hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
پیمان قاسم‌خانی
پیمان قاسم‌خانی (زادهٔ ۳۰ دی ۱۳۴۵) فیلمنامه‌نویس، کارگردان و بازیگر ایرانی است. او نویسندگی آثاری نظیر مارمولک، سن پطرزبورگ، ورود آقایان ممنوع، پاورچین و شب‌های برره را بر عهده داشته‌است.
پیمان قاسم‌خانی ۳۰ دی ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. او که در دانشکده اهواز، آمار انفورماتیک خوانده‌است در سال ۱۳۷۰ به مرکز آموزش فیلمسازی باغ فردوس رفت و اولین دوره فیلمنامه‌نویسی را در این مرکز زیر نظر سیف‌الله داد گذراند.
وی همچنین مدت کوتاهی را در کلاس آموزشی بهرام بیضایی گذارنده است. از جمله فیلمنامه‌های او: من زمین را دوست دارم، بوی خوش زندگی (بازنویسی)، نان، عشق و موتور هزار (بر اساس کتاب شوهر مدرسه ای اثر جووانی گوارسکی، بدون ذکر در فیلم) است که برای ابوالحسن داوودی و فیلمنامه «هتل» را نیز برای مرضیه برومند نوشته‌است. او برای نوشتن فیلمنامهٔ دختری با کفش‌های کتانی جایزه بهترین فیلمنامه‌نویسی را از خانه سینما دریافت کرد و بعد سناریو و سرپرست نویسندگی سریال پاورچین را به عهده گرفت. فیلم کوتاهی نیز به نام «هزارپا» با بازی بهاره رهنما، مهران مدیری، سروش صحت و پگاه آهنگرانی ساخت. همچنین فیلم‌نامه سریال‌های خانه ما (مسعود کرامتی) و گالری ۹ (غلامرضا رمضانی) را نوشته‌است.
وی برای فیلم‌نامه فیلم مارمولک سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه را از جشنواره فیلم فجر دریافت کرده‌است.
پیمان قاسم‌خانی در بیشتر سریال‌های مهران مدیری به عنوان طراح فیلم‌نامه و سرپرست نویسندگان حضور داشته‌است. او در سال ۹۷ پس از ۱۱ سال، در سریال هیولا دوباره با مهران مدیری همکاری کرد.
او و بهاره رهنما، به دلیل مشکلات شخصی در سال ۱۳۹۴ از یکدیگر جدا شدند.
قاسم‌خانی و همسر سابقش (بهاره رهنما) از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بودند که با امضاء طوماری در مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، همراه با سایر اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان، ضمن قدردانی انصراف عارف به نفع روحانی، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کرد.
حزب کمونیست (مارکسیست-لنینیست) سان مارینو
حزب کمونیست (مارکسیست-لنینیست) سن مارینو (به ایتالیایی: "Partito Comunista (Marxista-Leninista) di San Marino") حزبی سیاسی کمونیست در سن مارینو بود. این حزب در سال ۱۰۶۹ توسط "جنبش مارکسیست-لنینیست سن مارینو" تأسیس شد.
حزب در انتخابات مجلس ۱۹۶۹ و ۱۹۷۴ مجلس شرکت کرد ولی موفق به کسب هیچ کرسی نشد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۶.
کبوتر (صورت فلکی)
کبوتر (Columba) یکی از صورت‌های فلکی آسمان جنوبی است که در عربی به آن حمامة و در انگلیسی به آن (dove) می‌گویند. این صورت فلکی کوچک در جنوب صورت‌های فلکی خرگوش و سگ بزرگ است. کبوتر در سال ۱۶۷۹ توسط آگوستین رویر از سگ بزرگ جدا شد.این صورت فلکی همچنین در غرب خود صورت فلکی کشتی‌دُم را دارد.
قانون مدنی
قانون مدنی مجموعه‌ای از مواد قانونی است که اساسی‌ترین قواعد قانونی حاکم بر ارتباطات اشخاص با یکدیگر را در جامعه بیان می‌کنند.
مهمترین مسائلی که در قانون مدنی هر کشور به آن‌ها پرداخته می‌شود، عبارتند از: احوال شخصیه اعم از اهلیت و وضعیت، قراردادها و عقود (مختصات و شرایط صحت)، مسئولیت مدنی، حقوق تعهدات و حقوق خانواده اعم از ازدواج، طلاق.
قانون مدنی کشورهای مختلف معمولاً قدمت زیادی دارد و به عنوان پیکره اصلی حقوق خصوصی کشور کمتر دستخوش تغییرات عمده می‌شوند. وظیفه اصلی این قانون تنظیم روابط قراردادی و خارج از قرارداد اشخاص جامعه است، اما در عمل سایر شاخه‌های حقوق را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.
قانون مدنی ایران متشکل از یک مقدمه و سه جلد است: مقدمه در انتشار و آثار و اجرای قوانین به طور عموم و امضا و نحوه لازم الاجرا شدن و انتشار ان صحبت می کند، جلد اول- در اموال (مصوب ۱۳۰۷)؛ جلد دوم- در اشخاص (مصوب ۱۳۱۳ و ۱۳۱۴)؛ جلد سوم- ادله اثبات دعوا. این قانون برگرفته از حقوق اسلام، به ویژه فقه امامیه است، که شکل امروزین و مدون آن، به همراه محتوای برخی مواد، برگرفته از قوانین اروپایی، به ویژه  قانون مدنی فرانسه و تا حدودی بلژیک است.
این قانون از مشهورترین و مهم‌ترین متون درسی حقوق است که نوشته‌های حقوقی بسیاری پیرامون آن وجود دارد؛ از معروف‌ترین حاشیه نویسان و شارحان این قانون، می‌توان به دکتر سید حسن امامی، محمدجعفر جعفری لنگرودی، امیرناصر کاتوزیان، حسین صفایی و مهدی شهیدی اشاره کرد. بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ این قانون دستخوش تغییراتی شد و برخی از مواد آن حذف و یا اصلاح شد از جملهٔ این اصلاحات می‌توان به اصلاح ماده ۲۱۸ اشاره کرد که با تغییر در آن این ماده کارایی خود را از دست داد و انتقاد بسیاری از حقوقدانان را برانگیخت.متن کامل قانون مدنی ایران
سرور دانش
سرور دانش (زاده ۱۳۴۰ در اشترلی، ارزگان، دایکندی امروزی) سیاستمدار، حقوق‌دان و معاون دوم پیشین رئیس‌جمهور افغانستان است. دانش از هزاره‌های افغانستان است. او سابقه فعالیت در سِمت‌های والی/استان‌دار دایکندی (۱۳۸۳)، وزیر عدلیه (۱۳۸۳–۱۳۸۸) و وزیر تحصیلات عالی (۱۳۸۸–۱۳۹۰) را در کارنامه دارد. دانش در سال۱۳۹۳ به همراه عبدالرشید دوستم به عنوان دو معاون محمداشرف غنی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۳ افغانستان شرکت کردند.
سرور دانش، فرزند محمد علی، متولد روستای اشترلی، ارزگان (دایکندی کنونی)، افغانستان و از قوم هزاره است. او تحصیلات ابتدایی خود را در مکتب (مدرسه) منطقه انجام داد. او تحصیلات بالاتر خود را در رشته‌های مذهبی، در مراکز مذهبی در عراق، سوریه و ایران به پایان رساند. مدرک‌های تحصیلات عالی او شامل: لیسانس/کارشناس حقوق، کارشناس در ثقافت و معارف اسلامی، ماستری/کارشناسی ارشد در فقه و معارف اسلامی، درجه کادر علمی و مسلکی در وزارت عدلیه به رتبه قانون‌دان، رتبه علمی دانش‌پژوه (پوهنمل) در دانشگاه ابن سینا. مدرک تحصیلات علوم دینی او؛ اتمام سطح‌های عالی و اتمام خارج از فقه و اصول است.
پس از سقوط طالبان و روی کار آمدن دولت نو در افغانستان، او در جایگاه‌های اجرایی و رسمی زیر انجام وظیفه نموده‌است:
مازاد بر فعالیت‌های سیاسی، دانش در بخش علمی و فرهنگی فعالیت داشته‌است که برخی از فعالیت‌های او شامل فهرست زیر می‌شود:
سرور دانش در کنگره سال ۱۳۸۳ حزب وحدت اسلامی افغانستان به عنوان دستیار/معاون این حزب تعیین شد. او همچنین عضویت شورای مرکزی این حزب و مسئولیت کمیته فرهنگی و انتشارات حزب وحدت اسلامی در بیرون از کشور را در کارنامه دارد. او پیش از تشکیل حزب وحدت اسلامی در سال ۱۳۶۸ عضو سازمان نصر افغانستان بود و در بخش فرهنگی این سازمان فعالیت می‌کرد.
سرور دانش به عنوان معاون/دستیار دوم، به همراه امرالله صالح در دسته انتخاباتی محمد اشرف غنی برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸ ثبت‌نام کرد.
به قلم سرور دانش بیش از ۱۵ جلد کتاب نوشته و برگردان شده و به چاپ رسیده‌است. مازاد بر کتاب‌ها بیش از ۷۰۰ مقاله از او در رسانه‌های افغانستان و نشریه‌های پناهجویان افغانستان در ایران به چاپ رسیده‌است. او از سال ۱۳۶۱ تا سال ۱۳۸۰ مدیریت و مسؤولیت مجله‌های گوناگون را نیز به عهده داشته‌است. برخی از آثار او شامل فهرست زیر می‌شود:
قورولتای
قورولتای به معنی مجمع عظیم برای مشاوره می‌باشد. به مجمعی که ریش‌سفیدان جمع شده و تصمیمات سیاسی گرفته و تصمیمات این مجمع حالت قانونی می‌گیرد، قورولتای گفته می‌شود. می‌توان قورولتای را به نوعی مجلس قانون‌گذاری محسوب می‌شود. گردهمایی به منظور مشورت یا حل و فصل اختلافات که میان چندین ایل بزرگ مغول که به‌طور معمول به دعوت ایلخان یا ریش‌سفیدان قبایل رخ می‌دهد. تصمیمی که در این جمع گرفته شود خود به خود جنبه رسمی گرفته تمام ایل‌ها، ایلچه‌ها و اوبه‌ها موظف به دفاع از آن هستند. اکثر خان‌های مغول همچون چنگیز خان در قورولتای منتخب می‌شدند. در کاربرد مدرن این واژه به معنی گردهم‌آیی مجلس شورا و پارلمان نیز در گروه‌های سیاسی مختلف استفاده می‌شود. در سال‌های اخیر و با توجه به شکست مجارها در قرن بیستم در جنگ جهانی اول و از دست دادن ۷۲ درصد از وسعت و بخش بزرگ از قومیت مجار در مرزهای سابق خود، برای سرپوشانی بر شکست و ذلت خود، همایش‌های فرهنگی با برخی عشایر اورآسیایی برگزار می‌کنند در حالی که نظرات زبان آلتایی و اقوام تورانی به‌طور گسترده رد شده‌است و خود مجارها نه از نظر زبانی و نه از نظر تباری هیچ ارتباطی با اقوام قدیمی و این عشایر ندارند. مادارها و مردم یاسی دو گروه ایرانی‌تبار با نسب‌های مجاری هستند.لغت‌نامه دهخدا: قوریلتای. (معرب، اِ) قورولتای. به لغت مغولی مجمع عظیم بود که برای مشاوره و کنکاش انعقاد یابد. (سنگلاخ).
۱۳۴۴ (خورشیدی)
سال ۱۳۴۴ هجری خورشیدی سال عادی بود.
فروردین
شهریور
آبان
۱۲۸۵ (خورشیدی)
سال ۱۲۸۵ هجری شمسی، یونت ئیل، سال عادی بود و از روز پنجشنبه شروع شد.
این سال قبل از رسمی شدن تقویم هجری شمسی در ایران است و ارزش رسمی ندارد. به طور غیررسمی از ۲۶ محرم ۱۳۲۴ (۲۲ مارس ۱۹۰۶) تا ۶ صفر ۱۳۲۵ (۲۱ مارس ۱۹۰۷) بود.
۱۳۱۳ (خورشیدی)
سال ۱۳۱۳ هجری خورشیدی سال ۱۳۱۳ هجری خورشیدی سال کبیسه بود و از چهارشنبه ۵ ذیحجهٔ ۱۳۵۲/۲۱ مارس ۱۹۳۴ تا پنجشنبه ۱۵ ذیحجهٔ ۱۳۵۳/۲۱ مارس ۱۹۳۵ میلادی بود. تاریخ نامعلوم
۱۳۱۷ (خورشیدی)
سال ۱۳۱۷ هجری خورشیدی
سال ۱۳۱۷ هجری خورشیدی سال کبیسه بود و از دوشنبه ۱۸ محرم ۱۳۵۷/۲۱ مارس ۱۹۳۸ تا سه‌شنبه ۲۹ محرم ۱۳۵۸/۲۱ مارس ۱۹۳۹ میلادی بود.
۱۳۰۲ (خورشیدی)
۱۳۰۲ سالی عادی بود که در روز پنج‌شنبه آغاز شد. این سال سومین سال از دههٔ ۱۳۰۰، سومین سال از سده ۱۴ و سیصد و سومین سال از هزاره دوم هجری شمسی بود. زمان سال ۱۳۰۲ پیش از تغییر نام و طول ماه‌های شمسی است و طول ماه‌های آن به این شرح بود: حمل ۳۰ روز، ثور ۳۱ روز، جوزا ۳۲ روز، سرطان ۳۱ روز، اسد ۳۱ روز، سنبله ۳۱ روز، میزان ۳۱ روز، عقرب ۲۹ روز، قوس ۳۰ روز، جدی ۲۹ روز، دلو ۳۰ روز، حوت ۳۰ روز.
۱۳۲۰ (خورشیدی)
سال ۱۳۲۰ هجری خورشیدی
سال ۱۳۲۰ هجری خورشیدی سال عادی بود و از جمعه ۲۲ صفر ۱۳۶۰/۲۱ مارس ۱۹۴۱ تا جمعه ۲ ربیع‌الاول ۱۳۶۱/۲۰ مارس ۱۹۴۲ بود.
گاو (صورت فلکی)
صورت فلکی گاو (به انگلیسی: Taurus، به عربی: ثَور، تلفظِ فارسی: ثُور) یک صورت فلکی که در منطقةالبروج قرار دارد و دارای یک ستارهٔ درخشان به نام دَبَران است که چشم خشمناک و خونین‌رنگِ ثور را نمایش می‌دهد. سدویس ستاره‌ای سرخ‌رنگ از قدرِ اول است و حدود ۶۵ سال نوری با ما فاصله دارد.
گروهی از ستارگان به شکل ۷ که از نزدیکی دَبَران شروع می‌شوند، قلائص نام دارند و صورت ثور را درست می‌کنند. در این صورت، می‌توان بینی و پوزهٔ ثور را مجسم کرد. قلائص، خوشهٔ ستاره‌ایِ باز و کم‌نوری است و حدود ۱۲۰ سال نوری از ما فاصله دارد.
شانه‌های ثور را خوشهٔ پروین تشکیل می‌دهد. صورت فلکی ثور به خاطر این خوشهٔ زیبا، جلوهٔ خاصی دارد. خوشهٔ پروین، شبیه به دب اصغر، ولی کوچک‌تر و فشرده‌تر از آن است که هفت ستاره در آن به وضوح دیده می‌شود. بر طبق اساطیر، خوشهٔ پروین، هفت خواهران اطلس نیرومند بودند که جبار شکارچی به دنبالشان بود و برای نجات از دست وی، به صورت هفت کبوتر درآمدند.
صورت فلکی ثور را در بیشتر ماه‌ها می‌توان مشاهده کرد اما بهترین موقعیت و بیشترین مدت شبانه برای مشاهده آن آذرماه می‌باشد. خوشهٔ پروین در این صورت فلکی شاخص است. صورت فلکی ثور در آذرماه تقریباً همزمان غروب خورشید، از جانب شرق در حال طلوع می‌باشد و در حوالی نیمه شب به بیشترین ارتفاع خود از افق می‌رسد و سپس مسیر خود را به طرف مغرب ادامه می‌دهد؛ و متقابلاً هنگام طلوع خورشید در حال غروب کردن است. با کمک صورت‌های فلکیِ آندرومِدا (زنِ برزنجیر) و ذات‌الکرسی می‌توان راحت‌تر به خوشهٔ پروین رسید. در ضمن، مسیر حرکت این صورت فلکی با مسیر حرکت خورشید در پایان بهار (خرداد) نزدیک است، و خردادماه خورشید در این صورت فلکی است.
۱۳۲۵ (خورشیدی)
سال ۱۳۲۵ هجری خورشیدی
سال ۱۳۲۵ هجری خورشیدی سالی کبیسه بود و از پنجشنبه ۱۶ ربیع‌الثانی ۱۳۶۵/۲۱ مارس ۱۹۴۶ تا جمعه ۲۷ ربیع‌الثانی ۱۳۶۶/۲۱ مارس ۱۹۴۷ بود. این سال همچنین برابر با ۲۵۰۵ شاهنشاهی بود.
امارت عمومی حوزه جنوب غرب
امارت عمومی حوزه جنوب غرب، تشکیلات تحت امر اسماعیل خان، فرمانده جمعیت اسلامی افغانستان در دوران جنگ با ارتش شوروی است.
این تشکیلات، پس از تسلط طالبان بر شهر هرات، توسط اسماعیل خان در شهر مشهد، گسترش یافت، و به حزبی جداگانه از جمعیت اسلامی بدل شد. بعدش مارشال دوستم با او و احمد مسعود و دولت اشرف غنی متحد شد و باهم طالبان را ترکاندند.
میرویس صادق
میرویس صادق، فرزند ارشد اسماعیل خان والی سابق هرات بود.
آقای صادق، در کنفرانس بن به نمایندگی از اسماعیل خان شرکت داشت.
او در دولت موقت افغانستان وزیر کار و امور اجتماعی بود و در دولت انتقالی این کشور (هر دو دولت به رهبری حامد کرزی) وزیر هوانوردی شد.
آقای صادق، در ماه حمل (فروردین) سال ۱۳۸۳ خورشیدی، توسط افراد فرمانده مخالف پدرش (ظاهر نایب زاده) در هرات کشته شد.
خبر کشته شدن میرویس صادق در سایت بی بی سی فارسی
آشوب در هرات به دنبال کشته شدن میرویس صادق
محمد خیرخواه
سيد محمد خیرخواه، از والیان پیشین هرات در افغانستان بود. او که زمانی سفیر افغانستان در ایران و اوکراین و تاجيكستان  بود، پس از کنار گذاشته شدن اسماعیل خان از ولایت هرات، جانشین او شد.
امان‌الله نیکزاد
'امان‌الله خان نیکزاد' معروف به 'حاجی قوماندان صاحب، از فرماندهان جهادی در منطقه زیر کوه .شیندند، بزرگترین ولسوالی افغانستان در غرب کشور بود. وی در زمان حضور نیروهای شوروی در افغانستان محافظ قوماندان جهادی بنام غوث الدین بود که در آن هنگام از شروع جنگ علیه تجاوز اتحاد جماهیر شوروی اجازه نداد تا برای یک لحظه هم که شده شوروی‌ها داخل زیرکوه گردند بعد از سقوط نظام دیموکراتیک و به پیروزی رسیدن مجاهدین غوث الدین با اسماعیل خان والی آن زمان بعیت نکرده و از او پیروی نکرد بعدا اسماعیل خان تصمیم گرفت تاغوث الدین را از بین ببرد بعد از جنگ‌های زیاد اسماعیل موفق نگردید که قومانده منطقه زیرکوه را به دست بیاورد بعدا به حیله ونیرنگ (آتش‌بس) وارد زیرکوه گردید وبر خلاف وعده‌هایش غوث الدین وهمراهانش راکشت اسماعیل هیچوقت نگذاشت فرمانده ای در هرات جایش را بگیرد از جمله ترور علاوالدین  امان الله از طرف امریکای ها مسلح شد تا اسماعیل خان را خلع سلاح کند چون اسماعیل خان اجازه نداد تا آمریکایی‌ها بتوانند یک پایگاه نظامی در هرات داشته باشند.  امان الله خان به کمک امریکا و خلیل زاد به هرات حمله کرد و صدها بیگناه را قتل عام کرد.  امان الله خان ، در درگیری‌ هایی شرکت داشت که منجر به تضعیف حاکمیت اسماعیل خان در هرات و حوزه غرب کشور شد در نتیجه، اسماعیل خان معروف از سوی حکومت مرکزی کنار گذاشته شد سقوط فرمانروایی اسماعیل خان در حوزه غرب یکی از دست اورد های بزرگ امان الله خان نیکزاد بود.
امان‌الله خان. در تاریخ ۲۲ اکتبر سال ۲۰۰۶ میلادی، در یک درگیری محلی با نیروهای یک فرمانده شبه نظامی دیگر به نام ارباب بصیر. در زیرکوه کشته.
خبر کشته شدن امان‌الله در سایت بی‌بی‌سی فارسی
شیندند
شهر اَسفِزار یا اَسفُزار یا سبزوار مرکز ولسوالی سبزوار با فاصلهٔ ۱۲۰ کیلومتری از مرکز ولایت هرات به سمت جنوب قرار دارد. شیندند دارای یک پایگاه هوایی (میدان هوایی نظامی) بزرگ است که بدست روس‌ها بنا شده‌است. این شهر شیندند در ۱۷ کیلومتری شاهراه قندهار- هرات، در منطقه‌ای سرسبز و در کنار هاروت رود قرار دارد.
در گذشته این فرمانداری با مساحت گسترده‌تر یعنی با چند فرمانداری دیگر بنام اسفزار مشهور بوده‌است. به نقل از فرهنگ دهخدا (اسفزار. [اَ / اِ ف َ / ف ِ] (اِخ) شهری از نواحی سیستان از جهت هرات و بدان منسوبست ابوالقاسم منصوربن احمدبن الفضل بن نصربن عصام الاسفزاری المنهاجی. (معجم البلدان). اسفزار شهری وسط است وچند پاره دیه توابع دارد و باغستان بسیار و میوه و انگور و انار آن فراوان باشد و در صورالاقالیم گوید اهل آنجا سنی شافعی مذهب اند و در دین متعصب. در زمان سلجوقیان این قصبه سمت مرکز ایالتی را داشت و شهاب الدین غوری، برادرزادهٔ خود غیاث الدین محمود را بولایت این ناحیت منصوب ساخته بود و مسقط الرأس بعض مشاهیر است. (قاموس الاعلام ترکی). از توابع شهر هرات است، بیست پاره قریهٔ آباد دارد (انجمن آرای ناصری). نام محلی این منطقه از همان آوان سبزوار نیز گفته شده‌است.
ابن حوقل جغرافیدان مسلمان قرن چهارم هجری قمری طی مشاهتداتش از هرات دربارهٔ اسفزار (شیندند) چنین می‌نویسد:
در شمال اسفزار ولسوالی ادرسکن و ولسوالی غوریان در جنوب آن ولسوالی خاک سفید و ولسوالی اناردره ولایت فراه در شرق آن ولسوالی فارسی و ولسوالی پرچمن و در غرب آن کشور ایران موقغیت دارد.
شیندند عمدتاً از چهار بخش تشکیل شده اشت که عبارت‌اند از زیرکوه در جنوب، پشت‌کوه در غرب، زاول در شرق و در مرکز آن بازار قرار دارد و دارای چندین روستا می‌باشد که عبارت اند از: نصرآباد، کندیز، کشاک، خواجه نوح، چهارگوش، سنگستان، جوغازی، ملع اسفنج پای کشک، کاه، اوکل، خیفان، بلندک، فج، مندل. زیارت صاحب.
نفوس (جمعیت) شیندند در حدود ۸۵۰۰۰۰ می‌باشد. در اسفزار یا سبزوار تاجیکان و پشتون‌ها زندگی می‌کنند که اندک از اقوام دیگر را نیز داراست.
با نفوذ از آب و هوای استپی محلی، شیندند دارای آب و هوای نیمه خشک سرد مطابق سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن است. میانگین دما در شیندند برابر است با ۱۶٫۵ درجه سانتی گراد، در حالی که میزان بارش سالانه به‌طور میانگین به ۱۶۸ میلی‌متر می‌رسد.
جمعیت اسفزار یا سبزوار مطابق آمار اداره احصائیه مرکزی افغانستان در سال ۱۳۹۹ حدود ۴۸٬۱۴۴ می‌باشد. در شیندند تاجیکان و پشتون‌ها زندگی می‌کنند که اندک از اقوام دیگر را نیز داراست.
پایگاه هوایی شیندند در ۱۵ مایلی شمال شرقی شهر واقع شده‌است که در حال حاضر در کنترل نیروهای کمک بین‌المللی امنیت افغانستان و ناتو می‌باشد. این یک فرودگاه هوایی شوروی سابق است که توسط نیروهای آمریکایی تعمیر شده‌است. این منطقه مسطح و خشک است و دارای کوهپایه‌هایی در شمال و غرب است. شاهراه کندهار – هرات، که بخشی از بزرگراه ۱ افغانستان است، از کنار پایگاه هوایی شیندند عبور می‌کند. یک کلینیک پزشکی رایگان که توسط ارتش ملی افغانستان (ANA) پشتیبانی می‌شود، خدمات درمانی پزشکی رایگان را برای جمعیت شهر فراهم می‌کند.
۱۳۲۷ (خورشیدی)
سال ۱۳۲۷ هجری خورشیدی
سال ۱۳۲۷ هجری خورشیدی سال عادی بود و از یکشنبه ۹ جمادی‌الاول ۱۳۶۷/۲۱ مارس ۱۹۴۸ تا یکشنبه ۱۹ جمادی‌الاول ۱۳۶۸/۲۰ مارس ۱۹۴۹ بود.
۱۳۲۸ (خورشیدی)
سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی
سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی سال عادی بود و از دوشنبه ۲۰ جمادی‌الاول ۱۳۶۸/۲۱ مارس ۱۹۴۹ تا دوشنبه ۱ جمادی‌الثانی ۱۳۶۹/۲۰ مارس ۱۹۵۰ بود.
ملاعلی معصومی همدانی
ملاعلی معصومی همدانی (زاده ۱۲۷۳ ه‍.ش - ۱۳۵۷ ه‍.ش) معروف به «آقای آخوند» از مجتهدان شیعه همدان بود.
او در روستای وفس (رزن) متولد شد. پدرش مشهدی ابراهیم معصومی کشاورز بود.وی تحصیلات مقدماتی را در روستای «تولکی تپه» رزن انجام داد و به تهران رفت و علوم اسلامی را فراگرفت. با ورود شیخ عبدالکریم حائری یزدی به قم به آن شهر رفت و در حوزه علمیه قم به تحصیل پرداخت. پس از ده سال تحصیل در قم به تدریس پرداخت در درس میرزا ملکی تبریزی ومحمد علی شاه آبادی شرکت کرد.
در سال ۱۳۵۰ قمری بود که وقتی مردم همدان از شیخ عبدالکریم حائری یزدی تقاضا می‌نمایند که آخوند ملاعلی را جهت سرپرستی حوزه علمیه همدان به آن شهر برگردانند، وی با توجه به نیاز منطقه غرب کشور، پیشنهاد آنان را می‌پذیرد و به آنان می‌فرماید: «من مجتهد عادلی را برای سرپرستی شما مردم همدان فرستادم.» او در همدان به تأسیس حوزه علمیه همدان و کتابخانه اقدام کرد و مساجد و مراکز مذهبی آن شهر را تعمیر کرد و به امور دینی مردم همدان رسیدگی می‌کرد.
او در ۳۱ تیر سال ۱۳۵۷ پس از آنکه برای معالجه به انگلستان رفته بود، درگذشت و در باغ بهشت همدان به خاک سپرده شد.
از او فرزندی به نام حسین باقی‌مانده که یکی از اعضای پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.
تایگر لیلیز
تایگر لیلیز (به انگلیسی: "Tiger Lillies"، به معنی: "سوسن‌های خالدار") نام یک گروه موسیقی انگلیسی است که در سال ۱۹۸۹ توسط مارتین جیکس در لندن تشکیل شد. گروه شامل سه عضو مارتین جیکس، آدریان استوت و آدریان هیوج است و موسیقی‌اش ترکیبی است از اُپرا، شانسون و موسیقی کولی‌ها.
این گروه در شعرهایش همواره با طنزی تلخ از بدی‌ها، ناگفته‌ها و تابوها می‌گوید: جنایت، تجاوز، کفر، مسایل جنسی و مواد مخدر. آهنگ‌های تایگر لیلیز در عین سیاهی، همه چیز را به شوخی و مسخره می‌گیرد و از گفتن هیچ چیز ابایی ندارد.
خان (اسلحه)
خان به شیارهای موازی و مارپیچی در داخل لوله برخی تفنگ‌ها و دیگر جنگ‌افزارها گفته می‌شود. وجود خان باعث می‌شود که گلوله با چرخش حول محور حرکت خود از لوله خارج شود. خان با ایجاد حرکت چرخشی در گلوله باعث پایداری ژیروسکوپی گلوله و افزایش دقت تیراندازی می‌شود. درگیری خان با نوارهای پیش‌ران پرتابه‌ها باعث چرخش پرتابه می‌شود.
خان در دو نوع چپ گرد و راست گرد وجود دارد.
کار افزودن خان به لوله سلاح‌ها یا دیگر لوله‌ها را «خان‌کِشی» می‌گویند.
مدیاویکی
مدیاویکی یک نرم‌افزار تحت وب ویکی است که برای تمامی پروژه‌های بنیاد ویکی‌مدیا و ویکی‌های بسیار دیگری استفاده می‌شود. این نرم‌افزار در ابتدا برای توسعهٔ دانشنامه ویکی‌پدیا نوشته شد، اما هم‌اکنون به صورت تجاری برای سیستم‌های مدیریت دانش و مدیریت محتوا استفاده می‌شود. شرکت نوول نیز از آن در تعدادی از وب‌گاه‌های پرترافیک خود استفاده می‌کند. این سیستم با استفاده از زبان پی‌اچ‌پی نوشته شده‌است.
ویکی‌پدیا و نیز تمامی پروژه‌های آزاد دیگری که بنیاد ویکی‌مدیا دارنده آنهاست، با این نرم‌افزار مدیریت می‌شوند.
زبان رسمی
زبان رسمی به زبانی گفته می‌شود که به‌طور قانونی در کشور یا منطقه‌ای از کشور که از توانایی وضع قوانین خاص آن منطقه برخوردار است، انتخاب شده‌است.
معمولاً زبانی به‌عنوان زبان رسمی انتخاب می‌شود که اکثریت جمعیت به آن سخن گویند (زبان ملی). اما به‌دلیل وجود جامعه‌های چندزبانه یا به‌دلیل حفظ وحدت ملیِ یک کشور ممکن است این دو برهم، منطبق نباشند یا «زبان ملی» یکی از «زبان‌های رسمی» باشد.
همچنین، برخی سازمان‌های جهانی، جهت سامان‌دهی ارتباطات و جلسات، برای امور خود زبان رسمی تعریف می‌کنند. برای نمونه، سازمان ملل متحد، شش زبان (انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، روسی، چینی و عربی) به‌عنوان زبان رسمی تعریف کرده‌است. کشورهایی همچون کانادا، قطر، هند، پاکستان، سودان، سنگاپور، هنگ کنگ و… دارای چند زبان رسمی هستند.
این فهرست فقط شامل کشورهایی با سه زبان رسمی و بیشتر هستند و شامل کشورهای دو زبانه نیست: بیشترین تعداد زبان رسمی تصویب شده در کشور محصور در خشکی به نام «بولیوی» واقع در آمریکای جنوبی است.
از لحاظ قانونی در قانون فدرال هیچ زبان رسمی وجود ندارد، ولی در بیش از ۲۷ ایالت آمریکا زبان انگلیسی برای دادگاه‌ها و اداره‌های رسمی لازم می‌باشد.
با وجود اینکه استرالیا زبان رسمی ندارد، با این حال انگلیسی استرالیایی را که بخش عمده‌­ای از افراد جامعه از آن استفاده می‌کنند به عنوان زبان استرالیا در نظر می‌گیرند. استرالیا کشوری است که با در بر داشتن 160 زبان مختلف طیف وسیعی از فرهنگ­‌ها و زبان‌­ها را ارائه می­‌دهد. زبان استرالیا دارای لهجه و لغت­‌های منحصر به خود است.
شنبه
شَنبه اولین روز هفته در گاه‌شماری خورشیدی و ششمین روز هفته در تقویم میلادی است. شنبه اولین روز رسمی کار هفتگی در ایران است. در زبان فارسی (مخصوصا در شیراز) به شنبه شنبد نیز گفته می‌شود که به ۶ روز پس از شنبه و به نوعی ۶ روز قبل از آن روز گفته می‌شود. یعنی شنبه ای که ۶ روز می‌گذرد تا به شنبه بعدی برسد.در دین یهود شنبه روز تعطیل است.
آلانیس موریست
آلانیس نادین موریست ، (زاده ۱ ژوئن ۱۹۷۴) خواننده، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده و بازیگر آمریکایی-کانادایی است.
از نخستین آلبوم بین‌المللی او "قرص کوچک دندانه‌دار" در سال ۱۹۹۵ سی میلیون کپی به فروش رفت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به هر چیزی برای عشق اشاره کرد.
یحیی ذکا
یحیی ذُکاء (۱۳۰۲–۲۸ دی ۱۳۷۹) ایران‌شناس و پژوهشگر تاریخ هنر ایران بود.
یحیی ذکاء پژوهشگر، نویسنده، استاد دانشگاه، و از کارشناسان برجسته آثار هنری، در سال ۱۳۰۲ در تبریز به دنیا آمد. جدش، حاج میرزا علی اعیان، از تجار معروف تبریز بود. پدرش میرزاعلی نقی ذکاء کارمند راه‌آهن بود و سپس به بانک ملی انتقال یافت. وی در سال ۱۳۱۶ از تبریز به تهران آمد و پس از دو سال به بانک قزوین منتقل شد، تا این‌که مجدداً در سال ۱۳۲۱ به تهران آمد.
ذکاء تحصیلات ابتدایی را در مدرسه رشدیه تبریز و ترغیب تهران گذراند و دوره اول متوسطه را در دبیرستان‌های تمدن تهران و پهلوی قزوین فرا گرفت. پس از انتقال مجدد پدرش به تهران، دوره دوم متوسطه را حدود سال‌های ۱۳۲۱–۱۳۲۲ در دبیرستان فیروز بهرام، در رشته ادبی، گذراند و از محضر استادان برجسته‌ای چون ذبیح‌الله صفا، پرویز ناتل خانلری، محمدحسین مشایخ فریدنی، و محمدجواد تربتی بهره گرفت. ایرج افشار، هوشنگ کاووسی، و احمد فتحی از همدوره‌های او در این مدرسه بودند. وی حدود سال‌های ۱۳۲۱–۱۳۲۲ دوره ایران‌شناسی را نیز که به همت مرحوم ابراهیم پورداوود و محمد معین در تالار این مدرسه برگزار می‌شد گذراند. افزون بر آن، دوره تخصصی رشته کتابداری را که در طی سال‌های دهه ۱۳۲۰ در محل باشگاه دانشگاه تهران تشکیل گردیده بود گذرانید. در سال ۱۳۳۳، از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران در رشته باستان‌شناسی با رتبه اول فارغ‌التحصیل شد و از نخستین فارغ‌التحصیلان این رشته بود.
پس از گذراندن دوره نظام در آذربایجان، و پیش از آنکه به استخدام رسمی دولت درآید، از سال ۱۳۳۰ به بعد چندین سال متوالی در دبیرستان اندیشه (مدرسه سالزین‌ها موسوم به سن ژان تسکو) به تدریس پرداخت. در ۱۴ بهمن ۱۳۳۵ به استخدام رسمی دولت درآمد، و بیش از یک سال در کتابخانه دانشکده حقوق در کنار محمدتقی دانش‌پژوه، ایرج افشار، و محمد مشکوة به کسب تجربه کتابداری پرداخت؛ و سپس به اداره هنرهای زیبای کشور که بعدها به وزارت فرهنگ و هنر تبدیل گردید، رفت و مسئولیت‌هایی چون کارمند و کفیل اداره موزه‌ها و فرهنگ عامه (۱۳۳۵–۱۳۳۶)، رئیس موزه هنرهای تزئینی (۱۳۳۷)، معاونت اداره کل موزه‌ها و فرهنگ عامه (۱۳۴۰)، رئیس موزه مردم‌شناسی (۱۳۴۱)، رئیس انتشارات ادارات کل باستان‌شناسی و فرهنگ عامه و موزه‌ها و حفظ بناهای تاریخی (۱۳۴۵)، رئیس کتابخانه ملی ایران (۱۳۴۷، حدود یک سال)، و مشاور وزیر فرهنگ و هنر (۱۳۴۹ تا اواخر دوران خدمت، ۱۳۵۷) را برعهده گرفت. یحیی ذکاء پس از سال‌ها اشتغال در اداره هنرهای زیبا و وزارت فرهنگ و هنر در ۵ شهریور سال ۱۳۵۷ بازنشسته شد و پس از آن تا پایان عمر به فعالیت‌های فرهنگی و تحقیق و تفحص و تألیف مشغول بود، به‌طوری‌که در سال‌های آخر عمر، با وجود بیماری و کهولت، با عنوان کارشناس برجسته موزه هنرهای معاصر و مشاور عالی دائرةالمعارف بزرگ اسلامی به تلاش ادامه می‌داد.
وی در ۲۸ دی ۱۳۷۹، پس از ماه‌ها بیماری، بر اثر از کارافتادگی کلیه، در تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (قطعه ۸۸، ردیف ۱۶۱، شماره ۷) به خاک سپرده شد.
پس از درگذشت وی، در مراسم بزرگداشتی که در روزهای ۴ و ۵ خرداد ۱۳۸۰ در خانه بازسازی شده «لاله‌ای‌ها واقع در تبریز برگزار گردید، این خانه به نام» دفتر پژوهش‌های تاریخی و فرهنگی یحیی ذکاء" نامیده شد، و کتابخانه او که شامل بیش از چهار هزار کتاب و تعداد زیادی دوره‌های مختلف مجلات علمی و فرهنگی در رشته‌های تاریخ، ادب، هنر، و زبان‌شناسی می‌شد در این خانه جای گرفت
۱۳۳۱ (خورشیدی)
سال ۱۳۳۱ هجری خورشیدی سال عادی بود و از جمعه ۲۴ جمادی‌الثانی ۱۳۷۱/۲۱ مارس ۱۹۵۲ تا جمعه ۴ رجب ۱۳۷۲/۲۰ مارس ۱۹۵۳ به طول انجامید.
سیستم چندرسانه‌ای ایکس
سیستم چندرسانه‌ای ایکس یا XMMS (مخفف X Multimedia System) نرم‌افزار آزاد پخش کنندهٔ صوتی و بسیار شبیه وین‌امپ می‌باشد. این نرم‌افزار روی اکثر سیستم‌های شبه یونیکس قابل اجراست.
XMMS می‌تواند به کمک افزونهها قالب‌های زیادی از فایل‌های صوتی و تضویری را پخش کند: و چندین فرمت دیگر…
۱۳۳۳ (خورشیدی)
سال ۱۳۳۳ هجری خورشیدی سال کبیسه بود و از یکشنبه ۱۵ رجب ۱۳۷۳/۲۱ مارس ۱۹۵۴ تا دوشنبه ۲۶ رجب ۱۳۷۴/۲۱ مارس ۱۹۵۵ بود.
دیلمقان
دیلمقان نام منطقه ای در محل فعلی شهر سلماس واقع در استان آذربایجان غربی بوده است که در زلزله‌ای به سال ۱۳۰۹ ویران شد. شهر فعلی سلماس در کنار آن بنا شد.
درباره نام دیلمقان گفته شده که معربواژه ای است که معنای آن جایگاه عقاب است و همچنین گفته شده است که ریشه آن دیلم + گان یا جایگاه دیلمیان می‌باشد. این نام از دیلم + گان تشکیل شده است که همان جایگاه دیلمیان است.
در کتاب تاریخ عکاسی و عکاسان پیشگام ایران نوشته یحیی ذکاء عکسی از این شهر در زمان آبادی چاپ شده است.
فهرست سانحه‌های هوایی در ایران
از زمانی که ایران نخستین تأسیسات هوانوردی خود را تأسیس کرد، این صنعت در زمان‌های مختلفی درگیر سوانح هوایی بوده‌است. آمار سوانح هوایی در ایران یکی از بالاترین میزان وقوع حوادث هوایی در جهان را شامل می‌شود. از دلایل ارائه‌شده برای تحلیل تعدد سوانح هوایی در ایران می‌توان به تحریم‌های اقتصادی غرب علیه ایران، استاندارد خلبانان و کنترل کیفی، ضعف در عمل به معیارهای استاندارد بین‌المللی ایمنی هواپیماها و سو مدیریت و برنامه‌ریزی نادرست اشاره کرد.بر اساس اطلاعات شبکه ایمنی هوانوردی، ۲۱۵۲ نفر تا دی‌ماه ۱۳۹۸ بر اثر ۶۳ سانحهٔ هوایی در ایران جان خود را از دست داده‌اند. بزرگترین سانحهٔ هوایی منجر به مرگ در خاک ایران مربوط به پرواز شماره ۶۵۵ ایران‌ایر با ۲۹۰ کشته در سال ۱۳۶۷ است و پس از آن سانحهٔ سقوط هواپیمای نظامی در کرمان با ۲۷۶ کشته در سال ۱۳۸۱ در ردهٔ دوم جای دارد.
سرنگونی هواپیمای بویینگ ۷۳۷ متعلق به هواپیمایی بین‌المللی اوکراین، آخرین سانحهٔ هوایی منجر به مرگ در خاک ایران است که ۱۷۶ کشته برجای‌گذاشت.
بر اساس آمار شبکه ایمنی هوانوردی ایران، ۱۵۳۱ سانحه هوایی در میان هواپیماهای ایران رخ داده‌است که بین پنجاه تا هفتاد سانحه آن مرگبار بوده‌اند. ۴۰ حادثه هوایی از سال ۱۹۴۴ میلادی تا انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ ثبت شده‌است. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، بیش از ۱۴۰۰ نفر در سوانح هوایی غیرنظامی که در خاک ایران برای شرکت‌های مختلف هواپیمایی اتفاق افتاده‌اند، جان خود را از دست داده‌اند.
سقوط هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ در پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر، به‌وسیله ناو جنگی وینسنس آمریکا در خلیج فارس، هشتمین حادثه هواپیمائی در دنیا از لحاظ آمار تلفات است که تمام ۲۹۰ سرنشین آن کشته شدند. این سانحه را نمی‌توان در دستهٔ سوانح هوایی عادی به‌شمار آورد، چرا که در یک حملهٔ نظامی رخ داده‌است.
همچنین آمار سوانح هوایی هواپیماهای نظامی نیز در ایران قابل توجه است. باید توجه داشت که هواپیماهای نظامی تنها شامل جنگنده ها نیستند و هواپیماهای باربری نیز در این دسته جا می‌گیرند که با آن‌ها جابه‌جایی ادوات نظامی، نیروی انسانی و بار انجام می‌شود. به عنوان نمونه، سقوط هواپیمای نظامی ایلوشین ۷۶ متعلق به سپاه پاسداران با ۲۷۶ کشته، بزرگترین سانحه هوایی جهان بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی بوده‌است.
رضا جعفرزاده در گفتگو با خبرنگار مهر، دربارهٔ سقوط یک فروند بالگرد در جزیره لاوان گفت: حدود ساعت ۲۱:۳۰ دقیقه امشب یه فروند بالگرد ۲۱۲ متعلق به شرکت هلیکوپتری ایران هنگام انتقال بیمار از سکوی نفتی لاوان عازم جزیره کیش بود.
وی ادامه داد: متأسفانه در حین انتقال بیمار از سکوی نفتی لاوان، بعد از بلند شدن بالگرد از سکوی نفتی مذکور، دچار سانحه شد و در آب‌های خلیج فارس سقوط کرد.
سخنگوی سازمان هواپیمایی کشوری با بیان اینکه از لحظه مخابره این خبر عملیات تجسس و نجات آغاز شده‌است افزود: این بالگرد ۵ سرنشین داشته‌است که تاکنون ۳ سرنشین پیدا شده که در مورد وضعیت آن‌ها اطلاعی نداریم. آمار سوانح بر اساس نوع هواپیما (بجز سوانح ناشی از حملات نظامی)
آمار سوانح هواپیماهای نظامی بر اساس نوع هواپیما (بجز سوانح هنگام عملیات)
آرتور آدامف
آرتور آدامف (۱۹۰۸–۱۹۷۰) نمایش‌نامه‌نویس ارمنی-فرانسوی و یکی از نمایندگان تئاتر ابسورد.
با نام اصلی هاروتیون سورنی آدامیان در یک خانواده ثروتمند ارمنی، در ۲۳ اوت ۱۹۰۸ در کیسلوفودسک، در ناحیه قفقاز به سال ۱۹۰۸ متولد گردید. آدامف در سنین کودکی با آثار انوره دو بالزاک آشنا شد و به مطالعه رمان‌های فرانسوی پرداخت. پس از ۱۹۱۲ در فرانسه زندگی کرد. مقارن آخرین سال‌های جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵) آدامف شروع به نوشتن نمایشنامه کرد. به هرحال آدامف علاوه بر نوشته‌های خود ترجمه‌هایی از فیودور داستایفسکی، نیکلای گوگول، گئورگ بوخنر، راینر ماریا ریلکه، ماکسیم گورکی و آنتون چخوف نیز از خود بر جای نهاده‌است.
در سال ۱۹۶۱ با ژاکلین تریه (Jacqueline Trehet) (۲۰۰۴–۱۹۲۲) یک روزنامه‌نگار و روانکاو فرانسوی ازدواج کرد.
مرگ وی در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۷۰ خودکشی تصادفی با مصرف بیش از حد باربیتورات در سن ۶۱ سالگی در شهر پاریس بوده‌است.
برخی از آثارش عبارت‌اند از:
۱۹۴۸). ۱۹۵۳. Française", 1, 1953; as As We Were, in "Evergreen Review", ۱(۴), ۱۹۵۷.
"Le Potier politicien", 1952; "L’Agence universelle", 1953; "Lady Macbeth au village", 1953; "Parallèlement", 1954; "Les Âmes mortes", 1955; "Raillerie, satire, ironie et signification plus profonde", 1957; "L’Autre Rive", 1959;"Le Temps vivant", 1963; "En fiacre", 1963; "Finita la commedia", 1964; "Du matin à minuit", 1966; "Theatre radiophonique", 5 CDs, ۱۹۹۷.
ستاره‌شناسی در ایران باستان
اصطلاحات ستاره‌شناسی در پارسی میانه:
ستَویس یا سَدویس: به ظن قوی نام ستاره سهیل
تیشتَر و روزآهنگ: نام ستاره شِعرای یَمانی
شباهنگ: نامهای سیاره زهره در زبان عامیانه
دیگپایه: صورت فلکی شَلیاق
هَشتبَر: صورت فلکی تَنَیُّن، اژدها
موشپر و موشپار و موشپاریک: «ستاره» دنباله دار
نیزک و نیازک: شهاب ثاقِب
کَندَر: حرکت رِجعی
نوماه: هلال
پُرماه: بدر
نیم ماه [نیما] و نیم پُری: تربیع
سروش: نام ستاره عَیّوق
ماهیگیر: نام ستاره α دَلو
روجینه: ستاره وسطی کمربند جبار
چشم شیر: ستاره وسطی از سه ستاره که در گردن اَسَد‌اند.
نقل از کتاب «گاهشماری در ایران قدیم»، حسن تقی‌زاده، تهران ۱۳۱۷
سنگ‌تجن
سنگ‌تجن روستایی در ۴ کیلومتری شهر نوشهر و در استان مازندران ایران قرار دارد. روستای سنگ تجن در مجاورت جنگل بوده و دو چشمه معروف چشمه گردو و اسپی‌یو از چشمه‌های پر آب شهرستان‌های نوشهر و چالوس می‌باشد که آب شرب شهرستانهای نوشهر و چالوس و همچنین اکثر روستاهای اطراف نیز از این چشمه‌ها تأمین می‌شود. هر یک از شعبات این دو چشمه به یکی از روستاهای اطراف سرازیر گشته و جهت کشاورزی استفاده می‌گردد.
در اطلاعاتی که مربوط به وجه تسمیه نوشهر بدست آمده‌است به نظر می‌رسد که نام قدیم نوشهر «سنگتجن» بوده‌است. طبق کتاب ایرج افشار سیستانی با عنوان "پژوهشی درنام شهرهای ایران این شهر (نوشهر) که در۱۳۲۷ ه. ق ایجاد شده‌است تا سده نهم ه. ق روستایی به نام خواج یا خواجک یا خواچک بود سپس سنگ تجن نامیده شد که ملک ساعدالدوله تنکابنی بوده‌است. بعدها به دلیل قرار گرفتن کنار دریا و رفت‌وآمد کشتیهای بازرگانی مورد توجه حبیب‌الله خان تنکابنی قرار گرفت و حبیب آباد نامیده شد. در کنار چشمه آب، ده حبیب آباد واقع است که سابقاً خواجک خوانده می‌شد.
در کتاب «سفرنامه مازندران» که مربوط به ناصرالدین شاه است و هم‌اکنون نیز نسخه خطی آن در کتابخانه ملی موجود است نام نوشهر را سنگ تجن ذکر کرده‌است.
محمود حسینی‌زاد
محمود حسینی‌زاد (زاده ۱۳۲۵ تهران) نمایش‌نامه نویس، مترجم آثار آلمانی، داستان نویس، و منتقد ادبی ایرانی است.
محمود حسینی زاد به همراه پترس مارکاریس - نویسندهٔ مطرح یونانی - و نوین کیشور - مؤسس انتشاراتی سیگال در کلکته - به عنوان برگزیدگان مدال گوته در سال ۲۰۱۳ میلادی معرفی شده‌اند.
در معرفی انستیتو گوته از محمود حسینی‌زاد از او به عنوان مهم‌ترین مترجم ادبیات آلمانی‌زبان معاصر به فارسی یاد شده‌است.
کمیسیون انتخاب برگزیدگان مدال گوته دربارهٔ علت انتخاب و معرفی این نویسنده و مترجم ایرانی برای دریافت این مدال عنوان کرده‌اند: محمود حسینی‌زاد با دقت و حساسیت راه را برای واژه هموار می‌سازد و امکان ارتباط‌های شخصی و فرهنگی را فراهم می‌آورد، این مهم موجب می‌شود تا در هر دو کشور تفاهم دوجانبه بین انسان‌ها برپا مانده و تقویت شود. امسال انستیتو گوته مدال گوته را به شخصیت‌های برجسته‌ای اعطا می‌کند که فصل مشترک‌شان علاقه و توجه آن‌ها به زبان آلمانی و نقش آن‌ها در برقراری ارتباط بین کشورشان و ادبیات و فرهنگ آلمانی‌زبان است.
او همچنین برای نمایش‌نامهٔ «نهاده سر غریبانه به دیوار» در دانشکده هنرهای دراماتیک و برای نمایش‌نامه «تگرگ آمد امسال برسان مرگ» در جشنواره توس لوح تقدیر دریافت کرده‌است.
محمود حسینی زاد فوق لیسانس علوم سیاسی خود را از دانشگاه مونیخ (LMU) دریافت کرد. همچنین دارای دیپلم زبان آلمانی می‌باشد. از سابقه فعالیت‌های او می‌توان به تدریس زبان آلمانی در دانشگاه تهران، دانشگاه تربیت مدرس و دانشگاه آزاد اسلامی اشاره کرد. حسینی‌زاد علاوه بر نوشتن به نقاشی نیز می‌پردازد. او همچنین در صدا و سیما همکاری‌هایی داشته‌است و نیز مترجم رسمی می‌باشد. و برای بعضی از نشریات (اعتماد، سینما و ادبیات، شهروند…) مقاله در حوزه نقد کتاب، فیلم و ادبیات آلمانی زبان می‌نویسد. سریال زخم کاری به کارگردانی محمدحسین مهدویان بر اساس رمان «بیست زخم کاری» که خود اقتباسی از نمایش‌نامه‌ی مکبث اثر ویلیام شکسپیر است، نوشته شده است.
در آوریل ۲۰۱۵ کانون دورنمات نوشاتل در چارچوب برنامهٔ بهار فرهنگی یک گردهمایی بازخوانی و گفتگو با محمود حسینی زاد برگزار کرد. حسینی زاد دربارهٔ استقبال ایرانیان از آثار فریدریش دورنمات و فعالیت خود به عنوان مترجم سخن راند و بخش‌هایی از روی ترجمه‌های خود خواند. او در یک مصاحبه با رادیو تلویزیون سوئیس دربارهٔ آثار دورنمات در ایران گفت: حسینی زاد دربارهٔ سانسور در ایران گفت: او دربارهٔ تحولات فرهنگی پس از احمدی‌نژاد گفت:
حسینی زاد از زبان آلمانی ترجمه می‌کند و از اوائل دهه هزار و سیصد و پنجاه به ترجمه ادبیات از زبان المانی مشغول است. ترجمه‌هایی از ژان ژنه:سیاهان - انتشارات توس، سیابرزنگی‌ها- نشر نون، ماکسیم گورکی: دربارهٔ ادبیات کودکان - انتشارات توس، آرتور میلر: ارکستر زنان آشویتز - نشر ابتکار، عمدتاً ترجمه ادبیات آلمانی از جمله آثار برتولت برشت (تک پرده‌ای‌ها، بعل، در جنگل شهر، صدای طبل در شب - انتشارات خوارزمی)، فریدریش دورنمات (قاضی و جلادش، قول، سو ظن)، و ادبیات نو آلمانی زبان. ترجمه‌های منتشر شده از او به ترتیب:
ظاهر نایب‌زاده
عبدالظاهر نایب‌زاده (زاده ولایت بادغیس) از فرماندهان مجاهدین افغان در غرب افغانستان بود.
او در دوره حکومت اسماعیل خان بر هرات، فرمانده فرقه (تیپ) شماره هفده این ولایت شد.
نایب‌زاده که از سوی اسماعیل خان منصوب شده بود، بعدها، به دنبال آنچه حمایت دولت مرکزی در کابل، از مخالفتها با اسماعیل خان خوانده شده، از اسماعیل خان فاصله گرفت.
به دنبال حادثه‌ای در پارک ملت هرات که خبرگزاری‌ها آن را ترور نام فرجام اسماعیل خان خواندند (دو حمل یا فروردین سال ۱۳۸۳ خورشیدی) برخی از افراد اسماعیل خان، نسبت به ظاهر نایب‌زاده، به ظن دست داشتن در این ترور بدگمان شدند.
عبدالظاهر نایب‌زاده یک سال بعد، در جاده منتهی به مزار شریف در شمال کابل پایتخت کشور، در اثر آنچه تصادف رانندگی خوانده شد، درگذشت.
مردم افغان
اَفغان یا اَفغان‌ها از نظر تاریخی برای اشاره به قوم پشتون بوده است، اما در طی بیشتر از نیم قرن گذشته این واژه مطابق قانون اساسی افغانستان به تمام شهروندانِ افغانستان اطلاق می‌شود. حتی کسانی که از منظر تاریخی و نژادی پشتون نبودند و نیستند. ‌‌‌‌‌در دوران پادشاهی ساسانیان به واژه /βɡɒːn/ اشاره شده که نام قومی در خاور ایران بزرگ بوده. بعد ها در زبان فارسی نو واژه /βɡɒːn/ به «اڤغان» و سپس به «افغان» تغییر کرد که در کتاب حدود العالم نیز بدان اشاره شده است. در قرن نوزدهم میلادی، اصطلاح «افغان» نیز توسط نویسندگان مختلف به عنوان مترادف «پشتون» مورد استفاده قرار گرفت.
طبق قانونِ اساسی افغانستان تمام باشندگان افغانستان افغان هستند. مادهٔ چهارم قانون اساسی افغانستان:
حاکمیتِ ملّی در افغانستان به ملّت تعلق دارد که به‌طور مستقیم یا بوسیلهٔ نمایندگانِ خود آن را اعمال می‌کند.
"ملّتِ افغانستان" عبارت است از تماِم افرادی که تابعیت افغانستان را دارا باشند.
ملتِ افغانستان متشکل از ملیت‌های پشتون، تاجیک، هزاره، ازبک، ترکمن، ایماق، بلوچ‌ها، پشه‌ای، نورستانی، عرب، قرقیز، قزلباش، براهویی، پامیری، سادات و سایر اقوام می‌باشد.
بر هر فرد از افراد ملت افغانستان کلمهٔ افغان اطلاق می‌شود.
هیچ فرد از افراد ملت از تابعیت افغانستان محروم نمی‌گردد.
امور مربوط به تابعیت و پناهندگی توسط قانون تنظیم می‌گردد.
شاپور یکم ساسانی پادشاه ایران نخستین کسی بود به نام ابگان(افغان) در حدود قرن سوم میلادی اشاره کرد. در اسناد یافت شده مربوط به قرن چهارم میلادی به اقوام شمالی منطقه باختران افغان گفته شده است واژهٔ "افغان" به‌طور تاریخی فقط به پشتون‌ها اطلاق می‌شده‌است. این نام از گذشته دور بکار می‌رفته‌است. ستاره‌شناس هندی قرن ششم میلادی وارا هامی هیرا (Varāha Mihira) در کتاب خود به نام برهات سامهیتا (Bṛhat-saṃhitā) واژهٔ «اوگانا» (Avagāṇa) را برای اشاره به این قوم به کار برده‌است. این واژه به معنی جنگجو و جنگاور و در مواردی اسب‌سوار بوده و به مردمان مبارزی که جغرافیای کنونی افغانستان می‌زیستند و در پرورش اسب با تجربه بودند اشاره می‌شده‌است.
در گذشته واژهٔ افغان از سوی فارسیوانان و فارسی‌زبانان به پشتون‌ها اطلاق می‌شد اما پس از تشکیل کشور مستقلی به نام افغانستان توسط دودمان درانی و استیلای قوای افغان بر مناطق تحت کنترل حکومت صفوی در شرق و امپراتوری گورکانی در جنوب و جنوب‌شرق این واژه عمومیت پیدا کرد و بر باشندگان سرزمین افغانستان اطلاق می‌شد.
همچنین پشتون‌ها هویت قومی خود را پشتون یا پختون معرفی می‌کنند و در میان قبایل پشتون طایفه‌ای بنام افغان‌زی وجود ندارد.
واژهٔ افغان پس از روی کار آمدن دولت امان‌الله شاه در تذکره‌ها (شناسنامه‌ها)ی تابعیت به عنوان اهلیت به کار برده شد و پس از آن در لویه جرگهٔ ۱۳۱۵ خورشیدی مورد تأیید نمایندگان مردم قرار گرفت.
در قانون اساسی سال ۱۳۴۳ ه‍.ش واژهٔ «افغان» به عنوان هویت ملی هر باشندهٔ افغانستان به تصویب ولسی‌جرگه و لوی‌جرگه قرار گرفت.
در قانون اساسی نو افغانستان نیز واژهٔ افغان هویت عمومی شهروندان معرفی شده و به تصویب مراجع قانونگذاری رسیده‌است.
افغانی (واحد پول)
افغانی یکای پول کشور افغانستان است. هر افغانی، به صد پول تقسیم می‌شود.
افغانی اصلی (کد ISO 4217: AFA) در سال ۱۹۲۵ م. معرفی شد و جایگزین روپیهٔ افغانستان گردید که از سال ۱۸۹۱ م. و ارزهای دیگر مورد استفاده قرار گرفت. ۲۰ افغانی پیش از تقسیم به ۱۰۰ ضربان، برابر با یک امانی بود. نرخ تبدیل از روپیه بر اساس محتویات نقرهٔ آخرین سکه‌های روپیه و نخستین سکه‌های افغانی، گاهی اوقات ۱ افغانی = ۱ روپیه ۶ پیزا نقل می‌شود. افغانی در شروع حاوی ۹ گرم نقره بود.
به جز در جنگ جهانی اول، نرخ ارز خارجی توسط بازار آزاد انتخاب شده‌است. با این وجود، برای برخی دوره‌ها، یک رژیم نرخ ارز دوگانه در افغانستان وجود دارد: یک نرخ ارزان قیمت که توسط بانک مرکزی مقرر شده بودجه و یک نرخ ارزان قیمت در بازار آزاد است که با اعمال اجازه و تقاضا در بازار پول کابل به نام سرای شاهزاده تعیین می‌شد. به عنوان مثال، برای جلوگیری از نوسانات نرخ ارز، نرخ ارز ثابتی در سال ۱۹۳۵ توسط بانک ملی (بانک ملی) به تصویب رسید که پس از آن سیستم عامل قانونی نرخ و ذخیرهٔ رسمی کشور برای داشتن دارایی بودجه است. بانک ملی با مبادلهٔ افغانی در ۴ افغانی در مقابل ۱ روپیهٔ هند در سال ۱۹۳۵ موافقت کرد. پس از تأسیس "د افغانستان بانک" به عنوان بانک مرکزی افغانستان، چنین نرخ ارزان رسمی ترجیحی همچنان ادامه دارد. اگر این بانک بانکی سعی کرد نرخ رسمی خود را نزدیک به نرخ ارز سرای شاهزاده نگه دارد، اما شکست بین نرخ ارز رسمی و بازار آزاد در دههٔ ۱۹۸۰ و در طول جنگ داخلی پس از آن افزایش یافته‌است.
افغانی در سال ۱۹۷۳ با ۶۷ افغانی به یک دلار آمریکا معامله شد. پس از شروع جنگ داخلی در سال ۱۹۹۲، ۱ دالر آمریکایی ۱۶٬۰۰۰ افغانی خرید و فروش می‌شد. اسکناس دورهٔ سلطنت ظاهرشاه از سال ۱۹۹۱ متوقف شد و پس از ایجاد یک دولت ناکارآمد و آغاز جنگ داخلی، جنگ‌سالاران و جناح‌های مختلف، قدرت‌های خارجی و جاعلان هرکدام اسکناس افغانی خود را ساخت تا از این طریق تحت فشار قرار دهد خود برآیند. بدون توجه به استانداردسازی یا تکرار شمارهٔ سریال.
در دسامبر ۱۹۹۶، اندکی پس از تسلط طالبان بر روی افغانستان، احسان‌الله احسان، رئیس بانک مرکزی طالبان، بیشتر اسکناس‌های افغانی در گردش در بی‌ارزش اعلام کرد (لازم است ۱۰۰ تریلیون افغانی) و با شرکت روسی را لغو کرد احسان این شرکت را به ارسال محموله‌های نو اسکناس افغانی برای رئیس‌جمهور برکنار شده‌است برهان‌الدین ربانی در شمال تخار متهم کرد. نرخ ارز در زمان اعلام احسان ۲۱٬۰۰۰ افغانی به یک دلار آمریکا بودجه. سپس به ۴۳٬۰۰۰ افغانی نسبت به دالر کاهش یافت. عبدالرشید دوستم، تا سال ۱۹۹۸ یک منطقهٔ خودمختار را در شمال افغانستان کنترل می‌کرد، پول خود را نیز برای منطقه خود چاپ کرد.
به دنبال مداخلهٔ آمریکا، بسیار بی‌ثبات شد. این افغانی در سپتامبر ۲۰۰۱ با ۷۳٬۰۰۰ افغانی به ازای هر یک دالر آمریکا معامله شد، که پس از سقوط رژیم طالبان در نوامبر ۲۰۰۱، به شدت به ۲۳٬۰۰۰ افغانی افزایش یافت، تا در ژانویه ۲۰۰۲ دوباره به ۳۶٬۰۰۰ افغانی سقوط کرد. حدود هفت نسخه مختلف ارز در سفر بودجه. تا آن زمان. یک فرمانده سابق در آن زمان گفت که ممکن است «تریلیون» اسکناس در گردش باشد. و این پول در۲۰۲۱ رتبه ۱۰ جهان قرار دارد بالاتر از دلار کانادا و یورو اسپانیا است
در سال ۲۰۰۵ میلادی در افغانستان اسکناس‌های ۱، ۲، ۵، ۱۰، ۲۰، ۵۰، ۱۰۰، ۵۰۰ و ۱٬۰۰۰ و ۵٬۰۰۰ و ۱۰٬۰۰۰ افغانی به چاپ رسیده‌است.ویکی‌پدیا انگلیسی:Afghan afghani بازبینی ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱
کی‌ام‌وی
مدل کی‌ام‌وی یک از مدل‌های رتبه‌بندی اعتباری و هم‌چنین سنجش ریسک اعتباری پرتفوی بانک است. این مدل ابتدا توسط شرکت کی‌ام‌وی استفاده شد و هم‌اکنون در بسیاری از بانک‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مدل یکی از اولین مدل‌های ساختاری است.
در مدل کی‌ام‌وی، شش متغیر هستند که احتمال نکول شرکت را در افق زمانی "H" مشخص می‌کنند:
برای محاسبه احتمال نکول در مدل کی‌ام‌وی باید این قدم‌ها را برداشت:
در این مدل این گونه فرض می‌شود که ارزش دارایی شرکت در زمان ،"t" formula_1 یک حرکت براونی هندسی استاندارد است؛ یا به عبارت دیگر:
که در این رابطه formula_3 (متغیری تصادفی با توزیع نرمال و متوسط صفر و واریانس یک)، formula_4 و formula_5 به ترتیب متوسط و واریانس نرخ بازده لحظه‌ای دارایی‌های شرکت، و V_0 ارزش اولیه دارایی شرکت است.
فاصله تا نکول را می‌توان از رابطه زیر به‌دست‌آورد:
که در این رابطه "DPT" نقطه نکول و formula_5 واریانس نرخ بازده دارایی‌های شرکت است.
آزتک‌ها
آزتِک‌ها یک تمدن سرخ‌پوستی در مکزیک بودند. آزتک ها در قرن ۱۴ میلادی یعنی زمانی که شهر تنوچ تیتلان را ساختند به قدرت رسیدند.
آزتک ها آدم خوار بودند!
آنها به کوزه‌ها و معماریشان معروف هستند.
همچنین اساطیر آزتک ها بسیار معروف هستند. آزتک ها از دو تقویم استفاده می‌کردند، یکی تقویم خورشیدی که به ۱۸ ماه تقسیم شده بود و دیگری تقویم مقدس.
آزتک‌ها یک تمدن در آمریکای مرکزی و مکزیک کنونی بودند. کلمه "آزتکاتل" به زبان خود آزتک‌ها یعنی ناهواتل، در لغت به معنی افرادی است که از آزتلان (سرزمین افسانه‌ای آزتک‌ها) می‌آمدند. آزتک‌ها خود را بیشتر "مکزیکا" صدا می‌کردند که امروزه نام کشور مکزیک از آن کلمه مشتق شده‌ است. در سال ۱۸۱۰، طبیعت‌شناس پروسی، به نام الکساندر فون هولمبولدت، برای اولین بار لفظ مدرن "آزتک" را برای این تمدن یا ملّت، استفاده کرد.
پایتخت آزتک‌ها تنوشتیتلان نام داشت و از سال ۱۳۲۵ تا ۱۵۲۱، دوازده حاکم بر آن فرمانروایی کردند. پس از جنگ‌های خونین، آخرین حکمران آزتک‌ها خود را در ۱۳ اوت ۱۵۲۱،تسلیم ایتالیایی‌ها کرد.
آزتک‌ها پرستشگاه‌ها و برج‌ها و خانه‌های بسیارِ خود را با مصالح سنگی می‌ساختند، در رشته نجوم، حقوق و حکومت پیشرفت کرده بودند، در بسیاری از هنرها و پیشه‌ها صاحب مهارت شده و به موسیقی، رقص، نمایشنامه و ادبیات علاقه‌مند بودند.
گذشته از این، آزتک‌ها چندین باغ گیاه‌شناسی یا گیاه‌پروری داشتند که اروپایی‌ها تا آن زمان چنین چیزی را ندیده بودند و با آن آشنایی نداشتند. در سرزمین آزتک‌ها شبکه بزرگی برای آبیاری زمین‌های کشاورزی ایجاد شده بود. صنعت بافندگی نیز در بین آنان پیشرفت زیادی داشت. در این میان، تأسیساتی مانند بیمارستان با پزشکان و جراحان متخصص وجود داشتند.
در سال ۱۵۱۹ میلادی یک ملوان اسپانیایی به نام ارنان کورتس همراه با ارتشی کوچک به آزتک‌ها حمله کرد. او پس از نبردهای سخت و خونین توانست قدرت و حکومت آزتک‌ها را سرنگون و نابود کند. آنگاه اسپانیایی‌ها مکزیک را جزئی از سرزمین امپراتوری اسپانیا به‌ شمار آوردند ولی امروزه نیز بسیاری از سرخ‌پوستان ساکن مکزیک به زبان آزتک‌ها سخن می‌گویند. مکزیک امروزی و مکزیکی‌های معاصر از اینکه تمدن آزتک‌ها به آنها تعلق دارد بر خود می‌بالند. آنها توانسته‌اند بسیاری از شیوه‌های زندگی و آداب و رسوم آزتک‌ها را تا امروز حفظ کنند. برخی از واژه‌های آزتک نه فقط در میان مکزیکی‌ها یافت می‌شود، بلکه به زبان‌های بزرگ مانند زبان انگلیسی نیز راه یافته‌اند. از میان این واژه‌ها می‌توان به chocolate (= شکلات)، tomato (= گوجه فرنگی)، ocelot (= گربه پلنگی)، coyote (= کایوت)، avocado (= آووکادو) و برخی واژه‌های دیگر اشاره کرد.
بدین ترتیب، با آنکه قدرت و حکومت امپراتوری آزتک‌های باستان حدود چهارصد سال پیش از این نابود شد، تأثیرشان در جنبه‌های گوناگون زندگی فرهنگی مردم مکزیک همچنان زنده است.
سرخپوستان
تاریخ مکزیک
سنگ تقویم آزتک
آدم‌خواری آزتک‌ها
جزیره پانگکور
جزیره پانگکور جزیره‌ای در ساحل ایالت پراک در شمال غربی مالزی غربی است.
دسترسی به این جزیره توسط قایق از شهر لوموت ممکن است و حدود ۴۰ دقیقه طول می‌کشد. پانگ کور تنها ۸ کیلومتر مربع وسعت و هزار نفر جمعیت دارد و علی‌رغم تبلیغ شدید آن توسط دولت مالزی به عنوان مرکزی توریستی (که باعث جذب گردشگران بین‌المللی بسیاری هم شده‌است) هنوز ماهیگیری و صنایع ماهی محلی، اصلی‌ترین صنعت آن هستند.
به‌طور تاریخی پانگ کور پناهگاهی برای ماهیگیران، تجار و دزدان دریایی محلی بود.
در سده هفدهم هلندی‌ها در این‌جا قلعه‌ای ساختند تا تجارت قلع در پراک را کنترل کنند.
این قلعه هنوز در این جزیره موجود است و به جاذبه‌ای گردشگری بدل شده‌است. آن را به نام قلعه هلندی (در مالایی: کوتا بلاندا) می‌نامند.
در ۱۸۷۴ در این جزیره بود که معاهدهٔ تاریخی مهمی بین سلطان محلی پراک و دولت بریتانیا امضا شد و با این قرارداد نفوذ استعماری بریتانیا بر شبه جزیره مالایا آغاز شد.
این قرارداد معاهده پانگ کور نام دارد.
پانگکور به سواحل خوب خود معروف است و امکانات اقامتی از خوابگاه‌های ارزان تا هتل‌های ۵ ستاره در آن موجود است. تلوک نیپاه و ساحل مرجان در شمال غربی جزیره از محبوب‌ترین سواحل برای جهانگردان اروپایی هستند. تلوک کتاپانگ (ساحل لاک‌پشت) نیز از سواحل زیبای این جزیره‌است.
یکی از جزایر کوچک نزدیک پانگکور، جزیره «پانگکور لائوت» است که مقابل ساحل پاسیر بوگاک قرار دارد.
تمام این جزیره توسط هتلی با همین نام اشغال شده‌است که آن را از اجلالی‌ترین هتل‌های مالزی می‌دانند. کتاب راهنمای لونلی پلانت در نسخه ژانویه ۲۰۰۷ خود این هتل را «اختصاصی‌ترین موسسه توریستی مالزی» می‌نامد. پاواراوتی، خواننده اپرای معروف ایتالیایی، بارها در این هتل اقامت کرده‌است.
وقوع فاجعه سونامی دسامبر ۲۰۰۴ در آسیای جنوب شرقی گرچه تأثیر کمی بر کرانه غربی مالزی داشت اما بر افت گردشگری در پانگ‌کور نقش داشته‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
سیتیآوان
سیتیآوان منطقه‌ای در ناحیه مانجونگ در پراک، مالزی است.
این منطقه ۳۳۱٫۵ کیلومتر مربع وسعت دارد و (بر طبق آمار سال ۲۰۰۰) ۹۵۹۲۰ نفر جمعیت. شهر سیتیآوان، شهر رسمی این منطقه است.
چین پنگ، رهبر مشهور حزب کمونیست مالایا در «دوران اضطراری»، در این منطقه و در شهر سیتیآوان متولد شده‌است.
بعضی اطلاعات این مقاله از اینجا استخراج شده‌اند: Malaysia,Singapore & Brunei, by Simon Richmond, Marie Cambon, Damian Harper and Richard Watkins
مانجونگ
مانجونگ (نام سابق: دیندینگ) ناحیه‌ای واقع در جنوب غربی ایالت پراک، مالزی است.
این منطقه به علت وجود جزیره پانگ کور (جاذبه مهم توریستی) و همچنین ایستگاه نیروی دریایی سلطنتی مالزی مشهور است.
بعضی اطلاعات این مقاله از اینجا استخراج شده اند: Malaysia,Singapore & Brunei, by Simon Richmond, Marie Cambon, Damian Harper and Richard Watkins
لوموت
لوموت شهری کوچک واقع در ایالت پراک، مالزی است. این شهر تنها ۳۱٬۸۸۰ نفر جمعیت دارد و در ۸۴ کیلومتری جنوب ایپوه و ۲ کیلومتری سیتیآوان واقع شده و راه اصلی به جزیره پانگ کور است. در ضمن صنایع دستی صدف و مرجان آن نیز معروف است.
این شهر که زمانی شهر کوچکی برای ماهیگیران بود اکنون به ایستگاه نیروی دریایی سلطنتی مالزی بدل شده است.
واژفٔ "لوموت" در زبان مالایی به معنای خزه، گلسنگ، یا جلبک دریایی است. می‌گویند علت این نام‌گذاری این است که پیش‌ترها پر از خزه بوده است.
اسکله لوموت راه اصلی ارتباط با جزیره پانگ‌کور است.
برخی داده‌ها از: Malaysia,Singapore & Brunei, by Simon Richmond, Marie Cambon, Damian Harper and Richard Watkins
https://web.archive.org/web/20090808094443/http://www.pulaupangkor.org/
بهشت رضا
بهشت رضا نام مهم‌ترین آرامستان مشهد است که در استان خراسان رضوی، شهرستان مشهد، ۸ کیلومتری جاده مشهد- فریمان قرار دارد. در حال حاضر این آرامستان ۱۶۵ هکتار مساحت دارد. در این آرامستان ۳۷۰ هزار نفر دفن هستند. این آرامستان در سال ۱۳۵۵ به بهره‌برداری رسید.
در این آرامستان قبری وجود دارد که در آن پیکرهای قربانیان بمب‌گذاری در حرم امام رضا دفن شده‌است.
لولیتاخوانی در تهران
لولیتاخوانی در تهران () کتابی است که آذر نفیسی استاد دانشگاه و نویسندهٔ ایرانی آن را نوشته‌است. انتشارات راندوم‌هاوس در سال ۲۰۰۳ میلادی، این کتاب را در آمریکا و به زبان انگلیسی چاپ کرد. کتاب لولیتا خوانی در تهران یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های دههٔ معاصر ایالات متحده است. کتاب نامبرده چندین سال در فهرست پرفروش‌ترین‌های "نیویورک تایمز" قرار گرفت و تاکنون نیز به ۳۲ زبان دنیا ترجمه شده‌است.
«لولیتا» (Loulitta) در زبان انگلیسی باستان به معنی عروسک است. و در زبان روزمره نیز به دختر جوانی گفته می‌شود که ظاهری بسیار جنسی یا رفتاری بسیار جنسی گونه دارد..
موضوع اصلی کتاب، روایت خاطرات آذر نفیسی از روزهای انقلاب فرهنگی در ایران و اخراج استادان زن از دانشگاه‌ها در سال‌های نخست انقلاب ۱۳۵۷ ایران است. او در پی تعطیلی کلاس تدریس زبان انگلیسی‌اش در دانشگاه تهران، با درخواست تعدادی از دانشجویان سابقش اقدام به برگزاری کلاس‌هایی خصوصی برای آنها کرده و در این کلاس‌ها، به تدریس دروس تعطیل شده و بازخوانی رمان‌های مشهور انگلیسی را می‌کند.
نویسنده به بیان تاریخ زندگی خود از قبل انقلاب و زمان دانشجویی‌اش در آمریکا، فعالیت در کنفدراسیون دانشجویی، سپس شرکت در انقلاب و پیروزی انقلاب اسلامی، درگیری‌ها بر سر حجاب، انقلاب فرهنگی، جنگ ایران و عراق، درگذشت سید روح‌الله خمینی و دیگر موضوعات تاریخی از دیدگاه شخصی خود و در کنار آن نقد ادبی رمان‌ها در زمان‌های مختلف می‌پردازد. نفیسی در بیان تاریخ زندگی خود و تاریخ معاصر ایران، اقدام به نقد دائم جمهوری اسلامی و مخالفت با نظرات سید روح‌الله خمینی می‌کند.
"لولیتاخوانی در تهران" به چهار بخش اصلی تقسیم شده‌است که از این قرارند:
بهشت فضل
بهشت فضل نام مهم‌ترین آرامستان های شهرستان نیشابور و از جمله معروف‌ترین گورستان‌های ایران که در حومهٔ جنوب خاوری شهر نیشابور قرار گرفته‌است. این مجموعهٔ تاریخی-آرامگاهی که به خاطر در میان گرفتن آرامگاه فضل بن شاذان نیشابوری (محدث، متکلم و فقیه قرن سوم هجری)، به نام‌های "شافضل" و "شاه‌فضل" نیز شهرت دارد، دربرگیرندهٔ چهاربخش عمدهٔ «باغ آرامگاه فضل بن شاذان نیشابوری»، «آرامستان بهشت فضل»، «گلزار شهدا» و «بوستان و گلخانه فضل» است. آرامستان بهشت فضل، در موقعیت جغرافیایی "۲۹′۰۹°۳۶ شمالی و "۰۰′۵۱°۵۸ شرقی؛ در حومهٔ جنوب خاوری شهر نیشابور و در فاصله ۲٫۵ کیلومتری میدان پروفسور صادقی (واقع در منطقه گردشگری خیام) قرار گرفته‌است. این مجموعه که در دهستان دربقاضی بخش مرکزی شهرستان نیشابور واقع شده، با فاصله‌ای در جبهه جنوبی با روستاهای محمودآباد فضل و حکیم‌آباد، و در جبهه غربی با تلخک، در جبهه شرقی با دستگرد و در جبهه شمالی با خطوط راه‌آهن و روستای لک‌لک‌آشیان همجوار است.
گورستان بهشت فضل در کنار آرامگاه فضل بن شاذان نیشابوری (محدث، متکلم و فقیه قرن سوم هجری) سامان یافته‌است و از همین روی این گورستان به نام‌های "شافضل" و "شاه‌فضل" نیز شهرت دارد. مجموعه آرامگاهی-تاریخی بهشت فضل دارای چهاربخش عمده می‌باشد:
سه بخش "باغ آرامگاه فضل بن شاذان"، "آرامستان بهشت فضل" و "گلزار شهدا" دارای ورودی‌های جداگانه می‌باشند و از ضلع شمالی هر سه بخش یادشده به بوستان فضل، راه دسترسی، وجود دارد.