hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
دهلاویه
دهلاویه روستایی است در شمال غربی سوسنگرد در استان خوزستان.
در روند جنگ ایران و عراق و پس از پدافندی ده روزه در ۲۴ مهر۱۳۵۹، کشور عراق بر این روستا مسلط شد. از آن پس این منطقه صحنه نبرد ستاد جنگ‌های نامنظم بود. سرانجام در ۲۷ شهریور۱۳۶۰، ایران در عملیات شهید مدنی این منطقه را عراق بازپس‌گرفت.
مصطفی چمران، وزیر دفاع و نماینده مجلس شورای اسلامی در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ در این منطقه بر اثر اصابت خمپاره به فیض شهادت نائل آمد . سالها پس از کشته شدن  مصطفی چمران  یادمانی نیز برای وی در این منطقه ساخته‌شده‌است که در سال ۱۳۸۴ پیکر رزمنده‌ای گمنام در مرکزی آن به خاک سپرده شد.
فکه
فکه، منطقه‌ای بیابانی در شمال غربی خوزستان و جنوب شرقی استان ایلام است.
فکه به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود. بخش جنوبی آن جزو استان خوزستان و شهرستان دشت آزادگان محسوب می‌شود، بخش شمالی آن جزو استان ایلام و از توابع شهرستان دهلران است.
منطقهٔ فکه، سرزمین شن‌های روان است که در بخش جنوبی آن، شن‌های روان بیشتر است به گونه‌ای که حرکت کردن بر روی آن بسیار سخت و طاقت‌فرساست. خاک فکه شمالی سخت‌تر است و در بخش‌هایی از آن خاک‌های رس و خاک‌های قابل کشت وجود دارد. بارندگی در فکه بسیار کم است، به گونه‌ای که اکثر مناطق آن خشک و بی‌آب و علف است، در منطقهٔ فکه جنوبی، تعداد روستاها به تعداد انگشتان دست هم نمی‌رسد و تنها عده‌ای از عشایر در آن زندگی می‌کنند. در منطقهٔ فکه شمالی به علت وجود رودخانه دویرج و باران‌های فصلی؛ روستاهای معدودی وجود دارد و منطقه قابل تحمل‌تری است.
فکه یکی از محورهای اصلی حملهٔ ارتش بعثی عراق به محور شمال خوزستان بود. لشکر ۱ مکانیزه عراق از این محور به سمت شوش وارد عمل شد. اما مقاومت تیپ ۳۷ زرهی شیراز و همین‌طور سپاه پاسداران موجب شد عراقی‌ها به سختی و با تأخیر از فکه عبور کنند. ارتش عراق با عبور از محور فکه توانست خود را تا کنار رودخانهٔ کرخه نزدیک جادهٔ اهواز-اندیمشک برساند. پس از عملیات فتح‌المبین ـکه به آزادسازی بخش اعظمی از منطقهٔ غرب شوش انجامیدـ منطقهٔ فکه هم‌چنان در اشغال نیروهای عراقی باقی ماند. در ۱۷/۱۱/۶۱ عملیات والفجر مقدماتی در جنوب فکه انجام شد و رزمندگان ایرانی توانستند با شکستن خطوط پی‌درپی ارتش عراق به عمق مواضع آن نفوذ کنند، اما بر اثر مقاومت شدید عراقی‌ها، رزمندگان ایرانی به مواضع قبلی بازگشتند. در ۱۰/۲/۶۵ ارتش عراق به فکه حمله کرد و بیش از ۷ کیلومتر پیش‌روی نمود. تعداد زیادی از نیروهای ایرانی به علت لو رفتن عملیات و تجهیزات فراوان دشمن و میدان‌ها مین بسیار در منطقه کشته و مجروح شدند، عده‌ای عقب‌نشینی کردند، اما عدهٔ زیادی در این سرزمین جاماندند. برخی بر اثر تشنگی در بیابان سوزان فکه کشته‌شدند و عده‌ای هم به طرزی فجیع توسط نیروهای بعثی کشته‌شدند حتی عراقی‌ها برخی از مجروحین را زنده‌به‌گور کردند. این سرزمین علاوه‌بر آن‌که محل کشته شدن تعداد قابل توجهی از رزمندگان ایرانی است، شاهد کشته شدن سه فرماندهٔ بزرگ جنگ «ابراهیم هادی، حسن باقری و مجید بقایی» نیز بود. فکه تا آخر جنگ در دست نیروهای عراقی باقی ماند و برخی پیکرها هم‌چنان در میدان‌های مین باقی ماندند. سید مرتضی آوینی کارگردان و مستند ساز حوزه دفاع مقدس نیز حین ساخت مستند شهری در آسمان در اثر برخورد مین در این منطقه کشته شد.
کچل کفترباز
کچل کفترباز عنوان داستانی است نوشتهٔ صمد بهرنگی به سال ۱۳۴۵.این داستان در سال ۱۳۴۶ انتشار یافت.
کچل کفتر باز ماجرای پسر جوان کچلی است که به همراه ننه ی پیرش، یک بز و تعدادی کفتر زندگی‌ میکند و وضعیت مالی خوبی هم ندارند .  در این داستان به ماجرا کچل و عشق دختر پادشاه به او پرداخته میشود و میتوان قصه را منتقد شرایط اقتصادی جامعه و اختلاف طبقاتی دانست.
روزی از روزگاری پسر جوانی با ننه پیرش زندگی میکرد جوان در پشت بام خانه شان چند کفتر داشت که روزش را با آنها می گذراند ننه ی پیرش هم در خانه بیکار نبود و بافتندگی می کرد روبروی خانه آنها یک قصر با شکوهی بود که در آن قصر یک دختر زیبا بود عاشق کچل قصه ما بود کچل هم آن دختر را دوست داشت اما پدر آن دختر راضی به ازدواج دخترش با کچل نمی شد
هروقت کچل کفتر بازی می کرد دختر به پشت پنجره می آمد و کچل را نگاه می کرد پدر دختر وقتی از این قضیه با خبر شد به وزیر خود دستور داد تا تمام کفتر هایش را بکشد وزیر به دستور پادشاه عمل کرد کرد و تمام کفتر هارا کشت کچل چندین شب از غصه کفتر هایش خوابش نمی برو تا اینکه یک شب در خواب ندا به او گفت که بلند ترین برگ درخت را بکن و به همراه کمی چوب به بزت بده و شیر بز را بگیر و به سر کفتر های مرده ات بمال کچل دستور را انجام داد و کفتر هایش زنده شدند از همه بهتر اینکه کفتر هایش می توانستند حرف بزنند  کفتر ها رفتند و برای کچل کُلاهی آوردند  کچل وقتی کلاه را روی سرش می گذاشت ناپدید می شد و با کمک آن کلاه به خانه ثروتمندان می رفت و شکم خود و مادرش را سیر می کرد او برای اینکه پادشاه نبیند دارد کفتر بازی می کند هنگام کفتر بازی کلاه را روی سرش می گذاشت و نا پدید می شد  یک روز که دختر در خانه نشسته بود و افسوس می خورد که دیگر نمی تواند کچل را ببیند کچل به صورت پنهانی به اتاق دختر رفت و رازش را به او گفت.
پادشاه که میدید کفتر ها خودشان حرکت می کنند با وزیر خود صحبت کرد و به خانه کچل حمله کردند
دختر به سرعت پیش پدرش رفت و راز کچل را به پدرش گفت پدر کمی بعد از کمی فکر درخواست ازدواج کچل را قبول کرد
از آن به بعد دختر در خانه کچل پیش ننه اش به خوبی و خوشی زندگی کردند
این داستان به صورت خلاصه است.اگر خواستید داستان را کامل بخوانید کتاب صمد بهرنگی کچل کفتر باز را بخرید و بخوانید
زندگی، جنگ و دیگر هیچ
زندگی، جنگ و دیگر هیچ () گزارشی از سفر اوریانا فالاچی به ویتنام و مکزیک است.
اوریانا فالاچی موفق به دریافت جایزه بانکارلا ۱۹۷۰ برای این کتاب شد.
اوریانا فالاچی این کتاب را در پاسخ خواهر کوچکش الیزابیتا که پرسیده بود: «زندگی یعنی چی؟» نوشته است. او پاسخ این پرسش را در نبردها، زد و خوردها، وحشی‌گری‌ها و مرگ در ویتنام و نیز هنگامی که در «میدان سه فرهنگ» مکزیک و همزمان با گشایش المپیک زخمی ژرف برداشت، جستجو کرده است. دیده های فالاچی ابعاد دیگری نیز دارد که ویژهٔ خود اوست؛ وی همه مشکلاتی را که گریبان‌گیر بشر است می‌بیند و مطرح می‌کند. زندگی، جنگ و دیگر هیچ برداشت ویژه ای دارد، هم بدبین است و هم خوش‌بین، نمایاننده زندگی امروز ماست و بس خشن.
پهلوانی
پهلوانی آئینی است باستانی و تاریخی
ریشه آئین پهلوانی بنا به گفته برخی به زمان اشکانیان باز می‌گردد.
اسطوره‌های پهلوانی در فرهنگ ایرانی، پهلوانان شاهنامه هستند.
پهلوانی در دوره بعد از اسلام با برخی مفاهیم اسلامی ممزوج گشت. علی فرزند ابوطالب در آئین پهلوانی بعد از اسلام معمولاً به عنوان سمبل یک پهلوان کامل مطرح می‌شود.
پهلوان به فرد رشید و جوانمرد گفته می‌شود.
از مهمترین ویژگی‌های یک پهلوان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.در آئین پهلوانی بیش از زورمندی و جنگاوری یک مبارز خصوصیات مثبت اخلاقی او ملاک سنجش پهلوان است. یک پهلوان لزوما همیشه برنده هماورد و قهرمان نیست. به‌طور مثال پوریای ولی که به عنوان یک پهلوان شناخته می‌شود در یک مبارزه از حریفی تازه‌کار به انتخاب خود شکست می‌خورد چون شب پیش از مبارزه صحبت‌های مادر او را شنیده‌است که شرایط پسرش و نیازش به بردن از پوریای ولی را می‌شنود.
بسیاری قهرمانی را حتی دارای بار منفی می‌دانند.به‌طور مثال فریدون جنیدی در پاسخ به برخی افغان‌هایی که از احمد شاه مسعود با لقب قهرمان ملی یاد می‌کردند گفت که بهتر است به جای قهرمان که از قهر و غضب ریشه دارند بگوییم او پهلوان ملی ما بود.
روانامه
رَوانامه (به فارسی افغانستان:اگزواتور) فرمانی است که رئیس کشوری به کنسول های کشور بیگانه می‌دهد و آن‌ها را برای انجام مأموریت مجاز می‌کند.
روانامه به‌ رسمیت شناختن کنسول‌ها از سوی کشور میزبان را تضمین می‌کند.
برپایه ماده ۱۹ پیمان وین: در صورتی که قوانین و مقررات دولت فرستنده ایجاب کند- این دولت می‌تواند جهت مأمور کنسولی که رئیس پست کنسولی نباشد- از دولت پذیرنده تقاضای صدور روانامه نماید. و هرگاه قوانین و مقررات دولت پذیرنده ایجاب کند- این دولت می‌تواند به مأمور کنسولی که رئیس پست کنسولی نباشد- روانامه اعطا نماید.
برپایه ماده ۱۶ پیمان وین دربارهٔ روابط کنسولی، تقدم روسای پست‌های کنسولی در هر طبقه به ترتیب تاریخ اعطای روانامه خواهد بود. با این حال هرگاه رئیس یک پست کنسولی پیش از دریافت روانامه برای انجام وظایف خود به‌طور موقت پذیرفته شود- حق تقدم او طبق تاریخ پذیرش موقت تعیین خواهد شد و این حق بعد از اعطای روانامه محفوظ خواهد ماند. ترتیب تقدم بین دو یا چند رئیس پست کنسولی که در یک تاریخ روانامه یا پذیرش موقت دریافت داشته‌اند طبق تاریخی که حکم مأموریت اسناد مشابه یا اعلامیه انتصاب (مذکور در بند ۳ ماده ۱۱ پیمان وین) به دولت پذیرنده تقدیم شده- تعیین می‌گردد.
برپایه ماده ۲۳- اشخاصی که نامطلوب اعلام می‌شوند. ۱- دولت پذیرنده می‌تواند در هر زمان به دولت فرستنده اطلاع دهد که یکی از مأموران کنسولی را شخصی نامطلوب می داند یا هر یک از کارکنان دیگر کنسولی را غیرقابل قبول می شمارد در این صورت دولت فرستنده حسب مورد شخص مورد نظر را فرا خوانده یا به مأموریت او در آن پست کنسولی پایان می‌دهد. ۲- اگر دولت فرستنده انجام تعهدات ناشی از بند اول این ماده امتناع ورزد یا این تعهدات را در ظرف مهلتی معقول انجام ندهد- دولت پذیرنده می‌تواند حسب مورد روانامه شخص مورد نظر را لغو کند- یا دیگر او را جز کارکنان پست کنسولی تلقی ننماید.
دژ بهرام چوبینه
دژ بهرام چوبینه واقع در تنگ بهرام چوبینه در فاصله ۱۴ کیلومتری جاده دره شهر به پلدختر در استان ایلام قرار گرفته‌است. در مسیر این دره از رشته عظیم کبیر کوه آثار بسیاری شامل:پل و سد بهرام چوبین، دژ و قلعه، غار و سکونتگاه و برج‌های دیده‌بانی از ادوار گذشته به یادگار مانده‌است.
آثار یک قلعه نسبتاً بزرگ در داخل تنگه و در کنار صخره‌های عظیم آن به چشم می‌خورد. شواهد موجود نشان می‌دهد که این قلعه قبلاً شاه‌نشین بوده اما بر اثر حفاریهای غیر مجاز آسیب کلی دیده است. برجک‌های دیده بانی بر خط‌الراس یال‌های جانبی دره بهرام چوبین و برخی تأسیسات دیگر در محدوده ورودی به دره، اهمیت قلعه و موقعیت آن را در گذشته نشان می‌دهد. بر اساس برخی منابع که قصری از زمان ساسانیان در اشکفت تنگ چوبینک بر جای مانده‌است (محمودیان ۱۳۸۳).
مصالح بکار رفته در بنای قلعه سنگ و گچ است اما به دلیل تخریب بنا و فرسایش، ثبت اطلاعات دقیق در مورد سبک معماری این اثر امکان‌پذیر نبوده‌است. در محدوده قلعه آثاری از حوضچه‌های پلکانی بر روی صخره‌های قلعه دیده می‌شود که با ظرافت خاصی حجاری گشته و به‌وسیله سوراخ‌هایی به یکدیگر متصل و مرتبط شده‌اند.
سیکان (دژ)
قلعه میر غلام هاشمی یکی از بناهای دوران قاجاریه در ایلام می‌باشد که طبق سنگ نوشته نصب شده بر دیوار ورودی بنا، در سال ۱۳۰۳هجری قمری، توسط میرغلام هاشمی درروستای فرخ‌آباد ساخته شده‌است. بنای قلعه به سبک دوره ساسانی و به شکل چهار ایوانی و با مصا لحی از سنگ و ملات گچ ساخته شده که در زمان خود کاربرد نظامی-مسکونی داشته‌است. با توجه به گذشت قریب به یکصد سال از ساخت قلعه سیکان، وضعیت ظاهری این بنای تاریخی به دلیل سبک معماری و نوع مصالح به کار رفته از استحکام قابل توجه‌ای برخوردار است به طوریکه اسکلت ظاهری بنا سالم باقی مانده است. بنای مذکور دارای پلانی تقریباً مربع شکل و به ابعاد ۴۰/۲۹*۵۰/۳۱متر است. در راس شمال شرقی و غربی دو برج نگهبانی دارد. در مجموع قلعه دارای سی و پنج اتاق بوده‌است و به صورت تو در تو به یکدیگر مرتبط هستند. ضلع‌های شرقی و غربی آن کاملاً قدیمی است. از دیگر خصوصیات این قلعه می‌توان به وجود سه عدد اتاقک نگهبانی در دو راس ضلع غربی و بالای سر در ورودیهای ضلع شمالی اشاره نمود که احتمالا محلی برای دیده بانی بوده‌است و علاوه بر آن دور تا دور قلعه در قسمت بالای پشت بام با ارتفاع حدود یک متر جان پناه داشته که به شکل کنگره مانند بوده‌است و این خود نشان دهنده این است که قلعه هم کاربرد نظامی و هم کاربرد مسکونی داشته‌است. نمای بیرونی قلعه با گل و گچ اندود کاری شده و هیچ فضای خالی در دیوارهای بیرونی آن به چشم نمی‌خورد. در وسط حیاط قلعه همانند سایر قلاع موجود در ایلام یک حوض تقریباً مربع شکل دارد که آب آن از طریق کانالی که از رودخانه سیکان منشعب می‌شود تأمین می‌گردد که پس از گذر از زیر دیوار ضلع جنوبی قلعه وارد حوض شده و از ضلع شمالی قلعه نیز به خارج هدایت می‌گردد.
قلعه هزار در
قلعه هزار در آبدانان در خاور این شهرستان واقع در استان ایلام جای دارد که قدمتش به دوره ساسانی می‌رسد. نمای اصلی این اثر دارای طاق‌های هلالی شکل است. با توجه به ساختار معماری قلعه هزار در، این اثر به احتمال قلعه یا پادگان نظامی بوده‌است. پلان اصلی بنا مستطیل شکل است. راهروهای طولانی در چهار جهت آن قرار گرفته و به‌وسیله درگاه‌هایی به اتاق‌های داخل مرتبط می‌شوند. این بنا دارای چند طبقه است که زیرزمین طبقه همکف و طبقه بالایی (باتوجه به پی) را شامل می‌شود. به دلیل پوشش قطور و محکم دیوار و نبود پنجره‌های باز در راهروها اتاق‌ها و دالان‌ها انتظار می‌رود که فضا تاریک باشد اما تأمین نور از طریق دریچه‌هایی به قطر تقریبی یک متر در سقف، دالان، راهرو و اتاق صورت می‌گیرد که کار تهویه را نیز انجام می‌داده‌است. مصالح بنا نیز شامل سنگ‌های تراشیده و قلوه‌سنگ‌هایی است که در ملات آن‌ها گچ پخته به کار می‌رفته‌است. از آنجا که معماری این بنا همانند شهر تاریخی دره‌شهر است این‌گونه تخمین زده می‌شود که قدمت این بنا به دوره ساسانی برگردد (حبیب‌الله محمودیان ۱۳۸۳).
آثار پی بنا در چهار سوی ساختمان قلعه جای دارد که حصار قلعه را تشکیل می‌دهد. قطر دیوارها حدود ۵/۱ متر است و در بنای آن از مصالحی همچون قلوه‌سنگ و گچ استفاده شده‌است. دیوار جبهه شمالی که مشرف به پرتگاه ایجاد شده، حدود چهار متر پایین‌تر از دیوار قلعه بنا شده‌است. آثاری از یک بنا با مصالح یاد شده در دامنه تند جبهه شمالی به سمت زیر قلعه ایجاد شده که کاربرد آن مشخص نیست. سفاله‌های محوطه قلعه غالباً به رنگ نخودی است. پخت سفال‌ها کافی و تزئینات نقش برجسته، طنابی و نقش کنده دارد. سفال شاخص این منطقه، سفال نیش گونی است که به دوره ساسانی تعلق دارد. سبک معماری و مصالح به کار رفته نشان‌دهنده این است که احتمالاً بنا متعلق به دوره تاریخی است (محمودیان ۱۳۸۳).
قلعه پنج برار مور موری
قلعه پنج برار مور موری یا "قلعه سیس" قلعه‌ای قدیمی است که بر روی بلندی مشرف بر شهر باستانی پنج برار بر جای مانده‌است.
پنج برار محدوده‌ای تاریخی می‌باشد که در کوهپایه‌های جنوبی کوه کاسه ماس، مشرف بر دشت مور موری واقع شده و قلعه پنج برار یکی از این آثار محسوب می‌گردد. ویرانه‌های این قلعه بر بلندی‌های شرقی مشرف بر رودخانه پنج برار همچنان باقی است. پستی و بلندی‌های متعدد، دره رودخانه پنج برار و تپه ماهورهای جبه جنوبی، توپو گرافی این منطقه باستانی را شکل می‌دهد (حبیب‌الله محمودیان ۱۳۸۳).
از آنجا که زمینهای کشاورزی منطقه متعلق به آقای تاجمیر از افراد سرشناس و مسن مور موری است در نتیجه به این نام معروف شده‌است. این قلعه شامل دژ پیرامونی و بناهای داخل محوطه دژ می‌باشد. از بناهای داخلی قلعه به جز پی یک اتاق به ابعاد ۵/۴*۵/۷ متر، هیچ بنای دیگری باقی نمانده‌است. حصار پیرامونی دژ قلعه مانند سایر آثار نواحی کوهستانی زاگرس با مصالح سنگ و گچ بنا شده‌است. ابعاد دژ ۶۰*۸۰متر است. تراکم آوار موجود در کنار پی بنا نشان دهنده ارتفاع دیوار و دژ قلعه بوده‌است. سنگهای نسبتاً بزرگ که از سنگهای رودخانه‌ای و بومی منطقه است، در این بنا به کار رفته و در مواردی سنگهای جور شده مورد استفاده قرار گرفته‌است. منطقه پنج برابر تقریباً در فاصله ۷ کیلومتری از مرکز بخش کلات مور موری قرار دارد که به نظر می‌رسد اهالی مور موری در قرون گذشته در این محل سکونت داشته‌اند. اهالی محل نیز با این نظر موافق هستند. عرض دیوار دژ در پی به ۵/۱ متر می‌رسد. بقایای پی بنا نشان دهنده این است که قبل از ساخت قلعه در این محل، بنای دیگری با استحکام بیشتر وجود داشته‌است. حصار این قلعه تقریباً مربع شکل بوده و نظم هندسی بر معماری حاکم است. در چهار گوشه بنا که دایره‌ای شکل بنا شده محل و جایگاه نگهبانی از قلعه می‌باشد که با همان مصالح و اندود گچ اندودکاری شده‌است. در این بخش از بنا سوراخ‌هایی تعبیه گردیده که برای دید نگهبان و پاسداری از ساکنان قلعه مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. آثار ویرانه بناهای دیگری در شمال و شرق قلعه دیده می‌شود که به نظر می‌رسد محل سکونت ساکنان شهر پنج برار باشد. در حاشیه غربی اثر، رودخانه پنج برار قرار دارد که آثار آسیاب‌های فراوانی از دوره‌های گذشته تا عصر حاضر در کناره‌های آن به جای مانده است، قسمتی از بنای پنج عدد از این آسیاب‌ها همچنان باقی است. قلعه فعلی اسلامی است اما پی بنا و شواهد موجود بر سطح زمین‌های پیرامونی خصوصاً سفال‌های خشن با شاموت سنگریزه نشان می‌دهد که در دوره‌های مختلف تاریخی از جمله سکونتگاه‌های منطقه بوده‌است. آثار آوار بناهای متعددی در محدوده شهر باستانی پنج برار دیده می‌شود که بررسی کاربرد آن‌ها نیازمند تحقیقات علمی گسترده می‌باشد. ادامه این پژوهشها می‌تواند اطلاعات بیشتری را در مورد موقعیت باستانی این اثر در اختیار قرار دهد (محمودیان ۱۳۸۳).
در ضلع جنوب غربی دژ پنج برار، آثاری از یک اتاق به ابعاد ۵/۴*۵/۷ متر دیده می‌شود که حدود ۵۰ سانتی‌متر از پی دیوار این اتاق باقی مانده‌است. مصالح این بنا از سنگ و گچ و عرض دیوار است و سه پنجره در ضلع غربی آن به چشم می‌خورد. در ورودی این اتاق در ضلع جنوبی واقع شده‌است. در بخش شمالی این اثر پی بناهای دیگری دیده می‌شود که به نظر می‌رسد محل بنای اصلی قلعه بوده‌است. متأسفانه این بنا کاملاً تخریب شده‌است. به نظر می‌رسد از سنگ این بنا برای حصارکشی زمین‌های کشاورزی منطقه استفاده شده باشد (محمودیان ۱۳۸۹).
منابع:
حبیب‌الله محمودیان، ۱۳۸۳، معرفی اجمالی قلعه‌های باستانی استان ایلام، بخش دوم، انتشارات گویش
فیروزشاه زرین‌کلاه
فیروزشاه زرین کلاه حبیب الدین (فیروزشاه) مشهور به «زرین کلاه» و پسر نورالدین محمد یک مرد کُرد از سنجار کردستان کنونی بود. وی از کردستان به اردبیل مهاجرت کرد. در اواخر دوره‌ی حکمرانی مغولان بر ایران در کتاب صفوةالصفا پیشینه‌ی وی را از کردستان کنونی، که آن زمان نیز کردنشین بود، می‌دانستند ولی پس از فرمانروایی صفویان پیشینه‌ی فیروزشاه را به امامان شیعه ربط دادند. وی به دلیل داشتن فضل و تقوی در بین مردم از محبوبیت فراوان برخوردار بود و به مقام شیخی نائل گشته بود. فیروز شاه پس از سال‌ها زندگی در میان مردم اردبیل به منطقه طالش در گیلان سفر کرد و در همان محل نیز درگذشت. بر اساس روایت‌های تاریخی فیروز شاه جد ششم شیخ صفی الدین اردبیلی است.
فرزند فیروز شاه «عوض الخواص» نامیده می‌شد. وی در روستای اسفرنجان اردبیل زندگی می‌کرد، ولی پس از وفات در داخل صحن بقعه کلخوران به خاک سپرده شد. قبر عوض الخواص در ضلع شمال شرقی مقبره شیخ جبراییل قرار گرفته و دارای یک گنبد آجری است. وی پس از پدرش عهده‌دار مقام ارشاد بود. نام پسرش محمد حافظ است.
شجره نامه کامل وی:شیخ صفی الدین عبدل فتاح اسحاق فرزند شیخ امین الدین جبرئیل فرزند الصالح قطب الدین ابوبکر فرزند صلاح الدین رشید فرزند محمد الحافظ الکلام الله فرزند اواد.
آرامگاه سید حمزه
بقعه سید حمزه یا «ساری‌گل آقاسی» (به ترکی آذربایجانی یعنی «آقای گل زرد») به گفته برخی مقبره حضرت سید حمزه بن موسی الکاظم است که به صورت گنبد مدور کوچکی در ضلع غربی بقعه سیدامین‌الدین جبراییل در روستای کلخوران بنا شده است.
آنگونه که در کتاب "مراةالبلدان" عنوان شده قبر سید حمزه بن موسی الکاظم در شهر ری واقع در حرم عبدالعظیم می‌باشد. ولی به روایت بعضی از کتب تاریخی از جمله کتاب "بحرالانساب" ابن عتیبه قبر حمزه فرزند موسی کاظم در روستای کلخوران است.
دلیل اشتهار سید حمزه به «ساری‌گل آقاسی» این است که گویا در یکی از شورش‌های داخلی، زنی از ترس به درخت گل زردی که در پای دیوار مقبره سید حمزه بوده پناه می‌برد و از این حادثه به طرز معجزه آسایی نجات می‌یابد و بدان جهت حضرت سید حمزه بدان نام مشهور شده است.
شامی کرمانشاهی
شاهمراد مشتاق معروف به شامی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۲۹۶ در کرمانشاه – درگذشتهٔ ۲ آذر ۱۳۶۳ در کرمانشاه) شاعر کردزبان بود. اشعار او به گویش کردی جنوبی از زبان کردی و به لهجهٔ کردی کرمانشاهی سروده شده‌است.
شامی کرمانشاهی در سال ۱۲۹۶ خورشیدی در محلهٔ چنانی کرمانشاه به دنیا آمد. نام پدرش خدامراد و نام مادرش فانوس بود. شامی در چهار سالگی در پی بیماری آبله نابینا شد. وی در دوران کودکی، پدر و مادر خود را از دست داد و از همان سال‌ها مجبور بود با اتکا به قوت بازوی خود زندگی‌اش را اداره کند. فقر شدید به شامی امکان تحصیل نداد و او بی سواد ماند، با این حال وی با یکی از روحانیان شهر به نام شمس‌الدین آل آقا (شمس‌العلما) ارتباط پیدا کرد و وی شامی را با ادبیات کلاسیک فارسی و به ویژه خیام، سعدی و حافظ آشنا کرد. شامی تحت تأثیر اشعاری که می‌شنید دست به سرایش شعر به زبان کردی زد.
اشعار شامی به گویش جنوبی از زبان کردی و با لهجهٔ کرمانشاهی سروده شده‌است. افزون بر این وی اشعاری نیز به زبان فارسی سروده است. مضمون اشعار وی بیان فقر و تنگدستی طبقه فرودست اجتماع و محرومیت‌های آنان به زبانی عامیانه است. وی اشعاری نیز با مضمون سیاسی دارد که بازآفرینی یک گفتگو میان شاعر و نخست وزیر وقت، محمد مصدق است. محمدعلی سلطانی ادعا می‌کند که وی در وقایع سال ۱۳۳۲ خورشیدی، به عضویت جبهه ملی ایران درآمده بوده‌است. شامی در دوم آذر ماه ۱۳۶۳ در سن ۶۷ سالگی در پی یک بیماری طولانی در کرمانشاه درگذشت.
کلمه «شامی» نه تنها مخفف و فرم عامیانۀ نام «شاهمراد» در کردی جنوبی است، بلکه صفت نسبی و به معنای «منسوب به زمان شام» نیز هست که به تاریکی زندگی شاعر به دلیل نابینا بودن او اشاره دارد.
اشعار شامی مملو از صنایع ادبی بدیع است. همچنین از نظر قواعد دستور زبان نیز در خور تحسین است و مسائل ظریف صرفی و نحوی در اشعار او به وفور به چشم می‌خورد.
تاکنون سه تصحیح از اشعار شامی کرمانشاهی انجام شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است:
بخشی از اشعار شامی به زبان فارسی ترجمه شده‌است:
بر اساس شعر بلند کرانشینی از شامی کرماشانی فیلمی به نام کرانشینی به کارگردانی غلامحسین لطفی در صدا و سیمای مرکز کرمانشاه ساخته شده‌است. این فیلم در اولین ج‍ش‍ن‍وارۀ ب‍ی‍ن‌ال‍م‍ل‍ل‍ی‌ وی‍دئو و ف‍ی‍ل‍م‌ س‍وره‌ که در دی ۱۳۷۲ در اصفهان برگزار شد مقام اول را کسب کرد و از شبکۀ سوم سیمای جمهوری اسلامی ایران نیز با زیرنویس فارسی پخش شد.
جاجرم
جاجَر۫م۫، شهری در استان خراسان شمالی و مرکز شهرستان جاجرم است. جاجرم در فاصله ۱۷۵ کیلومتری از بجنورد و ۱۸۳ کیلومتری از سبزوار قرار دارد. شهر جاجرم تنها و مهمترین شهر این خطه از ۴۰۰ سال پیش تا گذشته های دور بوده است.
اهالی آن از طوایف متعددی تشکیل شده‌اند. صالحی‌ها تیره‌هایی از محولاتی‌ها هستند که در زمان آقا محمد خان قاجار به اینجا کوچ کرده‌اند. گنجه‌ای‌ها یا همان نایب‌ها «گرایلی» یکی از بزرگترین طوایف جاجرم هستند که به تبعیت از بزرگِ طایفه ی خود حاج دوست محمد توسط نادر شاه از منطقه گنجه و قره باغ به جاجرم کوچ اجباری داده شدند. این طایفه بعدها به دلیل به دست گرفتن مناصب حکومتی مثل نایب الحکومه ی جاجرم به نایب‌ها معروف شدند. طایفه ادهم (دهقانها_دوقونا) یکی بزرگترین طایفه های جاجرم میباشند که متشکل از طوایف محمودی ،ادهمی ،خواجه ، بشارتی، طالبی، بهرامی، قانع و چند فامیل دیگر میباشد و شغل اجدادی آنها نیز کشاورزی بوده است.
سادات طایفه بزرگ شیخ الاسلامی یکی از قدیمیترین و بزرگترین طایفه های جاجرم میباشند که متشکل از فامیلهای شیخ الاسلامی ، اسلامی ، سیدی ، صداقت ، رضائیان و چندین فامیل دیگر میباشد ، شغل اجداد این طایفه تجارت ، مکتبداری ، دامداری و کشاورزی بوده است
ازبکها از خوارزم و شاکری‌ها نیز از بخارا به این منطقه آمده‌اند.
تنگ صیاد
تنگ صیاد شامل منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی می‌باشد که در مجاورت  فرخشهر و سفیددشت از توابع چهار محال و بختیاری قرار دارد. این منطقه دارای مساحتی به وسعت حدود ۲۷هزار هکتار می‌باشد که حدود ۲۱٬۶۰۰ هکتار آن منطقهٔ حفاظت‌شده و ۵٬۴۰۰ هکتار آن پارک ملی است. تنگ صیاد بر اساس ثبت جهانی، سیزدهمین منطقه حفاظت شده یونسکو می‌باشد . تنگ صیاد به‌واسطه دارا بودن تعداد زیادی تپه‌ماهور، زیستگاه مناسبی برای گونه قوچ و میش وحشی است. کوهستان‌های جنوبی منطقه دارای صخره‌های سخت‌گذر است که زیستگاه پلنگ و کل و بز با جمعیتی قابل توجه ‌است.
منطقه تنگ صیاد، ناحیه کوهستانی با وسعت حدود ۲۷ هزار هکتار در استان چهارمحال وبختیاری است که بیشتر وسعت آن در شهرستان شهرکرد و مابقی در شهرستان های کیار و بروجن واقع شده‌است. این منطقه در سال ۱۳۴۹ از طرف شورای‌عالی شکاربانی و نظارت بر صید به عنوان منطقه شکار و تیراندازی ممنوع اعلام شد و در سال ۱۳۵۲ با تصویب شورای‌عالی محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام و در سال ۱۳۷۴ نیز حدود ۵ هزار و ۴۰۰ هکتار از قسمت میانی آن تبدیل به پارک ملی شد. به این ترتیب تنگ صیاد شامل پارک ملی، در قسمت میانی و منطقه حفاظت شده در پیرامون آن است.
تنگ صیاد در موقعیت جغرافیائی ۵۰ درجه و ۵۹ دقیقه تا ۵۱ درجه و ۹ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۳ دقیقه تا ۳۲ درجه و ۱۷ دقیقه عرض شمالی واقع شده‌است. از نظر آب‌وهوایی به سه اقلیمِ خشک و سرد، نیمه خشک و سرد، و نیمه‌مرطوب و سرد تقسیم می‌شود.
از دیگر جانوران منطقه می‌توان گرگ، روباه، شغال، کفتار و پرندگانی همچون کبک دری، کبک چیل، تیهو و عقاب را نام برد.
قله جیلون در محدوده کوه‌های فرخشهر با ۳ هزار و ۱۴۱ متر ارتفاع از سطح دریا، بلندترین نقطه این منطقه است.
پوشش گیاهی: انواع گندمیان، گون، دم اسبیان، کنگر، ریواس، آویشن، بابونه، شاه تره، بارهنگ، رازیانه، خاکشیر، کاسنی، شیرین بیان، بادام کوهی، مو وحشی، انجیر و آلبالوی کوهی.
از دست رفته
از دست رفته نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی، نوشته به سال ۱۳۳۶، که در زمستان ۱۳۹۷ منتشر شد.
این نخستین نمایشنامهٔ رادی است که در سال‌های جوانی نوشته شده. رادی این نمایشنامه را هرگز منتشر نکرد. پس از مرگ نویسنده، نمایشنامه به کوشش بهروز محمودی بختیاری به وسیلهٔ نشر خاموش در تهران منتشر شد.
رساله سؤال و جواب
رساله سؤال و جواب از آثار بهاءالله شارع دین بهائی است. به اعتقاد بهائیان این کتاب نیز مانند دیگر آثار بهاءالله وحی منزل از خداوند بر او بوده‌است.
این کتاب شامل ۱۰۷ بند یا سؤال در رابطه با احکام کتاب اقدس است، که توسط زین المقربین پرسیده شده و بهاءالله به آنها پاسخ گفته است. این مجموعه به نحوی متمم کتاب اقدس در دین بهائی نیز به حساب می‌آید.
قروه (ابهر)
روستای قِروه (که قبلاً قِربه تلفظ می‌شده) یکی از روستاهای استان زنجان ایران است. این روستا در شهرستان ابهر (بخش مرکزی، دهستان حومه) و در کیلومتر ۱۵ جاده ترانزیتی «ابهر ـ تاکستان» واقع شده‌است که محصولات عالی دارد.
روستای قدیمی قِروه از جمله روستاهای قدیمی با پیشینه‌ای به قدمت سه هزار ساله‌است، هنوز آثار و بقایای خانه‌هایی که در روی صخره‌ها واقع شده نمایان است، این مطلب را می‌توان وجود آثار تاریخی، واجد ارزش از جمله امامزاده عبدالخیر بن موسی بن جعفر، مسجد جامع قروه و همچنین نوع معماری خاص روستا (معماری صخره‌ای) و پل ورودی روستا که منقش به نشان فروهر می‌باشد و دره مروارید (مونجوقلو دره) و آبشار و آسیاب سنگی/آبی که همگی دال بر وجود پیشینه تاریخی و قدمت زیاد منطقه در دوران خاص تاریخی است.منبع درآمد اصلی روستائیان از طریق کشاورزی – دامداری و باغداری می‌باشد. محصولات کشاورزی شامل انگور- گردو- بادام- گوجه فرنگی- غلات سطح زیر کشت آبی- ۱۲ هکتار و دیم ۴۸۰ و آبی دیم ۲۰۰ هکتار می‌باشد.
این روستا از طرف شمال بخاطر دسترسی به جاده آسفالت ابهر و تاکستان رشد بیشتری داشته‌است.
اهالی این روستا به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.
پامچالیان
تیره پامچال یا پریمولاسه (Primulaceae) تیره‌ای از گیاهان گلدار هستند.
برخی از گونه‌های مهم:
خانات خیوه
خانات خیوه (به ازبکی: "Xiva Xonligi") حاکمیتی در آسیای میانه بود که در بین سال‌های ۱۵۱۵ تا ۱۹۲۰ میلادی در منطقهٔ خوارزم در جنوب دریاچه آرال برپا بود. پایتخت این خانات، شهر خیوه در ازبکستان کنونی بود. خانات خیوه به همراه خانات بخارا و خانات خوقند (خجند) یکی از سه خانات ازبک به‌شمار می‌رفت که در دورهٔ زمانی پس از امپراتوری تیموری تا پیش از تصرف آسیای میانه توسط امپراتوری روسیه در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی بر آسیای میانه حکومت می‌کردند.
فرمانروایان این خانات، از دودمان قاآن‌قیرات‌ها بودند که شاخه‌ای از فرمانروایان آستراخان و از تبار خاندان چنگیزخان به‌شمار می‌آمدند که نسب پدری آن‌ها به شیبان خان بنیان‌گذار دودمان شیبانیان در آسیای میانه و نسل پنجم جوچی پسر اول چنگیزخان می‌رسید.
با فتح این منطقه توسط ارتش روسیه در سال ۱۸۷۳م، خیوه تحت‌الحمایه روسیه شد و در سال ۱۹۲۰م این خانات ملغی شده و به‌جای آن جمهوری شوروی خلق خوارزم تأسیس شد.
این منطقه در سال ۱۹۲۴ میلادی به‌طور رسمی بخشی از شوروی شد و امروزه بخش عمدهٔ آن در جمهوری خودمختار قره‌قالپاقستان و استان خوارزم در ازبکستان کنونی و شمال ترکمنستان کنونی قرار دارد.
اهالی خیوه ترکیبی از ازبک‌ها، ترکمن‌ها، قره‌قالپاق‌ها، قزاق‌ها و تاجیک‌ها بودند. خانات خیوه در دوران اوج قدرت خود بر مناطق قزاق‌نشین در بخش‌های غربی قزاقستان کنونی و بخش‌های شرقی ترکمنستان کنونی در سواحل دریای خزر نیز حکومت می‌کردند. جمعیت خیوه در سال ۱۲۸۲ ه‍.ق حدود ۷۰۰ هزار نفر برآورد شده بود که ۴۰۰ هزار ازبک و ۳۰۰ هزار ترکمن بودند.Wikipedia contributors, "Khanate of Khiva," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Khanate_of_Khiva&oldid=191163014 (accessed February ۱۹، ۲۰۰۸).
زبان اسلوونیایی
زبان اسلووِنیایی یا زبان اسلووینیایی (به اسلوونیایی: slovenski jezik اسلووِنسکی یِزیک، یا slovenščina اسلووِنش‌چینا) زبانی هندواروپایی از خانوادهٔ زبان‌های اسلاوی جنوبی است. نزدیک به ۲میلیون تن در گسترهٔ جهان به این زبان سخن می‌گویند که بیشترشان در کشور اسلوونی می‌زیند.
این زبان یکی از چند زبانی‌ست که شمارش دستوری دوگانه را از زبان نیاهندواروپایی در خود نگاه داشته‌است. همچنین، این زبان در کنار زبان اسلوواک زبان‌هایی‌اند که معنای واژه به واژهٔ نامشان اسلاوی (slověnьskъ در اسلاوونی باستان) است. همچنین این زبان یکی از زبان‌های رسمی اتحادیهٔ اروپاست.
مانند همهٔ زبان‌های اسلاوی، این زبان نیز ریشه در زبان نیااسلاوی دارد که از دل آن زبان کلیسایی اسلاوونیک باستان پدید آمد. کهن‌ترین دستنوشته به زبان‌های اسلاوی که به الفبای لاتین نوشته شده‌است به میان سال‌های ۹۷۲ تا ۱۰۹۳ (میلادی) برمی‌گردد.
ادبیات اسلوونیایی نخستین‌بار در سدهٔ ۱۶ میلادی، هنگامی که کشور کنونیِ اسلوونی بخشی از امپراتوری اتریش-مجار و زبان برگزیدهٔ آن سرزمین آلمانی بود، با کوشش گروهی سر برآورد، در آن هنگام، اسلوونیایی زبان تودهٔ مردم بود. در آن زمان آلمانی بسیار چیره بود و بسیاری از آلمانی‌گرایان، واژگان زبان آلمانی را به‌کار می‌بردند. همچنین برخی واژگان، به‌ویژه واژگان فنی، از آلمانی به اسلوونیایی وارد شدند، ولی بیشتر به ریختِ دست‌وپاشکسته. تا پیش از دههٔ ۱۹۲۰ نیز، هم برخی از دانشمندان اسلوونیایی از زبان آلمانی در جایگاه یک زبان بیگانه سود می‌بردند.
جنبش‌های ایلیری و پان‌اسلاویسم سبب وام‌گیری واژگانی از زبان صرب‌وکروات شد، برای نمونه یوسیپ یورچیچ نویسندهٔ نخستین داستان کوتاه به زبان اسلوونیایی (داستان "برادر دهم"، نشر در ۱۸۶۶) از زبان یادشده واژگانی را در داستانش به‌کار برد.
در جنگ جهانی دوم اسلوونی میان کشورهای ایتالیا، آلمان و مجارستان تقسیم شد و پیروزمندان، زبان اسلوونیایی را زیر فشار گذاردند. به‌ویژه آلمان‌ها با تبلیغات قول دادن حقوق برابر به اسلوونیایی‌ها در صورت دانستن زبان آلمانی می‌دادند. پس از پایان جنگ، اسلوونی بخشی از یوگسلاوی شد. اگرچه زبان اسلوونیایی یکی از زبان‌های رسمی آن فدراسیون خوانده می‌شد، ولی در عمل زبان صرب‌وکروات زبان رسمی بود و در این زمان دوباره سیل واژگان صرب‌وکروات به اسلوونیایی روان شد. تنها پس از استقلال اسلوونی در ۱۹۹۱ بود که اسلوونیایی به صورت زبان رسمی در سراسر کشور درآمد. ازاین‌رو استقلال اسلوونی جانی دوباره به زبان اسلوونیایی داد. با پیوستن اسلوونی به اتحادیهٔ اروپا، زبان اسلوونیایی نیز یکی از زبان‌های رسمی این اتحادیه گردید.
Wikipedia contributors, "Slovene language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Slovene_language&oldid=184504514 (accessed January 17, 2008).
طابا
طابا، نام شهر و شهرستانی در استان جنوب سیناء مصر است.این شهر در ساحل خلیج عقبه قرار دارد و نزدیک ترین شهر مصر به اسرائیل است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
دهب
دهب نام شهر و شهرستانی در استان جنوب سیناء مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
راس سدر
رأس سدر نام شهر و شهرستانی در استان جنوب سیناء مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
بئر العبد
بئر العبد شهری در استان سینای شمالی در شمال شرقی مصر است. این شهر در جاده ساحلی بین‌المللی در سواحل دریاچه بردوآیل واقع شده‌است.
نخل (استان سینای شمالی)
نخل نام شهر و شهرستانی در استان شمال سیناء مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
حسنه (استان شمال سینا)
حسنه نام شهر و شهرستانی در استان شمال سیناء مصر است.ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
عریش
عریش نام شهر و شهرستانی در استان شمال سیناء مصر است.ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
شیخ زوید
شیخ زوید نام شهر و شهرستانی در استان سینای شمالی مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
رفح (مصر)
رفح نام شهر و شهرستانی در استان شمال سیناء مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
سمنود
سمنود (، ، ، or ، Egyptian: ṯb-(n)-nṯr, probably pronounced * in Old Egyptian, * or * in Late Egyptian) نام شهر و شهرستانی در استان غربیه مصر است.
قطور (مصر)
قطور نام شهر و شهرستانی در استان غربیه مصر است.
سنطه
سنطه نام شهر و شهرستانی در استان غربیه مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
زفتی
زفتی نام شهر و شهرستانی در استان غربیه مصر است.
در انقلاب ۱۹۱۹، یکی از ارتشیان برپایی یک جمهوری به نام جمهوری زفتی را در منطقه اعلام کرد.
ویکیبیدیا contributors, "زفتی," ویکیبیدیا، الموسوعة الحرة, http://ar.wikipedia.org/w/index.php?title=زفتى&oldid=1374714 (accessed فبرایر 2, 2008).
بسیون
بسیون نام شهر و شهرستانی در استان غربیه مصر است.زادگاه محمد صلاح
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
کفر الزیات
کفر الزیات نام شهر و شهرستانی در استان غربیه مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
ابشوای
ابشوای نام شهر و شهرستانی در استان فیوم مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
اطسا
اطسا نام شهر و شهرستانی در استان فیوم مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
سنورس
سنورس نام شهر و شهرستانی در استان فیوم مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
طامیه
طامیه نام شهر و شهرستانی در استان فیوم مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
بنها
بنها نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است.
شهر بنها در شمال قاهره قرار گرفته و مرکز استان قلیوبیه است و نزد مصریان به عنوان "بنها العسل" (بنهای عسلی) معروف است.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۵ میلادی برابر با ۲٬۴۷۹٬۳۴۷ نفر بود.ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
قلیوب
قلیوب نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است. ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
قناطر خیریه
قناطر خیریه نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
شبرا الخیمه
شهر شبرا الخیمه در استان قلیوبیه در کشور مصر واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱٫۰۴۵٫۳۷۰ نفر است.
خانکه
خانکه نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
کفر شکر
کفر شکر نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
شبین‌القناطر
شبین القناطر نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
طوخ
طوخ نام شهر و شهرستانی در استان قلیوبیه مصر است.
طوخ از آبادی‌های قدیمی در مصر است.
لیث بن سعد، از فقها و قلقشندی نویسنده کتاب معروف صبح الاعشی (مهم‌ترین دانشنامه عربی روزگار مملوک‌ها) از طوخ بوده‌اند.
شهر طوخ دارای صنعت شمیمیایی و چینی‌سازی است.
۱۰ دهستان شهرستان طوخ: بلتان - الدیر - العمار الکبری - أجهور الکبری - ترسا - مشتهر - اکیاد - دجوی - کفر منصور - نامول
این شهرستان ۴۹ روستا دارد.
ابو تشت
ابو تشت نام شهر و شهرستانی در استان قنا مصر است.
ویکی‌پدیای عربی، ۲۱ مارس ۲۰۰۷.
نجع حمادی
نَجع حَمّادی نام شهر و شهرستانی در استان قنای مصر است.
در دسامبر سال ۱۹۴۵، در نزدیکی این شهر و در یک زمین کشاورزی، دهقانی مصری به نام محمد السمّان، کوزه‌ای حاوی ۱۲ طومار را کشف کرد که در آن اناجیل و کتب گنوستیک اغلب مربوط به قرن چهارم و سوم میلادی موجود بود. آئین گنوستیک، نوعی مشرب عرفانی است که در اوایل قرن دوم میلادی در خاورمیانه رواج یافت، گرچه سه قرن پیش از آن در اسکندریه و برخی نقاط مصر بزرگ پیروانی داشت. این آیین قائل به اصالت معرفت و نه شرایع است و نیز نوع متأخر آن بر دوگانگی ذات خداوند تأکید دارد.
وقف (استان قنا)
وقف نام شهر و شهرستانی در استان قنا مصر است.
شهرستان قوص
قوص قوص نام شهر و شهرستانی است در مصر است.
جمعیت قوص ۳۰۰ هزار نفر است و مرکز استان قنا است. این شهر در کرانهٔ خاوری رودخانهٔ نیل و در حدود ۶۴۵ کیلومتری جنوب قاهره واقع شده‌است.
نام قوص از زبان قِبطی گرفته شده. قوص در زمان یونانیان و رومی‌ها، آپولونوپولیس پاروا نامیده می‌شد.
تاریخ‌نگاران بسیاری از قوص نام برده‌اند و قاضی‌القضات مصر، ابن دقیق العید در این شهر زندگی می‌گرد. مسجد عمری این شهر از مسجدهای قدیمی مصر است.
کفر الشیخ
کَفر الشیخ نام شهر و شهرستانی در استان کفر الشیخ مصر است.
دسوق
دِسوق نام شهر و شهرستانی در استان کفر الشیخ مصر است. دسوق در ۸۰ کیلومتری خاور اسکندریه واقع شده است و قدمت آن به ۳٬۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح می‌رسد. این شهر در گذشته در محل بوتو (شهر) قرار داشت. دسوق پایتخت قدیم حاکمان هیکسوس بود، قومی سامی که در زمان فرعونها از فلسطین به مصر آمدند. دسوق در آن زمان پوتو نامیده می‌شد.
این شهر اقامتگاه ابراهیم دسوقی، قدیس معروف مسلمان سدهٔ ۷ میلادی بود. مسجد ابراهیم دسوقی که گور وی نیز در آن‌جا است در مرکز شهر دسوق واقع شده و زیارتگاه پیروان اوست.
سیدی سالم
سیدی سالم نام شهر و شهرستانی در استان کفر الشیخ مصر است.
ریاض (کفر الشیخ)
ریاض نام شهر و شهرستانی در استان کفر الشیخ مصر است.
فهرست شهرهای فلسطینی تا سال ۱۹۴۹ میلادی
نام شهرهای درون منطقه فلسطین تا سال ۱۹۴۹ میلادی:
ازناوه
روستای ازناوه در غرب شهرستان کاشان و در 51 کیلومتری شهر کاشان واقع شده است( فاصله هوایی ازناوه تا کاشان 37 کیلومتر است) ازناوه در دامنه شمالی  کوه های اردهال قرار گرفته است و از روستاهای قدیمی واقع در این منطقه می‌باشد.
پنجه‌گرگیان
پنجه‌گرگیان (Lycopodiaceae) تیره‌ای از گیاهان آوندی ابتدایی هستند. گیاه کبریت هم به این تیره تعلق دارد.
پنجه‌گرگیان هاگ‌هایی بر روی ساختارهای ویژهٔ نوک جوانه‌های خود دارند که با گرزهای کوچک شباهت دارد. گیاهان این تیره، گیاهانی بدون گل هستند که دانه هم تولید نمی‌کنند.
این گیاهان از راسته پنجه‌گرگ‌سانان ، ردهٔ گیاهان کبریت (Lycopodiopsida) شاخهٔ پنجه‌گرگ‌تباران هستند.
اگرچه پنجه‌گرگیان خویشاوندان سرخس‌ها می‌باشند، ولی چندان شباهتی به آن‌ها ندارند. یکی از نمونه‌های مشهور پنجه‌گرگیان؛ پنجه‌گرگ می‌باشد. چندین گونه پنجه گرگ وجود دارد که بیشتر آن‌ها در مناطق کوهستانی و زمین‌های بایر می‌روید. این گیاهان معمولاً بر روی زمین می‌خزند و اغلب شبیه شاخه‌های سروی می‌باشند که بر روی خاک دراز کشیده باشد. در فاصله‌های معینی از ساقهٔ گیاه، ریشه‌هایی خارج شده و در زمین فرومی‌روند. [[رده:پنجه‌گرگیان]] [[رده:خانواده‌های گیاهی]]
شوکران
شوکران گیاهی از زیرتیرهٔ چتری‌ها (نام علمی Apioideae) از جنس شوکران‌ها (نام علمی Conium) می‌باشد. در قدیم به شوکران، دوراس تفتی، بیخ کوهی و تفت بیخ هم گفته می‌شد. به‌ویژه در جنوب ایران به آن دوراس تفتی گفته می‌شد که منسوب به شهر تفت یزد است.
شوکران گیاهی علفی و دوساله با ساقه‌ای صاف و بدون کرک است. گل‌های آن سفیدرنگ و برگ‌هایش دارای بریدگی‌های زیاد است. بیخ شوکران و عصاره برگ و ساقه آن سمی بوده و جنون‌آور است. (ر.ک. به خاصیت سمی در پایین). بوی آن ضعیف و مزه‌اش اندک است. از نظر ظاهری با رازیانه همانندی دارد.
از گونه‌های آن شوکران آبی و شوکران صغیر است.
تمامی اجزاء این گیاه سمی هستند. ماده سمی آن Coniine و از خانواده آلکالوئیدها است. پزشکان ایرانی و یونانی از این ماده در قدیم استفاده‌های داروئی بسیار می‌بردند. حتی کمتر از ۱۰۰ میلی‌گرم از این سم نیز برای یک انسان بالغ کشنده است. گیاه «نرسیده» و جوان سمی‌تر از گیاه «رسیده» و بالغ است. تأثیر سم مستقیماً بروی سیستم اعصاب بوده و پس از عوارضی چون حالت تهوع و لکنت زبان از طریق از کار افتادن سیستم تنفسی عامل مرگ می‌شود.بابا بیهقی  شوکران در قدیم برای کشتن محکومین به اعدام مصرف می‌شده است. نوشیدن جام شوکران توسط سقراط قدیمی‌ترین مورد ثبت شده در این رابطه است. در یونان باستان، مجازات اعدام بوسیله خوراندن شوکران به طور معمول در مورد اشخاص ذی الحقوق، یعنی کسانی که واجد حقوق مدنی و اجتماعی بودند، به کار گرفته می‌شد، چراکه مقرر گردیده بود که اعدام این افراد در کمترین زمان ممکن و با کمترین میزان رنج و درد و عذاب صورت بپذیرد. به همین منظور، وقتی شوکران به فرد محکوم به مرگ خورانده می‌شد، بدن وی به تدریج کرخت و بی‌حس می‌گردید و این بی‌حسی از پا آغاز می‌شد و چون به قلب می‌رسید موجب مرگ فرد می‌گشت.
شوکران (ابهام‌زدایی)
شوکران گیاهی علفی و سمی از زیرتیرهٔ چتری‌ها و از جنس شوکران‌ها است.
شوکران همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
میکا هاکینن
میکا پائولی هاکینن که با عضویت در تیم مک لارن مرسدس، مقام قهرمانی فرمول یک سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ را از آن خود کرده بود، در سال ۲۰۰۲ از فرمول یک خداحافظی کرد تا به گفته خود، وقت بیشتری را صرف ماندن در کنار خانواده خود کند.
علی حسن المجید
علی حسن المجید التکریتی (زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ – درگذشته ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰) معروف به علی شیمیایی از شخصیت‌های مهم حزب بعث عراق بود. او پسر عموی صدام حسین بود و مدتی وزارت دفاع عراق را به عهده داشت وی به عنوان عضو شورای فرماندهی انقلابی، در تصمیم‌گیری‌های مهم در زمان ریاست‌جمهوری صدام حسین شرکت داشت و مأمور سرکوب شورش‌های منطقه‌ای بود. او در ماه اوت سال ۲۰۰۳ و در پی اشغال عراق توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد. وی به دستور صدام سلاح‌های شیمیایی و میکروبی را علیه مردم عراق و ایران به کار گرفت. وی طبق پرونده قضایی‌اش در سال ۱۹۴۱ در تکریت زاده شده، اما خود او می‌گوید که متولد سال ۱۹۴۴ است.
نخستین بار در ژانویه ۲۰۰۷ به عنوان مسئول حمله شیمیایی به روستای کردنشین حلبچه که به کشته شدن پنج هزار نفر انجامید، به اعدام محکوم شد. او سپس دو بار دیگر به اتهام سرکوب قیام شیعیان پس از حملهٔ عراق به کویت در سال ۱۹۹۱، و نیز به اتهام شرکت در کشتار و آواره کردن شیعیان در سال ۱۹۹۹، به اعدام محکوم شد. او نهایتاً در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰ اعدام شد.
نامی سبزواری
نامی سبزواری از شاعران سدهٔ نهم ایران بوده که برای تفنن شعر می‌گفته.
امیر علی‌شیر نوائی او را در خوش‌نویسی و انشاء بی‌نظیر نامیده‌است.
بر پایهٔ داده‌هایی در: لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ نامی سبزواری.
زاربروکن
شهر زاربروکن (به آلمانی: Saarbrücken) مرکز ایالت زارلند آلمان است. این شهر در قلب یک مجموعهٔ شهری با ۱٫۱ میلیون نفر جمعیت قرار دارد. جمعیت خود شهر زاربروکن در سال ۲۰۰۳ به تعداد ۲۰۹٬۱۰۴ نفر سرشماری شده و مساحت آن ۱۶٬۷۰۷ کیلومتر مربع است.
زاربروکن شهری دانشگاهی و مرکز سیاسی، اقتصادی و فرهنگی زارلند است.
Wikipedia contributors, "Saarbrücken," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Saarbrücken&oldid=194769841 (accessed March ۳، ۲۰۰۸).
ساردین
ساردین گروهی از چندین گونه از ماهی‌ها را می‌گویند. این ماهی همچنین یکی از انواع سوشی است و به آن ایواشی گفته می‌شود.
ماهی‌های ساردین ماهی‌هایی روغنی هستند از خانواده شک‌ماهیان که با شاه‌ماهی شمالی خویشاوند می‌باشند.
نام ماهی ساردین برگرفته از جزیره ساردنی ایتالیا است زیرا زمانی این نوع ماهی در آب‌های آن به وفور یافت می‌شد. در داستان پیرمرد و دریا اثر ارنست همینگوی، سانتیاگو از ساردین به‌عنوان طعمه استفاده می‌کرد.
ویژگی‌ها: Wikipedia contributors, "Sardine," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sardine&oldid=187613731 (accessed January 30, 2008).
ساردین (ابهام‌زدایی)
ساردین، ممکن است اشاره به یکی از نام‌های زیر داشته باشد:
بزرگراه شهید آبشناسان
بزرگراه شهید آبشناسان یا بزرگراه ایران پارس بزرگراهی در شمال باختری تهران به درازای ۵ کیلومتر است که از سوی باختری به فلکه دوم شهران و جاده سنگان-سولقان و از سوی خاوری به بزرگراه نیایش و بزرگراه اشرفی اصفهانی پایان می‌یابد. این بزرگراه تقاطع‌هایی با بلوارهای سردار جنگل، شاهین شمالی، جنت آباد و بزرگراه ستاری دارد. بزرگراه آبشناسان یکی از پرترافیک‌ترین بزرگراه‌های شهر تهران است.
پس از ایجاد تونل نیایش و اتصال بزرگراه‌های صدر و نیایش به یکدیگر، تقاضای سفر در بزرگراه نیایش و امتداد غربی آن (آبشناسان) به‌شدت افزایش یافت. در نتیجه اعلام‌شد که هر طرحی که بتواند بخشی از ترافیک این معبر بزرگراهی را کاهش دهد، و به عنوان یک گزینه ترافیکی موازی مطرح شود، مؤثر و راهگشا خواهد بود.
بزرگراه آزادگان
بزرگراه آزادگان، بلندترین بزرگراه شهر تهران است که از سمت شمال غرب به جنوب شرقی این شهر ساخته شده‌است.
این بزرگراه از غرب تا تقاطع بزرگراه فتح ادامه مسیر داده و بعد از آن با نام بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی، به‌سمت شمال ادامه دارد و از جنوب‌شرق به سه‌راه افسریه (میدان بسیج) ختم می‌شود.
این بزرگراه به دلایل مختلف از جمله عبور عابرین پیاده از عرض جاده به جای استفاده آنان از پل هوایی، "حادثه خیزترین محور تهران" است. رتبه دوم و سوم به ترتیب متعلق به بزرگراه امام علی و بزرگراه فتح است.
این بزرگراه بعد از تقاطع با بزرگراه فتح در حرکت به‌سمت شرق، به ترتیب با این بزرگراه‌ها تقاطع دارد:
بزرگراه آزادگان در پهنه غرب تا جنوب شهر قرار دارد و از سمت غرب به جنوب شرقی پایتخت کشیده شده‌است. این بزرگراه از غرب به بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی بعد از تقاطع بزرگراه فتح وصل و از جنوب شرق به سه‌راه افسریه (بسیج مستضعفین) ختم می‌شود. در اصطلاحات ترافیکی این بزرگراه به نوعی یک شاهراه نامیده می‌شود که از راه‌های ورودی و خروجی پایتخت و کمربندی شهر تهران نیز به حساب می‌آید. بزرگراه آزادگان از طریق بزرگراه رجایی به شهر ری هم متصل می‌شود تا به نوعی یک مسیر اساسی برای مسافرانی که قصد دارند از محدوده تهران خارج شوند به حساب بیاید. بار اصلی ترافیک این بزرگراه در روزهای تعطیل و پایانی هفته است. در گذشته به این بزرگراه کمربندی گفته می‌شد.
رقم
رَقَم، در ریاضیات و علم کامپیوتر، نشانه‌ای است که برای نوشتن و نمایش عدد در دستگاه‌های اعداد مبتنی بر ارزش مکانی بکار می‌رود.
مقادیر صفر تا نُه (۰–۹) ارقام را تشکیل می‌دهند که می‌توانند به صورت جداگانه (مثل ۲ یا ۵) یا به صورت ترکیبی (مثل ۲۵) به کار روند.
کوه‌های آند
رشته‌کوه آند (به زبان کچوا: آنتی) با درازای ۷۰۰۰ کیلومتر، طولانی‌ترین رشته‌کوه جهان است.
آند به شکل زنجیره‌ای در راستای کرانهٔ غربی آمریکای لاتین قرار گرفته و بیشتر آن به موازات سواحل اقیانوس آرام ادامه یافته‌است. پهنای آند بین ۲۰۰ تا ۷۰۰ کیلومتر و میانگین ارتفاع این رشته‌کوه در حدود ۴۰۰۰ متر است.
رشته‌کوه آند در هفت کشور آمریکای جنوبی آرژانتین، شیلی، بولیوی، پرو، اکوادور، کلمبیا و ونزوئلا قرار دارد. آند در مسیر خود از خط استوا عبور کرده و به سمت جنوب تا سرزمین آتش (تیرا دل فوئگو) ادامه پیدا می‌کند.
کمان اسکوشیا و از جمله جزایر جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی عمدتاً ادامه رشته‌کوه آند در زیر اقیانوس هستند. این خط ممتد با یک قوس بزرگ زنجیره آند را به شبه‌جزیره جنوبگان در منطقه قطب جنوب متصل می‌کند.
آند از دو رشتهٔ اصلی به نام‌های کوردیلرای شرقی و کوردیلرای غربی تشکیل شده. در میان این دو رشته، زمین‌های نسبتاً کم‌ارتفاعی قرار گرفته‌اند که رشته‌کوه‌های کوچکی از آن می‌گذرد. مهم‌ترین این رشته‌کوه‌های فرعی، کوردیلرا دلا کوستا در شیلی است.
ایوب امینی
ایوب امینی از فعالان سیاسی کرد ایرانی بود که به خاطر تهدیدات رژیم اسلامی ایران به ترکیه پناهنده شده بود.
او در شهر افیون ترکیه پناهنده شده بود، اما محل اقامت او در امان نماند و عوامل اطلاعات جان او را گرفتند . در تاریخ دوم آوریل ۲۰۰۷ ساعت ۹ شب ایوب در منزل خود در شهر افیون توسط شخصی به اسم هیوا رضایی که از اعضای رسمی وزارت اطلاعات بود به قتل رسید.
ظرف چند ساعت بعد از قتل او پلیس ترکیه شخص قاتل را دستگیر کرد و بعد از بازرسی بدنی کارت شناسایی او را از جیبش در آوردند. مشخصات موجود بر روی کارت شناسایی دال بر این بود که او عضو رسمی وزارت اطلاعات ایران است.
دلیجان (فیلم)
دلیجان فیلمی در ژانر وسترن و درام ساختهٔ جان فورد در سال ۱۹۳۹ با شرکت کلر تروور و جان وین است. فیلمنامه آن از داستان کوتاهی به نام «دلیجانی به مقصد لردزبرگ» اثر ارنست هیکاکس اقتباس شده‌است. این فیلم در بعضی رأی‌گیری‌ها برترین وسترن تاریخ سینما شناخته شده است.
جان فورد وقتی کلر تروور و جان وین را برای بازی در این فیلم انتخاب کرد ۱۲ سال بود که فیلم وسترن نساخته بود.
فورد سعی کرد این فیلم را طوری بسازد که بتواند توجه تماشاچیان زن را نیز به خود جلب نماید. به این منظور با یک ماجرای عشقی به داستان اصلی رنگ و لعاب بیشتری بخشید و علاوه بر آن صحنه‌ای که در آن زنی کودکی به دنیا می‌آورد را نیز به آن اضافه نمود. اما با این حال فورد در مورد به کار بردن عناصر سنتی فیلم‌های وسترن در دلیجان کوتاهی نکرد.
به‌طور مثال در قسمت پایانی فیلم شاهد صحنه‌های پر زد و خورد هیجان انگیز فراوانی من‌جمله بین رینگو کید (Ringo Kid) و برادران پلامر (Plummer) هستیم.
صحنهٔ حمله سرخ‌پوستان به دلیجان و مسافرانش در این فیلم یکی از صحنه‌های مشهور و کلاسیک سینمای وسترن است.
چند نفر مسافر با شخصیت‌های نامتجانس و گوناگون برای رفتن به "لردزبرگ" (واقع در نیومکزیکو) سوار یک دلیجان مسافری می‌شوند: زنی بدکاره بنام دالاس که از شهر بیرونش کرده‌اند، دکتری الکلی، یک بانکدار، قماربازی بدنام (در پایان مشخص می‌شود فرزند قاضی مشهوری است)، همسر حاملهٔ یک افسر سواره نظام، یک فروشنده ویسکی، یک کلانتر و بالاخره ارابه‌رانی که خود دلیجان را می‌راند.
در بین راه مسافر دیگری بنام رینگو کید (با بازیگری جان وین) نیز سوار دلیجان می‌شود. او از زندان فرار کرده‌است و قصد دارد از برادران پلامر که پدر و برادر وی را کشته‌اند انتقام بگیرد اما به محض سوار شدن توسط کلانتر دستگیر می‌گردد. در طول مسافرت، رینگو کید دلبسته خانم دالاس می‌شود. دلیجان و مسافرانش با یک گروه سوار نظام مواجه می‌شوند و توسط آنان مطلع می‌گردند که گرینگو و جنگجویان سرخ‌پوست آپاچی که تحت فرمان او هستند در آن حوالی دیده شده‌اند. در همین صحنه همسر افسر سوار نظام که حامله‌است به کمک دکتر الکلی کودکی بدنیا می‌آورد. با توجه به خطر سرخ‌پوستان آپاچی، مسافران به تبادل نظر می‌پردازند تا ببینند آیا بهتر است از همان راهی که آمده‌اند برگردند یا اینکه کماکان بسوی لردزبرگ برانند و در نهایت تصمیم می‌گیرند که براه خود ادامه بدهند.
رینگو کید وقتی دلیجان در یک ایستگاه میان راه توقف می‌کند موفق به فرار از دست کلانتر می‌شود. اما هنگامی که با سرخ پوستان مواجه می‌شود بر می‌گردد و بار دیگر به مسافران دلیجان می‌پیوندد. کمی بعد کلانتر برای کمک به مبارزه با سرخ پوستان و دفاع از دلیجان رینگو را آزاد می‌کند. تعقیب و گریز طولانی بین سرخ‌پوستان و دلیجان آغاز می‌گردد که در آن مرد محترم جنوبی کشته می‌شود و فروشندهٔ ویسکی نیز زخمی می‌گردد. درست زمانی که مسافران دلیجان برای دفاع از خود دیگر تیری در اسلحه ندارند، توسط سوار نظام ارتش آمریکا که به کمک آنان شتافته‌است نجات می‌یابند.
مسافرانی که از حمله سرخ پوستان جان سالم بدر برده‌اند به لردزبرگ می‌رسند. در آنجا مرد بانکدار به جرم سرقت دارایی‌های بانک توسط کلانتر شهر دستگیر می‌گردد. دالاس از رینگو می‌خواهد که فکر انتقام از برداران پلامر را از سر بیرون کند؛ ولی رینگو باید کار را تمام کند. او در یک تیراندازی لوک پلامر و دو برادر او را می‌کشد و چون به هدف خود (انتقام) رسیده‌است، به نزد کلانتر بازمی‌گردد تا توسط او بار دیگر روانه زندان گردد. اما کلانتر به کمک دکتر الکلی ترتیب فرار او می‌دهد. ترجمهٔ سوئدی کتاب «هزار و یک فیلم که باید قبل از مردن دید» با مشخصات زیر:
تهوع (رمان)
تهوع یکی از معروف‌ترین رمانهای ژان پل سارتر، فیلسوف و نویسنده اگزیستانسیالیست فرانسوی است که در سال ۱۹۳۸، زمانی که سارتر استاد دانشگاه بود، منتشر شد. این اولین رمان سارتر می‌باشد و از نظر خودش یکی از بهترین نوشته‌هایش نیز هست.
تهوع راجع به مردی سی و پنج ساله به نام «آنتوان روکانتن»، مورخ افسرده و گوشه‌گیری است که به این باور می‌رسد که اشیاء بی‌جان و موقعیت‌های مختلف، بر تعریف او از خود و آزادی عقلانی و روحی‌اش لطمه می‌زنند و این ناتوانی، او را دچار تهوع می‌کند.
آنتوان روکانتن شخصیت اصلی رمان، یک ماجراجوی قدیمی است که به مدت سه سال در "بویل" زندگی کرده. آنتوان رابطه‌ای با خانواده‌اش برقرار نمی‌کند و هیچ دوستی نیز ندارد. او یک انزواطلب است و اغلب دوست دارد به مکالمات دیگر افراد گوش دهد و اقدامات آنها را بررسی کند. آنتوان همچنین نشانه‌هایی از خستگی و فرسودگی را به نمایش می‌گذارد و با عدم علاقه به تعامل با مردم مواجه است. رابطهٔ او با "فرانسوا" عمدتاً طبیعی است. برای او تبادل کلمات دشوار است. اما او بسیاری از وقتش را صرف نوشتن یک کتاب دربارهٔ یک سیاستمدار فرانسوی در قرن هجده می‌کند.
رمان "تهوع" یکی از محوری‌ترین آثار مکتب اگزیستانسیالیسم است. سارتر در سال ۱۹۶۴ به خاطر این رمان برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد اما از پذیرش جایزه سر باز زد.
نام من سرخ
نام من سرخ رمانی از اورهان پاموک است تحت تأثیر رمان مشهور ایتالیایی "نام گل سرخ".
تاریخ هنر غرب از زمان رنسانس تا ظهور کوبیسم با نقاط دید، چشم‌اندازها و به‌طور کلی با مسئلهٔ «چگونه دیدن؟» روبه‌رو است. می‌توان گفت که هنر غربی هنری است مبتنی بر زمان. در این مجموعه، هر آنچه که دیده می‌شود همانی است که از نقطه‌ای خاص و در زمانی خاص به چشم نگارگر آمده‌است. برعکس، بر هنر اسلامی و نظریه‌های آن، قوانین متفاوتی حاکم است. به عنوان نمونه مطابق با قوانین، در آن زمان هنر فیگوراتیو هنری ممنوعه بود؛ بر همین اساس هنرمندان مسلمان در تلاش بودند که یک واقعیت تغییرناپذیر را به نحوی که فراتر از دیدگاه‌های هنری باشد، بیان کنند و حرکت به سوی دست‌یابی به این هدف باعث ایجاد شدن مجموعه‌ای از تضادها و تلاش‌ها شد که قلب رمان "نام من سرخ" است.
رمان "نام من سرخ" در بستر بخشی از تاریخ امپراتوری عثمانی در زمان سلطان مراد سوم می‌گذرد. در این رمان، شیوهٔ چند صدایی یا پلی فونی روایتِ حوادث مختلف را توسط شخصیت‌های رمان ممکن کرده‌است.
پاموک در این رمان نقطه مشترک تاریخ عثمانی و ایران را در نظر داشته‌است. نویسنده به شرح عشق و قتل در این رمان پرداخته‌است. سیاهیِ مرگ و ترس وافر از مرگ در پس‌زمینهٔ کتاب به خوبی با مقولهٔ عشق تلفیق شده‌است. عشقی که گویی این توانایی را دارد که نسل‌های مختلف را از پس قرون متمادی با هم متحد کند؛ از عشق خسرو و شیرین به هم، تا نوای قلندرها، عشق کارا به شکوره، تلخی عشق شکوره به کارا و فرزندانش. عشق چشم‌انداز اورهان پاموک است.
چگونگی روابط بین دو فرهنگ غرب و شرق از دیگر موضوعات این رمان است که از زبان نقاشان روایت می‌شود.
پاموک در گفتگو با علیرضا غلامی دربارهٔ انگیزه خود از نوشتن این رمان گفته‌است «بین ۷ تا ۲۲ سالگی‌ام می‌خواستم نقاش شوم. بعدها وقتی نویسنده مشهور ترک شدم همیشه دوست داشتم دربارهٔ لذت نقاشی بنویسم. می‌خواستم توصیف کنم که نقاشی کردن چه حسی دارد و یک نقاش چه عقایدی دارد.»
شخصیت‌های اصلی در رمان "نام من سرخ" نقاشان هستند. در آغاز داستان استادِ طلاکاری به دست نقاشی کشته می‌شود. هیچ‌کس مطمئن نیست که قاتل یک نقاش است. با این حال ماجرای تمام رمان از آغاز تا پایان یافتن نقاشِ قاتل است.
پاموک در خلال رمانش به موضوعاتی مانند عشق و تاریخ نقاشی در سرزمین‌های اسلامی نیز می‌پردازد.
او از کتاب‌های بسیاری در این رمان نام می‌برد که در فرهنگ و تمدن اسلامی نامی بوده‌اند. اغلب این کتاب‌ها - از آن جمله شاهنامه شاه طهماسبی - ایرانی هستند. او همچنین برخی حکایت‌های نظامی و فردوسی را نیز در رمانش بازگو کرده‌است.
پاموک گفته‌است «یکی از انگیزه‌های من برای نوشتن رمان "نام من سرخ" بازآفرینی داستان‌های ادبیات کلاسیک بود. زمانی که داشتم کتابم را می‌نوشتم از خواندن شاهنامه و خسرو و شیرین لذت می‌بردم.»
این رمان را عین له غریب از زبان ترکی به فارسی ترجمه کرده و نشر چشمه سال ۱۳۸۹ منتشرش کرده‌است. ترجمه دیگر فارسی کار تهمینه زاردشت با همکاری آرش رستمی کمان است.