نمایشگاه بزرگ
نمایشگاه بزرگ به ابتکار هنری کول و شاهزاده آلبرت جهت نمایش فرهنگ و صنعت ملل دنیا و نیر در پاسخ به نمایشگاه پاریس ۱۸۴۴ از یکم ماه مه تا ۱۵اکتبر سال ۱۸۵۱ (۱۲۳۳ خ) در لندن برگزار شد.و ۶ میلیون بازدید کننده داشت.
ایده نمایشگاه توسط فرانسه شروع شده بود و در ۱۸۴۴ سپس از 1798 تا 1849 در پاریس اجرا شده بود .
شاهزاده آلبرت ، هنری کول ، فرانسیس هنری ، جورج والیس ، چارلز دیلک و دیگر اعضای انجمن سلطنتی برای تشویق هنر ، تولید و تجارت بفکر ایجاد آن در لندن افتادند.
انگیزه اصلی آن این بود که انگلیس "نقش خود را به عنوان رهبر صنعتی برای جهان روشن کند.
پرنس آلبرت ، همسر ملکه ویکتوریا ، مروج مشتاق نمایشگاه خود یک منبع تأمین مالی بود.
دولت متقاعد شد که کمیسیون سلطنتی نمایشگاه 1851 را تشکیل دهد تا ماندگاری میزبانی چنین نمایشگاهی را تعیین کند.
اهمیت موضوع آنچنان بود که ملکه ویکتوریا بهمراه خانواده اش سه بار دیدن کردند ، و ملکه به تنهایی 34 بار دیدن کرد.
اگرچه نمایشگاه بستری بود که کشورهای مختلف جهان می توانستند دستاوردهای خود را در آن نشان دهند ، اما بریتانیا به دنبال اثبات برتری خود بود.
بریتانیا همچنین به دنبال ارائه امید به آینده بود. از آینده ای بهتر در اروپا که به تازگی از "دو دهه سخت تحول سیاسی و اجتماعی" گذر کرده بود و حالا انگلیس نشان میداد که فناوری ، به ویژه فناوری خودش ، کلید آینده ای بهتر است.
سوفی فورگان در مورد این نمایشگاه می گوید: "غرفه های بزرگ و انباشته شده" در قسمت مرکزی عموماً مواد خام و محصولات هنرهای مستعمرات را در بهترین مکان نمایش داده بودند که نیات برگزارکنندگان را آشکار میکرد!.
ساختمان اصلی با الهام از "باغ شالامار" (باغهای پارسی پادشاهان گورکانی هندوستان که شهلا باغ یا شالامار نامیده شدند) ، برای اجرای نمایش ساخته شد. طراحی توسط جوزف پکستون با حمایت مهندس سازه چارلز فاکس ، کمیته ای که بر ساخت آن نظارت می کرد از جمله ایزمبارد برونل ، طراحی شد و در مدت نه ماه از کارخانه به افتتاحیه بزرگ رسید. این ساختمان از نظر معماری ویژه بود و از تجربه پکستون در طراحی گلخانه برای ششمین دوک دوونشایر نشات میگرفت. به شکل یک خانه شیشه ای عظیم به طول ۵۶۳ متر در ۱۳۸ متر از قاب چدنی و شیشه تقریباً منحصر به فرد در بیرمنگام و اسموتویک ساخته شده بود. در داخل ، بر وجود درختان و مجسمه ها تأکید شده بود. و هدف نه تنها افزودن به زیبایی بلکه برای نشان دادن پیروزی انسان بر طبیعت بود.
کاخ کریستال یک موفقیت بزرگ بود ، یک معماری شگفت انگیز محسوب می شد ، اما همچنین یک موفقیت مهندسی بود که اهمیت خود نمایشگاه را نشان می داد. این ساختمان بعداً در سال 1854 به صورت بزرگتر در Sydenham Hill در جنوب لندن ، منطقه ای که به کریستال پالاس تغییر نام داد ، منتقل و دوباره ساخته شد و در نهایت در آتش سوزی ۳۰ نوامبر ۱۹۳۶ از بین رفت.
شش میلیون نفر از نمایشگاه دیدن کردند. متوسط ​​حضور روزانه ۴۲۸۳۱ نفر سود افزوده ۱۸۶ هزار پاند ایجاد کرد ، پولی که برای تأسیس موزه ویکتوریا و آلبرت ، موزه علوم و موزه تاریخ طبیعی استفاده شد. باقیمانده پول برای ارائه کمک هزینه و بورس تحصیلی برای تحقیقات صنعتی استفاده شد. این کار امروز نیز ادامه دارد.
نمایشگاه با نزدیک شدن به افتتاحیه جنجال برانگیز شد. برخی از محافظه کاران می ترسیدند که انبوه بازدیدکنندگان به یک گروهک انقلابی تبدیل شوند. ارنست آگوستوس اول ، پادشاه انگلیسی هانوفر ، اندکی قبل از مرگش ، در این باره به لرد استرانگفورد نوشت:
حماقت و پوچ بودن ملکه در اجازه دادن به این زورآزمایی باید به هر ذهن معقول و خوش فکر برخورد کند ، و من شگفت زده هستم که خود وزرا اصرار نمی کنند که او حداقل در طول نمایشگاه به آزبورن برود ، زیرا هیچ انسانی احتمالاً نمی تواند آنچه ممکن است در این مناسبت رخ دهد را پیش بینی کند ... باید هر انگلیسی صادق و خوش فکر را شوکه کند. اما به نظر می رسد همه چیز در کار است تا ما در چشم اروپا پایین بیاییم.
در دوران معاصر ، نمایشگاه بزرگ نمادی از عصر ویکتوریا است و کاتالوگ ضخیم آن منبع الهام طراحان ویکتوریایی است.
فهرست رسمی توصیفی و تصویری رویداد ، غرفه داران نه تنها از سراسر بریتانیا ، بلکه از "مستعمرات و وابستگی ها" و 44 "کشورهای خارجی" در اروپا و قاره آمریکا نیز فهرست شده است. در مجموع 13000 نمايشگاه شامل نماي ژاکارد ، دستگاه پاکت ، لوازم آشپزخانه ، نمايشگاههاي فولادسازي و دستگاه درو از ايالات متحده بود.
چارلز داروین ، کارل مارکس ، مایکل فارادی (که در برنامه ریزی و داوری نمایشگاه نیز کمک می کرد) ، ساموئل کلت ، اعضای خانواده سلطنتی اورلئانیست شارلوت برونته ، چارلز دیکنز ، لوئیس کارول ، جورج شرکت کردند. الیوت ، آلفرد تنیسون و ویلیام میکپیس تاکرای