فهرست فرعون‌ها
"فرعون" لقبی است که برای حاکمان مصر باستان، از زمان اتحاد مصر علیا و سفلی توسط نارمر در حدود سال ۳۱۰۰ پیش از میلاد، به کار می‌رفت. اما معاصران آنها تا زمان مرنپتاه از دودمان نوزدهم مصر از عنوان "فرعون" برای حاکمان مصر استفاده نمی‌کردند. علاوه بر لقب فرعون، نام‌های سلطنتی دیگری نیز توسط شاهان بعدی مصر مورد استفاده قرار گرفت.
مصر، حداقل تا حدودی، توسط فراعنه بومی برای تقریباً ۲۵۰۰ سال اداره شد، تا اینکه در اواخر قرن هشتم قبل از میلاد توسط پادشاهی کوش فتح شد، که حاکمان آن عنوان سنتی فراعنه را برای خود پذیرفتند. پس از فتح کوشی‌ها، مصر قبل از فتح توسط امپراتوری هخامنشی که فرمانروایان آن نیز لقب «فرعون» را برای خود برگزیدند، دوره دیگری از حکومت بومی مستقل را تجربه کرد. آخرین فرعون بومی مصر نکتانبوس دوم بود که قبل از فتح مصر توسط هخامنشیان برای دومین بار، فرعون بود.
حکومت هخامنشیان بر مصر با فتوحات اسکندر مقدونی در سال ۳۳۲ قبل از میلاد به پایان رسید و پس از آن توسط فراعنه هلنی از سلسله بطلمیوس اداره شد. حکومت آنها و استقلال مصر با تبدیل شدن مصر به استانی از امپراتوری روم در ۳۰ قبل از میلاد به پایان رسید. آگوستوس و امپراطوران بعدی روم زمانی که در مصر بودند تا زمان سلطنت ماکسیمینوس دایا در سال ۳۱۴ میلادی به عنوان فرعون لقب گرفتند.
زمان‌های نوشته شده تقریبی هستند. این فهرست بر پایه بررسی‌های پایگاه داده مصر دیجیتال برای دانشگاه‌ها نوشته شده. این پایگاه داده را موزه مصرشناسی دانشگاه پتری اداره می‌کند. اگر در جایی اطلاعاتی از منبع دیگری آورده شده باشد، نام آن منبع در پانویس نوشته شده‌است.
فهرست‌های مدرن فراعنه بر اساس سوابق تاریخی و از جمله فهرست‌های پادشاهان مصر باستان و تاریخ‌های بعدی مانند آگیپتیکای مان‌تو و همچنین شواهد باستان‌شناسی است. دربارهٔ منابع باستانی، مصر شناسان و مورخان به‌طور یکسان خواستار احتیاط در مورد اعتبار، دقت و کامل بودن این منابع هستند که بسیاری از آنها مدت‌ها پس از دوران پادشاهی که گزارش می‌دهند نوشته شده‌است. یک مشکل دیگر این است که فهرست‌های فراعنه باستانی اغلب آسیب دیده، ناسازگار با یکدیگر و/یا گزینشی هستند.
اسامی زیر فهرست‌های پادشاهان باستانی (همراه با سلسله ای که تحت آن ایجاد شده‌اند) شناخته شده هستند:
دوره پیش دودمانی در حدود ۳۱۰۰ قبل از میلاد، زمانی که مصر برای اولین بار در یک پادشاهی واحد متحد شد، به پایان می‌رسد.
مصر سفلی از نظر جغرافیایی شامل مناطق شمال رود نیل و دلتای نیل می‌شود.
لیست زیر ممکن است ناقص باشد:
مصر سفلی از نظر جغرافیایی شامل مناطق شمال رود نیل و دلتای نیل می شود.
لیست زیر ممکن است ناقص باشد:
مصر علیا شامل مناطق جنوبی رود نیل می‌شود که در جنوب مصر سفلی قرار دارد.
در این لیست حاکمان مصر علیا که متعلق به اواخر دوره نقاده III هستند، جمع‌آوری شده‌اند. گاهی این زنجیره شاهان به طور غیررسمی به عنوان سلسله 00 نامیده می‌شود:
بدلیل آنکه این زنجیره از پادشاهان پیش از دودمان اول قرار دارند، بطور غیر رسمی به عنوان "سلسله 0" نامیده میشود.
فهرست این حاکمان پیش دودمانی ممکن است ناقص باشد:
دوره آغازین دودمانی مصر از حدود ۳۱۰۰ تا ۲۶۸۶ قبل از میلاد طول میکشد.
دودمان نخست مصر از حدود سال های ۳۱۰۰ تا ۲۸۹۰ طول میکشد. فرمانروایان دودمان دوم میان سال‌های ۲۶۸۶–۲۸۹۰ پیش از میلاد فرمانروایی کردند:
پادشاهی کهن دوره‌ای از تاریخ مصر در هزاره سوم پیش از میلاد است که در آن مصر نخستین پیشرفت‌های عظیم خود در زمینه تمدن و شهرسازی را تجربه کرد. این دوره در بر گیرنده دودمان سوم تا دودمان ششم (۲۱۸۱–۲۶۸۶ پ. م) است. این دوران پس از خود دوره‌ای از هرج و مرج، از هم گسیختگی، و افول فرهنگی را تجربه کرد که مصرشناسان به آن دوره نخست میانی - یا آنگونه که مصریان نوشته‌اند «دوره نخست بیماری» - می‌گویند.
پایتخت مصر در دوره پادشاهی کهن شهر ممفیس بود؛ جایی که فرعون جوزر در آن دستگاه فرمانروایی خود را برپا کرد. این دوره اما بیشتر به خاطر ساخته شدن تعداد زیادی هرمهای بزرگ و کوچک در آن شناخته شده‌است. به همین دلیل، پادشاهی کهن را «عصر اهرام» نیز می‌نامند.
دودمان سوم از سال ۲۶۱۳ تا ۲۶۸۶ پیش از میلاد برپا بود.
دودمان چهارم از سال ۲۶۱۳ تا ۲۴۹۸ فرمانروایی کرد. هرم‌های بزرگی چون مجموعه اهرام جیزه در این دوره ساخته شدند.
دودمان پنجم مصر از سال ۲۳۴۵ تا ۲۴۹۸ فرمانروایی کرد.
دودمان ششم میان سال‌های ۲۱۸۱ تا ۲۳۴۵ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کرد:
دوره نخست میانی (۱۱۹۱–۲۱۸۱ پ. م) دوره‌ای است که از پایان پادشاهی کهن تا آغاز پادشاهی میانه ادامه داشت و در آن یکپارچگی مصر فرو پاشید و فرمانروایان محلی هر یک ادعای استقلال کردند.
در نزدیکی سال ۲۱۶۰ پ.م. تعدادی از شاهان در مصر سفلی تلاش داشتند تا مصر را با مرکزیت هراکلئوپولیس یکپارچه کنند. این تلاش‌ها در هنگامی بود که خط دیگری از فرعون‌ها در مصر علیا، که در تبس فرمانروایی می‌کردند، همین هدف را در ذهن می‌پروراندند. از این رو برخورد این دو گروه اجتناب‌ناپذیر بود.
در ۲۰۵۵ پ.م. یکی از نوادگان فرعون اینتف سوم توانست شاهان هراکلئوپولیس را شکست دهد و دو سرزمین را بار دیگر یکپارچه کند. از این رو منتوهوتپ دوم بنیان‌گذار دودمان یازدهم و نخستین فرعون پادشاهی میانه گشت.
دودمان‌های هفتم و هشتم از ۲۱۶۰ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد در ممفیس فرمانروایی می‌کردند.
دودمان نهم از ۲۱۳۰ تا ۲۱۶۰ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کرد. فهرست تورین نام ۱۸ پادشاه دو دودمان نهم و دهم را ذکر کرده. از این میان ۱۲ نام گم شده‌اند و ۴ تا بخشی‌شان سالم مانده.
دودمان دهم دودمانی محلی در مصر سفلی بود که از ۲۰۴۰ تا ۲۱۳۰ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کرد.
دودمان یازدهم دودمانی محلی با ریشه‌های علیایی داشت که از ۱۹۹۱ تا ۲۱۳۴ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کرد.
پادشاهی میانه (۱۸۰۲–۲۰۶۰ پ. م) دوره‌ای است میان پایان دوره نخست میانی تا آغاز دوره دوم میانی. علاوه بر دودمان دوازدهم، بخشی از دودمان یازدهم نیز در این بازه تاریخی قرار می‌گیرد؛ بازه‌ای که به خاطر افزایش داد و ستد کالا در مصر با کشورهای خارجی شهرت دارد. این داد و ستد البته باعث نفوذ تدریجی هیکسوسها به مصر از راه مرزهای شمالی گشت و تصرف مناطق شمالی مصر توسط آن‌ها و آغاز دوره دوم میانی را در پی داشت.
دودمان دوازدهم میان سال‌های ۱۸۰۲ تا ۱۹۹۱ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کرد و توسط مصریان پس از خود به عنوان یکی از پرشکوه‌ترین دودمان‌هایشان معرفی شد.
دوره دوم میانی (۱۵۵۰–۱۸۰۲ پ. م) دوره‌ای از ناآرامی و نبود یکپارچگی در مصر است که میان دو دوره پادشاهی میانه و پادشاهی نوین قرار گفته. در این هنگام هیکسوس، که فرمانروایی‌هایشان دودمان‌های پانزدهم و شانزدهم را تشکیل می‌دهند، بخش شمالی مصر را در اختیار خود گرفته بودند.
دودمان سیزدهم بسیار ضعیف‌تر از دودمان دوازدهم بود و توانایی نگهداری کنترل خود بر همه مصر را نداشت. خاندان محلی حاکم بر خاسو، در زمین‌های مردابی غرب دلتا، رابطه خود با حکومت محلی را گسستند و دودمان چهاردهم را پدیدآوردند.
هیکسوس‌ها برای نخستین بار در حوالی سال ۱۷۲۰ پیش از میلاد کنترل شهر اواریس را در دست گرفتند. سالیتیس، بنیان‌گذار دودمان پانزدهم، توانست مناطقی از شمال مصر را در دوره فرمانروایی ددموسه یکم اشغال کند. در همان هنگام که ممفیس به تصرف هیکسوس‌ها درآمد، خاندان‌های محلی بومی در تبس اعلام استقلال کردند و دودمان هفدهم را بنیان گذاشتند. این دودمان در نهایت به سلطه و حضور هیکسوس در مصر پایان داد و شاهانی چون کاموسه آن‌ها را به آسیا بازگرداندند.
بنا بر گفته مان‌تو، دودمان سیزدهم از ۱۶۴۹ تا ۱۸۰۲ پیش از میلاد برای ۱۵۳ یا ۱۵۴ سال فرمانروایی کرد.
دودمان چهاردهم دودمانی محلی در شرق دلتای نیل به مرکزیت خاسو بود که میان سال‌های ۱۶۹۰ تا ۱۷۰۵ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کردند.
موقعیت دو فرعون زیر نامشخص است: دودمان پانزدهم از میان مردمان هیکسوس برخاست و تسلطی کوتاه‌مدت بر بیشتر منطقه نیل گستراند. این دودمان میان سال‌های ۱۵۳۵ تا ۱۶۷۴ فرمانروایی می‌کرد. دودمان شانزدهم دودمانی محلی در تبس بود که بنا به گفته کیم ریهولت، برای ۸۰ تا ۱۰۰ سال بر بخشی از مصر فرمانروایی می‌کرد.
دودمان هفدهم در مصر علیا قرار داشت و میان سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۶۵۰ فرمانروایی کرد. با ظهور شاهانی چون تائو دوم ملقب به "تائو شجاع" و کاموسه، کارزارهای قدرتمندی برای بیرون راندن «اشغالگران» هیکسوس از مصر آغاز شد و در پایان منجر به برآمدن پادشاهی نوین شد.