hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
رصدخانه یرکیز
رصدخانه یرکیز یک مرکز رصد تاریخی در کشور آمریکا است. این رصدخانه در ۱۸۹۷ تأسیس گردید.
این رصدخانه که در ویسکانسین قرار دارد، متعلق به دانشگاه شیکاگو می‌باشد.
آلفرد گیوم
آلفرد گیوم (زاده ۱۸۸۸ - درگذشته ۱۹۶۶) از مترجمین قرآن به زبان انگلیسی.
او در ۱۸۸۸ (میلادی) متولد شده و فارغ‌التحصیل دانشگاه آکسفورد است؛ و دارای تالیفات بسیاری درباره اسلام و تاریخ اسلام از جمله سیره رسول الله‌است. از آنجا که او استاد زبان عربی در دانشگاه‌های اروپاست، گفته شده که ترجمه او یکی از ترجمه‌های خوب به شمار می‌رود.
در کتاب مختصر خود موسوم به اسلام می‌گوید:
پیمان هوشمندزاده
پیمان هوشمندزاده (۱۳۴۸ تهران) نویسنده و عکاس ایرانی و از بنیان‌گذاران جایزه شید (جایزه مستقل عکاسی مستند اجتماعی ایران) است. او چند کتاب نوشته‌است و در زمینه عکاسی برنده جایزه‌های گوناگون شده و نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی بسیاری در تهران، بلژیک، دانمارک، یونان، لبنان، برلین، استرالیا، گرجستان، کویت، نیویورک و پاریس برگزار کرده‌است.
هوشمندزاده دانش‌آموخته عکاسی از دانشگاه آزاد اسلامی است. او کار خود به عنوان عکاس را ابتدا با نشریات و آژانس‌های عکس شروع کرد و بعد از مدتی با همراهی جواد منتظری و امید صالحی آژانس عکس 135Photos را تأسیس کرد. مجموعه قهوه خانه‌های گمرک و دست‌ها و کمربندها از معروفترین آثار او محسوب می‌شوند.
محمدحسن شهسواری
محمدحسن شهسواری (زاده ۱۳۵۰ در بیرجند) نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی است.
او که دانش‌آموخته رشتهٔ ارتباطات است، داور چند جشنواره و مسابقهٔ ادبی از جمله جایزه هوشنگ گلشیری، مسابقه بهرام صادقی و جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعاتی بوده‌است.
مهسا محب‌علی
مهسا محب‌علی (متولد ۲۱ مرداد ۱۳۵۱ در تهران)، نویسنده و منتقد ادبی ایرانی است.
محب‌علی در دانشکده هنرهای زیبا موسیقی خوانده‌است. او از نویسندگان نسل سوم ادبیات داستانی ایران محسوب می‌شود، داستان‌نویسی را از کارگاه‌های رضا براهنی در دههٔ ۱۳۶۰ آغاز کرد. وی در سال‌های اخیر چند دوره کارگاه داستان‌نویسی برگزار کرده‌است. او برندهٔ دو دورهٔ جایزهٔ بنیاد گلشیری برای مجموعه داستان «عاشقیت در پاورقی» و رمان «نگران نباش» است. وی هم‌چنین برای رمان نگران نباش جایزهٔ نویسندگان و منتقدان مطبوعات را نیز دریافت کرده‌است. رمان «نگران نباش» توسط رباب محب به سوئدی ترجمه شده و نشر ادیلبریس آن را چاپ کرده‌است. هم‌چنین در سال ۱۳۹۴ ترجمه ایتالیایی رمان نگران نباش به ترجمهٔ جاکومو لنگی، توسط نشر «پونته ۳۳» در ایتالیا منتشر شد. محب‌علی در سال ۲۰۱۳ به دعوت دانشگاه آیووا در برنامهٔ نویسندگی بین‌المللی شرکت کرد و مقالهٔ «تعریفی نوین از جنسیت» را در این برنامه ارائه داد. وی همچنین داستان کوتاه «مسیح مرمرین من» را برای مجموعهٔ «تهران نوآر» نوشت که این مجموعه به ترجمه و ویراستاری سالار عبده توسط انتشارات آکاشیک در آمریکا چاپ شده‌است. مهسا محب‌علی یکی از نویسندگان سایت on the map می‌باشد که زیر نظر دانشگاه آیوا فعالیت می‌کند. این مجموعه داستان در سال ۱۳۸۳ سه بار تجدید چاپ شده و از چاپ چهارم آن در ایران جلوگیری شد.
حسین مرتضاییان آبکنار
حسین مرتضاییان آبکنار (زاده ۱۳۴۵) داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و مدرس داستان‌نویسی ایرانی است. او به خاطر رمان عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک برنده عنوان بهترین رمان اول سال ۱۳۸۵ جایزه ادبی گلشیری شد.
حسین مرتضاییان آبکنار در ۵ اسفند ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. پس از به پایان بردن تحصیلاتش در رشتهٔ هنرهای نمایشی (گرایش طراحی صحنه) به فیلم‌نامه‌نویسی روی آورد. در زمان جنگ ایران و عراق بین سال‌های ۱۳۶۵-۱۳۶۷ به سربازی رفت و حضورش در جبهه‌های جنگ «بر فضای داستان‌هایش تأثیر گذاشت.» در سال ۱۳۶۸ در جلسات عمومی داستان‌خوانی سیروس طاهباز در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شرکت کرد. در سال ۱۳۶۹ با دائر شدن کارگاه داستان‌نویسی گلشیری به جمع شاگردان گلشیری پیوست. آبکنار در سال‌های ۱۳۷۷ و ۱۳۷۹ به دعوت گلشیری عضو هیئت تحریریه ماهنامه کارنامه بود. او هم چنین سابقه تدریس داستان‌نویسی در دانشگاه هنر تهران و همچنین تدریس آزاد داستان‌نویسی را داراست . آبکنار در سال ۲۰۱۳ میلادی موفق به دریافت فلوشیپ از دانشگاه هاروارد شد و در حال حاضر ساکنِ آمریکا است. رمانِ "عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک یا از این قطار خون می‌چکه قربان!" در سال ۱۳۸۵ توسط نشر نی در تهران منتشر شد. این رمان که از نوزده فصل تشکیل شده روایت متفاوتی از جنگ ایران و عراق را بازگو می‌کند. این رمان که برنده جایزه گلشیری، جایزه مهرگانِ ادب و جایزه ادبیِ واو برای متفاوت‌ترین رمان سال شد پس از سه بار تجدید چاپ به علت نگاه ضد جنگ اجازه تجدید چاپ نیافت. آبکنار در گفتگویی دلیل انتخاب نام کتاب را این گونه عنوان می‌کند:
رمان داستان سرباز وظیفه‌ای به نام مرتضی است که با ۴ ماه اضافه خدمت به مدت ۲۸ ماه خدمت سربازی خود را سپری کرده و ترخیص شده و در حال بازگشت به شهر خویش است. با مرور خاطرات مشخص می‌شود که در مسیر برگشت دژبان برگه تسویه حساب او را پاره کرده و حال هیچ مدرکی برای اثبات فراری نبودن در دست ندارد. فصل‌های کتاب از نظم گاه‌شمارانه و خطی پیروی نمی‌کند و راوی در فصل‌های مختلف تغییر زاویه دید می‌دهد. این رمان را برخی به واسطه نگاه واقع‌بینانه و غیرایدئولوژیک اولین رمان ضد جنگ ایرانی می‌دانند.
گازرگاه هرات
گازرگاه هرات، معروفترین محل در هرات است. برخی برآنند که گازرگاه در اصل کارزارگاه بوده، زیرا در جنوب آرامگاه پیر هرات، خواجه عبدالله انصاری، میدان پهناوری است که میدان جنگ بوده و هراتیان در این میدان از شهر دفاع کرده‌اند.‌‌ گازرگاه بسیار به شهر هرات نزدیک است. کازیارکاه، بعد الالف زای و و یا مثناة و الف و راء: کوه و قریه یی است به هرات در آن مقبره‌هاست و از آن جمله مقبرۀ شسخ الاسلام انصاری. برخی این جای را گازرگاه خوانده اند به واسطۀ چشمه و لباس شویی، گازرگاه به معنای محل گازر است. جامی گفته است: گازرگهیست تربت او کابر مغفرت// در ساحتش سفید کند جامۀ سیاه اینکه «کارزارگاه» بوده است که سرانجام به تخفیف «گازرگاه» شده است. در جنگی که میان لشکر اسلام و خوارج واقع شده. نخست زیارت هفت چاه ایجاد شده بعد زیارت شیخ عمویه و بعد مزار پیر هرات. نخستین بار مزار خواجگاه هفت چاه در کازرگاه پدید آمد، سپس در هنگام حیات و جوانی شیخ الاسلام انصاری، خواجه عمو استاد و مرشد خواجۀ انصار وقتی فوت کرد در همان کازرگاه دفن می‌شود. شیخ الاسلام انصاری به کازرگاه می‌رود و به زیارت آرامگاه شیخ عمو، مرشد خود می‌رود و در آخر عمر در همانجا مسکن می‌گزیند. بعد از وفات خواجه عبدالله انصاری در کازرگاه به خاک سپرده می‌شود و از آن به بعد همه مزارات آنجارا تحت تأثیر خود در می‌آورد و کازرگاه به حیث آرامگاه پیر هرات شناخته می‌شود.در سایۀ خورشید نوشتۀ فضل الرحمن فقیهی استاد دانشگاه هرات.
اشوزوشت
اَشوزوشت (Ašō.zušta) یا مُرغ بَهمَن نام جغد افسانه‌ای در اسطوره‌های ایرانی است که ناخن می‌خورد.
در اسطوره‌های ایرانی، اشوزوشت را خدایگان آفریده‌اند تا در مقابل اهریمن قرار گیرد. او کتاب می‌داند و هنگامی که گفتارهای کتاب مقدس را برمی‌خواند دیوها به ترس می‌افتند.
در «صددر» آمده: «خدایگان به افزونی مرغی بیافریده است که او را «آشوزوشت» خوانند و «بهمن‌مرغ» نیز خوانند.
وردی که باید از سوی دینداران خوانده شود اینست:
«ای مرغ اشوزوشت! از این ناخن‌ها به تو آگاهی می‌دهم و آن‌ها را ویژةٔ تو می‌دانم. باشد تا برای تو نیزه‌ها و کاردهای بسیاری شوند، کمان‌ها و تیرهای شاهین‌پر بسیار و فلاخن‌های بسیاری شوند علیه دیوان مازنی.»
اینگونه افسانه‌ها و داستانهای باستانی ممکن است در طول تاریخ به نحوی دستخوش تغییرات قرار گرفته باشند.
سیپن
CPAN سرواژهٔ Comprehensive Perl Archive Network (شبکهٔ جامع بایگانی پرل) است، که یک بایگانی از بیش از ۱۹۶٬۰۰۰ ماژول نرم‌افزار به زبان برنامه‌نویسی پرل به همراه مستنداتشان است. پایگاه سیپن بر روی وب www.cpan.org است که بر روی بیش از ۳۵۱ مکان آینه شده است. "سیپن" می‌تواند به معنی خود شبکهٔ بایگانی یا اسکریپت پرلی که به عنوان یک مدیر بسته، رابط شبکهٔ بایگانی است بکار رود. بیشتر نرم‌افزارهای روی سیپن نرم‌افزار آزاد هستند.
مانند بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی، پرل مکانیسم‌هایی برای استفاده از کتابخانه‌های بیرونی کد دارد. که اجازه می‌دهد یک پرونده شامل تابع‌های مشترکی باشد که توسط چندین برنامه استفاده می‌شوند. پرل این‌ها را ماژول می‌نامد. ماژول‌های پرل معمولاً در پوشه‌هایی نصب می‌شوند که مسیرشان در مفسر پرل هنگام همگردانی قرار داده شده‌است. در سیستم‌های عامل یونیکسی مسیرهای معمول شامل "/usr/lib/perl۵"، "/usr/local/lib/perl۵"، و بسیاری از زیرپوشه‌هایشان است. دستهٔ کوچکی از ماژول‌های اصلی همراه پرل هستند. برخی از این‌ها مانند ExtUtils::MakeMaker کارهای bootstrapping می‌کنند.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۸۶
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۸۶
شهریبان کردی
شهریبان کردی (زاده ۱۹۷۳ در ازمیر) خوانندۀ زن کُرد اهل ترکیه است. وی هم‌اکنون در کشور آلمان زندگی می‌کند. شهریبان آثار ماندگاری از خود به جای گذاشته‌است به علت صراحت در گویش در بین جامعه کُرد از محبوبیت خاصی بر خوردار است.
شهریبان در سال ۱۹۷۳ میلادی در شهر ازمیر ترکیه به دنیا آمد. وی فرزند بزرگ خانواده خویش می‌باشد. پدر وی کارمند دولت بوده‌است. خانواده شهریبان اصالتاً از شهر قزل تپه (به معنای کوه طلا) واقع در استان کردنشین ماردین واقع در جنوب شرقی ترکیه می‌باشند. مادر وی از استان دیار بکر و از طایفه عمریان که یکی از بزرگترین طوایف ان منطقه می‌باشد.
صدرالدین احمد خالد زنجانی
صدرالدین احمد بن عبدالرزاق خالدی زنجانی یکی از وزرای دوران حکومت ایلخانان در ایران در دهه پایانی سده هفتم هجری بود. او بیشتر به نام صدر جهان معروف است. وی در سال ۶۹۷ هجری قمری درگذشت.
یکی از اقدامات مهم خواجه در زمان صدارتش رواج چاو یا پول کاغذی برای اولین بار در حکومت ایلخانی بود. صدرجهان اولین کسی در تاریخ ایران بود که دستور داد از اسکناس به جای پول‌های فلزی مرسوم آن‌زمان استفاده کنند. وی آن اسکناس‌ها را چاوه نامید.
صدرالدین به دستور غازان خان به قتل رسید. امروزه یکی از خیابان‌های مرکزی شهر زنجان به نام وی خوانده می‌شود.
سهره دمگاه‌سفید
سِهره دُمگاه‌سفید پرندهٔ گنجشک‌سان کوچکی است از خانوادهٔ سهره‌ایان. این پرنده ۱۵ سانتیمتر طول دارد و تا حدودی شبیه سهره جنگلی است، اما به واسطه سینه نارنجی، خطوط روی بال‌ها، روتنه نقطه نقطه و دمگاه سفیدش، که در پرواز مشخص است، متمایز می‌شود. در زمستان، در پس سر، لکه بی‌رنگی دیده می‌شود و پرنده نر دارای منقار زرد با نوک تیره است. اغلب به صورت گروهی و همراه با سهره جنگلی و زردپره‌ها به سر می‌برد. پروازش شبیه سهره جنگلی اما مستقیم‌تر است. در ایران زمستان‌ها در شمال فراوان است و گاهی تا ناحیه مرکزی، فارس و بلوچستان نیز دیده شده است. Wikipedia contributors, "Brambling," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Brambling&oldid=202529513 (accessed April 2, 2008).
سهره دمگاه‌زرد
سِهرهٔ دُمگاه‌زرد سرده‌ای از گنجشک‌سانان کوچک از خانوادهٔ سهرگان بومی اروپا و آفریقا و غرب آسیا هستند. معروفترین گونه این سرده قناری است.
ایل جهانبگلو
جهانبگلو، از ایل‌های کرد ایران است که صفویان آنرا از ارزروم به استرآباد (کتول و فندرسک) انتقال دادند و آنان در آنجا املاکی تهیه کردند. آقا محمد خان این ایل را به مازندران (حدود فرح‌آباد و قاجار خیز و گل نیشین) کوچ دادند و وظیفه مرزداری ایران به عهده ایشان بود. شرح خدمات روسای این ایل در تتمه روضةالصفا آمده‌است.
جهانبگلو (ابهام‌زدایی)
جهانبگلو می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
یحیی قراگوزلو
میرزا یحیی‌خان قراگوزلو ملقب به اعتمادالدوله (حدود ۱۲۷۰ - ۹ خرداد ۱۳۱۶ خورشیدی) وزیر معارف دوران رضاشاه پهلوی است.
یحیی خان فرزند سرتیپ‌ علی‌قلی خان بهاءالملک مالک روستای آبشینه همدان بود. دایی‌اش میرزا ابوالقاسم خان ناصرآلملک قراگوزلو نایب‌السلطنه احمدشاه قاجار و برادر بزرگترش علیرضا خان بهاءالملک نماینده همدان در دوره چهارم مجلس شورای ملی بود.
اعتماد‌الدوله در ۲۳ دی ۱۳۰۶ وزیر معارف شد. برنامه اعزام سالی یکصد دانشجو به اروپا را اعتمادالدوله پیشنهاد داد و به مرحله عمل رساند که از خدمات مهم به پیشرفت کشور بود. او در اول خرداد ۱۳۰۷ قانونی به تصویب مجلس شورای ملی رساند که دولت را مکلف می‌کرد به مدت شش سال، سالیانه صد دانشجو را با از طریق مسابقه انتخاب و برای تحصیل به خارج بفرستد و پس از بازگشت آنها، استخدامشان کند. در این قانون برای سال او اعزام، یکصد هزار تومان بودجه تصویب شد که میزان آن هر ساله با افزایش شمار دانشجویان، یکصد هزار تومان افزایش می‌یافت.
کنار رفتن یحیی قراگوزلو از وزارت معارف در تیر ۱۳۱۲ با اعزام آخرین گروه محصلان به اروپا و پایان برنامه اعزام محصل همزمان شد. مهدی‌قلی هدایت، نخست وزیر درباره دلیل کنار رفتن او از وزارت خطاب به نمایندگان مجلس شورای ملی گفت: «آقاى یحیى‌خان خیلى مزاجش کسل شده بود و تفقداً او را اعلیحضرت معاف کردند از زحمت خدمت که مشغول معالجه شود».
کتاب امثال و حکم دهخدا به رهنمود و همت اعتمادالدوله تألیف و چاپ شد. باغ و درمانگاه اعتمادیه همدان نیز یادگار اوست. اعتمادالدوله بر اثر عارضه قلبی از دنیا رفت. از او فرزندی بر جای نماند.
مذی
مَذی یا مایع پیش‌منی مایعی را که قبل از منی از آلت تناسلی مرد خارج می‌شود می‌گویند. این مایع روشن، بی رنگ و چسبناک است که از مجرای ادرار از آلت تناسلی مرد در طول تحریک جنسی یا بعضی اوقات در هنگام خواب بیرون می‌آید. از نظر ترکیب شبیه مایع منی است اما تفاوتهای شیمیایی مشخصی دارد. وجود اسپرم در مذی از کم تا صفر متغیر است. این مایع در عملکردهای قبل از انزال به عنوان روان کننده و خنثی کننده اسید نقش ایفا می‌کند. این مایع دارای مقادیری سلول اسپرم می‌باشد. مقدار آن معمولاً کم و در بعضی مواقع نسبتاً زیاد است. واژه مذی در اصل به معنای آبی است که از روزنه حوض بیرون می‌رود و در فقه شیعه نجس نیست و غسل بر فرد واجب نمی‌شود.
یادبود جفرسون
یادبود جفرسون از بناهای مشهور شهر واشنگتن دی سی در آمریکا است. مقصود از این بنا بزرگداشت توماس جفرسون می‌باشد.
این بنای مرمری در محوطه‌ای در مرکز شهر و در کرانه شرقی رودخانه پوتوماک قرار دارد.
این بنا که در ۱۹۴۳ میلادی افتتاح گردید، امروزه یک مرکز اصلی گردشگری در واشنگتن دی سی است.
آپاچی (قبیله)
آپاچی نام گروهی از مردمان بومی آمریکای شمالی است. آپاچی‌ها اصالتاً سرخ‌پوست هستند. این واژه به معنای «مرد جنگجو» است. تعداد آپاچی‌ها در اواخر سدهٔ ۲۰ میلادی حدود ۲۲ هزار نفر بوده و در گذشته از طریق شکار گاومیش، برداشت گیاهان وحشی خوراکی، کشت ذرت و حمله به سایر قبیله‌ها در غرب آمریکا امرار معاش می‌کردند. آپاچی‌ها که از لحاظ فرهنگی به آپاچی‌های غربی و شرقی تقسیم می‌شدند همراه همسایگان خود، قبیلهٔ ناواهو، بازمانده‌های سرخ‌پوستان اتابسکی زبان به‌شمار می‌روند، که در سال ۱۰۰۰ میلادی از کانادا به جنوب غربی ایالات متحده کوچ کردند. در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی به «جنگجویان سوارکار» شهرت داشتند. آپاچی‌ها اکنون در قرارگاه آریزونا، جنوب غربی اکلاهاما و نیومکزیکو زندگی می‌کنند. رهبران آپاچی از قبیل کوچیس ، مانگاس کولوراداس، جرونیمو و ویکتوریو در نیمهٔ دوم سدهٔ ۱۹ چهره‌های شاخصی بودند. کوچیس شدیدترین نبردهای سرخ‌پوستان را علیه سفیدپوستان آمریکا در ۱۸۶۱ آغاز کرد. در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۳ شمار زیادی از آپاچی‌ها تسلیم و به قرارگاه‌هایی در آریزونا فرستاده شدند. اما شمار بیشتری از مستقر شدن سر باز زدند و تا ۱۸۸۶ که جنگجویان باقی‌مانده تسلیم شدند؛ نبرد آن‌ها به رهبری جرونیمو و ویکتوریو ادامه یافت. قبیلهٔ چیریکائوئا به رهبری جرونیمو به فلوریدا و سپس آلاباما و در سال ۱۹۱۳ به اوکلاهما یا نیومکزیکو رفتند. به مرور آپاچی‌های شرقی در قرارگاه نیومکزیکو و آپاچی‌های غربی در قرارگاه‌های مرکز شرقی آریزونا مستقر شدند. بزرگ‌ترین قرارگاه در آریزونا قرارگاه سان کارلوس سرخ‌پوستان آپاچی تأسیس در ۱۸۷۱ (جمعیت ۱۰٬۵۰۰ نفر در ۱۹۹۴) و قرارگاه فورت سرخ‌پوستان آپاچی (جمعیت ۱۲ هزار نفر در ۱۹۹۴) بودند که ۱٫۶ میلیون جریب وسعت این قرارگاه‌ها است.
زیرو ۷
زیرو ۷ از گروه‌های سبک موسیقی تریپ-هاپ و داون تمپو است.
خاستگاه آن‌ها شهر لندن است و در سال ۲۰۰۷ نامزد دریافت یک جایزهٔ گرمی شده‌اند.
رود پوتوماک
رود پوتوماک از رودهای مهم ایالات متحده آمریکا و رودی‌ست که از واشینگتن دی سی می‌گذرد.
این رود از ایالات مریلند، ویرجینیا، و ویرجینیای باختری عبور می‌کند.
این رود ۶۶۵ کیلومتر طول داشته و به خلیج چساپیک می‌ریزد.
ماهواره‌بر سفیر
ماهواره‌بر سفیر، اولین موشک ماهواره‌بر ساخت ایران بود که ماهواره امید را در بهمن ۱۳۸۷ در مدار نزدیک زمین با حضیض ۲۴۵ کیلومتری قرار داد. با ساخت این موشک ایران به عنوان نهمین کشور جهان با توانمندی ارسال ماهواره به فضا تبدیل شد.  سیمرغ یک ماهواره‌بر بزرگتر مبتنی بر فناوری‌های سفیر است که جایگزین سفیر شده است و گاهی به آن به عنوان «سفیر-۲» نیز اشاره می شود.
طول مهواره‌بر سفیر ۲۲ متر، قطر آن ۱٫۲۵ متر و وزن پرتابی آن ۲۶ تن می‌باشد. این ماهواره‌بر متشکل از دو مرحله است؛ مرحله اول آن از یک موتور تیپ ندونگ/شهاب-۳ با ترکیب سوخت UDMH/N2O4 و قدرت رانش ۳۷ تن بهره می‌برد، مرحله دوم ماهواره‌بر از یک جفت موتور کوچک تر (که در اصل موتور های vernier یا هدایتی موشک R-27 شوروی هستند) که از همان سوخت مرحله اول استفاده میکنند و قدرت رانش۳٫۵ تنی را دارند بهره می‌برد.این چینش مراحل قابلیت قرار دادن محموله‌ای ۵۰ کیلویی در مدار نزدیک زمین را به ماهواره‌بر سفیر میدهد.
ماهواره‌بر سفیر دارای بیش از ۱۰ هزار نوع قطعه در اجزای مختلف اعم از موتور، بدنه، هدایت و کنترل است که کارشناسان رشته‌های مختلف دانشگاهی طی ۱۰ سال ساخت تمامی اجزای آن را بومی کرده‌اند.
کاوشگر موشک ژرفاسنجی بود که برای هموارسازی و میسر کردن پرتاب سفیر، در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ برای پروازی زیرمدازی پرتاب شد. بنا بر اطلاعات موجود این موشک تا ارتفاع دستکم 200 کیلومتری پرواز کرده و در تمام مسیر با حفظ ارتباط با ایستگاه های زمینی داده های تولید شده توسط حسگرهای موجود در خود را منتقل کرده است تا آزمایش های محیطی در شرایطی که ماهواره امید قرار بود حمل شود به انجام رسیده و در نتیجه آن آخرین اصلاحات روی ماهواره به انجام برسد. در واقع هدف از پرتاب کاوشگر1 آزمایش و سنجش کارکرد مطلوب آن در حمل ماهواره و وضعیت رخ دهنده برای زیر سامانه‌های ماهواره در شتاب بالا، شرایط دما و خلأ است.
ماهواره‌بر سفیر در دو نسل ساخته شده که به نام‌های ۱-آ و ۱-ب شناخته می‌شوند. ماهواره‌بر سفیر ۱-آ از بهینه‌سازی موتور ترمزی مرحله دوم، سیستم جداسازی ماهواره، حسگرها و سیستم تله‌متری، تجهیزات زمینی و هدایت و کنترل و پایگاه پرتاب با افزایش ارتفاع حضیض مداری از ۲۵۰ کیلومتر به ۲۷۵ کیلومتر بهره می‌برد.
ماهواره‌بر سفیر ۱-ب نسل تکمیل‌شده این ماهواره‌بر است که نیروی پیشران موتور آن از ۳۲ تن به ۳۷ تن افزایش یافته و همچنین موتور های مرحله دوم آن نیز بهینه‌سازی شده و قابلیت جهت دهی رانش به آنها اضافه گردیده است. در نتیجه قابلیت حمل ماهواره تا وزن ۵۰ کیلوگرم در مدار بیضوی ۳۰۰-۴۵۰ کیلومتری ارتقا یافته است. در حین معرفی ماهواره‌بر ذوالجناح در برنامه چرخ صدا و سیما،سید احمد حسینی، سخنگوی فضایی وزارت دفاع اعلام کرد که ماهواره‌بر سفیر هم اکنون بازنشسته شده است و دیگر برنامه ای برای پرتاب آن وجود ندارد.
رصدخانه آپاچی پوینت
رصدخانه آپاچی پوینت یک مرکز رصد نجوم در کشور آمریکا در نیومکزیکو است.
این رصدخانه در ارتفاع ۲۷۸۸ متری، و در شمال کوه‌های گوادالوپه قرار دارد.
تلسکوپ نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون در این مرکز قرار دارد.
پایگاه فضایی پلستسک
پایگاه فضایی پـِلِسِتْسْک (به روسی: Плесецк космодром) یک پایگاه فضایی در کشور روسیه است که در استان آرخانگلسک در حدود ۸۰۰ کیلومتری شمال مسکو واقع شده است.
این پایگاه در زمان شوروی برای پرتاب موشک‌های بالیستیک قاره‌پیما ساخته شد. ساخت پایگاه در سال ۱۹۵۷ آغاز شد و با تکمیل در سال ۱۹۵۹ برای پرتاب موشک‌های قاره‌پیمای خانواده آر-۷ آماده شد. شهرکی به نام میرنی (به روسی: Мирный) به معنای «صلح‌آمیز» برای اسکان مهندسان و کارمندان پایگاه در نزدیکی این پایگاه احداث شده بود. این پایگاه رکورددار بیشترین تعداد پرتاب موشکی جهان است؛ از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۷ یعنی طی دوره‌ای ۳۸ ساله، تعداد ۱۵۰۰ پرواز موشکی از این پایگاه انجام گرفته است. گرچه از زمان فروپاشی شوروی استفاده از این پایگاه کاهش داشته است.
پایگاه فضایی پلستسک یکی از اسرار نظامی دولت شوروی بود و به مدت یک دهه کسی از وجود آن مطلع نبود. در سال ۱۹۶۶ میلادی، یک آموزگار فیزیک بریتانیایی به نام جفری پری به کمک دانش‌آموزانش مدار ماهواره روسی کاسموس ۱۱۲ را به‌دقت بررسی کردند و نتیجه گرفتند که این ماهواره نمی‌توانسته از پایگاه فضایی بایکونور به فضا پرتاب شده باشد. پس از پایان جنگ سرد مشخص شد که سازمان سیا در دهه ۱۹۵۰ میلادی به وجود تشکیلات پرتاب موشکی در این منطقه پی برده بوده است. دولت شوروی در سال ۱۹۸۳ رسماً وجود این پایگاه را تأیید کرد.
یک کاوشگر ایرانی با نام کاوشگر سینا از طریق پایگاه فضایی پلستسک به فضا فرستاده شده است.
Wikipedia contributors, "Plesetsk Cosmodrome," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 4, 2008).
جمینای ۸
جمینای ۸ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۶ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 8،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_8&oldid=189005888 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۶-آ
جمینای ۶-آ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 6A،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_6A&oldid=189007686 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۷
جمینای ۷ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 7،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_7&oldid=189007588 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۵
جمینای ۵ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 5،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_5&oldid=189008138 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۴
جمینای ۴ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 4،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_4&oldid=189008409 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۳
جمینای ۳ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 3،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_3&oldid=189008722 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۲
جمینای ۲ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۵ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت. Wikipedia contributors، "Gemini 2،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_2&oldid=189009117 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۱
جمینای ۱ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود. در 8 آوریل 1964  فضاپیمای جمینای ۱ طی یک پرواز آزمایشی بی سرنشین به فضا پرتاب شد.
این فضاپیما به مدت چهار روز در مدار زمین بود و 64 دور به دور زمین چرخید.
آزمایش سیستم ها ، از جمله وسیله نقلیه پرتاب و فرود ، موفقیت آمیز بود.
پرواز آزمایشی بعدی این ماموریت نیز نیز بدون سرنشین خواهد بود Wikipedia contributors، "Gemini 1،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_1&oldid=189009371 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۹-آ
جمینای ۹-آ یکی از مأموریت‌های فضایی ناسا بود. جمینای ۹-آ هفتمین مأموریت سرنشین‌دار در پروژه جمینای بود.
این مأموریت ناسا در ۱۷ مه ۱۹۶۶ انجام شد و دو فضانورد داشت.
هدف این مأموریت نیز همانند مأموریت جمینای ۸، اتصال به فضاپیمای بی‌سرنشین آگینا بود، ولی به خاطر کارکرد نادرست راکت اطلس جمینای ۹آ نتوانست به مدار حول زمین برسد.
گردونه جمینای ۹-آ در مرکز فضایی کندی در فلوریدای آمریکا در معرض نمایش قرار دارد.
جمینای ۱۰
جمینای ۱۰ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۶ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 10،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_10&oldid=189010016 (accessed February 4, 2008).
جمینای ۱۱
جمینای ۱۱ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۶ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 11،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_11&oldid=187234062 (accessed February 4, 2008).
پایگاه فضایی بایکونور
پایگاه فضایی بایکونور (به روسی: Космодром Байконур) قدیمی‌ترین و یکی از بزرگ‌ترین تشکیلات پرتاب فضایی فعال در جهان است. این پایگاه رکورددار تعداد پرتاب‌های فضایی در جهان است.نخستین فضانورد جهان، از این پایگاه به فضا پرتاب شد.
این پایگاه فضایی در منطقه ای بیابانی در نزدیکی شهر بایکونور و در ۲۰۰ کیلومتری شرق دریاچه آرال و شمال رود سیردریا و در جنوب کشور قزاقستان واقع شده‌است. ارتفاع این پایگاه از سطح دریا نود متر و طول و عرض محدودهٔ پایگاه به ترتیب ۹۰ و ۸۵ کیلومتر است.
پایگاه فضایی بایکونور در دههٔ ۱۹۵۰ برای اجرای بخشی از برنامه‌های فضایی اتحاد شوروی ساخته شد. یکی از پرتابگاه‌های آن به نام «پرتابگاه گاگارین» محل پرتاب یوری گاگارین نخستین فضانورد جهان با فضاپیمای وستوک-۱ است.
مرکز فضایی بایکونور در دوم ژوئن ۱۹۵۵ میلادی تأسیس گردید. شوروی در ابتدا از این مرکز برای پرتاب موشک‌های قاره‌پیمای آر-۷ استفاده می‌کرد و در ۵ می ۱۹۵۷ میلادی اولین موشک آر-۷ آماده پرتاب بود. پس از موفقیت در ساخت این مرکز روسها به فکر گسترش این پایگاه به عنوان یک پروژه عظیم ملی افتادند و این پایگاه را به پایگاهی برای فتح فضا تبدیل کردند. این مرکز پس از فروپاشی شوروی سابق توسط روسیه تا سال ۲۰۵۰ میلادی با مبلغ سالیانه ۱۱۵ میلیون دلار اجاره شده‌است و مدیریت آن را آژانس فضایی روسیه بر عهده دارد
جمینای ۱۲
جمینای ۱۲ یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود.
این ماموریت ناسا در سال ۱۹۶۶ بوقوع پیوست، و دو فضانورد داشت.Wikipedia contributors، "Gemini 12،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gemini_12&oldid=189010754 (accessed February 4, 2008).
جاکومو پوچینی
جاکومو آنتونیو دومنیکو میشل سکوندو ماریا پوچینی (۱۹۲۴–۱۸۵۸) آهنگساز ایتالیایی بود. او مهم‌ترین اپرانویس دوران خود پس از جوزپه وردی است.
پوچینی تحصیلاتش را در کنسرواتوار میلان در شرایط بسیار سختی گذراند و اغلب در رستورانی که نام بامسمای آیدا را داشت غذای نسیه می‌خورد. موفقیت اولین اپرای پوچینی که پس از پایان تحصیلات نوشت، توجه یکی از ناشران را جلب کرد و سبب شد که به پوچینی آثار دیگری نیز سفارش دهند. چندین اپرای او بسیار مشهور شده بودند. او در مقوله ملودی، رنگ‌آمیزی ارکستر و ایجاد تأثیر دراتیک استعداد ذاتی داشت. اپرای پوچینی شامل توسکا، بوهم، پروانه و توران‌دخت که توسط آلفانو کامل شده می‌باشد.
جاکومو پوچینی در روز ۲۲ دسامبر ۱۸۵۸ در لوکا در توسکانی، ایتالیا زاده شد. خانواده و خویشانش کم و بیش همه در کار موسیقی بودند. اگر چه دایی‌اش او را در این کار بی‌استعداد می‌دانست، اما پوچینی در همان دوران نوجوانی در سن ۱۴ سالگی موفق شد به اُرگ‌نواز کلیسای محل بدل شود. او در ۳۱ سالگی نخستین اپرایش «ادگار» را به سفارش سرشناس‌ترین بنگاه انتشارات آثار موسیقی، ریکردی نوشت که گرچه موفق نبود، ولی او را برای همیشه با این بُنگاه همکار و همراه ساخت. پوچینی ۳۵ سال داشت که با اپرای مانون لسکو ناگهان شهرت بین‌المللی پیدا کرد. محبوبیت پوچینی در ایران را باید در بهره‌گیری او از درونمایه‌های شرقی در اپراهایش جست. در اینجا می‌توان به دو نمونه اشاره کرد: یکی اپرای «مادام باترفلای» یا «پروانه» که پوچینی آن را از روی متن نویسندهٔ آمریکایی، لوتر لانگ، ساخت. این اپرا در سال ۱۹۰۴ به روی صحنه آمد. موضوع این اثر، عشق بدفرجام دختر ژاپنی چوچوسان یعنی پروانه به یک افسر آمریکایی و رویارویی دو فرهنگ و سنت دور از یکدیگر است. در آن زمان گرامافون به تازگی به بازار آمده بود و پوچینی که جّداً می‌خواست حالت و روحیهٔ ژاپنی را در اپرایش پدیدآورد، با شنیدن چند صفحهٔ موسیقی ژاپنی توانست این خواست را به خوبی به انجام رساند و به آهنگ اپرا حالتی از موسیقی خاور دور بدهد. این حالت در آخرین اپرای او توران‌دخت هم آشکارا حس می‌شود. هرچند این اپرا ناتمام مانده بود، اما توسط فرانکو آلفانو، آهنگساز ایتالیایی، تکمیل شد و بعد از درگذشت پوچینی در سال ۱۹۲۴، برایش ارج و احترام بیشتری به بار آورد. اپرای «توران‌دخت»، سرگذشت شاهزاده خانمی ترک به همین نام است که یکی از بستگانش را تاتارها کشته‌اند و او از این رو می‌خواهد که از همهٔ مردان انتقام بگیرد، اما هنگامی که قرار است نامی را فاش کند تا خَلَف را که دل به او باخته، بکشند، به جای بردن آن نام می‌گوید: «نام او عشق است» بدین ترتیب اپرا با فریاد شادی مردم و ازدواج شاهزاده و خلف پایان می‌یابد.
پوچینی در اپراهای خود بیشتر به رویارویی زن و مردهای دلباخته و تیرگی‌ها و آلایش ذهنی آن‌ها می‌پردازد. او پیرو مکتب رومانتیسم است، یعنی آثارش هدفمندند و بیشتر رویداد یا حالتی را توصیف می‌کنند. صاحبنظران و منتقدان موسیقی، جاکومو پوچینی را پس از جوزپه وردی، بزرگترین اپرانویس ایتالیا می‌دانند. پوچینی در چهار دهه فعالیت هنری خود (بین سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۹۲۴) مجموعاً دوازده اثر اپرایی خلق کرد و از آهنگسازانی است که در همان دوران حیات خود توانسته‌اند، موفقیت‌های بزرگی را جشن بگیرند.بر اساس کار توراندخت پوچینی نمایشی با همین نام در ایران اجرا شده‌است. توراندخت به نویسندگی و کارگردانی محسن معینی بر اساس اپرای پوچینی و داستان نظامی در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفته‌است. این نمایش در سال ۱۳۹۲ و با تهیه‌کنندگی نگین میرحسنی واحد دو ماه در حال اجرا بود.
سوزاندن (پزشکی)
سوزاندن در پزشکی به عمل سوزاندن بخشی از بدن از طریق نابود کردن برخی بافت‌ها به منظور برداشتن یک بخش یا بستن زخم گفته می‌شود.
درمانگران سنتی برای درمان علایمی هم‌چون تب، اسهال، تشنج و دیگر بیماری‌ها از سوزاندن به روش داغ کردن استفاده می‌کردند.
جهت بریدن بافت و سوزاندن رگ‌های خونی از دستگاهی به نام الکتروکوتر استفاده می‌شود.
الکتروکوتر در حقیقت یک ژنراتور بسامد رادیویی است. دو الکترود به ژنراتور بسامد رادیویی (RF) متصل می‌شود که یکی از آنها فعال است و سطح مقطعی بسیار کوچکتر نسبت به الکترود دیگر دارد. الکترود فعال، معمولاً به شکل یک ابزار یا پروب ساخته می‌شود و توسط جراح به کار می‌رود که به آن قلم کوتر گفته می‌شود. الکترود غیرفعال، سطح بسیار بزرگتری دارد. قبلاً این الکترود که به «صفحه بیمار» موسوم بود، از یک سطح فلزی تشکیل می‌شد که زیر ران یا باسن بیمار قرار می‌گیرد. در حال حاضر بسیاری از بیمارستانها از پد الکترود یک بار مصرف به نام پلیت استفاده می‌کنند که توسط چسب به ران بیمار، متصل می‌شود.
مستقل از نوع الکترود غیرفعال، اساس عملکرد الکتروکوتر، یکسان است. جریان گذرنده از داخل صفحه بیمار، همان جریان گذرنده از داخل الکترود فعال است. اما چون سطح مقطع الکترود فعال، سطح مقطع بسیار کوچکتری نسبت به الکترود غیرفعال دارد، چگالی جریان بسیار بزرگتر خواهد بود. در نتیجه اختلاف چگالی بین دو الکترود باعث ایجاد گرما و در نتیجه تخریب بافت زیر الکترود فعال می‌شود، اما بافت زیر الکترود غیرفعال تنها اندکی گرم می‌شود. در بعضی از موارد دو الکترود فعال داریم که هر دو به صورت هندپیس‌های (Hand Piece) جداگانه در دست پزشک قرار می‌گیرد. به این صورت چگالی جریان هردو الکترود زیاد است و گرمای ایجاد شده بافت زیر هردو الکترود را تخریب می‌کند.
الکتروکوتر، یک تولیدکننده امواج الکترومغناطیسی با توان بالا است که در صورت استفاده نادرست، تهدیدی برای سلامت کاربران و بیماران است. متداول‌ترین صدمه به بیماران، سوختگی در نقاط نامناسب بدن است. اصلی‌ترین دلیل آن هم خراب بودن یا استفاده نادرست از الکترود یا پد بیمار است. در صورتی که این الکترود یا پد، درست متصل نشود یا بر روی برجستگی‌های استخوانی قرار گیرد به موجب کاهش امپدانس محل اتصال، چگالی جریان افزایش می‌یابد. هرگونه ناهمواری در سطح اتصال می‌تواند سوختگی ایجاد کند. استفاده از ژل در محل اتصال الکترود به بدن نیز جهت ایمنی بیشتر، توصیه می‌شود. خطر دیگر زمانی پیش می‌آید که یک نقطه روی بدن بیمار با یک مقاومت کمتر، زمین شود. در نتیجه جریان اصلی به زمین نابجا هدایت می‌شود. اگر چگالی جریان از طریق نقطه‌ای که به اشتباه زمین شده‌است، به اندازه کافی بالا باشد، سوختگی رخ می‌دهد. وجود حفره‌های میکروسکوپی روی دستکش جراح، ریختن هر نوع مایع داخل ماشین، استفاده‌های نابجا از سیستم (استفاده از سطح رویی دستگاه به عنوان میز) و… صدمات جبران ناپذیری به همراه خواهد داشت.
اسروشنه
اُسروشَنِه (نام‌های دیگر: استروشن، اشروسنه، سروشنه، ستروشنه) ولایتی کهن در تاجیکستان کنونی بوده‌است.
این ولایت، در شمال با چاچ و بخشی از فرغانه و در جنوب با بخشی از کش، چغانیان، شومان و اشجرد همجوار بود. در خاور اشروسنه، بخشی از فرغانه و فامر و در باختر آن سمرقند قرار داشت.
گویا در حدود سده هفتم پیش از میلاد، یکی از شاخه‌های شمالی سغدیان، که در سرزمین هموار کران چپ سیر دریای میانه نشیمن داشتند، اسروشنه را بنا نهادند.
آنگونه که از نقش برجسته‌های تخت جمشید، شوش و نقش رستم برمی‌آید، اسروشنه در روزگار شهریاری خشایارشا هخامنشی فرمانگزار هخامنشیان شد. فرمانروایان اسروشنه لقب افشین داشتند و در بومجکث، مرکز اسروشنه فرمانروایی می‌کردند.
همچنین، خیدر پسر کاووس شاهزاده اشروسنه که با نام افشین شناخته شده‌است و از شخصیت‌های نامدار تاریخ ایران در قرون نخستین پس از تسلط خلفای عباسیان بر ایران بوده است؛ اهل اشروسنه، کوهستانی مابین سمرقند و خوقند (و یا خوجنده) بوده است.
دربارهٔ ریشه نام اسروشنه افسانه‌ای به جا مانده‌است. در این افسانه بیماری روشن‌نام که دختر داریوش هخامنشی بود، در آب و هوای خوش اسروشنه بهبودی یافت؛ بنابراین اسروشنه، جایی که روشن در آن سکنی گزیده، معنا شده‌است.
برخی معنای این واژه را، همیشه روشن باش، دانسته‌اند و ریشه آن را در دین زردشتی و یکی از ایزدان این دین با نام رشن جسته‌اند که در اوستا، ایزد دادگری بوده و ایزد رشن در سغد و اسروشنه بسیار نامدار بوده‌است. ریشه این واژه را در زبان‌های هند و ایرانی نیز جسته‌اند.
به حاکمان اسروشنه افشین می گفتند. حمزه اصفهانی مورخ قرن سوم در شرح دیوان ابونواس می گوید:
ماده‌تاریخ
ماده‌تاریخ کلمه یا کلماتی معنی‌دار است که به حساب جمل مساوی با یک تاریخ مشخص و مورد نظر می‌شود. به‌عبارت دیگر ماده‌تاریخ آن است که مجموع حروف بیت یا مصراع یا عبارتی به حساب ابجد با تاریخ واقعه‌ای تطبیق کند. مانند شعر زیر که «قرب طاعت» معادل ۷۸۲ ه‍. ق. است.
ماده‌تاریخ ذکر تاریخی است به شعر یا گاهی نثر در قطعه‌ای کوتاه برای واقعه‌های گوناگون اعم از جلوس یا فوت یا قتل پادشاهی یا مرگ و قتل امیر، وزیر، شاعر، حکیم و مانند آن‌ها. معمولاً شعری که از این راه پدید می‌آید قطعه‌ای کوتاه است که شاعر در یکی دو بیت آخر آن تاریخ مورد نیاز را ذکر می‌کند و بیت‌های پیشین از آن را برای تمهید می‌آورد و معمولاً این مقدمه برای معرفی و بیان وجه اهمیت کسی یا واقعه‌ای گفته می‌شود که تاریخ آن ذکر گردیده‌است. اصطلاحاً تاریخ گویی به این نحو را ماده‌تاریخ‌سازی می‌گویند.
در گذشته حتی برخی از اسامی، اشارات و محاسبات نجومی را به حساب جمل بکار می‌بردند. جرجی زیدان در آداب اللغه می‌گوید: "کان اهل الحساب فی صدر الاسلام یستخدمون به حروف الهجا کما نستخدم الارقام الهندسیه." مسلمین برای هر حرف از حروف ابجد شماره‌ای قائل شده‌اند و حساب جمل را تشکیل داده‌اند. بدرالدین محمد ابونصر فراهی می‌گوید:
فن ماده‌تاریخ از ظرایف شعرسرایی است و اغلب آن را جزو صنایع مستظرفه دانسته‌اند. در زمان‌های کهن نزدیک به اوایل پیدایش اسلام، بیان تاریخ به حساب ابجد یا حروف مقطعه معمول بوده‌است. بعدها حساب جمل در میان شعرای عربی گو، ترکی سرا و پارسی گو جاری و متداول گردید و از سده پنجم به این سوی شایع گردید. ماده‌تاریخ پدیدهای است که از سده هفتم به بعد در ادبیات فارسی رایج شد.
تاریخ مخحصن شدن حسن صباح در قلعه الموت، همان «الموت» برابر ۴۷۷ است. از عجایب وقایع، ماجری قتل «میرزا شاه حسین اصفهانی» وزیر شاه اسماعیل اول صفوی است که به سال ۹۲۹ اتفاق افتاد و این رقم درست معادل حروف نام اوست. همچنین در تاریخ وفات «کمال‌الدین اسمعیل اصفهانی» که توسط عبدالحمید حقیقی نخجوانی استخراج شده برابر حروف نام وی یعنی ۶۳۵ است. تاریخ وفات «آقارضی» قزوینی متخلص به سرور توسط میرزا حسن تأثیر تبریزی بدین ترتیب دریافت شده‌است: بنابر نظر جلال‌الدین همایی و عباس فرات، تاریخ درگذشت وحید دستگردی صاحب مجله ارمغان «ارمغان وحید» (یعنی ۱۳۲۰) است. تاریخ نگارش کتاب "پارسی نغز" اثر علی‌اصغر حکمت بنابر نظر نگارنده، همان «پارسی نغز» معادل ۱۳۳۰ شمسی قرار گرفته‌است. جا دارد گفته شود که کتاب مزبور متضمن مقالات و اشعار به فارسی سره و خالی از کلمه‌های عربی است. تاریخ انتشار روزنامه شفق سرخ همان «شفق سرخ» برابر ۱۳۴۰ قمری است که توسط علی دشتی انتشار می‌یافت.
باب راس
باب راس با نام واقعی رابرت نورمن راس (زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۴۲ - درگذشت ۴ ژوئیه ۱۹۹۵) یک نقاش، معلم هنر، و مجری تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر به عنوان سازنده و مجری برنامه لذت نقاشی که بیش از ۱۱ سال از شبکه پی‌بی‌اس در آمریکا و کانادا پخش شد، شناخته می‌شود.
باب راس در ۱۹۴۲ در شهر ساحلی دیتونا بیچ، فلوریدا به دنیا آمد. پدر باب یک نجار بود. در ۱۷ سالگی پس از اتمام دوران دبیرستان در اورلاندو، به نیروی هوایی آمریکا پیوست. با انتقال او به انکوریج، آلاسکا از طرف ارتش، او برای اولین بار کوه‌های پوشیده از برف را از نزدیک می‌بیند که بعدها الهام بخش بسیاری از نقاشی‌های او می‌شود. پس از پایان دوران خدمتش بود که به مدارس زیادی برای یادگیری نقاشی رفت، اما از کُندی رسم تابلوها با روش‌های کلاسیک خسته و ناکام شد و تصمیم گرفت در روش «مرطوب روی مرطوب» در نقاشی تحولی ایجاد کند و آن را بکار گیرد تا بتواند بسیار سریعتر نقاشی بکشد و نقاشی یاد بدهد و این دستمایهٔ اصلی تکنیک او شد.
باب پس از امتحان کردن روش‌های بسیاری در نقاشی، از جمله نقاشی آبرنگ، توانست روش ویژهٔ خود را که برگرفته از روش مرطوب روی مرطوب است ابداع کند. در روش‌های کلاسیک رنگ روغن معمولاً پس از خشک شدنِ یک لایه رنگ، لایهٔ بعدی و جزئیات بعدی را اضافه می‌کنند و به همین دلیل نمی‌توان یک اثر را یکباره خلق کرد. اما در روش مرطوب روی مرطوب می‌توان در کمتر از یک ساعت به‌طور کامل یک اثر را خلق کرد.
برنامه او تحت نام «لذت نقاشی با باب راس» از ۱۹۸۳ آغاز به پخش شد و میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا این برنامه تلویزیونی را مشاهده می‌کنند. او در برنامه‌هایش به همه ثابت می‌کند که همه می‌توانند مانند او نقاشی بکشند. او با کلام شیوا و بسیار جذابش و استفاده از استعاراتی مانند: «این ابر کوچولو داره اونجا شادی می‌کنه»، «شاد باشی کوه کوچولو» و … قدم به قدم ما را با روح آرام و دیدگاه زیبای خود از زندگی آشنا می‌کند.
او با گفتن «این مخلوقات کوچک خدا دارن اونجا برای خودشون زندگی می‌کنن» به ما یادآوری می‌کند که هر چیزی و هر کسی به دوست نیاز دارد، حتی یک بوته. او علاقه زیادی به کشیدن درخت داشت و در همه نقاشی‌هایش درخت می‌کشید.
برنامه تلویزیونی باب راس در ایران از ۱۳۸۰ توسط شبکه چهار صدا و سیما آغاز به پخش شد.
باب در سخنانش می‌گوید: ”هر روز، روز خوبی برای زندگی کردن است!“ و این جمله بسیاری از بینندگانش را به زندگی و آرامش تشویق می‌کند. به همین دلیل است که میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا احساس نزدیکی با روح این مرد می‌کنند و او عمق دوستی را با وجود خود نمایش می‌دهد.
او تمام برنامه‌های خود را به صورت رایگان انجام داد و همین برنامه شهرت او را بسیار بیشتر کرد. او در تمامی برنامه‌هایش بدون دیدن منظره یا عکس، نقاشی می‌کشید.
در چهار ژوئیه ۱۹۹۵ باب راس در ۵۳ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
پس از درگذشت باب، یکی از دوستانش به نام آنیت کوالسکی روش باب را برای نقاشی گل‌ها توسعه داد.
کاوشگر ۱
کاوشگر ۱ نخستین پرتابه (موشک) فضایی ماهواره‌بر ایران است که مأموریت حمل ماهوارهٔ ایران به فضا را برعهده دارد و در ۱۵ بهمن ۱۳۸۶ پرتاب شد. کاوشگر ۱ نمونهٔ اولیهٔ ماهواره‌بر سفیر است و با ساخت و پرتاب آن، ایران نهمین کشوری است که توانمندی ارسال ماهواره به فضا را پیدا کرده‌است.
پرتابهٔ کاوشگر ۱ موشکی دومرحله‌ای است؛ مرحلهٔ نخست موشک ۱۰۰ ثانیه پس از پرتاب از آن جدا شده، با چتر نجات به زمین فرود آمده‌است. مرحلهٔ دوم آن تا ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری بالا رفته، پس از گردآوری و ذخیرهٔ داده‌های هواشناسی و امواج الکترومغناطیسی در مسیر خود، با چتر نجات بر زمین فرود آمده‌است. در تمام درازای پرواز، کاوشگر ۱ ارتباط خود را با مرکز کنترل حفظ کرده‌است.
پرتاب "کاوشگر ۱" یک مرحله از اقداماتی است که جهت انجام آزمایش‌های محیطی در شرایط کارکرد ماهوارهٔ امید انجام شد تا از این طریق مشخص شود که بخش حمل ماهواره به فضا را بر عهده دارد کار خود را به درستی انجام می‌دهد.
هدف از پرتاب "کاوشگر ۱" آزمایش قرار دادن سنجش کارکرد مطلوب آن در حمل ماهواره و وضعیت زیر سیستم‌های ماهواره در شتاب بالا، شرایط دما و خلأ است.
مدیر روابط عمومی سازمان فضایی ایران گفت: کاوشگر یک، شامل یک محمولهٔ زیرمداری است که سر موشک به هنگام بالا رفتن و قرارگرفتن در زیر مدار از موشک اصلی جدا می‌شود و پس از ۱۵ دقیقه به وسیلهٔ چتر نجات فرود می‌آید. مدت زمانی که این محمولهٔ مداری در مدار قرار می‌گیرد، باعث می‌شود تا داده‌های لازم و مورد نیاز اعم از اتمسفر و آب و هوای جوی دریافت و به پایین منتقل شود.
در حال حاضر کاوشگر ۱ با موفقیت توانست پس از این زمان با اطلاعات لازم به سلامت فرود آید.
در طرح اولیه، کاوشگر یک نهایتاً میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر از زمین فاصله خواهد گرفت. و ماهوارهٔ امید در فاصلهٔ ۳۷۷ کیلومتری زمین مستقر خواهد شد که این فاصله، نقطهٔ حضیض (حداقل) مدار است. مدار به شکل بیضوی است که سطحی از آن نزدیک به زمین و سطحی دیگر در ارتفاع دورتری از زمین قرار دارد.
پرتاب این موشک بازتاب گسترده‌ای در میان رسانه‌های عربی داشت. ولی رسانه‌های ایران از بازتاب کم‌خبر پرتاب این ماهواره در رسانه‌های غربی خبر می‌دهند.
روی هم رفته ۴۳ کشور جهان صاحب ماهواره هستند که از این میان ۱۵ کشور در قارهٔ آسیا قرار دارند. ایران نهمین کشوری است که صاحب فناوری ارسال ماهواره به فضا می‌باشد. پیش از پرتاب این موشک، ایران پیش‌تر ماهواره‌ای با نام سینا را از طریق پایگاه روسی پـِلِسِتسک به فضا فرستاده بود و به باشگاه ماهواره‌داران پیوسته بود.
جن‌گیر (فیلم)
جن‌گیر یک فیلم آمریکایی محصول سال ۱۹۷۳ در ژانر فراطبیعی ترسناک و هیجان انگیز به کارگردانی ویلیام فریدکین است که بر اساس رمانی به همین نام از ویلیام پیتر بلتی ساخته‌شده‌است. "جن‌گیر" یکی از موفق‌ترین فیلم‌های ژانر وحشت به‌شمار می‌رود. فیلمبرداری این فیلم در کشور عراق انجام شده‌است.
"جن‌گیر" در چهل و ششمین مراسم جایزهٔ اسکار، نامزد ۱۰ اسکار بود که نهایتاً موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های «بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی» و «بهترین صدا» شد.
ماجرا در جرج تاون در حومهٔ واشینگتن دی سی می‌گذرد. کریس مک‌نیل، بازیگر زن تلویزیون، نگران سلامت دخترش، رِیگِن، است که دچار تشنج شدید شده و در رختخواب به خود می‌پیچد. پزشکان از درمان دخترک ناتوان‌اند، تا آنجا که به کریس پیشنهاد می‌کنند از یک جن‌گیر کمک بگیرد. کریس به یک کشیش جوان به نام پدر کاراس مراجعه می‌کند و از او درخواست می‌کند تا به ریگن کمک کند. پس از تحقیقاتی که پدر کاراس بر روی ریگن انجام می‌دهد و مطمئن می‌شود که شیطان بدن او را تسخیر کرده، به کلیسا مراجعه کرده و درخواست می‌کند تا خودش مراسم جن‌گیری را انجام دهد. اما کلیسا شخصی باتجربه‌تر به نام پدر مِرین را پیشنهاد می‌کند. مِرین کشیشی پیر است و موجودی را که بدن ریگن به تسخیر او درآمده‌است می‌شناسد. پدر مِرین به خانهٔ کریس مک‌نیل می‌رود و به‌همراه پدر کاراس جن‌گیری را شروع می‌کنند.
لرنامردز
لِرنامِردْزْ (به ارمنی: Լեռնամերձ) روستای بزرگی است در ارمنستان. این روستا در شمال خاوری استان آرماویر، در ۴۰ کیلومتری باختر ایروان و شمال واغارشاپات (اچمیادزین) واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است.
این روستا ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و با وجود فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، مردم آن همواره پیرو کمونیسم سبک شوروی هستند.
پیش از سال ۱۹۹۵ تنها ۵ کمونیست ثبت‌شده در لرنامردز وجود داشت اما امروزه همه روستائیان این روستا خود را پیرو مکتب کمونیسم معرفی می‌کنند و خواستار بازگشت نظام کمونیستی به ارمنستان هستند.
این روستا که "کوبای کوچک" لقب گرفته شمار زیادی از بازدیدکنندگان کمونیست را به خود جلب کرده‌است. EURASIA INSIGHT, ARMENIA: SOCIALISM IN ONE VILLAGE, Marianna Grigoryan 11/07/06
اسید (ابهام‌زدایی)
اسید ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قانون اسنل
قانون شکست اسنل(قانون شکست ابن سهل)رابطهٔ زاویه نور قبل از برخورد و پس از شکست در سطح واسط دو محیط را نشان می‌دهد.
هنگامی‌که نور از محیطی وارد محیط دیگری شود که در آن دارای سرعت متفاوتی باشد، زاویه شعاع نور در خط فاصل این دو محیط تغییر می‌کند و به اصطلاح، نور می‌شکند.
بانی و کلاید (فیلم)
بانی و کلاید فیلمی آمریکایی، به کارگردانی آرتور پن، محصول سال ۱۹۶۷ است. این فیلم بر اساس ماجرایی واقعی در رابطه با یک زوج بانک‌زن به‌نام‌های بانی پارکر و کلاید بارو که در دهه ۱۹۳۰ توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرده‌بودند، ساخته‌شده‌است.
"بانی و کلاید" در چهلمین مراسم جایزه اسکار، موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های بهترین بازیگر زن نقش مکمل و بهترین فیلم‌برداری شد.
این فیلم بر اساس ماجرایی واقعی در رابطه با یک زوج بانک‌زن و سارق به‌نام‌های «بانی پارکر» و «کلاید بارو» که در دهه ۱۹۳۰ توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرده‌بودند، ساخته‌شده‌است.
Wikipedia contributors, "Bonnie and Clyde (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bonnie_and_Clyde_(film)&oldid=186488513 (accessed February 4, 2008).
بیگانه (فیلم ۱۹۷۹)
بیگانه فیلمی علمی–تخیلی ترسناک به نویسندگی دان اوبانون و کارگردانی ریدلی اسکات، محصول سال ۱۹۷۹ است که اولین فیلم از مجموعه بیگانه است. داستان این فیلم موجود فرازمینی مهاجم و خطرناکی را به تصویر می‌کشد که وارد یک فضاپیمای باری شده و خدمه کشتی را از بین می‌برد.
"بیگانه" سرآغاز یک سری فیلم با حضور شخصیت "اِلن ریپلی" (با بازی سیگورنی ویور) شد که مجموعاً شامل ۴ قسمت است. بیگانه‌ها، بیگانه ۳ و رستاخیز بیگانه دنباله‌های این فیلم محسوب می‌شوند. بیگانه علیه غارتگر و دنباله‌های غیررسمی این فیلم به حساب می‌آیند. همچنین ریدلی اسکات در سال ۲۰۱۲ فیلم پرومتئوس را ساخت که در آن به پیشینه موجودات بیگانه پرداخته شده‌است. در سال ۲۰۱۷ نیز دنباله این فیلم به نام اکران شد.
یک سفینهٔ فضایی تجاری به نام «نوسترومو» (Nostromo) حامل هفت سرنشین، در راه بازگشت به زمین، با پیام کمک از سوی سیاره‌ای در مسیرش مواجه می‌شود. هوش مصنوعی کنترل‌کنندهٔ سفینه افراد را از حالت انجماد خارج می‌کند تا به این پیغام پاسخ داده شود.
افراد داخل سفینه در ابتدا تصور می‌کنند که به مقصد یعنی زمین رسیده‌اند، اما پس از بررسی متوجه می‌شوند که هنوز در نیمه راه قرار دارند؛ لذا برای بررسی محل ارسال پیام، بر روی سیاره فرود می‌کنند که در حین فرود سفینه دچار آسیب می‌شود. یک گروه سه نفره به سردستگی «کین» در حین اینکه سفینه تعمیر می‌شود، تصمیم به بررسی میدانی محل می‌گیرند. آن‌ها پس از خروج از کشتی و رجوع به محل با بقایای یک کشتی فضایی قدیمی و کلونی‌هایی از یک گونه ناشناس فضایی مواجه می‌شوند. در حین بررسی کلونی توسط «کین»، یکی از آن‌ها به او می‌چسبد. کین به کمک دوستانش علی‌رغم مخالفت‌های ریپلی مبنی بر رعایت زمان قرنطینه وارد سفینه شده و تحت مراقبت «اش» افسر پژوهشی سفینه قرار می‌گیرد. در این حین کامپیوتر فضاپیما، محتوای پیام را رمزگشایی می‌کند و ریپلی متوجه می‌شود که منظور پیام اعلام خطر بوده‌است و نه کمک و در این گمراهی «اش» نیز مقصر بوده‌است. در یک درگیری «اش» توسط ریپلی از بین می‌رود و افراد سفینه متوجه می‌شوند که «اش» یک روبات بوده‌است که احتمالاً از طرف سازندگان آن برای بررسی کلونی فضایی برنامه‌ریزی شده‌است. در ادامه، داستان پراضطرابی از تلاش برای کشف ماهیت و نجات از دست این موجود ناشناخته شکل می‌گیرد که طی آن تک تک افراد سفینه به غیر از ریپلی کشته می‌شوند. در نهایت ریپلی با استفاده از شاتل موفق به نابودی سفینه مادر و کشتن موجود فضایی و فرار از آنجا می‌شود. در قسمت آخر که سوار شاتل می‌شود موجود فضایی به داخل شاتل پنهان شده و بعد از جدایی شاتل از سفینه مادر با ریپلی درگیر می‌شود و آن را از سفینه به بیرون می‌اندازد و بیگانه را می‌کشد.
فیلم از نظر گیشه فروش بسیار خوبی را تجربه کرد به طوری که با بودجهٔ ۱۱ میلیون دلاری و فروش ۱۰۵ میلیون دلاری توانست حدود ۱۰ برابر بودجه خود فروش کند.Wikipedia contributors, "Alien (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Alien_(film)&oldid=189086519 (accessed February 4, 2008).
پروژه جمنای
پروژه فضایی جمنای یکی از پروژه‌های فضایی ناسا در زمان مسابقه فضایی میان شوروی و آمریکا بود.
این ماموریت‌ها در سال‌های دهه ۶۰ میلادی، و قبل از پروژه آپولو به وقوع پیوستند، و هدفشان ارتقا بخشیدن و بهینه سازی دانش و تکنیک‌های انتقالات مداری بود. Wikipedia contributors, "Project Gemini," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Project_Gemini (accessed February 4, 2008).
آنکتاد
کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (UNCTAD: United Nations Conference on Trade and Development) که به اختصار آنکتاد نامیده می‌شود در سال ۱۹۶۴ میلادی با هدف یک‌پارچگی کشورهای در حال توسعه با اقتصاد جهانی تأسیس شد. آنکتاد یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است و برمبنای قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا شده‌است. آنکتاد از ابتدای تأسیس فاقد شخصیت حقوقی بین‌المللی بوده‌است. آنکتاد در تصمیمات خود در عرصه تجارت بین‌الملل و توسعه اقتصادی مفهوم حاکمیت اقتصادی را علاوه بر حاکمیت سیاسی لحاظ نمود و اصل برابری، همکاری بین‌المللی مبتنی بر انصاف و وابستگی متقابل به نفع کشورهای در حال توسعه را مورد تأکید قرارداده‌است.
آنکتاد در پی آزادی تجارت بین‌المللی در چارچوب حمایت از کشورهای توسعه نیافته جهان، کاهش میزان ضررها و مساعدت برای توسعه اقتصادی آن‌ها و غیره می‌باشد. به عبارت دیگر آنکتاد اتخاذ رفتار مساعد را ترجیحاً به نفع کشورهای توسعه نیافته جهت سوق دادن این‌گونه کشورها به سطحی متوازن و متعامل با کشورهای توسعه یافته، به عنوان یک قاعده و اصل می‌داند؛ لذا قالب فرمول رفتار مساعد، در موارد لزوم آزادی تجارت بین‌المللی را نپذیرفته‌است، لکن در موارد مقتضی در راستای منافع کشورهای در حال توسعه، آزادی تجارت بین‌المللی مورد قبول واقع شده‌است. آنکتاد محور مرکزی سازمان ملل متحد برای برخورد یکپارچه با تجارت و توسعه و مباحث مرتبط با حوزه‌های مالی، تکنولوژی و سرمایه‌گذاری و توسعه در کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته‌است.
آنکتاد از طریق جستجو و تجزیه و تحلیل رویه‌ها و جمع‌آوری اطلاعات به دنبال ایجاد زمینه برای مشورت بین دولت‌ها و تبادل تجربیات با هدف یکپارچه‌سازی عوامل توسعه‌است. آنکتاد با سازمان‌های دیگر برای رفع نیازهای کشورهای در حال توسعه همکاری دارد. دبیرخانه آنکتاد در انجام وظایفش همراه با دولت‌های عضو و در تعامل با سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد و کمیته‌های منطقه‌ای همانند موسسات دولتی، سازمان‌های غیردولتی و غیره کار می‌کند. آنکتاد درراستای تسهیل فرایند توسعه در کشورهای در حال توسعه فعالیت‌های مختلفی را انجام داده‌است که یکی از آن‌ها توجه به موضوع کارایی تجاری است. یکی از راهکارهای ارائه شده توسط آنکتاد در جهت افزایش کارایی تجاری کشورهای در حال توسعه برنامه نقطه تجاری است.
در برنامه سال ۱۹۹۹، اهداف آنکتاد توسط اعضا برای کمک به راه‌اندازی و هماهنگ کردن نقاط تجاری در سراسر دنیا مجدداً مورد بررسی قرار گرفت. در اکتبر ۱۹۹۹ اعضای آنکتاد استراتژی جدیدی با دو جهت‌گیری اصلی برای فعالیت‌های آنکتاد با توجه به برنامه‌های نقاط تجاری ارائه نمودند:
۱. توسعه دامنه و کیفیت خدمات فراهم شده به وسیلهٔ شبکه نقاط تجاری جهانGTPNet:Global Trade Point Network
۲. توانمندسازی نقاط تجاری با نظر به بهبود پایداری نقاط تجاری و کاهش وابستگی آن‌ها به منابع آنکتاد.
مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد (UNTPDC) وابسته به آنکتاد در ژوئن ۱۹۹۳ تأسیس و ابتدا در بانکوک مستقر شد و از نزدیک با کمیسیون اجتماعی و اقتصادی آسیا و اقیانوسیه و مؤسسه آسیایی تکنولوژی همکاری می‌کرد. این مرکز از ژوئیه ۱۹۹۵ به ملبورن (استرالیا) منتقل شد و در آنجا توسط مؤسسه تکنولوژی رویال ملبورن پشتیبانی می‌شود. این مؤسسه در زمینه مباحث تحقیق و توسعه با مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد همکاری می‌کند.
آزمایشگاه ملی شمال‌غربی پاسیفیک
آزمایشگاه ملی شمال غربی پاسیفیک مشهور به (PNNL) یک مرکز علمی فدرال در ایالت واشینگتن آمریکا است.
منطقه حفاظت شده ملی آرانزاس
منطقه حفاظت شده ملی آرانزاس منطقه‌ای ساحلی در مجاورت خلیج مکزیک در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا است.
منطقه حفاظت شده ملی لاگونا آتاسکوزا
منطقه حفاظت شده ملی لاگونا آتاسکوزا منطقه‌ای ساحلی در مجاورت خلیج مکزیک در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا است.
لاباک، تگزاس
لاباک شهری است در ایالت تکزاس.
رضا پهلوی، ولیعهد وقت ایران، در سال ۱۹۷۸ میلادی، برای دورهٔ خلبانی جنگنده، حدود ۸ ماه را در این شهر گذراند و به گفتهٔ روزنامهٔ محلی "" او مشهورترین ساکن این شهر شده بود.
دانشگاه فناوری تگزاس و مرکز علوم درمانی دانشگاه فناوری تگزاس در اینجا قرار دارند.
بر اساس نتایج سرشماری سال ۲۰۱۰ جمعیت این شهر ۲۲۹۵۷۳ نفر است.
آماریلو، تگزاس
آماریلو شهری است در محدوده شهرستان‌های راندال و پوتر ایالت تگزاس.
سترن ۵
سترن ۵ با ارتفاع بیش از ۱۱۰ متر تا سال ۲۰۲۱ به عنوان بلندترین موشک فضایی شناخته می‌شد.
سترن ۵ برای بردن فضاپیماهای آپولو به کره ماه طراحی و ساخته شده‌بود. این موشک سیزده بار از مرکز فضایی کندی در فلوریدا بدون از دست دادن خدمه یا بار پرتاب شد. سترن ۵ بلندترین ، قدرتمندترین (ایجاد کننده بیشترین ضربه (فیزیک)) و سنگین ترین موشکی است که تاکنون (سال ۲۰۲۱) به وضعیت عملیاتی رسیده و رکورددار حمل سنگین ترین محموله به مدار نزدیک زمین با حمل باری به وزن ۱۴۰ هزار کیلوگرم هست. این محموله شامل مرحله سوم و سوخت و سفینه فرماندهی و خدمات آپولو و ماه‌نشین آپولو به ماه می‌شد. تا به امروز ، سترن ۵ تنها حامل انسانها فراتر از مدار نزدیک زمین بوده‌است. در کل ۱۵ فروند از این موشکها ساخته شدند اما تنها ۱۳ فروند از آنها پرواز کردند. سه فروند دیگر نیز برای آزمایشهای زمینی ساخته شده بودند. در طی چهار سال از دسامبر ۱۹۶۸ تا دسامبر ۱۹۷۲، مجموعاً ۲۴ فضانورد، سه نفر از آنها دو بار، با این موشک به ماه پرتاب شدند. ورنر فون براون مهندس ارشد و سرپرست تیم طراحی خانواده موشک‌های فضایی سترن (از سترن ۱ تا سترن ۵) بوده‌است. فون براون یکی از مهندسان ارشد صنایع موشکی آلمان بود که در پایان جنگ جهانی دوم تسلیم نیروهای آمریکایی شد و به همراه تعدادی دیگر از دانشمندان آلمانی برای کار روی صنایع موشکی در قالب پروژه عملیات گیره کاغذ و به‌طور مخفیانه به آمریکا آورده شد.
Wikipedia contributors, "Saturn V," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Saturn_V&oldid=188866727 (accessed February 5, 2008).
موشک ساترن ۱
ساترن ۱ یکی از موشک های پروژه آپولو بود.Wikipedia contributors, "Saturn I," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Saturn_I (accessed February 5, 2008).