hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
فونافوتی
فونافوتی پایتخت کشور کوچک جزیره‌ای تووالو است.
جمعیت فونافوتی بر پایه آمار سال ۲۰۰۲ برابر با ۴۴۹۲ نفر است و با این حساب پرجمعیت‌ترین آبسنگ این کشور بشمار می‌رود.
فونافوتی یک نواره باریکی از خشکی است به پهنای ۲۰ تا ۴۰۰ متر که به دور یک مرداب بزرگ حلقه زده است.
یک نوار کوچک فرودگاهی هم در این خشکی وجود دارد.
خانه‌های فونافوتی به سبک بومی و با برگ نخل درست شده‌اند.
دست کم ۳۳ جزیره در آبسنگ فونافوتی وجود دارد.
بزرگ‌ترین آنها فونگافاله نام دارد و در رتبه دوم فونافالا است.
در کل سه جزیره مسکونی آن فونگافاله، فونافالا و موتولوآ هستند.
کینگستون، جامائیکا
کینگستون پایتخت کشور جامائیکا است.
کپنهاگ
کُپِنهاگ (، ; ) پایتخت کشور دانمارک است.
کارلزبرگ (چهارمین تولیدکننده آبجو در جهان)،نوونوردیسک (تولیدکننده دارو)، دانسکه بانک(بزرگترین بانک و بیمه دانمارک) و لوندبک(تولیدکننده دارو) همگی در این شهر مستقر هستند.
کپنهاگ، یکی از بزرگترین شهرهای پیاده دنیاست. اگرچه این شهر با شاخصه‌های میراث تاریخی ویژه‌اش همچون یک شبکه خیابانی قرون وسطایی باریک اعتبار یافته‌است اما به صورت مداوم در جهت بهبود کیفیت زندگی خیابانی خود در حال فعالیت بوده‌است.
در ۴۰ سالی که خیابان اصلی کپنهاگ -استروگت به یک محدودهٔ کاملاً پیاده تبدیل شده‌است، برنامه‌ریزان شهری گام‌های کوچک بی‌شماری در جهت تغییر شکل شهر از یک مکان اتومبیل‌مدار به یک محیط شهروندگرا برداشته‌اند. فضاهای پیاده‌مدار مرکزی این شهر در طی یک برنامه ۴۰ساله از ابتدای دهه ۱۹۶۰ تا اواخر قرن گذشته به بیش از ۶ برابر افزایش یافته‌اند. همین اقدامات سبب شد که کپنهاگ به‌عنوان یکی از موفق‌ترین شهرهای پیادهٔ جهان در ژوئن سال ۲۰۰۴ پذیرای پنجمین کنفرانس بین‌المللی Walk 21 با شعائر شهرهایی برای مردم باشد.
جهت ثابت نگه‌داشتن حجم ترافیک، مسئولان مدیریت شهری کپنهاگ، شمار اتومبیل‌ها را در مرکز شهر از طریق حذف فضاهای پارکینگ به میزان ۲–۳ درصد در سال کاهش دادند. بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۶، شهر در حدود ۶۰۰ فضای پارکینگ را حذف کرد.
متروی کپنهاگ در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۲۲ ایستگاه می‌باشد.
از گردشگاه‌های اصلی این شهر می‌توان از استروگت (Strøget) نام برد که یک مرکز خرید به‌صورت خیابان‌های پیاده‌رو بسیار طولانی است. طولانی‌ترین Shopping Street در دنیا؛ که رکورد طولانی‌ترین CatWalk یا نمایش مد دنیا هم در همین خیابان شکسته شد.
«معروف‌ترین تندیس دانمارک» به نام "پری دریایی"، بر روی صخره‌ای در کنار ساحل کپنهاگ نصب شده‌است.
در شهر کپنهاگ منطقهٔ آزادی وجود دارد به نام کریستیانیا که در واقع یک منطقهٔ خودگردان هیپی‌ها است که در آنجا ساختمان‌های قدیمی و جدید با معماری متفاوت وجود دارد و ساکنین آن جا نوعی زندگی اجتماعی اشتراکی بر پایه عدالت اجتماعی و احترام به محیط زیست دارند. مصرف و فروش مواد مخدر سبک از جمله حشیش و ماری جوانا در آنجا آزاد است، گرچه برای مصرف و فروش مواد مخدر سنگین‌تر مانند کوکائین، اکستازی، هروئین و غیره منع قانونی وجود دارد. بسیاری از تحلیلگران وجود این منطقه را نشانهٔ وجود دموکراسی آزاد در دانمارک می‌دانند. عکس‌برداری در این منطقه ممنوع است.
این شهر با ۱٬۹۳۵٬۷۴۶ (شهر و حومه در سرشماری ۱ آوریل ۲۰۱۲) نفر جمعیت بزرگ‌ترین شهر دانمارک نیز هست. نام این شهر از نام دانمارکیِ Køb-en-havn به‌معنی «بندرِ بازرگانی» گرفته شده‌است.
Wikipedia contributors, "Copenhagen," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
بخارست
بُخارست بزرگ‌ترین شهر و پایتخت کشور رومانی است.
بخارست بر کرانه رودخانه دامبوویتا قرار دارد.
متروی بخارست در سال ۱۹۷۹ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۴ خط و ۵۱ ایستگاه می‌باشد.
لوساکا
لوساکا پایتخت کشور زامبیا و بزرگ‌ترین شهر این کشور است.
این شهر در بخش مرکزی جنوب زامبیا و در فلاتی به بلندی ۱۳۰۰ متر از سطح دریا قرار دارد.
در آغاز در این محل دهکده‌ای وجود داشت که به نام کدخدای آن لوساآکا نامیده می‌شد.
مستعمره‌نشینان اروپائی در سال ۱۹۰۵ این دهکده را گسترش دادند و بعداً بخاطر مرکزیت مکان آن، این شهر به عنوان پایتخت مستعمره بریتانیایی رودزیای شمالی جانشین شهر لیوینگستون شد.
پس از تشکیل فدراسیون رودزیای شمالی و جنوبی در سال ۱۹۵۳، لوساکا مرکز جنبش نافرمانی مدنی شد و همین جنبش بود که به ایجاد کشور مستقل زامبیا انجامید.
لوساکا در سال ۱۹۶۴ پایتخت کشور تازه‌مستقل زامبیا شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶.
سائوتومه
سائوتومه پایتخت کشور سائوتومه و پرینسیپ است.
لطفا بااین معرفی مختصر در ذیل به صفحه ی مربوط به این کشور آفریقایی بروید ،درضمن این کشور از دو کلمه سائوتومه+پرنسیپ تشکیل شده است و برای ابهام زدائی ذکر این دوجمِله حائزاهمیت است ۱:سائوتومه :نام بسیار قدیمی و مربوط سال۱۵۰۰میلادی است که پرتغالی ها بعنوان اولین مهاجران به هندوستان ،این نام را بر قسمتی از شهر بزرگ چِنای امروزی در هند گذاشتند.خود کلمه ی سائوتومه هم پرتغالی است. ۲سائوتومه با پرنسیپ‌ وقتی کنار یکدیگر می آیند ،این بار نام کشوری آفریقایی است که درقسمت غرب آفریقا و زیر پشت کله ی نقشه ی قاره آفریقا قرار دارد حدود۲۰۰هزترنفر جمعیت دارد. این کشور بعنوان کوچکترین کشور غیرپرتغالی ،پرتغالی زبان دنیا شناخته میشود و از مستعمرات قبلی پرتغال است. نسب و اصل این مردم از سیاه پوستان برده ای هستند که یا از آمریکا بعنوان برده فرار کرده اند یا بردگان آزادشده ی آمریکایی و یا کسانی که از دست قاچاقچیان برده فرار کرده اند!!! خود کلمه ی پرنسیپ هم بمانند سائوتومه، کلمه ای پرتغالی است!
سائوتومه و پرنسیپ[۹] با نام کامل جمهوری دموکراتیک سائوتومه و پرنسیپ به پرتغالی: (República Democrática de São Tomé e Príncipe) کشوری است در خلیج گینه در باخترآفریقا. پایتخت آن سائوتومه است.
باستر
باستر پایتخت کشور جزیره‌ای سنت کیتس و نویس در دریای کارائیب آمریکای مرکزی است.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۰ میلادی ۱۵٬۵۰۰ نفر برآورد شده‌است.
بندر باسه‌تر در کرانهٔ جنوب غربی سنت کیتس و نویس واقع شده و از انبارگاه‌های اصلی بازرگانی برای جزایر بادپناه به‌شمار می‌آید.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ ژانویه ۲۰۰۷.
لوبامبا
لوبامبا (Lobamba) پایتخت سلطنتی و قانونی کشور سوازیلند است.
پایتخت اداری سوازیلند شهر مبابانه است.
لوبامبا با ۵۸۰۰ نفر جمعیت در دره ازولوینی در استان ههوهو (Hhohho) قرار گرفته‌است.
پاراماریبو
پاراماریبو پایتخت کشور سورینام است.
شهر پاراماریبو ه در بخش پاراماریبو با جمعیتی بالغ بر ۲۵۰هزار نفر واقع شده‌است. این شهر بر روی رودخانه سورینام در فاصله تقریبی ۱۵ کیلومتری از اقیانوس اطلس در داخل این کشور واقع شده‌است. پاراماریبو در موقعیت جغرافیایی '۵۲ °۵ شمالی، و '۱۰ °۵۵ غربی قرار گرفته و محدوده زمانی آن به استثنای وضعیت یک ساعت جلوتربردن ساعت، در ۳-UTC قرار دارد.
جمعیت این شهر حدوداً ۲۵۰ هزار نفر است و نیمی از جمعیت کشور سورینام را در خود جای داده است و بر کرانهٔ رود پاراماریبو قرار گرفته‌است. فاصله آن از کرانهٔ اقیانوس اطلس، ۱۵ کیلومتر است.
این منطقه، یک مقر بازرگانی هلندیان بود که بعداً در سال ۱۶۳۰ در تصرف انگلیسیان درآمد. در سال ۱۶۵۰ شهر پاراماریبو پایتخت مستعمره تازه انگلیسی شد.
این ناحیه در سال ۱۶۳۰ توسط انگلیس مسکونی شد، و در سال ۱۶۵۰ این شهر پایتخت مستعمره جدید انگلیس شد. این ناحیه بین بریتانیا و هلند دست به دست شد اما تا زمان استقلال سورینام در سال ۱۹۷۵، از سال ۱۸۱۵ تحت حکومت هلند بود. شهروندان آن عمدتاً از نژاد هندی - آسیایی، بومی، آفریقایی، و تبار مردم هلندی هستند.
در ژانویه ۱۸۲۱، آتش‌سوزی در مرکز شهر حدود ۴۰۰ خانه و ساختمانهای دیگر را ویران نمود. در آتش‌سوزی دوم در سپتامبر ۱۸۳۲، ۴۶ خانه در بخش غربی «واتر کانت» ۴۶ خانه دیگر نیز تخریب گردید.
صادرات اصلی این شهر، بوکسیت، نیشکر، برنج، کاکائو، قهوه، عرق نیشکر و چوبهای مناطق حاره است.
سیمان، رنگ، و آبجو نیز همه در این شهر تولید می‌شوند.
پاراماریبو به دلیل بافت نژادی متضاد خود مشهور است از جمله هندیها، دورگه‌ها، برده‌های فراری، اندونزیایی‌ها، آمریندیها، چینی‌ها و اروپاییها.
در روزهای یکشنبه و تعطیلات یک رقابت آواز پرنده برگزار می‌شود. پرندگان سیاه " تواتوا " (سهره پهن منقار، "اوریزوبروس کراسیروستریس ") رایجترین پرندگانی هستند که برای این منظور استفاده می‌شوند. این پرنده در بخش ملحقات-۱ CITES قرار دارد.
پاراماریبو محل تولید تعدادی بازیگر فوتبال می‌باشد؛ برخی از آنها بعدها در تیم ملی فوتبال هلندیها حاضر شده‌اند.
میدان استقلال یا Onafhankelijksplein، در مرکز شهر پاراماریبو شامل کاخ ریاست جمهوری و مجلس ملی می‌باشد. درست در کنار میدان پارک انتوئین Arecaceae قرار دارد. نقاط جالب دیگر سورینام عبارتند از موزه، موزه ضرابخانه، قلعه زیلاندیا (پاراماریبو)| قلعه زیلاندیا (با قدمت قرن هفدهم، یک بازار و کانال‌های برجای مانده از هلند. تعداد گسترده‌ای از ساختمانهای استعمار هلندی در این شهر وجود دارد. تعداد گسترده‌ای از ساختمانهای مذهبی در این شهر وجود دارد که به دلیل تقابل نژادی در آن است. دو کنیسه، یک مسجد، و دو ماندیر (معبد هندو)، یک کلیسای اصلاح طلب هلندی و یک کلیسای اعظم کاتولیک رمی (کلیسای اعظم کاتولیک رمی سن پیتر و سن پاول که در سال ۱۸۸۵ از چوب ساخته شده، قرار دارند. تصور می‌شود آن بزرگترین ساختمان چوبی در کشورهای آمریکایی باشد، اما فعلاً برای مرمت و بازسازی بسته‌است.
هتلهای متعددی در شهر وجود دارند، یک هتل اصلی آن هتل توراریکا است که یک کازینو داشته و کلاً" به عنوان بهترین و بزرگترین هتل سورینام محسوب می‌شود. هتلهای دیگر شامل هتل سفیر (امباسادور)، مهمانسرای کومبی این، دولوافه، اقامتگاه اکوریزورت، مهمانخانه فانا، آمیس، هتل ساووی، کراسناپولسکی، مهمانسرای لیزا، مهمان خانه سولانا و مهمانسرای YMCA هستند.
سورینام تنها یک سینما دارد که آن هم در پایتخت قرار دارد.
پاراماریبو دارای یک فرودگاه بین‌المللی یوهان آدولف پنگل و فرودگاه «زورگن هوپ» برای پروازهای داخلی است. ویکی‌پدیای انگلیسی
فری‌تاون
فری‌تاون پایتخت و بزرگ‌ترین شهر کشور سیرالئون است. این شهر دارای ۳۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۵۰٬۳۰۱ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۵ میلادی بوده‌است.
فری‌تاون یک بندر عمده در اقیانوس اطلس است و در منطقه غربی کشور سیرالئون واقع شده‌است. فری‌تاون مرکز عمده شهری، اقتصادی، مالی، فرهنگی، آموزشی و سیاسی سیرالئون است.
اقتصاد شهر عمدتاً در اطراف بندرگاه آن متمرکز شده‌است که بخشی از خور رودخانه سیرالئون را تشکیل می‌دهد. این بندرگاه سومین بندرگاه طبیعی بزرگ در جهان است.
جمعیت فری‌تاون از لحاظ نژادی، فرهنگی و مذهبی متنوع است. این شهر دارای جمعیت قابل توجهی از تقریباً تمام گروه‌های قومی سیرالئون است، اما هیچ گروه قومی خاصی اکثریت جمعیت را در این شهر تشکیل نمی‌دهد. مانند تقریباً تمام مناطق سیرالئون، زبان کریو، زبان اصلی ارتباطی مردم در فری‌تاون است و در کل شهر به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شود.
شهر فری‌تاون در ۱۱ مارس ۱۷۹۲ توسط ستوان جان کلارکسون و بردگان سابق آفریقایی‌آمریکایی و افراد آزادی به نام ماندگاران نوا اسکوشیا که در سال ۱۷۹۲ توسط شرکت سیرالئون به این منطقه آورده شده بودند، تأسیس شد.
شهر فری‌تاون پناهگاهی برای مهاجران آفریقایی‌آمریکایی آزادشده از بردگی و بردگان سابق آفریقایی و کارائیبی بود. نوادگان این مردمان با عنوان مردم کریول شناخته می‌شوند. فری‌تاون قدیمی‌ترین پایتختی است که توسط آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار تأسیس شده‌است. این شهر سی سال پیش از مونروویا (در لیبریا) تأسیس شده و معماری منحصر به فرد کریولی آن که از سبک‌های آمریکایی و کارائیبی تأثیر گرفته حائز اهمیت است.
سووا
سووا پایتخت کشور فیجی است.
شهر سووا ۱۴۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و در جنوب شرقی کرانه جزیره ویتی لوو در بخش فیجی مرکزی واقع شده‌است.
سووا در سال ۱۸۷۷ پایتخت فیجی شد؛ علت آن هم این بود که وضع جغرافیایی پایتخت پیشین یعنی شهر لِووکا دارای محدودیت‌های زیادی بود. لووکا واقع در جزیره اوالائو در اصل یک اقامتگاه اروپایی بود. سووا مرکز سیاسی و بازرگانی کشور فیجی است و بزرگ‌ترین شهر در کل منطقه اقیانوس آرام جنوبی (با نادیده گرفتن استرالیا و زلاند نو) است. سووا همچنین بندر اصلی فیجی است و بازی‌های اقیانوس آرام جنوبی نیز در سال ۲۰۰۳ در همین شهر برگزار شد.
باشندگان شهر بیشتر از بومیان فیجی و فیجیایی‌های هندی‌تبار (هندی-فیجی‌ها) هستند.
زبان‌های رایج در شهر به ترتیب انگلیسی، فیجیایی و هندوستانی هستند.
بیشکک
بیشکک (به زبان قرقیزی و روسی: Бишкек) پایتخت کشور قرقیزستان است. جمعیت آن بر اساس آمار سال ۲۰۲۰ میلادی یک میلیون و پنجاه و چهار هزار نفر بوده‌است.
بیشکک کنونی، در محل نقطه‌ای بسیار کوچک در مسیر جاده ابریشم واقع شده‌است.
بافت شهر بیشکک کنونی به گونه‌ای است که باعث تصفیه هوا به وسیلهٔ هوای کوهستانی می‌شود. بیشکک دارای ۲۶۲ خیابان است. مهم‌ترین خیابان‌های شهر مناس، چوئی، عبدالرحمان اف، بایتیک باتیر، مسکوسکی است. در بلوارهای ارکیندیک و مولودایا گواردیا نیز کافه‌های تابستانی و زمین بازی کودکان وجود دارد. بیشتر نواحی مسکونی مانند شهرک‌های مسکونی شماره ۶ تا ۲۶، در جنوب شهر قرار گرفته‌است.
در فاصله زمانی ۱۹۲۶ تا ۱۹۹۱ نام این شهر بر اساس نام یکی از رهبران انقلاب بولوشویکی روسیه، میخائیل فرونزه که از نزدیکان لنین و متولد بیشکک کنونی بود و در جریان انقلاب ۱۹۰۵ و انقلاب ۱۹۱۷ و شورش‌های داخلی دهه ۱۹۲۰ نقش بسیار چشمگیری داشت، به نام «فرونزه» نامیده می‌شد.
کاوش‌های باستانی نشان می‌دهد انسان‌های اولیه در هزاره‌های پنجم و چهارم پیش از میلاد در منطقه‌ای که هم‌اکنون شهر بیشکک واقع شده ساکن بوده‌اند شاخه شرقی بیشکک از دره چوئی عبور می‌کرد و در مسیر دیگری به رشته‌کوه‌های تیان‌شان مرکزی منتهی می‌شد. در چهارراه این جاده‌ها کاروان‌سرایی متعلق به قوم عشایری ترک‌زبان به نام سولتو وجود داشته‌است. گفته می‌شود در سده‌های ۷ تا ۱۲ میلادی یک شهر قدیمی ترک‌نشین به نام جول در منطقه بیشکک کنونی قرار داشته‌است. دره چوئی که شهر بیشکک در آن قرار گرفته در میان رودهای آلاارچا و الامدین، چراگاه زمستانی قبیله سولتو یکی از چهل قبایل قرقیزی بود.
بارتولد «جول» در مآخذ اسلامی را با «چول» در زبان ترکی که به معنای دشت و صحراست، یکی می‌داند و این به نظر درست می‌رسد، زیرا در شمال آن بلافاصله دشتی ریگزار آغاز می‌شود. در ناحیهٔ جول کهن در ۱۰ کیلومتری بیشکک چند اثر بودایی کشف شده‌است. در مشرق بیشکک از یک معبد بودایی دیگر خاک‌برداری شده که ظاهراً متعلق به سده‌های ۲ و ۳ ق / ۸ و ۹م است.
در سال ۱۸۲۵ در قلمرو شهر با دستور مَدعلی خان ازبک دژ بیشپک بنیانگذاری شد که بزرگترین پادگان نظامی در دره چوئی در آن مستقر بود. این نقطه یکی از ۳۵ دژ نظامی این حکومت در منطقه بود. در داخل دژ علاوه بر پادگان، مسجد، بازار، کشتارگاه، زندان، انبار و سایر ساختمان‌ها وجود داشته‌است. در پیرامون این دژ خانه‌های صنعتگران و بازرگانان، کاروان‌سراها و کارگاه‌های صنعتگری دایر بود. این دژ در مرکز راه‌های قبایل عشایری برای جابجایی آن‌ها از چراگاه‌های زمستانی به چراگاه‌های تابستانی و در مسیر جاده منتهی به دریاچه ایسیک کول و منطقه هفت‌رود قرار داشت. امیران خوقند از این دژ به عنوان محل جمع‌آوری مالیات‌ها از کاروان‌های گذری استفاده می‌کردند.
۱۶ سال پس از تصرف این منطقه توسط روس‌ها که در سال ۱۹۶۲ اتفاق افتاد، در این مکان بنایی جدید ساخته شد. بنای اولیه شهر کنونی بیشکک در سال ۱۸۷۸ به‌عنوان یک دژ نظامی متعلق به روسیه تحت نام «پیشپـِک» گذاشته شده‌است.
رونق واقعی شهر بیشکک نیز از این تاریخ آغاز شد چون تا پیش از این سال مرکزیت منطقه شمال قرقیزستان در شهر تُخماق قرار داشت؛ ولی در این سال بسیاری از تأسیسات اداری و مسکونی این شهر بر اثر سیل‌های متعدد تقریباً تخریب شد و به‌اجبار مرکزیت سیاسی و اداری منطقه شمال قرقیزستان به بیشکک منتقل گشت.
پنوم‌پن
پنوم‌پن پایتخت کشور کامبوج و بزرگ‌ترین شهر این کشور است. جمعیت پنوم‌پن یک و نیم میلیون نفر است. پنوم‌پن از سال ۱۴۳۴ میلادی در کنار رود مکونگ بنا شده و از زمان استعمار فرانسه در کامبوج، پایتخت این کشور بوده‌است. این شهر از دهه ۱۹۲۰ یکی از زیباترین شهرهای ساخته‌شده توسط فرانسویان در هندوچین به‌شمار می‌آمد و «مروارید آسیا» لقب گرفته بود. امروزه تعدادی از ساختمان‌های استعماری فرانسوی در بلوار اصلی شهر پابرجا هستند.
شاخص توسعه انسانی پنوم‌پن از میانگین کشوری بالاتر است. با این وجود بسیاری از ساکنان شهر پنوم پن، پایتخت کامبوج در واقع مهاجرین نواحی روستایی این کشور هستند که در جریان چندین دهه جنگ خانه و مزارع خود را از دست داده و به این شهر پناه آورده‌اند. وجود میلیون‌ها مین ضد نفر که در جای جای خاک این کشور کار گذاشته شده عملاً مانع از زندگی مردم در مزارعی که ده‌ها سال به حال خود رها شده‌اند، است. بخشی از این مهاجران زندگی خود را با فروش زباله و یافتن وسایل دست دوم از میان زباله‌های شهر پنوم‌پن می‌گذرانند. حلبی‌آبادهایی که آنها ساکن آن هستند نیز در مجاورت محل تخلیه زباله شهر پنوم پن قرار دارد.
در هفدهم آوریل ۱۹۷۵ نیروهای «خمر سرخ»، به رهبری پول پوت، شهر دو میلیون و سیصد هزار نفری پنوم پن را اشغال کردند و «جمهوری دمکراتیک کامبوج» را به جای نظام هوادار غرب نشاندند. چهل و هشت ساعت بعد، تمامی جمعیت پایتخت، به فرمان فاتحان، خانه و کاشانه خود را رها کرده و بدون کمترین آمادگی، به سوی روستاها و جنگل‌ها رانده شدند. بدین سان شهر بسیار گسترده پنوم پن به شهر ارواح بدل شد و تنها شماری از صاحب منصبان ارشد نظام تازه، همراه با چند شکنجه‌گاه، در آن منزل گزیدند.
مهم‌ترین «بنای تاریخی» پول پوتیسم، مدرسه بزرگی است در قلب پنوم پن که در سال‌های سلطه خمر سرخ به یک شکنجه گاه بزرگ با نام «توئول سلنگ» یا «اس ۲۱» بدل شد. در این مدرسه پیشین، که امروز «موزه کشتار عام» نام گرفته، حدود بیست هزار نفر بازجویی و شکنجه شدند که نزدیک به پانزده هزار نفر آنها ناپدید شدند. شمار زیادی از شکنجه‌شدگان «توئول سلنگ» در کشتارگاهی موسوم به «چونگ اک»، در پانزده کیلومتری پنوم پن، نابود شدند.
در هفتم ژانویه ۱۹۷۹ در پی یک هجوم سراسری به کامبوج، ارتش ویتنام شهر پنوم پن را اشغال کرد، نظام خمر سرخ فرو ریخت و جمهوری دمکراتیک کامبوج (به رهبری پول پوت) جای خود را به جمهوری خلق کامبوج (که گوش به فرمان ویتنام است) سپرد. در این زمان یک دوران بازسازی در پنوم‌پن آغاز شد.
Wikipedia contributors, "Phnom Penh," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Phnom_Penh&oldid=184124288 (accessed January ۱۶، ۲۰۰۸).
وب‌گاه رسمی
یائونده
یائونده (Yaoundé) پایتخت کشور آفریقایی کامرون است.
یائونده پس از دوالا دومین شهر بزرگ کامرون است. شهر یائونده در مرکز کشور کامرون و در ارتفاع ۷۵۰ متر از سطح دریا واقع شده‌است.
یائونده در سال ۱۸۸۸ توسط بازرگانان آلمانی و به عنوان پایگاهی برای تجارت عاج و ایستگاه تحقیقات کشاورزی بنیاد شد. این شهر به هنگام جنگ جهانی اول تحت اشغال نیروهای نظامی بلژیک درآمد و پس از جنگ، پایتخت کامرون فرانسه شد. از آن زمان تاکنون این شهر همچنان پایتخت جمهوری کامرون بوده‌است.
زاگرب
زاگرب (Zagreb) پایتخت و بزرگ‌ترین شهر کرواسی است. این شهر در شمال غربی کرواسی در امتداد رود ساوا در دامنه‌های جنوبی کوه مدودنیتسا واقع شده‌است. زاگرب در ارتفاع تقریبی ۱۲۲ متر (۴۰۰ فوت) بالای سطح دریا قرار دارد.
این شهر مرکز فرهنگی، علمی، اقتصادی و حکومتی جمهوری کرواسی است.
جمعیت آن قریب ۸۰۰ هزار نفر است و بین دامنه‌های جنوبی کوه مدودنیکا و کرانه‌های شمالی و جنوبی رودخانه‌های ساوا بنا شده و حدود ۱۲۲ متر از سطح دریاهای آزاد ارتفاع دارد.
برازاویل
برازاویل پایتخت کشور جمهوری کنگو است.
این شهر در کنار رود کنگو قرار گرفته و بزرگ‌ترین شهر جمهوری کنگو نیز هست.
جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ میلادی ۱٬۱۷۴٬۰۰۰ نفر بوده‌است.
برازاویل در سال ۱۸۸۰ توسط پیر ساورنیان دِ-برازا، کاشف فرانسوی، در محل روستایی به نام نکونا بنا شد.
نام برازاویل از نام او گرفته شده و به معنی «شهر برازا» است.
Wikipedia contributors, "Brazzaville," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Brazzaville&oldid=177926606 (accessed January 16, 2008).
تاراوای جنوبی
تاراوای جنوبی (به زبان جیلبرتی: تئیناینانو) پایتخت کشور کیریباتی است.
این شهر بر روی آبسنگ تاراوا قرار گرفته.
معنی واژهٔ تئیناینانو، بخش پائین دکل (کشتی) است که اشاره به شکل آن آبسنگ دارد.
لیبرویل
لیبرویل (به فرانسوی: Libreville) به معنای شهر آزاد، پایتخت کشور گابن است.
جمعیت این شهر در یکم ژانویه ۲۰۰۵ برابر با ۵۷۸۱۵۶ بود.
شهر لیبرویل یک شهر بندری بر روی رودخانه گابن در نزدیکی خلیج گینه است و به عنوان مرکز یک منطقه تولید الوار به شمار می‌آید.
مدتها پیش از چیرگی فرانسویان بر این ناحیه در سال ۱۸۳۹، قبیله‌ای به نام مپونگوه در آنجا زندگی می‌کرد .
در سال ۱۸۴۳ شهری با نام گابُن به عنوان یک ایستگاه تجاری در این مکان بنیاد شد.
بردگان آزادشده از کشتی للیزیا (L'Elizia) را به این شهر می‌فرستاندند و به این خاطر لیبرویل یعنی «آزادشهر» نام گرفت.
این شهر از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۶ بندر اصلی آفریقای استوایی فرانسه بود.
جرج‌تاون
جُرج‌تاون پایتخت کشور گویان است.
این شهر در کرانهٔ اقیانوس اطلس واقع شده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۲ میلادی برابر با ۲۱۳٬۷۰۵ نفر بوده‌است.
جرج تاون بزرگ‌ترین شهر گویان نیز هست و لقب "باغ‌شهر کارائیب" به آن داده بودند.
این شهر در منطقه دمرارا-ماهائیکا و در ریزشگاه رودخانه دِمِررا قرار دارد.
شهر جرج‌تاون یک مرکز خدمات مالی است.
ویکی‌پدیای انگلیسی
مالابو
مالابو پایتخت کشور گینه استوایی است.
کشف نفت تأثیر بزرگی بر اقتصاد این شهر داشت چنان که با دستیابی این کشور به تولید ۳۶۰ هزار بشکه نفت در روز، جمعیت شهر مالابو نیز دو برابر شد.
ولی به طور کل مقدار کمی از این درآمد در زمینهٔ پیشرفت شاخص‌های انسانی هزینه شده‌است.
بیسائو
بیسائو (به لاتین: Bissau) پایتخت کشور گینه بیسائو است.
عبارت بیسائو برگرفته از نام itchassu است، که به معنی "شجاع" است، به عقیده صاحبنظران این نام احتمالاً در اشاره به "جگوار"، حیوان بومی منطقه است.
این شهر در سال ۱۶۸۷ توسط پرتغال به عنوان یک بندر مستحکم و مرکز خرید تأسیس شد. در سال ۱۹۴۲، پایتخت از گینه پرتغالی به گینه‌بیسائو منتقل شد. این شهر پس از اعلام استقلال توسط شبه نظامیان ضد استعماری، در سال ۱۹۷۳، به عنوان پایتخت مناطق شورشی اداره شد، در حالی که گینه‌بیسائو پایتخت مستعمراتی باقی ماند. هنگامی که پرتغال استقلال یافت، پس از کودتای نظامی ۲۵ آوریل در لیسبون، گینه‌بیسائو به پایتخت دولت مستقل جدید تبدیل شد. گینه‌بیسائو صحنه نبرد شدید در آغاز و پایان جنگ داخلی گینه‌بیسائو در ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ بود.
در سرشماری سال ۱۹۷۹، بیسائو ۱۰۹٬۲۱۴ نفر جمعیت داشت. تا سال ۲۰۱۵، بیسائو ۴۹۲٬۰۰۴ نفر جمعیت داشته‌است.
این بزرگ‌ترین شهر گینه بیسائو است که، بندر اصلی، آموزشی، اجرایی، صنعتی و نظامی است. بادام‌زمینی، سخت‌چوب، مغز نارگیل، روغن خرما، محصولات لبنی، و لاستیک محصولات اصلی این شهر هستند. بیسائو همچنین شهر اصلی صنعت ماهیگیری و کشاورزی در گینه بیسائو است.
شهرهای تایپه، آگوئدا، داکار، لیسبون، پرایا، چونگ‌کینگ، آنکارا و سینترا خواهرخوانده‌های بیسائو هستند.
تایپه
تایپه پایتخت کشور تایوان (جمهوری چین) است.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۴ میلادی ۲٬۷۰۲٬۳۱۵ نفر بوده و به همراه توکیو به عنوان یکی از بزرگترین مراکز اقتصادی آسیا به‌شمار می‌رود.
متروی تایپه در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۵ خط و ۱۱۷ ایستگاه می‌باشد.
آبیجان
آبیجان (Abidjan) بزرگ‌ترین شهر و پایتخت پیشین کشور ساحل عاج است.
این شهر سومین شهر بزرگ فرانسوی‌زبان پس از پاریس و کینشاسا به‌شمار می‌آید.
آبیجان تا سال ۱۹۸۳ پایتخت ساحل عاج بود که از آن سال به بعد شهر یاموسوکرو به عنوان پایتخت این کشور انتخاب شد.
آبیجان در کرانه خلیج گینه واقع شده و در حدود ۲٫۸۰۰٫۰۰۰ نفر جمعیت دارد. جمعیت آبیجان و حومه در حدود ۵ میلیون نفر برآورد می‌شود. صنایع شهر بیشتر مربوط به بخش چوب، نساجی و قهوه هستند و این شهر دارای یک پالایشگاه بزرگ و یک بندر بزرگ نیز هست.
آبیجان در سال ۱۹۳۴ پایتخت ساحل عاج که در آن زمان مستعمره فرانسه بود شد. جمعیت آن از ۶۵ هزار نفر در سال ۱۹۵۰ به شدت رشد کرد و به سطح کنونی رسید.
در این شهر هم‌چنان فرانسویان زیادی سکونت دارند که بسیاری از منصب‌های مهم را در امور اقتصادی بر عهده دارند. ساکنان اروپایی شهر بیشتر در شبه جزیره زندگی می‌کنند و تمرکز سکونت جمعیت آفریقایی در روستاهای عظیم ترشویل و آجام است.
این شهر از شهرهای مهم قاره آفریقا شناخته می شود. از لحاظ اقتصادی و تجاری پیشرفته است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱ اوت ۲۰۰۷.
آپیا
آپیا پایتخت کشور ساموآ در اقیانوس آرام است.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۱ برابر با ۳۸٬۸۰۰ نفر بوده‌است و بخشی از شهرستان توآماساگا بشمار می‌آید.
شهر آپیا در کرانه شمالی جزیره اوپولا واقع شده‌است.
آپیا بندر اصلی و تنها شهر کشور ساموآ است. صادرات اصلی این کشور ماهی و مغز (خشک‌شده) نارگیل است و واردات آن کالاهای پنبه‌ای، وسایل نقلیه، گوشت و شکر است. خانه‌ها و ساختمان‌های آپیا بیشتر به سبک استعماری اروپایی هستند که در میان آنها گاه خانه‌هایی به سبک بومی ساموآیی (فاله) هم دیده می‌شود.
پایتخت ساموآست که بر کرانهٔ شمالی جزیرهٔ آپولوا قرار گرفته، آپیا مرکز مالی و تجاری و تنها بندر این کشور است. کشتی‌سازی و تعمیرات کشتی این شهر از اهمیت بسیار برخوردار است. بزرگترین بندر و شهر ساموآی غربی است که در طول بندر باز کرانه شمالی جزیره آپولو Apolu قرار گرفته‌است. گشایش بندر طبیعی کشتی‌های اقیانوس پیما در نزدیکی آن پهلو می‌گیرند. شهر آپیا در دامنه تپه‌هایی که قله‌های آتشفشانی دارد، گسترش یافته و مسلط بر مرکز جزیرهٔ آپولو می‌باشد. آب و هوای آن گرمسیری با فصل باران از نوامبر تا آوریل است. چون اروپایی‌های میلیونر و بازرگانان در دههٔ ۱۸۳۰ وارد ساموآئی غربی شدند، آپیا یک روستای ساموآ بود. در بندر طبیعی آن در مرکز جزایر (اقیانوس) آرام محل داد و ستد ساخته شد و در ۱۸۷۹ انگلیسی‌ها، آلمانی‌ها و ایالات متحده آمریکا کولونی در آن ایجاد کردند و این وضع تا ۱۸۹۹ ادامه داشت. جمعیت ۳۶۰۰۰ نفری این شهر تقریباً ساموآبی و مسیحی و مذهب‌های مسلط آن کاتولیک رومی و متودیست است. در حومهٔ شهر آپیا بناهایی جدید به سبک اروپایی در کرانهٔ خط ساحلی ساخته شده‌است. اقامتگاه‌های ساموآیی در جزیرهٔ مستقر است. خانه و کاشانه و محل زیست ساموآئی‌ها به وسیلهٔ یک جداکننده و مردم در این منطقه محصور، خوراک خود را فراهم می‌سازند. صنایع این شهر شامل کارخانه‌های الواربری، صنایع دستی و عمل‌آوری کاکائو، قهوه و نارگیل خشک و مهمترین صادراتش موز، نارگیل خشک و کاکائو می‌باشد. بیمارستان، مدرسه تربیت معلم و کالج کشاورزی و یک ایستگاه رادیو در آغاز داشته و در ۱۹۰۲ در انتهای شمال غربی، شبه جزیره مالینو رصدخانه ژئوفیزیک در کوه وه‌آ Vaea در جنوب شهر به وسیلهٔ دانشمندان آلمانی ساخته شد. نویسندهٔ نامدار انگلیسی رابرت لوئیس استفسن مدت پنج سال در آپیا زیست. در ساموآئی غربی تنها یک فرودگاه در ۳۷ کیلومتری شهر وجود داشته‌است. چون اروپایی‌های میلیونر و بازرگانان در دههٔ ۱۸۳۰ وارد ساموآئی غربی شدند، آپیا یک روستای ساموآ بود. در بندر طبیعی آن در مرکز جزایر (اقیانوس) آرام محل داد و ستد ساخته شد و در ۱۸۷۹ انگلیسی‌ها، آلمانی‌ها و ایالات متحده آمریکا کولونی در آن ایجاد کردند و این وضع تا ۱۸۹۹ ادامه داشت. چون آلمانی‌ها، ساموآی غربی را به صورت یک کولونی درآوردند، آپیا را پایتخت آن قرار دادند. زلاندنو در جریان جنگ جهانی اول ساموآی غربی را به زیر فرمان خود درآورد و فرمانروایی خود را در آپیا برقرار کرد و آپیا از زمان استقلال ساموآی غربی در ۱۹۶۲ پایتخت کشور شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۶.
وینتیان
وینتیان پایتخت کشور لائوس است. این شهر در درهٔ مِکونگ واقع شده است.
وینتیان پایتخت لائوس شهر نهفته در ساحل سمت چپ رودخانه مکونگ، در نزدیکی مرز با تایلند است
بالاترین حد متوسط دما در شهر وین‌تیان (Vien Tiaen) مرکز لائوس در ماه آوریل ۳۶ درجه سانتی‌گراد می‌باشد. متوسط بارندگی در وین‌تیان ۱،۶۲۰ میلی‌متر می‌باشد
لوکزامبورگ (شهر)
شهر لوکزامبورگ (به زبان لوکزامبورگی: Lëtzebuerg و به فرانسوی: Luxembourg) پایتخت دوک‌نشین لوکزامبورگ است.
این شهر در جنوب کشور لوکزامبورگ و در هم‌ریزشگاه دو رود آلزت و پتروس قرار دارد.
لوکزامبورگ در قلب اروپا جای گرفته‌است؛ به طوری که فاصلهٔ آن از پاریس ۲۸۹ کیلومتر، از بروکسل ۱۸۸ کیلومتر و از کلن ۱۹۰ کیلومتر می‌باشد.
لوکزامبورگ یکی از ثروتمندترین شهرهای جهان بوده و به صورت یکی از مراکز مهم بانک‌داری و اداری درآمده‌است. این شهر مقر چندین نهاد مربوط به اتحادیه اروپا است از جمله دادگستری اروپا، دیوان حسابرسی اروپا و بانک سرمایه‌گذاری اروپا در این شهر قرار گرفته‌اند.
محدوده شهر لوکزامبورگ در اصل یک بخش شهرستان است که رسماً عنوان شهر هم یافته و پایتخت دوک نشین بزرگ لوکزامبورگ اعلام شده‌است.
دیوارهای دژ تاریخی بزرگی در شهر لوکزامبورگ به چشم می‌خورد که در اوایل سده‌های میانه توسط فرانک‌ها ساخته شده‌است.
جمعیت شهر لوکزامبورگ در سال ۲۰۰۹ میلادی ۹۰ هزار نفر بود که تقریباً سه برابر بیشتر از جمعیت شهر دوم این کشور است.
شهر لوکزامبورگ به اضافه مناطق حومهٔ آن یعنی هسپرانژ، سندوایلر، اشتراسن، والفردانژ ۱۰۳٬۹۷۳ نفر جمعیت دارد.
در روزگار رومیان یک برج و بارو در محل کنونی شهر لوکزامبورگ ساخته شده‌بود تا پیوندگاه دو جاده رومی را در این محل پاسبانی کند.
در سال ۹۶۳ میلادی، زیگفرید یکم آردن که از خویشاوندان نزدیک لوئی دوم، پادشاه فرانسه بود توانست صاحب زمین‌های لوکزامبورگ شود. او در این مکان و بر فراز صخره بوک فیلس قصری برای خود ساخت به نام لوسیلین‌بوروک (قصر کوچک).
در سال ۹۸۷ سراسقف تری‌یر پنج مذبح به کلیسای رستگاری (امروز به نام کلیسای سان میشل) در لوکزامبورگ پیشکش کرد که بر اهمیت آن افزود. پس از آن در پیوندگاه دو جاده رومی که در نزدیکی این کلیسا قرار داشت بازارچه‌ای توسعه یافت که شهر به مرور در پیرامون این بازارچه شکل گرفت.
به مرور زمان مهندسان گوناگون از جمله وُبان دیوارهای دفاعی زیادی در این شهر ساختند که آن را تبدیل به حفاظ‌ترین شهر اروپا کرد. این باعث شد که شهر لوکرامبورگ لقب جبل‌الطارق شمال را به خود بگیرد.
در پی کنگره لندن که در سال ۱۸۶۷ برگزار شد لوکزامبورگ بی‌طرف اعلام شد و قرار شد تمامی برح و باروها و دیوارهای دفاعی آن ویران شود. پس از این تخریب تنها ۱۰ درصد از آن سازه‌ها باقی‌ماند.
مونروویا
مونروویا پایتخت کشور آفریقایی لیبریا است.
این شهر به نام جیمز مونرو، یکی از رؤسای جمهور ایالات متحده آمریکا نام‌گذاری شده است.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۳ برابر با ۵۷۲ هزار نفر بوده است.
محور اصلی اقتصاد مونروویا را فعالیت‌های بندری تشکیل می‌دهد.
صادرات اصلی مونروویا لاتکس (شیرابه) و سنگ آهن است.
موزه ملی لیبریا از جاذبه‌های گردشگری این شهر است.
محل امروزی مونروویا از دهه ۱۵۶۰ میلادی مسکونی بوده است. در آن زمان دریانوردان پرتغالی در آن سکونت داشتند و آن را «کِیپ مِسورادو» می‌نامیدند.
به دلیل حمایت‌های جیمز مونرو، پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، برای کلونی شدن لیبریا، مونروویا را به افتخار او نام‌گذاری کردند.
بندر مونروویا در جنگ جهانی دوم به طور گسترده از سوی نیروهای آمریکایی گسترش پیدا کرد.
ویلنیوس
ویلنیوس پایتخت و بزرگترین شهر کشور لیتوانی است. این شهر در طول تاریخ و در زبان‌های متفاوت با نام‌های متفاوتی شناخته شده‌است. معروف‌ترین نام غیر لیتوانیایی ، ، ، ، است. این شهر ۵۶۰٬۱۹۰ نفر جمعیت دارد.
ویلنیوس یک مرکز شهر تاریخی دارد و یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های این بخش از اروپا در این شهر قرار دارد. ویلنیوس در سال ۲۰۰۹ به همراه لینتس پایتخت فرهنگی اروپا شد. ویلنیوس را اورشلیم شمال، و آتن لیتوانی نیز لقب داده‌اند. نام این شهر از نام رودخانهٔ ویلنیا گرفته شده‌است.
رومانس باتورا تاریخ‌شناس این شهر را با نام وروتا یکی از پادشاهان لیتوانی که در سال ۱۲۵۳ میلادی در قلعه مینداگاس تاجگذاری کرد نام می‌برد. در دوران پادشاهی ویتنیس شهر از سکونتگاه تجاری به وجود آمد و اولین کلیسا کاتولیک فرانسیسی در آن ساخته شد.
نام شهر برای نخستین بار در نامه دوک بزرگ گدیمیناس به یهودیان ساکن در شهرهای آلمان شد و همین طور به پاپ جان بیست و دوم برای دعوت به اقامت در این شهر نام برده. این نامه ابهام‌ها را در مورد پایتخت بودن ویلینیوس در آن زمان را بر طرف می‌کند. قلعه قدیمی تراکای اولین محل اقامت دوک بزرگ لیتوانی بود.
بر پایه افسانه‌ها گدیمیناس در خواب "گرگ آهنینی" دید که در بالای تپه‌ای زوزه می‌کشد و سردسته کفار (غیر مسیحی‌ها) برای وی چنین تعبیر خواب کردند که:
گرگ آهنین مجموعه قلعه ولنیوس و شهری را که به وسیله گدیمسناس در آن محل تأسیس خواهد شد را نشان می‌دهد و شهر پایتخت لیتوانی خواهد شد و انعکاس این عمل در دنیا دیده خواهد شد.
محل پیشنهادی دارای جایگاه خاصی بود از جمله در مرکز لیتوانی و در محل تقاطع دو رودخانه قابل کشتیرانی قرار داشت و همچنین به وسیله جنگل و آب احاطه شده بود که نفوذ دشمن را سخت می‌کرد. قلمرو دوک مورد هجوم پادشاه تئوتونیک بود.
آب و هوای ویلینیوس مرطوب قاره‌ای هست و دمای هوای این شهر از سال ۱۷۷۷ ثبت گردیده‌است. میانگین سالانه دما ۶٫۱ است و همچنین متوسط دما در ماه ژانویه -۴٫۹ و در ژوئیه ۱۷ درجه سانتیگراد گزارش شده‌است. میزان متوسط سالانه بارش ۶۶۱ میلی‌متر است.
در تابستان دما به ۳۰ درجه سانتیگراد می‌رسد و تفریحات شبانه شهر ویلنیوس و کافه‌تریاها و بارها و رستوران‌ها در این زمان از سال بسیار مورد استقبال مردم هستند. زمستان بسیار سرد در ماه‌های فوریه و ژانویه به دمای منفی ۲۵ درجه سانتیگراد می‌رسد.
رودخانه ویلینیا و دریاچه‌های اطراف آن در زمستان یخ می‌زنند و همچنین در این زمان ماهیگیری در یخ بسیار مورد استقبال است. مردم با سوراخ کردن یخ‌ها و قرار دادن قلاب‌های ماهیگیری در آب به ماهیگیری می‌پردازند.
بر پایه نخستین سرشماری امپراتوری روسیه که در سال ۱۸۹۷ انجام شد شهر ویلینیوس ۱۵۴٫۵ هزار نفر جمعیت داشت. که ۶۱٫۸۴۷ درصد جمعیت آن را یهودیان و ۴۷٫۷۹۵ درصد آن‌ها را لهستانی‌ها تشکیل می‌دادند.
گروه‌های دیگر شامل روس‌ها و بلاروس‌هاو اوکراینی‌ها که ۳۷٫۹۹۲ نفر از جمعیت را تشکیل می‌دادند و ۳٫۱۳۱ نفر لیتوانی‌ها و ۲٫۱۷۰ نفر آلمانی‌ها و ۷۷۲ نفر تاتارها تشکیل می‌دادند.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت این شهر ۵۴۲٫۲۸۷ نفر بود که ۵۷٫۸ درصد آن را لیتوانی‌ها و ۱۸٫۷ درصد لهستانی‌ها و ۱۴ درصد روس‌ها و ۴ درصد بلاروس‌ها و ۱٫۳ درصد اوکراینی‌ها و ۰٫۵ درصد یهودیان تشکیل می‌دهند و باقی‌مانده قومیت‌های دیگر هستند.
جمعیت ویلینیوس طی سال‌های ۱۷۹۶ تا ۲۰۱۰
شهر دارای دانشگاه‌های بسیاری است که بزرگترین و قدیمی‌ترین آن‌ها دانشگاه ویلینیوس با ۲۳۰۰۰ دانشجو است از دانشگاه‌های دیگر از جمله میکولوس رومریس با ۱۹۰۰۰ دانشجو و دانشگاه فنی گدیمیناس با ۱۳۵۰۰ دانشجو و دانشگاه تربیت مدرس ویلینیوس با ۱۲۵۰۰ دانشجو نام برد.
فادوتس
فادوتس ، پایتخت کشور لیختن‌اشتاین است.
این شهر در کنار رود راین واقع شده و جمعیت آن ۵۲۴۸ نفر است. مردم آن بیشتر پیرو مذهب کاتولیک رومی هستند.
این شهر محل استقرار دولت و پارلمان لیختن‌اشتاین و از سال ۱۹۳۹ نیز سکونت‌گاه شاه لیختن‌اشتاین است.
جاذبه اصلی فرهنگی در شهر، موزه هنر نوین است که به خاطر سبک جالب معماری ساختمانش گردشگرانی را به خود جلب می‌کند. نمایشگاه‌های مجموعه‌های شخصی خاندان پادشاهی لیختن‌اشتاین نیز که از قدیمی‌ترین و فراگیرترین مجموعه‌های شخصی در اروپا به‌شمار می‌رود از دیدنی‌های این شهر است. در موزهٔ اسکیِ فادوتس نیز تاریخ صدسالهٔ ورزش اسکی به نمایش درآمده‌است.
گردشگری در فادوتس (به زبان هلندی)، بازدید: فوریه ۲۰۰۹.
کوالا لامپور
کوالا لامپور که در گفتگوها و متن ها به صورت خلاصه KL نامیده میشود یک منطقه فدرالی است و پایتخت کشور مالزی می باشد. کوالالامپور بزرگترین شهر مالزی است که مساحتی حدود 243 کیلومتر مربع را در بر گرفته است و دارای جمعیت 1.73 میلیون نفر می باشد که در سال 2016 مورد ارزیابی قرار گرفته است.
حومه کوالالامپور که به عنوان کلانگ والی شناخته می شود دارای تراکم جمعیتی 7.564 میلیون نفر می باشد که در سال 2018 برآورد گردیده است . در زمره کلان شهرهایی در آسیای جنوب شرقی است که سریعترین رشد را از لحاظ جمعیت و توسعه اقتصادی داراست. این شهر به عنوان مرکز فرهنگی ، اقتصادی و مالی در مالزی ایفای نقش می کند.
این شهر یکی از سه قلمرو فدرال مالزی به حساب می‌آید که مستقیماً زیر نظر دولت اداره می‌شود.
کوالا لامپور و مناطق اطراف آن به عنوان منطقه‌ای مستقل در دل ایالت سلانگور قرار دارند.
قدمت مالزی به اواسط قرن نوزدهم میلادی می‌رسد که در آن هنگام، حاکم مالای عده‌ای را برای کار در معادن قلع به این منطقه فرستاد.
پایتخت اداری و حکومتی مالزی، شهر پوتراجایا است.
متروی کوالا لامپور در سال ۱۹۹۶ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۴ خط و ۸۰ ایستگاه می‌باشد.
رباط (مراکش)
رَباط () نام شهر و پایتخت کشور مراکش است دومین شهر بزرگ آن با جمعیت ۱٫۶۷۰٫۱۹۲ در کنار سواحل اقیانوس اطلس واقع شده‌است. این شهر فاقد بندر تجاری است و مرکز حکومتی است و تمامی سفارتخانه‌های خارجی در شهر رباط قرار دارند. مرکز تجاری مراکش، کازابلانکا است.
این شهر در اقیانوس اطلس در دهانه رود بو رگ رگ (Bou Regreg) واقع شده‌است. در کنار ساحل روبه‌روی رودخانه سال، قرار دارد. مشکلات مربوط به سیل، نقش رباط را به عنوان یک بندر کاهش داده‌است؛ با این حال، رباط و سال هنوز صنایع مهم نساجی، صنایع غذایی را حفظ کرده‌اند. علاوه بر این، به‌لحاظ گردشگری یکی از مهمترین شهرهای این کشور است.
مقر آیسسکو - سازمان علمی فرهنگی یکی از سازمانهای وابسته به سازمان کنفرانس اسلامی - در رباط است. ۴۰ کشور اسلامی از جمله ایران عضو این سازمان هستند.
نواکشوت
نواکشوت (در عربی: "نواکشوط، " به فرانسوی: "Nouakchott") پایتخت کشور موریتانی است. این شهر از دیگر شهرهای موریتانی بسیار بزرگ‌تر است و در صحرای بزرگ آفریقا نیز یکی از شهرهای بزرگ به‌شمار می‌آید. نواکشوت در باختر موریتانی در کرانه اقیانوس اطلس واقع شده و مرکز اداری و اقتصادی موریتانی است.
جمعیت نواکشوت حدود یک میلیون نفر است و ساختمان‌های این شهر تقریباً همگی یک طبقه هستند. آب‌وهوای شهر خشک و بیابانی است و تابستان‌های بسیار گرم و زمستان‌های نسبتاً گرم دارد.
معنی نام نواکشوت، در زبان بربر «جای بادخیز» است. نواکشوت در سال ۱۹۵۸ یک دهکده کوچک ماهیگیری بود اما پس از استقلال موریتانی از فرانسه گسترش یافت و در سال ۱۹۶۲ پس از استقلال، به عنوان پایتخت این کشور برگزیده شد. خشکسالی شدید دهه ۷۰ میلادی در منطقه کناره‌ای صحرای بزرگ آفریقا باعث مهاجرت زیاد به نواکشوت و گسترش زیاد این شهر شد.
نواکشوت در سال ۱۹۷۶ مورد هجوم جبهه پولیساریو قرار گرفت که برای استقلال صحرای غربی مبارزه می‌کند. در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ ستیز نژادی میان اعراب و سیاه‌پوستان در منطقه نواکشوت بالا گرفت.
نواکشوت دارای بندر است که ۹۶٬۴ از تأسیسات آن برای واردات استفاده می‌شود. از نواکشوت راه‌هایی به نمه، بوتیلیمیت و کیفا می‌رود. شهر نواکشوت هم‌چنین یک فرودگاه بین‌المللی دارد. امروزه چین سرمایه‌گذاری زیادی در زیرساخت‌های شهر نواکشوت انجام می‌دهد.
شهر نواکشوت پیرامون یک خیابان وسیع پردرخت به نام خیابان عبدالناصر ساخته شده‌است که از میان مرکز شهر به سمت شمال شرق و فرودگاه می‌رود. بقیه خیابان‌های اصلی شهر نیز به نام چهره‌های سرشناس موریتانیایی و جهانی دهه ۱۹۶۰ نام‌گذاری شده‌اند برای نمونه: خیابان‌های شارل دوگل، کندی، و لومومبا.
شهر به مناطقی تقسیم و شماره‌گذاری شده‌است و این مناطق نیز به محله‌هایی با نام‌هایی با ترتیب الفبایی بخش شده‌اند. در منطقه ۵ شهری مجتمع تجاری و فروشگاه‌های زیادی قرار دارند.
نواکشوت در آغاز در سال ۱۹۷۳ به پنج منطقه بخش شد ولی از سال ۱۹۸۶ نه منطقه (محله) دارد. ۹ محله اصلی امروزه این شهر عبارتند از: الریاض، عرفات، السبخة (سینکیم)، المیناء (سیزییم)، توجونین (انبیت عشره)، دارالنعیم، تفرغ زینه، لکصر، و تیارت (بریمییر).
پورت‌لوئیس
پورت لوئیس (تلفظ محلی:"پاو-لوئی") پایتخت کشور موریس است.
پورت لوئیس یک شهر بندری در کرانه اقیانوس هند است و بزرگ‌ترین شهر و بندر اصلی کشور موریس بشمار می‌آید.
این شهر با جمعیت ۱۴۷۶۸۸ (سرشماری ۲۰۰۳) در شهرستان پورت لوئیس واقع شده است.
پورت لوئیس را فرانسویان در حدود ۱۷۳۵ بنیاد کردند تا ایستگاهی باشد در راه سفر کشتی‌های فرانسوی رهسپار دماغه امید نیک.
این شهر به افتخار لوئی پانزدهم فرانسه، پورت لوئیس (بندر لوئی) نامیده شد.
ماپوتو
ماپوتو پایتخت کشور موزامبیک است. ماپوتو شهری بندری است که بر کرانهٔ اقیانوس هند قرار گرفته‌است.
شهر ماپوتو ۱.۲ میلیون نفر جمعیت دارد و با احتساب حومه جمعیت آن ۱.۸ میلیون نفر برآورد می‌شود. شهر ماپوتو مرکز استان ماپوتو نیز هست و اسقف‌نشین کلیساهای کاتولیک و انگلیکن نیز در این شهر قرار گرفته است. نخستین دانشگاه موزامبیک به نام دانشگاه ادواردو موندلانه نیز در ماپوتو قرار دارد.
ماپوتو در سده هیجدهم بنیاد شد و نخست لورنسو مارکز نام داشت که نام خود را از کاشف پرتغالی لورنسو مارکز گرفته بود. این کاشف کسی بود که منطقه را در سال ۱۵۴۴ کشف کرده‌بود. در سال ۱۸۹۵ خط آهنی تا پرتوریا در آفریقای جنوبی ساخته شد که این امر باعث افزایش جمعیت ماپوتو شد. شهر لورنسو مارکز در سال ۱۸۹۸ پایتخت کشور موزامبیک شد و پس از استقلال کشور در سال ۱۹۷۵ نام آن تغییر کرده و ماپوتو نامیده شد. این شهر پس از رفتن پرتغالی‌ها با رکود مواجه شد اما امروزه بار دیگر رو به رونق نهاده است.
موناکو-ویل
موناکو-ویل شهر اصلی کشور موناکو و یکی از چهار ناحیه ("استان") این کشور است.
این شهر دارای برج و بارو است و کاخ شاهزاده موناکو (Palais Princier)، کلیسای جامع سان نیکولاس و موزه اقیانوس‌نگاری در این شهر قرار دارند.
جمعیت آن ۱,۱۵۱ نفر برآورد شده است.
محلی‌ها این شهر را صخره (le rocher) هم می‌نامند زیرا این شهر بر روی صخره بزرگی ساخته شده که در درون دریای مدیترانه فرو رفته است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
یانگون
یانگون (به زبان برمه‌ای: ရန္ကုန္မ္ရုိ့) (نام پیشین: رانگون) پایتخت پیشین کشور میانمار (برمهٔ سابق) بود. یانگون با ۵ میلیون جمعیت بزرگ‌ترین شهر میانمار است.
شهر یانگون در هم‌ریزشگاه رودخانه‌های یانگون و باگو قرار گرفته و ۳۰ کیلومتر با خلیج مارتابان فاصله دارد.
یک کودتای نظامی باعث انتقال پایتخت از یانگون به نایپیداو شد.
Wikipedia contributors, "Yangon," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Yangon&oldid=197269033
ویندهوک
ویندهوک پایتخت و بزرگترین شهر کشور نامیبیا است.
این شهر در منطقهٔ خماس قرار دارد و ۲۳۳٫۵۲۹ نفر جمعیت دارد.
پورتو پرنس
پورتو پرنس پایتخت کشور هائیتی است.
با گذشت سال‌ها پس از زمین‌لرزه در هائیتی، وضعیت بهداشتی در پورتوپرنس همچنان فاجعه‌بار است. احتمال ابتلا به بیماری‌های واگیردار در این شهر از همه شهرهای دیگر دنیا بالاتر است. و این یکی از دلایل عمده‌ای است که باعث شد پورتو پرنس در سال ۲۰۱۲ در میان بدترین شهرهای جهان برای زندگی قرار بگیرد و رتبه ۲۱۸ را در فهرست شهرهای قابل زندگی داشته‌باشد.
زمین‌لرزهای در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ (در ساعت ۱۶:۵۳:۰۹ به وقت محلی) با قدرت هفت ریشتر بود که کانون آن در ۱۵ کیلومتری جنوب پورت او پرنس، واقع شده بود، و خسارات بسیاری را به این شهر وارد کرد.
این زمین‌لرزه که کشور هائیتی را لرزاند و در جمهوری دومینیکن نیز احساس شد، بدترین زلزله هائیتی طی دو سدهٔ اخیرش بود.
Wikipedia contributors, «Port-au-Prince,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Port-au-Prince&oldid=182786290 (accessed January 16, 2008).
نورسلطان
نورسلطان (به قزاقی: Нұр-Сұлтан) که پیش‌تر آستانه نام داشت (تا سال ۲۰۱۹)، پایتخت کشور قزاقستان است. جمعیت این شهر اکنون بیش از یک میلیون نفر است و به‌دلیل واقع‌شدن در منطقه‌ای سردسیر، یکی از شهرهای سرد دنیا به‌شمار می‌آید؛ به‌طوری‌که در زمستان، دمای هوا در بعضی از روزها به ۴۰- درجهٔ سانتی‌گراد می‌رسد.
نور سلطان (آستانه) شهری نوساز است که به‌دلایل امنیتی در مرکز قزاقستان بنا شده و در سال ۱۹۹۸ میلادی به‌جای آلماتی قازاقستان به‌عنوان پایتخت قزاقستان معرفی شد چون آلماتی به مرزهای سه کشور همجوار قزاقستان بسیار نزدیک است.
شهر نورسلطان پیش از این آستانه، آق‌مولا، تسلینوگراد و آق‌مالینسک نام داشت (آق‌مولا به معنی «مزار سفید» است. این نام‌گذاری به خاطر مدفون بودن یکی از محترمان مذهبی در این مکان صورت گرفته‌بود و نام آستانه نیز اشاره به همین مزار دارد).
ششم ژوئن ۱۹۹۶ میلادی «نورسلطان نظربایف» رئیس‌جمهوری قزاقستان درحالی فرمان انتقال پایتخت را از آلماتی به آستانه (که بعدها به نور سلطان تغییر نام یافت) صادر کرد که بسیاری از کارشناسان و مقامات دولتی آن را غیرعملی و ناممکن می‌دانستند. کمبود اعتبار مالی، هوای سرد و بادهای شدید نورسلطان از سبب‌های عمده این عدم اطمینان بود.
رئیس‌جمهوری قزاقستان، قرار گرفتن آلماتی در منطقه زلزله خیز و نبود زمینه‌های جغرافیایی برای رشد مرکز کشور را از دلایل انتقال پایتخت از آلماتی توصیف کرده و گفته بود با انتقال پایتخت به آستانه، مرکز کشور توسعه خواهد یافت.
گروه‌هایی از ملی‌گرایان روس در روسیه و داخل قزاقستان نیز خواهان پیوستن دوباره شمال قزاقستان به روسیه بودند، که انتقال پایتخت به شهری در مرکز کشور و نزدیک به روسیه، باعث شد که بسیاری از قزاق‌ها به این شهر منتقل شوند و این خواسته عملی نشود.
برخی از روشنفکران قزاق علت پایه ای انتقال پایتخت را این گونه عنوان کرده‌اند که نورسلطان نظربایف می‌خواهد در تاریخ قزاقستان نقش پتر بزرگ در روسیه را داشته باشد. همچنان که پتر بزرگ با بنیاد «سن پترزبورگ» نام خود را جاودانی کرد، نظربایف هم می‌خواهد با ساخت پایتخت جدید، نام خود را جاودانی کند. در آغاز پیشنهادهایی شده بود که پایتخت جدید را «نورسلطان» نامگذاری کنند، ولی نظربایف نام «آستانه» را برای آن برگزید.
نظربایف تأکید کرده بود که نورسلطان پایتخت اورآسیا است و به این دلیل در معماری آن دو سبک شرقی و غربی با هم آمیخته‌است. افزایش قیمت نفت در بازار جهانی، به قزاقستان امکان داد تا با فراخوانی از بهترین معماران جهان، شهر نورسلطان را نوساز کند. در طی ۱۰سال، جمعیت نورسلطان از حدود ۳۰۰هزار نفر به حدود ۷۰۰هزار نفر افزایش پیدا کرد.
ساختمان‌سازی در پایتخت جدید قزاقستان با سرعت ادامه دارد، صدها شرکت داخلی و خارجی، ده‌ها هزار کارگر قزاق، ترک، ازبک، روس، تاجیک، قرقیز و چینی در ساخت بیش از ۶۵۰مجموعه مسکونی، اداری و تفریحی در این شهر مشغول هستند.
یکی از نارسایی‌های نورسلطان آب و هوای نامساعد آن به ویژه بادهایی است که تقریباً همه‌روزه می‌وزد، با هدف جلوگیری از این بادها، در چند سال قبل درختکاری در ۴۰هزار هکتار از اطراف شهر آغاز شده‌است.
کم‌رضوان
کم رضوان روستای زیبا است در بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان در جنوب ایران. این روستا پایین کوه بدو
از شمال کوه لاور شیخ، از جنوب بهر رضوان، از مغرب روستای پرپاتنگ و روستای چارون، و از مشرق به کوه محدود می‌شود.
جمعیت آن در حدود ۱۰۰ نفر است که به دامداری مشغول هستند. روستای کم رضوان دارای ۷ آب‌انبار و ۲ باب مسجد ویک مدرسه است. چند اصله نخل ته دره به چشم می‌خورد. چشمه کوچکی است که این نخلها را آبیاری می‌کند. دره عمیقی وجود دارد که این روستا را به دو بخش می‌کند، بخش غربی روستا ته دره قرار دارد و بخش شرقی آن روی بُهر رضوان واقع شده‌است. این روستا در ۱۵ کیلومتری شرق روستای گری آب باد واقع شده‌است.
در سَرگرد (ورودی) این دره عمیق و در داخل کوه آثاری در سنگ حفر شده‌است که به آثار «شمد لاوری» معروف است. روایت است که این آثار از «شمد لاوری» به جا مانده‌است.
شیخ محمد لاوری مشهور به شمد لاوری از جوانمردان دلیر منطقه بوده‌است که به حیله‌گری کدخدایان منطقه توسط سرهنگ پالار در «روستای ایلود» کشته شد.
این روستا چند سال پیش از بستک جدا شده و به بخش خمیر پیوند داده‌اند.
ایلود
ایلود یکی از روستاهای دهستان‌ دهتل، بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. ایلود در ۹ کیلومتری شرق روستای چاه بنارد واقع است.
از شمال مورد، از جنوب چاه دزدان، از مغرب چاه بنارد، و از سمت مشرق به برکه لاری محدود می‌گردد.
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ١٣٩۵ جمعیت آن ١۵۵۴ نفر (۴١٣ خانوار) بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند دارای دبستان، لوله‌کشی آب، آب‌انبار برکه، مسجد و برق است. چشمه ای تقریباً بزرگ در ایلو جاری است که ۱۰۰۰ من (۴۰۰۰ کیلو) زراعت را آبیاری می‌کند. دارای باغات ومزارع متعددی است. ۱۰۰۰۰ اصله نخل آبی دارد. از سمت شمال غربی روستا مخدان ایلود قرار دارد. ۱۷ هزار اصله نخل دیم دارد و ۵۰۰۰ من (۲۰۰۰۰ کیلوگرم) زمین دیم دارد. چند دستگاه پمپ آب وجود دارد که باغات و صیفی جات را آبیاری می‌نماید. در جنوب شرقی روستا چشمه کوچکی به نام داربست با ۵۰۰ اصله و در جنوب غربی چشمه دیگری به نام دُمب دُمبی با ۵۰۰ اصله نخل و نیز چشمه بنک زار با ۵۰۰ اصله نخل و در مغرب نخلستان کوچکی است به نام موراک معروف است، با حدود ۲۰۰ اصله نخل وجود دارد. خرمای خواصوئی و خنیزی باغات ایلود در نوع خود در محل بی‌نظیر است. در روستای ایلود تمام منتوجات نخیل ساخته می‌شود از مشب رنگی و باد بزن و حصیر وپدی خرما تمام این‌ها از پش نخل می‌سازند.
قلعه ایلود در ارتفاعات شمال ایلود آثار قلعه‌ای بزرگ و مفصل دیده می‌شود و چندین آب‌انبار برکه مربوط به دوره زرتشتیان (در لهجه محلی گَورها) در آنجا باقی‌مانده‌است. روستای ایلود زادگاه مرحوم حاجی ملا احمد ایلوئی عالم معروف است.
شیخ محمد لاوری مشهور به شمد لاوری در این روستا کشته شده‌است. در تابستان سال ۱۳۲۴ خورشیدی جوانی ۲۹ ساله به نام «شمد لاوری» توسط سرهنگ پالار در این روستا در نیمه شب به قتل می‌رسد. شمد لاوری یا شیخ محمد لاوری از نوادگان (شیخ حسن مدنی) بودند، علامه شیخ حسن بن سید محمد بن سید عبدالحمید الشناوی المدنی یکی از علماء ناحیه جنوب بودند.
مزگت
مَزگَت واژه‌ای ایرانی به معنی مسجد است و ریشهٔ آن پارسی باستان مزکد از مزداکده است.منظور از "مز" در مزکد یا مزگت  همان خدا و کد به معنی خانه ست.
معادل این واژه در آرامی هخامنشی، سریانی و مندائی "مَسْگداء" است، و از آرامی وارد زبان عربی شده است.
در زبان پهلوی به مسجد ، مزگت یا مِزگوت گفته می‌شود
در انگلیسی نیز  و در ارمنی Maskit باز هم ریشه در مَزگِت دارد.
هنوز برخی از مسجدهای کهن ایران با نام مزگت نامیده می‌شود مانند «ایسپیه مزگت» (مسجد سپید) در گیلان «دزگامزگت» مازندران و در تمامی مناطق کردنشین مانند مزگت طوبی خانم.
در روستاهای رامسر چون گذشته این واژه هنوز به معنای مسجد به کار می‌رود. در جواهرده مسجدی قدیمی را به نام مزگت می‌نامند. مسجد آدینه نیز که مسجد تاریخی و کهن است به این نام خوانده شده‌است. گویا پیش از اسلام در این مکان نیایشگاه آناهیتا بوده‌است و پس از اسلام به نام مسجد تبدیل و به مزگت آدینه معروف شده‌است. گورهای بزرگ زرتشتیان در پیرامون آن خود دلیل بر این است که در گذشته و دوره‌های مختلف این مکان به عنوان معبد و نیز آتشکده زرتشتی مورد توجه بوده‌است. در بخشی دیگر از جواهرده رامسر که در کنار چکاد سماموس است مسجدی بود که مردمان آن را به عنوان مزگت مزگتا می‌خواندند و در توصیف آن آمده‌است: مسجد بزرگ و جامع.
سانتو دومینگو
سانتو دومینگو پایتخت کشور جمهوری دومینیکن است.
پیش از رسیدن کریستف کلمب به این ناحیه در سال ۱۴۹۲، سرخ‌پوستان تائینو ساکنان این منطقه بودند.
در آن زمان جزیرهٔ هیسپانیولا توسط رؤسای قبیله (کاسیکازگو) اداره می‌شد و به ۵ قسمت بخش شده بود.
متروی سانتو دومینگو در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۳۰ ایستگاه می‌باشد.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
جزایر مارشال
جمهوری جزایر مارشال کشوری است جزیره‌ای در اقیانوس آرام. پایتخت آن ماجورو است. مساحت جزیره مارشال ۱۸۱ کیلومتر مربع می‌باشد.
آلمان در قرن نوزدهم کنترل جزایر را از اسپانیا گرفت و خود بر آن حکومت کرد. در طی جنگ جهانی دوم تا سال ۱۹۴۴، ژاپن این جزایر را اشغال کرد. سپس نیروهای آمریکایی این جزایر را تصرف کردند. در سال ۱۹۸۶ پیمان اتحادیهٔ آزاد بین جزایر مارشال و آمریکا منعقد شد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰ جزایر مارشال از آمریکا اعلام استقلال کرد.
ایالات متحده، از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ میلادی، ۶۷ آزمایش مرتبط با جنگ‌افزار هسته‌ای را در جزایر مارشال انجام داد.
در سال ۲۰۰۰، کسای نوت به مقام ریاست جمهوری جزایر مارشال رسید. در قرون ۱۶ و ۱۷ که اسپانیا با کشورگشایی توانست به بزرگترین کشور استعمارگر جهان تبدیل شود و سیاحان زیادی برای دیدن از مناطق مختلف جهان از اعزام شدند جزایر زیادی در این دوران کشف شد یا در حال کشف بود جزایر مارشال با وجود کشف در حدود ۲۰۰ سال قبل و با دارا بودن قبایل بومی که مشابه با قبایل بومی استرالیا بود بدست نیروهای اسپانیا افتاد و تحت حاکمیت این کشور درآمد
پایتخت این کشور شهر ماجورو (Majuro) با ۲۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد. مساحت جزایر مارشال ۱۸۱ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۶۱٬۹۶۳ نفر است.
از مهمترین شهرهای جزایر مارشال می‌توان، ابیه ۹ هزار نفر، لورا ۲ هزار نفر، آجلتاکه ۱۲۰۰ نفر و انه وتاک ۸۰۰ نفر را نام برد. جزایر مارشال از اتحادیهٔ کشورهای مستعمرهٔ آمریکا در قارهٔ اقیانوسیه‌است. جزایر مارشال از دو جزیرهٔ عمده به نام‌های بیکینی و انواتک تشکیل شده‌است.
جزایر مارشال دارای ۳۰ ایالت می‌باشد:
۸۸ ٪ نژاد جزایر مارشال را بومیان این جزایر تشکیل می‌دهند، سفید پوستان نیز ۶ ٪ جمعیت را شامل می‌شوند.
دین ۶۹ ٪ مردم جزایر مارشال پروتستان، ۷ ٪ کاتولیک و ۳ ٪ مورمون است.
زبان‌های رسمی جزایر مارشال، مارشالی (با لهجه‌های کاجین و ماجول) و انگلیسی هستند.
واحد پول جزایر مارشال، دلار آمریکا با واحد جزء (سنت) نام دارد. صادرات جزایر مارشال را موز و آناناس تشکیل می‌دهند، توریسم نیز از جمله صنایع مهم این کشور است.
هونیارا
هونیارا پایتخت کشور جزایر سلیمان است.
جمعیت آن در سرشماری ۱۹۸۶ برابر با ۳۰٬۴۱۳ بود.
این شهر بر روی جزیره گوادال‌کانال بنا شده و در پایان جنگ جهانی دوم به عنوان جانشینی برای پایتخت پیشین یعنی شهر تولاگهی بازسازی شد.
هونیارا دارای یک لنگرگاه، ساختمان حکومتی بازسازی‌شده و یک موزه ملی است.
ماجورو
ماجورو پایتخت کشور جمهوری جزایر مارشال است.
شهر ماجورو در سال ۲۰۰۴ دارای ۲۵٬۴۰۰ نفر جمعیت بوده است.
این شهر بر روی آبسنگی حلقوی (آتولی) به نام آتول ماجورو بنا شده که خود آن آتول از ۶۴ جزیره تشکیل یافته است.
مرکز تجاری این شهر را محله‌ای به نام اولیگا تشکیل می‌دهد.
در خلال جنگ جهانی دوم نظامیان آمریکایی در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴ به ماجورو که در آن زمان در دست ژاپنی‌ها بود حمله کردند. ویکی‌پدیای انگلیسی.
روسو (دومینیکا)
روسو (Roseau) پایتخت کشور دومینیکا است.
کشور دومینیکا یکی از کشورهای جزیره‌ای در دریای کارائیب در قاره آمریکا است (با جمهوری دومینیکن اشتباه نشود).
جمعیت شهر روسو در سال ۲۰۰۱ برابر با ۱۴٬۸۴۷ نفر بود. این شهر بر روی دهکده‌ای قدیمی از سرخ‌پوستان کالیناگو به نام «سایری» بنا شده‌است.
Wikipedia contributors، "Roseau،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Roseau&oldid=189366245 (accessed February 20, 2008).
کاتماندو
کاتماندو (به زبان نپالی: काठमाडौं) پایتخت کشور نپال و بزرگ‌ترین شهر این کشور است.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت شهر کاتماندو ۱٬۰۰۳٬۲۸۵ نفر است.
این شهر با مساحت ۵۰٫۶۷ کیلومتر مربع در بلندی ۱٬۴۰۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است و در مرکز نپال در دره کاتماندو و در کنار رودخانه بگماتی قرار گرفته‌است. کاتماندو با دو شهر پاتان و بهاکتاپور یک مجموعه شهری را تشکیل می‌دهد.
کاتماندو به ۳۵ منطقه تقسیم می‌شود. بزرگترین منطقهٔ این شهر، منطقهٔ ۱۶ با مساحت ۴٫۴ کیلومتر مربع است که در شمال شهر قرار دارد. از سوی دیگر، منطقهٔ ۲۶ که در مرکز شهر قرار دارد، با مساحت ۰٫۰۴ کیلومتر مربع کوچکترین منطقهٔ شهر است.
نام کاتماندو از ترکیب واژه‌های سانسکریت «کاسث» (काष्ठ) به معنی چوب و «مانداپ» (मंडप/मण्डप) به معنی سایه‌سار پدید آمده‌است.
واژه "کاسث‌مانداپ" پس از سال‌ها استفاده در زبان‌های محلی به‌صورت کاتماندو تلفظ شده‌است.
گفته می‌شود بخاطر فراوانی ساختمان‌های چوبی زیاد که باعث گسترده بودن سایه‌های فراوان در سطح شهر می‌شده این نام را بر آن شهر گذارده بودند.
مناظری از زندگی روزمره در کاتماندو