رمزنگاری کلید خودکار
رمزنگاری کلید خودکار یک روش رمزنگاری است که پیغام ( متن آشکار) را با کلید ترکیب می‌کند. دو نوع رمزنگاری کلید خودکار وجود دارد: "key autokey" و "text autokey". رمزنگاری key autokey از اعضای قبلی برای تعیین عنصر بعدی در جریان کلید استفاده می‌کند. رمزنگاری text autokey از متن پیغام‌های قبلی برای تعیین عنصر بعدی در جریان کلید استفاده می‌کند.
در رمزنگاری مدرن، تمام رمزنگاری‌های خودهماهنگ رمز دنباله‌ای همگی از نوع کلید خودکار هستند.
اولین رمزنگاری autokey توسط ارائه شد که یک نقص اساسی داشت. همانند بسیاری از رمزنگاری‌های autokey، این روش نیز از خود متن آشکار برای رمزنگاری متن آشکار استفاده می‌کند؛ با این وجود، از آنجا که در این روش از هیچ کلید اضافی استفاده نمی‌شود، هر کسی که پیغام رمز شده را بگیرد، در صورت دانستن نوع الگوریتم رمزنگاری مورد استفاده می‌تواند به پیغام اولیه پی ببرد. رمزنگاران تلاش‌هایی برای طراحی سیستمی که به این سادگی شکست نخورد و در عین حال رمزگشایی در آن برای گیرنده پیغام سخت نباشد انجام دادند و در نهایت در سال ۱۵۴۶ با استفاده از "جدول متقابل" با ۵ حرف و در سال ۱۵۸۶ با جدولی مشابه ولی ۱۰ حرفی موفق به طراحی چنین سیستمی شدند.
یک نوع رایج از autokey با که مربعی با ۲۶ کپی از حروف الفبا است آغاز می‌شود. همانند شکل خط اول با "A" آغاز می‌شود، خط دوم با "B" و ... . برای رمز کردن یک متن آشکار، خطی که دارای اولین حرف برای رمز شدن است و ستونی که اولین حرف کلید است را موقعیت یابی می‌کند. نقطه تقاطع این سطر و ستون حرف رمز شده‌است.
رمزنگاری autokey که توسط استفاده می‌شود، با یک کلمه کلیدی کوتاه شروع می‌شود و و پیغام را به انتهای آن اضافه می‌کند. بنابراین اگر کلمه کلیدی "QUEENLY" و متن پیغام "ATTACK AT DAWN" باشد، کلید "QUEENLYATTACKATDAWN" خواهد بود.
بنابراین متن رمز شده "QNXEPVYTWTWP" خواهد بود.
با استفاده از پیغام "meet at the fountain" و با کلمه کلیدی "KILT" داریم: ما کلمات ، و را بررسی می‌کنیم. برای مثال، "THE":
قطعات متن اولیه با ترتیب احتمال مرتب‌سازی می‌شوند.
unlikely  promising
EQW DFL TFT ... ... ETA OUN FAX می دانیم که قطعه متن آشکار اولیه با شیفت به تعداد حروف کلمه کلیدی در کلید ظاهر می‌شود. به‌طور مشابه قطعه حدس زده شده از کلید ("THE") در متن آشکار با شیفت به چپ ظاهر می‌شود. بنابراین با حدس زدن طول کلمه کلیدی (احتمالاً بین 3 تا 12 حرف) می‌توانیم به متن آشکار و کلید پی ببریم.
همین کار را با "OUN" انجام می دهیم:
shift by 4:
همانطور که می بینید شیفت 4 تایی خوب به نظر می رسد (دو حالت شیفت دیگر Q بعید دارند). بنابراین "ETA" ظاهر شده را به اندازه 4 تا در متن آشکار شیفت می دهیم:
ciphertext: WMPMMXXAEYHBRYOCA key: ..LTM.ETA.THE.OUN plaintext: ..ETA.THE.OUN.AIN در این مرحله احتمالاً کلمه کلیدی 4 کاراکتری است ("..LT") و ما باید بخشی از پیغام را به دست آورده باشیم:
از آنجایی که حدس‌های متن آشکار ما بر روی 4 کاراکتر سمت چپ دارد، می‌توانیم حدس‌های درست و غلط بزنیم و جاهای خالی را پر کنیم:
MEETATTHEFOUNTAIN
سادگی تحلیل رمز به خاطر فیدبکی است که از رابطه بین متن آشکار و کلید ناشی می‌شود. یک حدس 3 کاراکتری، 6 کاراکتر دیگر را آشکار می‌کند که به نوبه خود کاراکترهای بیشتری را آشکار می‌کنند و تأثیر آبشاری ایجاد می‌کند که به رد کردن سریع حدس‌های غلط کمک می‌کند. رمزنگاری‌های مدرن Autokey از متودهای بسیار متنوع رمزنگاری استفاده می‌کنند، اما همه این رمزنگاری‌ها یا از بایت‌های کلید یا بایت‌هایی از متن آشکار استفاده می‌کنند. بیشتر رمزهای دنباله‌ای بر اساس ژنراتور عدد شبه تصادفی ساخته شده اند: از کلید برای مقدار دهی اولیه ژنراتور استفاده می‌شود، و سپس بایت‌هایی از کلید یا متن آشکار برای تولید بایت‌های بیشتر به ژنراتور تغذیه می‌شود. برخی از رمزهای دنباله‌ای خودهماهنگ هستند؛ چراکه بایت‌های بعدی کلید معمولاً فقط به N بایت قبلی پیغام وابسته است. اگر یک بایت در پیغام گم یا مخدوش شود، تنها زمانی که N بایت پردازش شده باشد جریان کلید نیز مخدوش می‌شود. در این نقطه جریان کلید به حالت نرمال باز می گردد و بقیه پیغام به درستی رمزگشایی می‌شود.