سطح اجرا
در سیستم‌های یونیکسی که آغازش سبک سیستم ۵ را پیاده‌سازی کرده‌اند، سطوح اجرا (runlevels) به مدهای عملیاتی سیستم عامل گفته می‌شود. به‌طور قراردادی ۷ سطح اجرا وجود دارد که از ٠ تا ٦ شماره‌گذاری شده‌اند؛ البته تا ده مد اجرا یعنی از 0 تا 9 می‌تواند تعریف و استفاده شود. یکی از این مدهای عملیاتی، مد تک‌کاربره است که می‌توان بجای عدد از نماد S استفاده کرد. تنها یک سطح اجرا هنگام بوت اجرا می‌شود و سطوح اجرا به ترتیب اجرا نمی‌شوند. به عنوان مثال هنگام بوت یکی از سطوح اجرای ٢ یا ٣ یا ٤ اجرا می‌شود نه اینکه اول ٢ سپس ٣ و بعد ٤.
«سطح اجرا» وضعیت دستگاه بعد از بوت شدن را تعریف می‌کند. سطوح اجرا معمولاً به وضعیت‌های زیر تخصیص یافته‌اند:
تنظیمات دقیق پیکربندی‌های فوق از سیستم عامل به سیستم عامل و از یک توزیع لینوکس به توزیع دیگر فرق می‌کند. مثلاً سطح اجرای 4 ممکن است در یک توزیع مد چندکاربره، محیط کاربری گرافیکی یا بدون هیچ سروری باشد و در توزیع دیگری سطح 4 ممکن است هیچ چیز نباشد در این خصوص به تفاوت بین توزیع‌های مبتنی بر ردهت و اسلکور که در این مقاله بررسی شده‌اند، توجه کنید. البته سطوح اجرا در سیستم عامل‌های مختلف معمولاً تابع الگوهای مشروح در این مقاله‌اند. هنگام نصب لینوکس بهتر است به راهنماهای کاربری آن توزیع رجوع کنید.
در عمل و به‌طور استاندارد وقتی کامپیوتری به سطح اجرای 0 وارد می‌شود، متوقف و خاموش می‌شود و وقتی وارد سطح 6 می‌شود راه‌اندازی مجدد می‌شود. سطوح اجرای بین این دو سطح (‌1-5) در دیسک‌گردان‌هایی که سوار می‌شوند و سرویس‌های شبکه‌ای که شروع می‌شوند با هم فرق می‌کنند. سطوح اجرای پیش‌فرض معمولاً 3، 4 یا 5 است. سطوح اجرای پایین‌تر چون معمولاً هیچ سرویس شبکه‌ای ارائه نمی‌کنند، برای نگه‌داری و تعمیرات اضطراری بکار می‌روند. جزییات مختص هر سطح اجرا به‌طور گسترده‌ای از سیستم عامل به سیستم عامل و همینطور بین پیکربندی‌های مدیران سیستم فرق می‌کند.
سیستم سطح اجرا جایگزین اسکریپت سنتی ‌/etc/rc شد که در یونیکس نسخه‌ی ۷ از آن استفاده می‌شد.
سیستم عامل لینوکس می‌تواند با استفاده از برنامه‌های پروژه‌ی sysvinit از سطوح اجرا استفاده کند. پس از اینکه هسته‌ی لینوکس بوت می‌شود، برنامه‌ی init فایل ‌/etc/inittab را می‌خواند تا رفتار هر سطح اجرا را دریابد. در صورتی که کاربر مقدار دیگری را به عنوان پارامتر بوت هسته تعیین نکرده‌باشد، سیستم سعی خواهد کرد تا به سطح اجرای پیش‌فرض وارد شود.
توزیع‌های اصلی لینوکس توافق کرده‌اند که سطوح اجرای زیر را به عنوان بخشی از مشخصات «مبنای اساسی لینوکس»۲ تعریف کنند: دبیان، به همراه توزیع‌های مبتنی بر آن، مثل روزهای اول اوبونتو، بین سطوح ۲ تا ۵ تمایزی قائل نمی‌شود.
اوبونتوی 6.10 (Edgy Eft) به بعد به عنوان پروسه‌ی سنتی init از Upstart استفاده می‌کنند، ولی این توزیع‌ها هنوز از اسکریپت‌های سنتی اینیت و ابزار سازگاری با SysV-rc ِ آپستارت برای شروع بیشتر سرویس‌ها و شبیه‌سازی سطوح اجرا استفاده می‌کنند.
ردهت و بیشتر مشتقاتش (مثل CentOS) از سطوح اجرا به شیوه‌ی زیر استفاده می‌کنند: اینکه چه سرویس‌هایی در چه سطوح اجرایی شروع می‌شوند را می‌توان با ابزار chkconfig مدیریت کرد که پیکربندی‌اش را تحت ‌/etc/rc.d نگه می‌دارد. ‌/sbin/chkconfig –list تمام سرویس‌هایی را که توسط chkconfig کنترل می‌شوند را فهرست می‌کند و نشان می‌دهد که در هر سطح اجرا سرویس‌ها خاموش یا روشن هستند. تنظیم سرویسِ A که توسط chkconfig کنترل می‌شود برای سطوح X و Y و Z به سادگی زیر است: /sbin/chkconfig –level A on
سوزی از تنظیماتی مشابه ردهت استفاده می‌کنند: سرویس‌هایی که تحت یک سطح اجرای خاص اجرا می‌شوند را می‌توان با ‌YaST | System Services (runlevel)I یا با فرمان chkconfig مثل توزیع‌های مبتنی بر ردهت تغییر داد.
مشتقات بی‌اس‌دی از مفهوم سطوح اجرا استفاده نمی‌کنند با وجود این در برخی نسخه‌ها init(8)I سطوح اجرای متداول را شبیه‌سازی می‌کند.
AIX از مشخصات سطوح اجرای سیستم ۵ انتشار ۴ (SVR4) پیروی نمی‌کند. در این سیستم عامل سطوح اجرا از ۰ تا ۹ و همینطور a تا c قابل استفاده است. 0 و 1 رزور شده‌اند، ۲ مد چندکاربره‌ی عادی است و سطوح اجرای از ۳ تا ۹ آزادند و می‌توانند توسط مدیر سیستم تعریف شوند. سطوح اجرای از a تا c اجازه‌ی اجرای پروسه‌ها را بدون کشتن پروسه‌های در حال اجرا در سطحِ دیگر را می‌دهند.