قتل‌های زنجیره‌ای هواسئونگ
قتل‌های زنجیره‌ای هواسئونگ (کره‌ای: 화성 연쇄 살인 사건) مجموعه‌ای از ده قتل و تجاوز است که بین ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۶ تا ۳ آوریل ۱۹۹۱ در شهر هواسئونگ، گیونگی‌دو کشور کره جنوبی رخ داد. در هر پرونده، جسد زن یا دختری دست و پا بسته یافت می‌شد که مورد تجاوز نیز قرار گرفته‌است. از این قتل‌ها به عنوان منفورترین ماجرا در تاریخ معاصر کره جنوبی یاد می‌شود و با سری قتل‌های زنجیروار زودیاک قاتل مقایسه شده‌است. این پرونده به مدت ۳۰ سال حل نشده باقی ماند، تا اینکه در سال ۲۰۱۹ «لی چون‌جائه»، که در سال ۱۹۹۴ به اتهام تجاوز و قتل خواهرزن خود محکوم به حبس ابد شده بود، در سه مورد از قتل‌ها به عنوان مظنون اصلی شناخته شد و سرانجام به قتل ۹ نفر از قربانیان قتل‌های هواسئونگ اعتراف کرد.
فیلم کره‌ای خاطرات قتل بر اساس همین اتفاق در سال ۲۰۰۳ ساخته شده‌است.
این پرونده به دلیل اینکه اولین سری قتل‌های قابل شناسایی بود، در کره بدنام است. مأموران پلیس درگیر در این پرونده، مجموعاً دو میلیون را برای حل آن اختصاص دادند. تعداد مظنونان نیز به تعداد عظیمی افزایش یافت و سرانجام با تعداد مجموعاً ۲۱٫۲۸۰ نفر به پایان رسید.
در۲۷ ژوئیه ۱۹۸۹، تار مویی که در صحنهٔ قتل هشتمین قربانی پیدا شده بود، منجر به دستگیری یک مرد ۲۲ ساله با نام خانوادگی یون به عنوان مقصر شد؛ فردی که بعدها مشخص شد ربطی به قتل‌ها نداشته‌است. علاوه بر این، در دهمین قتل، شواهد به دست آمده از نمونهٔ مایع منی با مورد نهم متفاوت بود و محل و روش جرم نیز با سایر موارد متفاوت بود و نشانگر این بود که مقصر فرد دیگری است. به جز اولین جنایت که حدود ساعت ۶ صبح رخ داد، قتل دوم تا دهم عمدتاً بین ساعت ۷ تا ۱۱ بعدازظهر رخ داده‌است.
در سال ۲۰۰۴، یک زن دانشجو به قتل رسید، و شعلهٔ توجهٔ‌ها جدید را به قتل‌های سریالی هواسئونگ برافروخت. لازم است ذکر شود که این پرونده نیز هنوز حل‌نشده‌است.
تا زمان لغو در ژوئیه سال ۲۰۱۵ توسط شورای ملی، قانون محدودیت مرور زمانی مجازات قتل در کره پانزده سال بود. محدودیت زمانی این پرونده در سال ۲۰۰۶ به سر رسید. با این حال، سوابق پلیس به دلیل اهمیت این پرونده همچنان حفظ شده‌بودند. با برداشته شدن قانون محدودیت، پرونده‌های مختومه دوباره باز شده‌است.
در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۹، پلیس اعلام کرد که لی چون‌جائه، ۵۶ ساله، به عنوان مظنون این قتل‌های سریالی شناسایی شده‌است. وی پس از اینکه دی‌ان‌ایاش با دی‌ان‌ای پیدا شده از لباس زیر یکی از قربانیان مطابقت پیدا کرد، شناسایی شد اما به دلیل منقضی شدن محدودیت مرور زمان این پرونده مجازات نخواهد شد. با این حال، دی‌ان‌ای وی تنها با شواهد دی‌ان‌ای موجود در قربانیان پنجم، هفتم و نهم مطابقت داشت. در زمان شناسایی، وی در حال گذراندن حکم حبس ابد خود در زندان بوسان به دلیل تجاوز و قتل خواهرزن خود در سال ۱۹۹۴ بود.
طرح چهرهٔ مظنون بر اساس گفته‌های راننده اتوبوس و راهنمای اتوبوس از مردی که مدت کوتاهی پس از هفتمین قتل در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۸۸ سوار اتوبوس شده بود، کشیده شد. مشخصات این مظنون، که توسط راننده اتوبوس توضیح داده شده بود، تا حد زیادی با دیگر قربانیانی که توسط مجرم مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند، همسو بود. با توجه به اظهارات قربانیان، در زمان حادثه، مجرم مردی لاغراندام و در اواسط دهه ۲۰ سالگی بود که قدی بین ۱۶۵ تا ۱۷۰ سانتی‌متر، مدل موی کوتاه اسپرت داشت. در توصیف چهرهٔ او آمده بود که او جوانی بدون پلک دوتایی و دارای یک بینی تیز است. علاوه بر این، دستان وی بسیار نرم توصیف شده بود. علاوه بر این، پلیس اعلام کرد که مظنون دارای گروه خونی «B» است. اگرچه، در سال ۲۰۱۹، پلیس اعلام کرد که ممکن است گروه خونی قبلی اعلام شده برای مظنون اشتباه بوده باشد، زیرا گروه خونی مظنون اصلی، لی چون‌جائه، «O» است.
برخی از کارشناسان خاطرنشان می‌کنند که متهم احتمالاً مرتکب تجاوزهای جنسی بیشتری شده‌است، و اینکه او در سوون زندگی می‌کرد، نه هواسئونگ.
در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۹، یون سانگ‌یو، مردی ۲۲ ساله، به جرم قتل هشتمین قربانی یعنی "پارک سانگ‌هی (۱۴ ساله)" دستگیر شد. یون در هنگام بازجویی به گناه خود اعتراف کرد و آزمایش پزشکی قانونی تأیید کرد که نمونهٔ موهای موجود در صحنهٔ جرم، شباهت‌هایی با وی دارد. این پرونده به عنوان یک تأیید شد و یون به حبس ابد محکوم شد، اما درخواست حکم تجدید نظر کرد و ادعا کرد که پلیس با شکنجه وی را وادار به دادن اعترافات دروغین کرده‌است. درخواست تجدید نظر او رد شد و وی قبل از آزادی مشروط در سال ۲۰۰۹، ۱۹ سال‌ونیم در زندان به سر برد.
۱۰ زن، با ردهٔ سنی چهارده تا هفتاد و یک ساله، که با دهان بسته مورد تجاوز قرار گرفته و به طرز فجیعی در مدت زمان ۴ سال و هفت ماه در شهر روستایی هواسئونگ، گیونگگی به قتل رسیده بودند. بیشتر زن‌ها به وسیله لباس‌های خودشان مانند جوراب، جوراب شلواری یا لباس زیرشان خفه شده بودند. چندین فیلم و برنامهٔ تلویزیونی براساس این قتل‌ها ساخته شده‌است.