hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
حجم
حَجم یا گُنج یا وُلوم کمیتی از فضای سه‌بعدی است که با یک مرز مشخص محدود شده‌است برای نمونه فضای اشغالی یک ماده (جامد، گاز، مایع، پلاسما) یا شکل آن.
حجم، یک یکای فرعی اس‌آی است که واحد آن، متر به توان ۳ (متر مکعب) می‌باشد. میزان حجم یک ظرف، برابر است با حجم سیالی که آن را پر می‌کند.
برای محاسبه حجم، شکل‌های ۳ بعدی خاص، روابط مشخصی وجود دارد که برای شکل‌های ساده دارای نظم هندسی، روابط ساده هستند. برای شکل‌های پیچیده نیز که رابطه‌ی ساده‌ای برای محاسبه حجم، وجود ندارد از روش‌های انتگرالی می‌توان حجم را به‌دست آورد. حجم شکل‌های یک‌بعدی، مانندخط یا دوبعدی، مانند صفحه، صفر می‌باشد.
حجم یک جسم جامد(چه منظم یا نامنظم)، برابر است با میزان حجم جابجاشده سیال. جابجاشدگی سیال برای محاسبه حجم گاز نیز به کار می‌رود. حجم حاصل از ترکیب دو جسم معمولاً بیشتر می‌شود ولی اگر ترکیب انحلال باشد افزایش دارد
انواع حجم های هندسی : منشوری ، کروی ، هرمی
به مقدار فضایی که یک جسم اشغال می‌کند حجم می‌گویند.
طبق قانون گاز ایده‌آل، حجم گاز با دما و فشار آن به صورت زیر رابطه دارد:
که سایر نمادها عبارت‌اند از:
یکای آن در سیستم متریک متر مکعب می‌باشد و سایر واحدهای آن عبارت‌اند از:
متر مکعب
متر مکعب با نماد m یکای حجم در سیستم متریک است که دقیقاً برابر است با هزار لیتر یا 1,000,000 سانتی‌متر مکعب است و تقریباً ۲۶۴٫۱۷ گالون .
کیلولیتر معادل آن است. هر یک متر مکعب، فضایی است که یک مکعب به ابعاد ۱*۱*۱ متر، اشغال می‌کند، و هر لیتر، برابر با حجم یک مکعب به ضلع ۱۰ سانتی متر است .
لیتر
لیتر یک یکا برای حجم است برابر با یک‌هزارم متر مکعب یا هزار سانتیمتر مکعب. یک لیتر حجمی برابر با 10cm×10cm×10cm را اشغال می‌کند. هر لیتر، تقریباً برابر است با یک کیلوگرم آب ۴ درجه سانتیگراد در فشار ۷۶۰ میلیمتر جیوه، و ۱٠۰۰ لیتر ۱ متر مکعب است.
برابر با یک دسی‌متر مکعب است. (1dm3=1lit و 1cm3=1cc)
از لیتر بیشتر برای مواردی استفاده می‌شود که با ظرفیت یا اندازه ظرف آنها (مانند مایعات و مواد جامد قابل ریختن) اندازه‌گیری می‌شود، در حالی که متر مکعب (و واحدهای مشتق شده) بیشتر برای مواردی استفاده می‌شود که اندازه آن‌ها با ابعاد آنها اندازه‌گیری می‌شود. لیتر اغلب در برخی از اندازه‌گیری‌های محاسباتی، مانند چگالی (کیلوگرم در لیترkg.L) نیز استفاده می‌شود، و این مقایسه ساده‌ای را با چگالی آب ایجاد می‌کند.
در حدود ۴ درجه سانتیگراد، دمایی که آب در حداکثر چگالی را دارد، در یک لیتر آب، جرمی معادل یک کیلوگرم وجود دارد. به‌طور مشابه: یک میلی لیتر (۱ میلی لیتر) آب دارای جرم تقریبی ۱ گرم است. ۱۰۰۰ لیتر آب جرم حدود ۱۰۰۰ کیلوگرم (۱ تن) دارد. این رابطه به دلیل این است که گرم ابتدا به عنوان جرم ۱ میلی لیتر آب تعریف شده‌است. با این حال، این تعریف در سال ۱۷۹۹ از بین رفت زیرا چگالی آب با تغییر دما و فشار تغییر می‌کند.
اکنون مشخص شده‌است که چگالی آب به نمونه ایزوتوپیک اتم‌های اکسیژن و هیدروژن نیز بستگی دارد. اندازه‌گیری‌های مدرن آب اقیانوس استاندارد وین، که آب مقطر خالص با نماینده ترکیب ایزوتوپی از میانگین اقیانوس‌های جهان است، نشان می‌دهد که آب در نقطه حداکثر چگالی (۳٫۹۸۴ درجه سانتیگراد) و تحت فشار استاندارد یک اتمسفر، دارای چگالی ۰٫۹۹۹۹۷۵ کیلوگرم در لیتر است.
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
جمال‌الدین محمدبن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سده ششم هجری بود. او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می رود.
وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده‌است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
یکی از بهترین سروده‌های وی ترکیب بند مشهورٍ وی در نعت و ستایش پیامبر اسلام است. این ترکیب بند از مهم ترین اشعار در زبان فارسی است. وی در این سروده با بهره‌گیری از آیات و احادیث٬ شخصیت پیامبر را توصیف کرده‌است:
عبدالرزاق از شاعرانی است که از تصوف و حکمت بهره فراوان داشته‌است. وی پدر کمال‌الدین اصفهانی است. دیوانش نزدیک به بیست‌هزار بیت شعر است. جمال‌الدین عبدالرزاق درلطافت طبع یگانه و در فضل و هنر سرآمد بود.
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی در حدود سال ۵۸۸ هجری قمری درگذشت.
خجندیان
خُجَندیان یا آل خجند دودمانی از دانشمندان و پاسداران ادب و فرهنگ ایرانی در سده‌های سده ۵، سده ۶ و سده ۷ هجری قمری هستند. اینها که پیشوای شافعیان اصفهان بودند و بیشتر اداره شهر را نیز در دست داشتند، در یکی از دو محله بزرگ اصفهان آن روزگار به نام دردشت می‌زیستند. چون از خجند برخاسته بودند، آل خجند خوانده می‌شدند و گویا به سبب صدارت شافعیان اصفهان همگی نام‌دار به صدر خجندی بودند. ریشه آنها به مهلب بن ابی صفره، سردار پرآوازه عرب در روزگار امویان می‌رسد. نام‌داری این دودمان بیشتر به خاطر پشتیبانی آنها از دانشمندان و سخنوران و رونق دادن به دانش، ادب و فرهنگ بوده است.
آل خجند در آبادانی اصفهان سهم بزرگی داشته‌اند. برخی از آنها بر این پایه‌اند:
آل خجند در اصفهان کتابخانه بزرگی بنا نهادند که به روی همگان گشوده بود. این کتابخانه در ۵۴۲ق به آتش کشیده شد.
افراد برجسته این خاندان به این گونه‌اند:
لیدز
لیدز یکی از شهرهای ناحیهٔ یورک‌شر و هامبر انگلستان است.
شهر لیدز در استان یورکشایر غربی، و در ۱۸۰ مایلی شمال لندن واقع شده‌است.
جمعیت این شهر بر پایهٔ آمار سال ۲۰۰۸ برابر با ۷۷۰٬۸۰۰ نفر و مساحتش ۵۵۱٫۷۲ کیلومتر مربع بوده‌است.
تیم فوتبال لیدز یونایتد یکی از تیم‌های باشگاهی این شهر است که در لیگ برتر انگلستان بازی می‌کند.
بیلقان
بیلقان روستایی واقع در شمال شرقی استان البرز می‌باشد.
بیلقان (در تلفظ گفتاری: بیلاقان/ بیلِقون) در ۴ کیلومتری شهر کرج و در نزدیکی منطقه عظیمیه و در ابتدای جاده چالوس واقع شده و روستای حسین‌آباد، باغ پیر و بهمنیه از توابع ده بیلقان می‌باشد. بیلقان دارای آثار تاریخی نیز می‌باشد که حمام بیلقان و کوره آجر پزی بیلقان از جمله این بناهاست لازم است ذکر شود حمام بیلقان مربوط به دوره قاجاریه می‌باشد و کوره آجرپزی بیلقان نیز مربوط به دوره صفویه است.
تونل و پلی به ارتفاع حدود ۵۰ متر در این شهرک وجود دارد که جاده چالوس را به ابتدای اتوبان تهران – کرج متصل می‌کند که به همین علت این ده نه چندان پرجمعیت را به پیشرفت‌هایی رسانده‌است.
بیلقان بیش از هزار نفر جمعیت دارد و بعلت نزدیکی به رودخانه کرج دارای شرایط خوبی برای سکونت است. بیش از نیمی از مردم این شهرک بومی هستند و مابقی به این شهرک مهاجرت کرده‌اند.
بیلقان دارای سازمان آب و تصفیه خانه، مرکز مخابرات، خانه بهداشت، سالن ورزشی (شهدای بیلقان)، دو پارک تفریحی (بیلقان و امیرکبیر) مجتمع آموزشی شهید ولیزادگان، مقبره پیر و حمام قدیمی می‌باشد. حمام قدیمی بیلقان که تا حدود پنجاه سال پیش استفاده می‌شده و مقبره پیر (واقع در باغ پیر) مربوط به قرن هشتم هجری است.
تصفیه خانه سازمان آب بیلقان با تصفیه اولیه آب رودخانه کرج و طالقان آب را از طریق لوله‌های آبرسانی برای تصفیه کامل و شرب مردم تهران به تصفیه خانه کن ارسال می‌نماید. مرکز مخابرات شهرها و روستاهای واقع در جاده چالوس در بیلقان مستقر است.
پیران منطقه هنوز هم با گویش محلی بیلقان که همان گویش تاتی معروف است با یکدیگر سخن میگویند.
سرهنگ
سرهنگ یکی از درجات نیروهای مسلح است که بالاتر از سرهنگ دوم و پایین‌تر از سرتیپ دوم می‌باشد. در دوران قاجار، این درجه را «کلنل» می‌نامیدند که در اصل واژه‌ای فرانسوی می‌باشد. درجهٔ سرهنگ را در فارسی افغانستان دگروال می‌گویند که در اصل یک واژه پشتو است.
سرهنگ یکی از کهن‌ترین اصطلاحات نظامی فارسی است که در پارسی میانه «sarhang» و در پارسی باستان «-sara-θang*» بوده که آن همکردی از دو واژه: «-sara*» «"سر"» و «-θang√» «"کشیدن"، "هنجیدن"، "آهیختن"» لفظاً به معنای «"پیش‌کشنده"، "پیش‌برندهٔ " "لشکر"» است. این واژه در زبان‌های پارسی میانه و سغدی هم به معنای «"سردار"، "سرور"، "فرمانده"، "سرهنگ"» به کار می‌رفته‌است.
«سرهنگ» در فارسی دری به معنای مطلق «فرمانده و سردار» به کار می‌رفته که در «شاهنامه» فردوسی و «تاریخ بیهقی» آورده شده و در سپاه سامانیان و غزنویان یکی از مناصب لشکری بوده‌است. از این رو، از دیر باز «سرهنگ» را ساخته شده از دو واژه: «سر» ("سردار") + «هنگ» («سپاه، لشکر»> پارسی میانه: hang «نیرو، زور») شمرده‌اند. چنانچه، فرهنگ «غیاث‌اللغات» به نقل از فرهنگ و واژه‌نامه‌های کهنتر «فرهنگ جهانگیری»، «برهان قاطع»، «فرهنگ رشیدی»، «بحر عجم»، «سرهنگ» را چنین تعریف کرده‌است: «"کوتوال و وجه تسمیه آن که سر به معنی سردار و امیر و هنگ به معنی سپاه"». «فرهنگ آنندراج» نیز در تعریف «"سرهنگ"» آورده‌است: «"سردار و پیشرو لشکر و سپاه، چه هنگ به معنی سپاه نیز آمده"».
واژهٔ «سرهنگ» را سال ۱۳۱۴ فرهنگستان زبان ایران با پیشنهاد انجمن واژه‌گزینی ارتش شاهنشاهی ایران به معنای «فرمانده هنگ» جایگزین درجهٔ «کلنل» (از ) کرد. همزمان اصطلاح «هنگ» نیز با پیشنهاد انجمن واژه‌گزینی، جایگزین اصطلاحات عربی «فوج» و فرانسوی «رژیمان» (از ) شد.
سرهنگ همچون سمت نظامی نخستین بار در سپاه هخامنشیان (٥٥٠ - ٣٣٠ تا میلاد) پدید آمده و «هزاره‌بد» () نامیده می‌شده و یک هنگ را فرماندهی می‌کرد که «هزاره» () خوانده می‌شد. هر هزاره از ۱۰ سده () تشکیل می‌شد و هزار سرباز را در بر می‌گرفت. هر هزاره یا هنگ برای خود درفش () داشت. از این رو، در سپاه اشکانیان (۲۵۰ تا میلاد – ۲۲۴ میلادی)، که سازمان ردبندی دهدهی سپاه هخامنشیان را به کار گرفته بود، هزاره «درفش» () نام گرفته و سردار آن «درفش‌سالار» () خوانده می‌شد.
در سپاه ساسانیان (٢٢٤ – ٦٥١ میلادی) نیز همین رده‌بندی و نامگذاری به کار می‌رفته، ولی هر درفش از دو وشت () تشکیل می‌شد، که هر کدامی ۵۰۰ سرباز را در بر می‌گرفت.
در پی شکست شاهنشاهی ساسانیان از مسلمانان و گسترش اسلام در ایران‌زمین، عرب‌ها برخی از اصطلاحات نظامی ایرانی را وام گرفتند. چنانچه، «عسکر» از laškar، «جند» از gund و «فیج» از payg (پیاده) در پارسی میانه وام گرفته شده‌اند، ولی اصطلاح «درفش» با اصطلاح عربی «فوج» جایگزین شد.
سرتیپ
سرتیپ درجه‌ای در نیروهای مسلح است، که بالاتر از سرتیپ دوم و پایین‌تر از سرلشکر می‌باشد. معادل درجه سرتیپی در نیروی دریایی درجه دریاداری است.
در نیروهای مسلح ایران، درجه سرتیپی در مجموعه‌های نیروی زمینی ارتش، نیروی هوایی ارتش، نیروی پدافند هوایی ارتش، نیروی زمینی سپاه، نیروی هوافضای سپاه و نیروی انتظامی بکار می‌رود. در نیروی دریایی ارتش و نیروی دریایی سپاه نیز از درجه معادل دریادار استفاده می‌شود.
موتورولا
موتورولا یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های چندملیتی آمریکایی در زمینهٔ ساخت سخت‌افزار، ریزپردازنده، تلفن همراه و دیگر وسایل ارتباطی بود که در ژانویه ۲۰۱۱ به دو شرکت «موتورولا سلوشنز» و «موتورولا موبیلیتی» تقسیم شد.
این شرکت، به غیر از صنایع مخابراتی، در ساخت پردازنده‌های رایانه‌ای نیز فعالیت داشت. سری ۶۸۰۰۰ (۱۶ بیتی) و، ۶۸۰۲۰، ۶۸۰۳۰ و ۶۸۰۴۰ (۳۲ بیتی) از معروفترین پردازنده‌های تولیدی سیسک (CISC) این شرکت می‌باشند. در دهه ۹۰ میلادی، شرکت موتورولا به همراه آی بی ام و شرکت رایانه‌ای اپل خانواده پردازنده‌های معروف ریسک (RISC) پاور پی‌سی (PowerPC) را تولید کردند که استفاده از آن‌ها در رایانه‌های مکینتاش تا سال ۲۰۰۶ ادامه داشت. در سال ۲۰۰۴ شرکت بخش تولید پردازنده خود را به شرکت فری اسکیل فروخت و همه فعالیت خود را متوجه صنایع مخابراتی نمود.
تاریخ تأسیس شرکت به سال ۱۹۲۸ بر می‌گردد که پاول گالوین در یک کارخانه در ایلینوی شیکاگو سرمایه‌گذاری کرد. نخستین محصول این کارخانه حذف‌کننده باتری بود که به مصرف‌کنندگان اجازه استفاده از جریان برق خانگی را در رادیو می‌داد. این در حالی بود که در مدل‌های قدیمی تر فقط از باتری‌های خارجی (External) استفاده می‌شد. در دهه ۱۹۳۰ شرکت به تولید رادیوهای ماشین با نام تجاری موتورولا پرداخت. به‌طور هم‌زمان بخش‌های رادیوی خانگی و پلیس نیز در شرکت ایجاد شد. در سال ۱۹۴۷ نام کارخانه به موتورولا تغییر یافت. در دهه ۱۹۴۰ شرکت شروع به کارهای دولتی کرد و یک آزمایشگاه تحقیقاتی برای بررسی الکترونیک حالت جامد نیز در شرکت تأسیس شد. در زمان فوت پاول گالوین در سال ۱۹۵۹ شرکت موتورولا در ارتش، فضا و ارتباطات تجاری پیشرو بود و اولین تأسیسات نیمه هادی توسط شرکت ساخته شد. با ورود Robert W. Galvin پسر پاول گالوین توجه شرکت به الکترونیک مصرفی کاهش یافت و فعالیت شرکت به بازارهای جهانی نیز کشیده شد. در اواسط دهه ۱۹۸۰ فناوری تولید گیرنده‌های تلویزیون رنگی فروخته شد و به شرکت امکان تمرکز روی بازارهای High tech در زمینه بازرگانی، صنعتی و دولتی فراهم شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰ موتورولا به نخستین تهیه‌کننده تلفن‌های سلولی تبدیل شد و در سال ۱۹۹۶ گوشی همراه جیبی StarTACTM را تولید کرد.
در تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۱۱ یا ۲۷ مرداد ماه سال ۱۳۹۰ شرکت گوگل اعلام کرد که با پرداخت مبلغ ۱۲٫۵ میلیارد دلار به موتورولا، مالکیت «موتورولا موبیلیتی» را در دست خود می‌گیرد.
این خرید به حدی شوک داشت که در ۱۵ اوت ۲۰۱۱ ارزش هر سهم موتورولا ۶۳٪ افزایش نسبت به ۱۲ اگوست، پیدا کرد و به ۳۹٫۲۰ دلار برای هر سهم در بورس نیویورک افزایش یافت.
شرکت گوگل تمام این سهم‌ها را خرید که در کل مبلغ ۱۲٫۵ میلیارد دلار ارزش پایانی پیدا کرد.
گوگل در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۴ رسماً اعلام کرد موتورولا را با قیمت ۲٫۹۱ میلیارد دلار به شرکت لنوو فروخت.
بنابر این معامله، همه فناوری‌های موتورولا به لنوو واگذار شده‌است. لازم است ذکر شود که گوگل، مالکیت خود روی پتنت‌ها را حفظ کرده‌است و تنها مجوز استفاده شراکتی از برخی از آن‌ها را به لنوو داده‌است.
در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴، لنوو رسماً مالک موتورولا شد.
منطقه‌های مراکش
کشور مراکش از سال ۲۰۱۵ میلادی به ۱۲ منطقه ("جهة") تقسیم شده است: هر یک از استان‌های این کشور به چندین شهرستان ("عمالة") و بخش‌های ("إقلیم") گوناگون تقسیم شده‌اند.
انزال
اِنزال یا برون‌ریزش به خروج مایع نرینه (منی) به صورت جهنده از آلت مردی گفته می‌شود. این عمل به صورت واکنش بمباران پیام‌های عصبی از اعصاب آلت تناسلی است. فرد در این حالت احساس لذت شدیدی می‌کند، و چند لحظه بعد بی‌حال و سست می‌گردد. این حال معمولاً هنگام آمیزش جنسی یا خودارضایی رخ می‌دهد. البته این حالت ممکن است در مردان در خواب نیز رخ دهد که به آن گسیل شبگاهی گفته می‌شود.
زنان نیز گاهی می‌توانند برون‌ریزش مایع مادینه را تجربه کنند. ترشحات جنسی زنان به دو گونه صورت می‌گیرد: یکی ترشحات مهبلی که در افراد متفاوت است و دیگری انزال. برخلاف تصور عموم، انزال از واژن (مجرای رحم) صورت نمی‌گیرد، بلکه از مجرای ادرار و با جهش صورت می‌گیرد و از نظر ظاهری کاملاً شبیه به ادرار است ولی مواد تشکیل‌دهندهٔ آن شبیه ترشحات پروستات است. غددی که در انزال زن دخالت دارند، یکی غده اسکین و دیگری غده بارتولین می‌باشد. علت شایع عدم وقوع انزال در زنان، ناآگاهی و شرم زنان از انزال در زمان آمیزش است؛ زیرا زنان به گمان اینکه انزال، همان ادرار است، از خروج آن جلوگیری می‌کنند یا به اصطلاح خود را نگه می‌دارند. دلیل شایع دیگر آمیزش جنسی بی‌مقدمه و عدم ارضای کامل زن است.
آلت تناسلی مردانه که در حالت عادی شل و کوتاه بوده با تحریک شدن به حالت سفت و دراز در می‌آید که به این حالت نعوظ یا شق یا راست شدن می‌گویند. در این حالت اگر آلت تناسلی تحریک شود آب منی با فشار و به صورت منقطع به بیرون پاشیده می‌شود. آب منی سفید یا شیری رنگ بوده و حالت لزج و چسبنده دارد. بعد از انزال پس از ۲ تا ۳ دقیقه دوباره آلت تناسلی به حالت شل بر می‌گردد.
مایع منی جزو مایعاتی از بدن است که می‌تواند ویروس HIV و هپاتیت را انتقال دهد.
علت معمول برای بیرون ریختن منی، برانگیختگی جنسی مردان است که منجر به نعوظ آلت تناسلی می‌شود، هرچند که برانگیختگی و نعوظ، به تنهایی منجر به انزال نمی‌شود. تحریک جنسی آلت تناسلی در هنگام خودارضایی یا فعالیت جنسی واژینال، مقعدی، دهانی یا بدون دخول ممکن است محرک مورد نیاز برای یک مرد برای رسیدن به ارگاسم و انزال باشد. با توجه به زمان تأخیر در انزال اندرواژنی، مردان به‌طور معمول ۵–۷ دقیقه پس از شروع سکس واژنی با در نظر گرفتن تمایلات‌شان و پارتنرهایشان به ارگاسم می‌رسند، ولی ۱۰ دقیقه نیز یک مدت زمان در انزال درون‌واژنی است. تحریک بلندمدت چه با عشق‌بازی (بوسیدن، پت کردن و تحریک مستقیم نواحی شهوت‌خیز پیش از دخول حین سکس) یا نوازش (در هنگام خودارضایی) منجر به ایجاد مقدار کافی برانگیختگی و تولید مایع پیشا-انزال می‌شود. در حالی که گمان می‌رود وجود اسپرم در مایع پیش از انزال بسیار کم‌یاب است، اسپرم ناشی از انزال قبل، هنوز هم در پیشاب‌راه هست، که ممکن است توسط مایع پیش از انزال برداشته شود. افزون بر این، عوامل عفونی (از جمله HIV) اغلب می‌تواند در پیش انزال باشند.
انزال زودرس وضعیتی است که انزال قبل از زمان مطلوب اتفاق بیفتد. همچنین اگر مرد ناتوان در انزال به موقع پس از تحریک جنسی درازمدت باشد، علی‌رغم تمایل خود برای انجام این کار، آن را انزال دیررس یا آنورگاسمی می‌نامند. یک ارگاسم که همراه با انزال نیست، ارگاسم خشک شناخته می‌شود.
هنگامی که یک مرد به مرحله کافی تحریک رسیده‌است، ارگاسم و بیرون‌ریختن شروع می‌شود. در آن نقطه، تحت کنترل سیستم عصبی سمپاتیک، منی دارای اسپرم فرآوری می‌شود. مایع منی با انقباض و کشش‌های ریتمیک از پیشاب‌راه بیرون ریخته می‌شود. این انقباض‌های ریتمیک بخشی از ارگاسم مردان است. آن‌ها توسط ماهیچه‌های پیازی‌اسفنجی و ماهیچه بالابرنده پروستات زیر کنترل یک بازتاب نخاعی در سطح عصب‌های نخاعی S2-4 با عصب زهاری ساخته می‌شوند. ارگاسم معمولی مرد چند ثانیه طول می‌کشد.
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند نام رسمی حکومت بریتانیا پس از ادغام ایرلند در پادشاهی بریتانیای کبیر بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۹۲۲ میلادی بود.
در ۱۲ آوریل ۱۹۲۷ میلادی، این کشور به «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» تغییر نام داد. این تغییر نام پس از رسمیت یافتن جدایی ایرلند جنوبی رخ داد.
کاتبی ترشیزی
شمس‌الدین محمد بن عبدالله کاتبی ترشیزی؛ نام شاعر و خطاط شهیر ایرانی در سده نهم قمری است. وی در روستای طرق، نزدیک ترشیز و نیشابور، به دنیا آمد و به همین سبب او را نیشابوری و ترشیزی نیز خوانده‌اند.
کاتبی شعر و ادبیات و خوش‌نویسی را در نزد سیمی نیشابوری آموخت؛ تا اینکه کاتبی، نیشابور را به قصد هرات رها کرد و در هرات به خدمت بایسنقر پسر شاهرخ رسید؛ و قصایدی را نیز در مدح او سرود. پس از آن محمد کاتبی به استرآباد، مازندران، گیلان، شروان و آذربایجان سفر کرد. در شروان، منوچهرشاه شروانی را چندین بار مدح نمود و از او صله دریافت کرد. پس از آن در آذربایجان، اسکندر قره‌یوسف، یکی از شاهزادگان قراقویونلو را ستایش نمود. در گیلان، به سلطان ابراهیم میرزا تیموری خدمت کرد. آن‌گاه کاتبی، روی به اصفهان نهاد و به خدمت ابن ترکه اصفهانی پیوست و در نزد او اصول عرفان و تصوف را آموخت. پس از مدتی، کاتبی به استرآباد بازگشت.
کاتبی در استرآباد و در سال ۸۳۹ قمری احتمالاً در اثر طاعون درگذشت.
از کاتبی منظومه‌هایی چون گلشن ابرار، ده باب، محبّ و محبوب، سی‌نامه، مجمع‌البحرین و تجنیسات برجای مانده‌است. دیوان او مرکب از قصایدی در حمد خدا، ستایش پیامبر اسلام و برخی شاهان و امیران است. کاتبی، در قصاید به استقبال شاعرانی چون خاقانی و کمال‌الدین اسمعیل رفته‌است.
نظام‌الدین محمود قاری
نظام‌الدین محمود قاری یزدی شاعر سده نهم هجری است. او در دیوانش به پوشاک مردم زمان خود پرداخته است. این دیوان در سال ۱۳۰۳–۱۳۰۴ از سوی میرزا حبیب اصفهانی در استانبول به چاپ رسید و در ۱۳۵۹ (خورشیدی) در تهران بازچاپ شد. دیوان البسهٔ وی گذشته از قطعات پراکنده مشتمل است بر منظومهٔ اسرار ابریشم، جنگ نامه، مخیطنامه ورسالهٔ آرایش نامه و رسالهٔ تعریفات و رسالهٔ صد وعظ و نامهٔ پشم با ابریشم. این دیوان در توصیف البسه، جامه‌ها و پوشیدنی‌ها است و به سبب ذکر نام انواع البسه و اصطلاحات مربوط به انواع پوشیدنی‌ها، از اهمیت بسیار بالایی برخوردار بوده و از لحاظ موضوعی در ادبیات فارسی بی‌نظیر است. «پارودی» یا نقیضه‌های نظام قاری، نوعی انقلاب در شعرعرفانی به حساب می‌آید. او با هوشیاری به دگرگون کردن زبان عرفانی ودرهم ریزی ساختار نوین زبان اجتماعی پرداخته است.
عصمت بخاری
عصمةالله بخارایی معروف به عصمت بخاری (زاده بخارا - درگذشته ۸۴۰ (قمری)) شاعر ایرانی در عهد تیموری بود.
تخلص: عصمت
از دانشمندان و شاعران اوایل عهد تیموری است. نسب وی به جعفربن ابی طالب می‌رسید و اجداد او در بخارا شهرت و حرمت داشتند و مورد توجه ملوک آن دیار بودند. تحصیلات علمی خود را در بخارا به پایان رسانید و در بیشتر علوم عصر خود سرآمد بود. در مجلس درس وی خواص و طالبان علم حضور داشتند مثل: سراج‌الدین بساطی سمرقندی، خیالی بخاری، خواجه رستم خوریانی و طاهر ابیوردی. از آثار وی: «دیوان» شعر.
وی در نظم اشعار پیرو امیرخسرو دهلوی بود و مضامین و معانی او را عیناً در اشعار خود نقل می‌کرد.
تاریخ وفاتش را ۸۲۹ قمری نوشته‌اند که اشتباه است.
شمس مغربی
ملا محمد شیرین مغربی تبریزی معروف به شیرین یا ملامحمد شیرین و مشهور به شمس مغربی (۷۴۹–۸۰۹ هجری) صوفی و شاعر ایرانی نیمه دوم قرن هشتم هجری است.
علت ناموری و تخلص وی به مغربی را عده‌ای سفر او به مغرب و خرقه پوشیدن از دست یکی از منسوبین ابن عربی می‌دانند.
مغربی در طریقت پیرو اسماعیل سیسی از یاران نورالدین عبدالرحمان اسفراینی و مصاحب کمال الدین خجندی بود. علاوه بر اسماعیل سیسی دیگر استادان او عبارتند از: بهاءالدین همدانی و محیی الدین بن عربی و سعدالدین تبریزی و عبدالمومن سراوی. عده ای او را به طریقه سهروردیه یا معروفیه منسوب کرده‌اند. باوجود اینکه بعضی از استادان وی پرورش یافته مشربهایی بودند که دنباله سنت اول به‌شمار می‌رود اما آثار وی از حکایت می‌کند که او به سنت دوم و آراء ابن عربی و شاگردانش سخت تمایل داشته‌است.
به اعتقاد ابن کربلایی، شمس‌الدین اقطابی و پسرش عبدالرحیم خلوتی مشرقی، هر دو مرید مغربی تبریزی بوده‌اند. به علاوه زبان فارسی، اشعاری به زبان عربی و فهلوی آذری از وی بدست رسیده‌است. بیشتر این اشعار موضوعات عرفانی به ویژه وحدت وجود، اهمیت سلوک، تقرب و حسب حال عرفانی سالک است.
دیوان مغربی حاوی سه هزار بیت در قالب غزل، ترجیع بند و رباعی است که مضمون بیشتر آنها موضوعات عرفانی به ویژه وحدت وجود، اهمیت سلوک، تقرب و حسب حال عرفانی سالک است. با همه توجهی که مغربی به عرفان و موضوعات توحیدی دارد، شعر او از جاذبه هنری ممتاز خالی است. شعر مغربی به تقلید از آثار سده ششم و هفتم هجری و خالی از صنایع بدیع دل‌انگیز و کاربردهای تازه استعاره، تشبیه و دیگر آرایه‌های ادبی است. وی علاوه بر دیوان آثار دیگری نیز دارد از جمله: اسرار الفاتحه، رساله جام جهان‌نمادر شرح آراء ابن عربی و منتخبی از شرح قصیده تائیه ابن فارض، درالفرید فی معرفة التوحید به زبان فارسی در توحید و افعال و صفات حق، نزهة الساسانیه، نصیحت نامه، ارائة الدقایق فی شرح مرآت الحقائق.
شمس الدین محمد مغربی در یکی از سالهای ۸۰۹ تا ۸۱۰ ق در سرخاب تبریز درگذشت و در حظیره بابافرید به خاک سپرده شد.
چهارلنگ
چهارلَنگ، یکی از دو شاخه بزرگ ایل بختیاری است. با توجه به نمودار سازمانی ایل بختیاری به دو شاخه اصلی هفت لنگ و چهارلَنگ تقسیم می‌شود. هر چند که این دو شاخه ایل بختیاری از نظر فرهنگی تفاوت چندان زیادی ندارند، اما جدایی محل سکونت و مسیر کوچ، باعث ایجاد تفاوت‌هایی نه چندان زیاد، در نحوه گویش و لهجه این دو شده‌است.
چهارلنگ‌ها در جنوب‌شرقی استان لرستان، شمال غربی استان چهار محال و بختیاری و شمال‌شرقی استان خوزستان زندگی می‌کنند.
چهارلنگ‌ها ییلاق را در استان چهارمحال و بختیاری(قسمت هایی از شهرستان های اردل و کوهرنگ) سپری می‌کنند.
در قشلاق به شمال‌شرقی استان خوزستان(قسمت هایی از شهرستان های باغ‌ملک، دزفول، رامهرمز، شوشتر و هفتکل) کوچ می‌کنند.
ایل بختیاری به دو شاخه اصلی هفت لنگ و چهار لنگ تقسیم می‌شود. چهارلنگ‌ها، نیز همچون همتای خود، (هفت‌لنگ‌ها)، به چند کنفدراسیون ایلی تحت عنوان باب تشکیل می‌شوند، که هیچگونه اشتراک فامیلی با یکدیگر ندارند. پیشینه این تقسیمات، به اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد و به‌عنوان نمودار اجتماعی ایل بختیاری شناخته می‌شود. چهارلنگ‌ها از پنج باب تشکیل می‌شوند، که عبارتند از:
محمود صالح یا ممصالح، به هشت طایفه اصلی به همراه باب ممصالح، تقسیم می‌شود: ممصالح باب شامل:
کیان‌ارثی یا کیانرسی، از ۲۶ طایفه تشکیل می‌شود:
موگویی به ۸ طایفه تقسیم می‌شود:
زلکی به هفت طایفه تقسیم می‌شود:
میوند یا ممی‌وند از چهار طایفه تشکیل شده‌است:
طایفه فولادوند جزئی از طایفه حاجیوند است و با حاجیوند کنفدراسیون ایلی پولادوند را تشکیل می دهند. بساک به ۱۱ شعبه تقسیم می‌شود:
فولادوند به ۵ تیره تقسیم می‌شود:
عبدالوند به ۹ تیره تقسیم می‌شود:
حاجی‌وند به نه تیره تقسیم می‌شود: شامل شامل: این تیره به خاطر پراکندگی میان طوایف حاجیوند و پیشه شغلی جز شاخه خاصی از ایل حاجیوند حساب نمی‌شوند اما جز جمیع حاجیوند محسوب می‌شوند.
طایفه تات‌خیری به ۹ تیره تقسیم می‌شود:
عیسوند به هفت تیره تقسیم می‌شود:
هفت‌لنگ
هفت‌لَنگ و چهارلَنگ دو شاخه از ایل بختیاری می‌باشند، که پیشینه شکل‌گیری آنها به قرن شانزدهم و نظام مالیات‌دهی بازمی‌گردد. پراکندگی محل سکونت این دو شاخهٔ ایل بختیاری باعث ایجاد تفاوت در گویش و لهجه آن‌ها شده‌است، اما هر دو شاخه، به گویش بختیاری که از شاخه‌های زبان لری است سخن می‌گویند. شاخه هفت لنگ از چهار باب تشکیل شده‌است:بابادی به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود: دورکی، به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود:
دینارانی، به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود
بختیاروند به طایفه‌های زیر تقسیم می‌شود:
کر آنگله
کُر آنگله سازی بادی و قمیش‌دار است که از دید شکل و طرز نواختن و صدا بسیار شبیه ابوا است و می‌توان آن را ابوای بم دانست. انتهای گلابی شکل و دهنی خمیده آن را از ابوا متمایز می‌کند. این ساز جز سازهای بادی چوبی دو زبانه است.
در کشورهای انگلیسی‌زبان (بجز آمریکا) به این ساز کُر آنگله (cor anglais) می‌گویند که از زبان فرانسوی گرفته شده و به معنای «کُر انگلیسی» است. در آمریکا ترجمه انگلیسی همین نام یعنی «انگلیش هورن» (English Horn) بکار می‌رود. اما احتمالاً نام این ساز از عبارت فرانسه (cor anglé) گرفته شده که به معنی کُر زاویه‌دار است (با اشاره به خمیده بودن دهنی و قمیش در آن).
زریاب
ابوالحسن علی بن نافع مشهور به زِریاب (۷۸۹م - ۸۵۷م ) موسیقی‌دان، خواننده بربطنواز و مروج سبک زندگی بود که در عراق، آفریقا و اندلس زیست.
«ابن خلدون»، میگوید زریاب در سال ۷۸۹ میلادی در موصل در خانوادهٔ کرد به دنیا آمد . او شاگرد اسحاق موصلی موسیقی‌دان مشهور دربار هارون الرشید بود.
او هشت پسر به نام‌های عبدالرحمان، عبیدالله، یحیی، جعفر، محمد، قاسم، احمد و حسن، و دو دختر به نام علیه و حمدونه داشت که کمی با موسیقی آشنا بودند. حمدونه از این میان در موسیقی از بقیه تواناتر بود.
به خاطر سیاه‌رویی به "زِریاب" مشهور شد که نام توکای سیاه در آن زمان بوده‌است. گفته می‌شود که بر عود تاری پنجم وضع نمود. دخترش، حمدونه، نیز به موسیقی پرداخت و در خوانندگی سرآمد بود و خوانندگان بسیاری از او آموختند. زریاب را ایجادکننده مکتب موسیقی عربی اندلسی و ترویج‌دهنده موسیقی عربی در مغرب می‌دانند. او آگاه از علوم هندسه، زمین‌شناسی و جغرافیا بوده‌است. گفته می‌شود عود و طرز نواختن آن را او به اندلس برده‌است.
نوازندگان عود و گیتار در کشورهای مغرب (الجزایر و مراکش) و اسپانیا معتقدند که فن عودنوازی و ابداع گیتار از کارهای زریاب بوده‌است. زریاب را همچنین آورنده آداب و آشپزی و لباس‌های شرقی، و حتی خمیر دندان، به اروپا می‌دانند.
برخی نوآوری‌های زریاب در روش آموزش و ترمیم سازها بر این پایه‌اند:
همچنین زریاب برای اولین بار، آموزش موسیقی را ساختارمند کرد. تا پیش از او موسیقی از راه تکرار قطعه‌هایی که استاد می‌نواخت آموزش داده می‌شد اما زریاب آموزش موسیقی را به سه بخش تقسیم کرد: ضرب‌آهنگ و متر آهنگ‌ها به همراه شعر در ابتدا آموزش داده می‌شد، سپس به ملودی پرداخته می‌شد و نهایتاً به موضوعات جانبی () پرداخته می‌شد. تئوری موسیقی که زریاب به کار می‌برد مبتنی بر آثار یونس الکاتب و اسحاق موصلی بود.
زریاب یک مروج سبک زندگی بوده است و شاید اولین آنها باشد. از جمله کارهای او در اسپانیا که باعث تغییر زندگی مردم اروپا گردید:
زریاب برای نخستین بار تراشیدن ریش را در اسپانیای مسلمان قرن نهم میلادی رواج داد . همچنین تا زمان او زن و مرد موهای بلند و گیس داشتند . او اصلاح کردن به سبک امروزی را ابداع کرد و رواج آن در اسپانیا به بقیه اروپا سرایت کرد
گفته شده است که این زریاب بود که در قرن نهم میلادی روش غذا خوردن مرحله ای (سوپ - غذای اصلی -دسر ) را در اسپانیا (اندلس) ابداع کرده و رواج داد تا از آنجا به بقیه اروپا سرایت کند
وی استفاده از ظروف کریستال برای سرو شربت بر روی میز غذا را مد کرد
زریاب نخستین بار استفاده از لباسهای زمستانه-پائیزه و تابستانه را مد کرد
کتاب فی اغانی زریاب از آثار عربی در موسیقی را اسلم بن عبدالعزیز یا اسلم بن احمد بن سعید به همراه حمدونه دختر زریاب، گردآوری نموده‌اند.
ده‌چشمه
ده چشمه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فارسان در استان چهارمحال و بختیاری است.
کتیبه‌های پیرغار بر روی تخته سنگی از رشته کوه زاگرس قرار دارد که در مجاورت روستای ده چشمه می باشد. چشمه های فراوانی از این غار آهکی جاری می‌شود همچنین آبشار پیر غار هم به صورت فصلی در بهار نمایان می شود. بر روی قسمتی از تخته سنگ پیرغار، سه سنگ نبشته به زبان فارسی حک شده که شرح لشکرکشی سردار اسعد بختیاری به تهران در انقلاب مشروطیت ایران است. قلعه خان، سنگ نبشه و شیرسنگی از دیگر دیدنی‌های تاریخی این روستا هستند.
این روستا در دهستان میزدج علیا قرار دارد و جمعیت آن در سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر ۴۵۱۰ نفر بوده‌است.
کتیبه های مشروطیت پیرغار به دستور سردار اسعد بختیاری در دیواره این کوه حک شده‌است. متن این سنگ نوشته خلاصه ای از وقایع مشروطه است و نقش سرداران و طوایف را در انقلاب مشروطه بیان می‌کند.
https://fa.tripyar.com/iran/چهار-محال-و-بختیاری/فارسان/گردشگری/روستایی،-قومی-و-عشایری/روستای-تاریخی-و-فرهنگی/روستای-ده-چشمه-فارسان.html
تنب هنگ
تنب هنگ نام محلی است در «بون کوه زیر» کوه جنوب کوخرد، و ازتوابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران.  «تنب هنگ» از قبله اشکفت رابیه و از جنوب غربی راه دو وازگهی واقع شده‌است.  تنب هنگ تپه‌ای است بسیار بلند وکشیده ازسمت مغرب رو به سمت مشرق، وعرض آن ما بین ۶ متر تا ۱۰ متر می‌باشد. در بالای تنب هنگ درختان کو چک مانند درخت «خید» و درخت «پُشکِر» و درخت «گنیس» وجود دارد. درفصل زمستان بعد از باریدن باران دربالای تنب هنگ دمبل (خیر) و کمپر و ترشه می‌روید. تنب هنگ از شمال به بنه غدیر و برکه محمد عبدالله مشهور به «مَد اَودُلا» و نرگ زشتو، و از جنوب به نرگ تنگ مصلی، و از مشرق به تنگ دوئن، و از سمت مغرب به دواز گهی منتهی می‌شود. آبخیز سمت شمال تنب هنگ به نرگ زشتو می‌ریزد، اما آبخیز سمت جنوب آن به نرگ تنگ مصلی می‌ریزد.
در دوران قدیم سه راه قافله رو (مالرو) از کنار تنب هنگ می‌گذشته‌است وکاروانها از این راه‌ها به ساحل دریا می رسیدند: کاروانها که بیشتر آنان از شتر تشکیل می‌شد از این راه‌ها عبور می‌نمودند، وهموارترین راه‌ها (راه شلدون) بوده که شترها می‌توانستند از آن راه به آسانی عبور نمایند. راه شلدون از سمت قبله «گوچی» سرازیر می‌شود. و راه گوچی سواره‌رو است.
اما راه اصلی کوه زیر به لاورِ دین راه تنگ دوئن است که تا حالا کوه نوردان از آن راه استفاده می‌نمایند.
منجیک ترمذی
ابوالحسن علی بن محمد مُنجیکِ ترمذی شاعر ایرانی نیمه دوم سده چهارم هجری است. شعرهایش بیشتر جنبهٔ هزل و هجو دارند.
منجیک شاعر دربار چغانیان بوده و برخی از امیران چغانی را مدح گفته‌است. او هم‌روزگار با طاهر چغانی (مرگ: ۳۸۱ ق) بوده‌است.
دربارهٔ چیرگی منجیک در سرودن هزل و هجو، سوزنی سمرقندی شاعر سدهٔ ششم هجری او را برترین نمونهٔ شاعرانی از این دست خوانده و خود را با او چنین سنجیده‌است:
دیوان منجیک در سدهٔ پنجم هجری در ایران شناخته‌شده بوده‌است، آن‌چنان‌که قطران تبریزی در دیدار با ناصر خسرو در تبریز مشکلاتش را از این دیوان از او پرسیده‌است. اشعار منجیک در جُنگ‌ها و تذکره‌ها و کتب لغت پراکنده‌است. از اوست:
دیوان اشعار منجیک ترمذی، به همراه پاره ای از اشعار پراکندة او در جنگ های اشعار، در سال ۱۳۹۱ توسط آقای احسان شواربی مقدم، تصحیح و منتشر شده است که مشتمل بر ابیات پیوسته، مرتبط، پراکنده و منسوب به منجیک ترمذی است.
استاد دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، در یادداشت کوتاهی بر این کتاب نوشته اند: «کوشش ارجمندی که آقای احسان شواربی مقدم، در راه بازسازی و احیای شعرهای برجای مانده از شاعر بزرگ قرن چهارم منجیک ترمذی بسامان رسانده است جای همه گونه تقدیر و ستایش است به ویژه که در شرایط سنی ایشان باید از نوادر ایام به حساب آید.»
منجیک نام راستین این شاعر نبوده‌است و برای اندام ریز و زبان نیش‌دارش بدو لقب منجیک داده‌اند. "مُنج" در پارسی معنای زنبور عسل می‌دهد با پسوند" ـیک" به معنای زنبوری و به مانند زنبور است. خود منجیک در این باره می‌گوید:
حکاک مرغزی
حَکّاکِ مَرغزی یا حکاک مروزی شاعر ایرانی در نیمه دوم سده چهارم هجری است. شعرهایش بیشتر در قالب هزل بودند و از این رو لقب حکّاک یافت. نمونه‌ای از هزل او در زیر می‌آید:
طیان ژاژخای
ابوالعباس احمد بن محمد بن یوسف بن اسحاق السخی (شیخی) مروزی ملقب به طَیّانِ ژاژخای شاعر ایرانی نیمه دوم سده چهارم هجری است. شعرهایش بیشتر در قالب هزل بود. حتی تخلص او ("ژاژخا" به معنی بیهوده‌گو و یاوه‌سرا) گواه بر این گرایش اوست.
او اهل روستای شیخ بود و دیوانش در مرو شهرت داشت. برخی منابع او را از بم کرمان دانسته‌اند که ممکن است منظور طیان دیگری بوده.
طیان ژاژخای سرانجام از شعر گفتن توبه کرد و به پیشهٔ بنایی برگشت. گفته می‌شود که مناره‌ای که بر در مسجد جامع مدینه و مسجد جامع شیخ برپا است از آثار اوست. واژه طیان نیز به معنی بنّا و گِلکار است.
لغتنامه اسدی تک‌بیت‌ها و قطعات گوناگونی را از او آورده‌است.
بر پایهٔ: لغتنامهٔ دهخدا، سرواژه طیان.
بندار رازی
کمال‌الدین ابوالفتح بُندارِ رازی (درگذشتهٔ ۴۰۱ هجری قمری) شاعر ایرانی نیمه دوم سده چهارم هجری و معاصر آل بویه است. نامش هم به ضم بای عربی و هم به کسر پا فارسی هر دو دیده شده‌است. در پاره‌ای منابع چون تذکرهٔ دولت‌شاه و هفت‌اقلیم «پندار»، و در مجمل فصیحی و برخی منابع دیگر «بندار» آمده‌است، به صورت‌اخیر بزرگان دیگری نیز موسومند، مانند بندار بن احمد بن عبد اللّه رازی بزاز، و بندار اصفهانی و بندار لره و غیر اینها.
از چگونگی احوال بندار آگاهی چندانی در دست نیست. دولتشاه سمرقندی در ذکر بندار رازی نوشته «... به سه زبان سخنوری می‌کند:عربی، فارسی و گیلکی، و از کوهستان ری است...» و از شعرا، مجلسیان و مخصوصان دربار مجدالدوله دیلمی بود و صاحب عباد در تربیت او اهتمامی داشت. سخنش متین و طبعش وقاد بود. صاحب مجمل فصیحی سال فوتش را ۴۳۳ هجری‌نوشته است.
در مجمع‌الفصحا آمده که بندار به زبان‌های دلیمی، فارسی و عربی شعر می‌سروده‌است. هرمان اته از بندار رازی به عنوان نخستین شاعری نام برده که به لهجۀ محلی شعر سروده‌است. با این حال به باور پژوهشگران زبان اشعار بندار رازی، زبان راجی (یا رازی) است.
این دو رباعی راجی از وی است:
بندار رازی نزد شاعران قرن ششم و هفتم شهرت داشت و از جمله خاقانی شروانی، ظهیر فاریابی و کمال‌الدین اسماعیل اصفهانی از بندار نام برده و خود را با او مقایسه کرده‌اند.
اشعار محلی بندار را از فهلویات (پهلویات)، رازی یا گیلکی دانسته‌اند.
نمونه‌ای از اشعار فهلوی که بدو منسوب کرده‌اند این است:در مجمع‌الفصحا این ابیات به نام بندار رازی نقل شده است:
برخی از نویسندگان، آثار دیگری نیز به بندار رازی نسبت داده‌اند؛ از جمله حمدالله مستوفی اثری به نام «چموش نامه» به بندار رازی نسبت داده و نوشته است که شهرتی تمام دارد.
لبیبی
لَبیبی شاعر ایرانی نیمه نخست سده پنجم هجری است. لبیبی از استادان مسلم زبان پارسی بوده ولی امروز از اشعار او جز از اندکی در دست نیست.
لبیبی ظاهراً از مردم خراسان و از دوستان فرخی سیستانی بوده است. مسعود سعد سلمان در قصیده‌ای که به استقبال او ساخته است او را استاد و سیدالشعرا خوانده است. او شعرهایی در قالب هزل دارد.
کافرک غزنوی
کافرکِ غزنوی شاعر ایرانی در نیمه دوم سده پنجم هجری است.از او تنها پنج قطعه دوبیتی به جا مانده است.او در شعرش دشمنی خویش با ترکان و عربهای اشغالگر آن زمان را نشان می‌دهد.
سوزنی سمرقندی
شمس‌الدین تاج‌الشعرا محمدبن علی سمرقندی، سوزنیِ سمرقندی (درگذشتهٔ ۵۶۲ یا ۵۶۹ هجری قمری) شاعر ایرانی قرن ششم هجری است. وی همچنین در شعرهای خویش، خود را به نام‌های محمد، عمر و بوبکر خوانده و خود را ملقب به حکیم سوزنی نموده است. مولد او را عوفی نسف (نخشب)، واقع در نزدیکی سمرقند، می‌داند. وفات او را رضاقلی خان هدایت ۵۶۲ و دولتشاه سمرقندی در ۵۶۹ نوشته و از اشعار شاعر حیات او در سال ۵۶۰ مسلم می‌شود. پدر وی نیز با نام «مسعود» شاعر بوده است. وی در شعرهایش خود را به سلمان‌فارسی منتسب می‌داند.
وی در ابتدای جوانی برای کسب دانش به بخارا رفت و به قول عوفی به‌سبب تعلق خاطر به شاگرد سوزنگری به آموختن آن صنعت مشغول شد. سوزنی سمرقندی معاصر ارسلان خان محمد از آل افراسیاب و سنجر آتسزبن محمد خوارزمشاه بوده‌است.
وی با عمعق بخاری، سنایی غزنوی، انوری ابیوردی، محمد معزی، ادیب صابر و رشیدی سمرقندی معاصر بوده‌است و با برخی از آنان را هجو کرده و به تیغ زبان خود آزرده‌است. سوزنی شاعر هجا و بدزبان بوده و در هجو معانی خاص ابداع کرده‌است. قصاید و قطعات وی سهل، صریح و فصیح است. می‌گویند که وی در اواخر عمر دست از هجو و هزل کشیده و استغفار کرده‌است.
تاریخ ادبیات در ایران، جلد دوم، ذبیح‌الله صفا، انتشارات فردوس، چاپ دهم، ۱۳۶۹، صفحهٔ ۶۲۲. AB
ادوآرد برنشتاین
ادوارد برنستین ( ۶ ژانویه ۱۸۵۰–۱۸ دسامبر ۱۹۳۲) نظریه‌پرداز و سیاست‌مدار سوسیال دموکرات آلمانی، عضو حزب سوسیال دموکرات و بنیان‌گذار سوسیالیسم تکاملی یا رفرمیسم بود. او با انتقاد به مارکسیسم ارتدکس به عنوان چهره اصلی مارکسیسم تجدیدنظرطلب معروف گشت. بستر اصلی تجدیدنظرطلبی همچون مارکسیسم ارتدکسِ کائوتسکی جنبش سوسیال دموکراسی آلمان بود. تجدیدنظرطلبان به اصلاح و تکامل تدریجی در امور جامعه و عدم ضرورت انقلاب سیاسی اعتقاد داشتند. این همان موضوعی است که برنشتاین در کتاب سوسیالیسم تکاملی (۱۸۹۹) از آن سخن به میان می‌آورد. اندیشه‌های برنشتاین با انتقادات شدید مارکسیست‌هایی چون کائوتسکی، پلخانف و رزا لوگزامبورگ روبرو شد و به عنوان انحراف از مارکسیسم و سوسیال دموکراسی قلمداد شد.
برخی از اندیشه‌های ادوارد برنشتاین:
باور برنشتاین به تداوم سرمایه‌داری بر خلاف پیش‌بینی‌های مارکس به دلیل عدم وقوع بحران‌های اقتصادی و افزایش سطح رفاه در جامعه.
نقد مارکس به دلیل عدم توجه به ماهیت کنترلی و مدیریتی دولت در سرمایه‌داری و تداوم سرمایه‌های کوچک به دلیل خصلت تقسیم کار در جامعه مدرن.
انتقاد برنشتاین بر نظریه اقتصادی و ارزش اضافی مارکس، مبنی بر آنکه ارزش کار پرولتاریا صرفاً بر حسب دستمزد معیشتی کارگر و ارزش اضافی سرمایه‌دار تعیین نمی‌گردد و عواملی چون تقاضا، میزان پیچیدگی، مهارت کارگر و تکنولوژی در آن دخیل هستند.
انتقاد از مبانی فلسفی مارکسیسم پزیتیویستی یا دفاع از دیالکتیک جامعه. به نظر او سوسیالیسم یک فرایند اختیاری و انتخابی است که تحقق آن بدون عملگرایی و اراده افراد غیرممکن است. وی همچون «پلخانف» به نقش تاریخ ساز اراده و «فرد» تأکید داشت به عبارتی دیگر با نفی خصلت فرجام گرایانه اندیشه هگل که به معنای اجتناب ناپذیری تحول تاریخی به گونه ای طبیعی و نهایی است، بر آن بود که سوسیالیسم فرایندی است که خلق آن نه به وسیلهٔ خصلت انفعالی ماتریالیسم دیالکتیک بلکه به وسیلهٔ افراد و حرکت فعالانه آنان ممکن می‌شود.
باور به استقلال نسبی روبنا و نقش تعیین‌کننده و فزاینده آگاهی، ایدئولوژی و اخلاق در جامعه سرمایه‌داری و همچنین اعمال انگیزه‌های اخلاقی و عدالت طلبانه برای اصلاح جامعه سرمایه‌داری در جهت احیای حقوق پرولتاریا.
باور برنشتاین به تلفیق اصل «امر مطلق نامشروط» فلسفه کانت با سوسیالیسم.
ادوآرد برنشتاین رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان در کتاب «درد ملت ارمنی و وظیفه اروپائیان» چاپ ۱۹۰۲ برلن، در صفحات ۳۹–۳۸ روش آلمان را در قبال مسئله ارمنستان به خوبی تشریح کرده و نشان داده‌است که چگونه آلمان قرن نوزدهم به علت ملت‌های بیگانه‌ای که در زیر سلطه خود داشته همواره شانه از زیر بار مساعدت به نهضت‌های آزادی‌خواهی ملت‌های اسیر خالی کرده‌است.
نشاط اصفهانی
سیّدعبدالوهاب نشاطِ اصفهانی (زاده ۱۱۷۵ - درگذشت ۱۲۴۴ (قمری)) ملقب به معتمدالدوله از سیاست‌مداران، شاعران و خوشنویسان صاحب نام در خطوط شکسته، نستعلیق و تعلیق سده سیزدهم هجری ایران بوده‌است. لقب معتمدالدوله ابتدا به وی داده می‌شود و از او به‌عنوان نخستین وزیر امور خارجهٔ ایران نیز نام می‌برند.
معتمدالدوله میرزا عبدالوهاب به سال ۱۱۷۵ (قمری) در اصفهان زاده شد. پدربزرگ او عبدالوهاب، حکومت اصفهان را به‌عهده داشت و مال و ثروت فراوان برای فرزندان خود به‌جا گذاشت. نشاط علاوه بر زبان مادری، زبان‌های عربی و ترکی را فراگرفت و در خوش‌نویسی سرآمد زمان خود شد؛ و با شعر و ادب فارسی و دانش‌های زمان خود از دینی و ریاضی و حکمت الهی و منطق آشنایی یافت.
نشاط وزیر فتحعلی‌شاه قاجار بوده، در شکسته‌نویسی توانا و قدرتمند بوده و گنجینه معتمد، از آثار باقی‌ماندهٔ اوست. نسب وی به حکیم سلمان، طبیب مخصوص شاه عباس می‌رسد. معتمدالدوله از دوستان نزدیک عبدالمجید درویش بوده و عبدالمجید در خانه او اقامت داشته‌است و از شاگردان درویش عبدالمجید محسوب می‌شود.
نشاط، شاعری توانا و نویسنده‌ای قدرتمند است چنان‌که شهرت او بیشتر به همین هنرهاست. دیوان او تاکنون چندین بار به چاپ رسیده‌است. او در سال ۱۲۴۴ ه‍.ق درگذشت.
نشاط یکی از هواخواهان جدی مکتب «بازگشت ادبی» بود و در آن زمان که اصفهان مرکز این جنبش و رستاخیز شعر و ادب شناخته می‌شد، خانه او مرکز تجمع نویسندگان و دانشمندان بود. یکبار در هفته در آنجا گرد آمده، داد سخن می‌دادند. نشاط و یارانش بودند که به‌سبک گذشتگان شعر سرودند و سنت قدیم ادبیات فارسی را از نو زنده کردند.
نشاط در سال ۱۲۱۸ هجری قمری در سن چهل و هشت سالگی به‌تهران مهاجرت کرد و به دربار فتحعلی‌شاه راه یافت و سمت دبیری و منشیگری و لقب «معتمدالدوله» گرفت و پس از چندی به‌سرپرستی دیوان رسائل گمارده شد. نشاط پش از رسیدن به این سمت، همه‌جا با شاه همراه بود. او در ذیحجه سال ۱۲۳۶ قمری به فرمان فتحعلی شاه به عنوان اولین وزیر خارجه ایران منصوب شد. بیشتر احکام سلطنتی و فرمان‌های رسمی و نامه‌های خصوصی شاه و عقدنامه‌ها و وصیت‌نامه‌های افراد خاندان سلطنت با خط و امضای او نوشته می‌شد. نشاط تا سال ۱۲۴۰ قمری وزیر امور خارجه ایران بود، اما در همان سال فتحعلی شاه میرزا ابوالحسن خان شیرازی را به عنوان وزیر امور خارجه منصوب کرد. نشاط یکبار جزو هیئتی به‌نمایندگی از طرف شاه به پاریس رفت و با ناپلئون اول ملاقات کرد. سرانجام میرزا عبدالوهاب معتمد الدوله نشاط در سال ۱۲۴۴ قمری درگذشت.
مجموع آثار نشاط در کتابی به اسم «گنجینه» ابتدا در سال ۱۲۶۶ هجری قمری و بعد در سال ۱۲۸۱ به دستور ناصرالدین شاه با خط خوش در تهران چاپ شد. گنجینه شامل:
دریادار
دریادار درجه‌ای‌ برای افسران نیروی دریایی و هم‌سنگ سرتیپ در نیروی زمینی ایران است.
دریادار معادل کومدر (Commodore) در نیروی دریایی بریتانیا، Rear Admiral Lower Half در نیروی دریایی ایالات متحده، Counter Admiral در نیروی دریایی فرانسه و Контр-адмирал در نیروی دریایی روسیه است. در نیروی مصر عمید بحری و در نیروهای دریایی بلژیک، بلغارستان، دانمارک، آلمان، فنلاند و سوئد Flottillenadmiral معادل این درجه است.
واژه‌های نو فرهنگستان ایران تا پایان سال ۱۳۱۸، تهران، نشر ابن سینا ۱۳۱۹.
شرف‌الدین رامی
شرف الدین حسن بن محمد رامی (درگذشتهٔ ۷۹۵ ه‍.ق)، دانشمند، سخنور و شاعر سده هشتم هجری ایرانی است. محمدعلی تربیت، رامی را در صنایع شعری، ماهر و استاد شمرده و گفته‌است وی در مقابل حدائق‌السحر وطواط کتابی بعنوان «حدائق‌الحقایق» بنام سلطان اویس تالیف کرده‌است و «انیس‌العشاق» نیز یکی دیگر از تألیفات اوست که مجموعهٔ مترادفات جوارح و اعضا یا سفینه اوصاف سراپای محبوبه‌هاست و بدین سبک و شیوه کتابی بی‌نظیر به زبان پارسی است. وی در عهد شاه منصور آخرین پادشاه آل مظفر ملک‌الشعرای عراق بود، و با سلمان ساوجی و خواجه عبدالقادر مراغه‌ای هم‌عصر بود.
همام تبریزی
محمّد پسر فریدون هُمام تبریزی (زاده ۶۳۶ هجری تبریز - درگذشته صفر ۷۱۴) شاعر پارسی‌سرا و تاتی‌سرای و آذری سرای سده هشتم هجری در ایران است. او در غزل از خود توانائی بسیار نشان داده‌است.
هُمام شدیداً دوستدار سعدی شیرازی بوده و با او مکاتبه داشته و بنا بر برخی یادداشت‌ها، هنگامی که سعدی به آذربایجان سفر کرده، با همام نیز دیدار داشته. شماری از غزلیات او بر مبنای غزل‌هائی از سعدی، بر همان وزن و قافیه و ردیف ساخته شده‌اند.
همام تبریزی به زبان بومی آن‌زمان تبریز و آذربایجان یعنی زبان آذری نیز ابیاتی اشعاری دارد از جمله:
معنی بیت‌های آذری:
که بیت مقطع آن به زبان آذری است:
معنی: بهار و گل به چهره یار خوش است، بی یاران نه گل باشد نه بهاران.
دربارهٔ همام و زبان آذری از زبان ایرانی آذری
شرف‌الدین رضای سبزواری
شرف‌الدین رضای سبزواری (درگذشتهٔ ۸۵۶ هجری) شاعر ایرانی در سدهٔ نهم هجری است. او از سادات سبزوار یا اصفهان بود. شعرهایش بیشتر در قالب غزل است.
اسب بخار
اسب-بخار و که به‌اختصار با hp نشان داده می‌شود، یکای توان است که میزان کار انجام‌شده در واحد زمان را بیان می‌کند. این واژه در اواخر قرن هجدهم توسط مخترع اسکاتلندی، جیمز وات برای مقایسهٔ بازده موتور بخار با قدرت اسب‌های کاری به تصویب رسید. بعد از آن برای سنجش بازده موتورهای پیستونی و الکتریکی و توربین‌ها کاربرد آن بیشتر گسترش یافت، اما امروزه این اصطلاح به‌خاطر تعریف‌های مختلفی که از آن موجود بوده، در علوم چندان به‌کار نمی‌رود. اسب بخار به‌عنوان مقیاسی از توان موتورهای درون‌سوز بیشتر در صنعت خودروسازی اصطلاحی رایج است. واحد توان در دستگاه SI وات است. یک اسب بخار، بنابر تعاریف مشهور، بین ۷۳۵٫۵ تا ۷۵۰ وات است. در منابع و محاسبات مهندسی برق، یک اسب بخار برابر با ۷۴۶ وات است. تصویر اسب بخار متریک (اسب بخار). یک اسب بخار قدرت مورد نیاز برای بلند کردن وزن ۷۵ کیلوگرم (میانگین وزن یک نفر) به یک متری (۳٫۲۸ فوت) در عرض یک ثانیه است. اسب بخار متریک معادل تقریبی ۷۳۵٫۵ وات است.
توسعه موتور بخار دلیلی برای مقایسه میزان تولید اسب با موتورهایی بود که می‌توانند جایگزین آنها شوند. در سال ۱۷۰۲، توماس ساوری در کتاب «دوست معدنچی» نوشت: بعداً این ایده توسط جیمز وات برای کمک به بازاریابی پیشرانه بخار خود مورد استفاده قرار گرفت. وی قبلاً توافق کرده بود که یک سوم پس‌انداز زغال‌سنگ را از موتورهای بخار قدیمی نیوکامن دریافت کند. این طرح حق امتیاز با مشتریانی که موتور بخار فعلی ندارند اما در عوض از اسب استفاده می‌کردند، کارساز نبود.
در سال ۱۹۹۳، استیونسون و Wassersug مقاله ای را در خلاصه اندازه‌گیری‌ها و محاسبات میزان کار اوج و پایدار یک اسب در مجله Nature منتشر کردند. با استناد به اندازه‌گیری‌های انجام شده در نمایشگاه ایالتی آیووا در سال ۱۹۲۶، آنها گزارش دادند که حداکثر توان طی چند ثانیه تا ۱۴٫۹ اسب بخار (۱۱٫۱ کیلووات) اندازه‌گیری شده‌است و همچنین مشاهده کردند که برای فعالیت‌های پایدار، میزان کار در حدود ۱ اسب بخار (۰٫۷۵ کیلووات) به ازای هر اسب با توصیه‌های کشاورزی از قرن ۱۹ و ۲۰ مطابقت دارد و همچنین با سرعت کار حدود ۴ برابر میزان پایه مصرف شده توسط سایر مهره داران برای فعالیت پایدار سازگار است.
اگر گشتاور و سرعت چرخش در واحدهای منسجم SI بیان شوند، قدرت به صورت زیر محاسبه می‌شود
که در آن P بر حسب وات و formula_2 بر حسب نیوتن متر گشتاور است، و formula_3 (اُمگا) سرعت زاویه ای بر حسب رادیان بر ثانیه است. اگر به جای این واحدها از واحدهای دیگری استفاده شود، یک فاکتور تبدیل باید در آن لحاظ شود.
تعاریف زیر به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفته یا استفاده می‌شود:
در شرایط خاص لازم است بین تعاریف مختلف اسب بخار تفکیک شود و بنابراین یک پسوند اضافه می‌شود: hp (I) برای اسب بخار مکانیکی، hp (M) برای اسب بخار متریک، hp (S) برای اسب بخار در دیگ‌های بخار و نهایتاً hp(E) برای اسب بخار الکتریکی.
پلاک‌های نام بر روی موتورهای الکتریکی، توان خروجی آنها را نشان می‌دهد، نه توان ورودی (یعنی قدرت تحویل داده شده در شفت، و نه توان مصرفی برای حرکت موتور). این توان خروجی به‌طور معمول با وات یا کیلووات بیان می‌شود. در ایالات متحده، توان خروجی بر حسب اسب بخار بیان می‌شود که برای این منظور هر اسب بخار دقیقاً 736 W تعریف می‌شود.
بساطی سمرقندی
سراج الدین بساطی سمرقندی شاعر ایرانی است که در نیمه دوم سده هشتم و نیم اول سده نهم هجری می‌زیست.
نیوتون (یکا)
نیوتن با نماد N یکای نیرو در دستگاه بین‌المللی یکاها است.
این یکا به پاس قدردانی از ایزاک نیوتن و به رسمیت شناختن کارهای او در زمینهٔ مکانیک کلاسیک، و به ویژه قانون دوم حرکت نیوتن نامگذاری شده‌است. در سطح زمین هر کیلو گرم برابر ۹/۸ یا تقریبا ۱۰ نیوتن است.
نیوتون واحد اندازه‌گیری نیرو بر اساس متر و کیلو گرم است. یک نیوتون مقدار نیرویی است که اگر پیوسته به جسمی با جرم یک کیلوگرم وارد شود ، آن جسم شتاب یک متر بر مجذور ثانیه را حفظ میکند.
به عبارتی دیگر: ۱ نیوتن مقدار نیرویی است که؛ برای ایجاد یک شتاب ۱ متر در مجذور ثانیه‌ای٬ در یک جرم ۱ کیلوگرمی٬ در جهت نیروی اعمال شده٬ مورد نیاز است.
formula_1 1 کیلوگرم (kilogram) معادل 10 نیوتن (newton) است.
صادق خان اکبر
صادق خان سردار معتمد (۱۲۵۲ رشت - دی ۱۳۱۱) که با لقب محتشم الملک نیز شناخته می‌شد و نام خانوادگی اکبر برگزید، از مالکان بزرگ گیلان و حاکم، وکیل و وزیر دوره قاجار و پهلوی.
در سال ۱۲۹۰ (قمری) در رشت به دنیا آمد و پدرش حاجی میرزا مهدی خان امشه‌ای بود. پس از تحصیلات رایج در آن زمان، همچون پسر عمویش فتح الله اکبر (سپهدار اعظم و رئیس الوزرای دوره قاجار)، وارد تشکیلات عموی خود اکبر خان بیگلربیگی مالک معروف و اجاره دار گمرکات شمال ایران در عصر ناصری شد. اندکی بعد به افتخار دامادی وی نایل آمد و پس از درگذشتش، یکی از دو وارث ثروت افسانه‌ای اکبر خان شد. از این تاریخ، صادق خان ابتدا با لقب مجیب السفرا و سپس محتشم الملک به یکی از اعیان طراز اول گیلان بدل شد و به واسطه مردم‌داری و حسن سلوک بسیار مورد توجه اهالی بود. در سلطنت محمدعلی شاه قاجار چندین بار تا آمدن حاکم جدید، اداره امور حکومتی گیلان را عهده دار و ملقب به سردار معتمد شد.
صادق خان پس از اعاده مشروطیت و فتح تهران در سال ۱۲۸۸ خورشیدی که صحنه گردانان اصلی آن، پسر عموهایش میرزا کریم‌خان رشتی، عبدالحسین خان سردار محیی، حسن خان عمید السلطان و... بودند، با فرمان عضدالملک نایب السلطنه رسماً به حکمرانی گیلان منصوب شد.در سال ۱۲۹۳ از رشت به نمایندگی دوره سوم مجلس شورای ملی برگزیده و در آبان ۱۲۹۹ در کابینه پسرعمویش فتح‌الله خان سپهدار اعظم رشتی به وزارت پست و تلگراف منصوب شد و تا کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ در این منصب یود.
سردار معتمد در روزگار برآمدن رضا خان سردارسپه تا به سلطنت رسیدن او، به ترتیب در سالهای ۱۳۰۱، ۱۳۰۲ و ۱۳۰۹ از رشت به نمایندگی ادوار چهارم، پنجم و هشتم مجلس شورای ملی برگزیده شد و در اواخر دوره هشتم بدرود حیات گفت. حسین دادگر رئیس مجلس شورای ملی هنگام اعلام خبر درگذشت صادق خان اکبر در مجلس گفت:
«این مرد شریف که عفاف و نجابت خانوادگى در طرز رفتارش دیده می‌شد، میان ما مطبوع و در جرگه ما محترم و محبوب بود. مهربانى، مهمان‌نوازى، مکارم اخلاق ایشان را همه روزه دیده و به قدری تکرار شده بود که ما به آن عادت کرده و یک کار جارى و عادى گمان می‌کردیم. طورى که در رفتار خودش ملایم و موقر بود که به همه رغبت و ‌اشتیاق تقلید و بیرون به آن رفتار القا می‌کرد. در زندگانى خویشتن معتقد به مبادی و اصولى بود که از آن منحرف نمی‌گردید. خداپرست و پرعاطفه بود. میان خانواده خودش، بین رفقا و دوستانش متساویاً جنبه پدرى و شفقت داشت. در رنج و خوشى دوستانش شرکت می‌کرد و براى افسردگان با آن رویه نجیب خودش، تسلى و مرهم بود».
۱- با اختصار به نقل از «نمایندگان گیلان در مجالس قانونگزاری»، با همکاری هومن یوسفدهی، نشریه گیله وا، شماره ۶۵، ص ۴۰ و ۴۱.
لیسبت پالمه
آنا لیسبت کریستینا پالمه (نام دوشیزگی: بک فریس) (زاده ۱۴ مارس ۱۹۳۱-درگذشته ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸) رئیس یونیسف میان سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۱ و همسر نخست‌وزیر سوئد، اولوف پالمه، بود. آن‌ها در ۹ ژوئن ۱۹۵۶ ازدواج کردند.
وقتی در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۹۸۶ همسر لیزابت، اولوف پالمه، ترور شد و به قتل رسید لیسبت نیز همراه او بود و در اثر تیراندازی مجروح شد.
پالمه پس از مدتی رنج بردن از بیماری نا مشخص ، در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸ درگذشت. او ۸۷ ساله بود.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲ اکتبر ۲۰۰۶.
حزب کمونیست کوبا
حزب کمونیست کوبا (، سرواژه PCC؛ تلفظ در اسپانیایی: پارتیدو کومنیستا ده کوبا)؛ حزب حاکم در کشور کوبا است. سازمان تشکیلاتی آن بر مدل مارکسیست لنینیستی بنیان شده‌است.
این حزب تنها حزب قانونی کشور کوباست. پس از پیروزی انقلاب کوبا، افراد دیگری به جنبش ۲۶ ژوئیه پیوستند و حزب متحد انقلاب سوسیالیستی کوبا را تشکیل دادند که نهایتاً در سال ۱۹۶۵ تبدیل به حزب کمونیست کوبا شد.
حزب کمونیست ویتنام
حزب کمونیست ویتنام (تلفظ در ویتنامی: دانگ کونگ سان ویت نام) حزب حاکم و تنها حزب قانونی در کشور ویتنام است. این حزب حزبی مارکسیسم-لنینیسم و کمونیست به شمار می‌آید و بخشی از "جبههٔ میهنی ویتنام" است.
رائول کاسترو
رائول مودستو کاسترو روز (, ؛ (زادهٔ در بیرن) سیاستمدار و انقلابی کوبایی و دبیر اول حزب کمونیست کوبا بود. در ۲۴ فوریه ۲۰۰۸ مجمع ملی کوبا وی را به عنوان جانشین او و رهبر آتی این کشور تعیین کرد. رائول برادر جوان‌تر فیدل کاسترو است.
هشتمین کنگره حزب کمونیست کوبا در ۱۶ آوریل ۲۰۲۱ برگزار شد. رائول کاسترو طی این کنگره استعفای خود را به عنوان دبیر اول حزب کمونیست کوبا اعلام کرد. در رای‌گیری که در ۱۹ آوریل ۲۰۲۱ برگزار گردید، میگل دایاز-کانل جانشین وی شد.
رائول کاسترو در ۳ ژوئن ۱۹۳۱ در بیرن در شرق کوبا زاده شد. پدر او یک مهاجر اسپانیایی و مادرش یک کوبایی زاده کانادا بود. پدر فیدل و رائول مزرعه‌دار موفقی در تولید نیشکر بود. او در هاوانا بزرگ شد و در مدرسه‌ای مبتنی بر آموزه‌های انجمن عیسوی درس خواند. رائول کاسترو دانش‌آموخته رشته اقتصاد در دانشگاه هاوانا است.
رائول کاسترو یکی از طراحان اصلی حمله به پادگان مونکادا در سانتیاگو د کوبا در سال ۱۹۵۳ بود. او و فیدل کاسترو می‌خواستند با این حمله، حکومت فولخنثیو باتیستا ثالدیوار را سرنگون کنند. اما این حمله، ناکام بود و او بازداشت و به ۱۳ سال زندان محکوم شد. اما در سال ۱۹۵۵ عفو و به جای زندان به مکزیک تبعید شد. رائول کاسترو در مکزیک با ارنستو چه گوارا آشنا شد و او را به برادر خود، فیدل معرفی کرد. رائول کاسترو در دسامبر ۱۹۵۶ سوار بر کشتی «گرانما» به همراه گروهی از یاران تبعیدی فیدل کاسترو به نام جنبش ۲۶ ژوئیه، به کوبا برگشت.
رائول کاسترو از ۱۹۶۵ تا ۲۰۱۱ دبیر دوم کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا بوده‌است. او همچنین نخستین نایب رئیس شورای دولت و وزرا و از ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۸ وزیر نیروهای مسلح انقلابی بوده‌است.
رائول کاسترو در ۲۹ فوریه ۲۰۰۸ پنج روز بعد از انتصاب بعنوان رئیس‌جمهوری کوبا چندین قرار داد حقوق بشر را امضاء کرد.
رائول کاسترو در ۱۶ آوریل ۲۰۲۱ از دبیری حزب کمونیست کوبا کنار رفت. او با اینکار، همه سمت‌های خود در سیاست را کنار گذاشت.
در دوره ریاست‌جمهوری رائول کاسترو روابط آمریکا و کوبا بهبود چشمگیری یافت.
حزب انقلابی خلق لائوس
حزب انقلابی خلق لائوس (تلفظ در لائوسی:پاک پاسائون پاتویات لائو) حزبی کمونیست در کشور لائوس است. از سال 1975 به بعد کنترل لائوس را به دست داشته است.
کمیته مرکزی و دفتر سیاسی ارگان‌های تصمیم گیری این حزب هستند و کنگرهٔ حزب که اعضای کمیته مرکزی و دفتر سیاسی را انتخاب می‌کند هر پنج سال یک‌بار برگزار می‌شود.
دانکن دوم
دانکن دوم (زاده پیش از سال ۱۰۶۰ - درگذشته ۱۲ نوامبر ۱۰۹۴)
شاه اسکاتلند و فرزند مالکولم سوم و همسرش اینگیبیورگ و در نتیجه نوهٔ دانکن اول بود.
او ابتدا در پادشاهی انگلستان گروگان بود اما پس از بیرون کردن عمویش، دانلد سوم اسکاتلند، با کمک انگلیسی‌ها و نرمن‌ها در ۱۰۹۳ به پادشاهی رسید .
او سال بعد در نبرد مونته‌چین کشته شد.
او در صومعهٔ دامفرملین به خاک سپرده شده است.
ادگار، پادشاه اسکاتلند
ادگار (زاده ۱۰۷۴ - درگذشته ۸ ژانویه ۱۱۰۷) از ۱۰۹۷ تا ۱۱۰۷ شاه اسکاتلند بود.
او پسر مالکولم سوم و سنت مارگارت اسکاتلند و برادر شاه قبلی دانکن دوم بود. همچنین شاه پس از او یعنی الکساندر اول، برادر ادگار بود. او را با نام "قابل صلح" می‌شناختند.
او در هنگام مرگ مجرد بود و در صومعهٔ دامفرلین به خاک سپرده شد.
http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Edgar,_King_of_Scotland&oldid=442919032