دیوید بویی
دیوید رابرت جونز (؛ ۸ ژانویهٔ ۱۹۴۷ – ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶) که با نام حرفه‌ای دیوید بویی ( ) شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌سرا و بازیگر انگلستانی بود. او از چهره‌های پیشتازِ صنعت موسیقی بود و به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین موسیقی‌دانان در قرن بیستم تلقی می‌شود. بویی در طول حرفه‌اش به ویژه برای آثار ابتکاری خود در طول دههٔ ۱۹۷۰ مورد تحسین منتقدان و موسیقی‌دانان قرار گرفت. حرفهٔ او با بازآفرینی و ارائهٔ بصری معروف است و موسیقی و مهارت او بر روی صحنه تأثیر قابل توجهی در زمینهٔ موسیقی عامه‌پسند دارد.
بویی از کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد. او در رشته‌های هنر، موسیقی و طراحی تحصیل کرده بود و فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۶۳ آغاز کرد. «شگفتی فضا» که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد، در میان پنج جایگاه برتر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت. او پس از دوره‌ای تجربه و آزمایش‌گری، در سال ۱۹۷۲ در دوران گلم راک با خود دیگر پر زرق‌وبرق و دوجنسهٔ خود به نام زیگی استارداست ظهور کرد. این شخصیت با تک‌آهنگ موفق «استارمن» و آلبوم "ظهور و سقوط زیگی استارداست و عنکبوت‌ها از مریخ" معرفی و باعث محبوبیت گستردهٔ بویی شد. در سال ۱۹۷۵، سبک بویی به سمت صدایی تغییر یافت که آن را «روح پلاستیکی» توصیف می‌کرد. این تغییر در ابتدا باعث دلزده‌شدن بسیاری از طرفداران بریتانیایی‌اش شد اما در ایالات متحده با تک‌آهنگ شماره یک «شهرت» و آلبوم "آمریکایی‌های جوان" با موفقیتی برجسته همراه بود. در سال ۱۹۷۶، بویی در فیلم کالت "مردی که به زمین سقوط کرد" ایفای نقش کرد و آلبوم "ایستگاه به ایستگاه" را منتشر کرد. در سال ۱۹۷۷، او با آلبوم "کم" که از الکترونیک تأثیر گرفته، به حرفه‌اش بازگشت. این آلبوم نخستین اثر از سه همکاری با برایان اینو است که به «سه‌گانه برلین» معروف شد. پس از آن آلبوم‌های "«قهرمانان»" و (۱۹۷۷) "مستأجر" (۱۹۷۹) را منتشر کرد؛ هر آلبوم در میان پنج جایگاه برتر جدول پادشاهی متحده رسیدند و بازخوردهای مثبت و ماندگاری از سوی منتقدان داشتند.
پس از موفقیت تجاری نابرابر در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، بویی در سال ۱۹۸۰ با انتشار تک‌آهنگ «خاکستر به خاکستر»، آلبومش "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک‌ها)" و تک‌آهنگ «تحت فشار» — که یک همکاری با کوئین در سال ۱۹۸۱ بود — به رتبهٔ نخست جدول‌های فروش پادشاهی متحده رسید. او در سال ۱۹۸۳ با "بیا برقصیم" به بالاترین حد موفقیت تجاری خود رسید. قطعهٔ هم‌عنوان این آلبوم در بالاترین جایگاه جدول پادشاهی و ایالات متحده قرار گرفت. در طول دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، بویی به آزمایش و تجربهٔ سبک‌های موسیقایی مانند اینداستریال و جانگل پرداخت. او همچنین بازیگری را ادامه داد؛ از نقش‌های قابل توجهش می‌توان به "کریسمس مبارک، آقای لارنس" (۱۹۸۳)، "هزارتو" (۱۹۸۶)، پونتیوس پیلاطس در "آخرین وسوسه مسیح" (۱۹۸۸) و نیکولا تسلا در "پرستیژ" (۲۰۰۶) اشاره کرد. او در سال ۲۰۰۴ اجرا در تور را متوقف کرد و آخرین اجرای زنده او در یک مراسم خیریه در سال ۲۰۰۶ بود. در سال ۲۰۱۳، بویی پس از یک دهه وقفه با آلبوم "روز بعد" بازگشت. او از نظر موسیقایی تا زمان مرگش بر اثر سرطان کبد در خانه‌اش در شهر نیویورک فعالیت می‌کرد. بویی دو روز بعد از تولد ۶۹ سالگی‌اش و انتشار آخرین آلبوم خود، "ستارهٔ سیاه" (۲۰۱۶) درگذشت.
فروش آثار بویی در طول دوران زندگی‌اش بیش از ۱۰۰ میلیون در سراسر جهان تخمین زده شده و نامش در میان یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در تمام دوران ثبت شده‌است. در بریتانیا به او ۱۰ گواهی‌نامهٔ پلاتین، ۱۱ طلا و هشت نقره برای آلبوم‌هایش اعطا شده‌است. او ۱۱ آلبوم شماره یک در جدول این کشور به ثبت رسانده‌است. در ایالات متحده، او پنج گواهی‌نامهٔ پلاتین و نه طلا دریافت کرده‌است. نام بویی در سال ۱۹۹۶ وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد. "رولینگ استون" نام او را در فهرست ۱۰۰ هنرمند برتر تاریخ قرار داد و پس از مرگش در سال ۲۰۱۶، از او به‌عنوان «بزرگترین ستاره راک تاکنون» یاد کرد.
دیوید رابرت جونز در ۸ ژانویه ۱۹۴۷ در بریکستون، لندن به دنیا آمد. مادرش، مارگارت مری «پگی» (نام خانوادگی پس از ازدواج برنز؛ ۲ اکتبر ۱۹۱۳ – ۲ آوریل ۲۰۰۱) در اردوگاه ارتش شورن کلیف در نزدیکی چریتون، کنت به دنیا آمد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او مهاجران ایرلندی بودند که در منچستر اقامت داشتند. مادرش به عنوان پیشخدمت در سینمایی در رویال تانبریج ولز کار می‌کرد. پدرش، هیوود استنتون «جان» جونز (۲۱ نوامبر ۱۹۱۲ – ۵ اوت ۱۹۶۹) اهل دانکستر، یورک‌شر بود و به عنوان یک افسر تبلیغاتی در مؤسسه خیریهٔ کودکان برنادوز کار کرد. این خانواده در خیابان ۴۰ استنسفیلد، در مرز بین بریکستون و استوک‌ول در منطقه لمبت در جنوب لندن زندگی می‌کردند. بویی تا شش سالگی در مدرسه شیرخوارگان استوک‌ول تحصیل کرد و به عنوان یک کودک با استعداد و دارای پشت‌کار و یک نزاع کش جسور شهرت یافت.
بویی از سال ۱۹۵۳ با خانواده‌اش به بیکلی و سپس بروملی کامن نقل مکان کرد. پس از آن در سال ۱۹۵۵ در ساندریج پارک اقامت گزید و در آنجا در مدرسه بورنت اش جونیور شرکت کرد. او توانایی‌های بالاتر از حد متوسط را در ریکوردر نشان داد و صدایش توسط گروه کر «مناسب» در نظر گرفته شد. در سن نه سالگی، رقص او در کلاس‌های موسیقی به‌طور قابل ملاحظه‌ای دارای قدرت خلاقیت زیاد بود؛ معلم‌ها تعابیر وی را «به وضوح هنرمندانه» و جسارت او را برای کودک «حیرت‌آور» خواندند. در همان سال، هنگامی که پدرش مجموعه‌ای از صفحه گرامافون آمریکایی هنرمندان از جمله د تینیجرز، د پلترز، فتس دومینو، الویس پرسلی (که تولدش با بویی در یک روز است) و لیتل ریچارد را به خانه آورد، علاقه او به موسیقی بیشتر شد. بویی با گوش دادن به ترانه «توتی فروتی» لیتل ریچارد، بعداً گفت که او «خدا را شنیده».
بویی هنگامی که پسر عمویش کریستینا را دید که بلافاصله پس از انتشار «سگ شکاری» الویس پرسلی در سال ۱۹۵۶ می‌رقصیده، برای اولین بار تحت تأثیر پرسلی قرار گرفت. به گفته کریستینا، او و دیوید برای موسیقی‌های هنرمندان مختلف «مثل روح‌های مجذوب‌شده می‌رقصیدند».
مهارت اجرا و ترانه‌های بویی در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بُعد جدیدی را به موسیقی عامه‌پسند بخشید و به‌طور شدیدی به فرم‌های مرتبط و پیشرفت‌های بعد از آن هم تأثیر گذاشت. به گفتهٔ مؤرخان موسیقی به‌نام‌های شیندر و شوارتز، بویی از پیشگامان گلم راک بود؛ او و مارک بولان را خالق این ژانر دانسته‌اند. او در همان زمان الهام‌بخش مبتکران جنبش موسیقی پانک راک بود. هنگامی که موسیقی‌دانان پانک «با سروصدا ترانهٔ پاپ سه دقیقه‌ای را در نمایشی از سرپیچی عموم مرمت می‌کردند»، زندگی‌نامه‌نویسی به‌نام دیوید باکلی نوشت که «بویی تقریباً به‌طور کامل سازهای سنتی راک را کنار گذاشت.» کمپانی موسیقی بویی با شعار «موج قدیمی وجود دارد، موج نو وجود دارد و دیوید بویی وجود دارد» جایگاه منحصر به فرد او را در موسیقی عامه‌پسند ارتقا داد.
موسیقی‌شناسی به‌نام جیمز پرون، بویی را «آورندهٔ پیچیدگی به موسیقی راک» می‌داند و همچنین نظرات منتقدان غالباً به عمق فکری آثار و تاثیراتش اذعان داشته‌است. مارتین ور، بنیان‌گذار هیومن لیگ گفته که بویی زندگی خود را «به گونه‌ای که انگار یک چیدمان هنری بود» می‌گذراند. ویل گومپرتز، سردبیر هنری بی‌بی‌سی، بویی را به پابلو پیکاسو تشبیه کرد و نوشت او «هنرمندی مبتکر، آینده‌نگر و بی‌قرار است که مفاهیم پیچیده آوانگارد را در آثاری به زیبایی منسجم ترکیب کرد و قلب و ذهن میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داد.»