جمعیت‌شناسی استان چهارمحال و بختیاری
جمعیت استان چهارمحال و بختیاری در سرشماری سال ۱۳۹۰ برابر ۸۹۵٬۲۶۳ نفر در ۲۳۴٬۶۱۲ خانوار و بُعد خانواری ۳٫۸۱ نفر بوده‌است؛ و از این جهت ۱٫۱۹ درصد جمعیت کل کشور را شامل می‌شود. شهرهای شهرکرد، بروجن، لردگان، فرخ‌شهر، فارسان و هفشجان شهرهای بزرگ و پرجمعیت این استان هستند. نرخ رشد جمعیت در چهارمحال و بختیاری در حال حاضر کمتر از رشد کل کشور مانده‌است، میانگین رشد جمعیت استان چهارمحال و بختیاری در دورهٔ پنج سالهٔ ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ با اختلاف ۰٫۴۲ درصدی نسبت به کل کشور، ۰٫۸۷ درصد بود. میانگین کل ایران، ۱٫۲۹ درصد می‌باشد. متوسط رشد سالانه شهری ۳/۳۳ درصد ولی متوسط رشد سلانه روستایی ۲/۱۱- درصد شده‌است که بیانگر کاهش جمعیت روستاها در طی سالیان اخیر شده‌است.
در حدود ۶۰ درصد مردم در شهرها زندگی می‌کنند. ۵۲۱٬۰۷۱ نفر در شهرها، ۳۷۲٬۷۴۶ در روستاها و ۱٬۴۴۶ نفر غیرساکن می‌باشند. این خود بیانگر افزایش شهرنشینی یا افزایش تعداد شهرهای استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد. تراکم نسبی جمعیت در این استان با ۱۶۴۲۱ کیلومتر مربع مساحت، در حدود ۵۵ نفر در هر کیلومتر مربع می‌باشد. در سرشماری ۱۳۹۰، درصد باسوادی مردمان چهارمحال و بختیاری به ۸۲٫۵ درصد رسید.
اولین سرشماری رسمی کشور در سال ۱۳۳۵ صورت گرفته‌است و از آن زمان تا آخرین سرشماری کنونی، استان چهارمحال و بختیاری از ۲۷۳٬۰۳۲ نفر به ۸۹۵٬۲۶۳ نفر جمعیت رسیده است.
این استان دارای هویت قومی مشخص است. گروه‌های قومی اصلی آن لر بختیاری، فارس و ترک قشقایی اند.
طی پژوهشی که شرکت پژوهشگران خبره پارس به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۸۹ انجام داد و براساس یک بررسی میدانی و یک جامعه آماری از میان ساکنان ۲۸۸ شهر و حدود ۱۴۰۰ روستای سراسر کشور، درصد اقوامی که در این نظر سنجی نمونه گیری شد در استان چهارمحال و بختیاری به قرار زیر بود:
مردم استان چهار محال و بختیاری به دو قسمت "چهارمحالی‌ها" و "بختیاری"ها تقسیم می‌شوند. چهار محالی‌ها عموماً به زبان فارسی و ترکی قشقایی صحبت می‌کنند و بختیاری‌ها هم به  گویش بختیاری صحبت می‌کنند.
در ۵ شهرستان از ۱۰ شهرستان این استان، گویش بختیاری رایج است که این شهرستان‌ها عبارتند از: اردل، کوهرنگ، فارسان، لردگان و کیار.
در شهرستان‌های شهرکرد، بروجن، سامان و بن لهجه‌های محلی فارسی و ترکی قشقایی رایج است. به‌طور خاص مردم شهرهای شهرکرد، هفشجان، بروجن و فرخ‌شهر به زبان فارسی و با لهجه‌های دهکردی، هوشگانی، اورجنی و قهفرخی صحبت می کنند که از ریشه فارسی پهلوی است و در آن لغات ترکی و عربی زیادی وجود ندارد.
زبان ترکی قشقایی نیز حدود ۱۵ درصد جمعیت ساکنین استان را شامل می‌شود. به‌طور خاص مردم شهرهای شهرکیان، بلداجی سامان، بن، سفیددشت، فرادنبه، سودجان، جونقان، هوره و یانچشمه به زبان ترکی قشقایی صحبت می‌کنند.
دانشنامه ایرانیکا در مقاله زبان لری، زبان مردم این استان را از نظر جغرافیایی نیمی فارسی و نیمی لری معرفی می‌کند. وب‌گاه میراث فرهنگی و گردشگری استان چهارمحال و بختیاری زبان گویش بختیاری را به عنوان زبان عمومی در این استان معرفی می‌کند. دانشنامه جهان اسلام گویش مردم این استان را فارسی با گویش بختیاری معرفی می‌کند. در برخی شهرستان‌های این استان مانند شهرکرد و بروجن لری جای خود را به فارسی داده است. برخی منابع نیز گویش ساکنان این استان را فارسی، ترکی قشقائی و گویش بختیاری معرفی می‌کنند.
استان چهارمحال و بختیاری در حال حاضر ۴۰ شهر دارد که جمعیت شهرهای بزرگ این استان در سرشماری ۱۳۹۰ خورشیدی بدین شرح است. در سرشماری ۱۳۳۵ خورشیدی (نوامبر ۱۹۵۶)، جمعیت مناطق بالای ۵۰۰۰ نفر منطقه چهارمحالِ استان اصفهان که در قالب شهرستان شهرکرد و بختیاری بود بدین شرح است؛ و نکته جالب تر آنکه شهرهای لردگان و فارسان از شهرهای بزرگ فعلی استان چهارمحال و بختیاری به حد نصاب جمعیت ۵ هزار نفر نرسیدند. فارسان، ۴۱۸۶ نفر و لردجان (لردگان) ۹۵۱ نفر جمعیت داشته‌است! این مقایسه به خوبی بیانگر رشد شدید شهرهای شهرکرد و لردگان، متوازن شهرهای بروجن، فرخ‌شهر و فارسان و متوسط هفشجان دارد.