کانون موسیقی معاصر
کانون موسیقی معاصر (به انگلیسی:Contemporary Music Circle) در راستای سیاست‌های جدید موزه هنرهای معاصر تهران با هدف رشد فعالیت‌های هنری و ارائه آثار ارزشمند در حوزه موسیقی معاصر توسط نوید گوهری به عنوان مدیر کانون و در محل موزه هنرهای معاصر تهران تأسیس شد.
موزه هنرهای معاصر تهران در سال ۱۳۵۶ خورشیدی (۱۳ اکتبر ۱۹۷۷ میلادی) در گوشه غربی پارک لاله و در زمینی به مساحت ۲٬۰۰۰ متر مربع (به جز باغ تندیس‌ها) بنا شد. بنای این موزه توسط کامران دیبا و با الهام از بادگیرهای ایرانی طراحی شده‌است. در حال حاضر این مؤسسه یکی از واحدهای معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. این موزه شامل جامع‌ترین و مهم‌ترین گنجینه‌های هنر مدرن از پس از جنگ جهانی دوم تا پیش از دههٔ ۸۰ میلادی در خارج از اروپا و آمریکای شمالی است که شامل کارهای مهمی از جنبش‌های هیجان‌نمایی انتزاعی، پاپ آرت، مینی‌مالیسم، مفهومی، و فوتورئالیسم می‌شود. در گنجینهٔ دائمی موزه بیش از ۴۰۰۰ اثر ارزشمند از نخبگان هنرهای تجسمی ایران و جهان نگهداری می‌شود که نزدیک به ۴۰۰ عدد از آن‌ها ارزش استثنایی دارند. ارزش آثار موزه در حدود ۲٫۵ میلیارد دلار برآورد می‌شود. بیشتر این آثار در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی و با نظارت فرح پهلوی خریداری شده‌اند، اما پس از انقلاب، بعضی از آثار ارزشمند موزه در زیرزمین آن انبار شدند و به نمایش درنیامدند. در سال ۲۰۰۵ برای نخستین بار نمایشگاهی از گنجینهٔ موزه برگزار گردید که توجه علاقه‌مندان را به خود جلب نمود. از جمله آثار موزه می‌توان به کارهای بسیار شاخصی از گوگن، رنوار، پیکاسو، ماگریت، ارنست، پولاک، وارهول، لُویت، و جاکومتی اشاره کرد. مجموعه بسیار مهمی از هنر معاصر ایران نیز از جمله دارایی‌های این موزه است.
در سال ۱۳۹۴ موزه هنرهای معاصر تهران با تأسیس کانون‌های تخصصی جهت ارائه صحیح آثار هنری در شاخه‌های فیلم، معماری، موسیقی، دیزاین و رسانه‌های نو، قدم در راه بازآفرینی نقش موزه داری معاصر در راستای عرضه آثار هنری ارزشمند به علاقمندان نهاده است.
شناخت و معرفی رویکردهای نوین موسیقی در ایران و جهان، ارتقا سطح دانش عمومی و تخصصی در حوزه موسیقی معاصر، حمایت از آهنگسازان و هنرمندان، تعامل با مراکز فرهنگی و هنری بین‌المللی و ایجاد زمینه‌های مناسب جهت تبادل تجربیات و اندیشه‌های هنرمندان در این حوزه از مهم‌ترین اهداف کانون موسیقی معاصر به‌شمار می‌آید.
فعالیت‌ها
کانون موسیقی معاصر به عنوان یک انجمن خصوصی و مستقل، در نخستین اقدامات خود و با اتکا به پشتوانه علمی، هنری و اجرایی شورای برنامه‌ریزی خود، با اجرای تفاهم نامه‌های فرهنگی با موسسات، مراکز و انجمنهای فرهنگی-هنری داخلی و بین‌المللی، اقام به ثبت و برگزاری فستیوال بین‌المللی موسیقی معاصر تهران نمود.
ادراک (به انگلیسی: Perception) نام نخستین برنامه‌ای است که در قالب برنامه‌های غیر استاندارد توسط کانون موسیقی معاصر و با طراحی نوید گوهری، آیدین صمیمی مفخم و شهاب آگاهی برنامه‌ریزی و در دیماه ۱۳۹۴ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در بروشور این برنامه چنین آمده بود:
"ما جهان را آنگونه که هست نمی‌بینیم؛ ما آن را آنگونه که هستیم درک می‌کنیم. ادراک، زبانی است ذهنی که تنها فرد، در درونِ خود و برای گفتگو با خود بکار می‌گیرد. ادراک، برهنگیِ زبانِ هنرمندِ خالق است در برابر چشمِ مخاطب؛ بی هیچ پرده‌ای. تقابلی است میانِ هنرمند و مخاطب؛ دیالکتیکی بین اثر و عینیت، که در سرنوشتِ اثر تأثیر گذار است. ما در خلالِ اجرایِ این اثر برآنیم تا دنیایِ خود را آنگونه که هست درک کنیم: درکِ ما از اتمسفرِ پیرامونمان چگونه شکل می‌گیرد، و رابطه اش را با زمان-مکانی که در آن قرار گرفته‌است، چگونه در فرآیندی بداهه پردازانه بیان می‌کند؟ چه عواملی باعث می‌شوند تا درک خودآگاه ما از پیرامونمان به واکنشی منفعلانه بیانجامد؟ بروزهایِ خودآگاهانه ما از ادراکاتمان، چه اتمسفرهایِ جدیدی را در تقابل با فضایِ موجود تعریف خواهد کرد؟" بداهه نوازی اینتراکتیو (به انگلیسی: Interactive Improvisation) با طراحی گلفام خیام دومین برنامه از سری برنامه‌های غیر استاندارد است که توسط کانون موسیقی در دیماه ۱۳۹۴ برگزار شد.
«بداهه نوازی اینتراکتیو تجربه ایست در خلق یک اثر صوتی با مشارکت مخاطب. کنشی بی واسطه میان خلق اثر و مخاطب. در بداهه نوازی اینتراکتیو، مخاطب بدون در نظر گرفتن مفاهیم پیچیده ذهنی و فلسفی، با مشارکت فعال به عنوان واسطهٔ خلق اثر، در تولید یک اثر صوتی واحد سهیم خواهد بود» دسترسی محدود صدا، مجموعه اجراهای صدا به صورت تبادل هنرمندان ایرانی و بین‌المللی بود که در موزهٔ هنرهای معاصر و با توجه به معماری ویژه اش، توسط کانون موسیقی و با همکاری جامعه نیو مدیا در اسفندماه ۱۳۹۴ طراحی و برگزار شد که هنرمندان آلمانی، لهستانی و ایرانی را گردهم می‌آورد.
در این برنامه دوئت «معتبر- روسلر» مستقر در شهر لاههٔ هلند با ترکیب المان‌هایی از جهان بیرون و منابع صوتی انتزاعی که به صورت مصنوعی تولید شده‌اند، به تولید صداهایی مبادرت ورزیدند که به سختی قابل تعریف است. قطعه‌ها در داخل یک قالب اکیداً ثابت، بداهه‌نوازی می‌شدند و محتوی آن‌ها از سه عنصر اصلی تشکیل یافته بود: گیتار کلاسیک (که لئونی روسلر آن را می‌نواخت)، اجرای الکترونیک صداهای گلیچ (که توسط سهراب معتبر تولید می‌شدند) و مناظرصوتی تهیه‌شده از طریق ضبط میدانی.
"دوئت اسپکترو" با اجرای زنده الکترونیک و الکتروآکوستیک تجربی، با تمرکز بر پدیده‌های سایکوآکوستیک و ادراک شنیداری، مخاطب را با دنیای ناشناخته‌ای از اصوات که برای این پروژه خلق کرده بودند، روبرو نمود.وبگاه موزه هنرهای معاصر تهران
پایگاه اطلاع‌رسانی فستیوال بین‌المللی موسیقی معاصر تهران