فعل کمکی اصلی در زبان انگلیسی
فعل کمکی اصلی یا "فعل معین" (auxiliary verbs) معمولاً قبل از یک فعل دیگر (فعل اصلی) در جمله قرار می‌گیرند و کارشان کمک به فعل اصلی جمله در تشکیل عبارات فعلی می‌باشد. افعال کمکی به دو دسته فعل‌های کمکی اصلی (مثل be، have، do) و فعل‌های کمکی وجهی (must، ought to ،would ،used to، shall، should، may، might، can، be able to، have (got) to، could، will) تقسیم می‌شوند.
زبان انگلیسی چهار فعل کمکی اصلی دارد. این افعال عبارتند از: be, do, have و will
توانایی:
Can:بر توانایی در زمان حال دلالت دارد و گذشته آن Could است.
David can drive.
Be able to:بر توانایی دلالت دارد و در همه زمان‌ها می‌تواند بیاید.
.She was able to drive
.Jack is able to swim
.Linda will be able to play basketball
توصیه:
Should,Ought to:برای نصیحت کردن یا توصیه دادن به کسی برای انجام کاری از این دو فعل کمکی استفاده می‌کنیم و از had better در توصیه‌های ضروری تر استفاده می‌کنیم.
.You should brush your teeth every night
.He ought to study more
.We'd better not smoke
ضرورت
Must,Have to:از این دو فعل کمکی برای ضرورت استفاده می‌شود. Must در مواقعی که یک شخص قدرتی دارد یا یک عمل را برای شخصی بسیار ضروری می‌داند استفاده می‌شود و از Have to در صحبت‌های عامیانه بیشتر استفاده می‌شود. از Had to و will have to در زمان گذشته و آینده برای و برای سوم شخص از Has to استفاده می‌کنیم.
.You must be there at 2A.M
.You mustn't be lazy
.She has to help himامکان
May:از این فعل کمکی زمانی که ۵۰% از چیزی مطمئن هستیم استفاده می‌کنیم.
.I may go there
Might,Could:از این دو فعل کمکی زمانی که ۲۰% از چیزی مطمئن هستیم استفاده می‌کنیم.
.They might be killed
Must,Can't,Couldn't:از این افعال زمانی که از اتفاق افتادن عملی ۹۰% اطمینان داریم استفاده می‌کنیم ولی از Must در موارد مثبت و از دو فعل دیگر در موارد منفی استفاده می‌کنیم.
.It couldn't be John!He was out
حدس و گمان
نسبت به اطمینان ما به یک مطلب از افعال couldn't, can't, must,have(got)to,may,might از چپ به راست از ۱۰۰% تا ۰% برای حدس زدن در مورد آن مطلب استفاده می‌کنیم.
.Jimmy might be absent today.He is sick
فعل کمکی یا معین (auxiliary verbs) معمولاً قبل از یک فعل دیگر (فعل اصلی) در جمله قرار می‌گیرند و کارشان کمک به فعل اصلی جمله در تشکیل "عبارات فعلی" می‌باشد.
افعال کمکی را می‌توان به دو دسته تقسیم نمود:
ویژگی‌های افعال کمکی
الف) افعال کمکی اصلی
حالت سوم شخص مفرد (-s form)، گذشته ساده و اسم مفعول (قسمت سوم فعل) آن‌ها نامنظم (بی قاعده) است: ب) افعال کمکی وجهی
1- در حالت سوم شخص مفرد (بر خلاف افعال معمولی) -s نمی‌گیرند: 2- در جملات پرسشی و منفی، از فعل کمکی دیگری استفاده نمی‌کنند: 3- هیچگاه to بعد از آن‌ها قرار نمی‌گیرد (به استثنای ought to و used to):
4- هیچگاه -ed یا -ing نمی‌گیرند:
5- هیچگاه با همدیگر به کار برده نمی‌شوند:
قابلیت‌های مختلف افعال کمکی
1- برای منفی کردن یک جمله کافی است پس از فعل کمکی، not اضافه کنید یا از حالت مخفف آن استفاده کنید:
She will come → She will not (won't) come.
2- برای پرسشی کردن یک جمله، فعل کمکی را قبل از فاعل جمله قرار دهید:
She will come → Will she come?
3- گاهی می‌توان فعل اصلی پس از فعل کمکی را حذف کرد به شرط آنکه معنی آن (با توجه به شرایط) واضح باشد:
فعل have هم می‌تواند به عنوان فعل اصلی یا کمکی در جمله مورد استفاده قرار گیرد. فعل have هم یک فعل بی قاعده است. از فعل have به عنوان فعل کمکی برای ساختن زمان‌های کامل، در حالت معلوم و مجهول استفاده می‌شود. در صورتی که بخواهیم مالکیت را نشان دهیم، می‌توانیم از فعل have به عنوان فعل اصلی استفاده کنیم. البته در انگلیسی برتانیایی برای مالکیت هم از ترکیب فعل have با got استفاده می‌شود. (در واقع have باز هم فعل کمکی است.)
فعل do هم می‌تواند فعل اصلی یا کمکی در جمله باشد. این فعل هم یک فعل بی قاعده است. از فعل do به عنوان فعل کمکی برای ساختن جملات منفی و سوالی در زمان‌های حال ساده و گذشته ساده استفاده می‌شود. از فعل do به عنوان فعل اصلی هم در کاربردهای مختلف استفاده می‌شود. در صورتی که بخواهیم این جملات را سوالی یا منفی کنیم یک فعل کمکی دیگر به جمله اضافه می‌کنیم. فعل will تنها می‌تواند به عنوان فعل کمکی در جمله مورد استفاده قرار گیرد.