مهدویت
مَهدَویّت () در مذهب شیعه دوازده‌امامی از دین اسلام، برگرفته از باور به ظهور امام دوازدهم شیعه است که بر اساس آن، حجت بن حسن به عنوان منجی آخرالزمان برای نجات و رهایی انسان‌ها و برقراری صلح و عدالت خواهد آمد. مهدویت گونه‌ای از موعودباوری است. در این اعتقاد بر این باورند که عیسی مسیح و خضر هنوز زنده هستند و در هنگام ظهور حجت بن حسن از یاران او خواهند بود.
بسیاری از آیات قرآن مرتبط با مهدویت دانسته شده‌است مانند آیه ۱۰۵ سوره انبیاء:
مفسرین تحقق وعده مذکور در آیه را در زمان ظهور مهدی دانسته‌اند. همچنین آیه ۵ سوره قصص:
برخی تفاسیر این آیه را مرتبط با صاحب الزمان دانسته و برخی دیگر آن را مرتبط با رجعت ائمه و بازگشت حکومت به ایشان دانسته‌اند. آیه ۵۵ سوره نور:
این آیه نیز مرتبط با مباحث مهدوی دانسته شده‌است. برخی تحقق وعده مذکور در آیه را در زمان ظهور مهدی دانسته‌اند و برخی جامعه مورد اشاره در آیه را تنها در وقت ظهور امام زمان قابل تحقق دانسته‌اند. شیعیان دوازده امامی معتقدند بنابه وعده الهی فردی از نسل محمد و هم‌نام وی، نهمین فرزند از نسل حسین بن علی، با لقب «مهدی» ظهور می‌کند و زمین را سراسر عدل و داد می‌کند.
بنابه این اعتقاد، مهدی فرزند حسن عسکری (امام یازدهم شیعه امامی) در سال ۲۵۵–۲۵۶ (قمری) به‌دنیا آمده‌است و پس از دوره‌ای به‌نام غیبت صغری که به وسیلهٔ نائبان (جانشینان) خاص او با مردم بخصوص شیعیان در ارتباط بوده، غیبت طولانی (غیبت کبری) شروع شد که تا زمان ظهور ادامه خواهد داشت. در این دوران کسی وی را به اختیار خود نمی‌تواند ببیند.
برخی از علمای متاخر شیعه مهدویت را زیر سؤال بردند؛ مانند: سید ابوالفضل برقعی قمی، حیدرعلی قلمداران، شریعت سنگلجی.
از علمای حاضر که بر روی مهدویت کار کرده‌اند می‌توان لطف‌الله صافی گلپایگانی را نام برد. دو اثر مهم وی در این زمینه منتخب الاثر فی الامام الثانی عشر و مجموعه کتب امامت و مهدویت می‌باشد.
از اتفاقاتی که باعث بسط ایده مهدی شد مرگ ناگهانی اسماعیل فرزند جعفر صادق امام ششم شیعیان به سال ۷۶۲ میلادی که به عقیدهٔ شیعیان اسماعیلی پیشتر امام هفتم شیعه تعیین شده بود. هرچند اکثر شیعیان گرد فرزند دیگر جعفر صادق، موسی کاظم، گرد آمدند اقلیتی از شیعیان مرگ اسماعیل را نپذیرفتند و ادعا کردند که اسماعیل هنوز زنده‌است و در غیبت به سر می‌رود. به باور آنان اسماعیل همان امام غایب است. با ظهور خلفای فاطمی در مصر با استناد به احادیثی که توسط اسماعیلیه و سایر منابع نقل شده بود، مهدی به اولین خلیفه فاطمی و جانشینانش نسبت داده شد. در عین حال اسماعیلیان انتظار دارند که در آخرالزمان امام هفتم اسماعیلیان تحت نام قائم ظهور کند.
در شیعه زیدی که برای امام‌ها قدرت فوق انسانی قائل نیستند، اعتقاد به مهدی بسیار کمرنگ است. در طول تاریخ افرادی مهدی پنداشته شدند یا ادعا شده‌است که زنده‌اند و به غیبت رفته‌اند. از جمله حسین بن قاسم عیانی، امام زیدیه (۴۰۱–۴۰۳ هجری قمری)، در یمن توسط گروهی از زیدیه که به حسینیه معروف شدند. اما این اعتقاد در مورد این افراد از سوی اکثریت زیدیه به رسمیت شناخته نشده‌است.
به نوشتهٔ رضا اصلان با توسعه دکترین مهدی در نزد شیعیان، فقه سنت سعی نمود تا از اعتقاد به مهدی فاصله بگیرد. به نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ با وجود حمایت از اعتقاد به مهدی توسط بعضی محدثین مهم اهل سنت، اعتقاد به مهدی هیچگاه به عنوان «معتقدات اصلی فقه اهل سنت» در نیامده‌است. در اعتقادات اهل سنت به مهدی اشاره شده‌است، ولی به صورت نادر. بسیاری از علمای مشهور اهل سنت مانند محمد غزالی از بحث کردن در مورد این موضوع اجتناب کرده‌اند. البته به گفته ویلفرد مادلونگ این اجتناب کمتر بخاطر عدم اعتقاد به مهدی و بیشتر (به گفتهٔ رضا اصلان) بخاطر برنیانگیختن شورش‌ها و جنبش‌های اجتماعی بوده‌است.
موارد استثنایی مانند ابن خلدون در کتاب «مقدمه» وجود دارد که آشکارا با اعتقاد به مهدی مخالفت می‌کند و تمام احادیث مربوط به مهدی را ساختگی می‌داند. در میان محدثین و علمایی که به مهدی پرداخته‌اند، دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. نام مهدی بارها در کتاب «مُسند» احمد بن حنبل (رئیس مکتب فقه حنبلی از فِرَق اربعهٔ اهل سنت و از امامان چهارگانه اهل تسنٌن) ذکر شده‌است و احادیث گوناگون و متعددی در خصوص نشانه‌های ظهور مهدی موعود (و قرار گرفتن عیسی در رکاب وی) در آن وجود دارد. احمد بن حنبل در اثر خود آورده‌است که:
در ذکر اهمیت و اعتبار «مسند» احمد بن حنبل نزد اهل تسنن همین بس که تقی‌الدین سبکی در صفحه ۲۰۱ جلد اول «طبقات الشافعیه» می‌نویسد:
و جلال‌الدین سیوطی از دانشمندان مصری مسلمان سنی، در مقدمهٔ کتاب «جمع‌الجوامع» از اعتبار احمد بن حنبل در میان سنی‌ها سخن گفته و علاءالدین علی بن حسام، معروف به «متقی هندی»، نویسنده کتاب کنزالعمال، در صفحه ۳ از جلد ۱ این کتاب می‌نویسد:
در احادیثی در کتاب‌های اهل سنت، «مهدی» همان «عیسی مسیح» در نظر گرفته شده‌است، در روایاتی دیگر حرفی از «هویت آن فرد» نیست، یا گفته شده‌است که «به همراه عیسی، قیام می‌کند». همچنین «مهدی»، از نسل «حسین»، نسل «حسن» یا فرزند «حسن عسکری» و به عنوان امام دوازدهم شیعیان یاد شده‌است. در طول تاریخ تا عصر حاضر، مناظرات عمیقی بین علمای اهل سنت در مورد نقش «منجی‌گونه» و نقش «سیاسی» مهدی وجود داشته‌است.
اما به نوشته سید حسین نصر، اهل سنت معتقدند که مهدی از خاندان پیامبر اسلام با نام «محمد» است و در آخرالزمان به همراه عیسی ظهور می‌کند. وی همچین می‌نویسد که اعتقاد به آمدن مهدی، در بین مسلمانان آنچنان قوی است که در طول تاریخ، به خصوص در زمان‌های فشار و سختی، باعث ظهور مدعیان «مهدویت» شده‌است. همچنین نویسندگان اهل سنت معاصر مانند عبدالمحسن بن حمد العباد، محمد علی الصابونی، عبدالعزیز بن باز در کتاب‌ها و سخنرانی‌های خود به حدیث‌های منسوب به پیامبر اسلام در مورد مهدی و «منجی آخر زمان» اشاره کرده‌اند و این احادیث را متواتر دانسته‌اند.
به نوشتهٔ دنیس اسپیلبرگ مفهوم «مهدی» هر چند از اعتقادات اصلی اهل سنت نیست ولی در طول تاریخ مورد توجه اهل سنت بوده‌است. در سال ۱۸۸۱ محمد احمد در سودان ادعا نمود که مهدی می‌باشد و قیامی را آغاز نمود که در سال ۱۸۹۸ توسط نیروهای بریتانیا سرکوب شد. اعتقاد به مهدویت محرک قیام‌هایی در غرب و شمال آفریقا در قرن نوزدهم بود. در سال ۱۸۴۹ فردی به نام «بو زیان» قیامی را در الجزایر علیه نظام مالیاتی فرانسوی و اشغال کشورش توسط فرانسویان تحت نام مهدی رهبری نمود.
عبدالکریم سروش از معدود متفکرانی است که به واکاوی نسبت میان مهدویت و سیاست و ارائه تصویری نو از مهدویت پرداخته‌است. وی معتقد است مهدویت سیاسی در طول تاریخ حداقل به چهار شکل خود را در سیاست نشان داده‌است:
سید علی‌محمد باب خود را مهدی موعود، پیامبری جدید و بشارت دهندهٔ دینی که قرار است پس از او توسط «مَن یُظهِرُه‌الله» (آنکه خداوند او را ظاهر خواهد ساخت)، ظاهر شود می‌خواند و بارها در آثار خود به ظهور او اشاره می‌کند. بهائیان باب را قائم اسلام و میرزا حسینعلی نوری که او را بهاءالله می‌خوانند را من‌یظهره‌الله می‌دانند.