hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
واماندگی
واماندگی ، در دینامیک سیالات، کاهش ضریب برآر (Lift) است که به علت افزایش زاویه حمله توسط یک ایجاد می‌شود. این پدیده زمانی اتفاق می‌افتد که زاویه حمله از مقداری بحرانی عبور کند. زاویه حمله بحرانی معمولاً ۱۵ درجه می‌باشد، اما این زاویه در سیالات و فویل‌های مختلف و تغییر عدد رینولدز ممکن است به مقدار قابل توجهی تغییر کند.
در هوانوردی، واماندگی یا دکروشاژ (فرانسوی: "Décrochage")، به وضعیتی از هواگرد یا هواپیما در هنگام پرواز اشاره می‌کند. واماندگی وضعیتی است که در آن، جریان هوا از لایهٔ مرزی سطح برآیِ هواپیما (مانند بال‌ها) جدا می‌شود. در این حالت نیروی برآ، به شدت کاهش می‌یابد و اصطکاک با هوا به شدت افزایش می‌یابد.
واماندگی در آیرودینامیک یا هوانوردی به حالتی گفته می‌شود که اگر زاویه حمله از مقداری مشخص افزایش یابد ضریب برآ شروع به کاهش می‌کند. زاویه ای که این اتفاق شروع می‌شود "زاویه حمله بحرانی" خوانده می‌شود. زاویه بحرانی به شکل مقطع ایرفویل یا پروفیل بال هواپیما، پلنفرم (نمای کلی بال هواپیما از بالا یا پایین) و نسبت طول به عرض آن و دیگر عوامل بستگی دارد اما معمولاً در محدوده ۸ تا ۲۰ درجه نسبت به هوای ورودی برای جریان‌های زیرصوت متغیر است.
واماندگی به دلیل جدایش جریان رخ می‌دهد که خود به دلیل جریان پیدا کردن هوا در مقابل یک فشار در حال افزایش اتفاق می‌افتد.
دو نوع واماندگی در پروازهای غیر جت مورد توجه هستند:
این پدیده در هنگامه نشستن یا برخاستن هواپیما رخ می‌دهد. به دلیل کم بودن ارتفاع برای بازگشت به حالت اولیه این پدیده بسیار خطرناک است. این واماندگی معمولاً از قسمت‌های تحتانی هواپیما شروع شده و رو به جلو حرکت می‌کنند.
این نوع واماندگی، دارای شتاب است و با زاویه حمله رابطه مستقیم دارد. نقاط نوک تیز برای روی بدنهٔ هواپیما به این نوع واماندگی کمک می‌کنند. بالا رفتن سریع زاویه حمله به جریان هوا اجازهٔ حرکت به سمت جلوی ماهی‌واره را نمی‌دهد و اینجا است که جریان هوا از سطح برا جدا می‌شود. برای جلوگیری از این پدیده در ارتفاعات نامناسب نباید به سرعت رو به بالا حرکت کرد.
یکی از واماندگی‌های مربوط به زاویه، واماندگی سرچکشی نام دارد. سرچکشی نوعی واماندگی است که بر اثر اوج‌گیری هواپیما با زاویهٔ بسیار تند و حداقل توان موتور ایجاد می‌شود و همراه با حداکثر جابه‌جایی سکان عمودی و چرخشی سریع حول محور انحراف سمت است و پس از آن هواپیما به وضعیت شیرجه در می‌آید و فروخیز می‌کند.
سرعت واماندگی یا سرعت حداقل، سرعتی است که اگر هواپیما از آن کمتر حرکت کند با خطر سقوط مواجه خواهد. سرعت واماندگی را می‌توان با استفاده از روش محاسبه نیروی بُرّا بدست آورد.
که در آن
پس از آن با قرار دادن بالاترین میزان ضریب formula_3، و جابه‌جایی سرعت به یک سمت و بقیه عناصر معادله به سمت دیگر به دست می‌آوریم:
که در آن:
تاریخ مشروطه ایران (کتاب)
کتاب تاریخ مشروطه ایران نوشته احمد کسروی در سال ۱۳۱۹ خورشیدی به چاپ رسید. این نبشته برجسته‌ترین سند نوشته شده دربارهٔ رویداد مشروطه و چند و چون آن می‌باشد و حتی در زمانی که نوشته‌های کسروی ممنوع شمرده می‌شود این نوشتار همچنان آبشخور و گواه پژوهش‌های تاریخی است. کسروی(زادهٔ ۱۲۶۹ ه‍.ش) در زمان انقلاب مشروطه و محاصره تبریز، خود ساکن این شهر بوده و وقایع بسیاری را از نزدیک روایت می‌کند. این کتاب توسط ایوان سیگل به انگلیسی نیز ترجمه شده‌است.
تاریخ مشروطه ایران به پیشامدهای میان سال‌های ۱۲۸۴ تا ۱۲۸۸ ه‍.ش(شکست استبداد صغیر و فتح تهران)می‌پردازد. کتاب تاریخ هجده ساله آذربایجان نیز دنباله این کتاب بوده و با مرگ شیخ محمد خیابانی در ۱۲۹۹ پایان می‌یابد. کسروی نوشتن این تاریخ را نخست از ماهنامه‌ای به نام پیمان آغاز کرد.
کسروی انگیزه‌های زیر را برای نگارش این نبشته برمی‌شمرد:
خلبان
خلبان یا هوانورد فردی است که به‌خاطر شغلش یا برای تفریح به هدایت هواپیما یا دیگر وسایل پروازی می‌پردازد.
خَلَبان (خله‌بان) در واژه به‌معنای سکاندار است. خلبان را پیشتر در فارسی «پیلوت» می‌گفتند.
داشتن شغل خلبانی نیازمند آموزش‌های منظم و داشتن گواهینامه خلبانی است. بسیاری به خلبانی به‌صورت آماتور و غیر حرفه‌ای می‌پردازند. خلبانی و هدایت کلیهٔ وسایل پروازی حتی هواپیمای فوق سبک نیز نیازمند دریافت گواهینامه خلبانی و مجوز پرواز است.
۲۶ آوریل ،روز خلبان برای تجلیل از خلبانان به رسمیت شناخته شده است .
۱ تیر
۱ تیر ‐ از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۹۴ روز گذشته و به پایان آن ۲۷۱ روز (در سال عادی) یا ۲۷۲ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲ تیر
۲ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۹۵ روز گذشته و به پایان آن ۲۷۰ روز (در سال عادی) یا ۲۷۱ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۴ تیر
۴ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۹۷ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۸ روز (در سال عادی) یا ۲۶۹ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۵ تیر
۵ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۹۸ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۷ روز (در سال عادی) یا ۲۶۸ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۶ تیر
۶ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۹۹ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۶ روز (در سال عادی) یا ۲۶۷ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۷ تیر
۷ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۰ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۵ روز (در سال عادی) یا ۲۶۶ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۸ تیر
۸ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۱ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۴ روز (در سال عادی) یا ۲۶۵ روز (در سال کبیسه) مانده است.
روز مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی
انعقاد قرارداد تأسیس کارخانه فولادسازی اصفهان میان ایران و شوروی (1345)
۹ تیر
۹ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۲ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۳ روز (در سال عادی) یا ۲۶۴ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۰ تیر
۱۰ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۳ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۲ روز (در سال عادی) یا ۲۶۳ روز (در سال کبیسه) مانده است.این روز در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران، روز صنعت و معدن نام نهاده شده است.
روز صنعت و معدن در ایران
۱۱ تیر
۱۱ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۴ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۱ روز (در سال عادی) یا ۲۶۲ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۲ تیر
۱۲ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۵ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۰ روز (در سال عادی) یا ۲۶۱ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۳ تیر
۱۳ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۶ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۹ روز (در سال عادی) یا ۲۶۰ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۱۴ تیر
۱۴ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۷ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۸ روز (در سال عادی) یا ۲۵۹ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۵ تیر
۱۵ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۸ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۷ روز (در سال عادی) یا ۲۵۸ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۱۶ تیر
۱۶ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۰۹ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۶ روز (در سال عادی) یا ۲۵۷ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۷ تیر
۱۷ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۰ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۵ روز (در سال عادی) یا ۲۵۶ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۱۸ تیر
۱۸ تیر - از آغاز سال در گاه‌شماری ایران ۱۱۱ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۴ روز (در سال عادی) یا ۲۵۵ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۹ تیر
۱۹ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۲ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۳ روز (در سال عادی) یا ۲۵۴ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۲۰ تیر
۲۰ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۳ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۲ روز (در سال عادی) یا ۲۵۳ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۲۱ تیر
۲۱ تیر ‐ از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۴ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۱ روز (در سال عادی) یا ۲۵۲ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۲ تیر
۲۲ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۵ روز گذشته و به پایان آن ۲۵۰ روز (در سال عادی) یا ۲۵۱ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۲۳ تیر
۲۳ تیر ‐ از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۶ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۹ روز (در سال عادی) یا ۲۵۰ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۲۴ تیر
۲۴ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۱۷ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۸ روز (در سال عادی) یا ۲۴۹ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۲۵ تیر
۲۵ تیر - صد و هجدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان آن ۲۴۷ روز (۲۴۸ روز در سال‌های کبیسه) باقی‌است.
۲۶ تیر
۲۶ تیر صد و نوزدهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. ۲۴۶ روز ( ۲۴۷ روز در سال‌های کبیسه) باقی‌است.
۲۷ تیر
۲۷ تیر - از آغاز سال در گاهشماری هجری خورشیدی ۱۲۰ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۵ روز (در سال عادی) یا ۲۴۶ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۸ تیر
۲۸ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۱ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۴ روز (در سال عادی) یا ۲۴۵ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
در سرزمین طبرستان در این روز جشن مردگان برپا می‌شود و در بعضی از شهرها کشتی لوچو می‌گیرند.
۲۹ تیر
۲۹ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۲ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۳ روز (در سال عادی) یا ۲۴۴ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۳۰ تیر
۳۰ تیر یکی از روزهای گاه‌شماری هجری شمسی است. از آغاز سال ۱۲۳ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۲ روز (۲۴۳ روز در سال‌های کبیسه) مانده است.
۳۱ تیر
۳۱ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۴ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۱ روز (در سال عادی) یا ۲۴۲ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۱ مرداد
۱ امرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۵ روز گذشته و به پایان آن ۲۴۰ روز (در سال عادی) یا ۲۴۱ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲ مرداد
۲ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۶ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۹ روز (در سال عادی) یا ۲۴۰ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۳ مرداد
۳ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۷ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۸ روز (در سال عادی) یا ۲۳۹ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۴ مرداد
۴ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۲۸ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۷ روز (در سال عادی) یا ۲۳۸ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۵ مرداد
۵ مرداد صد و بیست و نهمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. تا پایان سال ۲۳۶ روز (۲۳۷ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۶ مرداد
۶ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۰ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۵ روز (در سال عادی) یا ۲۳۶ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۷ مرداد
۷ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۱ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۴ روز (در سال عادی) یا ۲۳۵ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۸ مرداد
۸ مرداد - از آغاز سال در گاه‌شماری ایران ۱۳۲ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۳ روز (در سال عادی) یا ۲۳۴ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
فرهنگی
سیاسی
نظامی
۹ مرداد
۹ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۳ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۲ روز (در سال عادی) یا ۲۳۳ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۰ مرداد
۱۰ مرداد صد و سی و چهارمین روز سال در گاه‌شماری خورشیدی است. به پایان سال ۲۳۱ روز (۲۳۲ روز در سال کبیسه) باقی‌است.
۱۱ مرداد
۱۱ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۵ روز گذشته و به پایان آن ۲۳۰ روز (در سال عادی) یا ۲۳۱ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۲ مرداد
۱۲ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۶ روز گذشته و به پایان آن ۲۲۹ روز (در سال عادی) یا ۲۳۰ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۳ مرداد
۱۳ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۷ روز گذشته و به پایان آن ۲۲۸ روز (در سال عادی) یا ۲۲۹ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۴ مرداد
۱۴ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۸ روز گذشته و به پایان آن ۲۲۷ روز (در سال عادی) یا ۲۲۸ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۵ مرداد
۱۵ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۳۹ روز گذشته و به پایان آن ۲۲۶ روز (در سال عادی) یا ۲۲۷ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۱۶ مرداد
۱۶ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۴۰ روز گذشته و به پایان آن ۲۲۵ روز (در سال عادی) یا ۲۲۶ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۱۷ مرداد
۱۷ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۴۱ روز گذشته و به پایان آن ۲۲۴ روز (در سال عادی) یا ۲۲۵ روز (در سال کبیسه) مانده است.
۲۲ مرداد
۲۲ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۴۶ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۹ روز (در سال عادی) یا ۲۲۰ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۳ مرداد
۲۳ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۴۷ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۸ روز (در سال عادی) یا ۲۱۹ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۴ مرداد
۲۴ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۴۸ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۷ روز (در سال عادی) یا ۲۱۸ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۵ مرداد
۲۵ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۴۹ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۶ روز (در سال عادی) یا ۲۱۷ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۶ مرداد
۲۶ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۵۰ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۵ روز (در سال عادی) یا ۲۱۶ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۷ مرداد
۲۷ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۵۱ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۴ روز (در سال عادی) یا ۲۱۵ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۸ مرداد
۲۸ مرداد - از آغاز سال در گاه‌شماری ایران ۱۵۲ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۳ روز (در سال عادی) یا ۲۱۴ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۲۹ مرداد
۲۹ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۵۳ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۲ روز (در سال عادی) یا ۲۱۳ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
زینستان
در زبان پارسی میانه به پادگانی که محل انبار اسلحه نیز بود زینستان می‌گفتند. زین که امروزه معنی مرکب نهاده بر چارپایان را پیدا کرده در زبان پهلوی در اصل به معنی جنگ‌افزار بود و معنای واژگانی زینستان، «اسلحه‌خانه» است.
واژه زندان در فارسی نیز از همین ریشه است و در اصل زیندان و به معنی اتاق سلاح‌ها بوده‌است.
در زمان ساسانیان، ایران زینستان‌های نیرومند و بزرگی در مرزها به ویژه در مرزهای غربی داشت. استان ساسانی انبار (استان انبار امروزی در عراق) مرکز انبار آذوقه و مهمات برای زینستان‌های دورتر بود. در محل کنونی بصره زینستانی به نام بهشت‌آباد قرار داشت. از مرزبانان (رئیس پادگان‌ها) ی ایرانی که نامشان به ما رسیده هامرز و گرابزین را می‌توان نام برد که رئیس زینستان‌های حاشیه صحرا بودند.محمدی ملایری، محمد:" تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی، جلد یکم،" انتشارات یزدان، تهران ۱۳۷۲، صص۳۸۱–۳.
۳۰ مرداد
۳۰ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۵۴ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۱ روز (در سال عادی) یا ۲۱۲ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
۳۱ مرداد
۳۱ مرداد - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۱۵۵ روز گذشته و به پایان آن ۲۱۰ روز (در سال عادی) یا ۲۱۱ روز (در سال کبیسه) مانده‌است.
قانون اهم
قانون اُهم که به نام کاشف آن گئورگ زیمون اهم نام‌گذاری شده‌است، بیان می‌دارد که نسبت اختلاف پتانسیل (یا افت ولتاژ) بین دو سر یک جسم (مقاومت) به جریان عبورکننده از آن به شرطی که دما ثابت بماند، مقدار ثابتی است: formula_1 که در آن V ولتاژ و I جریان است. این معادله منجر به یک ثابت نسبی R می‌شود که مقاومت الکتریکی آن جسم (ماده) نامیده می‌شود. البته این قانون تنها برای مقاومتهایی صادق است که مقاومت شان به ولتاژ اعمالی دو سرشان وابسته نباشد که به این مقاومت‌ها مقاومت‌های اهمی یا ایده‌آل یا وسیله‌های اهمی گفته می‌شود. خوشبختانه شرایطی که در آن قانون اهم صادق است، بسیار عمومی است. (قانون اهم هیچگاه برای اجسام در دنیای واقعی کاملاً دقیق نیست چرا که هیچ جسم واقعی وجود ندارد که یک جسم اهمی باشد). معادله formula_2 حتی برای اجسام غیر اهمی هم صادق است اما در آن صورت دیگر مقاومت formula_3 یک مقدار ثابت نیست و به مقدار formula_4 وابسته‌ است. برای اینکه بررسی کنیم که آیا جسمی اهمی است یا نه، می‌توان formula_4 را بر حسب formula_6 رسم کرد و نمودار بدست آمده را با خط مستقیمی که از مبدأ می‌گذرد مقایسه کرد.
قانون اهم اغلب به‌صورت: formula_7 بیان می‌شود چرا که این معادله صورتی است که اکثر اوقات همراه مقاومت‌ها بکار برده می‌شود. فیزیکدانان اغلب فرم میکروسکوپیک قانون اهم را استفاده می‌کنند: formula_8 که در آن j چگالی جریان (جریان عبوری از واحد حجم)، σ ضریب هدایت الکتریکی و E میدان الکتریکی است؛ و در واقع فرمی است که اهم قانونش را بیان کرد. فرم عمومی formula_9 که در طراحی مدارات بکار می‌رود، نسخه ماکروسکوپیک متوسط‌گیری شده فرم اصلی است. دانستن این مطلب مهم است که قانون اهم یک قانون گرفته شده از ریاضیات نیست ولی به‌خوبی توسط شواهد تجربی تأیید می‌شود. گاهی اوقات هم قانون اهم به هم می‌خورد چرا که این قانون بسیار ساده‌سازی شده‌است. منشأ اصلی به وجود آمدن مقاومت در مواد در برابر جریان الکتریکی را می‌توان عیب‌ها، ناخالصی‌های مواد و این واقعیت که الکترون‌ها خودشان اتم‌ها را به این طرف و آن طرف می‌زنند، دانست. وقتی که دمای فلز افزایش می‌یابد، عامل سوم نیز افزایش می‌یابد بنابراین، وقتی که یک جسم به علت عبور جریان الکتریکی از آن گرم می‌شود، مانند رشته داخل حباب لامپ، مقاومتش افزایش می‌یابد. مقاومت یک جسم از معادله زیر بدست می‌آید: (formula_10 که در آن formula_11 مقاومت ویژه، Lطول جسم هادی، A مساحت سطح مقطع آن، formula_12 دمای جسم، formula_13 یک دمای مرجع (معمولاً دمای اتاق) و formula_14 ثابت ویژه ماده جسم هادی‌اند.
معادله انتشار الکتریسته که بر اساس اصول اهم بیان شده‌است، مشابه معادله ژوزف فوریه برای انتشار گرما است و اگر ما در روش حل فوریر یک مسئله هدایت گرمایی واژه دما را به پتانسیل الکتریکی تغییر داده و جریان الکتریکی را به جای شار گرمایی بکار ببریم، در آن صورت ما دارای روش حل فوریه مسئله مشابه برای هدایت الکتریکی خواهیم بود. پایه کار فوریه ایده و تعریف واضح او از هدایت بود. اما امر این شامل فرضی است که بی تردید برای گرادیان‌های دمای کوچک درست است. فرض در نظر گرفته شده این است که اگر تمامی متغیرها ثابت باشند، شار آزمایش‌های مربوط به گرما به شدت متناسب با گرادیان دما است. فرض کاملاً مشابهی هم در بیان قانون اهم گذاشته شده که اگر مابقی متغیرها یکسان در نظر گرفته شوند، قدرت جریان در هر نقطه متناسب با گرادیان پتانسیل الکتریکی است. با روش‌های پیشرفته موجود، بررسی دقت این فرض در الکتریسته از آزمایش‌های مربوط به گرما بسیار آسان‌تر است.
کلاس درس. دانشنامه رشد. Electrodynamics: an introduction including quantum effects , H. J. W. Müller-Kirsten, World Scientific, 2004.
۱۳۸۴ (خورشیدی)
سال ۱۳۸۴ هجری خورشیدی، سالی است که از روز جمعه آغاز شد.
نیروی برآر
نیروی بَرآر (در برخی متون: بَرا) مولفه‌ای از نیروی وارد شده بر یک جسم توسط سیال است که در راستای عمود بر راستای حرکت سیال وارد می‌شود. تفاوت آن با نیروی پسار (به انگلیسی: Drag) در این است که نیروی پسار در جهت موازی و موافق با حرکت یا فشار جسم وارد می‌شود. معمولا نیروی برآر در جهت بالا و برای مقابله با نیروی گرانش عمل می‌کند اما می‌تواند در هر جهتی عمود به جهت حرکت سیال نیز عمل کند. بزرگی این نیرو بستگی به چگالی جسم، سرعت نسبی بین سیال و جسم، شکل خارجی جسم، نحوه قرارگیری آن در مقابل جریان سیال (زاویه حمله)و میزان زبری سطح جسم دارد.
هر سیالی که از سطح جسمی عبور کند بر آن نیرو وارد می‌کند. اگر سیالی که جسم را احاطه کرده هوا باشد، به نیروی اعمال شده یک نیروی آیرودینامیکی می‌گویند. در آب یا سایر مایعات به این نیرو یک نیروی هیدرودینامیکی می‌گویند.
نیرویی که بر اثر برخورد هوا با سطوح فوقانی و تحتانی بال ایجاد و موجب بالا رفتن هواپیما یا ادامهٔ پرواز آن می‌شود همان نیروی برآر است.
برآر نیرویی است که در اثر حرکت ماهیواره (ایرفویل) در شاره (سیال) ایجاد می‌شود. پرواز هواپیما در اثر نیروی بَراری است که حاصل از شکل مقطع آیرودینامیکی بال آن است، که اصطلاحاً مقطع ایرفویل دارند، نیروی برآر بال هواپیما به عواملی مانند سرعت هواپیما، مساحت بال، چگالی هوا، شکل ماهیوارهٔ بال و زاویه حمله بستگی دارد و مطابق با فرمول زیر محاسبه می‌شود:
formula_1
که در این فرمول
مؤلفهٔ برآیند نیروها در راستای محور برآر را برآر کل می‌گویند. نسبت برآر کل به پَسار کل که معیار اصلی بازده هواگَرد است، نسبت برآر به پَسار [نسبت لیفت به درگ] (L/D) یا بازده آئرودینامیکی نامیده می‌شود. در حمل‌ونقل هوایی به هواگَردی با بال کوچک که بدنهٔ آن همه یا بخش اعظم نیروی بَرار را تولید می‌کند، پیکرهٔ بَرآرزا (lifting body) گفته می‌شود.
برآرافزا ـ پایاسیری (lift-lift/cruise) ویژگی هواپیمایی است که هم‌زمان مجهز به موتور جت برآری و موتوری با امکان تغییر جهت رانش است. موتور برآری ـ پایاسیری (lift/cruise engine) موتور توربین پروانه‌ای یا توربین‌جت است با امکان تغییر جهت رانش برای ایجاد نیروی برآر یا نیروی رانش.
سطح متحرک یا لولاشده به بخش بالایی عقب بال که وقتی باز می‌شود بَرآر را کاهش و معمولاً پَسار را افزایش می‌دهد، بَرارگیر (spoiler) نام دارد.
هزاره چهارم (پیش از میلاد)
بر اساس مطالعات یک یخبندان‌شناس به نام لونی تامپسون (پروفسور دانشگاه اوهایو و محقق مرکز تحقیق روی قطب بیرد) شاخص‌های زیادی وجود دارند که نشان‌دهندهٔ تغییر جهانی آب و هوا در ۵۲۰۰ سال پیش هستند:
علوم طبیعی
علوم طبیعی، شاخه‌ای از علوم است که با توصیف، پیش‌بینی و درک پدیده‌های طبیعیِ مبتنی بر شواهد تجربی ناشی از مشاهده و آزمایش، سر و کار دارد و در آن، سازوکارهایی مانند داوری همتا و تکرارپذیری یافته‌ها برای اطمینان از اعتبار اکتشافات‌های علمی استفاده می‌شوند.
این علوم، دربردارنده علوم فیزیکی (فیزیک (فیزیک نظری و فیزیک تجربی)، شیمی، اخترشناسی (نظری و رصدی)، زمین‌شناسی به همراه علوم زیستی (پزشکی و زیست‌شناسی) هستند.
در دانش فیزیک، فیزیک آزمایشگاهی (یا فیزیک تجربی)، مجموعه‌ای از رشته‌ها و زمینه‌هاست که موضوع آن‌ها مشاهده پدیده‌های فیزیکی برای جمع‌آوری داده در مورد جهان است. روش‌ها از زمینه‌ای به زمینهٔ دیگر، متفاوت هستند و شامل مشاهده‌های ساده‌ای مانند آزمایش کاوندیش تا آزمایش‌های پیچیده‌تر و بزرگ‌تری مانند برخورددهنده‌های درونی بزرگ می‌شوند.
اَختَرشناسی یا ستاره‌شناسی یا نجوم به دانش بررسی موقعیت، تغییرات، حرکت و ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی «اشیاء آسمانی» ازجمله ستاره‌ها، سیاره‌ها، دنباله‌دارها، کهکشان‌ها و رویدادهای آسمانی مانند شفق قطبی و تابش زمینهٔ کیهانی گفته می‌شود که منشأ آن‌ها در بیرون از جوّ زمین است. اخترشناسی با رشته‌هایی همچون کیهان‌شناسی، فیزیک، شیمی و فیزیکِ حرکت ارتباط تنگاتنگ دارد. (اگر تنها ستاره‌ها مطالعه شوند به آن "اخترشناسیِ ستاره‌ای" گفته می‌شود)
زیست‌شناسی یا بیولوژی (به انگلیسی: Biology) از علوم طبیعی و دانش مربوط به کاوش دربارهٔ جانداران است. این دانش به بررسی ویژگی‌ها و رفتار جانداران، چگونگی پیدایش گونه‌ها و افراد (کاهش گرایی)، و نیز به بررسی تعامل جانداران با یکدیگر و محیط پیرامونشان می‌پردازد. (زیست‌شناسی دستگاه‌ها) زیست‌شناسی شامل موضوعات گسترده‌ای است که دارای تقسیم‌بندی بسیاری از مباحث و رشته‌های مختلف می‌باشد. از جمله مهمترین موضوعات آن عبارت از پنج اصل به هم وابسته است.
زمین‌شناسی یا ژئولوژی (به فرانسوی: géologie، ژئولوژی)(به انگلیسی: Geology، جیالوجی)، علم مطالعه زمین، مواد سازنده آن، ساختار مواد آن و فرایندهایی را که بر روی آن عمل می‌کنند است. بخش مهمی از زمین‌شناسی مطالعه چگونگی تغییر مواد، ساختارها، فرایندها و ارگانیسم‌های زمین با گذشت زمان است.
افسانه‌زدایی
افسانه‌زدایی (demystification یا demythologizing) زمانی رخ می‌دهد که شخصی یا گروهی مدت‌ها نسبت به یک موضوع ناروشن افسانه‌پردازی نموده و به آن افسانه‌ها باور پیدا کرده‌اند ولی یافته یا دانشی جدید رشته‌های ایشان را پنبه نموده و بی‌پایگی افسانه‌هایشان را به ایشان می‌نمایاند.
برای نمونه تقریباً همه اقوام جهان برای موضوع پیدایش جهان و انسان داستان‌ها و افسانه‌های فراوانی سروده و ساخته‌اند و به مرور به آن افسانه‌ها ایمان قلبی پیدا کرده‌اند ولی دانش جدید با پیش کشیدن نظریهٔ تکامل و مهبانگ و غیره، پایه‌های این افسانه‌ها را زیر سؤال برده است. گرچه ممکن است روزی مشخص شود که فرضیه تکامل نیز خود نوعی اسطوره (افسانه) بوده است.
از فن افسانه‌زدایی در ادبیات و بویژه رمان‌نویسی استفاده زیادی می‌شود زیرا حالت شوکی که این فن به خواننده می‌دهد برای جلب او به داستان مؤثر است.
الهه (خواننده)
بهار غلامحسینی معروف به الهه (۱۳۱۳–۲۴ مرداد ۱۳۸۶) از خوانندگان ایرانی بود. او در تهران (در محله باغ شاه) به دنیا آمد. از کودکی به خوانندگی علاقه داشت اما خانواده‌اش در آن زمان چندان به آوازخوانی دختر خود علاقه‌ای نداشتند به همین جهت معمولاً به صورت پنهانی در اتاق برای خودش آواز می‌خواند. در بهمن ۱۳۳۳ با خیرالله یگانه، از متمولین و روشنفکران آن زمان ازدواج کرد. همسرش که از یکی از خاندان‌های بزرگ و اصیل لر می‌بود از هنرش حمایت کرد و در موفقیتش سهم بسیار داشت. پس از چندی از طریق [پرویز خطیبی به [مجید وفادار]]معرفی شد که در همسایگی خانه پدری الهه زندگی می‌کرد، سپس از طریق داوود پیرنیا وارد عرصه موسیقی شد.
الهه از شاگردان عبدالله دوامی، استاد بزرگ ردیف موسیقی ایران و غلامحسین بنان، از خوانندگان نامدار موسیقی سنتی ایران بود و در سن ۲۷ سالگی صدای او مورد توجه داوود پیرنیا، تهیه‌کننده برنامه گل‌ها در رادیو ایران قرار گرفت که برنامه اصلی موسیقی در رادیو به‌شمار می‌رفت و خاص موسیقی سنتی بود. نخستین پخش رسمی صدای الهه با نام پریچهر در فیلم «مردی که رنج می‌برد» بود که در سال ۱۳۳۶ اکران گشت. مجید وفادار او را برای خواندن در این فیلم معرفی کرد.
الهه با اجرای ترانه معروف «رسوای زمانه» که شعر آن را بهادر یگانه سروده بود با آهنگسازی همایون خرم به رادیو راه یافت و به مدت پانزده سال از خوانندگان اصلی برنامه گلها بود. بسیاری از ترانه‌هایی که با صدای الهه خوانده شده از ساخته‌های همایون خرم است. از جمله مشهورترین اجراهای او خواندن ترانه «از خون جوانان وطن لاله دمیده»، ساخته و سروده عارف قزوینی بود که روح‌الله خالقی آن را برای ارکستر بزرگ تنظیم کرد و با صدای الهه اجرا شد.
در سال‌های بعد الهه ترانه‌هایی نیز در قالب پاپ اجرا کرد، اما عمدتاً به عنوان خواننده سنتی مطرح بود. همچنین ترانه رفته ساخته همایون خرم یکی از ماندگارترین آهنگ‌های الهه است.
وی نزدیک به پنجاه سال در عرصه موسیقی ایران فعال بود و بیش از یکصد قسمت از مجموعه قدیمی و مشهور برنامه گل‌ها را در رادیو ایران اجرا کرد، او در طول فعالیت هنری‌اش بیش از ۷۰۰ ترانه اجرا کرد. الهه در بیشتر برنامه‌های موسیقی رادیوی زمان خود حضوری فعال داشته‌است.
الهه در طول دوران خوانندگی خود با آهنگسازانی چون پرویز یاحقی و همایون خرم، محمد عبدالصمدی، جواد لشکری ونیز تعداد زیادی از شاعران و ترانه‌سازان مشهور همکاری کرد.
با وقوع انقلاب در ایران که پخش برنامه گلها متوقف و خوانندگی زنان ممنوع شد، الهه ابتدا به لندن پیش فرزندانش و سپس به آمریکا مهاجرت کرد. وی در خارج از ایران گاهی به اجرای کنسرت می‌پرداخت و تنها آلبوم «ساقی» خود را در این زمان منتشر کرد، که یکی از قظعات معفرون ترانه (رفته) می‌باشد. هرچند موسیقی سنتی ایران در خارج از ایران چندان مورد توجه نبود.
الهه در اردیبهشت ۱۳۸۶ برای همیشه به ایران بازگشت. سرانجام به علت ابتلا به سرطان کبد، در روز چهارشنبه ۲۴ مردادماه ۱۳۸۶ در بیمارستان پارسیان تهران درگذشت.
تلستار ۱
تلستار نخستین ماهواره مخابراتی بود که در سال ۱۹۶۲ در مدار زمین قرار گرفت.
این ماهواره متعلق به شرکت ای‌تی‌اندتی بود و ناسا با یک موشک دلتا آن را به فضا پرتاب کرد.
تلستار برای مخابره برنامه‌های تلویزیونی طرح شده بود ولی به انتقال مکالمات تلفنی نیز می‌پرداخت.
منصور نریمان
منصور نریمان (زاده ۲۰ اسفند ۱۳۱۴ – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۹۴) نوازنده بربط و آهنگ‌ساز، ردیف‌دان و پژوهشگر موسیقی سنتی ایران بود. از او به عنوان "پدر عود ایران" یاد می‌کنند.
با نام اصلی اسکندر ابراهیمی زنجانی در ۲۰ اسفند ۱۳۱۴ در مشهد متولد شد. پدرش که خود سه‌تار و تار و نی را به خوبی می‌نواخت از همان دوران کودکی وی را تحت آموزش خود گرفت و وی را با ردیف‌ها و گوشه‌های موسیقی ایرانی آشنا کرد و نواختن سه تار را به وی آموخت. نریمان از سن چهارده سالگی همکاری خود را با رادیو مشهد به عنوان تکنواز موسیقی آغاز کرد و پس از تسلط کافی بر شیوه نوازندگی عود، در بعضی برنامه‌ها به اجرای موسیقی با این ساز پرداخت.
پس از مدتی همکاری با رادیو مشهد، به شیراز نقل مکان کرد و به مدت چهار سال فعالیت و همکاری خود را در زمینه موسیقی و اجرا با رادیو شیراز ادامه داد. بعد از معرفی ایشان توسط استاد عبدالوهاب شهیدی به عنوان تکنواز رسمی رادیو در کنار اساتید دیگر نظیر جلیل شهناز، فرهنگ شریف، پرویز یاحقی و دیگر تک نوازان آن دوره به فعالیت خود در رادیو تهران ادامه داد. وی مانند بسیاری از نوازندگان ایرانی عود آموختن موسیقی را با تار و سه‌تار آغاز کرد.
درآن سال‌ها عود سازی بود که کمتر نوازنده‌ای سراغ آن می‌رفت و اگر قرار بود در ارکستری جا داشته باشد، نوازنده تاری نواختن آن را برعهده می‌گرفت. در مجموع عود ساز فرعی نوازندگان تار محسوب می‌شد.
منصور نریمان از نخستین نوازندگانی بود که تمرکز خود را بر روی این ساز قدیمی ایرانی گذاشت و آن را به ساز اصلی خود تبدیل کرد. نریمان دربارهٔ اینکه چگونه نواختن عود را آموخت در خاطرات خود گفته‌است:
بعد از وی بود که عود، که رنگ و بوی عربی داشت، کم‌کم در ارکستر سازهای ایرانی جا پیدا کرد و حتی گاهی قطعه‌ای تکنوازی به آن اختصاص داده می‌شد. وی در سال‌های قبل از انقلاب ۱۳۵۷ نیز همراه با جهانگیر ملک سلسله برنامه‌های تکنوازی در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران اجرا می‌کرده‌است.
نریمان علاوه بر تلاش برای تغییر شیوه نوازندگی که تحت تأثیر موسیقی عربی و عودنوازان عرب بود، عقیده داشت عود سازی ایرانی و نامش بربط یا بربت است و ساختار آن با عودی که در جهان عرب نواخته می‌شود، متفاوت است.
ابراهیم قنبری مهر (طراح و سازنده ساز) سازی طراحی کرد و ساخت که دسته‌ای بلندتر از عود معمولی و کاسه‌ای کوچک‌تر از آن داشت. بربط ساخته قنبری مهر که از سوی سازنده و نوازندگان آن «بربت» نام گرفت شیوه بربط‌نوازی نریمان درآمیخت جای خود را در ارکستر سازهای ایرانی پیدا کرد. شیوه بربط‌نوازی نریمان به مکتبی تبدیل شده که تقریباً تمام آموزگاران نوازندگی بربت در ایران این شیوه را تدریس می‌کنند.محمدرضا آقایی ، محمد فیروزی، حسین بهروزی‌نیا، نگار بوبان، شهرام غلامی و علی پژوهشگر از شاگردان نریمان بوده‌اند.
در سال ۱۳۴۱ از منصور نریمان برای تدریس تخصصی ساز عود در هنرستان موسیقی دعوت به عمل آمد. در این سال‌ها تصمیم به نگاشتن کتابی برای تدریس این ساز گرفت. این کتاب با نام «شیوه بربت نوازی» در سال ۱۳۷۲ همراه با دوره عالی که شامل پنج اتود متنوع است به چاپ رسید. از تألیفات دیگر نریمان می‌توان به کتاب «۴۲ قطعه برای عود» و «ردیف موسیقی ایرانی برای بربت» اشاره کرد.
منصور نریمان در سال ۱۳۳۶ ازدواج نمود و ثمره ازدواج وی یک پسر و سه دختر می‌باشد.
منصور نریمان که به دلیل عارضه ریوی در بیمارستان بستری شده بود، بامداد چهارشنبه، ۲۳ تیر ۱۳۹۴ در بیمارستان بهمن تهران درگذشت. و صبح جمعه ۲۶ تیر ۱۳۹۴ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
حسن ناهید
حسن ناهید موسیقی‌دان و نوازندهٔ نی است.
حسن ناهید در ارکستری که با همکاری آقایان: اسدالله ملک، منوچهر جهانبگلو، فرهنگ شریف، محمودی خوانساری و عده‌ای دیگر برنامه‌ای به نام «نوایی از موسیقی ملی» ترتیب یافته بود شرکت داشت. در ارکستری به نام درویش در رادیو شرکت داشت و سپس برای شرکت در ارکستر رودکی که از آقایان ابراهیم منصوری، حبیب‌الله بدیعی، علی تجویدی، احمد عبادی، رضا ورزنده، اصغر بهاری و فرهاد فخرالدینی تشکیل شده بود دعوت شده و با این ارکستر همکاری نمود. در سال ۱۳۴۱ توسط حسین قوامی به برنامه گلها دعوت شده و همکاری خود را در این برنامه آغاز نمود. او در فرهنگ و هنر نیز با ارکستر فرامرز پایور شرکت نمود که بیست سال این همکاری ادامه یافت. حسن ناهید دربارهٔ شیوه کار خود می‌گوید: «من هیچ وقت از زنده‌یاد کسایی تقلید نکردم و دنبال کار خودم رفته‌ام» در سال ۱۳۹۲ مدرک درجه یک هنری به حسن ناهید اعطاء شد.
او در بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر در سال ۱۳۸۴ مورد تقدیر قرار گرفت.
ناهید طی مصاحبه‌ای در اردیبهشت ۱۳۹۷ اظهار داشت از سه، چهار سال پیش و به دلیل انجام جراحی ایمپلنت، دیگر قادر به نی‌نوازی نیست.
حسن ناهید برای شناساندن موسیقی سنتی و اصیل ایران، مسافرت‌هایی همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، محمدرضا شجریان، محمود محمودی خوانساری و عبدالوهاب شهیدی به کشورهای ترکیه، بلغارستان، یوگسلاوی، ایتالیا، فرانسه، بلژیک، هلند، آلمان، اتریش انجام داده و در برنامه‌هایی تحت عنوان کنسرت سازهای ملی ایران شرکت کرده‌است.روزنامه شرق گفتگو با حسن ناهید
نکوداشت حسن ناهید ایسنا
جایگاه و نقش استاد ناهید در گسترش و اشاعه ساز نی انجمن موسیقی ایران
داوود گنجه‌ای
داوود گنجه‌ای ، نوازندهٔ ایرانی کمانچه و ویلن است. او هم‌اکنون یکی از اعضای شورای عالی خانه موسیقی ایران است.
داوود گنجه‌ای، ردیف کمانچه را نزد عبدالله جهان‌پناه و نواختن ویلن را نزد ولفگانگ والیش، استاد اتریشی، فراگرفت. او پس از اتمام تحصیلات متوسطه، به تحصیل در رشته موسیقی در دانشگاه تهران پرداخت و در این دوران از محضر اساتیدی چون نورعلی برومند و دکتر داریوش صفوت بهره برد. وی پس از دریافت مدرک لیسانس موسیقی، به مرکز حفظ و اشاعه موسیقی رفت و ضمن تحقیق و پژوهش در این مرکز، از محضر استادان بزرگ موسیقی ایران مانند سعید هرمزی، یوسف فروتن و محمود کریمی استفاده کرد. او هچنین نواختن کمانچه را نزد علی‌اصغر بهاری ادامه داد.
تدریس در تمام سطوح در مراکز هنری و آموزشی – اجرای کنسرت درنقاط مختلف جهان و فستیوال‌های داخلی و خارجی به همراه گروه‌های موسیقی مرکز حفظ و اشاعه موسیقی از جمله فعالیت‌های داود گنجه‌ای است. همچنین وی از بدو تأسیس مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به تدریس و تحقیق در این مرکز مشغول بوده‌است.
از جمله سوابق و سمت‌های گنجه‌ای می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد: و چندین مسئولیت مختلف در زمینه‌های آموزش و پرورش و مدیریت‌های هنری در شاخه‌های مختلف.
تقدیرنامه‌ها:
لوح افتخار درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی لوح افتخار در بیستمین جشنواره موسیقی فجر
رضا شفیعیان
رضا شفیعیان (زادهٔ ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ در تهران) موسیقی‌دان، نوازندهٔ سنتور و آهنگساز اهل ایران است.
رضا شفیعیان در ۱۵ فروردین سال ۱۳۲۰ در تهران متولد شد. او از ۱۳ سالگی نواختن ساز ویلن را آغاز کرد. پس از آن در سال ۱۳۳۵ به تشویق پدر، به آموختن سنتور نزد ابوالحسن صبا پرداخت و در ادامه به مدت ۶ سال نزد فرامرز پایور فراگیریِ سنتور را در هنرستان موسیقی دنبال کرد. پس از پایان تحصیل در هنرستان موسیقی، در سال ۱۳۴۱ همکاری خود را با ارکستر وزارت فرهنگ و هنر آغاز نمود و از سال ۱۳۴۳ در ارکسترهای رادیو به فعالیت هنری پرداخت.
او در سال ۱۳۴۵ به دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران راه یافت و از آموزش‌های هنرمندانی نظیر: نورعلی برومند، داریوش صفوت، هوشنگ استوار و یوسف فروتن بهره برد. وی همچنین خارج از دانشگاه، از تجربیات محمد ایرانی مجرد و مهدی ناظمی بهره‌مند شد. او از سال ۱۳۵۲ همکاری خود را با مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایرانی آغاز کرد و به تدریس سنتور و تشکیل «گروه موسیقی درویش» پرداخت. رضا شفیعیان ضمن سرپرستی گروه موسیقی درویش، با همراهی هنرمندانی نظیر: بهمن رجبی، جلال ذوالفنون، محمد موسوی، عطاء الله جنگوک، داوود گنجه‌ای، محمد مقدسی، مرتضی اعیان، کمال سامع و … کنسرت‌های متعددی را در داخل و خارج از ایران به اجرا درآورد. همکاری با تلویزیون از سال ۱۳۴۷ به همراه علی اصغر بهاری، فریدون حافظی، بهمن رجبی،محمد موسوی، محمدرضا شجریان، حضور در برنامهٔ تلویزیونی هفت شهر عشق در دههٔ ۱۳۵۰ و داوری جشنواره ملی موسیقی جوان، از دیگر فعالیت‌های وی بوده‌است.رضا شفیعیان، مدرس سنتور در کلاس‌های آزاد موسیقی دانشکده موسیقی دانشگاه هنر بوده و دارای مدرک درجه یک هنری است.
در خرداد ۱۳۹۸، آیین سپاس از رضا شفیعیان، به پاس قدردانی از ۶ دهه فعالیت در عرصه موسیقی ایرانی در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد.گردآوری و آوانگاری:علیرضا جواهری
علی‌اصغر بهاری
علی‌اصغر بهاری (زادهٔ ۱۲۸۴ – درگذشتهٔ ۲۰ خرداد ۱۳۷۴) از استادان موسیقی ایرانی و نوازندهٔ برجستهٔ کمانچه بود. وی در دههٔ ۱۳۶۰ با فرامرز پایور، شهرام ناظری،جلیل شهناز، محمد اسماعیلی و سید محمد موسوی، در «گروه اساتید موسیقی ایران»، همکاری داشت.
علی‌اصغر بهاری، به سال ۱۲۸۴ در ناحیه بازار عباس‌آباد تهران متولد شد. وی اصالتاً اهل شهر بهار بوده‌است. پدرش «نایب محمدتقی‌خان» تا سن ۱۳ سالگی تربیت او را بر عهده داشت. پس از آنکه پدرش ورشکسته شد، مادرش گوهر خانم فرزند میرزا علی خان نوازنده ماهر کمانچه، ناگزیر به همراه خانواده به خانه پدری پناه برد. در این زمان بود که با موسیقی انس گرفت و به کمانچه‌نوازی پدربزرگش علاقه‌مند شد. به درخواست مادرش از میرزا علی خان به مدت ۲ سال نواختن کمانچه را آموخت و سپس به مدت ۴ سال در مکتب سه دایی خود به نام‌های رضاخان، اکبرخان و حسن‌خان که در یک قرن پیش جزو هنرمندان نامی ایران به حساب می‌آمدند، دست به تکمیل تجربیات خود در کمانچه نوازی زد.
علی‌اصغر بهاری، از دایی‌های خود چیزهایی را که باید بیاموزد آموخت تا اینکه در هجده سالگی، همراه با ارکستر ابراهیم‌خان منصوری در کنسرتی که در یک سالن بر پا شده بود شرکت می‌کند و از همین‌جا آوازه شهرت بهاری به گوش موسیقی‌دانان می‌رسد و او را به نام نوازنده خوب و آگاه به نواختن گوشه‌هایی ایرانی می‌پذیرند. در این زمان بود که با مرگ پدرش، اداره امور خانواده به او، که پسر بزرگ خانواده بود، سپرده شد. پس از چند سال که پیانو به جای سنتور و ویولن به جای کمانچه رواج پیدا کرده بود، وی نیز کمانچه را زمین گذاشت و نواختن ویولن را آغاز کرد و نزد رضا محجوبی به تکمیل آموخته‌های خود در موسیقی ایرانی پرداخت. چنانچه پس از اتمام تحصیل، استادش چنان از حاصل کار خشنود بود که تمام شهریه‌ای که تا آن زمان به وی پرداخته بود یکجا به او برگرداند.
بهاری پس از چندی در مشهد کلاس موسیقی جهت تعلیم می‌گشاید و یک سال هم با حبیب سماعی استاد سنتور کار می‌کند و شاگرد تعلیم می‌دهند و بعداً به تهران می‌آید و توسط استاد روح‌الله خالقی به مدرسه موسیقی جهت تعلیم دعوت می‌شود و در هنرستان شروع به همکاری می‌نماید. این ایام مصادف بود با گشایش رادیو که او را نیز به همکاری فرا می‌خواند. در سال ۳۲ بود که پس از سال‌ها دوری از کمانچه، با علاقه فراوان دوباره این ساز را دست گرفت. در روزگاری که این ساز در حال فراموشی بود و اغلب به دیده تحقیر به آن نگریسته می‌شد و این ساز مخصوص مطرب‌های دوره‌گرد تلقی می‌شد. پس از اجراهای اصفر بهاری در رادیو، دانشگاه تهران از وی دعوت کرد تا به تعلیم هنرجویان این دانشگاه بپردازد. در سال ۱۳۴۶ با دعوت رادیو فرانسه در سالن دلاویل در میان سه هزار بیننده به اجرا پرداخت.
وی با همکاری با مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران، شاگردان خوبی را تربیت کرد که هر کدام هم‌اکنون یکی از بهترین کمانچه‌نوازهای کشور می‌باشند. او علاوه بر ساختن قطعه‌های ضربی از قبیل پیش‌درآمد و رِنگ، بر ردیف موسیقی ایرانی و ضربی‌های روایت شده از متقدمین تسلط کامل داشت. اصغر بهاری نقش مهمی را در روایت تصانیف و نغمه‌های فراموش شده و مهجور موسیقی ایرانی دارد. چنانچه بسیاری از تصانیف و نغمه‌هایی که اکنون موجود است، مدیون حافظه اوست.
بهاری، شنبه ۲۰ خرداد ۱۳۷۴ در ۹۰ سالگی درگذشت. وی در دههٔ ۶۰، با فرامرز پایور، جلیل شهناز، محمد اسماعیلی و سید محمد موسوی، در گروه اساتید موسیقی ایران همکاری داشت که در این دوران آلبوم‌های انتظار دل و خلوت گزیده (با صدای محمدرضا شجریان) و لیلی و مجنون، دل شیدا و کنسرت اساتید موسیقی ایران (باصدای شهرام ناظری) اجرا شدند.
سید محمد موسوی (نوازنده نی)
محمد موسوی (زادهٔ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۵ در اهواز)، نوازندهٔ نی اهل ایران است.
سید محمدکاظم موسوی شوشتری در ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۲۵ در اهواز متولد شد. ابتدا به‌سازی دیگر علاقه داشت، اما با شنیدن صدای نی حسن کسائی از رادیو به شدت شیفته صدای نی شد. در سال ۱۳۴۶ توسط احمد عبادی به رادیو راه یافت و در سال ۱۳۵۰ در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی به فعالیت مشغول شد.
وی در گروه استادان موسیقی ایران به سرپرستی فرامرز پایور عضویت داشت و به همراه این گروه اجراهایی در ایران و سایر کشورها داشت. همچنین وی در آثاری مانند نوا و سر عشق با محمدرضا شجریان همکاری کرده‌است.
محمد موسوی در دهه ۱۳۶۰، همکاری‌های متعددی با پرویز مشکاتیان و محمدرضا شجریان داشت که حاصل آن ضبط‌هایی خصوصی است که برخی از این آثار به انتشار رسیده است. او در دهه ۱۳۷۰ نیز با آواز شهرام ناظری و گروه استادان موسیقی ایران٬ آثاری را به اجرا و ضبط رساند. وی در سال ۱۳۸۷ پس از سالها سکوت٬ کنسرتی در سالن کوچک وزارت کشور برگزار کرد.محمد موسوی به غیر از نی با نواختن سازهای ویلن (به سبک ایرانی) و سه‌تار نیز آشناست. او دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت ارشاد و بازنشستهٔ صدا و سیما است.
در اردیبهشت ۱۳۹۷ به مناسبت هفتادودومین سالروز تولد محمد موسوی٬ مراسمی با عنوان «آن نایی دلداده» در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد.
محمد اسماعیلی
محمد اسماعیلی (زادهٔ ۴ شهریور ۱۳۱۳، تهران) موسیقیدان و نوازنده تنبک اهل ایران است.
محمد اسماعیلی با نام اصلی «محمد علی اسماعیلی متین» ۴ شهریور سال ۱۳۱۳ در تهران متولد شد. او در سال ۱۳۳۰ توسط دایی‌های خویش مرتضی و مصطفی گرگین زاده به «حسین تهرانی» معرفی شد. در سال ۱۳۳۷ در گروه‌های موسیقی وزارت فرهنگ و هنر مشغول به کار شد و در ارکسترهای موسیقی ملی و گروه تنبک شروع به همکاری کرد و بعد از ۵ سال برای اجرای برنامه‌های موسیقی ملی و هر چه بیشتر شناساندن آن به کشورهای آفریقایی، آسیایی، اروپایی و آمریکایی مسافرت کرد و برنامه‌هایی اجرا نمود. از سال ۱۳۴۳ در هنرستان موسیقی ملی مشغول تدریس شد و در سال ۱۳۴۵ سرپرستی گروه تنبک وزارت فرهنگ و هنر آن زمان را عهده‌دار شد. در سال ۱۳۴۳ به سمت هنرآموز تنبک در هنرستان موسیقی ملی به جانشینی استاد خود آموزش تنبک را عهده‌دار شد.
شیوه نوازندگی محمد اسماعیلی شیوه حسین تهرانی است. محمد اسماعیلی از امکانات تمبک مانند چوب، گرفت‌های تنبک استفاده کامل می‌کند. محمد اسماعیلی سابقهٔ طولانی در تکنوازی و همراهی با ارکستر دارد. دونوازی‌های (سؤال و جواب) وی با سنتور فرامرز پایور از آن جمله است.
در دهه ۱۳۶۰ به سرپرستی فرامرز پایور (سنتور) و همراهی جلیل شهناز (تار)، علی اصغر بهاری (کمانچه) و محمد موسوی (نی)، گروه اساتید موسیقی ایران را تشکیل داد و با این گروه، مسافرت‌های متعددی به کشورهای اروپایی، آسیایی و آمریکا داشت. وی دارای مدرک درجه یک هنری، معادل دکترا است. وی حدود ۱۵ قطعه فانتزی روی ریتم‌های ایرانی تنظیم کرده که معروفترین آن‌ها قطعه‌ای به نام رونماست.
مراسم نکوداشت «محمد اسماعیلی» پنجشنبه ۹ آذر ۱۳۹۶ با حضور جمعی از هنرمندان در تالار وحدت تهران برگزار شد. در این مراسم که به همت مؤسسه فرهنگی «راد نو اندیش» برگزار گردید، از «۵ دهه تلاش مؤثر استاد محمد اسماعیلی در حوزه موسیقی ایرانی و تمبک نوازی» قدردانی شد. پخش فیلم کوتاهی از فعالیت‌های هنری محمد اسماعیلی، اجرای گروه موسیقی «استاد پایور» به سرپرستی «سعید ثابت» و خوانندگی «علی رضا فریدون پور» و اجرای گروه «تمبک نوازان» به سرپرستی و نوازندگی «محمد اسماعیلی» و دف نوازی «احسان قدمی» از جمله بخش‌های این مراسم بود.
مجید اسماعیلی فرزند محمد اسماعیلی و نوازنده بنامِ ساز ویلنسل و ساکن تهران است.
محمد اسماعیلی در وب‌گاه فرهنگسرا
محمد اسماعیلی در وب‌گاه مرکز آموزش موسیقی محمد اسماعیلی
همبرگر
هَمبـِرگِر (از هامبورگ+اِر، به معنای هامبورگی) گونه‌ای ساندویچ است که شامل یک برگ گوشت چرخ‌کرده‌است که در میان یک نان گردِ میان بریده قرار می‌گیرد.
گوشت همبرگر بیشتر گوشت گاو است و ممکن است به صورت کبابی درست شود یا سرخ شود. میان گوشت و نان همبرگر معمولاً کاهو، سس گوجه فرنگی یا سس مایونز، خردل، پیاز و دیگر مخلفات هم قرار داده می‌شود. همبرگر را معمولاً در بشقاب در کنار سیب زمینی سرخ کرده یا چیپس سرو می‌کنند.
همبرگر تقریباً در تمام کشورها با همین نام نامیده می‌شود، بجز در انگلستان که به آن "بیف‌برگر" یا "برگر" می‌گویند.
اگر لایه‌ای از پنیر پرورده (ورقه‌ای) بر روی گوشت همبرگر گذارده شود به اینگونه همبرگر، چیزبرگر گفته می‌شود.
واژه هَمبـِرگِر از زبان آلمانی می‌آید به معنای «متعلق به شهر هامبورگ» و بنا به بعضی گزارش‌ها ham در زبان آلمانی به معنای گاو یا گوشت گاو و burg به معنای تپه است و er کلمه اطلاق است. یک متعلق به. با این حال برخی در درک آن مرتکب اشتباه شده و آن را ترکیبی از "هَم" و "برگر" می‌پندارند ("هَم" در انگلیسی یعنی کالباس ژامبون.)
در ایران از مخلوط گوشت گوسفند و گوشت گوساله استفاده می شود٫ زیرا چربی آن تنظیم و بیشتر شده و مزه خیلی خوبی به گوشت می دهد.
در سال ۲۰۱۴، در برخی اخبار اعلام شد رستوران «هونکی تونک» در لندن، گرانترین برگر جهان را به مشتریان خود عرضه می‌کند که در آن از زعفران و خاویار ایرانی استفاده شده‌است.مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Hamburger"، دانشنامه آزاد. (نسخه ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶).
سکانس
سکانس به مجموعه چند صحنه از فیلمنامه می گویند که وحدت موضوعی یا مضمونی داشته باشد. در ساختار عادی سینمای کلاسیک یا شاه‌پی‌رنگ به طور معمول دو سکانس در پرده اول، چهار سکانس در پرده دوم و دو سکانس در پرده سوم است.
سکانس از تعدادی پلان (نما) و صحنه ترکیب می‌شود و یک واحد روایتی را با شروع و نقطه اوج و نتیجه نهایی به وجود می‌آورد. سکانس پله های اودسا در فیلم «زره دار پوتمکین»(۱۹۲۵) ساخته سرگئی آیزنشتین و سکانس چشمه آب معدنی در فیلم «هشت و نیم» (۱۹۶۳) ساخته فدریکو فلینی دو نمونه سکانس سینمایی است. فیلم، در واقع از سکانس‌های مختلف تشکیل می‌شود که در مرحله ساختن، بدون توجه به ترتیب نهایی آن با گروه‌بندی کردن صحنه‌ها در یک دکور یا در اختیار داشتن بازیگران در آن زمان به خصوص، فیلمبرداری می‌شود. به عنوان مثال، در فیلم «برباد رفته» صحنه آتش‌سوزی اتلانتا به دلایل اقتصادی (مخارج)، قبل از انتخاب کامل بازیگران فیلمبرداری شد. اینگرید برگمن من‌باب طعنه و کنایه در مورد برهم خوردن نظم وقایع فیلم می‌گوید: «همواره مقابل دوربین فیلمبرداری مجبور شده‌ام قبل از آشنائی با همبازی خودم در فیلم، با حالت پرشور و حرارت او را در آغوش بگیرم»
موزه هنری
موزه هنری محل به نمایش گذاشتن تابلوهای نقاشی و سایر آثار هنرهای تجسمی است.
این موزه‌ها می‌تواند شامل آثار نقاشی، مجسمه‌سازی، هنرهای تزئینی، لباس محلی، تکه‌چسبانی، چاپ دستی و عکس باشد.شهر تهران بیست و هفتمین شهر بزرگ جهان، صدها گالری و نگارخانه را در خود جای داده‌است. از گالری سیحون که قدیمی‌ترین گالری تهران است و قدمت آن به سال ۱۳۴۵ می‌رسد تا گالری w.01 که کوچک‌ترین گالری آن است و تنها به وسعت یک پنجره است. سالانه در گالری‌ها و نگارخانه‌های شهر تهران بیش از ۱۰۰۰ نمایشگاه هنری برگزار می‌شود که تهران را به قطب هنریِ کشور بدل کرده‌است.
جهان
جَهان اشاره دارد به زمین و زندگی و تمدن انسانی روی آن. همچنین واژه جهان برای اشاره به کیهان و کل گیتی نیز کاربرد دارد.
از واژهٔ جهان برای اشاره به هر مجموعهٔ بزرگ نیز استفاده می‌شود. برای نمونه زبان جهانی، حکومت جهانی و جهان ادبیّات. از نظر ریشه، واژهٔ جهان دگرگون‌شدهٔ واژهٔ کیهان پهلوی است. واژه‌های کیهان و گیتی نیز از همان ریشه آمده‌اند. جمعیت جهان به جمعیت انسان‌ها اشاره دارد؛ به همین ترتیب، اقتصاد جهانی به اقتصادهای همه جوامع انسانی یا کشورها در کنار هم گفته می‌شود.
عمر جهان نیز برابر با ۰٫۱۷ ± ۱۳٫۷۵ میلیارد سال است.
جهان سازمانی به‌طور کامل پویا است. این جهان روزی آغاز شد. شاید با یک انبساط بزرگ ناگهانی ماده؛ و ممکن است روزی پایان یابد. در همین زمان (میان آغاز و پایان) با انبساط بیشتر جهان کهکشان‌ها از یکدیگر دورتر و دورتر می‌شوند. جهان با فعالیت و حرکت در حال بزرگ‌شدن است. ستارگان در تمام درازای زندگی‌شان منقبض، منبسط، و منفجر می‌شوند.
سیاره‌ها به دور ستاره‌ها در حال گردشند. کهکشان‌ها می‌چرخند و دنباله‌دارها و سیارک‌ها در منظومهٔ خورشیدی در حال حرکت بر روی مدار خود هستند. عناصر، اتم‌ها، مولکول‌ها و ذرات پیوسته بر یکدیگر اثر می‌گذارند و تغییر می‌کنند. موج‌های الکترومغناطیسی همه‌جا هستند (ما برای دیدن آن‌ها باید بیرون از محوطهٔ وجودی‌شان باشیم) ممکن است همهٔ جهان از مادهٔ تاریک ساخته شده باشد که ما در این مورد مطمئن نیستیم. رایج‌ترین نظریه در مورد خلق جهان نظریهٔ مهبانگ یا انفجار بزرگ است. این نظریه عقیدهٔ بسیاری از دانشمندان به ویژه ادوین هابل اخترشناس مشهور قرن بیستم است. مهبانگ می‌گوید که جهان به‌وسیلهٔ یک موج سنگین انرژی و ماده ۱۰ تا ۲۰ میلیارد سال پیش به وجود آمده‌است. مهبانگ شکل‌گیری گازها و ذرات موجود در آسمان و هر چیز دیگری که در آن یافت می‌شود را نشان می‌دهد. این نظریه همچنین انبساط جهان در آینده را بیان می‌کند و نیز دور شدن همهٔ اجزای آسمان، کهکشان‌ها، ستارگان و سیاره‌ها و هر چه در آن است. در نتیجهٔ انفجار نخستین واکنش سریع آغاز شد و ذرات بسیار کوچک تشکیل شدند (دانشمندان می‌گویند که انفجار بزرگ یک انفجار نبود بلکه یک موج عظیم بود) و بعد بلافاصله جز اتمی ذرات به‌وجود آمد (برای خلق پروتون و نوترون) هیدروژن و هلیوم نخستین اتم‌ها بودند. از تأثیر این دو عنصر اساسی بر یکدیگر همهٔ مواد به وجود آمدند.
مادهٔ قابل مشاهده در فضایی به وسعت حداقل ۹۳ میلیارد سال نوری گسترده شده‌است. احتمالاً بیش از ۱۰۰ هزار میلیون کهکشان وجود دارد که کوچک‌ترین آن‌ها ده میلیون ستاره و بزرگ‌ترین آن‌ها هزار میلیارد ستاره دارد. قطر یک کهکشان نوعی ۳۰٬۰۰۰ سال نوری و فاصلهٔ نوعی دو کهکشان مجاور ۳ میلیون سال نوری است.
ویلهلم دوم
ویلهلم دوم (۲۷ ژانویه ۱۸۵۹ – ۴ ژوئن ۱۹۴۱) آخرین قیصر آلمان و پادشاه پروس بود که از ۱۵ ژوئن ۱۸۸۸ تا ۹ نوامبر ۱۹۱۸ بر امپراتوری آلمان حکمرانی کرد. او نوه ارشد ملکه ویکتوریای بریتانیا بود و با بسیاری از پادشاهان و شاهزادگان اروپا خویشاوندی داشت.
وی در سال ۱۸۸۸ میلادی تاج‌گذاری، در سال ۱۸۹۰ میلادی اتو فون بیسمارک را برکنار و با حمایت از امپراتوری اتریش-مجارستان در بحران ژوئیه ۱۹۱۴، آلمان را وارد عصر تازه‌ای از سیاست خارجی کرد که در نهایت منجر به آغاز جنگ جهانی اول شد.
غرور و بی‌پروایی او بیشتر اوقات باعث می‌شد که دربارهٔ موضوعات حساس، بدون مشورت با وزیران، اقدام به ارائه بیانیه‌های رسمی نسنجیده کند. در خلال جنگ جهانی اول، ژنرال‌های بلندپایه وی، پاول فون هیندنبورگ و اریش لودندورف، سیاست‌های زمان جنگ را بدون هیچ‌گونه توجهی به دولت مرکزی، تعیین می‌کردند. به سبب رهبری ناکارآمد وی در خلال جنگ، وی حمایت ارتش را از دست داده، از سمت خود کناره‌گیری نموده و به هلند پناهنده شد.
وی در ۲۷ ژانویه ۱۸۵۹ در شهر برلین زاده شد. وی از خاندان پادشاهی هوهن‌تسولرن بود. مادرش ویکتوریا شاهزاده‌ای انگلیسی بود (دختر ملکه ویکتوریا) و با خاندان پادشاهی روسیه نیز پیوند خونی نزدیکی داشت. او پسرخاله آلکساندرا فیودوروفنا همسر نیکلای دوم واپسین تزار روسیه بود و همچنین پسرعمهٔ جرج پنجم پادشاه بریتانیا بود. پدرش، فریدریش، ولیعهد ویلهلم یکم بود؛ ولی چون اندکی پس از درگذشت ویلهلم یکم بر اثر سرطان حنجره، فریدریش درگذشت، تاج و تخت آلمان به ویلهلم دوم رسید. ویلهلم به علت مشکل در زمان تولد، دچار فلج و کوتاهی مادرزادی دست چپ بود. به همین جهت و برای پوشاندن این مسئله جیب کتهایشان بالاتر دوخته می‌شد و نیز در عکسها دست چپ یا در پشت یا بر روی چیزی قرار می‌گرفت.
او در سال ۱۸۸۱ با آوگوستا ویکتوریا، دوشس شلسویگ هولشتاین پیمان زناشویی بست که از این پیوند هفت فرزند پدید آمد. او شیفتهٔ شکار و باستان‌شناسی بود.
او سرانجام در ۵ ژوئن ۱۹۴۱ درگذشت و در هلند به خاک سپرده شد. پایه سیاست ویلهلم دوم بر نظامی‌گری استوار شده بود. او به سرعت بر مستعمره‌های آلمان افزود و در این راه رو در روی انگلستان ایستاد. بیسمارک نخست‌وزیر نامدار او بود و سه کشور فرانسه، روسیه و انگلیس را بازی می‌داد. ویلهلم دوم در سال ۱۸۹۰ به بهانهٔ بالا بودن سن بیسمارک او را کنار گذاشت. با آغاز جنگ جهانی اول، قیصر با امپراتوری اتریش-مجار هم‌پیمان شد و پیروزی‌های شایانی نیز به دست آورد، اما در مقابل، روز به روز از هوادارانش در آلمان کاسته می‌شد. نارضایتی مردم سرانجام به انقلاب انجامید. قیصر در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ از پادشاهی کناره‌گیری کرد و به هلند گریخت. ویلهلمینا، ملکه سلطنتی هلند نیز در برابر خواست بازپس دادن او به متفقین در جنگ سرباز زد.
باشگاه فوتبال ویلم دوم در هلند به افتخار او درست شده‌است.
درواه شمو
«درواه» در گویش لارستانی و به ویژه کوخِردی در جنوب ایران به پدیده‌های طبیعی دره‌مانندی که بیشتر نقش مسیل را دارد «دَرواه» می‌گویند. درواه (دره) یا وادی: گشادگی میان دو کوه که شامل زمینی است دراز. کشیده که غالباً رودی در آن جریان دارد ویا معبر سیل است.
در قله این کوه چُک بلندی وجود دارد که بنام «چُک تُرُه» معروف است دقیقاً از پائین این چُک «درواه شمو» آغاز می‌شود. این دره بزرگ و دراز بطول تقریبی ۲۵ تا ۳۰ کیلومتر ابتداء از بن کوه ناخ «شمال کوخرد» و از «سَرگرد گری زامردان»  سرازیر می‌شود از سمت مغرب «تنگیرد» و به طول مایل وپر پیچ وخم از دامنهٔ کوهستان می‌گذرد و از منطقه درازو عبور می‌کند و در مغرب «شلگیر جاوید» به رودخانه مهران می‌ریزد.
بعد عبور درواه شمو از «گری زامردان» به گری «سنگ بُندبنِ» می‌رسد، پس از گذر از سنگ بُندبنِ یک چشمه کوچکی و گریوه تنگی وجود دارد که بنام «گری چَپان» معروف است می‌رسد. پس از عبور از گری چَپان به پُشت پر دراخی و سَرگرد تنگه شُمو وارد تنگه شمو می‌شود، درواه در مسیر خود ادامه می‌یاید تا اینکه به سد شمو می‌ریزد.
سیل «درواه شمو» چهار بار کوخرد را خراب کرده‌است.
تمام مردم کوخرد خانه‌هاشان را ترک می‌کنند و به «مسجد جامع قبله» پناه می‌برند، چون قرص مسجد در حدود ۳ متر از سطح زمین بلندتر بود و از ورود آب در امان بود.
این سیل ویران‌کننده این قدر روی مردم کوخرد تأثیر داشته بوده که کسانی که در همان سال تولد شده بودند بعدها مردم سال تولد آنان بانام سیل یاد می‌کردند، وقتی صحبتی از سن وسال پیش می‌آمد مثلاً می‌گفتند فلان کس سال «اَوِ گُوتُو» تولد شده‌است. و (گوتو به گویش کوخردی یعنی بزرگ) یعنی سال آب بزرگ یعنی فلان کس سالی که سیل آمد تولد شده‌است.
حالا که ۵۹ سال از این حادثه می‌گذرد هنوز در ذهن پیر مردها و پیر زن‌ها این سیل ویران کنند باقی‌مانده و است و این سال بنام «سال او گوتو» نزد مردم معروف است.  در سال ۱۹۸۶ میلادی اهالی کوخرد و با کمک اهل خیر سدی در دهانه دره شمو ساختند که جلوگیری از آب کند و دهستان کوخرد درامان باشد، و همچنین از آب سد نیز برای کشتزارها استفاده نمایند.
مسرشمیت
مسرشمیت نام شرکت هواپیماسازی آلمانی است که به ویژه با ساخت هواپیماهای ب‌اف ۱۰۹ و ام‌ئی ۲۶۲ در جریان جنگ جهانی دوم مشهور شد. این شرکت بعد از پایان جنگ جهانی دوم نیز به کار ادامه داد. پس از ادغام‌های پی‌درپی به شرکت مسرشمیت-بولکو-بلوم تبدیل شد و در سال ۱۹۸۹ شرکت داسو این شرکت را خریداری کرد و اکنون جزء شرکت دفاعی هوا فضای اروپا EADS en است. هواپیماهای شرکت مسرشمیت قبل از ظهور هواپیماهای هوریکن به عنوان بهترین هواپیماهای جنگ جهانی دوم شناخته شده بود و از اولین هواپیماهای جنگنده بمب افکن بود. این هواپیماها بسیار سبک بوده و مقاومت مناسبی از نظر فیزیکی نداشت. گفته شده‌است برخی از خلبانان انگلیسی با ضربه بال هواپیماهای هوریکن خود می‌توانستند در بال آنها شکستگی ایجاد کنند. مسلسل آنها قادر به شلیک ۱۴ گلوله در ثانیه بود و ۴۰۰۰ تیر قابل حمل خود را در ۴ الی پنج دقیقه مصرف می‌کرد این در حالی بود که هواپیمای هوریکن انگلیسی با پنج مسلسل ۵۲ گلوله در ثانیه شلیک می‌کرد. این شرکت به همراه شرکت هاینکل در اواخر جنگ جهانی دوم به طور مشترک اولین هواپیمای جت را با نام ام‌ئی ۲۶۲ تولید کردند اما از آنجا که شرکت ماسرشمیت هواپیماهای بهتر و بیشتری می‌ساخت و نقش پررنگ‌تری در ساخت این هواپیما داشت این جت را با نام مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ نام‌گذاری کردند.
سازمان غیرانتفاعی
سازمان‌های ناسودبَر یا سازمان‌های غیرانتفاعی (به‌اختصار: NPO) سازمان‌های قانونیِ رسمی‌ هستند که هدف اصلی آنها پشتیبانی از یک مورد یا موضوع خصوصی یا همگانی، بدون داشتن مقاصد تجاری در کنار آن است.
سازمان‌های غیرانتفاعی ممکن است در بسیاری از زمینه‌ها، ازجمله محیط زیست، فعالیت‌های بشردوستانه، بهداشت، ورزش، هنر، امور نیکوکاری، آموزش، سیاست، مذاهب و غیره فعالیت کنند.
از دیدگاه اساسنامه‌ای، مؤسسهٔ غیرانتفاعی، مؤسسه‌ای بدون سهام‌دار است. این بدان معناست که مؤسسه درصورت تولیدِ سود، به کسی سودِ سهام نمی‌دهد. هیچ‌یک از افرادی که در این‌گونه سازمان‌ها کار می‌کنند، به‌طور خاص از کسب سود توسط این سازمان بهره‌مند نمی‌شوند. کارکنان این سازمان‌ها به یکی از این صورت‌ها در این سازمان‌ها مشغول به کار هستند: Wikipedia contributors, "Non-profit organization," Wikipedia, The Free Encyclopedia http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Non-profit_organization&oldid=180848405 (accessed December 31, 2007).
داروین (ابهام‌زدایی)
داروین در معانی زیر کاربرد دارد: