hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
مدیریت حافظه
سیستم عامل در رابطه با مدیریت حافظه دو عملیات اساسی را انجام خواهد داد:
سیستم عامل ابتدا می‌بایست، محدوده‌های حافظه مورد نیاز هر نوع نرم‌افزار و برنامه‌های خاص را فراهم نماید. مثلاً فرض کنید سیستمی دارای یک مگابایت حافظه اصلی باشد. سیستم عامل کامپیوتر فرضی، نیازمند ۳۰۰ کیلو بایت حافظه است. سیستم عامل در بخش انتهائی حافظه مستقر و به همراه خود درایورهای مورد نیاز یه منظور کنترل سخت‌افزار را نیز مستقر خواهد کرد. درایورهای مورد نظر به ۲۰۰ کیلو بایت حافظه نیاز خواهند داشت. بنابراین پس از استقرار سیستم عامل به‌طور کامل در حافظه، ۵۰۰ کیلو بایت حافظه باقی مانده و از آن برای پردازش برنامه‌های کاربردی استفاده خواهد شد. زمانی‌ که برنامه‌های کاربردی در حافظه مستقر می‌گردند، سازمان‌دهی آن‌ها در حافظ بر اساس بلاک هائی خواهد بود که اندازه آن‌ها توسط سیستم عامل مشخص خواهد شد. در صورتی که اندازه هر بلاک ۲ کیلوبایت باشد، هر یک از برنامه‌های کاربردی که در حافظه مستقر می‌گردنند، تعداد زیادی از بلاک‌های فوق را (مضربی از دو خواهد بود)، به خود اختصاص خواهند داد. برنامه‌ها در بلاک هائی با طول ثابت مستقر می‌گردند. هر بلاک دارای محدوده‌های خاص خود بوده که توسط کلمات چهار یا هشت بایت ایجاد خواهند شد. بلاک‌ها و محدو ده‌های فوق این اطمینان را به وجود خواهند آورد که برنامه‌ها در محدوده‌های متداخل مستقر نخواهند شد.
در اغلب رایانه‌ها، می‌توان ظرفیت حافظه را ارتقاء و افزایش داد. مثلاً می‌توان میزان حافظه RAM موجود را از یک مگابایت به دو مگابایت ارتقاء داد. روش فوق یک راهکار فیزیکی برای افزایش حافظه بوده که در برخی موارد دارای چالش‌های خاص خود می‌باشد. در این زمینه می‌بایست راهکارهای دیگر نیز مورد بررسی قرار گیرند. اغلب اطلاعات ذخیره شده توسط برنامه‌ها در حافظه، در تمام لحظات مورد نیاز نخواهد نبود. پردازنده در هر لحظه قادر به دستیابی به یک محل خاص از حافظه‌است. بنابراین اکثر حجم حافظه در اغلب اوقات غیر فابل استفاده‌است. از طرف دیگر با توجه به اینکه فضای ذخیره‌سازی حافظه‌ها ی جانبی نظیر دیسک‌ها به مراتب ارزان‌تر نسبت به حافظه اصلی است، می‌توان با استفاده از مکانیزم‌هایی اطلاعات موجود در حافظه اصلی را خارج و آن‌ها را موقتاً بر روی هارد دیسک ذخیره نمود. بدین ترتیب فضای حافظه اصلی آزاد و در زمانی‌که به اطلاعات ذخیره شده بر روی هارد دیسک نیاز باشد، مجدداً آن‌ها را در حافظه مستقر کرد. روش فوق «مدیریت حافظه مجازی» نامیده می‌شود.
به عبارت دیگر، حافظه مجازی (virtual memory) به بهتر اجرا شدن برنامه های کاربردی در ویندوز کمک شایانی می‌کند و سرعت اجرای برنامه ها را بالا می‌رود.
حافظه‌های ذخیره‌سازی دیسکی، یکی از انواع متفاوت حافظه موجود بوده که می‌بایست توسط سیستم عامل مدیریت گردد. حافظه‌های با سرعت بالای Cache، حافظه اصلی و حافظه‌های جانبی نمونه‌های دیگر از حافظه بوده که توسط سیستم عامل مدیریت گردند.
شهرستان فریدن
شهرستان فِرِیْدَنْ یکی از شهرستان‌های استان اصفهان است. مرکز این شهرستان، شهر داران است.
شهرستان فریدن دارای ۲ بخش، ۵ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان فریدن برابر با ۴۹٬۸۹۰ نفر بوده‌است.
پرچم عراق
عراق در دوره‌های مختلف پرچم های متفاوتی را برای خود اختیار نموده است.
نخستین پرچم عراق در سال تشکیل این کشور یعنی ۱۹۲۱م برگزیده شد.
پس از انقلاب عبدالکریم قاسم در سال ۱۹۵۹ پرچم عراق تغییر کرد.
پس از سقوط عبدالکریم قاسم پرچم جدید عراق در ژوئیهٔ ۱۹۶۳ طراحی شد. پرچم جدید سه رنگ داشت: سرخ، سفید و سیاه به همراه سه ستاره در میان آن. ستاره‌های سبزرنگ در میانهٔ این پرچم به این دلیل گذاشته شد که وجه تمایزی داشته باشد با پرچم مصر و سوریه.
پس از حملهٔ عراق به کویت، صدام برای جلب حمایت کشورهای اسلامی دو واژه الله و اکبر را به پرچم عراق افزود.
دو واژهٔ یادشدهٔ «الله اکبر» با دست خط شخص صدام حسین طراحی گردید.
در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۹۱، پرچم عراق بار دیگر تغییر کرد. مفهوم سه ستارهٔ میان پرچم عراق به سه معنای آزادی، اتحاد و سوسیالیسم تغییر پیدا کرد. صدام حسین حاکم وقت عراق نیز تصمیم گرفت جملهٔ الله اکبر را لابه‌لای ستاره‌ها جای دهد. منابع غیررسمی اعلام کردند که «الله اکبر» وسط پرچم عراق را صدام حسین با دست خود نوشت تا بتواند حمایت بیش از پیش عرب‌ها و مسلمانان را در جریان جنگ خلیج فارس به دست آورد. در ۲۶ آوریل ۲۰۰۴، دولت موقت عراق پرچم جدیدی طراحی کرد که نشان از تمایل به «تمایز در تمام چیزها» با دولت صدام بود. آخرین پرچم پیشنهادی برای عراق سفید و زرد (دو خط آبی به نشانهٔ دجله و فرات رنگ زرد را احاطه کرده بود) به همراه یک هلال در وسط قسمت سفید آن بود. رنگ زرد نشانهٔ اقلیت کرد عراق بود. این پرچم به دلیل شباهت فراوان آن به پرچم اسرائیل هیچ گاه جدی گرفته نشد. برای درک بهتر پرچم‌های مختلف عراق در حکومت‌های مختلف می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «سبز و سیاه نشانهٔ اسلامی بودن و رنگ سرخ نیز نشان از عرب بودن دارد.»
در سال ۲۰۰۴ و پس از سرنگونی صدام حسین، مقرر گردید تا شکل اساسی پرچم موجود حفظ شود. با این وجود به دلیل اعلام انزجار از صدام، جملهٔ «الله اکبر» در درون پرچم از دست خط قبلی (که دست خط صدام بود) به دست خط کوفی تغییر شکل پیدا کرد.
بند شرابدار
بند شرابدار یکی از بناهای مجموعه بناهای آبی تاریخی شوشتر است که در مسیر نهر رقط قرار دارد که نهر رقط در نهایت به رود گرگر سرازیر می‌شود. پیشینه ساخت این بند همانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دورهٔ ساسانیان باز می‌گردد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۲۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. همچنین این بند به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر به صورت یکجا در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید. بند شرابدار در جنوب شهر شوشتر و بر روی شاخه‌ای از نهر داریون موسوم به نهر رقت یا اودلازین به صورت شرقی-غربی قرار گرفته است. نهر رقت که از انشعابات نهر داریون است بعد از گذر از پخشاب داریون یعنی بند خاک به پل بند لشکر رسیده و با عبور از آن و بعد از گذر از چند بخش به بند شرابدار می‌رسد. این سازه را بین دو بنای آبی مهم پل بند لشکر و بند خداآفرین قرار دارد و در ضلع جنوبی آن قسمتی از حصار شهر قرار گرفته است.
بند شرابدار با دو انحناء در ضلع شرقی و غربی به طول ۳۵ متر، عرض ۲ متر و ارتفاع ۱ متر می‌باشد؛ که دپوی نخاله‌های ساختمانی در پای اثر، قسمت‌های زیادی از آن را در زیر خود مدفون نموده است. مصالح بکار رفته در بند شامل سنگ لاشه و ملات ساروج است ساختار زیر بند ماسه‌سنگ یکپارچه می‌باشد که بند بر روی آن قرار گرفته است. بدنه بند شرابدار به‌وسیله ملات ساروج پلاستر شده است که همین امر باعث جلوگیری از فرسایش به‌ویژه هوازدگی اثر گردیده است. این بند با بالا آوردن سطح آب به‌منظور سیراب کردن قسمتی از اراضی کشاورزی و باغ‌های اطراف کاربری داشته است. نام شرابدار بر روی آن به‌واسطه باغ‌های انگوری است که در اطراف بند بوده است.
بند برج عیار
بند برج عیار یا صابی کش یکی از بناهای مجموعه بناهای آبی تاریخی شوشتر است که در مسیر رود گرگر قرار گرفته است. در کنار این بند آثاری از عبادتگاه‌های صابئین نیز دیده می‌شود. پیشینه ساخت این بند همانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دورهٔ ساسانیان بازمی‌گردد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. همچنین این بند به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.
بند خاک
بند خاک یکی از بناهای ۱۳ گانه سیستم آبی تاریخی شوشتر است که آب را از نهر داریون به نهر رقط منتقل نموده و در هنگام طغیان نهر داریون نیز که خطر سیل دشت میاناب شوشتر را تهدید می‌نموده قسمتی از آب آن را به نهر رقط هدایت می‌کرده است. نهر رقط در نهایت به رودخانه گرگر می‌ریزد و در مسیر آن، بند خاک، پل بند لشکر، پل شاه علی، پل آشیخ بهاء(ملت) و بند شرابدار وجود دارد. پیشینه ساخت این بند همانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دورهٔ ساسانیان باز می‌گردد. این اثر با نام "محوطه بند خاک شوشتر" در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. همچنین این بند به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.  این اثر در نزدیکی خیابان کمربندی قدیم و در شمال غربی امامزاده عبدالله واقع شده است.
پل بند لشکر
پل بند لشکر یک بنا از مجموعه سیستم آبی تاریخی شوشتر است. دروازه لشکر، یکی از دروازه‌های ششگانه تاریخی شوشتر در کنار این پل بند بوده و هنوز آثاری از حصار شوشتر را در کنار این پل بند می‌توان دید. پیشینه ساخت این پل همانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دورهٔ ساسانیان بازمی‌گردد و آبی که از زیر آن عبور می‌کند، نهر رقط نام دارد. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این پل-بند به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.
بر بلندای صخره‌ای مشرف به نواحی اطراف، در محیطی آرام و سرسبز و با رودخانه‌ای که در کنار آن جاریست یک بنای مذهبی به نام بقعه امامزاده عبدالله واقع است. پل بند لشکر به عنوان یکی از کهن‌ترین دروازه‌های شهر شوشتر، در ضلع شرقی این بنای مذهبی واقع شده و دروازه شهر تاریخی لشکر (عسکر مکرم) بوده‌است. همه موارد یادشده، هنگام ساخت معبد الهه آناهیتا (الهه آب و باروری در ایران باستان) در دوران باستان مدنظر قرار می‌گرفته‌اند. از جمله موارد دیگری که این فرضیه را مورد تأیید قرار می‌دهد کشف مجمر (آتشدان) کوچکی در درون بقعه از جنس سنگ مرمر است. مردم شوشتر بر این اعتقاد بودند که اگر زن نازا بر روی این سنگ بنشیند و بر روی آن حرکت کند بارور خواهد شد. بدون شک ریشهٔ این باورها به گذشته و به آداب و رسوم باستانی مرتبط با آناهیتا بازمی‌گردد.
در جریان مرمت پل لشکر توسط توسط اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در سال ۱۳۸۷ خورشیدی، دو گور اشکانی در کنار پایه‌های پل کشف شد.
در حریم این بنا از سال ۱۳۶۴ شمسی ساخت و ساز و تصرف عدوانی صورت گرفته بود که با شکایت اداره میراث فرهنگی شوشتر و با همکاری شهرداری این شهر، این بناها در اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ تخریب شده و حریم پل لشکر رفع تصرف گردید.
تو عاشقون
تو عاشقون اتاقی است حفر شده در دل یک تپه صخره‌ای در شوشتر و کنار بقعه امامزاده عبدالله شوشتر. تو به معنی اتاق است و منظور اتاق عشاق است. مدخل این اتاق هلالی سنگی است و یک طاقچه سنگی نیز درون اتاق وجود دارد. می‌گویند این حفره سنگی جای عبادت زاهدان بوده، شاید هم جای راز و نیاز عاشقان، یا محل گوری قدیمیتر از دوران اسلامی که بعدها بدین صورت در آمده‌است و هم‌اکنون در زیر آبشاری مصنوعی مربوط به پارک امامزاده عبدالله است.
این اتاق قدیمی‌ترین سازه صخره‌ای شهر شوشتر به‌شمار می‌آید که در زمان سلجوقی احتمالاً محل اعتکاف و گوشه نشینی عابدان و زاهدان بوده‌است. در حال حاضر این اتاق سنگی به وسیله یک در آهنی کاملاً مسدود شده و کلید آن در اختیار کارکنان شهرداری است. متأسفانه به دلیل تنگ نظری و بی مبالاتی مسئولان اکنون روی این اثر معماری صخره‌ای باستانی، آلاچیق ژاپنی ساخته شده‌ و به وسیله آبشار مصنوعی پارک، ساختار آن در خطر آسیب قرار گرفته است.
شوشترنامه، بازدید: اوت ۲۰۰۹.
نبرد شوشتر
نبرد شوشتر یا جنگ شوشتر به یکی از رشته جنگ‌های حملهٔ مسلمانان به ایران که در سال ۱۷ هجری بین ارتش ایران و مسلمانان در شوشتر به وقوع پیوسته‌است، اشاره دارد.
یکسال پس از جنگ قادسیه و جنگ مداین، شهر تیسفون که تا آن زمان پایتخت ایران به‌شمار می‌آمد، مقر سپاه مسلمانان گشت. پس از این جنگ مسلمانان به فکر لشگرکشی به سرزمین اصلی خوزستان افتادند. در این زمان بخش زیادی از زمین‌های خوزستان در تصرف هرمزان یکی از اشراف‌زادگان ساسانی بود که مورد حمایت یزدگرد سوم قرارداشت و پس از شکست از لشگریان عرب به قلعه رامهرمز عقب‌نشینی کرده بود. یزدگرد سوم گمان می‌کرد کماکان می‌توان به مقابله با لشکر مهاجم برخاست و سرزمین‌های اشغال شده را بازپس گرفت. اما هرمزان در نهایت شکست خورد و تقاضای صلح نمود که این تقاضا به شرط پرداخت جزیه مورد قبول اعراب قرار گرفت. هرچند پس از مدتی کوتاه با ممانعت از پرداختن جزیه توسط هرمزان صلح شکسته شد و دوباره جنگ درگرفت. پس از شکست هرمزان از لشگریان عرب، قلعه رامهرمز تسخیر گردید و لشگریان همراه وی که حدود ۹۰۰ نفر آنان کشته شده و ۶۰۰ نفر نیز اسیر گشته و سرانجام اعدام می‌شدند به قلعه شوشتر عقب‌نشینی نمودند. آنان قلعه شوشتر را به‌دلیل استحکام و وجود موانع طبیعی به عنوان مرکز نظامی قرار دادند.
در جنگ شوشتر فرماندهٔ لشکر ساسانیان، هرمزان و لشکر مسلمانان ابوموسی اشعری بود. مسلمانان در چند مرحله جنگیدن موفق شدند شوشتر را (احتمالاً در سال ۲۰هجری) فتح کنند. ابتدا در خارج از شوشتر به موانع مصنوعی که ساسانیان کار گذاشته بودند برخوردند. سپس در یک جنگ نفس گیر در خارج از شوشتر دو طرف کاری از پیش نبردند و ایرانیان به داخل شهر گریختند و مسلمانان مدت‌ها پشت حصار شهر به محاصره شهر پرداختند. در نهایت پیرمردی که نسبت به او و ساکنان دیگر شهر توسط ارتش ساسانی و هرمزان ظلم و ستم شده بود از راه مخفی به بیرون شهر رفته و بعد از مسلمان شدن خود و خانواده، راه‌های ورود و حمله به شهر را به لشکر مسلمانان نشان داد. به‌سبب این کمک شوشتر به دست مسلمان‌ها فتح شد. با ورود مسلمانان به اینسوی حصارهای شهر، هرمزان به داخل قلعه‌ای در درون شهر فرار می‌کند و پس از مدتی مقاومت، هرمزان با شرط امان یافتن، تسلیم می‌شود. ابوموسی هم پذیرفت که او را نکشد و به مدینه نزد خلیفهٔ دوم عمر الخطاب فرستاد. در مدینه چنان‌که مشهورست خلیفه عمر بعد از دیدن طوبه هرمزان و قول او بر عدم جنگ با مسلمانان او را عفو می‌کند هرمزان را می‌بخشد و به او اجازه کار در مدینه را می‌دهد. پس از واقعهٔ کشته شدن خلیفهٔ دوم عمر، هرمزان به علت آن که در قتل عمر الخطاب دست داشته‌است، به دست عبیدالله پسر عمر کشته شد. با اسارت و شکست هرمزان، نوبت به فتح جندی شاپور رسید. جندی شاپور به صلح گشوده شد و بدینگونه خوزستان به‌دست مسلمین بصره افتاد.
مردم وقتی از تهاجم قریب‌الوقوع اعراب با خبر شدند؛ خارهای سه پهلوی آهنین بسیار ساختند و در صحرا پاشیدند. چون قشون اسلام به آن حوالی رسیدند؛ خارها به دست و پای ایشان بنشست؛ و مدتی در آنجا توقف کردند.[گفته میشود عمر بن الخطاب(خلیفه دوم و فرمانده سپاه اسلام) زنان شهر را بر سربازان خود حلال اعلام کرد و زنان مورد تجاوز قرار گرفتند]پس از تصرف شوشتر؛ سپاه اسلام به فرماندهی عمر خلیفه دوم، در شهر به قتل و غارت پرداختند و آنانی را که از پذیرفتن اسلام خود داری کرده بودند گردن زدند.
کشت و صنعت کارون
شرکت کشت و صنعت نیشکر کارون شوشتر با بیش از ۲ هزار نفر کارمند، بزرگ‌ترین کارخانه تولید شکر در ایران و خاورمیانه است که در شمال باختری شهرستان شوشتر قرار دارد و در زمین‌های کشاورزی این شهرستان بهره‌برداری شده‌است
ظرفیت اسمی این کارخانه ۲۰۰ هزار تن شکر در سال است و منبع اصلی آب مزارعش از رودخانه کارون و از پشت سد تنظیمی گتوند تأمین می‌شود و بخشی از نیاز خود را هم از رودخانه دز تأمین می‌کند. محصول اصلی این کارخانه شکر است و نئوپان، کاغذ، فورفورال و خوراک دام نیز از صنایع جانبی این کارخانه عظیم به‌شمار می‌روند.این شرکت دارای سه شهرک سازمانی می‌باشد، شوشترنو، نی آباد (شهرک شهید بهشتی)، بوستان (شهرک شهید رجایی) این سه شهرک هستند. در اوایل دهه ۷۰ شمسی این شرکت منازل سازمانی خود را در شهرک شوشتر نو به ساکنان آن واگذار کرد و در اوایل دهه ۸۰ شمسی هم که قانون کارهای سخت و زیان‌آور تصویب شد و در پی آن بسیاری از شاغلین این شرکت بازنشسته شدند بخش عظیمی از منازل شهرک بوستان بعلت فرسودگی ویران شد و در حال حاضر فقط شهرک نی آباد به‌طور کامل مسکونی است.
پدیده نادر بارش خاکستر از آسمان شوشتر و گتوند مشکل عمده‌ای است که توسط کشت و صنعت کارون برای مردم شوشتر و گتوند ایجاد شده‌است. این کشت و صنعت پس از برداشت نیشکر و استحصال شکر سفید در کارخانه، باقی‌مانده آن را در مزارع می‌سوزاند. این اقدام باعث تولید خاکستر و فرود آن بر مناطق مجاور به ویژه شوشتر و گتوند شده‌است.
حصار شوشتر
شوشتر شهری است کهن که قدمت آن به بلندای تاریخ است. شهری که از ابتدای شکل‌گیری به صورت «شهر» بوده‌است. در قدیم شهرها را به شکل حیوانات می‌ساختند، چنان‌که «شهر شوش به شکل باز و محیط شهر شوشتر به شکل اسب و محیط شهر اهواز به شکل ضلع شطرنج است»(۱) حصار شهرهای تاریخی حوادث بسیاری را به یاد دارند. حصار شوشتر می‌تواند یادگاری از حمله اعراب به ایران و جنگ شوشتر، حمله مغول، فتنه‌های مشعشعیان، جنگ‌های خزعل و بسیاری حوادث تاریخی دیگر باشد. قسمتی از این حصار هم‌اکنون در کنار پل بند لشکر شوشتر وجود دارد که قابل مشاهده است.
مستوفی در نزهة القلوب می‌گوید: که شوشتر را شش دروازه است از این رو برخی اصل واژه شوشتر را ششدر احتمال داده‌اند. آن بدین دلیل بوده که این شهر دارای شش دروازه بوده که عبارت‌اند از:
۱- تاریخ سنی الملوک والانبیا، به نقل از مجالس المومنین، جلد۱ صفحهٔ ۶۹
نهر رقط
نهر رقط در شوشتر، آبی است که از داریون جدا شده و به گرگر می‌ریزد. در مسیر این نهر، بند خاک، پل بند لشکر و بند شرابدار قرار دارد.
دروازه لشکر
دروازه لشکر یکی از دروازه‌های ششگانه شهر تاریخی شوشتر بوده‌است که هماکنون فقط یک اتاقک از آثار آن برجاست. نوشته‌ای بر روی طاق آن به نام شاه سلطان حسین صفوی وجود داشت که در سال هزار و سیصد و چهل هجری قمری خراب شد. این دروازه در جنوب غربی شوشتر به سمت شهر تاریخی عسکر مکرم باز می‌شده و مسیر آن از روی پل بند لشکر عبور می‌کند.
دروازه ماپاریان
دروازه ماپاریان یکی از دروازه‌های ششگانه شهر تاریخی شوشتر بوده است که رو به شمال و به رودخانه شطیط و مسیر بند میزان باز می‌شده است. اکنون آثاری از این دروازه وجود ندارد.
دروازه دسبول
دروازه دِسبول یکی از دروازه‌های ششگانه شهر تاریخی شوشتر بوده است که در شمال غربی شوشتر و بر پل و سد شادروان شوشتر باز می‌شده است. تصاویر قدیمی از این دروازه وجود دارد. اما دروازه اکنون ویران شده است.
دسبول احتمالاً صورت عربی نام دژپل (دزفول کنونی) است.
دروازه آدینه
دروازه آدینه یکی از دروازه‌های ششگانه شهر تاریخی شوشتر است.
این دروازه یکی از شش دروازهٔ قدیمی شوشتر بوده‌است که در غرب شهر باز می‌شده‌است و هم‌اکنون آثار آن در کنار نهر داریون به جا مانده است. نام آدینه به این دلیل بر روی این دروازه گذاره شده‌است که روبه‌روی مسجد جامع شوشتر قرار داشته‌است.
دروازه مقام علی
دروازه مقام علی از دروازه‌های ششگانه شهر تاریخی شوشتر بوده‌است که در زاویه جنوب شرقی مشرف بر رود گرگر باز می‌شده و احتمالاً از جانب بند برج عیار بوده‌است.
دروازه گرگر
دروازه گرگر یکی از دروازه‌های ششگانه شهر تاریخی شوشتر بوده است که در سمت مشرق باز می‌شده و از روی سد گرگر عبور می‌کرده و راه مناطق بختیاری از آن می‌گذشته است. هم‌اکنون در کنار مجموعه آبشارهای شوشتر محوطه‌ای بزرگ و مدور را دروازه گرگر می‌نامند.
فراسوی فرزانگی
فراسوی فرزانگی یکی از واژگان دین بودا است. این اصطلاح برگردان اصطلاح سانسکریت پرَگیا پارَمیتا (prajñā pāramitā) است. (در ترانویسی سانسکریت jñ به صورت «گ» تلفظ می‌شود).
فراسوی فرزانگی یکی از جنبه‌های شخصیتی حق‌یابنده‌ها (بوداسَف‌ها) است که با نام کمال (پارَمیتا) شناخته می‌شود.
سوره‌هایی بودایی به نام فراسوی فرزانگی یکی از سبک‌های متنی شاخه مهایانه بودایی هستند.
Wikipedia contributors, "Perfection of Wisdom," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Perfection_of_Wisdom&oldid=206225209
پاشایی، ع.: فراسوی فرزانگی (پرَگیا پارَمیتا)، نشر نگاه معاصر، تهران ۱۳۸۰.
بوداسف
در اندیشه‌های بودایی به موجوداتی که به همه موجودات هوشمند دیگر کمک می‌کنند تا به مرحله بیدار شدن روحانی (بوداگی) برسند بوداسَف (بیداروجود) یا بودی‌سَتوا گفته می‌شود. در آیین بودایی ماهایانا، بودیساتوا، انسانی که همه چیزهای لازم را برای ورود به نیروانا انجام داده است، اما تصمیم می گیرد پاداش خود را برای کمک به سایر انسان‌ها به تعویق اندازد تا آنان نیز بتوانند به نیروانا برسند.
واژه بوداسف در ادبیات فارسی پیشینه دارد و از واژه سانسکریت بودی‌سَتوا مشتق شده‌است. بوداسف در چینی 菩萨، در ژاپنی 菩薩 (بُساتسو)، در کره‌ای بُسال و در سانسکریت bodhisattva نامیده می‌شود که از نظر لغوی به معنای بیداروجود است.
بوداگرایی دو شاخه اصلی دارد یکی راه کوچک (هینایانه) و دیگری راه بزرگ (مهایانه). پیروان هینایانه بر این باورند که افرادی که به مرحله بیداری و بودا شدن رسیده‌اند تک تک به فراسو می‌روند و دیگر کاری به این جهان ندارند. هینایانه‌ای‌ها این افراد را اَرهت یعنی آدمهای باارزش می‌نامند. اما مهایانی‌ها بر این باورند که کسانی که دریای بیکران حق و راستی را دریافتند باید در کنار درگاه حق بمانند و بکوشند تا بقیه موجودات را هم به سوی حق و حقیقت بکشانند. همین افراد هستند که در ادبیات بودایی به بوداسف شناخته می‌شوند. بوداسف‌ها اینکار را از روی مهرورزی به همه موجودات می‌کنند. یعنی آن‌ها همه موجودات را به چشم نمودهایی از جهان حق می‌بینند و به همه مهر می‌ورزند و می‌کوشند تا دیگران را نیز مانند خود بسوی رستگاری و حق یابی بکشند.
محمدعلی پاشا
محمدعلی پاشا (۱۷۶۹–۱۸۴۹) از سال ۱۸۰۵ تا هنگام مرگش (۱۸۴۹)، والی مصر بود. او را بنیانگذار مصر نوین می‌دانند.
محمد علی از پدر و مادری آلبانیایی در شهر کاوالا از ایالت روم‌ایلی، که امروزه در استان مقدونیه شرقی و تراکیه کشور یونان قرار دارد، متولد شد. به گفتهٔ بسیاری از خبرنگاران فرانسوی، انگلیسی و دیگر خبرنگاران غربی که با او مصاحبه کردند، تنها زبانی که او به صورت روان صحبت می‌کرد آلبانیایی بود، گرچه او در ترکی نیز سررشته داشت.
وی یک فرمانده در ارتش عثمانی بود که عنوان والی گرفت و خود را خدیو مصر و سودان خواند. البته نه همچون ملی‌گرایان امروزی؛ می‌توان وی را بانی مصر نوین خواند و این هم به دلیل اصلاحاتی است که وی در ارتش و اقتصاد و فضای فرهنگی انجام داد که بانی آن خود وی بود. او علاوه بر مصر بر منطقه شام نیز حکمرانی می‌کرد. سلسله‌ای که وی بنا نهاد تا انقلاب سال ۱۹۵۲ مصر بر این کشور حکمرانی می‌کرد.
استقرار حکومت محمد علی پاشا (۱۲۶۵–۱۲۲۰ه‍.ق/۱۸۰۵–۱۸۴۸م)، آغاز دوره جدیدی در تاریخ مصر است، در این دوران تحولات و اصلاحات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی مهمی در این سرزمین روی داد. ضعف و انحطاط دولت عثمانی، اوضاع آشفته و نابسامان مصر، اختلافات مملوکان، رقابت میان دول انگلیس و فرانسه که منجر به حمله ناپلئون بناپارت (۱۷۶۹–۱۸۱۴. م) به مصر شد، همراهی و کمک مردم مصر و علمای الازهر به محمد علی پاشا در مبارزه با پاشاهای ترک، مملوکان و انگلیسیها، حکم تأیید سلطان سلیم سوم (۱۲۲۲–۱۲۰۳ه‍.ق/۱۷۸۸–۱۸۰۷م)، سلطان وقت عثمانی برای پاشایی او و از همه مهمتر موقعیت‌شناسی‌اش، مقدمات و زمینه‌های به قدرت رسیدن محمد علی پاشا را فراهم نمود.
دوران حکومت محمدعلی پاشا حدود ۴۳ سال طول کشید که منشأ تحولات گسترده‌ای در مصر شد و نتایج و تأثیرات فراوان و گسترده‌ای را در این سرزمین و سایر سرزمین‌های اسلامی نهاد، مصر مورد توجه دول جهان قرار گرفت و به عنوان یک دولت قدرتمند معرفی شد. اقدامات و اصلاحات محمد علی پاشا در مصر برای پیشبرد و مستحکم کردن پایه‌های قدرت خویش، تداوم آن و تقویت بنیه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، نظامی و فرهنگی این کشور، جدائی مصر از دولت عثمانی، تبعیت و پیروی از دولت‌های اروپایی، چگونگی روابط وی با آنان و ناشی از بلندپروازی‌ها و جاه‌طلبی‌ها او بود. البته علل و عواملی باعث شد که محمد علی پاشا در این امر شکست بخورد، از جمله اختلافاتش با دولت‌های انگلیس و عثمانی، استبداد و جاه‌طلبی‌های او، شورشهای مردم مصر به دلیل گرفتن مالیات‌های سنگین، نظام سربازگیری اجباری و انحصارطلبی محمد علی پاشا و خاندانش بر تمام امور این سرزمین و از همه مهمتر مقابله دول پنجگانه اروپا با وی که منجر به انعقاد پیمان لندن در سال ۱۸۴۰م شد، به طوریکه پیامدهای آن قیمومت مصر توسط فرانسویان و انگلیس‌ها و تضعیف حکومت محمد علی پاشا در این سرزمین بود. با مرگ محمد علی پاشا جانشینان وی افرادی لایق و سیاستمداری نبودند، چنانچه سیاست و عملکرد آنان باعث شد که مصر از لحاظ سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی تضعیف شود و این امر منجر به حمله انگلیسی‌ها به مصر و اشغال آنجا در سال ۱۸۸۲م شد. http://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad_Ali_of_Egypt
نخشب
شهر نَخشَب یا نَسَف (به ازبکی: Қарши قَرشی) از شهرهای کهن فرارود واقع در درهٔ قشقه‌دریا (کشکرود)، بر جادهٔ بخارا به بلخ، مرکز استان قشقه‌دریای ازبکستان است. جمعیت آن را ۲۲۷٬۰۰۰ نفر برآورد می‌کنند (سال ۲۰۰۶).
به نوشتهٔ ریحانةالادب: «از بلاد ماوراءالنهر و مابین جیحون و سمرقند و تاشکند، در ۱۵۰ هزار گزی بخارا واقع است، شهری بزرگ و پرجمعیت است و دهات بسیاری دارد، و آن بزرگترین و معمورترین و زیباترین بلاد ماوراءالنهر است . نام دیگر آن نسف است و در این اواخر به قرشی معروف گشته به مناسبت نهر قرشی که از وسط آن می‌گذرد.»
کبک خان قصری در دو فرسخی نخشب ساخت، و از آنجا که مغولان قصر را قرشی می‌گفتند این نام در میان ترک‌زبانان محل برای این شهر رایج شد.
عزیزالدین نسفی، از عارفان پارسی‌نویس سدهٔ هفتمِ هجری، ضیاءالدین نخشبی از پارسی‌گویان ساکن هند و احمد نخشبی رهبر نهضت اسماعیلیان در فرارود منسوب به این شهراند. فقیه حنفی، ابوالبرکات حافظ‌الدین نسفی نیز از این شهر بود.
ماه نَخشَب نام ساختۀ دست المُقَنَع است که آن را به عنوان معجزهٔ خویش به مردم نشان می‌داد.
بیشتر باشندگان این شهر ازبک‌ها و تاجیک‌ها می‌باشند. اقلیت کوچکی از عرب‌های فارسی‌زبان هم در اطراف این شهر زندگی می‌کنند.
استان واسط
استان واسط یکی از استان‌های کشور عراق است که در شرق این کشور و در مرز این کشور با ایران قرار دارد. اکثر مردم استان واسط مسلمان و شیعه هستند. مرکز این استان، شهر کوت است.
واژه "واسط" در زبان عربی به معنی میانی و میانگاه است. علت این نامگذاری اینست که منطقه واسط در راستای رودخانه دجله در میانه راه بغداد به بصره قرار دارد. استان واسط تا پیش از سال ۱۹۷۶ به نام استان کوت نامیده می‌شد.
شهرهای اصلی استان واسط عبارت‌اند از
واسط را از این رو واسط نامیدند که وسط کوفه و بصره و اهواز است و قبل از ساخته شدن بغداد یکی از سه شهر بزرگ عراق بوده است. شهر واسط را حجاج والی معروف عراق در زمان خلیفه اموی عبدالملک به سال ۸۴ هجری ساخت. این شهر در دو طرف دجله قرار داشت و پلی که از قایق‌ها تعبیه شده بود آن دو محله را به هم می‌پیوست. یعقوبی گوید جانب خاوری واسط قبل از حجاج هم شهری بود و هنوز تا قرن سوم هجری اکثریت اهالی آن ایرانی بودند. واسط خاکی بسیار حاصلخیز داشت و به قول ابن حوقل که به سال ۳۵۸ در آنجا بوده با بغداد با وجود غله واسط از قحطی بیمی نداشت. حمدالله مستوفی گوید:
شهرستان لنکران
لنکران (به لاتین: "Lənkəran") نام بخشی در جنوب غربی جمهوری آذربایجان است که نباید با شهر لنکران اشتباه شود. لنکران یکی از مناطق باستانی جمهوری آذربایجان است. کاوش‌های باستان‌شناسی تأیید می‌کنند که مردم از هزارهٔ سوم و دوم قبل از میلاد در خلال عصر مفرغ در این مکان سکونت داشته‌اند. این بخش در کرانهٔ غربی دریای کاسپین قرار دارد. مردم لنکران را تالش‌ها و آذربایجانی‌ها شامل می‌شوند.
زبان مردم لنکران تالشی می باشد اما به علت اینکه زبان رسمی کشور جمهوری آذربایجان ترکی است اهالی لنکران به این زبان هم تسلط دارند.
لنکران از قدیم‌ترین زمان تا به حال مرکز سکونت قوم ایرانی تالشی‌ها به‌شمار می‌رود. تالشی‌ها در نیمهٔ دوم قرن هجدهم بعد از کشته شدن نادرشاه و آغاز هرج و مرج در ایران حکومت خانات تالش را تأسیس کردند و شهر لنکران را به‌عنوان پایتخت خود برگزیدند. میر مصطفی خان تالشی در سال ۱۷۹۵ در نتیجهٔ حملهٔ ایران، از دولت روسیه تقاضای حمایت کرد. در سال ۱۸۱۳ بعد از پیمان نامه گلستان، لنکران از ایران و گیلان جدا شد و بخشی از تالش به روسیه پیوست و در سال ۱۸۲۸ با امضای پیمان‌نامه ترکمانچای این پیوند تصویب گردید و تالشی‌ها به دو قسمت تقسیم شدند. یک قسمت آن ازجمله لنکران تحت سلطهٔ روسیه و بخش دیگر آن همچنان تحت حاکمیت دولت ایران قرار گرفت.
ب.و. میلیر دانشمند شوروی در مورد سرشماری سال ۱۹۲۶ نوشته‌است: «از ۱۱۶۹۸۸ نفر ساکنان شهر لنکران، تالشی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دادند ولی همهٔ آن‌ها را به‌عنوان «ترک» یعنی آذری به حساب آورده‌اند.»
براساس تحقیقات ب.و. میلیر تالشی‌ها در منطقهٔ لنکران ۸۶٫۳ درصد، جوند ۸۲٫۴ درصد، در آستارا ۸۶٫۴ درصد، در ماسالی ۳۰ درصد و در ورگه دوزان ۱٫۲ درصد اهالی را تشکیل می‌دادند.
کلخوز
کُلخوز (به روسی: колхо́з) (کالخوز هم نوشته‌اند) یا مزرعه اشتراکی گونه‌ای مزرعه‌داری اشتراکی در اتحاد شوروی بود که به عنوان روشی تازه در کنار روش مزرعه‌داری دولتی (سُوْخوز) برپا شده بود.
واژه کلخوز درهم‌کشیده‌ای از عبارت коллекти́вное хозя́йство (کُلِکتیوْنوئه خوزیایْسْتوو) به معنی "خانه‌داری اشتراکی" است.
اعضاء کلخوزها را کلخوزی‌ها (به روسی: مردان را کلخوزنیک: колхозник و زنان را کلخوزنیتسا: колхозница) می‌نامیدند. این اعضاء بنا به تعداد روزهای کاری سهمی از محصول و سود مزرعه دریافت می‌کردند، در حالیکه در سوخوزها یعنی کشتزارهای دولتی، کارگران دستمزد مشخصی داشتند.
امروزه بیشتر کلخوزها در منطقه شوروی پیشین نابود شده و اصطلاح کلخوزی معنی‌ای مشابه "دهاتی" و "عمله" در فارسی پیدا کرده است.
سوخوز
سُوخوز (به روسی: совхоз، تلفظ: sovkhoz) (ساخوز هم نوشته‌اند) یا مزرعه دولتی، گونه‌ای از روش‌های مزرعه‌داری در اتحاد جماهیر شوروی بود.
این واژه صورت درهم‌کشیده‌ای از عبارت советское хозяйство ("سووتسکوئه خوزیایستوو") به معنی "خانه‌داری به سبک شوروی" است.
در سوخوزها به کارگران دستمزدی ثابت و مشخص می‌دادند در صورتیکه در مزرعه‌های اشتراکی (کلخوزها) سهمی از محصولات یا سود مزرعه به نسبت تعداد روزهای کاری به هر کارگر داده می‌شد.
در طی جریان اشتراکی‌سازی استالین بیشتر کشاورزان اجباراً بایست یا در سووخوز یا در کلخوز کار می‌کردند.
ماه نخشب
ماه نَخشَب نام ساخته دست المُقَنَع است که آن را به عنوان معجزهٔ خویش به مردم نشان می‌داد. این ماه به شکل جسمی درخشان و گرد بوده که همه شب از چاهی در نخشب بیرون می‌آمده‌است و مردم را شگفت زده می‌نموده. گفته شده که او با شگردی از طریق قرار دادن آینه‌هایی عصرها نور خورشید را بطوری بازتاب می‌داده که از دور به صورت قرص دومی از ماه دیده می‌شده. المقنع از این ساخته برای کشاندن مردم به سوی خویش برای نبرد با المهدی خلیفه عباسی بهره می‌برد.
ماهی که مقنع قرن دوم ه. ق . تا مدت چهار ماه هر شب از چاهی که پایین کوه سیام بود برمی‌آورد و چهار فرسخ در چهار فرسخ روشنایی می‌داد. این ماه را ماه کش و ماه کاشغر و ماه مقنع و ماه مُزوَّز نیز گفته‌اند.
از نظامی:
از جامی:
درباره المقنع و ماه نخشب (به انگلیسی).
ضیاءالدین نخشبی
ضیاءالدین نَخشَبی، نویسنده پزشک ایرانی و از مردم نخشب فرارود، (زاده در نخشب یا بقولی دهلی در هند به سال ۷۵۰ هجری قمری) و از پارسی‌گویان هند بود.
ضیاءالدین همچنین عارف و یکی از مریدان شیخ فریدالدین تاگوری از قطبهای سلسله چشتیه بوده‌است.
وی کتاب‌های بسیاری را از هندی به فارسی ترجمه کرد از جمله کتاب «طوطی‌نامه» که عبارت از یک رشته حکایاتی است به سبک هزار و یک شب؛ و دیگر «سلک‌السلوک» کتابی عرفانی در بیان مراحل و مراتب سلوک و شامل یک مقدمه و یکصد و پنجاه و یک سلک و «عشره مبشره» کتابی دربارهٔ ده نفر از اصحاب پیامبر اسلام است که طبق حدیثی از محمد، به آنان مژده رفتن به بهشت داده شده‌است و «کلیات و جزئیات (چهل ناموس)» مجموعه ای از مقالات آمیخته با نظم و نثر فارسی و دربارهٔ جسم آدمی است. این کتاب به چهل بخش (ناموس) تقسیم شده‌است و «شرح دعای سریانی» متن سریانی آن را ابن‌عباس به عربی ترجمه کرده که اصل آن سوره ای در زبور بوده‌است. نخشبی متن عربی آن را ترجمه و شرح کرده‌است و «گلریز» داستانی عاشقانه آمیخته با نظم و نثر است که ضیاالدین نخشبی آن را در سال ۷۵ ه‍.ق به نثر روان آمیخته به نظم و با مایه ای عرفانی نوشته‌است. نسخه منحصر به فرد این اثر به شماره ۳۷۳۴ در کتابخانه مرعشی نجفی در قم نگهداری می‌شود. این دست نوشته به قلم نویسنده، به خط نستعلیق در ۲۴۴ صفحه (۱۲۲ برگ) کتابت شده‌است.
ضیاءالدین نخشبی در نیمه دوم سدهٔ هفتم هجری در نخشب از سرزمین‌های فرارود زاده شد. آموزش‌های نخستین او در نخشب انجام شد و دز نوجوانی به هندوستان رفته در بدایون نشیمن گزید. این دوره هم‌زمان با چیرگی تیمور لنگ بر ایران و سرزمین‌های پیرامونی بود که باعث مهاجرت گستردهٔ دانشوران و صوفیان از ایران به هند شد.
پارت
پهلَو (پارسی باستان: 𐎱𐎼𐎰𐎺 پَرثَوه، زبان پارتی: 𐭐𐭓𐭕𐭅 پَرثَو، پارسی میانه: 𐭯𐭫𐭮𐭥𐭡𐭥 پَهلَو)، یکی از مناطق تاریخی ایران باستان و از ساتراپ‌نشین‌های هخامنشی بود. در سنگ‌نبشته‌های هخامنشی از ایالت پارت به عنوان یکی از ساتراپ‌های هخامنشی نام برده شده‌است. ایالت پارت از شمال به داها و از مشرق به هریوه (هرات امروزی) در غرب افغانستان و از جنوب به کارامانی (کارامانیا - کرمان امروزی در جنوب ایران) و از مغرب به ایالت ماد محدود بوده‌است.
در سال‌های ۵۴۹ تا ۵۴۸ پیش از میلاد سرزمین‌های پارت، گرگان و احتمالاً ارمنستان توسط کوروش بزرگ تسخیر می‌گردد. پس از هجوم اسکندر و سپس مرگ ناگهانی او، بلخ تحت سلطه استاسَندر از فرماندهان سلوکوس قرار گرفت و او به عنوان فرمانده پارت نیز گمارده شد. وی تا رستاخیز اشک اول فرمانده آن سرزمین‌ها بود.
در زمان سلوکیان، دولت محلی اشکانی نخست در این ناحیه تشکیل شد و سپس بقایای نفوذ جانشینان اسکندر را از نواحی غربی ایران نیز برانداخت. نخستین پایتخت اشکانیان برای مدتی در شهر نسا در جنوب شهر عشق آباد ترکمنستان و در نزدیکی مرز شیروان ایران بود. پایتخت‌های بعدی شهر صد دروازه در نزدیکی دامغان امروزی از استان سمنان در شمال ایران، سپس همدان و تیسفون بودند.
پارت‌ها جز قبایل سکایی بودند و همان‌طور که سکاها اسب را می‌کشتند و جسدش را در کنار صاحب فوت‌شده‌اش دفن می‌کردند، با کشفیات در تپه اشرف اصفهان مشخص شد که در اصفهان و نواحی مرکزی ایران نیز این نوع تدفین وجود داشته‌است.
بهزاد رنجبران
بهزاد رنجبران آهنگساز ایرانی مقیم آمریکا است.
رنجبران در سال ۱۹۵۵ در تهران زاده شد. در نه سالگی به هنرستان موسیقی تهران رفت. پس از آن که به خاطر فعالیت سیاسی علیه حکومت شاه چند ماه به زندان افتاد، در ۱۳۵۳ به آمریکا رفت و در دانشگاه ایندیانا به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس از مدرسه معتبر جولیارد درجه دکتری در موسیقی دریافت کرد و پس از آن در همان مدرسه به تدریس پرداخت.
رنجبران جایزه‌های زیادی را به خاطر آثار خود دریافت کرده‌است. به‌تازگی مدرسه جولیارد برای مسابقه موسیقی خود کنسرتوی ویلن رنجبران را تعیین کرد. رنجبران این کنسرتو را برای نوازنده نوجوان آمریکایی، جاشوا بل نوشته‌است و در آن برداشت‌هایی از تحریرها و سبک نوازندگی کمانچه گنجانده‌است.
در سال ۲۰۰۴ مجموعه‌ای از آثار او که با الهام از داستان‌های شاهنامه فردوسی ساخته شده با ارکستر سمفونیک لندن ضبط و به نام سه‌گانه ایرانی (پرشین تریولوژی) در خارج از ایران منتشر شده‌است.
بهزاد رنجبران هم‌اکنون در انستیتو کورتیس فیلادلفیا و مدرسه موسیقی جولیارد به تدریس آهنگسازی اشتغال دارد.
جوی
جوی مجرایی است که آب را از آن، برای آبیاری زمین‌ها می‌گذرانند. به آب روانی که از رودخانه باریکتر و از جوی پهن‌تر باشد نَهر می‌گویند. به کناره‌های جوی اصطلاحاً جویبار یا لب جوی گفته می‌شود.
به جوی‌ها و نهرهای دست‌ساز معمولاً بتنی کانال گفته می‌شود. در شهرها جوی‌ها در هنگام بارندگی یا شستشوی خیابان‌ها یا از طریق نشت کردن زمین، و عبور رواناب سطحی آب را گردآوری کرده و به بیرون از محدوده شهری هدایت می‌کنند. برای جلوگیری از فرسایش کناره جوی‌ها، ایجاد پوشش گیاهی یا آستر سنگی کفایت می‌کند. آب اگر مدتی در جوی‌ها راکد بماند بدبو می‌شود و ممکن است موش‌ها نیز در آن خانه گزینند.
در جاینام‌های ایران و کشورهای پیرامون واژه جوی در نام برخی از شهرها و روستاها دیده می‌شود از آن جمله جویبار، چهارجوی، جوی‌آباد، بالاجوی، جوی آسیاب و غیره. در ادبیات فارسی جوی مولیان از جوی‌های معروف است. مولیان جویی بود در نزدیکی قلعه بخارا که در آنجا سامانیان باغ بزرگی داشته‌اند.
مادی به جوی‌ها و نهرهایی گفته می‌شود که جهت تقسیم مقداری از آب زاینده رود در شهر اصفهان در زمان صفویان توسط شیخ بهایی احداث گردید.
مادی‌ها به ترتیب زیر وارد اصفهان می‌شوند:
جوی شاه: که آب آن مخصوص عمارتهای سلطنتی بوده و نصف مادی فرشادی آب داشته‌است.
مادی نیاصرم: این مادی که از بزرگترین مادی‌های اصفهان است از کنار پل مارنان از رود جدا شده، از جنب محله لنبان می‌گذرد به طرف شرق اصفهان جریان می‌یابد. این مادی، به هنگام پرآبی، دویست سنگ آب دارد.
مادی فرشادی: این مادی بالاتر از مادی نیاصرم از رودخانه جدا شده، محله‌های چهارسو و شمس‌آباد را مشروب می‌سازد و سپس از محله خواجو می‌گذرد و آب آن به یک چهارم‌اب مادی نیاصرم می‌باشد.
مادی فدن: آب این مادی را سلاطین صفویه وقف سلامتی خود کرده بودند. این مادی بالاتر از سه مادی دیگر قرار داشت و به دروازه دولت می‌رفت. سپس در آنجا به شعبات کوچکی تقسیم می‌شد.
مادی تیران یا طهران: این مادی از مغرب شهر گذشته، به محله بیدآباد و چهارسوق شیرازیها می‌رسید.
سایر مادیهای بزرگ شهر اصفهان عبارت‌اند از ناجوان، نایج، شایج، قمش، و عبدالله خان. به‌طور کلی از سرچشمه زاینده‌رود تا گاوخونی ۱۵۴ مادی و نهر از این رودخانه جدا می‌شود. گمان میرود کلمه مادی مربوط به زمان مادها باشد
نظریه‌ای هست که نام مادی را با قوم ایرانی ماد مربوط می‌داند و اینگونه نهرکشی را «روش مادی» می‌داند، به علت آنکه آب را از چاهها به صورت قنات به روی زمین آورده و جاری می‌ساختند.
مشابه مادی‌های اصفهان را می‌توان در آمستردام و دیگر شهرهای تاریخی هلند دید که در هلندی با نام "خراخت" (Gracht) معروفند. در هلند از مادی‌ها برای تقسیم آب، زهکشی و رد کردن آب اضافی استفاده می‌شود.
چپ ضدسرمایه‌داری اروپا
چپ ضدسرمایه‌داری اروپا شبکه‌ای غیررسمی از احزاب دست چپی و ضدسرمایه‌داری است. این شبکه برای اولین بار در مارس ۲۰۰۰ در شهر لیسبون و با حضور نمایندگانی از حزب سوسیالیست اسکاتلند، بلوک چپ از پرتغال، اتحاد سرخ-سبز از دانمارک، اتحادیه کمونیست انقلابی از فرانسه و حزب آزادی و همبستگی از ترکیه جلسه تشکیل داد. از آن به بعد این شبکه هر شش ماه یک‌بار تشکیل جلسه داده‌است.
غیر از احزابی که در بالا ذکر شد، ائتلاف متحد احترام، حزب کارگران سوسیالیست و حزب سوسیالیست از بریتانیای کبیر، «چپ» از لوکزامبورگ، زوتیک از منطقه باسک و نمایندگانی از اسپانیا و سوئیس نیز معمولاً به عنوان اعضای ناظر شرکت می‌کنند.
چپ ضدسرمایه‌داری اروپا با ساختن یک اروپای سرمایه‌داری مخالف است. این شبکه در جلسه‌ای که در نوامبر ۲۰۰۵ در لندن برگزار شد قرار را بر این گذاشت که مشارکت بین اعضا را افزایش دهد و حضور عمومی بیش‌تری داشته باشد.
رابطهٔ بین این شبکه و حزب چپ اروپا نامشخص است اما چندین حزب عضو هر دوی این تشکل‌ها هستند. ویکی‌پدیای انگلیسی
زوتیک
زوتیک حزبی سیاسی در استان باسک اسپانیاست. این حزب در 1991 از طریق ادغام جنبش کمونیست اسکادی و یک حزب دیگر ایجاد شد. در درون زوتیک جریانی هست که طرفدار دبیرخانهٔ متحد انترناسیونال چهارم است.
زوتیک در انتخابات عمومی اسپانیا در 2004 به عنوان بخشی از حزب آرالار فعالیت می‌کرد.
ویکی‌پدیای انگلیسی
حزب ملی بریتانیا
حزب ملی بریتانیا (BNP) بزرگ‌ترین حزب «راست افراطی» در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی است.
بنا به گزارش کمیسیون انتخاباتی در سال ۲۰۰۴ این حزب ۷۹۱۶ عضو و حدود ۷۳۰ هزار پوند در سال دخل و خرج دارد.
مخالفان این حزب آن را نژادپرست و فاشیست می‌دانند و گروه‌هایی مانند "بی.ان.پی را متوقف کنید!" و حزب کارگران سوسیالیست مدام علیه این حزب کمپین می‌گذارند. این حزب این اتهامات را رد کرده و مدعی است که تنها طرفدار طبقهٔ کارگر بریتانیاست و حزبی نژادپرست نیست بلکه "میهن‌پرست" است.
رئیس ملی کنونی این حزب نیک گریفین است.
نیک گریفین
نیکلاس جان گریفین (زادهٔ ۱۹۵۹) سیاست‌مداری بریتانیایی است.
او از ۱۹۹۹ تا کنون رهبر حزب ملی بریتانیا بوده است.
گیولا های
گیولا های (در برخی منابع غربی: یولیوس هی) (زادهٔ ۵ می ۱۹۰۰ – درگذشتهٔ ۷ می ۱۹۷۵) نمایش‌نامه‌نویس و روشن‌فکر کمونیست مجارستانی بود.
هی در ۱۹۰۰ به دنیا آمد. او در دههٔ ۲۰ در جنبش کمونیستی در آلمان فعال بود. او در دههٔ ۱۹۵۰ از مخالفان درونی اتحادیه نویسندگان مجارستان بود و در وقایع انقلاب مجارستان در ۱۹۵۶ از شوراهای کارگری طرف‌داری می‌کرد. در طول انقلاب او نقش مهمی در اتحادیه نویسندگان مجارستان به عنوان سازمانی انقلابی بازی کرد. او در جنبش شورهای کارگری نقش مهمی داشت و در تقاضایی رادیویی از تمام روشن‌فکران جهان تقاضای کمک کرد(در حالی که ساختمان پارلمان به دست نیروهای شوروی می‌افتاد). هی پس از ۱۹۵۶ از مجارستان فرار کرد و در غرب به نویسندگی مشغول شد.
او در ۱۹۷۵ در آسکونا، سوئیس درگذشت.
کتاب "" از اوست.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۰ ژوئن ۲۰۰۷.
ائتلاف قناری
ائتلاف قناری حزبی ناحیه‌گرا در جزایر قناری اسپانیاست. این حزب همزمان محافظه‌کار و لیبرال توصیف شده‌است. ائتلاف قناری ۴ نماینده در مجلس اسپانیا و ۵ سناتور در سنای این کشور دارد و از این رو بزرگ‌ترین حزب سیاسی جزایر قناری است.
حزب کمونیست مجارستان
حزب کمونیست مجارستان () در ۲۴ نوامبر ۱۹۱۸ تأسیس شد و در مدت کوتاهی ۱۹۱۸–۱۹۱۹ تحت رهبری بلا کون و جمهوری شورایی مجارستان در قدرت بود. این دولت کمونیستی توسط ارتش رومانی سرنگون شد و فعالیت این حزب به شیوهٔ زیرزمینی ادامه پیدا کرد. این حزب پس از جنگ جهانی دوم قدرت خود را بازیافت و از ۱۹۴۵ تحت رهبری ماتیاش راکوشی سرکار آمد. در سال ۱۹۴۸ با حزب سوسیال دموکرات ادغام شد تا حزب کارگران مجارستان تشکیل شود. حزب کمونیست مجارستان عضو کمینترن بود.
شهرستان سروآباد
شهرستان سروآباد یکی از شهرستانهای استان کردستان در غرب ایران است که از سمت غرب با کشور عراق هم مرز است. این شهرستان از شمال به شهرستان مریوان، از شرق به شهرستان سنندج و از جنوب به شهرستان کامیاران محدود می‌شود. مرکز این شهرستان شهر سروآباد است که تقریباً در ۸۰ کیلومتری غرب سنندج قرار دارد.
از روستاهای مهم این شهرستان می‌توان به روستای تاریخی اورامان تخت و روستاهای بزرگ دزلی و بیساران اشاره کرد.
جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۰، برابر با ۴۹،۸۴۱ نفر بوده‌است.
شهر: سروآباد
شهر: اورامان
لئوپلد موتسارت
یوهان گئورگ لئوپلد موتسارت (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۷۱۹ - درگذشتهٔ ۲۸ مهٔ ۱۷۸۷) موسیقی‌دان و معلم موسیقی اتریشی بود. او در شهر آوگسبورگ در اتریش امروزی به دنیا آمد. لئوپلد مفیم شهر زالتسبورگ (سالزبورگ) در اتریش بود، اما زمانی طولانی در شهر وین زندگی کرد. آوازهٔ او به این دلیل است که پدر و آموزگار ولفگانگ آمادئوس موتسارت بوده‌است. البته او در طول زندگی‌اش شخص بسیار معروفی بود.
او در آموزش موسیقی به ولفگانگ آمادئوس و نیز دخترش ماریا آنا (خواهرِ بزرگ ولفگانگ) بسیار سختگیری می‌کرده‌است.
او فرزند یوهان گئورگ موتسارت (۱۶۷۹–۱۷۳۶) و همسر دوم او، آنا ماریا سولتزر (۱۶۹۶–۱۷۶۶)، بود. رشتهٔ تحصیلی او الهیات بود که در کنار آن، رشته‌هایی چون فلسفه و حقوق هم در دانشگاه بِنِدیکتینر در شهر زالتسبورگ تحصیل کرد. در سال ۱۷۴۷ با آنا ماریا پِرْتْل (Anna Maria Pertl) ازدواج کرد که ثمرهٔ آن هفت فرزند بود و تنها دو تن از آنان، یعنی ماریا آنا (فرزند چهارم) و ولفگانگ آمادئوس (فرزند هفتم)، به بزرگ‌سالی رسیدند.
معمار سنان
خواجه معمار سنِان آغا (۱۴۸۹–۱۵۸۸) معروف به «معمار سِنان»، معمار رسمیِ چند تن از پادشاهان عثمانی بود.
معمار سنان در روستای یونانی‌نشین آگرناس به دنیا آمد و به قولی از تبار ارمنی و یا از یونانیان کاپادوکیایی و یا از آلبانیایی‌تبار بود. در جوانی وارد ارتش ینی‌چری شد و به سرکردگی و لقب «آقا» ملقب شد. در آن زمان در سازه‌های نظامی و پل‌ها و راه‌ها تخصص داشت. در ۵۰سالگی به‌عنوان سرمعمار دربار پادشاهی اقدام به ساخت اماکن مذهبی کرد.
کارهای او نمونه‌های برجسته و اعلای معماری معروف به معماری عثمانی است که تأثیر بسیاری از معماری بیزانس گرفته‌است. شاهکار او را مسجد سلیمیه در ادرنه (آدریانوپول) در بخش اروپاییِ ترکیه می‌دانند. ازجمله آثار دیگرِ او می‌توان به مسجد شاهزاده (استانبول) ، مسجد سلیمانیه (استانبول) و ایا صوفیا اشاره کرد.
او در ۱۷ ژوئیهٔ سال ۱۵۸۸ میلادی در استانبول درگذشت و در قبرستان مجاور مسجد سلیمانیه در شمال خیابان معمار سنان جسدش را دفن کردند.
دانشمندان ترک، در سال ۱۹۳۵، وی را نبش قبر کردند تا جمجمه او را اندازه بگیرند تا بلکه بتوانند اندازه مغز او را که نابغه معماری قلمداد می‌شد تخمین بزنند، اما از آن به بعد جُمجُمه سنان گُم شد و هیچ وقت به قبر بازگردانده نشد.
نام او اکنون در دو نقطهٔ جهان باقی است: یکی در دانشگاه هنرهای زیبای معمار سنان و دوم، گودالی در سیارهٔ عطارد (تیر) که به نام او نامگذاری شده‌است.
آنا ماریا موتسارت
آنا ماریا والبورگا موتسارت (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۷۲۰ - درگذشتهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۷۷۸) همسر لئوپلد موتسارت و مادر ولفگانگ آمادئوس موتسارت و ماریا آنا موتسارت بود.
آنا ماریا در سال ۱۷۲۰ در شهر سنت گیلگن در اتریش از اِوا رُزینا (۱۶۸۱–۱۷۵۵) و نیکولاوس پِرتل (۱۶۶۷–۱۷۲۴) به دنیا آمد. او در سال ۱۷۴۷ با لئوپلد موتسارت ازدواج کرد. آنها دارای هفت فرزند شدند، اما پنج تا از آنها نتوانستند از سن نوزادی بگذرند. اولین فرزند آنها ماریا آنا موتسارت، معروف به نانِرل، موسیقی‌دان و نوازنده بود، اما قابلیت‌های برادرش، ولفگانگ آمادئوس موتسارت، هنرِ او را به پشت صحنه فرستاد.
آنا ماریا پسرش را در چندین تور همراهی کرد، ازجمله زمانی که شوهرش به دلیل مسئولیت‌های مربوط به شغلش نمی‌توانست ولفگانگ جوان را همراهی کند. آنا ماریا شهرت زیادی به‌عنوان یک موسیقی‌دان ندارد.
آنا ماریا در ۳ ژوئیهٔ ۱۷۷۸ بر اثر یک تب شدید، زمانی که پسرش را در یک تور در پاریس همراهی می‌کرد، جان خود را از دست داد.
گالیکش
گالیکِش شهری در بخش مرکزی شهرستان گالیکش استان گلستان ایران است. در اواخر حکومت احمد شاه قاجار چند خانوار از مردم روستاهای اطراف مثل فارسیان به محل فعلی گالیکش کوچ کرده و به همراه مردم ساکن در حوالی این منطقه قریه کوچک گالی‌کشت را تاسیس کردند که بعد ها نامش به گالیکش تغییر کرد. در حال حاضر قومیت‌های مختلفی از جمله خراسانی، سیستانی و سمنانی و اهالی دیگر محلی در آن ساکن هستند.  پارک ملی گلستان در ۱۵ کیلومتری گالیکش و آبشار لوه و پیر غار، غار کیارام ، کوه نیلکوه و تالاب نیلکوه و روستای دیدنی سرچشمه منطقه چمازگی، یال و چشم‌انداز زیبای تلوستان از مکان‌های دیدنی آن است.
آبشار آق سو، آبشار لوه، آبشار گل، آبشار پیر غار، چشمه لال، جنگل بکر گرو کیارام و لته نوروزعلی و... جز منابع طبیعی و توریستی گالیکش هستند. ویرایش شده توسط: مهدی محمدزاده
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۳٬۳۹۴ نفر (در ۶٬۹۹۶ خانوار) بوده‌است.
مهدی هاشمی (بازیگر)
میرمهدی هاشمی قرمزی (زاده ی ۱۶ آذر ۱۳۲۵) بازیگر، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. او در آثار کارگردانانی نظیر بهرام بیضایی و رخشان بنی‌اعتماد و کیانوش عیاری نقش آفرینی کرده‌است.
میرمهدی هاشمی قرمزی ۱۶ آذر ۱۳۲۵ در لنگرود به دنیا آمد. او همسر گلاب آدینه، پدر نورا هاشمی و برادر ناصر هاشمی کارگردان و بازیگر سینما است. وی در سال ۱۳۵۲ در رشتهٔ هنرهای نمایشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. فعالیت در تئاتر را به عنوان بازیگر به همراه داریوش فرهنگ در سال ۱۳۴۸ با تشکیل گروه تئاتر «پیاده» آغاز نمود.
داریوش فرهنگ و همسر پیشین‌اش سوسن تسلیمی، از همکلاسی‌های دورهٔ دانشکدهٔ مهدی هاشمی محسوب می‌شوند که اوج همکاری آن‌ها در ساخت سریال سلطان و شبان بود.
وی نخستین بازی سینمایی‌اش را در فیلم «زنده باد ...» ساختهٔ خسرو سینایی تجربه کرد. اما بازی او در مجموعه تلویزیونی سلطان و شبان بود که نامش را سر زبان‌ها انداخت و او را به شهرت رساند. بازی او در فیلم دو فیلم با یک بلیت، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول نهمین دوره جشنواره فیلم فجر را برای او به ارمغان آورد.
مهدی هاشمی در دهه هفتاد باز هم در فیلم‌های همسر و معجزه خنده درخشید. بسیاری از منتقدان، سیمرغ بلورین دوازدهمین دوره جشنواره فیلم فجر را از آن مهدی هاشمی، برای بازی در فیلم همسر می‌دانستند.
هاشمی پس از چند سال کم‌کاری و دوری از تلویزیون و سینما با مجموعه‌های تلویزیونی هزاران چشم و روزگار قریب به کارگردانی کیانوش عیاری بازگشت موفقیت‌آمیزی به تلویزیون داشت و پس از آن با نقش آفرینی در فیلم‌های متعدد سینمایی، توانایی‌اش را دوباره به اثبات رساند و در بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر برای دومین بار موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول برای فیلم‌های آلزایمر و آقا یوسف گردید.
هاشمی همچنین در کارهایی از بهرام بیضایی بازی کرد. از جمله تئاتر "کارنامهٔ بندار بیدخش" و فیلم "مرگ یزدگرد".
در ۷ تیر ۱۳۹۸ مهنوش صادقی ادعا کرد که همسر مهدی هاشمی‌ست و با او ازدواج قانونی کرده‌است. پس از تکذیب نورا هاشمی (دختر مهدی هاشمی)، مهدی هاشمی این قضیه را تأیید و با انتشار کلیپی اعلام کرد مهنوش صادقی همسر قانونی‌اش است.
لئونارد کوهن
لئونارد کوهن (، زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۴ – مرگ ۷ نوامبر ۲۰۱۶) شاعر، رمان‌نویس و خواننده و ترانه‌سرای یهودی‌تبار کانادایی بود. شهرتش بیشتر به خاطر موسیقی او بود. کوهن اولین کتاب شعرش را در سال ۱۹۵۶ در مونترال منتشر کرد، اولین رمان او نیز در سال ۱۹۶۳ به کتاب فروشی‌ها آمد. درون مایه شعرهای او دین، سیاست، انزوا، روابط میان فردی و جنسی است. او سال‌هایی را نیز به تمرین ذن بودایی سپری کرد.
کوهن در ۱۰ مارس ۲۰۰۸ به عنوان عضو جدید تالار مشاهیر راک اند رول معرفی شد. وی در تاریخ ۷ نوامبر سال ۲۰۱۶ درگذشت و مرگ وی ۱۰ نوامبر اعلام شد.
لئونارد کوهن در سال ۱۹۳۴ در یک خانواده متوسط یهودی در مونترال کانادا زاده شد. پدرش که تاجر پوشاک بود، در نه سالگی لئونارد درگذشت.
او در رشته زبان انگلیسی از دانشگاه مک‌گیل دانش‌آموخته شد و در سال ۱۹۵۵ به خاطر نوشته‌های خلاقانه‌اش جایزه ادبی Mc. Naughton را از آن خود کرد.
کوهن شیوه زندگی بسیار آزادی را برگزیده بود که شامل ارتباط با زنان متعدد، آزمودن ال.اس.دی و سفر به دور دنیا می‌شد.
اولین حضور کوهن در صحنه موسیقی، جشنواره موسیقی مردمی نیوپورت (Newport Folk Festival)، در تابستان ۱۹۶۷ بود. این روند با دو کنسرت در نیویورک و یک حضور برای اجرای اشعارش در تلویزیون سی‌بی‌اس دنبال شد.
کوهن در سال ۲۰۱۱ به دلیل «مجموعه آثارش که بر سه نسل در سرتاسر جهان تأثیر گذاشته‌است» جوایز شاهدخت آستوریاس - یکی از معتبرترین جوایز ادبی اسپانیا - را دریافت کرد. هیئت داوران جایزهٔ پرنس آستوریاس در مورد کوهن گفتند که «او تصویری آفریده‌است که در آن، شعر و موسیقی درهم آمیخته‌اند و به چیز گران بهای تغییرناپذیری بدل شده‌اند». در سال ۱۳۹۸ خورشیدی در ایران غیرداستانی از او به نام پوچی همراه من است با ترجمه فرزام کریمی توسط نشر سیب سرخ روانه بازار نشر شد.
در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۶ مدیر برنامه‌های او اعلام کرد که کوهن در شب مرگش در منزل خود در لس آنجلس، زمین‌خورده و بعد به آرامی در خواب فوت کرده‌است. او گفت مرگ کوهن «ناگهانی، غیرمنتظره و آرام بود».
علاوه بر ترجمه‌هایی از گزیده اشعار و ترانه‎های لئونارد کوهن، «» دومین و آخرین رمانی است که به قلم کوهن و با ترجمه‌ای از محمد رزازیان توسط انتشارات نیماژ روانه باراز کتاب شده است.
فرانسه استوایی
فرانسه اُستوایی (به فرانسوی: France Équinoxiale) نامی بود که استعمارگران سده هفدهم فرانسوی به آن دسته از مناطق استوایی آمریکای جنوبی داده بودند که کوشش در استعمار آنها را داشتند.
ترجمه واژگانی نام فرانسوی آن "فرانسه مناطق برابران (اعتدالین)" است. پیش از اینکه اصطلاحات استوایی و گرمسیری برای آن مناطق رایج شود، اروپائیان اصطلاح "سرزمین‌های برابران" را برای آن مناطق بکار می‌بردند که اشاره به برابری روز و شب در طی سال در نقاط استوایی دارد.ویکی‌پدیای انگلیسی.
خلیل‌الله خلیلی
خَلیل‌الله خَلیلی مشهور به استاد خلیلی شاعر فارسی‌گوی معاصر افغانستان است. تا هنوز در زمینه اشعار استاد خلیلی تحقیق های فراوان علمی صورت گرفته است که از آن جمله می‌توان از کتاب " استاد خلیلی و شعر ایستادگی" اثر ضیاءالحق فیروزکوهی نام برد که در زمینه تاثیر گزاری شعر استاد خلیلی بر جهاد و مقاومت افغانستان است.
استاد خلیلی در سال ۱۲۸۶ خورشیدی (۱۹۰۷ میلادی) در باغ جهان‌آرای کابل متولد شد. پدرش محمدحسین‌خان مستوفی‌الممالک از بزرگان منطقهٔ کوهستان در شمال کابل و وزیر مالیهٔ عهد امیر حبیب‌الله خان بود که پسانتر به فرمان امان‌الله خان به دار آویخته شد.
وی در سنین کودکی والدینش را از دست داد و درس را در نیمهٔ راه رها کرد. او سال‌ها در کابل، کوهستان و بلخ زیست و در پست‌های اساسی زیادی در سازمان‌های دولتی داخل و خارج افغانستان کار کرد. در اوایل دههٔ بیست خورشیدی به سمت معاون دانشگاه کابل به کار گماشته شد. در سال ۱۳۳۰ ریاست مستقل مطبوعات را به‌عهده گرفت و در سال ۱۳۳۲ به‌عنوان مشاور عالی سلطنتی در دربار محمد ظاهر شاه خدمت کرد و نیز مدتی نمایندهٔ مجلس بود و در سال‌های نخستین دههٔ ۵۰ به‌عنوان سفیر کبیر مدتی در عربستان سعودی و سپس در عراق مشغول به کار بود.
جدای مناصب اجرایی، موقعیتی بود که خلیلی در عالم ادب کسب کرد و به‌زودی نامدارترین شاعر افغانستان بدل گشت.
خلیلی پس از کودتای هفت ثور سفارت را ترک گفت و مدتی در اروپا و آمریکا به سر برد. اما به سبب عشق وطن دیر در آن‌جا نپایید. او پس از آن به پاکستان رفت و در کنار هزاران هموطن آواره‌اش مسکن گزید و در این دوره آثار بسیاری از خود به جای گذاشت.
خلیلی در مجموع ۶۲ اثر منظوم و منثور در عرصه‌های مختلف هنر، ادب، سیاست، فلسفه و عرفان دارد که بیشترشان در داخل و خارج از افغانستان به چاپ رسیده‌است. آثار هرات، سلطنت غزنویان، فیض قدس، احوال و آثار حکیم سنایی، از بلخ تا قونیه، یمگان، نی‌نامه و عیاری از خراسان، آثار پژوهشی او هستند.
عبدالغفور روان فرهادی پژوهشگر و نویسندهٔ افغان و نمایندهٔ پیشین افغانستان در سازمان ملل متحد، در صدمین سالگرد زایش خلیل‌الله خلیلی، قدرت بیان او را کم‌نظیر توصیف کرد.
خلیلی اعتبار بسیاری نیز در میان فارسی‌زبانان ایران نیز کسب کرده بود. چنانچه مقامات دانشگاهی و حلقه‌های ادبی ایران دوبار در سال‌های ۱۳۳۵ و ۱۳۴۰ از وی دعوت نمودند و خلیلی مورد استقبال فراوان حلقه‌های فرهنگی ایران قرار گرفت. چنان‌که تقریظ‌هایی را که عبدالرحمن پژواک، رضازاده شفق، بدیع‌الزمان فروزانفر، لطفعلی صورت‌گر و شمس‌الدین مجروح بر دیوان اشعار او نگاشته‌اند.
زمانی، خلیل‌الله خلیلی در سوگ ملک‌الشعرای بهار سروده بود:
خلیل‌الله خلیلی در بهار ۱۳۶۶ خورشیدی در شهر اسلام‌آباد کشور پاکستان درگذشت. جسد وی پس از ۲۵ سال از درگذشتش، از پاکستان به کابل منتقل و در مراسم رسمی در محوطه دانشگاه کابل و در کنار آرامگاه سید جمال‌الدین اسدآبادی به خاک سپرده شد.
در مراسم خاکسپاری مجدد وی اعضای خانواده او، شماری از اعضای کابینه، استادان دانشگاه کابل و دوست‌داران این شاعر شرکت کردند.
ژولیت بینوش
ژولیت بینوش (, ؛ زادهٔ ۹ مارس ۱۹۶۴) هنرپیشهٔ فرانسوی است. وی اولین بازیگر زنی است که موفق به دریافت تاج سه‌گانه (جوایز بهترین بازیگر زن جشنواره‌های کن، ونیز و برلین) شده‌است.
بینوش از مادری هنرپیشه و پدری مجسمه‌ساز متولد شد. در ۲۳ سالگی پس از بازی در فیلم "سبکی تحمل‌ناپذیر وجود" باعث توجه بسیاری از منتقدین سینما شد. در سال ۱۹۹۶ با اجرای نقش هانا در فیلم پر فروش "بیمار انگلیسی" برنده جایزه اسکار شد. بینوش در سال ۲۰۰۰ با بازی در نقش وین روشه در فیلم "شکلات" نامزد دریافت اسکار بازیگر نقش اول زن شد. وی همچنین برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن در سال ۲۰۱۰ برای بازی در فیلم "کپی برابر اصل" ساخته عباس کیارستمی شد. وی با برنده شدن در این فیلم به نخستین زنی تبدیل شد که تاج سه‌گانه را دریافت کرده‌است. ژولیت بینوش پس از بازی در فیلم "شیرین" ساخته عباس کیارستمی دربارهٔ حضور خود با پوشش روسری در این فیلم گفته‌است که انجام این کار برای همدردی با زنان ایران و همه زنانی که حجاب به آن‌ها تحمیل شده بود.