محمدرضا مهدیزاده
محمدرضا مهدیزاده شاعر، نویسنده، مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی است.
محمدرضا مهدیزاده در ۱۵ دی ۱۳۴۰ در شهر کلاچای گیلان به دنیا آمد. در هفت سالگی همراه خانواده به تهران کوچ کرد. تحصیلات ابتدایی و دو سال از دوره راهنمایی را در تهران گذراند، سپس ساکن ورامین شدند. یک سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی دیپلم گرفت و در سال ۵۹ راهی خدمت سربازی شد. در دوران سربازی که مصادف با اولین سال‌های دفاع مقدس بود، اشعار او در مجلات اطلاعات هفتگی، جوانان و روزنامه جمهوری اسلامی به چاپ می‌رسید. اولین مشوقان او سهیل محمودی، یوسفعلی میرشکاک و دکتر سیدحسن حسینی بودند. در همان ایام به جلسات شعری که عصر پنج‌شنبه در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی برگزار می‌شد، پیوست و در آنجا با کسانی چون استاد مهرداد اوستا، استاد مشفق کاشانی، دکتر سیدحسن حسینی، دکتر قیصر امین‌پور، سهیل محمودی، ساعد باقری، محمدرضا محمدی‌نیکو، احمد عزیزی، علی‌رضا قزوه، سلمان هراتی و… آشنا شد.
مهدیزاده در سال ۱۳۶۳ مسوولیت صفحات شعر مجله اطلاعات هفتگی ـ پر سابقه‌ترین مجله کشور ـ را بر عهده گرفت که تا هم‌اکنون نیز ادامه دارد و در طول بیش از سه دهه تصدی بر این صفحات، شاعران بسیاری را به جامعه ادبی کشور معرفی کرده‌است. او دکترای روزنامه‌نگاری و دکترای زبان و ادبیات فارسی است.
مهدیزاده از اولین ماه‌های راه‌اندازی شبکه رادیویی پیام یعنی از اوایل سال ۷۵ تا به امروز به عنوان گوینده و نویسنده با این شبکه همکاری دارد. او همچنین از اوایل سال ۷۱ تا اواخر ۷۴ سردبیر مجله «خانواده» و از اواخر ۷۴ تا اواخر ۹۶ سردبیر مجله خانوادگی، اجتماعی «روزهای زندگی» بود. مهدیزاده در عرصه ترانه‌سرایی نیز طبع‌آزمایی کرده‌است و ترانه‌های او را خوانندگانی چون حسین زمان، مانی رهنما، حمید خندان، چنگیز حبیبیان و… خوانده‌اند.
از دیگر مشغولیات مهدیزاده تدریس در دانشگاه و کنسرواتوار بزرگ موسیقی تهران است. او داور جشنواره‌های مختلف از جمله حوزه، دانشگاه و دفاع مقدس بوده و جوایز و تقدیرنامه‌های فراوانی دریافت کرده‌است.محمدرضا مهدیزاده در قالب‌های گوناگون شعر، طبع و قریحه خود را آزموده است، اما تمرکز او روی قالب دو بیتی و شعر سپید بوده‌است. مهدیزاده در زمینه آیینی نیز آثار در خور و قابل توجهی دارد که مجموعه شعر سپید «عاشقانه با خدا» و مجموعه دوبیتی عاشورایی «سری خونین در آغوش خدا بود» و همچنین مجموعه نثر ادبی «عطر تو را تلاوت می‌کنم» که مناجاتهای او را در بر می‌گیرند، از آن جمله‌اند. در زمینه نثرادبی نیز هشت مجموعه را به چاپ رسانده و به جرات می‌توان گفت از نخستین کسانی است که بعد از انقلاب اسلامی به نثر ادبی جانی دوباره بخشید و با جدی گرفتن آن در ترویج این ژانر و گونه ادبی کوشید. محمدرضا مهدیزاده سبک ویژه‌ای در نوشتن نثر ادبی دارد که بیشتر آمیزه‌ای از عنصر خیال، عاطفه و اندیشه است و مخاطب پیوند عاطفی عمیقی با نوشته‌های او برقرار می‌کند.
افق آیینه گنجشک‌ها بود چنان دم می‌زدند از عشق، انگار
پس از یک عمر تأخیر آمدی، عشق دلم یک غنچه بود و زود پژمرد
غزل خواندیم از دیوان چشمت من و دل عاشق باران و ابریم
غم نامهربانی، تلخ و شیرین چو کردم چشم خود را باز و بسته
سراسر خواب من کابوس، کابوس به دل آمد بگویم من تو را دوس…
مرا هر چند سوزاندی به ناحق بدون واژه می‌آیم سراغت
قفس را بشکنم با نام پرواز دل من پشت ابری مانده، ای دوست
اگر ای آسمان بال و پرم بود دلم می‌خواست شب باشد همیشه
گم شدم در آینه، بی‌ترانه و بهار بی‌هوا و بی‌هوس، پر زدی از این قفس چشم‌های هر چه رود، یک نشانه از تو بود دست تو پر از قنوت، دست من پر از سکوت سهمت از سفر چه بود؟ باغ‌هایی از بهشت من رفیق نیمه‌راه، مانده در شب گناه با تب زیان و سود، کی توان تو را سرود؟
آمده‌ام با گِله‌های زیاد عاشقی از طایفه بیدلم تشنه یک جرعه نگاه زلال کلبه فرسوده دل بی‌صفاست. در تب و تاب سفری دیگرم زنده‌ام از عطر ضریح شما شکر، کمی رو به جلو آمدم کاش صدایم به شما می‌رسید زائر آن صحن تماشایی‌ام
دستهایم در تهران شعرهایم در شمال و اشکهایم در اتاقی که تو در قاب همه پنجره‌های جهان و نگرانی که مبادا راه را گم کنم
می‌دانم در یک گورستان متروک آن‌قدر تاریک می‌شوم که از یاد می‌روم و تو دوباره مرا با مدادهای رنگی‌ات به دنیا می‌آوری
درخت را دوست دارم چون فردا دری می‌شود که تو بازش می‌کنی و قدم در رویاهایم
قرار نبود حرفهایم مثل لیموهای نصف شده آن‌قدر معطل بمانند تا تلخ شوند قرار نبود به پیشواز آرزوهایم