hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
داریوش آشوری
داریوش آشوری (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۳۱۷ در تهران) نویسنده، اندیشمند، زبان‌شناس و مترجم ایرانی است. عمدهٔ آثار او در زمینهٔ علوم سیاسی، علوم اجتماعی، سخن‌سنجی، فلسفه، و زبان‌شناسی است. داریوش آشوری سالهاست که با خانوادهٔ خود در فرانسه زندگی می‌کند.
آشوری دانش‌آموختهٔ دبیرستان‌های البرز و دارالفنون است و هم‌درسِ نوجوانیِ بهرام بیضایی و عبدالمجید ارفعی. در دوران نوجوانی با مطالعهٔ نشریات حزب توده به آن مکتب گرایش پیدا کرد، و پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ مدتی عضو سازمان جوانان حزب توده بود. پس از چندی در سال ۱۳۳۶ به حزب زحمتکشان ملت ایران (نیروی سوم) پیوست. آشوری در سال ۱۳۳۷ از دارالفنون دانش‌آموخته و وارد دانشکدهٔ حقوق و علومِ سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران شد و لیسانس اقتصاد خود را در سال ۱۳۴۲ گرفت. در همان سال در دورهٔ دکترای اقتصاد در همان دانشکده پذیرفته شد ولی آن را نیمه‌کاره رها کرد. کار تألیف کتاب، ترجمه، و نوشتن مقالات را از همین دوران شروع کرد. در دوران دانشجویی عضوِ هیئت اجراییهٔ «جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران» به رهبری خلیل ملکی نیز بوده‌است. نخستین کتاب او، به نام فرهنگ سیاسی، در روزگار دانشجویی از او منتشر شد که هنوز هم، با نام دانشنامهٔ سیاسی، در ایران در زمینهٔ علوم سیاسی کتاب مرجع است و تاکنون بیش از سی چاپ از آن منتشر شده‌است. در همان دوران آشوری در مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین به‌عنوانِ ویراستار در دائرةالمعارف فارسی و سپس در بخش انتشارات به کار مشغول بوده‌است.
آشوری از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان ایران و عضو انتخاب‌شدهٔ نخستین هیئت دبیران آن بوده‌است (۱۳۴۸). در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشکدهٔ علوم اجتماعی، دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مؤسسهٔ شرق‌شناسی دانشگاه آکسفورد در بریتانیا، و دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو تدریس کرده، و عضوِ هیئت مؤلفان لغت‌نامهٔ فارسی در مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا (وابسته به دانشگاه تهران)، عضو هیئت ویراستاران دانشنامهٔ ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا در نیویورک) و از نویسندگان آن بوده‌است. همچنین سردبیری چند مجلهٔ ادبی و نیز نامهٔ علوم اجتماعی را در مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی (وابسته به دانشگاه تهران)، به عهده داشته‌است.
آشوری در قلمروی علوم اجتماعی و فلسفهٔ مدرن به توسعهٔ زبان فارسی از نظر دامنهٔ واژگان و بهبود سبک نگارش یاری فراوان کرده‌است. آشوری در آثار خود واژگان نوترکیبی چون گفتمان، همه‌پرسی، آرمان‌شهر، رهیافت، هرزه‌نگاری، درس‌گفتار و مانند آن را به‌کار برد که معادلی برای آن در زبان فارسی وجود نداشت. فرهنگ علوم انسانی او شامل صدها ترکیب و واژهٔ اشتقاقی تازه برای گسترش زبانِ فارسی در زمینهٔ علوم انسانی و فلسفه است. از میان آثار او می‌توان به بازاندیشی زبان فارسی، شعر و اندیشه، تعریف‌ها و مفهوم فرهنگ، و فرهنگ علوم انسانی اشاره کرد. ما و مدرنیّت نام مجموعه مقاله‌هایی از اوست که در آن به تحلیل بحران فرهنگی جامعهٔ ایران در مواجهه با مدرنیّت می‌پردازد. وی نویسندهٔ عرفان و رندی در شعر حافظ است که تفسیری هرمنوتیکی از بنیادهای اندیشگی دیوان حافظ بر پایهٔ پژوهش متن‌شناسانهٔ تاریخی‌ست.
کوی سعدی (اهواز)
کوی سعدی از محلات نسبتاً جدید شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است.
این محله از یک طرف به بلوار گلستان و از طرف‌های دیگر با محلات بهارستان، گلستان و بوستان همسایه می‌باشد. هم‌اکنون نام خیابان سعدی به خیابان شهید یدید تغییر یافته‌است . کوی سعدی دارای دو دبیرستان و یک مرکز پیش دانشگاهی دخترانه و یک پارک محله‌ای در خیابان اصلی سعدی می‌باشد.
آنتونیو باندراس
خوزه آنتونیو دومینگوئز باندراس (زاده ۱۰ اوت ۱۹۶۰) که بیشتر با نام آنتونیو باندراس شناخته می‌شود، هنرپیشه اسپانیایی می‌باشد.
او یکی از معروفترین بازیگران اسپانیایی در آمریکا به‌شمار می‌آید. وی برنده نخل طلا در جشنواره کن ۲۰۲۰ برای بهترین بازیگر مرد و همچنین کاندیدای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم درد و شکوه در همان سال شد. وی پنج بار نامزد جایزه گلدن گلوب، دو بار نامزد جایزه امی و یک بار نامزد جایزه تونی شده‌است.
مر احل رشد در سال ۱۹۸۲ در فیلمی نقش کوتاهی اجرا کرد و مورد تشویق همه قرار گرفت. در سال ۱۹۸۵ در فیلم ماتادور به کارگردانی «آلمودوار» ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۹۲ در فیلم پادشاهان مامبو خوش درخشید و راه برای وی به سوی سینمای آمریکا باز شد، در همان سال ۱۹۹۲ در قسمت اول از سه‌گانه ای درفیلم "ال ماریچی به کارگردانی رابرت رودریگز بازی کرد و در سال ۱۹۹۵ در قسمت دوم و ادامه همان فیلم به نام دسپرادو به کارگردانی رابرت رودریگز به ایفای نقش پرداخت همچنین در سال ۲۰۰۳ در قسمت سوم این سه‌گانه به نام روزی روزگاری در مکزیک" "به کارگردانی رابرت رودریگز بازی"کرد. البته آنتونیو در سال ۱۹۹۲ هنوز انگلیسی را به خوبی نیاموخته بود، لذا در فیلم پادشاهان مامبو دیالوگ‌ها را به زبان انگلیسی حفظ کرد و بالهجه اسپانیایی به بیان جملات پرداخت.
گام بعدی او بازی با تام هنکس در فیلم فیلادلفیا بود. چندی بعد در برابر تام کروز و برد پیت قرار گرفت و در در فیلم مصاحبه با دراکولا ایفای نقش کرد و سپس با بازی در فیلم خانه اشباح به شهرت رسید.
باندراس با ایفای نقش در فیلم نقاب زورو در سال ۱۹۹۸ به همراه آنتونی هاپکینز و کاترین زیتا جونز در سطح فیلم‌های برتر مطرح شد.
باندراس در مالاگا، اندلس، اسپانیا زاده شد، پدر او پلیس و مادرش یک معلم بود و او یک برادر به نام فرانسیسکو داشت. چندی بعد باندراس دین خود را کاتولیک انتخاب کرد. دوران اوج او برمیگردد به فیلم های زورو. او از همسر اول خود، آنا لزا، طلاق گرفت و در سال ۱۹۹۶ با ملانی گریفیث ازدواج کرد و آن‌ها صاحب دختری به نام استلا باندراس شدند.
آووکادو
آووکادو یا گلابی تمساح یا خوجدیس (نام علمی: "Persea americana") نام درخت و میوه ای است که در مناطق گرمسیری و مناطقی با اقلیم مدیترانه‌ای می‌روید و میوه‌ای گوشتی و سبز و براق با هسته‌ای درشت دارد. تکثیر این گیاه معمولاً از طریق پیوند زدن انجام شده و این کار باعث بهبود کیفیت و افزایش محصول این درخت می‌شود. در سال ۲۰۱۷ کشور مکزیک ۳۴ درصد مجموع تولید جهانی آووکادو را در اختیار داشته‌است.پس از مکزیک کشورهای دومنیکن ، اندونزی ، کلمبیا ، پرو و آمریکا بزرگترین تولید کنندگان آووکادو هستند.
آووکادو از گیاهان گلدار است و در خانوادهٔ گیاهی برگ‌بوئیان طبقه‌بندی شده‌است. این گیاه بومی آمریکای مرکزی و مکزیک است و تا ۲۰ متر رشد می‌کند و رشد خیلی سریعی دارد. این گیاه همیشه برگ‌های سبز دارد که طول آن‌ها به ۱۲ تا ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد. گل‌های آن نامشخص (ناپیدا) و به رنگ زرد مایل به سبز و به عرض ۵ تا ۱۰ میلی‌متر است. میوهٔ گلابیشکل یا مشابه تخم مرغ آن از نظر گیاه‌شناسی یک میوهٔ سته است که ۷ تا ۲۰ سانتی‌متر طول و بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ گرم وزن دارد. این میوه دارای هسته ای بزرگ و در مرکز میوه به طول ۵ تا ۶/۴ سانتی‌متر است.
نهال‌های این گیاه در دهه ۴۰ شمسی از اکوادور وارد ایران شد ولی در ابتدا دچار سرما زدگی شد ولی بعد از گذشت چند سال با آب و هوای منطقه مورد کشت مقاومت ایجاد کرده که هر کدام از این درختان در حال حاضر ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ عدد میوه تولید می‌کنند. در ایران بیش از ۵۰ هکتار در شمال کشور به باغهای آووکادو اختصاص دارد و هر ساله حدود ۱۰۰ تن میوه تولید می‌شود.
قیمت این میوه نسبتاً گران است به همین خاطر در همه جای ایران یافت نمی‌شود
منشأ گیاه آووکادو احتمالاً ایالت پوئبلا و مکزیک است. قدیمی‌ترین شواهد استفاده از آووکادو، در غار Coxcatlán مکزیک یافت شده و به حدود ۱۰۰۰۰ سال قبل بر می‌گردد. کشت آووکادو سابقهٔ طولانی در آمریکای مرکزی و جنوبی دارد. اولین گزارش‌ها در مورد استفاده از آووکادو در اروپا، توسط مارتین فرناندز در ۱۵۱۸ یا ۱۵۱۹ در کتابش به نام Suma De Geographia Que Trata De Todas Las Partidas Y Provincias Del Mundo بوده‌است.
اولین مورد ثبت شده در انگلیسی که از کلمهٔ آووکادو استفاده کرده توسط هنس اسلون در فهرست گیاهان جامائیکا در سال ۱۶۹۶ نوشته شده‌است. این گیاه در ۱۷۵۰ به اندونزی و در ۱۸۰۹ به برزیل و در اواخر قرن نوزدهم به جنوب آفریقا و استرالیا معرفی شد.
برخی افراد به این میوه حساسیت دارند. دو نوع حساسیت اصلی به این میوه وجود دارد:
آووکادو دارای چربی‌های متفاوتی است. برای یک آووکادوی معمولی:
علاوه بر خود میوه آووکادو برگ‌های ان را خشک کرده و به عنوان ادویه در انواع غذاها مثل خوراک لوبیا و غیره استفاه می‌کنند.
این برگ برای حیوانات خاصیتی نداشته بلکه برای گوسفند، اسب و بزها سمی است.
آیان حرصی علی
آیان حرصی عالی (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۶۹ در موگادیشو) فعال سیاسی-اجتماعی، فمنیست و نویسندهٔ منتقد اسلام سومالیایی تبار هلندی-آمریکایی است. او به دلیل انتقاد از اسلام، طرفداری از حقوق و استقلال زنان مسلمان و مخالفت فعالانه با ازدواج اجباری، خشونت‌های ناموسی، ازدواج کودکان و ختنه زنان مورد توجه قرار گرفت. حرصی علی بنیاد A.H.A را برای دفاع از حقوق زنان تأسیس کرده‌است.
او عضو پیشین حزب مردم برای آزادی و مردم‌سالاری (وی‌وی‌دی) و از ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۳ تا ۱۶ مهٔ ۲۰۰۶، عضو پارلمان هلند بوده‌است. در این تاریخ به رأی وزیر مهاجرت هلند، به علت عدم روایت حقایق هنگام ورود به کشور، شهروندی هلندی‌اش لغو شد. وی در پی این اقدام از پارلمان استعفاء داد و اعلام کرد به زودی عازم آمریکا می‌شود.
حرصی عالی یک نویسنده و فیلمساز منتقد اسلام است. "تسلیم"، یکی از فیلم‌های او، موجب خشم اسلامگرایان و تهدید به قتل او شد. در ادامهٔ خشم اسلامگرایان نسبت به این فیلم، تئو ون گوگ، کارگردان فیلم، در ۴ نوامبر ۲۰۰۴ توسط محمد بویری به قتل رسید. او در سال ۲۰۰۶ کتابی به نام کافر دربارهٔ زندگی‌نامه خود منتشر کرده‌است.
حرصی که در دورانی خود به عنوان یک مسلمان رادیکال و از حامیان فتوای قتل سلمان رشدی توسط روح‌الله خمینی بوده‌است، بعدها به همراه کسانی چون سلمان رشدی به امضاءکنندگان «بیانیه: علیه تمامیت‌خواهی نوین» پیوست که علیه اسلام‌گرایی به عنوان یک خطر هشدار می‌داد.
حرصی علی در سال ۱۹۶۹ در خانواده‌ای مسلمان در سومالی، از پدری تحصیلکرده در غرب و مادری بی‌سواد متولد می‌شود. بنا به گفته خودش پدرش مسلمانی روشنفکر و از مخالفان دولت محمد زیادباره بود. با وجود مخالفت پدر با رسم دیرپای ختنه دختران، او را در پنج سالگی به دستور عمه‌اش ختنه می‌کنند. مادرش در تربیت اسلامی او، برادر و خواهر کوچک‌ترش نقش اولیه را بازی می‌کند.
در شش سالگی به همراه خانواده ابتدا به عربستان و اتیوپی می‌رود و سرانجام در کنیا ساکن می‌شود. دوره دبیرستان را در مدرسه‌ای انگلیسی‌زبان در این کشور به پایان می‌رساند. در این دوره متأثر از نظرات یکی از معلمانش به یک مسلمان تندرو تبدیل می‌شود. او در جنگ ایران و عراق از حکومت اسلامی ایران حمایت می‌کند و از فتوای خمینی علیه سلمان رشدی دفاع می‌کند.
در ۲۳ سالگی به عقد غیابی پسرعمویش درمی‌آید که در کانادا زندگی می‌کرد. به آلمان می‌رود تا زمینه اداری سفر به کانادا را فراهم کند. او اما از پیوستن به همسر چشم می‌پوشد و تصمیم به اقامت در اروپا می‌گیرد. انگیزه تقاضای پناهندگی او از هلند با توجه به روایت‌های چندگانه دوستان و بستگانش در پرده ابهام باقی‌مانده‌است.
در سال ۱۹۹۲ پناهندگی سیاسی می‌گیرد و به یادگیری زبان هلندی می‌پردازد. او مدتی به عنوان نظافتچی و سپس به عنوان مترجم به کار در بخش اتباع بیگانه پلیس می‌پردازد. در سال ۲۰۰۰ از دانشگاه مدرک کارشناسی ارشد در علوم سیاسی می‌گیرد. در دوره دانشجویی با باشگاه روشنفکران طرفدار روشنگری و منتقد اسلام آشنا می‌شود. پس از پایان تحصیلات در بخش پژوهشی حزب کارگر هلند (PVDA) در زمینه حقوق زنان در اسلام مشغول به کار می‌شود.
فروع دین
فروع دین در اسلام شیعه دوازده‌امامی اعمال ده‌گانه‌ای هستند که مسلمانان شیعه باید به انجام برسانند: نماز، روزه، زکات، خمس، حج، جهاد، امر به معروف، نهی از منکر، تولّی و تبرّی.
فروع دین در اصطلاح شیعه دوازده امامی بر مسائلی گفته می‌شود که به عمل و عبادات مربوط است. به طور کلی احکام شرعی اسلام یا متعلق به عمل و طاعات است یا متعلق به معرفت و اعتقاد، قسمت اول را احکام فرعی یا عملی و قسمت دوم را احکام اصلی یا اعتقادی می‌گویند.
از نظر فقه شیعه فروع دین یا احکام سه بخش است که بشرح زیر می‌باشد:
۱- نماز (صلوه) ۲- روزه (صوم) ۳- خمس ۴- زکات ۵- حج ۶- جهاد ۷- امر به معروف ۸- نهی از منکر ۹- تولی ۱۰- تبری
عقود: بیع - اجاره - رهن - امانت - نکاح - قرض- وصیت - عاریه - شرکت - وقف - وکالت - جعاله - مزارعه - مساقات - سلف - سلم - مضاربه
ایقاعات: طلاق - سوگند- ایلاء
قصاص - حدود - تعزیرات - دیات
شخص مکلف در دین اسلام برای عمل به فروع دین یا باید درجه اجتهاد رسیده باشد و طبق فتوای خود عمل کند یا طریقه احتیاط را پیش بگیرد یا از مجتهد تقلید کند
کدیر
کُدیر، روستایی است از توابع بخش کجور شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان توابع کجور قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۳۷نفر (۴۱خانوار) بوده‌است. اما در آمار غیررسمی جمعیت این روستا در حال حاضر بیش از ۱۵۰۰ نفر (۸۰۰خانوار) اعلام شده‌است. مردم کُدیر به زبان طبری و گویش کجوری سخن می گویند.
محدوده تاریخی کجور از شمال به دریای مازندران از غرب به رود چالوس از شرق به سولده(نور) و از جنوب به دره نور محدود می شود. منطقه کجور به همراه کلارستاق ، لنگا ، تنکابن ، سختسر و هوسم بخشی از رویان کهن بود که بعد ها رسمتدار نام گرفت. رویان کهن از نواحی غربی طبرستان محسوب می شده است.
روستای سر سبز و ییلاقی و توریستی کدیر در استان مازندران واقع در شمال ایران قرار دارد. از توابع کجور است. کجور هم واقع در دامنه‌های مرکزی البرز می‌باشد. از جاذبه‌های این روستا می‌توان به "آبشارنهرودبار"،" کوه زیبا قلالو " و "چشمه‌های خنک آن " اشاره کرد. جمعیت ثابت کدیر به ۱۰۰نفر می‌رسد و این به دلیل برودت زیاد هوا در فصل زمستان و کمبود امکانات رفاهی می‌باشد؛ از این‌رو در فصول گرم سال جمعیت آن به۲۰۰۰نفر هم می‌رسد؛ و در واقع شرایط آب وهوایی منطقه، این روستا را به دهکده‌ای ییلاقی در ارتفاعات استان مازندارن تبدیل نموده‌است. به‌طوری‌که در فصول گرم تابستان می‌توان پیمودن یک جاده کوهستانی (جاده آب پری) در عرض مدتی کمتر از یک ساعت ازساحل دریا به این دهکده کوهستانی رسید؛ و تغییر دمای مربوطه به قدری محسوس است که دودکشهای خانه‌های روستا در بسیاری از شبهای تابستانی خبر از روشن بودن بخاری‌های هیزمی آن دارد.
به نقل از کتاب " تاریخ طبرستان و رویان و مازندران نوشته سید ظهیر الدین مرعشی "قدمت روستای کدیر به پیش از ظهور اسلام می‌رسد و مردم آن تا سال ۷۰۰ هجری قمری زرتشتی بوده اندو سالانه ۷۰۰ راس اسب اخته به مسلمانان جزیه می‌دادند تا آیین اجدادی خویش را حفط نمایند. بر اساس گورهای کشف شده در مناطق مختلف کدیر می‌توان احتمال داد که مردم در این ناحیه ابتدا به دین زرتشت و سپس مسیحی بوده‌اند و بنا بر روایتی، وجه تسمیه کدیر از 'کوه دیر' به معنی کوهی که در آن دیری بوده‌است یا دیری که در کوه واقع است، می‌آید. جنگلهای زیبا، کدیر را از هر نظر دیدنی تر کرده‌است. به گونه‌ای که در این جنگل انبوه درختانی همچون شاه بلوط - راش - توسکا - آزاد - شمشاد - ممرز - نمدار- اوجا - ملچ - افرا - نارون - گردو - انجیر و غیره یافت می‌شد. در قدیم ارتفاع بعضی از درختان مزبور مانند توسکا ییلاقی و اوجا در جنگل کدیر، عباس‌آباد و گلندرود از چهل متر هم تجاوز می‌کرد. کدیر از نظر جغرافیایی هم شرایط بسیار مناسبی دارد به‌طوری‌که این روستا از جنوب و شمال بین دو کوه و از هر طرف به جنگل وصل می‌باشد و با گرفتن مه زمینی باعث می‌شود که این دهکده از بسیاری از روستاهای منطقه متمایز گردد و در برنامه معروف تلوزیونی "دیدنی هاً به عنوان "سرزمین مه و زیبایی" معرفی گردد و تصاویری از مناظر آن توسط این برنامه در پیش چشم تماشاگران تلوزیونی قرار گیرد.
جاش گروبن
جاشوا وینسلو گروبن (متولد ۲۷ فوریه ۱۹۸۱) خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده پیانو، درامر و بازیگر آمریکایی که بیشتر به‌خاطر صدای بم رسا و مستعدش معروف است. سبک او از موسیقی کلاسیک تا پاپ متغیر است.
جاشوا وینسلو گروبن در ۲۷ فوریه ۱۹۸۱ در لس آنجلس در ایالت کالیفرنیا از پدری یهودی آمریکایی (از نسل مهاجران لهستانی و روس) و مادری آمریکایی نروژی‌تبار متولد شده‌است. پدرش پس از ازدواج مسیحی شد و جاش در خانواده‌ای پروتستان وابسته به کلیسای اپیسکوپال پرورش یافت. او برادری به نام کریستوفر دارد که چهارسال از او کوچک‌تر است ولی روز تولدش با او یکی است.
او در موسیقی پایانی فیلم تروآ با آهنگسازی جیمز هورنر همراه با تانیا تزاروسکا آهنگ مرا به یادآور (Remember Me) را خوانده‌است. او همچنین در فیلم قطار سریع‌السیر قطبی ساخته رابرت زمکیس آهنگ «باور» (Believe) را خوانده‌است که ساختهٔ آلن سیلوستری و گلن بالارد است.
دوره نخست مجلس شورای ملی
دوره نخست مجلس شورای ملی ایران از ۱۸ شعبان ۱۳۲۴ (۱۴ میزان ۱۲۸۵/۷ اکتبر ۱۹۰۶) تا به توپ بسته شدنش در ۲۳ جمادی‌الاول ۱۳۲۶ (۲ سرطان ۱۲۸۷/۲۳ ژوئن ۱۹۰۸) دایر بود.
طبق نظامنامهٔ انتخابات یکمین مجلس شورای ملی، انتخابات نه به صورت تقسیم بندی کشور به حوزه‌های انتخابی، بلکه بر اساس جایگاه‌های اجتماعی و به صورت طبقاتی انجام می‌شد. ۶ گروه دارای «حق انتخاب شدن» عبارت بودند از: ۱- شاهزادگان و درباریان، ۲- روحانیان و طلبه‌ها، ۳- اشراف و اعیان، ۴- تاجرانی که مکان مشخصی برای کسب داشته باشند، ۵- ملاکینی که زمین هایشان حداقل ۱۰۰۰ تومان ارزش داشته باشد، و ۶- استادکاران دارای مغازه (اصناف).
همچنین همهٔ مردم هم حق رأی دادن نداشتند. گروه‌های دارای «حق انتخاب کردن» عبارت بودند از: ۱- شاهزادگان و درباریان، ۲- روحانیان و طلبه‌ها، ۳- اعیان و اشراف، ۴- تاجران، ۵- مالکان و فلاحان و ۶- اصناف. زنان، کارگران، شاگردان اصناف و دهقان‌های روستایی حق انتخاب کردن نداشتند.
همچنین انتخابات یکمین مجلس شورای ملی به صورت حزبی نبود و در این زمان هنوز در عرصهٔ سیاست ایران حزبی شکل نگرفته بود. ۲۶ درصد نمایندگان آن را بزرگان اصناف، ۲۰ درصد را روحانیان و ۱۵ درصد را تجار تشکیل می‌دادند. جناح‌های سیاسی حاضر در مجلس اول عبارت بودند از مستبدین، معتدلین و آزادیخواهان. مستبدین، کم‌تعداد بودند و در مذاکرات مجلس مشارکت چندانی نداشتند. نمایندگان این جناح اغلب شاهزاده، زمین‌دار یا اعیان بودند. آزادیخواهان نماینده طیف روشنفکر بودند و به رهبری سید حسن تقی‌زاده و یحیی میرزا اسکندری، از اصلاحات گستردهٴ اجتماعی، سیاسی و اقتصادی حمایت می‌کردند. آنها در مجلس اقلیت بودند، اما شخصیت‌های تاثیرگذاری در آن عضویت داشتند که بسیاری از آنان اعضای کمیته انقلابی، مجمع آدمیت و گنج فنون بودند. اکثریت مجلس با معتدلین با رهبری محمدعلی شالفروش و امین‌الضرب بودند که از سوی سید محمد طباطبایی و سید عبدالله بهبهانی پشتیبانی می‌شدند.
مصوبات مجلس قانون‌گذاری در مدت زمان کوتاه فعالیت خود از قرار زیر است.
ساعت گل شیراز
ساعت گل شیراز در سال ۱۳۳۸ در بلوار زند ایجاد گردید. (تا سال ۱۳۹۲) در غرب فلکه ستاد میدان امام حسین فعلی، نزدیک درمانگاه چشم پوستچی شیراز قرار دارد و پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران و در زمان جنگ هشت ساله عراق با ایران مورد بی مهری قرار گرفت و هم‌اکنون دیگر به آن صورت که ارقام ساعت با گل نوشته شده بودند نیست و اعدادی از جنس سنگ ایجاد شده و تنها به گل کاری وسط این ساعت اکتفا شده‌است.
عبدالله قوامی در مسافرت به اروپا پس از دیدن مدل سوئیسی، یکی از آن را سفارش داده و از این کشور به شیراز آورد و به شهر شیراز اهداء نمود که در فلکه ستاد (میدان امام حسین امروزی) نصب گردید؛ که به جاذبه‌های گردشگری شیراز اضافه گردید و همه با آن عکس می‌گرفتند.
از سال ۱۳۳۸ تا زمان انقلاب ۱۳۵۷ این ساعت همواره فعال بود، شایان ذکر است سیستم ساعت گل در این سال‌ها برقی نبوده و روزانه دو مرتبه توسط کارمندان شهرداری کوک می‌شد.
پس از شروع جنگ ایران و عراق به دلیل شرایط موجود امکان مراقبت و نگهداری از ساعت گل وجود نداشت به این علت از کار افتاد و پس از آن نیز با ساعت دیگری جایگزین شد.
این اثر زیبا به دلیل حفاری جهت ساخت ایستگاه مترو به صورت موقت جمع‌آوری شد و مجدداً در اسفند ماه ۱۳۹۱ پس از بازسازی در طرف دیگر میدان ستاد (امام حسین) نصب شد؛ و مجدداً در ابتدای سال ۱۳۹۳ به دلیل حفاری مجدد جهت مترو از دید عموم خارج گردید
در اسفند ماه ۱۳۹۵ با پایان یافتن عملیات ساخت ایستگاه میدان ستاد ساخت مجدد آن آغاز گردید و در هفته پایانی اسفند ماه ۱۳۹۵ همزمان با بازگشایی مسیر میدان ستاد دوباره شروع به کار کرد. البته با طرح کاملاً متفاوت از شکل نخستین آن اما در۱۳۹۶ مجدداً تخریب گردید.
با نزدیک شدن به انتهای سال ۱۳۹۷ مدیران شهرداری اعلام نمودند که با نوروز ۱۳۹۸ ساعت گل با شکل و معماری و موتور جدید و با تکنولوژی روز به نگاه خاطره شیرازی‌ها باز خواهد‌گشت. ضمناً اعلام نمودن در تلاش برای ثبت این نماد شیراز می‌باشند.
میدان امام حسین (ستاد)
درمانگاه پوستچی
بلوار کریم‌خان زند (شیراز)
رود بانی
رودخانه بانی یکی از شاخه‌های رودخانه نیجر در خاور کشور مالی است. بانی در نزدیکی موپتی به نیجر می‌ریزد. رودخانه بانی هر سال پس از باران‌های فصلی از بستر خود بیرون زده و شهر گردشگری جنه را تبدیل به یک جزیره می‌کند.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Bani River»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامه آزاد، (نسخه ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶).
هشنیز
هشنیز روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا در ۷ کیلومتری سمت مغرب بوچیر واقع شده‌است. در دوران گذشته مردم این روستا به شجاعت وتیر اندازی مشهور بوده‌اند.
از شمال کوه، از جنوب کوه مقام، از مغرب روستای چهواز، و از سمت مشرق به روستای بوچیر محدود می‌گردد.
دارای ۲۰۵ خانوار و ۷۴۵ نفر جمعیت می‌باشد. ساکنان این روستا از اهل سنت و از پیروان مذهب شافعی هستند و به زبان فارسی تکلم می‌کنند.
در روستا چند خانه قدیمی وجود دارد که از سنگ وکاه وگل ساخته شده‌است، داری یک قلعه یک آسیاب آبی مربوط قبل از اسلام و ساخته شده توسط زرتشتیان است.
مردم این روستا به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند، تعدادی از آنان فرهنگی و تعدادی از آنان در پالایشگاه نفت مشغول هستند بیشتر زنان روستا خانه‌دار اما گروهی از آنان معلم و تعداد کمی در مراکز درمانی و بهداشتی مشعغول کار هستند.
تعداد ۲۰۰ اصله نخل دیم در روستا وجود دارد.
رودخانه نیجر
رودخانه نیجر با درازای حدود ۴۱۸۰ کیلومتر، رودخانه اصلی آفریقای باختری است.
مسیر این رود به شکل هلالی از گینه آغاز شده و پس از گذر از مالی، نیجر (در مرز با بنین) و نیجریه از طریق یک دلتای بزرگ به خلیج گینه می‌ریزد.
دلتای این رود با نام رودخانه‌های نفت معروف است.
رود نیجر پس از نیل و رود کنگو، سومین رود بزرگ آفریقا است. شاخه اصلی رود نیجر، بنوئه نام دارد.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Niger River"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامه آزاد، (نسخه ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶).
بنوئه
رودخانه بـِنوئه شاخه اصلی رود نیجر است. رود نیجر سومین رودخانه بزرگ آفریقا است.
بنوئه حدود ۱٬۴۰۰ طول دارد و در ماه‌های تابستان تقریباً همه طول آن قابل کشتیرانی است. به این خاطر این رود اهمیت زیادی برای ترابری منطقه دارد.
Wikipedia contributors, "Benue River," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Benue_River&oldid=171854932 (accessed January 16, 2008).
جهواز
چهواز روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا در دهستان مهرگان
از شمال کوه، از جنوب مقام، از مغرب بهده، و از سمت مشرق به هشنیز محدود می‌گردد.
جمعیت آن در حدود ۵۷۲ نفر می‌باشند. ساکنان این روستا از پیروان مذهب تشیع هستند و به زبان فارسی بندری تکلم می‌کنند. دارای مسجد، مدرسه، حوزه مقاومت بسیج، خانه بهداشت و حسینیه و آب‌انبار (برکه) می‌باشند.
مردم این روستا به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند، تعداد ۴۰۰ اصله نخل دیم در روستا وجود دارد.
فرایند تصادفی
فرایندهای تصادفی جنبه‌های نظری و پایه‌های ریاضی مربوط به فرایندهای تصادفی را در حوزهٔ ریاضیّات احتمالات مورد مطالعه و تحلیل قرار می‌دهند. به عنوان ساده‌ترین مثال‌ها، می‌شود رکوردهای ثبت‌شده از سیگنال‌های مربوط به پدیده‌هایی همچون زلزله، سیل، امواج دریا، یا تغییرات بازارهای بورس، یا پیام‌های ارسال‌شده در یک شبکهٔ مخابرات را ذکرکرد.
مجموعه‌ای از متغیرهای تصادفی با اندیس مرحله یا زمان که وضعیت یک پدیده یا آزمایش تصادفی را در طول یک دوره نمایش می‌دهد. متغیرهای تصادفی و اندیس آنها می‌توان از انواع گسسته و پیوسته و نیز چند بعدی باشند. مثلاً بررسی وضعیت آب و هوا، تعداد افراد و وضعیت یک بازی در مکانها زمانها یا مراحل مختلف. فرایندهای تصادفی یکی از علوم کاربردی وابسته به احتمال و آمار بوده که در سایر علوم و فنون دیگر کاربرد بسیاری دارد. فرایندهای تصادفی در ابتدا در علم فیزیک و برای توصیف پدیده‌های تصادفی که حالت آنها در طی زمان تغییر می‌کند مطرح شد. در مدلسازی هر سیستم تصادفی که حالت آن در طی زمان (فضا یا سایر پارامترها) تغییر می‌کند، مدل باید قادر به توصیف حالت سیستم در طول زمان باشد. به عبارت دیگر مدل شامل دنباله‌ای از متغیرهای تصادفی است که پدیده تصادفی را توصیف می‌کند. فرض کنید t متغیر زمان و x(t) متغیر تصادفی متناسب با t باشد. در این صورت یک فرایند تصادفی مجموعه‌ای از متغیرهای تصادفی {x(t):tЄT} است که در آن x(t) به ازای هر tЄT یک متغیر تصادفی است. با این توضیح فرایندهای تصادفی مفهوم تعمیم یافته متغیرهای تصادفی است. برای تعریف یک فرایند تصادفی داریم: T = مجموعه اندیس فرایند (فرایند). مقادیر x = حالات فرایند. S = فضای حالات فرایند.
طرابلس
طرابلُس یا تریپولی بزرگ‌ترین شهر و پایتخت لیبی است که در شمال غرب این کشور در ساحل دریای مدیترانه قرار گرفته‌است. جمعیت این شهر به همراه حومه (شهرستان) بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶ بالغ بر ۱٬۰۶۵٬۴۰۵ نفر بوده‌است.
طرابلس دارای آب و هوای نیمه خشک و گرم با تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های نسبتاً مرطوب است.
مسجد جامع احمد پاشا قرمانلی متعلق به سال ۱۷۳۸ میلادی و مسجد درغوت که توسط اولین حاکم عثمانی طرابلس ساخته‌شد، از مهم‌ترین آثار تاریخی شهر طرابلس محسوب می‌شوند.
این شهر دارای بزرگترین فرودگاه لیبی، فرودگاه بین‌المللی طرابلس می‌باشد.
تندیس آزادی
تندیس آزادی (به انگلیسی: Statue of Liberty) که نام رسمی آن «آزادی روشنگر جهان» است (به انگلیسی: Liberty Enlightening the World - به فرانسوی: La liberté éclairant le monde)، مجسمهٔ بزرگی است که در سال ۱۸۸۶ (میلادی) توسط فرانسه به ایالات متحده آمریکا هدیه داده شده‌است.
این تندیس در جزیره آزادی در بندر نیویورک نصب شده (منطقهٔ منهتن) و به صورت نمادی برای خوش‌آمدگویی به مسافرانی که از راه دریا به نیویورک می‌آیند درآمده‌است. این مجسمه که با رویه‌ای از مس پوشش یافته، در سال ۱۸۸۶ به مناسبت صدمین سال استقلال آمریکا از بریتانیا و به عنوان نمادی از دوستی فرانسه و آمریکا به این کشور اهدا شده‌است.
ساخت تندیس آزادی با ۴۶ متر ارتفاع، توسط آرشیتکت فرانسوی، «فردریک آوگوست بارتولدی»، در ۱۸۷۵ آغاز شد و در ۱۸۸۴ به پایان رسید.
این تندیس به صورت ۳۵۰ قطعه مجزا به آمریکا فرستاده شد و در بندر نیویورک، کنار رود هادسون در جنوب منهتن جای گرفت.
طرح تندیس را فردریک آگوست بارتولدی، مجسمه‌ساز فرانسوی و سازه درونی آن را گوستاو ایفل، مهندس فرانسوی برج ایفل، طراحی کرده‌اند. اوژن ویوله لودوک نوع مسی را که برای پوشش تندیس به کار رفته انتخاب کرده‌است.
مجسمه به شکل شخصیت لیبرتاس، از اساطیر رومی، زنی ایستاده است در حال گام برداشتن، که دور سرش را هفت اشعه نورانی فراگرفته‌است. او با دست چپ خود یک لوح سنگی را نگه داشته و با دست راست خود مشعلی فروزان را بالای سر خود نگه داشته‌است. روی لوح سنگی با شماره‌های رومی نوشته شده JULY IV MDCCLXXVI که نشانگر ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ و تاریخ استقلال آمریکا است.
امروزه تندیس آزادی یکی از نمادهای مشهور کشور آمریکا است. قبل از همگانی شدن سفرهای هوایی، تندیس آزادی اولین نشانی از آمریکا بود که مسافران کشتی‌ها هنگام نزدیک شدن به سواحل آمریکا مشاهده می‌کردند.
این تندیس در سال ۱۹۲۴ به صورت یک بنای یادبود ملی درآمد. ادارهٔ خدمات پارک‌های ملی در وزارت کشور آمریکا نیز مسئول نگهداری از این بنای یادبود است.
از نظر شمایل ظاهری، طراحی این مجسمه به تندیس باستانی غول رودس و مجسمهٔ کارلو بوروموئه کشیش ایتالیایی شباهت‌هایی دارد. این مکان یک میراث جهانی یونسکو در آمریکا می‌باشد.
در سال ۱۹۰۳ شعری از اما لازاروس به نام «غول جدید» بر روی پلاکی برنزی حک شده و داخل طبقه هم‌کف پایه تندیس آزادی نصب شد.
جشن تولد ۱۲۵ سالگی مجسمهٔ آزادی در ماه اکتبر ۲۰۱۱ با آتش بازی و برنامه‌های سرگرم‌کننده مختلف برگزار شد. با ظهور علائم کهولت سن در سر و پیکر مجسمهٔ آزادی، پیکره بانویی ایستاده در آب‌های جاری رودخانه «هادسن» در نیویورک، درهای ورود به داخل این نماد آزادی برای یک سال بر روی جهانگردان و دیدارکنندگان بسته شد تا تعمیرات اساسی بر روی آن انجام شود. به ادعای فریدون جنیدی، ریشهٔ تاریخی نماد مجسمهٔ آزادی، مربوط به ماجرای به آتش کشیده شدن تخت جمشید به دستور اسکندر و توسط زنی با مشعل است.
سلما لاگرلوف
سِلما لاگرلوف (به زبان سوئدی: Selma Ottilia Lovisa Lagerlöf) (متولد ۲۰ نوامبر ۱۸۵۸؛ درگذشته ۱۶ مارس ۱۹۴۰)، نویسنده سوئدی و اولین زن برنده جایزه نوبل در ادبیات است. لاگرلوف در ۱۹۱۴ اولین زنی بود که به عضویت آکادمی سوئد درآمد.
لاگرلوف در خانواده‌ای زمین‌دار و در ملکی به نام مُرباکا متولد و بزرگ شده بود. بعد از مرگ پدر سلما مُرباکا به برادر او به ارث رسید اما ورشکستگی وی باعث فروش ملک در ۳۱ سالگی سلما شد. سلما لاگرلوف مجدداً در سال ۱۹۱۰ و با پول جایزه نوبلی که در سال ۱۹۰۹ دریافت کرد، توانست ملک پدری را که در بسیاری از آثار خود به وصف آن پرداخته، خریده و باقی عمر را در آن زندگی کند. اولین رمان وی افسانه یوستا برلینگ بود که رشته داستان‌هایی تخیلی دربارهٔ کشیشی مخلوع به نام "یوستا برلینگ" است و در سال ۱۸۹۱ چاپ شد. وی نگارش این کتاب را در زمانی که به عنوان معلم مشغول به کار بود آغاز کرد و انتشار آن آغازگر توجه به سلما لاگرلوف شد. یکی دیگر از آثار شناخته شده و معروف او ماجراهای شگفت‌انگیز نیلس است که از جمله کتاب‌های ادبیات کلاسیک کودکان و نوجوانان به‌شمار می‌رود. آثار لاگرلوف شامل رمان، داستان کوتاه، سفرنامه، زندگینامه و نمایشنامههایی است که با تأکید بر مسئولیت شخصی و مسیحیت غیر جزمی در مقابل ناتورالیسم رایج آن دوران قرار می‌گیرند. در داستان‌های او گرچه از توصیفات رئالیستی پیروی می‌شود، نشانه‌هایی از تأثیر رمانتیسم، انجیل و توماس کارلایل نیز به چشم می‌خورد.
بر روی اسکناس ۲۰ کرونی سوئد تصویر سلما لاگرلوف و بر پشت اسکناس تصویری از داستان "ماجراهای شگفت‌انگیز نیلس" چاپ شده‌است.
شهرستان پارس‌آباد
شهرستان پارس‌آباد، یکی از شهرستان‌های استان اردبیل به مرکزیت شهر پارس‌آباد است.
شهرستان پارس‌آباد از شمال غربی تا شمال شرقی با مرز آذربایجان، از جنوب شرقی تا جنوب با شهرستان بیله‌سوار و از جنوب غربی با شهرستان اصلاندوز همسایه است.
شهرستان پارس‌آباد دارای ۳ بخش، ۶ دهستان، ۴ شهر به شرح زیر است:
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان پارس‌آباد برابر با ۱۴۵٬۱۹۲ نفر بوده‌است.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
قشلاق محمد بیگ
قشلاق محمد بیگ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کامبیز گنجه‌ای
کامبیز گنجه‌ای (زاده ۱۳۴۷ شهر ری) نوازنده ایرانی تنبک می‌باشد.
کامبیز گنجه‌ای نوازنده تنبک متولد پانزدهم خردادماه ۱۳۴۷ در شهر ری است. وی از سال ۱۳۶۶ به تدریس در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی مشغول شد و به عنوان نوازنده رادیو و تلویزیون به فعالیت پرداخت. در کارنامه هنری او همکاری با گروهای سماع، مولانا، و صبا به چشم می‌خورد. گنجه‌ای در سالهای اخیر در فعالیتهای هنری پر شماری شرکت کرده است. وی دارای نشان با ارزش درجه دو هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. وی همچنین از شاگردان ناصر فرهنگ‌فر و محمود فرهمند است.
محمدآباد کوره‌گز
محمدآباد کوره‌گز یکی از روستاهای کویری ایران، در جنوب دشت کویر، از توابع خور و بیابانک واقع در استان اصفهان است.
جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۴ یک نفر بود و ساکن آن پیرمردی ۸۰ ساله با نام عبدالحسین بود. در حال حاضر (۱۳۸۵) کسی در این روستا زندگی نمی‌کند و تنها چند زارع برای آبیاری از خور به روستا مراجعه می‌کنند. خانه‌های روستا متروکه بوده و شن‌های روان بعضی از آن‌ها را پوشانده‌است. این روستا نزدیکترین روستا به مرکز دشت کویر ایران محسوب می‌شود.محمدآباد دارای قناتی قدیمی است که آب آن برای کشاورزی و دامداری استفاده می‌شود. محمدآباد روستایی سرسبز است و پوشش گیاهی داخل روستا از درخت‌های نخل و گز و کشت‌های جو و سبزیجات تشکیل شده‌است. این روستا آخرین نقطه دارای آب و پوشش گیاهی در جنوب دشت کویر است. کنار روستا آب‌انباری تازه‌ساز وجود دارد. کشاورزی در محمدآباد به صورت کرت‌های کوچک جو و سبزیجاتی از قبیل ترب انجام می‌شود. درخت‌های نخل دارای خرمای نامرغوبی هستند که بیشتر اقلام آن برای مصرف دام است. دامداری اصلی در کل این منطقه نگهداری شتر است.
وب‌گاه کویرهای ایران
شمس‌العماره
شَمسُ العِماره یکی از بناهای تاریخی تهران، مربوط به دورهٔ قاجار و از شاخص‌ترین بناهای کاخ گلستان و برجسته‌ترین ساختمان ضلع شرقی مجموعه کاخ گلستان است. که کار ساخت آن از سال ۱۲۴۴ تا ۱۲۴۶ خورشیدی به طول انجامید که تاریخ بنایش (۱۲۸۴ قمری) را بحساب جمل «کاخ شاهنشاه» می‌نامند. دلیل برجسته بودن این سازه، بلندی، تزیینات و طراحی آن است.
شمس‌العماره دارای پنج طبقه و ۳۵ متر ارتفاع است که در زمان ساخت بلندترین ساختمان آن دوره در تهران بوده‌است و اولین ساختمانی بود که از فلز در سازهٔ آن استفاده کرده‌اند. کلیهٔ ستون‌های طبقات بالا و حفاظ‌ها چدنی هستند.
پیش از ساخته شدن سردر باغ ملی، این ساختمان به عنوان نماد شهر تهران شناخته می‌شد.
ناصرالدین شاه، پیش از سفر به اروپا و با دیدن تصاویر بناهای فرنگستان یا مانند عمارت عالی‌قاپو اصفهان، تمایل پیدا کرد بنایی مرتفع نظیر آنها در پایتخت خود ایجاد کند تا بتواند از بالای آن منظره شهر و دورنمای پیرامون را تماشا کند. ساخت این ساختمان در سال ۱۲۴۴ ه‍.ش به دستور ناصرالدین شاه آغاز و پس از دو سال به مباشرت دوستعلی‌خان نظام‌الدوله به پایان رسید. این ساختمان برای تماشای شهر تهران و اطراف آن توسط شاه و مهمانان او مورد استفاده بود. طرح و نقشه آن ظاهراً از معیرالممالک و معمار آن استاد علی محمد کاشی بود. سبک این بنا ترکیبی از معماری سنتی ایرانی و معماری غربی است.
هیئت وزرا غالباً در عمارت بادگیر تشکیل می‌شد که اعضای آن نیز از این در، یعنی در شمس‌العماره، که در به نسب بزرگی بود رفت‌وآمد می‌کردند و به در هیئت وزرا مشهور شده بود و اتومبیل رئیس‌الوزرا که تنها اتومبیل آن هیئت و ماشین کالسکه ای هفت نفره سیاهی بود جلو در توقف می‌کرد.
لازم است ذکر شود در شمس‌العماره یا هیئت وزرا تنها سردر قاجاری باقی مانده از کاخ گلستان است.
ساختمان دو برج هم شکل دارد، کاشی‌کاری و پنجره سازه‌ای آن ایرانی است و بهره‌ای هم از معماری غربی دارد.
طبقه اول شامل ایوان و تالار شاه‌نشین است که دارای آینه‌کاری ممتاز و کم‌نظیری است و اتاق‌های گوشواره که در دو طرف شاه‌نشین واقع شده‌اند دارای تزئینات درخور توجهی هستند. در سایر طبقات هم اتاق‌های کوچک با تزئینات مشبک، نقاشی، آینه‌کاری وجود دارند. کف شاه‌نشین و نمای بنا با کاشی‌کاری هفت‌رنگ به سبک قاجاری تزئین شده‌اند. این کاشی‌کاری‌ها نماها و تصاویری از طبیعت اروپا و معماری غربی را به نمایش می‌گذارند با این وجود سبک آنها ایرانی است.
ازارههای مرمرین این بنا با نقوش گیاهان و جانوران به صورت نقش‌برجسته تزئین شده‌اند و به نظر می‌رسد که ازاره‌ها به دوره‌های متفاوتی تعلق دارند.
ساعت پیشکشی ملکه ویکتوریا به کاخ ناصرالدین‌شاه بر بلندای کاخ شمس‌العماره نصب شد و آوای ناقوسش، همهٔ تهران کوچک آن زمان را از گذر زمان آگاه می‌کرد. اما بلند بودن صدای نواختن ساعت پس از چندی سبب شد که با گلایهٔ کاخ‌نشینان، به دستور شاه، صدای آن را کمتر کنند. این دستکاری باعث خاموش‌شدن ساعت گشت. خاموشی ساعت از ۱۳۰۴ تا ۱۳۸۹ ادامه یافت. پس از تعمیر از ۲۲ آبان ماه ۱۳۹۱ برای مدتی این خاموشی پایان گرفت ولی دوباره از مدار خارج شد؛ سرانجام روز ۲۳ فروردین ۱۴۰۰ پس از هجده ماه کار ناقوسش به صدا درآمد.
مرمت عمارت شمس‌العماره در سال ۱۳۷۶ به اتمام رسید و از سال ۱۳۷۸ برای بازدید عموم طبقهٔ همکف آن بازگشایی شد.
عمارت شَمس اُلعِماره تاکنون چندین‌بار دست‌مایه شعر شده‌است. از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به شعر عامیانه «برفتم بر در شمس‌العماره/ همون جایی که دلبر خونه داره» اشاره کرد.
مصغر (دستور زبان)
مُصَغَّر، واژه‌ای است با استفاده از ترکیبی دستوری دالّ بر خُردی و کوچکی اسم است؛ مانند اتاقک، طفلک، کتابچه و بازارچه). این ترکیب دستوری معمولاً با چسباندن پسوندی به اسم ساخته می‌شود. به این پسوند «علامت تصغیر» می‌گویند.
علامت‌های تصغیر در فارسی عبارتند از:
پیشینه نام اورشلیم
این مقاله به نام‌های متعدد «اورشلیم» در نزد ادیان، اقوام و ملل گوناگون در طول تاریخ می‌پردازد.
سالیم یا شالیم نامی است که در زمان ابراهیم (۲۰۰۰ سال قبل از میلاد) بر این شهر نهاده بودند و نام اورشلیم از آن گرفته شده‌است.
این نام از نام صخره مقدس نزد ادیان ابراهیمی که معبد سلیمان و بعداً مسجدالاقصی و قبة الصخره بر آن بنا شده، گرفته شده‌است.
یبوس از نام دژ کنعانیان که بر صخره مقدس بنا شده بود گرفته شده‌است. این سرزمین در زمان طالوت توسط داوود فتح شد و به جای آن اورشلیم بنا شد و پایتخت حکومت یهودیان گردید.
اوراسالیم نام انجیلی این شهر است که معادل عربی آن اورشلیم است. این نام امروزه در مجامع جهانی و کشورهای غیر مسلمان استفاده می‌شود. اورشلیم در عبری (و آرامی) از دو کلمه اور به معنای شهر و جایگاه و شلیم (مثل شلوم به معنای سلام) به معنای سلامت و سلام است و دارالسلام معادل عربی این واژه می‌باشد.
صهیون نام صخره مقدس نزد یهودیان است و شهر اطراف آن است و کلمه صهیونیسم نیز از آن مشتق شده‌است.
از این نام برای اورشلیم در برخی از نوشته‌های کهن پارسی مانند گرشاسپ‌نامه سود برده شده‌است:
قدس نامی است که به صخره مقدس و سرزمین اطراف آن اطلاق می‌شود. این نام در کشورهایی با فرهنگ اسلامی به کار می‌رود. این نام از واژه عبری Ir Ha-Qodesh به معنای (شهر تقدس) گرفته شده‌است. این نام در قرن چهارم هجری در دوره حکومت بوییان و فاطمیان بر سرزمین‌های مسلمان رواج یافت و در دوره عثمانیان عبارت «قدس شریف» جایگزین شد.
این نام در فارسی بیشتر از «قدس» رواج دارد.
این نام ندرتاً در اشعار عربی به کار رفته و از «کاخ پالاتیوم» گرفته شده‌است.
"دژ هوخت‌گنگ"، "کنگ دژهودج"، یا بر طبق تصحیح جلال خالقی مطلق "کَنگْ دِژْ هوخْتَ" نام شهر بیت‌المقدس در زبان پهلوی و پیش از اسلام بوده‌است و این نام بارها در شاهنامهٔ فردوسی آمده‌است. چنانکه فریدون برای جنگ با ضحاک به دژ هوخت‌گنگ (بیت‌المقدس) می‌تازد و در کاخی بسیار بلند بر تخت ضحاک ماردوش می‌نشیند.
نمونه‌ها:
"ابراهیم پورداوود؛ آناهیتا"
محمود مصاحب
محمود مُصاحب نویسنده و مترجم ایرانی بود.
یکی از اعضای دائرةالمعارف فارسی (به سرپرستیِ غلامحسین مصاحب) و یکی از معاونان آن پروژه بود. وی پس از درگذشت غلامحسین مصاحب، مؤسس پروژه، به‌همراه رضا اقصی به کار بر روی آن ادامه داد.
محمود مصاحب آثار ترجمه‌ای هم دارد که از آن جمله می‌توان به زوربای یونانی، اثر نیکوس کازانتزاکیس (تهران: انتشارات نگاه) اشاره کرد که برای هجدهمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، پس از سی سال، تجدید چاپ شد.
از دیگر آثار ترجمه‌ایِ او می‌توان به ساکنان کهکشان، اثر رابرت هاین‌لاین، (تهران: چاپ معرفت، ۱۳۳۹) و «ژاپن در گذشته و حال» (تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۹) اشاره کرد.
از آثار دیگرِ اوست:
شهروند کهکشان
شهروند کهکشان کتابی علمی-تخیلی اثر رابرت هاین‌لاین چاپ ۱۹۵۷ میلادی است. مانند بسیاری دیگر از آثار هاین‌لاین، شیفتگی نویسنده نسبت به نظامی‌گری و اهمیتی که برای نقش زنان در جامعه قایل است در این کتاب خود را به خوبی نشان می‌دهد.
ثوربی کودکی برده‌است که در پایتخت امپراتوری سارگن ملقب به نه جهان به حراج گذاشته شده. پیرمرد گدایی به نام باسلیم او را می‌خرد و در کنار گدایی، کمر همت به آموزش او می‌بندد. آموزش‌هایی که از دانش یک گدای معمولی خیلی فراتر هستند. ثوربی بزرگ می‌شود و باسلیم او را آزاد می‌کند و به او ماموریتهایی می‌دهد. روزی ماموران گارد سارگن به زاغهٔ آنها می‌ریزند و باسلیم قبل از دستگیر شدن با سم خود را می‌کشد. به زودی مشخص می‌شود که باسلیم جاسوس مدار فائقهٔ ارضی (حکومت زمین) در نه جهان بوده‌است. کتاب به سال ۱۳۳۸ تحت نام "ساکنان کهکشان" توسط محمود مصاحب به فارسی ترجمه شده و در سال ۱۳۳۹ توسط چاپخانهٔ معرفت به طبع رسیده‌است. ترجمهٔ کتاب شیوا و روان است و حکایت از تسلط مترجم بر هر دو زبان مبدأ و مقصد دارد. هر چند همانند بسیاری دیگر آثار، این اثر هم از گزند حذف‌های بی‌توجیه در امان نمانده‌است.
هیو
هیو]، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ساوجبلاغ در استان البرز ایران. نزدیک‌ترین شهر به آن از استان قزوین شهر آبیک و از استان البرز شهرهای هشتگرد و نظرآباد است.
این روستا براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۸٬۰۶۱ نفر (۲٬۲۴۷ خانوار) بوده‌است.
هیو که قدمت ۲۰۰۰ ساله دارد در مجاورت کوه‌های البرز قرار دارد و به علت نزدیکی به مراکز رفت‌وآمد بیش از روستاهای مجاور رشد کرده‌است. ودارای مناظر زیبا در دامنه کوه‌های البرز می‌باشد. در گذشته نه چندان دور در این روستا اکثریت مردم به کار معدن مشغول بودند خاصه محصولات معدنی آن زغال سنگ است. با تأسیس و راه اندازی کارخانه‌های سیمان آبیک و فخر ایران و… در چهار دهه پیش در اطراف هیو بیشتر اهالی یا شاغل در این کارخانجات شدند یا به اصناف وابسته به آن روی آوردند. هیو بسیار خوش آب و هوا بوده و در تابستان هم نیازی به کولر احساس نمی‌شود و حتی در شب‌ها باید در مقابل سرما خود را پوشاند. در ارتفاعات شمالی هیو منطقه‌ای به نام سیراب وجود دارد که با جای دادن یک امامزاده در خود و دارا بودن درختان گردو و چشمه‌های خاص به یک منطقه تفریحی و زیارتی برای مردم منطقه تبدیل شده‌است. همچنین در ارتفاعات این روستا شرایط مناسبی برای زنبورداری فراهم است.
هیو در گذشته‌ای نه چندان دور دارای مناطقی جنگلی به همراه یک رودخانه بوده‌است که اکنون تنها رودخانه آن به جا مانده‌است. همچنین گرگ که یکی از حیوانات این منطقه بود اکنون در این محل در معرض نابودی است و مورد حمایت سازمان حمایت از محیط زیست قرار گرفته‌است. گفته می‌شود در گذشته خانی به نام جمشید خان بر هیو و اطراف آن حکم می‌رانده‌است که قلعه‌ای نیز از وی بر جا مانده‌است. در اطراف این منطقه حفاریهای غیرقانونی نیز به منظور یافتن آثار باستانی انجام شده‌است که گفته می‌شود در یکی از این حفاریها که به بهانه یافتن معدن انجام می‌شده یک سماور طلا و… یافته شده‌است. در میان خانه‌های هیو باغچه‌های بزرگ و درختان میوه قرار گرفته.
روستای هیو از جمله مناطق قدیمی و باستانی شهرستان ساوجبلاغ است که بر اساس یافته‌های باستانشناختی منطقه از جمله گورستانها و نمونه سفالهای یافت شده قدمت آن را به دوره تاریخی اثر آهن ۳ با پیشینه‌ای بالای ۲۰۰۰ سال می‌رساند. از نامهای قدیمی و باستانی قابل استناد این منطقه می‌توان به هوریاوین (سرزمین مردمان آریایی، «آریاوین») و هیوین نام برد که امروزه با گذر زمان، با نام هیو شناخته می‌شود. اطلاق وجه تسمیه روستا با لفظ «هوریاً (انسان پاک و آریایی نشان) به جای لفظ» آریا " توسط مردمان این خطه نشان از اصالت ریشه دار آریایی مردمان باستان هیو دارد.
از جمله آثار باستانی هیو، قلعه گبران می‌باشد که در قسمت غربی روستا (شمال مخابرات) واقع شده‌است. پیشینه ساخت اولیه این قلعه که امروزه درصد بالایی از آن تخریب شده‌است، مشخص نیست ولی می‌توان گفت در دوران سلجوقیان این قلعه از قلایع در دست تصرف اسماعیلیان وابسته به حسن صباح بوده‌است که احتمالاً با قلعه‌های اطراف بخصوص ارزنگ قلعه فشندو بزقلعه (شاه طهماسب) که مشرف به دشت جارو در منطقه اشتهارد است رابطه داشته‌است. ساخت معماری بیرونی آن از سنگ و ملات ودیوار اتاقها از خشت و آجر ساخته شده‌است. دو حفره در داخل تپه اصلی کنده شده و مربوط به بنای اصلی می‌باشد که احتمالاً آب انبار یا راه مخفی بوده‌است. این قلعه از قسمت شرقی و جنوبی با دیوارهای سنگی و از قسمت غرب به پرتگاه و از سمت شمال به دروازه ورودی منتهی می‌شود. سفالینه‌هایی با لعاب فیروزه‌ای، لاجوردی و قهوه‌ای و بدون لعاب، نخودی و… که ادوار تاریخی از دوران تاریخی و بعد اسلام را شامل می‌شود را می‌توان به صورت پراکنده در اطراف تپه مشاهده کرد.
علی‌اشرف صادقی
علی‌اشرفِ صادقی (زادهٔ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۰ در قم) زبان‌شناس ایرانی، استاد بازنشستهٔ دانشگاه تهران و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است. او به‌عنوان چهرهٔ ماندگار در حوزهٔ ادبیات معرفی شده‌است.
صادقی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۰ در خانواده‌ای مذهبی در قم به‌دنیا آمد. پدرش معلم و پدربزرگش، اشرف‌الواعظین، واعظ بود. پدرِ پدربزرگش نیز مجتهد بود. صادقی، پس از تحصیلات ابتدایی و متوسطه در حکیم نظامی قم ، در ۱۳۳۸ به دانشگاه تهران رفت و در ۱۳۴۱ لیسانس ادبیات فارسی گرفت. وی در ۱۳۴۲ به دانشگاه سوربن در فرانسه رفت و در آنجا در رشتهٔ زبان‌شناسی عمومی ادامهٔ تحصیل داد و در سال ۱۳۴۶، پس از اخذ مدرک دکتری به ایران بازگشت. علی‌اشرف صادقی در سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲ با مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا در تنظیم بخشی از حرف «گ» "لغت‌نامهٔ دهخدا" همکاری داشته‌است.  پس از بازگشت به ایران، صادقی در دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران مشغول به کار شد و تا کسب رتبهٔ استادی پیش رفت. او سرانجام در آغاز سال تحصیلی ۱۳۸۶–۱۳۸۷، به درخواست خود، بازنشسته شد؛ زیرا می‌خواست تمام همت خود را مصروفِ تدوین "فرهنگ جامع زبان فارسی" کند. این فرهنگ طرحی است که از اواسط دههٔ ۱۳۷۰، با حمایت فرهنگستان زبان و ادب فارسی و زیرنظر علی‌اشرف صادقی آغاز شده و جلد اول آن، مشتمل بر حرف «آ»، در سال ۱۳۹۲ منتشر شد. صادقی مدیر گروه فرهنگ‌نویسی فرهنگستان است و دبیریِ "مجلهٔ فرهنگ‌نویسی" را برعهده دارد. او همچنین پایه‌گذار "مجلهٔ زبان‌شناسی" است و تا سال ۱۳۸۶ سردبیر آن بود. صادقی همچنین از ویراستاران "دانشنامهٔ ایران و اسلام"، "دانشنامهٔ جهان اسلام" و "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی" بوده‌است.
دی‌جی علی‌گیتور
علی اصغر مواسات (زادهٔ ۱۹ اسفند ۱۳۵۳ در تهران) که با نام هنری دی‌جی علی‌گیتور شناخته می‌شود، یک دی‌جی مشهور ایرانی است.
علی گیتور در سال ۲۰۰۰ با آهنگ «سوت» در کشور دانمارک به شهرت رسید. او در کنار خوانندگی به آهنگسازی نیز می‌پردازد. او آهنگ‌هایش را به گفتهٔ خودش، به سبک‌های ترنس و کلاب می‌سازد.
وی یکی از ترانه‌های خود به نام «موسیقی زبان من است» را به همراه آرش خوانده‌است و همچنین همخوانی مشترکی با یاس داشته‌است که این اهنگ از محبوبیت زیادی در زمان خود برخوردار شد
وی همچنین با خوانندگان مطرح بین‌المللی از جمله مدینا همکاری داشته‌است.
استان مارتونی
استان مارتونی نام یکی از هشت استان جمهوری آرتساخ است.
استان مارتونی ۹۵۱٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۱۵۷ نفر جمعیت دارد واقع شده‌است.
فرایند مارکوف
به زبان ساده، فرایند مارکوف یعنی محل بعدی یک متغیر تصادفی بدون حافظه را فقط با دانستن محل فعلی آن می‌توان براورد.
ریاضیدان روسی به نام آندری مارکوف اندیشید که قدم بعدی یک مجنون در یک محوطه باز، فقط به قدم فعلی او وابسته است. سپس فرایند مارکوف را تعریف و کمی سازی کرد.
دنباله‌ای از متغیرهای تصادفی را در نظر گرفته و فرض کنید مجموعه مقادیر ممکن که این متغیرها انتخاب می‌کنند برابر با formula_1 باشد. اگر formula_2 را به عنوان حالتی از یک سیستم در لحظه formula_3 در نظر گرفته و چنین تفسیر کنیم که سیستم در لحظه formula_3 در حالت formula_5 است هرگاه formula_6 باشد آنگاه دنباله متغیرهای تصادفی اصطلاحاً تشکیل یک زنجیر مارکف می‌دهد. اگر هروقت سیستم در حالت formula_5 است با احتمال ثابتی که ان را formula_8 می‌نامیم به حالت formula_9 تغییر حالت دهد. برای همه مقادیر formula_10 داریم : formula_11
اگر این احتمال‌ها را درون یک ماتریس قرار دهیم ماتریسی به شکل زیر بدست میآد که به آن ماتریس احتمال انتقال transition probability matrix یا ماتریس مارکف گویند. formula_12اگر به سطر i+۱ ام نگاه کنیدتوزیع احتمالX_{n+۱} را به شرط آنکه X_n =i باشد به شما نشان می‌دهد.
۱ - مجموع متغیرهای تصادفی و مستقل همتوزیع (قدم زدن تصادفی کلی): فر ض کنید formula_13 مستقل و همتوزیع باشد formula_14 باشند اگر فرض کنید formula_15 آنگاه formula_16 یک فرایند مارکف است که برای آن formula_17 قدم تصادفی کلی گوییم این نوع قدم زدن در مسایل بسیاری کار برد دارند برای مثال در مدل بندی بردهای قمارباز یا در قیمت‌های متوالی شرکت معینی که در بازار سهام فهرست شده‌اند. هم چنین در تحلیل سیستم‌های صف بندی ورشکستگی کاربرد دارند. ۲-قدم زدن تصادفی ساده: قدم زدن formula_18که در آن را قدم زدن تصادفی ساده گوییم اگر Pیی موجود باشد به قسمی که قضیه: اگر formula_22 زنجیر مارکف گسسته زمان باشد به‌علاوه اگر P ماتریس احتمال انتقال ۱ مرحله‌ای باشد نشان می‌دهیم که formula_23 ماتریس احتمال انتقال n مرحله‌ای خواهد بود. اثبات: اثبات به روش استقراست ابتدا برای n=۲ ثابت می‌کنیم formula_24
با توجه به خاصیت مارکف هر مرحله فقط به یکی قبل از خود بستگی دارد formula_25
formula_26
اگر احتمال تغییر وضعیت n مرحله‌ای را برابر formula_27 بگیریم داریم: formula_28 اثبات: با توجه به قضیه بالا داریم: formula_29
وضعیت j در دسترس وضعیت i نامیم و با اگر formula_32 j در دسترس i است.
وضعیت iوj را مرتبط می‌نامیم اگر و تنها اگر j در دسترس iو iدر دسترس j باشد مرتبط بودن را با نمادformula_33 مشخص می‌کنیم
مرتبط بودن یک رابطه هم‌ارزی است. اثبات: formula_34 بدیهی است formula_35 چونformula_36 مرتبط بودن دارای خاصیت بازتابی است. formula_37
formula_39
formula_43 بنا بر این مرتبط بودن یک کلاس هم‌ارزی است.
A first course in stochastic processes , samuel karlin academic press1969 فرایندهای تصادفی / شلدون. م. راس/ترجمه عین‌الله پاشا / مرکز نشر دانشگاهی تهران/۱۳۸۵
آرامگاه هالیکارناس
آرامگاه هالیکارناس یکی از عجایب هفتگانه جهان می‌باشد که ویرانه‌های آن در شهر بودروم ترکیه واقع شده‌است.
این آرامگاه میان سال‌های ۳۵۳ تا ۳۵۰ پیش از میلاد برای ماسول (به یونانی: Μαύσωλος) پادشاه کاریا و ساتراپ هخامنشیان ساخته شد. زمان ساخت آن در دورهٔ سلطهٔ اردشیر سوم بر منطقه‌است و بانی آن همسر و خواهر ماسول، آرتمیس دوم بود و پس از مرگ ماسول توسط معماران یونانی طراحی گردید. محل ساخت آن هالیکارناس (بودروم امروزی در ترکیه) است و خرابه‌های آن وجود دارد. آرامگاه آرتمیس نیز در همین ساختمان است. به دلیل آوازهٔ این سازه، واژهٔ Mausoleum در دوران پسین از روی نام ماسول ساخته و به آرامگاه‌های کشوری در انگلیسی و سایر زبان‌های اروپایی اطلاق گردید. در فرانسوی به آن موزوله می‌گویند.
آرتمیس برای یافتن معماران ماهر گروهی را به سراسر یونان فرستاد تا سرانجام آنان دو معمار برجسته را به نام‌های ساتیروس و پیتیس یافتند. ارتفاع این بنا ۴۵ متر بوده‌است و قسمت پایینی بنا به شکل مکعب بوده‌است و روی هر کدام از چهار دیوار اصلی تندیس‌هایی به شکل خدایان و فرشته‌های یونانی به چشم می‌خورده‌است. روی قسمت مکعبی شکل در پایین بنا یک هرم مرمری و سفید رنگ همراه با مردی که سوار بر اسب است (احتمالاً موسول) وجود داشته‌است. ستون‌هایی برای زیبایی در بیرون مقبره قرارداده شده بودند. این آرامگاه از خشم مسیحیان متعصب دور نماند و ویران شد.
خمره خشایارشا در پای راه‌پله این آرامگاه کشف شد.
Wikipedia contributors, "Mausoleum of Maussollos," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mausoleum_of_Maussollos&oldid=207453250
مراسم عروسی در ایران
اجزای آئین و مراسم عقد و عروسی ایرانی:
خاموش کردن شمع در شب عروسی با کفش عروس یا گلبرگ هم یکی از رسوم است که گاه اجرا می‌شود.
و در نسل‌های جدید:
یک روز پیش از عروسی، مقداری بارو بنشن به نام «باروزی» از طرف داماد به خانهٔ عروس ارسال می‌شود. صبح روز عروسی خانواده‌های وابسته به داماد همراه با توشمال‌ها شادی‌کنان به طرف خانهٔ عروس راه می‌افتند. زنان و دختران قبل از وارد شدن به خانهٔ عروس در میانهٔ راه آوازهایی به نام (دوالالی) می‌خوانند. نزدیک خانهٔ عروس که رسیدند، خانوادهٔ عروس به پیشواز می‌آیند و مهمانان را به داخل می‌برند.
در مراسم همه ایل شرکت می‌کنند و خود را در شادی و سرور سهیم می‌دانند. در این هنگام توشمال‌ها شروع به نواختن آهنگ‌های محلی می‌کنند و مجلس شور و حال دیگر به خود می‌گیرد. جوانان ترکه بازی می‌کنند و به سوارکاری می‌پردازند و تا وقت نهار، انواع رقص‌ها و بازی‌هایی را که بین بختیاری‌ها متداول است، انجام می‌دهند. قبل از حرکت عروس مقداری قند در دستمالی می‌پیچند و آن را به کمر دختر می‌بندند و عروس را روی زین اسب می‌نشانند و جلوی او بر روی اسبی، پسر بچه ۸ یا ۹ ساله‌ای را می‌نشانند. در بین راه به طرف خانهٔ داماد بازی مخصوص عروسی به نام "سرانداز" شروع می‌شود. به این صورت که یکی از سواران همراه عروس و در بعضی طایفه‌ها خود داماد، دستمالی را که روی سر عروس است می‌رباید و دیگر سواران به دنبال او اسب می‌تازند تا دستمال را از رباینده بازپس بگیرند. باید دانست که نگاهداشتن دستمال تا آخر بازی برای رباینده افتخار محسوب می‌شود. همین که عروس نزدیک خانهٔ داماد رسید از رفتن خودداری می‌کند و خلعت می‌خواهد، به ناچار خانوادهٔ داماد گوسفندی، بره‌ای یا میشی پیشکش می‌کنند تا عروس راضی شده، از مرکب پیاده شود. در آستانهٔ در خانه یا چادر، گوسفندی را زیر پای عروس قربانی می‌کنند. رسم چنین است که خون این حیوان تخت کفش عروس را رنگین کند تا قدمش با شگون و پر خیر و برکت باشد. یکی از کارهای عروسی در بختیاری فراهم آوردن «سوخت» برای تهیهٔ غذای عروسی است. چند روز مانده به عروسی عده‌ای از جوانان با چارپایانی برای تهیهٔ هیزم به کوه و صحرا می‌روند. معمولاً همهٔ جوانان داوطلب چنین کاری هستند، زیرا می‌دانند که برای عروسی خودشان متقابلاً جوانان دیگر این زحمت را متحمل می‌شوند. معمولاً به جز آوردن هیزم، دوغ، کره، ماست و کشک هم از گله‌داران دریافت و برای داماد می‌آورند.
مردم بلوچ در مراسم عروسی آداب و سنن خاص خود را دارند آن‌ها داماد را سوار برمرکب شتر کرده و پسر بچه‌ای را جلو داماد سوار بر شتر می‌نشانند سپس با سردادن ترانه‌های شادی به اسم هالی داماد را به طرف آب می‌برند پس از غسل دادن و حمام داماد و پوشاندن لباس بر تن داماد که هدیه‌ای از خانواده عروس می‌باشد و پس از جاری کردن صیغه عقد بین عروس و داماد آن‌ها وارد حجله شده و سه شبانه روز در حجله می‌مانند.
بسیاری از مبلغان دینی معتقدند باید از آرایه های مراسم ازدواج کاسته شود تا مخارج آن چندان زیاد نشود که خود مشکلی بر سر راه ازدواج جوانان فراهم آورد.
ابن ندیم
ابوالفرج محمد بن ابی‌یعقوب اسحاق بن محمد بن اسحاق (مرگ ۳۸۵ قمری)(۹۳۲-۹۹۵) کتاب‌شناس و زندگینامه نویس سده چهارم هجری اهل بغداد بود. وی نویسنده کتاب الفهرست است.
ابن ندیم در قرن چهارم در بغداد می‌زیست. کنیه‌اش ابو الفرج و کنیه پدرش ابو یعقوب بود.
وی نزد حسن بن سوار ، منطق دان و مترجم کتابهای علمی و یونس القاس ، مترجم متون کلاسیک ریاضی ؛ و ابوالحسن محمد بن یوسف النقیط ، دانشمند علوم یونانی تحصیل کرد.
ابن ندیم آثار زیادی نوشته‌است ولی مهمترین اثر او که شهرت جهانی دارد کتاب الفهرست است. از دیگر آثار او کتاب الاوصاف و التشبیهات است. شهرت او بیشتر به خاطر کتاب الفهرست او است.
الفهرست در سال ۳۷۷ هـ. ق (۹۸۷ میلادی) به انجام رسید و احتمالاً پس از آن نیز ابن ندیم اطلاعاتی را بر آن افزود. این کتاب جامع‌ترین اثر در حوزه کتابشناسی عمومی در چهار سده نخست هجری است، که فهرستی از کلیه کتبی که تا آن زمان به زبان عربی نگاشته شده و شرح حال مؤلفانش را دربردارد. این کتاب بمثابه دانشنامه‌ای از تاریخ، فرهنگ، ادبیات و مذهب از پیش از اسلام تا زمان مؤلف است.
الفهرست ده بخش دارد: