hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
هنری هفتم
هنری هفتم که تا پیش از نشستن بر تخت پادشاهی هنری تودور نام داشت، پادشاه انگلستان و فرمانروای ایرلند (لرد ایرلند) بین سال‌های ۱۴۸۵ تا ۱۵۰۹ بود. او نخستین فرمانروای خاندان تودور در انگلستان به حساب می‌آید.
هنری هفتم با شکست دادن و قتل ریچارد سوم در نبرد بازورث فیلد با پایان دادن به جنگ رزها خود و خاندانش را به قدرت رساند. بدین ترتیب او آخرین پادشاه انگلستان نام گرفت که با پیروزی در میدان نبرد به سلطنت رسیده‌است. پس از پایان جنگ داخلی هنری هفتم با موفقیت ثبات و آرامش را به کشورش بازگرداند.
دوره سلطنت هنری هفتم با نوآوری‌های اقتصادی، اداری و دیپلماتیک همراه بود. حمایت او از صنعت پشم ریسی انگلستان و تجارت خارجی موجب شکوفایی پایدار اقتصادی این کشور شد. گفته می‌شود هنری هفتم با اجتناب زندگی مصرفانه، به دنبال ایجاد منابع درآمدی جدید برای کشورش بود. با وجود این که پس از مرگ او رد پاهای گسترده‌ای از فساد در این بخش کشف شد، نظام مالیاتی سازمان یافته از این فعالیت‌های جدید، به توان مالی دولت ثبات بخشید.
هنری هفتم پس از ۲۴ سال حکومت در ۵۲ سالگی درگذشت و پسرش با عنوان هنری هشتم جانشین او شد.
هنری هفتم در ۲۸ ژانویه ۱۴۵۷ در قلعهٔ پمبروک در دایفد در ولز زاده شد. او نوهٔ اوئن تودور و کاترین والوا، بیوهٔ هنری پنجم بود. هنری از خاندان تودور بود و تا پیش از رسیدن به سلطنت انگلستان، هنری تودور نام داشت. او در ۱۴۸۵ موفق به شکست و کشتن ریچارد سوم، پادشاه وقت انگلستان در نبرد بازورث فیلد از سری جنگ رزها شد و خود با عنوان هنری هفتم به جای او بر تخت پادشاهی نشست. ریچار سوم از دودمان یورک بود و هنری، دودمان تودور را بنیان نهاد و خود نخستین پادشاه آن شد. او با الیزابت یورک ازدواج کرد و پیمان صلحی را با فرانسه منعقد ساخت. هنری هفتم تا زمان مرگش در ۲۱ آوریل ۱۵۰۹ پادشاه انگلستان بود و پس از او، پسرش هنری هشتم بر تخت شاهی این کشور نشست.
نینتندو ۶۴
نینتندو ۶۴ (به اختصار "N64") سومین کنسول ویدئویی نینتندو برای بازار جهانی است. این کنسول به خاطر پردازنده ۶۴ بیت خود، ان۶۴ نامگذاری و در ۲۳ ژوئن ۱۹۹۶ در ژاپن عرضه شد. در ۲۹ سپتامبر همان سال در آمریکای شمالی، در ۱ مارس ۱۹۹۷ در اروپا و استرالیا (عرضه در فرانسه ۱ سپتامبر)، و در ۱۰ دسامبر ۱۹۹۷ در برزیل انتشار یافت. این کنسول سخت‌افزار داخلی و گرافیکی قوی تری از پلی استیشن داشت. اما به دلیل استفاده از کارتریج از تمام قدرت خود بهره نبرد.
این دستگاه، آخرین کنسول خانگی شرکت نینتندو قبل از نینتندو سوییچ (با کارتریج فلش رام) است که از کارتریج برای عرضهٔ بازی استفاده می‌کند. در کنسول بعدی نینتندو گیم‌کیوب از فرمت مینی‌دی‌وی‌دی و در کنسول بعد از آن وی دیسکهایی با اندازه استاندارد دی‌وی‌دی برای عرضه بازی استفاده شده‌است. اگرچه در دسته‌های سری گیم بوی استفاده از نوار ادامه یافت. عرضهٔ نینتندو ۶۴ در سال ۲۰۰۱ در ژاپن و در سال ۲۰۰۲ در آمریکای شمالی و مناطق پال، به علت ورود گیم‌کیوب متوقف شد.
ان۶۴ به همراه دو بازی سوپر ماریو ۶۴ و پیلوت‌وینگز ۶۴ و در ژاپن به همراه بازی سومی با نام سایکیو هابو شوگی عرضه شد. قیمت پیشنهادی ان۶۴ در هنگام ورود به بازار ۱۹۹ دلار آمریکا بود و به میزان ۳۲٫۹۳ واحد میلیون از این کنسول فروخته شد.
مقاومت دارویی
مقاومت دارویی عبارتست از کاهش اثر یک دارو در درمان یک بیماری یا بهبود پایداری یک سیمپتوم. مقاومت دارویی در مورد انواع گوناگون بیمارگرها (پاتوژن‌ها) شامل باکتری‌ها، انگل‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و سلول‌های سرطانی اتفاق می‌افتد. هنگامی که پاتوژن به بیش از یک ترکیب مقاوم گردد، این پدیده «مقاومت چند دارویی» نام می‌گیرد.
مقاومت باکتری‌ها به آنتی بیوتیک‌ها یکی از بزرگترین چالش‌هایی است که سلامت انسان عصر مدرن را تهدید می‌کند.
موزیک ویدئو
موزیک ویدئو یا نماهنگ یک فیلم کوتاه است که آهنگ را با تصویر تلفیق می‌کند و برای اهداف تبلیغاتی یا هنری و جذب طرفدار تولید می‌شود. موزیک ویدئوها برای بازاریابی و ضبط و بازتولید صدا مورد استفاده قرار می‌گیرند.
شناخته‌شده‌ترین نماهنگ تاریخ، نماهنگ «تریلر» از مایکل جکسون است که در ۱۹۸۳ منتشر شد.
دبیت
دَبیت پارچه‌ای نخی، کلفت و محکم و بادوام و نسبتاً ضخیم است که بیشتر برای آستر لباس و رویهٔ لحاف و در ایران هم‌چنین برای شلوارهای بختیاری استفاده می‌شود. ایل غیور بختیاری دبیت را به عنوان شلوار خود برگزیدند دبیت معمولاً رنگ تیره قهوه‌ای یا مشکی دارد و نوع علی اکبری آن از همه مرغوب تر بود. مرغوبیت این پارچه به خاطر رنگ ثابت و نرمی آن می‌باشد.
حاج علی اکبر تاجر یزدی که بعدها نام خانوادگی شرکاء را برگزید از تجار بازار تهران حدودسالهای ۱۲۷۰ تا ۱۳۱۰ هجری شمسی بود که دبیت را به کارخانه‌های دبیت‌بافی سفارش می‌داد و در تجارت آن نقش مهمی داشت.
برای دوخت شلوار دبیت دست کم نیاز به دو و نیم متر پارچه مشکی اعلا می‌باشد.
کلمبیا رکوردز
کلمبیا رکوردز یک شرکت آمریکایی نشر آثار موسیقی است که در سال ۱۸۸۸ بنیان‌گذاشته شد. در واقع این کمپانی از دل شرکت قدیمی‌تری به نام امریکن گرافافون کمپانی بیرون آمد که خود آن کمپانی هم به نوبه خود، از شرکتی قدیمی‌تر به نام ولتا گرافافون کمپانی منشعب شد.
کلمبیا رکوردز قدیمی‌ترین برند در صنعت ضبط موسیقی است که تا به‌امروز هم‌چنان فعال است. این شرکت در آغاز فعالیت‌اش در قرن نوزدهم تولیدکنندهٔ سیلندرهای مخصوص فونوگراف بوده‌است و از سال ۱۹۰۱ میلادی دستگاه فونوگراف و صفحه‌های گرامافون نیز به محصولات‌اش افزوده شد. در سال ۱۹۱۲ صاحبان شرکت تصمیم گرفتند تولید فونوگراف و سیلندرهای‌اش را متوقف کنند و انحصارا به انتشار صفحه‌های گرامافون بپردازند. از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۰ این شرکت در خارج از آمریکا و کانادا با نام سی‌بی‌اس رکوردز شناخته می‌شد. مالک این کمپانی شرکت سونی موزیک میباشد
بنیاد دنیا را التیام بده
بنیاد دنیا را التیام بده ، مؤسسهٔ خیریه‌ای است که مایکل جکسون در سال ۱۹۹۲ آن را بنیان‌گذاری کرد. نام این بنیاد الهام گرفته از نام تک‌آهنگ "دنیا را التیام بده" است. جکسون از طریق این بنیاد ۴۶ تن مواد غذایی و دارو را برای مردم درگیر در جنگ سارایوو فرستاد و میلیون‌ها دلار خرج کودکان بی‌بضاعت نمود.
بنیاد دنیا را التیام بده بعد از انتشار آهنگی از جکسون با نام «دنیا را التیام بده» شروع به کار کرد. هدف این سازمان، تهیهٔ دارو، مبارزه با قحطی، مبارزه با بهره‌کشی و سوءاستفاده از کودکان است. جکسون در روز تأسیس گفت: «برای بهبود شرایط کودکان در تمام جهان».
همچنین کودکان بی‌بضاعت را به مزرعه نورلند می‌آورد، تا از شهربازی، باغ وحش و سینمایی که جکسون بعد از خرید این ملک در آنجا ساخته بود به‌طور رایگان استفاده کنند. این بنیاد میلیون‌ها دلار برای کمک به کودکان بیمار و جنگ زده به نقاط مختلف کرهٔ زمین فرستاد. "تور جهانی خطرناک" جکسون در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۲ آغاز شد، و در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳ خاتمه یافت و جکسون در ۶۷ کنسرت برای ۳٫۶ میلیون نفر برنامه اجرا کرد. تمام درآمد حاصل از این کنسرت‌ها به بنیاد دنیا را التیام بده منتقل، و باعث جمع‌آوری میلیون‌ها دلار برای کمک به مردم شد. بعد از بیماری و مرگ رایان وایت، که بر اثر بیماری ایدز در سال ۱۹۹۱ مرد، جکسون به جلب توجه عموم نسبت به ایدز کمک کرد، بیماری که در آن زمان هنوز جنجال‌برانگیز و تقریباً ناشناخته بود. او در مراسم آغاز ریاست جمهوری بیل کلینتون به‌طور علنی تقاضا کرد که بودجه بیشتری برای کمک به بیماران مبتلا به ایدز و تحقیقات مربوط به این بیماری اختصاص داده شود.
تیلیم خان
حکیم تیلیم‌خان (زاده ۱۱۳۶ خورشیدی - درگذشته ۱۲۰۹ خورشیدی) از شعرای ترک‌زبان ساوه تیلیم خان میان آذری‌های ساوه، همدان، قزوین و آذربایجان نامی شناخته شده‌است.
محل تولد وی روستای مراغه ساوه در بخش نوبران است. تیلیم خان در اصل ترکمان بوده و خانوادهٔ وی در زمان نادرشاه مجبور به کوچ به منطقهٔ ساوه شدند.
اپیک رکوردز
اپیک رکوردز یک شرکت آمریکایی ناشر موسیقی است که در سال ۱۹۵۳ بنیان‌گذاشته شد. اپیک یکی از شرکت‌های زیرمجموعهٔ سونی میوزیک انترتینمنت است.
اپیک رکوردز در ابتدای کارش بیشتر در زمینهٔ انتشار آثار هنرمندان جَز فعالیت می‌کرد اما بعداً به انتشار آثاری از سبک‌های مختلف موسیقی روی‌آورد. این شرکت، چند زیرمجموعه و شرکت تابع دارد.
سونی میوزیک
سونی میوزیک بزرگترین شرکت نشر آثار موسیقی از چهار ناشر بزرگ در جهان است. این شرکت توسط شرکت سونی آمریکا اداره می‌شود.
این شرکت در سال ۱۹۲۹ از ادغام چند شرکت کوچک‌تر و با نام ای‌آرسی رکوردز آغاز به کار کرد و در دوران رکود بزرگ اقتصادی، شرکت کلمبیا فونوگراف توسط ای‌آرسی رکوردز در سال ۱۹۳۴ خریداری شد. شرکت ای‌آرسی نیز در سال ۱۹۳۸ توسط شرکت سی‌بی‌اس خریداری شد، که خود ۱۰ توسط شرکت فونوگراف کلمبیا تشکیل، اما بعداً فروخته شده‌بود.
در ۱۷ نوامبر سال ۱۹۸۷ شرکت ژاپنی سونی شرکت ضبط سی‌بی‌اس را به مبلغ ۲ میلیارد دلار آمریکا خرید. از زیرمجموعه های شرکت سونی میوزیک کمپانی کلمبیا رکوردز آر‌سی‌ای و سونی اینترتیمنت است
جاده ۳۱ (ایران)
جاده ۳۱، جاده‌ای در شمال غرب ایران در استان اردبیل است. این جاده پارس آباد (مغان)در شمال استان را به خلخال و هشجین در جنوب استان متصل می‌کند.
پودینگ تابستانی
پودینگ تابستانی نام نوعی پودینگ و دسر شیرین انگلیسی است که از میوه‌های تابستانی، بویژه توت فرنگی یا تمشک، همراه با کشمش قرمز و سیاه (گاهی نیز سیب یا شاه توت) و نان تهیه می‌شود.
میوه‌ها را نخست همراه با شکر حرارت می‌دهند تا شکر حل شده و عصارهٔ میوه خارج شود. سپس ترکیب به دست آمده را همراه با نان به صورت لایه لایه درون ظرف گودی قرار می‌دهند. بدین ترتیب تمام آب میوه جذب نان شده و طعمی مطبوع به آن می‌بخشد.
پودینگ تابستانی به صورت سرد و معمولاً همراه با خامه سرو می‌شود.
جواد درفشی جوان
جواد درفشی جوان (۱۳۰۶–۱۳۹۲) تنیسور ایرانی بود که لقب پدر تنیس ایران را دارد. وی پدر کامبیز درفشی جوان بود.
وی در سال ۱۳۸۶ به پاس ۷۵ سال خدمت به عرصه تنیس کشور در مراسمی با حضور محمد علی‌آبادی رئیس سازمان تربیت بدنی، مورد تقدیر قرار گرفت.
سانرایز اونیو
سانرایز اونیو یک گروه سافت راک فنلاندی است. این گروه در سال ۱۹۹۲ توسط سامو هابر و "Jan Hohenthal" در ابتدا به نام Sunrise تشکیل شد. اما بعد از مدتی Haber به اسپانیا رفت و گروه تا حدی کم فعالیت شد و به مرور از بین رفت. پس از بازگشت Haber گروه با اسم "سانرایز اونیو" دوباره تشکیل شد.
این گروه تا به حال سه آلبوم داده که طی آنها جوایزی هم کسب کرده‌است.به سوی سرزمین عجایب - ۲۰۰۶
پاپگاسم - ۲۰۰۹
غیر رایج - ۲۰۱۱
سوئبی‌ها
سوئبی‌ها گروهی از مردمان ژرمن بودند که نخستین بار توسط ژولیوس سزار و در پیوند با لشکرکشی آریوویستوس (در حدود سال ۵۸ پیش از میلاد) از آن‌ها یاد شده‌است. آریوویستوس در این جنگ از سزار شکست خورد.
برخی از سوئبی‌ها چونان تهدیدی علیه رومی‌ها در کرانه رود راین باقی‌ماندند تا این‌که در پایان امپراتوری روم، قوم آلامانی که عناصری از سوئبی‌ها را در میان خود داشتند حصارهای دفاعی رومی‌ها را پس زده و آلزاس را تسخیر کردند. آن‌ها از آن‌جا باواریا و سوئیس را نیز به تصرف خود درآوردند. به جز گروهی در سوابیا (جنوب آلمان امروزی) و مهاجرانی به گالیسیا (در اسپانیا و پرتغال) دیگر اشاره‌ای به این قوم در تاریخ‌ها دیده نمی‌شود.
نام سوئبی از ریشه نیا-ژرمنی *swē- (به معنی خودی) گرفته شده‌است. ریشه هندواروپایی این واژه *swe- است. واژه «خود» فارسی هم‌ریشه با این واژه هندواروپایی است.
Wikipedia contributors, "Suebi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 12, 2010).
میدان ترافالگار
میدان ترافالگار یکی از اصلی‌ترین و مشهورترین میدان‌های لندن می‌باشد که در مرکز آن واقع شده و از جاذبه‌های توریستی شهر به‌شمار می‌آید. این میدان در ۱۸۴۵ ساخته شده و به مناسبت بزرگداشت پیروزی دریابد نلسون در نبرد ترافالگار چنین نام‌گذاری شده‌است. ریشه لغوی ترافالگار از نام عربی محل نبرد، دماغه طرف الغار می‌باشد
تعدادی از ساختمان‌ها و بناهای یادبود معروف لندن همچون نگارخانه ملی لندن، کلیسای سنت مارتین این ده فیلدز و برج نلسون در اینجا قرار دارند و گردشگران را به خود جذب می‌نمایند.
از دیگر عوامل معروفیت میدان ترافالگار وجود حوضچه و فواره‌هایی است که در میان آن قرار گرفته و مکان مناسبی را برای استراحت و آرامش بازدیدکنندگان به وجود می‌آورد. کبوتران نیز دیگر عامل معروفیت میدان بودند که بازدیدکنندگان برای دانه دادن به آنها به اینجا می‌آمدند اما به دلیل آلودگی و نازیبایی ناشی از فضولات این پرندگان و تهدید سلامتی انسان، دانه دادن به آنها ممنوع گردید و شیوه‌های گوناگونی از جمله استفاده از پرندگان شکاری دست‌آموز به خدمت گرفته شد تا مانع از بازگشت کبوتران به میدان ترافالگار شود و امروزه تنها تعداد اندکی از کبوتران در این میدان مشاهده می‌شوند.
همچنین برپایی بسیاری از جشن‌ها، بزرگداشت‌ها، گردهمایی‌ها، اعتراضات و راهپیمایی‌های سیاسی و غیر سیاسی نیز در این میدان صورت می‌گیرد.
گری گال رکوردز
گری گال رکوردز یک شرکت آمریکایی نشر آثار موسیقی، پایه‌گذاری شده در بوستون، مرکز ایالت ماساچوست آمریکا، در میان سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۰ بود.
بایدو
بایدو (به چینی: 百度؛ به انگلیسی: Baidu) یک وبگاه جستجوگر چینی است که دارای ۵۷ خدمت گوناگون، از جستجو گرفته تا شبکه‌های اجتماعی می‌باشد. این وبگاه قابلیت جستجو در اینترنت، شامل عکس و فایل‌های صوتی مانند MP3 و… را فراهم می‌کند. از دیگر قابلیت‌های این وبگاه نوشتن عبارت مورد نظر به خط پین یین و برگرداندن آن به‌طور خودکار به چینی نوشتاری و جستجو بر اساس آن می‌باشد. این موتور جستجوگر در سپتامبر ۲۰۱۱ ششمین وبگاه پربازدید دنیا و پربازدیدترین وبگاه چین بوده‌است. بایدو ۷۴۰ میلیون صفحه، ۸۰ میلیون عکس و ۱۰ میلیون فایل چند رسانه‌ای را به صورت ایندکس دارد.
ارتش سایبری جمهوری اسلامی ایران در صبح روز سه‌شنبه ۲۲ دی ۱۳۸۸ سایت بایدو، بزرگترین موتور جستجوگر چینی را هک کردند. طبق پیغامی که آنان پس از هک وبگاه بایدو گذاشتند، عنوان شده بود:  این اقدام به ایجاد یک جنگ سایبری میان ایران و چین انجامید و گروهی از هکرهای چینی به نام «اتحادیه هانکر» وبگاه‌های رسمی حکومت ایران از جمله وبگاه رسمی ریاست جمهوری و رهبری را هک کردند.
فلش‌گات
فلش‌گات نام یکی از افزونه‌های رایگان مرورگر فایرفاکس می‌باشد که به کمک آن و با معرفی چند نرم‌افزار مدیریت دانلود مختلف، می‌توان یک یا چندین دانلود را اداره نمود.
نام برخی از نرم‌افزارهای مدیریت دانلودی که توسط این افزونه پشتیبانی می‌شوند بر اساس سیستم‌عامل در زیر آورده شده است.
ایرواشر
هواشور یا ایرواشر (به انگلیسی Airwasher) دستگاهی است که برای غبارگیری و زدودن آلودگی هوا، رطوبت زنی، رطوبت‌گیری و خنک سازی هوا به کار می‌رود.ایرواشر می‌تواند به صورت مستقل یا به عنوان جزئی از هواسازها و دیگر سیستم‌های تهویه مطبوع مورد بهره‌برداری قرار گیرد. اجزای مهم ایرواشر بر حسب اینکه به صورت مستقل یا در تعامل با بقیه سیستم‌های تهویه مطبوع مورد استفاده قرار بگیرد شامل: فن، فیلتر تصفیه هوا (فلزی یا پارچه ای)، نازلها، دیفیوزر(پخش‌کننده هوا)، کویل آب گرم و تیغه‌های قطره گیر می‌باشد.
هوای آلوده توسط فن که در انتهای دستگاه قرار دارد به داخل دستگاه مکیده می‌شود.وپس از عبوراز فیلترهای غبارگیر هوای نسبتا تمیز واردمحفظه آبفشان شدهاین هوا توسط دیفیوزر در قسمت آبفشان به‌طور یکنواخت پخش شده و ذرات گرد وغبار و آلودگیهای موجود در هوا پس از برخورد با قطرات پودری آب که از نازلها پاشیده می‌شونداز هوا زدوده شده و هوای تمیز به بیرون از دستگاه منتقل می‌گردد در ضمن عمل غبارگیری، تبادل حرارتی هوا با قطرات آب با کمک فن باعث خنک شدن هوای انتقالی به بیرون نیز می‌گردد.
سایت تهویه مطبوع
پایگاه علوم وتحقیقات صنعت تاسیسات
هرچگان
هرچگان، روستایی از توابع شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است که مردم آن به زبان ترکی قشقایی صحبت می کنند.
این روستا در بخش مرکزی شهرستان شهرکرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۳۹۴۸ نفر (۹۱۰خانوار) بوده‌است. این روستا در سال ۱۳۸۱ طبق مصوبه مجلس از بخش بن منتزع شد و به بخش مرکزی شهرستان شهرکرد الحاق گردید.
اقتصاد ازبکستان
ازبکستان دارای زمین‌های حاصل خیز بسیاری است و بزرگترین تولیدکننده پنبه در جهان می‌باشد. این کشور دارای ذخایر نفت، گاز، آهن و زغال سنگ است. ازبکستان بزرگترین تولیدکننده ماشین آلات و صنایع سنگین در آسیای میانه است. از تولیدات دیگر ازبکستان می‌توان پنبه، گوشت و لبنیات را نام برد.
واحد پول ازبکستان سوم است.
تولید ناخالص ملی این کشور ۱۵٫۶۴ میلیارد دلار است.
رشد اقتصادی این کشور در سال ۲۰۰۷ ۵٫۹ درصد بوده است.
نرخ بی‌کاری در ازبکستان هشت دهم درصد است.
۳۳ درصد مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند.
نرخ تورم در ازبکستان در سال ۲۰۰۷، ۳٫۱۲ درصد اعلام شد.
دگزامتازون
دگزامتازون
رده درمانی: کورتیکواستروئید.
اشکال دارویی: آمپول، قرص، قطره، شربت، پماد
عملکرد: کاهش التهاب، تضعیف سیستم ایمنی در غلظت‌های بالای موضعی‌کورتیکواستروئیدها اثر مستقیم بر روی‌غشاء دارند. کورتیکواستروئیدها اگزودای سلولی و فیبرینی و انفیلتراسیون بافتی را کاهش می‌دهند. ممانعت از تشکیل کلاژن و بافت همبند، تأخیر درتولید مجدد سلول‌های اپی‌تلیال، کاهش‌تشکیل عروق جدید پس از التهاب و کاهش نفوذپذیری مویرگ‌های متورم از دیگر اثرات این دارو می‌باشد.
این دارو می‌تواند سبب کاهش پرولاکتین سرم و هورمون آزادکننده تیروتروپین شود. این مشکل بیشتر زمانی پیش می‌آید که آمپول گزامتازون به مفصل تزریق شده باشد.
درمان‌حالت‌های التهابی و آلرژیک، بیماریهای خود ایمنی مانند لوپوس اریتماتو، آلرژی، پمفیگوس، آسم، کهیر، درمان روماتیسم مفصلی، نارسایی غده آدرنال و شوک آنافیلاکسی، التهاب چشم، پوست و مفاصل.
تجربه نشان می‌دهد مصرف این دارو در بیماران ام اس و ای ال اس مناسب و کاهنده درد است و پیشروی در کار نیست.
از سال ۱۹۹۶ مصرف این دارو در ورزش قهرمانی، به عنوان داروی انرژی زا و دوپینگ ممنوع شده‌است.
به گفتهٔ مقالهٔ چاپ شده در مجلهٔ صحت این موضوع هنوز در دست بررسی است . اما نتایج به‌دست آمده، با وجود این‌که هنوز به داوری و بازنگری همه‌جانبه پژوهشگران دیگر نیاز دارد و جزئیات کامل آن منتشر نشده، آن‌قدر قابل اعتماد بوده‌اند که خدمات درمانی بریتانیا آن را به‌عنوان یک روش استاندارد برای موارد شدید ابتلا به کووید-۱۹ در نظر گرفته‌است
این دارو از طریق شیر مادر به کودک و نوزاد منتقل می‌شود. قبل از مصرف در دوران شیردهی، به پزشک خود اطلاع دهید.
در مورد عوارض مصرف دگزامتازون در دوران شیردهی بر روی نوزاد، اطلاعات جامع و دقیقی در دسترس نیست. مصرف دگزامتازون در دوران شیردهی ممکن است باعث کاهش شیر مادر شود. همچنین دگزامتازون از طریق شیرمادر وارد بدن نوزاد می‌شود. در هر صورت قبل از مصرف این دارو در زمان شیردهی حتماً باید با پزشک مشورت کنید.
خسرو فرشیدورد
خسرو فرشیدورد (زادهٔ آبان ۱۳۰۸ در ملایر - درگذشتهٔ ۹ دی ۱۳۸۸ در تهران) استاد زبان و ادبیات فارسی و دارای دیدگاه‌های ویژه در عرصهٔ دستورزبان بود. میرخسرو فرشیدورد، با نام خانوادگی قبلی ثقة‌الاسلامی، در سال ۱۳۰۸ در ملایر متولد شد. پدرش خان یکی از توابع ملایر بود. تحصیلات خود را تا پایان دورهٔ دبیرستان در زادگاهش انجام داد، و برای تحصیل در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی به دانشگاه تهران رفت.
در سال ۱۳۴۲ با ارائهٔ پایان‌نامهٔ دکتری خود با عنوان «قید در زبان فارسی و مقایسهٔ آن با قیود عربی و فرانسه و انگلیسی» (با استاد راهنمایی محمد معین) درجهٔ دکتری در زبان و ادبیات فارسی گرفت. از سال ۱۳۴۳ به تدریس در دانشگاه اصفهان مشغول شد. از سال ۱۳۴۷ در دانشگاه تهران به تدریس در رشتهٔ دستور زبان فارسی و نقد شعر و متون فارسی پرداخت و تا هنگام بازنشستگی استاد دانشگاه تهران بود.
فرشیدورد در طول زندگی زناشویی هرگز صاحب فرزندی نشد و بعد از جدا شدن از همسر خود، دیگر ازدواج نکرد. او بی‌پروا بود و گاهی به کارهایی که در نظام جمهوری اسلامی ایران انجام می‌شد معترض بود و به همین دلیل از تدریس در مقطع کارشناسی منع شد. پس از بازنشستگی از دانشگاه تهران، مدتی را با بستگانش زندگی کرد و پس از آن به سرای سالمندان نیکان منتقل شد.
دکتر خسرو فرشیدورد روز چهارشنبه ۹ دی ۱۳۸۸ در «سرای سالمندان نیکان» تهران در سکوت خبری درگذشت و در بهشت زهرای تهران در قطعهٔ ۲۵۶، ردیف ۹۴، شماره ۳۷ به خاک سپرده شد.
به زبان‌های عربی و فرانسوی تسلط داشت و با زبان‌های انگلیسی، پهلوی، اوستایی و فارسی باستان آشنایی کافی داشت. تخصص اصلی خسرو فرشیدورد، دستور زبان و نگارش فارسی بود و در نقد ادبی و سبک‌شناسی نیز صاحب‌نظر بود. همچنین سال‌ها عضو گروه پژوهشی لغت‌نامه دهخدا بود. او شعر نیز می‌سرود. قالبِ اغلب شعرهای وی غزل (با مضامین عاشقانه و اجتماعی) بود.
فرشیدورد علاوه بر بیش از ۲۰۰ مقاله، ۱۶ عنوان کتاب در زمان حیات خود چاپ و منتشر کرد و همچنین دو مجموعه شعر با عنوانهای حماسه انقلاب و صلای عشق (با مقدمه‌ای در معرفی شعر فارسی امروز) برجای مانده‌است. کتاب‌های او:
محمدرضا ترکی از شاگردان فرشیدورد، معتقد است پس از دکتر محمد معین، زبردستی و وسعت اطلاعات و تحقیقات دکتر فرشیدورد در حوزه زبان‌شناسی و دستور زبان فارسی سرآمد دیگران بوده‌است. عزیزالله جوینی، استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران در مراسم بزرگداشت او شاعر بودن فرشیدورد را یکی از ابعاد پنهان‌مانده شخصیتش برشمرد و بیان کرد «فرشیدورد در شعر انقلاب مضمون‌آفرینی بسیار محکمی داشته‌است که شاید در این عرصه کم‌تر همتایی برای او پیدا شود.» همچنین در سال ۱۳۷۷ کمال حاج سید جوادی کتابی با عنوان «یادگارنامه استاد دکتر خسرو فرشیدورد» توسط انجمن آثار و مفاخر فرهنگی منتشر کرد که در آن به مباحثی چون کتاب‌شناسی کتاب‌ها و مقالات دکتر خسرو فرشیدورد، و نگاهی به آثار و نظریات ادبی و زبان‌شناسی او پرداخته شده‌است.
دانترولین
دانترولن
رده درمانی: شل‌کننده عضلات مخطط با اثر مرکزی .
اشکال دارویی: آمپول، کپسول
فارماکوکینتیک: متابولیسم دانترولن کبدی‌است.
موارد مصرف: دانترولن در درمان اسپاسم و به‌عنوان داروی کمکی در درمان هیپرترمی بدخیم، سندرم نورولپتیک‌بدخیم، کمبود فسفریلاز عضلات و رشدناقص و ناهنجار عضلانی نوع Duchenneبه‌کار می‌رود. اسپاستیسیتی مزمن ناشی از اختلالات نرون‌های حرکتی فوقانی (نظیر ضایعات طناب نخاعی، سکته مغزی، فلج مغزی با اسکلروز مالتیپل)
دانترولن در آزاد شدن یون کلسیم از رتیکولوم سارکوپلاسمیک دخالت کرده از افزایش غلظت یون کلسیم‌میوپلاسم جلوگیری یا آن را کاهش می‌دهد. با کاهش یون کلسیم، فعالیت مسیرهای کاتابولیکی که همراه با سندرم هیپرترمی بدخیم است، کاهش می‌یابد. دانترولن همچنین به‌طور مستقیم‌بر روی عضلات اسکلتی عمل کرده وارتباط بین تحریک عصبی و انقباض را، از طریق تداخل با آزاد شدن یون کلسیم از رتیکولوم سارکوپلاسمیک، قطع می‌کند وانقباض عضلانی ناشی از بازتاب (رفلکس) را کاهش می‌دهد. نیمه عمر تزریق وریدی ۴-۸ ساعت‌و از راه خوراکی، ۸/۷ ساعت می‌باشد.شروع اثر آن در اسپاسم‌های ناشی ازاختلال نورونهای حرکتی، یک هفته بعد از مصرف است. دفع دارو کلیوی است. بیشترین عوارض جانبی شامل خواب آلودگی ، سرگیجه ، ضعف ، بی حالی عمومی ، خستگی و اسهال است.  عوارض جانبی سیستم عصبی مرکزی شامل اختلالات گفتاری و بینایی ، افسردگی و احساس گیجی، توهم ، سردرد ، بی خوابی و تشدید یا ایجاد حملات تشنجی وپلورال افیوژن همراه با التهاب کیسه فیبری اطراف قلب (فقط در درمان خوراکی) ، موارد نادر آسیب مغز استخوان ، دردهای عضلانی منتشر ، کمردرد ، واکنش های پوستی ، واکنش های قلبی عروقی گذرا و کریستال های ادرار نیز دیده شده است. ضعف عضلانی ممکن است چندین روز پس از درمان ادامه یابد. افزایش عصبی شدن است. موارد نادر سرکوب تنفسی یا احساس خفگی مشاهده شده است. دانترولن اغلب باعث ایجاد رخوت شدید می شود به گونه ای که کار با ماشین الات یا رانندگی امکانپذیر نیست. اثرها بر دستگاه گوارش شامل مزه بد دهان، کاهش اشتها ، حالت تهوع ، استفراغ ، گرفتگی شکم و اسهال است. عوارض جانبی کبدی ممکن است به صورت افزایش بدون علامت آنزیمهای کبدی و / یا بیلی روبین و یا در حالت شدیدتر به صورت التهاب کشنده یا غیر کشنده کبدی دیده شود . خطر التهاب کبد با طول دوره درمان و دوز روزانه مرتبط است.آزمون های کبدی باید مکررا چک شوند..
دانترولین ممکن است با داروهای زیر تداخل داشته باشد:  در بیماری فعال کبدی‌مثل هپاتیت یا سیروز به‌دلیل افزایش خطربروز مسمومیت کبدی، مگر در درمان‌بحران هیپرترمی بدخیم نباید مصرف‌شود.
بلوک کننده کانال کلسیم
امپراتور گودایگو
امپراتور گودای‌گو (後醍醐天皇 Go-Daigo-tennō) (بیست و ششم نوامبر ۱۲۸۸ - نوزدهم سپتامبر ۱۳۳۹) بر مبنای ترتیب سنتی جانشینی، نود و ششمین امپراتور ژاپن بود. در دوران تجدید حیات کن‌مو (建武の新政, Kenmu no shinsei) (۱۳۳۶-۱۳۳۳) امپراتور گودای‌گو تلاش کرد تا با به کار گماردن نجبای وابسته به خاندان پادشاهی، حکومتی غیر نظامی تشکیل داده و به ۱۴۸ سال حکومت نظامیان در دوره کاماکورا پایان دهد. با این همه، تلاش‌های او در نهایت به نتیجه نرسید و دوران شوگون‌سالاری آشی‌کاگا (۱۳۳۶-۱۵۷۵) آغاز شد.
شوگون‌سالاری کاماکورا
شوگون‌سالاری کاماکورا یا کاماکورا باکوفو، یک دیکتاتوری نظامی در کشور ژاپن بود که به سرکردگی شوگون‌ها اداره می‌شد و از سال ۱۱۸۵ (یا به تعبیری از سال ۱۱۹۲ که به صورت رسمی پذیرفته شد) تا سال ۱۳۳۳ میلادی ادامه پیدا کرد. مرکز سیاسی این دیکتاتوری شهر کاماکورا بود و دوره کاماکورا که یکی از دوره‌های تاریخ ژاپن است، نام خود را از همین شهر به عاریه می‌گیرد. پیش از پایه‌گذاری شوگون‌سالاری کاماکورا، قدرت به صورت عمده در دست امپراتوران و جانشینان آنان بود که آن‌ها نیز از سوی مقام‌های دربار پادشاهی و طایفه‌های آریستوکراتی که با هم در حال رقابت بودند تعیین می‌شدند. امور نظامی هم در اختیار دولت عرفی بود. با این همه، پس از شکست خاندان تایرا در جنگ گنپی، میناموتونو یوری‌تومو در سال ۱۱۸۵ بخشی از قدرت را از دست آریستوکرات‌ها به درآورد و با دریافت نشان شوگون در سال ۱۱۹۲، نظام خاصی از حکومت را با سردمداری شوگون‌ها بر پا کرد که به شوگون‌سالاری کاماکورا مشهور شد.
سال‌ها نشانگر دوره حکومت است:
شیکّن به معاون شوگون در زمان شوگون‌سالاری کاماکورا در ژاپن گفته می‌شود. این مقام تنها در انحصار خاندان هوجو بود.
میناموتو نو یوریتومو
میناموتونو یوریتومو ۹ مه، ۱۱۴۷- ۹ فوریه، ۱۱۹۹) نخستین شوگون و بنیان‌گذار شوگون‌سالاری کاماکورا بود. وی از سال ۱۱۹۲ تا سال ۱۱۹۹ میلادی، رئیس حکومت کاماکورا بود. او سومین فرزند پسر میناموتو نو یوشیتومو، رهبر خاندان میناموتو از همسر رسمی او، "اوراهیمه" بود. یوریتومو در آتسوتا-کو، ناگویا ولایت اواری متولد شد.
در سال ۱۱۸۰ و با مرگ شاهزاده موچی‌هیتو فرزند امپراتور گو شیراکاوا، فراخوانی ملی برای شورش علیه خاندان تایرا در سرتاسر ژاپن شکل گرفت. یوریتومو از جمله افرادی بود که در این مشارکت حضور یافت به ویژه آنکه پس از مرگ میناموتو نو یوریماسا و شاهزاده موچی‌هیتو، تنش‌ها میان تایرا و میناموتو افزایش قابل‌توجهی یافته بود. یوریتومو خودش را رهبر و وارث برحق خاندان میناموتو نامید و مقر حکومتی را در کاماکورا بنیان نهاد. چالش عمده او در آنجا بود که همگان با چنین ادعایی موافق نبودند، از جمله؛ عموی وی میناموتو نو یوکی‌ایه و پسر عموی او میناموتو نو یوشیناکا از جمله افراد کلیدی بودند که این ادعا را به چالش کشیدند.
در سال ۱۱۸۱ میلادی، تایرا نو کیوموری درگذشت و خاندان تایرا، تحت رهبری وارث وی، تایرا نو مونه‌موری قرار گرفت. مونه‌موری تندخوتر بود و شیوهٔ تهاجمی‌تری را علیه میناموتو در پیش گرفت و در جنگ گنپی از کیوتو به مواضع میناموتو یورش برد؛ هر چند، یوریتومو در استحکامات کاماکورا به خوبی محافظت می‌شد و برادران او، میناموتو نو یوشی‌تسونه و میناموتو نو نوری‌یوری، در چندین نبرد پراکنده، تایرا را شکست دادند اما در مقابل یوشیناکا، پسر عمو و رقیب برادرشان متوقف شدند.
سوگندنامه پنج‌ماده‌ای
سوگندنامه پنج‌ماده‌ای در هفتم آوریل ۱۸۶۸، به هنگام تاج‌گذاری امپراتور مِی‌جی اعلام شد. این سوگندنامه هدف‌های اصلی دوران امپراتوری مِی‌جی را روشن کرده و بنیانی قانونی برای مدرن‌گرایی ژاپن بنا می‌نهد. پنج ماده این سوگندنامه به شرح زیر است:
آشیکاگا تاکائوجی
آشیکاگا تاکائوجی بنیان‌گذار شگون‌سالاری آشی‌کاگادر ژاپن و شوگون نخستین این دوره بود. دوران فرمانروایی او از آغاز دوره موروماچی در سال ۱۳۳۸ تا هنگام مرگ او در سال ۱۳۵۸ میلادی را در بر می‌گیرد. وی با حمایت طبقه سامورایی، امپراتور گودای‌گو را که برای بازگرداندن حکومتی غیرنظامی تلاش می‌کرد، از مقام پادشاهی عزل کرد.
شوگون‌سالاری توکوگاوا
شوگون‌سالاری توکوگاوا که با نام‌های توکوگاوا باکوفو (徳川幕府) و ادو باکوفو (江戸幕府) نیز شناخته می‌شود، حکومتی فئودالی در ژاپن بود که به دست شوگونها و خاندان توکوگاوا اداره می‌شد. از این دوران با عنوان دوره ادو نیز یاد می‌شود و نام خود را از پایتخت این دوره ادو (توکیو در ژاپن امروز) می‌گیرد. پایگاه حکومت شوگون‌سالار توکوگاوا قصر ادو بود. این حکومت از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸، که آغاز دوران تجدید حیات مِی‌جی بود، پایدار ماند.
پس از دوران سن‌گوکو یا جنگ‌های داخلی ژاپن، دولت مرکزی تا حد زیادی به دست اودا نوبوناگا و تویوتومی هیده‌یوشی بازسازی شده بود. پس از نبرد سکی‌گاهارا قدرت اصلی در دستان توکوگاوا ایه‌یاسو قرار گرفت. به زودی، با پیشرفت توکوگاوا، امپراتور عنوان شوگون را در سال ۱۶۰۳ به او اعطا کرد. او در این زمان ۶۰ ساله بود و سال‌های باقی‌مانده عمر را صرف برپایی حکومت شوگون‌سالار ادو کرد. این سومین حکومت شوگون‌سالار تاریخ ژاپن، پس از کاماکورا و آشی‌کاگا بود.
در طول دوره ادو (۱۸۶۷–۱۶۰۳) به‌طور متوسط تمامی ژاپن به ۲۷۰ تیول یا هان که هرکدام توسط یک ارباب فئودال به نام دایمیو اداره می‌شد، تقسیم شده بود؛ اگرچه اربابان فئودال در حوزه تیولی خویش از استقلال داخلی فراوانی برخوردار بودند، ولی به‌طور کلی قدرت اقتصادی – سیاسی کشور، در دست دولت مرکزی بود که در رأس آن شخص شوگون که در ادو، پایتخت امروز ژاپن توکیو مستقر بوده‌است، قرار داشت. رابطه و مکانیسمی که حکومت مرکزی ضمن حفظ استقلال داخلی هان‌ها، بر سراسر کشور حکمرانی می‌کردند از طرف تاریخ نگاران سیستم باکوهان نامگذاری شده‌است.
دوران پارینه‌سنگی ژاپن
آغاز دوران پارینه سنگی در ژاپن را بین ۵۰,۰۰۰ تا ۳۰,۰۰۰ سال پیش از میلاد در نظر گرفته‌اند. اما در میان صاحب‌نظران، نقطه شروع ۳۵,۰۰۰ سال پیش از میلاد، بیش از دیگر تاریخ‌ها مورد تایید قرار گرفته است. هر گونه ادعای حضور انسان قبل از این تاریخ مناقشه‌برانگیز قلمداد می‌شود.
قدیمی‌ترین استخوان‌هایی که از انسان یافت شده، متعلق به ۱۴,۰۰۰ تا ۱۸,۰۰۰ سال قبل است. محل این کشف در هاماماتسو در شیزواوکا بوده است. این دوره همزمان با به انتها رسیدن آخرین عصر یخبندان به پایان رسید. آب شدن یخ‌ها باعث جدا شدن جزیره‌های ژاپن از خشکی‌های قاره اوراسیا شد. ویژگی خاص دوران پارینه سنگی ژاپن در این است که اولین سنگ‌های صیقل‌خورده و قدیمی‌ترین سنگ‌های آسیاب جهان در این منطقه یافت شده است. مطالعه دوران پارینه سنگی ژاپن تا بعد از جنگ جهانی دوم آغاز نشده بود. از آنجا که فرض می‌شد بشر تا پیش از دوره جومون به ژاپن پا نگذاشته است، حفاری چینه‌های زمین در همین حدود متوقف می‌شد.
دوره جومون
دوره جومون Jōmon （ژاپنی 縄文時代 هیراگانا じょうもんじだい） در تاریخ ژاپن، به فاصلهٔ زمانی سال‌های ۱۴٬۰۰۰ ق.م. تا ۳۰۰ ق.م. گفته می‌شود. اولین نشانه‌های تمدن و الگوهای با ثبات زندگی در ۱۴٬۰۰۰ پیش از میلاد در فرهنگ جومون ظاهر شد که ویژگی آن روش زندگی نیمه‌مستقر مختص به دوران میان‌سنگی و نوسنگی، شکار دسته‌جمعی، عدم پرورش حیوانات اهلی، آلاچیق‌های بدوی و کشاورزی ابتدایی بود. بافندگی هنوز ناشناخته بود و جامه‌ها از پوست حیوانات درست می‌شد. بعضی از قدیمی‌ترین نمونه‌های باقی‌مانده از کوزه‌گری دوران کهن، در ژاپن پیدا شده‌است. ترکیب جومون در ژاپنی به معنی الگوهای ریسمانی است. این نامی است که شرق‌شناس آمریکایی ادوارد اس. مورس از روی نقش و نگار ظرف‌های سفالی که در ژاپن از زیر خاک بیرون آورده شده بود، به این دوره داد. این علامت‌ها و نقش‌ها بر اثر سایش تکه چوب‌هایی پیچیده در ریسمان به وجود آمده بود. فرهنگ نیمه‌مستقر جومون باعث افزایش چشمگیر جمعیت شد. آزمایش دی.ان. ای حاکی از آن است که آینوها، ساکنان بومی جزیره هوکایدو و بخش‌های شمالی هون‌شو، از تبار مردم جومون هستند.
دوره یایویی
دوره یایویی بخشی از تاریخ ژاپن است که از حدود سال ۵۰۰ قبل از میلاد تا سال ۳۰۰ میلادی را شامل می‌شود. "یایویی" نام خود را از منطقه‌ای در همسایگی توکیو گرفته است که باستان‌شناسان برای اولین بار آثار و دست‌ساخته‌های بشری مربوط به این دوران را از خاک آن بیرون کشیده‌اند. ویژگی‌های قابل تشخیص دوره یایویی شامل ظهور نوع جدیدی از کوزه‌گری و آغاز متمرکز کشت برنج در شالیزار است. در این دوره به پرورش خوک و در مقیاس کمتر مرغ و خروس پرداختند. فرهنگ یایویی به سرعت در سرزمین اصلی هون‌شو گسترش پیدا کرد و با فرهنگ بومی جومون درآمیخت.
خاستگاه فرهنگ یایویی موضوع بحث‌هایی طولانی بوده است. تاثیر چین بر سلاح‌های مسی و برنزی این دوره و نیز بر برنج‌کاری و ناقوس‌های کوچک ژاپنی روشن است. سه نشانه مهم فرهنگ یایویی، آینه‌های برنزی، شمشیر برنزی و مهر سنگی شاهانه هستند. در سال‌های اخیر، باستان‌شناسان بیشتری مشغول مطالعه تطبیقی اشیای متعلق به این دوره با بازمانده آثار دوران اولیه سلطنت دودمان هان در چین شدند و نتیجه بررسی‌های آنان حاکی از شباهت جمجمه و اعضای بدن مردم یایویی با اهالی جیانگ‌سو بوده است. نخستین اشاره نوشتاری به ژاپن در همین دوره در متن چینی بیست و چهار تاریخ دیده می‌شود.
دوره کوفون
دوره کوفون دوره‌ای از تاریخ ژاپن است که از سال ۲۵۰ تا سال ۵۳۸ میلادی به طول انجامید.
کوفون به معنای گورپشته است و دلیل این نام‌گذاری، وجود گورپشته‌های بزرگی است که از آن دوران تاریخ ژاپن بر جای مانده‌است. گورپشته‌ها شکل‌های مختلفی داشتند که ساده‌ترین‌شان دایره و چهارگوش و متمایزترین آن‌ها به شکل سوراخ کلید بود. نشان قبیله که «هانی‌وا» نام دارد در اطراف کوفون‌ها دفن می‌شد. کوفون‌ها بین قرن‌های سوم تا هفتم میلادی برای دفن درگذشتگان طبقه مسلط جامعه ساخته شدند.
در دوره کوفون، ارتش‌های ایالتی پرتوانی پیرامون قبایل قدرتمند شکل گرفت و حکومتی تحت عنوان حکومت یاماتو بر نارا، که آن زمان یاماتو خوانده می‌شد، و بخش‌هایی از شرق استان اوساکا حاکم شد. سیاست یاماتو بر سرکوب قبایل و تصاحب زمین‌های کشاورزی آنان استوار بود و با چنین روش‌هایی نفوذ خود را بر مناطق غربی ژاپن حفظ می‌کرد. در طول دوره کوفون جامعه‌ای به غایت اشرافی با حاکمانی جنگ‌سالار گسترش پیدا کرد. این دوره برای تغییر شکل ژاپن به سمت کشوری منسجم و شناخته‌شده اهمیت به سزایی دارد. ناحیه کان‌سای و شرقی‌ترین بخش دریای درون‌مرزی ستو (瀬戸内海)، بیش از سایر مناطق پیشرفت کردند. چینی‌ها و کره‌ای‌هایی که به ژاپن مهاجرت کرده بودند، بسیاری از جنبه‌های فرهنگ چین را به این کشور معرفی کردند.
دوره آسوکا
دوره آسوکا بخشی از تاریخ ژاپن است که از سال ۵۳۸ تا سال ۷۱۰ میلادی را در بر می‌گیرد. گاه از دوره آسوکا و دوره کوفون با عنوان مشترک دوره یاماتو نام می‌برند، چرا که در هر دوی این زمان‌ها، امور امپراتوری با مرکزیت نارا، که در آن هنگام یاماتو نام داشت، اداره می‌شد. حاکمیت یاماتو که با به هم پیوستن شماری از خاندان‌های نیرومند بر گرد کانون پادشاهی کشور شکل گرفته بود، در دوره آسوکا رشد و نمو بسیاری کرد و سران محلی یاماتو در جایگاهی قرار گرفتند که دودمان امپراتوری را شکل می‌داد.  در آغاز این دوره آیین بودایی از باکجه، در شبه جزیره کره، به کشور ژاپن معرفی شد. این آیین از سوی طبقه حاکم پذیرفته شد و شروع به رشد کرد. ظهور آیین بودایی سبب دگرگونی‌های هنری، سیاسی و اجتماعی قابل توجهی شد.  تغییرات سیاسی در دوره آسوکا بر اساس الگوی چینی بود و نیز خط چینی برای نگارش زبان ژاپنی، که به نظر می‌رسد پیش از آن دبیره بومی نداشت، برگزیده شد.
خاندان سوگا یکی از پرنفوذترین خانواده‌های این دوران بود و تداوم خط جانشینی را در انحصار خود داشت. با این همه، این خانواده دیگر به نقش پشت پرده خود قانع نبود و شروع به ساختن قصرها و آرامگاه‌هایی برای خود کرد. در حدود بیست سال پس از مرگ شوتوکو تایشی (نایب السلطنهٔ امپراتریس سویکو (در سال ۶۲۲)، دسیسه‌های دربار برای تعیین وضعیت جانشینی او سرانجام به کودتایی در درون کاخ انجامید. این کودتا قدرت انحصاری را از دست خاندان سوگا بیرون آورد و اصلاحات تایکا را معرفی کرد. تایکا به معنی تغییرات بزرگ (大化の改新, Taika no Kaishin) بود و با اصلاحات ارضی آغاز شد. در این دوران بود که نینجاها پدیدار شدند و تا دوران اِدو همواره با سامورایی‌ها در حال جنگ و درگیری بودند.
دوره نارا
دوره نارا بخشی از تاریخ کشور ژاپن است که از سال ۷۱۰ تا ۷۹۴ میلادی را پوشش می‌دهد. دوره نارا از هنگامی آغاز شد که ملکه گِم‌مه‌ی پایتخت خود را هی‌جوکیو قرار داد که نام قدیم نارا بود. در این دوره حکومت ژاپن قدرت گرفت. ژاپن روابط دوستانه‌ای با پادشاهی کره‌ای شیلا و روابطی رسمی با امپراتوری چین داشت. نارا از شهر «چنگ‌آن» (شی‌آن امروزی) که پایتخت امپراتوری تانگ در چین بود الگوبرداری می‌کرد و با تمام توان در صدد وارد کردن تمدن چین بود. ژاپن هر بیست سال یک مرتبه نمایندگان سیاسی خود را به دربار تانگ اعزام می‌کرد. دربار تانگ چندان راضی نبود و در پاسخ هرگز نماینده رسمی به ژاپن نفرستاد، زیرا ژاپن به دنبال کسب مشروعیت از حکومت چین نبود. در این دوره بخش بزرگی از جامعه ژاپن پیرامون روستاها شکل گرفته بود و خوی کشاورزی داشت. بیشتر روستاییان پیرو آیین شینتو بودند و روح طبیعت و ارواح گذشتگان را ستایش می‌کردند. اما طبقات بالاتر جامعه خود را با الگوهایی که از چین میآمد منطبق می‌کردند. این گروه نحوهٔ نگارش زبان چینی (کانجیها) را می‌آموختند و به آیین بودایی گرایش داشتند. تلاش متمرکز دربار امپراتوری برای ضبط و مستند کردن تاریخ، سبب پیدایش اولین آثار ادبی ژاپن شد. آثار مهمی همچون کوجیکی و نیهون‌شوکی، در دوره نارا نوشته شده‌اند. این آثار طبیعتی سیاسی داشتند و در جهت توجیه برتری و تقویت بنیان امپراتوری بودند. فعالیت‌های اقتصادی و اجرایی در دوره نارا افزایش یافت. نارا از طریق راه‌ها به مراکز استانی پیوند خورد و مالیات‌ها به صورت کارآمد و منظم دریافت شد. سکه در این دوران هنوز به شکل گسترده مورد استفاده قرار نمی‌گرفت، اما ضرب سکه نیز آغاز شد. با همه این‌ها بیرون از نارا فعالیت‌های بازرگانی چشمگیری به چشم نمی‌خورد.
دوره هی‌آن
دوره هِی‌آن در تاریخ ژاپن فاصله زمانی سال‌های ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی را در بر می‌گیرد. با دوره هِی‌آن دوران تاریخ باستانی ژاپن به آخر می‌رسد و عصر فئودالی آغاز می‌شود. نام این دوره از پایتخت آن هِی‌آن‌کیو می‌آید که امروز کیوتو نامیده می‌شود. خاندان فوجی‌وارا قدرتمندترین خانواده در دوره هِی‌آن بود.
خاندان فوجی‌وارا برای چندین قرن از طریق ازدواج با اعضای خانواده امپراتور و با تصرف مقام‌های مهم سیاسی، صحنه سیاسی کشور را اداره می‌کرد. حق حاکمیت در ظاهر متعلق به امپراتور بود ولی این خاندان فوجی‌وارا بودند که در عمل اقتدار سیاسی کشور را در دست داشتند. آن‌ها برای تثبیت قدرت خود ناچار بودند که طبقات نظامی را تقویت کنند و این چنین بود که آرام آرام نظامی‌ها به دربار راه یافتند و طبقه سامورایی ظهور کرد. به تدریج توان خاندان فوجی‌وارا رو به افول گذاشت و آشفتگی‌هایی در نظام سیاسی کشور پدیدار شد. بسیاری از زمین‌داران برای حفاظت از اموال خود شروع به استخدام سامورایی‌ها کردند و این گونه بود که طبقه نظامی، به ویژه در شرق ژاپن، به نفوذ و اقتداری روزافزون دست یافت.
در این دوران تائوئیسم و آیین بودایی، به ویژه شاخه مهایانه آن، گسترش بیشتری پیدا کرد. هر چند که زبان چینی زبان رسمی دربار بود، اما معرفی سیستم هجانمای کانا که هیراگانا و کاتاکانا از آن ریشه گرفت، سبب پیشرفت روزافزون ادبیات ژاپنی شد.
در این دوره مظهر خوبی زیبایی بود، نه بخشندگی و صداقت. زیبایی برای مردان داشتن ریش کوتاه نوک‌دار بود. زنان صورت خود را با پودر سفید می‌کردند و گونه‌ها را سرخاب می‌زدند. زنان همچنین لب‌ها را ماتیک سرخ می‌زدند، به گونه‌ای که کوچکتر به نظر بیاید و خط ابرو را بالا می‌بردند.
دوره کاماکورا
دوره کاماکورا دوره‌ای از تاریخ ژاپن است که از سال ۱۱۸۵ تا ۱۳۳۳ میلادی را در بر می‌گیرد. دوره کاماکورا در سال ۱۳۳۳ با نابودی شوگون‌سالاری و برقراری دوران کوتاه مدت سلطنت امپراتور گودای‌گو به پایان رسید.
در سال ۱۱۸۵ میناموتونو یوریتومو طایفه رقیب را شکست داد و در سال ۱۱۹۲ از سوی امپراتور به عنوان سردار یا شوگون منصوب شد و استبداد نظامی خود یا باکوفو (幕府, bakufu) را در شهر کاماکورا پایه گذاشت. در دوره کاماکورا، ژاپن وارد «قرون وسطای» خود شد که نزدیک به هفتصد سال طول کشید و در آن امپراتور، دربار و حکومت مرکزی سنتی به نهادهایی تشریفاتی مبدل شدند. موضوع‌های قضایی، نظامی و مدنی به دست جنگ‌آوران آریستوکرات (طبقه بوشی، Bushi) اداره می‌شد و قدرتمندترین کاست در میان آنان، حاکمان واقعی جامعه، یعنی شوگون‌ها بودند.
پس از زوال سلسله تانگ در چین در میانهٔ قرن نهم، روابط ژاپن با این کشور قطع شد. در زمانی که شوگون‌ها علاقه چندانی به گسترش روابط خارجی نداشتند، خبر از حکومت جدید مغول‌ها در پکن رسید. قوبلای‌خان فرمان داد که ژاپن یا خراج پرداخت کند یا آماده انتقام باشد. ژاپن زیر بار نرفت و شروع به آماده‌سازی خود برای دفاع نظامی کرد. مغول‌ها دو بار در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ به جزیره کیوشو در جنوب غربی ژاپن حمله کردند. به نظر می‌رسد که هر بار توفان شدید و نقصی در طراحی کشتی مغولان، لشکر مهاجم را با وجود برتری نظامی، از رسیدن به پیروزی بازداشت. توفان شدیدی که کشتی مهاجمان را در هم کوبید، باد خداوندی یا کامی‌کازه نامیده شد.
پیامد سال‌ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان برای حکومت کاماکورا مصیبت‌آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و انجام این خواسته از توان حاکمان خارج بود. این موضوع به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد. در نهایت شهر کاماکورا در یک جنگ داخلی که علیه حکومت شکل گرفته بود سقوط کرد و دوران حاکمیت شوگون‌ها به پایان رسید. پس از این، دوران کوتاه اصلاحات کن‌مو آغاز شد.
تجدید حیات کنمو
تجدید حیات کن‌مو (建武の新政, Kenmu no shinsei) (۱۳۳۶–۱۳۳۳) یا اصلاحات کن‌مو به دوران سه ساله بین دوره‌های کاماکورا و موروماچی و اتفاق‌های سیاسی آن زمان گفته می‌شود. این بازسازی از سوی امپراتور گودای‌گو (۱۳۳۶–۱۳۳۳) نودوششمین امپراتور تاریخ ژاپن انجام گرفت که تلاش کرد نجبای وابسته به خاندان پادشاهی را دوباره بر سر کار آورد و به نزدیک به یک‌ونیم قرن حکومت نظامیان در دوره کاماکورا پایان دهد. این تلاش‌ها در نهایت به نتیجه نرسید و با شوگون‌سالاری آشی‌کاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۵) جایگزین شد. پس از این دوره کوتاه، امپراتوران ژاپن تا سال ۱۸۶۷ و آغاز دوران تجدید حیات مِی‌جی صاحب هیچ گونه قدرتی نبودند.
یکی از آثار معماری به جا مانده ازاین دوره قلعهٔ هیمه‌جی است که در سال ۱۳۳۳ بنا شده‌است.
دوره موروماچی
دوره موروماچی که با نام دوره آشی‌کاگا نیز شناخته می‌شود، به‌طور تقریبی فاصله سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۵۷۳ میلادی را در بر می‌گیرد. ویژگی دوره موروماچی استبداد نظامی شوگونها بود که تحت عنوان موروماچی باکوفو نیز از آن نام برده می‌شود.
در دوران تجدید حیات کن‌مو، امپراتور گودای‌گو تلاش کرد با به کار گماردن نجبای دودمان امپراتوری، حکومتی غیرنظامی بر پا دارد. این موضوع مورد پسند کاست سامورایی نبود و آشی‌کاگا تاکااوجی با استفاده از حمایت سامورایی‌ها امپراتور را عزل کرد. امروزه گروهی از کارشناسان باور دارند که امپراتور گودای‌گو هرگز امپراتوری واقعی نبود و تنها وانمود می‌کرده که در جایگاه پادشاهی قرار دارد. استبداد نظامی موروماچی (شوگون‌سالاری آشی‌کاگا) در سال ۱۳۳۶ به دست آشی‌کاگا تاکااوجی بنیان نهاده شد. او در سال ۱۳۳۸ خود را فرمانده کل یا شوگون خواند و شهر نارا را به عنوان پایتخت برگزید. این دوره در سال ۱۵۷۳ هنگامی که آخرین شوگون عصر موروماچی از کیوتو پایتخت کشور بیرون رانده شد، به پایان رسید. تفاوت شوگون‌سالاری کاماکورا با شوگون‌سالاری آشی‌کاگا در این بود که در حکومت کاماکورا، دربار کیوتو به‌طور موازی به کار خود ادامه می‌داد؛ حال آنکه آشی‌کاگا بر باقیماندهٔ دربار امپراتوری نیز چنگ انداخت.
سال‌های آغازین این دوران (۱۳۳۶–۱۳۹۲) به سبب دوپاره بودن دربار پادشاهی، با نام دوره نان‌بوکو-چو یا دوره دربار شمالی و جنوبی نیز شناخته می‌شود. همچنین از سال ۱۴۶۷ تا پایان این دوره تاریخی را دوره سن‌گوکو یا دوره جنگ‌های داخلی ژاپن نیز می‌نامند.
بین قرن‌های هشتم تا چهاردهم، آیین شینتو به تدریج جایگاه خود را در برابر بودیسم از دست می‌داد. اما در این دوران با نسخه‌برداری از مراسم و کتاب‌های مقدس آیین بودایی، توجه دوباره مردم را به خود جلب کرد. دین تازه مسیحیت نیز آرام آرام راه خود را در جامعه ژاپن باز می‌کرد.
دوره تجاری نان‌بان از هنگامی آغاز شد که اولین اروپاییها در سال ۱۵۴۳ پا به خشکی‌های ژاپن گذاشتند. یک کشتی پرتغالی که به سمت ساحل چین در حرکت بود، راه خود را گم کرده و به کرانه‌های ژاپن رسید. با معرفی سلاح‌های آتشین از سوی پرتغالی‌ها، تغییر و نوآوری شگرفی در جنگ داخلی ژاپن پدیدار شد. در سال‌هایی که از پی می‌آمد، بازرگانان هلندی، انگلیسی و اسپانیایی هم از راه رسیدند.
دوره نانبوکوچو
دوره نان‌بوکو–چو یا دوره دربار شمالی و جنوبی، بخشی از تاریخ ژاپن بود که در درون دوران تعیین‌کننده موروماچی و بین سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۹۲ اتفاق افتاد. در این دوران، دربار امپراتوری شمالی به دست آشی‌کاگا تاکااوجی در کیوتو، و دربار امپراتوری جنوبی از سوی امپراتور گودای‌گو در یوشینو بنیان گذاشته شدند. دربار جنوبی سرانجام در سال ۱۳۹۲ تسلیم شمال شد.
دوره سنگوکو
دوره سن‌گوکو دوران جنگ‌های داخلی، آشوب‌های اجتماعی و دسیسه‌های سیاسی در ژاپن بود. رویارویی‌های نظامی در این دوران به ندرت قطع می‌شد. "دوره سن‌گوکو" از میانه‌های قرن پانزدهم تا آغاز قرن هفدهم به درازا کشید. با اینکه استبداد نظامی آشی‌کاگا از همان ساختار نظامی حکومت کاماکورا استفاده می‌کرد و دولتی جنگ‌سالار را بر اساس همان حقوق و وظایف اقتصادی و اجتماعی بنا نهاده بود، در جلب وفاداری دودمان‌های منطقه‌ای دای‌میوها، به ویژه آن‌ها که قلمروشان با کیوتو فاصله داشت، موفقیتی کسب نکرد. از همان آغاز قرن ۱۵، رنج و مکنتی که از بلایای طبیعی همچون زلزله و خشکسالی ریشه می‌گرفت، اغلب باعث شورش‌های مسلحانه کشاورزان بیزار از قرض و مالیات بود.
زمان شروع و پایان دوره سنگوکو مورد توافق همه منابع نیست. برای زمان شروع دوره سنگوکو دو نظریه وجود دارد: برای پایان دوره سنگوکو نیز پنج نظریه وجود دارد.
دوره آزوچی–مومویاما
دوره آزوچی-مومویاما از حدود سال‌های ۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰ میلادی از تاریخ ژاپن را شامل می‌شود. این دوره در پایان جنگ‌های داخلی ژاپن آغاز شد.
در نیمه دوم قرن شانزدهم، شماری از دای‌میوها چنان قدرت گرفته بودند که می‌توانستند از روش استبداد نظامی آشی‌کاگا یا موروماچی باکوفو در جهت خواسته‌های خود بهره برده یا در صورت لزوم آن را براندازند. اودا نوبوناگا تلاش کرد تا از لحاظ سیاسی کشور را دوباره یکپارچه کند و پس از مرگش جانشین او تویوتومی هیده‌یوشی در تحقق این آرزو موفق شد. در دوره هیده‌یوشی، یک بار دیگر ژاپن تحت یک فرماندهی واحد سیاسی قرار گرفت و ثبات پیدا کرد.
عنوان دوره "آزوچی-مومویاما" از نام قصرهای این دو تن گرفته شده‌است. قلعه آزوچی متعلق به اودا نوبوناگا بود و قلعه مومویاما به هیده‌یوشی تعلق داشت.
آخرین جاه‌طلبی بزرگ هیده‌یوشی پیروزی بر سلسله مینگ در چین بود. هنگامی که کره‌ای‌ها از دادن اجازه عبور به او خودداری کردند، هیده‌یوشی در آوریل ۱۵۹۲ سپاهی ۱۶۰ هزار نفری به کره فرستاد تا با زور راه خود را بگشاید. هیده‌یوشی سئول و پیونگ‌یانگ را تصرف کرد اما سرانجام موفق به پیشروی نشد و مذاکرات صلح آغاز شد. خواسته‌های هیده‌یوشی در این مذاکرات مورد قبول چین و کره قرار نگرفت و او جنگ دوم را تنها با هدف کین‌خواهی آغاز کرد. در نبرد دوم نیز هیده‌یوشی موفق نبود و پس از دو بار ناکامی علیه نیروهای متحد کره و چین و به دنبال مرگ وی، نیروهایش در سال ۱۵۹۸ از شبه جزیره کره عقب‌نشینی کردند. هیده‌یوشی در بستر مرگ شورایی پنج نفره از قدرتمندترین فرمانده‌هان خود تشکیل داد. این شورا می‌بایست اداره کشور را تا به سن قانونی رسیدن پسر خردسال او تویوتومی هیده‌یوری به عهده بگیرد. اما پیش از آن در جنگ‌هایی که درگرفت، توکوگاوا ایه‌یاسو که یکی از اعضای شورای پنج نفره بود، پیروز شد و به رژیم تویوتومی پایان داد.
اصلاحات میجی
اصلاحات مِیجی یا احیای مِیجی زنجیره‌ای از رویدادها بود که به دگرگونی‌های عظیمی در ساختار سیاسی و اجتماعی ژاپن منجر شد. اصلاحات میجی به مشابه انقلابی بود که در نیمه دوم قرن نوزدهم، در پایان دوره ادو یا باکوماتسو و آغاز دوره میجی، رخ داد. نظریه پردازان دوران میجی ژاپن می‌گفتند ما می‌توانیم تکنیک ساختن پلهای فلزی را به ژاپن وارد کنیم، اما این کار کمکی به ما نمی‌کند بلکه ما باید چیزی را به ژاپن بیاوریم که باعث دست یافتن به تکنیک ساختن پل‌های فلزی شده‌است یعنی فرهنگ و اندیشه صنعتی شدن را. اصلاحات میجی سبب سرعت گرفتن روند صنعتی‌سازی ژاپن شد و این امر نیز به نوبه خود، به رشد میلیتاریزم انجامید. واژه ترکیبی «مِی‌جی» به معنای قانون روشن‌بینی است.
دوره تایشو
عصر تایشو از ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۲ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۲۶ را در بر می‌گیرد و دوره‌ای از تاریخ ژاپن است که امپراتور تای‌شو قدرت را در دست داشته‌است. امپراتور تای‌شو از سلامتی چندانی برخوردار نبود و همین موضوع سبب شد که انتقال قدرت سیاسی از سیاستمداران سالخوردهٔ وابسته به اولیگارشی دیرپا، به مجلس قانون‌گذاری ژاپن و احزاب دموکراتیک آسان‌تر صورت پذیرد. به همین سبب، این دوره به عنوان دوران جنبش لیبرالی ژاپن نیز شناخته می‌شود.
ژاپن در جنگ جهانی اول به نیروهای اتفاق سه‌گانه که شامل بریتانیا، فرانسه و روسیه می‌شد پیوست. این فرصتی بود برای ژاپن تا قلمرو نفوذ خود را در چین گسترش داده و در جغرافیای سیاسی بعد از جنگ به منزله یک قدرت بزرگ به رسمیت شناخته شود. در هفتم اوت ۱۹۱۴، ژاپن از دولت بریتانیا درخواستی رسمی دریافت کرد که برای انهدام نیروی دریایی مهاجم آلمان در آب‌های چین و اطراف آن، وارد عمل شود. پس از آن که اولتیماتوم ژاپن به آلمان بی‌پاسخ ماند، این کشور در بیست‌وسوم اوت سال ۱۹۱۴ به طور رسمی به امپراتوری آلمان اعلام جنگ داد. ژاپن به سرعت سرزمین‌های استیجاری آلمان در استان شان‌دونگ چین و جزایر مارشال را در اقیانوس آرام اشغال کرد و در حالی که متحدان غربی به شدت مشغول جنگ در اروپا بودند، ژاپن با ارائه ۲۱ فرمان به طرف چینی، در صدد تحکیم موقعیت خود برآمد.
هژمونی ژاپن در شمال چین و بخش‌های دیگری از آسیا با توافق‌های بین‌المللی آسان‌تر شد. توافق ۱۹۱۶ با روسیه به نفوذ بیشتر ژاپن در منچوری و مغولستان داخلی منجر گردید و توافق با دولت‌های فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۱۷ سبب به رسمیت شناخته شدن منافع سرزمینی ژاپن در چین و اقیانوس آرام شد.
بعد از جنگ، ژاپن به عنوان یکی از پنج قدرت بزرگ نظامی و صنعتی به کنفرانس صلح در ورسای رفت. توکیو صاحب کرسی دائم در شورای جامعه ملل شد و بر اساس معاهده صلحی که به امضا رسید، تمام حقوق آلمان در استان شان‌دونگ چین به ژاپن منتقل شد. سیستم دو حزبی که پایه‌های آن از آغاز قرن بیستم گذاشته شده بود، سرانجام بعد از جنگ جهانی اول به ثمر نشست و باعث پیدایش دوره‌ای شد که از آن تحت عنوان «دموکراسی تای‌شو» یاد می‌شود.
در طول دهه ۱۹۲۰، ژاپن کمابیش به سمت سیستم حکومت دموکراتیک حرکت می‌کرد. با این همه، ریشه‌های دولت پارلمانی آن قدر قوی نبود که در برابر فشارهای سیاسی و اقتصادی دهه بعد، که رهبران نظامی روز به روز بر نفوذ خود می‌افزودند، مقاومت کند. آنچه این جابجایی قدرت را بیش از پیش امکان‌پذیر می‌کرد، گنگی و بی‌دقتی قانون اساسی مِی‌جی، به ویژه در مورد جایگاه امپراتور، بود.
ژاپن در جنگ جهانی اول
ژاپن از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ در جنگ جهانی اول شرکت داشت. این کشور به نیروهای اتفاق سه‌گانه که شامل بریتانیا، فرانسه و روسیه می‌شد پیوست و نقشی اساسی در تأمین امنیت خطوط دریایی اقیانوس آرام و اقیانوس هند، در برابر نیروی دریایی آلمان داشت. از لحاظ سیاسی، این فرصتی بود برای ژاپن تا قلمرو نفوذ خود را در چین گسترش داده و در جغرافیای سیاسی بعد از جنگ به منزله یک قدرت بزرگ به رسمیت شناخته شود.
در ۷ اوت ۱۹۱۴، ژاپن از دولت بریتانیا درخواستی رسمی دریافت کرد که برای انهدام نیروی دریایی مهاجم آلمان در آب‌های چین و اطراف آن وارد عمل شود. در روز ۱۴ اوت، ژاپن اولتیماتومی برای آلمان فرستاد که بی‌پاسخ ماند. ژاپن در ۲۳ اوت سال ۱۹۱۴ به‌طور رسمی به امپراتوری آلمان اعلام جنگ داد. ایالات متحده آمریکا نیز در ۶ آوریل ۱۹۱۷ وارد جنگ جهانی اول شد. آمریکا و ژاپن با وجود روابط تیره‌ای که بر سر چین و کنترل اقیانوس آرام داشتند، در این جنگ در یک جبهه قرار گرفتند.
دوره شووا
دوره شووا از ۲۵ دسامبر ۱۹۲۶ تا ۷ ژانویه ۱۹۸۹ که دوران پادشاهی امپراتور هیروهیتو بود، به درازا انجامید. دوره سلطنت امپراتور هیروهیتو، از دوران همه امپراتورهای قبلی ژاپن طولانی‌تر بود.
انفجار مشکوک در بخشی از ریل‌های متعلق به شرکت راه‌آهن جنوب منچوری، باعث خشم ژاپن و حمله این کشور به منچوری چین شد. هنگامی که جامعه ملل به این رفتار اعتراض کرد، ژاپن این سازمان را ترک کرد. ترک جامعه ملل به معنای تنهایی ژاپن بود و این موضوع به گسترش بیشتر ملی‌گرایی افراطی در این کشور یاری رساند. تا پیش از ۱۸۶۸، بیشتر ژاپنی‌ها هویت خود را با قلمرو فئودال‌نشینی که به آن وابسته بودند تعریف می‌کردند و کمتر در اندیشه ژاپن به منزله یک کل واحد بودند. با معرفی آموزش عمومی، خدمت نظام وظیفه و تمرکزگرایی و با رشد روزافزون صنایع، ناسیونالیسم ژاپنی، و به دنبال آن ملی‌گرایی افراطی، به منزله یک نیروی قدرتمند اجتماعی سر برآورد. ژاپن در مسیر تمامیت‌خواهی، ملی‌گرایی افراطی و فاشیسم گام نهاد و حاصل چنین رویه‌ای در نهایت، تهاجم به چین در سال ۱۹۳۷ بود. ورود ژاپن به جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱، در حقیقت نقطه آغازی بر پایان امپراتوری ژاپن بود.
با شروع خصومت بین ژاپن و چین در سال ۱۹۳۷، گفتگوها برای اتحاد ژاپن و آلمان آغاز شد. سرانجام در سال ۱۹۴۰ اتحادی سه‌جانبه شکل گرفت و رم، توکیو و برلین در کنار هم قرار گرفتند. در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۷، ارتش امپراتوری ژاپن نانجینگ و سپس پایتخت چین را تصرف کرد. حاصل جنگی که ژاپن آغاز کرد، کشتار وسیع و تجاوز بود. هنگامی که ژاپن حاضر به عقب‌نشینی از چین نشد، دولت‌های آمریکا و فرانسه ژاپن را تحریم نفتی کردند. ژاپن این موضوع را دستاویز قرار داد و در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ به پرل هاربر حمله ای غافلگیرکننده کرد.در اوت ۱۹۴۵، دولت ژاپن خبر تسلیم مقدماتی این کشور را به متفقین اعلام کرد و فردای آن‌روز، امپراتور هیروهیتو در یک نطق رادیویی، تسلیم بی قید و شرط ژاپن را به اطلاع مردم رساند اما در اوت ۱۹۴۵ شهرهای هیروشیما و ناگاساکی هدف حمله اتمی آمریکا قرار گرفت.
با شکست ژاپن، نیروهای متفقین این کشور را اشغال کردند. اتحاد جماهیر شوروی مسئولیت کره شمالی و جزیره‌هایی را که در جنگ با ژاپن از دست داده بود به عهده گرفت. بقیه تصرفات ژاپن در اقیانوسیه و چین، زیر نظر آمریکا قرار گرفت. ژنرال داگلاس مک‌آرتور از سوی هری ترومن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، به کار نظارت بر ژاپن اشغالی منصوب شد. نیروهای مسلح ژاپن به طور کامل خلع سلاح شدند. قانون اساسی ۱۹۴۷ ژاپن، این کشور را از آغاز هر جنگی باز داشت. امپراتور از دعوی خداگونگی صرف‌نظر کرد و از دخالت در سیاست منع شد. دادگاهی برای رسیدگی به جرائم جنگی، به سان آنچه که در نورنبرگ جریان داشت، در توکیو تشکیل شد. تعدادی از اعضای برجسته کابینه ژاپن و شخص نخست‌وزیر هیدکی توجو اعدام شدند. اما امپراتور و اعضای خانواده او محاکمه نشدند.
شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم باعث دگرگونی‌های بنیادی در این کشور شد. این نخستین و تنها باری بود که این کشور به اشغال نیروهای خارجی در می‌آمد. این اشغال هفت ساله، اصلاحات سرتاسری دموکراتیک را در این کشور به دنبال آورد و به منزلت امپراتور به عنوان خدایی در میان انسان‌ها پایان داد. حکومت ژاپن به مشروطه سلطنتی تغییر یافت و این کشور صاحب نظام سیاسی دموکراتیک شد. با پیمان صلح سان‌فرانسیسکو در سال ۱۹۵۲، ژاپن استقلال خود را دوباره به دست آورد. دوران بعد از جنگ به معجزه اقتصادی ژاپن منتهی شد.