hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
شهرستان اصفهان
شهرستان اصفهان، یکی از شهرستان‌های استان اصفهان است. مرکز این شهرستان، شهر اصفهان است. شهرستان اصفهان از شمال با شهرستان برخوار، از شمال غربی با شهرستان شاهین‌شهر و میمه، از غرب با شهرستان خمینی‌شهر و شهرستان مبارکه و شهرستان فلاورجان ، از شرق با شهرستان هرند و شهرستان کوهپایه، از جنوب شرقی با شهرستان جرقویه و از جنوب با شهرستان شهرضا همسایه است.
هیأت وزیران در جلسه ۱۴۰۰/۴/۲۷ به پیشنهاد شماره ۲۰۷۹۵۲ مورخ ۱۳۹۹/۱۲/۲۰ وزارت کشور و به استناد ماده ۱۳ قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری ـ مصوب ۱۳۶۲، ایجاد چهار شهرستان جدید متشکل از بخش‌های سابق کوهپایه، بن‌رود، جرقویه و جلگه را به تصویب رساند. به این ترتیب شهرستان سابق اصفهان به پنج شهرستان جدید تقسیم شد.
دین اکثریت مردم شهرستان اصفهان، اسلام و مذهب شیعه دوازده امامی است؛ البته اقلیت‌های مذهبی همچون مسیحی، ارامنه، زرتشتیان و کلیمیان نیز وجود دارند.
زبان اکثریت قریب به اتفاق ساکنین شهرستان، فارسی و در بعضی از مناطق به زبان ولایتی یا فارسی، گروهی از ارامنه ساکن در اصفهان به زبان ارمنی و سایر اقوام موجود در مجموعه جمعیتی شهر اصفهان به زبانهای دیگر صحبت می‌کنند.
اصفهان از قدیم الایام یکی از شهرهای فرهنگی کشور بوده و بعنوان یکی از مراکز عمده فرهنگ و تمدن ایرانی و اسلامی بشمار می‌رود.
از جمله شخصیت‌های فرهنگی که در اصفهان بوده و از خود آثار مهمی بر جای گذاشته‌اند می‌توان اشخاص زیر را نام برد:
شهرستان اصفهان دارای ۱ بخش، ۷ دهستان و ۴ شهر به شرح زیر است:
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان اصفهان برابر با ۲٬۱۳۰٬۹۷۰ نفر بوده‌است.
از فراورده‌های شهرستان می‌توان به پنبه، تنباکو، غلات، برنج و صیفی‌جات اشاره کرد.
www.isfahaneast.com
رود بار
رود بار یکی از رودهای شهرستان نیشابور است. روستای بار در کنار همین رود واقع شده‌است. طول این رود حدود ۴۵ کیلومتر و وسعت حوزه آبریز آن ۴۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. این رود دارای آب دائم بوده و رژیم آبی آن برفی، بارانی است. آب‌دهی این رود در محل روستای اریه و در یک دورهٔ ۳۴ ساله به‌طور متوسط ۹/۱۸ میلیون متر مکعب بوده‌است.
رود بار شاخه‌ای از رود "سلیت" می‌باشد. از دامنه‌های کوه ۲۷۵۰ متری دال خان واقع در ۳۴ کیلومتری شمال نیشابور سرچشمه می‌گیرد. حوضه آبریز آن در بخش مرکزی شهرستان نیشابور قرار دارد. این رود، در جهت جنوب و از میان کوه‌های بینالود جریان می‌یابد. روستاهای بار، دامجان و چهارباغ را مشروب نموده و شاخه‌ای را به‌نام طاقان (طاغان) از غرب مسیر دریافت می‌نماید. رود بار سرانجام از دهکده خانلق رد شده و وارد دشت شده و در اراضی گلشن وارد رود "ماسیت" می‌شود.
کیان‌شهر
کیان‌شهر، مرکز بخش طغرل‌الجرد در شهرستان کوهبنان استان کرمان ایران است.
شهر کیان‌شهر از سمت شرق با روستای دشتخاک از جنوب با شهر زرند از غرب با دهستان سیریز و از سمت شمال با شهر کوهبنان هم‌مرز است. بلندترین قله‌های منطقه کوه سرخ با ارتفاع ۳۵۴۵ متر و کوه هشونی با ۳۳۲۰ متر ارتفاع می‌باشند به علت نوع خاک، اختلاف شدید درجه حرارت و کمبود ریزش باران‌های موسمی منطقه فاقد پوشش‌های گیاهی ممتد است و تنها کوه‌های ان از درختان و بوته‌های از نوع گز، تاغ، گیاهان دارویی سرشار، بادام کوهی، کنگروحشی، زرشک (نام محلی زارچ)، شاتره، خا کشیر، گون، پونه، خارشتر، شیرین بیان، و اسپند پوشیده شده‌است محیط زیست منطقه حیواناتی چون آهو، گراز، روباه، کبک، تیهو، بزآهو ومیش آهو را در دامان خود دارد.
این منطقه باداشتن معادن غنی از جمله ذغالسنگ در زمره غنی‌ترین ذخایر زغال نواحی جنوب شرقی ایران قرار داشته و دارای معادن مس، آهن و سرب با ۱۰ درصد نقره می‌باشد .مارکو پولو تاجر و جهانگرد ونیزی از کیان‌شهر عبور کرده‌است.
و همچنین در این شهر که مردم علاقهٔ زیادی به بادام کوهی دارند تمام کوه‌های شهر دارای این درخت زیبا هستند
محصولات کشاورزی گندم وجو زعفران و میوهای سردسیری بادام گردو می‌باشد
محلهای قدیمی: بیگها وهادیا سرکمر از محلهای قدیمی این منطقه می‌باشد
روذخانه فضلی که در فضلهای آبسال در زمستان وبهار جریان دارد از کوه‌های مرتفع واقع در شرق وشمال شرقی این منطقه سرچشمه می‌گیرد
تمب بت
تمب بت، از آثار باستانی بازمانده از کاخهای هخامنشیان در بخش اسیر شهرستان مهر در استان فارس می‌باشد این اثر از لحاظ معماری و نقش و نگاره‌هایی که در دل آن کنده شده‌است شباهت بسیار نزدیکی به معماری تخت جمشید دارد. ستونها و سرستونهای این کاخ از نظر حجم و شکل عیناً شبیه سرستونهای تخت جمشید می‌باشد و گل لوتوس که از مشخصه‌های معماری تخت جمشید است در این اثر نیز وجود دارد.
این آثار ارزشمند در سالهای گذشته به وسیله حفاری‌های انجام شده توسط افراد محلی کشف و در حال حاضر نگهداری می‌شود.
حسن رودباریان
حسن رودباریان (زاده ۱۵ اردیبهشت ۱۳۵۷ - قزوین) فوتبالیست ایرانی و عضو تیم ملی فوتبال ایران بود. او آخرین بار در تیم مس کرمان بازی کرد. او هم‌اکنون مقیم ایالت متحده آمریکا می‌باشد. و در آنجا مشغول گذراندن کلاسهای مربیگری است. رودباریان در سال ۲۰۱۸ میلادی موفق به کسب مدرک مربیگری سی ایالات متحده آمریکا شد.
او از سال ۱۳۷۸ تا سال ۱۳۸۶ عضو باشگاه فوتبال پاس تهران بود در سال ۱۳۸۶ به تیم پرسپولیس پیوست اما یک سال بعد از این تیم جدا شد و به باشگاه پیکان رفت، سپس عضو تیم فوتبال تراکتورسازی تبریز در فصل ۸۹–۸۸ لیگ برتر فوتبال ایران شد. وی که در فصل ۸۹–۹۰ به باشگاه راه‌آهن پیوسته بود، قرار داد خود را برای یک فصل دیگر نیز تمدید کرد.
او در مسابقات جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷ که تیم ملی فوتبال ایران با سرمربیگری امیر قلعه‌نویی در مسابقات حضور پیدا کرده بود، در تمامی مسابقات به عنوان دروازه‌بان اول بازی کرد.روزنامه البرز ورزشی، چهارشنبه ۱۷ مردادماه ۱۳۸۶
غلام‌رضا عنایتی
غلام‌رضا عنایتی (زاده ۱ مهر ۱۳۵۵ در مشهد) بازیکن سابق باشگاه استقلال تهران و تیم ملی ایران و سرمربی باشگاه هوادار است. پسر وی، معین عنایتی، نیز فوتبالیست است و در تیم امید باشگاه استقلال تهران بازی می‌کند.
رضا عنایتی توانسته در تیم‌های ابومسلم خراسان و استقلال تهران، ۳ بار آقای گل بازی‌های لیگ ایران شود او در فصل ۸۰_۸۱ در تیم ابومسلم خراسان و در فصل ۸۳_۸۴ و ۸۴_۸۵ در دو فصل پیاپی و در تیم فوتبال استقلال تهران با ۲۰ و ۲۱ گل زده به عنوان آقای گل رقابت‌های لیگ برتر انتخاب شد. وی در فصل ۹۲–۹۳ توانست بعد از کریم انصاری‌فرد با ۱۳ گل، دومین گلزن لیگ برتر ایران شود.
غلامرضا عنایتی با ۱۴۷ گل زده رکورد دار بیشترین گل زده در تاریخ لیگ برتر را دارد.
عنایتی در هفته آخر اولین دوره لیگ برتر با لباس ابومسلم خراسان در برابر استقلال رشت ۷ گل به ثمر رساند که از لحاظ گلزنی در یک بازی لیگ، یک رکورد محسوب می‌شود. این بازی ۹–۲ به نفع ابومسلم به پایان رسید.
او با قراردادی به ارزش ۳۰۰ میلیون تومان، در فصل ۹۴–۹۵ به تیم سیاه‌جامگان مشهد پیوست.
رضا عنایتی در روز شنبه ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، در بازی دوستانه بین تیم منتخب مشهد و منتخب کربلا، از فوتبال خداحافظی کرد.
دان کیوپت
دان کیوپت (۲۲ مه ۱۹۳۴) را یک «خداشناس ریشه‌ای» می‌نامند، یعنی او اندیشه‌مندی الاهیاتی است که در باورهایش خداناباور است.
او در ۱۹۳۴ در لنکشایر انگلستان به دنیا آمد. در دههٔ ۵۰ در چارترهاوس، ترینیتی‌هالِ کیمبریج و نیز وستکات‌هاوس کیمبریج به ترتیب علوم طبیعی، الاهیات و فلسفهٔ دین خواند. در سال ۱۹۵۹ در کلیسای انگلیس به کسوت شماسی (نایب کشیشی) درآمد و در سال ۱۹۶۰ کشیش شد. مدتی به وظایف مذهبیش در شمال انگلستان مشغول بود. بعد به او بورس تحصیلی دادند و در ۱۹۶۵ رئیس کالج امانوئل در کیمبریج شد که تا کنون در این کالج باقی است. از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۶ که به دلایل پزشکی بازنشسته شد، فلسفهٔ دین درس داده‌است. او در ۱۹۷۳ یک مجموعهٔ تلویزیونی در بی‌بی‌سی ساخت با نام "آماده برای شنیدن سؤال"، در سال ۱۹۷۷ مجموعهٔ دومش را با نام "عیسا که بود" ساخت و در سال ۱۹۸۴ مجموعهٔ سوم با نام "دریای ایمان" نامش را در بریتانیا بر سر زبان‌ها انداخت.
با این که او اکنون قاعدتاً یک کشیش محسوب می‌شود، اما بیش‌تر با عنوان نویسنده، چهرهٔ رسانه‌ای، و عمومی‌کنندهٔ ایده‌های ابتکاری در الاهیات می‌شناسندش. او چهل کتاب نوشته‌است که بعضی از آن‌ها به زبان‌های آلمانی، پرتقالی، چینی، دانمارکی، فارسی، کره‌ای، لهستانی و هلندی ترجمه شده‌اند. کیوپت در بیش از سی کتابِ چندنویسنده‌ای نیز فصلی نوشته‌است. مجموعهٔ دریای ایمان او هـَل‌مِن‌مُبارزی بود در برابر باورهای مسیحیت ارتدکس. در پی پخش این مجموعه به او حمله کردند و گفتند او باید مقام کلیساییش را رها کند چون به عقاید کلیسایی پایبند نیست. او در پس این حمله‌ها سال‌های سختی را گذراند تا بتواند جایگاهش را دوباره به دست بیاورد. او اکنون چهره‌ای کلیدی در شبکهٔ دریای ایمان است؛ شبکه‌ای از «جویندگان» معنا که بر دل‌مشغولی‌های کیوپت متمرکز است و در کشورهای استرالیا، بریتانیا و نیوزلند گسترده‌است. یکی دو مؤسسه هم در ایالات متحد آمریکا و کانادا ایده‌های او را دنبال می‌کنند.
کیوپت گاه در نوشته‌هایش خود را یک مسیحی ناواقع‌گرا می‌نامد. این یعنی او مَنِشی یقیناً معنوی را دنبال می‌کند و می‌کوشد با معیارهای اخلاقی‌ای زندگی کند که به‌طور سنتی با مسیحیت پیوند خورده‌اند، بی این که به وجود قطعی و خارجی بنیان‌های مابعدالطبیعی (مانند «خدا» و «مسیح») باور داشته باشد. دانستن این که فیلسوف‌های مورد علاقهٔ کیوپت در طول زندگیش چه کسانی بوده‌اند به درک تحولات فکری و چگونگی شکل گرفتن ایده‌های او کمک می‌کند. در ابتدا او دل‌بستهٔ هیوم و کانت بوده‌است. بعد به ترتیب کیرکگارد، نیچه، رورتی، ام سی تیلور، دریدا، پست‌مدرن‌های فرانسوی و در نهایت هایدگر فیلسوف‌های مورد علاقه‌اش بوده‌اند. ایدهٔ محوری او این است که چون نمی‌توان دلایل وجودشناختی کافی بر وجود خدا، ملکوت و غیب ارائه کرد، نمی‌توان کسی را ملزم به باور به چنین خدایی کرد. در نگاه او، تنها، ایدهٔ خدا به عنوان مجموع ایده‌آل‌های خیر و سلامت است که قابل دفاع است و در واقع ایمان به خدا را از حیطهٔ بحث وجودشناختی به حیطهٔ بحثی اصالت عملی می‌کشاند. برای پرستیدن خدا در دیدگاه کیوپت کافی است بدانیم پرستش خدا چه منافع شخصی و اجتماعی‌ای برای ما دارد. گاه او دیدگاهش را با جمله‌های خشنی بیان کرده مانند این که «هر چه هست، همین است که هست.» در نگاه او دین حقیقی مبتنی بر دو اصل خوشی در حیات و تلاش مجدانه برای افزودن ارزش‌ها به زیست‌جهان انسان است.
برهان خلف
برهان خُلف یکی از روش‌های اثبات در برهان و منطق است. این روش اثبات غیرمستقیم نیز نامیده می‌شود. در روش برهان خلف، برای آنکه ثابت کنیم قضیه‌ای درست است، ثابت می‌کنیم که خلاف آن قضیه، یعنی نقیض آن، نادرست و چنین فرضی منجر به تناقض است.عبارت انگلیسی Proof by Contradiction به معنی «اثبات با رسیدن به تناقض» به‌نوعی تعریف آن نیز هست.
برهان خلف معمولاً در اثبات عکس یک قضیه به‌کار می‌رود و مورد استفاده در قضیه‌های دوشرطی است.
در زندگی روزمره نیز برهان خلف بسیار استفاده می‌شود. گاهی برای طنز، گاهی برای رد حرف یک نفر و گاهی در سیاست.
به این ترتیب که از صورت سؤال قسمت اول را به‌عنوان فرض و قسمت دوم که باید اثبات شود را به‌عنوان حکم در نظر می‌گیریم. در مرحلۀ بعدی، که باید حکم را اثبات نمائیم، در جهت عکس آن یعنی در جهت اثبات خلاف حکم حرکت می‌کنیم. از این طریق اگر ما به تناقض با فرض صورت مسئله برسیم، به این نتیجه خواهیم رسید که غلط بودن حکم مسئله اشتباه است. پس حکم درست می‌باشد. به این نوع روش اثبات، برهان خلف گفته می‌شود.
فرض کنیم که P گزارهٔ فرض ما و Q گزاره حکم ما باشد. به‌طوری که بخواهیم Q را از P نتیجه بگیریم؛ یعنی:
formula_1
حال اگر بخواهیم از برهان خلف استفاده کنیم ابتدا نقیض حکم را می‌سازیم و به عنون فرض جدید در نظر می‌گیریم و سعی می‌کنیم تا به فرض قدیم برسیم:
formula_2
formula_3
حال اگر Q درست بوده باشد، پس نقیض آن یعنی formula_4 (که همان 'P می‌باشد) غلط است و عبارت formula_3 دارای تناقض است، اگر چنین باشد در این صورت یا P یا 'P باید غلط باشد. از آنجا که P فرض اصلی ما بوده است، پس نمی‌تواند غلط باشد، پس 'P غلط بوده است، پس نقیض 'P درست است. از آنجا که 'P برابر با نقیض Q بود، پس نقیض 'P برابر با نقیض نقیض Q است. همان‌طور که می‌دانید، نقیضِ نقیضِ هر گزاره برابر با خود گزاره است، پس گزارهٔ Q درست است و حکم ثابت می‌شود.
برهان خلف از دو استدلال قیاسی تشکیل می‌شود و یک قیاس مرکب است. در استدلال نخست، ما می‌گوئیم که
اگر P صحیح نباشد، آن گاه 'P صحیح است.
اگر 'P صحیح باشد، 'Q صحیح است.
پس اگر P صحیح نباشد، 'Q صحیح است.
نتیجهٔ این استدلال، خود مقدمهٔ قیاس استثنایی دیگری می‌شود. در این قیاس می‌گوئیم:
اگر P صحیح نباشد، 'Q صحیح است.
لکن Q صحیح است (بنا بر فرض قبلی یا چون یکی از اصول موضوع ماست).
پس P صحیح است.
المنطق، محمدرضا مظفر، بحث قیاس خلف
آتاماس
آتاماس، ، در اسطوره‌های یونان، پسر آیولوس است.
او پادشاه اورخومنوس در بئوسی شد و با الهه ابر (نفله) ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های فریکسوس و هله، شد. پس از جدایی از نفله با اینو، دختر کادموس و هارمونیا، ازدواج کرد که از او نیز صاحب دو پسر به‌نام‌های لیارخوس و ملیکرتس، شد. اینو نسبت به فرزندان نفله حسادت می‌کرد. به زنان آموخت که بذرهای گندم و جو را قبل از کاشت برشته کنند. به این ترتیب محصولی به دست نیامد و سرزمین دچار قحطی شد. سپس اینو آتاماس را تحریک کرد که یکی از فرزندان همسر اول خود را به پیشگاه خدایان قربانی کند. در هنگام اجرای مراسم قربانی قوچی جادویی که از طرف خدایان (هرمس یا زئوس) ظاهر شد که پشمی زرین داشت و سخن می‌گفت. فریکسوس و هله بر قوچ سوار شدند و قوچ پرواز کرد. در راه با تکان خوردن بدن قوچ هله افتاد و در تنگه‌ای که بعدها به نام او «دریای هله» نام گرفت، غرق شد اما فریکسوس به سلامت به کولخیس رسید.
یاکخوس
یاکخوس ()، در اسطوره‌های یونان یکی از خدایان نامشخص است که در اسرار الئوسی پرستیده می‌شد. گاه فرزند دمتر، گاه شوهر وی، و گاه پسر پرسفونه و مطابق زاگرئوس دانسته شده است.
آلکینوئوس
آلکینوئوس Alcinous، در اسطوره‌های یونان، پادشاه فایاکی‌ها است. با آرته ازدواج کرد و از صاحب پنج پسر و یک دختر به نام ناوسیکائا شد. مردی بزرگوار بود که به کشتی‌شکستگان کمک می‌کرد. به یاسون و مدیا و بعدها به اودوسئوس یاری داد.
یو
یو ، در اسطوره‌های یونان دختر ایناخوس و ملیا است.
زئوس عاشق او شد. هرا به این علاقه پی برد، زئوس او را به گاوی سفید تبدیل کرد. هرا آگاه شد و آرگوس صد چشم را به نگهبانی او گماشت زئوس به دست هرمس آرگوس را از پا درآورد و سپس هرا خرمگسی را مامور آزار یو کرد و خرمگس وی را همه جا دنبال می‌کرد تا آن‌که او به رود نیل رسید و در آن‌جا شکل انسانی خود را بازیافت و آن‌جا پسری برای زئوس به دنیا آورد. وی به پرسیوس (پسر زمینی زئوس) کمک کرد تا کراکن (غول عظیمی که در زیر زمین محبوس شده بود و برای نابودی شهر آرگوس دوباره سر از زمین برآورده بود) را نابود کند. او دختری آگاه و روشن ضمیر و نجیب بود که حاضر نشد با خدایان نزدیکی کند. در نهایت گفته میشود با پرسیوس ازدواج کرد، ولی برخی میگویند زئوس به او تجاوز کرد و از او پسردار شد.
آگاوه (اسطوره‌شناسی)
آگاوه Agave، در اسطوره‌های یونان، دختر کادموس و هارمونیا است.
یولائوس
یولائوس ، در اساطیر یونان باستان از قهرمانان شهر تبای است. او اهل تب و فرزند ایفیکلس (برادر ناتنی هرکول) و آتومدوسا بود. او پس از مرگ هرکول، حامی هراکلیدای بود و در جنگ با ائوروستئوس، یاریشان داد و بنابر روایتی، بدست خود او را کشت.
شهرت یولائوس بخاطر نسبتش با هرکول و یاری رساندن به وی در گذراندن دوازده‌خوان هرکول است. او همچنین یکی از آرگونوت‌ها بود. نسب پادشاهان افسانه‌ای کورینتوس، از طریق لیپفیلن، دختر یولائوس، به او می‌رسد. بر طبق گفته‌های پوسانیاس، عاقبت "یولائوس" در ساردنی از دنیا رفت و همچنین بر طبق اشعار پیندار، او در آرامگاه پدربزرگش آمفیتروئون به خاک سپرده شد.
نام گونه‌ای پروانه از خانواده پرنیان‌بالان، برگرفته از نام یولائوس است.
یولائوس، برادرزاده هرکول و ارابه‌ران و همراه او بود. بر طبق عقیده‌ای رایج، رابطه‌ای عاشقانه میان او و هرکول وجود داشت. زیارتگاه او در تب، پرستگاه زوج‌های همجنسگرا بود.
ژیمناسیوم (محل انجام تمرین‌های ورزشی در یونان باستان) شهر تب، که رویدادهای ورزشی، شامل ژیمناستیک و اسب‌سواری، هر ساله به افتخار او در تب برگزار می‌شد، بخاطر او یولایا نامگذاری شده بود. برندگان در یولایا، تاجی از نوعی گیاه گلدار به نام میرتل به سر می‌گذاشتند. یولائوس نقش مهمی در گذراندن خان دوم از دوازده‌خوان هرکول، یعنی کشتن مار هیدرا داشت. هر سری از نه سر مار که توسط هرکول قطع می‌شد، دو سر به جای آن رشد می‌کرد. یولائوس که متوجه این مشکل شده بود، به کمک هرکول شتافت و با سوزاندن محل قطع سرهای مار، از رشد دوباره آن‌ها جلوگیری کرد. هرکول، همسرش مگارا را که سی سال سن داشت، به یولائوس شانزده ساله داد زیرا دیدن مگارا، او را به یاد قتل فرزندانش می‌انداخت. آن دو صاحب دختری به نام لیپفیلن شدند.
بعد از مرگ هرکول، یولائوس آتش بزرگی به نشانه عزاداری برافروخت. برخی معتقدند فیلوکتتس یا پدرش، پویاس (که از آرگونوت‌ها و دوست هرکول بود)، این آتش را برافروختند.
دیودور سیسیلی معتقد است که هرکول، یولائوس و نُه تن از پسرانش را که حاصل ازدواج او و پنجاه دختر تسپیوس بودند، به ساردنی فرستاد که در آن جزیره، اقامت کنند. یولائوس پس از مرگ، در ساردنی به خاک سپرده شد.
سولینوس، مترجم اوایل قرن سوم میلادی، می‌گوید: "یولسی (که نامش را از یولائوس گرفته‌اند)، بخاطر آنکه یولائوس، ساردنی را از بیماری‌ها نجات داد، معبدی را در کنار مقبره او بنا نهاد."
آگاممنون
آگاممنون ، در اسطوره‌های یونان، رهبر یونانیان در جنگ تروا است. او فرزند آترئوس و آئروپه پادشاه و ملکه موکنای و برادر منلائوس بود. او یا پادشاه موکنای (بر طبق هومر) است یا در تفسیرهای دیگر آرگوس، و رهبر ارتش یونانیان در جنگ تروا را برعهده داشت. با دختر تیندارئوس، کلوتایمنسترا ازدواج کرد و از او صاحب چندین فرزند به نام‌های ایفیگنیا، الکترا و اورستس شد. زمانی که آیگیستوس پدرش را کشت، به تیندارئوس پناه برد و به یاری او پادشاه موکنای شد. او عاشق کلوتایمنسترا همسر آگاممنون شد و با توطئه او آگاممنون را به قتل رساندند. جسد وی به سبک مصری با پارچه پیچیده شده‌است و بر روی جسد او یک ماسک قرار گرفته‌است که از کاوش‌های میسن به دست آمده‌است.
"نوشتار اصلی: جنگ تروآ"
وقتی هلن، همسر زیبای منلائوس توسط پاریس پسر شاه تروا پریاموس ربوده شد، "آگاممنون" و منلائوس از این فرصت استفاده کرده و از تمام پادشاهان و جنگجویان یونان برای حمله به تروا دعوت به عمل آورد. تمام پادشاهان در کاخ دیومدس واقع درآرگوس گرد هم آمدند. در آنجا آگاممنون به عنوان رهبر کل انتخاب شد و پس از جمع‌آوری لشکر و تجهیزات نظامی آمادهٔ ترک آئولیس به مقصد تروا شدند. در ابتدای سفر کشتی‌های آن‌ها در آئولیس دچار طوفانی نامساعد گشت. پیشگو بیان نمود که این بدبیاری به سبب آگاممنون و بی‌احترامی او در مقابل الهه شکار آرتمیس به وجود آمده است، و تنها راه متوقف کردن این باد قربانی نمودن ایفیگنیا دختر او بود. آگاممنون با اکراه موافق قربانی شدن دخترش شد، اما آرتمیس شخصاً هنگام کشتن ایفیگنیا او را نجات داده و گوزنی را جایگزینش کرد.
در ایلیاد اثر حماسی شاعر نابینای یونانی هومر، داستانی دربارهٔ نزاع آشیل نیرومندترین قهرمان یونانی در جنگ تروا و آگاممنون در آخرین سال‌های جنگ بیان شده‌است. آگاممنون او را مجبور نمود از معشوقه‌اش بریسئیس که در یکی از جنگ‌ها اسیرش کرده بود دست بکشد. آشیل نیز به همین دلیل از جنگیدن دست کشید و سبب شد جنگ‌های یونانیان خوب پیش نرود. پس از جنگ و پیروزی یونانیان، او کاساندرا زیباترین دختر پریاموس را به عنوان غنیمت جنگی به وطن خود بازگرداند و از او صاحب دو پسر شد.
هبه (اسطوره‌شناسی)
هبه در اسطوره‌های یونان، الهه جوانی است. دختر زئوس و هرا، و خواهر آرس، هفائستوس و ایلی‌ثیا بود. ساقی خدایان در المپ به‌شمار می‌رفت و برای آن‌ها نکتار و آمبورسیا (نوشیدنی و خوراک مخصوص ایزدان) را فراهم می‌کرد. زمانی که هراکلس کشته شد و تن زمینی را ترک کرد و به المپ آمد، هبه را به همسری او درآورند، و پس از آن پرنس جوان تروایی، گانومده جانشین او و به عنوان ساقی ایزدان مبدل گشت. هراکلس و هبه صاحب دوقلوهای الکسیئارس و آنیکتوس شدند. "هبه" در کوه المپ اقامت داشت و در کنار خدمتی که به المپ نشینان می‌نمود، اغلب ارابه مادرش هرا را برایش آماده می‌کرد یا به برادرش آرس در پوشیدن جامه‌های باشکوه، آماده‌سازی حمام و شستن لباس‌هایش کمک می‌کرد.
او زمانی وظیفه‌اش را به عنوان ساقی ایزدان از دست داد که به زمین افتاد و جامه‌اش پاره شد، در نتیجه سینه‌اش در معرض دید قرار گرفت. آپولون او را از کار بر کنار کرد و گانومده یکی از معشوقه‌های زئوس جایگزین او شد. در زمان باستان اعتقاد بر این بود که او توانایی بازگرداندن جوانی را دارد. یولائوس برادرزاده و ارابه‌ران هراکلس، برای نبرد با ائوروستئوس پادشاه موکنای از هبه درخواست کرد فقط برای یک روز دوباره جوان شود. "هبه" در ابتدا تمایلی برای انجام این کار نداشت اما تمیس، ایزدبانوی عدالت به او گفت این امری منصفانه است. چنین شد که آرزوی یولائوس برآورده شد و به پیروزی رسید. "هبه" در اساطیر رومی با یوونتاس مطابق است.
"هبه" به شکل زنی جوان که لباسی بدون آستین به تن داشت و معمولاً تاج گل طلایی بر سر داشت، تصویر می‌شد. در نقاشی گلدان‌های یونانی، هبه یا به عنوان عروس هراکلس یا به عنوان ساقی ایزدان در حال ریختن آمبورسیا از پارچ به تصویر کشیده می‌شد. گاهی اوقات او همانند الهه‌های ایریس و نیکه دارای بال نشان داده می‌شد. او ممکن است با دختر الههٔ ماه، پاندیا برابر باشد.
هرمافرودیته
هرمافرودیته ، در اساطیر یونانی، پسر هرمس و آفرودیته است. نام او به تمام کسانی که دارای دو صفات مردانگی و زنانگی هستند اطلاق می‌شود.
نام دیگرش آتلانتیوس و زیباترین پسر بچهٔ دنیا بود. یک حوری آبی به نام سالماسیس عاشقش شد و روزی که هرومافرودیته در چشمه آب‌تنی می‌کرد، به داخل آب پرید و او را در آغوش کشید و از خدایان خواست تا آن دو یکی شوند. از آن پس هرمافرودیته به صورت نیمی مرد و نیمی زن درآمد. سپس هرمافرودیته نیز از خدایان طلب کرد هر مردی که در این دریاچه به آب‌تنی بپردازد مردانگی خود را از دست دهد، و خواسته او نیز برآورده شد. کلمهٔ هرمافرودیت از نام او گرفته شده‌است.
هسپریدس
هسپریدها یا هسپریدس (در انگلیسی: Hesperides) (مفرد آن: Hesperid)، در اسطوره‌های یونان پری‌ها یا حوری‌هایی بودند که مسئولیت حفاظت از باغ "سیب‌های طلائی" را برعهده‌داشتند. این باغ در کوه اطلس از کوه‌های آرکادی قرار داشت و متعلق به هرا بود که هنگام جواب مثبت وی به خواستگاری زئوس برادرش، از طرف گایا به او داده‌شده‌بود.
بنا به یک روایت، هسپریدها دختران هسپروس (Hesperus) به‌شمار می‌روند. هسپریدها را ""دختران شب"" یا ""الهه‌های شب"" یا ""ربةالنوع‌های غروب"" هم می‌نامیدند(The Daughters Of Evening).
با این که هسپریدها وظیفه داشتند از میوه‌ها و درختان باغ مراقبت کنند، ولی خودشان گهگاه از آن میوه‌ها می‌خوردند، به همین علت هرا به آنها چندان اعتماد نداشت و یک اژدهای همیشه‌بیدار و صد سر را به نام لادون به عنوان محافظ اضافی باغ تعیین کرده‌بود تا او مواظب کارهای هسپریدها باشد. اساطیر یونانی می‌گویند که ""باغ درختان طلایی (یا سیب‌های طلایی)"" در یک نقطهٔ غربی و دوردست از جهان واقع شده بود.
اوضاع اینگونه بود تا این که هرکول، که در حال پیمودن دوازده خان خود بود، به عنوان خان یازدهم مأموریت یافت که سیب‌های زرین را از باغ هرا بدزدد. هرکول ابتدا تلاش کرد محل باغ و سکونت گاه هسپریدها را شناسایی کند، سپس هنگامی که به باغ رسید، اطلس را فریب داد و سیب‌ها را از باغ ربود و با خود برد. گفته می‌شود که آتنا بعدها سیب‌ها را به محل اصلیشان بازگرداند. پس از آن پری‌ها به درخت تبدیل شدند.
هنگامی که پرسئوس به دنبال پیدا کردن و کشتن مدوسای گورگون بود، بنابه راهنمایی آتنا، دنبال هسپریدها گشت و آنها را پیدا کرد. هسپریدها برای انجام مأموریتش کوله پشتی‌ای به وی دادند تا سر مدوسا را به‌طور امن در آن جای‌دهد.
عشتروت
عَشتَروت یا اشتاروت ایزدبانوی فنیقی باروری و زیبایی است.
برخی او را همتراز با ایشتار بابلی‌ها و برخی او را برابر با آرتمیس و آفرودیته می‌دانند.
آریون
آریون (Arion) نوازنده‌ای در اسطوره‌های یونان است.
بیشترین سال‌های عمرش در دربار پریاندروس گذشت. سفری به سیسیل کرد و در راه بازگشت خدمه کشتی قصد جانش را کردند و او با خواندن آوازی دلفینها را به کنار کشتی جمع کرد و به دریا پرید و توسط یکی از دلفین‌ها نجات یافت.
هفائستوس
هفائستوس و در اساطیر یونانی ایزد آهنگری، صنعت‌گری، تندیس‌گری، فلز، آتشفشان و آتش، پسر ایزد آسمان‌ها زئوس و ملکهٔ ایزدان هرا است. بر اساس روایات دیگری، او هیچ پدری ندارد و هرا به‌طور مستقل از زئوس او را به دنیا آورده‌است، و این مسئله به‌دلیل حسادت هرا به همسرش زئوس بود که صاحب دختری به نام آتنا از زنی دیگر شده بود. با این حال دربارهٔ این داستان اختلاف نظر وجود دارد، چون این هفائستوس بود که با تبر به سر زئوس زد و از سر شکافته زئوس، آتنا با زره کامل بیرون آمد. به عنوان آهنگر ایزدان، هفائستوس وظیفه ساخت تمامی سلاح‌های ایزدان در المپ را بر عهده داشت. زئوس برای جلوگیری از نزاع بر سر ازدواج با دختر زیبایش، آفرودیته را به همسری هفائستوس درآورد. او عمدتاً در شهر آتن پرستش می‌شد، اما در سایر مناطق همچون مراکز تولیدی و صنعتی یونان نیز مورد پرستش قرار می‌گرفت. نمادهای مرتبط با او آتش، چکش، سندان و یک جفت انبر بودند. او قابل قیاس با وولکان در اساطیر روم باستان است.
او به خاطر طرفداری از مادر توسط زئوس به زمین افکنده شد و لنگ شد. در آثار هومر؛ هفائستوس فرزند زئوس و هرا و لنگ زاده می‌شود و در ایلیاد به هنگامی که هرا و زئوس دربارهٔ هراکلس مشاجره می‌کنند، هفائستوس جانب مادر را می‌گیرد و زئوس که از این ماجرا خشمگین است یک پای هفائستوس را می‌گیرد و او را به آسمان پرتاب می‌کند و پس از این ماجرا هفائستوس لنگ هشت سال را از جانب تتیس پرستاری می‌شود. داستان رانده شدن هفائستوس همانند طرد یک فرزند خوانده از جانب زئوس و پرستاری او از جانب تتیس، گویای پیوند این روایت با اسطوره جانشینی است و گوئی هفائستوس خدائی است که آهنگ برانداختن زئوس را داشت. در اسطوره‌ای بر گرفته از سفالی منقوش و انحصاری هفائستوس به هنگام غیبت خود از المپ تختی از طلا می‌سازد و آن را برای مادر خود به المپ می‌فرستد و هرا با نشستن بر تخت نمی‌تواند از روی آن برخیزد. از آن جا که تنها سازنده تخت از این راز آگاه است، خدایان دیونیسوس را به دنبال هفائستوس می‌فرستند. دیونیسوس؛ آهنگر خدا هفائستوس را مست سوار بر یک خر به المپ بازمی‌گرداند و وی مادرش را آزاد می‌کند.
در روایتی دیگر لنگ به دنیا آمد و به همین سبب از آسمان‌ها رانده شد. در روایتی دیگر هفائستوس کور و شاگرد یک رامشگر و در آهنگری او کار می‌کند و در جبران ناتوانی در کاربرد چشم‌ها یا که پای خود دست‌ها و شانه‌هایش را به کار می‌گیرد و از دست دادن چشم بر اثر جرقه آهن شاید خاستگاه اسطوره سایکلاپس چشم است. "هفائستوس" صنعتگر ورزیده‌ای بود که در جزیرهٔ لیمنوس زندگی می‌کرد.
با بودن آهنگر و صنعت‌گری ماهر، هفائستوس سازنده اجسام فوق‌العاده‌ای از مواد مختلف، به ویژه فلز بود. او با کمک سیکلوپ‌ها که همچنین کارکنان و دستیارهای او به‌شمار می‌رفتند، آذرخش و عصای سلطنتی زئوس را درست کرد. او همچنین سلاح‌ها و زره‌های بیشماری را برای ایزدان و پهلوانان خلق کرده بود. برای آتنا، سپر ایجس را درست کرد و برای کمان ایزد عشق اروس یا کوپیدو پیکان درست نمود. ارابهٔ باشکوه و آتشین ایزد خورشید هلیوس که از صبح تا غروب با آن در آسمان‌ها می‌تاخت، توسط هفائستوس ساخته شده بود. همچنین زرهٔ شکست‌ناپذیر آشیل، در زمان محاصره تروا بدست او ساخته شده بود. هفائستوس، به دستور زئوس نخستین زن روی زمین را خلق کرد. او بوسیلهٔ آب و خاک اولین زن را ساخت. نام این زن پاندورا بود و در نتیجه بازکردن جعبه‌ای که گفته شده بود هرگز نگشاید، مصیبت‌ها را بر روی زمین پراکنده کرد.
هکابه
هکابه یا هکوبا ، در اسطوره‌های یونان، دختر دوماس و متوپه است.
با پریاموس ازدواج کرد و صاحب چندین فرزند شد. از جمله هکتور، پاریس، پولوکسنا، کرئوسا، لائودیکه، کاساندرا، پولودوروس. در جنگ تروا شوهر و فرزندان‌اش کشته شدند و به عنوان کنیز به اودوسئوس داده شد. پولومنستور را که پسرش پولودوروس را کشته بود، کور کرد و کودکان نوزادش را کشت. مدتی بعد به هکاته پناه برد و هکاته هم او را به سگ تبدیل کرد.
هکاته
هکاته در اسطوره‌های یونان، از ایزدبانوان یونانی و مرتبط با چهارراه‌ها و جهان‌زیرین است. او اغلب دارای سه سر به تصویر کشیده می‌شود: یکی سگ، دیگری مار و سومی اسب. اکثر مواقع تصویر نادرستی از او به عنوان ایزدبانوی افسونگری یا شیطانی ارائه شده‌است، اما او در زمان خود اعمال خوب و پسندیده‌ای انجام داده بود.
هکاته در مذهب یونانی و اسطوره‌شناسی یک الهه است که در بیشتر موارد در حال حمل کردن دو مشعل یا یک کلید نشان داده می‌شود و در دوره‌های بعدی به صورت الهه‌ای با سه چهره نمایش داده می‌شود. او با تقاطع‌ها، ورودی‌ها،سگ‌ها، روشنایی، ماه، سحر و جادو، افسونگری، دانش گیاهی، گیاهان سمی، غیبگویی، ایجاد توهم و احضار مردگان ارتباط دارد.
هکاته علاوه بر اینکه الهه جادو است الهه چهارراه‌ها و میست نیز هست. (میست پرده‌ای است که دنیای فانی را از خدایان جدا می‌کند)
هکاته دختر تیتان پرسس و آستریا بود. به عنوان روح شرور هادس و الههٔ وحشت و تاریکی شب شناخته می‌شد. در اساطیر رومی، با تریویا قابل قیاس است.
آرگونوت‌ها
آرگونوت‌ها (Argonauts)در اسطوره‌های یونان، گروهی از پهلوانان که همراه با جیسون به وسیلهٔ آرگو در جستجوی پشم زرین سفر کردند. اسطوره‌ی «یاسون» (جیسون) و «آرگونوت‌ها» از بزرگ‌ترین داستان‌های اساطیری با موضوع جست‌وجو است. این داستان به یاسون می‌پردازد که وارث تخت سلطنت «یولکوس» در شمال شرقی یونان بود. زمانی‌که یاسون کوچک بود، عمویش، «پلیاس» پادشاهی را غصب کرد و پدر یاسون، پادشاه «آیسون» را به زندان انداخت. مادر یاسون، «آلسیمیده» او را پنهانی خارج کرد و مراقبت از او را به «کیرون» کنتائور سپرد و او یاسون را تربیت کرد. زمانی‌که یاسون رشد کرده و بزرگ شد، به‌سراغ پلیاس رفت و پادشاهی را که حق او بود، طلب کرد. پلیاس گفت که او تنها زمانی می‌تواند پادشاه شود که به «کولخیس» رفته و پشم زرّین گران‌بها را از پادشاه «آئیتس» بدزدد و بیاورد.
به علت طائفه و محل سکونت جیسون آن‌ها اغلب با نام "Minyans" شناخته می‌شدند، اما بسیاری از آن‌ها از سایر نقاط یونان آمده بودند. اورفئوس، هراکلس، هولاس، ملئاگروس، تلامون، پلئوس، تسئوس، کستور و پولوکس، آتالانته و آرگوس سازنده کشتی، دلاورترین افراد یونان بودند که با کشتی آرگو به همراه جیسون به دنبال یافتن پشم زرین رفتند.
هلیوس
هلیوس ، در اساطیر یونانی، ایزد و نماد خورشید است. او همچنین حامی و نگهبان سوگندها و موهبت بینایی به‌شمار می‌رفت. او پسر تایتان هیپریون و تئا، برادر سلنه (ماه) و ائوس (سپیده‌دم) بود. از همسرش پرسه (یکی از اوکئانیدها) و دیگر معشوقه‌هایش فرزندان بسیاری داشت. او و پرسه صاحب سه فرزند به نام‌های آئیتس، پاسیفائه و کیرکه شدند. نام یکی از پسرانش فایتون بود. با گذشت زمان هلیوس، به‌طور فزاینده‌ای با ایزد روشنایی آپولون نسبت داده شد. اگرچه با وجود عقایدی که داشتند، آن‌ها به عنوان دو ایزد مجزا از یکدیگر تصور می‌شدند، چون "هلیوس" یک تیتان بود و در طرف دیگر آپولون یکی از المپ نشینان به حساب می‌آمد. «در واقع رومیان اولین بار هلیوس را با آپولون یکی پنداشتند تا برای دو ایزد مجزای نور و روشنی قربانی نکنند»"هلیوس" قابل قیاس با سول در اساطیر روم باستان است.
"هلیوس" هر صبح در سپیده‌دم با ارابه آتشین چهار اسبهٔ خود از شرق راه می‌افتاد و تا غروب در آسمان‌ها می‌راند. از آنجایی که هلیوس تمام طول روز در آسمان می‌تاخت و از بالا به زمین نگاه می‌کرد، مردم معتقد بودند او همه چیز را بر روی زمین دیده و می‌شنود، بنابراین ایزدان و انسان‌ها، او را گواه بر اتفاقات مختلف یا سوگندهای یاد شده می‌دانستند. "هلیوس" یکبار اجازه داد پسرش فایتون هدایت ارابه‌اش در آسمان را به عهده بگیرد، اما این جوان بی‌تجربه کنترل اسب‌ها را از دست داد و به سوی مرگ رهسپار شد. هلیوس به شکل جوانی خوش‌سیما، بدون ریش که شنلی بنفش به تن داشت و هاله‌ای درخشان به شکل تاج در دور سرش بود، تصویر می‌شد. نمادهای مرتبط با او شلاق و زمین هستند و خروس و عقاب برایش حیوان‌هایی مقدس بودند.
هلیوس معمولاً به عنوان یک جوان خوش تیپ با تاج خروس خورشید درخشان که هر روز ارابه خورشید را از طریق آسمان به اقیانوس دور زمین می‌چرخاند و از طریق اقیانوس جهانی شبانه به شرق بازمی‌گردد، تصویر می‌شود. در سرود هومریس به هلیوس، گفته می‌شود هلیوس یک ارابه طلای کشیده شده توسط قایق‌ها را هدایت می‌کند (HH 31.14–15). و پیندار از "مضراب‌های آتش دار" هلیوس صحبت می‌کند (Olympian Ode 7.71). هنوز هم بعداً اسبان به آتش سوخته شدند: Pyrois ("آن فرد آتشین")، Aeos ("او که آسمان را می‌چرخاند")، آتون ("Blazing") و فلگن ("Burning").
تصاویر پیرامون خدای خورشیدی که ارابه می‌راند به احتمال زیاد ریشه هندو-اروپایی دارد و هم در آئین‌های اولیه یونان و هم در خاور نزدیک است. اولین نمایش‌های هنری «خدای ارابه» از دوره اشکانیان (قرن ۳) در ایران است که در آنجا شواهدی از انجام مراسم برای خدای خورشید توسط مجوس وجود دارد، که نشان دهنده یکسان‌سازی عبادت هلیوس و میتراست.
هلیوس به عنوان یک شخصیت خورشید و یک نیروی خلاق اساسی در پشت آن دیده می‌شود و در نتیجه غالباً به عنوان خدای زندگی و آفرینش مورد پرستش قرار می‌گیرد. هومر هلیوس را خدایی توصیف کرد که «به انسانها شادی می‌بخشد» و سایر متون باستانی با توجه به اینکه او منبع حیات و بازآفرینی و مرتبط با خلقت جهان است، به او لقب «بخشنده» (ἱλαρός) می‌دهند. برخی از منابع هلیوس را الهه شفا و سلامتی‌دهنده نیز می‌دانند، یکی از قسمت‌های ثبت شده در Papyri جادویی یونان در مورد هلیوس می‌گوید: «زمین وقتی شکوفا شدی شکوفا شد و گیاهان را بارور کرد وقتی که می‌خندی و موجودات زنده را در صورت اجازه زنده می‌کردی.»
هوپنوس
هوپنوس در اسطوره‌های یونان، خداوند خواب است. او پسر نوکس (شب) و برادر تاناتوس (مرگ) بود. در جنگ تراوا چون زئوس در جبه ی تراوایی‌ها حاضر شد المپیان از هیپنوس در خواست کردند تا هنگام جنگ تروا زئوس را خواب کند تا خدایان دیگر به کمک یونانیان بروند و وقتی زئوس از خواب بلند شد به دنبال هیپنوس رفت و هیپنوس به معبد مادرش نوکس پناه برد. در اساطیر روم با سومنوس مطابق است.
براساس اساطیر یونانی، هیپنوز در یک غار زندگی می‌کرد. عمارتی که از آن طلوع و غروب خورشید را نمی‌دید و در واقع از آنجا حتی اندکی از روشنایی روز دیده نمی‌شد. در ورودی غار او، تعدادی گیاه خشخاش و دیگر گیاهان خواب‌آور روییده بودند. عمارت داخل غار او هیچ در یا دروازه‌ای نداشت تا بر اثر صدای سایش و اصطکاک لولاهای در، بیدار نشود. رودخانهٔ برزخ در دنیای زیرین (عالم مردگان) از غار او سرازیر می‌شود. این رودخانه به نام «رود فراموشی» شناخته شده‌است.
هیپنوز همراه برادر دوقلوی خود، تاناتوس (خدای مرگ)، در دنیای زیرین زندگی می‌کرد. دنیای زیرین در انجیل‌های انگلیسی زبان «جهنم» نامیده شده‌است. مادر هیپنوز، نوکس (ایزدبانوی شب) و پدرش، اربوس (ایزد تاریکی) بود. نوکس خدایی قدرتمند و ترسناک بود به‌طوری‌که حتی زئوس از ورود به قلمرو او می‌ترسید. همسر هیپنوز، پاسیده آ، یکی از جوان‌ترین الهه‌های شکوهمندی بود که هرا (ایزدبانوی ازدواج و تولد) وی را به هیپنوز وعده داده بود. پاسیده آ، الههٔ توهم، تمدد اعصاب و آرامش بوده‌است. سه فرزند پسر هیپنوز، به نام اونیروس‌ها شناخته شده‌اند که در زبان یونانی همان «رؤیاها» هستند. مورفئوس، خدای بالدار رویاهاست که می‌تواند به شکل انسان در خواب‌های آدمی ظاهر شود. فوبتور، تجسم کابوس‌ها و ایجادکنندهٔ رویاهای ترسناک است. او می‌تواند به شکل هر حیوانی از جمله خرس و ببر درآید. فانتائوس، به خاطر ایجاد رویاهای غیرواقعی و سرشار از تخیل معروف است. این سه برادر در رویاهای پادشاهان ظاهر می‌شدند. اونیروس‌ها در غاری نزدیک اقیانوس زندگی می‌کردند. غاری که دو دروازه برای ارسال رویاهای آدمی داشت؛ که یکی از شاخ بود و رؤیاهای حقیقی آدمی از آن می‌گذشت و دیگری از عاج بود و خوابهای دروغین از طریق آن به آدمیان ارسال می‌شد. هرچند قبل از اینکه سه برادر کار خود را آغاز کنند، نخست هیپنوز باید شخص دریافت‌کنندهٔ رؤیا را خواب می‌کرد.
هیپنوز در آثار متعدد هنری ظاهر شده‌است که بیشتر آن‌ها روی بدنهٔ ظروف و گلدانهای باستانی هستند. اما یکی از معروف‌ترین آثار هنری که هیپنوز را به تصویر می‌کشد، مجسمهٔ برنزی از سر اوست که در حال حاضر، در موزهٔ بریتانیای لندن نگهداری می‌شود. در این سر برنزی، بالها از شقیقه‌ها جوانه زده‌اند و موها با دقت و استادانه مرتب شده‌اند.
هیلاس
در اسطوره‌های کلاسیک، هیلاس (یونانی: Ὕλας) جوانی مذکر بود که به عنوان همسر و بنده هرکول بود. (روم هرکول). ربودن وی توسط نیمف‌های آب، یک موضوع در هنر باستانی بود، و یک شخص با یک موضوع ادامه دار برای هنر غرب در سنت کلاسیک بوده‌است.
در اسطوره یونانی، هیلاس پسر پادشاه تئوداماس از دروپیان‌ها بود. منابع رومی مانند Ovid، معتقدند که پدر هیلاس، هرکول بوده و مادرش مِلیتی یا مِلیته، یک نیمف بوده‌است (متامورفوس، ۹٫۲۷۹) و یا به عبارتی مادرش همسر توداماس بوده‌است، که روابط زناکارانه‌اش با هرکول باعث نبرد میان شوهرش و او شد.
پس از آنکه هرکول، تئوداماس را در نبرد نابود کرد، او هیلاس (Hylas) را به عنوان پیشیار (Squire یا جوان اشرافی که به عنوان ملازم و نوچه به شوالیه‌های قرون وسطی خدمت می‌کرد تا اسلحه‌دارش باشد.) در کنار خود آورد و او را به عنوان یک جنگجو آموزش داد. شاعر تئوکریتوس Theocritus (حدود ۳۰۰ قبل از میلاد) دربارهٔ علاقه میان هرکول و هیلاس به این صورت نوشته است: "ما نخستین فانی‌هایی نیستیم که زیبایی را در آنچه که زیباست ببینیم. حتی فرزند آمفیتریون با قلبی از برنز (درجایی سنگدل)، که موفق به شکستن شیر نیمیان وحشی شد، از طرف دیگر پسرک وردستش را دوست داشت (در اینجا قلبی رئوف دارد)، هیلاسِ دوست داشتنی، که موهای فرفری داشت؛ و مثل یک پدر برای این پسر عزیزی کرده، و به او همه چیزهایی که او را یک مرد قدرتمند و معروف می‌ساخت، آموخت.»
هرکول، هیلاس را با خود بر آرگو سوار کرد، و او را یکی از اعضای آرگونات‌ها نمود. هیلاس توسط پری چشمه پگای که نامش دریوپا (Dryopa) بود، ربوده شد، که در Mysia عاشق او شده بود و بدون ردیابی (Apollonios Rhodios) ناپدید شدند. این اتفاق هرکول را بسیار ناراحت کرد، بنابراین او همراه با پُلیفِموس (Polyphemus) مدتی طولانی به دنبال هیلاس گشتند. کشتی آرگونات‌ها آن‌ها را جا گذاشته و بدون آن‌ها به راه خود ادامه دادند. بر اساس متون لاتین Argonautica Valerius Flaccus، او هرگز هیلاس را پیدا نکرده بود، زیرا او عاشق نیمف‌ها شده بود و به زندگی با آن‌ها ادامه می‌داد «تا در قدرت و عشق آنها شریک باشد».
در اسطوره یونانی، هیلاس پسر پادشاه تئوداماس از دروپیان‌ها بود. منابع رومی مانند Ovid، معتقدند که پدر هیلاس، هرکول بوده و مادرش مِلیتی یا مِلیته، یک نیمف بوده‌است (متامورفوس، ۹٫۲۷۹) و یا به عبارتی مادرش همسر توداماس بوده‌است، که روابط زناکارانه‌اش با هرکول باعث نبرد میان شوهرش و او شد.
پسر شاه تئوداماس و نیمفی به نام منودیکه بود. هراکلس عاشق پسرک شد، پدرش را کشت و او را ربود و خدمت کار و همراه خود کرد. هراکلس او را به عنوان یکی از آرگونوت‌ها به کشتی آرگو برد. هنگامی که آرگونات‌ها در ساحل میسیا به خشکی نشستند، "هولاس" به دنبال پیدا کردن آب برای هراکلس به بیرون رفت. پری چشمه‌ای به نام پگای عاشق او شد و وی را به ته چاه کشید. هراکلس کیوسی‌ها را مأمور یافتن وی کرد. او خود نیز با فریاد زدن نامش سعی کرد هولاس را پیدا کند، اما بی‌نتیجه بود و صدای هولاس تنها به شکل یک پژواک خفیف از ته چاه شنیده می‌شد، از این رو برخی می‌گویند که او در واقع خود به پژواک دگردیسی پیدا کرده‌است. در حالی که هراکلس به دنبال فرد مورد علاقه‌اش بود، آرگونات‌ها بادبان‌ها را کشیده و ساحل را ترک کردند و هراکلس و دیگر همراهش پولیفموس را جا گذاشتند. هراکلس تهدید کرد که به کشور میسیا حمله خواهد نمود مگر اینکه آن‌ها "هولاس" را زنده یا مرده پیدا کنند. آنان تا قرن‌ها هولاس را می‌جستند.
آدمتوس
آدمتوس، در اسطوره‌های یونان، پادشاه فرای در تسالی است.
پسر فرس بود و به عدالت‌ورزی شهرت داشت، تا جایی که چون آپولون از سوی زئوس به یک سال بردگی بر روی زمین محکوم شد، نزد آدمتوس رفت و آپولون در عوض خدمت آدمتوس، او را در اجرای شرط ازدواج آلکستیس که بستن شیر و گراز به ارابه بود، یاری داد. اما آدمتوس فراموش کرد به درگاه آرتمیس سپاسگزاری کند و حجله خود را پر از مار یافت.  در جوانی به بستر مرگ افتاد، در روزی که برای مرگ وی تعیین شده بود، هیچ‌کس حاضر نشد بلاگردان او بشود و فقط همسر او به این فداکاری رضایت داد و حاضر شد به جای او بمیرد تا آدمتوس جاودانه شود، اما  هراکلس که مهمان آدمتوس بود با مرگ جنگید و دورش کرد و آلکستیس زنده ماند.
آدراستوس
پس از کشته شدن پدر به پدربزرگ مادریش، پولوبوس پناه برد. پولوبوس او را وارث خود کرد و آدراستوس پادشاه سیکوئون شد و آرگوس را نیز پس گرفت. جزو «مخالفان هفت‌گانهٔ تب» بود. در جنگ با تب شکست خورد و گریخت. ده سال بعد رهبری ایپگون‌ها، فرزندان مخالفان هفت‌گانه را به عهده گرفت و این بار پیروز شد اما در این نبرد فرزند وی آیکیالئوس کشته شد و او از غم مرگ فرزند جان داد و پس از او نوه‌اش دیومدس (2)، شاه آرگوس شد.
هولوس
هولوس ، در اسطوره‌های یونان پسر هراکلس و دیانیرا است.
او سرکردهٔ هراکلیدای بود. پس از آن‌که ائوروستئوس را کشت و بر آرگوس مسلط شد، مجبور شد به دلیل طاعون شهر را ترک کند. در حملهٔ دوم برای تسخیر پلوپونز، پیشنهاد کرد با حریفی تن به تن بجنگد و در صورت شکست خوردن تا نیم قرن هراکلیدای حملهٔ دیگری نکند. اما در نبرد توسط اخموس کشته شد.
آمازون‌ها
آمازون‌ها در اسطوره‌های یونانی، نام قبیله‌ای از زنان جنگجو است که هیچ مردی را به جمع خود راه نمی‌دادند. زنان جنگجویی که در ایلیاد با نام antianeirai و توسط هرودوت با نام androktones توصیف شده‌اند. احتمال دارد علاوه بر اساطیری بودن، واقعیت تاریخی داشته باشند. هردوت جای ایشان در میان مرزهای سکاها و سرمتی‌ها می‌داند (کشور اکراین امروزی) البته برخی تاریخ شناسان مکان آن‌ها را در آسیای صغیر و یا بیشتر در لیبی می‌دانند.
منشا این واژه چندان قطعی نیست. این احتمال هست که یک واژه ترکیبی ایرانی باشد (ها-مازان) در معنی «با هم جنگیدن، هم‌رزمی». همچنین می‌تواند برگرفته از لغت "amazoi" که در زبان یونانی به معنی «پستان کم» ناشی از افسانه‌ای است که می‌گویند آن‌ها پستان سمت راست دختران را از جوانی می‌بریدند یا می‌سوزاندند، تا کشیدن کمان برایشان آسان شود، چون تیر و کمان سلاح اصلی آن‌ها بود. آمازون‌ها از شمشیر هم استفاده می‌کردند، تبر دو طرفه و سپرهای هلالی شکل با خود حمل می‌کردند. بیشتر نبردهای آن‌ها بر پشت اسب انجام می‌شد.
آن‌ها بعضی مواقع برای بقای نسل با مردهای قوم‌های دیگر ملاقات می‌کردند، اما فقط دخترها را بزرگ می‌کردند و پسرها را کشته یا به نزد پدر بازمی‌گرداندند.
هرکول نیز مجبور بود به سرزمین آمازون سفر کند تا نهمین خوان خود که توسط یوریستئوز برای او طرح شده بود را به اتمام برساند. این خوان به «کمربند هیپولیتا» شهرت دارد و وظیفهٔ او برگرداندن این کمربند نمادی بود که از طرف آرس، خدای جنگ به آمازون‌ها داده شده بود. می‌گویند که آمازون‌ها از نوادگان آرس و اتررا هستند.
آمفیتروئون
آمفیتروئون در اسطوره‌های یونان، پسر آلکایوس، پادشاه تیرینس در آرگولیس و نوهٔ پرسئوس بود. او یک سرکردهٔ بزرگ تبی بود که اصلیتی تیرینسی، در شرقی‌ترین قسمت پلوپونز داشت. بر طبق گفته‌های هزیود، آلکتروئون، پادشاه موکنای و برادر آلکایوس، از "آمفیتروئون" درخواست کرد تا در نبود او برای رفتن به جنگ با اهالی جزیره تافیان که هشت پسرش را کشته بودند، از تاج و تخت او مراقبت کند. آلکتروئون قبل از رفتن، وعده ازدواج دخترش آلکمنه را به "آمفیتروئون" داد. هنگامی که آلکتروئون از جنگ بازگشت، "آمفیتروئون" به‌طور اتفاقی با پرتاب گرزی به سمت گله گاوها او را کشت. بعد از این ماجرا او همراه با آلکمنه به تبس گریختند. کرئون پادشاه تبس، او را از گناه قتل پاک نمود، اما "آمفیتروئون" موفق نشد عشق آلکمنه را بدست بیاورد تا اینکه آلکمنه هنگام ازدواج با او شرط کرد که تنها زمانی با او هم‌بستر خواهد شد که او انتقام هشت برادرش را از اهالی جزیره تافیان بگیرد. او شرط را پذیرفت و کرئون هم با "آمفیتروئون" توافق کرد که اگر آن‌ها را از شر روباه غول‌پیکر تئومسیان خلاص کند، به او کمک خواهد کرد. "آمفیتروئون" پس از غلبه بر روباه با لشگری به سوی جزیره تافیان تاخت. پادشاه تافیان، موهایی زرین داشت که او و شهرش را نامیرا و شکست‌ناپذیر ساخته بود. اما هنگامی که "کومائثو" دختر پادشاه "آمفیتروئون" را دید، شیفته او شد و موهای زرین پدرش را برید و او بلافاصله مرد. جزیره تافیان به دست "آمفیتروئون" افتاد، سپس کومائثو را به دلیل خیانت به شهر و پدرش کشت.
در طی زمانی که "آمفیتروئون" مشغول نبرد بود، زئوس خود را به شکل او درآورد و با آلکمنه هم‌بستر شد. آمفیتروئون روز بعد از نبرد بازگشت و به‌طور معمول او نیز با آلکمنه هم‌بستر شد؛ که در نتیجه این نزدیکی‌ها او دوقلو به دنیا آورد؛ هراکلس برای زئوس و ایفیکلس برای "آمفیتروئون".
اسکات ادکینز نقش آمیفتروئون را در فیلم افسانه هرکول بازی کرده است.
نرئید
نرئیدها ، در اسطوره‌های یونان، پریان دریا که ساکن اعماق دریای اژه بودند و همراه با پدر خود درون غارهای نقره‌گون زندگی می‌کردند. آن‌ها پنجاه دختر زیبای نرئوس و دوریس بودند. مشهورترین‌شان ثتیس معشوقهٔ زئوس و پوزئیدون، آمفیتریت زن پوزئیدون و گالاتیا معشوقهٔ پولیفموس سیکلوپ بودند. این زنان زیبا اغلب ایزد دریاها پوزئیدون را همراهی می‌کردند و همیشه رفتاری دوستانه داشتند و به ماهیگیران و دریانوردان در مقابل طوفان‌های خطرناک کمک می‌کردند. آن‌ها با حوری‌های دریایی همانند سیرن‌ها بسیار تفاوت داشتند. بسیاری بر این باورند که آن‌ها قادر به پیشگویی بودند.
در هنر باستان، به خصوص گلدان‌های یونانی دارای نقش‌های سیاه، آن‌ها به طور کامل پوشیده بودند، همانند گلدان کرنتین (قرن ششم پیش از میلاد)، جایی که نرئیدها در کنار بستر مرگ آشیل ایستاده‌اند و لباس عزاداری به تن دارند. آن‌ها بعدها در هنر به صورت برهنه یا نیمه برهنه، سوار بر دلفین‌ها، اسب‌دریایی و دیگر موجودات دریایی به تصویر کشیده می‌شدند.
= قمر = یکی از بزرگ ترین قمرهای سیّاره نپتون نیز به نام نرئید شناخته می شود.
آمفیون
آمفیون Amphion، در اسطوره‌های یونان، پسر زئوس و آنتیوپه است. با برادرش زتوس شهر تب را گرفتند و دیرکه و شوهرش لوکوس را به انتقام رفتار آن‌ها با مادرشان کشتند و با هم بر تب حکم راندند. دیوار شهر تب را این دو برادر ساختند.
آمفیون و برادرش زتوس دو موسیقیدان بزرگ بودند که بنا بر افسانه ها با نوای چنگشان سنگ ها خود به خود به حرکت در می آمدند و قصرهای شهر تبس را ساخته اند.
آمون
آمون، از خدایان مصر باستان و خدای محلی تبس. معادل زئوس در یونان و ژوپیتر رومیان است. آمون یا عمون به معنای نابینا (أمون-رع): یکی از مهم‌ترین خدایان مصر باستان بود. به عنوان خالق، حاکم، خدای حاصل خیزی و خدای خورشید شناخته می‌شد.
آمون را با قرص خورشید و دو آرایه بلند پر بر تاج در مصر باستان به نمایش در می‌آوردند. در بعضی از تصاویر او را به شکل مردی به صورت برانگیخته با پوست تیره و آراسته به پرهای بلند به تصویر در آمده است. این خدا در بعضی از تصاویر به شکل قوچ کشیده شده است.
معبد اقصر در کرنک بیش از۱۰۰ متر طول و۵۰۰متر عرض دارد. این تالار را ۱۴۴ستون به ۱۶ ردیف نگاه می‌داشته، ستون‌های دو ردیف اول از سایر ستون‌ها بلندتر بوده است.این ستون‌ها حایل سقف مسطح بودند. این معبد در زمان آمنحوتپ چهارم بسته شده بود. آملیا ب. ادوارد در کتاب خود، اینگونه این معبد را توصیف می‌کند:
نستور
نستور ، در اسطوره‌های یونان، شاه پولوس است.
پسر و خلوریس بود. از میان دوازده پسر نلئوس تنها او بود که از حملهٔ هراکلس به پولوس جان سالم به در برد. پس از مرگ یازده برادرش، خدایان باقیمانده ی عمر آنان را به نستور بخشیدند و وی از موهبت عمری بسیار طولانی برخوردار گردید. در جنگ تروا سالخورده‌ترین و عاقل‌ترین جنگاور محسوب می‌شد.
آنتایوس
آنتایوس ، در اساطیر یونانی، غول لیبوا است.
پسر پوزئیدون و گایا بود. قدرت خارق‌العاده‌ای داشت که از تماس با مادرش گایا (زمین) به دست می‌آورد. "آنتایوس" که دارای قدرت شگفت انگیزی بود، با هر بیگانه‌ای که به سرزمینش وارد می‌شد کشتی می‌گرفت و چون زمین می‌خورد قدرت تازه می‌یافت و برهمه چیره می‌گشت و با استفاده از جمجمه آنها سقف معبد پدر خود خدای دریاها را می‌پوشاند. سرانجام هراکلس با کمک آتنا او را از زمین بلند کرد و آن‌قدر فشار داد تا کشته شد.
نمسیس
نِمِسیس در اساطیر یونان الههٔ نیک و بد، عدالت و انتقام بود. تندیس و معبد او در روستای رامنوسیا واقع در شمال آتیک است و به همین علت با نام رامنوسیا نیز شناخته می‌شود. او به عنوان دختر زئوس یا اوکئانوس شناخته می‌شود، اما برطبق هزیود او فرزند اربوس و نوکس (شب) بود. او مجازات‌کنندهٔ عاشقان بی‌وفا و قانون‌شکنان و مغروران بود. "نمسیس" به مانند یک زن جدی دارای بال، که در دست چپ خود یک شلاق، افسار، شمشیر، شاخه سیب یا یک ترازو دارد.
علی رغم اینکه ایزدبانویی قابل احترام بود، "نمسیس" غم و اندوه فراوانی برای افراد فناپذیری همچون نارسیس به بار آورد که یکی از دخترانی که جواب عشقش را از نارسیس نگرفته بود دعا کرد که باشد روزی که این مغرور و خودشیفته، روزی عاشق خودش شود و نمسیس این کار را برعهده گرفت. نارسیس شکارچی زیباروی و گردن فرازی بود که عاشقان خود را خوار می‌شمرد. نمسیس او را کنار آبگیری فریفت و بازتاب خود را در آب مشاهده نمود و عاشق خود شد، بدون آنکه بداند آن بازتاب تنها چیزی شبیه عکس است. نارسیس نمی‌توانست دست از زیبایی خود بردارد و سرانجام در همان حال جان باخت. نمسیس بر آن بود که هیچ کس نباید خیلی خوب باشد، و همیشه آنانی را که با هدایای بسیار مورد احترام قرار می‌گرفتند، نفرین می‌کرد.
واژهٔ "نمسیس" در اصل به معنای توزیع‌کننده شانس و اقبال است؛ که این شانس بر اساس شایستگی توزیع می‌گردد. بنابراین، "نمسیس" به افرادی اشاره دارد که در حق این شایستگی ایجاد اختلال می‌کنند. در تراژدی‌های یونان نمسیس به‌طور عمده خونخواه جرم و تنبیه‌کنندهٔ گستاخی به نظر می‌رسد و همدست آته و ارینی‌ها می‌باشد.
او گاهی با آدراستیا قیاس می‌شود که به معنای فردی است که راه گریزی از او نمی‌باشد.
نوتوس
نوتوس ، در اسطوره‌های یونان، باد جنوب است.
او را برادر بورئاس و زفوروس می‌دانند. او طبیعتی آرام و گرم داشت اما در فصل پائیز توفان بر پا می‌کرد و موجب از بین رفتن محصولات کشاورزان می‌شد.
آنتیگونه
آنتیگون ، در اسطوره‌های یونان، دختر ادیپ و یوکاسته است.
برادرانش پولونیکس و اتئوکلس در جنگ مخالفان هفتگانهٔ تبس همدیگر را کشتند و کرئون دایی‌شان و پدر همون، پادشاه تبس تدفین پولونیکس را به جرم خیانت ممنوع کرد. آنتیگون از این فرمان سرپیچی می‌کند و می‌گوید که «از قلب فرمان می‌برد». او برادر را به خاک می‌سپارد و به دستور کرئون زنده در گور می‌شود.
دختر اویدیپیوس یا ادیپ (شاه تبس) و یوکاسته یا اپیکاسته (که مادر و در عین حال همسر اویدیپوس بود) در نمایشنامه‌های اویدیپیوس در کولونوس و آنتیگونه اثر سوفوکلس، داستانش شرح داده شده‌است. اما روایت‌های دیگری نیز از سرگذشت او وجود داشته‌است که یکی از آن‌ها تراژدی به قلم ائوریپیدس بوده‌است که مفقود شده‌است.
بعد از آنکه اویدیپیوس پی برد که با مادر خود زنا کرده‌است، یوکاسته (مادر و همسرش) خود را به دار آویخت و اویدیپوس نیز چشم خود را کور کرد. اویدیپوس سوگند خورد که خانواده و دیار آلودهٔ خود را ترک کند اما کرئون (برادر یوکاستا) از او خواست مدتی آنجا بماند. در این مدت کرئون به عنوان نائب السلطنه حکومت کرد. بعداً پسران اویدیپوس، یعنی اتئوکلس و پولونیکس، تاج و تخت را تصاحب کردند و پدر را بیرون راندند. آنتیگونه همراه اویدیپوس رفت تا در آوارگی‌های او راهنمایش باشد. وقتی اویدیپوس سرانجام به حریم مقدس پوسئیدون در کولونوس رسید که مقدر بود در آنجا بمیرد. ایسمنه (خواهر آنتیگونه) نزد اویدیپوس و آنتیگونه رفت و به آنها خبر داد که برادران به نزاع برخاسته‌اند و کرئون که از اتئوکلس دفاع می‌کند مایل است اویدیپوس به تبس باز گردد. زیرا طبق یک پیشگویی حضور اویدیپوس موجب پیروزی کسی می‌شود که به اویدیپوس پناه بدهد. اویدیپوس در محراب ماند اما کرئون با سربازانش از راه رسید و خواست ایسمنه و آنتیگونه را برباید تا اویدیپوس مجبور به همکاری شود. اما اویدیپوس از اهالی کولونوس تقاضا کرد که به دنبال تسئوس (شاه آتن) بروند. تسئوس به سرعت آمد و هر دو خواهر را نجات داد.
وقتی اویدیپوس از دنیا رفت، آنتیگونه و ایسمنه داوطلبانه به تبس بازگشتند در حالیکه پولونیکس با هفت سردار به تبس حمله کرده بود. پولونیکس و اتئوکلس در نبرد تن به تن یکدیگر را کشتند. کرئون جسد اتئوکلس را با تشریفات شاهانه به خاک سپرد اما چون پولونیکس را یاغی و خائن می‌دانست جنازه‌اش را رها کرد تا بگندد و ممنوع کرد که کسی به آن دست بزند. آنتیگونه این بی‌حرمتی را تحمل نکرد و سه مشت خاک بر جنازه پاشید و در صدد دفن جنازه برآمد. سربازان کرئون آنتیگونه را دستگیر کردند. آنتیگونه تقاضای ایسمنه را که خواست در جرم و مجازات او شریک شود نپذیرفت زیرا ایسمنه موقعی که آنتیگونه خواست اقدام به دفن برادر کند از کمک کردن امتناع کرده بود.
کرئون آنتیگونه را به دلیل نافرمانی‌اش به مرگ محکوم کرد اما برای اینکه قاتل او نباشد دستور داد آنتیگونه را با آب و غذا در غاری حبس کنند. هایمون پسر کرئون که نامزد آنتیگونه بود به دفاع از آنتیگونه برخاست و به پدر اعتراض کرد اما نتیجه‌ای در برنداشت. تیرسیاس، غیبگوی پیر و نابینای تبس، نزد کرئون آمد و به او هشدار داد و در خواست کرد مردگان را دفن کند و زندگان را از گور درآورد. کرئون به اکراه پولونیکس را دفن کرد و بعد به سراغ غاری رفت که آنتیگونه در آن حبس شده بود. غار را گشود اما با جنازهٔ آنتیگونه که خود را به دار آویخته بود مواجه شد و هایمون را بالای سر جنازه دید. هایمون با خنجری که داشت سعی کرد ضربه‌ای به پدر بزند اما بعد خود را کشت. ائورودیکه، همسر کرئون بعد از شنیدن مرگ پسرش خودکشی کرد.
مایکل گرانت. جان هیزل. فرهنگ اساطیر کلاسیک یونان و روم. ترجمه رضا رضایی. نشر ماهی
نیکه
نیکه الههٔ پیروزی در افسانه‌های یونان باستان بود که دختر پالاس و استوکس شمرده می‌شود. او بیشتر به عنوان یک نماد شناخته شده‌است. به صورت دختری بالدار با تاج پیروزی تصویر می‌شود.
نام شرکت نایکی که کفش و دیگر وسائل ورزشی می‌سازد از نام این ایزدبانو گرفته شده است.
آنخیسس
آنخیسس (Anchises) یا آنشیز در اسطوره‌های یونان، پسر کاپون و تِمیسته (ثِمیسته) است.
زئوس، آفرودیته را به عشق او گرفتار کرد. از پیوند آن دو آینیاس به دنیا آمد که رومیان او را جد خود می‌دانستند. پس از سقوط تروا آینیاس او را بر دوش گرفت و به ایتالیا گریخت.
آتیس
آتیس یا ، از شخصیت‌های اسطوره‌های یونان می‌باشد.
کوبله، الههٔ فروگیایی عاشق وی بود. سبلی به سبب عشق و حسادت شدید و برای آن‌که آتیس نتواند با کس دیگری ازدواج کند، او را وادار کرد تا خود را اخته کند. آتیس در اثر این زخم جان سپرد و کوبله به یاد او همه خادمان معبد خود را امر کرد تا خود را خواجه کنند و آتیس را به صورت درختی در آورد.
آخایوس
آخایوس ، در اسطوره‌های یونان، پسر کسوتوس است. او برادر یون بود. آخایوس به کمک متحدانش آتن و آیگیالوس را از چنگ برادر درآورد. قبیله آخایایی که پس از آوارگی‌های فراوان در پلوپونز استقلال یافت از او به وجود آمد.
آخرون
آخرون مانند سایر رودها شخصیتی انسانی دارد و پدر اسکالافوس محسوب می‌شود. این رود از ایپروس جنوبی می‌گذرد و آبکندهای آن چنان تیره و ژرف است که شاعران یونانی آن را رودی از رودهای دوزخ یا منشعب از سرچشمه‌ای دوزخی شمرده‌اند.
بنابر برخی روایات آخرون یکی از پسران زمین بود که به سبب کمک به تیتان‌ها در جنگ‌شان با المپیان، محکوم شد که به دنیای زیرزمین برود.
آندروماخه
آندروماخه یا آندروماک در اسطوره‌های یونان، دختر ایتیون است. او با هکتور ازدواج کرد و آستواناکس را به دنیا آورد. پس از سقوط تروا و کشته شدن هکتور و آستواناکس، او را به کنیزی به نئوپتولموس دادند.
مارسواس
مارسواس یا مارسیاس در اسطوره‌های یونان، نوازنده فلوت است.
آتنه فلوتی دو سر ساخت برای آن‌که ادای گورگون‌ها را در سوگ مدوسا در بیاورد. پس از مدتی آن را دور انداخت. مارسواس آن را یافت و در نواختن آن ماهر شد و آپولون را به رقابت طلبید. پس از رقابتی طولانی و به داوری موزها، آپولون در رقابت پیروز شد و مارسواس را کشت و پوست او را کند و از خونش رود مارسواس جاری شد.
آوگیاس
آوگیاس ، در اسطوره‌های یونان، پادشاه الیس است. در فارسی با تلفظ فرانسوی اوژیاس (Augias) نیز نامیده می‌شود. آوگیاس اصطبلی بزرگ با سه هزار گاو داشت که سی سال تمیز نشده بود، تا اینکه هرکول (هراکلس) به عنوان پنجمین شاهکار خود درطی یک روز با منحرف کردن آب دو رودخانه آن را شست‌وشو داد و تمیز کرد.
اصطلاح طویله اوژیاس برای اشاره به مراکز و ادارات دولتی در بعضی کشورها که پر از فساد هستند نیز به‌کار می‌رود.