hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
اروندکنار
بندر اَروَندکِنار شهری در شهرستان آبادان از توابع استان خوزستان است. این شهر در انتهای جزیره آبادان واقع شده و واپسین بندر ایران در کرانه اروندرود است که در مرز عراق قرار دارد.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵)، جمعیت آن ۱۱۱۷۳ نفر (۳۱۵۶ خانوار) بوده‌است. اروندکنار شامل دو بخش قدیمیتر شمالی (قصبة نصار) و جدیدتر جنوبی (قصبة معمره) می‌باشد. از سال ۱۲۸۱ تا سال ۱۳۰۴ شمسی قصبة نصار بوسیله ی شیخ سهر بن فیصل نصاري و قصبة معمره توسط حاج سلطان کارگزار شیخ خزعل، اداره میشدند. قسمت های مختلف این شهر با نهر هایی که از رودخانه ی مرزی اروند منشعب شده است،از هم جدا شده اند.نهر های حوزه ی شهری از شمال به جنوب عبارتند از دایر، بوچمبه، بودگل، بوطرف، دراچه، خلیفه، مخزوم، قصر(مرکزی)، حد،مچری، معاتیج.در این شهر مساجد و حسینیه‌های فراوانی وجود دارد که از مهمترین آنها می‌توان از حسینیه عطاشه (عطشانیها) و حسینیه امام حجه بن الحسن (تابع الحجه) ومسجد امیرالمؤمنین را نام برد.
در زمان جنگ ایران و عراق، عملیات والفجر ۸ در منطقه اروندکنار انجام شد که اکنون در نهر سعدونی، یادمانی برای این نبرد ساخته شده است و این بنا در جوار اروندرود و در مقابل شهر فاو عراق ساخته شده است.همچنین در جنوب شهر بازمانده های پل بعثت که رزمندگان ایرانی از روی آن به شهر فاو تردد می کردند، قرار دارد. و در نهر عوج آلبوصید( نهر شیخ فیصل) نیز کمیته ای به فرماندهی شهید شیخ احمد بوصیدی دایر شده بود.
بزرگ‌ترین بندر صیادی ایران در اروندکنار قرار دارد که در سال ۱۳۸۷ به بهره‌برداری رسید. این بندر اسکله پهلوگیری به طول ۱۱۶ متر، اسکله خدماتی به طول ۳۲ متر و بیش از ۶۰ متر اسکله پلکانی پهلوگیری دارد. این بندر قابلیت پهلوگیری بیش از ۱۶۰ فروند موتور لنج و افزون بر ۳۳۰ قایق موتوری صیادی را دارد.
این بخش دارای سه دهستان به نام‌های منیوحی و نصار و نوآباد است منیوحی مهمترین دهستان اروندکنار است که دارای روستاهای مهمی همچون:ابوغزلان، نهرکوت خزعل آباد، ابوعقاب، کوت، ابوشکر، کوت شنوف، ابوخضراوی، ابودیره، سلیم، عفادله و آلبوحمید می‌باشد. مهمترین محصول کشاورزی آن خرما است و دارای انواع سبزیجات و صیفی جات نیز می‌باشد مردم این دهستان علاوه بر کشاورزی به کار صیادی نیز مشغولند و از مهمترین انواع ماهی قابل صید آن می‌توان به صبور، بیاح، چندال و… اشاره کرد. قابل توجه است که دمای شهر در فصل تابستان به پیش از ۵۰ درجه بالای صفر می‌رسد. از جمله فعالیت‌های ورزشی مورد علاقه در اروندکنار، هندبال می‌باشد که به همت هیئت هندبال اروندکنار از سال ۸۶ در این شهر آغاز گردیده و توانسته علاقه‌مندان بسیاری را به سمت این رشته سوق دهد.
متأسفانه این شهر با بی‌تدبیری مسئولین شهر کم‌کم‌رو به ویرانی نهاده و در صورت ادامه این روند، این شهر ،خالی از سکنه خواهد شد.
الوان (کرخه)
الوان یا الوان عبدالخان مرکز شهرستان کرخه در استان خوزستان است.
شهر الوان جمعیتی بالغ بر ۶،۸۶۰ نفر دارد. این شهر از جنوب به رودخانه کرخه، و از شرق به اهواز و از غرب به شوش محدود شده‌است. هم اکنون شیخ مشایخ بنی لام حسن علوان از معتمدین و شخصیتهای با نفوذ آن است .سابقه شهرنشینی آن به تأسیس شهرداری و انجام خدمات شهری به سال ۱۳۷۶ برمی گردد.گویش و زبان محلی ساکنان عربی می‌باشد که اکثراً درزمینه‌های حمل ونقل، کشاورزی و دامداری فعالیت می‌نمایند.
جمعیت شهر الوان بنابر سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ برابر با ۶،۸۶۰ نفر بوده‌است.
علوان الشویع خوانندهٔ اهل علوان که بعدها به اهواز سفر کرد و مبدع سبک آواز عربی علوانیه است که به نام او معروف شد. سبک علوانیه از مرزهای خوزستان و ایران فراتر رفت و در عراق، بحرین و کویت نیز رواج یافت.
بستان (دشت آزادگان)
بستان شهری از توابع شهرستان دشت آزادگان استان خوزستان ایران است. این شهر در مرز غربی خوزستان در ۸۵ کیلومتری شهر اهواز مرکز استان خوزستان و در مجاورت شهر العماره استان میسان عراق قرار گرفته‌است. بستان در دوران قبل از جنگ از رونق خاصی برخوردار بود. این شهر از شمال به شهرستان شوش وصل و در ۲۰ کیلومتر شمالی این شهر تپه‌های مرتفع مشداخ نزدیک روستای ام الدبس می‌باشد. در این شهر و در کنار این تپه‌ها جنگل سرسبزی معروف به‌ام‌الدبس واقع است که محل تفریح ساکنان شهرهای استان در فصل زمستان می‌باشد. در ۲۰ کیلومتر شمال غرب این شهر بازارچه مرزی معروف چذابه قرار دارد که در سال ۱۳۸۵ به‌طور رسمی افتتاح گردید. این بازارچه محصولات کشاورزی -لبنی-ساختمانی-تولیدات داخلی به کشور عراق صادر می‌کند.
بستان به خاطر نبردهای نیروهای ایرانی و عراقی در جنگ ایران و عراق شهرت دارد. نیروهای عراقی به قصد رسیدن به اهواز، در ۴ مهر ۱۳۵۹ شهر بستان را به اشغال خود درآوردند. اما در ۸ مهر ماه ۱۳۵۹ این شهر موقتاً آزاد گردید. در ۲۱ مهر ۱۳۵۹ برای بار دوم این شهر به اشغال ارتش عراق درآمد و تا عملیات طریق‌القدس در ۱۰ آذر ماه ۱۳۶۰ در اشغال باقی ماند. منطقه چذابه در ۲۰ کیلومتری (شمال) این شهر قرار دارد. روستاهای این شهر شامل فنیخی، عبیات، سابله، ام الدبس، مچریه، دفار، رمیم و کسر می‌باشند.
هویزه
هُوِیزه مرکز شهرستان هویزه در استان خوزستان است.
نام قبلی این شهر هوزگان بود و در سال ۱۳۶۲ خورشیدی با دستور دولتی به هویزه تغییر یافت.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۹٬۴۸۱ نفر (در ۴٬۹۰۴ خانوار) بوده‌است.
هویزه بخاطر جنگ ایران و عراق شهرت دارد. این شهر با یورش نیروهای عراقی تصرف شد و به‌طور صد در صد تخریب گردید. تنها آثار باقی‌مانده از شهر، قدم‌گاه عباس و خرابه‌های چند ساختمان است.
اکثر ساکنین این شهر از طوایف عرب بوده و به زبان عربی لهجه بین‌النهرین سخن می‌گویند. طوایف معروف این شهر قبیله نیس (آل مذحج)، نوادگان شیخ ابراهیم بن مالک اشتر، قبیله بنی ساله، عشیره اهل جرف و عشیره ساکی می‌باشند.
این شهر قدمت زیاد دارد و ابن بطوطه در مورد آن در کتابش می‌نویسد و زمانی در این شهر حوزه علمیه بزرگی بود که قریب به چهارصد مجتهد داشت و از اندلس و نجف در آن درس می‌خواندند و اخیراً سید محمدعلی موسوی جزایری هویزه را به عنوان پایتخت فرهنگی استان خوزستان معرفی کرد.
از جمله علمای اهل هویزه:
به گفته راجر سیوری، خوزستان سرزمین مردمان هوزی یا حوزی (که استرابون و پلینیوس از آن به اسم اوزی ذکر کرده‌اند) است. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و حویزه منعکس‌کننده ساکنین این منطقه در زمان عیلامیان بوده‌است. واژهٔ اوز در عربی به صورت هوز و گاه به صورت حوز درآمده است. کلمه اهواز نیز در عربی جمع هوز یا حوز است و اهواز به معنای حوزی‌ها یا هوزی‌ها که در متون اسلامی به اسم مدینه الاهواز به معنای شهر هوزی‌ها آمده‌است و کلمهٔ حویزه هم بر وزن فُعیله به معنای حوز کوچک نیز از همین ریشه گرفته شده‌است.
این شهر توسط دبیس بن عفیف اسدی ساخته شد و در زمان خلیفه طائی ۳۸۱–۳۶۳ ه‍.ق / ۹۷۴–۹۹۱ م بازسازی شد
ویس (باوی)
ویس شهری از توابع شهرستان باوی است، که میان دو شهر شیبان و ملاثانی، در استان خوزستان، در جنوب غربی ایران واقع شده است.
در سال ۱۳۷۶ شهر ویس و مویلحه از توابع شهرستان باوی، اطراف اهواز در هم ادغام و به شهر تبدیل شده و به عنوان شهر ویس شناخته‌شدند. قبل از سال ۱۳۷۶ به بخش ویس که شامل ویس و شیبان و روستاهای تابعه بود معروف بود.
نام کهن ویس همانگونه که کتاب‌های باستانی پیداست، ویس بوده که اشاره به بانوی اشکانی که در این شهر قدمگاه دارد.
ویس (ابهام‌زدایی)
ویس به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
ملاثانی
ملاثانی شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان باوی در استان خوزستان است. این شهر در ۳۵ کیلومتری کلانشهر اهواز و در امتداد شرق رود کارون قرار گرفته‌است و دارای زمین‌های حاصل‌خیز، باغ‌های میوه و کشتزارهای وسیع مدرنیزه می‌باشد.
ملاثانی در گذشته به عنوان مرکز بخش باوی به حساب می‌آمد که در تاریخ ۳۱ خرداد ۱۳۸۹ با دستور ویژه رئیس‌جمهور و به دنبال ارائه درخواست مردم این منطقه از خوزستان، ارتقای این بخش به شهرستان به تصویب هیئت دولت رسید. این شهرستان به مرکزیت شهر ملاثانی و متشکل از دو بخش مرکزی ملاثانی و شیبان و ویس در سلسله مراتب تقسیمات کشوری جمهوری اسلامی به ثبت رسید.
شهر ملاثانی در مسیر جادهٔ اهواز - مسجدسلیمان و اهواز - شوشتر قرار گرفته‌است، و دارای اهمیت ارتباطی است. این شهر به چند قسمت ملاثانی قدیم (بلوار معلم) و جدید (کوی قدس یا گلن آباد)، کوی دانشگاه و … تقسیم می‌گردد.
در جلسه مورخ ۱۳۷۰۲٫۱۱ با توجه به اختیارات تفویضی هیئت وزیران (موضوع تصویب‌نامه‌شماره. ۹۳۸۰۸ت۹۰۷ مورخ ۱۳۶۸٫۱۰٫۲۴ هیئت وزیران، بنا به پیشنهاد شماره ۱۱۱۲۷٫۱٫۵٫۵۳ مورخ ۱۳۶۸٫۱۱٫۹ وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳)قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری مصوب ۱۳۶۲ روستاملاثانی (از توابع بخش مرکزی شهرستان اهواز در استان خوزستان) با حفظ محدوده کنونی خود به شهر تبدیل شده و به شهر «ملاثانی» نامیده شد. این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۰٫۲٫۱۸ به تأیید ریاست جمهوری رسید.
قافیه
قافیه، مشتق از قَفْوْ (بر وزنِ عفو)، به معنای پیروی کردن و در پی رفتن و همچنین پسِ گردنِ کسی زدن و ازپی‌رونده است. در فارسی آن را پساوند گویند، و اصطلاحی است در نظم و شعر. مثل: چشمان مستت ماه شب های من شده  سیاهی چشمت ، قاتل روز های من شده
«قافیه»، به کلمه یا حروفی که با تکرار کردن آن میتوان به شعر نظم بخشید . شرط آن‌که قسمت تکرارشونده مثل مانند: {خداوند نام و خداوند جای|خداوند روزی دِه رَهنمای} در اینجا ج‌ای و رهنم‌ای (آی) این دو قافیه هستند جزئی از کلمهٔ قافیه باشد و به آن الحاق نشده‌باشد. درضمن، اگر کل کلمه ـ و نه جزئی از آن ـ به یک معنی و از یک ریشهٔ واحد تکرار شود، به آن ردیف می‌گویند. آخرین حرف اصلیِ قافیه را «رَوی» می‌گویند؛ به‌عنوان مثال، در کلمات جام، وام، دام، نام و آرام، حرف «م» رَوی است.
معین در فرهنگ معین در مدخل «قافیه» نوشته‌است:
«ای نرگس پرخمار تو مست [/] دل‌ها ز غم تو رفت از دست.» قافیهٔ آن از آخر کلمه باشد تا به نخستین حرکتی که پیش از سواکنِ آن بود. پس قافیهٔ این شعر، دو حرف و حرکتی بیش نباشد و آن سین و تاء است و حرکت ماقبل آن؛ اما اگر حرفِ آخرین از کلمهٔ قافیه از نفْس کلمهٔ قافیه نباشد بلکه به‌علتی بدان ملحق شده‌باشد چنان‌که: «برخیّ چشم مستشان [/] و آن زلف همچون شَستشان.» که کلمهٔ اصلی در آخر این شعر، «مست» و «شَست» است و «شان» ازبهر اضافتِ جماعت بدان ملحق شده‌است. قافیهٔ آن از آخر کلمه باشد تا به نخستین حرکتی که پیش از سواکنِ حروفِ نفْسِ کلمه باشد.»
در نظم، کلمهٔ قافیه در انتهای بیت‌ها می‌آید یا مصراع مطلع غزل، و البته چنانچه شعر دارای «ردیف» باشد، کلمهٔ قافیه قبل از «ردیف» قرار می‌گیرد. به بیتی که هر دو مصراع آن قافیه داشته‌باشد مُصَرَّع می‌گویند.
«انواع قافیه، به‌اعتبار تقطیع، پنج است به‌اجماعِ اهل عرب و فارس: مترادف، متدارک، متکاوس، متواتر و متراکب. بعضی، این الفاظ را «القاب قوافی» می‌گویند و بعضی حدود قافیه گویند.» گلاب است گویی به جویش روان/ همی شاد گردد زبویش روان
در شعر نو، ازآن‌جاکه طول مصراع‌ها و بیت‌ها یک‌سان نیست و کلمهٔ قافیه با نظم مشخصی تکرار نمی‌شود، قافیه با تعریف سنتی آن همخوانی ندارد، اما به‌هرحال شاعران نوگرا نیز از قافیه در شعرهایشان استفاده می‌کنند، اما این قافیه بدون نظم و قاعدهٔ ازپیش‌تعیین‌شده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. احمد شاملو در مصاحبه با ناصر حریری دراین‌باره می‌گوید: «می‌توان از قافیه توقع ارجاع‌دهندگی داشت؛ یعنی خواننده را بی‌درنگ ازطریق قافیه به کلمهٔ خاصی که مورد نظر است توجه داد. حضور نامنتظَرش می‌تواند در القاء موسیقایی شعر هم بسیار کارساز باشد. حتی در پاره‌ای موارد، تمام بارِ ساختاریِ شعر را به دوش می‌کشد.»
سرعت صوت
سرعت صوت فاصله‌ای است که یک موج صوتی در مدت زمان یک ثانیه در یک سیال می‌پیماید. سرعت صوت مشخص می‌کند که این موج در بازهٔ مشخصی از زمان چه مسافتی را طی می‌کند. در هوای خشک و در دمای ۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۶۸ درجهٔ فارنهایت)، سرعت صوت ۳۴۳ متر بر ثانیه (۱٬۱۲۵ فوت بر ثانیه)، ۱٬۲۳۴ میلی ماخ بر ساعت (۶۲۶٫۳ مایل بر ساعت یا ۱٬۲۳۵ کیلومتر بر ساعت) یا به‌طور تقریبی، یک کیلومتر در سه ثانیه یا تقریباً یک مایل در پنج ثانیه و برابر با یک ماخ است. هر ۱٬۲۳۴ میلی ماخ بر ساعت یک ماخ نامیده می‌شود. در دینامیک سیالات، سرعت صوت در یک سیال (گاز یا مایع)، به عنوان یک ابزار حساب‌گری نسبی خود سرعت استفاده می‌شود. سرعت یک شیئ (فاصله بر زمان) تقسیم بر سرعت صوت در سیال به عنوان عدد ماخ شناخته می‌شود. اشیایی که با سرعت بیشتر از یک ماخ حرکت می‌کنند، در سرعت‌های فراصوت حرکت می‌کنند.
سرعت صوت در یک گاز ایدئال، مستقل از فرکانس است (این جمله نیاز به ذکر منبع دارد) و تابعی از ریشهٔ دوم دمای مطلق است ولی به فشار یا چگالی آن گاز وابسته نیست. برای گازهای مختلف، سرعت صوت به‌طور معکوس به ریشهٔ دوم میانگین جرم مولکولی گاز بستگی دارد.
در گفت‌وگوهای مرسوم روزمره، منظور از سرعت صوت، سرعت موج صوتی در سیالِ هوا است. با این حال، سرعت صوت از یک ماده به مادهٔ دیگر متفاوت است. صوت در مایعات و جامدات نامتخلخل سریع‌تر از هوا، حرکت می‌کند. می‌توان گفت سرعت صوت در آب حدود ۴٫۳ برابر (۱٬۴۸۴ متر بر ثانیه) و در آهن تقریباً ۱۵ برابر (۵٬۱۲۰ متر بر ثانیه) سرعت آن در هوای ۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد است.
سرعت صوت در فلزات و جامدات، مایعات، درون محیط‌هایی که فشردگی هوای آن‌ها نسبت به محیط آزاد بیشتر است، مناطق سرد و مرطوب و پست‌تر از دریا، مناطق سرد و مرطوب در کنار دریا، مناطق سرد و مرطوب بالاتر از دریا، مناطق مرطوب بالاتر از دریا نسبت به هوای آزاد در حالت عادی به ترتیب ذکر شده بیشتر است. صوت از محیط‌هایی که مادی نیستند (در آنجا ماده وجود ندارد) نمی‌تواند عبور کند.
فرمول سرعت صوت در دماهای مختلف:
V = V0 + 0.6TC
در این فرمول V0 سرعت صوت در دمای صفر درجه که برابر با ۳۳۱٫۲ است و TC برابر است با دمای مورد نظر
ناحیه پاراماریبو
پاراماریبو یکی از استان‌های کشور سورینام است.
این استان شامل پایتخت پاراماریبو و حومهٔ آن است.
استان پاراماریبو دارای جمعیت ۲۲۰,۰۰۰ نفر و مساحت ۱۸٣ کیلومتر مربع است.
این منطقه در ابتدا در سدهٔ ۱۷ هفدهم میلادی با ساختن قلعهٔ ویلاوبی بوسیلهٔ انگلیسها استعمار شد.
پس از آن این قلعه در دست هلندی‌ها افتاد و هلندی‌ها نام قلعه را به قلعهٔ زیلاندیا مبدل کردند.
ناحیه و شهر پاراماریبو همچنان یا زیر حکم انگلیس‌ها یا هلندی‌ها بوده، تا اینکه قرارداد بردا پس از دومین جنگ انگلیسی – هلندی، تمام سورینام را به هلند واگذار کرد.
ترجمه از نسخهٔ انگلیسی ویکی‌پدیا.
ادبیات داستانی آخرالزمانی و پسا-آخرالزمانی
ادبیات داستانی آخرالزمانی و پَسا-آخرالزمانی گونه‌ای از ژانرهای علمی-تخیلی، خیال‌پردازی علمی، پادآرمان‌شهر و وحشت است که در آن تمدن زمین (یا سیارۀ دیگری) نابودشده یا در حال فروپاشی است. آخرالزمان ممکن است رویدادی اقلیمی، مانند اثر گریز گلخانه‌ای؛ نجومی همچون یک رویداد برخوردی؛ مخرب، مانند هولوکاست هسته‌ای یا کاهش منابع؛ پزشکی، مانند همه‌گیری طبیعی یا دست‌ساز؛ آخرالزمان مانند روز حساب، ظهور دوم و رگناروک؛ یا خیال‌انگیزتر، مانند آخرالزمان زامبی، تصاحب هوش مصنوعی، تکینگی فناوری، تبه‌ژن‌شناسی یا حمله بیگانگان باشد.
ادبیات آخرالزمانی و اسطوره‌ای در جوامع مختلف باستانی بابلی و یهودی وجود داشته که به پایان جهان و جامعه بشری پرداخته، مانند حماسه گیلگمش مربوط به ۲۰۰۰–۱۵۰۰ سال پیش از میلاد.
اولین رمان آخرالزمانی در اوایل سدهٔ نوزدهم نوشتهٔ مری شلی به‌نام آخرین فرد منتشر شد.
این ژانر پس از جنگ جهانی دوم یعنی زمانی که امکان نابودی جهانی به‌وسیله جنگ‌افزار هسته‌ای به عرصهٔ بحث همگانی وارد شد محبوبیت یافت. با این حال ردّ عمده رمان‌های پسارستاخیزی را می‌توان از اوایل سدهٔ نوزدهم یعنی زمانی که مری شلی رمان آخرین فرد را منتشر کرد یافت.
بیوپانک
بایوپانک واژه‌ای که از ترکیب سرواژه‌های بیوتکنولوژی (زیست‌فناوری) و پانک (شخص ضداجتماعی) ساخته شده‌است، نام زیرسبکی از ژانر علمی-تخیلی است. بخش دوم کلمه از نام سبکی در موسیقی گرفته شده‌است و اشاره به جوانانی دارد که با هنجارهای جامعه در جنگ و خواستار بر هم زدن وضع موجود بودند.
موجودات دنیاهای بایوپانک تغییر یافته هستند، اما نه با ابزار سایبرنتیک (چون سایبرپانک) بلکه با افزودنی‌های فناوری زیستی و تغییرات ژنتیکی. به عبارتی می‌توان گفت بایوپانک عبارت است از زیرسبکی پادآرمان‌شهری از سبک علمی-تخیلی که در آن پیشرفت‌های علمی در زمینهٔ بیولوژی و به خصوص در اکثر موارد ژنتیک با زوال جامعه همراه شده‌اند.
مهم‌ترین نویسندهٔ این ژانر را می‌توان پاول دی فیلیپو (Paul Di Filippo) دانست، چه نام مجموعه داستان خود را ریبوفانک (ribofunk) نهاده. ریبو را از سر نام اسید دزوکسی ریبونوکلئیک (DNA) گرفته‌است. اگرچه این نام شباهت تامی به سایبرپانک دارد اما به آن اندازه شهرت نیافته‌است.
سایفایکو
نخستین بار این کلمه را تام برینک در مطلبی با عنوان مانیفست سایفایکو (Scifaiku Manifesto) در سال ۱۹۹۵ ساخت و بلافاصله مورد پذیرش طرفداران ادبیات علمی‌تخیلی قرار گرفت. پس از آن در سایت www.scifaiku.com سایفایکوهای بسیاری از جمله خود تام برینک قرار گرفت و در وب‌گاه‌های دیگر نیز علاقه‌مندان، به انتشار سایفایکو پرداختند. با این همه، پیش از آن که مانیفست سایفایکو نوشته شود، هایکوی علمی‌تخیلی در کتاب‌های متعددی به کار رفته بود. نخستین بار در ژوئیهٔ ۱۹۶۲، کارِن کروز آندرسون (Karen Kruse Anderson) در مجلهٔ خیال‌پردازی و علمی‌تخیلی (the Magazine of Fantasy and Science Fiction) مطلبی با عنوان «شش هایکو» منتشر کرد. در زیر یکی از سایفایکوهای او را می‌بینید:
در سال ۱۹۷۶ نیز تری پرچت در رمانی به نام سمت تاریک خورشید یکی از فصول داستان را با این هایکوی علمی‌تخیلی آغاز می‌کند:
در سال ۱۹۷۹ نیز در مجلهٔ علمی‌تخیلی آیزاک آسیموف سلسله‌مطالبی با نام «هایکو برای ال۵» منتشر شد.
همچنین فصلنامه ای بنام سایفایکویست به صورت منظم منتشر می شود که در آن علاوه بر گونه های مختلف شعر علمی تخیلی، سایفایکوهای زیادی نیز منتشر می شود. شماری از سایفایکوهای سینا سنجری شاعر ایرانی در این فصل نامه منتشر شده است. سایت های اینترنتی مختلفی نیز به این گونه شعر علمی تخیلی می پردازند.در ایران، سایفایکو در جلسات حضوری بعد هفتم و توسط حسین شهرابی معرفی شد. پس از او شاعران و منتقدانی همچون سید احمد نادمی و سینا سنجری با نوشتن مقاله و سرودن سایفایکو به این قالب پر و بالی بخشیدند. نخستین بار سینا سنجری در کتاب اکالیپتوس تنها تعداد زیادی شعر در قالب سایفایکو به چاپ رساند. در همین کتاب مقاله ای در معرفی این قالب درج شده است. سید احمد نادمی نیز مقالاتی به زبان فارسی در مورد سایفایکو نوشته است. حمیدرضا شکارسری بر یکی از سایفایکوهای سینا سنجری نقد نوشته است.
گاتاکا
گاتاکا عنوان فیلمی در ژانر علمی-تخیلی به نویسندگی و کارگردانی اندرو نیکول و محصول سال ۱۹۹۷ ایالات متحده آمریکا است. این فیلم پادآرمانشهری بسیار به مفاهیم بیوپانک می‌پردازد، و بازیگران مشهوری چون ایثن هاک، اوما تورمن، جود لا، لورن دین و ارنست بورگناین در آن به نقش‌آفرینی می‌پردازند.
"The human spirit has no gene"
«روح بشر ژنی ندارد.»
داستان فیلم در جامعه‌ای اتفاق می‌افتد که اگر چه در آن تبعیض بر اساس توانایی‌هایی ژنتیکی افراد بد شمرده می‌شود، اما شناسنامهٔ ژنتیکی برتر کلید اصلی پیشرفت و پذیرفته شدن در جامعه‌است. افرادی که با مهندسی ژنتیک اصلاح شده‌اند را "معتبر" (Valid) و دیگران را "نامعتبر" (In-Valid) می‌شمارند. تنها معتبرها می‌توانند به جایی برسند و نامعتبرها ناچار مجبورند به کارهای سطح پایین‌تر قناعت کنند.
وینسنت فری‌من (ایتان هاوک)، «نامعتبر» ی است که آرزو دارد فضانورد شود. حتی اگر مشکل "اعتبار" هم نبود قلب او مشکل دار، و عمر او که ۳۰.۲ سال پیش‌بینی شده، به او این اجازه را نمی‌دهد. اما عزم پرواز در او محکم‌تر از این‌هاست. او برای وارد شدن به مرکز آموزش فضانوردی گاتاکا متوسل به حیله می‌شود. حیله‌ای که آن را "روش نردبان" می‌خوانند: او با استفاده از نمونه‌های خون و ادرار ورزشکار معتبر قطع نخاعی به نام جروم یوجین مورو (جود لا) و چندین جراحی، خود را به جای او جا می‌زند و از گاتاکا پذیرش می‌گیرد.
وینست هر روز بدنش را قشو می‌کشد تا پوست و موی اضافه بریزد و باعث لو رفتن او نشود. یوجین هم برای او نمونه‌های زیستی فراهم می‌کند تا همچنان بتواند به جروم بودن وانمود کند.
نزدیک به پایان دورهٔ آموزشی وینست، قتلی در مرکز رخ می‌دهد و مژهٔ خود وینست در صحنه یافت می‌شود و شکاری برای یافتن او که اکنون در قالب جروم مورو فرورفته‌است آغاز می‌شود. شکاری که زندگی او را شکل خواهد داد…
جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی
جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی جایزه‌ای است که هرساله از سوی آکادمی اسکار به بهترین پویانمایی داده می‌شود. جایزه اسکار از ۱۹۲۹ اهدا می‌شده‌است، اما جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی اولین بار در سال ۲۰۰۱ اهدا شد.
الگوی طراحی
الگوهای طراحی الگوها و مستنداتی از روش‌های حل برای مشکلات رایج در برنامه‌نویسی شیءگرا هستند. این الگوها ابتدا توسط "کریستوف الکساندر" ارائه شد و سپس از سوی گروهی موسوم به "دسته چهار" یا به اختصار GOF مورد طبقه‌بندی قرار گرفت و تحت عنوان کتابی به نام "الگوهای طراحی" در سال ۱۹۹۴منتشر شد.
کریستوف الکساندر الگوی طراحی را راه حلی برای مسایلی می‌داند که دایماً در محیط اطراف رخ می‌دهد، از این رو می‌توان بدون دوباره کاری در آینده مسایل را با سرعت بالاتری حل نمود.
در طراحی نرم‌افزارهای مختلف مسایلی دایماً بروز می‌یابند که در پروژه‌های قبلی، که حتی دارای قلمرو کاربردی مختلفی هستند، نیز وجود دارند. راه حل موجود برای این روش‌های غالباً یکسان است و یافتن طراحی مناسب برای این موارد تکراری وقت‌گیر و هزینه‌بر است. از این رو می‌توان راه‌حل‌هایی را ارائه نمود که مسایل را ساده نماید. از طرفی روح برنامه‌نویسی شیءگرا بر مبنای قابلیت باز-استفادگی و جز-محوری است، موجب ایجاد برنامه‌هایی قابل استفاده در آینده خواهد شد. اریک گاما ،ریچارد هلم، رالف جانسون، جام ولیسایدز که بعدها به دستهٔ۴ معروف شدند در سال ۱۹۹۴ کتاب الگوهای طراحی را به همراه مقدمه‌ای از سوی گریدی بوش به رشتهٔ تحریر درآوردند. این کتاب به دسته‌بندی ۲۳ الگوهای طراحی می‌پرداخت که تا آن زمان ابداع شده‌بودند. گریدی بوش در مقدمهٔ کتاب "الگوهای طراحی" از الگوهای طراحی به عنوان راه حلی برای ایجاد سیستم‌های پیچیده نام می‌برد و از آن به عنوان زبانی نام می‌برد که می‌تواند بر روی دامنه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گیرند.
گاما و همکارانش از ارایهٔ روش تصویری برای هر الگو خودداری نمودند. به جای آن از روش توصیف نوشتاری آبوت استفاده نمودند. هر الگو دارای یک قالب است که عبارتند از:
این ۲۳ الگوی طراحی، در ۳ گروه زیر دسته‌بندی می‌گردند:
بمل
بِمُل یکی از علامات تغییردهنده است که قبل از نُت‌ها گذارده می‌شود. این علامت صدای نُت را نیم‌پرده پایین می‌آورَد؛ و آن را با نماد «♭» نشان می‌دهند. به‌عبارت‌دیگر، صدای نُت را نیم‌پرده بم می‌کند. بِمُل در تقابل با دیِز است. (در پیانو: بِمُل شستی سیاه رنگ ما قبل (بم‌تر یا پایین‌تر) شستی سفید مورد نظر است) علامت بِمُل صدای نُت را نیم‌پردهٔ کروماتیک بم‌تر و علامت دیز صدای نت را نیم‌پردهٔ کروماتیک زیرتر می‌کند. وقتی علامت بمل در ویولون بعد از نتی قرار بگیرد، باید نزدیک‌ترین شستی‌های سیاهی را که سمت چپ آن نت قرار دارد بزنیم.
اگر عمل پایین‌آوردن نت چهارم با نیم‌پرده (بمل کردنِ سی) را تا پیداشدن هفت بمل ادامه دهیم، گام‌های بمل‌دار: فا، سی بمل، لا بمل، رِ بمل، سُل بمل، دو بمل بزرگ، و به‌ترتیب بمل‌ها سی، می، لا، رِ، سُل، دو، فا، پیدا می‌شوند.
در گام دو ماژور، فاصلهٔ میان نت‌های «دو» تا «رِ بمل»، یعنی از C تا D را دوم کوچک می‌گویند که معادل نیم‌پرده است.
در برابر دیِز و بمل، سُری و کُرُن نیز برای یک‌چهارم پرده‌ها در موسیقی است که بیشتر برای نت‌نویسی سازهای زهی استفاده می‌شود.
دیز
دیِز علامتی است که اگر در کنار هر نتی قرار بگیرد صدای آن نت را نیم‌پردهٔ کروماتیک بالا می‌برد یا اصطلاحاً زیرتر می‌کند. علامت دیِز در موسیقی «♯» است.
علامت دیز صدای نت را نیم‌پردهٔ کروماتیک زیرتر و علامت بمل صدای نت را نیم‌پردهٔ کروماتیک بَم‌تر می‌کند. در پیانو وقتی علامت دیز قبل از نتی قرار بگیرد، باید نزدیک‌ترین شستی سمت راست (سیاه یا سفید) را بزنیم. در گیتار نیز هر گاه علامت دیز قبل از نتی آمد بایستی دست چپ را یک فرت به جلو بیاوریم
دیوماهی زگیل‌دار
دیوماهیان زگیل‌دار (Ceratiidae) خانواده‌ای از ماهیان هستند که در ژرفای اقیانوس زندگی می‌کند. سیراتیده در زبان یونانی به معنای شاخ‌دار است که به اندام زیست‌تابی اغوا کننده‌ای که بر پیشانی این ماهی تابش می‌کند اشاره دارد.
این ماهی در گسترهٔ بزرگی و در تمام اقیانوس‌ها یافت می‌شود، از سرزمین‌های استوایی تا سرزمین جنوبی. این ماهی‌ها بزرگ و دراز هستند. جنس مادهٔ بزرگترین گونه یعنی Krøyer's deep sea angler fish (نام علمی: "Ceratias holboelli") به ۱٫۲ متر می‌رسد. بر عکس، جنس نر این ماهی بسیار کوچک‌تر است و به ۱۴ سانتی‌متر می‌رسد و مانند دیگر ماهی‌های خانوادهٔ سیراتیده، در بیشتر عمر خود انگل‌وار به یک ماهی ماده می‌چسبد.
ماهی نر تا نوجوانی زندگی مستقل دارد و بسیار کوچک است (حداکثر ۱٫۳ سانتی‌متر) و آروارهای منقارمانند و بی‌دندان دارد. پس از بلوغ، یک یا چند ماهی نر خود را به یک ماده می‌چسبانند و کم کم دستگاه گردش خون آن دو ادغام می‌شود. این آمیژگی ژنتیکی به نر امکان می‌دهد در حالی که بقیه بدنش کاهیده می‌شود، خایه‌های بزرگی پیدا کند. دیوماهیان زگیل‌دار تنها موجودات شناخته شده‌ای هستند که در چرخه زندگی زیستی خود به طور طبیعی آمیژگی دارند.
تسوکومگامی
تسوکومُگامی (付喪神 "ارواح ابزارها (ساختهٔ انسان)") نوعی روح یا دیو در افسانه‌های ژاپنی است. "تسوکومگامی" از وسایلی درست می‌شود که صد سال عمر کرده باشند. هر چیزی (از شمشیر تا حتی اسباب بازی) ممکن است در صدمین زادروزش زنده و به "تسوکومگامی" محول شود. ملاحظه شود که "تسوکومگامی" موجودی زنده است و دارای روح است نه اینکه وسیله‌ای افسون‌شده است .
بر اساس ابزار و روش رفتار با آن ابزار و وضعیت آن، شکل "تسوکومگامی‌ها" به‌صورتی کلی از هم دیگر مختلف است . بعضی انواع "تسوکومگامی" که مثلاً از فانوس کاغذی یا سرپائی درست می‌شود، ممکن است دارای پارگی یا شکاف باشد که به صورت چشم یا دندان‌های تیز در می‌آید، و نمایش ترسناک داشته باشد. ابزاری دیگر، مثلاً تسبیح یا استکان، می‌تواند "تسوکومگامی‌هائی" بشکل دوستانه و مهربان در آید.
معمولاً "تسوکومگامی" بی‌ضرر و شوخ‌طبع است و بیشترین مشکلی که بسازد اینست که وی گاه‌وبیگاه مردم را هدف شوخی‌هایش قرار می‌دهد. اما در موقعیت‌هائی دیگر، اگر معاملهٔ با "تسوکومگامی‌ها" قبل از زنده شدن بد باشد یا اینکه مالکشان بی‌معنی آنها را دور انداخته باشد، "تسوکومگامی‌ها" یکدست شده و از مالکشان انتقام می‌گیرند. برای جلوگیری از این انتقام، تا امروز مراسم جینجا، مانند ""هاری کویُو"" برپا می‌شود، و در این مراسم ابزارهای شکسته و بی‌فایده را تسلیت می‌کنند.
گفته می‌شود که ابزارهای مدرن به "تسوکومگامی" تغییر نمی‌یابد؛ چرا که گفته می‌شود که می‌توان با الکتریسیته "تسوکومگامی‌ها" را دفع کرد و راند. اضافه بر آن، ابزارهای مدرن معدودی به مدت صد سال استعمال می‌شود.
با اینکه عموماً پنداشته می‌شود که آنها آفریده‌های اسطوره‌ای کهن هستند، در واقع تقریباً همهٔ "تسوکومگامی‌های" معروف ساختهٔ هنرمندان عصر ادو هستند. مشهورترین این هنرمندان تری یاما سکیئن است، ولی بسیاری از هنرمندان دیگر هم مخلوقات "تسوکومگامی" دیگری را اضافه کردند.
اباکه
اُباکِه (お化け) یا باکِمُنو (化け物) (گاهی هم اُباکِمُنو) رده‌ای از هیولا یا ارواح در فولکلور ژاپنی است. معنی لفظ به لفظ آن "چیزی که دگرگون می‌شود" است، و به خاصیت تحوّل و دگرگونی "اباکه" اشاره می‌کند.
هویت اصلی "اباکه" می‌تواند جانور (مانند روباه، راکون، گورکن، ...)، گیاه یا جمادات باشد که در شینتو و دیگر معتقدات آنیمیزم دارای روح هستند. روح مربوط به وسایل و ابزار خانگی خود رده‌ای از "اباکه" است و به نام تسوکومگامی معروف است.
"اباکه" معمولاً خود را به شکل انسان تغییر قیافه می‌دهد یا خود را به صورت ترسناکی نمایان می‌کند. در استخدام عامیانه، هر منظر عجیب و غریب را "اباکه" یا "باکمنو" نام می‌دهند، حتی اگر اعتقاد نباشد که واقعاً "اباکه" باشد.
به علت جمعیت ژاپنی مهاجرت‌کننده که در جزایر هاوائی زندگی می‌کند، امروزه مصطلح "اباکه" را در زبان و فرهنگ مردم هاوائی را می‌توان ملاحظه کرد، که یکی از آن‌ها دیدن بسیار "کاپا" می‌باشد.
شهرستان دره‌شهر
شهرستان دره‌شهر یکی از شهرستان‌های غربی ایران و کوهپایه‌ای کبیرکوه از سلسله کوه‌های زاگرس و مرکز آن شهر دره‌شهر است. شهرستان دره‌شهر از شرق و جنوب شرقی با شهرستان‌های کوهدشت، رومشکان و پل دختر استان لرستان و اندیمشک خوزستان همجوار است و از شمال، شمال غرب و جنوب غربی به دیگر شهرستان‌های استان ایلام محدود می‌شود. شهر تاریخی ماداکتو یا سیمره (شهر قدیمی دره‌شهر) در امتداد ضلع جنوبی شهر کنونی دره‌شهر واقع شده‌است.
این شهرستان دارای سه بخش و شش دهستان است: شهر: دره‌شهر شهر: ماژین
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان دره شهر در سال ۱۳۹۰ برابر با ۵۹٫۵۵۱ نفر بوده‌است.
طرح‌هایی که در سال ۱۳۸۷/ ۲۰۰۸ م در این شهرستان به بهره‌برداری رسیدند عبارتند از: بهره‌برداری از مخزن ۵ هزار مترمکعبی آب شرب دره‌شهر، طرح تولید کود شیمیایی، طرح تولید شن و ماسه در حوزه دره‌شهر، روکش و آسفالت جاده دره‌شهر، آبدانان در حوزه شهرستان دره‌شهر، آسفالت راه روستای موسی به سمت خوش‌قدم (واقع در شهرستان بدره)، آسفالت راه امامزاده پیرمحمد (واقع در شهرستان بدره)، آسفالت راه روستای آرمو، کارگاه ساخت قطعات پلاستیکی و کارگاه ساخت بلوک دیواری.
شهرستان ایلام
شهرستان ایلام، پرجمعیت‌ترین شهرستان در استان ایلام است. مرکز این شهرستان، شهر ایلام است.
شهرستان ایلام از شمال با شهرستان سیروان، از شمال غربی با شهرستان چوار، از جنوب غربی با شهرستان مهران، از جنوب با شهرستان ملکشاهی و از شرق با شهرستان بدره همسایه است.
شهرستان ایلام دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
جمعیت شهرستان ایلام براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۲۴٬۵۹۰ نفر بوده‌است.قلعه والی ایلام رضا قلی محجوبی- بنای قلعه والی
پهله (دهلران)
پَهله شهری در استان ایلام ایران است. این شهر مرکز بخش زرین‌آباد شهرستان دهلران است. پهله در ۱۰۴ کیلومتری جنوب خاوری شهر ایلام واقع شده‌است.
در حال حاضر وسعت این شهر بالغ بر ۱۱۴ هکتار می‌باشد. پارک جنگلی ملت در سال ۱۳۶۹ به وسعت ۶ هکتار در شمال این شهر و در دامنه تپه‌های زیبایی واقع شده‌است بخشی از این پارک اخیراً به تفرجگاه مردم تبدیل شده‌است.
پارک بعث از پارکهای زیبای این شهر در سال ۱۳۷۲ تأسیس شده‌است. همچنین در سال ۱۳۷۴ پارک شهید حسین فهمیده در این شهر احداث شد.
بیشینه دمای این شهر ۴۴ و کمینه آن ۵- درجه سانتیگراد است.
ظاهراً نام این شهر هم‌ریشه با پَهلَوْی و پارت است که یکی از معانی آن شهر می‌باشد. شهر امروزی پهله در قدیم جزئی بود از سرزمین پهله (جبال، کوهستان زاگرس) و احتمالاً به همین خاطر نام پهله بر روی آن مانده‌است.
در جنگ ایران و عراق شهر پهله آسیب فراوان دید و پس از بازسازی نام آن که پس از انقلاب اسلامی به زرین‌آباد تغییر یافته بود مجدداً پهله شد.
شهر پهله در دشتی با شیب ملایم به سوی رود دجله قرار دارد. دیدنی‌های شهر و پیرامون آن: امامزاده سید حسنی (فرزند سید فخرالدین) در فاصله ۱۳ کیلومتری شمال بهله امامزاده محمد و بی بی زینب در ۷ کیلومتری غرب شهر پهله ساختمان این امامزاده که شکل مخروطی ویژه‌ای دارد مربوط به دوران سلجوقی است. قلعه شیاخ (شیاق، شیاخ) در غرب چهله که مربوط به ۱۹۰۰ سال قبل است. قلعه زنجیره در جنوب غرب شهر بهله خرابه‌های باستانی مسیر جاده بهله- دهلران باغات زیبای گوراب و میمه بارک جنگلی ملت به مساحت ۶ هکتار در دامنه کوه‌های شمالی شهر
جدول: مختصات و ارتفاع، پیش‌شماره
مزدا
مزدا (به ژاپنی: マツダ株式会社) شرکت خودروسازی ژاپنی چندملیتی است، که در سال ۱۹۲۰ توسط جوجیرو ماتسودا تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهرستان آکای، هیروشیما، ژاپن قرار دارد.
این شرکت در سال ۲۰۱۶ بالغ بر یک میلیون و ۵۰۰ هزار خودرو تولید نمود. در سال ۲۰۱۸ مزدا در جایگاه پانزدهم از بزرگترین تولیدکنندگان خودرو در جهان قرار داشته‌است.
جوجیرو ماتسودا بنیانگذار خودروسازی مزدا با الهام از اهورامزدا و با توجه به تشابه اسمی نام خانوادگی وی با واژه مزدا، این نام را بر نخستین محصول خود گذاشته است. بر پایه اظهارنظر وب‌گاه رسمی مزدا دلیل نام‌گذاری این شرکت اینطور بیان شده‌است: «نام شرکت مزدا برگرفته از نام اهورامزدا خدای نخستین تمدن‌های غرب آسیا در ایران است. ما اهورامزدا را به خدای خرد، اندیشه و هماهنگی تفسیر کردیم. به‌عنوان منشأ هر دو تمدن شرقی و غربی و همین‌طور به عنوان نمادی از فرهنگ خودرو. این آمیختگی از تمایل به دستیابی به صلح جهانی و توسعه صنعت خودرو انجام شد.
شرکت مزدا به‌عنوان تولیدکننده ابزار و ماشین‌آلات در سال ۱۹۲۰ پایه‌گذاری شد و از سال ۱۹۳۱ به تولید خودرو نیز پرداخت. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم برای ارتش ژاپن تولید اسلحه و جنگ‌افزار نمود. نخستین خودرو دارای چهار چرخ این شرکت با نام مزدا۳۶۰ در سال ۱۹۶۰ وارد بازار شد.
خودروهای سواری و وانت‌های مزدا از دهه هفتاد میلادی وارد ایران شدند. مزدا ۹۲۹ کوپه به یکی از خودروهای کوچک و پرطرفدار آن زمان تبدیل شد. همچنین وانت‌های مزدا نیز از آن زمان تاکنون در ایران مورد استفاده بوده‌اند.
بیران‌شهر
بیران‌شهر یکی از شهرهای استان لرستان است. این شهر مرکز بخش بیرانوند از توابع شهرستان خرم‌آباد است و در منطقه‌ای کوهستانی و سردسیر در مرکز لرستان و در شمال شرقی خرم‌آباد قرار گرفته‌است.
این بخش در دره‌های تنگ از رشته کوه‌های زاگرس قرار دارد و جاده‌ای آن را از جنوب به خرم‌آباد و از شمال به بروجرد وصل می‌کند. بیران‌شهر آب و هوایی کوهستانی با زمستانهای سرد و برفی و تابستانهای معتدل دارد. شغل مردمانش بیشتر کشاورزی و دامپروری است. جمعیت بیران‌شهر بنا بر سرشماری سال ۱۳۹۰ خورشیدی ۱٬۴۰۹ نفر بوده‌است. رودخانه هُرو که در زبان محلی به آن باوالی می‌گویند آن را به دو بخش تقسیم کرده‌است. این شهر در دامنه کوهی کوچک به نام کمرزرد قرار دارد و در سال‌های اخیر به سمت جنوب و دامنه کوه «کلاته پلنگ» کشیده شده‌است. مناطق تفریحی و گردشگری دیگری چون آبسرده، گردکانه، گل زرد و سراب‌های الیاس، بیدهل، بی مصرف ، پیرماهی، نرم ... همچنین آثار فرهنگی و تاریخی دیگری چون قلعه رحیم،منصور،کاسیان،قنبر،علی بخش و تپه‌های باستانی و تاریخی متعددی ازه جمله سوسن،شیرخان،کرنوکر و گجی می‌باشد . رودخانه هرو (Horo) که در زبان محلی به آن باوالی (BoEli) می‌گویند آن رابه دو بخش تقسیم کرده‌است.
نام بیران‌شهر در گذشته چَقَلوندی بود. چَقَل در زبان لری به معنای شغال است. در دی ماه ۱۳۹۰ با تصویب هیئت وزیران، نام شهر چغلوندی به بیران‌شهر و نام بخش چغلوندی به بخش بیرانوند تغییر کرد. دلیل این تغییر نام، درخواست‌های مکرر بومیان منطقه که اکثراً از طایفه بیرانوند هستند بوده‌است. طبق تحقیقات و پیگیری‌های یک خبرنگار، در آن مصوبه هیئت دولت یک غلط املایی باعث شد بسیاری از مردم نام جدید بخش چغلوندی را «بیراوند» بدانند. در صورتی که نام صحیح جدید این بخش «بیرانوند» است و ترکیب «بیراوند» از نظر زبان شناسان صحیح نمی‌باشد و هیئت وزیران نام بیرانوند را به تصویب رسانده است.
جاذبه‌های گردشگری استان کرمان
کرمان یکی از پنج استان تاریخی ایران است که مکان‌های گردشگری زیادی دارد.
زیارت گاه امامزاده سلطان سید احمد(درب بهشت) تپه باستانی یحیی (بافت) خانه ایرانمنش‌ها (بافت) چهارطاقی ساسانیان (ارزوئیه) قلعه افشارها (بافت) قلعه کردعلی (بافت) باغ سنگی (سیرجان) مقبره راجی کرمانی (کرمان) عمارت موسی خانی (شهربابک) امامزاده فقیه الدین (بزنجان بافت) ومنطقه زیباودیدنی گوغرکه بواسطه ارتفاع بیش از 3000متری ازسطح دریا لقب بام کرمان را یدک میکشداز دیگر مکانهای دیدنی استان کرمان به شمار می‌روند
دایره واحد
دایره واحد، دایره‌ای به شعاع واحد است. معمولاً و به خصوص در مثلثات، دایرهٔ واحد دایره‌ای است با شعاعی به طول ۱ که مرکز آن نقطهٔ (۰،۰) در دستگاه مختصات دکارتی در صفحه اقلیدسی است. با استفاده از این دایره‌ی ساده می‌توان نسبت‌های مثلثاتی را به بدست آورد.
اگر (x٫y) نقطه‌ای بر روی دایره واحد در ربع اول باشد آنگاه x و y طول ضلع‌های مثلث قائم‌الزاویه با وتری به طول یک هستند؛ بنابراین بر اساس قضیه فیثاغورس، x و y در معادلهٔ formula_1 صدق می‌کنند. این معادله، معادلهٔ دایره‌ای به شعاع ۱ و مرکز مبدأ مختصات است که هر نقطه‌ای روی دایرهٔ واحد در آن صدق می‌کند.
هم‌چنین با استفاده از مفهوم دایره‌ی مثلثاتی می‌توان طول‌ها و زوایا را در اشکال هندسی بدست آورد.
formula_4 زاویه‌ای است که خط گذرنده از Z و مبدأ مختصات با جهت مثبت محور Xها می‌سازد.
جهت مثبت دایره مثلثاتی را مخالف جهت حرکت عقربه‌های ساعت در نظر می‌گیرند.
نقطه‌ای مانند formula_5 با مختصات formula_6 بر روی محیط دایره در نظر بگیرید (شکل روبرو). طبق تعاریف سینوس و کسینوس می‌دانیم که formula_7 و formula_8. از طرفی برای مثلث قائم‌الزاویه formula_9 که وتر آن یک واحد است، داریم formula_10 که این رابطه یکی از پایه‌ای‌ترین مفاهیم مثلثات است.
با توجه به خواص دایره مثلثاتی و از آنجا که توابع سینوس و کسینوس متناوب هستند خواهیم داشت:
در دایره مثلثاتی با شناخت محورها و رسم آن‌ها به راحتی می‌توانیم مقادیر زوایای مختلف و علامت آن‌ها را پیدا کنیم. در دایره مثلثاتی محور طول‌ها محور کسینوس‌ها نامیده می‌شود و محور عرض‌ها محور سینوس ها. اگر از سمت راست و از فاصله یک واحدی مرکز دایره مثلثاتی (نقطه A در شکل روبه رو) خطی به موازات محور سینوس‌ها رسم کنیم، این خط محور تانژانت‌ها نامیده خواهد شد. همچنین اگر از سمت فوقانی و فاصله یک واحدی مرکز دایره مثلثاتی (از نقطهٔ B در شکل رو به رو) خطی به موازات محور کسینوس‌ها رسم کنیم این محور، محور کتانژانت‌ها نام دارد. سمت راست محور کسینوس‌ها و محور کتانژانت‌ها مثبت و سمت چپ منفی می‌باشد. اگر زاویهٔ مورد نظر را داشته باشیم، و از ضلع انتهایی به این محورها وصل کنیم، علامت و مقدار آن‌ها مشخص می‌شود.
قلعه دختر (کرمان)
قلعه دختر کرمان که به قلعه کهنه نیز مشهور است هسته ی مرکزی شهر باستانی کرمان و با قدمتی حداقل معادل دوره ی مادها و از قدیمی‌ترین قلعه‌های ایران است که بر فراز کوهی کم ارتفاع در همسایگی قلعه اردشیر در خاور شهر کرمان قرار دارد.
این قلعه در کنار قلعه اردشیر از مراکز آیینی شهر کرمان در دوره‌های مختلف تاریخی بوده‌است. آثاری از پرستشگاه‌های ایزد بانوی آناهیتا و آتشکده ی زرتشتیان در این قلعه یافت شده‌است.
درباره ی پیشینه ی آن می توان گفت:
1. در ۳۰۰۰ سال پیش در دوران #مادها فرمانروای #گواشیر و یا دخترش یک #کرم جادویی داشت ک شانس و قدرت ( در نمونه های دینی خیر و برکت) ب همراه داشت و #دژ دختر دست نیافتنی و شکست ناپذیر بود و برای همین این شهر را از آن پس ب جای گواشیر کرمان ( ب معنای کرم آن [ دختر]) نامیدند! تا اینکه با گول زدن کنیز فرمانروا آن کرم را کشتند و دژ ب دست دشمن افتاد.
2. در گذشته ب #قلعه_دختر #قلعه_کوه می گفتند و نام دختر از آنجا روی دژ گذاشته شد ک واژه ی دختر ب معنای دست نخورده و دست نیافتنی است و این دژ هم دست نیافتنی و شکست ناپذیر بود
مصالح بکار رفته در این قلعه تنها خشت خام و گل رس است. بقایای سه طبقه از بنای اصلی به صورت نیمه ویران هنوز در شرق قلعه قابل مشاهده است. دروازهٔ اصلی قلعه در غرب آن قرار دارد و در مقابل دروازه پلکانی قرار گرفته که از دروازه فاصله دارد و در گذشته با پلی متحرک دسترسی به قلعه انجام می شده‌است. چندین برج در دیوار قلعه با نیمرخ های مربع و دایره حصار آن را تشکیل می دهند. بقایای قلعه دختر دورنمای گذشته دراز این شهر و نام آن یادآور الهه ی آناهیتای باستانی، ایزدبانوی آب و باروری است.
قلعه اردشیر دیگر قلعه باستانی این شهر است.
مجموعه وکیل
مجموعه وکیل در حاشیة بازار بزرگ و در مرکز شهر قدیم کرمان واقع است. عناصر مجموعه عبارت‌اند از: بازار به طول ۲۰۰ متر، حمام و کاروانسرا که مساحت مجموعه قریب ۸۰۰۰ مترمربع است. این مجموعه به دستور محمد اسماعیل خان نوری وکیل الملک حاکم کرمان و در سال ۱۲۸۶ ه.ق. بنا شده است. تزئینات سرا، کاشی معقلی با طرحهای هندسی است و معماری آن از نوع چهار ایوانی می باشد. معماری بازار با الهام از دوران صفویه است و حمام از طرح حمامهای سنتی بهره برده است.
قسمتی از بازار کرمان است که از بازار اختیاری شروع می شود و تا اول بازار مظفزی امتداد می یابد. بازار وکيل مطابق الگوى بازارهاى ايرانى دراز و کشيده ساخته شده و هر صنفى در بخش خاصى از آن قرار دارد.
این بنا در سال ۱۲۷۰ به شکل با شکوه و با تأثیرپذیری از سبک معماری دوره زندیه قاجاریه احداث شده‌است. این بنا یکی از حمام‌های تاریخی، سنتی و باستانیکرمان است و به تقلید از گنجعلی خان ساخته شده‌است.
این بنا در بازار وکیل روبروی کاروانسرای وکیل واقع گردیده و بخشی از مجموعه وکیل است که در سال ۱۱۸۷ ه .ق توسط وکیل الملک بنا گردیده و بعدها بازسازی ، تعمیر شده است .
کاروانسرای وکیل از مجموعه کاروانسراهای درون شهری است که در مجموعه وکیل قرار گرفته است. این محل با برخورداری از 120 حجره در دو طبقه به فرمان به فرمان محمد اسماعیل خان وکیل الملک والی کرمان شروع به ساخت گردید و در زمان مرتضی قلی خان در سال ۱۲۸۷ ه.ق به اتمام رسید . این کاروانسرا در سمت چپ بازار وکیل از بزرگترین کاروانسراهای شهر کرمان و یکی از کاروانسراهای بزرگ ایران به شمار می‌آید .
این بنا در بازار وکیل جنب کاروانسرای وکیل واقع گردیده و بخشی از مجموعه وکیل است.
نورجزیک
نورجیزک (نورجیزیک) نام ماده تزریقی است که در ایران به‌طور غیرقانونی و به عنوان جعلی «داروی ترک اعتیاد» و در شیشه‌های آمپول، عرضه می‌گردد.
نورجیزک ِاصلی (Norgesic) که در کشورهای غربی مانند ایالات متحده آمریکا، کانادا و کشورهای اروپائی به عنوانی ترکیب ِغیر مخدر ِ شل‌کنندهٔ عضلانی (با پایه فنادرین -آسپیرین) عرضه می‌گردید، دیگر توسط کارخانه سازنده، تولید نمی‌شود.
آمپول موجود در ایران، کاملاً متفاوت بوده و به طوری جعلی و غیر ژنریک، از نام نورجیزک سوءاستفاده می کند.
ترکیبات شناخته شده نورجیزک عرضه شده در ایران شامل بوپرنورفین(شبیه مورفین) و کورتون می‌باشد.از آنجائیکه نالوکسون در نورجیزک پیدا نشده، نورجیزک نه تنها در ترک اعتیاد مؤثر نیست بلکه خود، اعتیادآور می‌باشد و «مصرف بیش از حد» ( اُوِردُز) آن، مرگ‌آور است.
باور بر این است که این دارو، در شرایط غیر بهداشتی و داخل «ویال های استفاده شده» پر می‌شود و تزریق مستقیم «عامل عفونت» به داخل بدن، می‌تواند موجب مرگ سریع گردد.
گنبد مشتاقیه
گنبد مشتاقیه که به سه گنبدان نیز شهرت دارد، از آثار دوران قاجار در شهر کرمان است که در گذشته در جوار قبرستان کهنه و خارج از حصار شهر قرار داشته‌است. این محوطه ابتدا مزار میرزاحسین‌خان جد اعلای سادات معروف به میرحسینی راینی بوده‌است. مشتاق در سال ۱۲۰۶هجری قمری به جرم آن‌که قرآن را با نوای سه‌تار می‌خواند، سنگسار شد و پیکر او را در کنار مقبره میرزا حسین خان دفن کردند که اینک این مزار معروف به مشتاقیه است. سه گنبد در سال ۱۲۶۰ قمری بر روی قبور مشتاق علی شاه، شیخ اسماعیل و کوثر همدانی (کوثر علی شاه) بنا گردید. آثار تزئینی مجموعه مشتاقیه که در قرن اخیر ساخته شده‌است شامل کاشی‌کاری، نقاشی، گچبری، کاربندی و مقرنس می‌باشد.
دو گنبد این بنا دارای کاشی کاری و یکی از گنبدها نیز آجری است که از همان زمان قاجاریه که آن را ساختند به همین شکل بوده‌است.
آرامگاه خواجه اتابک
مقبره خواجه اتابک، مقبره خواجه اتابک که در محله جنوب شرقی شهر کرمان و نزدیک مسجد بازار قرار دارد، از آثار اواخر و مربوط به دوران سلجوقی می‌باشد. این بنا محل دفن «خواجه محمد اتابک» از رجال دوران سلجوقیان است. پلان بنا هشت ضلعی است که در داخل فضایی مربع داردو عنصر تزئینی غالب در این بنا گچبری است و سنگ محراب زیبایی در ضلع غربی آن نصب است و کتیبه‌هایی زیبا با خط کوفی دارد. تزئینات تمامی بنا با کاشیهای فیروزه‌ای مزین شده‌است. این اثر تحت شماره ۲۵۳ به ثبت رسیده‌است.
مسجد و حسینیه شهر کهنه
مسجد و حسینیه شهر کهنه در شهربابک استان کرمان قرار دارد که احتمالاً در دوره صفویه ساخته شده‌است و تژئینات آجرکاری و گچ‌بری دارد.
مسجد و حسینیهٔ شهر، از قدیمی‌ترین بناهای مرکز شهربابک می‌باشند. تاریخ دقیق بنای مسجد، به درستی مشخص نیست. اما بنا به گفته‌های سالخوردگان و طبق مندرجات کتاب تاریخ شهربابک، مسجد در زمان صفویه بنا شده‌است. مسجد و حسینیه در حاشیه بلوار معلم واقع شده‌اند. در ورودی حسینیه هم‌اکنون در کوچه‌ای در قسمت غرب قرار دارد که در گذشته بازار شهربوده‌است. از دروازهٔ ورودی که وارد صحن حسینیه می‌شویم، در شمال صحن حسینیه ۵ اتاق قرار دارد. دو تا از این اتاق‌ها در سال‌های قبل تخریب و با آجر بازسازی شده‌اند ساختمان اتاقها، خشتی و هفت چینه‌ای و طول و عرض هر کدام ۴ در ۵/۸ متر است. جلوی اتاقها، سنگ‌فرش و توسط دو پله به صحن حسینیه وصل می‌شوند. طاق سقف این اتاق‌ها ضربی و ضخامت دیوارهای اتاق‌ها ۵/۱ متر می‌باشد. در ورودی مسجد روبروی در حسینیه قرار دارد. در دو طرف در ورودی مسجد دو سکو وجود دارد و سقف سر در آن به صورت چند گوشواره مقرنس کاری است. بعد از در ورودی وارد یک هشتی می‌شویم که طول هر ضلع آن ۲۵/۱ مترو داخل هر کدام از آن‌ها یک سکو برای نشستن تعبیه شده‌است. سقف هشتی به صورت هشت گوشواره مقرنس کاری است. درِ صحن مسجد، در جنوب این هشتی قرار دارد. صحن مسجد مربعی به طول ۷۰/۸ متر که هر چهار طرف آن یک صفه بزرگ و دو صفه کوچک در دو طرف آن قرار دارد. سقف این صفه‌ها به صورت گنبدی و با آجر پوشانده شده و نمای آن‌ها به صورت گوشواره است. در هر چهار طرف حیاط صفه‌ها به وسیله درگاه‌ها به هم ارتباط دارند. البته بعدها صفه‌های قسمت جنوب را در گذاشتند و به صورت اتاق درآوردند. صفهٔ قسمت جنوبی، دارای محراب است، سقف محراب نیز به صورت ۵ گوشواره مقرنس کاری، لبه بام صفه‌ها، شرفی آجری است. صحن مسجد قبلاً آجرفرش بوده و یک حوض هم در وسط آن قرار داشته. در سال‌های گذشته، حوض را خراب نموده و صحن مسجد را با موزاییک فرش کرده‌اند. دیوارهای مسجد و ستون‌ها از آجرهای ۲۰ در ۲۰ سانتیمتر ساخته شده‌اند. در قسمت غرب مسجد پشت صفه‌ها یک شبستان است. کف آن مانند کف صفه‌ها آجر فرش و سقف این شبستان در وسط دارای یک گنبد بزرگ و در دو طرف آن دو نیم گنبد و دو گنبد گوچک است. سقف شبستان در سال ۱۳۸۶هجری قمری توسط «حاج شیخ میرزا علی نجفی» بازسازی و مرمت شده‌است.
فهرست آثار تاریخی کرمان
خانه حاج درویش
خانه حاج درویش معروف به قلعه حاج درویش از آثار تاریخی زیدآباد است. حاج درویش جد بزرگ خاندان سلطانی، شهابی و رسولی سیرجان و از ارادتمندان رحمت علیشاه (از پیشوایان تصوف و عرفان) بوده‌است. حاج درویش بزرگ از نوادگان صادق خان زند برادر کریم‌خان‌زند مؤسسه سلسلهٔ زندیه بود، حاج درویش مالک قسمت اعظمی از شهر زیدآباد، فردی معتمد و عادل در زمان خودش بود، به نحوی که مردم آبادی اموال خود را از نظر امنیت به ایشان می‌سپردند. پس از فوت حاج درویش قسمت اعظمی از اموال به خاندان سلطانی می‌رسد. وصیت نامهٔ حاج درویش که به عنوان اثر مکتوب قدیمی در موزهٔ اوقاف شهر سیرجان نگهداری می‌شود یکی از اسناد با ارزش ملی و تاریخی شهر می‌باشد. موقوفهٔ حاج درویش که قسمت اعظمی از اراضی شهر را دربردارد یکی از موقوف‌های معتبر ملی است که بسیار به روز بوده، وصیت و هدف اصلی حاج درویش از وقف دادن اموال، سر و سامان دادن و آبادانی شهر بود. خانهٔ حاج درویش با پیگیری‌های نوادگان ایشان در سال ۸۱ به عنوان اثر ملی به ثبت رسید.
باستانی پاریزی در کتاب دزدان پیغمبر دزدان از حاج درویش سخن گفت است.
قسمتی از این خانه در زمان زندیه شروع به ساخت آن شده و در اوایل قاجاریه قسمت‌های آن تکمیل شده‌است. در خانه بعد از در ورودی (هشت ضلعی) یا هشتی موجود است و بعد از گذشتن از چند راهرو طویل به حیاط خانه می‌رسد قسمت‌های تابستان نشین، با بادگیری زیبا و بلند که در نوع خود منحصر به فرد است، هوا را مطبوع می‌کندو در دو طرف اتاقهای پنج دری و سه دری وجود دارد که بعد از آنها در قسمت زمستان نشین گچ بری‌های زیبا، اجاقی بلند و طاقچه‌ها در دو ردیف منظم دیده می‌شوند. بقایای پنجره ای عمودی با شیشه‌های رنگی که نور آفتاب را از خود عبور می‌دهند. در قسمت شمالی بنا مطبخ با حیاطی جداگانه وجود دارد که با چند اتاق مخصوص استراحت خدمه ساخته شده‌است. در طبقه بالا نیز چندین اتاق که مخصوص نگهبانان و یا استراحت شب‌های تابستان می‌باشد تدارک دیده شده‌است. از هشتی ورودی دری جدا شده که به طرف طویله و اصطبل می‌رود. این خانه با دیوارهای بلند، حیاط وسیع اتاق‌های زیاد مخصوص استفاده خانواده حاج درویش، درویش یوسفعلی بوده که علاوه بر تجارت ادویه از بندرعباس به اصفهان و ری، دارای املاک فراوان نیز در این حدود بوده و در عرفان و طریقت به مراتب بلندی دست یافته بود.فهرست آثار تاریخی کرمان
مقبره میرحیدر (گورخانه)
مقبره میرحیدر مهنی (گورخانه) بنایی مربوط به دورهٔ صفوی بوده و در منطقهٔ اسفندقه از توابع جیرفت قرار دارد.
نقشه گنبد از داخل چهارضلعی و در مراحل بعد این بنا دارای گنبد دو پوشه و چهار ورودی به سمت چهار جهت جغرافیایی و شامل ایوان‌هایی در داخل و خارج بنا است. ایوان‌های داخلی و گنبد با تزئینات هندسی شمسی و ستاره رنگی تزئین شده‌اند. تزئینات رنگی بنا نیز شامل رنگ قرمز در ایوان‌های داخلی و رنگ‌های قرمز و سبز در گنبد است.
درها و پنجره ها دارای تزئیناتی مشبک بوده اند اما این تزئینات به مرور زمان از بین رفته‌اند.
نمای خارجی بنا آجری بوده و به تازگی مرمت و بازسازی شده‌است. مطالب و یادبودهای متعددی در داخل بنا به خطوط خوش و ممتاز نستعلیق و نسخ نوشته شده‌است. داخل مقبره چند سنگ‌قبر مرمر نیز دیده می‌شود که مربوط به میرحیدر مهنی از عرفای عهد صفوی و یاران و نزدیکان وی است. این بنا دارای تزئینات گچ‌بری است و در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
فهرست آثار تاریخی کرمان
مقبره پیرجارسوز
تاریخ ساخت این بنا مربوط به قرن هشتم هجری قمری است و در بردسیر و در ۴۳ کیلومتری کرمان قرار دارد. این مقبره دارای گنبد دو پوشة آجری و پلان مربع شکل می‌باشد. دردرون بنا تزئینات گچ بری مقرنس کاری و خطوط کوفی دیده می‌شود. اصل بنا سه طبقه ساخته شده و نمای کلی آن آجر است.
فهرست آثار تاریخی کرمان
ارگ راین
ارگ راین مربوط به دوره ساسانی است و در استان کرمان، شهرستان کرمان، جنوب غربی شهر کنونی راین جای گرفته‌است و این اثر با نام "قلعه راین" در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۸۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این بنای (خشت | خشتی) بسیار کوچکتر از ارگ تاریخی بم شبیه‌است و بر بالای تپه‌ای قرار دارد. ارگ رایِن یکی ازبناهای خشتی جهان است. این بنای تاریخی بزرگ با مساحتی بیش از بیست و دو هزار مترمربع، به نظر می‌رسد در مقابل ارگ بم بسیار کوچک باشد و بخش کوچکی از آن به نظر برسد ؛ اما هرساله میزبان گردشگر داخلی و خارجی است. ارگ راین به سبک معماری ساسانی ساخته شده‌است.
قلعه راین یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی کهن راین است و بر موجودیت راین قبل از اسلام مهر تأیید می‌نهد. گفته می‌شود قدمت آن به دوره ساسانیان بر می‌گردد. در تاریخ کرمان، از قلعه راین در قرن اول ه‍.ق نام برده شده‌است. قلعه‌هایی با قدمت و سابقه بیشتر در این محل وجود داشته که بر اثر حوادث طبیعی از بین رفته‌اند.
نقشه قلعه تقریباً مربع شکل و با چندین برج در اطراف مزین شده‌است. دور تا دور قلعه را حصاری دربرگرفته که ارتفاع آن بیش از ده متر است. تنها ورودی قلعه از جبهه شرقی است که با سر در بزرگ و باشکوه به محوطه داخلی راه دارد.
عناصر قلعه عبارت‌اند از بازار، حاکم نشین، خانه‌های اعیانی، چهار انبار، آتشکده و محله‌های عامه نشین. این قلعه بخش عامه‌نشین و اعیان‌نشین دارد و فضاهای معماری مورد نیاز مردم مانند مکتب خانه و ساختمان قرنطینه در آن دیده می‌شود. مصالح کلی آن خشت خام است.
کاروانسرای پاریز
کاروانسرای پاریز در جبهة غربی بخش پاریز از توابع شهرستان سیرجان قرار دارد. این کاروانسرا از جمله هفت کاروانسرای ایجاد شده توسط مرحوم آقاسیدهدایت سیرجانی کرمانی است که به روزگار قاجار در این بخش ایجاد شده‌است. این بنا از جمله کاروانسراهای برون شهری مسیر سیرجان-رفسنجان است که با پلان چهارضلعی ایجاد شده‌است و دارای قسمت‌های مختلف ازجمله سردر ورودی، اتاق‌های استراحت نگهبانان، غرفه‌ها، ایوان‌ها، اصطبل‌ها و بخش شاه‌نشین می‌باشد.
این بنا دارای مالک خصوصی است که مدارک آن پس از طرح در جلسة شورای ثبت منطقه‌ای حوزة جنوب شرق جهت طی مراحل قانونی و ثبت نهایی به سازمان میراث فرهنگی کشور ارسال شده‌است.
کاروانسرای ابراهیم
کاروانسرای ابراهیم در شهر سیرجان و در کنار بازار قدیمی و اصلی شهر واقع است. کاروانسرای فوق ار کاروانسراهای شاه عباسی می‌باشد که در دوره‌های بعدی یک مرحله مرمت شده‌است. این بنا غیر از ورودی‌ها که دو طبقه هستند بقیة آن یک طبقه بوده و دارای یک حیاط مرکزی و حجره‌هایی اطراف آن می‌باشد که حجره‌ها با واسطه یک فضای رواقی به حیاط متصل می‌شوند.  کاروانسرا دو ورودی دارد که یکی به بازار و دیگری به کوچه پشت کاروانسرا باز می‌شوند و در روبروی هم قرار دارند که ورودی کوچه دارای دو برج منحنی شکل است. این ورودی بیشتر برای ورود و خروج چهارپایان بکار میرفته‌است. ورودی بازار دارای تناسبات انسانی و هشتی با ارتفاعی در حدود دو طبقه است. حیاط دارای فضای سبز و آب نما می‌باشد. ساختمان از خشت خام در پایه‌ها و آجر در نما بنا شده‌است. حجره‌های این کاروانسرا اکثراً متروک شده اند ولی بعضی از آن‌ها کاربری خود را حفظ کرده اند و بعضی دیگر به‌عنوان انبار کاربرد دارند.  این کاروانسرا تزئین خاصی ندارد و فقط در نمای رواق‌ها آجرکاری ساده‌ای به چشم می‌خورد.
مالکیت بنای فوق وقفی و نیم دیگر خصوصی است. اقدامات مرمتی به علت تعدد مالکیت در آن انجام نشده است.
کوشک رفعت الدوله
کوشک رفعت الدوله بنایی تاریخی در شهر رابر استان کرمان در ایران است.
این کوشک در خیابان آیت‌الله خامنه‌ای ، کوچه آیت اله خامنه ای 2 شهر رابر واقع است. این بنا از ابنیة دوره قاجار این شهر است و در سال ۱۳۰۵ هجری قمری و به دستور رستم خان اسفندیاری مشهور به رفعت‌الدوله، حکمران بلوک خمسه (جیرفت، رابر، اسفندقه، ساردوئیه و جبال‌بارز) ساخته شد.
این ساختمان که روزگاری سرای حکومتی رفعت‌الدوله بوده‌است، درمیان باغی بزرگ و مفرّح قرار دارد و دارای یک تالار ستون‌دار درجلو، یک اتاق پنج دری در بخش میانی و تالار ستون‌دار دیگری به قرینة تالار جلویی، در پشت بوده‌است که امروزه اثری از این بخش بجای نمانده است. از دیگر قسمت‌های این بنا می‌توان به فضاها و اتاقهای دودری طرفین، مطبخ و زندان اشاره کرد. ملک مذکور تحت مالکیت خصوصی است.
نوشیجان
نوشیجان آتشکده و قلعه‌ای باستانی در ۱۵ کیلومتری شمال غرب ملایر و روبروی روستا شوشاب قرار دارد.
با کاوش‌های باستان‌شناسان در این تپه باستانی سه طبقه شناسایی شد که طبقه اول را به مادها، طبقه دوم را به هخامنشیان و طبقه سوم را به اشکانیان نسبت می‌دهند. آزمایش‌های رادیو کربن تاریخ ۷۲۳+_ ۲۲۰ را به دست می‌دهند.
نوشیجان (در لغت: انوش+گان) احتمالاً به معنی جایگاه انوش بوده‌است و نوش یا انوش ظاهراً نام زنی است که بر این منطقه حکمرانی می‌کرده‌است.
طبق بررسیهای انجام شده توسط دیوید استروناخ، باستان‌شناس بریتانیایی، طی سال‌های ۱۹۷۷–۱۹۶۷ بقایای آثاری که از این تپه بدست آمده دربرگیرنده سازه‌های زیر است:
اصطلاح شورکات یعنی محل ایزد سوریاش و انوشیجان معلوم می‌دارد که اینجا مرکز پرستش ایزد خورشید بوده‌است.
در نوشیجان نمونه‌هایی از نخستین پول‌های بشری پیدا شده است، که نام این نمونه‌های پولی سیگْلو بوده‌است. پول‌هایی از جنس نقره بوده‌اند که قدمت آن‌ها به دوره ماد بازمی‌گردد. این پول‌ها به شکل حلقه‌های توخالی یا حلقه‌هایی مارپیچ از مفتول‌های نقره‌ای بوده و گسترهٔ کاربردشان در جغرافیای محلی مادها بوده‌است. نام مادی سیگلو بعدها در کشورها و زبان‌های دیگر تأثیر گذاشت و برای نمونه در ایران هخامنشی و نیز به پیروی از آن در میان‌رودان با نام «شِکِل» متداول شد و به حیات خود ادامه داد.
خانه بهادرالملک بردسیر
خانه بهادرالملک بردسیر یکی از بناهای تاریخی شهر بردسیر در استان کرمان ایران است.
این خانه در برِ غربیِ خیابانِ شریعتیِ بردسیر واقع است. این بنا توسط عبدالمظفرخان سرتیپ مشهور به بهادرالملک که در بردسیر به لقب «ابدال» معروف بود به روزگار قاجار ساخته شد.
این بنا همچون اکثر ابنیه دوره قاجاریه این بخش از کشور، با پلان حیاط مرکزی و فضاهای اطراف ساخته شده است بدین نحو که در جبهه شمالی حیاط، سه دری و در جبهه جنوبی، تالار وسیعی وجود دارد که سایر فضاهای جبهه‌های شرقی و غربی که شامل انبارها، اتاقهای خدمه و مطبخ می‌باشد، درخدمت فضای اصلی خانه بوده است.
ازجمله بخش‌های جالب این بنا علاوه بر تالار بزرگ آن، انبارهایِ طبقه فوقانی جهت ذخیره موادغذایی و برجِ خشتی این خانه است که بخش تحتانی آن به صورت محل گذر عموم است. این بنا در مالکیت خصوصی می‌باشد که مدارک آن پس از ارائه در جلسه شورای ثبت منطقه‌ای، جهت ثبت نهایی و طی مراحل قانونی به سازمان میراث فرهنگی ایران ارسال شده است.فهرست آثار تاریخی کرمان