ایمی آدامز
اِیمی لو آدامز (؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۷۴) بازیگر آمریکایی است. او برای نقش‌های کمدی و دراماتیک خود شهرت دارد و نامش سه بار در رتبه‌بندی‌های سالانهٔ بازیگران زن با بیشترین دستمزد در جهان آمده‌است. او افتخارات مختلفی از قبیل دو جایزهٔ گلدن گلوب برنده شده و علاوه بر این نامزد دریافت شش جایزهٔ اسکار و هفت جایزهٔ آکادمی فیلم بریتانیا بوده‌است.
آدامز از والدینی آمریکایی در ویچنزا، ایتالیا به دنیا آمد و در کاسل راک، کلرادو بزرگ شد. او در نوجوانی برای بالرین شدن آموزش دیده بود اما در ۱۸ سالگی فعالیت در تئاتر موزیکال را به‌جای رقصندگی مناسب‌تر دانست. او از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ در تئاتر دینر مشغول به فعالیت بود و اولین حضورش در یک فیلم بلند با نقشی مکمل در کمدی سیاه "آخر خوشگل‌ها" (۱۹۹۹) بود. در پی نقل مکان به لس آنجلس، آدامر در نقش مهمان در تلویزیون ظاهر می‌شد و در فیلم‌های بلندی که با بودجهٔ کم ساخته می‌شد، به او نقش «دختر بدجنس» داده می‌شد. اولین نقش اصلی او در فیلم زندگی‌نامه‌ای "اگه می‌تونی منو بگیر" (۲۰۰۲) بود اما بعد از این فیلم تا یک سال هیچ تجربهٔ کاری نداشت. او در سال ۲۰۰۵ برای فیلم کمدی-درام و مستقل "جون‌باگ" به پیشرفتی غیرمنتظره دست یافت و برای این نقش نخستین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد.
آدامز برای فیلم فانتزی موزیکال "افسون‌زده" (۲۰۰۷) که در آن نقش یک پرنسس خوشحال را ایفا می‌کند، به یکی از برجسته‌ترین بازیگران زن تبدیل شد. او این روند را با بازی در نقش زنانی ساده‌لوح و خوش‌بین در فیلم‌هایی مانند درام "تردید" (۲۰۰۸) دنبال کرد و در فیلم ورزشی "مشت‌زن" (۲۰۱۰) و درام "استاد" (۲۰۱۲) نقش‌های توان‌مندتری را ایفا کرد که با نقدهای مثبت همراه بودند. او برای بازی در نقش شیاد اغواگر در فیلم جنایی "حقه‌بازی آمریکایی" (۲۰۱۳) و مارگارت کین در فیلم زندگی‌نامه‌ای "چشمان بزرگ" (۲۰۱۴) برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن شد. همچنین برای بازی در نقش یک زبان‌شناس در فیلم علمی-تخیلی "ورود" (۲۰۱۶)، مالک گالری هنری در فیلم تریلر "حیوانات شب‌زی" (۲۰۱۶)، یک گزارشگر خودزن در مینی‌سریال "چیزهای تیز" (۲۰۱۸) و لین چینی در فیلم طنز "معاون" (۲۰۱۸) بیشتر تحسین شد.
از فعالیت آدامز بر روی صحنهٔ تئاتر می‌توان به احیای نمایش‌نامهٔ "به‌سوی جنگل" در سال ۲۰۱۲ واقع در پابلیک تییتر اشاره کرد. در سال ۲۰۱۴، او از سوی مجلهٔ "تایم" به‌عنوان یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان انتخاب شد و نامش هم در فهرست ۱۰۰ ستاره ثروتمند "فوربز" قرار گرفت.
اِیمی لو آدامز در ۲۰ اوت ۱۹۷۴ در ویچنزا، ایتالیا به دنیا آمد. والدینش، کاترین و ریچارد آدامز اهل آمریکا هستند و پدرش عضو ارتش ایالات متحده بوده و محل کارش هم در پادگان ادرل در ویچنزای ایتالیا. او چهار برادر و دو خواهر دارد، و در هشت سالگی بعد از انتقال پدرش به یک پایگاه ارتش دیگر، با خانواده‌اش در کاسل راک، کلرادو مستقر شدند. پدرش بعد از خروج از ارتش به صورت حرفه‌ای در کلوپ‌های شبانه و رستوران‌ها خوانندگی می‌کرد. آدامز رفتن به نمایش‌های پدرش و نوشیدن شرلی تمپلز در بار را یکی از بهترین خاطرات دوران کودکی‌اش توصیف کرده‌است. خانواده‌شان وضع مالی خوبی نداشت؛ آن‌ها با هم به اردو و کوه‌نوردی می‌رفتند و نمایش‌های کوتاه و آماتوری را که معمولاً توسط پدرش و گاهی اوقات توسط مادرش نوشته شده بود را اجرا می‌کرد. او به نمایش‌نامه‌ها علاقه‌مند بود و همیشه نقش اول را ایفا می‌کرد.
آدامز به‌عنوان یک مورمون بزرگ شد اما والدینش در سال ۱۹۸۵ طلاق گرفتند و کلیسا را ترک کردند. او زیاد به مذهب اعتقاد نداشت اما گفته که در تربیت صحیح برای عشق و دلسوزی ارزش قائل است. پدرش بعد از جدایی به آریزونا نقل مکان کرد و دوباره ازدواج کرد و بچه‌ها نزد مادرشان ماندند. مادرش یک بدن‌ساز نیمه حرفه‌ای بود و هنگام تمرین بچه‌ها را با خود به باشگاه می‌برد. آدامز سال‌های اولیهٔ بی‌پروایی‌ با خواهر و برادرش را با "سالار مگس‌ها" مقایسه کرده‌است. او خودش را «یک بچهٔ ستیزه‌جو و لجباز» توصیف کرده و گفته که اغلب با دیگر بچه‌ها دعوا می‌کرده.
آدامز در دبیرستان شهرستان داگلاس به تحصیل پرداخت. او تمایلی به تحصیل نداشت اما به هنرهای نوآورانه علاقه‌مند بود و در میان هم‌سرایان مدرسه آواز می‌خواند. او در ورزش‌های دو و میدانی و ژیمناستیک شرکت می‌کرد و آرزو داشت که بالرین شود و به عنوان کارآموز در کمپانی محلی رقص دیوید تیلور آموزش دید. او به دبیرستان علاقه نداشت و غالباً از دیگر افراد دوری می‌کرد. بعد از فارغ‌التحصیلی همراه مادرش به آتلانتا نقل مکان کردند. او برای ناامیدی والدینش به دانشگاه نرفت و بعداً از ادامه‌ندادن تحصیلات عالی پشیمان شد. آدامز در ۱۸ سالگی فهمید که استعداد کافی برای تبدیل شدن به یک بالرین حرفه‌ای را ندارد و تئاتر موزیکال را بیشتر مطابق با سلیقه خود دانست. یکی از اولین نقش‌های او در اجرای تئاتر اجتماعی "آنی" بود که به صورت داوطلبانه این نقش را ایفا کرد. او برای تأمین مخارج خود به عنوان خوش‌آمدگو در یکی از فروشگاه‌های گپ کار می‌کرد. آدامز همچنین به عنوان پیشخدمت در یکی از شعبه‌های هوترس کار می‌کرد، اما این شغل را بعد از اینکه پس‌اندازش برای خرید یک ماشین دست دوم تأمین شد، رها کرد.
آدامز فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۲۰۰۴ و با نقش یک رقصنده در نمایش "گروه سرود" واقع در تئاتر دینر در بولدر، کلرادو آغاز کرد. برای این اجرا لازم بود که قبل از برخاستن برای رفتن به روی صحنه، در غذاخوری پیشخدمتی بکند. او از آواز خواندن و رقصیدن لذت می‌برد اما از پیشخدمتی خوشش نمی‌آمد و در زمانی یکی از رقصندگان که آن را دوست خود می‌دانست، اتهامات نادرستی درباره‌اش به کارگردان گفت و او به مشکل برخورد. آدامز می‌گوید «واقعاً هیچ‌وقت نمی‌دانستم این دروغ‌ها چیست. فقط می‌دانستم که مدام با من تماس می‌گیرند و دربارهٔ فقدان در حرفه‌ای بودنم سخنرانی می‌کنند.» او این کار را از دست داد اما به اجرا در تئاتر دینر واقع در سالن موسیقی هریتیج اسکوئر دنور و خانهٔ تئاتر دینر کانتری ادامه داد. در طول اجرای نمایش "هرچیزی ممکن است" واقع در خانهٔ تئاتر دینر کانتری در سال ۱۹۹۵، مایکل بریندیزی، رئیس و کارگردان هنری تئاتر دینر چانهاسن واقع در مینیاپولیس آدامز را دید و به او پیشنهاد کار در چانهاسن را داد. آدامز به چنهسن، مینه‌سوتا رفت و آن‌جا به مدت سه سال در تئاتر اجرا کرد. او عاشق «تضمین و برنامه‌ریزی» این کار بود و گفته که از آن چیزهای زیادی آموخته‌است. با این وجود، کار طاقت‌فرسا تأثیرات بدی بر او گذاشته بود و می‌گوید: «من صدمات مکرر و زیادی داشتم—بورسیت به زانوهایم، عضلات کشاله رانم و عضلهٔ دورکننده نزدیک‌کننده نفوذ کرده بود. بدنم فرسوده شده بود.»
آدامز در طول مدتی که در چنهسن بود، در اولین فیلم خود که طنز کوتاه و سیاه و سفید به‌نام "د کرومیوم هوک" بود ایفای نقش کرد. بلافاصله پس از آن، در حالی که برای مراقبت از عضلهٔ صدمه دیده‌اش مرخصی گرفته بود، در تست محلی برای فیلم هالیوودی "آخر خوشگل‌ها" (۱۹۹۹)، که طنزی دربارهٔ مسابقات زیبایی با کیرستن دانست، الن بارکین و کرستی الی بود، شرکت کرد. آدامز برای ایفای نقش مکمل یک هلهله‌چی بی‌بندوبار انتخاب شد. او احساس می‌کرد که شخصیت کاراکترش از شخصیت خود خیلی متفاوت است و نگران این بود که مردم چگونه او را درک کنند. این پروژه به‌صورت محلی فیلم‌برداری شد و این موضوع آدامز را برای تصویربرداری نقش خود و در عین حال اجرای نمایش "بریگادون" در تئاتر قادر ساخت. دل‌گرمی کرستی الی به او باعث شد که آدامز فعالیت حرفه‌ای در سینما را دنبال کند و سپس در ژانویهٔ ۱۹۹۹ به لس آنجلس نقل مکان کرد. او تجربهٔ اولیهٔ خود را در این شهر را «تاریک» و «سیاه» توصیف کرد و برای زندگی گذشته‌اش در چنهسن رنج و سختی کشیده بود.
آدامز در لس آنجلس برای هر نقش که پیدا می‌کرد تست بازیگری می‌داد اما بیشتر به او نقش‌های «دختر بدجنس» داده می‌شد. یک هفته پس از نقل مکان، اولین نقش در مجموعهٔ تلویزیونی "منچستر پرپ" از شبکهٔ فاکس به او داده شد. این مجموعه اسپین‌آف فیلم "مقاصد بی‌رحمانه" در نقش اصلی کاترین مرتویول (با بازی سارا میشل گلر در فیلم) بود. این مجموعه بعد از بازنویسی‌های متعدد فیلم‌نامه و دو بار تعطیلی در مراحل ساخت لغو شد. آدامز بعداً گفت صحنه‌ای بحث‌برانگیز که در آن کاراکترش دختری را به خودارضایی بر روی اسب تشویق می‌کند، دلیل اصلی لغو آن بود. سه قسمت فیلم‌برداری‌شده مجدداً ویرایش و در سال ۲۰۰۰ در فیلم "مقاصد بی‌رحمانه ۲" منتشر شد. علی‌رغم نقدهای منفی، ناتان رابین از "ای. وی. کلاب" نوشت که آدامز نقش «بدجنس سلطه‌گر خود را با شادی خبیثانه‌ای که عمدتاً دربرداشت بی‌حاصل سارا میشل گلر از این شخصیت وجود ندارد» را ایفا می‌کند.
آدامز بعد از آن نقش مکمل یک نوجوان کینه‌جو از یک ستارهٔ سینما (با بازی کیمبرلی دیویس) را در فیلم کمدی "مهمانی ساحل روانی" (۲۰۰۰) ایفا کرد؛ این فیلم طنزی ترسناک از فیلم‌های در سبک بیچ پارتی و اسلشر است. او این نقش را به منزلهٔ ادای احترام به بازیگر سوئدی-آمریکایی آن مارگرت ایفا کرد. آدامز در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ به‌صورت مهمان در چندین مجموعهٔ تلویزیونی ظاهر شد؛ از مجموعه‌هایی که در آن حضور داشت می‌توان به "نمایش دهه ۷۰"، "افسون‌شده"، "بافی قاتل خون‌آشام‌ها"، "اسمالویل" و "بال غربی" اشاره کرد.
در پی ایفای نقش‌های کوتاه در سه محصول سال ۲۰۰۲ که مخاطبان بالایی نداشتند—"قانون کشتار"، "کدو تنبل" و "در خدمت سارا"—آدامز اولین نقش جلب‌توجه‌کنندهٔ خود را در کمدی-درام "اگه می‌تونی منو بگیر" ساختهٔ استیون اسپیلبرگ ایفا کرد. او در این فیلم نقش پرستاری به‌نام برندا استرانگ را ایفا می‌کند که فرانک ابگنیل جونیور (با بازی لئوناردو دی‌کاپریو) عاشقش می‌شود. این فیلم اعتماد به نفس او را بالا برد. علی‌رغم موفقیت فیلم و ستایش از تاد مک‌کارتی منتقد "ورایتی" برای «حضور گرم» او، این فیلم نتوانست به حرفهٔ او ترقی دهد. آدامز تا یک سال بعد از اکران این فیلم هیچ تجربهٔ کاری نداشت و باعث شد تقریباً بازیگری را کنار بگذارد. او در عوض عضو کلاس‌های بازیگری شد و پی برد که «چیزهای زیادی برای یادگیری و چیزهای زیادی برای بهبود شخصی خود در جهت حل و فصل کردن» دارد. چشم‌انداز شغلی او ظاهراً یک سال بعد به‌دلیل دریافت پیشنهاد سودآوری برای بازی در درام تلویزیونی "دکتر وگاس" از شبکهٔ سی‌بی‌اس بهبود یافت اما او بعد از پخش چند قسمت کنار گذاشته شد. در زمینهٔ فیلم، او تنها در فیلم "فرار آخر" (۲۰۰۴) با بازی فرد سویج نقشی کوتاهی داشت.
آدامز در ۳۰ سالگی بعد از اخراج از مجموعهٔ "دکتر وگاس" سرخورده شده بود و بعد از اتمام کار بر روی فیلم درام-کمدی و مستقل "جون‌باگ" که بودجهٔ ساخت آن کمتر از ۱ میلیون دلار بود، به این فکر افتاد که به‌طور کلی بازیگری را کنار بگذارد. این فیلم به کارگردانی فیل موریسون، او را در نقش اشلی جانستن، زن باردار خوش‌حرف و چابکی به تصویر می‌کشد. موریسون تحت تأثیر توانایی آدامز در زیر سؤال بردن انگیزه‌های ذاتاً خوب کاراکترش قرار گرفت. او با اعتقاد نقش جانستن به خدا ارتباط برقرار کرد و مدتی را با موریسون در محل فیلم‌برداری فیلم در وینستون-سیلم، کارولینای شمالی گذراند و در کلیسا شرکت می‌کرد. آدامز ساخت این فیلم را «تابستانی که در خودم بزرگ شدم» توصیف کرد و پس از اینکه موهایش را برای این نقش قرمز کرد، تصمیم گرفت به رنگ بلوند طبیعی خود برنگردد. "جونباگ" در جشنوارهٔ فیلم ساندنس ۲۰۰۵ به نمایش درآمد و آدامز در آن‌جا برندهٔ جایزه ویژه هیئت داوران شد. تیم رابی از "دیلی تلگراف" این فیلم را «معجزهٔ کوچک و آرام» نامید و نوشت آدامز «یکی از ظریف‌ترین و خنده‌دارترین و دلخراش‌ترین نقش‌آفرینی‌هایی را که نقد آن برای من لذت بخش بوده» را ارائه داده‌است. ان هورنادی از "واشینگتن پست" عقیده داشت که «ایفاگری درخشان» او منعکس‌کنندهٔ «قلب عمیقاً انسان‌گرایانه» فیلم است. آدامز برندهٔ جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت و جایزهٔ سینمایی انتخاب منتقدان در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و همچنین برایش نامزدی جایزهٔ اسکار در همین رشته به همراه داشت.
آدامز در سال ۲۰۰۵ نقش مکمل دو فیلم را بر عهده داشت که از سوی منتقدان با نقدهای ضد و نقیضی همراه بود؛ کمدی عاشقانهٔ "تاریخ عروسی" با بازی دبرا مسینگ و درموت مالرونی و فیلم بلوغ "بی‌حرکت ایستادن" متشکل از گروه بازیگران. او در همان سال برای ایفای نقشی دوره‌ای در سه قسمت به گروه بازیگران مجموعهٔ تلویزیونی "اداره" پیوست. آدامز در کمدی ورزشی "شب‌های تالادگا: بالا ریکی بابی" (۲۰۰۶) ساختهٔ آدام مک‌کی، نقش شخصیت مورد علاقهٔ ویل فرل را ایفا کرد. پیتر ترورز، منتقد سینما، این نقش را «بسیار نزولی» از نقش او در "جون‌باگ" می‌دانست. او همچنین نقش کوتاهی در فیلم کمدی در سبک محیط کاری "اکس" با بازی زک برف و آماندا پیت داشت.
آدامز صداپیشگی فیلم پویانمایی کمدی "آندرداگ" ساختهٔ والت دیزنی پیکچرز را بر عهده داشت و بعداً نقش شخصیتی بسیار خوش‌بین و خوش‌حال به نام جیزل را در فیلم کمدی عاشقانهٔ موزیکال "افسون‌زده" ایفا کرد که بر اساس اعضای فرنچایز پرنسس دیزنی ساخته شده‌است. در این فیلم پاتریک دمپسی و جیمز مارسدن نقش معشوقه‌هایش را ایفا می‌کنند. او یکی از ۲۵۰ بازیگر زنی بود که برای این نقش پرمخاطب تست بازیگری داد. استودیو از انتخاب یک ستارهٔ بزرگ‌تر برای این نقش توافق کرده بود اما کارگردان کوین لیما به دلیل وفاداری آدامز به نقشش و قضاوت‌نکردن دربارهٔ شخصیت جیزل، بر انتخاب آدامز اصرار داشت. لباس پرنسسی که او باید برای این فیلم می‌پوشید ۴۵ پوند (۲۰ کیلوگرم) وزن داشت و چندین بار زیر وزن آن افتاد. او سه ترانه برای موسیقی متن فیلم خواند— «بوسه عشق واقعی»، «آهنگ کار مبارک» و «اینگونه می‌دانید». راجر ایبرت، منتقد سینما، آدامز را به خاطر «تازه‌نفس و دلکش‌بودن» در نقشی که «مطلقاً به دوست‌داشتنی‌بودن بدون زحمت بستگی دارد» تحسین کرد، و وسلی موریس از "بوستون گلوب" او را برای «به نمایش گذاشتن نبوغ یک ایفاکنندهٔ واقعی برای کمیک تایمینگ و سخن‌پردازی فیزیکی» تحسین کرد. تاد مک‌کارتی، منتقد سینما، این فیلم را نقش چشمگیر او دانست و به شهرت رسیدنش را به جولی اندروز تشبیه کرد. "افسون‌زده" با موفقیت تجاری همراه بود و بیش از ۳۴۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. آدامز نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن – فیلم کمدی یا موزیکال شد.
بعد از موفقیت "افسون‌زده"، آدامز نقش بانی باخ، دستیار نمایندهٔ کنگره چارلی ویلسون را در فیلم کمدی-درام سیاسی "جنگ چارلی ویلسون" (۲۰۰۷) ساختهٔ مایک نیکولز با بازی تام هنکس، جولیا رابرتس و فیلیپ سیمور هافمن ایفا کرد. کرک هانیکات از "هالیوود ریپورتر" آدامز را بابت «ادراک باملایمت» در نقش خود ستایش کرد اما پیتر بردشاو از "گاردین" در نقد خود از دیدن استعداد آدامز در نقشی که او آن را کم‌اهمیت جلوه می‌داد ناامید شد.
جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۸ شاهد انتشار فیلم "آفتاب تمیز کردن" بود؛ درامی کمدی دربارهٔ دو خواهر (با بازی آدامز و امیلی بلانت) که تجارت پاکسازی صحنهٔ جرم را راه‌اندازی می‌کنند. آدامز به این ایده مجذوب شده بود نقش کسی را ایفا کند که مدام سعی می‌کند خودش را بهتر کند. میک لاسال از "سان فرانسیسکو کرونیکل" آدامز را «جادویی» دانست و افزود که او «پرتره‌ای از نیازهای خشم‌ناک را در زیر پوششی از چهره‌ای با عدم اعتماد به نفس به ما می‌دهد». آدامز در کمدی اسکروبال "خانم پتیگرو برای یک روز زندگی می‌کند" که داستانش در سال ۱۹۳۹ جریان دارد، نقش یک بازیگر آمریکایی مشتاق در لندن ایفا می‌کند که با خانمی میان‌سال (با بازی فرانسیس مک‌دورمند) مواجه می‌شود. استیون هولدن از "نیویورک تایمز" شباهت‌هایی از او به نقشش در فیلم "افسون‌زده" یافت و نوشت «جادوی روی پردهٔ سینما» که او در چنین نقش‌های دوست داشتنی نشان می‌دهد «از دوران اوج جین آرتور به این شدت نبوده‌است».
آدامز مدتی بعد در فیلم "تردید" که اقتباسی از نمایش‌نامهٔ اثر جان پاتریک شنلی است، نقش‌آفرینی کرد. این فیلم داستان یک مدیر مدرسهٔ کاتولیک (با بازی مریل استریپ) را روایت می‌کند که کشیشی با بازی فیلیپ سیمور هافمن را به پدوفیلی متهم می‌کند؛ او نقش یک راهبهٔ بی‌گناه را ایفا می‌کند که گرفتار این درگیری شده‌است. شنلی در ابتدا این نقش را به ناتالی پورتمن پیشنهاد کرد اما پیشنهاد بازی در این نقش را پس از یافتن شخصیت معصوم و در عین حال باهوش مشابهٔ شخصیت اینگرید برگمن، به آدامز داد. آدامز توانایی شخصیت خود در یافتن بهترین‌ها در میان مردم را هویت‌یابی کرد و همکاری با استریپ و هافمن را یک «کلاس پیشرفته» در بازیگری توصیف کرد. امی بیانکولی از "هیوستون کرونیکل" نوشت آدامز «با دلسوزی پریشان جرقه می‌زند» و ان هورنادی عقیده داشت او «بی‌گناهی را فقط با چشمان کاملاً باز افشا می‌کند». او برای این نقش نامزد دریافت جایزهٔ اسکار، جایزهٔ گلدن گلوب و جایزهٔ بفتا در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
نقش‌های آدامز در سه اکران سال ۲۰۰۸ مانند "جون‌باگ" و "افسون‌زده" نقش‌های دختر معصوم بودند—زنانی بی‌گناه با شخصیتی خوشحال. هنگامی از او در مورد بازی در چنین نقش‌هایی پرسیده شد، گفت که شخصیت‌هایی را عهده‌دار می‌شود که شاد هستند و با حسی از امیدشان همذات‌پنداری می‌کنند. آدامز بر این باور بود که این شخصیت‌ها علی‌رغم شباهت‌های خاصی در خلق و خو، بسیار متفاوت از یکدیگر هستند. او گفت، «ساده‌لوحی حماقت نیست، و افراد بی‌گناه اغلب بسیار پیچیده هستند.»
فیلم ماجراجویی و فانتزی "" با بازی بن استیلر در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و آدامز در آن در نقش هوانورد آملیا ارهارت حضور دارد. این اولین فیلمی بود که در موزهٔ ملی هوافضای اسمیتسونین در واشینگتن فیلم‌برداری شد. کارگردان شاون لوی گفت که این نقش به آدامز اجازه داد تا طیف بازیگری خود را به نمایش بگذارد. آدامز معتقد بود این اولین باری است که به او اجازه داده شد یک شخصیت مطمئن را روی پردهٔ سینما ایفا کند. با وجود نقدهای ضد و نقیض از فیلم، نقش‌آفرینی آدامز مورد تحسین قرار گرفت. مایکل فیلیپس از "شیکاگو تریبون" که او را «یک حضور درخشان در پردهٔ سینما» نامید، نوشت در این فیلم «هر زمان که ایمی آدامز ظاهر می‌شود، به‌طور اساسی بهبود می‌یابد». در همان سال، آدامز در کمدی-درام "جولی و جولیا" در نقش جولی پاول، وزیر ناراضی از دولت بازی کرد که تصمیم می‌گیرد در مورد دستور العمل‌های کتاب آشپزی جولیا چایلد به‌نام "تسلط بر هنر آشپزی فرانسوی" وبلاگ بنویسد. در یک خط داستانی موازی، مریل استریپ نقش کودک را به تصویر می‌کشد. او برای آمادگی در این نقش در موسسهٔ آموزش آشپزی ثبت نام کرد. کری ریکی از "فیلادلفیا اینکوایرر" عقیده داشت که این فیلم «به اندازه غذاهای فرانسوی خوشمزه است» و آدامز را «در مناسب‌ترین حالت خود» دانست. هر دو فیلم "شب در موزه" و "جولی و جولیا" با موفقیت‌های تجاری همراه بودند و فیلم اول بیش از ۴۰۰ میلیون دلار فروش داشت.
آدامز دههٔ جدید را با نقش اصلی‌اش در مقابل متیو گود در کمدی رمانتیک "سال کبیسه" (۲۰۱۰) آغاز کرد که منتقد ریچارد روپر عقیده داشت این فیلم با حضور آدامز از «وضعیت واقعاً وحشتناک» نجات یافته‌است. اکران بعدی او در این سال درام "مشت‌زن" بود که با استقال بهتری روبه‌برو شد. این فیلم به کارگردانی دیوید او. راسل داستان برادران ناتنی بوکسور میکی وارد و دیکی اکلوند (با بازی مارک والبرگ و کریستین بیل) را روایت می‌کند؛ ملیسا لیو نقش مادرشان و آدامز نقش دوست دختر پرخاشگر وارد که خدمتکاری به نام شارلین فلمینگ است را ایفا کرد. راسل با توصیف شخصیت آدامز به‌عنوان یک «دختر خشن و سکسی»، او را برای ایفای نقش در سبک متفاوتی انتخاب کرد تا او را از تصویر سبک دختر معمولی که داشت خلاص کند. این نقش برای آدامز یک تغییر سبک قابل توجه بود و با اصرار راسل برای یافتن قدرت شخصیت خود در سکوت به چالش کشیده شد. او توسط مربی شیلا کلی عضو یک کلاس رقص شکم شد تا اروتیسیزم شخصیت خود را پیدا کند. جو مورگنسترن از "وال‌استریت جورنال" در توصیف آدامز گفت، «همان‌گونه سخت، لطیف، زیرک و بامزه بود که همان‌طور در "افسون‌زده" هم اثیر و لذت‌بخش بود. چه بازیگری و چه طیفی!» او برای این نقش نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و دو جایزهٔ اول را ملیسا لیو برنده شد. او ابراز تمایل کرد که در آینده نقش‌های دراماتیک بیشتری بازی کند.
آدامز و جیسون سیگل در نقش‌های لایو-اکشن موزیکال "ماپت‌ها" (۲۰۱۱) حضور داشتند. او هفت ترانه برای موسیقی متن این فیلم خواند. لیزا شوارتزبام از "انترتینمنت ویکلی" اشاره کرد این نقش نشانهٔ بازگشتش به شخصیت «کمدین-دوست‌داشتنی» خود بوده‌است. سال بعد، آدامز در بخشی از جشنوارۀ شکسپیر در پارک در تئاتر روباز دلاکورت در نقش همسر نانوا از احیای موزیکال "به‌سوی جنگل" اثر استیون سوندهایم در پابلیک تییتر به روی صحنه رفت. این اولین حضور او در نیویورک و اولین حضور او بعد از ۱۳ سال دوری از تئاتر بود. او با تولید یک ماههٔ این نمایش موافقت کرد تا «چالشی را که غیرقابل حل به نظر می‌رسید» را بپذیرد؛ اگرچه به‌وسیلهٔ این کار آشفته و وحشت‌زده شده بود. آدامز با مربی خصوصی آواز برای این نقش آماده شد اما برنامه‌ریزی‌های فیلم او را قادر ساخت که تنها چهار هفته را تمرین کند. بن برنتلی، منتقد تئاتر "نیویورک تایمز"، «اجرای با وضوح گفته‌شده و خوانده‌شدهٔ آدامز» را تحسین کرد، اما او را به خاطر نداشتن «بی‌قراری عصبی و هیجان» در نقشش انتقاد کرد.
آدامز یکی دیگر از نقش‌های «زن خشمگین» را در درام روان‌شناختی "استاد" (۲۰۱۲) ساختهٔ پل توماس اندرسن ایفا کرد. او در این فیلم نقش همسر بی‌رحم و کنترل‌گر رهبر یک فرقه (با بازی فیلیپ سیمور هافمن) را ایفا کرد. این سومین و آخرین همکاری‌اش با هافمن بود که او را عمیقاً تحسین می‌کرد. هافمن دو سال بعد از این فیلم درگذشت. سازمانی که در این فیلم به تصویر کشیده شده از سوی روزنامه‌نگاران بر اساس ساینتولوژی فرض شده‌است؛ آدامز این مقایسه را گمراه‌کننده دانست اما از توجهی که به فیلم آورده شد خوشحال بود. او اگرچه یک بازیگر متد نبود اما عقیده داشت این نقش سخت زندگی شخصی‌اش را دچار مشکل کرده‌است. جاستین چنگ منتقد سینما، در مقایسه شخصیت او با لیدی مکبث نوشت که «گستاخی آدامز به ندرت تا این حد بدخواهانه به نظر می‌رسید»، و دونالد کلارک از "آیریش تایمز" او را به خاطر ایفای این نقش با «تهدید گسسته» تحسین کرد. جان پترسون از "گاردین" خاطرنشان کرد در صحنه‌ای که در آن شخصیت او شوهرش را در حالی که به شدت خودارضایی می‌کند، تنبیه می‌کند، یکی از مهم‌ترین سکانس‌های فیلم بوده‌است. آدامز بار دیگر برای نقش مکمل نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا شد. دومین فیلم اکران‌شدهٔ آدامز در سال ۲۰۱۲ درام ورزشی "مشکلی با منحنی" ساختهٔ کلینت ایستوود بود. او در آن نقش دختر پیشاهنگ بیسبال (ایستوود) را ایفا می‌کند که با پدرش قطع رابطه کرده‌است. آدامز شخصیت «صمیمی و سخاوتمند» ایستوود را تحسین کرد و از این همکاری راضی بود. او برای این نقش چندین قسمت از ورزش بیسبال را یادگرفت و برای فیلم آماده شد. این فیلم نقدهای ضد و نقیضی دریافت کرد و راجر ایبرت اشاره داشت که آدامز چگونه یک نقش استاندارد را به‌نظر ارزشمند ایفا کرده‌است. او در همین سال نقش کوتاهی از یک معتاد به مواد مخدر را در درام "در جاده" با حضور گروه بازیگران و ساخته‌شده بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ جک کرواک ایفا کرد.
بعد از ناموفق بودن درگرفتن نقش لوئیس لین در دو فیلم قبلی دربارهٔ سوپرمن، آدامز این نقش را در فیلم بازسازی‌شدۀ زک اسنایدر با عنوان "مرد پولادین" و با بازی هنری کویل در نقش سوپرمن ایفا کرد. او لین را با ترکیبی از سرسختی و آسیب‌پذیری ایفا کرد اما پیتر بردشاو این شخصیت را «به طرز ناقضی خلق‌شده» توصیف کرد و عدم شیمی بین او با کویل را انتقاد کرد. این فیلم بیش از ۶۶۰ میلیون دلار فروخت و یکی از برترین فیلم‌های او در گیشه شد. آدامز بعداً در فیلم درام "او" ساختۀ اسپایک جونز در مورد مردی تنها (واکین فینیکس) که عاشق یک هوش مصنوعی (با صدای اسکارلت جوهانسون) می‌شود، ظاهر شد؛ او در فیلم نقش دوست صمیمی مرد را ایفا می‌کند. آدامز قبلاً برای فیلم کم‌مخاطب "جایی که موجودات وحشی هستند" (۲۰۰۹) ساختهٔ جونز تست ناموفق داده بود و بعد از اینکه جونز نوارهای تست او را نگاه می‌کرد، آدامز را برای این نقش انتخاب کرد. او مجذوب ایدهٔ به تصویر کشیدن دوستی زنانه-مردانه افلاطونی شده بود که عقیده داشت در این فیلم کمیاب است.
آدامز در فیلم جنایی و کمدی سیاه "حقه‌بازی آمریکایی" ساختهٔ دیوید او. راسل و با حضور کریستین بیل، بردلی کوپر و جنیفر لارنس به موفقیت‌های بیشتری دست یافت. این فیلم با الهام از رسوایی Abscam در دههٔ ۱۹۷۰ ساخته شده و او را در نقش یک شیاد اغواکنندهٔ نشان می‌دهد. او آن نقش را طوری ایفا کرد که «احساس می‌شد همه‌چیز توجیه شده بود و به نظر نمی‌رسید که فقط یک بیمار اجتماعی سکسی باشد». آدامز با بیل برای ساخت شخصیتشان در فیلم همکاری تنگاتنگی داشت و پیشنهادهایی خارج از پروژه به راسل ارائه کرد؛ از جمله صحنه‌ای که در آن لب‌هایش به‌صورت پرخاشگرانه توسط همسر معشوقه‌اش (با بازی لارنس) بوسیده می‌شود. این کار برای آدامز طاقت‌فرسا بود و بعداً گزارش‌هایی مبنی بر اینکه راسل به او سخت گرفته بود و او را مرتباً به گریه انداخته بود را تأیید کرد؛ او گفت که از آوردن چنین تجربه منفی به خانه برای دخترش می‌ترسد. "حقه‌بازی آمریکایی" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ منولا دارگیس از "نیویورک تایمز" عقیده داشت که آدامز «در اینجا عمیق‌تر از آنچه تا به حال به او اجازه داده شده پیش می‌رود» و افزود که او با موفقیت «یک شخصیت غیرقابل پیش‌بینی را به شخصیتی هیجان‌انگیز و وحشی تبدیل کرده‌است.» آدامز برندهٔ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن کمدی یا موزیکال شد و برای پنجمین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد (اولین بار در رشتهٔ بهترین بازیگر زن). فیلم‌های "او" و "حقه‌بازی آمریکایی" هر دو از سوی منتقدان به عنوان بهترین فیلم‌های سال ۲۰۱۳ معرفی شدند و هر دو نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم نیز شدند.
بعد از حضور در فیلم درام "لالایی" که با نقدهای ضعیفی همراه بود، آدامز در فیلم "چشمان بزرگ" (۲۰۱۴) ایفای نقش کرد؛ این فیلم درمورد هنرمند مشکل‌دار مارگارت کین است که نقاشی‌های «بچه سرراهی چشم درشت» او توسط همسرش والتر کین به سرقت رفته بود. زمانی که اولین بار این نقش به او پیشنهاد شد، برای جلوگیری از ایفای نقش یک زن ساده‌لوح دیگر، آن را رد کرد. تولد دخترش در سال ۲۰۱۰ آدامز را ترغیب کرد تا در این شخصیت منفعل توانایی پیدا کند و از تجربیات زندگی واقعی‌اش که در آن‌جا هیچ دفاع جسورانه‌ای از خود نداشت پرداخته شود. او در حین آماده‌سازی نقاشی‌کردن را تمرین می‌کرد و روش کار کین را مطالعه کرد. کین از ایفاگری آدامز از نقشش خوشش آمد، و مارک کرمد از "آبزرور" نقش‌آفرینی او را «آمیزه‌ای نیرومند از آتش ادراکی و آسیب‌پذیری احساسی» نامید. او برای دومین بار متوالی جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن کمدی یا موزیکال را دریافت کرد و نامزد دریافت جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر زن شد.
بعد از یک سال دوری از سینما، سه فیلم با حضور آدامز در سال ۲۰۱۶ اکران شد. اولین فیلم او در این سال ایفای نقش مجدد لوئیس لین در "" بود که بعد از "مرد پولادین" دومین قسمت از دنیای توسعه‌یافتهٔ دی‌سی محسوب می‌شود. علی‌رغم نظرات منفی از سوی منتقدان، این فیلم بیش از ۸۷۰ میلیون دلار در گیشهٔ فروخت و پرفروش‌ترین فیلم آدامز تا به امروز شد. دو فیلم بعدی او در این سال درام علمی تخیلی "ورود" و تریلر روان‌شناختی "حیوانات شب‌زی" بودند. آدامز در این فیلم‌ها نفش زنان «از لحاظ احساسی محتاط و به‌شدت هوشمند» را ایفا کرد که برایش مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. "حیوانات شب‌زی" از تام فورد که بر اساس رمان "تونی و سوزان" نوشته آستین رایت ساخته شده، داستان یک دلال هنری متأهل به نام سوزان (آدامز) را روایت می‌کند که هنگام خواندن رمانی خشونت‌آمیز که توسط همسر سابقش (با بازی جیک جیلنهال) نوشته شده بود، ضربه روحی می‌بیند. او شباهت کمی بین خود و سوزانِ «خون‌سرد» و «منزوی» پیدا کرد و شخصیت این کاراکتر را از شخصیت تام فورد الگوبرداری کرد. استفانی زاکارک از مجلهٔ "تایم" این فیلم را از لحاظ بصری جذاب و در عین حال از لحاظ موضوعی ضعیف دید اما آدامز و جیلنهال را به خاطر خالصانه جلوه دادن درد شخصیت‌هایشان تحسین کرد.
فیلم "ورود" به کارگردانی دنی ویلنوو که بر اساس داستان کوتاه «داستان زندگی تو» نوشتهٔ تد چیانگ ساخته شده، در میان تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های آدامز در طول حرفه‌اش قرار دارد. این فیلم بر روی زبان‌شناسی به نام لوئیز بنکس (آدامز) تمرکز دارد که هنگامی توسط دولت ایالات متحده استخدام می‌شود تا زبان فرازمینی‌ها را تفسیر کند، چشم‌اندازهای عجیبی را تجربه می‌کند. آدامز مجذوب ایدهٔ به تصویر کشیدن نقش اول یک زن خردمند شد و خود را با مضمون وحدت و شفقت فیلم مرتبط کرد. او برای آماده شدن در این نقش مستندهایی در زمینهٔ زبان‌شناسی تماشا کرد. کریستوفر اور از "آتلانتیک" نقش‌آفرینی آدامز را «به‌طور مجذوب‌کننده‌ای صریح و به نوبت برتر و غم‌انگیز» توصیف کرد. کنت توران در "لس آنجلس تایمز" در نقد خود به «نقش‌آفرینی از لحاظ عالی دقیق» او اشاره کرد. "ورود" با موفقیت تجاری همراه بود و بیش از ۲۰۰ میلیون دلار در مقابل بودجه ساخت ۴۷ میلیون دلاری کسب کرد و آدامز نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب و بفتای بهترین بازیگر زن شد. عدم موفقیت او در دریافت نامزدی اسکار برای این فیلم از سوی چندین روزنامه‌نگار بیان شد. آدامز برای بار سوم نقش لوئیس لین را در فیلم ابرقهرمانی "لیگ عدالت" ایفا کرد. تیم گریرسون از "اسکرین اینترنشنال" نوشت که علی‌رغم ارائه «طنین عاطفی» به فیلم، استعداد آدامز در یک نقش مکمل بیهوده به هدر رفته‌است.
آدامز در سال ۲۰۱۸ با مینی‌سریال "چیزهای تیز" از شبکهٔ اچ‌بی‌او که بر اساس رمان به همین نام نوشتهٔ گیلین فلین ساخته شده، به تلویزیون بازگشت. او تهیه‌کنندهٔ اجرایی این مینی‌سریال بود و نقش کامیل پریکر، یک گزارشگر خودزن که برای پوشش اخبار قتل دو دختر جوان به زادگاهش بازمی‌گردد را ایفا کرد. آدامز برای این نقش وزن خود را بیشتر کرد و در روزهای فیلم‌برداری، سه ساعت به‌صورت سنگین آرایش می‌کرد تا شکل بدن زخمی کاراکترش را ایجاد کند. او برای یادگیری دربارهٔ خودزنی کتاب "یک فریاد قرمز روشن" را مطالعه کرد و در مورد حالت روان‌شناسی Factitious disorder imposed on another به تحقیق و مطالعه پرداخت. او پی برد که نمی‌تواند از این نقش ناکارآمد فاصله بگیرد و از بی‌خوابی رنج می‌برد. این مجموعه و نقش‌آفرینی آدامز مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ جیمز پونیووزیک از "نیویورک تایمز" شخصیت‌پردازی پیچیده پریکر را ستود و نقش‌آفرینی آدامز را «مبهوت‌کننده» خواند. دانیل داداریو از "ورایتی" پی برد که او «در اوج توانایی‌هایش عمل می‌کند» و افزود «صدای او یک اکتاو کاهش یافته، یک لحن آهسته‌تر شده و با بی‌اعتمادی نازک شده، [او] درواقع عالی است».
کریستین بیل و آدامز برای بار سوم در فیلم طنز سیاسی "معاون" (۲۰۱۸) ساختهٔ آدام مک‌کی با یکدیگر همبازی شدند. این دو در این فیلم به ترتیب معاون رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، دیک چینی، و همسرش، لین را به تصویر کشیدند. او در حین آماده‌سازی کتاب‌های لین را خواند. علی‌رغم ناسازگاری با دیدگاه‌های سیاسی خود، آدامز با هم‌دلی به بازی در این نقش پرداخت و با بردباری شخصیتش ارتباط پیدا کرد. ریچارد لاوسون از "ونتی فر" این نقش آدامز را با فیلم "استاد" مقایسه کرد و «سخت‌گیری همیشگی او» را ستایش کرد. آدامز برای بازی در "چیزهای تیز" و "معاون" نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب شد؛ او برای "چیزهای تیز" نامزد دریافت جایزهٔ امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر زن در مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی و برای "معاون" ششمین نامزدی اسکار و هفتمین نامزدی بفتا را دریافت کرد.
در سال ۲۰۲۰، آدامز در اقتباس سینمایی ساختهٔ ران هاوارد از کتاب "مرثیه هیلبیلی" برای سرویس نتفلیکس ایفای نقش کرد. او سال بعد نقش اصلی اقتباس سینمایی ساختهٔ جو رایت از رمان "زنی پشت پنجره" و نقش مکمل فیلم "ایون هنسن عزیز" ساختهٔ استیون شباسکی که بر اساس نمایش به همین نام ساخته شده را ایفا کرد.
آدامز نقش جیزل از فیلم "افسون‌شده" را بار دیگر در دنبالهٔ این فیلم با عنوان "افسون‌نزده" ایفا خواهد کرد. او بار دیگر با آدام مک‌کی در مینی‌سریال "سلاطین آمریکا" همکاری خواهد کرد. او در سال ۲۰۱۹ کمپانی تولیدی خود به‌نام باند گروپ انترتینمت را تأسیس کرد. اولین پروژه اقتباسی این شرکت از کتاب "د پویزن ود بایبل" نوشتهٔ باربارا کینگسالور خواهد بود. در مهٔ ۲۰۲۱، باند گروپ انترتینمنت و ناین استوریز پروداکشنز به‌طور مشترک حق ساخت و تولید اقتباسی سینمایی از کتاب خاطرات "در جستجوی درخت مادر" نوشتهٔ سوزان سیمارد را به دست آوردند و آدامز در این پروژه ایفای نقش خواهد کرد. آدامز در مهٔ ۲۰۲۲ با نمایش‌نامهٔ "باغ‌وحش شیشه‌ای" برای اولین بار در وست اند حضور خواهد داشت. این نمایش در تئاتر دوک یورک برگزار خواهد شد.
آدامز در سال ۲۰۰۱ در یک کلاس بازیگری با بازیگر و نقاش دارن لو گالو آشنا شد و سال بعد هنگامی که در فیلم کوتاهی با عنوان "سِنت‌ها" همکاری می‌کردند، شروع به ملاقات کردند. آن‌ها در سال ۲۰۰۸ نامزد کردند و دخترشان، آویانا، در سال ۲۰۱۰ به دنیا آمد. این زوج هفت سال بعد از نامزدی در یک مراسم خصوصی واقع در مزرعه‌ای نزدیکی سانتا باربارا، کالیفرنیا ازدواج کردند. آدامز در سال ۲۰۱۶ گفت که از فداکاری‌های بی‌شماری که لو گالو به عنوان مراقب اصلی خانواده‌شان انجام داده، قدردانی می‌کند. آن‌ها در بورلی هیلز، کالیفرنیا زندگی می‌کنند. او زندگی خانوادگی‌اش را «بسیار آرام» توصیف کرده و می‌گوید روال زندگی‌اش شامل رفتن به سر کار، بردن دخترش به پارک و داشتن قرارهای عاشقانه هفتگی با شوهرش است.
آدامز ارزش کمی به سلبریتی‌بودن قائل است و عقیده دارد «هر چه مردم بیشتر در مورد من بدانند، کمتر به من و کاراکترهای من اعتماد می‌کنند». او خیلی کم به شایعات بی‌اساس یا پوشش تبلویدها جلب توجه می‌کند و تلاش دارد که تعادل میان کار و زندگی را سالم نگه دارد. او سعی می‌کند تحت تأثیر شهرتش قرار نگیرد و باور دارد که این امر مانع از توانایی او در بازی در نقش‌های با صداقت می‌شود. آدامز در مورد رنج بردن از ناامنی و عدم اعتماد به نفس از دوران جوانی و اینکه چگونه مادری او را آرام‌تر کرده صحبت کرده‌است. او اغلب هنگام استرس در محل کار به ترانه‌خواندن می‌پردازد. او به دیگر بازیگران پیوسته و خواستار برابری دستمزد زنان در صنعت سینما شده‌است.
آدامز در سال‌های اولیهٔ حضور در صنعت سینما با مشکلاتی مواجه شده بود و هم‌اکنون تا حد زیادی با دانش‌آموزان محروم مدرسه فیلم گتو در شهر نیویورک همکاری کرده‌است. "ورایتی" در ۲۰۱۰ از او به دلیل همکاری با آن‌ها تقدیر کرد. او از پروژهٔ ترور، سازمانی غیرانتفاعی که به نوجوانان مشکل‌دار ال‌جی‌بی‌تی کمک می‌کند، پشتیبانی کرده و در سال ۲۰۱۱ مجری رویداد «ترور لایو» بود. او در ۲۰۱۳ کتاب "کتاب زیبایی برای سرطان مغز" را برای کمک به جمع‌آوری پول برای مؤسسات خیریهٔ سرطان مغز اسناگ و هدراش منتشر کرد. سال بعد، او در یک رویداد خیریه‌ای برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای کودکان مورد آزار جنسی در مرکز پزشکی یوسی‌ال‌ای، سانتا مونیکا شرکت کرد.
بنا به گفتهٔ بازبینی جمعی وبگاه راتن تومیتوز و وبگاه گیشهٔ باکس آفیس موجو، تحسین‌شده‌ترین و پرفروش‌ترین فیلم‌های آدامز "اگه می‌تونی منو بگیر" (۲۰۰۲)، "جون‌باگ" (۲۰۰۵)، "افسون‌زده" (۲۰۰۷)، "تردید" (۲۰۰۸)، "" (۲۰۰۹)، "جولی و جولیا" (۲۰۰۹)، "مشت‌زن" (۲۰۱۰)، "ماپت‌ها" (۲۰۱۱)، "استاد" (۲۰۱۲)، "مرد پولادین" (۲۰۱۳)، "او" (۲۰۱۳)، "حقه‌بازی آمریکایی" (۲۰۱۳)، "چشمان بزرگ" (۲۰۱۴)، "" (۲۰۱۶)، "ورود" (۲۰۱۶)، "حیوانات شب‌زی" (۲۰۱۶) و "لیگ عدالت" (۲۰۱۷) هستند. در میان پروژه‌های تلویزیونی‌اش، او در مینی‌سریال "چیزهای تیز" (۲۰۱۸) از شبکهٔ اچ‌بی‌او ایفای نقش کرده‌است. بر روی استیج، او در احیای "به‌سوی جنگل" واقع در پابلیک تییتر در ۲۰۱۲ حضور داشته‌است.
آدامز شش بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شده‌است: بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای "جون‌باگ" (۲۰۰۵)، "تردید" (۲۰۰۸)، "مشت‌زن" (۲۰۱۰)، "استاد" (۲۰۱۲) و "معاون" (۲۰۱۸) و بهترین بازیگر زن برای "حقه‌بازی آمریکایی" (۲۰۱۳). او برای "حقه‌بازی آمریکایی" (۲۰۱۳) و "چشمان بزرگ" (۲۰۱۴) دو جایزهٔ گلدن گلوب در رشتهٔ بهترین بازیگر زن در کمدی یا موزیکال برنده شده و غیر از این نامزد دریافت هفت جایزه گلدن گلوب بوده‌است: بهترین بازیگر زن در کمدی یا موزیکال برای "افسون‌زده" (۲۰۰۷)، بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای "تردید" (۲۰۰۸)، "مشت‌زن" (۲۰۱۰)، "استاد" (۲۰۱۲) و "معاون" (۲۰۱۸)، بهترین بازیگر زن در درام برای "ورود" (۲۰۱۶)، و بهترین بازیگر زن در مینی‌سریال برای "چیزهای تیز" (۲۰۱۸).