دهخیر
جنت شهر،  شهری در بخش مرکزی شهرستان داراب در استان فارس. این شهر در دهستان قریه‌الخیر، از نواحی قدیمی فارس، در هجده کیلومتری جنوب‌شرقی شهر داراب، در ارتفاع ۱۵۰ ، ۱ متری و در کوه‌پایه قرار دارد. کوههای مروارید در یک کیلومتری شمال، ته سرن در یک کیلومتری جنوب (هر دو از رشته‌کوه زاگرس جنوبی)، دره خرچنگ در دو کیلومتری و غار آب در شش کیلومتری شمال آن واقع‌اند (فرهنگ جغرافیائی آبادیها، ج ۱۱۳، ص ۳۴؛ جعفری، ج ۱، ص۵۱۰). چند مزرعه موقت به آن وابسته‌است، از جمله ابراهیم‌آباد در سه کیلومتری شمال‌غربی و اسلام‌آباد در دو کیلومتری جنوب‌شرقی آن. آب مصرفی شهر از چشمه و چاه تأمین می‌شود. اهالی علاوه بر کشت محصولاتی مانند گندم، جو، بنشن و پنبه، به باغداری نیز اشتغال دارند. فراورده‌های باغی آنجا پرتقال، لیمو، نارنگی، انگور، انار و خرماست. فرش‌بافی، با طرح کاشان، نیز در آنجا رواج دارد (فرهنگ جغرافیائی آبادیها، همانجا).
فاصله جنّت‌شهر با شیراز از شمال‌غربی حدود ۲۷۸ کیلومتر است. این شهر در مسیر شهرهای داراب - حاجی‌آباد (مرکز شهرستان حاجی‌آباد در شمال استان هرمزگان) قرار دارد و با آبادی دهخیرپائین، در فاصله حدود چهار کیلومتری مغرب، نیز در ارتباط است.
جنّت‌شهر پیش از ۱۳۷۲ ش، ده‌خیر نام داشت و در ۳ اسفند ۱۳۷۲، به موجب مصوبه هیئت وزیران آبادی ده‌خیر به شهر بدل شد و جنّت‌شهر نام گرفت (ایران. قوانین و احکام، ص ۷۲۲). در سرشماری عمومی ۱۳۷۵ ش، جمعیت آن ۸۱۲ ، ۹ تن ذکر شده‌است (مرکز آمار ایران، ۱۳۷۶ ش، ص هشتاد). بیشتر اهالی آن شیعه دوازده امامی‌اند و به فارسی سخن می‌گویند. همچنین عده‌ای از اهل تسنن، که به بلوچی گفتگو می‌کنند، در آنجا به‌سر می‌برند (فرهنگ جغرافیائی آبادیها، همانجا).
پیشینه. ناحیه‌ای که جنّت‌شهر در آن واقع شده، کمابیش منطبق بر کوره دارابگرد * است. اصطخری (ص ۱۳۲) در سده چهارم، در ذکر مسافت شیراز - جزومِ کرمان [جزوم: رموم/ زموم = زم (برای اطلاع بیشتررجوع کنید به اصطخری، ص۹۶۹۷؛ ترجمه فارسی، ص ۹۶؛ یاقوت حموی، ذیل «رَمٌّ») ] از رَمّ مهدی، میان دارابگرد و رستاق‌الرستاق *، در فاصله پنج فرسخی از هریک، نام برده که تقریباً مطابق با جنّت‌شهر کنونی است. به نوشته شوارتس، محقق معاصر آلمانی، باتوجه به جزء اول رمّ مهدی، به نظر می‌رسد که آبادی کردنشین بوده‌است (ج ۲، ص ۱۰۹). ویرانه‌های شهر جنّت قدیمی نزدیک جنّت‌شهر است (مصطفوی، ص ۴۲۲؛ برای آگاهی از شهر جنّت قدیمی رجوع کنید به داراب *). ابن‌بلخی (ص ۱۳۱، ۱۵۹) در قرن ششم قلعه‌ای به نام رُنْبه در نزدیکی تنگی به همین نام را معرفی کرده‌است، مکان قلعه مزبور مطابق با اطراف جنّت‌شهر است (نیز رجوع کنید به آزما، ص ۱۴۰؛ نحوی، ص ۲۱). این قلعه دست کم تا سده نهم از قلاع مهم فارس شمرده می‌شد. به گفته ابن‌بلخی، حاکم دارابگرد کسی بود که این قلعه را در اختیار بگیرد. حافظ ابرو (متوفی ۸۳۳) نیز از تنگ رنبه در کوره دارابجرد/ دارابگرد نام برده‌است (ج ۲، ص ۱۱۷).
در سده سیزدهم، خورموجی (ص ۴۸۹۴۹۰) از ده خیر یاد کرده و در اواخر سده سیزدهم، فسائی (ج ۲، ص ۱۳۱۷، ۱۶۲۸) قلعه رنبه را در چهار فرسخی و ده خیر را در سه فرسخی مشرق شهر داراب، در بلوکی به همین نام، ضبط کرده‌است. در ۱۳۲۹/۱۹۱۱ گوستاو دومورنیی (ص۱۰۰۱۰۳)، آبادی ده خیر علیا را در بلوک دارابگرد جزو ولایت خمسه ذکر کرده‌است. در ۱۳۲۳ ش، این آبادی مرکز دهستان قریه‌الخیر بود و ۹۱۷ ، ۲ تن جمعیت داشت. در حدود ۱۳۳۰ ش نیز قصبه ده‌خیر علیا همین دهستان بود، ساکنان آن کشاورز بودند و از صنایع‌دستی، قالی‌بافی در آنجا رواج داشت (ایران. وزارت کشور. معاونت سیاسی. دفتر تقسیمات کشوری، ج ۲، ص ۲۹۱؛ رزم‌آرا، ج ۷، ص ۱۰۷). امروزه طوایفی از ایل خمسه * در پیرامون این شهرِ رو به رشد، ییلاق و قشلاق می‌کنند(رجوع کنید به مرکز آمار ایران۱۳۷۸ ش، ص ۱۰۸).