جیل استاین
جیل استاین پزشک آمریکایی و نامزد انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا در سال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ از طرف حزب سبز آمریکا بود. او پیش از این، در سال ۲۰۰۲ کاندیدای فرمانداری ماساچوست بود.
استاین در ۱۴ مهٔ ۱۹۵۰ در شیکاگو، ایلینوی زاده شد و در هایلند پارک، ایلی‌نوی بزرگ شد. او دانش‌آموختهٔ کالج هاروارد (۱۹۷۳) و دانشکده پزشکی هاروارد (۱۹۷۹) است.
استاین نامزد حزب سبز-رنگین‌کمان در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال ۲۰۰۲ بود که در این انتخابات او با ۷۶٬۵۳۰ رأی که حدود ۳٫۵ درصد از آرا بود از بین پنج نامزد در جایگاه سوم قرار گرفت.
پس از رسیدن به رتبهٔ سوم در انتخابات فرمانداری ماساچوست در سال ۲۰۰۲، استاین در سال ۲۰۰۴ برای نمایندگی مجلس نمایندگان ایالتی از منطقهٔ لکسینگتون، ماساچوست اقدام کرد. در این انتخابات، او با کسب ۳٬۹۱۱ رأی که برابر با ۲۱٫۳ درصد از آرای مأخوذه در سه دور رأی‌گیری بود، نتیجه را به نمایندهٔ کنونی این منطقه، توماس استنلی، واگذار کرد که ۵۹٫۶ درصد از آرا را کسب کرده بود.
استاین در ۴ مارس ۲۰۰۶ برای سمت دبیر مشترک‌المنافع ماساچوست و از طرف حزب سبز-رنگین‌کمان نامزد شد و در رقابت با بیل گالوین نامزد حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا، با کسب ۳۵۳٬۵۵۱ رأی که ۱۸ درصد آرای مأخوذه بود، نتیجه را واگذار کرد. رسیدن به ۱۸ درصد از نتیجهٔ آرای مأخوذه تا آن زمان بهترین نتیجهٔ انتخاباتی برای یک نامزد حزب سبز آمریکا در انتخابات دبیری مشترک‌المنافع در تمام ایالات بود.
استاین در مارس ۲۰۰۵ در انتخابات محلی لکسینگتون، ماساچوست به عنوان نمایندهٔ شهر از حوزهٔ ۲ در نشست شهر برگزیده شد. او از میان شانزده نامزد که برای دست‌یابی به هفت کرسی با یکدیگر رقابت می‌کردند با کسب ۵۳۹ رأی که برابر با ۲۰٫۶ درصد آرای مأخوذه بود به رتبهٔ اول رسید. او همچنین در سال ۲۰۰۸ با کسب رتبهٔ دوم از سیزده نامزد برای کسب هشت کرسی دوباره به این سمت انتخاب گردید.
در ۸ فوریهٔ ۲۰۱۰ استاین اعلام کرد که در انتخابات فرمانداری ایالت ماساچوست در سال ۲۰۱۰ وارد رقابت شده‌است. او در این انتخابات به رقابت با معاون فرماندار، «ریچارد پی. پارسل» پرداخت که یک کارمند جراحی و ارزیاب ارگونومی از هولیوک بود. در مه این سال استاین دفتر انتخاباتی‌اش را در بوستون در دورچستر، ماساچوست باز کرد. استاین در این انتخابات در ۲ نوامبر ۲۰۱۰ با کسب ۳۲٬۸۱۶ رأی از مجموع ۲٬۲۸۷٬۴۰۷ رأی مأخوذه به کار خود پایان داد.
در اوت ۲۰۱۱ استاین اعلام کرد که برای رسیدن به ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا در انتخابات انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۲) از طرف حزب سبز آمریکا وارد رقابت می‌شود. او در یک پرسش‌نامهٔ منتشرشده نوشت که تعدادی از فعالان سبز از او برای شرکت در انتخابات دعوت کرده‌اند و او احساس کرده‌است که پس از بحران سقف بدهی ایالات متحده آمریکا که او آن را «حملهٔ حیرت‌انگیز رئیس‌جمهور به تأمین اجتماعی، مدیکر و خدمات درمانی — خیانتی به منافع عمومی» نامیده، احتمال موفقیت وجود دارد. در این نظرسنجی او اعلام کرد که نامزدی خود را در پایان سپتامبر ۲۰۱۱ اعلام خواهد کرد. او بعداً اعلام کرد که نامزدی خود را در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ اعلام می‌کند.
در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ استاین در یک کنفرانس خبری در ماساچوست اعلام شروع به تبلیغات انتخاباتی کرد و گفت «همه‌مان فهمیم که ما، مردم عادی، مجبوریم تاوان بدهیم چون احزاب سیاسی که در خدمت یک درصد بالای جامعه هستند قرار نیست مشکلاتی را حل کنند که باقی جامعه با آن مواجه‌اند. ما به افرادی در واشینگتن، دی. سی. نیاز داریم که حاضر نیستند توسط لابی‌گرها خریداری شوند و کسانی که برای تغییر فقط شعار نمی‌دهند.»
در دسامبر ۲۰۱۱ بن منسکی رهبر حزب سبز ایالت ویسکانسین به عنوان مدیر مبارزات انتخاباتی استاین اعلام گردید.
تصمیم استاین برای ورود به رقابت انتخابات ریاست جمهوری با یک انتخابات ساختگی در دانشگاه ایلینوی غربی مورد تشویق قرار گرفت؛ جایی که او در آن از حمایت‌های خوبی برخوردار است. در این انتخابات ساختگی که شامل بلیط‌های سبز برای استاین/مسپلی، بلیط‌های دموکراتیک اوباما/بایدن، و بلیط‌های جمهوری‌خواهان رامنی/رایان بود، استایل با رسیدن به رأی چشمگیر ۲۷ درصدی در مقابل ۳۳ درصد رأی برای رامنی و ۳۹ درصد برای اوباما به کار خود پایان داد. او که با این موفقیت تشویق شده بود، تصمیم گرفت که برای برنده شدن در انتخابات تلاش کند. استاین در یک مصاحبه گفت:
استاین در ژوئن ۲۰۱۲ پس از دستیابی به دوسوم آرای نمایندگان کالیفرنیا به عنوان نامزد احتمالی حزب سبز آمریکا انتخاب شد. او در یک سخنرانی پس از انتخابات کالیفرنیا گفت «رأی‌دهندگان مجبور نخواهند بود که در انتخابات پیش رو از بین دو خدمتگذار وال‌استریت انتخاب کنند. حالا ما می‌دانیم که در رأی‌گیری نامزد سومی هم خواهد بود که یک قهرمان واقعی برای مردم زحمتکش است.»"
در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ کمپین جیل استاین خبر داد که به اندازهٔ کافی سهم دریافت کرده‌است که برای بودجهٔ رقابتی اولیهٔ فصلی فدرال را دریافت کند و در انتظار تأیید آن از طرف کمیسیون انتخاباتی فدرال است. اگر بودجه تعلق بگیرد، استاین، پس از رالف نادر که در سال ۲۰۰۰ به عنوان اولین فرد، دومین نامزد ریاست جمهوری حزب سبز آمریکا خواهد بود که تاکنون واجد شرایط بوده‌است.
در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ استاین چری هونکالا، فعال ضدفقر را به عنوان همکار اجرایی خود در رقابت‌های انتخاباتی و نامزد حزب سبز برای معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا برگزید.
در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ استاین به عنوان نامزد رسمی حزب سبز آمریکا در کنوانسیون ملی سبز ۲۰۱۲ در بالتیمور برگزیده شد.
در ۱ اوت ۲۰۱۲ استاین، هونکالا و سه نفر دیگر در یک تحصن مقابل بانکی در فیلادلفیا در اعتراض به سلب حق مالکیت مسکن از طرف چند تن از ساکنان شهر که در تلاش برای نگه‌داشتن خانه‌های خود بودند دستگیر شد. استاین تمایلش را برای دستگیر شدن چنین توضیح داد:
استاین در سال ۲۰۱۶ مجدداً نامزدی حزب سبز برای ریاست جمهوری آمریکا را به دست آورد.
جیل استاین، بر پایهٔ خط مشی نیو دیل فرانکلین دلانو روزولت در مواجهه با رکود بزرگ، طرفدار نیو دیل سبز است که بر اساس آن، برای مقابله با تغییرات آب و هوایی و مسائل زیست‌محیطی، شغل‌هایی در راستای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر با هدف به کارگیری «هر آمریکایی مایل و قادر به کار» ایجاد خواهد شد. استناد به تحقیقات دکتر فیلیپ هاروی، استاد حقوق و اقتصاد دانشگاه راتگرز، به عنوان شواهدی از اثرات اقتصادی موفقیت‌آمیز پروژه‌های نیو دیل دههٔ ۱۹۳۰ به حساب می‌رود. از طرح‌هایی که استاین در نظر دارد می‌توان به کاهش ۳۰ درصدی هزینه‌های نظامی ایالات متحدهٔ آمریکا، بازگرداندن نیروهای نظامی آمریکا به کشور، افزایش مالیات‌ها در زمینه‌هایی از قبیل سود سرمایه، پناهگاه‌های مالیاتی دریایی و املاک و مستغلات چندمیلیون دلاری اشاره کرد. استاین همچنین، برنامه‌هایی در نظر دارد تحت عنوان همگرایی در مقابل چیزی که او بحران‌های زیست‌محیطی فزاینده در آب، خاک، شیلات و جنگل‌ها می‌داند و بر اساس این برنامه‌ها با ایجاد زیرساخت‌های پایدار که بر اساس انرژی‌های تجدیدپذیر پاک عمل می‌کنند، همچنین اصول جوامع سازگار با محیط زیست مانند افزایش خطوط راه آهن حمل و نقل عمومی درون‌شهری و بین‌شهری، ایجاد «خیابان‌های کامل» که با داشتن ایمنی کافی موجب تشویق شهروندان به استفاده از دوچرخه و استفاده از سیستم‌های حمل و نقل پیاده شده و باعث توسعهٔ سیستم‌های غذایی منطقه‌محور می‌شود که بر اساس کشاورزی ارگانیک پایدار است.