گروه ارتش شمال
گروه ارتش شمال یک گروه از نیروی زمینی آلمان بود که در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به نبرد پرداختند. این گروه تابع ارتش ورماخت بود.
گروه ارتش شمال یکی از سه گروه ارتش مجزا در نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود.
گروه ارتش شمال برای نخستین بار در ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با سازمان‌دهی مجدد قرارگاه ارتش دوم تشکیل شد.
گروه ارتش شمال دوم ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ میلادی یعنی یک روز پس از آغاز تهاجم آلمان به لهستان، با سازماندهی مجدد ارتش دوم، به فرماندهی فیلد مارشال فدر فن بک تشکیل شد. ترکیب نیروهای این واحد در نبرد لهستان شامل دو ارتش سوم و چهارم و چهار لشکر ذخیره دهم زرهی و هفتاد و سوم، دویست و ششم و دویست و هشتم پیاده‌نظام بود. با پایان موفقیت‌آمیز عملیات در لهستان، دهم ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ میلادی گروه ارتش شمال با تغییر عنوان به گروه ارتش بی و متشکل از دو ارتش چهارم و ششم به جبهه غربی منتقل گردید.
گروه ارتش شمال ۲۲ آوریل سال ۱۹۴۱ قرارگاه خود را از درسدن به والتفریدن در ۸۰ کیلومتری آشیانه گرگ، قرارگاه آدولف هیتلر در پروس شرقی منتقل کرد. روز سی ماه مه فرامین عملیاتی به تمامی هنگ‌ها ابلاغ شد. روز ۱۸ ماه ژوئن نیروهای گروه ارتش شمال در خط مرزی مستقر شدند. ساعت ۱۳ روز ۲۱ ماه ژوئن با دریافت کلمه رمز «دوسلدورف» و ارائه پاسخ با کلمه رمز «دورتموند»، مشخص شد عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از روز بعد آغاز خواهد شد.
بر اساس طرح عملیاتی بارباروسا، گروه ارتش شمال به فرماندهی فیلدمارشال ویلهلم ریتر فن لیب می‌بایست با پیشروی ۶۰۰ کیلومتری خود را از محور دونابورگ-اوپوچکا به لنینگراد می‌رساند. مامورت این گروه ارتش در این راه به چهار مرحله انهدام واحدهای مستقر ارتش سرخ در منطقه بالتیک، پاکسازی کرونشتات، تصرف لنینگراد و در نهایت اتصال به نیروهای فنلاندی، تقسیم می‌شد.
نهایتاً اندکی پس از ساعت ۳ بامداد روز ۲۲ ژوئن عملیات با گلوله‌باران مواضع مرزی دشمن توسط توپخانه آغاز شد. با توجه به تعداد اندک اهداف سخت در مجاورت مرز، این گلوله‌باران در حوزه عملیاتی گروه ارتش شمال نسبت کوتاه بود. گروه ارتش شمال هنگام آغاز تهاجم از پشتیبانی هوایی ۴۰۰ هواگرد ناوگان ۱ هوایی لوفت‌وافه برخوردار بود. مه غلیظ تا ساعت ۵ بامداد باعث سردرگمی مهاجمان شده بود. گروه زرهی ۴ تحت فرمان ارتشبد اریش هوپنر نقش سرنیزه زرهی این گروه ارتش را بر عهده داشت. در جناح شمالی این گروه زرهی، با اقدام به ضد حمله نیروهای مکانیزه ارتش سرخ، نبرد سنگینی بین تانک‌های طرفین در نبرد راسینیای درگرفت. نهایتاً با ارسال نیروی کمکی، بیشتر نیروهای دشمن در این موضع به محاصره درآمده و منهدم شدند. در جناح جنوبی گروه زرهی ۴ موفقیت‌های بزرگ‌تری به دست آمد. این نیروها توانستند روز نخست ۸۰ کیلومتر و در عرض ۱۰۰ ساعت ۳۲۰ کیلومتر پیشروی کنند و در ۲۶ ژوئن بر دونابورگ مسلط شوند. شکاف حاصل از عقب نشستن ارتش یازدهم شوروی به سمت اوپوچکا در شرق و حرکت سپاه هشتم آن به سمت ریگا در شمال، راه را کاملاً برای نیروهای زرهی گروه ارتش شمال تا رود دوینا هموار ساخته بود. بدین ترتیب نیروهای جلودار گروه ارتش شمال نیمی از راه لنینگراد را تنها در عرض ۵ روز طی کردند.
در جناح شمالی گروه ارتش، ارتش هجدهم با تصرف لیپایا، شیاولیای و ونتسپیلس، در عرض ۱۰ روز ۲۴۰ کیلومتر پیشروی کرده و با گذر از رود دوینا، یکم ماه ژوئیه مقابل دفاع حداقلی، ریگا را به سلطه خود درآورد. در این شرایط ارتش هشتم شوروی از سه طرف در جنوب شرقی ریگا در محاصره نیروهای گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم قرار گرفته بود. ارتش هجدهم سعی داشت با ایجاد یگان‌های پرسرعت، نیروهای دشمن را به محاصره کامل بیندازد که با نگرانی فرمانده آن از امکان از بین رفتن این گروه کوچک در مقابل نیروهای قدرتمندتر دشمن، قوای ارتش سرخ موفق شدند از محاصره بگریزند. در جناح جنوبی گروه ارتش، ارتش شانزدهم سعی داشت به شکل همزمان فاصله خود را با گروه زرهی ۴ حفظ کند، از جناح راست گروه ارتش مراقبت نماید و ارتباط با گروه ارتش مرکز را برقرار نگاه دارد. این ارتش در عرض دو روز خود را به شهر کاوناس، پایتخت پیشین لیتوانی، رساند. ارتش شانزدهم موفق شد در دو هفته آغازین عملیات شرایط تعقیب گروه زرهی ۴ را حفظ کند. شب سوم ماه ژوئیه این ارتش بر نخستین گذرگاه این نیرو بر رود دوینا در نزدیکی شهر لیوانی دست یافت.
با وجود اختصاص یافتن یک سپاه کامل توسط ارتش شانزدهم جهت حفظ ارتباط با ارتش نهم در مناطق جنوبی، یکی از نگرانی‌های رو به فزونی فرماندهی گروه ارتش شمال و همچنین فرماندهی عالی نیروی زمینی حفظ اتصال بین گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز بود. با چرخش ارتش نهم به سمت جنوب برای ایجاد محاصره در بیاویستوک، این شرایط دشوارتر شد. با پیشروی واگرای دو گروه ارتش، این شکاف عریض‌تر و خطرناک‌تر می‌شد. با این وجود، در طرف دیگر گروه ارتش شمال با خطوط تدارکاتی کوتاه‌تر، خطوط آهن بهتر و تصرف سریع بنادر منطقه بالتیک از پشتیبانی تدارکاتی بهتری نسبت به دو گروه ارتش دیگر برخوردار بود. به غنیمت درآمدن مقادیر زیادی تدارکات ارتش سرخ و همچنین آسیب ندیدن پل‌ها و خطوط آهن در حوزه عملیاتی این نیرو این شرایط را به شکل قابل ملاحظه‌ای ارتقا داد.
ارتش شانزدهم که در حال پیشروی به سمت چنوب اوپوچکا بود، موظف شد یک سپاه خود را در اتصال با ارتش نهم، جهت پوشش جناح راست گروه ارتش به‌کارگیرد. بدین سبب انتظار نمی‌رفت پیاده‌نظام بتواند با سرعت نیروهای زرهی را دنبال کند. سر نیزه زرهی گروه ارتش شمال با دفع ضد حملات دشمن در دونابورگ، پیشروی خود را مجدداً از ۲ ژوئیه آغاز و روز ۴ ژوئیه اوستروف و روز بعد آن پسکوف را تصرف و تا ۱۴ ژوئیه به گذرگاهی در سابسک بر روی رود لوگا دست پیدا کرد. بدین شکل پیش قراولان گروه ارتش شمال در عرض ۳ هفته با طی مسافتی ۷۵۰ کیلومتری، به صد کیلومتری لنینگراد رسیدند. هدف نیروهای آلمانی صرفاً تصرف شهر نبود بلکه آن‌ها می‌خواستند تجمع نیروهای دشمن در حوالی آن را محاصره و منهدم کنند. طبق طرح فرماندهی عالی نیروی زمینی گروه زرهی ۴ می‌بایست ارتباط لنینگراد با خارج را قطع می‌کرد. همچنین مقرر گشت یگان‌های قدرتمند پیاده‌نظام از جنوب به سمت این شهر حرکت کنند تا نیروهای محترک را هر چه زود برای عملیات‌های دیگر آزاد نمایند. فرماندهی گروه ارتش شمال با تصور این که نیروهای دشمن در جنوب شرقی لنینگراد آخرین یگان‌های آن جهت ارائه مقاومتی جدی هستند و همین نیروها با یک یورش سخت از طرف نیروهای دارای برتری آلمانی عقب خواهند نشست، به راحتی این فرامین را پذیرفت.
نیمه دوم ماه ژوئیه اولویت فن لیب جناح راست گروه ارتش بود که از لوگا تا نفل زیر ضد حملات ارتش سرخ قرار داشت. بیشترین تهدید از سمت ناحیه ولیکیه لوکی علیه جانب راست ارتش شانزدهم احساس می‌شد. حرکت نیروهای گروه ارتش شمال به سمت لنینگراد از روز ۸ اوت از سرگرفته شد. نیروهای گروه زرهی ۴ روز ۱۱ اوت خط آهن کینگیسپ-کراسنوگواردیسک را قطع کردند. با تصرف کینگیسپ توسط گروه ارتش شمال نیروهای ارتش سرخ وادار به عقب‌نشینی از ناروا به سمت لوگا شدند. بدین ترتیب فن لیب نتوانست نیروهای دشمن در ناروا و کینگیسپ را منهدم کند تا جهت امنیت بخشی پیاده‌نظام به جناح راست، تهاجم نیروهای زرهی به کراسنوگواردِیسک به تعویق بیفتد. با فشار ارتش هجدهم نیروهای دشمن در این موضع به ناحیه اورانینباوم عقب نشستند تا حمله به کراسنوگواردِیسک توسط گروه زرهی ۴ آغاز شود. نیروهای گروه ارتش شمال خط نسبتاً آماده شوروی در طول رود لوگا را در هم شکستند و با تصرف نووگورود در ۱۶ اوت، خود را رود وولخوف رساندند و خط آهن مسکو-لنینگراد را سد نمودند. در این شرایط نیروهای فن لیب در ۴۰ کیلومتری جنوب و ۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی لنینگراد بودند. فن لیب با متمرکز کردن یگان‌های خود جهت تهاجم نهایی به این شهر، ارتش شانزدهم را ضمن حفاظت جناح راست گروه ارتش، موظف به رخنه در لنینگراد از جنوب شرقی در طول جاده مسکو-لنینگراد کرد. گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم نیز می‌بایست از جنوب و غرب این را مورد تهاجم قرار می‌دادند.
تا روز ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۱ گروه ارتش شمال ۴۴۰ هزار نفر از نیروهای دشمن را به اسیر و ۳۸۵۰ تانک و ۵۰۰۰ توپ آن را به غنیمت گرفته یا منهدم کرده بود.
با عدم حصول موفقیت در دستیابی به لنینگراد، هفدهم ژانویه سال ۱۹۴۲ فن لیب از مقام خود در فرماندهی گروه ارتش شمال عزل و فیلد مارشال گئورگ فن کوشلر جایگزین او شد. بین ماه‌های سپتامبر و دسامبر سال ۱۹۴۲، ارتش یازدهم تحت فرمان گروه ارتش شمال قرار گرفته بود. محاصره لنینگراد تا سال ۱۹۴۴ به شکل ناکامی ادامه یافت تا این که نهایتاً با ضد حمله قوای ارتش سرخ، این شهر اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ از محاصره خارج و نیروهای آلمانی عقب رانده شدند. چند روز پیش از شکسته شدن محاصره لنینگراد، نهم ژانویه سال ۱۹۴۴ فن کوشلر نیز از مقام خود در فرماندهی گروه ارتش شمال کنار نهاده شده و فیلد مارشال والتر مدل بر جای او نشست. تنها سه ماه بعد در جریان عملیات‌های تدافعی در حوزه بالتیک مدل نیز جای خود را به ارتشبد گئورک لیندمن سپرد.
نهایتاً با عقب‌نشینی‌های متوالی، گروه ارتش شمال در منطقه کورلند به محاصره نیروهای ارتش سرخ درآمد که موجب گشت به گروه ارتش کورلند تغییر نام دهد. همزمان گروه ارتش مرکز در پروس شرقی به گروه ارتش شمال تغییر عنوان داد. دوم ماه آوریل سال ۱۹۴۵، گروه ارتش شمال منحل و به ارتش دوازدهم تبدیل شد.