علی عبدالرضایی
علی عبدالرضایی شاعر، نویسنده، نظریه‌پرداز ادبی و تحلیلگر سیاسی ایرانی-بریتانیایی با بیش از 70 کتاب است. او قبل از ترک ایران در سال 1380 به عنوان یکی از نوآورترین شاعران ادبیات و شعر معاصر فارسی شناخته می شد.او همچنین موسس حزب ایرانارشیست است، جنبشی در ایران که علیه حکومت اسلامی مبارزه می کند. عبدالرضایی را همچنین با نام "موتا"، به معنی «معلم حکیم» در فارسی قدیم، می‌شناسد.
علی عبدالرضایی در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۳۴۸ در خانواده ای متوسط کشاورز و بازرگان در شهر لنگرود در شمال ایران به دنیا آمد. در پنج سالگی خواهر عبدالرضایی به طور غیرمنتظره از دنیا رفت. این فکر طاقت فرسا در هنگام به خاک‌سپاری او منجر به سکته کوچکی شد که باعث از دست دادن تکلم او شد. بعد از چند ماه، عبدالرضایی دوباره تکلم پیدا کرد، اما این بار با لکنت شدید همراه شد. در سن 16 سالگی پس از انجام گفتار درمانی، او به طور کامل این مشکل را رفع کرد.
پس از اتمام دورهٔ متوسطه و به منظور ادامه تحصیل به تهران نقل مکان کرد. عبدالرضایی فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی مکانیک از دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی تهران است.
فعالیت عبدالرضایی به عنوان شاعر از سال 1364 آغاز شد. مدتی نگذشت که او از تدریس و سخنرانی عمومی در ایران منع شد. در سال 1376 زمانی که خاتمی رئیس جمهور ایران سانسور را کاهش داد، کتاب جدید عبدالرضایی با عنوان «پاریس در رنو» در ایران منتشر شد. به دلیل دیدگاه های آوانگارد خود در مورد زبان و پست مدرنیسم بسیار مورد توجه قرار گرفت. از 70 کتابی که تاکنون منتشر کرد، دوازده کتاب در ایران و بقیه در تبعید به چاپ رسید. شعرهای عبدالرضایی به اغلب زبان‌های مطرح دنیا ترجمه و منتشر شده و در جشنواره‌های بین‌الملی شعری متعددی شرکت کرده و به شعرخوانی پرداخته‌است. در زمان حضورش در ایران، دعوت‌های زیادی برای سخنرانی در مورد شعر دریافت کرد، اما فقط دعوت‌هایی را که توسط دانشگاه‌ها ارائه شده بود، پذیرفت. از این رو او به «شاعر دانشگاه» شهرت یافت.
قریب به اتفاق شاعران و منتقدان مطرح ایرانی مثل عبدالعلی دستغیب، محمد حقوقی، رضا براهنی، فرخ تمیمی، عمران صلاحی، سیمین بهبهانی، منوچهر آتشی، عنایت سمیعی و … دربارهٔ آثارش نوشته‌اند. عبدالعلی دستغیب در مقالهٔ " همیشه آنکه شعری می‌نویسد شعرهای دیگری را پاک می‌کند!" که در مجلهٔ شعر منتشر شده، به نقد و بررسی مجموعه شعر "پاریس در رنو" پرداخته‌است. «کروکیِ شعرهای من را درد می‌کشد»، عنوان مقاله‌ای است از سلسله مقاله‌های «تیرداد نصری» که در مجلهٔ شعر منتشر شده و در آن با نگاهی تحلیلی به بررسی آثار علی عبدالرضایی پرداخته‌است. امین قضایی در مقاله‌ای به نقد و بررسی مجموعهٔ «شینما» پرداخته‌است. مجیب مهرداد در مقاله‌ای با نگاهی زیبایی‌شناسانه به جریان شعر پساهفتادی به تحلیل و بررسی شعر علی عبدالرضایی پرداخته‌است. کتاب «شلیک به سنت» مجموعه مقالات منصور پویان پیرامون آثار علی عبدالرضایی است. این کتاب توسط نشر پاریس منتشر شده‌است. سعید احمدزادهٔ اردبیلی در کتاب «نوشتار هرگز» به نقد و بررسی آثار علی عبدالرضایی پرداخته‌است. این کتاب را نشر پاریس منتشر کرده‌است. پرهام شهرجردی در کتاب «خطر شعر» که توسط نشر پاریس منتشر شده، به نقد و بررسی اشعار علی عبدالرضایی پرداخته‌است.
با توجه بیشتر به افکار او در ایران، حکومت اسلامی نظارت خود را بر عبدالرضایی افزایش داد. سانسور نوشته های او نیز تشدید شد. عبدالرضایی در کتاب های «جامعه» و «شینما» به انتقاد از خاتمی و دیگر اصلاح طلبان سیاسی پرداخت. حکومت اسلامی پس از انتشار «شینما»، نوشته‌های او را ممنوع کرد و او را از تدریس و سخنرانی در جمع منع کرد.
عبدالرضایی شروع به در نظر گرفتن دعوت‌نامه‌های شرکت‌های انتشاراتی، انجمن‌های علمی و افراد خارجی برای سخنرانی و خواندن شعر در خارج از ایران کرد. بنابراین در سال 2001 ایران را ترک کرد، ابتدا به فرانسه، سپس به آلمان و از سال 2005 در انگلستان اقامت گزید. پس از استقرار در انگلستان، شروع به برگزاری کارگاه های شعر کرد و بعداً از سال 2014 تا 2016 به عنوان رئیس انجمن نویسندگان در تبعید بریتانیا انتخاب شد.
او در سال 2014 کالج شعر را برای علاقه مندان به یادگیری شعر و نویسندگی تأسیس کرد. حدود 90 درصد از بیش از 17000 دانش آموزی که در آنجا تحصیل کردند از داخل ایران و 10 درصد از خارج از کشور بودند. همه آنها از طریق تلگرام وصل شده بودند.
در قیام فرودستان در دی ماه 96 (دسامبر 2017)، هنگامی که گروه زیادی از ایرانیان برای اعتراض در بیش از 150 شهر به خیابان ها رفتند، دانشجویان کالج شعر نیز به آنها پیوستند.
با توجه به این قیام، شاگردان عبدالرضایی از وی خواستند تا تمرکز مطالعات را تغییر دهد و به مبارزه با حکومت اقدام کند. بنابراین تمرکز آموزه های او از شعر و نویسندگی به تمرکز بیشتر بر فعالیت های سیاسی تغییر کرد. و زمانی که کالج به تدریج به بیش از 100000 دانشجو تبدیل شد، از یک مدرسه به یک حزب سیاسی تبدیل شد. این حزب تازه تاسیس "حزب ایرانارشیسم" نام گرفت. اگرچه مبتنی بر تتئوری آنارشیسم بود، اما اصول خود را نیز ارائه کرد که متناسب با چالش‌هایی بود که مردم ایران برای دهه‌ها با یک رژیم توتالیتر اسلامی با آن مواجه بودند. ایده‌های عبدالرضایی در مورد آنارشیسم بر مداخله محدود دولت متمرکز بود که در آن دولت به عنوان ارائه‌دهنده خدمات عمومی به مردم عمل می‌کرد.
عبدالرضایی همچنین از زمره سی و سه شاعر برگزیده از سراسر جهان است که متن و صدای شعرهایش در آرشیو صدای کتابخانه ملی بریتانیا نگهداری می‌شود. علی عبدالرضایی همچنین مدیر و صاحب امتیاز مجله فایل شعر است. این مجله مرجع تخصصی شعر و داستان است که ماهانه توسط انتشارات کالج شعر، منتشر می‌شد.
زلزله
اجازه آقا!
گاو اگر سُر می‌خورد
شیروانی اگر می‌افتاد
زیرِ آنهمه تیر آهن برای همیشه می مُردیم؟
آموزگار تکانی بر چهره اش ریخت
دست‌هایش را از تهِ جیب اش کَند
و آسمان روی سقفِ کلاس چندم نشست
نیمکت‌های له شده!
درس‌هایی که از دستِ بچه‌ها افتاد
و دیوارها چه خواب‌هایی برای مردم که نمی‌دیدند
تنها روی دستی که از زیرِ آوار بیرون آمد
صدای انگشتی برخاست!
می‌توانم برخیزم!؟متن چپ‌چین‌شده