آر.ال. استاین
آر. ال. استاین  در کودکی بچه ترسو و خجالتی ای بوده و از همه چیز میترسیده(تاریکی؛ زیر تخت؛ زیرزمین و ...) و همین یکی از دلایل اینکه همش تو اتاقش بوده و مینوشته؛ بوده.دلیل دیگش به گفته خودش این بوده که خانواده‌اش به شدت فقیر بودن و تو خانه کوچکی در محله ای فقیرنشین با خانه های کوچک؛ زندگی میکردن و آنها در محله خودشان هم فقیرترین بودند و عمارت بزرگ شهردار هم دو تا خانه اونور تر بوده و برای همین وقتی که بیرون از خونه بوده و بقیه رو میدیده متوجه فقیر بودنشون میشده و برای همین دوست داشته همش تو اتاقش باشه و دنیای خودش رو خلق کنه. ابتدا عاشق کمیک بوک های تریناک بوده و میخواسته طراح کمیک بوک طنز بشه ولی چند تا کمیک بوک میکشه و به بقیه نشون میده و همه بهش میگن افتضاحه و خیلی بده و تو نمیتونی نقاشی بکشی؛ برای همین کمیک بوک رو کنار میزاره و مدتی کاری نمیکنه تا اینکه با پیدا کردن یک ماشین تحریر در اتاق زیرشیروانی به نوشتن کتاب ها و مجله های طنز رو میاره البته هنوز کمیک ترسناک میخونده و کتاب نمیخونده. وقتی که 9 سالش بوده یه ماشین تحریر تو زیرشیروانی پیدا میکنه و بعد از اون همش میشینه تو اتاقش و پشت سر هم مجله طنز کوچک مینویسه و مادرش مدام بهش میگفه از اتاقت بیا بیرون و برو بیرون بازی بکن؛ مشکل تو چیه؟ برو بیرون بازی کن! و اون بهش میگفته بیرون حوصله سر بره. مجله های طنز کوچیکشو تو مدرسه بین همکلاسی هاش پخش میکرده و معلم هاش تشویقش که نمیکردن هیچ؛ مدام بهش میگفتن باب این کارو نکن؛ باب اینا رو نیار مدرسه. خودش میگه شاید اگه معلم ها اینو بهش نمیگفتن اون دست از این کارش بر میداشت و ادامه نمیداد! وقتی که بچه بود کتاب نمیخواند و فقط کمیک میخواند : کمیک های ترسناک خونین و چندش آور که پایان های بامزه و پیچیده داشت مثل داستان هایی از سردآب(Tales of crypt)و غیره.اینارو داخل سلمونی میخوند و یک روز که 5 تا از آنها رو آورد خونه مادرش بهش گفت متاسفم ولی نمیتونی اینارو بیاری خونه؛ اینا آشغالن و برای همین هر شنبه میرفت سلمونی و موهاشو موتاه میکرد که اینارو بخونه؛ برای همین تو بچگی تقریبا هیچوقت مو نداشت. فکر میکرد برای نویسنده شدن باید حتما تو نیویورک زندگی کنی و اون که تو اوهایو کلمبوس زندگی میکرد بعد از کالج در 20 سالگی رفت به یه آپارتمان توی گرینویچ توی نیویورک و اولین کارش نوشتن مصاحبه هایی برای سردبیر چند مجله طرفداری تلویزیون و فیلم بود و زنی که سردبیر بود هر روز بهش میگفت یه مصاحبه با بیتلز انجام بده یا مشاهیر دیگر. و چون باید از خودش درمی‌آورد و باید هر روز سه یا چهار تا از اینا مینوشت؛ سرعت و داستان نویسیش خیلی بهتر شد و این اولین شغلش بود که مدت زمان خیلی کمی داشتش. بعد از این شغل دوست داشت کتاب طنز بنویسه و برای همین توی انتشارات «scholastic» به مدت ۱۰ سال یه مجله طنز به نام «bananas» داشت.البته چون زنش ادیتور مجله موفقی به اسم «dynamite» بوده بهش اجازه دادن که مجله خودش رو داشته باشه.و بعد این 10 سال به دلیل فروش کم مجلش؛ مجلش رو متوقف میکنن و خودش رو هم اخراج میکنن. خودش میگه من قرار بود بامزه باشم نه ترسناک و هیچ برنامه ای برای ترسناک بودن نداشتم و تقریبا همه این اتفاق ها بدون برنامه هستن و اتفاقی؛ اتفاق میفتن و نباید حتما برای کارت نقشه داشته باشی.تا اینجای کار جدا از مجله «bananas» حدود 100 تا کتاب طنز هم نوشته بود.و زنش هم یکی از ادیتور های «scholastic» بوده(ادیتور مجله ای به نام «dynamite» بوده و 109 تا از اون مجله رو منتشر کرده بودن و یک میلیون و نیم نسخه فروخته بوده.) یه روز با دوستش که یکی از ادیتور های «scholastic» بود ناهار میخورد که دوستش بهش گفت با یه نویسنده نیویورکی ژانر وحشت برای نوجوانان؛ دعواش شده و بعد به او گفت تو میتونی یه کتاب ترسنلک برای نوجوانان ها بنویسی اسمش هم بزار «blind date» اونم گفت باشه و به گفته خودش هیچوقت به هیچی نه نمیگه و اصلا نمیدونست کتاب ترسناک برای نوجوانان چی هست برای همین بعد ناهار رفت کتاب فروشی تا ببینه بقیه در این زمینه چیکار میکنن سپس رفت خونه و این کتاب رو نوشت و بعد از منتشر کردنش تو سال 1986 دید که شماره اول پرفروش ترین کتاب(number on best seller)شده و با خودش گفت که اینجا چه خبره و بعد دومی رو هم سال بعد نوشت و اونم همینطور شد و اونجا بود که فهمید: طنز رو فراموش کن و ترسناک رو بچسب.فهمید که یه چیزی پیدا کرده که بچه ها دوست دارن و از اون موقع به بعد ترسناکه. 4 سال بعد یعنی سال 90 انتشاراتش(زنش به همراه همون دوستش) بهش گفت که بیا این بار برای بچه های کوچیک تر امتحان کنیم و به او پیشنهاد دادند برای بچه های 7 تا 12 سال کتاب ترسناک بنویسه و اون اول نمیخواست این کارو بکنه چون فکر میکرد باعث میشه موفقیت مجموعه «fear street» نابود بشه ولی با اصرار و درخواست فراوان و مداوم اونا؛ اونم نوشت که اولیش welcome to dead» house» بود و چند تا دیگه هم نوشت که تا چند هفته همینطوری روی قفسه فروشگاه ها موند و کسی نخرید تا اینکه بعد این چند هفته یه سری از بچه ها شروع به خرید کردن و بعد همینطوری بیشتر شد تا اینکه خیلی سریع کلی به فروش رفت.درباره این اتفاق میگه که ما هیچ تبلیغی برای کتاب ها نداشتیم و فقط بچه ها بودن که به بچه های دیگه میگفتن.  به گفته خودش عاشق ترسوندن بچه هاست و شغلش اینه و از نظرش کسایی که به نوشتن علاقه دارن خودشون میدونن و از بچگی مینویسن و نیاز نیست کسی بهشون بگه که مدام بنویسن؛ خودشون میدونن و میکنن. هر روز چند ساعت(4 الی 6 ساعت) می‌نویسه و میگه که باید همینطوری به نوشتن ادامه داد. از 9 سالگی مینوشته و به کارش صورت حرفه ای رو بعد از کالج و پشت سرش بعد از کارش به عنوان مصاحبه نویس؛ به صورت سردبیر مجله طنز «bananas» شروع کرده و بعد از 10 سال از زمان شروع کار حرفه ایش(سردبیری همین مجله)با «blind date» معروف میشه و از زمان معروفیتش تا حالا 36 سال میگذره و هنوز هم داره ادامه میده(مجموع کار حرفه ایش میشه بیشتر از 46 سال و کل کارش(غیر حرفه ای و حرفه ای)با توجه به اینکه از 9 سالگی شروع به نوشتن کرده میشه 69 سال. از نظرش یه سری از کتاب هاش خوبن یه سریاش هم اونقدر خوب نیستن و هر 10 سال یکبار یکی از کتاب هاش عالی در میاد و به گفته خودش آخریش«slappy world they call me night howler» هست. برای نوشتن کتاب هاش نصف مواقع ایده به ذهنش میرسه(مثلا ایده کتاب ماسک تسخیر شده که وقتی دید پسرش ماسک پلاستیکی سبز فرانکنشتاین رو برای هالووین نمیتونست از سرش برداره چون گیر کرده به ذهنش رسید)و بعد از اون ایده یک تایتل برای کتاب میسازه و بعد داستان رو مینویسه و نصف دیگه مواقع؛ همینطوری یک تایتل از خودش در میاره و بعد براش داستان میسازه. از نظرش این که بچه ها کتاب های ترسناکشو میخونن و دوست دارن اینه که اونقدر ترسناک نیست و اونا میدونن که همیشه در امانن. خودش همیشه گفته که چیز های ترسناک همیشه میخندونتش و براش خنده داره؛ به قول خودش انگار یه مشکلی داره و مغزش یه چیزی کم داره ولی چون وقتی بچه بوده میترسیده به یاد داره که ترس چه حسی داره و برای همین میتونه ترس ره به خواننده هاش القا کنه. به گفته خودش اسم شخصیت های کتاب هاشو از روی لیست کلاسی مدرسه پسرش برمیداشته! از اونجایی که برای نسل های مختلف کتاب نوشته(تقریبا 4 نسل)و هر نسل با نسل قبل فرق میکنن؛ همیشه با بچه های مدرسه ها و نوه هایش حرف میزنه تا ببینه اون ها به چی علاقه دارن. به گفته خودش بعضی وقت ها شده که ادیتورش بهش زنگ بزنه و بگه: باب تو این قسمت از داستان رو تو فلان شماره انجام دادی.خودش میگه که فکر میکنه هر داستانی از سبک خودش رو که یه انسان میتونه بنویسه نوشته ولی هر وقت که یه ایده جدید میخواد یه جوری اون ایده به ذهنش میاد.
شمار کتاب های او به بیش از 500 عدد میرسد.
استاین می‌گوید:
«همه از ترس سرگرم‌کننده لذت می‌برند، اگر در آن زمان در محل امن باشند. خواندن کتاب ترسناک مانند سوار شدن بر ترن هوایی در شهر بازی است. هم سرگرم‌کننده و جالب و هم ترسناک است. اما شما می‌دانید که جای شما امن است»
از او با عنوان استفن کینگ کودکان یاد می‌کنند.
استاین می‌گوید:
کتاب‌های او با فروش بیش از 400 میلیون نسخه در سطح جهان او را به پر فروش‌ترین نویسندهٔ کودک بعد از جی. کی. رولینگ (J.K Rowling) تبدیل کرده‌است.
کتاب های او به 32 زبان زنده جهان ترجمه شده است.
استاین می‌گوید:
لازم به ذکر است که جک بلک در مورمور نقش او را ایفا کرده.
کتاب‌های تالار وحشت، دایره وحشت و مورمورو خیابان وحشت