hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
درازروده
درازروده یا ایلئوم در کالبدشناسی دستگاه گوارش بخش انتهایی، از سه بخش روده ی باریک است. در اکثر مهره‌داران، درازروده بخش نهایی روده باریک به شمار می‌رود: از جمله در پستانداران، خزندگان و نیز پرندگان.
درازروده در زیر دوازدهه و تهی‌روده قرار گرفته و توسط دریچه‌ای به نام دریچه ایلئوسکال (دریچهٔ دراز-کوری) از روده کور (سکوم) جدا شده‌است. در محل این سوراخ مخاط روده دارای دو چین فوقانی و تحتانی می‌باشد که به یکدیگر متصل شده و مانع برگشت مواد از روده ی بزرگ به داخل روده ی باریک می‌شود. طول درازروده در انسان‌ها در حدود ۲ تا ۴ متر است.
مقدار PH درازروده معمولا بین ۷ و ۸ (خنثی یا کمی قلیایی) است.
اصلی‌ترین کارکرد درازروده، جذب ویتامین ب۱۲ و نمک‌های صفراوی و فرآورده‌هایی است که توسط تهی‌روده جذب نشده‌اند. دیوارهٔ درازروده چین‌دار است و هر کدام از چین‌ها از شمار بسیار زیادی پُرزهای روده‌ای کوچک پوشیده شده‌است.
در جراحی، گاه در دیواره شکم با وسایل جراحی سوراخی ایجاد می‌کنند که در نتیجه آن محتویات درازروده به بیرون راه پیدا می‌کند. به این عمل ایلئوستومی گفته می‌شود.
دوازدهه
دَوازدَهه یا اِثناعَشَر یا دئودنوم در کالبدشناسی دستگاه گوارش، لوله‌ای توخالی و شبیه به یک لوله خمیده است که معده را به تهی‌روده متصل میکند. دوازدهه نخستین و کوتاه‌ترین بخش از روده باریک است.
در ابتدای دوازدهه، حباب دوازدهه‌ای و در انتهای آن رباط ترایتز قرار دارد.
نام دوازدهه ترجمه واژه یونانی است که توسط پزشک یونانی هروفیلوس نامیده شده، زیرا طول آن در حدود دوازده انگشت است. سپس این واژه توسط ابوعلی سینا در کتاب قانون به صورت اثنی عشر (به عربی به معنای دوازدهه ) به کار رفته و از آنجا به زبان لاتین راه یافته‌است.
در انسان، طول اثنی عشر حدود ۳۸–۲۵ سانتی‌متر (۱۵–۱۰ اینچ) است که با حباب دوازدهه شروع می‌شود و به عضله تعلیقی اثنی عشر ختم می‌شود. می‌توان آن را به چهار قسمت تقسیم کرد.
کارکرد دوازدهه، بیشتر، تجزیه مواد خوراکی در روده ی کوچک است. آنزیم‌ها وبیکربنات سدیم از پانکراس و نمکهای صفراوی از کیسه صفرا ترشح می‌شوند و به این ناحیه می‌ریزند.
کمال تبریزی
کمال تبریزی (زادهٔ ۵ مهر ۱۳۳۸، تهران) کارگردان ایرانی است. او یکی از دانشجویان مسلمان پیرو خط امام بود که در تهیه فیلم و عکس از اشغال سفارت آمریکا نقش داشت.
تبریزی فارغ‌التحصیل رشتهٔ سینما و تلویزیون از دانشگاه هنر است. او تا به حال در رشته‌های تدوین، تهیه و تولید، صحنه و لباس، فیلم‌برداری، فیلمنامه و کارگردانی فعالیت کرده‌است. او یکی از دانشجویان شرکت‌کننده در ماجرای اشغال سفارت آمریکا در ایران است.
درختستان
درختستان یک باغ گیاه‌شناسی یا جایی است که در آن شمار زیادی درخت و درختچه برای نمایش و پژوهش کاشته شده باشد.
به درختستان‌هایی که ویژه کاشت و رویش ناژویان هستند "کاجستان" گفته می‌شود. از دیگر نام‌های درختستان می‌توان به "چنارستان"، "نخلستان" و "سروستان" نیز اشاره کرد.
"نهالستان" یا "قلمستان" نیز به قطعه‌زمینی گفته می‌شود که در آن نهال بکارند تا برای انتقال به جاهای دیگر آماده شوند. از نهال‌های پرورش‌یافته در جهت احداث باغات، جنگل کاری‌های متعارف و نیز ایجاد بادشکن، کمربند سبز، نوارهای حفاظتی، درختکاری در طرفین و حاشیهٔ جاده‌ها و مانند آن استفاده می‌شود. در قلمستان تنها مبادرت به کاشت بذر و تخم نمی‌شود، بلکه قلمه، انواع ریشه‌جوش و پاجوش درختان مختلف نیز، در قطعه‌های مخصوص کاشت می‌شود تا نهال‌ها ریشه‌دار شوند، پاجوش‌ها و ریشه‌ها تقویت گردند و آمادهٔ انتقال به محل کاشت در محل اصلی موردنظر باشند.
نخستین درختستان اروپا درختستان ترستنو در نزدیکی دوبروونیک در کرواسی بود. تاریخ دقیق ساخت آن آشکار نیست ولی از منابع تاریخی مشخص است که در سال ۱۴۹۲ وجود داشته‌است.
چنارستان (شازند)
چنارستان روستایی در دهستان هندودر بخش سربند شهرستان شازند استان مرکزی ایران است.
دارای زمستان‌های سرد و تابستان‌های معتدل. اب و هوای این منطقه به علت کوهستانی بودن در فصل سرد دارای برف و باران سنگین می‌باشد، و در فصل گرم به علت کوهستانی بودن روزهای گرم و شب‌های خنکی را دارد، اکثر مردم این منطقه به کشاورزی و باغداری و دامپروری مشغول هستند. محصولاتی مانند گندم، جو، بادام. حیوانات وحشی و بومی این منطقه مثل گراز، گرگ، روباه، شغال، خرگوش، بز و کل وحشی، عقاب، شاهین، و سایر پرندگان شکاری و در بیشه زارها خرس بومی زاگرس وجود دارد در بعضی از نقاط به صورت پراکند جنگل بلوط مشاهده می‌شود بزرگ‌ترین درخت چنارستان (درخت چنار است) که به او چهار چنار می‌گویند، که اسم دیگر چنارستان هم هست. قدمت این چنار به حدود ۱۰۰۰ سال می‌رسد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۰۳ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.
A
A، یا a (نام فرانسوی: آ، نام انگلیسی: اِی)، نخستین حرف از حروف الفبای لاتین است. در فارسی حرف A به شکل آ و اَ خوانده می‌شود.
حرف A به گونه یک تصویرنگاری سر یک گاو نر در هیروگلیف‌های مصری یا الفبای نیا-سامی آغاز شد.
در سال ۱۶۰۰ پ.م. این حرف در الفبای فنیقی شکلی خطی پیدا کرده بود و همین شکل بود که پایه و اساس شکل‌های بعدی را تشکیل داد. نام این حرف یعنی الف در عبری، عربی و فارسی و آلفا در یونانی نیز بایستی نامی باستانی باشد.
A (اِی بزرگ) نماد آمپر و مساحت و a (اِی کوچک) نماد شتاب است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
B
B دومین حرف از حروف الفبای لاتین است. آن را بی تلفظ می کنند.
این حرف معادل حروف / ب / در الفبای فارسی می‌باشد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
D
D, d چهارمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن دی است.
این حرف معادل حروف / د / در الفبای فارسی می‌باشد.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
E
E پنجمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «ئی» است.
Wikipedia contributors, "E," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=E&oldid=183390862 (accessed January 20, 2008).
F
F ششمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی و فرانسه آن «اِف» است.
این حرف معادل حروف / ف / در الفبای فارسی ‌می‌باشد.
معمولا نام توابع در ریاضی F از اول واژه function گرفته شده است.
در فیزیک نماد نیرو F و فارنهایت F° است.
بر روی کپسول آتش‌نشانی حرف "F" نوشته شده است، که به مخفف عبارت "Fire extinguisher" است.
حرف "F" به فا (نت موسیقی) در معروف است.
Wikipedia contributors, "F," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=F&oldid=227537809
G
Gmail
این حرف معادل حروف / گ / و / ج / در الفبای فارسی می‌باشد.مانند واژه ی:گلبرگ /Golbarg/و جرمن(آلمان) /german/
معمولاً به صورت gh معادل حرف / غ / در الفبای فارسی می‌باشد.
جي کوچک (g) در فیزیک مخفف واحدهای گرم (gram) و گرانش (gr
در فیلم‌های ایالات متحده جی بزرگ (G) مخفف واژه جنرال (General) به معنای عمومی بودن محتوای فیلم برای تمامی رده‌های سنی است.
در گفتگوهای خیابانی G به معنای ۱۰۰۰$ (هزار دلار) است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
H
H هشتمین حرف از حروف الفبای لاتین است.
نام انگلیسی این حرف «اِیچ» (aitch) است، و به صورت/eɪtʃ/ و در زبان فارسی به صورت /εyč?/ (اِیْچ) خوانده می‌شود. نام دیگر این کلمه که کاربرد بسیار کمی در برخی از مناطق دارد «هِیچ» (haitch) است که به صورت /heɪtʃ/ (هِیْچ) تلفظ می‌شود؛ که در زبان فارسی بخصوص در حوزه فیزیک، «هاش» هم خوانده می‌شود که برگرفته از تلفظ فرانسوی «اَش» است. آلمانیها به این حرف «ها» می‌گویند.
گویندگان با لهجهٔ انگلیسی بریتانیایی با کاهش سن تمایل بیشتری به تلفظ این حرف به صورت (هِیْچ) نشان می‌دهند. این تمایل از کمتر از ۱۰ درصد در افراد مسن به بیش از ۲۰ درصد در افراد جوان افزایش پیدا می‌کند.
این حرف معادل حروف / ه و ح/ در الفبای فارسی می‌باشد.
هلیکوپترنشین ها معمولاً قسمتی دایره‌شکل دارند به ابعاد مشخص میباشد که با حرف H به معنای helicopter نشان داده می‌شود و محدوده فرود هلیکوپتر را مشخص می‌کند.
در فیزیک ثابت پلانک با formula_1 و ثابت پلاک کاهش یافته با ℏ نمایش داده می شود.
در هندسه معمولا نام ارتفاع را با h که مخفف height است؛ مشخص می‌کنند.
در نشان‌های راهنمایی و رانندگی حرف ایچ بزرگ H، مخفف هاسپیتال Hospital؛ به معنای بیمارستان است.
I
I نهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «آی» است. این حرف معادل مصوت یا صدای / ای / یا شکل کوتاه آن (که سریع ادا می‌شود و کوتاه‌تر است)، در زبان فارسی است. مانند واژهٔ ایران. /Iran/
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
J
J یا "j"دهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «جِی» است.
این حرف معادل حروف / ج/ و گاهی مواقع /ژ/ در الفبای فارسی می‌باشد.
K
K یازدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «کِی»است. در فرانسوی نام آن «کا» است و در تلفظ رایج فارسی همان گفته می‌شود.
این حرف معادل حرف / ک / در الفبای فارسی می‌باشد.
معمولاً به صورت kh معادل حرف / خ / در الفبای فارسی می‌باشد.
K (کی بزرگ) در دستگاه بین‌المللی یکاها نماد کلوین و formula_1 نماد رسانندگی گرمایی است.
Wikipedia contributors, "K," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=K&oldid=210206818
L
L دوازدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «اِل» است.
این حرف معادل حرف / ل / در الفبای فارسی می‌باشد.و فونتیک یا همان تلفظ آواییش به صورت / el / است.
در ریاضیات "L" مخفف Length متغیری برای نمایش طول است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
M
M سیزدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «اِم» است.
این حرف معادل حرف / م / در الفبای فارسی می‌باشد. این حرف تاریخچه یونانی دارد.
m (کوچک) در دستگاه بین‌المللی یکاها نماد جرم و متر است.
حرف M با W متقارن‌نما است.
Wikipedia contributors, "M," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=M&oldid=227798455
N
N چهاردهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «اِن» است.
این حرف معادل حرف / ن / در الفبای فارسی می‌باشد.
در ریاضیات N مخفف (Natural number) به معنای عدد طبیعی است.
در فیزیک N نماد نیوتون یکای نیرو است.
در نقشه‌ها N مخفف واژه North برای نمایش شمال است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
O
O پانزدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «اُ» است.Wikipedia contributors, "O," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=O&oldid=191498378 (accessed February 19, 2008).
P
P شانزدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «پی» است.
این حرف معادل حرف / پ / در الفبای فارسی می‌باشد.
در تابلوهای اخباری راهنمایی و رانندگی؛ P مخفف Parking است.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
Q
Q، یا q (نام فرانسوی: کو، نام انگلیسی: کیو)، هفدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. در فارسی Q برای ق به کار میرود.
به‌طور معمول مردم Qq را برابر حرف غ و ق در لاتین‌نویسیِ فارسی گرفته‌اند.
Q در فیزیک نماد گرما است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
R
R، یا r (نام فرانسوی: اِر، نام انگلیسی: آر)، هجدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. در فارسی R برای ر به کار می‌رود.
این حرف معادل حرف / ر / در الفبای فارسی می‌باشد.
بر روی بلندگوها و هندزفری‌ها، r و l نوشته شده است که r مخفف واژه right به معنی "راست" است.
Wikipedia contributors, "R," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=R&oldid=188026608 (accessed February 2, 2008).
S
S نوزدهمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «اِس» است:
این حرف معادل حروف / س و ص و ث/ در الفبای فارسی می‌باشد.
معمولاً به‌صورت sh معادل حروف / ش / در الفبای فارسی می‌باشد. s (اِس کوچک) در دستگاه بین‌المللی یکاها نماد ثانیه است.
در نقشه‌ها s سمت جنوب را نمایش می‌دهد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
T
T، یا t (نام فرانسوی: ته، نام انگلیسی: تی)، بیستمین حرف از حروف الفبای لاتین است. در پارسی T برای ت به کار می‌رود.
این حرف معادل حرف / ت و ط / در الفبای فارسی می‌باشد.
در فیزیک T بزرگ‌‌ کمیت دما و t کوچک کمیت زمان است.
Wikipedia contributors, "T," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=T&oldid=197254406
U
U، یا u (نام فرانسوی: او، نام انگلیسی: یو)، بیست و یکمین حرف از حروف الفبای لاتین است. در پارسی U برای او به کار می‌رود.
این حرف در شیمی نماد عنصر اورانیوم است مانند UF-6.
این حرف به‌طور معمول در فارسی معادل واکه ی (مصوت) /او/ است. (مانند بوستان [Bustān])
البته گروهی آن را معادل دو واکه ی / واو / در فارسی گرفته‌اند.(مانند : روشن [Roushan] ٬ اوت [Out])
در فیلم‌سازی های پادشاهی متحده "U" مخفف واژه "Universal" برای رده‌سنی همگانی است.
حرف "U" با واژه‌های "yew"، "you" و "ewe" هم‌آوا است.
دور-U یا U-turn در جاده‌ها نوشته‌ای مربوط به دور U شکل است.
در مجموعه‌ها، U نماد اجتماع است.
Wikipedia contributors, "U," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=U&oldid=184414530 (accessed January 18, 2008).
V
V بیست و دومین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «وی» است. به فرانسوی «وِ» و به آلمانی «فاو» خوانده می‌شود.
این حرف معادل حرف / و / در الفبای فارسی می‌باشد. همچنین این حرف در الفبای لاتین شبیه به عدد عربی ۷ است.
v نماد حجم (volume)، سرعت برداری (velocity) و ولتاژ (voltage) است.
V مخفف Victory به معنای پیروزی است که با نماد V آن را نشان می دهند.
در عددنویسی رومی حرف "V" نماد عدد ۵ است.
W
W بیست و سومین حرف از حروف الفبای لاتین است.
نام انگلیسی آن «دابِل-یو» است ولی در فارسی ایران معمولاً دَبل-یو نوشته و خوانده می‌شود. صدای w تا حد زیادی مشابه صدای v تلفظ می شود با این تفاوت که دهان برای صدای /w/ باید گرد شود.
نام آن در الفباهای دانمارکی، نروژی و سوئدی، «دابِل-وی» است.
حرف W, w قبل از R, r، تلفظ نمی‌شود. مانند: Write
در نقشه‌ها معمولا سمت غرب "West" را با "W" نمایش می‌دهند.
حرف "W" متقارن‌نمای حرف "M" است.
X
X، x بیست‌وچهارمین حرف از زبان انگلیسی است نام و نحوه تلفظ آن (ایکس)است  آمریکایی ها به آن اکس میگویند
در برخی نگارش‌ها این نویسه برای نمایش آوای /خ/ بکار برده شده‌است. به نمونه‌های زیر دقت کنید:
در الفبای روسی، برابر نویسه /خ/ به کار می‌رود. مانند хѣръ.
در الفبای ترکی آذربایجانی، برابر نویسه /خ/ به کار می‌رود. مانند خورتان Xortan (لولو).
در لاتین‌نویسی الفبای تاجیکی، برابر نویسه /خ/ به کار می‌رود. مانند مختری Moxteri (خودمختار).
در آوانگاری و برخی لاتین نویسی، برابر نویسه /خ/ در به‌کار می‌رود.
همچنین در الفبای آوانگاری بین‌المللی، نیز برای نمایش آوای /خ/ به کار می‌رود، مانند خاک: /xɒːk/.
و نیز با کاربرد این حرف در ریاضیات، در برخی ترکیب‌ها به معنای ناشناخته یا مجهول نیز به کار می‌رود. مانند x-ray : پرتوی ناشناس.
X در ریاضیات نماد یک چیز مجهول را ایفا می کند. در زبان عربی واژه شئ (به معنای چیز)، برای اشاره به مجهول استفاده می شود. پس از فتح اندلس توسط مسلمانان، این واژه در ترجمه به زبان اسپانیایی، با مشکلاتی مواجه بود چرا که صدای «ش» در این زبان وجود ندارد.
همچنین گاهی حرف اکس X با ضربدر ✘ اشتباه گرفته می‌شود.
در بسیاری از مناطق، محل گنج را با X نشانه گذاری می‌کنند. همچنین معماران باستانی در دوره اشکانی و ساسانی، اغلب برای نشان دادن نقطه صفر مرزی (حدود دو کشور)؛ از نماد ضربدر X استفاده می‌کردند.
در برخی از وبگاه‌ها از X به علت رتبه‌بندی اکس (X rating) توسط سیستم درجه‌بندی فیلم‌ها توسط انجمن تصاویر متحرک آمریکا در گذشته، برای نشان دادن محتوای جنسی استفاده می شود. مانند: XHamster، XVideos و Xtubeویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
Y
Y بیست‌وپنجمین حرف از حروف الفبای لاتین است. نام انگلیسی آن «وای»، نام فرانسوی آن «ای‌گرک»، و نام آلمانی آن «اوپسیلون» است.
در آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران، بخصوص مباحث Y ایگرگ تلفظ می شود.
در ریاضیات y و x بطور زیاد استفاده میشوند. Y همچنین در محور مختصات، نماد محور بالا/پایین است.
کروموزوم Y یکی از دو کروموزوم موجود در مردان است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
Z
Z (زِد یا زی) بیست‌وششمین و آخرین حرف از حروف الفبای لاتین است.
این حرف معادل حروف ز، ذ، ض و ظ در الفبای فارسی است.
معمولاً به صورت zh معادل حرف ژ در الفبای فارسی است.
Z در گویش انگلیسی بریتانیایی، کانادایی، استرالیایی، نیوزیلندی و هندی «زِد» تلفظ می‌شود‌‌ و در انگلیسی آمریکایی «زی» تلفظ می‎‌شود.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ مارس ۲۰۰۷.
آبی‌بیگلو
آبی‌بیگلو شهری است در بخش ویلکیج شهرستان نمین استان اردبیل ایران. این شهر مرکز بخش ویلکیجِ است. سردار شهید حسن ایرلو اصالتا اهل روستای ایریل از توابع بخش ویلکیج به مرکزیت این شهر می‌باشد.
این شهر در 19 کیلومتری اردبیل واقع شده‌است و از لحاظ موقعیت می‌توان گفت بین سه ضلع مثلث شهری اردبیل، نمین وآستارا قرار دارد. جنگل فندق‌لو در حاشیه شرقی این شهر قرار گرفته که برای گردشگران محیط جذابی است. در یک کیلومتری این شهر یکی از انشعابات با نام رودخانه آجی چای وجود دارد که رودخانه‌ای فصلی می‌باشد.
"آبی‌بیگلو" از شمال به روستاهای مهدی پستی و دورجین و دگرماندرق و سعیدآباد مشرف گشته و از طرف جنوب شرقی به روستای محمودآباد، بریس ونیارق واز جنوب غربی به روستای آغبلاق مصطفی خان متصل شده و از مشرق به روستای آلادیزگه و در امتداد آن به جنگل فندق لو مشرف می‌گردد. همچنین این شهر از غرب نیز به روستای تازه کند لقمان آباد منتهی می‌شود. آبی بیگلو در سال ۱۳۷۷ خورشیدی از روستا به شهر ارتقاء یافت.
زبان شهروندان آبی بیگلو ترکی است و به دین اسلام گرایش داشته و شیعه می‌باشند.
طبق سرشماری نفوس مسکن در سال ۱۳۹۰، این شهر ۵۹۹۹ نفر جمعیت دارد.
بر اساس نظرات مختلف تاریخ اولیه پیدایش این منطقه را حدوداً به۸۰۰سال پیش عنوان می‌کنند که در ابتدا بروی تپه‌ای مرتفع (البته در آن زمان) به دلیل مشرف بودن بر منطقه اطراف شکل گرفته‌است (احتمالا این تپه همان محل فعلی مسجد امام خمینی است که از سالیان دور در این نقطه بوده است و با نام «تپه باشی» شناخته می شود).
در کتاب تاریخ اردبیل و دانشمندان آمده‌است: «طبق سندهای قدیمی ۷۰۰ سال پیش، چند نفر از اهالی آبی بیگلو کوچ کرده و آن ده (آلادیزگه) را آباد نموده‌اند و این ده در ۲۲ کیلومتری خاور اردبیل واقع شده “۱و در نزدیکی شهر آبی بیگلو قرار دارد. مطلب فوق این مسئله را به اثبات می‌رساند که آبی بیگلو بیش از ۷ قرن قدمت داشته‌است و اهالی آن بانیان دیگر آبادیها بوده‌اند.»
این شهر فاصله‌ای حدوداً یک کیلومتری با دو رودخانه مهم قره سو و سقزچی که در دو جهت مخالف روستا واقع شده، قرار دارند. همچنین آبی بیگلو فاصله‌ای در حدود ۲ کیلومتر با جنگل فندق لو که یکی از طبیعت‌های بسیار زیبا و بکر استان اردبیل بلکه ایران است، دارا می‌باشد که در گذشته، زندگی اولیه روستائیان از طریق همین جنگل و رودخانه و کشاورزی تأمین می‌شده‌است. عمده مردم روستا در قدیم به کشاورزی و دامداری مشغول بوده‌اند؛ ولی رفته رفته چهره روستا به شهر تبدیل شده و در حال حاضر دارای بخشداری و شهرداری و چندین اداره مختلف می‌باشد.
شهرآبی بیگلو از سه محله اصلی بنام «اودولوی»، «خانلاری» و «پریم جوجه» تشکیل شده است. در حال حاضر عمده مردم آن به شغل‌هایی مانند سنگ کاری نمای ساختمانها و آرماتوربندی، جوشکاری و سایر مشاغل ساختمانی و عده‌ای نیز در اداره جات مختلف استان شاغل هستند. این شهر دارای سه مسجد می‌باشد. مسجد جامع در محله اودولوی، مسجد امام خمینی در محله خانلاری و مسجد ولیعصر در محله پریم جوجه واقع می‌باشد. همچنین این شهر دارای یک حسینیه بانوان می‌باشد.
اصلاندوز
اصلاندوز مرکز شهرستان اصلاندوز و یکی از شهر های استان اردبیل است. اصلاندوز در شمال استان اردبیل واقع شده‌است که، از شمال به رود ارس و مرز ایران و کشور جمهوری آذربایجان، از جنوب به شهرستان بیله سوار مغان و گرمی مغان، از شرق به بخش مرکزی شهرستان پارس‌آباد مغان و از غرب به شهرستان خدا آفرین استان آذربایجان شرقی محدود است. از آثار تاریخی این شهر می توان به تپه نادری و سد میل مغان اشاره کرد. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۳۴۸ نفر (۱٬۷۶۰ خانوار) بوده‌است.
جیمز موریر، مؤلف «ماجراهای حاجی بابای اصفهانی»، که دویست سال پیش از اصلاندوز دیدن کرده شهر را چنین توصیف می‌کند، "وقتی به اصلاندوز رسیدیم، به جای روستا، مکانی را یافتیم شامل مجموعه‌ای از سرپناه‌هایی که تعدادی ایلات بدبخت فرار کرده از اراضی روسیه با نی و نمد برپا کرده بودند. در اینجا تپه‌ای مصنوعی مخروطی شکلی بود منسوب به تیمور لنگ، که ایرانیان با کشیدن نرده‌ای در اطراف آن را به صورت سنگری برای دفاع از سواحل ارس آماده می‌کردند. ..."
در اواخر دهه ۱۳۲۰، بر اساس جلد چهارم فرهنگ جغرافیایی ایران، اصلاندوز ۲۵ تن سکنه داشت.
نبرد اصلاندوز میان ایران و روسیه (اکتبر ۱۸۱۲) که به شکست ایران و امضای عهدنامه گلستان انجامید در این مکان انجام یافته‌است.
در ۱۵ دی ماه ۱۳۹۹ شهر عنبران به عنوان شهر ملی گلیم و شهر اصلاندوز به عنوان شهر ملی ورنی (گلیم) در سطح کشور معرفی گردید.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
جعفرآباد (بیله‌سوار)
جعفرآباد شهری در بخش قشلاق‌دشت شهرستان بیله‌سوار استان اردبیل ایران است.
این‌ شهر، مرکز دهستان‌ قشلاق‌ شرقی‌ و مرکز بخش‌ قشلاق‌ دشت‌ است‌ و در حدود 26 کیلومتری‌ شمال‌غربی‌ شهر بیله‌سوار (مرکز شهرستان‌)، در دشت‌ مغان‌،‌قرار دارد. محل‌ شهر جعفرآباد و دشتهای‌ پیرامون‌ آن‌، در گذشته‌ قشلاق‌ عشایر شاهْسَوَن‌ به‌ شمار می‌رفت‌. ظاهراً به‌ سبب‌ موقعیت‌ مناسب‌ جغرافیایی‌، اولین‌ فعالیتهای‌ عمرانی‌ منطقه‌ در آنجا آغاز شد با شروع‌ فعالیتهای‌ عمرانی شرکتِ شیار آذربایجان‌ در حدود 1318 ش‌، هسته اولیه آبادی‌ شکل‌ گرفت‌ و با اجرای‌ طرحِ هادی‌ روستایی‌ (از طرحهای‌ عمرانی‌ روستایی‌ که‌ بنیاد مسکن‌ انقلاب‌ اسلامی‌ تهیه‌ و اجرا می‌کند) بافت‌ مسکونی‌ آن‌ منظم‌تر شد. شهر کنونی‌ دارای‌ سه‌ بافت‌ شهری‌ است‌:  نام‌ آبادی‌ جعفرآباد در گذشته‌ یوشان‌ آباد (یوشان‌، نام‌ گیاهی‌ در منطقه‌) بود. پس‌ از انجام‌ شدن‌ فعالیتهای‌ عمرانی‌ در آنجا، شاه‌آباد نامیده‌ شد در سرشماری‌ 1335 ش‌، نام‌ این‌ آبادی‌ شاه‌آباد (با 563 تن‌ جمعیت‌) در شهرستان‌ مشکین‌ شهر ذکر شد. در دهه 1350 ش‌، از اسکان‌ طایفه میکائیلو (از ایل‌ شاهسَوَن‌) در این‌ آبادی‌ یاد شده‌ و به‌ آبادی‌ بزرگ‌ شاه‌آباد (با2561 تن‌ جمعیت‌) در دهستانِ مغانِ بخش‌ بیله‌ سوار (در شهرستان‌ مشکین‌شهر) اشاره‌ شده است‌. آبادی‌ شاه‌آباد پس‌ از پیروزی‌ انقلاب‌ اسلامی‌ (1357 ش‌) جعفرآباد نامیده‌ شد. در 1365 ش‌، نام‌ آن‌ در دهستانِ مغان‌ شرقی‌ بخش‌ بیله‌سوار (در شهرستان‌ مغان‌) آبادی‌ جعفرآباد به‌ موجب‌ تصویبنامه هیئت‌وزیران‌ در 18 مرداد 1366 مرکز دهستان‌ قشلاق‌ شرقی‌ (در شهرستان‌ مغان‌) شد. با تبدیل‌ بخش‌ بیله‌سوار به‌ شهرستان‌ و تشکیل‌ بخش‌ قشلاق‌ دشت‌ در 17 تیر 1370، آبادی‌ جعفرآباد مرکز بخش‌ شد
اقتصاد شهر عمدتاً متکی‌ به‌ بخش کشاورزی‌ (به‌ ویژه‌ کشت‌ گندم‌ و جو) و دامپروری‌ در دشتهای‌ پیرامونِ شهر است‌. برخی‌ اهالی‌ آن‌ در کشت‌ و صنعت‌ مغان‌ (به‌ مساحت‌ هجده‌ هزار هکتار در دشت‌ شمال‌ و شمال‌غربی‌ شهر) اشتغال‌ دارند. در کنار شهر جعفرآباد، دو سیلو (انبار غله‌، یکی‌ با ظرفیت‌ هفت‌ هزار تُن‌ و دیگری‌ با ظرفیت‌ یکصد هزار تُن‌) و واحد صنعتی‌ دامپروری در شمال‌غربی‌ شهر (احداث‌ در ۱۳۴۴ ش‌)، فعال‌ است‌.همچنین‌ این‌ شهر دارای‌ یک‌ مرکز تحقیقات‌ و آزمایش‌ کشاورزی‌ و دامپروری‌ و دو بوستان‌ به‌ نامهای‌ پارک‌ جنگلی‌ به‌ مساحت‌ هشتاد هزار متر مربع‌ و فدک‌ به‌ مساحت‌ هفت‌ هزار متر مربع‌، میباشد. محل‌ شهر جعفرآباد و دشتهای‌ پیرامون‌ آن‌، در گذشته‌ قشلاق‌ عشایر شاهْسَوَن‌ به‌ شمار می‌رفت‌.
جعفر آباد موغان زمستانهای‌ معتدل‌ و تابستانهای‌ گرم‌ و خشک‌ دارد. بادهای‌ محلی‌ منطقه از جمله‌ خَزَر یلی‌ از شرق‌ و باد آغ ‌یل‌ (یا باد سفید، معروف‌ به‌ باد گَرْمیج‌) از غرب‌ به‌ آنجا می‌وزد. آب‌ آشامیدنی‌ شهر از آبراهه کانال دشت‌ مغان‌ تأمین‌ می‌شود.
از مهم ترین جاذبه های گردشگری شهر جعفرآباد مغان می توان به رشته کوه خروسلو انواع صنایع دستی مانند بافت ورنی و گلیم بافی و …. اشاره کرد.
فاصله جعفرآباد با شهرهای مهم به ترتیب زیر است:
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۲۲۶ نفر (در ۲٬۸۲۷ خانوار) بوده است.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، ۱۳۸۳ خ.
گیوی
گیوی یکی از شهر های استان اردبیل درکشور ایران است .
شهر گیوی شامل دو منطقه بنام‌های گیوی علیا و گیوی سفلی می‌باشد. اهالی شهر "کیوی" و روستاهای اطراف، این شهر را «کویو- Küyü» تلفظ می‌کنند اما در اسناد رسمی پنجاه سال گذشته به‌صورت‌های کیوی- گیوی- سنجبد- کوثر ثبت شده‌است که اسم کوثر هیچ گونه بیشینه ی تاریخی ندارد. اسم این شهر در برخی کتب تاریخی از جمله «نزهه القلوب» حمدلله مستوفی به صورت «کوی» ذکر شده‌است.
زبان اهالی ترکی آذربایجانی و جمعیت گیوی در سال ۱۳۹۹ خورشیدی برابر با ۱۵،۳۳۲ نفر بوده‌است. مردم شهرستان کوثر با مرکزیت شهر گیوی پیرو دین اسلام و دارای مذاهب شیعه (دوازده امامی) و سنی هستند. طبیعت بی‌نظیر این منطقه مخصوصاً در فصل بهار و تابستان سبب ورود گردشگران زیادی به این منطقه شده است. از جاذبه‌های تاریخی این منطقه می‌توان به حمام سنگی شهر گیوی، آبگرم گیوی و ژئوپارک دربندمشکول (شهرستان کوثر) اشاره کرد.
نیر
نیر یکی از شهرهای استان اردبیل ایران است. این شهر در ۳۰ کیلومتری شهر اردبیل، ۲۰ کیلومتری شهر سرعین و ۴۵ کیلومتری شهر سراب واقع شده‌است.
این شهر دارای چشمه‌های آب متعدد است که معروفترین آن تفرجگاه بولاغلار است. از جمله جاذبه‌های دیگر شهر نیر وجود آبگرم‌های متعدد با خاصیت درمانی است که معروفترین آنها سقزچی، گل، قینرچه و برجلو هستند که درجه حرارت بعضی از آنها تا ۵۶ درجه سانتیگراد نیز ثبت شده‌است و جهت درمان امراض پوستی مفید تشخیص داده شده‌است.
مناطق زیر از جمله مکانهای باستانی نیر ند:
دوران ماقبل تاریخی نیر از روی آثار بجا مانده در منطقه و دوران تاریخی منطقه (دهکده، معابد و دژهای صخره‌ای که در دل زمین کنده شده‌اند) قابل مطالعه‌است. به‌طور کلی کثرت معماریهای صخره‌ای در منطقه که یادمانهای ماندگار و پایداری از زمان کهنند اولین وسیله شناخت پیشینه تاریخی نیر می‌باشند و دوم متون تاریخی اعم از سالنامه‌های آشور و اورارتو است که نشانگر تحولات تاریخی در آن روزگار پرتلاطم هزار ساله‌است. وجود بناهایی مثل دژ زیر زمینی و نیز متون شاهنامه که سرشار از چنین اشاراتی است مؤید قدمت این منطقه‌است. متون دوران اسلامی نیز موضوع فوق را تأیید می‌کند. چرا که در صحبت از اردبیل در کتاب معتبری چون احسن التقاسیم (قرن ۴ هجری) اشاره به این نکته شده‌است که «بیشتر خانه‌ها را در زیر زمین ساخته‌اند». نام نیر را می توان به قبل از حمله مسلمانان و دوره استیلای حکومت ترکان خزر یا هونها مرتبط دانست، ترکیب کلمه یِنی‌یِر Yeni Yer در ترکی معنای زمین و مکان نو دارد به بیان دیگر معنای شهر تازه که به مرور زمان به نیر تبدیل شده است. بنا به نوشته بلاذری: «نیر دیهی بود و کوشک کهنه و درهم شکسته‌ای داشت. مرّبن عمر موصلی طایی در آنجا فرود آمد و بنیاد نهاد و پسرانش را در آن سکنی داد که به ظن قوی، اینان کوشکهایی در آن قریه بنا کردند و به صورت شهری درآوردند که احتمالاً باید همان قریه نیر باشد؛ و بازار جابروان را بنیاد نهاده، برزگش ساختند.» یکی از پسران مرّبن علی از سرکشان آذربایجان بود و در سال ۲۱۲ هجری محمد بن حمید طوسی او را دستگیر ساخته به بغداد فرستاد ولی او بار دیگر به آذربایجان برگشته و به حکمرانی خود پرداخت ابن خردابه در کتاب مسالک و ممالک (تألیف سالهای ۲۳۰–۲۳۴) او را خداوند جابروان و نیریز می‌خواند. جابروان یکی از شهرهای آذربایجان بوده و یاقوت حموی می‌نویسد که در نزدیکی نریز (نیر فعلی) بوده ولی از بلاذری نقل شده که در نریز و در نزدیکیهای اردبیل بوده‌است. در دوره حکومت ترکان آق قویونلو نیر از اهمیت فراوانی برخوردار بوده در قسمت شمالی این شهر دهستان و مدفن سلطان دورسونخواجه یکی از سلاطین آق قوینولو قرار دارد.
همه ساله در مرداد ماه جشنواره آش‌های محلی درمنطقه بولاغلار برگزار می‌شود که سبب حضور جمعیت کثیری از مسافران و شرکت کنندگان در مسابقه می‌شود. در این جشنواره فرهنگی و هنری انواع آش‌های ایرانی و محلی استان اردبیل از قبیل آیران آشی (آش دوغ)، گیلدیک آشی (آش نسترن وحشی)، اریشته آشی (آش رشته)، آش کشک، آش گوجه، اوماج آشی، سوتلی آش (آش شیر)، آش دیشتیک، آش میوه، یاوان آش، آش حلیم، آش کلم، سوپ، خشیل (کاچی)، یارما آشی، آش آبغوره، آش ماست چکیده، آش جو، آش شله قلمکار، آش کشک، شله زرد و ایمام آشی (آش امام) تهیه و عرضه می‌شود.
سوغات مهم این شهر کره و پنیر و عسل و سرشیر است همچنین فرش و گلیم بافی دستی در میان زنان منطقه رایج است.
آواجیق
آواجیق یکی از شهرهای استان آذربایجان غربی ایران است. آواجیق از شهرهای شمالی آذربایجان غربی است که در بخش دشتک شهرستان چالدران در مرز ایران و ترکیه قرار دارد.
مردم این شهر به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند.آواجیق از سکونتگاه های قوم آیروملو در استان آذربایجان غربی است.
آواجیق از نظر جغرافیایی، غربی‌ترین شهر ایران است. بر پایه نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این شهر برابر ۱٬۶۴۹ نفر بوده‌است. گورستان تاریخی پیر احمد کندی آواجیق از آثار قدیمی آن است.
بازرگان (ماکو)
بازرگان یکی از شهرهای استان آذربایجان غربی ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان ماکو جای دارد و گذرگاه مرزی بازرگان در یک کیلومتری آن قرار دارد.
زبان مردم بازرگان کردی کرمانجی و ترکی است. در جلد چهارم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (آبادیها)» نیز زبان مردم بازرگان، ترکی آذربایجانی و مذهب آن‌ها شیعه ذکر شده است.
شهر بازرگان از توابع شهرستان ماکو و در ۱۵ کیلومتری شمال آن قرار گرفته‌است. بازرگان به عنوان نقطه خروجی مرز ایران و ترکیه در دامنه کوه آرارات واقع شده‌است؛ و نام دروازه اروپا را به خود گرفته‌است شهر مرزی بازرگان در شمال غربی ایران و شمالی‌ترین نقطه آذربایجان غربی قرار گرفته و ازنظر موقعیت جغرافیایی واقتصادی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است زیرا از طرف شمال در یک کیلومتری کشور ترکیه و از طرف شمال شرقی با جمهوری خود مختار نخجوان هم مرزاست. گذرگاه مرزی بازرگان، مهمترین گمرک زمینی کشور در این شهر قرار دارد و بعنوان دروازه اروپا یا پیشانی ایران بشمار می‌رود که روزانه صدها مسافر داخلی و خارجی (توریست و گردشگر) و صدها کامیون ترانزیتی و سواری از این شهر مرزی و قدیمی دیدن و تردد می‌نمایند.
از جمله افرادی که به این شهر وارد شده و در سفر نامه خود از شهر بازرگان نام برده اوژن فلاندن سیاح معروف فرانسوی است که در زمان قاجاریه و در زمان حیات علی خان سردار ماکو به ایران سفر کرده و از بازرگان در کتاب خود یاد کرده‌است.
بازرگان که از سال ۱۳۶۵ از طریق نمایندگی شهرداری و زیر نظر شهرداری شهر ماکو اداره می‌شد. با توجه به موقعیت حساس مرزی بودنش و گسترش عمران در این محل نمایندگی تکافوی نیاز منطقه نبود، بهمین علت به جهت دارا بودن ظرفیت‌های بالقوه و قرار گرفتن مهمترین گمرک زمینی کشور در این منطقه و عبور جاده ترانزیت از وسط بازرگان و همچنین مکاتبات مکرر از سوی اهالی شریف منطقه، نمایندگی شهرداری بازرگان در نیمه دوم سال ۱۳۷۵ با مجوز رسمی وزارت کشور ایران به شهرداری مستقل با درجه ۲ شهرداری فعالیت خود را رسماً آغاز نمود و در سال ۱۳۷۸ به دلیل گسترش فعالیتها و حجم زیاد پروژه‌های عمرانی از درجه ۲ به درجه ۵ ارتقاء یافت.
بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت این شهر برابر با ۹٬۹۷۹ نفر بوده‌است. گمرک بازرگان منبع اصلی درآمد مردم این منطقه بحساب می‌آید.
اقتصاد شهر بازرگان بر اساس گمرگ ایران و ترکیه است. همچنین تعدادی زیادی از جمعیت این شهر در مرز کار می‌کنند.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، ۱۳۸۳ خ.
چهاربرج (شهر)
چهاربرج یا چاربورج مرکز شهرستان چهاربرج در جنوب استان آذربایجان غربی، ایران است. این شهر ترکیبی از پنج قسمت چهاربرج به عنوان مرکز شهر و قپچاق و شعبانلو و ابراهیم حصاری و فیروز آبادبه عنوان کوی‌های اقماری می‌باشند که همگی به عنوان یک شهر به نام چهاربرج می‌باشند. چهاربرج مرکز بخش مرکزی شهرستان چهاربرج است که در سال ۱۴۰۰ پس از تصویب هیئت دولت طبق تقسیمات کشوری از بخش مرحمت‌آباد به شهرستان چهاربرج تبدیل شد. طبق همین مصوبه مرحمت آباد میانی به بخش فسندوز تبدیل شد.روستای های فیروز آباد قره قوزولو و حومه نیز از توابع این بخش می‌باشند. تا قبل از سال ۱۴۰۰ چهاربرج مرکز بخش مرحمت آباد بوده که پیش از انقلاب اسلامی از توابع شهرستان مراغه بوده و پس از آن در تقسیمات کشوری از توابع شهرستان میاندوآب محسوب می‌شد و هم‌اکنون مرکز شهرستان چهاربرج به‌شمار می‌آید
از مناطق دیدنی چهاربرج، می‌توان به امام زاده تاج الدین علی و منطقهٔ شامات اشاره کرد.
منطقه مرحمت آباد به مرکزیت شهر چهاربرج در شمال غربی شهرستان میاندوآب واقع شده‌است و از حدود ۱۵۰ سال پیش ناصر الدین شاه عایدات جلگه شمالی میاندوآب را به نوه دختری خویش به نام مرحمت واگذار کرد. از آن پس جلگه شمالی میاندوآب به منطقه مرحمت آباد معروف و نامگذاری شد.
سابقه تاریخی شهر چهاربرج به هزاران سال قبل بر می گرددو طبق ادبیات سینه به سینه به زمان هلاکو خان حاکم در مراغه می‌رسد که با توجه به شرایط آب و هوایی و جغرافیایی از جمله: دریاچه ارومیه، جنگل‌های چند صد کیلومتری معروف به شامات، شکارگاه مناسب و محل نگهداری اسب و گوسفند و غیره است. این منطقه احشام حکومتی محسوب می‌شده و وجود شکار و امکانات دیگر حیاتی باعث مهاجرت مردم از سایر مناطق و رونق سکونت در این منطقه شد. و با گذشت زمان به شکل و بافت امروزی تبدیل شود. البته آثار تاریخی و زیر خاکی از جمله کوزه‌های سفالی و غیره بدست آمده از منطقه حاکی از سابقه تاریخی حتی قبل از هلاکوخان است.
و هم چنین چندین روستا که سالیان خیلی پیش در اثر بلایای طبیعی و غیره ازبین رفته‌است و آثار به جای مانده از آن‌ها، و نشانه‌های حیات و زندگی در آن مخروبه‌ها که هم نام روستاهای امروزی بودند در منطقه آثار آنها بر جای مانده‌است.
حکایت دیگر اینکه: منطقه چهاربرج اردوگاه قوم مغول و لشکرگاه بوده و دور تا دور منطقه حصار کشیده بود و چهار تا برج و قلعه محکم، در چهار گوشه منطقه به عنوان برج مراقبت برای نگهبانی وجود داشت که اثر دو تا ازآنها به نام‌های تپه بزرگ چهاربرج و تپهٔ فیروزآباد تاکنون باقی است. همچنین بناهای تاریخی و زیارتی موجود در منطقه برای گویا ساختن قدمت تاریخی شهر چهاربرج و شناخت دقیق تر منطقه قابل توجه است. است
این شهر در خرداد ۱۳۷۵ از روستا تبدیل به شهر شده‌استدر ادامه گزارشی از تاریخ و جمعیت شهر چهاربرج ارائه می‌شود :- در کتاب سفرنامه مراغه نوشته شده در سال ۱۲۹۷ قمری (حدود سال ۱۲۵۷ شمسی) از حمله کردهای مهاباد به مرحمت آباد و چهاربرج و قتل و غارت هزاران نفر خاطراتی گزارش شده‌است.- در کتاب مرآة البلدان اعتماد السلطنه (ج۴ ص۱۹۱۹) نوشته شده در سال ۱۲۹۴ شمسی، از چهاربرج نام برده و هر یک از قریه جدید و قدیم را دارای چهل یا پنجاه خانوار سکنه دانسته‌است.
بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۰، جمعیت این شهر برابر با ۸۶۵۱نفر بوده‌است این شهر در ۲۵ کیلومتری میاندوآب قرار دارد و از یک سو مرز بین آذربایجان شرقی و غربی است این شهر از شمال به روستای قپچاق و از جنوب به روستای فیروزآباد (چره جلو) ختم می‌شود.
ربط (سردشت)
شهر ربط از توابع شهرستان سردشت استان آذربایجان غربی ایران می‌باشد.مردم این شهر به زبان کردی سورانی با لهجه مکریانی سخن می‌گویند. و پیرو مذهب سنی شافعی هستند.
ربط خاستگاه دولت شهر موساسیر یکی از مراکز مهم حکومتی فدراسیون ماناها می‌باشد، همچنین ربط نقطه اتصال تمدن آشور، اورارتو با دولت مانایی بوده‌است. ربط تا سال ۱۳۴۲ همراه با شهر سردشت از بخش‌های تابعه شهرستان مهاباد بوده‌اند. همچنین از سال ۱۳۸۲ تبدیل به شهر مستقلی از توابع شهرستان سردشت شده‌است.
ربط در بستر دشت زاب- که لوی - و در دامنه‌های کوه ترخان (Tarxan) گسترده شده‌است، گردنه زمزیران و کوه ابراهیم جلال در شمال غربی ربط قرار دارند.مردم این شهر کرد بوده و با زبان کردی سورانی و لهجه مکریانی صحبت می‌کنند. مردم ربط پیرو مذهب سنی شافعی هستند. این شهر در جنگ ایران و عراق ۶۲ بار توسط هواپیماهای عراق بمباران شده‌است و به همین جهت به دزفول آذربایجان شهرت یافته‌است.
تا قبل از سال ۱۳۹۱ ربط پذیرای خیل عظیم میهمانان شرکت کننده در جشن باشکوه نوروز از سراسر ایران و اقلیم کردستان عراق در روز نخست هر سال بوده‌است، بنابر گزارش‌های برگزار کنندگان مراسم در سال ۱۳۹۰ ه‍.ش برابر با سال ۲۷۱۱ کردی (آخرین سال برگزاری جشن) جمعیتی بالغ بر ۸۰٬۰۰۰ نفر در این گردهمایی شرکت کرده‌اند؛ از سال ۱۳۹۱ به دلایل امنیتی برگزاری این مراسم ممنوع اعلام شد. برطبق بررسی‌های صورت گرفته در شاخص‌های جمعیتی، شهر ربط به عنوان برخوردارترین شهر استان آذربایجان غربی شناخته شده‌است؛ شاخص‌های مورد بررسی در این بخش شامل سه شاخص نرخ رشد جمعیت (۸۵–۷۵)، درصد مهاجرین وارد شده به کل جمعیت و معکوس بار تکفل بوده‌است. در سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر ربط ۱۵٬۷۵۰ نفر در ۴۰۳۰ خانوار بوده‌است که از این تعداد ۸٬۰۰۲ نفر مرد و ۷٬۷۴۸ نفر زن بوده‌اند. با توجه به تغییرات جمعیتی حدفاصل سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۵، نرخ رشد جمعیت شهر ۵ درصد می‌باشد. نسبت جمعیت مردان به زنان در سال ۱۳۹۵، ۱۰۳ به ۱۰۰ بوده‌است. با استفاده از آزمون‌های آماری و نیز اطلاعات دریافت شده از ارگان‌های شهر ربط، جمعیت این شهر در سال ۱۴۰۰ حدود ۱۹٬۴۴۴ نفر در ۵۱۵۷ خانوار تخمین زده می‌شود.
شهر ربط در شمال‌غرب ایران، استان آذربایجان غربی و منطقه موکریان، در مسیر سردشت به مهاباد، ارومیه، بوکان و بانه واقع شده‌است و مرکز بخشی به همین نام در ضلع شرقی شهرستان سردشت می‌باشد.
در سال ۱۳۹۹ این شهر با تأسیس بخش مستقلی به نام ربط در کرانه شرقی و همچنین بخشی از کرانه غربی رودخانه زاب کوچک از بخش مرکزی شهرستان سردشت تفکیک شده‌است. با توجه به سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت بخش ربط ۲۶٬۱۰۸ نفر می‌باشد. با توجه به پتانسیل‌های بالقوه منطقه ربط اعم از راه‌های ارتباطی، مناطق توریستی و موقعیت جغرافیایی استراتژیک و مستعد رشد، تأسیس بخش ربط نقطه عطف تأسیس شهرستان مستقل ربط در چشم‌اندازی نزدیک خواهد بود. نزدیک‌ترین شهر به ربط، شهر سردشت است.
ربط از شمال با مهاباد، از شرق با بوکان، از جنوب شرق با بانه، از شمال غرب با پیرانشهر و از غرب و جنوب غرب با رودخانه زاب و شهر سردشت همسایه است.
شهر ربط دارای فواصل زیر با شهرهای ذیل می‌باشد:ره‌آوردهای ربط: شامل غذاهای سنتی، سوغات و صنایع دستی
سرو (ارومیه)
سِرُو یکی از شهرهای استان آذربایجان غربی ایران است. این شهر در بخش صومای برادوست شهرستان ارومیه جای دارد. شهر سرو در سال ۱۳۷۹ هجری شمسی با تصویب دولت و با ادغام چهار روستای سرو، کورآباد، بهیک و نوجوان با یکدیگر تشکیل شد و به‌دلیل قرارگرفتن در نزدیکی کوه‌های بلند مرزی، دارای آب‌وهوای سردسیر و کوهستانی است. مردم این شهر به زبان‌های ترکی آذربایجانی و کردی صحبت می‌کنند. در جلد چهارم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (آبادیها)» صفحه ۲۶۹ نیز که در سال ۱۳۳۰ هجری شمسی نوشته شده، زبان مردم روستای سرو کردی و مذهب آن‌ها سنی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ذکر شده است. مراکز خرید پوشاک تُرکیەای باعث شده که هرروزه مسافران زیادی از اقصی نقاط کشور برای خرید کالاهای مورد نیاز خود به این شهر مرزی مسافرت کنند.
شهر سرو در ۵۵ کیلومتری شمال غرب شهر ارومیه قرار گرفته‌است. سرو شهری مرزی است و حالتی گمرکی و ترانزیتی دارد و دارای بازارچه‌های متنوع برای خرید پوشاک اصل ترکیه است.
سیلوانه
سیلوانه یا سیلوانا شهری در بخش سیلوانا شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی است.
این شهر در جنوب غربی استان آذربایجان غربی و در فاصله ۳۰ کیلومتری غرب شهرستان ارومیه و در دامنه ارتفاعات بلند مشرف بر خط مرزی ایران و ترکیه و در قسمت میانی ان واقع شده‌است. سیلوانا از شرق به شهر ارومیه و با دهستان باراندوز در روضه چای از توابع بخش مرکزی ارومیه و از غرب با شهر شمزینان ترکیه و از شمال با شهر سرو و دهستان برادوست از بخش صومای برادوست از سمت جنوب در داخل کشور با منطقه دشتبیل شهرستان اشنویه نیز با منطقه خاکورک کردستان عراق محدود می‌شود.
سیلوانه (سیلوانا) کلمه‌ای با ریشه‌ای ایتالیایی و به معنی جنگل و بیشه سبز و نیز به معنی مکانی از بهشت است.
وجود زمین‌های آبی و دیمی مستعد در منطقه، آب‌های فراوان زیرزمینی و جاری، اقلیم کوهستانی، بارندگی مناسب سالیانه، طبیعت زیبا و همیشه سرسبز و وجود راه‌های ارتباطی فراوان با شهرستان‌ها و کشورهای همجوار زمینه مناسبی برای کشت محصولاتی همچون گندم ، نخود و جو و لوبیا ، عدس ، سیب زمینی و سیفی جات، پیاز، گوجه فرنگی، توتون و… ایجاد کرده‌است.
با در نظر گرفتن شرایط آب و هوا و اقلیم سیلوانا، این شهر در زمینه باغداری نیز دارای ظرفیت‌های زیادی می‌باشد از جمله آن می‌توان به باغهایی همچون سیب، گلابی، گردو، زردآلو، گیلاس، آلوچه، هلو، به و همچنین درختانی نظیر سیب وحشی، گلابی وحشی، بوتهٔ سماق ، گردو، بلوط ، زالزالک ، بادام وحشی، سنجد و … اشاره کرد.
صنایع دستی منطقه شامل فرش، گلیم، جاجیم، کلاه و جوراب پشمی و نیز انواع فرآورده‌های لبنی مانند ماست، پنیر، کره، روغن حیوانی و پشم از محصولات دامی اشاره نمود.
سیمینه
سیمینه شهری است در بخش سیمینهٔ شهرستان بوکان استان آذربایجان غربی ایران.
نام شهر سیمینه از رودخانهٔ سیمینه‌رود گرفته شده که در منطقه به «چۆمی ته‌ته‌هو» مشهور است. سیمینه بین شهرهای بوکان و میاندوآب قرار گرفته‌است، و جادهٔ ترانزیتی از وسط آن عبور و شهر را به دو نیمهٔ شرقی و غربی تقسیم می‌کند؛ ضمن اینکه عبور رودخانهٔ سیمینه‌رود از ضلع غربی شهر نمای خاصی به شهر به‌ویژه در فصل بارندگی بخشیده‌است.
از جمله جاذبه‌های شهر، علاوه بر رودخانهٔ سیمینه‌رود، پارک شهر واقع بر روی تپهٔ منبع آب شرب سابق شهر می‌باشد، و نیز کوه‌های ساری بابا و بدری در سمت جنوب شرق و شرق شهر از زیبایی‌های شهر به‌شمار می‌روند.
در سال ۱۳۸۵ خورشیدی شهر سیمینه با جمعیت هزار نفر کم‌جمعیت‌ترین شهر استان آذربایجان غربی تأسیس شد و در سال ۱۳۸۲ شهرداری در آن دایر گردید.
سیه‌چشمه
سیه چشمه(قره عینی)، مرکز شهرستان چالدران در استان آذربایجان غربی است.
سابقه تاریخی آن به حدود پنج قرن می‌رسد که از آثار تاریخی آن، می‌توان به قره کلیسا و مقبره صدر الدین (وزیر شاه اسماعیل) اشاره کرد.
زبان مردم سیه چشمه، ترکی آذربایجانی می باشد.
این شهر قره‌عینی نامیده شد. طبق روایتی «قره‌عینی» از نام پدر و پسری که «قره» و «عینی» نام داشتند و نخستین ساکنان این منطقه بودند، گرفته شده‌است. طبق روایتی دیگر نام سیه‌چشمه از منطقه‌ای نیمه باتلاقی و چمن‌زار به نام قره‌بلاغ (برابر فارسی‌اش می‌شود سیه‌چشمه) گرفته شده‌است، تعلق دارد.
قوشچی (ارومیه)
قوشچی تنها شهر بخش انزل، شهرستان ارومیه در استان آذربایجان غربی ایران است.زبان مردم قوشچی زبان ترکی آذربایجانی است. در جلد چهارم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (آبادیها)» نیز زبان مردم قوشچی، ترکی آذربایجانی و مذهب آن‌ها شیعه ذکر شده‌است.
قوشچی در فاصله حدود ۵۲ کیلومتری شمال غربی شهر ارومیه واقع شده‌است. قوشچی مرکز بخش انزل بوده و جمعیت آن بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ حدود ۲٬۷۸۷ نفر با ۹۳۵ خانوار می‌باشد. از کل جمعیت شهر در سال ۱۳۹۵ تعداد ۱٬۴۳۷ نفر مرد و ۱٬۳۵۰ نفر زن می‌باشند. به دلیل مهاجرت اهالی این شهر به شهرستان ارومیه جمعیت این شهر در ایام مختلف متغیر است، برای مثال در تابستان، تعطیلات نوروز، تعطیلات آخر هفته (پنجشنبه‌ها و جمعه‌ها) و دیگر ایام تعطیل سال، جمعیت این شهر به بیش از ۶٬۰۰۰ نفر افزایش می‌یابد.
جمعیت مهاجر اهالی این شهر به قدری بوده که منطقه‌ای در ارومیه (۶۰ طناب) به منطقه قوشچولولار مشهور است، که اکثر اهالی مهاجر شهر قوشچی در این منطقه ساکن می‌باشند.
این شهر در کنار ساحل دریاچه ارومیه واقع شده و مجتمع تفریحی و گردشگری باری در مجاورت این شهر یکی از زیباترین و مدرن‌ترین مجموعه در نوع خود در کشور است در یاچه ارومیه در قسمت شرق و کوه ویریند و بی داغی و باری دره سی در شمال و روستای گولان در جنوب قوشچی قرار دارد. کاظم خان قوشچی
کشاورز (شاهین‌دژ)
کشاورز شهری در بخش کشاورز شهرستان شاهین‌دژ استان آذربایجان غربی است.
کشاورز در ۳۰ کیلومتری جنوب میاندوآب و ۳۰ کیلومتری شمال شاهین دژ در کنار زرینه رود و رود آجرلو (اجیرلی چایی) قرار دارد.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۵۳۸ نفر و ۹۴۰ خانوار بوده‌است.
لاجان
شهر لاجان شهری است در بخش لاجان شهرستان پیرانشهر استان آذربایجان غربی ایران این شهر در میان شهرهای نقده و پیرانشهر واقع شده و جاده پیرانشهر به مهاباد از آن می‌گذرد. مردم این شهر به زبان کردی سورانی سخن می گویند و پیرو مذهب سنی شافعی هستند
شهر گردکشانه در سال ۱۳۸۲ خود به تنهایی تأسیس شده‌است؛ و با ادغام دو روستای مجاور یعنی سروکانی و اندیزه به لاجان تغییر نام داد؛ گِردَک و گرده در گویش محلی به معنی تپه است و در نامگذاری روستاهای منطقه زیاد به‌چشم می‌خورد.
فرهنگ جغرافیایی ایران در جلد چهارم خود می‌نویسد:
گِردَکشانه دهی است از دهستان لاهیجان بخش حومه شهرستان مهاباد ، واقع در ۵۰ هزار گزی جنوب باختری مهاباد و ۱۰ هزار گزی شمال باختری راه شوسه خانه به نقده. هوای آن معتدل و دارای ۱۳۵ تن جمعیت است. آب آنجا از رودخانه آواجیر تأمین می‌شود. محصول آنجا غلات، توتون و حبوبات و شغل اهالی زراعت و گله‌داری و صنایع دستی آنان جاجیم بافی و راه آن ارابه‌رو است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵جمعیت شهر لاجان ۴۲۰۱ نفر بوده و باشندگان آن به زبان کردی سورانی سخن می‌گویند و پیرو مذهب سنی شافعی هستند.
محمدیار
محمدیار یکی از شهرهای استان آذربایجان غربی ایران است که بخش شهرستان نقده قرار دارد
در جلد چهارم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (آبادیها)» زبان مردم محمدیار، ترکی آذربایجانی و مذهب آن‌ها شیعه ذکر شده‌است.
بازار هفتگی محمدیار بزرگترین بازار روباز در غرب کشور است که هر هفته حجم معاملات آن به بیش از ۱۵ میلیارد تومان می‌رسد. این بازار سنتی پنج شنبه هر هفته شاهد حضور اهالی منطقه برای دادو ستد است. اجناس و کالاهای متفاوتی که مردم محلی و کشاورزان برای فروش در این بازار عرضه می‌کنند هم محصولات و فراورده‌های کشاورزی است و هم دامی.
نالوس
نالوس شهری است در بخش نالوس شهرستان اشنویه استان آذربایجان غربی ایران، مردم این شهر به زبان کردی سورانی سخن می‌گوید و پیرو مذهب سنی شافعی هستند. شهر نالوس در ۱۰ کیلومتری جنوب شهر اشنویه قرار دارد.
روستاهای پـِیروت‌آباد، چپرآباد، سوجه، دِه گرجی، سردره، سرگیز، قره سقل، دم شمس کوچک، ده شمس بزرگ، شیخان، هق، بالاگیر، چهاربت، کهنه قلعه، دربند، دِنْخِه و حسن‌آباد در پیرامون نالوس قرار گرفته‌اند.
شهرنالوس دارای باغات زیبا واب سرشاری می‌باشدشغل اصلی مردم کشاورزی ودامداری هست.
عمده محصولات باغی این شهر سیب-انواع هلو-گیلاس-البالو-زردالو-گلابی-انگور وگردو می‌باشد. بیشتر افراد افغانی و عراقی در این شهر مشغول به بازرگانی سیب و بقیه میوه‌های این شهر پر رونق و زیبا و جنگلی هستند. اما محصول اصلی ان سیب وگیلاس وهلو هست. محصولات کشاورزی ان نیز گندم در دو نوع ابی ودیم-جو-لوبیا-نخود-چغندرقند-انوع کدو وذرت می‌باشد محصولات صیفی مختلفی در ان کشت می‌شود از جمله خیار-گوجه فرنگی -هندوانه-خربزه-سیر -پیاز-سیب زمینی و دیگر محصولات صیفی وسبزیجات می‌باشد. در کوه‌های این شهر انواع گیاهان دارویی وخوراکی مختلف یافت می‌شود مثل قارچ کوهی بسیار مرغوب کنگر ریواس نعناع کوهی پیازچه کوهی وبسیلری دیگر از گیاهان خوراکی مختلف که از اوایل فروردین تا اواخر خرداد در کوه‌های ان برداشت می‌شود برای مصارف خانگی و همچنین عرضه به بازارهای داخلی
دامداری نیز در این شهر وبخش رواج زیادی دارد و پرورش انواع ماکیان وگاو وگوسفند در بین مردم این دیار رواج دارد
در این شهر در زمان ایران باستان و حمله خلیفه دوم (حضرت عمر) جنگ بزرگی صورت گرفته (چهل شهید دوآب) رویداده است. درگذشته، مسیحیان و به ویژه نسطوریان در این منطقه نفوذ داشته‌اند. گورستان ویرانی به نام قبرستان بدرالدین در شرق نالوس وجود دارد که ویژه مسیحیان بوده‌است در ضمن هم‌اکنون هم تعدادی از اسکلت‌های دفن شده از لای خاک بیرون آمده و به صورت واضح قابل مشاهده هستند.. جنگلی نیز به نام جنگل شخال در پیرامون شهر واقع شده‌است.
چپرآباد واقع در یک کیلومتری شهر نالوس از نقاط دیدنی است که در دو سوی رودخانه‌ای قرار دارد. آب این رودخانه از کوه‌های روستای کانی‌رش سرچشمه می‌گیرد.
منطقه میرآباد با ۱۹۰ هکتار جنگل طبیعی با آبشار شطره و آب معدنی و چشمه هلوچه از دیگر دیدنی‌های پیرامون نالوس هستند.
مردم این شهر به زبان کردی(سورانی) تکلم می‌کنند.
خاندان بزرگ که از چند قرن قبل در آن زندگی می‌کردند و ریشه‌های این شهر هستند عبارتند از؛طائفه کاکه‌رش،شاقی،شمچه،قریشی که همچنان در این شهر هستند
فرهنگ جغرافیایی ایران در جلد چهارم خود می‌نویسد: نالوس دهی است از دهستان حومه بخش اشنویه شهرستان ارومیه، در ۹ هزارگزی جنوب شرقی اشنویه بر سر راه ارابه رو اشنویه. در دره سردسیر با هوایی سالم واقع است و ۶۴۹ تن سکنه دارد. آبش از چشمه است. محصولش غلات، حبوبات و توتون، شغل اهالی زراعت و گله داری و صنعت دستی آنان جاجیم بافی است. راه ارابه رو دارد و در تابستان از راه اشنویه با ماشین می‌توان رفت.
زبان مردم کردی سورانی است
شیرمحمد، نقیبی، توسعه کالبدی شهر نالوس با در نظر گرفتن اثرات زیست‌محیطی به کمک G.I.S، در: دوفصلنامه علمی - پژوهشی هویت شهر، دانشکده هنر و معماری واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، شماره ۱ سال اول پائیز و زمستان ۱۳۸۶.
نوشین‌شهر
نوشین‌شهر شهری است در بخش نازلو شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی ایران. زبان مردم نوشین شهر بیشتر ترکی آذربایجانی است. در جلد چهارم کتاب «فرهنگ جغرافیایی ایران (آبادیها)» نیز زبان مردم نوشین‌شهر ترکی آذربایجانی و آشوری و دین و مذهب آن‌ها مسلمان (شیعه) و مسیحی ذکر شده است.
نوشین‌شهر در ۲۵ کیلومتری شهر ارومیه در جادهٔ ارومیه به سلماس قرار دارد. این شهر تا پیش از سال ۱۳۷۵ محل کارخانه قند ارومیه بود و به همین نام شناخته می‌شد. این کارخانه در سال ۱۳۲۸ ساخته شده بود.
چندین گاوداری و مرغداری، کارخانجات تولیدی تصفیه روغن، پنیرسازی، معادن سیمان سفید، سنگ گچ و سیلوی ۵۰۰ هزار تنی گندم و طرح شهرک صنعتی شماره ۳ در کنار دریاچه اورمیه از امکانات صنعتی این شهر است. از دیگر امکانات این شهر میتوان به تالارهای عروسی و باشگاه‌های بدنسازی اشاره کرد.
این شهر از شمال به مزارع گندم (که به صورت دیم و آبی آبیاری می‌شوند) از جنوب به جلگه رود نازلوچای (که عمدتاً کشاورزی آبی داشته و چغندر، آفتابگردان، کدو و … می‌کارند) ختم می‌شود. باغ‌های سیب، انگور، گیلاس، هلو، زرد آلو و … در دو سمت شرقی و غربی این شهر وجود دارد که تامین‌کننده نیاز کارخانجات مواد غذایی آن است. تعداد زیادی کارخانه فراورده‌های دامی، غذایی و انواع کمپوت و کنسروسازی در حومه این شهر وجود دارد.
قلعه کلم
قلعه کلم از جمله آثار باستانی دره کلم است که در جنوب شرقی رودخانه کلم ساخته شده‌است. رشته کوه کبیر کوه ارتفاعات غربی و جنوب غربی این منطقه را تشکیل می‌دهد. رودخانه کلم که از دامنه این رشته سرچشمه گرفته، عامل حیات و شکل‌گیری حیات استقراری در این مکان است، گر چه اقلیم و آب و هوای مناسب آن بر این موقعیت اثر مثبت داشته‌است. قلعه از شمال محدود به زمین‌های کشاورزی و روستای کلم، از جنوب به زمین‌های کشاورزی و آبکند، از غرب به آتشکده کلمه و از شرق به زمین‌های کشاورزی و ادامه محوطه باستانی پیرامون قلعه منتهی می‌شود.
در مورد قلعه اطلاعات مستندی در منابع ذکر نشده‌است. دلیل این مسئله عدم اجرای کارهای پژوهشی و تحقیقاتی است. اخیرا برخی از نویسندگان اطلاعات مختصری از این قلعه ارائه داده‌اند که بیشتر منحصر به شکل ظاهری آن است و بنابراین از حیث علمی قابل استناد نیست.
از آنجا که این قلعه تا کنون مورد حفاری قرار نگرفته‌است، پلان اصلی آن کاملاً مشخص نیست اما آنچه در ظاهر بنا نمایان است دو طبقه بودن آن است که ساختمان طبقه دوم به صورت چهار ضلعی مستطیل شکل با ابعاد ۱۵*۵/۲۲ متر متراژ شده‌است که طول آن جهت شرقی-غربی دارد. تراکم آوار سنگها و ضخامت دیوار در گوشه‌ها، مدور بودن ستون‌های اصلی بنا را می‌رساند. در جبهه شرقی دو بنا دیده می‌شود؛ یکی ۵*۶ و دیگری ۵/۳*۵ متر، اما در گوشه جنوب شرقی، بنای یک متری آثار دیوار به عمق بیش از دو متر ملاحظه می‌شود که کاربرد آن مشخص نیست.
در حال حاضر بهره برداری خاصی از قلعه نمی‌شود و تنها تحت حفاظت سازمان میراث فرهنگی قرار گرفته‌است.
تاهیتی
تاهیتی بزرگ‌ترین جزیرهٔ در گروه جزیرهٔ پلی‌نزی فرانسه از کشور فرادریایی است که در جزایر سوسایتی در اقیانوس آرام قرار دارد.
نخستین آدمیان ساکن این جزیره پولینزیایی‌ها هستند که بین سال‌های ۲۱۶ تا ۷۵۹ میلادی از فیجی، ساموآ یا تونگا به آن وارد شدند.
تاهیتی از سال ۱۸۸۰ مستعمرهٔ فرانسه شد و در ۱۹۴۶ بخشی از کشور فرانسه گردید و بومیان آن شهروندان قانونی فرانسه شدند.
تاهیتی بر اثر فعالیت‌های آتشفشانی ایجاد شده و جزیره‌ای مرتفع و کوهستانی است که تپه‌های مرجانی آن را فرا گرفته‌اند.
پایتخت تاهیتی و پولینزی فرانسه شهر پاپیته در ساحل شمال غربی جزیره است که تنها فرودگاه بین‌المللی منطقه در آن جای دارد.
مساحت تاهیتی ۱٬۶۷۸۹ کیلومتر مربع است.
تاهیتی مرکز سیاسی، اقتصادی و فرهنگی پولینزی فرانسه است و جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۲ بالغ بر ۱۸۳٬۶۴۵ بود که آن را پرجمعیت‌ترین جزیرهٔ پولینزی فرانسه با ۶۸٫۶٪ کل جمعیت منطقه می‌سازد.
هم‌اکنون حدود ۷۰٪ جمعیت تاهیتی را پولینزی‌ها تشکیل می‌دهند و بقیه اروپایی، چینی و چندرگه هستند.
پاپت
پاپِت (Papeete) مرکز پلی‌نزی فرانسه در اقیانوس آرام است.  پلی‌نزی فرانسه از نواحی فرادریا (ماوراءبحار) فرانسه است.
پاپیته بر روی جزیره تاهیتی قرار دارد و جمعیت منطقهٔ شهری آن ۱۳۱٬۶۹۵ نفر است.
تاهیتی بخشی از جزایر بادگیر جزیره‌های سوسایتی است و پاپیته مرکز اداری این جزایر به‌شمار می‌آید. پاپیته مرکز دولتی، بازرگانی، گردشگری و خدماتی پلی‌نزی فرانسه است و کمیساریای عالی فرانسه نیز در پاپیته سکونت دارد.
Kay, Robert F. Hidden Tahiti, Ulysses Press, Berkeley, California, 2001. .
کته کلویتس
کِته اشمیت کُلویتس (۸ ژوئیه ۱۸۶۷ - ۲۲ آوریل ۱۹۴۵) طراح، چاپگر و مجسمه‌ساز آلمانی بود. او در آغاز به ناتورالیسم گرایش داشت و بعدها به اکسپرسیونیسم رو آورد. موضوع آثار او بیشتر فقر، گرسنگی و جنگ بود.
او در کونیگزبرگ که آن زمان بخشی از پادشاهی پروس بود، متولد شد و فرزند پنجم خانواده بود. پدرش، کارل اشمیت، شغل بنایی داشت و سوسیال‌دموکراتی مبارز بود. مادرش دختر کشیشی بود که بخاطر داشتن عقاید سوسیالیستی از کلیسای رسمی لوتری اخراج شده بود و خود کلیسای مستقلی راه انداخته بود. او در دوران کودکی و نوجوانی از آموزش‌های مذهبی و سیاسی پدربزرگش تاثیر زیاد گرفت.
پدرش که استعداد او را در نقاشی دید او را به کلاس نقاشی فرستاد. مدتی نیز به مونیخ رفت و نقاشی آموخت.
کته در ۱۸۹۱ با کارل کلویتس ازدواج کرد. شوهر او پزشکی بود که از مردم فقیر برلین پرستاری می‌کرد. کته کلویتس در بسیاری از آثارش از چهره‌ها و شرایط زندگی بیماران فقیر شوهرش الهام می‌گرفت. بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۶ او مجموعه‌ای از کار با الهام از نمایشنامه گرهارد هاپتمان با نام «بافندگان» خلق کرد. کار او در نمایشگاه بزرگ هنر برلین نامزد دریافت مدال طلایی شد، اما قیصر ویلهلم دوم با دادن مدال طلایی به او مخالفت کرد. مجموعه بافندگان مشهورترین کار او به شمار می‌رود.
جوان‌ترین پسرش پیتر در هفته اول جنگ جهانی اول کشته شد و پس از آن کته به افسردگی طولانی دچار شد.
کته کلویتس سوسیالیستی متعهد و صلح‌جو بود. او عضو شورای هنری کارگران شد که به حزب سوسیال دموکرات آلمان وابسته بود.
او در ۱۹۲۰ به عضویت فرهنگستان هنرهای پروس درآمد و نخستین زنی بود که به این مقام رسید.
با روی کار آمدن حزب نازی در ۱۹۳۳، او را مجبور به استعفا از جایگاهش در هیئت علمی آکادمی هنرها کردند. اگر چه او از نمایش دادن کارهایش منع شده بود، بعضی از کارهایش را نازی‌ها برای تبلیغات به کار گرفتند.
شوهر کته در سال ۱۹۴۰ از بیماری در گذشت. نوه او نیز در جبهه روسیه در جنگ دوم کشته شد.
او برلین را در ۱۹۴۳ ترک کرده و به موریتزبورگ، نزدیک درسدن، نقل مکان کرد و درست قبل از پایان جنگ جهانی دوم در همانجا درگذشت.
http://en.wikipedia.org/wiki/Käthe_Kollwitz