hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
عبدالله دوامی
عبدالله خان دوامی (۱۲۷۰ روستای طاد، تفرش – ۲۰ دی ۱۳۵۹) از استادان و ردیف‌دانان موسیقی اصیل ایرانی بود.
دوامی در ۱۲۷۰ در روستای طاد از توابع تفرش به دنیا آمد. پدرش ابوالقاسم‌خان دوامی از خرده مالکین آن منطقه بود. عبدالله در ۸ سالگی به تهران مهاجرت کرد. در نوجوانی به شاگردی علی‌خان نایب‌السلطنه درآمد و ردیف آوازی راست‌پنجگاه را از او فراگرفت. بعدها نزد اساتید دیگری نظیر میرزا عبدالله، آقاحسینقلی، درویش‌خان و حسین‌خان اسماعیل‌زاده نیز تعلیم دید. در آن زمان مدرسه ای شبانه برای موسیقی به ریاست رکن الدین خان مختاری تأسیس می‌شود و از عبدالله دوامی، ابوالحسن صبا و علی اکبر خان شهنازی (پسر میرزا حسینقلی) دعوت به عمل می‌آید تا در سه مرحله ابتدایی، متوسطه و عالی تدریس کنند. در زمان انقلاب مشروطه عبدالله دوامی به همراه شماری از هنرمندان بنام موسیقی سنتی ایران همچون درویش خان به منظور ضبط صفحات موسیقی به خارج از کشور سفر کردند که حاصل آن چند مجموعه از تصانیف و رنگ‌های موسیقی ایرانی بود. شغل اصلی دوامی مربوط به موسیقی نبود؛ او ۷ سال در ادارهٔ پست مشغول بود و پس از آن در وزارت دارایی کار می‌کرد تا زمانی که بازنشسته شد.
به گفته روح‌الله خالقی وی استاد برگزیده نواهای ضربی و تصنیف بوده‌است. از میان شاگردانی که موسیقی را ارائه کردند می‌توان از محمود کریمی، فرامرز پایور، رامبد صدیف، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، پریسا، فاخره صبا، نصرالله ناصح‌پور، رضوی سروستانی، مجید کیانی، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، شهرام ناظری و همچنین داریوش طلایی نوازنده تار و سه تار در آموختن ردیفهای آوازی نام برد.
تحریرهای چکشی، غلت، آکسان، ملودی پردازی زیبای گوشه‌ها و تلفیق موسیقی‌سازی و آوازی برخی از ویژگی‌های آوازی اوست.
عبدالله دوامی همراه با ابوالحسن اقبال‌آذر، درویش خان، سید حسین طاهرزاده و باقرخان رامشگر برای ضبط موسیقی اصیل ایرانی روی صفحهُ گرامافون در سال ۱۲۹۳ به تفلیس سفر کردند. با این حال به دلیل رخ دادن جنگ جهانی اول نسخه‌های زیادی از این صفحه‌ها به ایران نرسید. پس از آن دوامی تا مدت‌ها آثارش را ضبط نکرد، و تنها به‌طور خصوصی ردیف موسیقی خودش را برای شاگردانش ضبط می‌کرد. ردیف آوازی دوامی بعداً به‌طور کامل توسط فرامرز پایور جمع‌آوری و منتشر شد.
تحری حقیقت
تحری حقیقت یا یازش راستی یکی از تعالیم اجتماعی دین بهائی است.
بهاییان معتقدند که با فرا رسیدن دوران بلوغ بشر هر انسانی از نظر قوای ذهنی توانایی جستجو و کشف حقیقت را دارد. هر فردی باید با ادراکات و احساسات خود در هر امری از امور جستجو و تحقیق نماید و جویای حقیقت باشد. با گوش خود بشنود و با چشم خود ببیند و با احساسات و ادراکات خود درک نماید. اگر افراد بشر هر یک با قلبی خالی از تعصب و بغض خواهان حقیقت شوند و برای وصول به آن جد و جهد نمایند، جمیع به وحدت و یگانگی خواهند رسید.
در دین بهائی یکی از وظایف هر فرد این است که، پس از رسیدن به سن بلوغ (پسر و دختر در سن ۱۵ سال تمام)، باید خود و بدون تقلید از دیگران حتی پدر و مادر خود، به جستجوی حقیقت پرداخته و عقاید خود مانند دین را انتخاب نمایند. مثال دیگر جستجوی مستقل حقیقت این است که در آئین بهائی طبقهٔ روحانی وجود ندارد و هر بهائی مسئول این است که رابطهٔ خود را با خدا شکل دهد و به نیازهای دیگران رسیدگی کند.
تحری حقیقت دربارهٔ موضوعی یعنی بررسی و تحقیق و درک حقایق راجع به آن مطلب.
بهاءالله شارع دین بهائی در کتاب ایقان شرایط تحری حقیقت را این چنین می‌گوید: برای تحقیق دربارهٔ حقیقت ابزار لازم است. به عقیدهٔ بهائیان دین و علم هر دو راه‌های ارزشمندی برای فهم حقیقت هستند که با هم سازگارند و هر دو برای پیشرفت لازم هستند.
تعالیم بهائی
لئونیداس
لئونیداس یکم (به یونانی: Λεωνίδης Α´)، پادشاه اسپارت (از ۴۹۰ تا ۴۸۰ پیش از میلاد) و پسر آناکساندرید دوم پادشاه اسپارت بود. لئونیداس در لغت به معنای «فرزند شیر» است. وی نژاد خود را به هرکول (پهلوان داستانی یونانی‌ها که پس از مرگش او را نیمه خدا خواندند) می‌رسانید. او در اسپارت به‌طور ناگهانی شاه شد، گرچه دو برادر بزرگ‌تر از خود داشت؛ ولی چون اُمن (برادر وی) مرد و پسری از خود نداشت و دُریه (برادر دیگر) نیز در سیسیل فوت کرد پادشاهی به وی رسید. لئونیداس یکم را به خاطر رهبری نبرد ترموپیل می‌شناسند.
استان صنعا
صنعا نام استانی در کشور یمن شمالی در شبه جزیره عربستان است.
استان صنعا دارای ۱۶ ناحیه (شهرستان) است از بزرگ‌ترین استانهای یمن شمرده میشود.
گویند:سام بن نوح صنعا را بنیادگذاری نموده‌است. بنا براین شهر «سام» نیز نامیده شده‌است.
همچنین به نام «آزال» نیز می‌خوانده‌اند، نسبتاً الی أزال بن قحطان. مورخ یمنی مشهور «شرف الدین» می‌گوید: از سنگ نبشته‌های موجود نشان می‌دهد که صنعا یکی از مراکز مهم قوم سبا و حمیر بوده‌است، اما به عنوات پایتخت برگزیده نشده‌است، تا قرن پنجم میلادی هنگامی که ابرهه بن اشرم حبشی به امر نجاشی پادشاه حبشه یمن را اشغال می‌کند، صنعا پایتخت حکم خود قرار می‌دهد وکلیسای مشهور خود که به نام القلیس معروف بود در صنعا می‌سازد.
در سنگ نبشته‌ها و نقوش تاریخی صنعا به چند نام مختلف شناخته شده‌است. در برخی از نقوش‌ها به نام «صنعاو» نوشته شده‌است. در جای دیگر به نام «قرناو» و «صنعن» نیز یافت شده‌است.
در شبام سُخیم قعطه سنگ‌هایی بدست آمده‌است که بر روی آن‌ها نام «صنعن» حک شده‌است. مورخین و تاریخ نویسان می‌گویند «صنعن» نام یکی از معبدهای متعددی می‌باشد که در آن دوران در شبام منتشر بوده‌است، به اضافهٔ نام «ذهبان» ویا صنعا، همچنین نام «رئام» در ارحب و حاز و الحقه و ناعط و ظفار، و مانند آن عثتر و المقه نیز آمده‌است. و این دلیلی می‌تواند باشد که صنعا به نام «صنعن» نیز نامیده می‌شده‌است. امروزه در یمن کسانی هستند که صنعا با نام «صنعن» نیز تلفظ می‌کنند.
در بعضی از مخطوطات آمده‌است که «صنعن» به زبان مردم سبا و قوم تُبّع بمعنی «الصانع» است، یعنی (سازنده). درجای دیگر نیز نبشته شده که سبئیون نامهای مختلفی مانند: «الصانع» و «المقه» و «ذسموی» به رو یمن نیز گذاشته بوده‌اند.
جمعیت استان صنعا در حدود ۱،۰۰۰،۰۰۰ نفر می‌باشد که این جمعیت شامل پایتخت ۱/۵ میلیون نفری یمن یعنی خود شهر صنعا نمی‌شود.
استان صنعا در وسط (دره) ای عمیق و پهناور واقع شده‌است، و ارتفاعش از سطح دریا یک متر می‌باشد.
دور تا دور شهر قدیم صنعا حصار بند «سور» کشیده شده‌است، قسمتی از این دیوار (سور) در ایام حکم «آیوبیین» ساخته شده‌است.
از شمال به کوه مرتفع تُقُم، و از جنوب به کوه عَیبَان، از مغرب به راه صنعا _ صعده، و از مشرق به راه صنعا _ عدن در ساحل خلیج عدن محدود می‌گردد.
ابوالقاسم مقانعی
ابوالقاسم مقانعی، طاهربن محمدبن ابراهیم (بخاری) از شاگردان محمد زکریای رازی بوده‌است.
ابوبکر اخوینی در کتاب "هدایة المتعلمین فی الطب" از ابوالقاسم مقانعی به عنوان استاد یاد می‌کند و او را از شاگردان رازی برمی‌شمرد: «آنچه که در این‌جا ذکر می‌کنم از ابوالقاسم مقانعی استادم است که نامش طاهر و او شاگرد محمدبن زکریای رازی بود»
ابن قارن رازی
ابن قارن رازی، پزشک و از شاگردان محمد زکریای رازی بوده‌است.
ابن‌ابی اصیبعه در کتاب "عیون الانباء" از او به عنوان پزشکی حاذق نام می‌برد و روایت داستان سفر رازی به خراسان برای درمان بیماری امیر سامانی و معاینه پسر رئیس نیشابور از او است و شاید همان شاگردی باشد که از طبرستان برای درمان چشم رازی به ری آمد.
رقیه چهره‌آزاد
رُقیه چـِهره‌آزاد با نام اصلی رقیه فخرالملوک توکلی (زاده ۱۲۸۶ – درگذشته ۱۰ دی ۱۳۷۳) هنرپیشه سینمای ایران بود. وی همچنین مادر بزرگ افسانه چهره‌آزاد است.
از همان کودکی به بازیگری علاقه داشت تا جایی که در سنین کودکی برای فامیل و آشنا نمایش اجرا می‌کرد، وقتی ۱۹ ساله شد و دیپلمش را گرفت توانست به گروه تئاتر حرفه‌ای جامعه باربد که زیر نظر اسماعیل مهرتاش بود، بپیوندد. با تأسیس جامعه باربد در سال ۱۳۰۵ همکاری با مهرتاش، رفیع حالتی، علی دریابیگی، هوشنگ بهشتی و قنبری را آغاز کرد. با تأسیس تئاتر نکیسا در سال ۱۳۰۹ با محمود ظهرالدینی، حسین خیرخواه، علی‌اصغر گرمسیری، بهرامی، اتحادیه، مریم نوری، مهین دفتری و صبری کارش را ادامه داد در ۲۴ سالگی برای اولین بار روی صحنه رفت و تئاتر را با نمایش تأثیر زن در جامعه آغاز کرد. سال ۱۳۴۴ در نمایش "پهلوان اکبر می‌میرد" در تالار بیست‌وپنج شهریور نقش مادر را بازی کرد.
رقیه چهره‌آزاد در سال ۱۳۴۱ از انجمن دوستداران تئاتر، به مناسبت روز جهانی تئاتر، دیپلم افتخار گرفت. همچنین برای بازی در فیلم "مادر"، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن در ۸۱ سالگی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر به وی اعطا شد. در آن زمان او مسن‌ترین بازیگری بود که برندهٔ این جایزه شده‌است. وی در طول حیات هنری خود در آثار مختلفی بازی کرده‌است که از آنها می‌توان به طوفان زندگی، سوته‌دلان، دستکش سفید، پریچهر، ارثیه، مادر، عروس، دلشدگان، الو! الو! من جوجوام و تهران روزگار نو اشاره کرد. چهره‌آزاد همچنین در مجموعه‌هایی تلویزیونی همچون "آرایشگاه زیبا"، "هزاردستان" و "مزد ترس" به ایفای نقش پرداخته‌است. هنگام درگذشت رقیه چهره‌آزاد؛ روزنامه‌ها، نقل قولی از نقش غلامرضا (اکبر عبدی) را در فیلم، در تیتر خود نوشتند: «مادر مرد. از بس که جان ندارد.»
فهرست به‌خاک‌سپردگان قطعه هنرمندان بهشت زهرا
استان مهره
مَهره نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
استان مهره یکی از استان‌های تاریخ یمن است. این استان در پایهٔ «کوه مهره» واقع شده‌است.
چند قلعهٔ تاریخی برفراز کوه شمالی آن وجود دارد که تاریخ بنایش به دوران قبل از اسلام بر می‌گردد.
قلعه بزرگ مهره در دوران گذشته مقر حاکم مهره بوده‌است. همچنین روایت است که مهره مدتی پایتخت «دولت الحضریة» بوده‌است در دوران پیش از اسلام.
استان مهره منطقه‌ای کوهستانی سرسبز وخلاب است، کوهای آن مملوء از جنگلهای انبوه‌است. آب وهوایش از سایر مناطق یمن لطیف تر است.
اکثر جمعیت این استان سنی مذهب شافعی هستند
یوسف بن یعقوب (پزشک)
یوسف بن یعقوب از شاگردان محمد زکریای رازی بوده‌است.
ابن‌ابی اصیبعه در کتاب «عیون الانباء» آورده‌است که رازی رسالهٔ «فی ادویةالعین و علاجها و مداواتها و ترکیب الادویة لما یحتاج الیه من ذلک» را که در باب درمان چشم و داروهای آن است، برای شاگردش یوسف بن یعقوب نوشته‌است.
استان محویت
استان محویت در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری شهر صنعا پایتخت یمن واقع شده‌است، وارتفاعش از سطح دریا در حدود ۲۱۰۰ متر می‌باشد.
مورخ الویسی می‌گوید: محویت یکی از زیباترین شهرهای یمن است نسبتاً به موقعیت جفرافیایی آن، ودارای چشم اندازهایی زیبا و از طبیعت بی نظیری برخوردار است. این استان برفراز کوه «جبل بلاد غیل» واقع شده‌است.
جمعیت استان محویت در حدود ۵۵,۵۰۳ نفر می‌باشد، وپیشه آن‌ها کشاورزی است.
اکثر جمعیت این استان شیعیان زیدی و
استان محویت به زراعت قهوه و حبوب و بقولات مشهور است.
همچنین چشمه‌های آب معدنی فراوانی در این استان وجود دارد. مشهورترین آن‌ها چشمه آب معدنی «الحمضة» است که در ۲۰ کیلومتری غرب محویت واقع شده‌است.
رده‌بندی مردمی
رده‌بندی مردمی به عنوان برابر نهاده فارسی، برای "نظام رده‌بندی منابع وب توسط کاربران"، موسوم به فوکسونومی، انتخاب شده است. رده‌بندی مردمی نظام رده‌بندی نوینی برای طبقه‌بندی محتوای وب می باشد که توسط توماس واندر وال، مطرح شده است. این واژه در اصل از دو واژه (Folks) (مردم) و (Taxonomy) (رده‌بندی) مشتق شده است. به همین دلیل آن را رده‌بندی مردمی نامگذاری کرده‌اند.
در واقع، "رده‌بندی مردمی" نظام جدیدی برای سازماندهی اطلاعات، طبقه‌بندی و بازیابی منابع اطلاعاتی در محیط وب است. رده‌بندی مردمی، نوعی رده‌بندی است که عامه مردم (کاربران) در فرایند سازماندهی اطلاعات مشارکت دارند. این نوع رده‌بندی، از طرح‌های رده‌بندی موجود مانند رده‌بندی دهدهی دیویی و رده‌بندی کتابخانه کنگره یا اصطلاحنامه‌ها و واژگان‌های موضوعی خاص استفاده نمی‌کند.
رده‌بندی مردمی به روندی اطلاق می‌شود که طی آن فرمت‌های مختلف اطلاعاتی در وب اعم از متن، داده، صوت و تصویر در قالب کلیدواژه‌های معمولی و توسط کاربران عادی برچسب‌گذاری می‌شوند. این کلیدواژه‌ها که در اصطلاح به آنها برچسب گفته می‌شود امکان بازیابی و جستجوی منابع دانش، اطلاعات مختلف و پیوندهای وب را برای همه کاربران فراهم می‌کنند. این نظام رده‌بندی بااستفاده از نرم‌افزارهای نوینی مانند Social Bookmarking ،Collaborative tagging ،Social Software و با کمک فناوری‌های جدید نسل جدید و پویای وب، موسوم به وب ۲، مانند RSS، AJAX و Tagging راه‌حلی جدید برای ساماندهی و رده‌بندی محتوای وب محسوب می‌شود. نمونه‌های مشهور از رده‌بندی مردمی، عبارتند: از Del.icio.us (وبگاهی برای به اشتراک‌گذاری منابع و پیوندهای وب)، Flickr (وبگاهی برای به اشتراک‌گذاری و بازیابی تصاویر)، Technorati(وبگاهی برای جستجو و بازیابی محتوای وبنوشت‌ها)، Myweb2 یاهو (خدمتی برای به اشتراک‌گذاری و جستجوی برچسب‌ها در موتور جستجوی یاهو)، Citeulike (وبگاهی برای به اشتراک‌گذاری پیوندها به منابع و مقالات علمی در وب) و Connotea (وبگاهی جهت جستجو و به اشتراک‌گذاری دانش در وب).رده بندی اجتماعی- نمایه سازی اجتماعی
استان لحج
لحج نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان و در محدودهٔ یمن جنوبی است. اکثر جمعیت این استان سنی مذهب شافعی هستند
استان لحج در ۲۵۰ کیلومتری شهر صنعا پایتخت یمن و ۵۰ کیلومتری عدن واقع شده‌است.
همچنین لحج نام سدی است در یمن از دوران حکم دولت حمیر در غربی عراس یریم.از مشاهیر لحج در دوران قدیم: لحج بن وائل بن الغوث بن قطن بن عُریب بن زهیر بن أیمن بن الهسیع بن حمیر بن سبا ابن یشجب بن یعرب بن قحطان، به همینجهت این شهر را لحج نامگذاری کرده‌اند.
عیسی می‌گوید باشادی آمدم
به «لحج» برایم آشکار شد «اعلام» از عدن
پرسیدم: آیا انتهای زمین برما تمنی دارید؟.
گفتم: نه، ولاکن، دوست داریم منتهای یمن
استان عمران
عمران نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
استان عمران در فاصلهٔ ۴۸ کیلومتری شهر صنعا پایتخت یمن واقع شده‌است.
مورخ یمنی «شرف الدین» می‌گوید که شهر عمران در دوران قدیم حصار بند (سور) بوده‌است ودارای دو «باب» (دروازه) ورودی و خروجی بوده‌است، دروازه قسمت غربی شهر «باب الآعلا» می‌نامیده‌اند، و دروازه قسمت شرقی «باب الآسفل» می‌خوانده‌اند.
جمعیت استان عمران در حدود ۲۲۵۹۲ نفر می‌باشد.
ارتفاع این استان از سطح دریا در حدود ۲۳۰۲ متر می‌باشد.
زمین‌های حاصلخیز و آب‌های زیر زمینی اش بسیار شیرین است.
چند حلقه چاه قدیمی وجود دارد و بنام‌های «چاه بنوباکر» و «چاه المدینة» و «چاه ناعط» معروف هستند.
آب این چاه‌ها برای آبیاری مزروعات و آشامیدنی مورد استفاده‌است. تعدادی در حدود ۱۰۰ اصله نخل خرما در اطراف این چاه‌ها دیده می‌شوند. شغل مردم آیت استان کشاورزی است.
اکثریت جمعیت این استان شیعه زیدیه هستند
در گوشه و کنار شهر عمران آثار مختلفی از دوران بسیار دور باقی مانده‌است و به چشم می‌خورد.
در وسط این استان آثار بنای عظیمی وجود دارد که اهالی منطقه آن را «قصر» می‌نامند، می‌گویند در زمانهای بسیار دور شخصی بنام «غفار» در آن زندگی می‌کرده‌است و به داد و ستد مردم رسیدگی می‌کرده‌است.
همچنین در قسمت شرقی استان عمران آثار قصر بزرگی باقی مانده‌است که به «قصر ظللی» معروف است. در روی تپه ای در شمالی استان عمران آثار و خرابه‌های بنای عظیمی از دور پیداست مردم آن را «قعلهٔ صللی» می‌خوانند.
امامزاده داوود
شرف‌الدین داود الحسنی که با نام امامزاده داوود شناخته می‌شود، با یازده پشت به حسن مجتبی می‌رسد. گفته می‌شود که وی و برخی دیگر از بستگانش در همراهی علی بن موسی الرضا به ایران آمده و کشته شدند. بقعه این امامزاده در دوران صفویه ساخته شد و در دوران فتحعلی شاه توسعه یافته است. در دره‌های مجاور امام‌زاده داوود در سمت مغرب و جنوب غربی در آبادی‌های رندان و سنگان بقعه‌هایی به نام امامزاده عمادالدین پدر امام‌زاده داوود و امامزاده علاءالدین و امام‌زاده قاسم و امامزاده عقیل برادران امام‌زاده داوود وجود دارد. آرامگاه امامزاده داوود واقع در شمال غرب تهران و در انتهای جاده امامزاده داوود در بخش کَن و در ارتفاع ۲۶۰۰ متری از سطح دریا است.
جاده امامزاده داوود در بخش کن از آبشار هریاس آغاز شده و پس از گذشتن از روستای سولقان و سپری کردن مسافتی به طول ۲۵ کیلومتر به امامزاده داوود می‌رسد.
اما مسیر دیگری که برای رسیدن به امامزاده داوود وجود دارد، مسیری است که از کنار دره فرحزاد گذشته و بعد از طی مسافتی به طول ۱۵ کیلومتر به امامزاده داوود می‌رسد. البته این مسیر، مسیر کوه‌پیمایی بوده و فاقد جاده آسفالته می‌باشد. به دلیل وجود مناظر طبیعی و دیدنی و همچنین وجود رودخانه‌ای کوچک در مسیر؛ این راه به صورت یکی از جذابیت‌های تفریحی شهر تهران درآمده و گردشگران زیادی از آن استفاده می‌کنند.
مسیر فرحزاد به امامزاده داوود از محله فرحزاد (انتهای اتوبان یادگار امام) شروع شده و پس از حدود ۴ ساعت پیاده‌روی با شیب ملایم در میان دره، به مسیر کوهستانی تبدیل شده و با طی حدود ۲ ساعت راه در این شرایط در نهایت به امامزاده داوود منتهی می‌شود.
جگانتیا
جگانتیا (به زبان مالتی:Ġgantija) یک نیایشگاه خرسنگی پیچیده در جزیره غودش (بخشی از مالت) در مدیترانه است.
دو نیایشگاه جگانتیا در جزیره غودش از برای ساختار تنومند نوسنگی خود نامورند.
زمان ساخت این سازه در دوره نوسنگی (۳۶۰۰-۲۵۰۰ (پیش از میلاد)) می‌باشد.
نیایشگاه‌های گجانتیا کهن‌ترین سازه بی‌پی و نیز کهن‌ترین سازه آیینی پیش از اهرام مصر و استون‌هنج می‌باشد.
با در نگر داشتن پیکرکها و تندیس‌های یافته شده می‌بایست این پرستشگاه‌ها در پیوند با یک آیین باروری از پرستندگان زنخدای مادر زمین بوده‌باشند.
در زبان مالتی جگانتیا به معنای "برج غول‌ها" ست.
نیایشگاه‌های جگانتیا در ۱۸۲۷ (میلادی) به دست سرهنگ جان اتو بایر جانشین فرماندار جزیره گوزو یافته‌شد.
نیایشگاه‌های جگانتیا در ۱۹۸۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو جای‌گرفت.
روزه بهائی
سید علی محمد باب حکم ۱۹ روز روزه را در ماه علاء در تقویم جدیدش بر پیروان خود واجب نمود. بهاءالله در کتاب اقدس حکم روزه و این تقویم را پذیرفت و جزئیات و احکام آن را تغییر داد.
در تقویم بهائی که یک تقویم خورشیدی است و با نوروز آغاز می شود، هر سال دارای ۳۶۵ روز (و در سالهای کبیسه ۳۶۶ روز ) است. این تقویم شامل ۱۹ ماه ۱۹ روزه است که جمعاً ۳۶۱ روز می‌شود و چهار روز باقی‌مانده که در سالهای کبیسه پنج روز است به « "ایام هاء»" موسومند و «بهائیان» آنها را به مهمان نوازی و بخشش برای محتاجین میگذرانند. ایام هاء بعد از ماه ۱۸ و قبل از آخرین ماه بهائی شهر العلاء (ماه بلند مرتبگی) قرار دارد، شهرالعلاء در تقویم بهائی ماه صیام (روزه) است که همه ساله پس از پایان «ایام هاء» شروع شده و تا روز سال تحویل (نوروز) ادامه دارد. هر سال عید صیام بهائی و اول عید نوروز بر هم منطبقند.
در این آئین، روزه بر هر فرد بهائی که بین ۱۵ (سن بلوغ در دیانت بهائی) تا ۷۰ سالگی تمام داشته باشد واجب است. بهائیان در شهرالعلاء از طلوع تا غروب خورشید از خوردن و آشامیدن و استعمال دخانیات پرهیز کرده، آداب روزه با بجا می آورند. مسافرین، زنان شیرده، خانمها در هنگام جریان عادت، زنان باردار، بیماران، و کسانی که در ایام روزه به کارهای شاقه (سخت) مشغول باشند از روزه گرفتن معافند. بهاءالله در این باره می گوید که اگر کسی در شهرالعلاء نتوانست روزه بگیرد بهتر است که برای احترام به این حکم پروردگار و بزرگداشت مقام روحانی این حکم از تظاهر به روزه نبودن بپرهیزد.
روزه برای نذر و عهد خارج از شهرالعلاء جایز است، اما بهائیان معتقدند که هرگونه عهد و نذری بهتر است برای اموری باشد که سودش به بشریت برسد.
در دیانت بهائی هدف از روزه مبارزه با هوای نفس است. در این ایام از طلوع تا غروب آفتاب از جمیع آنچه خوردنی،نوشیدنی، استعمال دخان، و حتی استفاده از صحبتها و گفتاری که مانع رشد قوای روحانی شخص است باید پرهیز کرد. نادر سعیدی در صفحه ۲۶۴ کتاب «پیامبر و تمدن» اشاره می کند به این که بهاءالله پیروی از احکامش را برای پیشرفت تعالیمش و جلب اعانت خداوند برای تکامل روحانی فرد میداند. سعیدی در تعالیم بهاءالله بین اعتقاد داشتن به پروردگار، قبول کردن دستوراتش و انجام آن دستورات یک نوع هماهنگی می‌یابد. اعمال نماز و روزه که بنا بر کتاب ایقان بهاءالله به عنوان آفتاب و ماه در آسمان دیانت یاد شده اند از اولین احکامی هستند که برای پیروان قرار گذاشته شده اند.
این ایام را اساسا دوره ای برای دعا، تفکَر و تجدید قوای روحانی برشمرده و مؤمنین را به کوشش در تجدید نظر لازم در بهبود و تقویت روحانی خویش دعوت کرده، و به اهمیت روحانی این حکم که در حقیقت نشانه ای از پرهیز از خودخواهی و هواهای نفسانی در تمام امور است تأکید می کنند.
طبق تأکید شوقی افندی، لازمه حیات معنوی داشتن صفای باطن است که در اثر پرورش نیروهای روحانیِ نهفته در وجود انسان ایجاد می شود. این نیروها باید در این ایام خاص که بهأءالله هر لحظه اش را دارای قوای عظیمه دانسته به روح و جان آدمی توانائی و طراوت خاص بخشد.
مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی
مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی (مرکز پژوهش‌های ایرانی و اسلامی) مؤسّسه‌ای علمی ـ پژوهشی است که در اسفند ماه سال ۱۳۶۲ سید کاظم موسوی بجنوردی آن را در تهران بنیاد نهاد. هدف این مرکز تدوین و انتشار دانشنامه‌های عمومی و تخصّصی و کتب مرجع در ابعاد مختلف معارف بشری به‌ویژه فرهنگ و تمدّن اسلامی و ایرانی است. کتابخانهٔ تخصّصی این مرکز دارای گنجینه‌ای افزون بر پانصد هزار جلد کتاب دربارهٔ ایران‌شناسی و اسلام‌شناسی است. فعّالیت‌های این بنیاد مستقل از بنیاد دائرةالمعارف اسلامی است.
رشد علوم و معارف در جوامع اسلامی و احساس نیاز به مجموعه‌هایی که در برگیرنده اطلاعاتی جامع دربارهٔ کلیات علوم رایج در زمان، و شامل موضوعات، تعاریف و اصطلاحات آن علوم باشند، موجب شد که برخی از دانشمندان به تدوین یک سلسله کتب عمومی در این زمینه‌ها بپردازند، احصاءالعلوم فارابی، مفاتیح العلوم خوارزمی، جامع العلوم فخرالدین رازی، دره التاج قطب الدین شیرازی، نفائس الفنون آملی، "کشاف اصطلاحات الفنون" تهانوی و ده‌ها مجموعه کوچک و بزرگ دیگر از این جمله‌اند. در آغاز سده ۱۴ قمری/۲۰ میلادی، برخی از خاورشناسان با همکاری تنی چند از نویسندگان اسلامی، به تدوین مجموعه‌ای با عنوان دائرةالمعارف اسلام، اقدام کردند و اندکی بعد، انتشار ویرایش دوم آن آغاز شد. این مجموعه هرچند با روشی علمی تهیه می‌شد، اما پاسخگوی نیازهای جوامع اسلامی نبوده و ما باید خود با روشی نوین و علمی به این کار بزرگ همت گماریم و بر ساحت گسترده فرهنگ اسلامی، پرتوی تازه افکنیم. مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی برای تحقق این مقصود تأسیس و به همت آقای کاظم موسوی بجنوردی زمینی واقع در اراضی دارآباد تهران در نظر گرفته شد و مطالعات ژئوتکنیک بر روی آن انجام شد.
طراحی و اجرای این مجموعه از سال ۱۳۶۸ آغاز و در سال ۱۳۸۳، با زیربنای ۳۶۰۰۰ متر مربع در زمینی به وسعت حدود هفت هکتار به بهره‌برداری کامل رسید. ساختمان بنا، بتنی است و از نظر طراحی سازه به پیشنهاد مهندس علی اکبر معین فر، بلوک‌های جداگانه‌ای به ابعاد ۱۱×۱۱ و ارتفاع ۱۰ متر در نظر گرفته شده که با درز انقطاع کنار هم قرار داده می‌شدند. ساختار بنا طوری است که سازه صلب، امکان تغییر شکل را در هر بلوک به هنگام زلزله فراهم کرده‌است، به نحوی که علی‌رغم معماری متنوع مجموعه، رفتار سازه‌ای در شرایط خطر (زلزله) منظم تلقی خواهد شد.
ساختمان مرکز دایرةالمعارف از طرف بنیاد فرهنگی آقاخان واقع در ژنو سوییس برای شرکت در مسابقه بین‌المللی این بنیاد که هر سه سال یک بار برگزار می‌شود، انتخاب شد.وظیفه نظارت بر منشورات این مرکز را بر عهده دارد. اعضاء فعلی این شورا عبارت‌اند از:
بالگردنشین
بالگردنشین، سکوی فرود بالگرد یا هلی‌پد () محوطه‌ای مجهز به نشانه‌های رنگی مشخص برای نشست و برخاست بالگردها (هلیکوپترها) است.
بالگردنشین‌ها معمولاً قسمتی دایره‌شکل دارند به ابعاد مشخص میباشد که با حرف H به معنای helicopter نشان داده می‌شود و محدوده فرود بالگرد را مشخص می‌کند. یک بالگردگاه (heliport) می‌تواند دارای چند بالگردنشین باشد.
Wikipedia contributors, "Helipad," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Helipad&oldid=205998924
سکوی پرتاب
سکوی پرتاب به قسمتی گفته می‌شود که با بلند کردن موشک‌های قاره‌پیما یا دوربرد ، موشک های فضایی و موشک‌هایی با کلاهک به وزن بیش از ۱۰۰۰ پوند موشک را آماده شلیک می‌کند.
بالگردگاه
بالگـَردگاه یا فرودگاه بالگرد به فرودگاه کوچکی گفته می‌شود که تنها برای نشست و برخاست بالگردها کاربرد دارد. بالگردگاه‌ها معمولاً از یک یا چند بالگردنشین تشکیل شده‌اند و ممکن است دارای تسهیلات مختصری از جمله منبع سوخت، نورافکن، جوراب باد، یا حتی آشیانه نیز باشد.
در شهرهای بزرگ‌تر در فرودگاه‌های بالگرد گاه اماکن گمرکی هم ساخته می‌شود. به‌طور کل بالگردگاه‌ها را می‌توان نزدیک‌تر به شهرها ساخت تا فرودگاه‌های هواپیما.
Wikipedia contributors, "Heliport," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Heliport&oldid=185268221 (accessed January 31, 2008).
بادنمای کیسه‌ای
بادنمای کیسه‌ای، (بادنمای جورابی، جوراب باد یا مخروط بادنما) اصطلاحاً به لوله مخروطی دو سر باز از جنس پارچه گفته می‌شود که بر بالای تیری نصب می‌شود تا جهت و سرعت نسبی باد یک محل را نشان بدهد. از بادنماهای جورابی معمولاً در فرودگاه‌ها و کارخانه‌های شیمیایی استفاده می‌کنند. در کارخانه‌های شیمیایی جوراب باد می‌تواند جهت و شدت نشت مواد خطرناک را نشان بدهد.به منظور مشاهده سمت و شدت باد در محیط استفاده می‌شود.
به منظور مشاهده خلبان و عوامل مرتبط با امور پروازی در حاشیه باند پرواز نصب می‌شود. (در باندهای بلند دو عدد و در باندهای کوتاه یک عدد). دارای استانداردهای مشخص تدوین شده از سوی سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی می‌باشد.International Civil Aviation Organization
ریچل کوری
رِیچِل آلین کوری یا ریچل آلین کوری (۱۰ آوریل ۱۹۷۹ - ۱۶ مارس ۲۰۰۳) اهل اولمپیا، واشینگتن یک فعال صلح بود. او عضو آمریکایی جنبش اتحاد جهانی (ISM) بود که در طول انتفاضه الاقصی به عنوان یکی از فعالان این جنبش به نوار غزه رفت. ریچل هنگامی که بلدوزر نیروهای اسرائیل در نوار غزه قصد تخریب خانه‌های فلسطینیان را داشت و وی می‌خواست راه بلدوزر را سد کند، توسط بلدوزر زیر گرفته شد و کشته شد.
ریچل کوری فرزند کریگ و سیدنی کوری در المپیای واشینگتن بزرگ شد. از دبیرستان کپیتال فارغ‌التحصیل شد و سپس در دانشگاه اور گرین استیت کالج تحصیلات خود را ادامه داد. او در ابتدای ورود به دانشگاه به عضویت جنبش اتحاد جهانی (ISM) درآمد.
پس از فارغ التحصیلی به منظور شرکت در تظاهراتی که از سوی این جنبش برگزار شده بود به خاورمیانه، منطقه نوار غزه مسافرت کرد. پس از حضور در غزه دوره آموزش دو روزه مقاومت غیر خشونت‌آمیز و سپر انسانی را گذراند. در ایمیل‌هایی که به خانواده‌اش فرستاد، مسایلی را که شاهد آن بود شرح داد و از ناامیدی خود در مورد آن‌ها سخن گفت. در ۱۴ مارس ۲۰۰۳ در مصاحبه با شبکه خبری میدل ایست گفت:
به مناسبت دوازدهمین سالگرد فوت ریچل کوری، ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی به منظور احترام به این صلح طلب آمریکایی اقدام به نصب یک سنگ قبر نمادین در بهشت زهرا تهران کرد. این سنگ قبر در کنار یازده سنگ قبر دیگری قرار داده شد که متعلق به افرادی از جمله خالد اسلامبولی می‌باشند.
آلن ریکمن و کترین ریکمن نمایشنامه‌ای با عنوان «من ریچل کوری هستم» را بر اساس خاطرات و نوشته‌های وی نوشته‌اند. این نمایشنامه جنجال زیادی را در آمریکا و اروپا به‌راه انداخت و با اینکه در کشورهای زیادی اجرا شد ولی برای اجرا در ایالات متحده بارها با ممانعت دولت مواجه شده‌است. این اثر را حسین درخشان ترجمه و توسط انتشارات نشر نی در مجموعه نمایشنامه‌های دور تا دور دنیا منتشر شده‌است.
کتابی با نام صبح ۱۶ مارس که مجموعه نامه‌های ریچل به والدینش می‌باشد توسط "مهدی عزیزی دستگردی" گرداوری و به زبان فارسی و انگلیسی منتشر شده‌است.
بادهای بسامان
بادهای بسامان یا بادهای بازرگانی یا بادهای آلیزه بادهایی هستند که از مناطق نیمه‌استوایی پرفشار به‌سوی مناطق استوایی کم‌فشار می‌وزند و بادهای غالب در مناطق گرمسیری استوایی هستند. این بادها در نیم‌کره‌های شمالی و جنوبی به ترتیب از شمال شرقی به جنوب‌غربی و از جنوب شرقی به شمال غربی در حال وزش هستند.
این بادها در بین منطقه پرفشار جنب حاره و همگرایی میان حاره‌ای در بخش اعظمی از این مناطق در تمام طول سال می‌وزند و با ثبات‌ترین بادهای کره زمین به‌شمار می‌روند. در نیم‌کره جنوبی به علت مداومت فشار زیاد جنب حاره، بادهای بسامان به طور منظم وزیده و طوقه‌ای را تشکیل می‌دهند. از این‌رو بسامان‌ها سطحی در نیم‌کره شمالی حالات منظم‌تر و قوی‌تری دارند.
وسعت نفوذ کمربند بسامان‌ها در نیم‌کره شمالی در حدود ۲۵۰۰ کیلومتر و در نیم‌کره جنوبی در حدود ۳۰۰۰ کیلومتر است. در سطح فوقانی کمربند گرمسیری در حدود ۱۰ کیلومتری از سطح زمین، بادهایی با جهت مخالف بادهای بسامان می‌خورند، که آنها را غرب‌وزان می‌گویند.
باد بیش‌وز
باد بیش‌وَز یا بادِ غالِب یا چیره‌باد بادی است که غالباً از جهت معینی بوزد، و وفور آن از سایر بادهای آن منطقه بیشتر باشد. بادهای بیش‌وز معمولاً جهت گردش جو زمین را نشان می‌دهند. باعث ایجاد موج‌های اقیانوس‌ها نیز همین بادهای بیش‌وز هستند.
بادهای بیش‌وز سطحی در منطقه استوا آرام‌اند. این بادها از استوا به سمت شمال و جنوب آغاز به وزیدن می‌کنند.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۲ مارس ۲۰۰۷.
پارتنون
پارتِنون نیایشگاهی باستانی در آکروپولیس آتن است که پریکلس آن را ۲۵۰۰ سال پیش بنا کرد.
معبد پارتنون در بلندترین نقطه آکروپولیس به آتنا وقف شده‌است. واژهٔ پارتنون از پارتنوس یونانی به معنی باکره می‌آید. آتنا، گاه آتنای پارتنوس نیز اطلاق می‌شود. پارتنون که هنوز پابرجاست، بین ۴۷۷_۴۳۲ پیش از میلاد ساخته شد و مجسمه‌هایش را فیدیاس طراحی کرده‌است.
این معبد، جایگزین نیایشگاه قدیمی‌تری شد که نابود شده‌بود. ساخت معبد جدید در سال ۴۴۷ پیش از میلاد آغاز شد و تا سال ۴۳۲ پیش از میلاد به طول انجامید. این پرستش‌گاه، ویژهٔ خدای آتنا می‌باشد.
۱۶۸۷ هنگامی که در حدود دو هزار سال از ساخت آن می‌گذشت، یک گلوله توپ بی‌هدف به داخل پارتنون اصابت کرده و باعث می‌شود که مقداری از سقف آن فرو ریخته و آسیب‌های جدی به ستون‌های آن وارد آید. در ۱۸۸۰ هم بدون موافقت یونان سنگ مرمرهای بسیار پرارزش آکروپولیس به موزه لندن انتقال داده شدند و چندی بعد به واسطه آلودگی هوا دچار فرسایش و خرابی شدند.
از نظر معماری، پارتنون به سبک دورستونی ساخته شده‌است.
پارتنون، پرستشگاه یکی از الهه‌های یونان به نام آتنا (الههٔ عقل و خرد و جنگ) است که در قرن پنجم قبل از میلاد توسط مردم آتن ساخته شده‌است. این معبد که مهمترین بنای باقی‌مانده از یونان باستان می‌باشد، غالباً به عنوان نقطه اوجی در پیشرفت دورۀ معماری دوریک شناخته می‌شود. مجسمههایی که در تزئین این بنا استفاده شده‌است، یکی از مهمترین بخش‌های هنر یونانی است و سمبلی از یونان باستان و دموکراسی آتنی است و یکی از بزرگترین مقبره‌های فرهنگی دنیاست. معمارانی چون «کایمراتیس» و «ایکتینوس» در ساختمان آن نقش اصلی را داشته‌اند و در فاصلهٔ سال‌های ۴۳۲ و ۴۴۸ پیش از میلاد ساخته شده‌است. بنا دور ستونی است در ایوان جنوبی معبد پارتنون برخلاف پرستشگاه‌های دیگری به جای ۶ ستون از ۸ ستون (سبک ۸ ستونی) و برای طول آن ۱۷ ستون در نظر گرفته شده‌است. طول و عرض آن ۳۱×۷۰ متر و ارتفاع آن ۱۳/۷۲ متر که ارتفاع هر ستون ۱۰/۴۳ متر است و در این بنا دو شیوهٔ دوریک و ایونیک تلفیق شده‌اند و در ایجاد نقوش در چهار گوشی‌های تزینی و سنتوریهای معبد نهایت دقت را به کار برده‌اند.بسیاری از تندیس‌های به جا مانده از معبد پارتنون در موزه بریتانیا و موزه آکروپولیس نگهداری می‌شوند.
بسیاری از مجسمه‌های پارتنون را لرد الگین، سفیر بریتانیا در دربار عثمانی، به انگلستان انتقال داد و اکنون در موزه بریتانیا موجود هستند.
بنوآ مندلبرات
بنوآ بی. مندلبرات (زادهٔ ۲۰ نوامبر ۱۹۲۴ - درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۲۰۱۰) ریاضیدان فرانسوی‌تبار آمریکایی بود که به پدر هندسه فراکتالی شهرت یافته‌است.
بنوآ مندلبرات در ورشو در یک خانوادهٔ یهودی اهل لیتوانی به‌دنیا آمد، اما در کودکی به‌همراه خانواده‌اش به فرانسه مهاجرت کرد. او شهروند آمریکایی-مردم فرانسوی است و در فرانسه فارغ‌التحصیل شد. مندلبرات ساکن ایالات متحدهٔ آمریکا بود.
مندلبرات استاد بازنشسته و استاد استرلینگ علوم ریاضی دانشگاه ییل و یک بود. او بیشتر به‌دلیل کارهایش بر روی هندسهٔ فراکتالی شهرت دارد.
مندلبرات بازارهای مالی را نمونه ای از «تصادفی بودن رام نشدنی» می‌دید، که مشخصه شان تمرکز و وابستگی بلند دامنه است. او رویکردهای اصیل متعددی برای مدلسازی نوسانات مالی تدوین کرد. او در اوایل کارش دریافت که تغییرات قیمت در بازارهای مالی از یک توزیع نرمال پیروی نمی‌کند، بلکه توزیع پایدار لوی با واریانس بی‌نهایت دارد. او دریافت که برای مثال قیمت‌های پنبه از یک توزیع پایدار لوی با پارامتر "α" برابر با ۱٫۷ چیروی می‌کند تا ۲ در یک توزیع گاوسی. توزیع‌های «پایدار» از این ویژگی برخوردارند که مجموع مثال‌های بسیار از یک متغیر تصادفی از همان توزیع اما با یک پارامتر مقیاس بزرگتر پیروی می‌کنند. کار آخری متعلق به اوایل دهه ۶۰ با داده‌های روزانه قیمت‌های پنبه از سال ۱۹۰۰، بسیار پیش از این که او واژه فراکتال را معرفی کند انجام شده بود. در سال‌های اخیر، پس از بلوغ یافتن مفهوم فراکتال‌ها، مطالعه بازارهای مالی در کنتکست فراکتال‌ها پس از موجود شدن داده فرکانس بالا در مالیه ممکن شد. در اواخر دهه ۸۰ مندلبرات از داده میان روزی که اولسن و اسوسییتس در زوریخ فراهم می‌کرد استفاده کرد تا نظریه فراکتال را به ریزساختار بازار اعمال کند. این همکاری منجر به انتشار نخستین مقاله‌های جامع در خصوص قانون مقیاس در مالیه شد که ویژگی‌های مشابهی را در مقیاس‌های زمانی متفاوت نشان داده و بینش مندلبرات رد خصوص ذات فراکتالی ریزساختارهای بازار را تأیید می‌کنند. پژوهش خود مندلبرات در این حوزه در کتاب‌های فراکتال‌ها و مقیاس در مالیه و ' (سو) رفتار بازارها شرح داده شده‌است.
او در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۰ در شهر کمبریج ایالت ماساچوست آمریکا بر اثر سرطان درگذشت.
استان شبوه
استان شبوه در دوران قدیم پایتخت مملکت حضرموت بوده‌است بعد «میفعة» . و بعد از اینکه دولت سبا بر حضرموت غلبه می‌کند در سال ۶۵ میلادی «شبوه» یکی از مهم‌ترین شهرهای تجارتی سبا می‌گردد. همچنین مدتی نیز این شهر پایتخت مملکت حمیر نیز بوده‌است، و بعد از اختلاف بین مذبح و حمیر مردم «شبوه» به حضرموت می‌کوچند و در آنجا شهری بنام شبام حضرموت بنا می‌نهند.
آثار باستانی متعددی در این استان وجود دارد، وهمانطور که مؤرخ وتاریخ‌نویس یمنی سلطان ناجی می‌نویسد که بیش از ۶۰ معبد در دوران گذشته در «شبوه» وجود داشته‌است.
در طی چند سال اخیر و در اثر حفاری و کنجکاوی آثار و باقی‌مانده‌های معابد و تماثیل زیادی از زیر زمین کشف شده‌است. باستان شناسان این گونه آثار به دوران دولت‌های متعاقب بر این شهر دانسته‌اند، همچنین چند قبر تاریخی نیز در این منطقه یافت شده‌است.
چند نقاط دیگر به همین نام «شبوه» نیز نامیده می‌شوند:
معبد شائولین
معبد شائولین (به چینی: 少林寺) یک معبد بودایی است که در استان هِنان در جمهوری خلق چین قرار گرفته‌است. به گفته مورخان این معبد منشأ هنرهای رزمی چینی (کونگ فو یا ووشو) می‌باشد. امروزه در این معبد علاوه بر انجام احکام دینی بودایی، به آموزش هنرهای رزمی می‌پردازند. در معبد شائولین همواره هنرهای رزمی چون: تای چی چوان، ساندا، چی کونگ، و … آموزش داده می‌شوند. همچنین این معبد جزو میراث جهانی یونسکو به حساب می‌آید.
در طول تاریخ، این معبد بارها و بارها تخریب و ازنو بازسازی شده‌است.
یکی از تخریب‌ها در سال ۱۶۴۷ توسط دودمان چینگ صورت گرفت که برای جلوگیری از فعالیت‌های ضدحکومتی، معبد ویران شد. این ویرانی کمک بسیاری به اشاعهٔ هنرهای رزمی راهبان معبد کرد. در سال ۱۹۲۸، فرماندهی به نام «شی یوسان» معبد را به آتش کشید. او بسیاری از دست‌نوشته‌ها را از بین برد و سرسرای معبد و همچنین کتابخانهٔ آن را ویران کرد. انقلاب فرهنگی در چین به یک‌باره راهبان و بودا را از این کشور محو کرد و برای سال‌ها، معبد خاموش ماند.
در نیمهٔ دوم قرن بیستم، حزب کمونیست چین از شائولین برای دوره‌های آموزشیِ راهبان دروغین خود استفاده کرد (یعنی همان گارد سرخ و ارتش سرخ چین).
این حزب، معبد و تمام بخش‌های آن ــ از گورستان افراد مذهبی یعنی «تا لین» گرفته تا استخر نُه اژدها ــ را هدف گلوله‌های آتشین خود قرار دادند. سرانجام و به‌دنبال نمایش فیلم "معبد شائولینِ" جت لی در سال ۱۹۸۲، این معبد توسط دولت چین به‌عنوان یک مکان توریستی رسمی، بازسازی گردید. از آن به بعد، گروه‌های رزمی‌کار در سراسر دنیا شروع به فرستادن کمک‌های نقدی خود جهت حفظ و نگهداری از این معبد قدیمی‌کردند و خواستار پاسداری از حجاری‌های درِ ورودی معبد شدند.
حزب کمونیست چین در صدد این است که انحصار خود بر معبد شائولین را دوباره پس گیرد.
این حزب نمی‌خواهد که امتیازات انحصاری و سودمند یادگارهای شائولین را از دست بدهد.
نهایتاً در اوت ۱۹۹۹، استاد «شی یونگ ژی» برای به دست‌گیری مقام مدیریت شائولین منصوب شد. او سیزدهمین راهب بودایی موفق در مدیریت شائولین، پس از «ژو تینگ فویو» بوده‌است.
در مارس ۲۰۰۶، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، نخستین رهبر خارجی‌ای شد که از معبد بازدید کرده‌است.
در سال ۲۰۱۰، در جریان سی‌وچهارمین نشست کمیتهٔ میراث جهانی یونسکو، که در کشور برزیل برگزار شد، این معبد به‌عنوان میراث جهانی به ثبت رسید.
استان صعده
استان صعده (به نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
استان صعده استانی است کوهستانی و در فاصلهٔ ۲۴۳ کیلومتری شمال پایتخت یمن صنعا واقع می‌باشد، و ارتفاعش از سطح دریا ۱۵۰۰ تا ۲۵۰۰ متر می‌باشد.
در دوران قدیم نام این شهر «جُماع» بوده‌است؛ و در هزار سال گذشته به نام «صعده» خوانده‌است. این استان در حدود یمن به عربستان سعودی قرار دارد. جادهٔ آسفالته از صنعا تا اینجا پایان می‌یابد. این استان در سال ۲۰۰۴ جمعیتی برابر ۶۹۵٬۰۳۳ داشته‌است (۳٫۶۷٪ جمعیت کل یمن) و مساحت آن ۱۱٬۳۷۵ کیلومترمربع است.
جمعیت استان صعده (۲۰۰۴) در حدود ۶۹۵٬۰۳۳ نفر می‌باشد. اکثریت جمعیت این استان شیعه زیدیه هستند
این استان شامل ۱۵ شهرستان است: حشوه، صفرا، ظاهر، باقم، حیدان، رازح، ساقین، ساحر، شدا، صعده، غمر، قطابر، کتاف و بقع، مجز، منبه.
استان صعده به پنج فرمانداری تقسیم شده‌است.
آثار و خرابه‌های شهر باستانی «صعده» در یک کیلومتری شمال شهر کنونی برجای مانده‌است، این شهر در پایهٔ کوه «تُلمُصّ» واقع بوده‌است.
گویند ویرانی این شهر زیبا در اثر جنگی که در مابین دو نوهٔ الهادی بن یحیی الحسین و نوهٔ الحسن بن الناصر در قرن سوم هجری قمری رخ داده بوده، واین شهر به‌طور کلی تخریب شده‌است. این جنگ در سال ۲۵۲ هجری قمری شروع و در سال ۳۳۰ هجری قمری پایان یافته‌است.
مؤرخ و تاریخ‌نویس و شاعر «الهمدانی» می‌گوید که در صعده قصر مشیدی وجود داشته بود که از زیباترین بناهای آن دوران بود، اتاقهای زیبا و با نقش و نگاری مخصوص و تزیین جباسی و الواح عاج و شیشه‌های رنگارنگ و در و دریچه‌های اتاق‌ها تزیین خاصی نموده بودند، آثار این کاخ هنوز در ضلع جنوبی شهر صعده کنونی به چشم می‌خورد.
صعده دارای علماء و محدثین افاضل و تاریخ نویسان و دانشمندان بوده‌است که از مشهورترین آنها نام می‌بریم:
استان ضالع
ضالع نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
تاریخ این شهر به دوران بسیار دور بر می‌گردد، مؤرخ وتاریخ‌نویس مشهور «الآکوع» می‌نویسد که نام این شهر در بادی الآمر «بلاد الآغضور والآجعود و ردفان» بوده‌است؛ و در اوائل قرن چهارده هم میلادی به مرکز امارت «الضالع» تبدیل می‌یابد.
استان ضالع در جنوب شرقی اِب واقع شده‌است، و در ۹۶ کیلومتری عَدَن قرار دارد.
جمعیت استان ضالع در حدود بیست هزار نفر می‌باشد. دارای بازار گسترده سبزی فروشی وبقولات است. اکثر جمعیت این استان سنی مذهب شافعی هستند
قبائل متعددی در این استان زندگی می‌کنند؛ و مشهورترین آن‌ها عبارت‌اند از:
روستاهایی که از توابع استان ضالع به‌شمار می‌آیند:
استان عدن
عَدَن نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
عدن در سابق پایتخت کشور یمن جنوبی بوده‌است. در سال ۶۳۶ میلادی مسلمانان آن را فتح نمودند.
در سال ۱۵۱۳ پرتقالی ها آن را اشغال نمودند؛ و در سال ۱۵۳۸ عثمانیها آن را از چنگ پرتغالی ها رها ساختند، اما در سال ۱۸۳۹ دوباره در قبضهٔ اشغالگران انگلیس افتاد. و در سال ۱۹۶۷ استقلال یافت. عدن در دوران قدیم یکی از قدیمترین بازارهای عرب بوده‌است؛ و بندری است مهم در مضیق باب‌المندب.
از سه جهت کوه آن را احاطه نموده‌است. از طرف شمال کوه «شمسان»، و از طرف شمال و جنوب کوه «العُر»، و از طرف مغرب کوه «صیرة»، و از سمت مشرق به «دریای هند» محمدود می‌گردد.
استان عدن یکی از استان‌های جنوب یمن است، و یکی از مهم‌ترین بندرگاه‌های یمن در کرانهٔ اقیانوس هند است؛ و دارای فرودگاه بین‌المللی می‌باشد.
استان عدن دارای ۳۵۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد.
چون عدن منطقه‌ای کوهستانی است و از سه جهت کوه آن را احاطه نموده‌است، به جز راه دریا راه دیگر نداشته‌است، تا اینکه کوه‌های اطراف را بریده‌اند وراه زمینی را ایجاد نموده‌اند.
در حال حاضر عدن شهری آباد وپررونق است.
اکثر جمعیت این استان سنی مذهب شافعی هستند
فارنهایت ۴۵۱ (فیلم ۱۹۶۶)
فارنهایت ۴۵۱ یا ۴۵۱ درجهٔ فارنهایت نام فیلمی ساختهٔ فرانسوا تروفو به سال ۱۹۶۶ میلادی است. این فیلم براساس داستان بلند ۴۵۱ درجه فارنهایت اثر ری بردبری ساخته شده‌است.
در آینده‌ای نه‌چندان دور و نه‌چندان غیرمحتمل، گای مونتاگ آتش‌نشان است. اما در این آینده انگار همه چیز وارونه و مسخ شده و معنایی دیگر یافته‌است. مونتاگ آتش‌نشان است، ولی کارش خاموش کردن آتش نیست، بلکه کارش برپا کردن آتش است. سوزاندن کتاب کاری ست که آتش‌نشان‌ها به آن می‌پردازند. به مردم گفته‌اند کتاب‌ها همه مضر و بد هستند و نوشته‌های آن‌ها برای اخلاق و روح و روان جامعه خطری مهلک به‌شمار می‌رود، و شگفتا که تقریباً همه باور کرده‌اند! در این آیندهٔ مخوف، تلویزیون‌ها روح و ذهن و جسم مردم را تسخیر کرده‌اند، تلویزیون جایگزین تمام انواع دیگر هنر شده و بر فضای خانواده‌ها حکم‌فرمایی می‌کند. هر شهروند خوبی موظف است به محض اینکه فهمید کسی از آشنایان و بستگانش کتاب دارد، آدرس او را به پست‌های مخصوص آتش‌نشانی اطلاع دهد. گای مونتاگ نیز یکی از افراد گنگ و بی‌فکر چنین جامعه‌ای است و می‌پندارد با سوزاندن کتاب‌ها به سلامت روحی و روانی جامعه کمک می‌کند. اما ورود کلاریس به زندگی‌اش، دنیای او را به هم می‌ریزد. کلاریس از او می‌پرسد آیا هرگز یکی از کتاب‌هایی را که سوازنده خوانده‌است یا خیر. البته او هرگز چنین جنایتی مرتکب نشده، ولی بالاخره حرف‌های کلاریس کار خودش را می‌کند و مونتاگِ سربه‌راه، یاغی می‌شود...
این فیلم با عنوان «فارنهایت ۴۵۱» برای نخستین بار در تهران در اوایل دهه ۷۰ میلادی در سینما شهرقصه، که نمایشگر آثار برتر هنری بود، به‌مدت ۱۵ شب به نمایش گذاشته شد. نمایش این فیلم در ایران با چندین سال تأخیر انجام گرفت و برنامه قبل از نوروز سینما شهرقصه بود. این فیلم بعدها در سینما تخت جمشید (عصر جدید فعلی) که اکثراً فیلم‌های خوب خارجی را تکراری نمایش می‌داد، چند بار دیگر اکران شد. چند سال بعد، قبل از انقلاب، این فیلم از تلویزیون ایران در آخر شب پخش شد. دوبلور شخصیت‌های جولی کریستی، که در این فیلم دو نقش کاملاً متفاوت را بازی می‌کرد، ژاله کاظمی بود که در آن زمان یکی از بهترین زنان دوبلور در ایران به‌حساب می‌آمد. نمایش این فیلم در ایرانِ آن دوره کمی غیرمترقبه و خارج از انتظار بود. سانسور و توقیف فیلم‌های خوب هنری (و حاوی پیام‌های اجتماعی، سیاسی، انتقادی) نظیر این فیلم، توسط وزارت فرهنگ و هنر آن زمان کاری متداول بود. نه‌تنها موضوع فیلم، که ممنوعیت کتاب خواندن و اشدّ مجازات برای متخلفین بود. با جوّ موجود آن دوره از حکومت پهلوی که (بسیاری از کتاب‌ها چاپ و خواندنشان بشدت ممنوع بود)، هماهنگی داشت، بلکه خود فیلم نیز از لحاظ ریتم و روال کاری متفاوت و برای تماشگر آسان‌پسند، خسته‌کننده و سنگین بود. روشنفکران، منتقدان و به‌خصوص دانشجویان از نمایش این فیلم غیرمتعارف استقبال خوبی کردند و نمایش آن به اکران سوم و چهارم هم کشیده شد.
باید اشاره کرد جدا از الزامات تهیه، داستان فیلم تفاوت‌هایی با کتاب دارد.
رودخانه لیپه
لیپه رودخانه‌ای است در نوردراین-وستفالن در آلمان. لیپه یکی از شاخه‌های دست راستی رود راین است.
Wikipedia contributors, "Lippe River," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lippe_River&oldid=185391423 (accessed January 31, 2008).
سربندان
سربندان نام روستایی است واقع در دهستان ابرشیوه.
این روستا مرکز دهستان ابرشیوه از توابع شهرستان دماوند است و یکی از روستاهای پرجمعیت بخش مرکزی شهرستان دماوند محسوب می گردد.
این روستا در ۸۰ کیلومتری شرق تهران و در نزدیکی جاده فیروزکوه واقع شده است.در سال های پیش، به دلیل آب زیاد و آب وهوای بسیار عالی این روستا بسیار مورد توجه قرار گرفته است.
تنگه سربندان و جاده ای که منتهی به دریاچه تار می شود در فصول بهار و تابستان مملو از گردشگران می باشد.روستاهای نزدیک به دریاچه تار شامل هویر ، دهنار ، مومج ، لی پشت ، یهر میباشد.
مردم روستا سربندان از تبار کردهای کرمانج هستند که در زمان آقا محمد خان قاجار از چناران به این ناحیه کوچ داده شده‌اند. آیین علم گردانی ۵۰۰ ساله در این روستا که در ماه محرم هر سال برگزار می‌گردد به ثبت معنوی رسیده است.
جابان از غرب، سیدآباد از شرق، هویر از شمال، و مغانک از سمت جنوب با سربندان همسایه هستند.
شغل اصلی مردم این روستا کشاورزی و دامداری است. باغ‌داری هم در سربندان رونق خوبی دارد به گونه ای که در فصل برداشت سیب سربندان، جمعیت کارگران منطقه به شدت بالا میرود و سیل خریداران به این منطقه سرازیر می شوند.
علت نام‌گذاری سربندان به این نام، به خاطر وجود آب کافی در این منطقه بوده که نقش سربند را برای زمینهای زراعی پایین دست ایفا می‌کرده است.
ابوالحسن طبری
ابوالحسن طبری پزشکی دانشور و از شاگردان محمد زکریای رازی بوده‌است.
وی در ری می‌زیسته‌است و اهل منطقه ترنجه مابین شهر بابل و آمل در طبرستان بوده‌است. وی در ابتدا پزشک مخصوص ابوعبدالله بریدی حاکم اهواز بود و بعد از مرگ وی در حدود ۹۷۰ میلادی پزشک دربار رکن‌الدوله دیلمی شد. کتاب پزشکی او که به "المعالجات البقراطیه" معروف است، از بهترین و سودمندترین کتاب‌های پزشکی خوانده شده‌است. او پیرو نظریه مشهور بقراط و جالینوس و زکریای رازی که «طبیب باید فلسفه بداند، طبیب فاضل باید فیلسوف هم باشد» بوده‌است. . ابوالحسن طبری به رغم خدمت در دستگاه امیران و گرفتاری‌های ناشی از آن، فرصت سفر نیز بسیار یافته، از شهرهای بسیار دیدن کرده و از آزموده‌های گروه‌های گوناگون مردم استفاده جسته‌است. وی در طبرستان، ری، اهواز، آبادان، بصره، بغداد، موصل و شام بسر برده‌است.
ابن ابی‌اصیبعه و نجیب‌الدین سمرقندی آثار وی را ستوده‌اند. در ۱۹۰۵ میلادی محققان شهر هیرشبرگ ان در برگشتراسه نخستین بار از اهمیت ابوالحسن طبری و این اثر او در تاریخ پزشکی سخن گفتند. به گفته این متن، ابوالحسن پزشکی آزموده و مبتکر بوده که ارزش دانش او و به ویژه نظریاتش دربارهٔ بیماری‌های چشم، کاملاً ناشناخته مانده‌است. در ۱۹۲۷ میلادی محمد رهاب، پس از آنکه زیگریست هنری ارنست استاد انستیتوی پزشکی دانشگاه لایپزیگ توجه او را به ابوالحسن طبری و نسخه خطی این اثر او در مونیخ جلب کرد، بخشهایی از آن و به ویژه بخش مهمی از مقاله هفتم دربارهٔ بیماری‌های پوستی را به زبان آلمانی درآورد. از آن تاریخ، دانشمندان اروپایی با این پزشک ایرانی و نوآوری‌های او آشنا یی یافتند. پژوهشهای نوین، چهره ابوالحسن طبری را به عنوان جست و جوی گری پی گیر، آشکار ساخت.
ماکارف
ماکارُف پیستول نیمه خودکاری است که پس از جنگ جهانی دوم در شوروی طراحی شد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۹۱ اسلحه کمری سازمانی ارتش سرخ بود. ماکارف را روس‌ها با هدف ساخت یک سلاح کوچک‌تر، ایمن‌تر و پرتوان‌تر از سلاح کمری استاندارد قبلی خود (تکارف) طراحی کردند.
ماکارف از فشنگ ۱۸×۹ م‌م (که از ابتدا برای این تفنگ ساخته شد) و سامانه عقب‌زنی گاز گلوله برای شلیک استفاده می‌کند. این اسلحه به نسبت سلاح‌های کمری دیگر ساده و کوچک و ارزان است اما معایب اصلی آن قدرت مرگباری پایین و ظرفیت کم است.
گونه بهینه‌سازی شده از این تفنگ ماکارف پی‌ام‌ام نام دارد.
قدرت گلوله آن در هنگام خروج از دهانه به ۳۰۶ ژول می‌رسد.
انس (یمن)
ساکنان این دهستان از چهار قبیلهٔ مشهور در یمن تشکیل یافته شده‌است که به شرح زیر می‌باشند: وجه تسمیت این دهستان نسبتاً به آنس بن الهان ابن مالک بن زید بن اوسله بر می‌گردد. از مشاهیر این دهستان می‌توان از: «الشیخ الوزیر علی بن احمد بن راجح» و «محسن بن الحسن بن القاسم» نام برد.
امداد غیبی (پیرنگ داستان)
امداد غیبی از فنون پیرنگ است که به پیرنگ یک داستان اضافه می‌شود تا به‌طور غیرمنتظره پیرنگ داستان یا نتیجه یک جنگ و کشمکش را تغییر دهد. امدادهای غیبی معمولاً سرشتی ایزدی دارند و موقعی وارد داستان می‌شوند که تحولات داستان گره خورده یا نیروهای نیک‌نهاد خود به‌تنهایی از پس نیروهای شر بر نمی‌آیند.
در فرهنگ‌های شرقی، امداد غیبی زمینهٔ دینی دارد و گروه‌هایی از مردمان شرقی از جمله برخی از شیعیان به وجود آن‌ها باور دارند.
در فرهنگ غربی امداد غیبی حاضرشونده در داستان را با عبارت لاتینی "deus ex machina" (دِی یِس اکس ماکینا) بیان می‌کنند که به معنی «ایزد (آمده) از دستگاه» است. این عبارت لاتین خود از روی عبارت یونانی ἀπὸ μηχανῆς θεός (آپو مِخانِس تِئوس) که به همان معنی است، گرته‌برداری شده‌است. مخانه جرثقیل کوچک چوبی‌ای بود که در صحنه‌های تئاتر یونان و روم باستان هنرپیشه‌ای را که نقش ایزد و امدادگر غیبی را بازی می‌کرد پایین آورده و وارد صحنه می‌کرد. «ایزد (آمده) از دستگاه» هم اشاره به همین امر دارد.
کمک گرفتن از امداد غیبی در پیرنگ یک داستان، یکی از فنون پیرنگ (Plot devices) است.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۵ مارس ۲۰۰۷.
دوغاب
دوغاب به‌طور عمومی به سوسپانسیون‌های با ویسکوزیته نسبتاً بالا گفته می‌شود. دوغاب مخلوطی از جامدات چگال تر از آب در مایع که معمولاً آب است، می باشد.
اندازه ذرات جامد ممکن است از 1 میکرون تا صدها میلی متر باشد.
یک دوغاب می‌تواند آمیزه‌ای باشد به‌صورت زیر:
صغاد
صغاد نام شهری در شهرستان آباده و مرکز بخش بهمن صغاد در استان فارس ایران است.
اهالی شهر صغاد دو گروه فارس و قشقایی هستند و به زبان های فارسی و ترکی قشقایی سخن می گویند.
شهر صغاد در طول جغرافیایی ۵۲٫۵۲ درجه و عرض جغرافیایی ۳۱٫۱۹ درجه واقع و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۰۶۵ متر می‌باشد.ساکنین این شهر دو گروه عمده فارس و قشقایی می‌باشند.
بهمن (آباده)
بَهمَن مرکز دهستان بهمن زیر مجموعه بخش بهمن صغاد از شهرستان آباده در شمال استان فارس است.
شهر بهمن آرامگاه دو امامزاده واجب الاحترام احمد و جعفر است.از دیدنی های این شهر می توان به مقبره این دو امام زاده عزیز و کوچه باغ های با صفا و خوش آب و هوا مثل کوچه باغ سر آسیاب و چهارباغ و عیون آباد و باغ های خیابان خندق و گودالی ، مزارع گندم و جو دولت آباد و زمین های زراعی بهمن و عباس آباد ، دو قنات بزرگ و تاریخی این شهر ، تپه نور الشهدا و تل حاجی آباد اشاره کرد .صنایع دستی بهمن اعم از گیوه ، سفیداب، پوست ماستی ،قالی دست بافت ،گلیم،جاجیم و انواع دیگر صنایع کار با چوب هستند .سوغاتی های این شهر متشکل از محصولات باغی و زراعی و لبنی میباشد، لبنیات بهمن زبان زد کل منطقه و شهرستان است و به همین دلیل محصولات لبنی شهر بهمن به تمامی نقاط استان فارس و اصفهان صادر میشود.شهر بهمن به برکت حضور این امامزادگان احمد و جعفر قطب مذهبی شهرستان و بدون اغراق قطب مذهبی شمال فارس است .
شهر بهمن در میان کوه‌های داخلی زاگرس و ارتفاعات بهمنک کوچک و بزرگ قرار گرفته که تا ارتفاعات تل تبرک و ترسالی ایزدخواست ادامه دارند. هوایش معتدل و نسبت به شهر آباده سردتر است.
ایزدخواست
ایزَدخواست یا یزدخواست شهری در بخش مرکزی شهرستان آباده استان فارس در جنوب ایران است. این شهر دارای سابقه باستانی بسیار است و اکثریت نزدیک به اتفاق جهانگردان خارجی، در سیاحت‌نامه های خود از این شهر و دژ آن یاد کرده‌اند. بومیان ایزدخواست از لحاظ قومی پارس هستند و زبانشان پارسی با گویش ایزدخواستی است. قطعه یک آزادراه شیراز اصفهان از کنار این شهرستان عبور می‌کند.
ایزدخواست  به دروازه تمدن  استان فارس  مشهور است .
پس از ورود به استان فارس از بزرگراه اصفهان-شیراز، ایزدخواست نخستین شهر بر سر راه است. سد ایزدخواست در ۵ کیلومتری این شهر از سال ۱۳۷۹ خورشیدی آغاز به بهره‌برداری شده.
قلعه ایزدخواست ( دژ ایزدخواست ) نخستین آپارتمان نشینی در جهان است و این قلعه که در اتفاع بوده و تنها یک در ورودی داشته است از نظر استراتژیک فوق العاده بوده و ورود دشمن به این قلعه را ناممکن کرده است و در کنار قلعه نیز آتشکده ساسانی وجود دارد.سد قوسی ایزدخواست اولین سد قوسی جهان است .
سید افشین یداللهی اصالتا اهل دیار ایزدخواست است
ضبط‌های دیگر نام آن یزدخواست، ایزدخواست، یزدخاست و ایزدخاست است. در دهخدا چنین آمده‌است:
«نام قلعه‌ای است در اراضی ولایت فارس که به اصفهان اقرب است و آن را ایزدخواست گویند. سبب تسمیه اش را نوشته‌اند که لشکری بدانجا مقام کرده بودند چندان برف ببارید که بیشتر آن‌ها در زیر برف بمردند. فردا که سؤال وگفتگو شد که چرا چنین وهنی اتفاق افتاد بزرگ ایشان گفت: «ایزدخواست» و در آنجا توقف کردند و اموات را دفن کرده قریه‌ای بنا نمودند به این نام معروف و موسوم شد. (انجمن آرا) (آنندراج): در آن موضع دیهی بنا کردند و یزدخواست نام نهادند یعنی خدا هلاک ایشان خواست.
بنای قلعه در کنار دره‌ای است و اصل بنای آن چند طبقه است؛ و در پایین آن خانه‌های روستاست.
همچنین مسجدی که در این مجموعه بر اسکلت چهارطاقی ساسانی بنا شده و پایه‌های سنگی ساسانی دیوارهای آن هنوز موجود است. این مسجد بر روی آتشکدهٔ قلعه بنا شده‌است که از مساجد ابتدایی ایران و به سبک معماری خیمه ای می‌باشد.
اردکان (سپیدان)
اردکان مرکز شهرستان سپیدان در استان فارس در جنوب ایران است که با مساحتی حدود ۳۷۵ هکتار در هفتاد کیلومتری شمال‌غرب شیراز در مسیر شیراز-یاسوج واقع شده‌است. این شهر که با ارتفاع ۲۲۰۰ تا ۲۳۰۰ متری از سطح دریا در دره‌ای میان کوه‌های زاگرس مرکزی واقع شده، به دلیل دریافت بارش سالانه زیاد، در زمستان پربرف و در تابستان پرآب است؛ بنابراین در زمستان به خاطر ورزش‌های زمستانی و در تابستان به دلیل وجود آبشارها و رودخانه‌های مفرح مورد توجه اهالی جنوب کشور به خصوص مردم شیراز قرار می‌گیرد.
زبان و گویش در شهرستان سپیدان عمدتاً اردکانی است. شهر اردکان و تعدادی از روستاهای قدیمی این شهرستان دارای زبان کهنی به نام «اردکانی» هستند که این گویش در بخشی گسترده‌ای از استان فارس در زمان ساسانیان رایج بوده‌است. مردم این شهر گویش خاص و منحصر به فردی دارند که مشابه آن در کشور به سختی یافت می‌شود. سایر روستاهایی که در شهرستان سپیدان به اردکانی صحبت می‌کنند، عبارتند از: بهرغان، ابنو، دالین، خلار، خوشمکان و… علاوه بر منطقه سپیدان، مکان‌های دیگری نیز وجود دارند که به گویش و زبانی نزدیک به گویش اردکانی صحبت می‌کنند، نظیر: روستای دشتک در کامفیروز، روستای گاوکشک و پاپون در کازرون، بهبهان. پراکندگی این زبان در مناطقی از استان فارس شاید نشان دهنده این باشد که زمانی گویش اردکانی زبان رایج در منطقه بوده‌است.
ایستگاه هواشناسی سینوپتیک شهر اردکان در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد و از آن زمان تاکنون وضعیت آب و هوایی این شهر به صورت خودکار ثبت می‌شود. در این مدت (۱۳۸۳ تا ۱۳۹۰) مشخصات اقلیمی شهر اردکان بدین گونه ثبت شده‌است:
یکی از ویژگی‌های آب و هوایی شهر اردکان بارش‌های بسیار شدیدی است که در فصول بارش در مدت زمان کوتاه رخ می‌دهد و در زمستان به صورت برف بسیار سنگین به وقوع می‌پیوندد. برای مثال می‌توان به بارش ۲۰۰ میلی‌متری بهمن ۱۳۹۰ اشاره کرد که در ۱۱ و ۱۲ بهمن در ظرف مدت ۳۶ ساعت انجام شد. و در مرکز شهر ۸۰ سانتی‌متر و در مناطق کوهستانی ۱۵۰ سانتی‌متر برف به زمین نشست و موجب قطع شبکه برق و بسته شدن بسیاری از راه‌های روستایی شهرستان شد هم چنین در جریان توفان برفی بهمن ۱۳۵۰ به گفته روزنامه اطلاعات شهر اردکان و روستاهای اطراف آن (از جمله دهستان کمهر) از جمله مناطقی بودند که بیشترین تأثیر را بر اثر بوران متحمل شدند و هزاران نفر از اهالی منطقه در زیر حجم عظیم برف مدفون شدند.شهر اردکان، چه در تابستان و چه در زمستان، دارای جاذبه‌های فراوان توریستی و گردشگری است. در تابستان با آب‌وهوای خنک و باغ‌ها و رود و چشمه‌های فراوان، و در زمستان با سپیدی زیبای برف و پیست اسکی،از جمله پیست پولاد کف که رتبه دوم را در میان پیست های ایران داراست، پذیرای گردشگران است.
شهرستان سپیدان منطقه‌ای کوهستانی است و دارای ۱۲ قله بالای ۳۰۰۰ متر از سطح دریا می‌باشد.
از جمله مناطق تفریحی این شهرستان عبارتند از: