hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
بیتونگ
بیتونگ () شهری در استان سولاوسی شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۳٫۳۳۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۴۵٫۹۱۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۵٫۹۱۲ نفر افزایش یافته‌است.
اونگرن
اونگرن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۴٫۵۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۹۴۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۴٫۸۰۶ نفر افزایش یافته‌است.
سینگراجا
سینگراجا () شهری در استان بالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۵٫۳۳۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۱٫۹۶۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۳٫۵۸۳ نفر افزایش یافته‌است.
ادیورنا
ادیورنا () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۲٫۶۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۴۴۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۲٫۳۹۸ نفر افزایش یافته‌است.
پرینگسوو
پرینگسوو () شهری در استان لامپونگ کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۶٫۴۴۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۲٫۱۵۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۴۱٫۹۷۹ نفر افزایش یافته‌است.
کیسرن
کیسرن () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۴٫۶۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۹۰۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۹٫۲۰۰ نفر افزایش یافته‌است.
سوبانگ
سوبانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۳٫۰۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۷٫۹۴۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۸٫۴۶۱ نفر افزایش یافته‌است.
ایندرامایو
ایندرامایو () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۴۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۶٫۳۷۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۶٫۰۷۱ نفر افزایش یافته‌است.
پادارالنگ
پادارالنگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۶٫۴۷۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۴۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۵٫۲۱۴ نفر افزایش یافته‌است.
پایاکومبوش
پایاکومبوش () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۰٫۴۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۴۸۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۴٫۸۲۰ نفر افزایش یافته‌است.
بلیتر
بلیتر () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۲٫۹۸۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۲۶٫۴۵۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۴٫۵۷۰ نفر افزایش یافته‌است.
لومجنگ
لومجنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۹٫۵۵۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۳٫۳۳۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۲٫۷۶۹ نفر افزایش یافته‌است.
جومبنگ
جومبنگ () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۲٫۶۰۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۰۰۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۱٫۱۵۵ نفر افزایش یافته‌است.
پامانوکان
پامانوکان () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۱٫۴۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۳٫۷۸۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۱٫۰۰۹ نفر افزایش یافته‌است.
کتاپنگ
کتاپنگ () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۴۹۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۷٫۷۶۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۳۰٫۵۲۹ نفر افزایش یافته‌است.
کلاتن
کلاتن () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۳٫۳۲۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۹٫۳۳۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۹٫۶۸۹ نفر افزایش یافته‌است.
کرسک
کرسک () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۰٫۳۳۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۹٫۷۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۶٫۳۸۸ نفر افزایش یافته‌است.
اداره نایب السلطنه گاروت
گاروت () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۵٫۸۱۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۶۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۵٫۸۶۶ نفر افزایش یافته‌است.
کدونگوونی
کدونگوونی () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۶٫۹۴۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۹۴۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۳٫۳۷۸ نفر افزایش یافته‌است.
پانگکاه
پانگکاه () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۳٫۷۴۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴٫۷۴۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۲۱٫۷۷۱ نفر افزایش یافته‌است.
پره پره
پره پره () شهری در استان South Sulawesi کشور Indonesia است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۴٫۰۹۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۳٫۶۵۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۷٫۶۴۷ نفر افزایش یافته‌است.
تبینگ تینگی
تبینگ تینگی () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۶٫۷۴۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۷٫۳۴۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۷٫۱۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
ارجاوینانگون
ارجاوینانگون () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۵۶۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۵٫۴۴۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۵٫۳۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
موجوکرتو
موجوکرتو () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۶٫۶۲۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۷٫۶۹۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۴٫۲۹۵ نفر افزایش یافته‌است.
سیپارای
سیپارای () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۱۱٫۴۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۷۴۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۴٫۰۵۲ نفر افزایش یافته‌است.
پوروورجو
پوروورجو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۶٫۳۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۶٫۴۸۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۳٫۵۵۳ نفر افزایش یافته‌است.
کیساروا
کیساروا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۵۳٫۴۱۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۴٫۳۱۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۲٫۹۸۵ نفر افزایش یافته‌است.
سیربون اوتارا
سیربون اوتارا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۲٫۳۸۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۸٫۴۶۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۲٫۷۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
سیتوروپ
سیتوروپ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۵٫۰۷۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۸٫۹۰۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۲۷ نفر افزایش یافته‌است.
بانیووانگی
بانیووانگی () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۹٫۸۷۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۲٫۴۲۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۱۳ نفر افزایش یافته‌است.
سونگایپنوح
سونگایپنوح () شهری در استان جامبی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۶۴۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۸٫۴۲۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۱۰٫۳۰۳ نفر افزایش یافته‌است.
پرابومولیح
پرابومولیح () شهری در استان South Sumatra کشور Indonesia است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۹۷۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۸٫۶۱۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۹٫۹۹۰ نفر افزایش یافته‌است.
ماگلانگ
ماگلانگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۳٫۱۵۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۵٫۵۹۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۹٫۴۹۶ نفر افزایش یافته‌است.
سومبر
سومبر () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۹٫۷۷۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷٫۷۵۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۷٫۲۵۳ نفر افزایش یافته‌است.
گروگول
گروگول () شهری در جاکارتا کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۳٫۹۰۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۷٫۴۱۸ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۶٫۳۳۳ نفر افزایش یافته‌است.
پاندگلانگ
پاندگلانگ () شهری در استان بانتن کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۰٫۶۶۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۷٫۷۱۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۵٫۴۲۴ نفر افزایش یافته‌است.
سینگ‌کوانگ
سینگ‌کوانگ () شهری در استان کالیمانتان غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۹٫۲۶۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۴٫۰۰۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۴٫۷۹۸ نفر افزایش یافته‌است.
تالانگ
تالانگ () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۶۲٫۱۵۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۵٫۶۷۷ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۴٫۷۴۱ نفر افزایش یافته‌است.
ترنیت
ترنیت () شهری در استان ملوک شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۸۳٫۵۶۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۵٫۹۲۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۹۲۸ نفر افزایش یافته‌است.
دپوک (یوگیاکارتا)
دپوک (یوگیاکارتا) () شهری در استان یوگیاکارتا کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰۶٫۸۲۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۰۵٫۹۷۴ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۶۸۲ نفر افزایش یافته‌است.
کیکارانگ
کیکارانگ () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۲۹٫۰۵۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۱۱۳٫۶۳۹ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۳٫۳۰۸ نفر افزایش یافته‌است.
پادانگ پاریامن
پادانگ پاریامن () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۳۶٫۹۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۱٫۷۲۰ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۶۷۹ نفر افزایش یافته‌است.
وونوزوبو
وونوزوبو () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۲٫۶۱۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۲٫۷۸۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۶۲۰ نفر افزایش یافته‌است.
بوکیت تینگی
بوکیت تینگی () شهری در استان سوماترای غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۲٫۰۹۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۹٫۳۹۳ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۲٫۵۲۱ نفر افزایش یافته‌است.
دوکوهتوری
دوکوهتوری () شهری در استان جاوه مرکزی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۰٫۸۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۸٫۷۹۶ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۱٫۸۹۴ نفر افزایش یافته‌است.
پدانگ سیدمپوان
پدانگ سیدمپوان () شهری در استان سوماترای شمالی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۹۱٫۱۵۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۹۷٫۵۰۵ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۱٫۴۴۳ نفر افزایش یافته‌است.
تاراکان
تاراکان () شهری در استان کالیمانتان شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۷۵٫۵۰۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۸۹٫۱۶۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۴۸۸ نفر افزایش یافته‌است.
ماجالنگکا
ماجالنگکا () شهری در استان جاوه غربی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۲۸٫۸۶۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۴٫۱۵۲ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۳۴۲ نفر افزایش یافته‌است.
پامه‌کاسان
پامه‌کاسان () شهری در استان جاوه شرقی کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۸٫۶۵۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۵٫۶۴۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۱۶۷ نفر افزایش یافته‌است.
تمبیلاهان
تمبیلاهان () شهری در استان ریائو کشور اندونزی است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ میلادی، ۴۷٫۹۰۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ میلادی، ۷۴٫۶۰۱ بوده که در سال ۲۰۰۷ میلادی به ۱۰۰٫۰۵۹ نفر افزایش یافته‌است.
فیل نائومان
فیل نائومان یکی از گونه‌های فیل از سردهٔ Palaeoloxodon است که تا اواخر دوران پلیستوسن در ژاپن وجود داشته‌است. انقراض آن بر اثر تغییرات پس از آخرین عصر یخبندان و بالا رفتن درجهٔ حرارت محیط بوده‌است.
توزیع پیشین جفری
در احتمالات بیزی توزیع پیشین جفری یک احتمال پیشین است که متناسب با ریشه دوم دترمینان اطلاع فیشر است:
برای تغییر یک پارامتر اگر بخواهیم  را از  بدست آوریم، با استفاده از قانون تغییر متغیرها داریم:
برای تغییر متغیر چندین متغیر نیز مشابه همین عمل می کنیم:
سیگیت
سیگیت شرکت آمریکایی تولیدکننده تجهیزات ذخیره‌سازی اطلاعات است، که به عنوان بزرگترین تولیدکننده هارد دیسک در جهان شناخته می‌شود.
این شرکت، در سال ۱۹۷۹ توسط آلن شوگرت با نام شوگرت تکنولوژی، در جزایر کیمن تأسیس شد. در حال حاضر دفتر مرکزی شرکت سیگیت و دفتر عملیاتی و بخش اجرایی آن، در کوپرتینو، کالیفرنیا مستقر می‌باشد.
شرکت سیگیت در توسعه درایوهای هارد دیسک مهم‌ترین نقش را داشته، که فعالیت خود را در این زمینه، در سال ۱۹۸۰ با عرضه درایوهای اس‌تی-۵۰۶ با حجم ۵ مگابایت، آغاز نمود. این شرکت، در طول دهه ۱۹۸۰ اصلی‌ترین تولیدکننده قطعات در بازار ریزرایانه‌ها، محسوب می‌شد.
شرکت سیگیت در سال ۱۹۸۹، کنترل دیتا کورپوریشن را، خریداری نمود. در سال ۲۰۰۶ نیز، تمام سهام شرکت مکستور را به قیمت ۱.۹ میلیارد دلار خریداری کرد.
در دسته‌ی محصولات تجاری و سازمانی، سیگیت انواع ابزار ذخیره‌سازی مانند هارد درایو و مموری‌های SSD را برای سرورها و کامپیوترهای مین‌فریم تولید می‌کند. در دسته‌ی مصرف‌کننده، محصولات سیگیت در انواع کامپیوترهای شخصی رومیزی و لپ‌تاپ کاربرد دارند. دسته‌ی دیگری از محصولات نیز بصورت اختصاصی برای دستگاه‌های الکترونیکی مخصوص مصرف‌کننده مانند دوربین‌های فیلم‌برداری و کنسول‌های بازی تولید می‌شوند. سیگیت همچنین انواع راهکارهای ذخیره‌سازی را برای کسب‌وکارها ارائه می‌کند که شامل پشتیبان‌گیری آنلاین و راهکارهای حفاظت و بازگردانی از داده می‌شود.
گوزن شمالی ایرلندی
گوزن شمالی ایرلندی بزرگترین گونه گوزن بود که در مناطق مختلف اوراسیا از ایرلند تا ژاپن زندگی می‌کرد و در حدود ۶ هزار سال پیش از میلاد منقرض شده‌است. چون بیشتر فسیل‌های این حیوان در ایرلند پیدا شده به این اسم معروف شده‌است.
این گونه تا اوایل دورهٔ جُومُون در ژاپن وجود داشته‌است اما بر اثر تغییرات دمایی پس از آخرین عصر یخبندان و بالا رفتن درجهٔ حرارت محیط در این کشور نیز منقرض شده‌است. کم‌قدمت‌ترین باقی‌مانده‌هایی که از این جانور کشف شده‌اند مربوط به ۷٬۷۰۰ سال پیش بوده و در سیبری کشف شده‌اند.
در یک مطالعه چنین نتیجه گرفته شده‌است که گوزن شمالی ایرلندی از نظر تبارشناسی به مرال نزدیک است. اما مطالعات بیشتر روی تبارزایش این گونه نشان می‌دهند که نزدیک‌ترین گونهٔ امروزی به آن گوزن زرد اروپایی است.
شاخ این گوزن به طور شاخصی بزرگ بوده‌است. یکی از فرضیه‌هایی که برای توضیح این پدیده مطرح شده آن است که گوزن‌های نر در تنازع بقا و برای این که در انتخاب جنسی گونهٔ ماده موفق باشند، بسیار با هم می‌جنگیده‌اند و در نتیجهٔ این فشارها شاخ‌های بزرگ و مستحکمی پیدا کرده‌اند.
در نشان دولت ایرلند شمالی از شمایلی از گوزن شمالی ایرلندی استفاده شده‌است.
گوزن ژاپنی
گوزن ژاپنی یکی از انواع گوزن است که از آمور تا ویتنام در شرق آسیا و کشور ژاپن یافت می‌شود. گوزن ژاپنی اکنون در خاک اصلی قاره آسیا بسیار کمیاب است اما در ژاپن جمعیت آن بسیار زیاد و حتی بیش از ظرفیت محیطی است.
این حیوان به نقاط مختلف دنیا از جمله بسیاری از کشورهای اروپایی، نیوزیلند، فیلیپین، ایالات متحده معرفی شده و در بسیاری از نقاط به صورت گونه مهاجم درآمده و باعث آسیب فراوان به محیط زیست‌بومی شده‌است. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۰ محققان سوئیسی انجام دادند گوزن ژاپنی پس از رات قهوه‌ای مخربترین گونه پستاندار غیربومی قاره اروپا است. بر اساس این تحقیق گوزن ژاپنی یک تهدید جدی برای جنگل‌های اروپا محسوب می‌شود و در برخی موارد نیز ناقل سل گاوی و سل پرندگان به حیوانات بومی است.
چیکن تکه مصالح
چیکن تِکه مَصالِح (;) غذایی است که از تکه‌های شعله پختهٔ مرغ در سس ادویه‌دار (مصالح) پخته می‌شود. این سس معمولاً خامه‌دار، ادویه دار و نارنجی رنگ است. گفته شده چیکن تکه مصالح محبوبترین غذا در رستوران‌های بریتانیاست و «یک غذای ملی واقعی» خوانده شده. منشأ غذا روشن نیست. هم پنجاب در هند و هم گلاسکو در اسکاتلند به عنوان مناطقی که ممکن است این غذا ابتدا در آنجا تهیه شده باشند، مطرح شده‌اند. البته با توجه به نام غذا ممکن است محصول ترکیب سلیقه ی آشپزی چند ملیت باشد.
نام این غذا از سه واژه تشکیل شده که واژه اول انگلیسی، واژه دوم همان تکه فارسی، و واژه سوم (مصالح یا مصالحه) لغتی عربی و رایج در فارسی قدیمی‌تر به معنای ادویه‌های کوبیده‌شده است.
درباره مصالح در فرهنگ ناظم‌الاطبا آمده است: داروهای مانند هیل و دارچین و ریشهٔ جوز و خلال بادام و پسته و خلال مرکبات و زعفران و گوشت قیمه کرده با لپهٔ نخود و برنج که در گیپا و جز آن آگنده کنند.
تورتیا
تورتیا نوعی نان نازک پخته شده از آرد سفید بسیار آسیاب شده است. این نان که ماده آن از ذرت نشأت می‌گیرد معموماً به همراه گوشت برای پختن غذاهایی چون تاکو، بوریتو و انچیلادا استفاده می‌شود.
تورتیا از نوآوری‌هایی بود که پس از آورده شدن گندم از اسپانیا به قاره آمریکا هنگام استعمار این منطقه ایجاد شد. سرخ‌پوستان در قدیم برای تهیه تورتیا، ذرت را با دانه‌کوب در کابیله کوبیده و آماده می‌کردند.
شیء مفرغی
شی مفرغی نوعی صنایع دستی ساخته شده از مفرغ (برنز) است. سکهٔ پول حتی اگر از مفرغ هم ساخته شده باشد شامل اشیاء مفرغی نمی‌شود. این اشیاء عمدتاً در دوران باستان ساخته شده‌اند. ظهور شی مفرغی کمی قبل از ظهور اشیای آهنی بوده است و به زمان ظهور این اشیاء عصر مفرغ گفته می‌شود.
احمد صفاری
میرزا احمد خان سالار مؤید (۱۲۶۵ لاهیجان – ۱۳۳۳ تهران) که نام خانوادگی صفاری برگزید، از مالکان بزرگ گیلان و نماینده مجلس شورای ملی بود.
پدرش محمدحسین‌خان منظم‌السلطنه از مالکان عمدهٔ لاهیجان بود که موقعیت و املاکش به او به ارث رسید. رضاخان از زمان حضور در قزاقخانه و درجات پایین با سالار موید دوست شد و به خانه او رفت و آمد داشت. پس از به پادشاهی رسیدن رضاخان، در سال ۱۳۰۹ او به دستور رضا شاه به نمایندگی لاهیجان و لنگرود به مجلس شورای ملی رفت (دوره هشتم) و تا پایان سلطنت رضاشاه کرسی خود را در مجلس حفظ کرد (دوره سیزدهم). صفاری بتدریج املاک خود را در لاهیجان فروخت و به در تهران خرج کرد. مشتری اول املاک او احمد قوام بود که قسمت اعظم املاک او را خرید. نزدیکی صفاری به رضا خان منجر شد برادر جوانش محمدعلی صفاری هم به مدارج مهم برسد.
علم محموله‌پرست‌گونه
علم محموله‌پرست‌گونه یا علم صوری اشاره به شیوه‌هایی به ظاهر علمی دارد که در واقع روش‌های علمی در آنها به کار گرفته نمی‌شود.
این اصطلاح را نخستین بار فیزیکدانی بنام ریچارد فاینمن در سخنرانی سال ۱۹۷۴ خود در آیین دانش‌آموختگی دانشجویان مؤسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) آمریکا باب کرد.
این نام برگرفته از فرقه‌های محموله‌پرست است که در ملانزی پدید آمده‌بودند.
مردم بومی این مناطق که نمی‌توانستند تصور کنند محموله‌ها و کالاهای لوکس و پیشرفته‌ای که سفیدپوستان و استعمارگران به این نواحی آوردند ساخته دست انسان باشد آن محموله‌ها را فرستاده‌هایی از سوی نیاکان درگذشته خود پنداشتند که سفیدپوستان با روش‌های خود موفق به دست‌یابی به این محموله‌ها شده‌اند. به این خاطر مردم بومی کوشیدند تا با تقلید رفتار سفیدپوستان نظر نیاکان را جلب کنند تا بارها را به جای سفیدپوستان به بومیان تحویل دهند.
آنا کریستی (فیلم ۱۹۳۰)
آنا کریستی فیلمی محصول سال ۱۹۳۰، به کارگردانی کلارنس براون و با بازی گرتا گاربو ستارهٔ مشهور سوئدی هالیوود است.
این فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام، که در سال ۱۹۲۲ توسط یوجین اونیل نوشته شد، و با تهیه‌کنندگی شرکت فیلم‌سازی مترو گلدوین مایر و با بودجه‌ای بالغ بر ۳۷۶ هزار دلار ساخته شد. این درام عاشقانهٔ ۸۹ دقیقه‌ای که در کالور سیتی کالیفرنیا ی آمریکا فیلمبرداری شد، در آمریکا حدود یک میلیون دلار و در سایر نقاط جهان توانست ۵۰۰ هزار دلار فروش داشته باشد.
آنا (با بازی گرتا گاربو)، پس از سال‌ها نزد پدرش، کاپیتان سوئدی‌الاصل یک کشتی باری کوچک بازمی‌گردد. در حالی که زندگی نابسامانی را به‌عنوان یک خیابانگرد پشت سر گذاشته‌است. پس از مدت کوتاهی ملوان ایرلندی به نام مت (با بای چارلز بیکفورد) عاشق آنا می‌شود و تصمیم می‌گیرد که با او ازدواج کند. پدر آنا با این موضوع که دخترش با یک ملوان ازدواج کند مخالف است. سرانجام آنا، واقعیت زندگی تلخ گذشته‌اش را برای مت و پدرش بیان می‌کند…
این فیلم، نخستین فیلم ناطق گرتا گاربو محسوب می‌شود. فضای فیلم به‌شدت مه‌آلود و تلخ است. این فیلم دومین اقتباس از روی نمایشنامه برندهٔ جایزهٔ پولیتزر یوجین اونیل است. نسخهٔ آلمانی این فیلم توسط ژاک فدر در سال ۱۹۳۱ ساخته شد که باز هم از گرتا گاربو بهره می‌برد.
ترکیبات آلی گوگرد
ترکیبات آلی گوگرد یا ترکیبات اورگانوسولفور دسته‌ای از ترکیبات آلی هستند که در آن اتم کربن با اتم‌های گوگرد پیوند شیمیایی دارند.تیول ها،تیواستر ها و تیواتر ها گونه‌های شناخته شده از این نوع ترکیبات هستند.روش آزمایشگاهی تشخیص و ردیابی این ترکیباتT روش کاریوس هالوژن نام دارد.
دی مرکاپتو سوکسینیک اسید
پینسدال، مونتانا
پینسدال شهری در ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۹۱۷ نفر بوده‌است.
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
سید سعید هاشمی
سید سعید هاشمی (زادهٔ ۶ بهمن ۱۳۵۳ قم) شاعر و نویسنده‌ی کتابهای کودک و نوجوان است. وی از معدود شاعران معاصر است که در حوزهٔ طنز کودک و نوجوان نیز فعالیت می‌کند. برخی از کتابهای وی نظیر "شاعر گنجشکها" به زبان انگلیسی ترجمه شده‌اند. هاشمی مدتی سردبیر ماهنامهٔ «مهیار» بود که برای جوانان منتشر می شد و در زمینهٔ فرهنگ و معارف اسلامی فعالیت می کرد. وی هم‌اکنون سردبیر ماهنامهٔ سلام بچه‌ها است که از سوی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم منتشر می‌شود. هاشمی هم چنین، از آبان ۱۳۹۴ مجله ای در زمینهٔ طنز و کاریکاتور برای کودکان و نوجوانان با نام «لوبیای سحرآمیز» را منتشر کرد. این مجله در حال حاضر، تنها مجله طنز بچه‌های ایران است.
سید سعید هاشمی در سال ۱۳۵۳ در محلهٔ جوی شور شهرستان قم متولد شد. پدر و مادر او اهل خنجین (ناحیه‌ای بین تفرش و آشتیان) بودند که به قم مهاجرت کرده بودند. هاشمی دوران دبستان را در مدرسهٔ پارس و دبیرستان را در مدرسهٔ صدر قم گذراند. او در شانزده سالگی نوشتن طنز و سرودن شعر برای کودکان و نوجوانان را آغاز کرد و در ۱۷ سالگی عضو تحریریهٔ ماهنامهٔ سلام بچه ها شد. این شاعر و نویسنده کودکان تحصیلات کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان گذراند. پایان نامهٔ او تنظیم و تصحیح دیوان شعر علامه حسن‌زاده آملی نام داشت که پس از دفاع، از سوی انتشارات «الف لام میم» چاپ و منتشر شد.تألیفات وی در زمینه شعر، داستان و نثر ادبی است که عبارتند از:
زن دوچهره
زن دو چهره فیلمی محصول سال ۱۹۴۱ به کارگردانی جرج کیوکر و با بازی گرتا گاربو می‌باشد.
این فیلم ۹۰ دقیقه‌ای، توسط شرکت فیلمسازی مترو گلدوین مایر و با بودجهٔ ۳۱۶ هزار دلاری ساخته شد. زن دو چهره در آمریکا ۸۷۵ هزار دلار و در سایر نقاط جهان ۹۲۵ هزار دلار فروخت.
زن دو چهره، آخرین حضور گرتا گاربو بر روی پردهٔ سینما بود.
کارین (با بازی گرتا گاربو)، مربی اسکی، دوستدار طبیعت و زندگی ساده با صاحب ثروتمند یک مجلهٔ پرطرفدار با نام لاری بلیک (با بازی ملوین داگلاس) ازدواج می‌کند. لاری ابتدا می‌خواهد زندگی پرمشغلهٔ شهریش را فراموش کند ولی اندکی بعد، به رغم مخالفت کارین به نیویورک باز می‌گردد. کارین پس از مدتی انتظار و دوری از لاری، متوجه می‌شود که لاری در نیویورک، به هوس بازی روی آورده و به این دلیل خودش را به جای خواهر کذایی خود به نام کاترین می‌زند و به نزد لاری می‌رود تا وفاداری او را بسنجد. لاری جریان را می‌فهمد، اما هر دو به این بازی ادامه می‌دهند...
آخرین فیلم ستارهٔ افسانه‌ای سینما، گرتا گاربو همانند سایر آثارش پرشکوه و فاخر نیست. منتقدان به نچسب بودن فیلمنامه بخصوص در مورد نقش لاری پس از اطلاع از هویت کاترین جعلی، حمله کردند و آن را ضعیف قلمداد کردند. گاربو اما در آخرین لحظات حضورش بر پردهٔ سینما، دست به کارهایی می‌زند که قبلاً از او شاهد نبودیم. گاربو در صحنه‌ای عجیب می‌رقصد و شمای گاربوی غمگین و افسرده در دههٔ سی را می‌شکند. گاربو پس از این فیلم به مدت ۴۹ سال یعنی تا پایان عمرش در سال ۱۹۹۰، خانه‌نشین شد و افسانه‌ای عجیب از خود بجا گذاشت.
جسم و شیطان
جسم و شیطان نام فیلمی از کلارنس براون، محصول سال ۱۹۲۷ میلادی به تهیه کنندگی شرکت فیلمسازی مترو گلدوین مایر است. فیلم سیاه و سفید و صامت است و از نظر منتقدان از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای صامت محسوب می‌شود. عاشقانهٔ ۱۱۲ دقیقه‌ای کلارنس براون، ۳۲۷ هزار دلار برای MGM خرج برداشت و در آمریکا ۶۰۳ هزار دلار و در سایر نقاط جهان، ۶۵۸ هزار دلار فروخت.
لئو (با بازی جان گیلبرت) و اولریک (با بازی لارس هانسون)، دو دانشجوی آکادمی نظامی هستند که برای تعطیلات به اتریش باز می‌گردند و در ایستگاه قطار با زنی زیبارو به نام فلیسیتاس (با بازی گرتا گاربو) آشنا می‌شوند. فلیسیتاس، شوهر دارد و هنگامی که رابطهٔ او با لئو بر ملا می‌شود، طی یک دوئل مرگبار، لئو، شوهر فلیسیتاس را از پای در می‌آورد. مقامات ارتش که از این موضوع با خبر می‌شوند به قصد تنبیه لئو، او را به آفریقا اعزام می‌کنند. لئو، در هنگام رفتن به آفریقا، فلیسیتاس را به بهترین دوستش یعنی اولریک می‌سپارد ولی در ادامهٔ ناکامی‌های زندگیش وقتی به موطنش باز می‌گردد می‌بیند که اولریک با فلیسیتاس ازدواج کرده‌است. اینجاست که دوئلی دیگر، اینبار بین دو دوست قدیمی یعنی لئو و اولریک بر سر تملک فلیسیتاس شکل می‌گیرد...
فیلمی بزرگ از کلارنس براون، کارگردانی که اولین بار با این فیلم با MGM همکاری کرد. براون ۷ بار کارگردان فیلم‌های گاربو بود که جسم و شیطان، اولین همکاری آن‌ها محسوب می‌شود. این فیلم، سرشار از نخستین هاست. اولین همکاری گرتا گاربو با جان گیلبرت، زوج رؤیایی هالیوود در دههٔ ۲۰، این فیلم می‌باشد. گوشت و شیطان، عاشقانه‌ای به یاد ماندنی است که در آن هوس و عشق چنان در هم آمیخته‌اند که گاهی مرز آن مشخص نیست.
آنا کارنینا (فیلم ۱۹۳۵)
آنا کارنینا فیلمی محصول سال ۱۹۳۵ به کارگردانی کلارنس براون، کارگردان اهل ماساچوست آمریکا و بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ لئو تولستوی می‌باشد.
در سده نوزدهم میلادی در شهر سن پترزبورگ، آنا (با بازی گرتا گاربو) به همراه همسر ثروتمندش به نام کارنین (با بازی بازیل رتبون) زندگی یکنواخت و خسته کننده‌ای دارد. تا اینکه آنا متوجه می‌شود که برادرش استیوا دچار اضمحلال زندگی زناشویی اش شده و دلیل آن هوا و هوس استیوا می‌باشد. آنا به یاری برادرش می‌شتابد، اما خود درگیر رابطهٔ عاطفی با سروان ورونسکی (با بازی فردریک مارچ) می‌شود. اما آنا تن به این رابطهٔ هوس آلود نمی‌دهد چون ورونسکی را با زنی دیگر می‌یابد و…
فیلم، سیاه و سفید و محصول کمپانی مترو گلدوین مایر می‌باشد و در آن دو بازیگر بزرگ هالیوود، یعنی گرتا گاربو و فردریک مارچ نقش آفرینی می‌کنند. عاشقانهٔ کلارنس براون، در ۹۵ دقیقه تهیه و ساخته شد و یک میلیون و صد و پنجاه و دو هزار دلار هزینه برداشت. اما این فیلم پرخرج آن سالها توانست در گیشه، جمعاً در سینماهای دنیا، دو میلیون و سیصد هزار دلار فرو ش داشته باشد. فیلم در جشنوارهٔ بین‌المللی ونیز در سال ۱۹۳۵، توانست جایزهٔ بهترین فیلم غیر ایتالیایی را کسب کند.
گرتا گاربو که بزرگترین بازیگر آن زمان هالیوود بود، همواره برای انتخاب نقش‌های مقابل و کارگردان فیلم، حتی نظری مهمتر از تهیه‌کنندهٔ فیلم داشت. اینجا هم گاربو، نظرش بر نظر دیوید او سلزنیک مشهور چربید. سلزنیک، ابتدا جرج کیوکر را برای کارگردانی فیلم انتخاب کرده بود، اما گاربو ترجیح می‌داد با کارگردان کارهای قبلیش یعنی کلارنس براون کار کند. سرانجام فیلم با کلارنس براون کلید خورد. فیلم از بهترینهای دههٔ سی هالیوود است و صحنه‌های تلخ بسیار زیادی را در خود گنجانده‌است. بازی گاربو شگفت‌انگیز است و بیننده را در بهتی غم آلود فرو می‌برد.
فیلتر میان‌نگذر
فیلتر میان‌نگذر فیلتری است که اکثر فرکانس‌ها را بدون تغییر عبور می‌دهد، اما محدوده مشخصی را تا سطح بسیار پایینی تضعیف می‌کند. آن برعکس فیلتر میان‌گذر است. فیلتر شکافی یا فیلتر تله‌ای یک فیلتر میان‌نگذر با توقف-باند بسیار باریک (Q بالا) است. فیلترهای شکافی در سامانه‌های سخنرانی عمومی (PA)، (به معنی سازوکاری جهت تقویت صوت برای عموم یا ناحیه ای بزرگ) و همچنین در وسایل تقویت‌کننده ابزار (مخصوصاً تقویت‌کننده‌ها و پیش‌تقویت‌کنندههای تجهیزات صوتی نظیر گیتارهای صوتی، ماندولین، تقویت‌کننده‌های صدای بم و غیره) استفاده می‌شوند تا فیدبک‌هایی که در اثر طیف فرکانسی ایجاد می‌شوند را کاهش دهد یا حذف کند. سایر اسامی این «فیلتر محدود-باند» و «فیلتر تله‌ای-تی» و «فیلتر توقف-باند» و «فیلتر حذف-باند» است.
قلعه چمبورد
قلعه چمبورد، کاخ چمبورد یا شاتو دو چمبورد کاخی سلطنتی در مرکر فرانسه است. این بنا توسط فرانسوای اول بنا گردید. این بنا بر سبک معماری رنسانس فرانسوی ساخته شده‌است. در سال ۲۰۰۷، تعداد ۷۰۰،۰۰۰ گردشگر از این عمارت بازدید کردند. هشتاد سال پس از مرگ فرانسوای اول، کاخ به وسیله پادشاهان فرانسوی به حال خود رها شد و از اهمیت خارج گردید. این امر موجب پوسیدگی و نابودی نسبی کاخ شد.
سید امیر پروین‌حسینی
سیدامیر پروین‌حسینی تهیه‌کننده سینما و تلویزیون است.
تمایلات فیلم‌سازی وی در حوزه تصویر، جوایز مختلفی را در زمینه تهیه‌کنندگی از آن خود کرده‌است. وی همواره گرایش به سمت ساخت فیلم‌هایی داشته که کارکردی منطقه‌ای دارند. از ساخت فیلم در کابل گرفته تا چین و برزیل و … نشانگر تمایل و ذهنیت او برای ساخت فیلم‌هایی است که خارج از ایران اتفاق می‌افتند، به نظر می‌رسد پروین حسینی، که در دانشکده صدا و سیما درس خوانده، با مبانی علم بازاریابی آشنایی کامل داشته، بر اساس تشخیص نیازی واقعی موضوعات را انتخاب می‌کند. به بیانی به صورت علمی ایده و طرح اولیه فیلمها، بر اساس تشخیص یک نیاز اجتماعی یا فرهنگی از خود اوست و سپس پاسخ به آن نیاز را در ساخت فیلم جستجو می‌نماید. با مروری بر آثار وی در می‌یابیم، همواره تلاش کرده خود را در ساخت و شیوه‌های تولید از قالب‌های کلیشه‌ای و سنتی رها نموده و مرزهای جغرافیایی را نیز بشکافد.
فتح (فیلم)
فتح (به انگلیسی: Conquest) نام فیلمی به کارگردانی کلارنس براون و محصول سال ۱۹۳۷ به تهیه کنندگی کمپانی فیلمسازی مترو گلدوین مایر است.
این فیلم که داستان برهه‌ای از زندگی ناپلئون بناپارت را نشان می‌دهد بسیار پرهزینه بود و با بودجه‌ای برابر با دو میلیون و هفتصد هزار دلار ساخته شد. فیلم در فروش جهانی، فقط دو میلیون و صدهزار دلار فروخت و حتی نتوانست به رقم بودجهٔ فیلم برسد. فتح، چهارمین فیلم پرخرج زمانهٔ خود محسوب می‌شد ولی ضرری که تهیه کنندگان فیلم را متوجه خود ساخت، آن‌ها را تا حدودی سرخورده کرد.
ناپلئون بناپارت (با بازی شارل بوآیه) رابطه‌ای با یک کنتس لهستانی با نام ماری والفسکا (با بازی گرتا گاربو) برقرار می‌کند که در نهایت از او صاحب یک پسر هم می‌شود...
هفتمین و آخرین همکاری کلارنس براون در مقام کارگردان با گرتا گاربو در مقام بازیگر، فیلم فتح است. شاید از دلایلی که MGM دیگر کلارنس براون را در فیلمی با بازی گرتا گاربو قرار نمی‌دهد، ضرری است که از نمایش این فیلم متحمل شده‌است. اما چیزی که در فیلم خوب از آب درآمده، بازی بوآیه و گاربو در مقابل هم می‌باشد.
دودمان آرپاد
دودمان آرپاد نام دودمانی‌است که میان سده‌های نهم تا دهم میلادی بر شاهزاده‌نشین مجارستان، و سپس از ۱۰۰۰ تا ۱۳۰۱ میلادی بر پادشاهی مجارستان فرمان‌می‌راندند. نام این دودمان از نام شاهزاده‌ای به نام آرپاد گرفته‌شده‌است. آرپاد رهبر فدراسیونی از قبیله‌های مجار بود.
ایشتوان یکم، نخستین پادشاه مجارستان، از این دوده بود. هفت پادشاه از این دودمان از سوی کلیسای کاتولیک تقدیس یا تکریم شده‌اند. همچنین دو تن از پادشاهان این دوده از سوی کلیسای ارتدکس شرقی تقدیس شده‌اند. در ۱۳۰۱ میلادی با مرگ آندراش سوم عمر فرمانروایی این دودمان نیز به پایان‌رسید.
Wikipedia contributors, "Árpád dynasty," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Árpád_dynasty&oldid=535562889 (accessed February 18, 2013).
ملکه کریستینا (فیلم ۱۹۳۳)
ملکه کریستینا فیلمی محصول سال ۱۹۳۳ میلادی و ساختهٔ کارگردان گرجستانی الاصل هالیوود، روبن مامولیان است. این فیلم تاریخی، در ۹ فوریهٔ ۱۹۳۴ در آمریکا اکران شد. فیلم، یک میلیون و صد و چهارده هزار دلار برای MGM هزینه برداشت و در نهایت فروشی بالغ بر دو میلیون و ششصد هزار دلار در سراسر جهان داشت. فیلم ۹۹ دقیقه‌ای روبن مامولیان از آثار فاخر دههٔ سی میلادی سینما می‌باشد.
مثلثی عشق در قرن هفدهم، آنهم در جایی که کریستینا (با بازی گرتا گاربو) ملکه ایست که با قدرت حکومت می‌کند. از یکسو ماگنوس (با بازی ایان کیث)، محبوب سابق او بدنبال ازدواج با اوست و از سوی دیگر دون آنتونیو (با بازی جان گیلبرت) قرار دارد که شاه اسپانیاست...
ابتدا قرار بود لارنس اولیویه ی جوان که انتخاب روبن مامولیان بود در مقابل گرتا گاربو بازی کند، اما گاربو همانند سایر فیلمهایش، از این امتیاز برخوردار بود که کارگردان، بازیگر مقابل و مضمون فیلم را انتخاب کند. بنابراین او برای نقش مقابلِ بیست و یکمین فیلم خود، جان گیلبرت را انتخاب می‌کند. گیلبرتی که زوج هنری گاربو در سالهای قبل شناخته می‌شد. فیلم جلوه‌های بصری فوق العاده‌ای دارد، مخصوصا آنجا که گاربو در جهت مخالف باد ایستاده و موهای پریشانش، قاب را جلوه‌ای منحصربه‌فرد می‌بخشد. مامولیان با قاب بندیهایش ثابت می‌کند استعدادی بزرگ در سینما می‌باشد. فیلم نامزد جایزهٔ اصلی جشنوارهٔ ونیز ایتالیا می‌شود.
دریای خاوری
دریای خاوری (به لاتین: Mare Orientale) نام یکی از دریاوارهای کرهٔ ماه است.
این دریاواره در مرز غربی دو قسمت پنهان و پیدای ماه قرار دارد و از زمین به سختی دیده می‌شود. تصاویر ارسالی از فضاپیماها نشان می‌دهد که این دریاواره یکی از جالب‌ترین اشکال را در میان عارضه‌های ماه دارد و به صورت گرد و چشم‌مانند است.
قطر دریای خاوری ۹۰۰ کیلومتر است و برخلاف دیگر دریاواره‌های کره ماه، گدازه‌های بازالتی دریای خاوری در سطح کمی از آن پخش شده و بنابراین بخش زیادی از ساختارهای مربوط به برخورد سیارک در این محل معلوم است.
بخش داخلی این دریاواره توسط لایه نسبتاً نازکی از بازالت پوشیده شده که احتمالاً کمتر از یک متر ضخامت دارد. برخورد سیارک به محلی که این دریاواره قرار دارد سه موج به شکل سه حلقه در پیرامون دریای خاوری به‌وجود آورده‌است.
نام این دریاواره زمانی به آن داده شد که هنوز سمت چپ ماه را سمت شرقی آن به‌شمار می‌آوردند. نام دریای خاوری احتمالاً نخستین بار در سال ۱۹۰۶ توسط ستاره‌شناس آلمانی، یولیوس فرانتز در کتاب‌اش به نام «ماه» (Der Mond) استفاده شد. در سال ۱۹۶۱ اتحادیه بین‌المللی ستاره‌شناسی تصمیم گرفت تا شرق و غرب در کره ماه را برعکس دوره پیش از آن در نظر بگیرد.
مسئله بچه
مسئله بچه فیلمی رومانیایی محصول سال ۲۰۱۳، ساختهٔ کالین پتر نتسر فیلمساز اهل رومانی است. این فیلم ۱۱۲ دقیقه‌ای، در روز ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۳ در بخش مسابقهٔ شصت و سومین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم برلین به نمایش درآمد و در روز اهدای جوایز توانست، خرس طلایی بهترین فیلم جشنواره را از آن خود کند.فیلم، روایتگر زندگی متلاطم شخصی به نام باربو است که در یک شب سرد زمستانی، با اتوموبیلش در جاده‌ای با سرعت بیش از حد مجاز در حرکت است که ناگهان با پسر بچه‌ای تصادف می‌کند و پسر بچه بر اثر تصادف می‌میرد. زندان طولانی مدتی در انتظار باربو است، اما او و مادر ثروتمند و سلطه جویش، در تلاش برای رضایت والدین بچه با پرداخت پول هستند. آنها همچنین به شاهدان ماجرا رشوه می‌دهند و …
فدراسیون بین‌المللی حسابداران
فدراسیون بین‌المللی حسابداران (آیفک) مهم‌ترین و تأثیرگذارترین نهاد حرفه‌ای بین‌المللی حسابداری در جهان است. ۱۷۳ انجمن حرفه‌ای حسابداری از ۱۲۹ کشور جهان در آیفک عضویت دارند. در این انجمن‌ها در مجموع بیش از دو و نیم میلیون حسابدار شاغل در حرفه‌های حسابداری و حسابرسی بخش‌های دولتی و خصوصی سراسر جهان عضو هستند. آیفک از این حیث یکی از بزرگ‌ترین تشکل‌های حرفه‌ای در جهان است.
فرایند استانداردگذاری آیفک از راه "هیئت‌های استانداردگذار بین‌المللی" آن در چهار زمینه (۱) حسابرسی و اطمینان‌دهی، (۲) آموزش، (۳) اخلاق، و (۴) بخش عمومی انجام می‌شود. جزئیات اهداف و استاندارهای وضع‌شده از سوی این چهار هیئت در بخش مربوط به هر یک از آن‌ها بر روی وبگاه رسمی آیفک در دسترس همگان است. نمایه (۱)- چهار هیئت استانداردگذار بین‌المللی آیفک
در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۵، پس از رسوایی‌های مالی آغاز هزارهٔ سوم، هیئت نظارت منافع عمومی (PIOB) -که یک نهاد بین‌المللی است- با هدف نظارت بر فعالیت‌های آیفک بنیان‌گذاری شد. این هیئت اطمینان می‌دهد استانداردهای تدوین‌شده از سوی آیفک در راستای منافع عمومی قرار دارند.
آیفک با هم‌کاری انجمنهای عضو خود در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۶، موتور جستجوی آیفک نت (www.ifacnet.com) را راه‌اندازی کرد. آیفک نت برای همهٔ حسابداران حرفه‌ای سراسر جهان یک شبکهٔ دانش جهانی، و دسترسی بی‌وقفهٔ و بی‌درنگ به دامنهٔ گسترده‌ای از منابع فایده‌مند شامل به روش‌ها، مقالات، ابزارها، و فنون فراهم می‌کند.
از ایران، دو تشکل حرفه‌ای زیر عضو پیوسته آیفک هستند:
یک سطر واقعیت
یک سطر واقعیت عنوان سومین فیلم بلند سینمایی علی وزیریان است که در سی امین جشنواره فیلم فجر در بخش مسابقهٔ سودای سیمرغ حضور داشت. این فیلم با بازی حسین یاری و مهراوه شریفی‌نیا در نقش‌های اصلی روایتی از زندگی زوجی مطبوعاتی است که به واسطه مواجهه با پیشنهادی و مشکلاتی که در مسیر کاری خود دارند به فکر مهاجرت می‌افتند. «یک سطر واقعیت» در بخش مسابقه سینمای ایران جشنواره فیلم فجر با ۳۱ فیلم سینمایی دیگر رقابت داشت و حسین یاری برای بازی در آن یکی از نامزدهای دریافت سیمرغ بلورین از جشنواره بود.
برخی از منتقدین اعتقاد داشتند که فیلم «یک سطر واقعیت» به فرضیه‌ای پرداخته که نسبت به عالم روشنفکران و قشر فرهنگی در کشور وجود دارد و آن حمایت‌های مالی پنهان و آشکار عوامل بیگانه تحت عناوین بشردوستانه است. همین موضوع موجب شد تا بسیاری از منتقدین علیه این فیلم موضع گیری کنند . انتشار مطلبی با عنوان روشنفکر نمایان رسانه ای در روزنامه ایران نمونه ای از این نوع نگرش بود.
همچنین برخی از منتقدان معتقد بودند که این فیلم می‌توانست ابعاد گسترده‌تری نسبت به مشکلات اجتماعی و حتی سیاسی داشته باشد. این فیلم حواشی زیادی داشت که مهمترین آنها افشاگری کارگردان دربارهٔ پشت پرده فیلم بود.
برنامه تلویزیونی «هفت» در جمعه چهارم اسفند ماه ۱۳۹۰ قرار بود به نقد و بررسی فیلم «یک سطر واقعیت» بپردازد، اما وزیریان مطالبی در خصوص پشت پرده ساخت فیلمش در حوزه هنری بیان کرد. او با حضور در این برنامه تلویزیونی فاش کرد که حوزه هنری بعد از خواندن فیلمنامه «یک سطر واقعیت» گفته اگر موضوع فیلم را به فتنه ۸۸ بچسباند از او و فیلم اش حمایت می‌کنند.فیلم‌های دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
راینوویروس
ویروس سرماخوردگی انسانی یا راینو ویروس از شایع‌ترین عوامل عفونی در انسان‌ها و عامل اصلی بیماری سرماخوردگی است. این عفونت در دمای بین ۳۳ تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد تکثیر می‌شود و احتمالاً همین موضوع دلیل این است که بیماری عمدتاً در بینی اتفاق می‌افتد. راینو ویروس‌ها در سرده ویروسی آنتروویروس و خانواده ویروسی پیکورناویریده طبقه‌بندی شده‌اند.
سه گونهٔ A و B و C از این ویروس عامل بیماری در انسان هستند و بیش از ۱۶۰ سویهٔ مختلف از این سه گونهٔ ویروس وجود دارد که تفاوت میان آن‌ها در پروتئین‌های سطحی آن‌ها (سروتیپ‌ها) است و به صورت چرخه لیتیک در طبیعت وجود دارند. این ویروس‌ها با قطری حدود ۳۰ نانومتر، جزء کوچک‌ترین ویروس‌های شناخته شده هستند.. سایر ویروس‌ها از جمله ویروس آبله یا آبله گاوی در حدود ۱۰ مرتبه بزرگ‌تر، یعنی تقریباً ۳۰۰ نانومتر هستند.
در انگلستان، واحد تحقیقاتی سرماخوردگی (CCU) توسط شورای تحقیقات پزشکی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و راینوویروس در همان زمان در سال ۱۹۵۶ کشف شد.
سرماخوردگی عفونت دستگاه تنفسی فوقانی است که به راحتی منتقل می‌شود. راینو ویروس معمول‌ترین عامل سرماخوردگی است و در ۳۰ تا ۸۰ درصد موارد، علت بیماری شناخته می‌شود. راینو ویروس ویروسی از خانواده پیکورناویروس‌ها و شامل ۹۹ نوع مختلف شناخته‌شده‌است. ویروس‌های دیگری نیز ممکن است علت سرماخوردگی باشند که عبارتند از: کروناویروس‌ها (۱۰–۱۵٪)، ویروس پاراآنفلوآنزا انسانی، ویروس سین‌سیشیال تنفسی، آدنوویروس، آنتروویروس، و ویروس متاپنومو. به‌طور معمول، از این ویروس بیش از یک نوع وجود دارد و در کل، بیش از دویست ویروس مختلف به سرماخوردگی‌ها مربوط می‌شوند.
راینو ویروس نوع C در سال ۲۰۰۷ کشف شد و در سرتاسر دنیا قابل مشاهده می‌شود. تأثیر نوع C نسبت به نوع A و B شدیدتر است. راینو ویروس دارای یک ژنوم RNA معمولی با پروتئین و پلی‌نوکلئوتید است که مشابه DNA انسان عمل می‌کند. این پروتئین‌ها عامل اصلی واکنش آنتی‌بادی‌های بدن انسان هستند. راینو ویروس‌ها در دمای ۹۱ درجه فارنهایت (معادل ۳۲٫۷ درجه سلسیوس) بهترین شرایط را برای رشد و نمو دارند و این دمایی است که در نوک بینی انسان مشاهده می‌شود. داروی ضدویروس پلکوناریل می‌تواند میزان مقاومت راینو ویروس را کاهش دهد، اما هنوز این دارو برای راینو ویروس انسانی ساخته نشده‌است و مطالعات بر روی آن در حال انجام است.
متداول‌ترین علائم سرماخوردگی شامل سرفه، آبریزش بینی، گرفتگی بینی و گلودرد است و علائم دیگر شامل درد عضلات، خستگی، سردرد، و بی‌اشتهایی. گلودرد تقریباً در ۴۰٪ افراد و سرفه تقریباً در ۵۰٪ افراد بروز می‌کند، در حال که در نیمی از موارد درد عضلانی رخ می‌دهد. تب در بزرگسالان غیرمعمول، اما در نوزادان و کودکان رایج است. سرفه ناشی از سرماخوردگی در مقایسه با سرفه ناشی از آنفلوآنزا ملایم‌تر است. اگرچه وجود تب و سرفه در بزرگسالان احتمال بیشتری از آنفلوآنزا را نشان می‌دهد، با این حال شباهت بسیار زیادی میان علائم این دو وجود دارد. بعضی از ویروس‌هایی که موجب سرماخوردگی می‌شوند، ممکن است بدون علامت باشند. رنگ خلط سینه یا ترشحات بینی ممکن است بی‌رنگ یا زرد یا سبز باشد و اینکه آیا عفونت ناشی از باکتری بوده‌است یا ویروس را مشخص نمی‌کند.
حلزون آکاوس
حلزون آکاوس سرده‌ای از حلزون‌های شش‌دار محسوب می‌گردند. این سرده بومی سری لانکا هستند.
کالین پتر نتسر
کالین پتر نتسر () فیلمساز اهل رومانی در یکم ماه می سال ۱۹۷۵ در پتروسانی، شهری در رومانی به دنیا آمد. او اولین فیلم بلند خود را در سال ۲۰۰۳ با نام ماریا ساخت که در جشنوارهٔ لوکارنو توانست، جایزهٔ ویژهٔ هیأت داوران را از آن خود کند. شش سال بعد یعنی در سال ۲۰۰۹ او فیلم مدال افتخار را ساخت که داستان پیرمرد ۷۵ ساله‌ای بود که تصادفاً مدال افتخار جنگ جهانی دوم را می‌گیرد. این فیلم هم در جشنواره‌های مختلفی همچون تسالونیکی و میامی مورد تقدیر قرار می‌گیرد.
اما می‌توان گفت، تا اینجا بزرگترین موفقیت کالین با فیلم مسئله بچه در سال ۲۰۱۳ اتفاق افتاده است. فیلمی خوش ساخت که داوران شصت و سومین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم برلین، همچون وونگ کار وای و سوزان بایر و تیم رابینز را مجبور به دادن جایزهٔ خرس طلا به او کردند. فیلم داستان پسری به نام باربو را به تصویر می‌کشد که در یک شب سرد زمستانی، پسر بچه‌ای را با ماشینش زیر می‌کند و حال با مخمصه‌ای پر پیچ و خم روبه رو می‌شود.
حلزون همستوما
حلزون همستوما یکی از گونه‌های سرده حلزون آکاوس می‌باشد.
اندازه پوسته این نرم‌تن از ۳۶ تا ۴۲ میلی‌متر می‌باشد.
حلزون همستوما از میوه‌های گندیده و پوسیده تغذیه می‌کند.
این‌گونه شب هنگام فعالیت حرکتی دارد.
مجرای تنفسی فوقانی
دستگاه تنفسی فوقانی یا مجاری تنفسی فوقانی به قسمت‌هایی از دستگاه تنفسی اطلاق می‌شود که در خارج از قفسه سینه قرار دارند. عفونت دستگاه تنفسی فوقانی جزء شایع‌ترین عفونت‌های دنیا می‌باشد.
جلیل‌آباد (شهر)
جلیل‌آباد شهری در شهرستان جلیل‌آباد کشور جمهوری آذربایجان است و همچنین جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲۵٫۸۴۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۷٫۴۰۰ بوده‌است.
این شهر در دوران اتحاد جماهیر شوروی آستراخانکا و آستراخان‌بازاری نام داشت و پس از فروپاشی نام آن به افتخار جلیل محمدقلی‌زاده به جلیل‌آباد تغییر یافت.
شمکر
شمکُر (شامخور) شهری در شهرستان شمکر کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲۷٬۹۱۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳۶٬۳۰۰ بوده‌است.
ریشه نام شمکیر مشخص نیست اما برخی آن را به معنی کناره رود کورا دانسته‌اند.نام آن به صورت شمخور هم نگاشته می‌شده است. شهر شمکیر تا سده پنجم میلادی از مراکز بازرگانی و صنایع دستی ایران بود. در لغتنامه دهخدا درباره این شهر آمده است: شمکور نام شهری است نزدیک گنجه از اران. (ناظم الاطباء) (از برهان). شهری است به اقلیم پنجم در ارانات و به آن منسوب است صحرای شمکور و آن را شمکوره نیز گفته‌اند. (انجمن آرا) (آنندراج). قلعه‌ای است در نواحی اران از آن تا گنجه یک روز راه است و از آنجا است ابوالقاسم المجمع… شمکوری. (از انساب سمعانی). نام شهری به ارمینیه و آن را متوکلیه نیز نامند. (دمشقی). شهری است [ به اران ] با کشت و برز بسیار آبادان و بانعمت و از وی جامه‌های پشمین خیزد از هرگونه. (حدود العالم). از گنجه تا شمکور که اکنون خراب است دو فرسنگ ازاو تا یورت شاداق بان سه فرسنگ. (نزهةالقلوب ج ۳ ص ۱۸۱). رجوع به نزهةالقلوب ص ۲۱۸ و تاریخ سیستان ص ۷۸شود.
صابرآباد (شهر)
صابرآباد (به لاتین Sabirabad) شهری در شهرستان صابرآباد کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۸٫۶۱۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۸٫۴۰۰ بوده‌است.
آغ‌داش (شهر)
آغ‌داش (به معنی سنگ سفید) ( تا ۱۹۱۹ ارش Ərəş) شهری در شهرستان آغ‌داش کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۹٫۷۵۶ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۳٫۷۰۰ بوده‌است.
سیزن (شهر)
سیزن شهری در شهرستان سیزن کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۸٫۶۵۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۳٫۵۰۰ بوده‌است.
دوه‌چی (شهر)
دوه‌چی شهری در شهرستان شابران کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۸٫۶۴۷ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۲٫۰۰۰ بوده‌است.
قزاق (شهر)
قزاق شهری در شهرستان قزاق کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۹٫۰۴۵ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۹٫۵۰۰ بوده‌است.
نفت‌چالا (شهر)
نفت‌چالا شهری در شهرستان نفت‌چالا کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۴٫۲۴۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۹٫۱۰۰ بوده‌است.
آق‌سو (شهر)
آق‌سو شهری در شهرستان آق‌سو کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۴٫۲۰۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۷٫۴۰۰ بوده‌است.
بیلقان (شهر)
بیلَقان شهری در شهرستان بیلقان کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۲٫۲۶۳ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۴٫۴۰۰ بوده‌است.
این شهر مرکز اداری شهرستان بیلقان است و در دوران اتحاد جماهیر شوروی، به افتخار سیاستمدار طرفدار ایده‌های استالین، آندری ژدانف نام آن به ژدانف تغییر یافت. این نام در سال ۱۹۹۱ میلادی و پس از فروپاشی شوروی کنار رفت. بیلقان یکی از قدیمی‌ترین شهرهای جمهوری آذربایجان است که در میان رودخانه‌های کورا و ارس و در دشت میل جای گرفته است.
در اوایل سده ششم میلادی قوم سابیر به این مناطق حمله کردند و قباد ساسانی برای جلوگیری از تاخت‌وتاز آنها یک رشته اقدامات دفاعی انجام داد که از آن‌جمله مستحکم کردن شهرهای ایرانی بیلقان و پرتو (بردع) بود.
خودات
خودات شهری در شهرستان خاچماز کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۰٫۸۹۴ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۴٫۰۰۰ بوده‌است.
اهمیت‌یافتن خودات در سده هجدهم میلادی آغاز شد؛ هنگامی که این شهر به عنوان مرکز خانات قوبا برگزیده شد. در این هنگام "حسین‌خان" یکی از افراد بومی این منطقه که در ایران زندگی می‌کرد و به اسلام شیعه گرویده بود مورد لطف شاهان و مقامات قاجار قرار گرفت و حکمفرمایی خانات قوبا و خانات سالیان به او واگذار شد. حسین‌خان به زادگاه خود برگشت و پایتخت و مرکز حکومت خود را در خودات تأسیس کرد. این حکومت تا سال ۱۷۴۷ میلادی ادامه داشت، هنگامی که حاکم ایرانی این ناحیه کشته شد. پس از آن حسینعلی، بزرگ‌ترین نوه حسین‌خان تصمیم گرفت تا خانات قوبا را به کشوری مستقل تبدیل کند. او مرکز این خانات را از خودات به قوبا منتقل کرد چرا که از نظر شرایط محیطی و طبیعی از نظر دفاعی مناسب‌تر بود. این ناحیه کم‌کم اهمیت سیاسی و نظامی خود را در ناحیه قفقاز جنوبی از دست داد و به مکانی برای ایجاد تفریحگاه و استراحت‌گاه تبدیل شد. امروزه ناحیه نابران از نواحی مهم گردشگری در جمهوری آذربایجان است.
گوی‌تپه (شهر)
گوی‌تپه (به لاتین: Göytəpə، پیش از ۱۹۹۲ میلادی پریشیب Prišib یا پرشیبیسکویه Prishibinskoye) شهری در شهرستان جلیل‌آباد کشور جمهوری آذربایجان است. گوی‌تپه ۱۴۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
گوی‌تپه در زبان ترکی یعنی تپه آبی.
زرداب (شهر)
زرداب شهری در شهرستان زرداب کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۸٫۴۵۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۰٫۸۰۰ نفر بوده‌است.
لیمان (جمهوری آذربایجان)
لیمان (به ترکی آذربایجانی: Liman، پیش از آن پورت ایلیچ Port İliç) شهری در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۸٫۶۶۱ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۰٫۲۰۰ بوده‌است.
در سال ۱۹۲۱ میلادی شهرکی در شمال شهر لنکران در جایی که برای پهلو گرفتن کشتی‌ها مناسب بود ساخته شد. پیش‌تر این منطقه محل گذر کشتی‌هایی بود که در امتداد دریای کاسپین در حال گذر بودند. در سال ۱۹۲۴ میلادی این شهرک به نام پورت ایلیچ یا بندر ایلیچ به افتخار ولادیمیر لنین نامگذاری شد. در سال ۱۹۷۱ میلادی پورت ایلیچ از روستا به شهر ارتقا پیدا کرد. پورت ایلیچ در ۵ اکتبر ۱۹۹۹ میلادی به لیمان تغییر نام داد.
داش‌کسن (شهر)
داش‌کسن شهری در شهرستان داش‌کسن کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۰٫۴۳۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۹٫۵۰۰ بوده‌است.
گده‌بی (شهر)
گده‌بی شهری در شهرستان گده‌بی کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۵٫۰۴۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۸٫۴۰۰ بوده‌است.
اوغوز (شهر)
اوغوز (به لاتین: Oğuz، تا ۱۹۹۱ وارتاشن Vartaşen) شهری در شهرستان اوغوز کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۵٫۱۴۲ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۶٫۷۰۰ بوده‌است.
این شهر پیش از سال ۱۹۹۱ میلادی "وارتاشن" نام داشت که "وارت" در ارمنی به معنی "گل سرخ" یا همان "ورد" و "شن" به معنی "شهر" یا "روستا" است و دلیل نام‌گذاری آن وجود گل‌های رز قرمز رنگ فراوان در این ناحیه است که به صورت طبیعی می‌رویند.
این شهر در سال ۱۹۹۱ پس از اخراج جمعیت ارمنی و اودی‌زبان به اوغوز تغییر نام یافت. این نام از قبیله قدیمی ترک اوغوز گرفته شده است.
این شهر تا سال ۱۹۹۱، عمدتاً یک روستای اودی‌نشین بود که به گویش وارتاشنی زبان اودی سخن می‌گفتند و در حدود ۳۰۰۰ نفر جمعیت داشتند. اودی‌های وارتاشن معتقد به کلیسای ارامنه و گریگوری بودند و دارای نام خانوادگی ارمنی بودند. در طی درگیری‌های ناگورنو قره‌باغ، اودی‌ها و همچنین ارامنه به ارمنستان اخراج شدند. هم‌اکنون تنها حدود ۵۰ نفر از مردم اودی در شهر باقی مانده‌اند.
در وارتاشن یهودیان کوهستان تات‌زبان نیز ساکن بودند که بیشتر آنها به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند، اما حدود ۸۰ نفر همچنان در این شهر باقی مانده‌اند.
قوبوستان (شهر)
قوبوستان شهری در شهرستان قبوستان کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۲٫۴۱۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۳٫۹۰۰ بوده‌است.
هورادیز
هورادیز () شهری در شهرستان فضولی کشور جمهوری آذربایجان است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۵٫۶۸۹ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲٫۸۰۰ بوده‌است. جمعیت هورادیز در سال ۲۰۱۹ به ۷٬۶۰۰ نفر رسیده است.
فضولی (شهر)
فضولی مرکز شهرستان فضولی در استان قره‌باغ جمهوری آذربایجان است. این شهر پیش‌تر واراندا نامیده می‌شد و در استان هادروت جمهوری آرتساخ قرار داشت. جمعیت فضولی بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۱۷٫۰۹۰ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۲۶٬۷۶۵ بوده‌است.
در تاریخ ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰ با اعلام الهام علی‌اف رئیس‌جمهور آذربایجان در حساب توئیتری خود این شهر به همراه روستاهای قوچ احمدلی، چیمن، جووارلی، پیراحمدلی، موسی بیکلی، ایشیقلی و ددلی بعد از ۲۷ سال بازپس گرفته شد.
جبرئیل (شهر)
جبرئیل (از ۲۰۲۰-۱۹۹۳: جراکان، و مخاکاوان، ) شهری در شهرستان جبرئیل جمهوری آذربایجان است و مرکز این شهرستان محسوب می‌شود. این شهر بین جنگ‌های اول و دوم قره‌باغ (۲۰۲۰-۱۹۹۳) به مدت ۲۷ سال به صورت دفاکتو جزء استان هادروت جمهوری آرتساخ بود.
جمعیت جبرئیل براساس سرشماری سال ۱۹۸۹، ۶٬۰۷۰ نفر بوده است که این رقم در سال ۲۰۲۰ به ۱۱٬۰۰۰ نفر رسیده است؛ الهام علی‌اف رئیس جمهور آذربایجان در توئیتی مورخ ۴ اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که این شهر و چند روستای دیگر توسط ارتش آذربایجان بعد از ۲۷ سال از کنترل نیروهای ارمنی درآمده است. شوشان استپانیان، سخنگوی وزارت دفاع ارمنستان در صفحه فیس بوک خود نوشته‌است که مقامات ترک و آذری در توییتی می‌نویسند که ارتش آذربایجان منطقه جبرییل را به دست خود گرفته‌اند. وی در این گزارش اعلام نمود که این اطلاعات دور از واقعیت است و بزودی فیلمی از فرار نیروهای آذری از ماتاقیس منتشر خواهد کرد. خبرهای منتشرشده توسط دولت آذربایجان مبنی بر باز پس‌گیری این مناطق از سوی واهرام بوقوسیان، سخنگوی رئیس جمهور آرتساخ و آرتسرون هوهانیسیان تکذیب شده‌است.
خوجاوند (شهر)
خوجاوند ( مارتونی) شهری در استان مارتونی کشور جمهوری قره باغ است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی، ۶٫۹۹۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۴٫۹۷۱ بوده‌است.
عشق (فیلم ۲۰۱۲)
عشق نام فیلمی به کارگردانی میشائیل هانکه و محصول ۲۰۱۲ می‌باشد که توانست در جشنوارهٔ کن سال ۲۰۱۲ نخل طلای بهترین فیلم را از آن خود کند. این فیلم ۱۲۷ دقیقه‌ای روایتی دردناک از زوج سالخورده‌ایست که دچار زوال عقلی شده‌اند. استفادهٔ هانکه از دو بازیگر قدیمی سینما یعنی ژان لویی ترنتینیان و امانوئل ریوا، بسیار نوستالژیک و خاطره انگیز است. افتخارات این فیلم، مرزهای اروپا را در هم نوردید و توانست جایزهٔ بهترین فیلم خارجی زبان جشنواره‌های آمریکایی اسکار و گلدن گلوب را در سال ۲۰۱۳ کسب کند.
کارگردان، میشائیل هانکه.
نویسنده، میشائیل هانکه.
بازیگران، ژان لویی ترنتینیان - امانوئل ریوا - ایزابل هوپر-لوران کاپه لوتو - کارول فرانک
فیلمبردار، داریوش خنجی.
تدوینگر، نادین میوز، مونیکا ویلی
فیلم، داستان زوج موسیقیدان کهنسالی را به تصویر می‌کشد که پس از سالها معلمی، حالا دچار بیماری، تنهایی و مشکلات زیادی شده‌اند. زن (با بازی امانوئله ریوا) پس از سکته مغزی، قدرت تکلم و تحرک خود را از دست داده‌است و حالا این همسر پیرش (با بازی ژان لویی ترینتینان) است که از او پرستاری می‌کند و در این حین، خاطرات قدیم و عاشقانهٔ این دو مرور می‌شود…