهن‌ترین سنگ‌نوشته‌های ایران به نام خط هندسی را معرفی کرد. کتیبهٔ کفترلی از لحاظ شکل و سبک با کتیبهٔ کن‌چرمی متفاوت است.
او همچون لئون پولیاکوف بر آن باور است که:«آریایی» مفهومی سرزمینی و فرهنگی داشته‌ است اما «نژاد آریایی» اصطلاح و مفهومی است که بدون آن که ایرانیان یا هندیان در ساخت آن نقشی داشته باشند، در اروپا و در ۱۵۰ سال گذشته وضع شد و به نام آن انسان را و از جمله ایرانیان و هندیان را به زنجیر کشیدند و قربانی کردند. این نامی است که بارها در ترکیب و همزیستی با فاشیسم و نازیسم موجبات رنج انسان و کشتار دسته‌جمعی نوع بشر در هر چهار قارهٔ جهان را به همراه داشته‌است. شایسته‌است که مردمان جوامع ستم‌کشیدهٔ مشرق‌زمین بیش از گذشته توجه داشته باشند که اصطلاح «آریا/ آریایی» (همچون شکل امروزی آن یعنی «ایران») در میان فرهنگ‌ها و مدنیت‌های باستان، مفهومی فرهنگی و جغرافیایی داشته و دلالت بر مفاهیم نژادی نمی‌کرده‌است. سکوت و بی‌توجهی و ریشخند افکار عمومی در قبال تحریک‌های استعماری و نژادپرستانه و ناسیونالیستی می‌تواند آینده‌ای توأم با همزیستی و همبستگی را برای همگان و برای نسل آینده به ارمغان بیاورد.
او در کتاب «مهاجرت‌های آریاییان و چگونگی آب‌وهوا و دریاهای باستانی ایران» نظریهٔ مهاجرت بزرگ آریاییان از سرزمین‌های شمالی را رد می‌کند و ایرانیان را ساکنان همیشگی همین سرزمین می‌داند که این مسئله در تقابل با نگرش رایج کنونی مبنی بر مهاجرت آریاییان به ایران است. گزیده‌ای از این کتاب به زبان انگلیسی ترجمه و منتشر شده‌است.
غیاث‌آبادی دربارهٔ ملی‌گرایی در وبلاگ خود معتقد است «ملی‌گرایی (Nationalism) با میهن‌دوستی (Patriotism) تفاوت دارد و ناسیونالیسم تشکیلاتی سیاسی با روحیهٔ تهاجمی برای بسط سلطه با بهره‌گیری از انگاره‌های برتری‌طلبانهٔ نژادی و زبانی و دیگر خصوصیات فاشیستی است، ولی میهن‌دوستی احساسی شخصی و غیرتشکیلاتی برای سربلندی میهن است و میهن‌دوستان با رویکردی انسان‌گرایانه و متکی به همبستگی و همدلی همهٔ مردم، به سراسر اجزای هویت فرهنگی و رنگارنگ مردم به‌طور یکپارچه و بدون تبعیض، تعلق خاطر دارند.»
غیاث‌آبادی پس از انتقاد به رواج تقویم‌های نوظهور و بدون قواعد محاسباتی با بومی‌سازی یک الگوریتم مبدل تقویم‌ها یک نرم‌افزار آنلاین برای تبدیل گاهشماری ایرانی به شش گاهشماری مشهور دیگر راه‌اندازی کرد. این الگوریتمی است که پیرو داده‌های احمد بیرشک متکی به ۶۸۳ روز افزوده برای ۶۸۳ سال کبیسه با قواعد خاص توزیعی خود در یک دوره بزرگ ۲۸۲۰ ساله می‌باشد. در این صورت، طول متوسط سال تعریف‌شده یا طول سال تقویمی ایرانی برابر است با ۲۴۲۱۹۹/۳۶۵ روز یا ۳۶۵ روز و ۵ ساعت و ۴۸ دقیقه و ۴۶ ثانیه. دامنه خطای عملی در مقایسه با تعریف‌های بنیادین این نظام برابر است با ۰۰۰۰۰۰۴۱۸۴۴/۰ روز یا ۰۳۶/۰ ثانیه در سال یا یک ثانیه در هر ۲۸ سال و ۱۰۲ ثانیه در هر دوره ۲۸۲۰ ساله. (این دقت در گاهشماری میلادی گریگوری ۴۳/۴ ثانیه و در گاهشماری میلادی ژولی ۶۷۵ ثانیه در سال است) نسخه اصلی این الگوریتم که به زبان پرل نوشته شده، از مارک جیسون دومینوس بوده‌است.
در پی انتشار کتاب "منشور کورش هخامنشی"، عبدالمجید ارفعی ادعا کرد اولین شخصی بوده که سطر ۳۶ منشور را ترجمه کرده و غیاث‌آبادی بدون اجازه آن را در کتاب خود آورده‌است. غیاث‌آبادی نیز طی جوابیه‌ای خاطرنشان کرد که ادعای عبدالمجید ارفعی ناروا بوده و این سطر قبلاً توسط ریچارد پاول برگر در سال ۱۹۷۵ در مجلهٔ آشورشناسی آلمان منتشر شده‌است.