محمود محمودی خوانساری
محمودی خوانساری صدایی گرم داشت و در آواز از سبکی مخصوص به خود برخوردار بود. او ضرب می‌نواخت و به سه‌تار علاقه‌مند و آشنا بود. مطالعات مستمرش در شعر و موضوع تلفیق شعر و هنر آواز تأثیر زیادی بر آثارش گذاشت.
محمود محمودی خوانساری در ۲۳ خرداد ماه سال ۱۳۱۳ در محله «رئیسان» خوانسار در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمد. پدرش سید جمال‌الدین موسوی محمودی از نوادگان سید ابوالقاسم خوانساری (میرکبیر) از روحانیون نامدار خوانسار بود و تسلط نسبی محمودی خوانساری بر زبان عربی و تعلیمات دینی را می‌توان حاصل ۱۳ سال زندگی در کنار پدرش دانست.
پس از فوت پدر در سال ۱۳۲۶ خورشیدی، به همراه دایی‌اش به تهران آمد و در دبیرستان ادیب به تحصیل ادامه داد. هرچند در همان سال‌ها در تهران برای امرار معاش مجبور به کار بود، اما از آواز خواندن غافل نشد. چند سال بعد با هنرمندانی چون ناصر مسعودی و قاسم جبلی آشنا شد. دوستی با ناصر مسعودی باعث آشنایی و ورود او به محافل هنری زمان شد و این امکان برای او به وجود آمد تا برای اولین بار برای پخش صدایش به رادیوی نیروی هوایی برود. او در سال ۱۳۳۵ پس از اتمام دوره سربازی، در محفلی با ابوالحسن صبا آشنا شد و به پیشنهاد او به یادگیری ردیف موسیقی ایرانی اقدام کرد. آشنایی او با ابوالحسن صبا در سال ۱۳۳۵ آغاز کار هنری محمودی خوانساری بود که تا پایان عمرش ادامه یافت.
پس از فوت صبا در سال ۱۳۳۷ تهران را ترک کرد و به شیراز رفت و در آنجا با رادیو شیراز به همکاری پرداخت. او علاوه بر اجرای برنامه، سرپرستی موسیقی اصیل این رادیو را نیز به عهده داشت. این برنامه‌های هنری با اقبال مردم شیراز روبرو شد و به سرعت به چهره‌ای شناخته‌شده تبدیل شد.
خوانساری در سال ۱۳۳۹ به تهران برگشت و به دعوت داوود پیرنیا، بنیانگذار برنامه گل‌ها، در استودیو گل‌ها شروع به فعالیت کرد و اولین کار هنری خود را در برنامه برگ سبز شماره ۵۶ ضبظ نمود. محمودی خوانساری از سال ۱۳۴۹ در برنامه نوائی از موسیقی ملی که با سرپرستی اسدالله ملک و همکاری منوچهر جهانبگلو تهیه می‌شد، همکاری کرد.
او که در سال‌های ابتدایی فعالیت هنری، تنها به اجرای آواز پرداخته بود، در این برنامه به اجرای ترانه نیز پرداخت. "نوائی از موسیقی ملی" به سرعت در میان هنردوستان و عاشقان موسیقی اصیل مقبولیت یافت و ترانه‌های ارزنده و به‌یادماندنی مرغ شباهنگ در مایه افشاری، میخانه در مایه دشتی، سکوت و مستی در سه‌گاه هر سه از ساخته‌های اسدالله ملک و لاله پرپر ساخته فرهنگ شریف حاصل همکاری محمودی خوانساری با برنامه نوائی از موسیقی ملی طی این سال‌ها می‌باشد.
از آن پس آثار متعدد دیگری را تحت عناوین گلهای رنگارنگ، برگ سبز، یک شاخه گل و گل‌های تازه در کنار هنرمندانی چون مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حبیب‌الله بدیعی، پرویز یاحقی، امیر ناصر افتتاح، جهانگیر ملک، همایون خرم، حسن کسائی، جلیل شهناز، فرهنگ شریف ،مجید نجاحی ، لطف‌الله مجد و رضا ورزنده به‌وجود آورد. ثلث آخر زندگی وی به همکاری با اسدالله ملک سپری شد.
سرانجام محمود محمودی خوانساری در دوم اردیبهشت ۱۳۶۶ درگذشت. در قطعه ۱۰۱ ردیف ۸۵ شماره ۱۹ بهشت زهرا در تهران به خاک سپرده شد.
آثار ثبت شده محمودی از میان بیش از دویست اثرش به ترتیب است:غزل آواز از خواجوی کرمانی (گوییا عزم ندارد که شود روز امشب - یا درآید ز در آن شمع شب افروز امشب، گر بمیرم به جز از شمع کسی نیست که او - برمن خسته بگرید ز سر سوز امشب، مرغ شب خوان که دم از پردهٔ عشاق زند - گو نوا از من شب‌خیز بیاموز امشب، بنشان شمع جگر سوخته را گر چه کسی - منشیناد بروز من بد روز امشب، بی لب لعل و رخت خادم خلوتگه انس - گو صراحی منه و شمع میفروز امشب،، اگر آن عهدشکن با تو نسازد خواجو - خون دل میخور و جان می‌ده و می‌سوز امشب) شور با همكارى فرهنگ شريف ، اصغر بهارى، منصور صارمى و منصور نريمان. غزل آوار و تصنيف از حافظ.
آواز "حاشا که من به موسم گل ترک می کنم - من لاف عقل می‌زنم این کار کی کنم،
از قال و قيل مدرسه حالی دلم گرفت - یک چند نیز خدمت معشوق و می کنم،
از نامه سیاه نترسم که روز حشر - با فیض لطف او صد از این نامه طی کنم،
کی بود در زمانه وفا جام می بیار - تا من حکایت جم و کاووس کی کنم،
این جان عاریت که به حافظ سپرد دوست - روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم"
تصنيف "بود آیا که در میکده‌ها بگشایند-  گره از کار فروبسته ما بگشایند،
در میخانه ببستند خدایا مپسند - که در خانه تزویر و ریا بگشایند،
اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند - دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند،
به صفای دل رندان صبوحی زدگان - بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند"(به دورانی که شد قحط وفای دل‌ها - چرا هر دم نگویم من خدا خدا)
(به گریه گریه ترا خانه خانه می‌جویم - نشانه‌های تو را بی نشانه می‌جویم، ترا ز هر سر کویی گذشته می‌بینم - ترا به هر سرراهی فسانه می‌جویم، بهانه راه عزیزان راه گمشده بود - بهانه جز تو ندارم، بهانه می‌جویم، خیال خانه ات از آشیان برید مرا - شکسته بالیم و آشیان می‌جوییم، خدا خدا کنم و از خدا نمی‌ترسم - که ای یگانه، ترا بی یگانه می‌جویم، غزل سرایی ما هم در این میان کاریست - و گرنه راهِ دگر زین میانه می‌جویم)غزل آواز از سعدى (آن نه رويست كه من وصل جمالش دانم - اين حديث از دگرى پرس كه من حيرانم)
تصنيف از سعدى و حافظ (دلبرا پیش وجودت همه خوبان عدمند - سروران بر در سودای تو خاک قدمند، خون صاحب نظران ریختی ای کعبه حسن - قتل اینان که روا داشت که صید حرمند،گاه گاهی بگذر در صف دلسوختگان - تا ثنائى بگویند و دعایی بدمند،هر خم از جعد پریشان تو زندان دلیست - تا نگویی که اسیران کمند تو کمند) (گفتم غم تو دارم گفتاغمت سر آید - گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید، گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز - گفتا ز خوبرویان این کار کمتر آید)  غزل آواز از سعدى (اى كه گفتى هيچ مشكل چون فراق يار نيست - گر امید وصل باشد همچنان دشوار نیست)
تصنيف از با با طاهر (دو زلفونت بود تار ربابم - چه میخواهی ازین حال خرابم، ته که با مو سر یاری نداری - چرا هر نیمه شو آیی بخوابم) (شیشه می‌در شب‌یلدا شکست - ازغم عشقت دل‌شیدا شکست، بس كه زدم ریگ بیابان بکف - خارمغیلان همه درپا شکست)
غزل آواز از وصال شيرازى (شد در شكوه ما با سر گيسوى تو باز - شب وصل است بسی کوته و این قصه دراز)
تصنيف از مولانا (با من صنما دل یک دله کن - گر سر ننهم آنگه گله کن، مجنون شده‌ام از بهر خدا - زان زلف خوشت یک سلسله کن، سی پاره به کف در چله شدی - سی پاره منم ترک چله کن، ای مطرب دل زان نغمه خوش - این مغز مرا پرمشغله کن)