پارکور
پارکور یعنی عبور از موانع در سریع‌ترین زمان ممکن با استفاده از روان‌ترین و کارآمدترین و کاربردی‌ترین و آسان‌ترین و ساده‌ترین شیوهٔ حرکتی با کمترین انرژی مصرفی بدن از یک مبدأ به مقصد.
در پارکور اصلاً نباید مسیر (مبدأ و مقصد) مشخص باشد، یعنی که موانع و مسیر از قبل تعریف شده نیستند. این فرد است که تصمیم می‌گیرد با استفاده از توانایی‌های خود از کدام مسیر برود و از کدام شیوهٔ حرکتی برای عبور از موانع استفاده کند. در پارکور فرد به هیچ‌وجه دنبال موانع نمی‌گردد، این مسیر است که موانع را در مقابل راه فرد می‌گذارد. به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.
پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته؛ وجود داشته‌است. انسان‌ها به‌طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند.
اما پارکور به معنای خاص آن، توسط رموند بل ("Raymond Belle") که یک سرباز فرانسوی در جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش دیوید بل ("David Belle") به‌صورت مدوّن درآمد. دیوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستین فوکو ("Sebastien Foucan") که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های رمون بل این ورزش را کامل کردند.
ﭘﺎﺭﮐﻮﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ژیمناستیک ، ﺁﮐﺮﻭﺑﺎﺗﯿﮏ، تریکینگ ، ﺑﺪﻝ ﮐﺎﺭﯼ، ﺭﻗﺺ، ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪٔ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺁﻥ ﻭ ﭘﺮﺵﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﯿﻞ ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﭘﺎﺭﮐﻮﺭ ‏مجموعە ای از ﺣﺮﮐﺖﻫﺎﯼ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ یا ترفندها نیست، بلکه پایه وجود دارد. تکنیکی است که بطور مرتب مورد استفاده قرار می گیرد اما حرکات نیستند و آنها می توانند متناسب با محیط تغییر کنند، مانند وضعیت خاص یا محیط زیست آنها طراحی شده اند. با بیرون رفتن و نوآوری هر فردی میتواند روش خود را برای انجام پارکور پیدا کند. تا زمانی که کاربرد سرعت و کارآیی باشد مشاهده میکنید که شما در حال اعمال اصول پارکور هستید. " به یاد داشته باشید ، پارکور چیزی بیش از جنبش است ، فلسفەای که آن را منحصر به فرد می کند. " ﺩﺭ ﭘﺎﺭﮐﻮﺭ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ  ﮐﻞﮐﻞ و رقابت ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ .  بلکە ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﯼ کمک به دیگران ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.  ﭘﺲ ﭘﺎﺭﮐﻮﺭ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺭﺷﺘﻪٔ " کل کلی " یا " رقابتی"  ﺷﻮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺳﺎﺱ ﻭﺟﻮﺩﯼ ﺁﻥ ﯾﻌﻨﯽ ‏« ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺧﻮﺩ ‏و کمک به دیگران » ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
پارکور رقابتی نیست . چون ماهیت و ذات پارکور رقابتی نیست . پارکور باید بە دور از رقابت ها باشد . پارکور یک رشتەی ورزشی خیابانیست و بایدی در آن وجود ندارد . وقتی پارکور بە رقابت کشیدە شود ، همە چیز در آن اجبار یا " باید " میشود. مانند موانع مصنوعی ، مسیر تعیین شدە و محیط تعیین شدە و موانع تعیین شدە ، این ها همە " باید " هستند ، در حالی کە در پارکور همە چیز آزاد است . پارکور نباید در یک جعبە بە اسم یک سازمان و ارگان زندانی بشود . پارکور باید مانند همیشە در آزادی رشد و توسعە یابد . سازمان ها همە در جهت منافع شخصی گام بر میدارند و از طریق پارکور بە تجارت می پردازند . اما پارکور بە دور از تمام این ها هستش .  قابل توجه‌است که برای بسیاری از این حرکت‌ها در فارسی نیز از کلمهٔ فرانسوی آن استفاده می‌شود. هم‌چنین تمامی این حرکت‌ها به صورت تنها یک تکنیک خاص نیستند، بلکه زیر مجموعهٔ یک تکنیک می‌باشند که در شرایط متفاوت اجرا می‌شوند.
تراسورها با توجه به سبک حرکت و نوع تمرین‌های خود پارکور را تجزیه می‌کنند. پارکور به دو بخش فکر و جسم اتکا دارد. برای انجام حرکات به بهترین شکل باید این دو امر را باهم برابر ساخت تا این ورزش به خوبی اجرا شود؛ فقط برای حفظ اصل پارکور بایستی در زمان و مکان بهترین حرکت را انجام داد. هدف، رد کردن موانع است و در کل همه چیز در مورد سرعت از مبدأ به مقصد است.
بر خلاف بسیاری ورزش‌های دیگر پارکور تاکنون در زمین یا ورزشگاه اختصاصی تمرین نمی‌شود، البته تلاش‌هایی در این رابطه صورت گرفته‌است. تراسورها در محیط‌های شهری مانند سالن‌های ورزشی، پارک‌ها، زمین‌های بازی و سازه‌ها و ساختمان‌های رها شده تمرین می‌کنند که باعث به وجود آمدن نگرانی‌هایی مانند تجاوز به حریم شخصی، آسیب رساندن به اموال عمومی و تمرین در مکان‌های نامناسب شده‌است.
پارکور وسیله و تجهیزات خاصی احتیاج ندارد و تراسورها معمولاً لباس‌های ورزشی یا معمولی سبک و راحت می‌پوشند. تنها چیزی که توصیه شده‌است یک کفش ورزشی سبک با چسبندگی زیاد است.
بعضی از تراسورها از مچ بند برای محافظت از مچ‌هایشان استفاده می‌کنند. برخی نیز از دستکش‌های نازک ورزشی برای حفاظت از کف دست‌هایشان استفاده می‌کنند که به علت کم کردن چسبندگی و حس باعث موضع منفی بعضی از تراسورها می‌شود.
خطرات پارکور انکار ناپذیرند. پیچ خوردگی، زخم‌ها و خراشیدگی‌ها رایج‌ترین آسیب‌های ورزش پارکور هستند. در سال ۲۰۱۲ ممنوعیت پارکور در موزه هنرهای مدرن و معاصر استراسبورگ به صورت رسمی اعلام شد. پارکور به صورت گسترده به مکان‌های عمومی اختصاص ندارد. گرچه تلاش‌هایی برای ایجاد مکانی برای تمرین پارکور انجام شده‌است، اما بسیاری از تراسورها این ایده را دوست ندارند، زیرا این امر با انعطاف‌پذیری، خلاقیت و آزادی مخالف است. تراسورها پارکور را در مناطق روستایی و شهری مثل ورزشگاه‌ها، پارک‌ها، زمین‌های بازی، دفاتر و ساختمان‌های رها شده تمرین می‌کنند. نگرانی نیروهای انتظامی و مسئولان آتش‌نشانی برای نجات انسان‌های در معرض خطر هنگام پریدن از ساختمان‌های بلند افزایش یافته‌است. در حال حاضر نظر بر این است که تمرین‌کنندگان بایستی تمرین کردن در ارتفاعات، مکان‌های در معرض آسیب و در پشت بام‌های بلند را ترک کنند، بعضی از تمرین‌کنندگان پارکور موافقند که چنین رفتار نابهنجاری باید ترک شود و بعضی دیگر از تراسورها این کار را به عنوان یک سبک می‌شناسند و به آن پایبند هستند.
یک پارکورکار اگر با اصول تمرین کند، کمتر دچار آسیب‌دیدگی می‌شود.
با توجه به اینکه پارکور به صحنهٔ بین‌المللی وارد شده و طرفداران بسیار زیادی را در کشورهای مختلف به خود جلب کرده‌است، چندین تصور غلط و اطلاعات غلطی وجود دارد که در حال گسترش یافتن است. تمرین کنندگان پارکور تراسور نامیده می‌شوند و تمرین کنندگان فری رانینگ “Freerunning” فری رانر “Freerunner” نامیده می‌شوند.
۱- فیلم B13 ۲۰۰۹ بلوک ۱۳ (۱٬۲) - دیوید بل: موضوع فیلم مربوط به دو شخصیت است که به دنبال برقراری صلح بوده و برای برقراری آرامش در یک شهر تلاش می‌کنند.
۲- فیلم Brick Mansions ۲۰۱۴ - دیوید بل: موضوع فیلم مربوط به یک پلیس است که به کمک یک خلافکار سابقه‌دار برای نجات یک شهر از نابودی و نقشه‌های شوم تلاش می‌کند. ۵- فیلم (۱٬۲) یاماکاسی Yamakasi ۲۰۰۱: داستان مربوط به ۷ جوان جسور است که عاشق کمک به دیگران هستند.