hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
شکست‌ناپذیر (رمان استانیسلاو لم)
شکست‌ناپذیر کتابی است نوشتهٔ استانیسلاو لم در سبک علمی تخیلی سخت و از آثار مهم او تلقی می‌شود و به حوادثی می‌پردازد که بر روی سیاره‌ای ناشناخته برای خدمهٔ یک فضاناو زمینی به نام شکست‌ناپذیر رخ می‌دهد.
فضاناوی به نام شکست‌ناپذیر، بر روی سیاره‌ی رِجیس سه فرود می‌آید تا در مورد گم شدن فضاناوی دیگر به نام کرکس یا کوُندوُر تحقیق کند. اما سرنشینان شکست‌ناپذیر با گونه‌ای جدید از حیات روبه‌رو می‌شوند که بر اثر تکامل ماشین‌های خود-همانندساز به وجود آمده است. شواهد نشان می‌دهد گونه‌های دیگری هم از این حیات مصنوعی وجود داشته، اما در حال حاضر تنها یک گونه از آن‌ها باقی مانده: ماشین‌هایی بسیار ریز و حشره‌مانند که هر کدام به تنهایی هیچ خطری ندارند، اما زمانی که به صورت توده دربیایند و احساس خطر کنند متجاوز را با حمله با نوعی تداخل امواج الکترومغناطیسی شکست می‌دهند. چنین حمله‌ای به انسان باعث می‌شود انسان حافظهٔ خود را به طور کامل از دست بدهد، به طوری که هیچ تفاوتی با نوزاد نداشته باشد. خدمهٔ شکست‌ناپذیر که از دیدن این موجودات و بلایی که بر سر خدمهٔ کرکس آورده‌اند خشمگین شده‌اند می‌کوشند که این موجودات را نابود کنند، اما کم‌کم به بیهودگی عمل خود پی می‌برند.
این رمان، روابط میان گونه‌های مختلف حیات و حوزه‌های آن‌ها و جایگاه آن‌ها را در عالم بررسی می‌کند. و شاید بتوان از آن، این برداشت را کرد که تکامل حتماً به غلبهٔ گونه‌دارای هوش برتر نمی‌انجامد.
این کتاب در سال ۱۳۷۸ با ترجمهٔ پیمان اسماعیلیان و توسط نشر افق به فارسی منتشر شد. شاید ایراد بزرگی که به این ترجمه بتوان گرفت این باشد که از روی ترجمهٔ انگلیسی کتاب انجام گرفته که خود آن نیز از روی ترجمهٔ آلمانی از متن لهستانی بوده. در نتیجه بسیاری از ظرائف زبانی و سَبک استانیسلاو لم بی‌تردید در این میان فدا شده است.
ایندیانا جونز (کمیک)
تا به حال کمیک استریپهای زیادی از سری ایندیانا جونز منتشر شده‌است که این کتاب‌ها ابتدا توسط مارول کامیکس انتشار می‌یافت ولی پس از مدتی حق انتشار کمیک استریپ‌های ایندیانا جونز به شرکت دارک هورس کامیکس واگذار شد. کمیک استریپ‌های اولیه ایندیانا جونز که توسط مارول انتشار می‌یافت، بر اساس فیلم‌های سینمایی ساخته شده بود ولی کمیک‌هایی که دارک هرس به انتشار رساند بیشتر از روی بازی‌های ایندیانا جونز و همین‌طور از روی سریال‌های این مرد ماجراجو بود.
شرکت مارول در سال ۱۹۹۳ عنوان The Further Adventures of Indiana Jones را به چاپ رساند که در اصل اولین ماجراجویی رسمی این شخصیت محبوب بود.
در سال ۱۹۸۱ شرکت مارول در ۳جلد یکی از ماجراهای ایندیاناجونز را به تصویر کشید که این مجموعه اقتباسی از Raiders of the Lost Ark بود (این فیلم ۲۰ میلیون دلار فروش داشت و یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های ایندیانا جونز بود) و از ژانویه ۱۹۸۳ مارول کمیک استریپی دیگر از این شخصیت را شروع به طراحی کرد که در انتها ۳۴ جلد و به صورت ماهیانه چاپ شد. این عنوان تا مارس ۱۹۸۶ در حال انتشار بود.
بعد از گرفتن حق انتشار کمیک‌های ایندیانا جونز توسط دارک هورس، این شرکت ابتدا یک عنوان ۴ جلدی که به صورت ماهیانه چاپ می‌شد، اقتباسی از بازی رایانه‌ای Indiana Jones and the Fate of Atlantis را چاپ کرد. سپس از اکتبر ۱۹۹۲ تا ژانویه ۱۹۹۳ کمیک استریپ معبد دریای شیطان را نیز به چاپ رساند.
این شرکت از دسامبر ۱۹۹۳ تا آوریل ۱۹۹۴ کمیک استریپ «ایندیاناجونز: تندر در مشرق زمین» را در ۶ جلد به انتشار رساند که فروش فوق‌العاده‌ای داشت. سپس در فوریه تا می همان سال کمیک استریپ Indiana Jones and the Arms of Gold را در چهار جلد منتشر نمود. این کمیک استریپ توسط لی مارس نوشته شده بود و طراح آن لئو دورانونا بود. همین‌طور تا انتهای سال ۱۹۹۶ دارک هورس توانست ۴ سری از مجموعه کمیک‌های ایندیانا جونز را نیز به چاپ برساند.
در همان زمان سریالی بر اساس شخصیت انیاناجونز نیز ساخته شد که در طی یک سال نمایش داده شد، سپس شرکت دارک هورس کمیک استریپی بر اساس آن سریال به چاپ رساند که در هر شماره به بازگویی داستان یک اپیزود از سریال پرداخت. فروش این سری از کمیک استریپ‌ها بسیار کم بود و بعد از مدتی شماره‌های این کمیک استریپ جمع‌آوری شد ولی در ژوئن ۲۰۰۸ دوباره به چاپ رسید. بعد مدتی شرکت دارک هورس به سراغ این شخصیت محبوب و قدیمی رفت و اقتباسی از ایندیانا جونز و پادشاهی جمجمه کریستال نوشته شده توسط جان جکسون میلر و طراحی شده توسط لوقا راس بود. این مجموعه در می ۲۰۰۸ چاپ آن آغاز شد و هنوز در حال چاپ می‌باشد.
کانی ویلیس
کانستنس الین تریمر ویلیس، نویسندهٔ آمریکایی سبک علمی-تخیلی است. ویلیس تا کنون ده جایزهٔ هوگو و هفت جایزهٔ نبیولا را، در کنار بسیاری جوایز ادبی دیگر، در کارنامهٔ خود دارد. او به تازگی جایزهٔ هوگو را، به خاطر کتاب همه روی زمین نشسته‌اند (آگوست ۲۰۰۸) گرفت. ویلیس که دانش‌آموختهٔ دانشگاه کلورادوی شمالی است، به همراه همسرش، یک استاد فیزیک از همان دانشگاه، در گریلی کلورادو زندگی می‌کند. در سال ۲۰۰۹، نام ویلیس در فهرست موزهٔ علمی تخیلی و تالار مشاهیر علمی تخیلی آن سال قرار گرفت.
ویلیس به نثر روان و شخصیت‌های دوست‌داشتنی در داستان‌هایش معروف است. چندین کتاب او، داستان سفر دانشجویان و اساتید تاریخ دانشگاه آکسفوردِ آینده در زمانند. از جملهٔ این کتاب‌ها، می‌توان به «کتاب رستاخیز»، «هیچ‌نگفتن از سگ»، داستان کوتاه «کمین آتش و رمان دو جلدی «تاریکی محض» و «کاملاً روشن» اشاره کرد؛ دو اثر نخست برندهٔ جایزهٔ هوگو شده‌اند.
تری بروکس
ترنس دین "تری" بروکس متولد ۸ ژانویه ۱۹۴۴ نویسندهٔ داستان‌های فانتزی است. که بیشتر به سبک فانتزی والا نوشته و همچنین نویسندهٔ دو رمان سینمایی‌ست. او در زمان نویسندگی خود، ۲۲ کتاب در لیست پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز دارد.
بروکس در شهر جنوبی کشاورزی استرلینگ، ایلی نویز به دنیا آمد و قسمت اعظم زندگی خود را در آنجا زندگی کرد. او فارغ‌التحصیل کالج همیلتون بود، که در سال ۱۹۶۶ لیسانس هنر خود را در رشتهٔ ادبیات انگلیسی دریافت کرد. او بعدها از دانشگاه واشینگتن و لی، دکترای حقوق خود را کسب کرد. او قبل از تبدیل شدن به نویسنده‌ای تمام وقت، وکیل بود، و هم‌اکنون با همسرش جودین، در سیاتل، واشینگتن زندگی می‌کند.
بروکس از زمان دبیرستان خود، نویسنده بوده که بیشتر در سبک‌های علمی، وسترن، داستان و تخیلی می‌نوشت. روزی، در اوایل زندگی در کالج، کتاب "ارباب حلقه‌ها" نوشتهٔ جی. آر. آر تالکین به او داده شد، که سبب شد او در یک سبک به نوشتن ادامه دهد. او در سال ۱۹۷۷ کار خود را با نخستین داستانش "شمشیر شانارا" آغاز کرد. این داستان اولین کتاب فانتزی بود که در لیست پرفروش‌ترین‌های "نیویورک تایمز" ظاهر شد، و برای ۵ ماه در آن باقی‌ماند.
پس از پایان دنباله‌های "شمشیر شانارا" (که در "سه‌گانه اولیه شانارا" گرد آمده)، بروکس مجموعه‌های دیگری را ادامه داد که بعدها به نام سری "لندوور" شناخته شد. بروکس پس از پایان این سری، شروع به نوشتن مجموعه‌ای از چهار کتاب به نام "میراث شانارا" کرد. در چهارده سال آینده، او کتاب‌های بیشتری از "لندوور" نوشت، و سپس به سراغ سه‌گانه "پیام و پوچ" رفت. او برای ادامه دادن مجموعهٔ "شانارا" پیش‌مقدمهٔ آن را نوشت که با کتاب سوم آن، "پیدایش شانارا" ادامه پیدا می‌کند. کتاب دوم سری جدید او که "الف‌های سینترا" نام دارد، در ۸ اوت ۲۰۰۷ منتشر شد.
مجموعهٔ پیام و پوچ، مقدم بر اتفاقات در سه‌گانه "پیدایش شانارا" است و به عنوان آغاز حماسهٔ شانارا محسوب می‌شود.حقوق کلیهٔ فیلم‌های مربوط به داستان‌های شانارا تا سال ۲۰۱۰ به وارنر براس فروخته شد. "سنگ‌الف شانارا" اولین فیلم برنامه‌ریزی شده‌است، که کارگردانی آن را مایک نیوول که هری پاتر و جام آتش را نیز کارگردانی کرده، بر عهده دارد. انتظار می‌رود که ضبط فیلم "سنگ‌الف" در سال ۲۰۰۹ شروع شده و حدوداً در سال ۲۰۱۰ به پایان برسد. تری بروکس بر این عقیده است که این بهترین نقطهٔ شروع برای اقتباس از کتاب‌های شانارا است.
فتق بوخدالک
فتق بوخدالک یا باکدالِک ، نوعی از هرنی یا فتق مادرزادی دیافراگم بوده که مدل دیگر آن، فتق مورگانی می‌باشد.این مدل از هرنی مادرزادی دارای دریچه‌ای باز در ناحیه خلفی جانبی دیافراگم نوزاد می‌باشد (بیشتر سمت چپ) و به ارگان‌های داخل شکمی (معده و روده‌ها) اجازه می‌دهد تا به درون حفره قفسه سینه راه پیدا کنند.
علائم مربوط به هرنی یا فتق بوخدالک در نوزاد تازه به دنیا آمده قابل تشخیص و با نشانه‌های متفاوت می‌باشد.
هرنی باکدالک حدود ۹۰% فتق‌های دیافراگمی را شامل می‌شود و از هر ۲۲۰۰ تولد در هر سال، یک نفر به آن مبتلاست. نوزادانی که با هرنی بوش دالک متولد می‌شوند احتمال زیادی وجود دارد تا به یکی دیگر از نواقص مادرزادی مبتلا باشند. حدود بیست درصد از بچه‌های به دنیا آمده با هرنی باکدالک، نقص قلبی مادرزادی نیز داشته‌اند. افزوده بر این نوزادان مبتلا به این نوع نقص باز هم ممکن است نواقص دیگری نیز داشته باشند.
پروتکل آدرس اضافه مشترک
پروتکل آدرس اضافه مشترک پروتکلی است که به چندین رایانه مختلف که در یک شبکه قرار گرفته‌اند، اجازه می‌دهد تا از یک یا چند آدرس IP به صورت مشترک استفاده کنند. هدف اصلی این پروتکل تقسیم بار بر روی چند رایانه مختلف است. بنابراین در صورتی‌که یکی از رایانه‌ها از کار افتاد، رایانه‌های دیگر می‌توانند همچنان به درخواست‌های کاربران پاسخ دهند. CARP یک پروتکل آزاد است و می‌تواند به عنوان جایگزینی برای پروتکل HSRP شرکت سیسکو استفاده شود. CARP بیشتر در سیستم‌عامل‌های مبتنی بر بی‌اس‌دی پیاده‌سازی شده‌است.
اگر تنها یک کامپیوتر برای اجرای یک برنامه مثل دیوار آتش وجود داشته باشد، در صورتی که به هر دلیلی اتفاقی برای این کامپیوتر بیفتد و نتواند پاسخگوی درخواست‌های کاربران باشد، شبکه‌هایی که در هر دو طرف دیوار آتش قرار گرفته‌اند دیگر قادر نیستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند یا اینکه ارتباط آن‌ها بدون دخالت یک دیوار آتش صورت می‌گیرد. اما اگر دو کامپیوتر برای اجرای برنامه دیوار آتش وجود داشته باشند و این دو کامپیوتر با استفاده از CARP از یک آدرس IP یکسان استفاده کنند، حتی اگر به هر دلیلی یکی از آن‌ها از مدار خارج شد، کامپیوتر دیگر کنترل را در دست گرفته و شبکه‌های موجود در دو طرف دیواره آتش می‌توانند همچنان با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، بدون اینکه متوجه شوند یکی از کامپیوترها دچار اشکال شده و قادر به پاسخگویی نیست.
گروهی از کامپیوترهای میزبان که از CARP استفاده می‌کنند "گروه افزونگی" نامیده می‌شوند. این گروه، آدرسی به خودشان تخصیص می دهند که آن را بین اعضای گروه، تقسیم می‌کنند یا به اشتراک می گذارند. در میان این گروه، یک کامپیوتر به عنوان "اصلی" (master) قرار دارد و بقیه اعضای به عنوان "فرعی" (slave) هستند. کامپیوتر اصلی همانی است که آدرس را در اختیار می‌گیرد و به همهٔ ترافیک و درخواست‌های ARP که برای این آی پی می‌آید جواب می‌دهد. هر کامپیوتری می‌تواند عضو چندین گروه افزونگی باشد. هر کامپیوتر میزبانی باید یک آدرس آی پی منحصربفرد ثانویه‌ای داشته باشد. یک استفاده معمول CARP، ایجاد یک گروه افزونگی دیواره آتش است. آدرس آی پی مجازی ای که به گروه افزونگی تخصیص داده شده‌است به عنوان آدرس پیش‌فرض روتر کامپیوترهایی که پشت دیواره آتش هستند نشان داده می‌شود. اگر دیواره آتش اصلی خراب شود یا ارتباطش با شبکه قطع شود، آدرس آی پی مجازی توسط یکی از کامپیوترهای فرعی گرفته می‌شود و خللی در دردسترس بودن سرویس وارد نمی شود.
ویکی‌پدیای انگلیسی
بلک راک شوتر
بلک راک شوتر یک مجموعه رسانه آزاد ژاپنی که شخصیت‌های آن توسط ریوهی فوکه خلق و مصورسازی شده است. داستان مجموعه حول محور یک شخصیت اپونیم، دختری مرموز با موهای بلند مشکی و چشمانی درخشان به رنگ آبی همراه با یک سلاح عظیم که در محلی بین زمین و بهشت است. کسانی که قادر به بهشت رفتن نیستند، در این مکان سقوط می‌کنند. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۰، یک اووی‌ای پنجاه و دو دقیقه‌ای توسط استودیو اردت و به نویسندگی ناگارو تانیگاوا و شینوبو یوشیئوکا تهیه شده است. از روی این مجموعه، یک سری انیمه ۸ قسمتی نیز تولید گردید که در شبکه فوجی تلویژن از ۳ فوریه ۲۰۱۲ شروع به پخش گردید و تا ۲۳ مارس ۲۰۱۲ ادامه داشت. همچنین بر اساس این مجموعه چندین سری مانگا و یک بازی ویدئویی برای کنسول پلی‌استیشن همراه منتشر شده است.
در حالی که هر قسمت از داستان در جهان مختص به خود اتفاق می‌افتد، اما همه اتفاقات حول محور "بلک راک شوتر" رخ می‌دهد. او دختری مرموز با موهای مشکی و چشمانی که شعله‌های آبی از آن بیرون می‌زند و سلاح او یک توپ بزرگ و قوی است که قادر به پرتاپ سنگ با سرعت بسیار زیاد است.
در نسخه اووی‌ای، داستان درباره دختری ساده به نام ماتو کوروی است که به تازگی وارد دبیرستان شده است. در اولین روز مدرسه، او جلب توجه یکی از همکلاسهای خود به نام یومی تاکاناشی شده و با یکدیگر دوست می‌شوند. اما هنگامی که وارد سال دوم دبیرستان می‌شوند، کلاس آن‌ها از هم جدا شده و به تدریج از یکدیگر دورتر می‌شوند. یومی به دوستی ماتو با دوست جدیدش یو کوتاری حسودی کرده و ناگهان گم می‌شود. در حالی که ماتو به دنبال او می‌گردد به دنیای عجیبی برده می‌شود که در آنجا با بلک راک شوتر آشنا می‌شود، کسی که با او یکی شده و برای پیدا کردن یومی به او کمک می‌کند و با شیطانی به نام "ارباب مرده" که یومی را تسخیر کرده به مبارزه می‌پردازد. نسخه انیمه نیز شخصیت‌هایی همانند اووی‌ای را دارا می‌باشد اما در خط داستانی با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. در نسخه انیمه ماتو که بسیار علاقه دارد با یومی دوست شود، بالاخره با او دوست شده و در یکی از روزها یومی، ماتو را به خانه‌اش دعوت می‌کند. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت تا اینکه دختری به نام کاگاری وارد می‌شود. دو دنیا، دو شخصیت و احساسات انسان‌ها، چیزی که دو جهان را به یکدیگر متصل می‌کرد.
ورزشگاه نیو میدو
ورزشگاه نیو میدو، زمین اختصاصی تیم شروزبری در لیگ یک انگلیس با درجه‌بندی ۴ یوفا است. این زمین فوتبال در سال ۲۰۰۷ تکمیل شده و جایگزین ورزشگاه قدیمی شروزبری شده است. این زمین فوتبال در حومه جنوبی شهر قرار گرفته است.
ایسوکراتس
ایسوکراتِس (به یونانی: Ισοκράτης؛ ۳۳۸–۴۳۶ پیش از میلاد) از خطبای نامدار و اساتید بلاغت در یونان باستان بود و در زمرهٔ ده خطیب برجستهٔ آتیک جای داشت.
او مصرانه خواستار برقراری اتحاد میان تمامی یونانیان علیه ایرانیان بود و در همین راستا به شدت از اتحادیه کورنت حمایت می کرد.
اما دموستنس ، خطیب و سیاستمدار آتنی به شدت مخالف اقدامات فیلیپ مقدونی و اتحادیه کورنت بود. او به شدت نگران از دست رفتن استقلال دولت_شهر های یونان بود.
دولت درمانده
دولت درمانده یا کشور ناکام اصطلاحی در علوم سیاسی‌است. این اصطلاح برای اشاره به دولت‌هایی به‌کاررفته می‌شود که در پیاده‌سازی دو وظیفهٔ پایه‌ای دولت-ملت‌ها در جهان مدرن، ناکام مانده‌اند: نخست ناتوانی در اعمال حاکمیت سرزمینی-جغرافیایی بر قلمروی خود؛ دودیگر ناتوانی در حافظت از مرزهایش. توان اعمال حاکمیت دولت‌های ناکام ضعیف است چنان‌که آنان توان انجام وظایفِ اداری-سازمانی مورد نیاز برای کنترل مردم و منابع را نمی‌دارد و تنها قادر به ارائهٔ خدماتِ عمومی، در سطح حداقلی‌اند.
از آنجا که تعریف دولت سازمانی است که انحصار کاربرد مشروع زور یا خشونت را در قلمرو خود دارد، دولت‌هایی که انحصار کاربرد زور یا خشونت را در قلمرو خود از دست می‌دهند دولت درمانده خوانده می‌شوند. مثل سومالی یا افغانستان در دورهٔ جنگ‌های داخلی. این تعریف از دولت درمانده را الکساندر ونت در نظریهٔ اجتماعی سیاست بین‌الملل خود ارائه می‌دهد.
درماندگی دولت در اغلب موارد برای دولت‌های پیش می‌آید که از پیش شکننده و ضعیف بوده‌اند.
حسابدار رسمی (ابهام‌زدایی)
حسابدار رسمی می‌تواند به چیزهای زیر اشاره کند:
فتق مادرزادی دیافراگم
فتق مادرزادی دیافراگم یک بیماری مادرزادی در دیافراگم (نقص هنگام تولد) می‌باشد.
فتق مادرزادی دیافراگم، آسیب تهدیدکننده حیات در نوزادان و یکی از علل عمده مرگ و میر به خاطر هیپوپلازی ریوی می‌باشد. علائم مربوط به هرنی بوش‌دالگ در نوزاد تازه به دنیا آمده قابل تشخیص و با نشانه‌های متفاوت می‌باشد.
پالپ (میوه)
وزیکول آب‌میوه (در حالت جمع پالپ) محتویات پوسته‌ی هسته‌ی مرکبات است که آب میوه داخل آن قرار می‌گیرد.
تنگک محمد جعفری
تنگک محمد جعفری محله ای واقع در استان بوشهر شهرستان بوشهر دومین محله در حدفاصل میدان آزادی تا نیروگاه دارای ۱۰۰۰ خانوار و حدود ۳۵۸۷ نفر جمعیت می‌باشد.
آدولف د مایر
بارون گین د مایر یا آدولف د مایر عکاس فرانسوی-آلمانی است.
بارون گین د مایر جمال دوستی بود که برای قلمروهایی از عکاسی که او را به خود جذب کرد، بیان غنایی تازه‌ای را به ارمغان آورد. نوآوری‌های او سبب دگرگونی عکاسی مد شد و آن را از وسیله سندسازی محض، مبدل به ابزار بیان خلاق کرد. او به پیش پا افتاده‌ترین ترکیب بندی‌های طبیعت بیجان، تلألو می‌بخشید. د مایر مظهر انسانی جاه‌طلب بود که به هر قیمت می‌خواست به اهداف خویش نائل آید و مجدانه در پی ایجاد این پندار بود که در زندگی شحصی و نیز در عکس‌هایش که ظاهری اثیری داشتند، زیبایی وجود دارد که بدون زحمت حاصل آمده‌است. عقیده پاره‌ای از منتقدان که آثار د مایر را تداعی‌گر موسیقی دانسته‌اند، به نظر منطقی می‌آید. به‌طوری‌که سال‌ها بعد سسیل بیتون او را «دبوسی عکاسی» نامید.
آلوین لنگدون کابرن
آلوین لنگدون کابرن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. یکی از دلایل شهرت وی این بود که از سرشناسترین پیروان سبک نگاره‌نمایی بود.
کابرن در ۱۸۸۲ در بوستون زاده شد. پدر او تولیدکننده بسیار موفق پیراهن بود، در ۱۸۸۹ درگذشت و برای خانواده‌اش آنقدر ثروت بجا گذاشت که کابرن توانست کاری را که به تازگی برگزیده بود دنبال کند، بی‌آنکه فشارهای تجاری که عکاسان حرفه‌ای برای گذراندن زندگی خود با آن درگیر بودند، مواجه شود. مادر او فانی عکاس غیرحرفه‌ای علاقه‌مند و ورزیده‌ای بود و این احتمال نیز هست که کابرن، که در هشت سالگی یک دوربین عکاسی به او هدیه شده بود، تحت تأثیر مادرش نخستین دلبستگی‌های خود را نسبت به عکاسی آشکار ساخته باشد. وی در سال ۱۹۶۶ درگذشت.
دستاورد اصلی کابرن برای مکتب نگاره‌نمایی، حاصل استفاده او از عدسی محوکننده بود. این عدسی به آثار وی و بخصوص به تصاویری که از لندن و رودخانه تمز گرفت، گونه‌ای فضای محو و حالت رویایی بخشید.
آندره کرتس
آندره کرتس عکاس آمریکایی، مجارستانی‌الاصل است.
آندره کرتس در ۱۸۹۴ در بوداپست مجارستان زاده شد. با نخستین حقوقی که در شغل حسابداری بورس گرفت، یک دوربین عکاسی جعبه‌ای ارزان قیمت خرید که اتاقکی مکعب مستطیل داشت. یکی از نخستین عکس‌هایی که گرفت، تصویری به نام «مرد جوان بر خواب رفته» (۱۹۱۲) است که نشان می‌دهد وی از همان زمان تسلط کاملی بر این وسیله بیانی داشته‌است. سرانجام آنگاه که توانست دوربینی بخرد، علی‌رغم شناخت فنی اندکی که داشت، کاملاً برتصور خود از عکاسی واقف بود و موضوعاتش را به خوبی می‌شناخت. سال‌ها بعد، هنر عکاسی را به عنوان هنر تصویر کردن «رویدادهای کم‌اهمیت» توصیف کرد و هیچ عکاسی با اعتقادی بیش از او به این تعریف نرسید. وی در سال ۱۹۸۵ درگذشت.
بیل برانت
بیل برنت عکاس و فتوژورنالیست اهل انگلستان بود. او به خاطر عکس‌های برهنه اش از ستاره‌های مشهور و همچنین چشم‌اندازهایش شهرت دارد.
بیل برنت را عموماً به عنوان یکی از برترین عکاسان بریتانیایی سده بیستم می‌شناسند.
برانت در ۱۹۰۵ در آلمان زاده شد ولی بعد تابعیت بریتانیایی را برای خود برگزید. بخشی از دوره جوانی خود را در آلمان و سوئیس سپری کرد و در حدود بیست سالگی، به عکاسی علاقه‌مند شد. گرایش زیادی به مکتب نوین عکاسی فرانسه، که در همان اوان مورد قبول نهضت سورئالیسم قرار گرفته بود، پیدا کرد و از این رو به پاریس رفت تا در این شهر اقامت گزیند. در پاریس، مدت کوتاهی در حدود ۱۹۲۹ به کارآموزی در عکاسخانهٔ من ری پرداخت. در این دوره عکاسانی چون آتژه، من ری، براسایی، و بعدها کارتیه برسون و ادوارد وستون مورد ستایش او بودند. وی در ۱۹۸۳ درگذشت.
کارلتون یوجین واتکینز
کارلتون یوجین واتکینز عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
در داستان‌هایی که از نخستین دوران فعالیت واتکینز نقل می‌شود، جداکردن واقعیت از افسانه کاری دشوار است. واتکینز مانند بسیاری از افراد دیگر، بیشتر دارایی خود را در حریقی که در پی زمین‌لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو اتفاق افتاد، از دست داد. به نظر می‌رسد که علاقه او به عکاسی امری اتفاقی بوده است، چراکه در ابتدا، موقتاً به‌جای عکاس داگروتایپ که در عکاس‌خانهٔ رابرت وانس کار می‌کرد، استخدام شد. وانس که می‌دانست واتکینز از عکاسی چیزی نمی‌داند، از او خواست که وانمود کند از کسانی که قبلاً سفارش تک‌چهره داده بودند، عکس می‌گیرد. البته این عکسبرداری‌ها بعداً تجدید می‌شد. با این همه، وقتی واتکینز شروع به آموختن عکاسی کرد، بدین هنر علاقه‌مند شد و به‌زودی واقعاً مشغول کار در عکاس‌خانهٔ وانس گردید.
ادوارد مایبریج
ادوارد مایبریج با نام اصلی ادوارد جیمز ماگریج، عکاس اهل انگلستان بود. وی در سال ۱۸۳۰ میلادی در شهر کینگستون آپون تیمز انگلستان زاده شد. وی عکاسی حرکت‌نگار بود.
مایبریج در ۱۸۶۷ نخستین مجموعهٔ عکس خود را با عنوان «مناظر دره یوسمیتی» منتشر ساخت. از موفقیت‌های مایبریج می‌توان به دستیابی به نخستین کاربرد صفحه خشک، ساخت دستگاه زئوپراکسیسکوپ و دارا بودن کامل‌ترین بایگانی موجود از تصاویر حرکات حیوانات اشاره کرد.
آکادمی افلاطون
آکادمی مدرسه‌ای بود که آن را افلاطون در سال ۳۸۷ پیش از میلاد به یاد آکادموس پهلوان افسانه ای یونان آکادمیا نامید. افلاطون این مدرسه را نزدیک باغی در آتن تأسیس کرد. ارسطو به مدت بیست سال در آنجا به تحصیل علم مشغول بود و چون از بر عهده گرفتن ریاست آکادمی نومید شد، مدرسهٔ خود موسوم به لوکیوم را بنیان نهاد. آکادمی در سرتاسر دورهٔ هلنیستی به عنوان یک مدرسهٔ مروج شک‌گرایی به فعالیت خود ادامه داد تا آنکه پس از مرگ فیلو اهل لاریسا در سال ۸۳ پیش از میلاد به پایان حیات خود رسید. با وجود آنکه در عهد رومی‌ها، فلاسفه به آموزش فلسفهٔ افلاطونی در آتن ادامه دادند اما نزدیک به نیم قرن طول کشید تا در سال ۴۱۰ میلادی دوباره آکادمی را از نو بنیان نهند تا مرکزی برای ترویج فلسفهٔ نوافلاطونی شود. آکادمی تا سال ۵۲۹ میلادی پا بر جا ماند تا آنکه نهایتاً توسط ژوستینین یکم برای همیشه تعطیل شد.
ادوارد دنی بالدو
ادوارد دنی بالدو عکاس اهل فرانسه و آلمانی‌الاصل بود. بیشتر شهرت وی بخاطر عکسبرداری از بناهای معماری است.
بالدو در ۱۸۲۰ در ایالت وست‌فالن آلمان زاده شد و بعدها ملیت فرانسوی اختیار کرد. بین ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ مدتی در نیویورک اقامت گزید و به عنوان نقاش چهره پرداز مشغول کار شد و نقاشی‌هایی مذهبی را در چندین نمایشگاه پاریس به معرض تماشا گذاشت. با این همه، نقاشی را رها کرد و به عکاسی روی آورد و در ۱۸۵۱ عضو مؤسسه انجمن هلیوگرافی فرانسه شد. بالدو از ابتدا توجه ویژه‌ای به عکاسی از ابنیه معماری داشت. خیلی زود به شیوهٔ کالوتایپ تسلط یافت و اندک زمانی بعد، عکس‌هایی گرفت که جوهره موضوعاتش را با ظرافت بسیار نمایان می‌ساخت. در سال‌های ۱۸۵۰، دولت فرانسه به فکر افتاد که بناهای ملی در خطر نابودی بودند حفظ کنند و هیأت و ابنیه تاریخی را تشکیل داد. وی ظاهراً در اعتراض به رواج فزاینده کارت ویزیت - کارت‌های ویزیتی که عکس صاحب آن‌ها بر رویشان چاپ می‌شد - که آن‌ها را نشان بدسلیقگی می‌دانست، عکاسی را کنار گذاشت. وی در سال ۱۸۸۲ در گذشت.
در سال ۱۸۵۵، بارون جیمز دو روچیلد، رئیس راه آهن شمال، به بالدو دستور داد تا مجموعه‌ای از عکس‌ها را به عنوان بخشی از آلبومی که قرار بود هدیه‌ای به ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت به عنوان یادگاری از دیدار آنها باشد، آماده کند.
بالدو به خاطر تلاش‌هایش در عکاسی در سراسر فرانسه شناخته شده بود. یکی از بزرگترین وظایف او مستندسازی ساخت موزه لوور بود. او از نگاتیوهای کاغذی مرطوب و خشک به اندازه ۱۰×۱۴ اینچ استفاده کرد.
بالدو در سال ۱۸۸۹ در آخکویی، فرانسه درگذشت.
ادوارد جین استایکن
ادوراد جین استایکن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که به‌عنوان بنیان‌گذار نهضت عکاسی جدایی‌طلب شناخته می‌شود.
علاقهٔ استایکن به عکاسی، نخستین‌بار در سال ۱۸۹۵ بروز کرد، هنگامی که در ۱۶ سالگی یک دوربین جعبه‌ای دست دوم خرید که دوربینی انعطاف‌ناپذیر با بدنه‌ای مکعب مستطیل بود. بزودی این دوربین را به‌دلیل آنکه فاقد امکانات تنظیم و میزانسازی بود کنار گذاشت و دوربینی خرید که جمع می‌شد و صفحه‌های شیشه‌ای آن به قطع ۵*۴ اینچ بود. وی در آن زمان به عنوان طراح در یک مؤسسه چاپ سنگی سرگرم کارآموزی بود، موفق شد به اهمیت نقش عکس را که می‌توانست به عنوان مبنایی حقیقی برای تهیه اعلان‌های تبلیغاتی مورد استفاده قرار بگیرد، به همکاران ارشد خود بقبولاند. او را تشویق کردند که بر فنون عکاسی تسلط کامل یابد و شماری از تصاویری را که تهیه کرده بود، برای کارهای مؤسسه مورد استفاده قرار دادند. علاقه نخستین او به عکاسی به عنوان وسیله سودمند و ارتباطات و اطلاع‌رسانی، در سراسر دوران کاری وی پابرجا ماند.
الیوت ارویت
الیوت ارویت عکاس اهل فرانسه است که در سال ۱۹۲۸ از پدر و مادری روس در پاریس به دنیا آمد. ۱۰ سال اول زندگی خود را در میلان ایتالیا گذراند و دوباره به پاریس بازگشت. در سال ۱۹۳۹ در پی مهاجرت والدین‌اش به ایالات متحده آمریکا رفت و در سال ۱۹۴۷ تبعهٔ امریکا شد. او در لوس‌آنجلس عکاسی خواند و قبل از اینکه در نیویورک به تحصیل در رشتهٔ فیلم‌سازی مشغول شود به عنوان دستیار عکاس در ارتش آمریکا کار کرد.
در سال۱۹۵۰ با رابرت کاپا و ادوارد جین استایکن ملاقات کرد. او همچنین همراه در پروژهٔ عکاسی‌ای به نام Standard Oil شرکت کرد.
همچنین الیوت ارویت برای چند مجله از جمله Life و Collier به‌صورت آزاد عکاسی می‌کرد و بعضی از عکس‌هایش در نمایشگاه بزرگ استایکن با عنوان The family of man به نمایش در آمد.
الیوت ارویت در سال ۱۹۵۳ به دعوت رابرت کاپا همکاری خود را با گروه مگنوم شروع کرد و گزارش‌هایی تصویری از اروپا وامریکا برای این آژانس تهیه کرد تا این که در سال ۱۹۶۸ برای سه دوره نمایندهٔ مگنوم در نیویورک شد.
چند سال بعد از آن تعدادی از عکاسان مگنوم چند کار تجاری و تبلیغاتی انجام دادند که سبب شد ارویت استعدادش را در زمینه فیلم‌سازی نشان دهد. او دههٔ ۷۰ را به تولید و ساخت تعدادی فیلم بلند، مستند و آگهی تجاری گذراند. از فیلم‌های او می‌توان به مستندهای Beauty Knows No Pain -1971- و Red, White And Blue Grass -1973- اشاره کرد.
ارویت استعداد درخشانی در شکار صحنه‌های جذاب دارد و شوخ‌طبعی‌اش را می‌توان در اغلب عکس‌هایش دید. از وی تعدادی کتاب منتشر شده که از آن میان می‌توان به مجموعه‌ای از عکس‌هایش از سگ‌ها و همچنین عکس‌هایی که در ساحل گرفته اشاره کرد.
الی رید
الی رید عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۶ در آمریکا متولد شد و در سال ۱۹۶۹ از مدرسهٔ هنرهای زیبای نیویورک فارغ‌التحصیل شد و در مدرسهٔ کندی هاروارد به تحصیل علوم سیاسی پرداخت.
الی در سال ۱۹۷۰ به عنوان عکاس بدون مرز شروع به کار کرد. عکس‌های او در دههٔ ۸۰ از السالوادور، گواتمالا و دیگر کشورهای آمریکای مرکزی توجه آژانس مگنوم (MAGNUM) را به خود جلب کرد. در تابستان همان سال نامزد عضویت در آژانس شد و در سال ۱۹۸۸ به عنوان اولین عکاس آفریقایی-آمریکایی عضو رسمی آژانس مگنوم شد.
الی‌رید که علاقهٔ شدیدی به عدالت اجتماعی و اثرات جنگ بر جامعه اتفاقاتی همچون جنگ‌های ۱۹۸۲ در آمریکای مرکزی، جنگ بیروت (با حضوری طولانی بین سال‌هال ۱۹۸۳ تا ۸۷)، درگیری‌های هائیتی در سال ۱۹۸۶، عملیات نظامی آمریکا در پاناما در سال ۱۹۸۹ و اغتشاشات کینشاسا در آفریقا را پوشش داده‌است.
او در سال ۱۹۸۸ برای فیلم مستندی با عنوان Poorest in the Land of Plenty (فقیرترین‌ها در سرزمین فراوانی) به روایت مایاانگلو (Maya Angelou)، از اثرات فقر بر کودکان آمریکایی عکاسی کرد.
الی به توانایی فوق‌العاده‌اش در انتقال موضوع‌های پیچیده به شکلی ساده، شناخته شده‌است. او اولین عکسش را از مادرش و در ۹ سالگی گرفت. در ۲۴ سالگی عکاسی خبری را آغاز کرد و قبل از تحصیل در رشتهٔ «تحلیل اجتماعی جنگ» در دانشگاه هاروارد به عنوان کارمند در روزنامه‌های متعددی کار کرد.
الی رید همچنین به عنوان عکاس با کارگردانانی همچون رابرت آلتمن همکاری کرده‌است. او تاکنون در مرکز بین‌المللی عکاسی، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک و دانشگاه هاروارد سخنرانی و تدریس کرده‌است. وی هم‌زمان با پوشش خبری در بیروت، هائیتی و پاناما، کتاب Black America (آمریکای سیاه) را منتشر و مستند Getting Out (خروج) را کارگردانی کرد.
او می‌گوید: «مهمترین چیز برای من این است که می‌توانم به عنوان بک عکاس حرفه‌ای فعالیت کنم؛ چیزی که هسته و اساس کار من است_ واسطه‌ای بر انسان بودن‌ام.»
امیل اتو هوپه
امیل اتو هوپه عکاس اهل آلمان بود. هوپه از ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ یکی از معروفترین و مورد توجه‌ترین عکاسان تکچهره لندن بود.
هوپه در سال ۱۸۷۸ در مونیخ به دنیا آمد و در وین بزرگ شد و حدود سال ۱۹۰۰ به لندن رفت. با گروه بسیار با نفوذی از عکاسان غیرحرفه‌ای آشنا و صمیمی شد. بخصوص کابرن آلوین لنگدون کابرن سبب گردید که علاقه هوپه نسبت به عکاسی به عنوان وسیله بیان هنری برانگیخته شود. از ۱۹۰۳، کار هوپه به عنوان عکاس غیرحرفه‌ای با موفقیت روزافزونی مواجه شد و وقتی مبالغ مختلفی که به عنوان جایزه در مسابقات عکاسی نصیب وی می‌شد، تقریباً با حقوق بانکی که کارمند آن بود برابری کرد، متقاعد گردید که اگر هنر عکاسی تکچهره به صورت تجاری اجرا شود، می‌تواند ممر درآمدی برای زندگی باشد. در ۱۹۰۷ عکاسخانه خود را افتتاح کرد و بر آن شد که ضوابط تصنعی عکاسی آن دوره را کنار بگذارد و به جستجوی نوعی سادگی تازه و گونه‌ای حالت طبیعی بپردازد.
وی در ۱۹۷۲ در گذشت.
هوپه می‌اندیشید که می‌تواند موفق به ثبت جوهره حقیقی شخصیت مدل‌هایش شود و این کار را با روش ساده‌ای که آن را شیوه آب کردن یخ می‌نامید، به انجام می‌رساند.
اروین بلومنفلد
اروین بلومنفلد عکاس آلمانی‌الاصل اهل ایالات متحده آمریکا است.
اروین بلومنفلد در سال ۱۸۹۷ میلادی در برلین زاده شد. طی جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۶ در رستهٔ دفاعی محل خدمت خود، وظیفهٔ رانندگی آمبولانس را بر عهده داشت. در ۱۹۱۸ از اولین فرصت به دست آمده استفاده کرد و به هلند گریخت. در آنجا با اعضای نهضت هلندی دادا تماس پیدا کرد. اینان همان کسانی بودند که بعدها او را از لحاظ هنری تحت تأثیر قرار دادند و ساختند. پس از آن که در ۱۹۲۱ با لنا سیتروئن ازدواج کرد، تاجری خرده پا شد و در آمستردام شروع به معامله اجناس چرمی کرد. در آن زمان هنوز عکاسی برای او چیزی جز یک اشتغال تفننی نبود. اما تجارتش در ۱۹۳۵ از میان رفت و از این رو تصمیم گرفت به پاریس برود و در آنجا به کار عکاسی خلاق بپردازد. در مارس ۱۹۳۶، نخستین نمایشگاه خود را برپا کرد. وی در ۱۹۶۹ در گذشت.
اوژن آتژه
اوژن آتژه عکاس اهل فرانسه بود.
این روایت که دوربین عکاسی‌‌‌‌‌ هیچ‌گاه دروغ نمی‌گوید، به خوبی می‌تواند ملهم از آتژه باشد، چراکه تصاویر وی تنها به رویدادهای واقعی می‌پردازند و هرگز در وادی تخیلات عکاسانه گم نمی‌شوند. خود آتژه برای سخن‌گفتن از عکس‌هایش، واژهٔ «سند» را به کار می‌برد. هنگامی که با برای فروش عکس‌های خود مذاکره می‌کرد، به ندرت بیش از ۱۰۰ فرانک برای هر تصویر می‌خواست. بعدها یکی از دوستان سالخوردهٔ وی متذکر شد که «اوژن آتژه خود نمی‌دانست چه کسی است». با این همه، غالباً آلفرد استیگلیتز و اوژن آتژه به‌عنوان پدران عکاسی مستند نامیده می‌شوند. وی در ۱۹۲۷ در گذشت.
گهگاه عکس‌هایی موافق نظر سورئالیست‌ها پدیدمی‌آورد. ۱۰٬۰۰۰ نگاتیو او را پس از مرگش برنیس ابوت نجات داد. عکس‌های او ترکیبی است از مستندات سازی و حدیث نفس. آتژه در اواخر دهه ۱۸۸۰ عکاسی را آغاز کرد، در زمانی که عکاسی در زمینه‌های آماتوری و تجاری گسترش پیدا کرده بود. آتژه از محله‌ها و مناظر پاریس با یک دوربین بادبزن چوبی، با لنز مستطیل سریع عکس گرفت، ابزاری که در آن زمان برای عکاسی بکار گرفته می‌شد، او این ابزار عکاسی را در زمانی که دوربین‌های با فرمت بزرگ دستی و کارآمدتر در دسترس بودند، استفاده می‌کرد.
در سال ۱۹۲۹، یازده عکس آتژه در نمایشگاه فیلم و عکس ورکبوند در اشتوتگارت به نمایش گذاشته شد. کتابخانه کنگره ایالات متحده حدود ۲۰ چاپ دارد که توسط ابوت در سال ۱۹۵۶ ساخته شده است.
فرانسیس فریت
فرانسیس فریت عکاس اهل انگلیس بود.
فرانسیس فریت در ابتدای سال‌های ۱۸۵۰ به عرصه عکاسی پا گذاشت و به احتمال بسیار زیاد در کنار اداره چاپخانه‌ای که مدیریت آن را تا ۱۸۵۶ بر عهده داشت، به عنوان فعالیتی فرعی بدین هنر پرداخت. اندک زمانی بعد، به دنبال سفرهایی که بین ۱۸۵۷ و ۱۸۵۹ به خاورمیانه کرد، به یکباره به موفقیتی چشمگیر دست یافت. به عنوان مالک بزرگترین مؤسسه عکاسی، شهرتی ماندگار کسب کرد و از لحاظ مادی توفیق بسیار یافت. در واقع سازمان انتشاراتی او موسوم به مؤسسه فرانسیس فریت و شرکا که در ۱۸۵۹ تأسیس شد، به چنان پیشرفتی در کار خود نائل آمد که در زمینه عکاسی به بزرگترین ناشر جهان تبدیل شد. او را عکاس مکان‌نگار (توپوگرافیست) و اولین عکاس سفر نیز نامیده‌اند.
گوستاو لوگره
گوستاو لوگره عکاس اهل فرانسه بود که بیشتر شهرت وی بخاطر عکس‌هایی است که از مناظر دریایی گرفته است.
وی هنرمندی برجسته بود که چند شیوهٔ شیمیایی عکاسی را تکامل بخشید و رواج داد. او همزمان با راجر فنتون، شارلر نگر و هنری لوسک، در کارگاه نگارگری پل دلاروش به آموختن نقاشی پرداخت. از مناظر و چهره‌ها نقاشی کرد و آثار خود را بین سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۶۱ در نمایشگاه‌های مختلف به معرض تماشا گذاشت. در اواسط سال‌های ۱۸۴۰ شیوه فتوتیپی یا فتوکلروگرافی را نزد آلفونس لویی پواتن آموخت. لوگره شیوه لیتوگرافی را نیز تکامل بخشید. وی در سال ۱۸۵۱ کاغذ کالوتایپ را قبل از حساس کردن، موم اندود کرد و با این روش توانست ضمن افزایش وضوح تصویر، قابلیت نگهداری کاغذ نورنخورده را تا چندهفته افزون سازد. او عکس‌هایی از جنگل فونتن بلو که دلخواه نقاشان مکتب باربیزون بود برداشت اما شهرتش به دلیل عکس‌های مناظر دریایی است که به شیوه کلودیون-آلبومین و اغلب با دو تصویر منفی مجزا شکل گرفته‌اند. لوگره در سال ۱۸۶۲ درگذشت.
براسایی
جولا هاس: براسایی عکاس مجارستانی‌الاصل اهل فرانسه بود.
براسایی که نام اصلی او جولاهاس بود، در شهر براسو واقع در ناحیهٔ ترانسیلوانی مجارستان زاده شد. در واقع، براسایی پس از تحصیل در رشتهٔ نقاشی در بوداپست و برلین، در ۲۴ سالگی به پاریس رفت و خیلی سریع با دیگر هنرمندان و نویسندگان مقیم این شهر دوستی برقرار کرد. از آنجا که بیم داشت تلفظ نام او به زبان فرانسه دشوار باشد، به افتخار شهر محل تولد خود براسو که نخستین نوشته‌های او در آنجا انتشار یافته بود، اسمش را به براسایی تبدیل کرد.
میلر گفته بود که چشم او از زیبایی و فساد نمی‌گذرد و او را چشم پاریس نامیده بود.
پیکاسو نقاشی‌های براسایی را به معدن طلا تشبیه کرده بود.
او در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۴ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون‌پارناس، پاریس است.
هلموت نیوتن
هلموت نیوتن عکاس آلمانی‌الاصل اهل استرالیا بود.
طی دهه ۱۹۷۰، هلموت نیوتن به خاطر قریحه‌مندی در عرصه‌ای از عکاسی که می‌توان گفت خود ابداع‌گر آن بوده است، آوازه‌ای بلند یافت و اعتباری بسزا کسب کرد. نیوتن عکاسی مد، آفرینندهٔ تصاویری از زیبایی‌های زنانه، نظاره‌گر آگاه و دلبستهٔ اشراف، و تصویرگر سکونتگاه‌ها و تمایلات و خودنمایی‌های قشر ممتازی از جامعهٔ غربی بوده است. شخصیت یگانه او از آنجا سرچشمه می‌گیرد که تمامی این خصوصیات را توأمان در وجود خود جمع کرده است. عکس‌های مد مستقیم او غالباً نشانه‌هایی از عریان‌نگاری و طنزی عاری از شرم را در خود دارند و در عکس‌های بدن لخت وی جذابیت و زیبایی مشهورترین مانکن‌ها به چشم می‌خورد.
موضوع تکچهره‌های عریان‌نگار او سرشناسان طبقهٔ ممتاز هستند و گیرایی عکاسی‌های وی که عجیب یا خیالی به نظر می‌رسد، ناشی از واقعیت‌ها و رویدادهایی است که خود آنها را مشاهده و شرحشان را به دقت در دفترچه‌های یادداشت خود ثبت کرده است.
به اعتقاد به این که «عکاسی بهتر است متهم به ابتذال باشد تا پیش پا افتادگی» عکس‌هایی هرزه‌نگار گرفت. نیوتن بین عریان‌نگاری و هرزه نگاری مرزی قائل نیست.
ژاک آنری لارتیگ
ژاک آنری لارتیگ عکاس اهل فرانسه است.
لارتیگ در ۱۹۰۱ در یادداشت‌های روزانه خود چنین نوشت: «عکاسی چیزی جادویی است! چیزی جادویی که آغشته به همه نوع سحرآمیز است، چیزی عجیب، فریبنده و فوق‌العاده که خیلی سریع بدان دلبسته می‌شویم.» بنابراین در هفت سالگی به عکاسی علاقه‌مند شد و از آن زمان به دلبستگی او نسبت به این وسیله بیانی همواره پابرجا ماند. در همین سال نخستین دوربین خود را از پدرش هدیه گرفت. اندکی زمانی بعد نوشت: «به خوبی می‌دانم که انبوهی از چیزها خواهند خواست که از آنها عکس بگیرم. خوب، من از تمامی آنها عکس خواهم گرفت.»
لارتیگ استعدادی حقیقی در محاسبهٔ زمان نوردهی داشت و غالباً می‌توانست از موضوعات خود در حال بلند شدن از زمین عکس بگیرد.
لارتیگ بیش از ۱۱۰ آلبوم تهیه کرد و در ۱۹۷۹ مجموعه آثار خود را به کشور فرانسه اهدا کرد.
جوئل مایروویتز
جوئل مایروویتز عکاس متولد ۱۹۳۸ میلادی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از فلینی تأثیر پذیرفت. در سال ۱۹۶۸ نمایشگاه «سفر به اروپا عکس‌های گرفته شده از درون خودرو در حال حرکت» را در موزه هنر مدرن نیویورک برگزار کرد.
نورمن پارکینسون
نورمن پارکینسون عکاس اهل انگلستان بود.
نورمن پارکینسون در سال ۱۹۱۳ میلادی در لندن زاده شد. او در ۱۹۳۱ مدرسهٔ وست مینستر لندن را رها کرد و به عنوان شاگرد عکاسان دربار به عکاسی پرداخت. با پرداخت هزینهٔ آموزشی به مبلغ ۳۰۰ پوند، تمامی اصول پایه و کلیهٔ فنون عکاسی را آموخت. سپس به عنوان دستیار در تاریک‌خانه مشغول کار شد و علاوه بر آن، وظیفهٔ تنظیم دوربین عکاسی دست و پاگیر عکاسخانه نیز به او محول گردید و برای این کارها، هفته‌ای یک پوند دستمزد برایش معین شد. پارکینسون تنها دو سال از دورهٔ سه سالهٔ آموزشی خود را گذراند، چراکه خویشتن را زیاده در قید و بند فنون خشک و روش‌های عاری از هرگونه تخیل که در عکاسخانه‌ها به کار گرفته شده بود، می‌دید.
وی به پیروی از مارتین مونکاچی شیوهٔ واقع‌گرایی حرکت را در عکاسی مد ادامه داد. وی همچنین اولین کسی بود که بیرون از محیط استودیو عکاسی مد می‌کرد.
پل استرند
پل استرند (۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ - ۳۱ مارس ۱۹۷۶) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پل استرند در سال ۱۸۹۰ میلادی در نیویورک زاده شد. پس از ۱۹۰۷، در زمانی که در مدرسهٔ عالی علوم انسانی شاگرد لویس هاین عکاس مشهور مستند بود، عکس‌هایی گرفت که به تعبیر استیگلیتز «بیان مستقیم دنیای امروز» بودند. عکس‌های ۱۹۱۷ استرند به صورتی استثنایی از تنوعی گسترده برخوردار بودند و مهمتر اینکه تقریباً خطوط اصلی آنچه را که بعدها در قلمرو عکاسی باید روی می‌داد، مشخص می‌ساختند. او عکس‌های مستقیم و خودانگیخته‌ای از «مردم خیابان» گرفت - مثلاً از یک درشکه چی یا از یک گدا. این عکس‌ها گویی رازهای درونی و اضطراب‌های این مردم را نمایان می‌ساختند و نشان می‌دادند که چگونه استرند پیشگام شیوه واقعگرایی روانی عکاسان سال‌های ۱۹۲۰، همچون آندره کرتس و هانری کارتیه-برسون بوده است. متأسفانه به نظر می‌رسد که او هیچ گاه مجدداً عکس‌هایی از این دست نگرفت.
وی در سال ۱۹۷۶ درگذشت.
ریچارد اودان
ریچارد اَوِدان عکاس مد و عکاس پرتره اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در ۱۵ می ۱۹۲۳ در نیویورک و در یک خانوادهٔ روس یهودی متولد شد و در ۱ اکتبر سال ۲۰۰۴ در سن ۸۴ سالگی از دنیا رفت. در اطلاعیهٔ فوت وی که در نیویورک تایمز منتشر گردید نوشته شده است که «عکس‌های مد و پرتره به تعریف تصویر آمریکا از سبک، زیبایی و فرهنگ، برای نیم قرن گذشته کمک کرده است».
جو مک‌نالی
جو مک‌نالی عکاس متولد ۱۹۵۲ میلادی اهل ایالات متحده آمریکا است که از سال ۱۹۸۷ برای موسسهٔ انجمن جغرافیای ملی عکاسی می‌کند. وی برای مجله‌های بسیار زیادی عکاسی کرده و برای کمپانی‌های بسیار بزرگی نیز (مانند FedEx, Nikon, Sony, Land's End, General Electric, MetLife, Bogen, Adidas, Kelby Media Group, Wildlife Conservation Society) عکاسی تبلیغاتی نموده است.
تالیفاتی چون Hot Shoe Diaries, The: Big Light from Small Flashes و نیز The Moment It Clicks: Photography secrets from one of the world's top shooters را در کارنامهٔ خود دارد. از دیگر عوامل معروفیت وی، استفادهٔ فراوان و سنگینی است که از سیستم فلاش‌های هاتشوئی نیکون موسوم به CLS می‌نماید.
استیو مک‌کری
استیو مک‌کری عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۱۹۵۰ در فیلادلفیا متولد شد و در دانشگاه ایالتی پینسیلوانیا به تحصیل در رشتهٔ سینما پرداخت. مک کری عکاسی خبری را به صورت حرفه‌ای از جنگ شوروی در افغانستان آغاز کرد.
وی با چاپ عکس یک دختر افغان در مجله انجمن جغرافیای ملی به شهرت جهانی رسید؛ تصویری که عنوان «فراموش‌نشدنی‌ترین عکس» را به خود اختصاص داد و چهرهٔ دختر را تبدیل به مشهورترین عکس روی جلد در تمام انتشارات ماه جون ۱۹۸۵ کرد. این عکس همچنین در بروشورها، پوسترها و تقویم‌های کمک‌های بین‌المللی مورد استفاده‌های مکرر قرار گرفت. هویت «دختر افغان» برای ۱۵ سال پنهان بود تا اینکه مک‌کری نام او یعنی «شربت گول» را به همه معرفی کرد. این عکس تبدیل به جنجالی‌ترین تصویر شد و در اندازه‌های بزرگ و تعداد انبوه به چاپ رسید و نیز توانست مدال طلای مسابقه رابرت کاپا را به خاطر بهترین گزارش تصویری از آن خود کند.
استیو مک‌کری قبل از همکاری با مجلهٔ نشنال جئوگرافی، طی سفرهایش به شبه قارهٔ هند در اواخر دههٔ ۷۰ متوجه علاقه شدید خود به عکاسی شد. وی در ابتدا برای یک روزنامهٔ محلی کار می‌کرد و از نشست‌ها، مسابقات کشتی مدارس و مسابقات فوتبال به صورت سیاه و سفید عکس می‌گرفت ولی کارنامه کاری او به اندازه‌ای خوب نبود که بتواند جذب روزنامه‌های بزرگتر شود. خود او می‌گوید: «به این نتیجه رسیدم چیزی که من را مجذوب می‌کرد سفر کردن بود، در نتیجه کارم را رها کردم. اما تا آن زمان تجربهٔ عکاسی رنگی را نداشتم و می‌دانستم که مجلات سراسر جهان خواهان عکس‌های رنگی هستند.» بنابراین او ۲۰۰ حلقه فیلم کداکروم با خود به هند برد.
او کار کردن روی تضادها و کشمکش‌های بین‌المللی را ادامه داد، از جمله جنگ‌های ایران و عراق، بیروت، کامبوج، فیلیپین، جنگ خلیج و جنگ افغانستان. عکس‌های مک‌کری به صورت جهانی در مجلات زیادی به چاپ رسیده و همین‌طور به صورت دائمی با مجله انجمن جغرافیای ملی همکاری می‌کند.
او به عکاسان جوان نصیحت می‌کند: «اگر می‌خواهید عکاس موفقی شوید باید عکس‌های زیادی بگیرید. گاهی به عکس‌های عکاسانی نگاه می‌کنید که کارهایشان مورد تحسین است زیرا آنها موضوع یا مکان خاصی را پیدا می‌کنند و در آن عمیق می‌شوند که این زمان زیادی خواهد برد و این موفقیت برای هر کس میسر و ساده نیست.» در حادثه ۱۱ سپتامبر مک‌کری در استودیویش بود که هواپیماها به برج‌های دوقلو برخورد کردند او به سرعت به سمت شلوغی رفت و عکس‌هایش در کتابی با عنوان «۱۱ سپتامبر در نیویورک» چاپ شد که مجموعه عکس‌های عکاسان مگنوم بود.
مک‌کری از سال ۱۹۸۶ به عضویت آژانس عکس مگنوم درآمده است.
در سال ۱۳۹۸شمسی، حسین فرمانی به کمک حسن روشن‌بخت و حسین روشن‌بخت در شهر کاشان برای استیو مک‌کوری موزه‌ای تاسیس کردند. این موزه که در بافتِ قدیمی کاشان و در خانه‌ای تاریخی قرار گرفته، حاوی ۲۴۰قطعه عکس از دوره‌ی کاری این عکاسِ معروف است. این مجموعه که همه‌روزه از ساعتِ ۵ تا ۹ پذیرای بازدید کنندگان است خانه استیو کاشان نام دارد. حسین فرمانی، مجموعه‌دار عکس و گالریستِ مطرحِ ایرانی هدف از ایجادِ این موزه را کمک به جامعه‌ی عکاسی ایران عنوان می‌کند. برداران روشن بخت که عملیات طراحی و مرمتِ بنا را عهده‌دار بودند در این رابطه می‌گویند: اصل کلی در طراحی و مرمتِ خانه استیو رعایت اصل سادگی‌ست. ما در این بنا سعی کردیم تا ترکیبِ مناسبی از معماری سنتی و المان‌های مدرن ایجاد کنیم.
فرانسیس جاکوبتی
فرانسیس جاکوبتی عکاس زادهٔ ۱۹۳۹ اهل فرانسه است که در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند.
فرانسیس جاکوبتی عکاس خیال‌پرداز و هنرمند حرفه‌ای پرشوری است که بی هیچ پرده پوشی، دارای روحیه‌ای تاجرمآبانه است. با این همه، ذوق و چشم تیزبین او به آثارش کیفیتی عالی بخشیده است. در دوره‌ای که دنیای عکاسی غالباً قربانی بلندپروازی خود می‌شود و شمار کثیری از عکاسان کورکورانه به تقلید از شیوه چند استاد معمولی می‌پردازند، عکاسی سطح بالای تجاری همچون وزش هوایی تازه به نظر می‌رسد. امروزه، در حالی که عکاسی سیاه و سفید وسیله بیانی مورد پسند مدرسه‌های هنرهای زیبا است، گونه‌ای از عکاسی رنگی که با شادابی و جسارت در عرصه تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد، جایگزینی دوست داشتنی برای آن به‌شمار می‌آید. جاکوبتی عکاس تبلیغاتی پرکار و موفقی بوده و عالم سینما نیز او را به خود جذب کرده‌است. با این همه، او شهرتش را اساساً مدیون استعداد خویش در آفرینش تصاویری فریبنده از زنان بوده‌است.
اسکار بارناک
اسکار بارناک (زادۀ ۱ نوامبر ۱۸۷۹ میلادی در نوت-اورشترومتال، براندنبورگ - درگذشته ۱۶ ژانویه ۱۹۳۶ میلادی در باد نائوهایم، هسن) مهندس اپتیکال، مکانیک دقیق، طراح صنعتی، عکاس و مخترع اهل آلمان بود. او از جمله افرادی بود که زحمات زیادی را در عمومی‌کردن عکاسی داشت و تمرکزش را صرف کوچک کردن و قابل حمل کردن تجهیزات عکاسی کرد.
او طراح کارخانه لایتس (در وتسلار) بود که بعدها با نام دوربین لایکا توسعه یافت و به مدت ۵۰ سال به نشانی بارز در عکاسی تبدیل شد و همچنان به عنوان یک نشان عالی برای طراحی مکانیکی و نوری باقی مانده است.
وی بیشتر به خاطر تلاشش در معرفی نگاتیو ۳۵ میلی‌متری موفق تجاری به عنوان "پدر عکاسی ۳۵ میلی‌متری" شناخته می‌شود؛ به ویژه دوربین‌های لایکای او به‌ عنوان یک استاندارد در عکاسی و فیلمبرداری شناخته شده است.
اروینگ پن
اروینگ پن (زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷ – درگذشته ۷ اکتبر ۲۰۰۹) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اروینگ پن در سال ۱۹۱۷ میلادی در نیوجرسی زاده شد. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ در مدرسهٔ هنرهای صنعتی موزهٔ فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا به تحصیل پرداخت و طرح‌های او در مجلهٔ هارپرز بازار به چاپ رسید. از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ به عنوان طراح تبلیغاتی برای یکی از مجله‌های بزرگ نیویورک کار کرد و پس از آن در ۱۹۴۲ برای نقاشی به مکزیک رفت. یک سال پس از بازگشت از مکزیک، از او خواسته شد که نخستین عکس‌های خود را برای مجله «ووگ» بگیرد. آلکس لیبرمن که سرپرست هنری این مجله بود، توانایی‌هایی بالقوه‌ای را که پن از خود بروز داده بود شکوفا ساخت و موجبات همکاری وی را با انتشارات «کنده ناست» که ناشر مجله «ووگ» بود، فراهم آورد. این همکاری اساس کار عکاسی پن را تشکیل داد. لیبرمن و مجله «ووگ» آنقدر بافراست بودند که به پن حداکثر آزادی عمل را برای آفرینندگی بخشیدند و پاداش بزرگ این کار خود را نیز با تصاویر متعدد و هنذمندانه‌ای که پن در طول سال‌ها برای این مجله آفرید، گرفتند.
آثار پن را می‌توان به سه ردهٔ بزرگ عکس‌های مد، تک‌چهره و طبیعت بی‌جان تقسیم کرد.
سیید حسین بروجردی
سیدحسین بروجردی از علمای امامیه در قرن سیزدهم و صاحب منظومه‌ای در رجال است.
او در شوّال سال ۱۲۳۸ در شهر بروجرد زاده شد. پدر او سیدمحمدرضا نام داشت، که از روحانیون زمان خود بود، که از سید عبدالله شبر اجازه حدیثی گرفته بود. او در شهرهای بروجرد،نجف و کربلابه تحصیل فقه،اصول،تفسیر و رجال پرداخت و به مراتب بلند علمی دست یافت. او در سال ۱۲۷۷ یا ۱۲۶۶ در شهر بروجرد درگذشت.شهرت او بیشتر به دلیل سرودن منظومه‌ای است در ۱۳۱۳ بیت در علم رجال به نام زبدةالمقال (یا نخبةالمقال) که از دقت و ایجاز و فصاحت برخوردار است. محدث قمی تاریخ درگذشت عالمان مشهور را از این کتاب نقل کرده است. این منظومه درسال۱۲۶۰ سروده شده است و به همراه رساله‌ای دیگر به نام فی النسب و الالقاب و الکنی به نثر چاپ شده است. او تفسیر بزرگی نیز داشته است.
بزرگ سیاره کوچک ۲
بزرگ‌سیاره کوچک ۲ یک بازی ویدئویی به سبک سکوبازی با قابلیت محتوای تولید شده توسط کاربر است که توسط مدیا مولکول توسعه یافته و سونی کامپیوتر انترتینمنت آن را در سال ۲۰۱۱ به طور انحصاری برای کنسول پلی‌استیشن ۳ منتشر ساخته است. این بازی مستقیماً ادامه قسمت اول "بزرگ سیاره کوچک" است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و بسیار مورد تحسین منتقدین قرار گرفت و همچنین سومین نسخه از مجموعه بازی‌های "بزرگ‌سیاره کوچک"، بعد از "نسخه پی‌اس‌پی" در سال ۲۰۰۹ است. همانند نخستین قسمت، "بزرگ‌سیاره کوچک ۲" نیز با واکنش‌های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود.
تسالوس (بازیگر)
تسالوس بازیگر نامدار نمایش‌های تراژدی در عهد اسکندر کبیر بود که همواره مورد عنایت مخصوص او قرار داشت. تسالوس پیش از جلوس اسکندر بر تخت سلطنت، به او خدمت می‌کرد و بعداً نیز اسکندر را در لشکرکشی‌اش به آسیا همراهی کرد. تسالوس برندهٔ مسابقات نمایشی جشنوارهٔ دیونیسیا در سال‌های ۳۴۷ و ۳۴۱ پیش از میلاد شد و در جشنوارهٔ تئاتر لنایا نیز مقام نخست را کسب کرد. او در سال ۳۳۶ نیز به عنوان فرستادهٔ اسکندر به دربار پیکسوداروس نقش بازی کرد و دخترش را برای اسکندر خواستگاری کرد، هرچند این وصلت انجام نگرفت. در سال ۳۳۲/۱ پیش از میلاد در مسابقات نمایشی از آتنودوروس شکست خورد؛ امری که اسکندر را بسیار برآشفته کرد. در سال ۳۲۴ پیش از میلاد در مراسم ازدواج دسته‌جمعی شوش به اجرای نمایش پرداخت.
توماش بردیچ
توماش بردیچ (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۵ - والاشسکه مزیرژیچی) تنیس‌باز اهل کشور جمهوری چک است.
وی نایب قهرمان مسابقات تنیس ویمبلدون در سال ۲۰۱۰ و قهرمان مسابقات تنیس مسترز پاریس در سال ۲۰۰۵ بوده است، بهترین رتبه وی در رتبه‌بندی جهانی تنیس ۶ (۱۸ اکتبر ۲۰۱۰) بوده است.
ساثیر والرموسو
ساثیر والرموسو شرکت ساخت‌وساز اسپانیایی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر مادرید مستقر می‌باشد.
این شرکت، از ۵ شرکت زیرمجموعه تشکیل شده است، که هر یک در زمینه‌ای خاص ولی در ارتباط با صنعت ساخت‌وساز، فعالیت می‌کنند.
این پنج شرکت عبارتنداز : ساثیر؛ در زمینه ساخت‌وساز، والرموسو؛ در ساخت املاک مسکونی، ایتینره؛ مصالح ساختمانی، تستا؛ آژانس املاک و والوریزا؛ در زمینه ارائه خدمات. بزرگترین سهامداران این شرکت، شرکت خدمات مالی سیتی‌گروپ و کمپانی نفتی رپسول به‌شمار می‌آیند، که هر یک، مالک ۲۰٪ درصد از سهام ساثیر والرموسو می‌باشند.
پیکسوداروس
پیکسوداروس (به یونانی: Πιξώδαρoς، به انگلیسی: Pixodarus) فرمانروای کاریا از ۳۴۰ تا ۳۳۵ پیش از میلاد بود.
او جوان‌ترین پسر هکاتومنوس بود. هر سه پسر هکاتومنس هر یک برای مدتی بر کاریا فرمان راندند. پیکسوداروس با تاراندن خواهرش، آدا، که بیوه و جانشین برادرشان، ایدرئوس، بود، تخت و تاج کاریا را تصاحب کرد و به مدت پنج سال بدون هیچ مخالفتی آن را در دست داشت. پیکسوداروس در پی دوستی با ایرانیان، دخترش را بزنی به یک ایرانی موسوم به اورونتوباتِس داد. اما در این میان از تلاش برای برقراری اتحاد با سایر قدرت‌ها نیز غافل نماند و سعی نمود تا بزرگ‌ترین دخترش را به ازدواج آریدایوس، پسر نامشروع فیلیپ مقدونی، درآورد و از این راه با مقدونیان مودت و اتحاد برقرار کند. اسکندر که ولیعهدی خویش را در خطر می‌دید و از این وصلت ناخشنود می‌نمود، فرستاده‌ای به دربار کاریا فرستاد و شاهزادهٔ کاریا را برای خود خواستگاری کرد. پیشنهاد اسکندر به شدت مورد استقبال پیکسوداروس قرار گرفت اما فیلیپ که از قضیه خبردار شد، در این امر مداخله نمود و کل قضیه را فیصله داد. بدین ترتیب شاهزادهٔ کاریا نه به آریدایوس رسید و نه به اسکندر. پیکسوداروس ظاهراً به مرگ طبیعی، اندکی پیش از آغاز لشکرکشی اسکندر به آسیا درگذشت و دامادش، اورونتوباتس، جانشین او شد.
هانسل و گرتل: شکارچیان جادوگر
هانسل و گرتل: شکارچیان ساحره یک فیلم اکشن کمدی ترسناک و فانتزی تاریک آمریکایی آلمانی، محصول سال ۲۰۱۳ که در آن از عناصر کمدی سیاه استفاده شده‌است. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی تومی ویرکولا به صورت سه‌بعدی فیلم‌برداری شده و ادامه داستان متل آلمانی "هانسل و گرتل" است که توسط برادران گریم ثبت و در سال ۱۸۱۲ منتشر شده‌است. نقش‌های اصلی داستان جرمی رنر و جما آرترتون هستند، برادر و خواهری که شکارچیان ماهر ساحره هستند و فامکه یانسن نقش منفی اصلی داستان رهبر ساحره‌های سیاه که آن‌ها به دنبال نابودی او هستند.
این فیلم با بودجه تولید ۵۰ میلیون دلار، بیش از ۲۰۰ میلیون در سراسر جهان فروش کرده‌است، و با توجه به این موفقیت تجاری دنباله‌ای برای این فیلم در دست ساخت است.
داستان ماجراجویی یک برادر و خواهر کوچک به نام‌های هانسل و گرتل را روایت می‌کند که یک شب در جنگلی تاریک به خانه‌ای که از کیک و شکلات ساخته شده می‌رسند و توسط یک جادوگر پیر در خانه زندانی می‌شوند. جادوگر هانسل را مجبور به خوردن شیرینی‌ها می‌کند و از طرف دیگر اجاق را برای پختن او آماده می‌کند. اما خواهر و برادر با همکاری یکدیگر جادوگر را غافلگیر کرده و او را به درون اجاق می‌اندازد.
سال‌ها بعد از این ماجرا هانسل و گرتل تبدیل به شکارچیان جادوگر شده و شهرت زیادی کسب کرده‌اند. آن‌ها در ازای ازبین بردن جادوگرهای سرزمین‌های مختلف دستمزد دریافت می‌کنند. نابود کردن جادوگرها برای آن‌ها کاری نسبتاً راحت است چون آن‌ها در برابر جادو و طلسم جادوگران مصون بودند (چرا که مادر آن‌ها خود یک جادوگر سفید بود). اگرچه هانسل به دلیل خوردن شیرینی‌های جادوگر پیر در دوران کودکی اکنون دارای بیماری قند می‌باشد و باید در ساعت‌های معین در روز به خود انسولین تزریق کند.
آن‌ها اکنون به شهر آوگسبورگ آمده‌اند و برای پیدا کردن کودکان گمشده به دست جادوگران، توسط شهردار آوگسبورگ برای همکاری فراخوانده شده‌اند. در داخل شهر هانسل و گرتل از اعدام شدن دختری به نام مینا که متهم به جادوگری است (اما در واقع یک جادوگر سفید است) جلوگیری کرده و در عوض مینا به هانسل علاقه‌مند می‌شود.
یک شب با از بین بردن جادوگری در همان حوالی آن‌ها متوجه می‌شوند جادوگران در حال آماده‌سازی برای مراسم ماه خونین در سه شب دیگرند، که نیاز به قربانی کردن ۱۲ کودک داشته، شش پسر و شش دختر، که هر کدام در یک ماه از سال به دنیا آمده باشد. در این شب تمام جادوگران از اقصی نقاط مختلف جمع شده و زیر یک ماه‌گرفتگی مراسم قربانی را اجرا خواهند کرد. این مراسم به جادوگران قدرت خواهد داد که تا ابد در برابر آتش (که یکی از معدود روش‌هایی است که می‌توان جادوگران را با آن اعدام کرد) ایمنی یابند. هانسل و گرتل نیز قصد نجات کودکان را کرده و به مقابله با جادوگران برمی‌خیزند تا این نقشه آنان عملی نشود.
تکنیکاس رئونیداس
تکنیکاس رئونیداس ، شرکت خدمات مهندسی و پیمانکار عمومی اسپانیایی است، که در زمینه ساخت‌وساز واحدهای صنعتی، ساخت نیروگاه‌های برق و تولید محصولات شیمیایی، فعالیت می‌نماید.
شرکت تکنیکاس رئونیداس از مجموعه‌ای از شرکت‌ها تشکیل‌شده، که به ارائه خدمات مختلف صنعتی اشتغال دارند. این شرکت، از سال ۱۹۵۹ تاکنون بیش از ۱۰۰۰ کارخانه صنعتی، در سراسر جهان طراحی و احداث نموده است و همچنان به‌عنوان یک پیمانکار کلید در دست، در بسیاری از پروژه‌های ساخت‌وساز در سراسر جهان مشارکت می‌نماید.
بخش عمده پروژه‌های شرکت تکنیکاس رئونیداس در آمریکای لاتین و چین قرار داشته است، ولی در سال‌های اخیر، به‌طور فزاینده‌ای به سمت پروژه‌های مستقر در خاورمیانه متمایل شده و در ژانویه ۲۰۰۹ قراردادی به ارزش ۱٫۲ میلیارد دلار، برای توسعه دو میدان هیدروکربنی، در امارات متحده عربی، با شرکت ادنوک منعقد کرد.
ورزشگاه آلکساندرا
ورزشگاه آلکساندرا یک ورزشگاه چندکاره در شهر کرو انگلستان است. در سال‌های اخیر این ورزشگاه بیش‌تر برای بازی‌های فوتبال مورد استفاده قرار گرفته و ورزشگاه خانگی تیم کرو آلکساندرا می‌باشد. این ورزشگاه در سال ۱۹۰۶ ساخته شده و در میانه‌های دهه ۱۹۹۰ توسعه یافته است. گنجایش ورزشگاه ۱۰۱۵۳ نفر است.
ژیژکوف
ژیژکوف نام یکی از محلات قدیمی پراگ - پایتخت جمهوری چک -است که بخش عمده‌ای از آن در منطقه شهرداری «پراگ ۳» قرار دارد. بخش کوچکی از ژیژکوف در «پراگ ۸» و «پراگ ۱۰» قرار دارد. تا سال ۱۹۲۲ میلادی، ژیژکوف یک شهر مستقل بود.
نام ژیژکوف از نام یکی از فرماندهان نظامی دوران مبارزات پروتستان‌ها با امپراطوری رم گرفته شده‌است. این فرمانده - به نام یان ژیژکا - موفق شد که در تپه ویتکف (در جنوب ژیژکوف)، در نبرد «تپه ویتکوف» در ۱۴ ژوئیه سال ۱۴۲۰ میلادی، پیروز شود. برج تلویزیونی ژیژکوف که یکی از سازه‌های معروف شهر پراگ است در این محله قرار دارد.
محلی که امروزه محله ژیژکوف در آن قرار دارد در قدیم منطقه‌ای روستایی و کم‌جمعیت بود تا این‌که شارل چهارم، پادشاه وقت، در سده چهاردهم تصمیم گرفت تاکستان‌هایی در اطراف مرکز شهر پراگ تأسیس کند. این مناطق به مرور به نام «تاکستان‌های سلطنتی» معروف شدند و ژیژکوف نیز بخشی از این منطقه شد. شهر پراگ در نیمه دوم قرن نوزدهم با رشد چشمگیری مواجه شد و در آن زمان توسعه شهری به محله وینوهرادی و بنابراین ژیژکوف نیز رسید.
ژیژکوف در سال ۱۸۷۵ از محله وینوهرادی جدا شده و در سال ۱۸۷۷ نام امروزی آن رسمی شد.
Wikipedia contributors, "Žižkov," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed May 18, 2013).
شل سنتر
شل سنتر، یا مرکز شل؛ یکی از دو "دفتر مرکزی" شرکت نفتی رویال داچ شل است، که در شهر لندن، بریتانیا مستقر می‌باشد. (دفتر دیگر در شهر لاهه قرار دارد) برج شل سنتر، در جاده بلوه‌در و در منطقه لندن بارو لمبث، در ساحل جنوبی رودخانه تیمز، در نزدیکی هال کانتی قرار دارد و امروزه در پس زمینه چرخ‌وفلک چشم لندن دیده می‌شود.
مرکز شل در سال ۱۹۶۱ ساخته شد و طراحی آن، توسط سر هوارد رابرتسون انجام شده است. این برج ۱۰۷ متری، شامل ۲۷ طبقه در سطح (۲۶ طبقه به‌اضافه یک نیم‌طبقه) و سه طبقه؛ در زیرزمین است. این برج، اولین ساختمان اداری در شهر لندن است، که در زمان خود، ارتفاعش، بیشتر از برج ویکتوریا، از کاخ وست‌مینستر بود. این ساختمان در زمان تکمیل، بزرگترین ساختمان اداری در اروپا محسوب می‌شد.