کتاب‌شناسی بهرام بیضایی
سیاههٔ نوشته‌های بهرام بیضایی (۱۳۱۷)، در اینجا به ترتیبِ تاریخِ نگارش و نیز به تفکیکِ گونه، شاملِ ده‌ها کتاب و چندصد نوشتهٔ کوتاه‌تر است.
بیضایی از نویسندگانِ برجسته و پُرکارِ روزگارش به شمار می‌رود. پنج تا از نام‌هایِ مستعارِ شناخته‌اش عبارت است از «مهرداد رهسپار»، «ع. سالک»، «اعظم علیان»، «بهروز برومند» و «کاوه اسماعیلی». نوشته‌های بیضایی از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ به بعد بعضی از مهم‌ترین نمایشنامه‌ها و فیلمنامه‌ها و پژوهش‌های زبان فارسی را در بر می‌گیرد. بعضی از این‌ها به بنگالی و کردی و ارمنی و گرجی و لهستانی و ترکی و عربی و ایتالیایی و فرانسوی و اسپانیایی و انگلیسی و آلمانی نیز درآمده است. نخستین کتابِ بیضایی به سالِ ۱۳۴۱ در تهران چاپ شد که مجموعه‌ای کوچک از دو نمایشنامه به نام‌های «مترسکها در شب» و «عروسکها» بود. او در همان اوایلِ دههٔ ۱۳۴۰ مقاله‌نویسِ پُرکاری نیز بود. سالِ ۱۳۳۳ مجلّهٔ "پُست تهران" نپذیرفت که نوشته‌ای از بیضاییِ نوجوان را چاپ کند. امّا او از اواخرِ دههٔ ۱۳۳۰ در مجلّاتی مانندِ "علم و زندگی" و "هنر و سینما" و "موزیک ایران" و "آرش" مقاله می‌نوشت. بعضی از مقالاتِ آن دوره به صورتِ کتاب هم منتشر شد، از جمله در کتابِ "نمایش در ایران" (۱۳۴۴). به رغمِ بدبینیِ ناقدانی چون صمد بهرنگی، دههٔ ۱۳۴۰ دورهٔ رونقِ نمایشنامهٔ فارسی شد؛ و بیضایی، با غلامحسین ساعدی و اکبر رادی، یکی از سه نمایشنامه‌نویسی به شمار می‌رفت که معروف یا، به قولِ سیمین دانشور در دههٔ ۱۳۶۰، «تثبیت‌شده» و «مطرح» گشتند. از دههٔ ۱۳۵۰ فیلمنامه‌نویسی نیز جزوِ کارِ نویسندگیِ حرفه‌ای بیضایی شد و تا پایانِ قرن ادامه یافت، چنان که نمایشنامه‌نویسیش.
بیضایی از پایه‌گذارانِ کانون نویسندگان ایران نیز بود، که سپس‌تر از آن کناره‌گرفت.
این جدول فهرستی است از کتاب‌های چاپ‌شدهٔ نویسنده به ترتیبِ نگارش. بیشترِ این نمایشنامه‌ها بارها به نمایش درآمده و بعضی از فیلمنامه‌ها فیلم شده. آنجا که نویسنده خود در ساخت و نمایش نقش داشته در توضیحات اشاره شده است. بسیاری از این کتاب‌ها بی اجازهٔ نویسنده و ناشر در اینترنت و بعضاً در بازارِ غیررسمیِ کتابِ کاغذی نیز منتشر شده‌اند.
بیضایی بر طرحِ جلدِ بیشترِ کتاب‌هایش نیز نظارت داشته است.بسیاری از فیلمنامه‌های بیضایی کتاب شده است؛ و شماری هنوز نه. او هشت تا از فیلمنامه‌هاییش را که فیلم کرده به صورتِ کتاب منتشر نکرده‌است. فصل‌هایی از پنج تا از این فیلمنامه‌های فیلم‌شدهٔ چاپ‌نشده را (به اضافهٔ بخش‌هایی از "مرگ یزدگرد" و "شاید وقتی دیگر . . ." و "مسافران" که کتاب شده) زاون قوکاسیان در کتابِ "مجموعهٔ مقالات در نقد و معرفی آثار بهرام بیضایی" (چاپ سوّم، با افزوده‌ها، ۱۳۷۸) آورده است. این‌ها عبارت است از: ‌طرح‌ها و پاره‌هایی نیز از بعضِ فیلمنامه‌های فیلم‌نشده و کتاب هم نشده جداگانه منتشر شده است: نسخه‌ای از فیلمنامهٔ "آقای لیر" (۱۳۶۷) نیز به سالِ ۱۳۶۸ در مجلهٔ "بررسی کتاب" چاپ شده است. تصویرِ دستخطِ پاره‌ای از فیلمنامهٔ موسیقیِ "وقتی همه خوابیم" نیز آمده است در
مقالات و پاره‌نوشته‌های منتشرشده و نشدهٔ بیضایی فراوان است. او از سال‌های پایانی دههٔ ۱۳۳۰ مقالاتی در مجلّات گوناگون می‌نوشت. بعضی از این مجلّه‌ها سپس‌تر دوباره منتشر شده است، مانند هفت شمارهٔ دورهٔ نخستِ "آرش" که نشر ویراستار در دو جلدِ رقعی منتشر کرده. تصویرِ مقداری دستخط از بیضایی نیز – از امضا و تقدیم‌نامه و نامه و شعر و پاره‌ای از فیلمنامه و غیره – در مجلّات و اینترنت منتشر شده‌است. فهرستی از چاپ‌کرده‌های وی – منهای نوشته‌هایی که کتاب شده – از این قرار است:اندک شماری از مکاتباتِ خصوصی و اداری و سرگشادهٔ بیضایی منتشر شده یا خبری ازشان هست: در دورانِ زندگی بیضایی، با یا بی آگاهی خودش، پاره‌هایی از گفته‌ها و نوشته‌هایش را دیگرانی برگرفته و منتشر کرده‌اند. از این جمله‌اند سفاینِ "بَهرامْ‌نِوِشت" (۱۳۹۶) و "دیوان دیالوگ بهرام بیضایی" (۱۴۰۰) که گزیدهٔ فرشید قلی‌پورند از نوشته‌های بیضایی و فصلِ «زندگی‌نامه» از کتابِ "غریبه‌ی بزرگ" (۱۳۸۳) که بازنوشتهٔ محمّد عبدی از حسب حال بیضایی است و سخن بیضایی در پذیرشِ جایزهٔ ویژهٔ جشن دنیای تصویر در سالِ ۱۳۸۶ که در صفحهٔ ۸۹ شمارهٔ ۱۷۴ مجلّهٔ "دنیای تصویر" آمده است و سخنان کوتاهش در شبِ منتقدان در ۳۰ فروردینِ ۱۳۷۲ که در صفحهٔ ۷ و ۱۳ شمارهٔ ۱۴۱ مجلّهٔ "فیلم" آمده و گفتهٔ مختصری که در صفحهٔ ۴۰ شمارهٔ ۷۵ مجلّهٔ "گزارش فیلم" (۱۳۷۵) نقل شده و چیزهایی از گفته‌هایش در ۳۰ آبانِ ۱۳۸۸ که در مقالهٔ «روزگار دوزخی درام امروز» (۱۳۹۹) سید حسن رسولی آمده است. در کتابِ "کاوش در سینما و تئاتر بهرام بیضایی" (۱۳۹۶) فرشید قلی‌پور نیز پاره‌هایی از نوشته‌هایی از بیضایی نقل شده بی آن که این پاره‌ها مشخّص شود؛ یعنی در عمل دزدی ادبیِ ناخواسته.
در بعضی نوشته‌های گروهی نیز امضای بیضایی آمده است، گاهی بی اطّلاعِ خودش. وی در این موارد اغلب نامهٔ اعتراض نوشته است تا روشن شود که بر چه چیز صحّه نهاده و بر چه نه.
و پس از کناره‌گیری از کانون به سال ۱۳۵۷:
و چند آگهی تسلیت:
گفتگوهای مفصّلِ بیضایی کتاب شده‌است. گفتگوهای کوتاه‌تری که چاپ هم شده اینجا فهرست می‌شود. بیضایی بیشترِ اوقات نوشتهٔ گفتگوهایش را پیش از چاپ ویرایش کرده یا از اوّل پرسش‌ها را به صورتِ کتبی پاسخ گفته است.
در صفحهٔ ۶۵ از شمارهٔ ۱۲۵ مجلّهٔ "گزارش فیلم" (۱۳۷۸) گزیده‌ای از گفتارِ بیضایی در گفتگوهای گوناگون زیرِ عنوانِ «آدم‌های رگبار از زبان بیضایی» آمده است. در شمارهٔ ۱۶ مجلّهٔ "نقد نو" (۱۳۸۵) نیز بیضایی از سانسور گفته.
گاهی گفته‌ای از بیضایی به صورتِ نوشته نقل شده (گاهی طوری که نخستین و واپسین انتشارش همین نقل قول بوده است)، از جمله در: همچنین از گفتگوهای وی با مأمورانِ وزارت اطّلاعات جمهوری اسلامی ایران یا نیروی انتظامی پاره‌هایی در گفتگوهای کسانی چون مسعود کیمیایی و مسعود بهنود به میان آمده و گاه چاپ شده‌است.
گاهی هم گفتاری از او به زبانی دیگر ترجمه و چاپ یا به طورِ شفاهی – ضبط‌شده یا غیر – منتشر شده است. از این جمله است یک گفتگوی حمید دباشی با بیضایی که به ترجمهٔ انگلیسی در کتابِ "Close Up: Iranian Cinema, Past, Present, and Future" آمده و ترجمهٔ انگلیسیِ شفاهیِ عبّاس میلانی از گفتارِ بیضایی دربارهٔ "جانا و بلادور" که فیلمبرداری و در اینترنت منتشر شده است.
پرسش و پاسخِ مکتوبِ بیضایی با ساواک در ۲۵ خردادِ ۱۳۴۷ همراهِ دستخطِ بیضایی در کتابِ "کانون نویسندگان ایران به روایت اسناد ساواک" (۱۳۸۲) منتشر شده‌است. نیز در همین کتاب گزارش‌هایی از ساواک هست که برخی از گفته‌های وی را به‌طور غیرمستقیم بازگفته است.
نمایشنامه‌های "لی کویی، گردباد سیاه" و "مهر تقلبی" و "دایره‌ی گچی" در کتابِ "نمایش در چین" را داریوش آشوری به فارسی درآورده (گویا از زبان انگلیسی). (در نامه‌ای از سیمین دانشور به جلال آل احمد آمده که دانشور "مُهر تقلّبی" را برای ویرایش به بیضایی سپرده است.) در همین کتاب نمایشنامهٔ کوتاهِ دیگری به نامِ «گوی گل» نیز هست که بیضایی ترجمه کرده و نخستین بار در شمارهٔ ۱ "کتاب ماه" (کیهان) در خردادِ ۱۳۴۱ منتشر کرده بود.
و این یگانه کارِ ترجمهٔ بهرام بیضایی نیست. ولی، روی هم رفته، چنین نمی‌نماید که در کارنامهٔ بیضایی بتوان ترجمه‌های چندانی به معنای متعارف یافت. جای دیگری که نامِ آشوری و بیضایی با هم همچون مترجم آمده پای ترجمهٔ یک نوی ژاپنی کارِ سه‌آمی موتوکیو به نامِ "آتسوموری" است که آذر ماهِ ۱۳۴۲ در شمارهٔ هفتمِ مجلّهٔ "آرش" و سپس تابستانِ ۱۳۴۳ در "مجلّه موسیقی" با افزوده‌هایی در حاشیه به ترجمهٔ سهراب سپهری چاپ شده‌است. این ترجمه از روی برگردانِ انگلیسی به قلمِ آرتور ویلی است و افزوده‌ها را سپهری از روی ترجمهٔ فرانسوی نوئل پری فراهم کرده‌است. "آتسوموری" سرانجام در کتابِ "نمایش در ژاپن" چاپ شد. تنها جاهایی که نام بیضایی به تنهایی همچون مترجم آمده پای کابوکی "کانجینچو" کارِ نامیکی گوهی سوّم است، که بیضایی از روی ترجمهٔ انگلیسی جیمز براندن و تاماکو نیوا به فارسی درآورده و سالِ ۱۳۴۳ در شمارهٔ ۹۴ "مجلّه موسیقی" و کتاب "نمایش در ژاپن" چاپ کرده‌است، و نیز پای کیوگن "پرنده‌گیر در دنیای مردگان" که از روی ترجمهٔ انگلیسی شیو ساکانیشی و نیز ترجمهٔ آرتور ویلی به فارسی درآمده و در همان سلسله مقالات (به نامِ «نمایش در ژاپن» به سال ۱۳۴۳) در "مجلّه موسیقی" و سپس در کتاب "نمایش در ژاپن" چاپ شده. این کتاب ضمیمه‌ای کوتاه نیز دارد که بیضایی از قلم ریوساکو تسونودا و دانلد کین به فارسی ترجمه کرده‌است.
بیضایی نوهای "بنکی روی پل"ِ هیوشی ساآمی یاسوکیو و "بانو آئویی" از دورهٔ موروماچی ژاپن را نیز ترجمه و به ترتیب در سالِ ۱۳۵۱ در "ویژه سینما و تآتر" (۲ و ۳) و سالِ ۱۳۶۹ در "کتاب صبح" منتشر کرده‌است. بنا بوده این نمایشنامه‌ها همراهِ ترجمه‌های دیگری از او به وسیلهٔ انتشارات نیلا تجدید چاپ شود.
سال‌ها پس از این ترجمه‌ها همسرِ بیضایی نیز کتابی دربارهٔ کیوگن نوشت و چندین نمایشنامهٔ کوتاهِ ژاپنی را به فارسی درآورد و در این کتاب چاپ کرد: از جملهٔ این متن‌ها یکی کیوگنِ "شکارچی پرنده در برزخ" است که ترجمهٔ دیگری از همان متنِ "پرنده‌گیر در دنیای مردگان" است.
سهیلا نجم نیز خبر داده که «بخشی از کتاب ناتیا شاسترا در زمان دانشجویی من در ایران توسط آقای بیضایی ترجمه و به صورت جزوه در اختیار ما قرار داده شد.»
نوشته‌های فراوانی از نویسنده به چاپ نرسیده است. از این جمله است بعضی فیلمنامه‌های فیلم‌شده مانند "سفر" و "قالی سخنگو" و کتاب‌های دیگری؛ بعضی منتظر چاپ، بعضی بی پروانهٔ نشر. نام و نشان و داستانِ بعضی از کارهای منتشرنشدهٔ بیضایی در کتابی به نامِ "بهرام بیضائی" (۱۳۷۹) نوشتهٔ شهرام جعفری‌نژاد آمده است. همچنین در «سالشمار زندگی و آثار بهرام بیضایی» که بارها در مجلّات و کتاب‌های گوناگون چاپ شده می‌توان نامِ بعضی از نوشته‌های چاپ‌نشدهٔ او را دید. از فیلمنامه‌های منتشرنشدهٔ بیضایی می‌شود "قلعهٔ کولاک" (۱۳۶۴) و "چه کسی رئیس را کُشت؟" (۱۳۴۹ و ۱۳۷۱) و "یوآنا، یا نامه‌ای به هیچ‌کس" (۱۳۷۱) و "اعتراض" (۱۳۷۵) و "سَنَد" (۱۳۸۳) را برشمرد. فیلمنامه‌ای که از پیش‌نویس‌های نمایشنامهٔ "افرا، یا روز می‌گذرد" بوده است هم هنوز منتشر نشده است. طرح‌های "مرد و میدان" (۱۳۴۴) و "شکاف سایه‌ها" (۱۳۶۳) نیز از این زمره است. همچنین است سه فیلمنامه برای مجموعهٔ تلویزیونی "سرکار استوار" که سالِ ۱۳۴۷ نوشت، ولی نه ساخته شد و نه به صورتِ دیگری منتشر. بعضی از نمایشنامه‌های منتشرنشده عبارت است از "گزارش به بالانشینان" (۱۳۴۵)، "مجلس بساط برچیدن" (۱۳۷۶) و "همایش" (۱۳۷۸). "چاقو در پشت" (۱۳۷۳) نیز به سالِ ۱۳۷۸ به نمایش درآمده، ولی چاپ نشده است. بیضایی به خواستِ خود بعضی از کارهایش را منتشر نکرده‌است. هفتمین طرح فیلمَش برای صدمین سال سینما را چاپ نکرده‌است. گفتگوی بلند بیضایی با حمید امجد و احمد پایداری به سالِ ۱۳۶۷ هنوز به صورتِ کامل چاپ نشده‌است. گفتگوهای بیضایی و مژده شمسایی دربارهٔ کیوگن جز به صورتِ بازنوشتهٔ پاره‌هایی نامعیّن لابلای کتابِ "کیوگن: نمایش شادی‌بخش ژاپنی" (۱۳۸۲) منتشر نشده. گفتگوی بیضایی با روح‌الله جعفری نیز از کتابِ "گروه هنر ملی از آغاز تا پایان" (۱۳۹۵) حذف شده‌است، همچنان که بیشترِ گفتگوهایش با محمّد عبدی از کتابِ "غریبه‌ی بزرگ" (۱۳۸۳). گفتگوی بیضایی با عبّاس میلانی برای نسخهٔ فارسیِ کتابِ "Eminent Persians" هنوز منتشر نشده‌است.
از کارهایی که بیضایی در امریکا نوشته و منتشر نکرده‌است می‌توان "پیام دورادور" (۱۳۹۰)، "زرّین‌تاج" (۱۳۹۱)، "مبارک و آرزو" (۱۳۹۲)، "دلپسند و دیو" (۱۳۹۲)، "پهلوان ارژنگ و ارغوان" (۱۳۹۲)، "دیودختر و دلپسند" (۱۳۹۲)، "میرخان و تخت زر" (۱۳۹۳)، "پهلوان گیسو و مبارک" (۱۳۹۳)، "داستان‌های دوزخی" (۱۳۹۴)، "داش آکل به گفته‌ی مرجان" (۱۳۹۶) و رسالهٔ پژوهشیِ "سایه‌بازی ایرانی" (۱۳۹۵) را نام برد.
دو جلد از این دیوان به چاپ رسیده و دفترهای بعدی هنوز چاپ نشده‌است. نمایشنامه‌ای به نامِ "رگبار" (۱۳۴۲) از دفترِ نخست جااُفتاده و جای دیگری نیز برای همگان منتشر نشده و احتمالاً گم شده‌است. "مترسکها در شب" (۱۳۴۱) دانسته و به رای بیضایی در "دیوان نمایش" نیامده. از دفترِ دوّم نیز چند نمایشنامه جااُفتاده که انتشار دیگری نیز نداشته، از جمله "سرود نیمه‌راه" (۱۳۴۷).
این کتاب قرار بود مجموعهٔ فیلمنامه‌های بیضایی باشد، که هنوز منتشر نشده است.
مجلّهٔ "آزما" در تیرِ ۱۳۸۲، یعنی اندکی پس از انتشارِ دو جلدِ "دیوان نمایش"، خبر از انتشارِ عن قریبِ نوشته‌های «بیش از سه دهه فعالیت فرهنگی»ِ بیضایی به صورتِ «دستخط خود او» داد. روزِ ۱۴ اسفندِ ۱۳۹۴ نیز، در جشنِ چاپِ نوی مجموعهٔ هشت‌جلدیِ مقالات و گفتگوهای آیدین آغداشلو در موزهٔ هنرهای معاصر تهران، ناهید طباطبایی نویدِ چاپِ مجموعهٔ کارهای بهرام بیضایی را داد.
نوشته‌های بیضایی نه فقط برای فیلم شدن یا نمایش بر صحنه به ردّ و عدم امکان ساخت از حیث پروانهٔ دولتی یا جذب سرمایه خورده، که برای چاپ هم دچار گرفتاری‌های فراوان بوده‌است. اسنادی از سانسور کتاب‌های بیضایی در بایگانی‌های دولتی، از جمله در کتابخانهٔ ملّی ایران، موجود است. چند پارهٔ حذفی از چند کتاب بیضایی را می‌شود در کتابِ "ممیزی کتاب: پژوهشی در ۱۴۰۰ سند ممیزی کتاب در سال ۱۳۷۵" (۱۳۸۰) کارِ احمد رجب‌زاده یافت.
یکی از دریغ‌های بیضایی گم شدنِ مقداری از کاغذهایش در اسباب‌کشی از اصفهان به تهران در سالِ ۱۳۴۷ بوده است. از نوشته‌های گُم‌شدهٔ او می‌شود نمایشنامهٔ "رگبار" (۱۳۴۲) و طرحِ فیلمِ مستندِ داستانیِ «شمر» و فیلمنامه‌های «میر نوروزی» و «ساز» (۱۳۵۳) و بیشترِ نمایشنامهٔ "نوشته‌های دیواری" (۱۳۵۷) را برشمرد. هنوز نشانی از این آثار به دست نیامده است.
جهانبخش نورایی نیز از گم شدنِ نوشته‌ای از بیضایی خبر داده که – به خواستِ مقاماتِ پلیسی جمهوری اسلامی ایران تا از پدر و مادرش تبرّی جوید – در بازجویی‌ای در تهران نوشته شده بود در ستایشِ پدر و مادرش.
دستِ کم یک جا را بیضایی به عبارتی برساختهٔ خودش نامیده، و آن کافه‌ای است به نامِ «شِنُفْدیدارْجای» در مرکزِ تهران.
بیضایی استادِ راهنما یا مشاور یا داورِ پایان‌نامه‌های چندی در بوده است؛ که از آن جمله است پایان‌نامه‌های لیسانس و فوق لیسانسِ حمید امجد و پایان‌نامه‌های لیسانسِ عزّت‌الله انتظامی و پرویز شهبازی. علی تاجور در "کتابشناسی پایان‌نامه‌های نمایش" (۱۳۸۵) بیست‌ویک پایان‌نامه به راهنمایی یا مشاورتِ بیضایی را فهرست کرده است:
تصویرِ امضای بیضایی بارها منتشر شده است، از جمله امضایش در قبالهٔ نخستین ازدواجش و صورتجلسهٔ قضاوتِ پایان‌نامهٔ عزّت‌الله انتظامی. روی جلدِ شمارهٔ ۱۰۰ ماهنامهٔ "آزما" (۱۳۹۲) نیز تصویری از امضای بیضایی هست. کسانی که دستخط یا امضایی از بیضایی گرفته‌اند یا بازماندگانشان نیز گاهی تصویری از این‌ها را در اینترنت یا مطبوعه‌ای منتشر کرده‌اند، از جمله علی دهباشی در یادنامهٔ "باغ امیدواران: درباره علی دهباشی" به کوششِ محمّدرضا رجائی‌پور.
بیضایی، همچنان که به سفارش قلم زده و در واقع متنِ بعضی از برجسته‌ترین کارهایش (مانندِ "هشتمین سفر سندباد" و "سگ‌کُشی" و "مجلس ضربت زدن") و نیز بعضِ کارهای نافرجامش (مانندِ فیلمنامه‌ای که سالِ ۱۳۷۰ بنا بود بنویسد تا گئورگی شنگلایا فیلم کند) را سفارش گرفته (و، به روایتِ جلال آل احمد، مقالهٔ «کارنامه فیلم گلستان» را نیز)، نوشته‌هایی هم سفارش داده یا تشویق کرده است که پدید آیند، از ترجمه و شعر و غیر از این‌ها. یک نمونه از این سفارش‌ها برخی از شعرهای نمایشنامهٔ "تُرُب"ِ بیژن مفید بوده است که بیضایی از پدرش، ذکایی، خواست که ساخت. نمونه‌های دیگر ترجمهٔ فرشیده نسرین از نسخه‌ای از "مهمانخانه‌چی"ِ کارلو گولدونی و ترجمهٔ احمد کامیابی مسک از "سیاه‌زنگی‌ها"ی ژان ژنه و "شاه می‌میرد"ِ اوژن یونسکو در دههٔ ۱۳۵۰ بوده است. فریدون معزّی مقدّم نیز در سالِ ۱۳۵۱ یک نمایشنامهٔ کلاسیکِ هندی برای "نمایش در هند"ِ بیضایی (که به صورتِ کتاب منتشر نشد) در دستِ ترجمه داشته است. معرّفیِ بهزاد رحیمیان برای مدخل‌نویسی در موضوعات سینمایی به مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی نیز، که حاصلش انتشارِ مقالهٔ رحیمیان در جلدِ نوزدهمِ "تاریخ جامع ایران" (۱۳۹۴) بوده، نمونه‌ای از کارهای واسطه‌گری و تشویقی بیضایی در سال‌های پس از انقلابِ ۱۳۵۷ بوده است.نیز شایع بوده است که متنِ مجموعهٔ تلویزیونیِ "سربداران" را بیضایی بازنوشته است.
گاهی مطلبی به اشتباه از بیضایی نقل شده، و بعضِ این موارد را بیضایی تکذیب کرده است. از جمله، گاهی در نامه‌ای دسته‌جمعی امضای او بی‌اجازه استفاده شده. چند بار در رسانه‌های گوناگون پیام‌های جعلی از شبکه‌های اجتماعی اینترنتی نقل کرده و به بیضایی نسبت داده‌اند − در درگذشت کسی یا در انتخاباتی در تبلیغ جناحی و از این دست. رسانه‌های ایرانی هم بارها اقوال شفاهی و کتبی بدون سند از او آورده‌اند که تأیید یا تکذیب درستیشان دشوار است – از جمله عبارتِ «من بهایی هستم» که بعضِ رسانه‌های اصول‌گرای جمهوری اسلامی ایران چندین بار نقل کرده‌اند.