ایمی واینهاوس
اِیمی جید واینهاوس (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳ – درگذشته ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱) خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی بود که با ترکیب الکترونیک سبک‌های موسیقی جاز، سول، ریتم و بلوز شناخته می‌شد.
ایمی واینهاوس در بیمارستان چِیس فارم (Chase Farm Hospital) در شمال لندن از والدین یهودی زاده شد. اجداد واینهاوس روس و یهودی لهستانی مهاجرت کرده به لندن بودند. ایمی یک برادر بزرگتر به نام الکس (زادهٔ ۱۹۷۹) داشت و خانواده‌اش در منطقه ساوت‌گیت لندن زندگی می‌کردند جایی که در آنجا به مدرسه ابتدایی اوسیج (Osidge Primary School) می‌رفت.
بسیاری از دایی‌های واینهاوس، نوازندگان حرفه‌ای جاز بودند. سینتیا، مادربزرگ ایمی، خواننده بود و با رونی اسکات موسیقی‌دان ساکسوفون تنور جاز در دهه ۱۹۴۰ ازدواج کرد. وی و والدین ایمی تأثیر بر علاقه ایمی به موسیقی جاز داشتند.
آغاز کار او در سال ۲۰۰۳ با آلبوم "فرانک" بسیار عالی بود. نامگذاری این آلبوم به دلیل تأثیر خواننده معروف فرانک سیناترا بر ایمی بوده‌است. پدر ایمی از کودکی ترانه‌های فرانک سیناترا را برای او می‌خوانده. در سال ۲۰۰۶ با آلبوم "بازگشت به سیاهی" نامزد ۶ جایزه گرمی و موفق به دریافت ۵ جایزه گرمی شد.
در میان جوایز و به رسمیت شناختن اولین آلبوم وی ("فرانک")، واینهاوس موفق به کسب یک جایزه آیور نوولو از طرف ترانه‌سرایان آکادمی بریتانیا برای «بهترین ترانهٔ معاصر» (قوی‌تر از من) نامزد دریافت جایزه بریت برای «بهترین خوانندهٔ زن بریتانیایی»، و شامل شدن در کتاب ۱۰۰۱ آلبومی که شما باید قبل از مرگ بشنوید توسط رابرت دیمری در سال ۲۰۰۶ شد.
«بازگشت به سیاهی» دومین آلبوم استودیویی وی، شامل نامزدهای متعددی شد، از جمله دو جایزه بریت («بهترین آلبوم بریتانیایی»، و جایزه «بهترین خوانندهٔ زن بریتانیایی» را برنده شد)، شش جایزه گرمی (از جمله پنج برد)، چهار جایزه آیور نوولو، چهار جایزه موسیقی ام‌تی‌وی اروپا، سه جایزه موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی، سه جایزه موسیقی ملل و برای جایزه مرکوری (آلبوم سال) و یک جایزه ام‌اٌبی‌اُ (بهترین زن بریتانیا) نامزد شد. در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، واینهاوس ۲۳ جایزه دریافت کرد و ۶۰ بار نامزد جایزه شد.
ایمی مصرف الکل را در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و تا هنگام مرگ نیز الکل مصرف می‌کرد. در تابستان ۲۰۱۱ او یک دوره پرهیز از الکل به مدت چند هفته را گذراند اما بعد دوباره سوءمصرفش به الکل عود کرد و همین مسئله باعث مرگ او شد.
محافظ او گفته بود که من سه روز قبل از مرگ او به محل اقامت او رفتم و دیدم که ایمی مسموم شده بود. او همچنین بیان کرد که در روزهای بعد هم نوشیدنی‌های دیگری را در خانه او یافتم و همچنین افزود که ساعت ۲ بامداد صبحگاه روز مرگ او صدای موسیقی و خنده و صدای تلویزیون را از خانه او می‌شنیدم. طبق صحبت‌های محافظ او ساعت ۱۰ صبح ایمی را دیده که در تخت خواب دراز کشیده و هرچه تلاش کرده نتوانسته او را بیدار کند. طبق این گفته‌ها کسی مظنون شناخته نشد چرا که ایمی معمولاً شب‌ها دیر می‌خوابید. محافظ ادامه داد: «ساعت ۳ بامداد دوباره برخاستم که وضعیت ایمی را چک کنم دیدم که به همان صورت خوابیده و در بررسی بعدی متوجه شدم که ایمی نفس نمی‌کشد و هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد و سریعاً با اورژانس تماس گرفتم.»
در ساعت ۳:۵۴ دقیقه به وقت محلی دو آمبولانس به محل حادثه فرستاده شد و در آنجا مرگ او مشخص شد و پلیس متروپلیتن نیز مرگ او را تأیید کرد. بعد از تأیید این خبر، مردم و خبرنگاران به محل اقامت او آمدند تا ادای احترام کنند. تیم پزشکی قانونی هم در محل وقوع حادثه حاضر شد و از اتاق او یک بطری کوچک و دو بطری بزرگ ودکا پیدا کرد. تیم پزشکی قانونی پس از کالبد شکافی مشخص کرد که میزان الکل خون او ۴۱۶ میلیگرم در ۱۰۰ میلی لیتر است که این مقدار ۵ برابر حد مجاز میزان الکل موجود در خون است و همین مقدار زیاد الکل باعث مرگ ناگهانی او شده‌است. بسیاری از هنرمندان عرصه موسیقی به مناسبت درگذشت ایمی ادای احترام کردند هنرمندانی چون: یوتو، ام.آی.ای.، لیدی گاگا، مرین فیث‌فول، برونو مارس، ریانا، ادل، نیکی میناژ، جرج مایکل، کیشا بوچنان، کلی کلارکسون، کورتنی لاو همچنین گروه موسیقی گرین دی به همین مناسبت ترانه‌ای سرود و نامش را ایمی گذاشت. چرا که مرگ او ۱۷ سال بعد از مرگ کوبین اتفاق افتاد و این اتفاق باعث شد تا دوباره توجه جهانیان به کلوب ۲۷ متمرکز شود. سه سال قبل از این ایمی ترس مرگ در ۲۷ سالگی را تجربه کرده بود. آلبوم‌های استودیویی
اجراهای زنده