یو-۱ (زیردریایی، ۱۹۳۵)
یو-۱ نخستین زیردریایی آلمانی بود که پس از آغاز نقض محدودیت‌های پیمان ورسای مبنی بر ممنوعیت تملک زیردریایی توسط نیروی دریایی این کشور، در سال ۱۹۳۵ میلادی برای کریگسمارینه ساخته شد.
در ابتدا آلمانی‌ها سعی داشتند به جهت حفظ روابط خود با بریتانیا برنامه توسعه زیردریایی‌های خود را مخفی نگاه داردند و فعالیت‌های صورت گرفته را صرفاً تمهیدات مقابله با زیردریایی‌های دشمنان احتمالی نشان دهند. از همین رو در ماه اکتبر سال ۱۹۳۳ میلادی دانشکده ای تحت عنوان پوششی «دانشکده جنگ‌افزارهای ضد زیردریایی» در کیل-ویک تأسیس شد.
یو-۱ از نوع ۲اِی در کارخانه کشتی سازی "دویچه ورکه (Deutsche Werke)" در بندر کیل ساخته شد. زیر دریایی‌های نوع ۲اِی آلمان بر مبنای زیردریایی فنلاندی وسیکو و زیردریایی‌های نوع یو بی ۲ و یو اف نیروی دریایی امپراتوری آلمان و برای عملیات‌های ساحلی طراحی شده بودند.
پس از دریافت سفارش ساخت شش زیردریایی در دوم فوریه، کار ساخت یو-۱ همراه با برگزاری جشن از یازدهم فوریه سال ۱۹۳۵ میلادی آغاز شد و طی فرایندی پرسرعت پس از طی تنها ۱۳۸ روز در ۱۵ ژوئن همان سال به پایان رسید. این زیردریایی با خدمه‌ای که آموزش‌های لازم را در هلند دیده بودند، ۲۹ ژوئن سال ۱۹۳۵ میلادی به فرماندهی سروان کلوز اورت وارد نیروی دریایی آلمان شد و در قالب گروه آموزشی موسوم به ودیگن (به افتخار اتو ودیگن، یکی از فرماندهان نامدار نیروی دریایی امپراتوری آلمان) در خدمت دانشکده جنگ‌افزارهای ضد زیردریایی قرار گرفت.
مدتی پیش از این، هجدهم ژوئن بریتانیا با امضای پیمانی با آلمان موافقت خود را با لغو ممنوعیت داشتن زیردریایی توسط نیروی دریایی این کشور اعلام کرده و صرفاً آن را به ۴۵ درصد توناژ نیروی زیردریایی بریتانیا محدود نموده بود.
زیردریایی یو-۱ در سطح دریا ۲۵۴ تن و زیر سطح ۳۰۳ تن وزن داشت. این زیردریایی دارای طول کلی ۴۰٫۹ متر، طول بدنه داخلی (بدنه فشار) ۲۷٫۸ متر، عرض ۴٫۰۸ متر، ارتفاع ۸٫۶ متر و ارتفاع آبخور ۳٫۸۳ متر بود. دو موتور دیزلی چهار زمانه شش سیلندر ام وِ ام آر اس ۱۲۷ با توان ۷۰۰ اسب بخار (۵۱۰ کیلو وات ساعت) برای حرکت در سطح و دو موتور رفت و برگشتی (double-acting) الکتریکی زیمنس-شوکرت پی‌گی فافا (Siemens-Schuckert PG VV) 322/36 مجموعاً دارای توان ۳۶۰ اسب بخار (۲۶۰ کیلو وات ساعت) برای استفاده زیر سطحی در یو-۱ به کار برده شده بود. در این زیردریایی دو شفت و دو پروانه پیش‌ران با شعاع ۰٫۸۵ متر تعبیه گشته بود. یو-۱ قادر به انجام عملیات در حداکثر عمق ۸۰ تا ۱۵۰ متری بود.
این زیردریایی می‌توانست در سطح تا ۱۳ گره دریایی (۲۴ کیلومتر بر ساعت) و در زیر سطح تا ۶٫۹ گره دریایی (۱۲٫۸ کیلومتر بر ساعت) سرعت بگیرد. حداکثر برد عملیاتی یو-۱ هنگام حرکت در زیر سطح با سرعت ۴ گره دریایی (۷٫۴ کیلومتر بر ساعت)، ۳۵ مایل دریایی (۶۵ کیلومتر) و هنگام حرکت در سطح با سرعت ۸ گره دریایی (۱۵ کیلومتر بر ساعت)، ۱۶۰۰ مایل دریایی (۳۰۰۰ کیلومتر) بود. دو اژدرانداز در بخش جلویی این زیردریایی همراه با ۵ تا ۱۲ اژدر نوع اِی (A) قرار گرفته بود. یک توپ ضدهوایی کالیبر ۲ سانتی‌متر نیز بر روی عرشه تعبیه گردیده بود.
در مجموع ۲۵ سرنشین در یو-۱ حضور داشتند.
با توجه به این که این زیردریایی جزو زیردریایی‌های ارسالی آلمان به اسپانیا در طی جنگ داخلی این کشور نبود، مورد با اهمیتی از فعالیت‌های یو-۱ پیش از آغاز جنگ جهانی دوم وجود ندارد.
فرایند سریع تولید و عدم کاربرد فناوری‌های مناسب، این زیردریایی را بسیار کند و کاربرد آن را نامطلوب ساخته بود. پیش از آن که جنگ آغاز شود برنامه‌هایی جهت استفاده از این زیردریایی و زیردریایی‌های همنوع آن صرفاً جهت مقاصد آموزشی وجود داشت.
به هر حال با توجه به کمبود زیردریایی‌های عملیاتی، یو-۱ یک ماه پس از ترک از دانشکده آموزش زیردریایی‌ها و فراخوانده شدن به خدمت در خط مقدم در ۲۹ مارس سال ۱۹۴۰ میلادی به فرماندهی سرهنگ یورگن دکه برای مقابله با حضور ناوگان بریتانیایی در سواحل نروژ، در محدوده حداکثر برد خود آغاز به عملیات کرد. در این سفر این زیردریایی موفق به یافتن هدفی نشد اما مجدداً در چهارم ماه آوریل همان سال این بار در جریان آماده‌سازی‌های عملیات وزراوبونگ (حمله آلمان نازی به نروژ) برای بار دوم راهی دریا شد.
یو-۱ پیش از آن که ناپدید شود در یک پیام رادیویی کوتاه موقعیت خود را در ششم آوریل ۱۹۴۰ گزارش کرد. علت ناپدید شدن این زیردریایی نامعلوم است اما یو-۱ قرار بود از منطقه ای که توسط اچ‌ام‌اس ناروال، زیردریایی بریتانیایی همان روز مین ریزی شود و این مسئله برای آلمانی‌ها نامشخص بود، گذر کند. همچنین ممکن است این زیردریایی توسط اچ‌ام‌اس پورپویز، زیر دریایی دیگر بریتانیایی که گزارش کرده بود اژدری به سمت زیردریایی ناشناس دشمن شلیک کرده‌است، غرق شده باشد.
پانزده روز پس از آخرین ارتباط و با توجه به عدم دریافت موقعیت جدید یو-۱ مفقود شده تلقی شد. بازنگشتن همیشگی یو-۱ همه بیست و چهار خدمه آن را در ردیف کشته‌های جنگ به حساب آورد.
یو-۱ یکی از بیش از هزار زیردریایی آلمانی بود که در جنگ جهانی دوم حضور یافت و با مفقود شدن یکی از بیش از ۷۰۰ زیردریایی آلمانی نام گرفت که کریگسمارینه در طول این جنگ از دست داد.
لاشه زیردریایی یو-۱ در ماه ژوئن سال ۲۰۰۷ توسط غواصان در کف دریای شمال کشف و توپ ضدهوایی آن به خشکی آورده شد. گفته می‌شود این کشف، نظریه برخورد با مین دریایی رها شده توسط نیروی دریایی بریتانیا را تأیید می‌کند.