جو لوئیس
جوزف لوئیس بارو (; – ) بوکسور سنگین‌وزن اهل ایالات متحده آمریکا ملقب به «بمب‌افکن قهوه‌ای» بود. او بین سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹ در ۲۶ مسابقه به مدت ۱۴۰ ماه سلطان بلامنازع بوکس جهان بود و یکی از برترین بوکسورهای تمامی ادوار شناخته می‌شود.
وی در ۲۵ مسابقه متوالی مدافع عنوان قهرمانی بود. در سال ۲۰۰۵، لوئیس توسط سازمان بین‌المللی تحقیقات بوکس، به عنوان بهترین بوکسور سنگین وزن در تمام دوران انتخاب شد و در رتبه شماره ۱ جهان قرار گرفت. در فهرست "۱۰۰ نفر بزرگترین و تاثیرگذارترین افراد در همه زمان ها" مجله رینگ، لوئیس طولانی ترین دوره سلطنت را به عنوان قهرمان بوکس سنگین وزن در طول تاریخ دارد.
تاثیر فرهنگی لویس در خارج از رینگ محسوس بود. وی به طور گسترده ای به عنوان اولین فرد آفریقایی-آمریکایی تبار شناخته می شود که به مقام قهرمانی سراسر کشور در ایالات متحده دست یافت. او همچنین نقطه کانونی مبارزات نژاد پرستی و ضد نازی بود که به جنگ جهانی دوم و در طول جنگ جهانی منجر شد. او نقش مهمی در ادغام بازیهای گلف و شکستن سد رنگ پوست در ورزش آمریکا در رویداد PGA سال ۱۹۵۲ داشت.
لوئیس متولد روستای چمبرز (ایالت آلاباما) و فرزند هفتم از هشت فرزند مونرو بارو و لیلی بارو بود. او در بدو تولد ۵ کیلوگرم وزن داشت. هر دو والدین او فرزندان برده های سابق بودند. مونرو عمدتاً آفریقایی-آمریکایی با رگه هایی از اجداد سفید پوست، در حالی که لیلی نیمی از نژاد سرخپوستان قبیله سرخپوستان چروکی بود.
لوئیس دوازده سال اول زندگی خود را در روستایی در آلباما گذراند، البته از کودکی وی اطلاعات چندانی در دست نیست. او در کودکی از نقص گویش رنج می برد و تا حدود شش سالگی بسیار کم حرف می زد. در حدود سال ۱۹۲۰، مادرش لوئیز با پت بروکس، پیمانکار ساختمانی محلی ازدواج کرد. پدرش مونرو بارو تا سال ۱۹۳۸ و بی خبر از شهرت پسرش زندگی کرد.
در سال ۱۹۲۶ که تشکیلات سفید پوست کو کلوکس کلان باعث وحشت شده بود، خانواده لوئیس به دیترویت میشیگان نقل مکان کردند و بخشی از مهاجرت بزرگ پس از جنگ جهانی اول را تشکیل دادند. برادر جو برای شرکت Ford Ford کار کرد (جایی که جو خودش برای مدتی در کارخانه River Rouge کار می کرد) و خانواده در یک خانه در خیابان ۲۷۰۰ کاترین (اکنون مدیسون) در محله Black Bottom دیترویت مستقر شدند. لوئیس برای یادگیری کابینت سازی مدتی در دانشکده حرفه ای برونسون شرکت کرد.
جو مدتی به گذراندن وقت خود در یک مرکز تفریحی محلی جوانان در خیابان ۶۳۷ بروستر در دیترویت کرد. مادرش تلاش کرد تا وی را به نوازندگی ویولون علاقه‌مند کند. طبق یک داستان روایت شده او سعی میکرد با حمل دستکش بوکس در داخل ویولن خود علاقه خود به بوکس را از مادرش پنهان کند.
لوئیس در اوایل سال ۱۹۳۲ در سن ۱۷ سالگی به اولین موفقیت خود دست پیدا کرد. گفته میشود از مبارزه، لوئیس نام خود را آنقدر بزرگ نوشت که جایی برای نام خانوادگی وی وجود نداشت، و به این ترتیب نام او تا پایان حضورش در بوکس نام او "جو لوئیس" مانده و به این نام شناخته شد. به احتمال زیاد، لوئیس نام خانوادگی خود را عمداً مخفی نگه داشت تا فعالیت در بوکس را از مادرش مخفی نگه دارد. پس از این پیروزی لوئیس پیروزی های آماتور زیادی را به دست آورد و در نهایت دستکش طلایی را بدست آورد.
در سال ۱۹۳۳، لوئیز به دلیل دسته بندی سبک وزن سنگین وزن، در مسابقات قهرمانی دستکش های طلایی در منطقه دیترویت، در برابر جو بیسکی پیروز شد که بعداً در مسابقات قهرمانان دستکش طلایی شیکاگو آن را از دست داد. سال بعد با رقابت در بخش اوپن دستکش های طلایی، او در رده بندی نیمه سنگین وزن قرار گرفت، این بار نیز در مسابقات قهرمانان شیکاگو پیروز شد. با این حال، مصدومیت دست باعث شد لوئیس از مسابقات قهرمانی دسته دوم قهرمانان نیویورک / شیکاگو برای مسابقات نهایی قهرمانی دستکش طلایی غافل شود. در آوریل ۱۹۳۴، او با پیروزی در مسابقات قهرمانی ملی AAU قهرمانی آماتور ایالات متحده در سنت لوئیز میسوری شکست شیکاگو را جبران کرد.
با پایان کار دوره آماتور، رکورد لوئیز ۵۰ برد و ۳ باخت بود که ۴۳ برد با ناک اوت داشت.
جو لوئیس در ۶۹ مبارزه حرفه ای خود تنها ۳ باخت داشته است. وی با ۵۲ مورد ناک اوت عنوان قهرمانی جهان را از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹ یدک میکشید، جو دارنده رکورد طولانی ترین دوره "عنوان وزن سنگین" در تمام طول تاریخ است. دوران جو لوئیس پس از اینکه در سال ۱۹۵۱ توسط روکی مارچیانو شکست خورد، پایان یافت و در پی بازنشستگی دیگر نتوانست عنوان قهرمانی را دوباره بدست آورد.
جو لوئیس در رتبه بندی "100 بوکسور برتر سنگین وزن تمام دوران" مجله رینگ پس از محمد علی کلی در رتبه دوم، و در لیست برترین بوکسورهای سنگین وزن تمام دوران متعلق به سایت معتبر بوکس رک در رده اول جهان، قبل از محمد علی کلی قرار دارد