آستان جانان
آستان جانان نام آلبوم موسیقی سنتی ایرانی است در آواز بیات زند و آواز بیات کُرد با صدای محمدرضا شجریان که در سال ۱۳۶۲ در سفارت ایتالیا در تهران اجرا و در سال ۱۳۶۴ منتشر شده‌است. آهنگسازی این آلبوم را پرویز مشکاتیان انجام داده است. اشعار این آلبوم از سروده‌های حافظ و باباطاهر هستند. "غزل حافظ، مشخصات عروضی: بر وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن؛ بحر: هزج مثمن اخرب"
"(درآمد بیات ترک)" کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد "(درآمد بیات ترک)" از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار "(دشتی (امیری))" غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل! "(داد)" هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز "(جملهٔ دوم شکسته)" جام می و خون دل هر یک به کسی دادند جام می و خون دل هر یک به کسی دادند "(جملهٔ اول شکسته)" هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز "(جملهٔ سوم شکسته (اوج شکسته))" در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود "(دشتی (امیری))" غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل! "(فرود)" آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر
"شعر از بابا طاهر، دیوان دو بیتی ها؛ مشخصات عروضی: بر وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (ترانه، دوبیتی)؛ بحر: هزج مسدس محذوف."
"(شهابی)" سری دیرم که سامونش نمی‌بو "(شهابی)" اگر باور نداری سوی من آی، سوی من آی "(قطار)" خوش آن ساعت که یار از در درآیو "(قطار)" ز دل بیرون کنم جان را به صد شوق
"غزل حافظ؛ مشخصات عروضی: بر وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن؛ بحر:رمل مثمن محذوف"
"(جملهٔ اول کرد بیات)" سینه مالامال درد است، ای دریغا مرهمی
"(جمله دوم کرد بیات)" چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو ("حزین فرود به شور)" زیرکی را گفتم این احوال بین، خندید و گفت "(عشاق)" آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست "(عشاق و تحریر بسته نگار)" اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست "(حزین فرود)" در طریق عشق بازی امن و آسایش بلاست "(سلمک فرود)" گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
"شعر از باباطاهر، دیوان دو بیتی ها؛ مشخصات عروضی: بر وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن؛ بحر: هزج مسدس محذوف."
"(درآمد شور)" دلا از دست تنهایی به جونم دلا از دست تنهایی به جونم شوان تار از درد جدایی "(دشتستانی)" عزیزون از غم و درد جدایی گرفتارم به دام غربت و درد "(دشتستانی)" فلک کی بشنوه آه و فغونم فلک کی بشنوه آه و فغونم یک عمری بگذرونم با غم و درد، خدا با غم و درد "(دشتستانی)" نمی‌دونم دلم دیوونهٔ کیست نمی‌دونم دلم دیوونهٔ کیست، دوست، دوست
نمی‌دونم دل سرگشتۀ مو، داد و بیداد، داد و بیداد "(دشتستانی)" نصیب کس نبی درد دل مو، آی جانم کسی بو از غم و دردم خبردار، ای یارم، ای یارم "(قوچانی)" دلی دیرم که بهبودش نمی‌بو به بادش می‌دهم نهش می‌بره باد، نهش می‌بره باد "(سارنگی)" بود درد مو و درمونم از دوست بود درد مو و درمونم از دوست اگه قصابم از تن واکره پوست، واکره پوست، داد و بیداد "(خسرو و شیرین)" مو آن آزردهٔ، مو آن آزردهٔ بی خانمونم، داد و بیداد، داد و بیداد مو آن سرگشته خارم در بیابون "(دشتستانی)" به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به هر جا بنگرم کوه و در و دشت، در و دشت "(غم‌انگیز)" مو که افسرده حالم چون ننالم، چون ننالم همه گویند فلانی ناله کم کن، ناله کم کن، ناله کم کن "(دیلمان)" به آهی گنبد خضرا بسوجم بسوجم ار نه کارم را بساجی بسوجم ار نه کارم را بساجی، بی مروت، بی مروت "(دشتستانی فرود به شور)" غم عشقت بیابون پرورم کرد به مو گفتی صبوری کن، صبوری
راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد شد رهزن سلامت زلف تو وین عجب نیست بر آستان جانان گر سر توان نهادن درویش را نباشد ره به (برگ) سرای سلطان قد خمیده ما سهلت نماید اما
در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی دل که آئینه صافی است غباری دارد شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
زین دایره مینا خونین جگرم می‌ده