درمان با ضربه الکتریکی تشنج‌آور
درمان با ضربهٔ الکتریکی تشنج‌آور یا درمان با الکتروشوک ( ECT ) ، که قبلاً تحت عنوان شوک درمانی شناخته می شد ، یک روش درمانی روانپزشکی است که در آن تشنج از طریق الکتریکی در بیماران ایجاد می شود تا بتواند از اختلالات روانپزشکی رهایی یابد. به طور معمول ، 70 تا 120 ولت با تماس بر پوست سر بیمار برای چند ثانیه اعمال می شود.
روش ECT اولین بار در سال 1938 توسط روانپزشک ایتالیایی اوگو سرلتی انجام شد. و به سرعت فراگیر شد. ECT اغلب با رضایت آگاهانه به عنوان یک مداخله ایمن و مؤثر برای اختلال افسردگی عمده ، شیدایی و کاتاتونیا مورد استفاده قرار می گیرد.
یک دوره ECT برای حدود 50٪ از مبتلایان به اختلال افسردگی اساسی مقاوم به درمان ، چه تک قطبی باشد یا دو قطبی ، مؤثر است. حدود نیمی از افرادی که پاسخ به درمان داده‌اند، در طی 12 ماه عود می‌کنند. عوارض جسمی ECT شبیه به عوارض بیهوشی عمومی مختصر است. بلافاصله پس از درمان ، شایع ترین عارضه جانبی سردرگمی و از دست دادن حافظه موقتی است. در بین روشهای درمانی برای زنان باردار با افسردگی شدید ، ECT روشی ایمن است
یک دوره معمول ECT شش تا دوازده جلسه به‌صورت دو یا سه بار در هفته انجام می شود تا زمانی که علائم بهبود یابد. ECT تحت بیهوشی به همراه شل کننده عضله صورت می‌گیرد .
قرار گرفتن الکترودها می تواند دو طرفه باشد که در آن جریان تنها به یک نیمکره مغز منتقل می شود. به نظر می رسد قرارگیری دو طرفه الکترود نسبت به قرار دادن یک طرفه الکترود دارای اثر بیشتری است ، اما خطر بیشتری برای از دست دادن حافظه نیز به همراه دارد. بعد از درمان ، معمولاً دارو درمانی ادامه می یابد و ممکن است برخی از بیماران همچنان درمان های ECT را برای دوره‌ی نگهدارنده ادامه دهند.
شوک درمانی در موارد زیر کاربرد دارد:
اختلال افسردگی اساسی
در مورد اختلال افسردگی اساسی ، ECT فقط در مواردی که سایر درمانها شکست خورده‌اند ، یا در مواقع اضطراری مانند خودکشی قریب‌الوقوع ، مورد استفاده قرار می گیرد.
ECT به طور کلی یک روش خط دوم برای مبتلایان به کاتاتونیا است که به درمان های دیگر پاسخ نمی‌دهند ، اما یک روش خط اول برای کاتاتونیا شدید یا تهدید کننده زندگی است.
ECT برای معالجه افرادی که شیدایی شدید یا طولانی دارند ، استفاده می شود. NICE آن را فقط در شرایط تهدید کننده زندگی یا هنگامی که درمان های دیگر با شکست مواجه شده اند توصیه می کند و به عنوان یک روش خط دوم برای شیدایی دو قطبی توصیه شده است .
در موارد شدید و مقاوم به درمان و در نوع کاتاتونیک مؤثر است
گذشته از تأثیرات موجود در مغز ، خطرات کلی جسمی ناشی از ECT شبیه به بیهوشی عمومی مختصر است. گزارش جراح عمومی آمریکا می گوید که "هیچگونه منعی برای استفاده از آن وجود ندارد. بلافاصله پس از درمان ، شایع ترین عوارض جانبی سردرگمی و از دست دادن حافظه است. برخی از بیماران بعد از ECT دچار درد عضلانی می شوند . این امر به دلیل ایجاد فعالیت های عضلانی به دلیل عدم شل شدن عضلات در طول تشنج است. ECT منجر به آسیب مغزی نمی‌شود. میزان مرگ و میر در طی ECT حدود 4 در 100000 روش است.
در حالی که هیچ منع مصرفی برای ECT وجود ندارد ، خطر برای بیمارانی که شرایط قلبی عروقی ناپایدار یا شدید یا آنوریسم دارند ، افزایش می یابد. همچنین برای افرادی که اخیراً دچار سکته مغزی شده اند، کسانی که فشار داخل جمجمه ای بالا دارند (به عنوان مثال به دلیل تومور مغزی جامد) ، یا دچار بیماری شدید ریوی هستند یا عموماً در معرض خطر بالایی برای دریافت بیهوشی هستند.
در بزرگسالان ، ECT برای چندین اختلال روانپزشکی ، با عوارض جانبی اندک و نسبتاً خوش خیم بسیار کارآمد است.
اختلال شناختی گاهی بعد از ECT مشاهده می شود. در حالی که توسط برخی نویسندگان غیر پزشکی ادعا شده است که فراموشی رتروگراد تقریباً در کلیه بیمارانی که ECT دریافت می کنند ، رخ می دهد ، بیشتر متخصصان این اثرات جانبی را نسبتاً غیر معمول می دانند. گزارش انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) در سال 2001 اذعان می کند: "در بعضی از بیماران بهبودی از فراموشی رتروگراد ناقص خواهد بود ، و شواهد نشان داده اند که ECT می تواند منجر به از دست رفتن مداوم یا دائمی حافظه شود." این تأثیرات گفته شده ECT بر حافظه بلند مدت است که بیشتر نگرانی در مورد استفاده از آن را ایجاد می کند. با این حال ، روش های مورد استفاده برای اندازه گیری از دست دادن حافظه به طور کلی ضعیف است و کاربرد آنها برای مبتلایان به افسردگی ، که دارای نقایص شناختی از جمله مشکلات حافظه هستند ، مشکل ساز بوده است.
ECT نیاز به رضایت آگاهانه بیمار دارد.
این که آیا داروهای روانپزشکی قبل از درمان خاتمه یابد یا ادامه داده شود بستگی به شرایط دارد. اما ، داروهایی مانند لیتیوم و بنزودیازپین ها قطع می‌شوند.
قرار دادن الکترودها و همچنین میزان دوز و مدت زمان تحریک بر اساس هر بیمار تعیین می شود.
در ECT یک طرفه ، هر دو الکترود در یک طرف سر بیمار قرار می گیرد. ECT یک طرفه برای به حداقل رساندن عوارض جانبی از جمله از دست دادن حافظه استفاده می‌شود.
بلافاصله قبل از درمان، داروی بیهوشی مثل methohexital ، اتومیدیت ، یا تیوپنتال ، و یک شل کننده عضله مانند suxamethonium (سوکسینیل کولین)، و گاهی اوقات آتروپین تجویز می‌شود. در اقلیت کشورهایی مانند ژاپن ، هند ، و نیجریه ، ECT ممکن است بدون بیهوشی استفاده شود.
در حین پروسه EEG ، ECG و میزان اکسیژن خون بیمار در طول درمان تحت نظر گرفته می شود.
با وجود چندین دهه تحقیق ، مکانیسم دقیق عملکرد ECT مبهم است.