hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
رضا گنجه‌ای
رضا گنجه‌ای (۱۲۸۶ محله ششگلان تبریز - ۱۵ شهریور ۱۳۷۴ ژنو) روزنامه‌نگار و مدیر و مؤسس نشریهٔ "باباشمل" و وزیر صنایع و معادن دوران محمدرضا شاه پهلوی بود.
رضا گنجه‌ای پسر حاج علی‌نقی گنجه‌ای از مالکان و بازرگانان مشروطه‌خواه آذربایجان بود. در مدرسه حکمت تبریز درس خواند، در سال ۱۳۰۵ به تهران عزیمت کرد و به مدرسه صنعتی ایران و آلمان وارد شد.
در سال ۱۳۰۷ پدرش به نمایندگی تبریز در مجلس شورای ملی انتخاب شد و دوازدهم مهر سال بعد در حالی که با درشکه به مجلس می‌رفت بر اثر رم کردن اسبهایش دچار سانحه شد و درگذشت.
وزارت طرق و شوارع (وزارت راه) رضا گنجه‌ای را در سال ۱۳۰۹ برای ادامه تحصیل به پلی‌تکنیک زوریخ فرستاد. پس از بازگشت به ایران ابتدا به استخدام راه‌آهن درآمد و در سال‌های بعد در دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران، رتبهٔ دانشیاری و سپس استادی داشت.
گنجه‌ای از ابتدای سال ۱۳۲۲ تا سال ۱۳۲۶ نشریهٔ فکاهی-سیاسی "باباشمل" را در تهران منتشر می‌کرد که از شهرت و تأثیر شایانی برخوردار بود. نوشته‌های رضا گنجه‌ای در این نشریه با نام مستعار باباشمل چاپ می‌شد و از عالی‌ترین نمونه‌های طنز در نشریات معاصر ایران شناخته می‌شود.
رضا گنجه‌ای پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در کابینه سپهبد زاهدی معاون وزیر پست و تلگراف شد و در سال ۱۳۳۴ در کابینهٔ حسین علاء وزارت‌خانه نوبنیاد صنایع و معادن رابه مدت یک سال به عهده گرفت.
پتالینگ جایا
پتالینگ جایا (به مالزیایی: ڤتالیڠ جای) شهری اقماری نزدیک منطقه فدرال کوالالامپور در مالزی و واقع در منطقه پتالینگ در استان سلانگور این کشور است. این شهر ۹۷٫۲ کیلومتر مربع وسعت دارد و بزرگ‌ترین شهر استان سلانگور است. پتالینگ جایا رسماً در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۶ به عنوان «شهر» پذیرفته شد.
پتالینگ جایا دارای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی بسیار است که مهم‌ترین شان دانشگاه مالایا، مهم‌ترین دانشگاه مالزی، است. دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی و دانشگاه تون عبدالرزاق و کالج دانشگاهی سان‌وی از سایر دانشگاه‌ها هستند. کالج تیلورز از قدیمی‌ترین کالج‌های خصوصی این منطقه‌است.
Wikipedia contributors, «Petaling Jaya,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Petaling_Jaya&oldid=184986099 (accessed January ۱۸، ۲۰۰۸).
کالیمانتان
کالیمانتان، نام در زمان استعمار بورنئوی هلند، نام آن قسمت از جزیره بورنئو است که جزو خاک اندونزی به‌شمار می‌آید. این قسمت، مرکز و جنوب این جزیره را اشغال می‌کند و ۵۴۴٬۱۵۰ کیلومتر مربع مساخت دارد. در زبان اندونزیایی نام کالیمانتان برای اشاره به کل جزیره بورنئو به‌کار می‌رود.
نام کالیمانتان از سانسکریت گرفته شده و به معنی «جزیره با هوای سوزان» است که به هوای بسیار گرم و مرطوب این جزیره اشاره دارد.
خاک اندونزی ۷۳ درصد از مساحت جزیره بورنئو و ۶۹٫۵ درصد از جمعیت آن را دربر می‌گیرد.
قسمت‌های غیراندونزیایی این جزیره در زمان استعمار بورنئوی بریتانیا نام داشت و عبارتند از کشور برونئی و منطقه مالزی شرقی که مالزی شرقی دو ایالت صباح و ساراواک کشور مالزی و ناحیه فدرال لابوآن را در خود جای داده‌است.
کالیمانتان اندونزی به چهار استان تقسیم می‌شود.
واقعه «کونفرونتاسی» یا «رویارویی اندونزی و مالزی» از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ بر سر مرزهای مالزی و اندونزی در جزیره بورنئو اتفاق افتاد.
کالج تیلورز
کالج دانشگاهی تیلورز کالجی است که (در چند شعبه مختلف) در شهر پتالینگ جایا در استان سلانگور مالزی واقع شده‌است و از معتبرترین مراکز آموزش خصوصی این کشور به شمار می‌آید. این کالج در ۱۹۶۹ تأسیس شده و قدیمی‌ترین کالج خصوصی مالزی است.
شعبه اصلی این کالج در منطقه اس اس ۱۵ در شهرک سوبانگ جایا (در شهر پتالینگ جایا) است.
کالج تیلورز دوره‌های مختلفی در مقطع پیش دانشگاهی و فوق دیپلم ارائه می‌کند. برنامه‌های پیش دانشگاهی این کالج که از انگلستان، استرالیا و کانادا هستند از معتبرترین برنامه‌های مشابه در مالزی به شمار می‌روند. برای مثال این کالج (به همراه کالج دانشگاهی سان وی) یکی از دو مرکزی است که دولت اونتاریو در کانادا به عنوان نماینده به رسمیت می‌شناسد. این کالج در ضمن از اواخر سال ۲۰۰۶ به عنوان "کالج دانشگاهی" شناخته می‌شود. این به علت ارائه دوره‌های لیسانس است.
Wikipedia contributors، "Taylor's University College،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Taylor%27s_University_College&oldid=184952942 (accessed January ۱۹، ۲۰۰۸).
علفزار گریان
سه‌گانه: مرغزار گریان (دشت گریان) فیلمی یونانی به کارگردانی تئو آنگلوپولوس، محصول مشترک یونان، فرانسه و ایتالیا است که در سال ۲۰۰۴ ساخته شد.
فیلم‌نامه این فیلم را تئو آنگلوپولوس و تونینو گیورا نوشته‌اند. بازیگران فیلم نیکوس پورسادینیس، واسیلیس کولووس و تولا استاتوپولویی هستند. داستان نخستین اثر آنجلوپولوس در قالب سه گانه از سال ۱۹۱۹ و با تعدادی پناهنده یونانی آغاز می‌شود.
این فیلم، نخستین بخش از یک سه‌گانه‌ی سینمایی به کارگردانی تئو آنگلوپلوس است. شخصیت اصلی فیلم ـ النی ـ از بچه‌های بی‌خانمان یونانی‌ست که در کودکی به هم‌راه خانواده‌ی الکسی از یونان به سوی بندر ادیسه رفت. پیروزی فاشیست‌ها، حمله نازی‌ها و جنگ‌های داخلی یونان ارتش سرخ، اشغال یونان توسط نیروهای آلمان در جنگ دوم جهانی، جنگ داخلی، موافقان و مخالفان رژیم حاکم و حضور آمریکایی‌ها در جزیره اوکیناوا بر زندگی آنان تأثیر می‌گذارد. النی در نوجوانی از الکسی حامله می‌شود. مادر الکسی، خانواده‌ی بی‌فرزندی می‌یابد تا بچه‌های دوقلوی او را پنهان از هم‌سرش بزرگ کنند. النی که به جوانی می‌رسد، پدر الکسی ـکه هم‌سرش درگذشتهـ می‌خواهد با او ازدواج کند. در روز جشن، النی از مراسم می‌گریزد و هم‌راه با الکسی به شهر می‌روند. الکسی با نوازندگان دوره‌گرد هم‌کاری می‌کند تا هزینه‌اش را به دست آورد. او برای گسترش کارش، همراه یک گروه موسیقی به آمریکا می‌رود. جنگ جهانی آغاز شده‌است و برای بازگشت به یونان تنها یک راه به نظر او می‌رسد؛ پیوستن به ارتش آمریکا. او به ارتش آمریکا می‌پیوندد و در یکی از نبردها در جایی دور کشته می‌شود. پسران او هر یک به گروهی می‌پیوندند و هر دو در جنگ‌های داخلی یونان رو در روی هم می‌ایستند و کشته می‌شوند. خودش از این زندان به آن زندان و از این غربت به آن غربت می‌رود و به قول خودش تنها رنگ یونیفرم‌ها عوض می‌شود.
این فیلم یک تراژدی مدرن آمیخته شده با تئاتر اصیل یونانی‌ست. عنصر آب در این فیلم نقش بسزایی دارد. آب نشانه‌ی پاکی و جاری بودن احساس در روستاست که در برابرش قطار قرار می‌گیرد که حیرت‌آور است. نیمی از این فیلم بر روی آب است این فیلم روی آب شروع و با مرگ پسر النی روی آب پایان می‌یابد. همچنین در نماهایی با پارچه‌های سفیدی که بر بند رختی آویزان‌اند، تصویرهایی بدیع و سمبولیک می‌آفریند. مرغزار گریانِ آنگلو پولوس فیلمی‌ست شاعرانه و سرشار از نقاشی‌های بکر و بسیار نوآورانه. این فیلم خوانش تازه‌ای از تراژدی یونانی‌ست و نوعی خشم را نسبت به جنگ در درون خویش جا داده‌است. بخش دوم این سه‌گانه که به تازگی ساخته شده در سال ۲۰۱۱ در اروپا اکران شد.
شهرک صنعتی خیام
شهرک صنعتی خیامِ شهرستان زِبَرخان یک شهرک صنعتی در ۱۰۵ کیلومتری مشهد و ۲۰ کیلومتری نیشابور است. این شهرک در تاریخ ۲۵/۱۲/۱۳۶۸ به تصویب هیئت وزیران رسیده و عملیات اجرایی آن در سال ۱۳۷۰ آغاز گردید . این شهرک با مساحت ۲۴۶ هکتار و مساحت صنعتی ۳۶/۱۰۹ هکتار در کیلومتر ۲۰ جاده نیشابور - مشهد قرار دارد.
پیکان (صورت فلکی)
پیکان یا سَهم که در لاتین (Sagitta) و در انگلیسی (Arrow) نامیده می‌شود جز صورت‌های فلکی کوچک می‌باشد. پیکان پس از چلیپا و اسب کوچک سومین صورت فلکی کوچک در آسمان شمالی و نزدیک به مثلث بزرگ تابستانی است و به شکل تیرِ ازکمان‌رهاشده تصور می‌شود.
پیکر آسمانی پیکان از چهار ستارهٔ کم‌رنگ تشکیل شده که به شکل پیکان درآمده‌است و میان ماکیان و عقاب قرار دارد.
بطلیموس پیکان را در میان ۴۸ صورت فلکی خود قرار داد.
پیکان توسط صورت‌های فلکی زیر احاطه شده‌است:
گرچه پیکان جز صورت‌های فلکی بزرگ نیست و ستاره درخشانی ندارد، در میان فرهنگ‌های پارسی، یهودی، یونانی و رومی بسیار پرورش یافت به طوری که امروزه چندین روایت مختلف دارد که به دقت مفهوم پیکان را توضیح داده‌است.
لوله سلاح
لوله سلاح استوانه‌ای توخالی (معمولاً فلزی) است که در برخی سلاح‌های گرم برای هدایت گلوله یا ساچمه به سوی هدف بکار می‌رود. گازی که از سوختن باروت یا خرج در سلاح ایجاد شده گلوله یا ساچمه را در طول لوله به جلو می‌راند تا در آخر از لوله خارج شود و به سوی هدف برود.
چینی‌ها نخستین لوله سلاح را از جنس بامبو می‌ساختند. نخستین لوله‌های فلزی سلاح نیز در چین ساخته شد. لوله توپ‌های اروپایی تا چند قرن از برنج ریخته‌گری شده ساخته می‌شد. لوله‌های امروز بیشتر از آلیاژهای فولاد و نیکل ساخته می‌شود.
در تفنگ‌های گلوله‌زنی و اغلب سلاح‌های کمری از لوله خان‌دار استفاده می‌شود.
حزب حرکت اسلامی مردم افغانستان
حزب حرکت اسلامی مردم افغانستان یکی از احزاب افغانستان است.
این حزب در۲۲ دلو ۱۳۸۲ رسماً اعلان موجودیت نمود و طی یک کنکره سراسری حزب که با شرکت اعضای شورای ولایتی ان در کابل دایر شده بخش نظامی ان ملغی گردید و طی یک انتخابات ازاد سید حسین انوری به سمت رهبری حزب انتخاب گردید.
هر چند اختلاف نظرها دراستراتژی سیاسی حزب میان آیت‌الله محسنی و اقای انوری که انزمان سمت فرمانده نظامی حزب را دارا بود به شکاف‌های عمیقی در حزب انجامیده بود مخصوصا تفاوت دیگاه انان در مورد مبارزه با نیروها طالبان، و عملاً از ان به بعد اقای انوری شاخه جداگانه جزب حرکت اسلامی را رهبری می‌نمود که عمدتاً فرماندهان سابق حزب و سایر هواداران او وی را همراهی می‌کردند و کاملاً بر اساس اهداف مشخص و استراتژی روشن در قبال مسایل مسایل سیاسی فعالیت می‌نمودند.
امابا برگزاری کنکره سراسری حزب در زمستان سال ۱۳۸۲ و ثبت حزب در وزارت عدلیه بتاریخ ۲۰/۳/۱۳۸۳بحیث یک حزب جدید عرض اندام نمود.
۱- در هیئت رهبری حزب ۲۰ نفر از اعضای حزب عضویت دارند که از جمله ۴ تن شان از میان زنان انتخاب شده‌است.
۲- شورای مرکزی حزب که عالیترین ارگان تصمیم گیرنده حزب می‌باشد متشکل از ۱۳۰ تن از اعضای حزب می‌باشند که عمدتاً روسای شورای‌های ولایتی و شوراهای ولسوالی حزب در ان عضویت یافته‌اند. مرکزیت حزب در کابل بوده و هدف اصلی اعضای انرا برادری ملیت‌ها، عدالت اجتماعی و انکشاف متوازن تشکیل می‌دهد.
هفته نامه مردم ارگان نشراتی رسمی ان می‌باشد که از سال ۱۳۸۱ تا کنون به نشرات خود ادامه می‌دهد و محمد قاسم وفایی زاده بحیث مدیر مسئول ان تا میزان سال ۱۳۸۶ فعالیت داشت و بعد از وی کمال الدین رضوی روز نامه نگار و نویسنده کشور بحیث مدیرمسئول ان انتخاب شده‌است.
حزب حرکت مردم افغانستان، از حزب حرکت اسلامی افغانستان به رهبری شیخ آصف محسنی منشعب شده‌است.
حزب حرکت اسلامی مردم افغانستان در یک نگاه، هفته نامه مردم، شماره۱۹۸ بقلم وفایی زاده ورسی سایت وزارت عدلیه(حزب حرکت اسلامی مردم افغانستان
فیلم‌نامه بلند
فیلم‌نامه بلند متنی است برای فیلمی که شروع، میان و پایان مشخصی دارد. این متن معمولاً حدود دو ساعت فیلم را شامل می‌شود. سید فیلد مدرس فیلمنامه‌نویسی معتقد است فیلمنامه سینمایی باید صد و بیست صفحه باشد؛ و بر همین اساس فرمولی را برای ساختار این نوع از فیلمنامه ارائه داده است. اما کم نیستند فیلم‌هایی که زمانی حدود نود دقیقه (معادل نود صفحه) دارند. یا فیلم‌هایی سینمایی با زمانی بیشتر، مثلاً دویست و ده دقیقه. اما به هر حال فیلمنامه سینمایی از نظر زمانی بیشتر از هفتاد دقیقه است. در حالی که از لحاظ ساختاری نیز بر خلاف فیلمنامه کوتاه از موضوعی فرعی که رابطه‌ای تنگاتنگ با موضوع اصلی دارد، بهره می‌جوید. این موضوع یا داستان فرعی کمک می‌کند که موضوع اصلی بهتر معنا یابد و گیراتر و پررنگتر جلوه نماید. فیلمنامه بلند نیز می‌تواند گفتگو (دیالوگ) داشته باشد، یا فاقد آن باشد.
فیلم‌نامه سریالی
فیلمنامه سریالی فیلمنامه‌ای است که تقریباً همه عناصر فیلمنامه بلند را درون خود دارد، اما به صورت جزئی تفاوت دارد. این نوع فیلم‌نامه از نظر زمانی هیچ محدودیتی ندارد. می‌تواند چند قسمت یا دویست، سیصد، یا… قسمت باشد. از لحاظ موضوع برخلاف فیلم‌نامه سینمایی، صرفاً یک موضوع یا قصه فرعی دارد، این فیلم‌نامه می‌تواند چندین موضوع و قصه فرعی را به صورت مستقل یا به‌طور موازی پی بگیرد. می‌تواند شخصیت‌های فرعی فراوانی داشته باشد. از آنجا که این فیلم‌نامه برای تولید کار تلویزیونی در نظر گرفته می‌شود، و رسانه تلویزیون خصوصیاتی متفاوت با سینما دارد. (از جمله این تفاوت‌ها می‌توان به تمرکز مخاطب در سالن تاریک سینما و عدم آن تمرکز درون خانه و مقابل تلویزیون اشاره کرد) این فیلم‌نامه می‌تواند ریتمی کندتر از ریتم سینما داشته باشد. یعنی اگر در فیلم‌نامه سینمایی هر صفحه را معادل یک دقیقه فرض می‌کنیم، در کار تلویزیونی می‌تواند هر صفحه از فیلم‌نامه برابر با یک دقیقه و سی ثانیه باشد.
فیلم‌نامه مستند
فیلمنامه مستند نیز می‌تواند کوتاه یا بلند باشد. این قالب بیانی از فیلمنامه قالبی است که به بیان موضوع خود بدون دخالت تخیل نویسنده می‌پردازد. در این قالب نویسنده بر اساس تحقیقی که درباره موضوع و سوژه انجام داده است، دست به نگارش فیلمنامه می‌زند. این فیلمنامه می‌تواند بر اساس موضوعی باشد. یا هر چیز دیگری از جمله وقایع طبیعی (سیل، زلزله، آتش سوزی،...)، یافته‌های علمی و پزشکی، طبیعت و جانوران، پدیده‌های اجتماعی (جنایات، طلاق،...) و جنگ‌ها و مبارزات مردمی. در فیلمنامه مستند نویسنده از تخیل خود استفاده چندانی نمی‌کند. اما او می‌تواند با تحقیقی جامع و کامل، و بر اساس توان، مهارت و سلیقه خود کار را از یک گزارش ساده و سطحی به یک اثر هنری زیبا و به یادماندنی تبدیل کند.
پل قدیم دزفول
پل قدیم دزفول یا دژپل مهم‌ترین اثر تاریخی دزفول است. این پل که دو منطقه شرقی و غربی دزفول را به هم وصل می‌سازد، در حقیقت یکی از راه‌های رابط منطقه جندی شاپور و سرزمین بین‌النهرین بوده، که به دستور شاپور اول پس از پیروزی بر والرین و با به‌کارگیری اسرای رومی ساخته شده‌است.
این پل در سال ۲۶۰ میلادی (در حدود ۱۷۵۰ سال پیش) به دستور شاپور اول ساسانی و بدست ده‌ها هزار اسیر رومی بر روی رود دز ساخته شد و به همین دلیل این پل به پل رومی نیز مشهور است. برای حفاظت از پل قلعه‌ای نیز بنا شد که در محل قدیمی آن محله‌ای به همین نام (قلعه) وجود دارد.
این پل دارای ۱۴ دهانه است و آب رودخانه دز از زیر آن عبور می‌کند، پل قدیم دزفول از سنگ ساروج و آهک بنا شده و در دوران حکومت عضدالدوله دیلمی، صفویان و پهلوی باز سازی شده‌است اما پایه‌های پل حکایت از دوران ساسانی دارد.
این پل برروی رودخانه دز واقع شده و ساختمان فعلی آن در دوران صفویه بر روی ساختمان قبلی بنا شده‌است. ساختمان این پل متشکل از بافت معماری متعلق به سه دوره تاریخی است. بخش‌هایی از پایه‌های پل مربوط به دوره ساسانی و بخش طاقدیسی پل مربوط به دوره صفویه و از نمونه‌های طاقهای دوره اسلامی است و سرانجام بخش عرشه پل که از مصالح جدیدی همچون سیمان و فلز ساخته شده‌است مربوط به دوره رضا شاه پهلوی است. پس از احداث سد دز،در شهرستان دزفول فشار آب رودخانه بر این پل بسیار کاهش یافت.
جرج کرزن در مورد پل قدیم دزفول می‌نویسد:
در حدود غربی خاک بختیاری و حوزه نهایی آب دز، شهر جالب توجه دزفول واقع گردیده‌است (دزفول- دزپل). این نام به واسطه پل باشکوه مجاور آنست که بدون شک بدوره ساسانیان متعلق است. قسمت زیرین این پل از سنگ است و قسمت فوقانی که آجری است ظاهراً قدیمی تر می‌نماید، ۴۳۰ یارد طول و بیست و دو طاق به شکل و اندازه مختلف دارد. حاج نجم الملک در کتاب سفرنامه خوزستان دربارهٔ پل قدیم دزفول در سال ۱۲۹۹ چنین می‌نویسد:
پلی عظیم بر روی دز از قدیم زده‌اند که از آثار غریبه است. فی الجمله تعمیری لازم دارد، طول این پل سیصد و شصت ذرع است. دو دامنه دارد به طول سی ذرع و عرض هفت ذرع و ارتفاع دوازده ذرع عدد چشمه‌ها بیست عدد و عرض چشمه‌ها بعضی پنج و بعضی نه ذرع است. پل قدیم دزفول از معدود پل‌هایی در دنیاست که با داشتن بیش از هفده قرن، عبور و مرور خودروها بر روی آن انجام می‌شده‌است. این ترددها موجب تخریب و سست کردن پایه‌ها و نابود شدن پل به صورت تدریجی می‌انجامید که بالاخره در سال‌های ۸۸، ۸۹ ه‍.ش این موضوع جدی گرفته شد و تردد خودروها به کلی از روی این پل باستانی متوقف شد و هم‌اکنون گذر با پای پیاده از روی آن ممکن است.
طاهر یولداشف
طاهر یولداشف یکی از رهبران جنبش اسلامی ازبکستان است. وی به همراه جمعه بای نمنگانی رهبر نظامی این حزب توانست تحرکاتی را در آسیای میانه به وجود آورد. وی از سوی دولت ازبکستان به اعدام محکوم شده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی
نشریه آزاد افغانی
جمعه نمنگانی
جمعه خان نمنگانی با نام اصلی جمعه بای حاجی اف رهبر نظامی جنبش اسلامی ازبکستان اهل فرغانه که گفته می‌شود در خلال عملیات هوائی نیروهای آمریکایی علیه طالبان در افغانستان در کندوز کشته شده است.
وی از سوی دولت ازبکستان نیز به مرگ محکوم شده بود.
ویکی‌پدیای انگلیسی
اردلان سرفراز
اردلان سرفراز (زاده ۲۴ تیر ۱۳۲۹ در شهر داراب ، شاعر و ترانه‌سرای نامدار ایرانی است که در کنار شهیار قنبری و ایرج جنتی عطایی از ترانه سرایان نوین ایران است.
اردلان سرفراز در سال ۱۳۲۹ در شهر داراب واقع در استان فارس متولد گردید. او فرزند ارشد خانواده بود و مادرش نیز در شعر دستی داشت. شروع زندگی شاعرانه اردلان در سال اول دبیرستان در مدرسه امیر کبیر و با تشویق معلمی به نام دانشمند بود. در جوانی برای تحصیل در رشته روانشناسی در دانشگاه عالی پارس پذیرفته شد و به تهران آمد. او به پیشنهاد پسرعموی مادرش (حسین سرفراز، شاعر و روزنامه‌نگار معروف آن زمان) در حین تحصیل برای گذران زندگی با رادیو ایران و ارکستر جوانان کار خود را به عنوان ترانه‌سرا آغاز کرد. پس از یک سال به دلایلی رادیو ایران را ترک کرد؛ اما سرفراز ترانه سرودن را به شکل حرفه‌ای آغاز کرد و با ترانه «"شب»"، هم او و هم ابی، خواننده این ترانه به شهرت رسیدند. اردلان سرفراز چند سال پس از انقلاب ۱۳۵۷ و در سال ۱۳۶۲، ایران را به مقصد آلمان ترک کرد. هنگام ترک ایران به آشنایان دارابی خود اعلام کرد که من فقط برای سرفرازی ایران از اینجا می‌روم.
او در طول زندگی در کشورهای مختلفی همچون آلمان، اتریش، یونان، ترکیه، ایتالیا، آمریکا و… روزگار گذرانده‌است و تأثیر حضور در این کشورها و رنج ناشی از غربت در بسیاری از اشعار وی مشهود است.
او با خوانندگانی نظیر: ابی،داریوش،حسن شماعی‌زاده معین، ستار و گوگوش بیشترین همکاری را داشته‌است. از جمله خوانندگان دیگری که همکاریهای انگشت شماری با اردلان سرفراز داشته‌اند می‌توان از عارف، فرهاد مهراد، مهستی، مازیار، لیلا فروهر، سیاوش قمیشی،هایده، شاهرخ، مرتضی و شکیلا یاد کرد. در میان آهنگسازان نیز او با فرید زلاند، حسن شماعی زاده، سیاوش قمیشی، واروژان، بابک افشار، تورج شعبان خانی، محمد حیدری، منوچهر چشم آذر و فریبرز لاچینی همکاری داشت. لازم است ذکر شود که مدتی پیش دو کتاب شامل گزیده‌ای از ترانه‌های وی به نامهای «از ریشه تا همیشه» و «سال صفر» چاپ و منتشر شد. این کتاب از این نظر حایز اهمیت است که بسیاری از ترانه‌های با رویکرد سیاسی اردلان در آن‌ها آمده‌است. ترانه «دیگر بس است» در سال ۲۰۱۹ با صدای مهتاب صفویان (خواننده و نقاش مقیم پاریس) از سروده های اردلان سرفراز است.
ناصر هاشمی
ناصر هاشمی (متولد ۲۲ فروردین ۱۳۳۵، لنگرود)، بازیگر، دوبلور، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان ایرانی است. او برادر مهدی هاشمی، بازیگر سینمای ایران است.
وی هرچند در عرصه‌های مختلف فیلم‌سازی حضور داشته است اما بیشتر به عنوان بازیگر سینما و تلویزیون شناخته می‌شودوی همسر سابق سیما تیر انداز هنرپیشه سینما و تاتر می باشد
ناصر هاشمی متولد ۲۲ فروردین ۱۳۳۵ در لنگرود و فارغ‌التحصیل رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. ناصر با تشویق برادرانش مهدی و محمود هاشمی به هنرهای نمایشی روی آورد و در دوره‌های دبیرستان در چندین نقش بسیار کوتاه در تئاترهای برادرش مهدی هاشمی بازی کرد و پس از آن فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و از سال ۱۳۶۳ در چندین تئاتر، تله تئاتر، فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی به عنوان بازیگر، نویسنده و کارگردان وارد عرصه حرفه‌ای شد.
_۲۴_زرد قناری/(فیلم) /رخشان بنی اعتماد//۱۳۶۷
از فریاد تا ترور
از فریاد تا ترور عنوان فیلمی به کارگردانی منصور تهرانی که در سال ۱۳۵۹ در ایران منتشر شد.
این فیلم مضمونی انقلابی داشت. این فیلم پس از کمتر از یک ماه از اکرانش توقیف شد.
عمده شهرت این فیلم بابت سرود متن فیلم با عنوان یار دبستانی است."یار دبستانی" بعدها در جریان مبارزات جنبش دانشجویی به سرود رسمی این جنبش و نمادی برای بیش از نیم قرن مبارزهٔ این جنبش علیه ظلم و استبداد تبدیل شد. مضمون این سرود شورانگیز دعوت به مبارزه علیه استبداد و دیکتاتوری است.
سه دوست قدیمی - حسین، داوود و رضا - پس از پانزده سال یکدیگر را می‌یابند. حسین در دام اعتیاد گرفتار است، داوود رانندهٔ خصوصی رئیس دادرسی ارتش است و رضا عضو یک گروه زیرزمینی مسلح است. رضا وظیفه دارد که رئیس دادرسی ارتش را ترور کند. حسین، بر اثر اعتیاد تنها و رنجور در جوی آب خیابان جمشید می‌میرد. داوود در عملیاتی که رضا و گروهش برای ترور تیمسار انجام می‌دهند کشته می‌شود و رضا، پس از انجام ترور در حالیکه که زخمی شده‌است، با تنی رنجور از راه جوی آب خیابان از مهلکه می‌گریزد و به مسیری می‌رود که بایستی ادامه پیدا کند.
فریدون فروغی ترانهٔ یار دبستانی را برای فیلم از فریاد تا ترور به کارگردانی منصور تهرانی اجرا می‌کند که در تیتراژ فیلم استفاده می‌شود. در حالی که هنوز هیچ منع رسمی‌ای برای فعالیت فروغی اعلام نشده بود، به تهرانی خبر می‌دهند که باید صدای فروغی را از تیتراژ فیلم‌اش حذف کند. در نتیجه جمشید جم خواندن این ترانه را به عهده می‌گیرد.و این ترانه عموما با صدای جمشید جم پخش شده .بعد از خواندن مکرر این ترانه در اعتراضات جنبش سبز دیگر از رادیو تلویزیون ایران پخش نشد و در لیست ترانه های ممنوعه قرار گرفت. این اثر سمبل ترانه سیاسی جنبش‌های اعتراضی است.
ماهنامهٔ فیلم در شمارهٔ دوم خود دربارهٔ فیلم می‌نویسد:
"از فریاد تا ترور، یکی دیگر از فیلم‌هایی است که پس از انقلاب دربارهٔ ساواک و ساواکی‌ها و عملیات نظامی علیه رژیم گذشته ساخته شده‌است. فیلم، علاوه بر عدم توفیق در جمع‌وجورکردن سناریوی پرشاخه و ازهم‌گسیخته‌اش، دچار نگاهی صرفاً ماجراجویانه و حادثه‌پردازانه به عملیات نظامی علیه رژیم شاه است و آنجا هم که پای تحلیل جامعه‌شناسانه پیش می‌آید، می‌لنگد."
میشل ولبک
میشل وِلبک با نام اصلی میشل توما (زاده ۲۵ فوریه ۱۹۵۸)، نویسنده معاصر فرانسوی است. او در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه ادبی معتبر گنکور شد. بسیاری او را مهم‌ترین نویسنده نسل جدید فرانسه می‌دانند. این نویسنده فرانسوی به خاطر طنز نیشدار و رندانه خود به شهرت رسیده‌است. آثار او سرشار از پرده‌دری‌های جنسی و دلزدگی و بیزاری از جنبه‌های روزمره زندگی اجتماعی است. او در سراسر جهان مخالفان و ستایشگران بسیاری پیدا کرده‌است.
میشل ولبک در جزیره رئونیون به دنیا آمد و در شرایطی دشوار و ناهموار بزرگ شد. زندگی و آرزوهای کودکی او هیچ ربطی به ادبیات نداشت. او در سال ۱۹۸۰ در مهندسی کشاورزی مدرک گرفت.
ولبک در سال ۱۹۸۵ اولین اشعار و متن‌های ادبی خود را نوشت و پس از انتشار چند نوشته پراکنده، در سال ۱۹۹۸ با کتاب "ذرات بنیادی" به شهرت جهانی رسید. این کتاب با استقبالی فراوان روبه‌رو شد و در مدتی کوتاه به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شد. این کتاب دو سال بعد توسط اسکار رولر، کارگردان آلمانی به فیلم تبدیل شد.
ولبک در سال ۲۰۰۱ به دین اسلام حمله کرد و در مصاحبه‌ای آن را «احمقانه‌ترین مذهب» خواند. او به خاطر این اظهارات در برابر دادگاه قرار گرفت، و از اتهام «عقاید فاشیستی» و «اسلام‌ستیزی» تبرئه شد.
دو رمان او با عنوان‌های «نقشه و قلمرو» و «تسلیم» شهرت بیشتری برای او به ارمغان آوردند. او در عین حال ترانه‌سرا و مقاله‌نویس است و تاکنون برنده چندین جایزه معتبر نیز شده‌است.
میشل ولبک در سال‌های ۱۹۹۸ نامزد دریافت جایزه گنکور شد و بار دیگر هم در سال ۲۰۰۵ بابت نوشتن رمان "امکان یک جزیره" نامزد دریافت این جایزه معتبر شد و با این که به اعتقاد منتقدان بخت نخست کسب گنکور آن سال بود، جایزه به فرانسوا ویرگان رسید. اما مدت کوتاهی بعد ولبک جایزه انترالیه را دریافت کرد.
ولبک در سال ۲۰۱۰ جایزه ادبی گنکور را به خاطر خلق رمان "نقشه و قلمرو" به دست آورد. پیش از اعطای این جایزه، کتاب او از فروش دویست هزار نسخه‌ای در فرانسه برخوردار شده بود.
در آوریل ۲۰۱۹ به درخواست امانوئل مکرون رئیس‌جمهور فرانسه، نشان لژیون دونور به او اهدا شد.
بشار بن برد
بَشّار پسر بُرد پسر یرجوخ تخارستانی (۹۵ - ۱۶۷ یا ۱۶۸ ق.؛ برابر با ۷۱۴ م. - ۷۸۴ م.) شاعر ایرانی‌تبار، دوره‌های امویان و عباسیان بود. وی، به زبان عربی شعر می‌سرود و در این کار درخشندگی بسیاری داشت و سرآمد هماوردان خویش در این زمینه همچون فرزدق بود. وی، کور مادرزاد بود.
پدر بشار از تخارستان (واقع در افغانستان امروزی) بود که به دست عربها به بند کشیده شده و به بصره آورده شده بود. بشار در نزدیکی همین شهر زاده شد. وی نابینا از مادر زاده شد. از کودکی به سرودن شعر به زبان عربی پرداخت و پس از چندی به شعوبیه پیوست. او همچنین، با خاندان برمکیان در پیوند بوده و خالد برمکی را ستوده بود.
کنیه"‌"ی بشار ا"بومُعاذ" و لقبش" مُرعّث" به معنای "گوشواره‌‌دار" بود. او در بصره بزرگ شد و در زمان خلافت منصور دوانیقی به بغداد رفت و پله‌های پیشرفت را پیمود. وی به فرمان المهدی خلیفه عباسی، به علت هجوی که بشار درباره"‌"ی او گفته بود و به گناه زندیقی در برابر دیدگان مردم بصره، وی را آن قدر تازیانه زدند که بر اثر آن شکنجه، جان سپرد. برخی گزارش کرده‌اند که به فرمان خلیفه، وی را در آب خفه کرده‌اند.
شعرهای بشار بیشتر در قالب قصیده و غزل و با موضوعیت ستایش ایرانیان و نکوهش تازیان بوده‌است. دیوان کوچکی از اشعار او برجای مانده و نمونه‌های شعر شعوبیه او را می‌توان در کتاب‌های "وفیات‌الاعیان" ابن خلکان و "الاغانی" ابوالفرج اصفهانی جست.
دربارهٔ برتر دانستن او ایرانیان را و خوار دانستن عرب‌ها از ابوالفرج اصفهانی آمده‌است که روزی عربی بشار را گفت که: بشار از این سخن عرب برآشفته می‌شود و چنین پاسخ می‌دهد:
همچنین، پاره‌ای از شعرهای او بر جستار برتری دادن آتش -عنصر مقدس زرتشتیان- بر خاک -عنصر اسطوره‌ای پدید آمدن آدمیان در نزد مسلمانان- بود. وی همچنین، شیطان را -که از آتش آفریده شده بود- از آدمی -که از خاک آفریده شده بود- برتر می‌دانست.
غزل‌های بشار در روزگار عباسی میان زنان هوا خواهان بسیاری یافت. بسیاری از زنان به خانه او می‌رفتند تا اشعارش را یاد بگیرند. دین‌یارانِ زمان، بر این باور بودند که این غزل‌ها زنان را گمراه می‌کند. در نتیجه، مهدی عباسی او را از غزل گفتن بازداشت.
وی که پیشرو شعرای محدثین برشمرده می‌شود، در تفاخر به نَسَب خود و تحقیر عرب و وصف جواری و کنیزکان و ایراد تشبیهات و استعارات دقیق و به کار بستن امثال و حکم مشهور است. اهمیت خاص او درآمیختن معانی متغزل با معانی مدحی و پی"‌"ریزی سبکی خاص در قصیده سرایی است که به زودی مقبول شاعران تازی "‌"گوی گردید.
او نیز مانند ابوسلمه خلال همدانی، ابومسلم خراسانی، فضل بن سهل و خاندان برمک قربانی سیاست فریبکارانه عباسیان شد و به سال ۲۱۶ ه‍.ق به اتهام زندقه (کفر) به ضرب تازیانه کشتند.
تئودریک چهارم
تئودریک چهارم از سال ۷۲۱ تا زمان مرگش در سال ۷۳۷ پادشاه فرانک‌ها از دودمان مروونژی بود. او پسر شاه داگوبرت سوم بود.
در روزگار پادشاهی او کشور به دست شهردار کاخها شارل مارتل گردانده می‌شد و خود شاه دستی بر فرمانروایی نداشت. پس از مرگش تخت پادشاهی فرانکها تا هفت سال بی شاه ماند ولی سرانجام شیلدریک سوم واپسین شاه مروونژی به جانشینی او رسید.
شیلدریک سوم
شیلدریک سوم(مرگ نزدیک به سال ۷۵۴ (میلادی)) چهاردهمین و واپسین شاه دودمان مروونژی بود. به وی در تاریخ لقبهای "شاه خیالی" و "سبک‌مغز" داده‌اند.
پیش از پادشاهی وی تا هفت سال تاج و تخت فرانک‌ها پادشاهی نداشت، سرانجام پپن کوچک و کارلومان شهرداران کاخ‌های آن زمان بر گذاردن شیلدریک سوم بر تخت همداستان شدند.
او هیچ نقشی در فرمانروایی بر کشورش نداشت. سرانجام پس از بازنشستگی کارلومان در سال ۷۴۷ پپن به این اندیشه افتاد که خود تاج و تخت را به چنگ آورد.
از اینرو دست به نامه‌نگاری با پاپ زکریا زد و با او برای به دست آوردن تاج و تخت همداستان شد. سرانجام در ۷۵۱ او را از تخت کنار گذاشتند و موهای بلندش را که نشان شکوه شاهان فرانک بود را از ته تراشیدند. او به همراه پسرش به صومعه رانده شد و تا حدود چهار سال پس از آن که زنده بود در آنجا ماند. با برکناری او پپن به شاهی رسید و دودمان پادشاهی کارولنژی‌ها بر سر کار نشست.
دهکده چوبین نیشابور
دهکده چوبین نام محلی است که در یکی از روستاهای نیشابور به نام محمدآباد آقازاده در استان خراسان رضوی واقع در شمال شرقی ایران ساخته شده‌است. این دهکدهٔ چوبی کم نمونه و بی‌همتا در ایران به وسیله حمید مجتهدی (متولد ١٣١٩ و متوفی در پاییز ١٣٩٢) از نوادگان محمد کاظم خراسانی ساخته شده و یکی از دیدنی‌ها و تفرجگاه‌های نیشابور می‌باشد.
نام «دهکده چوبین» برخاسته از ویژگی منحصربه‌فرد سازه‌های آن در استفاده کامل از چوب و بکارگیری روشی نوین در ساخت بناهای آن که برخاسته از پیشینه تاریخی - فرهنگی و متناسب با امکانات و قابلیت‌های اقلیمی وجغرافیایی منطقه است، می‌باشد. دیدنی‌های این دهکده شامل مسجد چوبی، موزه و کتابخانه، رستوران، فروشگاه و نانوایی، آلاچیق، سوئیتها، فضای سبز و اکوسیستم زیبای آن به همراه کشاورزی و دامپروری است.
این مسجد، اولین مسجد چوبی مقاوم در برابر زلزله در جهان می‌باشد. این بنا ۲۰۰ متر مربع وسعت دارد و سقف آن به صورت شیروانی می‌باشد. دو مناره آن ۱۳ متر از سطح زمین ارتفاع و وزن هر یک تقریباً ۴ تن می‌باشد. شکل ظاهری آن به صورت کشتی‌ای وارونه بر زمین است. در ساخت این مسجد که حدود ۲ سال طول کشیده است، ۴۰ تن چوب استفاده شده‌است.
مسجد چوبی این دهکده نه تنها در ایران بلکه در جهان بی‌نظیر است. این مسجد می‌تواند تا ۸ ریشتر زمین لرزه را تحمل کند و بنای آن به گونه‌ای است که تا صدها سال دیگر نیز آسیب نخواهد دید.
اسکلت آن به شیوه Two by Four یا Double L ساخته شده‌است. مناره‌ها به سقف به گونه‌ای اتصال دارند که در داخل مسجد ستونی وجود ندارد.
دیواره‌های آن دوجداره بوده که بین این دو لایه، اسکلت بنا وجود دارد. اسکلت مناره‌ها و سقف و همچنین سقف و دیواره‌ها به روش عنکبوتی اتصال دارند. این نام به دلیل شیوه ساخت آن که مانند تنیدن تار عنکبوت است می‌باشد به‌طوری‌که اتصال مناره‌ها طوری است که وزن آن‌ها به صورت مساوی، ابتدا روی سقف و سپس به دیواره‌ها و از آنجا به زمین منتقل می‌شود. قابل توجه است که از طریق نردبان داخل مناره‌ها می‌توان به بالای مناره دسترسی پیدا کرد. در محل اتصال مناره به سقف، دریچه‌ای تعبیه شده که مانند یک کانال تهویه عمل می‌کند به‌طوری‌که در تابستان هوای گرم و آلوده را از فضای مسجد خارج می‌کند و هوای پاکیزه از طریق بادگیر مخصوصی که در سقف بنا شده، داخل مسجد می‌گردد؛ و به این ترتیب یک تهویه طبیعی انجام می‌پذیرد. دیواره‌ها کمی حالت زاویه‌دار دارند که انتقال وزن را از مناره به زمین ساده‌تر می‌سازد.  محلی که در آن مسجد ساخته شده بسیار موریانه خیز است، لذا راهکارهای ویژه‌ای در ساخت این مسجد و دیگر بناهای این مجموعه برای جلوگیری از اثرات مخرب چوب خواران به کار گرفته شده‌است. به‌طوری‌که به عنوان نمونه، خانه سازنده مجموعه با عمر بیش از۲۰ سال، از آسیب چوب خواران به دور مانده‌است. برای ماندگاری دراز مدت دیواره‌های خارجی در برابر نزولات آسمانی، چوبهای ویژه با فرآوری خاص استفاده شده‌است.  کابینت ها، دیواره‌ها و حتی سینی‌های آبدارخانه این مسجد، چوبی است. مسجد دارای یک ایوان بیرونی که کف آن از خشت است می‌باشد.  برروی دیواره‌های داخلی و بیرونی مسجد به ترتیب تعداد ۷ و ۶ کتیبه زیبا از آیات قرانی به همراه قابهایش از چوب درختان گردو وتوت نصب است.  در ساختمان و تزیینات داخلی چوبهای مختلفی از درختان مثمر و غیر مثمر مانند انواع کاجها، اشن، سپیدار، گیلاس، گلابی، زبان گنجشک، گردو و توت استفاده شده‌است. نور پردازی ویژه مجموعه، هارمونی ویژه‌ای از رنگهای شاد، در شبها جلوه خاصی دارد.
هدف سازنده این مجموعه، رونق بخشیدن به صنعت گردشگری و نیز احیای نام و یاد مردی است که روزگاری در این مکان به خدمت می‌زیسته است.
لورینا مک‌کنیت
لورینا ایزابل آیرن مک‌کنیت (زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۵۷) خواننده، نوازنده و پیانیست کانادایی است. او ترانه‌هایی آمیخته از سبک سلتیک همراه با عصر جدید می‌سازد.
مک‌کنیت در موردن، مانیتوبا به دنیا آمد و والدین وی، جک و آیرین مک‌کنیت از تبار ایرلندی و اسکاتلندی بودند.
لورینا در سال ۱۹۸۱ به استراتفورد، انترایو، جایی که هنوز هم در آنجاست، رفت و اولین آلبوم خود را با نام "بنیادی" عرضه کرد. او پس از به نمایش درآوردن اولین اثر تولید شده توسط خودش به شهرت جهانی رسید، که شامل "رانندگی به سوی سرمای زمستان" (۱۹۸۷)، "رویاهای بی‌همتا" (۱۹۸۹), "ملاقات" (۱۹۹۱)، "نقاب و آینه" (۱۹۹۴), "یک باغ زمستانی" (۱۹۹۵) و ""کتاب اسرار" (۱۹۹۷) بود. تک‌آهنگ "رقص هنرپیشگان" موفقیت فراوانی برایش آورد، به طوری در بهار ۱۹۹۷ در بازار آمریکای شمالی به ضبط تلویزیونی رسید. تمام کارهای او تحت برچسب خودش یعنی "جاده کوینلن" به ضبط رسیدند.
در سال ۱۹۹۵ ترانه سنتی "Bonny Portmore" را برای فیلم کوهپایه‌نشینان ۳ ساخت و باعث شد که آلبوم‌هایش به تعداد چشمگیری به فروش برسند.
در سال ۱۹۹۸ فاجعه‌ای برایش اتفاق افتاد و نامزد مک‌کنیت یعنی رونالد ریز و دو نفر دیگر به تصادفی در قایقرانی گرفتار شدند. او شدیداً تحت تأثیر این فاجعه قرار گرفت و پس از آن هیچ آلبوم جدیدی نساخت و گه‌گاهی کنسرت زنده اجرا می‌کرد.
موسیقی مک‌کنیت رسماً در موسیقی ورد/عصر جدید/کلتیک رده‌بندی می‌شود، علی‌رغم اینکه ظاهراً موسیقی سراسر جهان را دارا است. هر آلبوم دارای ترانه‌هایی از فرهنگ‌های متفاوت است و از این رو نمی‌توان آنها را دسته بندی کرد.
Wikipedia contributors, "Loreena McKennitt", Wikipedia, The Free Encyclopedia (دسترسی در ۸ سپتامبر ۲۰۰۶).
یورو
یورو (به الفبای لاتین: Euro) (نماد: €؛ کد ایزو: EUR) یکای پول کشورهای منطقه یورو است که به ۱۰۰ سنت تقسیم می‌شود. به‌کارگیری یورو در یکم ژانویه سال ۲۰۰۲ رسماً در کشورهای آلمان، فرانسه، بلژیک، اتریش، اسپانیا، پرتغال، یونان، ایتالیا، ایرلند، لوکزامبورگ، هلند و فنلاند آغاز شد و اکنون در ۱۹ کشور از ۲۷ عضو اتحادیه اروپا به‌طور رسمی در جریان است.
یورو بیرون از اروپا نیز در برخی از بازمانده‌های مستعمرات کشورهای اروپایی نظیر گویان فرانسه، گوادلوپ، مارتینیک، مایوت، رئونیون، جزایر قناری و سن-پیر و میکلون رایج است.
ضرب هر سکه (سنت) یا (یورو) در هر کشور عضو منطقه یورو شکل خاص و طرح خودش را دارد. سکه‌های ضرب هلند، اسپانیا، فنلاند، آلمان، فرانسه و… با یکدیگر متفاوت هستند.
ایده یکای پول یکسان، نخستین بار توسط ژاک دلور، وزیر اقتصاد پیشین فرانسه که از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۵، ریاست کمیسیون اروپا را به عهده داشت، ارائه شد. هدف این بود که هویت اروپایی در بازارها تقویت شده و تثبیت قیمت‌ها، رشد اقتصادی و منافع تجاری نصیب اعضا شود. دلور در گزارشی که در سال ۱۹۸۹ ارائه داد، یکای پول مشترک را یک هدف پولی مشترک توصیف کرد که تاحدی موجب رهایی کامل از جنبش‌های سرمایه‌داری خواهد شد. یکای پول یورو که بزرگ‌ترین قدرت تجاری دنیا را شکل داد، با هدف وصل‌کردن کشورهای اروپایی برای مقاصد تجاری و سیاسی، یورو در بحبوحه آشوب‌های سیاسی و اقتصادی به وجود آمد؛ دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ فروریخته بود و آلمان‌ها در اندیشه اتحاد بودند، در شرق اروپا بساط کمونیسم برچیده شده بود و منطقه شاهد فراز و فرودهای بسیار بود. با پایان جنگ جهانی دوم، اتحادیه اروپا تأسیس شده بود اما اقتصاد منطقه در مسیر تک قطبی‌شدن حرکت می‌کرد. پیمان ماستریخت در تاریخ ۷ فوریه ۱۹۹۲ در یکی از شهرهای هلند به نام ماستریخت به امضا رسید و از سال ۱۹۹۳ به اجرا درآمد. این معاهده، ساختار یک یکای پول مشترک را طراحی کرد؛ نماد این ارز جدید از حرف اپسیلون در الفبای یونانی (ε) الهام گرفت و از سال ۲۰۰۱، سکه‌ها و اسکناس‌های آن توسط بانک مرکزی اروپا منتشر و وارد بازار شد.
پیتزا
پیتزا غذایی است به شکل نان گِرد صافی که در فر یا اجاق‌گاز یا تنور پخته می‌شود و معمولاً روی آن را با سس گوجه‌فرنگی و پنیر می‌پوشانند و همچنین مواد دلخواه دیگر، روی نان اضافه می‌کنند. پنیری که استفاده می‌شود معمولاً پنیر موزارلا یا پنیر پیتزا است. همچنین از مواد مختلفی (مانند ژامبون، قارچ، زیتون، پیاز، فلفل سبز، گوجه فرنگی و …) برای تهیه پیتزا استفاده می‌شود. به یک پیتزای کوچک پیزتا (Pizzetta) و به کسی که پیتزا می‌پزد، پیزائولو (Pizzaiolo) گفته می‌شود.
در ایتالیا، پیتزایی که در مکان‌های رسمی مانند رستوران‌ها سرو می‌شود، برش نخورده‌است و با کارد و چنگال خورده می‌شود. با این‌حال در مکان‌های غیررسمی‌تر، پیتزا برش خورده تحویل داده می‌شود و با دست خورده می‌شود.
اصطلاح پیتزا برای اولین بار در قرن دهم میلادی به‌زبان لاتین در دست‌نوشته‌ای در شهر گائتا (واقع در جنوب ایتالیا) به ثبت رسیده‌است. پیتزای امروزی در ناپل اختراع شد و دستورالعمل تهیه آن در کشورهای مختلفی با تغییرات متعددی استفاده شده‌است. پیتزا یکی از مشهورترین غذاهای دنیا به‌حساب می‌آید و به‌عنوان یک فست‌فود متداول در اروپا و آمریکا استفاده می‌شود. بسیاری از شرکت‌ها پیتزاهای منجمد از قبل پخت شده را به‌فروش می‌رسانند که کافی است کمی گرم شود تا آماده مصرف شود.
باستان‌شناسان فرانسوی و ایتالیایی نان پخته شده با قدمت ۷۰۰۰ سال را در ساردینیا یافته‌اند. غذاهایی مانند پیتزا از دوران باستان تهیه می‌شده‌اند. اسناد حاکی از این است که مواد مختلفی برای ایجاد طعم به نان اضافه می‌شده‌است. در یونان باستان، نان‌ها را با روغن، گیاهان و پنیر می‌پوشاندند.
در قرن ششم قبل از میلاد سربازان ساسانی سپرشان را روی آتش گذاشته و بعد خمیری روی آن می‌گذاشتند و مواد غذایی مختلفی مانند خرما و پنیر را روی آن می‌ریختند و می‌خوردند.
پیتزا به شکل مدرن، در ابتدا در ظرف‌هایی در ناپولی در قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ میلادی طبخ می‌شد. در آن مقطع زمانی اغلب، نان با مواد تشکیل دهنده مانند سیر، نمک، گوشت، پنیر، ریحان پوشانده می‌شدند. معلوم نیست که گوجه فرنگی برای اولین بار در چه زمانی به پیتزا اضافه شد و در این مورد بسیاری از ادعاهای متناقض وجود دارد. تا حدود سال ۱۸۳۰ میلادی، پیتزا در غرفه‌هایی در هوای آزاد و در خارج از پیتزا فروشی‌ها فروخته می‌شد و برخی از پیتزا فروشی‌ها امروزه این سنت قدیمی را زنده نگه می‌دارند.
بر طبق یکی از افسانه‌های معاصر، نمونه اولیه پیتزا یعنی پیتزا مارگریتا در سال ۱۸۸۹ اختراع شد، زمانی که از آشپز خود رافائل اسپوسیتو خواست تا به افتخار بازدید از ملکه مارگاریتا پیتزایی درست کند. از میان سه نوع پیتزای تهیه شده توسط او، ملکه پیتزایی که از سه رنگ پرچم ایتالیا: قرمز (گوجه)، سبز (ریحان)، سفید (موتزارلا) تهیه شده بود را شدیداً ترجیح داد. ظاهراً این نوع پیتزا پس از ملکه تحت عنوان «پیتزا مارگاریتا» نام‌گذاری شد.
پیتزا توسط مهاجران ایتالیایی در اواخر قرن ۱۹ میلادی به آمریکا آورده شد؛ و در ابتدا در مناطقی که مهاجران ایتالیایی در آمریکا در آن سکونت داشتند، پدیدار شد. پیتزا لومباردی، نخستین پیتزا فروشی آمریکا بود که در سال ۱۹۰۵ میلادی در نیویورک افتتاح شد.
نظرآباد
نَظَرآباد یکی از شهرهای استان البرز و مرکز شهرستان نظرآباد است. این شهرستان قدمتی حدود نه هزار سال دارد. به طوری که منطقه باستان‌شناسی ازبکی در آن واقع شده‌است و نمونه اولین خشت دست‌ساز بشر که در سازمان ملل نگهداری می‌شود، توسط محمد خاتمی به نشانه گفتگوی تمدن‌ها از این محوطه باستانی به سازمان ملل هدیه شده‌است.
منطقه باستانشناسی ازبکی به لحاظ قدمت و پیشینه در شمال غربی این شهرستان واقع شده‌است. این منطقه در دوره سوم کاوش می‌باشد و آغاز فعالیت‌های کاوش در دوره اول توسط دکتر مجیدزاده انجام گرفته‌است.
باغات میوه، هوای پاک و درختان چنار چند ده ساله جلوه‌ای سبز و زیبا به مرکز این شهرستان داده‌اند همچنین خانه و اتومبیل دکتر مصدق در احمدآباد؛ کویر نجم‌آباد؛ از مناطق گردشگری و طبیعت گردی هستند
https://www.nazarabad.ir/%d8%b4%d9%87%d8%b1%d8%af%d8%a7%d8%b1-%d9%86%d8%b8%d8%b1%d8%a2%d8%a8%d8%a7%d8%af-%d9%85%d9%86%d8%b5%d9%88%d8%a8-%d8%b4%d8%af/
اینگوی مالمستین
اینگوی یوهان مالمستین (نام اصلی: لارس یوهان اینگو لنریک) سومین گیتاریست سریع جهان و خالق سبک نئو-کلاسیکال متال است. او یک آهنگساز، موسیقی‌دان و یک نوازنده است که بر چندین ساز تسلط دارد. سایت نویزکریپ مالمستین را نفر اول ده نوازندهٔ برترِ گیتار در تاریخ معرفی کرده‌است.
در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۳ در حومهٔ شهر استکهلم سوئد به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند خانواده (شامل مادرش ریگمور، خواهرش آن لوئیز و برادرش بیورن) بود. او در ابتدا علاقه‌ای به گیتار نداشت ولی پس از دیدن اجرای جیمی هندریکس در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۰، به گیتار علاقه‌مند شد و روز مرگ جیمی هندریکس، همان‌طور که خودش گفته‌است: «اینگوی گیتاریست به دنیا آمد».
او نوازندگی را با کار بر روی قطعات موسیقی گروه‌هایی مانند دیپ پرپل شروع کرد. علاقهٔ او به تأثیر موسیقی کلاسیک بر کارهای ریچی بلکمور، او را به کارهای کلاسیک باخ، ویوالدی، بتهوون و موتسارت راهنمایی کرد. با شروع از ۱۰ سالگی او تمام انرژی خودش را صرف موسیقی کرد. در ۱۵ سالگی او نوازندگی در چند گروه موسیقی را شروع کرد. این گروه‌ها اکثراً به قدرت نوازندگی او متکی بودند. در ۱۸ سالگی او و چند تن از دوستانش یک نمونه مجموعه آهنگ نمایشی برای کمپانی CBS سوئد ضبط کردند که این قطعات هرگز پخش نشدند.
در سال ۱۹۸۲ مایک وارنی در کمپانی شارپنل رکوردز که این کاست را شنیده بود، اینگوی را دعوت کرد تا با گروه موسیقی استیلر بر روی آلبومی به همین نام همکاری کند. مالمستین پس از این کار به گروه آلکاتراز پیوست و در سال ۱۹۸۳ آلبوم No Parole From Rock N' Roll را با این گروه ضبط کرد. پس از آن اینگوی اولین آلبوم سولوی خودش را منتشر کرد که اکنون انجیل نئو کلاسیک راک نامیده می‌شود. این آلبوم همچنین نامزد جایزهٔ گرمی برای بهترین اجرای اینسترومنتال راک شد. این آلبوم توجه منتقدان و مخاطبان زیادی را به خود جلب کرد و پایه‌گذار سبک جدیدی به نام نئوکلاسیک راک بود.
در سال ۱۹۹۷ مالمستین ثابت کرد که فراتر از یک پدیده در موسیقی راک است. مالمستین پس از ماه‌ها تمرین، اولین اثر کاملاً کلاسیک خودش را با نام Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in Eb minor, Op. ۱ منتشر کرد. این آلبوم در پراگ به همراه ارکستر فلارمونیک چک و با رهبری Yoel Levi ضبط شد.
در سال ۲۰۰۱ مالمستین توانست مجموعه قطعات خودش را با ارکستر فیلاهارمونیک جدید ژاپن در توکیو اجرا کند؛ که دی‌وی‌دی این اجرا نیز در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
در سال ۲۰۰۳ مالمستین به همراه استیو وای و جو ستریانی در تور مشهور «جی۳» شرکت کرد.
شیخ احمد قمی
شیخ احمد قمی، به‌نظر شیعیان تایلند، نخستین کسی است که مذهب تشیع را به تایلند آورده‌است. گرچه بر اساس منابع تاریخی، در لوح به دست آمده از دوره حکومت سوخوتای در حدود هفتصد سال قبل، بعضی از کلمات به زبان فارسی مشاهده شده‌است و این نشان می‌دهد که ایرانی‌ها حدود ۶۰۰ یا ۷۰۰ سال قبل در تایلند حضور داشته‌اند، با این حال این نظریه چیزی را در مورد ورود تشیع به تایلند ثابت نمی‌کند.
شیخ احمد قمی در حدود سال‌های ۱۶۲۰ (میلادی)، در دوران پادشاه «سوگ تام»، به دلیل اینکه در امور بازرگانی شخصیت ممتازی بود، به دربار فراخوانده شد و در آنجا فعالیت می‌کرد. وی از آن به بعد نیز منصب‌های مختلف دربار را در اختیار خود داشت و مورد اعتماد پادشاه تایلند بود. در جریان خیانت ژاپنی‌ها که می‌خواستند سلطنت را سرنگون کنند، وی از پادشاه حمایت کرد و با مخالفان حکومت به مبارزه پرداخت و سرانجام با همکاری نیروی وفادار به پادشاه، این خیانت را خنثی کرد. وی بعد از این جریان، به منصب‌های عالی دربار رسید و حتی مقام «جاوپایاباوان راش نایوک» که تقریباً معادل با وزیر اعظم است، به وی اعطا شد.
«دیوید تامپسون» متخصص غذاهای تایلندی و «سانتی ساوت‌ویمون» روزنامه‌نگار و محقق تایلندی هر دو معتقدند که خاستگاه کاری ماتسامان، ناحیه تایلند مرکزی در قرن هفدهم و در دربار «آیوتایا» است و به بازرگان مشهور ایرانی شیخ احمد قمی بازمی‌گردد. شیخ احمد قمی بنیانگذار و جدِ «خاندان اشرافی بوناگ» در تایلند است.
شیخ احمد قمی با زنی تایلندی ازدواج کرد که ثمره این ازدواج، سه فرزند، دو پسر و یک دختر بود.
پادشاه تایلند زمین منطقه‌ای را به او بخشید تا او و افرادی که همراه وی بودند، در آنجا ساکن شوند. شیخ احمد قمی از طرف پادشاه، اولین منصب شیخ‌الاسلامی را به عهده گرفت و وظیفه رهبری، نگهداری و رسیدگی به امور تمام مسلمان‌ها بر عهده وی بود. این نکته‌ای قابل توجه‌است، زیرا اکثر مسلمان‌ها در آن زمان از اهل سنت بودند، ولی شیخ‌الاسلامی آنان را یک فرد شیعه بر عهده داشت.
مقبره "شیخ احمد قمی" هم‌اکنون در کالج تربیت معلم آیوتایا است و مورد احترام تایلندی‌ها قرار دارد. شخصیت‌های سیاسی یا دینی که از جمهوری اسلامی ایران به تایلند سفر می‌کنند، معمولاً به زیارت مزار او می‌روند.
پرا ناکون سی آیوتایا (شهر)
آیوتایا پایتخت سابق تایلند، قبل از بانکوک.
شهر تاریخی آیوتایا که به مدت ۴۱۷ سال پایتخت تایلند به‌شمار می‌رفته، یکی از تاریخی‌ترین بناهای این کشور است که در زمان خود از بزرگترین شهرهای دنیا و مرکز تمدن آسیای جنوب شرقی بوده‌است. پادشاهی آیوتایا که در سال ۱۳۵۰ ایجاد شده بود و در واقع دومین پایتخت سیام پس از سوخوتای Sukhotai به‌شمار می‌رفت، در قرن ۱۶ به اوج قدرت، ثروت و فرهنگ رسید و قلمرو آن فراتر از لائوس، کامبوج و برمه کنونی گسترش یافته و حتی با فرانسه زمان لویی چهاردهم رابطه داشت. آیوتایا در ۸۹ کیلومتری شمال شهر بانکوک قرار گرفته و معماری آن ترکیبی از هنر معماری کامبوج و هنر دوره سوخوتای است. این شهر که بسیاری در قرن ۱۷ آن را از زیباترین شهرهای جهان می‌دانستند، از سال ۱۹۹۱ در فهرست آثار جهانی یونسکو قرار گرفته‌است.
آیوتایا تا سال ۱۷۶۷ محل حکومت ۳۳ تن از پادشاهان تایلند از خاندان‌های مختلف بود تا اینکه در نیمه‌های قرن ۱۸برمه ای‌ها آن را فتح و تخریب کردند. از این شهر که زمانی بیش از ۴۰۰ معبد را در خود جای داده بود، امروزه تنها مجموعه‌ای از معابد و ردیف‌هایی از بوداهای نیمه ویران و قدیمی بر جای مانده‌است.
بازرگانانی که به سمت شرق اسیا و چین  در حرکت بودند، تا مساعد شدن اب و هوا در این ناحیه می ماندند . پادشاهی سیام هم  از ایجاد  روابط تجاری  با کشور های حاشیه اقیانوس هند مثل هند، پاکستان و ایران سود زیادی می برد چرا که  در ان زمان ژاپنی ها تجارت  خود را با چینی ها و هلندی ها منحصر کرده بودند .در این ناحیه به دلیل رفت‌وآمد ایرانیها، اسلام هم رواج پیدا کرد و افراد معروفی مثل شیخ احمد قمی، آقا محمد استر آبادی و حاجی سلیم مازندرانی در دربار پادشاهی سیام رفت‌وآمد داشتند. همین روابط در سالیان سال باعث شد که نوادگان  این افراد همانند  بوناک و احمد چولا هنوز هم از خانواده های مهم تایلند به شمار بروند. یکی از مهمترین افراد پر نفوذ ایرانی در دربار که حتی مشاور امور مذهبی در زمان پادشاه سونگ تام بود، شیخ احمد قمی، تاجر معروف ایرانی بود. بعدها با هجوم برمه ای ها، محله های ایرانی نشین در ایوتایا هم تخریب شد.
غلامرضا رحمت سمیعی
غلامرضا خان رحمت سمیعی معروف به «طالش خان» فرزند میرزا محمدعلی خان رحمت آبادی (نماینده رشت در دوره اول مجلس شورای ملی) از مالکان گیلان بود و در ادوار ۷ تا ۱۳ جمعا هفت دوره نمایندگی رشت را در مجلس شورای ملی بر عهده داشت.
او مدتی در خانه رحمت سمیعی که در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده زندگی کرد.
شهرستان عبری
کتیبهٔ سر در ورودی دژ عبری نشان می‌دهد که این دژ قبل از چهار صدسال ساخته شده‌است، اما بعضی از ساکنان منطقه روایت می‌کنند که تاریخ بنای این دژ خیلی پیشینتر بوده‌است وتاریخی که بر روی سردر دژ حق شده‌است تاریخ بازسازی دژ می‌باشد. در این دژ چند واحد مسکونی وجود دارد و دژ دارای سه دروازه اصلی «بوابات» می‌باشد که به گویش محلی «صباحات» می‌نامند:
دژ عبری در وسط شهر عبری واقع می‌باشد ویک کیلومتر تابازار قدیمی این شهر فاصله دارد. همچنین مسجد کوچکی نیز در وسط دژ وجود دارد که در آن نماز جمعه وجماعات می‌گذاردند، ودو آب‌انبار (برکه) نیز در دژ وجود دارد. هم‌اکنون این دژ تاریخی موزه ملی شده‌است.  اما دژ العرافی نیز یکی از دژهای معروف این منطقه می‌باشد و در دوران پیشین مقر حاکم ولایت عبری بوده‌است.
جعلان بنی بوعلی
شهرستانهای منطقه شرقی در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۲۵۷۱۷ هزار نفر می‌باشد.
جعلان بنی بوحسن
شهرستانهای منطقه شرقی در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۲۵ هزار نفر می‌باشد.
القابل
جمعیت آن در حدود ۱۱۹۵۷ هزار نفر می‌باشد.
المضیبی
شهرستان مضیبی یکی از شهرستانهای منطقه شرقی در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۵۱۶۹۶ هزار نفر می‌باشد.
هنری میلر
هنری والنتین میلر (زاده ۱۸۹۱ - درگذشته ۱۹۸۰) نویسندهٔ آمریکایی بود. آثار خودزندگینامه‌ای او تأثیری رهایی‌بخش بر ادبیات نیمهٔ قرن بیستم بر جای گذارد. بسیاری از آثار میلر به دلیل صراحت در طرح مسائل جنسی مدت‌ها در بسیاری از کشورها اجازهٔ چاپ نداشت. میلر در دهه ۶۰ به یکی از پرخواننده‌ترین نویسندگان آمریکا بدل شد. تصویری که خوانندگان آثار «میلر» از نویسنده در ذهن داشتند یک آمریکایی بی‌پول ولی آزاده بود که روابط بسیار دارد و زندگی‌اش دررفت‌وآمد بین پاریس و نیویورک می‌گذرد.
هنری میلر در ۲۲ دسامبر ۱۸۹۱ از پدر و مادری آلمانی-آمریکایی از طبقهٔ کارگر در منهتن نیویورک متولد شد. پدرش «هانریش میلر» خیاط بود. هنری تحصیلات ابتدایی خود را تا پایان دبیرستان در بروکلین گذراند. در دوران تحصیل از دانش آموزان خوب مدرسه بود. سپس به کالجی در شهر نیویورک رفت اما پس از دو ماه دانشگاه را رها کرد. مدت کوتاهی در کارخانه سیمان مشغول به کار شد و در سال ۱۹۱۳ برای کار به خیاطی پدر رفت که آن روزها مردی دائم‌الخمر بود. در سال ۱۹۱۷ با «بئاتریس سیلواس ویکنس» که پیانیستی آماتور بود ازدواج کرد و خیلی زود پدر شد. در خلال سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ میلر در شرکت تلگراف «وسترن یونیون» مشغول به کار شد و پس از مدت کوتاهی خانواده خود را رها کرد و با یکی از رقاصه‌های برادوی هم‌خانه شد و او بود که بیش از هر کس دیگری «میلر» را برای نوشتن تشویق و ترغیب می‌کرد. این رابطه، الهام‌بخش میلر در نوشتن رمان‌های آغازینش «خروس دیوانه» و «تب» شد که در همان سال‌ها به چاپ رسید. در همان سال‌ها مقاله‌ها و داستان‌های کوتاه متعددی از او در مجلات چاپ می‌شد.
اما شروع نویسندگی جدی هنری میلر در سال ۱۹۳۰ بود که به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا دیری نگذشت که با اورکت زیتونی و کلاه خاکستری و لبان برجسته‌اش برای همه به شخصیتی آشنا بدل شد. در آن سال‌ها در فقر شدید به سر می‌برد. با نویسنده‌ای اتریشی به نام آلفرد پرلس آشنا شد که اجاره خانه و صورتحساب‌های رستوران میلر را حساب می‌کرد. آناییز نین هم یک سال بعد با هنری میلر آشنا شد و در حد خود از او حمایت مالی به عمل آورد. اولین آثار او به دست انتشارات اوبلیسک به چاپ رسید که مدیریت آن را جک کاهن، یک نویسندهٔ سابق برعهده داشت.
در این دوران میلر به شدت تحت تأثیر سوررئالیسم قرار گرفت، و اولین اثر مشهور خود را به نام «مدار رأس‌السرطان» به چاپ رسانید که تصویری زنده و گویا از شیوه‌ای از زندگی در پاریس و نیویورک ارائه می‌کرد. این آثار بیش از سه دهه در آمریکا با ممنوعیت چاپ و انتشار مواجه بودند تا آنکه دادگاه عالی کشور با صدور حکمی در مورد آثار ادبی، این ممنوعیت را برطرف کرد. از دیگر آثار میلر در این دوران می‌توان از «بهار سیاه» به سال ۱۹۳۶ و «هیولای ماروسی» به سال ۱۹۴۱ نیز نام برد.
با شروع جنگ جهانی دوم، هنری میلر به آمریکا بازگشت. در سن ۴۸ سالگی دچار احساس ناکامی و افسردگی شدیدی بود و کار خود به عنوان یک نویسنده را تمام شده می‌دید. از سال ۱۹۴۲ در ساحل کالیفرنیا سکنی گزید. در همان سال‌ها با «جانینا مارتالپسکا» ازدواج کرد که سی سال از او جوان تر بود و فلسفه می‌خواند. این بار نیز زندگی مشترک میلر بیش از هفت سال دوام نیاورد. او در سال ۱۹۵۷ به ریاست مؤسسه ملی ادب و هنر برگزیده شد و سفرهای متعددی به اروپا انجام داد. او که از جوانی به نقاشی علاقه‌مند شده بود آن روزها به نقاشی آبرنگ روی آورد و تا آخرین روزهای عمر به نقاشی ادامه داد.
هنری میلر در ۷ ژوئن ۱۹۸۰ در ۸۸ سالگی دیده از جهان فروبست.
صور (عمان)
شهرستان صور یکی از قدیمی بندرگاه سلطنت عمان است.  در این شهرستان قلعه بزرگی وجود دارد که در دوران گذشته مقر حاکم منطقه بوده‌است. بابوجود اینکه سال‌ها از تاریخ بنای این دژ می‌گذرد پا برجا مانده‌است، این قلعه یکی از قلعه‌های مهم شهرستان صور است باضافه چهار قلعه دیگر که در این شهرستان وجود دارند. در دوران گذشته نگهبانانی در این قلعه‌ها پاسبانی می‌داده‌اند مخصوصاً در شبها نگهبانان در ابراج این قلعه‌ها مستقر می‌شده‌اند و از شهر در برابر دزدان وشورشگران پاس می‌داده‌اند.  جمعیت شهرستان صور در حدود ۶۶٬۵۸۷ نفر می‌باشد، و در ۳۱۰ کیلومتری مسقط پایتخت عمان واقع شده‌است. این شهر در قرن شانزده هم میلادی توسط پرتغالیها اشغال گردید. و در دوران حکم الیعاربه در قرن هفده هم میلادی در زمان پادشاهی الامام ناصر بن مرشد الیعربی از چنگ پرتغالیها آزاد گردید.
پیشه مردم ماهی گیری، حدادی، نجاری و تجارت است. همچنین صناعت خنجر عمانی، حصیر، ومشغولات دستی و حلوای عمانی (مسقطی) رایج فراوانی دارد.
گروه عاملی
گروه عاملی در شیمی آلی، به گروه‌های معینی از اتم‌های یک مولکول گفته می‌شود که در واکنش‌های شیمیایی ویژه آن مولکول شرکت می‌کنند و دارای خصلت شیمیایی مخصوصی هستند که یک مولکول از خویش در طول واکنش نشان می‌دهد. گروه‌های عاملی یکسان در مولکول‌های مختلف به واکنش شیمیایی یکسان در آن مولکول‌ها می‌انجامند و حتی برخی خواص فیزیکی مشابه در مولکولها را نیز سبب می‌شوند. برای نمونه گروه عاملی آلدئید می‌تواند در واکنش‌های مانند کاهش و اکسایش شرکت نماید و به‌طور کلی تمام مولکول‌های دارای این گروه عاملی، در چنین واکنش‌هایی شرکت می‌کنند.
در زیر لیستی از گروه‌های عاملی متداول آمده‌است. در فرمول، نمادهای R و 'R معمولاً به معنی هیدروژن یا زنجیره‌های هیدروکربن با هر طول ممکن است، ولی برخی اوقات ممکن است به هر گروه از اتمها برگردد.
هیدروکربن‌ها گروهی از ترکیبات آلی هستند که در دسته‌بندی گروه‌های عاملی آن‌ها را هیدروکربیل می‌نامند به این معنی که تنها حاوی کربن و هیدروژن هستند. با این‌حال هیدروکربن‌ها خود شامل دسته‌های متفاوتی هستند چرا که وجود پیوندهای غیراشباع و ساختار حلقوی خود باعث ایجاد تفاوت‌های شیمیایی می‌شود.
هالوآلکان‌ها گروهی از ترکیبات آلی هستند که شامل حداقل یک پیوند کربن-هالوژن هستند. بسته به نوع هالوژن این نوع پیوند می‌تواند خیلی ضعیف (مثل کربن–ید) یا خیلی قوی (کربن–فلوئور) باشد. به‌صورت عمومی و با استثنا گرفتن فلوئور، بقیه ترکیب‌های آلی هالوژن‌دار، به آسانی وارد واکنش‌های جانشینی هسته‌دوستی (تک‌مولکولی یا دومولکولی) یا حذفی می‌شوند.
ترکیبات حاوی پیوند کربن-اکسیژن بسته به محل و نوع هیبریداسیون پیوند کربن-اکسیژن دارای خواص متفاوتی هستند. یکی از دلایل این موضوع تفاوت الکترون کشندگی هیبریداسیون‌های مختلف است.
آمین‌ها، آمیدها، ایمین‌ها، ایمیدها، ترکیبات آزو، سیانات‌ها و نیتریل‌ها از ترکیب‌های آلی دارای نیتروژن می‌باشد.
تیول‌ها، سولفیدها، دی‌سولفیدها، سولفون‌ها و سولفونیک اسیدها از گروه‌های مختلف مواد آلی هستند که در مولکول خود، اتم گوگرد دارند.
فسفین‌ها، فسفات‌ها، فسفودی‌استرها و فسفونیک اسیدها، چهار گروه مهم از مواد آلی دارای فسفر هستند.
بنیاد
بُنیاد (که به آن بنیاد خیریه هم گفته می شود) نوعی سازمان ناسودبر (غیر انتفاعی) است، که معمولا برای «سازمان های خیریه» بودجه و پشتیبانی فراهم می کند. این بودجه از طریق «کمک های مالی» انجام می شود، اما می تواند به صورت مستقیم «خدمات خیریه» را نیز شامل شود. بنیاد ها شامل «بنیادهای خیریه ی عمومی»، مثل «» و «» (که معمولا توسط افراد یا خانواده ها وقف می گردند) می‌شوند. عبارت «بنیاد» می تواند توسط سازمان‌هایی که در «کمک هزینه های مردمی» درگیر نیستند نیز استفاده شود.
بنا بر تعریف حقوقی، بنیاد برای انجام مقصد ویژه‌ای تأسیس می‌شود و سود ناشی از فعالیت‌های بنیاد نیز می‌بایست در راه امور اجتماعی یا ایده‌های مرتبط با مقصد اصلی هزینه شود.