hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
گل‌فشان‌های چابهار
چشمه‌های گِلفشان چابهار پدیده‌ای طبیعی در جنوب شرقی ایران‌اند. این گلفشان‌ها در جنوب استان سیستان و بلوچستان قرار دارند.
پدیدهٔ طبیعی گلفشان در شمال غربی شهرستان چابهار در دشت گسترده‌ای به نام کهیر وجود دارد که با پرتاب گل همراه با متصاعدشدن گاز از اعماق زمین به وجود آمده است و نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. این پدیده که بر اثر عوامل مهمّ زمین‌شناختی و بیانگر فعّالیّت‌های زمین‌ساختی منطقه است در طول سالیان متمادی تپّه‌ای از گل به وجود آورده که هیچ گونه‌ای از گیاهان در این خاک رشد و نمو نمی‌کند. پدیدهٔ گلفشان، تپّهٔ خاکستری‌رنگی به شکل مخروط ایجاد کرده که به علّت مسطّح‌بودن زمین منطقه از فواصل دور قابل رؤیت است. بزرگ‌ترین گل افشان موجود در میان گل افشانهای چابهار گل افشان تُنگ است
پیوند داخل ویکی پدیا موجود است مکان گل فشان چابهار گل فشان های ایران
مزهر ناجی الدلیمی
مزهر ناجی الدلیمی رهبر حزب پیشرو عراق آزاد، یک تشکل کوچک سیاسی بود که ۳ نامزد از جمله الدلیمی را برای انتخابات مجلس عراق در سال ۲۰۰۵ در استان انبار معرفی کرده‌است.  پنج گروه وابسته به القاعده از جمله گروه تروریستی ابومصعب زرقاوی اردنی با «غیرمشروع» دانستن انتخابات مجلس عراق تهدید کرده بودند نامزدان انتخابات را به قتل خواهند رساند. روز سه‌شنبه ۱۳ دسامبر ۲۰۰۵ مزهر ناجی الدلیمی رهبر سنی حزب پیشرو عراق آزاد که نامزد انتخابات مجلس عراق بود توسط مهاجمان ناشناس در استان انبار به قتل رسید.  مزهر ناجی الدلیمی هنگامی که با خودرو و محافظش در شهر رمادی مرکز استان انبار رهسپار منزل مسکونی‌اش بود مورد حمله مهاجمان مسلح قرار گرفت.  مهاجمان خودروی حامل الدلیمی را به گلوله بستند و او را به قتل رسانده و محافظش را مجروح کردند.
جام‌جم آنلاین
جبران توینی
جـِبران غسان تُوینی فرزند غسان توینی روزنامه نگار کهنه کار لبنانی و خود مدیر روزنامه النهار و نماینده مجلس لبنان از فراکسیون ائتلاف 14 مارس و عضو حزب جریان المستقبل بود که یکی از قربانیان ترورهای سیاسی در لبنان است.
جبران توینی صبح دوشنبه، ۲۱ آذرماه ۱۳۸۳ بر اثر انفجار یک خودروی بمب‌گذاری شده هنگام عبور کاروان حامل او در شرق بیروت کشته شد.
کوفی عنان دبیرکل (اسبق) سازمان ملل متحد به نوبه خود با صدور بیانیه‌ای قتل جبران توینی را قاطعانه محکوم کرد.
جام جم آنلاین (برداشت آزاد با ذکر منبع)
تله‌کابین
تِلِه‌کابین گونه‌ای آسانسور هوایی است که معمولاً برای جابجایی مردم یا کالا در مناطق کوهستانی استفاده می‌شود. تله‌کابین وسیله‌ای شامل یک تسمه‌نقالهٔ نصب‌شده روی پایه‌های متعدد است که اتاقکی به آن وصل شده است.‎
تله‌کابین از یک حلقه طولانی کابل فولادی تشکیل شده که میان دو ایستگاه تنیده شده و دکل‌هایی در میان آن دو ایستگاه، کابل را در طی فاصله نگه می‌دارند. در فواصل مساوی کابین‌هایی به کابل وصل می‌شوند و کابل توسط موتوری برقی در یکی از ایستگاه‌ها به حرکت در می‌آید.
تله‌کابین در پیست‌های اسکی کاربرد زیادی دارد. واژه تله‌کابین از زبان فرانسوی به فارسی وارد شده‌است.ویکی‌پدیای انگلیسی.
دل
دل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
با تلفظ دِل:
با تلفظ دُل:
دل (خال ورق)
دِل (♥) (که در افغانستان نار گفته می‌شود) یکی از چهار خال موجود در ورق‌های بازی است.
فرهنگنامه معین ورنگها فرهنگنامه عمید دیکشنری اریانپور دیکشنری حییم انقلابیون lisk  R کمونیست،بلشویک،چپی،مهره ی قرمز پرنده ی سینه سرخ  بدهکاری زیانمندی خشمگین باربرایستگاه راه اهن ضیافت سربازانگلیسی صلیب سرخ شرمنده  جبران خطا جبنه ی خوب طرح  نقدکردن قابل تبدیل  نجات دستکاری  درحین ارتکاب جرم سرخمو موسرخ سرخ گیسو  انشرلی ابزارردگم کردن بسیارداغ هیجان زده پراشتیاق متداول مُر داغ صنوبرغول پیکرباخترایالات متحده سرخ چوب تکرارریاضی اعشار کاستن  پایین اوردن دوبرابرشدن حشو قبیح کاغذبازی قرطاس بازی سرخپوست زننده ۶۵۵ ۶۹۶ ۶۹۷ انگلیسی به فارسی اریانپور سهره ی قرمزقبا BULL.FINCH ۹۹ انگلیسی به فارسی اریانپور اسب سرخ بور دباغ خجل هچل  الات موسیقی قدیم SANGUCHE VERMILION DONCEAU BLOODY BLOOD SHOT RED شراب بورگاندی BUR.GAN.DY ارغوانی پیوند یک اکسیدروی CAL.AMINE کالامین هرویین قرمز و... اسم اعظم هوا
خشت (ابهام‌زدایی)
خِشت در چهار معنی کاربرد دارد:
خشت (ورق)
خِشت (♦) یکی از چهار خال موجود در ورق‌های بازی است.
این نماد نخستین بار در ورق‌های بازی فرانسوی ساخته‌شده در روئن و لیون در سدهٔ پانزدهم میلادی استفاده شد. این زمانی بود که ورق‌های بازی با استفاده از چوب‌کاری تولید انبوه شدند.
یونیکد —U+2666 and U+2662:  اچ‌تی‌ام‌ال — "♦" (or "♦") and "♢":
گشنیز (ورق)
گِشنیز یا خاج (♣) یکی از چهار خال موجود در ورق‌های بازی است. خاج در بازی چهار برگ جزوی از ارکان می‌باشد و می‌تواند در سرنوشت یک دست تاثیر بگذارد به طوریکه اگر شخص هفت خاج باشد دست را برده و می‌تواند با اضافه کردن تعداد بازی‌ها امتیاز خود را بالاتر از حریف ببرد.
شقاقل
شَقاقُل یا هویج قمی گیاهی است از تیره سوسن liliaceae و از جنس شقاقل polygonatum (ازیونانی باستان به معنی چند زانو). نام کامل گونه polygonatum orientale (چند زانوی شرقی) است.
شقاقل گیاهی است علفی، پایا (چندساله) و بومی جنگلهای شمال ایران. در غرب آسیا و شرق اروپا نیز گونه‌هایی از آن می‌روید. تاکنون در جهان، نزدیک به 25 گونه از این گیاه شناسایی شده است که 3 گونه آن در ایران می‌روید.
شقاقل یک ساقه زیرزمینی (ریزوم) دارد که لوله‌ای شکل و سخت و به رنگ نخودیِ مایل زرد است و روی آن بندهای منظم و حلقه‌ای دیده می‌شود. ساقه‌های هوایی شقاقل، نرم و بدون انشعاب است. برخی ساقه‌های هوایی گیاه که پهن و مسطح است. بافتی کلروفیلی و شبیه به برگ دارد. این ساقه‌ها را در زبان لاتین کَلادود می‌نامند. کلادود یا برگ‌سان، پهن، دراز، نوک‌تیز به رنگ سبز روشن است و به‌صورت متناوب بر روی ساقه می‌روید. سطح زیرینِ کلادود برجستگیهایی رگبرگ مانند دارد. گلهای شقاقل، زنگوله‌ای شکل و رنگ آن سفید یا مایل به سفید است و در خوشه‌های 2 تا 5 تایی به‌صورت آویزان از کنار کلادودها می‌روید. فصل شکوفایی گلها، بهار است و میوه گیاه، کروی و سیاه‌رنگ است. شقاقل با تقسیم ریزوم و کاشت بذر در پاییز تکثیر می‌شود.
شقاقل در آب‌وهوای معتدل و سایه‌سار درختان و خاکهای حاصل‌خیز با زهکشی مناسب به‌خوبی رشد می‌کند. این گیاه در برابر یخبندان مقاوم است.
ساقه زیرزمینی شقاقل سرشار از نشاسته است و مصرف خوراکی دارد. در شمال ایران از این ساقه مربا تهیه می‌کنند. این ساقه در پزشکی سنتی نیز کاربرد دارویی دارد و در درمان بیماریهای نقرس و رماتیسم از آن استفاده می‌شود
بهره‌برداری بی‌رویه از این گیاه، در سالهای 1380 تا 1390 ه ش، آن را با خطر نابودی روبه‌رو ساخت.
مهر سلیمان یا خاتم سلیمان که به نام شقاقل (شقاقل ایرانی) معروف شده‌است و در حدود ۳۰ گونهٔ مختلف دارد را نباید با شقاقل معمولی که شبیه هویج و نام علمیش Pastinaca sativa L. است، اشتباه کرد.
نام علمی شقاقل ایرانی یا همان مهر سلیمان Polygonatum orientale Desf است.
Wikipedia contributors, "Parsnip," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Parsnip&oldid=183624668 (accessed January ۱۷، ۲۰۰۸).
درباره شقاقل در روزنامه ایران (زیر عنوان درمان بدون دارو)
می‌گساری
نوشیدن می یا شراب‌خواری یا می‌گساری یا جَلْد ، به صورت دست جمعی یا انفرادی. در این حالت شخص بین حس درونی خود در لحظه و ابراز آن، احساس نزدیکی می‌کند و از ابراز آن پروا نمی‌نماید.
می‌گساری در برخی کشورها آیین و رسوم خود را دارد، برای نمونه در ارمنستان و گرجستان حتماً باید کسی از میان جمع بر پا ایستاده و اعلام کند که آن می‌به سلامتی چه کسی یا به چه مناسبتی خورده می‌شود. از دیدگاه قوانین ایران، می‌گساری جرم بوده و جزای آن ۸۰ ضربه شلاق است.
در یهودیت، نوشیدن مشروبات مست‌کننده و شراب و حتی انگور تازه یا خشک، به علت تأثیرات مخرب و زیانبار نهی شده‌است. در شریعت یهود، مجازات کاهنینی که شراب و دیگر مسکرات را می‌نوشیدند، مرگ بود. افرادی که خود را برای خداوند نذر می‌کردند نیز می‌بایست از نوشیدن شراب پرهیز می‌کردند. سلیمان اعتقاد داشت که شخص حکیم به شراب نزدیک نمی‌شود و برای دوری از مصیبت و غم و پیروی از اراده خدا نباید مشتاق شراب بود زیرا باعث فساد و گناه می‌شود.
در انجیل آمده‌است که عیسی در شام خداوند شراب نوشیده‌است. در نظر مسیحیان، نوشیدن شراب نوعی شکرگزاری به درگاه خداست. و فرصتی برای یادآوری نجات و سعادت و مرگ عیسی مسیح است. با این حال اعتدال و میانه‌روی در نوشیدن شراب توصیه شده‌است.
نوشیدن شراب (می) در اسلام مطلقاً حرام دانسته شده و هیچ مسلمانی حق ندارد مشروباتی که در خود درصدی از الکل را داشته باشد بنوشد. هرگاه مسلمانی عامداً از مشروبات الکلی استفاده کند و البته در اماکن عمومی ظاهر شود، مستحق مجازات ۸۰ ضربه شلاق در فقه اسلامی خواهد بود..
مراوه
مَراوه‌تَپه یا مراوه مرکز شهرستان مراوه تپه و شهری از توابع بخش مرکزی در استان گلستان ایران است.
این شهر در نزدیکی مرز ترکمنستان واقع شده‌است.
شهر مراوه تا مهرماه سال ۱۳۸۶ خورشیدی مرکز دهستان مراوه‌تپه بود که با تغییر تقسیمات کشوری و ارتقاء بخش مراوه‌تپه به شهرستان در آن سال این شهر نیز مرکز بخش مرکزی شهرستان مراوه‌تپه شد، هرچند تا اسفند ۱۳۸۷ هنوز فرماندار آن تعیین نشده و فرمانداری آن نیز تأسیس و افتتاح نشده و همچنان به صورت بخشداری اداره می‌شود. مرکز جدید دهستان مراوه‌تپه روستای سوزش است. براساس همان تغییرات همچنین دهستان پالیزان به مرکزیت روستای قازانقایه در بخش مرکزی (حومه) شهرستان مراوه تپه ایجاد شد. و نیز بخش جدیدی به نام گلیداغ به مرکزیت روستای گلیداغ و شامل دهستان‌های گلیداغ (به مرکزیت روستای گلیداغ) و شلمی (به مرکزیت عرب قره حاجی) در تابعیت این شهرستان ایجاد شد. شهر مراوه تپه که دارای یک عدد تپه که با اسم (مراوه تپه)مشهور است وجود دارد که به گفته ی محلی ها در آنجا طلا و جواهرات وجود دارد. مراوه تپه یک مکان گردشگری است.
شهر مراوه از لحاظ جغرافیایی در شمال شرقی کشور واقع شده‌است. این شهر از طرف شمال به کشور ترکمنستان و از طرف شرق به استان خراسان و از سوی جنوب به شهر کلاله و از طرف غرب به بخش داشلی‌برون گنبد کاووس منتهی می‌شود. مراوه تپه بین دو رشته کوه قرار دارد. در شمال مراوه تپه کوه‌های سنگوداغ از شرق به غرب کشیده شده که خط الرأس آن مرز طبیعی بین ایران و کشور ترکمنستان است. ارتفاع قلل آن به ۷۳۵ تا ۸۱۳ متر می‌رسد.
در جنوب مراوه تپه که بین دو دره رودخانه گرگان و اترک کوه‌های کم‌ارتفاع گلیجه‌داغ و نازلی کشیده شده‌است، که این ارتفاعات به تدریج به ارتفاعات غربی خراسان منتهی می‌شود. (آرامگاه خالدنبی در قله گلیجه‌داغ قرار دارد.)
روستای مراوه تپه در سال ۱۳۷۹ به شهر تبدیل و مراوه نام‌گذاری شد. این شهر در سال ۱۳۱۱ توسط آلمانی‌ها نقشه‌کشی و بناء شده‌است. نام این شهر از تپه باستانی که در طرف شرق شهر واقع است، گرفته شده‌است. روایاتی در مورد نامگذاری شهر وجود دارد، در این جا به دو نمونه از آنها اشاره می‌شود:
۱- این تپه، شبیه تپه‌هایی است در شهر مرو (در ترکمنستان) وجود دارد، بنابراین نام تپه از تپه‌های مرو گرفته شده‌است.
۲- این تپه در جنگ‌های بین ایران و روسیه برای دیده بانی ساخته شده‌است.
از داخل شهر مراوه رودخانه اترک عبور می‌کند.
باتمان (کرمانشاه)
باتمان نام یک روستای تاریخی از توابع استان کرمانشاه ایران می‌باشد. باتمان در دهستان راز آور از بخش مرکزی شهرستان کرمانشاه قرار دارد. تا سال ۱۳۷۵ این روستا جزو دهستان بیلوار در بخش مرکزی شهرستان کامیاران بود.
جمعیت این روستا ۱۱۷ خانوار و ۴۵۰نفر است. مردم آن به کردی صحبت می‌کنند. در ۵ کیلومتری شهرستان کامیاران و ۵۵ کیلومتری شهرستان کرمانشاه قرار دارد.
محمودرضا طلوع
محمود رضا معروف به طلوع (۱۲۶۷خ رشت ۱۵ دی ۱۳۱۹) روزنامه‌نگار، وکیل دادگستری و نماینده مجلس شورای ملی بود.
محمود رضا در خانواده‌ای روحانی پا به عرصهٔ وجود نهاد. علاوه بر فراگیری دروس مکتبی قدیم، در مدارس جدید نیز که به تازگی در رشت شکل گرفته بود، تحصیل کرد. با شروع نهضت جنگل به میرزا کوچک خان و یارانش پیوست و حتی در یکی از دولت‌های میرزا کوچک خان جنگلی کمیسر عدلیه شد. پس از خاموش شدن شعلهٔ نهضت به دست رضاخان سردار سپه در سال ۱۳۰۰ خورشیدی به انتشار روزنامه طلوع پرداخت و به همین نام اشتهار یافت؛ به گونه‌ای که نام فامیلی رضا بخشی از نام کوچک او شد و همه او را محمودرضا طلوع می‌شناختند.
او به نمایندگی از اهالی لاهیجان در مجلس مؤسسان اول شرکت کرد که در سال ۱۳۰۴ تشکیل شد و با تغییراتی در قانون اساسی به سلطنت پهلوی رسمیت بخشید. پس از به پادشاهی رسیدن رضاشاه، در نخستین دوره مجلس شورای ملی (دوره ششم) از لاهیجان نامزد نمایندگی گیلان شد. به دلیل بروز اختلافاتی در گیلان، انتخابات آن ولایت با تأخیر انجام گرفت و محمود رضا همچون دیگر نمایندگان گیلان در اواسط دوره به مجلس راه یافت. او در دوره بعد نیز کرسی خود را حفظ کرد و در طول سه سال نمایندگی جزو نمایندگان اقلیت مخالف دولت بود. پس از اتمام دوره نمایندگی، دیگر جایی در مجالس فرمایشی عصر پهلوی اول پیدا نکرد و به کار وکالت دادگستری و روزنامه نگاری پرداخت.
احداث پل روی سفیدرود با پیگیری محمود رضا در مجلس شورای ملی صورت گرفت. مجلس در چهارم آبان ۱۳۰۶ پیشنهاد او را برای ساخت پل در دستور کار گذاشت. ساخت پل در نوزدهم شهریور ۱۳۰۸ آغاز شد و در یازدهم اردیبهشت ۱۳۱۱ رضاشاه پل را در آیین باشکوهی افتتاح کرد. این پل ۱۳۷ متر درازا و هفت متر پهنا دارد و با هزینه‌ای کمتر از صد هزار تومان ساخته شده است.
فولادزره
فولادزره نام یک دیو به صورت یک عفریت بزرگ شاخدار در داستان امیر ارسلان نامدار است.
امیرارسلان نامدار یکی از داستان‌های تخیلی بومی فارسی نوشته محمدعلی نقیب‌الممالک در زمان قاجار است. نقیب‌الممالک احتمالاً این نام را از یک نثر حماسی قدیمی‌تر فارسی به نام رموز حمزه گرفته‌است.
در این داستان، فولادزره در هوا گشت می‌زند و زنان زیبا را نشان کرده و می‌دزدد.
این دیو در آغاز، سرکرده لشکر ملک خازن، شاه پریان و فرمانروای دشت زهرگیاه، بود.
مادر فولادزره که جادوگری بسیار توانا بود تن و بدن فولادزره را به وسیله افسون و طلسمی، نسبت به همه سلاح‌ها آسیب‌ناپذیر ساخت به جز یک سلاح به نام شمشیر زمردنگار.
در پایان داستان هم فولادزره و هم مادر او به دست امیرارسلان کشته می‌شوند.
در زبان عوام به زنان درشت‌اندام و قوی و نازیبا و پررو اصطلاحاً «مادر فولادزره» گفته می‌شود.
نقیب‌الممالک، محمدعلی: "امیرارسلان رومی" ("امیرارسلان نامدار")، ویراسته م. ج. محجوب، تهران ۱۳۴۰.
پیچال‌پری
پیچال پَری نام یکی از موجودات تخیلی در هندوستان و پاکستان است.
در باور برخی از روستائیان دامنه‌های هیمالیا، پیچال‌پری زنی فراطبیعی و زیبا است که پاهای آن در جهت برعکس قرار دارد.
مردم بیشتر، پیچال پری‌ها را موجوداتی آسیب‌رسان می‌دانند.
بخش نخست واژه یعنی پیچال در هندی به معنی پیچیده و وارونه است بخش دوم واژه یعنی پری همان پری فارسی است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
دوال‌پا
دَوال‌پا یکی از موجودات خیالی در افسانه‌ها و داستان‌های ایرانی است که بالاتنه انسان دارد و پاهایش مانند تسمه دراز و پیچنده‌اند. دوال‌پا در زبان فارسی مصداق آدم‌ سمجی است که به هر دلیل به حق یا ناحق به جایی یا کسی می‌چسبد و آن‌جا را رها نمی‌کند، چنان‌که وقتی بچه‌ای سماجت می‌کند و به مادر اصرار می‌ورزد، مادر به او می‌گوید: «چرا مثل دوال‌پا به من چسبیده‌ای؟!»
در افسانه‌ها راه چارۀ رهایی از دست دوال‌پا مست کردن او دانسته شده‌است.
دوال‌پا در افسانه‌های ایرانی این‌گونه توصیف شده: «موجود به ظاهر بدبخت و ذلیل و زبونی است که به راه مردمان نشیند و نوحه و گریه آن‌چنان سر دهد که دل سنگ به ناتوانی او رحم آورَد. چون گذرنده‌ای بر او بگذرد و از او سبب اندوه بپرسد، گوید: بیمارم و کسی نیست مرا به خانه‌ام که در این نزدیکی است برساند؛ و عابر چون گوید: بیا تو را کمک کنم، دوال‌پا بر گُردهٔ عابر بنشیند و پاهای تسمه‌مانند چهل‌متری خود را که زیر بدن پنهان کرده بود گشوده گِرداگِردِ بدن عابر چنان بپیچد و استوار کند که عابر را تا پایان عمر از دست او خلاصی نباشد.»
دَوال در فارسی به معنی تسمه است.
در کتاب سندباد بحری توصیفی این‌گونه از دوال‌پا دیده می‌شود: «دوال‌پا پیرمردی است که دم جاده نشسته گریه می‌کند و هر رهگذری که می‌رسد به او التماس کرده می‌گوید مرا کول بگیر، از روی نهر آب رد کن. هر کس او را کول بکند یک‌مرتبه سه ذرع پا مانند مار از شکمش درآمده دور آن کس می‌پیچد و با دست‌هایش محکم او را گرفته فرمان می‌دهد: کار بکن بده به من. برای این‌که از شر او آسوده بشوند باید او را مست کرد.»
کتاب عجائب المخلوقات و غرائب المخلوقات محمدبن محمود طوسی (قرن ششم هجری) ضمن نقل حکایتی نام دوال‌پا را به کار می‌برد و آن را گونه‌ای نسناس می‌نامد. البته در لغت‌نامه دهخدا، داستان وامق و عذرا را منبع دیگری هم نقل می‌کند. از آن‌جا به کتاب‌هایی هم‌چون سلیم جواهری و وغ‌وغ ساهاب صادق هدایت راه یافته‌است.
سلیم جواهری مردی ساده‌دل و پاک‌طینت بود. روزی در یک سفر دریایی کشتی‌اش در یک گرداب و بر اثر طوفان شدید غرق شد. او تخته پاره‌ای به کف آورد و بدین وسیله خود را به جزیره‌ای رساند. روزهای مدام در این جزیره دورافتاده تک و تنها می‌زیست و از برگ گیاهان و شکار حیوانات ارتزاق می‌کرد.
روزی در حین گردش در جنگل به موجودی شبه انسان برخورد که پاهای او شل و دراز بود، به گونه‌ای که نمی‌توانست راه برود. این موجود علیل - یعنی دوال‌پای - از او خواست که او را بر دوش بگیرد و تا خانه‌اش حمل کند. سلیم با توجه به قلب سالم و پاک خود بر او ترحم آورد و بدون این که از طینت پلید این موجود بدنهاد آگاه باشد، او را بر پشت خود سوار کرد و به راه افتاد. دوال پای کم‌کم و به تدریج پاهای دراز و باریک خود را به دور گردن سلیم حلقه کرد و کمی فشار داد و به او اخطار کرد که اگر از دستورهای او سرپیچی کند، او را خفه می‌کند. سلیم نیز وقتی خود را فریب خورده و گرفتار دید، چاره‌ای جز پیروی نداشت.
بدین ترتیب روزها سپری شد و سلیم مجبور بود ضمن حمل پیکر سنگین دوال‌پای به دستور او با دوندگی در کوه و جنگل غذای او را جمع‌آوری و برای خوردن او آماده کند. سلیم گاه خیلی خسته و درمانده می‌شد، ولی دوال پای حتی اجازه استراحت نیز به او نمی‌داد. التماس‌های سلیم هم هیچ نتیجه‌ای نمی‌داد.
سلیم با خود اندیشید که ناگزیر باید عقل و خرد خود را به کار گیرد. روزی خوراکی از مواد بی‌هوش‌کننده تهیه کرد و به او خورانید. پس از ساعاتی اثر غذای مسموم جلوه‌گر شد و سلیم، دوال‌پای بی‌هوش شده را از پشت خود سرنگون کرد و به دیار عدم فرستاد و خود نجات یافت.
پاگنده
پاگُنده یا ساسکواچ یا ساسکوآچ (به انگلیسی: Sasquatch)، یکی از موجودات خیالی در شمال آمریکا است. پاگنده شکلی گوریل‌وار دارد و در جنگل‌های دورافتادهٔ شمال آمریکا، منطقهٔ دریاچه‌های بزرگ و کوه‌های راکی زندگی می‌کند.
قد پاگنده میان ۲٫۱ تا ۲٫۷ متر گفته شده؛ چشم‌های او ریز، ابروانش درشت، و سرش کوچک و نوک‌تیز گزارش شده‌است. پاگنده را دارای بویی بسیار بد و زننده می‌دانند. پاگنده موجودی توصیف‌شده شبیه به انسانیان و کپی‌ها است. کپی‌ها شامل گوریل، شامپانزه، بونوبو، اورانگوتان، انسان، و میمون درازدست (گیبون) هستند که با میمون تفاوت دارند. موجودات مشابه پاگنده در همهٔ فرهنگ‌ها و در همهٔ کشورهای جهان وجود دارند. با این که بیشتر نشانه‌ها مبنی بر عدم وجود ساسکواچ یا پاگنده است اما برخی از طرفدارانش همچنان مشتاقانه دنبال نشانه ای از او می‌گردند.
زیلانت
زیلانت نام موجودی تخیلی در فرهنگ عوام تاتار و روس است.
در این باور، زیلانت ماری بالدار و موجودی بین اژدها و خزنده افسانه‌ای، ویورن (wyvern) است. زیلانت در افسانه‌های مربوط به بنیادگذاری شهر قازان، پایتخت تاتارستان، ذکر شده و از سال ۱۷۳۰ میلادی نشان و نماد شهر قازان است.
روس‌ها این موجود را زیلانت می‌نامند که از واژه تاتاری یلان (yılan) به معنی مار گرفته شده ولی خود تاتارها برای نامیدن آن از واژه فارسی اژدها استفاده می‌کنند.
بنا بر باور عامیانه تاتاری هر ماری که سنش از صد سال بگذرد اژدها می‌شود.
Wikipedia contributors، "Zilant،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Zilant&oldid=201737225
محمد حجازی
محمد حجازی، ملقب به مطیع‌الدوله (۲۵ فروردین ۱۲۸۰ در تهران - ۱۰ بهمن ۱۳۵۲ در تهران)، نویسنده، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، مترجم، سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار معاصر ایرانی بود.
سیدنصرالله مستوفی، پدر سیدمحمد حجازی، مستوفی دربار قاجار بود. محمد حجازی تحصیلات مقدماتی خود را در مدرسه سن لویی در تهران انجام داد. پس از گذراندن دوران تحصیلی متوسطه به فرانسه رفت در آنجا دانشنامهٔ مهندسی در تلگراف بی‌سیم گرفت و پایان‌نامهٔ خود را در برلین به فارسی ترجمه کرد. در بازگشت به ایران به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد. سپس عهده‌دار سمت‌های مختلفی شد، از جمله مدیر مجلهٔ «ایران امروز» (از ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰) و «پست و تلگراف و تلفن» شد و مقالات خود را در نشریات آن زمان به‌خصوص باباشمل، به چاپ می‌رساند. حجازی صاحب سبکی نو و دلنشین در نویسندگی بود و همین امر او را در دستهٔ نویسندگان درجه یک قرار می‌دهد. ایران امروز، مجله ادبی و سیاسی ایران امروز به مدیریت محمد حجازی (مطیع‌الدوله) از نویسندگان ایران از ۲۴ اسفند ۱۳۱۷ تا اسفند ۱۳۲۰.
این مجله مدت سه سال به طور ماهانه، ولی نامرتب ادامه یافت. در این مدت جمعاً ۳۴ شمارة این نشریه چاپ و منتشر شد. محمد حجازی گرداننده مجله در آغاز با نگارش رمان‌هایی چون "آئینه" و "هما" طرفداران بسیاری در بین اقشار مختلف برای خود فراهم آورد.
شهرستان پاوه
شهرستان پاوه یکی از شهرستان‌های استان کرمانشاه در ایران است.مرکز این شهرستان، شهر پاوه است.
مردم شهرستان پاوه به زبان هورامی سخن می‌گویند.
شهرستان پاوه از شمال با شهرستان سروآباد و از شرق با شهرستان کامیاران در استان کردستان، از جنوب شرقی با شهرستان روانسر، از جنوب با شهرستان جوانرود و از غرب با مرز عراق همسایه است.
این شهرستان در فاصله ۱۱۵ کیلومتری شمال غرب شهر کرمانشاه و ۱۶۵ کیلومتری جنوب غربی شهر سنندج قرار دارد.
شهرستان پاوه شامل ۳ بخش، ۵ دهستان و ۵ شهر به شرح زیر است:
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان پاوه برابر ۶۰،۴۳۱ نفر بوده‌است.
شهرستان پاوه با آب و هوای دلپذیر و باغات سرسبز از پتانسیل‌های زیادی برای جذب گردشگر برخوردار است. روستاهای نسمه، شمشیر، خانقاه و هجیج، شهر پلکانی پاوه و نودشه، سد داریان، منطقه گردشگری میگوره باینگان، غار سنگی حسین کوهکن و روستاهای مرزی کیمنه، بیرواس و هانی‌گرمله با طبیعتی بکر و دست‌نخورده از جمله مناطق گردشگری شهرستان پاوه است.
از اواخر دهۀ ۱۳۸۰ برنامه‌ریزان اقتصادی دولت تلاش کردند تا اقتصاد شهرستان پاوه به جذب توریست وابسته شود. برنامۀ افزایش سهم توریسم در معیشت مردم مبتنی بر توریسم روستایی بود و در این میان ۱۰ روستای داریان، شمشیر، هجیج، خانقاه، گلال، دشه، شرکان، ساتیاری، تین و زردویی را بیش از همه هدف قرار داد. بر اساس این برنامه اقامتگاه‌های بومگردی در شهرستان پاوه راه‌اندازی شد. همچنین تا ابتدای آبان ۱۴۰۰ به نزدیک به ۵۰ خانۀ مسافر نیز در سطح شهرستان مجوز تأسییس داده شده‌است و علاوه بر آن نزدیک به ۶۰ واحد اقامتی نیز بدون مجوز مشغول فعالیت بوده‌اند.
ساخت کارخانۀ نوشابه‌سازی ترزه تولیدکنندۀ نوشابه با نشان تجاری «پرژه» طی سال‌های ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۰ با سرمایه‌گذاری ۳/۵ میلیارد تومان انجام شد و در سال ۱۳۹۱ فعالیت خود را با ۱۸ کارگر در شهرک صنعتی پاوه آغاز کرد. فعالیت این کارخانه پس از مدتی کوتاه به دلیل بدهی به بانک ملت، توقیف و فعالیت آن متوقف شد و کارخانه نیز توسط بانک ملت توقیف شد. علاوه بر این در شهرک صنعتی پاوه ۵ واحد فعال وجود دارد که ۳ واحد از این میان در زمینۀ تولید بتن آماده و تیرچه بلوک فعالیت می‌کنند.
ایران‌شهر
ایرانشهر به موارد زیر اشاره دارد:
حسین کاظم‌زاده ایرانشهر
حسین کاظم‌زاده (۲۰ دی ۱۲۶۲ در تبریز - ۲۷ اسفند ۱۳۴۰ در سوئیس) معروف به ایرانشهر از نویسندگان ایرانی است. شهرت وی به «ایرانشهر»، به‌دلیل انتشار مجله‌ای به همین نام بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۶ شمسی است. وی برادر دمکرات معروف، دکتر زین‌العابدین است. او مدتی دیپلمات سفارت ایران در لندن بود.
حسین فرزند حاج میرزا کاظم در شهر تبریز چشم به جهان گشود. وی در استانبول انجمنی مخفی به نام «انجمن برادران ایرانی» را برای پیشبرد جنبش مشروطه پایه‌گذاری کرد. ایرانشهر از سال ۱۳۱۵ خورشیدی در روستای دگرسهایم ایالت سنت گالن سوییس به تألیف و نگارش کتاب‌های گوناگون همت گماشت.
کاظم‌زاده در برلین با همکاری ابراهیم پورداوود و چند تن دیگر مجلهٔ ایرانشهر را منتشر می‌کرد. شمارهٔ نخست این مجله در ۲۲ ژوئن ۱۹۱۹ در ۱۶ صفحه انتشار یافت.
کاظم‌زاده در اواخر عمر در سوییس به مسایل باطنی روی آورد و به نوشته شهبازی به سمت انجمن تئوسوفی گرایش پیدا کرد. وی در سال ۱۹۵۵ میلادی کاندید دریافت جایزه صلح نوبل گردید اما موفق به دریافت آن نشد
پیتر گابریل
پیتر برایان گابریل متولد ۱۳ فوریه ۱۹۵۰، آهنگساز، خواننده و موسیقی‌دان انگلیسی است.
در ابتدای فعالیت عضو گروه موسیقی جنسیس بود و بعد از جدا شدن از این گروه مستقلاً آثارش را عرضه کرد. وی در نیمهٔ دههٔ هشتاد با ترانهٔ "«پُتک»" به موفقیت خیره‌کننده‌ای دست یافت. شش سال بعد، در ۱۹۹۲ آلبوم "«ما»" را عرضه کرد و ده سال بعد از آن، آلبوم «برخاستن» (Up) را منتشر ساخت.
پیتر گابریل هم‌اکنون در کنار پروژه‌های موسیقایی ریز و درشت خود به ساخت آلبوم «آی/او» مشغول است. پرداختن به موسیقی ملل و توزیع موسیقی به اشکال نوین از دیگر مشغولیت‌های جدی وی است.
قاسم جبلی
قاسم جـِبـِلّی (زاده ۱۳۰۵ در تهران- درگذشته ۳ اسفند ۱۳۹۱ تهران) از خوانندگان موسیقی کوچه بازاری ایران بود. وی از خوانندگان سرشناس لاله‌زاری به‌شمار می‌آمد.
قاسم جبلی در سال ۱۳۰۵ در محله امامزاده یحیی تهران متولد شد. وی از نخستین کسانی بود که سبک عربی را در موسیقی عامیانه ایران رواج دادند. وی از نخستین کسانی بود که سبک ترانه‌های عربی را در موسیقی عامیانه (کوچه‌بازاری) ایران به کار گرفتند. قاسم جبلی که از جوانی با زبان عربی آشنا بود، در سفر به مصر آن را تکمیل کرد و گفته می‌شود که با ام‌کلثوم، خواننده افسانه‌ای عرب، در سن ۲۳ سالگی دیدار داشته و از سبک او پیروی می‌کرده. جبلی از سال ۱۳۲۶ وارد کار رادیو شد و کارش را با خواندن ترانه‌های عامیانه در رادیو شروع کرد. صدای جبلی ، نخستین بار از رادیوی ارتش شنیده شد و سپس به رادیو نیروی هوایی راه یافت. وی با آهنگسازانی چون برادران معارفی، عباس شاپوری، شاپور نیاکان، عباس تجویدی، اسدالله ملک، عماد رام، ابراهیم سلمکی و منوچهر گودرزی هم‌کاری داشت و در کافه‌های لاله‌زار ترانه اجرا می‌کرد. از سال‌های دهه ۳۰ به بعد در چند فیلم هم بازی کرد.
قاسم جبلی صبح روز پنج‌شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۱ در سن ۸۶ سالگی در شهر تهران درگذشت. تشییع جنازه وی روز جمعه ۴ اسفند انجام شد و در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
نیاوران
نیاوران، یکی از محله هاى شمال شرقی شهر تهران و منطقه شمیران است که در دامنه‌های جنوبی رشته کوه البرز قرار دارد. این محله که بخشی از منطقه ۱ شهرداری تهران و شهرستان شمیرانات می‌باشد، از شمال با ارتفاعات کلک‌چال، از غرب با تجریش، از شرق با دارآباد و از جنوب با فرمانیه، کامرانیه و دزاشیب هم‌مرز است.
خیابان نیاوران، خیابان اصلی این منطقه است که از میدان نیاوران آغاز شده و تا میدان قدس در تقاطع خیابان شریعتی امتداد دارد.
بر اساس یک ریشه‌شناسی عامیانه، منطقهٔ نیاوران در گذشته پر از نیزارهایی بوده‌است که مردم برای جمع‌آوری و استفاده از نی‌های موجود در آن به این منطقه می‌رفتند و همراه خود نی می‌آوردند؛ به همین خاطر این منطقه به «نی‌آوران» معروف می‌شود که به مرور زمان به «نیاوران» تغییر نام پیدا می‌کند.به خاطر شیب موجود در منطقه، ساختار معماری ویژه‌ای در آن به چشم می‌خورد. همچنین واقع شدن در ارتفاع ۱۷۰۰ متری از سطح دریا، آب و هوایی سرد تر از دیگر نقاط تهران را باعث شده‌است.
خیابان نیاوران که در حال حاضر به نام خیابان شهید باهنر شناخته می‌شود، خیابان اصلی این منطقه است و میدان نیاوران را به میدان قدس متصل می‌کند.نخجوان نام یکی از محله‌های شمیرانات واقع در منطقه یک تهران است که در شمال نیاوران قرار دارد، محله نخجوان از شرق به جماران، از جنوب به خیابان باهنر (نیاوران)، از غرب به امامزاده قاسم، ظهیرالدوله و خیابان دربند منتهی می‌شود و در شمالی‌ترین قسمت آن خیابان کوهسار در دامنه جنوبی رشته کوه البرز قرار دارد.
از خیابان‌های اصلی محله نخجوان:
سفارت‌خانه‌ها:
حوضچه
حوضچه بر دو نوع است: طبیعی و مصنوعی. به آبگیرهای کوچک در مسیر رودها یا چشمه‌ها حوضچه طبیعی گفته می‌شود. حوضچه مصنوعی یک آبگیر کوچک بتونی یا سنگی است که معمولاً فواره‌ای هم در وسط دارد و برای تزئین یا خنک‌سازی محیط در حیاط‌ها یا میدان‌ها کار گذاشته می‌شود.
در قدیم گل و لای سیاهی که در ته حوض و حوضچه و جوی و تالاب ته‌نشین می‌شود را غریزن و غریژنگ می‌گفتند.
معادله
معادله در ریاضیات بیان برابری دو چیز با استفاده از نمادهاست. در تمام معادله‌ها علامت تساوی (=) دیده می‌شود. هر معادله دو طرف دارد که در دو طرف علامت تساوی ظاهر می‌شوند.
معادله دو نوع است معادله خطی وغیر خطی. معادلاتی که مجهول آن‌ها یک می‌باشد، معادله خطی ومعادلاتی که مجهول آنها دارای توان بیشتر از یک می‌باشد معادله غیر خطی می‌گویند. در ریاضی معادله معمولاً بیان برابری دو عبارت است که در یکی یا هردوی آن‌ها متغیر یا متغیرهائی وجود دارند.
معادله‌هائی که فارغ از ارزش (یا مقدار) متغیرها همواره درست باشند، اتحاد نامیده می‌شوند. مثلاً معادله
اتحاد است چون formula_2 هر چه باشد این برابری همواره درست است؛ ولی معادله
اتحاد نیست چون فقط اگر مقدار formula_2 عدد ۱ باشد این برابری برقرار است. مقادیری از متغیرها را که باعث برقراری رابطه برابری در معادله می‌شود، «جواب معادله» می‌نامند. مثلاً در مثال قبل عدد ۱ جواب معادله است. پیدا کردن جواب معادله را «حل معادله» می‌نامند.
برای حل معادله باید از خوش تعریفی توابع استفاده کرد مثلاً تابع formula_5 را بر دو طرف تساوی اثر داده و معادله جدیدی بدست می‌آوریم مثلاً در مثال قبل بدست می‌آوریم:
برای اینکه به جواب برسیم باید توابعی را اثر دهیم که formula_2 تنها در یک طرف معادله باشد. نکته مهم اینجاست که وقتی تابع یک به یک باشد جواب دو معادله با هم برابر است.
فهرست شاهان اسطوره‌ای شاهنامه
این فهرست شامل نام‌های شاهان اسطوره‌ای ایران است. درتهیه این فهرست از نسخه‌های شاهنامه فردوسی برپایه چاپ مسکو، و نیز تصحیح جلال خالقی مطلق استفاده شده‌است.
فهرست مفاهیم ریاضی
فهرستی از مفاهیم دانش ریاضیات: بیشتر واژگان ریاضی بکار رفته در فارسی عربی هستند. فرهنگستان پیشین برای بخشی از آن‌ها برابرهای فارسی وضع کرده بود که درون دوکمان می‌آید:
حسن‌آباد (تهران)
حَسَن‌آباد یکی از محله‌های تهران است.
منطقه حسن‌آباد که ناحیه شمال غرب آن روزهای طهران به شمار می‌آمد یکی از بزرگترین باغ‌های شهر بود. این باغ متعلق به میرزا یوسف آشتیانی بود که استخر بزرگ آن محل کنونی سفارت ایتالیاست. مستوفی الممالک قبل از گسترش یافتن طهران و خراب شدن حصار شاه طهماسبی آن به سال ۱۲۸۶ قمری بیشتر زمینهای بیرون حصار تا بهجت آباد و از آنجا تا یوسف آباد ونک و اوین را خریداری کرد. پس از بزرگ شدن طهران باغ بزرگی ایجاد کرد و آن را به نام پسرش حسن، حسن‌آباد نامگذاری کرد. این وجه تسمیه حسن‌آباد است. پس از فوت میرزا یوسف آشتیانی ورثه این ملک را تکه‌تکه کرده به مردم فروختند به صورتی که پس از چندین سال اثری از این باغ باقی نماند و محله مسکونی حسن‌آباد از دل آن زاده شد.
نصرالله حدادی درباره‌اش در «طهران قدیم» می‌نویسد:  در گوشه شمالغربی میدان در گذشته قدیمی‌ترین قبرستان تهران قرار داشت که به نوعی در گوشه شهر بود اما بعداً و از سال ۱۳۱۷ ه‍.ش آتش‌نشانی بزرگی جای آن قرار گرفت. در آن قبرستان پیکر میرزا محمدرضا کلهر و نیز سر میرزا کوچک خان جنگلی را دفن کرده بودند. هرچند سر میرزا کوچک خان بعداً به رشت برده شد، اما پیکر میرزا محمدرضا کلهر در همان مکان باقی ماند. هم‌اکنون در یادبود این دو نفر ستونی در شمال غربی میدان حسن‌آباد برافراشته شده‌است.
در محل ادارهٔ آتش‌نشانی قبلاً گرمابه‌ای دایر بود که تهرانی‌های آن زمان می‌گفتند شب‌های جمعه از تون (آتش‌دان) آن صدای «سوختم سوختم» برمی‌خیزد. این حمام به دلیل معروف به جنی بودنش رونق چندانی نداشت و ضرر می‌داد تا سرانجام همراه با زمین متروکه کنارش در اختیار آتش‌نشانی قرار گرفت.
حسن‌آباد در مرکز شهر تهران و در منطقه منیریه قرار گرفته و میدانی نیز به نام حسن‌آباد (که پس از انقلاب به «میدان سی و یک شهریور» تغییر نام یافته است) در آن منطقه وجود دارد. میدان حسن‌آباد از میدان‌های تاریخی و جزء بافت تاریخی و سنتی تهران قاجاری است.
ساختمان‌های چهار طرف میدان کار قلیچ باقلیان است و مهندس محاسب آن، معمار برجستهٔ ارمنی لئون تادوسیان بوده است.
به تازگی ساختمان‌های دورتادور میدان که در وضع بدی به سر می‌بردند مرمت شده و این میدان شکوه نخستینش را تا اندازه‌ای بازیافته است. ساختمان‌های قدیمی بخش جنوب‌شرقی میدان که شبیه سازه‌های سه سوی دیگر میدان بوده‌اند در دوره‌ای تخریب شده و ساختمانی با نمای نوین تمام‌شیشه‌ای به جای آن ساخته شده است. این ساختمان متعلق به بانک ملی ایران است. تازگی‌ها در پی بازسازی بناهای این میدان در جلوی ساختمان نوین بانک، سازه‌ای نمایشی شبیه سازه‌های قرینه‌ای که در طرفین دیگر وجود دارند ساخته شده‌است تا تمامیت فضای معماری میدان تا حدی بازگردد.
در طی بازسازی این میدان تاریخی، تمام خیابانهایی که به میدان وارد می‌شده‌اند، سنگفرش شده و گذر خودروها از آن ممنوع گردیده است و عبور و مرور خودروها تنها از طریق زیرگذر شمال به جنوب آن که خیابان حافظ را به خیابان وحدت اسلامی متصل می‌کند، انجام می‌گیرد. میدان حسن‌آباد امروزه با یک ایستگاه مترو با بقیه نقاط شهر ارتباط دارد.
متاسفانه در آتش سوزی شامگاه ۲۶ تیر ۱۳۹۸ بخشی از این اثر تاریخی دچار صدماتی شد.
کویر سیاه‌کوه
کویر سیاه کوه در ۴۰ کیلومتری شمال شهر اردکان و ۲۰ کیلومتری جنوب شهر انارک قرار دارد قسمت عمده کویر در استان اصفهان از توابع بخش انارک قرار گرفته است. معادنی از جمله معدن چاه پلنگ اردکان در نزدیکی این کویر قرار دارند.
این کویر شکلی شبیه به هلال ماه دارد که در قوس درونی هلال آن سیاه کوه با ارتفاع ۲۰۵۰ متر قرار گرفته است. این کویر از سمت جنوب به کوه نمک و گریگون، از غرب به بیابان‌های نایین و نوگنبد و از شمال به ارتفاعات انارک محدود است.
میانگین ارتفاع این کویر از سطح آبهای آزاد در حدود ۹۶۱ متر است. به دلیل وجود مناطق مرتفع تر در اطراف، سیلاب‌های سطحی به سمت این کویر حرکت می‌کنند و به علت شوری خاک زمینهای اطراف نمک خود را پس از تبخیر در این حوضچه به جای می‌گذارند.
مسیر اول، مسیر اردکان به احمدآباد و سپس جاده خاکی احمدآباد است که از کنار خط آهن می‌گذرد و به کویر سیاه کوه می‌رسد.
مسیر دوم، مسیر انارک به ایستگاه راه آهن انارک و سپس جاده خاکی کنار گذر خط آهن تا ایستگاه نوگنبد است.
مسیر سوم، که مسیر قدیمی و اصلی ورود به این کویر است مسیر خاکی انارک به اسماعیلان (روستایی در ۹ کیلومتری جنوب انارک) و سپس سیاه کوه است.
زمینهای اطراف این کویر بشدت باتلاقی می‌باشند.
وب‌گاه کویرهای ایران (برداشت آزاد با ذکر منبع)
کویر ابرکوه
کویر اَبَرکوه یا ابرقو در ۲۰ کیلومتری شرق شهرستان ابرقو واقع شده است. این کویر از غرب به کوه گینه علی، از جنوب غربی به کوه‌های پوزه سیاه و حوض سفید، از جنوب به کفه بدر شیراز، از شرق به کوه چاه زرد و از شمال به جاده ابرکوه - تفت محدود می‌شود .
کویر ابرکوه آب اصلی خود را دو رودخانه موجود در حاشیه شمال غربی و رودخانه‌های دیگری که از حاشیه جنوب شرقی وارد کویر می‌شوند دریافت می‌کند. قسمت اعظم این کویر را نمکزار با فرورفتگی‌های پراکنده فرا گرفته است. خاکهای رسی باد کرده قسمت اعظم بخش جنوبی شرقی را فرا گرفته است و به صورت نوار کل نمکزار را در قسمت‌های دیگر در بر گرفته است. در حاشیه شمال غربی در حد فاصل خاکهای رسی و نمکزار باتلاق قرار دارد. باتلاقها به صورت نوار پهنی حاشیه شمال غربی کویر را می‌پوشاند که رفتن به این کویر بدون راهنما فوق‌العاده خطرناک است.
مسیر اول مسیر جاده ابرکوه به تفت و جاده خاکی مزرعه آخوند می‌باشد .
مسیر دوم مسیر ابرکوه به مهرآباد و سپس جاده خاکی اسفندآباد می‌باشد .
وب‌گاه کویرهای ایران (برداشت آزاد با ذکر منبع)
باتلاق نمک سیرجان
باتلاق نمک سیرجان نام باتلاقی در استان کرمان ایران است.
باتلاق نمک سیرجان هم‌اکنون به‌صورت انبار عظیمی از نمک محلول درآمده که سرتاسر حوضه دشت سیرجان را به‌طور غیرمستقیم چه در حالتی که دریاچه نمک پرآب باشد و چه در حالت خشک و کویری انباشته از نمک را تحت تأثیر خود درآورده است سطح باتلاق را پوشش ضخیمی از نمک طعام پوشانده است.  باتلاق نمک به‌صورت نوار شمال غربی، غرب تا جنوب‌غربی دشت سیرجان را در برمی‌گیرد و دنباله آن به‌صورت منقطع و ضعیف تا دشت شهر بابک ادامه دارد.
وب‌گاه کویرهای ایران (برداشت آزاد با ذکر منبع)
کویر درانجیر
کویر درانجیر نام کویری در نزدیکی شهر بافق در استان یزد ایران است.
کویر بافق در فرورفتگی مشرق یزد که در واقع فرورفتگی اصلی کویر یزد می‌باشد قرار گرفته است. رودخانه‌های اصلی این کویر به بخش جنوبی وارد شده و مخروط افکنه‌های حاشیه‌ای و معمولاً سفید رنگ اطراف این کویر نشان دهنده شوری قابل توجه زمینهای اطراف این کویر می‌باشد. طول کویر بافق در حدود ۷۵ کیلومتر و عرض آن در حدود ۲۰ کیلومتر بوده و مساحت آن در حدود ۷۵۰ کیلومتر مربع می‌باشد. ۶۰٪ از آن را زمینهای رسی و ۴۰٪ از آن را نمکزار وسیعی پوشانده است. زمینهای رسی بخش جنوبی و شمال غربی این کویر را پوشانده‌اند. رودخانه‌های جنوبی باعث تراکم زیاد گیاهان شور زیست در قسمت جنوبی این کویر شده‌اند، در حالی که در قسمت‌های شمالی یا نزدیک سطح نمکزار به علت افزایش شوری زمین گیاهی مشاهده نمی‌شود.
نمکزاری در قسمت شمالی کویر قرار گرفته که تقریباً تمام عرض کویر را از شرق به غرب قطع می‌کند. سطح این نمکزار را لکه‌های هم‌مرکزی همراه با حوزه‌های کوچک باتلاقی می‌پوشاند که در بعضی نقاط به وسیله نمک تازه پوشیده شده است. با توجه به اینکه لبه‌های این قشر نمکی به‌طور موضعی شکسته یا اینکه به طرف بالا برگشته، می‌توان تصور نمود که نمکزار فعلی بر روی سطح آب فوق‌العاده کم عمقی شناور بوده یا بر روی لجن اشباع شده‌ای بستر گرفته است. به دلیل وجود رطوبت در زیر قشر نمکی، رانندگی بر روی این کویر بشدت خطرناک و در بعضی قسمت‌ها غیرممکن است.
مسیر یزد به بافق از قسمت جنوبی این کویر عبور می‌کند
مسیر دیگر مسیر آسفالته بافق به حسن‌آباد است که پس از حسن‌آباد مسیر خاکی می‌شود و به خرانق منتهی می‌گردد. این مسیر از حاشیه شرقی کویر عبور می‌کند
وب‌گاه کویرهای ایران (برداشت آزاد با ذکر منبع)
اخترشناس
اخترشناس، ستاره‌شناس یا مُنَجّمْ، دانشمندی است که روی اجرام آسمانی مانند ستارگان، سیارات و کهکشان‌ها مطالعه می‌کند.
اخترشناسان کنونی معمولاً تا مقطع پسادکترا در رشتهٔ فیزیک یا اخترشناسی ادامه تحصیل می‌دهند و سپس در مراکز تحقیقاتی یا دانشگاه‌ها استخدام می‌شوند.
از اخترشناسان مشهور ایرانی در دوران طلایی اسلام می‌توان به ابوریحان بیرونی و حاسب طبری (آملی) و خواجه نصیرالدین توسی (سازندهٔ زیج توسی) اشاره کرد.
پاگه
مردم جنوب ایران به‌ویژه در هرمزگان برای حفظ جان دامهای خود در مقابل حیوانات درنده از قبیل گرگ، شغال و روباه محفظهٔ بزرگی از چوب درخت نخل خرما درست می‌کنند که به وسیلهٔ این چوبها و با در کنار هم قرار دادن و گره‌زدن آنها با درانی (طناب) جایگاه مخصوص به دام را درست می‌کنند که (پاگه Pagah) نام دارد ، که به گویش کوخردی «اَسُوه» نامیده می‌شود. دامداران با ساخت پاگه و نگهبانی سگهای اهلی شده دامهای خود را در مقابل خطرات حفظ می‌کنند.
مخلوط‌کن
دستگاه مخلوط‌کن برای مخلوط کردن مایعات و همچنین جهت خرد یا آسیاب کردن گوشت، سیب زمینی، پیاز، مغز گردو، برنج، ادویه و اجسام سخت به کار می‌رود.
دستگاه‌های مخلوط کن ممکن است پارچ شیشه‌ای یا پلاستیکی داشته باشند. برخی آن‌ها دکمه یخ دارند که می‌توان از آن برای تهیه انواع نوشیدنی‌های خنک استفاده نمود. شرکتهای سازنده این گونه لوازم برقی گاهی دستگاه‌های متنوع و جداگانه به بازار عرضه می‌کنند که بعضی از آن‌ها فقط یک کار خاص را انجام می‌دهد و بعضی با استفاده از لوازم یدکی چند کار مختلف را انجام می‌دهند.درپوش پلاستیکی که از ریختن مواد مخلوط شده به بیرون جلوگیری می‌کند. تیغه مخلوط کن که در وسط مخزن نصب می‌شود.
قسمت آب پرتقال گیری: قسمت آب پرتقال‌گیری دستگاه از اجرای زیر تشکیل شده‌است:
درپوش کلاهکی که روی بازوی مخلوط کن سوار می‌شود و قسمت وسط آن گردان است. مخزن که روی دکمه سر موتور سوار می‌شود و بازوی بلندی که با کلاهک درپوش درگیر می‌شود در آن قرار دارد. روی دسته دکمه فشاری قرار دارد.
بدنه اصلی دستگاه که موتور محرک در آن قرار دارد و دکمه‌ای که زیر دسته مخلوط کن آن قرار می‌گیرد.
قسمت الکتریکی دستگاه: قسمت الکتریکی آسیاب برقی از قطعات زیر تشکیل شده‌است:
هیچ وقت قطعات آسیاب مخلوط کن برقی را با آب جوش پاک تمیز نکنید. قطعات را با شعله آتش خشک نکنید. هرگز دستگاه اصلی را که موتور در آن تعبیه شده داخل آب نکنید. دستگاه را نزدیک شعله آتش، اجاق گاز، و وسایلی که با گرما در ارتباط هستند و نیز اشعه مستقیم آفتاب نگذارید. هرگز به‌طور طولانی از دستگاه استفاده نکنید این دستگاه باید ۳ ثانیه کار کند و ۳ ثانیه استراحت داشته باشد. از ریختن مواد سخت داخل آسیاب جدا خودداری نماید. موقع باز و بسته کردن دستگاه دوشاخه را از پریز بیرون آورید.دانشنامه رشد.
فهرست زنان شاهنامه
در بخش پهلوانی و اسطوره‌ای:
ارنواز
ارنواز یکی از دو دختر جمشید است که در ابتدا به همسری ضحاک درآمد و پس از پیروزی فریدون بر ضحاک، همسر فریدون شد.
پادشاهی جمشید به سبب تغییر اخلاق و رویه در حکومت بخت و اقبال از او برگشت و فرّه‌ایزدی از سیمای او پر کشید. اکابر و بزرگان کشور از وی روی برتافته به جانب ضحاک رو آوردند. چون ضحاک بر تاج و تخت کیان جلوس نمود عمده فعالیت او یافتن جمشید و کشتن او بود چون مادامی که جمشید متواری بود، جلوس او قانونی محسوب نمی‌شد مگر اینکه نسل پادشاهی ایران از روی زمین محو شود.
ضحاک چون بر تخت پادشاهی نشست، گرد او اجتماع کردند و سالیان زیاد حکومت کرد ولی عمده خصائص حکمرانی دوران ضحاک ترویج آئین دروغ و محو راستی در قلمرو او بود جادوگران و دیوان صاحب منصب و اختیار فرزانگان و نیکوکاران در خفا و خطر قرار گرفتند. طبق رسم باستان پادشاه جدید تا ملکه یا بانوی سلطان پیشین را به عقد خود درنمی‌آورد حکومت او رسمیت نداشت فلذا ضحاک دو دختر پادشاه متواری را به عقد خویش درآورد و رسماً پادشاه ایرانیان و تازیان شد.
در اوستا نام ارنواز به دیسهٔ «اَرِنَوَک» (اوستایی: 𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐 /arənavak/) در بندهای ۱۳ و ۱۴ گوش‌یشت (درواسپ یشت) دیده می‌شود. آمده ست که فریدون برای ایزد گوش قربانی نموده و از او درخواست که به ضحاک غلبه کند و دو زنش را به نام‌های «سَنْگْهَوَک» (اوستایی:𐬯𐬀𐬢𐬵𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐 /saŋhavak/) و «اَرِنَوَک» (اوستایی:𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐 /arənavak/) را که برای زادآوری دارای بهترین بدن و از برای خانه‌داری برازنده هستند؛ از وی برباید. در بندهای ۲۳ از رام‌یشت و در بندهای ۳۳ تا ۳۵ از ارد یشت باز فریدون از برای فرشتگان ویو (هوا) و ارد (دارایی) فدیه می‌آورد تا بر ضحاک چیرگی یافته و دو زنش را برباید. برای نمونه در بند ۱۴ گوش‌یشت آمده ست:
«𐬛𐬀𐬰𐬛𐬌. 𐬨𐬈. 𐬬𐬀𐬢𐬎𐬵𐬌. 𐬯𐬆𐬎𐬎𐬌𐬱𐬙𐬈. 𐬛𐬭𐬎𐬎𐬁𐬯𐬞𐬈. 𐬙𐬀𐬝. 𐬁𐬌𐬌𐬀𐬞𐬙𐬆𐬨𐬿 𐬫𐬀𐬝. 𐬠𐬀𐬎𐬎𐬁𐬥𐬌. 𐬀𐬌𐬡𐬌-𐬬𐬀𐬥𐬌𐬌𐬃. 𐬀𐬲𐬍𐬨. 𐬛𐬀𐬵𐬁𐬐𐬆𐬨. 𐬚𐬭𐬌𐬰𐬀𐬟𐬀𐬥𐬆𐬨. 𐬚𐬭𐬌𐬐𐬀𐬨𐬆𐬭𐬆𐬜𐬆𐬨. 𐬑𐬴𐬎𐬎𐬀𐬱𐬀𐬴𐬍𐬨. 𐬵𐬀𐬰𐬀𐬢𐬭𐬀-𐬫𐬀𐬊𐬑𐬱𐬙𐬍𐬨. 𐬀𐬱𐬀𐬊𐬘𐬀𐬢𐬵𐬆𐬨. 𐬛𐬀𐬉𐬎𐬎𐬍𐬨. 𐬛𐬭𐬎𐬘𐬆𐬨. 𐬀𐬖𐬆𐬨. 𐬟𐬭𐬀𐬗𐬀. 𐬐𐬆𐬭𐬆𐬧𐬙𐬀𐬝. 𐬀𐬢𐬭𐬋. 𐬨𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬎𐬱. 𐬀𐬎𐬎𐬀. 𐬫𐬅𐬨. 𐬀𐬯𐬙𐬎𐬎𐬀𐬌𐬙𐬍𐬨. 𐬔𐬀𐬉𐬚𐬅𐬨. 𐬨𐬀𐬵𐬭𐬐𐬁𐬌. 𐬀𐬴𐬀𐬵𐬈. 𐬔𐬀𐬉𐬚𐬀𐬥𐬀𐬅𐬨𐬺 𐬎𐬙𐬀. 𐬵𐬈. 𐬬𐬀𐬧𐬙𐬀. 𐬀𐬰𐬁𐬥𐬌. 𐬯𐬀𐬢𐬵𐬀𐬎𐬎𐬁𐬗𐬌. 𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀𐬎𐬎𐬁𐬗𐬌. 𐬫𐬋𐬌. 𐬵𐬆𐬥. 𐬐𐬆𐬵𐬭𐬞𐬀. 𐬯𐬭𐬀𐬉𐬱𐬙𐬀. 𐬰𐬀𐬰𐬁𐬙𐬇𐬈. 𐬔𐬀𐬉𐬚𐬌𐬌𐬁𐬌𐬙𐬀. 𐬫𐬋𐬌. 𐬀𐬠𐬛𐬋𐬙𐬆𐬨𐬈𐬺»
kazki. me. vaŋuhi. səvište. drvāspe. taț. āyaptəm.
«این کامیابی را بمن ده ای نیک ای تواناترین درواسپ که من به اژی دهاک (ضحاک) سه‌پوزه سه‌کله، شش چشم هزار چستی و چالاکی دارنده پیروزی یابم. باین دیو دروغ بسیار قوی که آسیب مردمان است باین خبیث و قوی‌ترین دروغی که اهریمن بر ضد جهان مادی بیافرید تا جهان راستی را از آن تباه سازد و که من هر دو زنش را بربایم هر دو را سنگهوک و ارنوک که از برای زادآوری دارای بهترین بدن می‌باشند هر دو را که از برای خانه‌داری برازنده هستند.»
شهرناز
شهرناز یا شهرنواز یا شه‌نواز یکی از دو دختر جمشید است که در ابتدا به همسری ضحاک درآمد و پس از پیروزی فریدون بر ضحاک، همسر فریدون شد.
طبق متون شاهنامه به نظر می‌رسد ارنواز خواهر بزرگتر است چون در مصاحبت و گفتگوها این ارنواز است که مشارکت دارد و شهرناز اگر هم در جمع حضور دارد ساکت و خاموش فقط می‌شنود. بار اول مباحثه ارنوار با ضحاک آن زمانی است که ضحاک از خوابی که دیده بود هراسان بیدار گشت و نعره برآورد و از بانگ هولناک آن هر دو خورشیدرو نزد او آمده و ارنواز به طعنه به پادشاه هفت کشور می‌گوید چه شده که شاه جهان چنین هراسان گشته است.
بار دیگر زمانی که فریدون بر پایتخت ضحاک بابل سیطره یافت داخل کاخ صد ستون شد همهٔ نگهبانان و نرّه دیوان ضحاک را با گرز نقش زمین کرد چهار نعل به درون کاخ تاخت کلاه کیانی را گرفته بر سر نهاد آنگاه دختران جم به استقبال او آمدند از اصل و نسب فریدون پرسیدند نشان او را یافتند و فهمیدند که خواب‌های پریشان ضحاک بی‌سبب نبود. فریدون مخفیگاه ضحاک را پرسید و باز این ارنواز است که پاسخ آورد و شهرناز خاموش است.
در اوستا نام ارنواز به دیسه‌ی «سَنْگْهَوَک» (اوستایی:𐬯𐬀𐬢𐬵𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐 /saŋhavak/) در بندهای 13 و 14 گوش‌یشت (درواسپ یشت) دیده می‌شود. آمده ست که فریدون برای ایزد گوش قربانی نموده و از او درخواست که به ضحاک غلبه کند و دو زنش را به نام‌های «سَنْگْهَوَک» (اوستایی:𐬯𐬀𐬢𐬵𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐 /saŋhavak/) و «اَرِنَوَک» (اوستایی:𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀𐬎𐬎𐬀𐬐 /arənavak/) را که برای زادآوری دارای بهترین بدن و از برای خانه‌داری برازنده هستند؛ از وی برباید. در بندهای 23 از رام‌یشت و در بندهای 33 تا 35 از ارد یشت باز فریدون از برای فرشتگان ویو (هوا) و ارد (دارایی) فدیه می‌آورد تا بر ضحاک چیرگی یافته و دو زنش را برباید. برای نمونه در بند 14 گوش‌یشت آمده ست:
«𐬛𐬀𐬰𐬛𐬌. 𐬨𐬈. 𐬬𐬀𐬢𐬎𐬵𐬌. 𐬯𐬆𐬎𐬎𐬌𐬱𐬙𐬈. 𐬛𐬭𐬎𐬎𐬁𐬯𐬞𐬈. 𐬙𐬀𐬝. 𐬁𐬌𐬌𐬀𐬞𐬙𐬆𐬨𐬿 𐬫𐬀𐬝. 𐬠𐬀𐬎𐬎𐬁𐬥𐬌. 𐬀𐬌𐬡𐬌-𐬬𐬀𐬥𐬌𐬌𐬃. 𐬀𐬲𐬍𐬨. 𐬛𐬀𐬵𐬁𐬐𐬆𐬨. 𐬚𐬭𐬌𐬰𐬀𐬟𐬀𐬥𐬆𐬨. 𐬚𐬭𐬌𐬐𐬀𐬨𐬆𐬭𐬆𐬜𐬆𐬨. 𐬑𐬴𐬎𐬎𐬀𐬱𐬀𐬴𐬍𐬨. 𐬵𐬀𐬰𐬀𐬢𐬭𐬀-𐬫𐬀𐬊𐬑𐬱𐬙𐬍𐬨. 𐬀𐬱𐬀𐬊𐬘𐬀𐬢𐬵𐬆𐬨. 𐬛𐬀𐬉𐬎𐬎𐬍𐬨. 𐬛𐬭𐬎𐬘𐬆𐬨. 𐬀𐬖𐬆𐬨. 𐬟𐬭𐬀𐬗𐬀. 𐬐𐬆𐬭𐬆𐬧𐬙𐬀𐬝. 𐬀𐬢𐬭𐬋. 𐬨𐬀𐬌𐬥𐬌𐬌𐬎𐬱. 𐬀𐬎𐬎𐬀. 𐬫𐬅𐬨. 𐬀𐬯𐬙𐬎𐬎𐬀𐬌𐬙𐬍𐬨. 𐬔𐬀𐬉𐬚𐬅𐬨. 𐬨𐬀𐬵𐬭𐬐𐬁𐬌. 𐬀𐬴𐬀𐬵𐬈. 𐬔𐬀𐬉𐬚𐬀𐬥𐬀𐬅𐬨𐬺 𐬎𐬙𐬀. 𐬵𐬈. 𐬬𐬀𐬧𐬙𐬀. 𐬀𐬰𐬁𐬥𐬌. 𐬯𐬀𐬢𐬵𐬀𐬎𐬎𐬁𐬗𐬌. 𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀𐬎𐬎𐬁𐬗𐬌. 𐬫𐬋𐬌. 𐬵𐬆𐬥. 𐬐𐬆𐬵𐬭𐬞𐬀. 𐬯𐬭𐬀𐬉𐬱𐬙𐬀. 𐬰𐬀𐬰𐬁𐬙𐬇𐬈. 𐬔𐬀𐬉𐬚𐬌𐬌𐬁𐬌𐬙𐬀. 𐬫𐬋𐬌. 𐬀𐬠𐬛𐬋𐬙𐬆𐬨𐬈𐬺»
kazki. me. vaŋuhi. səvište. drvāspe. taț. āyaptəm.
«این کامیابی را بمن ده ای نیک ای تواناترین درواسپ که من به اژی دهاک (ضحاک) سه‌پوزه سه‌کله، شش چشم هزار چستی و چالاکی دارنده پیروزی یابم. باین دیو دروغ بسیار قوی که آسیب مردمان است باین خبیث و قوی‌ترین دروغی که اهریمن بر ضد جهان مادی بیافرید تا جهان راستی را از آن تباه سازد و که من هر دو زنش را بربایم هر دو را سنگهوک و ارنوک که ازبرای زادآوری دارای بهترین بدن می‌باشند هر دو را که از برای خانه‌داری برازنده هستند.»
تهمینه
تَهمینه در شاهنامه، دختر شاه سمنگان، همسر رستم و مادر سهراب است. فردوسی، دربارهٔ این بانو چنین می‌سراید، که روزی رستم برای نخجیر به مرز سمنگان رسید، گوری را شکار کباب کرده و خورد، آنگاه رخش را در بیشه‌زار رها بخواب و استراحت پرداخت. عده‌ای از سواران ترک در آن شکارگاه رخش را بی‌صاحب یافته آن را با خود به سمنگان بردند. رستم که از خواب برخاست به اطراف نظر افکند، رخش را ندید دلگیر شد به ناچار از جای بلند شد زین را کول کرده پی اسب را گرفته به شهر سمنگان رسید: ساخته شده از دو بخش تهم و اینه که بخش اول به مفهوم قوی و نیرومند و بخش دوم پسوند نسبت است و با هم به معنی زن قوی و نیرومند می باشد
تنی چند از اهالی سمنگان ورود رستم دستان را به شاه سمنگان خبر می‌دهند، مرزبان سمنگان به محض آگهی با چند تن از خاصان و بزرگان به استقبال رستم آمده او را با احترام به ارگ دعوت و به افتخار او بزم شایسته‌ای برپا می‌کنند. رستم از گم شدن رخش اظهار نگرانی می‌کند، شاه سمنگان و اعیان آن جا به رستم اطمینان می‌دهند رخش پیدا خواهد شد نگران نباشد. تهمتن شاد گردیده، تا پاسی از شب به می‌گساری پرداخت سپس در بستری که برایش آماده شده بود به خواب رفت ولی در امتداد شب مهمان ناخوانده بر او وارد می‌شود:
چون پاسی از شب گذشت و رستم بخواب فرورفت در اتاق به آرامی باز شد و تهمینه با شمعی در دست آهسته بر بالین مست آمد، رستم از خواب بیدار گشت خیره به تهمینه نگریست و نام و سبب مراجعه او را در آن موقع نا به هنگام پرسید که در جواب شنید: من دختر شاه سمنگان از پشت شیران و پلنگان هستم که در جهان جفتی لایق من نیست، از تو افسانه‌ها شنیده‌ام که هیچ ترسی از شیر و نهنگ و پلنگ نداری، شب تیره تنها به مرز توران شدی از تفحص در آن مرز هیچ هراسی در دل نداری، گوری را به تنهایی بریان کرده می‌خوری، چون اینگونه آوازه تو را شنیدم به پیشت آمده‌ام:
رستم که از زیبایی تهمینه خیره مانده بود، نام یزدان جهان آفرین را بخواند و آن نیک رو آهسته پهلوی رستم نشست. چون رستم پری‌چهره را بر آنگونه دید و هیچ راهی جز فرّهی، فرجام را ندید، گفت باید موبدی حاضر گشته تا از شاه بخواهد تو را به عقد من درآورد و تهمینه از پیشنهاد او بسیار شاد شد:
تهمینه در ادامه می‌گوید چون وصف پهلوانی تو را شنیدم ندیده عاشق تو گشته‌ام و بدان که من عقلم را فدای عشق تو کرده‌ام و از خدای جهان آرزو دارم از تو فرزندی به من عطا فرماید که مانند تو باشد، از این گذشته من آمده‌ام که خبر یافتن رخش را نیز به تو بدهم. تهمتن چون سخنان تهمینه را شنید، همان شب او را به عقد خویش درآورد. نـُـه ماه پس از آن شب وصل، سهراب یل چشم به جهان گشود. شاه سمنگان از این وصلت بسیار شادمان شد و بزرگان و اکابر سمنگان همه به رستم تبریک گفتند و جشن بزرگی به افتخار عروس و داماد برپا کردند.
سودابه
سودابه (سوداوه) شخصیتی در حماسهٔ "شاهنامه" است. او دختر شاه هاماوران بود.
کیکاووس پس از جنگ مازندران و بسط مرزهای کشور خویش این بار متوجه تسخیر کشور هاماوران شد و پس از پیروزی بر شاه هاماوران، از دختر او سودابه خواستگاری کرد:
شاه هاماوران از شکستی که از دولت نه چندان قدرتمند متحمل می‌شود به ناچار به این وصلت رضایت می‌دهد، اما او نقشه‌ای داشت تا کاووس را هلاک نموده بلکه به وضعیت سابق برگردد. پس از این ازدواج شبی به بهانه جشنی کیکاووس و ایرانیان را به کاخ خویش دعوت می‌کند و در آنجا با نیرنگ کیکاووس و دیگر سپاهیان ایران را به بند کشیده اسیر خود می‌کند. این بار نیز برای بار دوّم خبر به رستم پهلوان رسیده با عجله به کمک کیکاووس می‌شتابد.
سودابه زنی زیبا، باخرد و مهربان توصیف شده که در تمام مدت اسارت کاووس به یاری او برخاسته علیه پدر موضع می‌گیرد. سودابه شهبانوی ایران و نامادری شاهزاده سیاوش است، او بیشتر به خاطر نقش منفی در دربار کاووس و تبعید سیاوش مشهور است. وقتی سیاوش پس از سپری کردن دوران کودکی و نوجوانی در زابل نزد پدر باز می‌گردد، سودابه شیفتهٔ او می‌شود و او را به حرم به بهانه ملاقات با نزدیکان دعوت کرده تا نیاتش را که همان ابراز عشق بود به او بفهماند.
سیاوش نیز از قصد او و دامی که پهن کرده بود آگاه شد و مقاومت کرده از خیانت به پدرش احتراز می‌کند. سودابه بالاجبار می‌خواست با سیاوش هم‌آغوش شود اما در این کش و قوس جز تکه پیراهنی از سیاوش چیزی در دستش نماند. سودابه از ترس برملا شدن موضوع و رسوایی، با مکر زنانه کیکاووس را علیه سیاوش تحریک می‌کند و به او القاء می‌کند که سیاوش قصد تجاوز به او را داشت.
چون سودابه متوجه موقعیت سیاوش گشته و قدرت را از کفش رفته می‌دید دوقلوهای یک زن زائو را کشته و خودش را مادر کودکان مرده جا می‌زند و مرگ آنان را به سبب تجاوز سیاوش وانمود می‌کند و دوباره کاوس یه سیاوش بدگمان می شود.
کیکاووس نیز برای یافتن گنهکار به هر دو دستور داد تا از میان آتش بگذرند. سیاووش ناگزیر شد برای اثبات بیگناهی خود و به جای قسم یاد کردن از میان شعله‌های آتش بگذرد که بدون هیچ آسیبی از میان شعله‌های مهیب آتش گذشت. اما سودابه به آتش نزدیک نشد. آنگاه سیاوش پیش پدر رفت وساطت نمود که سودابه را ببخشد و پدر نیز قبول کرد. گذر سیاوش از آتش نوعی آزمون الهی بوده که «ور» نامیده می شده که به دو نوع ور گرم و ور سرد تقسیم می شده و عبور از آتش ور گرم بوده است.
مرداس
مِرداس شاه دشت نیزه‌وران که از نژاد عرب یا آشوری بوده و قلمروش در منطقهٔ امروزی کشور سوریه قرار داشت. تاریخ پادشاهی مرداس همزمان با پادشاهی ‌جمشید در ایران بود. ریشهٔ نامی مرداس و ضحاک به زبان آرامی نزدیک‌تر است. ضحاک به کمک اهریمن پدر خود مرداس را از پای درآورد.
از گنجینه‌ها و آثاری که از قلعهٔ ضحاک در آذربایجان ایران بدست آمده، احتمال عرب بودن ضحاک را بیشتر می‌کند. به هر حال مرداس پدر ضحاک است که با نیرنگ او کشته می‌شود. مرداس بنابر روایت فردوسی مردی نیک و گرانمایه بود که دادگری می‌کرد و از خدای جهان‌دار می‌ترسید و شاید بخاطر همین خصائص مردم ایران که از ظلم و بیداد خسته شده بودند به استقبال پسرش ضحاک شتافتند و او را به‌جای جمشید برای پادشاهی ایران ترجیح دادند. باز هم بنابر روایتی از شاهنامه روزی ابلیس به وسوسه کردن ضحاک یا (آژی دهاک) آمد و ضحاک را به کشتن پدر برانگیخت.
آبتین
آبتین (آتبین) نام پدر فریدون، پادشاه پیشدادی است. او دومین کسی است که گیاه مقدس هوم را می‌فشرد و به پاس آن فرزند شایسته‌ای چون فریدون به او عطا می‌شود. آبتین توسط سربازان ضحاک گرفتار و کشته و شد مغز سرش را خوراک ماران ضحاک می‌شود. نام همسر آبتین، فَرانَک بود.
نام او در اوستا به صورت (āθwya/آثویه) و در سانسکریت به صورت (آپتیه) آمده است. در برخی از کتب اوستایی، پهلوی، عربی و فارسی نیز به شکل اثوی، اسپیان یا اثفیان آمده‌است که هم نام او و هم لقب خاندانش است. برخی نیز نام او را «پرگاو» نوشته‌اند. در لغتنامهٔ دهخدا این نام به معنای روح کامل و انسان نیکوکار آمده است. همچنین آبتین به معنای کسی است که به تعالیم زردشت عمل می‌کند و خوش‌کردار، خوش‌گفتار و خوش‌پندار است. صاحب برهان قاطع، معنی آن را نفس کامل و نیکوکار و صاحب گفتار و کردار نیک و اسعدالسُّعَداء آورده است. "آبتین" نام یکی از فرماندهان و پهلوانان ایرانی نیز بوده است.
در کتاب "مجمل التواریخ و القصص"، نام پدر آبتین، همایون ذکر شده‌است. نَسَبِ همایون به تهمورث می‌رسد.
در "آثار الباقیه عن القرون الخالیه"، اثر ابوریحان بیرونی، در خصوص نسب فریدون (و به تبَعِ آن آبتین) چنین آمده: «افریدون بن اثفیان بن گاو بن اثفیان نیکاو بن اثفیان بن شهرکاو بن اثفیان».
داستان آبتین، به عنوان یکی از شخصیت های شاهنامه آورده شده است:
شهرستان چالوس
شهرستان چالوس از شهرستان‌های استان مازندران ایران است. مرکز این شهرستان شهر چالوس می‌باشد.این شهرستان از شرق به شهرستان نوشهر، از جنوب به شهرستان کرج و از غرب و جنوب غرب با شهرستان‌های عباس آباد و کلاردشت همجوار است.
جمعیت این شهرستان طبق سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، ۱۱۶٬۵۴۲ نفر بوده که متشکل از ۳۹٬۱۰۵ خانوار است. این شهرستان دارای دو بخش (مرکزی و مرزن آباد) ، چهار دهستان و سه شهر تابعه‌ (چالوس، مرزن آباد و هچی‌رود) است.
شهرها: چالوس، هچی‌رود و مرزن‌آباد
این شهرستان از شمال به دریای مازندران از مشرق به شهرستان نوشهر، از جنوب شرقی به شهرستان نور، از جنوب به شهرستان کلاردشت و از غرب به شهرستان عباس آباد محدود و دارای دو بخش مرکزی و مرزن آباد است. چالوس که در متون تاریخی از آن به نام‌های «شالوس» و «سالوش» نیز یاد شده بخشی از سرزمین رویان و از آبادی‌های معتبر طبرستان محسوب می‌شد و دارای پادگان نظامی و قلعه و استحکاماتی برای دفع حمله دیلمان بود و در زمان قاجار پس از فتح گیلان و ضمیمهٔ دوبارهٔ تنکابن به مازندران منطقه کلارستاق (چالوس)، کجور و تنکابن محال ثلاث را در مازندران تشکیل می‌دادند. اکثر جنگها در این منطقه صورت می‌گرفت. مقدسی در آثار خود از قلعه سنگی و مسجد جامع چالوس یاد کرده‌است. از این آثار اکنون چیزی باقی نمانده‌است. نخستین بیعت‌هایی که مردم طبرستان در سال ۲۵۰ ه‍.ق با سادات نمودند در همین مسجد جامع انجام شد. تاریخ این شهر حکایت از فراز و نشیب‌های فراوان به ویژه در زمان حکومت سادات علوی در طبرستان دارد. منطقه رویان کهن از نواحی غربی طبرستان بوده‌است که شامل شهرستان‌های نور، نوشهر، چالوس، کلاردشت (کلار)، عباس‌آباد (لنگا)، تنکابن و رامسر (سختسر) می‌شده‌است و گاهی مرز غربی آن تا رودسر (هوسم) ادامه می‌یافت مردم رویان کهن به زبان طبری و گویش طبری رویانی که زبان اسپهبدان طبرستان نیز بود سخن می‌گفتند دو لهجه طبری کلارستاقی و طبری کجوری شاخه ای از گویش طبری رویانی هستند که از شهرستان نور تا شهرستان تنکابن گویش می‌شود. مردم بومی شهرستان چالوس به زبان مازندرانی صحبت می‌کنند که به تبری کلارستاقی شهرت دارد.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران ۱۳۸۳.