hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
داریان
داریان (یا داریون) شهری در بخش مرکزی شهرستان شیراز استان فارس در جنوب ایران است. این شهر در ۳۶ کیلومتری شمال شرق شهر شیراز قرار دارد و جمعیت آن بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۰٬۰۳۷ تن بوده‌است. شغل اکثر مردم این شهر کشاورزی و دامپروری می‌باشد. نخستین اشاره به نام داریان در کتاب فارسنامه ابن بلخی مربوط به سده ششم هجری است که در بخش «مسافت‌های پارس» که فاصلهٔ شهرهای فارس را تا شیراز مشخص می‌کند داریان را منزل دوم در راه شیراز-کرمان از مسیر شیرجان (سیرجان امروزی) می‌داند. حسن فسایی نیز در فارسنامه ناصری مربوط به دورهٔ ناصرالدین‌شاه از داریان به عنوان یکی از روستاهای حومه شیراز که در ۷ فرسخی مشرق این شهر است سخن یاد کرده‌است.
شهر داریان در اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۶ بنا به اختیاری که از طرف هیئت وزیران به کمیسیون سیاسی-دفاعی هیئت دولت داده شده بود و با پیشنهاد وزارت کشور از ادغام و تجمیع روستاهای "داریون" و "دیندارلو" تشکیل شد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۰٬۰۳۷ نفر بوده‌است و بدین ترتیب داریان سومین شهر پرجمعیت شهرستان شیراز به شمار می‌رود. دانشگاه آزاد اسلامی واحد داریان در سال ۱۳۸۶ تأسیس شد و دانشجویان در مقطع کارشناسی حقوق و در مقطع کاردانی و کارشناسی رشته‌های الکترونیک، کامپیوتر، حسابداری، مکانیک و نقشه‌کشی مشغول به تحصیل می‌باشند.
بیمارستان امام مهدی در این شهر فعال است. این بیمارستان شامل بخش‌های اورژانس، اتفاقات، آزمایشگاه، رادیولوژی، دندانپزشکی و داروخانه است که به صورت شبانه‌روزی فعالیت دارد.
رونیز
شهر رونیزمرکز بخش رونیز شهرستان استهبان یازدهمین بخش بزرگ استان فارس طبق آمار رسمی سرشماری مرکز آمار ایران بوده است.
فاصله شهر رونیز تا مرکز استان (شیراز) ۱۴۵ کیلومتر می‌باشد.  تفرجگاه وچشمه مرغک رونیز که در رشته کوه جنوبی شهر رونیز واقع شده و از دامنه کوه تا بلندای آن امتداد دارد مکانی دنج و بکر برای دوستداران طبیعت گردی و کوهنوردی می‌باشد. شهر رونیز شهری است با اکثریت جامعه کشاورز و دامدار و فرهنگی و بعضاً کارمند و کسبه بازاری. از محصولات معروف باغی شهر رونیز انجیر می‌باشد، زعفران نیز به وفور و با کیفیت بالا در این شهر کشت و برداشت می‌گردد، همچنین این شهر محل کشت انواع محصولات کشاورزی و سیفی جات نیز می‌باشد.غار گبری که حدود پنج کیلومتری رونیز علیا و در رشته کوه جنوبی آن روبروی روستای دهویه واقع شده‌است نیز مکان گردشگری بسیار جذاب برای مشتاقان طبیعت می‌باشد.
زرقان
زَرقان شهری در استان فارس، ایران است. این شهر مرکز شهرستان زرقان است.
بنا به نظر عبدالمجید ارفعی نام زرقان در گل نبشته‌های باروی تخت جمشید به صورت رکان بوده که بعدها به زرقان تبدیل شده‌است.
شهر زرقان در ۲۵ کیلومتری شمال شرقی شیراز و در مجاورت اتوبان شیراز به اصفهان قرار گرفته‌است. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۶۰۰ متر است. پوشش گیاهی آن غالباً درختان نارون و چنار و زبان گنجشک و کاج و سرو و رِز (انگور) است.
هم چنین در قدیم ۵ شهرستان به نام مرودشت، خرامه، پاسارگاد ،سپیدان ، ارسنجان. نویسنده :بخشدار زرقان :گزرسس
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۲٬۲۶۱ نفر (۹٬۵۹۱ خانوار) بوده‌است.
بافت جمعیتی و قومیتی زرقان را فارس زبان و ترک‌زبان تشکیل می‌دهند. که جمعیت تورک اکثراً از طایفه شئش بلوکی و بعضاً از طایفه عمله هستند و حدود سال ۱۳۴۰ در این شهر ساکن شده‌اند.
امامزاده قاسم، نام امامزاده‌ای است که مقبره آن در ۳۰ کیلومتری جاده شیراز به اصفهان و در مدخل شهر زرقان واقع شده‌است. طی کمک‌های مردمی و سایر، این امام زاده طی سال‌های قبل روز به روز با رشد متراژ و محیطی همراه بوده که هم‌اکنون تنها بخش فلک‌های آن ناتمام مانده‌است. این امام زاده در مسیر ورودی دوم جادهٔ شیراز - اصفهان به زرقان قرار دارد. سیدعمادالدین نسیمی، شاعر و متفکّر حروفیه در قرن هفتم هجری بود. وی به ترکی آذربایجانی، فارسی و عربی شعر سروده‌است؛ ولی دیوان عربی او در طول زمان مفقود شده‌است. سازمان بین‌الملی یونسکو به خاطر کوششهای وی در اشعار انسانی و صلح جهانی در سال ۱۹۷۳ این سال را سال نسیمی اعلام کرد.
زرقان علی‌رغم جمعیت کم خود دارای دو دانشگاه نسبتاً پرجمعیت می‌باشد که علت آن نزدیکی به شیراز می‌باشد. دانشگاه آزاد اسلامی واحد زرقان و دانشگاه پیام نور واحد زرقان.
پارک ملی بمو، تنگ چشمه، قناتهای شهر، باغهای انگور، فرودگاه زرقان پارک غدیر، پارک آزادگان زرقان، بوستان مهر، سر جوغ، درهٔ چپ و راست، محله بوریابافان، خانهٔ قدیمی قنبر خان حمزوی، آب انبار قدیمی شهر، (زورخانه زرقان)، سرو مراد، بازارچه قدیمی، دکان میزعباس، کاروان سرای زکی خانی، غار مریم بانو، حمام محله میون، شوپرکی، دکان ننهٔ محمود، اتاق سنگ‌تراش‌ها ٬بند امیر عضدالدولهٔ دیلمی، خانه حسن واقفی، خرفخانه شاهزاده قاسم، حمام محله حیدر، خانه قدیمی حبیب‌الله خان باقری، اشکفت اویی (آبی) خانه قدیمی سردار حیدر زرقانی
نام زرقان همواره با شیرینی حلوا ارده، کنجدی و کشی و بوریابافی آن همراه بوده‌است. همچنین زرقان یکی از محل‌هایی است که همچنان تولیدات مشک و دولچه ی آب و گیوه ملکی دارد. محصولات کشاورزی شهرستان زرقان عبارت‌اند از: گندم، جو، ذرت، انگور و کشمش، سیفی جات و سبزیجات. از صنایع دستی زرقان می‌شود به بوریا بافی (نوعی حصیر) اشاره کرد.
سیدان (مرودشت)
شهر سیدان مرکز بخش سیدان شهرستان مرودشت در استان فارس است.
شهر سیدان واقع در بخش سیدان شهرستان مرودشت استان فارس، با دارا بودن جمعیت ۸،۵۷۴ تن (سرشماری ۱۳۹۵)
در باغ لَردی سیدان سنگ‌نبشته‌ای به زبان پارسی میانه مربوط به یک آرام‌گاه یافت شده‌است که برگردان آن بدین شرح است:
«توسر پسر بیچاره بدبخت فرخ زاد دادویه (دادبه) در ماه فروردین و روز دی به دین، فرخ هرمزد انوشیروان (مرحوم) بود (شد). گران مست (بیداد بسیار) در همان سال، ماه تیر و روز آسمان بر هرمزداد بود (شد). این مست گران، بر پیران سر، بر فرخ زاد بود (شد).»
شهر سیدان رتبه ۴۷ در بین ۱۱۲ شهر استان است و بخش سیدان سومین بخش پرجمعیت استان فارس می باشد.
لیست ۱۰ بخش پرجمعیت استان فارس که در آینده شهرستان خواهند شد. هم اکنون جمعیت بخش سیدان از ۴ شهرستان زیر بیشتر است باید اشاره کرد نام قدیمی این شهر لدون می باشد که شهر سیدان در میان آثار باستانی جهانی و ملی مانند تخت جمشید ( پارسه ) ، نقش رستم ، نقش رجب و… احاطه شده و با توجه به آثار باستانی به‌دست آمده در این بخش مانند، سنگ‌نبشته‌‌ی شعر گونه‌ی یافت شده در باغ لردی LARDI ، به زبان پارسی‎ میانه پهلوی یا تکه‌های ستون‌های قصرغلات که دارای معماری هخامنشی هستند، می‌توان گفت مردمان این منطقه بدون شک دارای پیشینه‌ی سکونت چند هزار ساله در این بخش‌اند.
آن‌چه روشن و بی‌گفتگوست، شیوه‌ی بیان این نام ( سیدان ) توسط مردمان بومی شهر و شهرهای پیرامونی آن است. این نام در حالت گفتاری سیدون Seydun و در حالت نوشتاری Seydan نوشته می‌شود و در نتیجه برای ریشه‌یابی‌های عامیانه پیرامون این نام نمی‌توان ارزش علمی قائل شد.
در هر صورت تکه‌هایی پازل‌گونه به‌دست آورده‌ایم که شاید ریشه نام سیدان را به قوم ایرانی‌زبان کُرد در شمال‌غربی ایران برساند. البته این فرضیه نیاز به پژوهش‌های بیش‌تری دارد. برای نمونه: 1- مادی بودن گویش سیوندی و شاید سیدانی و مادی بودن زبان کردی   2- وجود قومی با نام ایزدی یا کُرد یزیدی (ایزدی) در سیدان و منطقه 3- وجود روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بیجار در استان کردستان ایران، به نام سیدان 4- وجود عشیره‌ی «هرکی» در بخش کردستان ایران، ترکیه و عراق که متشکل است از سه طایفه سیدان، مندان و سرهاتی /  که به زبان کُرمانجی (ایرانی شاخه شمال‌غربی) /  سخن می‌گویند.
ششده
شِشده شهری که مرکز بخش ششده و قره‌بلاغ شهرستان فسا استان فارس در جنوب ایران است.
این شهر مرکز بخش ششده و قره‌بلاغ است که در ۴۰ کیلومتری شهرستان فسا در جنوب غربی استان فارس واقع شده‌است. منطقه ششده و قره بلاغ با شهرستان‌های فسا، داراب و استهبان همجوار می‌باشد. ششده و قره بلاغ قطب کشاورزی شهرستان فسا می‌باشد.
ششده دارای یک پارک جنگلی با استخر است.
شهر ششده مرکز بخش ششده و قره بلاغ چهارمین بخش پرجمعیت استان فارس می باشد.  لیست ۱۰ بخش پرجمعیت استان فارس که در آینده شهرستان خواهند شد.
هم اکنون جمعیت بخش ششده و قره بلاغ از ۳ شهرستان زیر بیشتر است
جبر رابطه‌ای
جبر رابطه‌ای خانواده‌ای از علم جبر است، که در آن معناشناسی خوش-فرم وجود دارد، و از آن برای مدل‌سازی داده ذخیره شده در پایگاه داده رابطه‌ای و نیز تعریف پرسمان روی آن استفاده می‌شود.
کاربرد اصلی جبر رابطه‌ای در ایجاد پایه و اساس برای پایگاه داده رابطه‌ای است، بخصوص برای زبان‌های پرسمان برای این پایگاه‌های داده، که در راس آن‌ها SQL قرار دارد.
جبر رابطه‌ای توسط ادگار کاد در مدتی که در IBM کار می‌کرد ساخته شده‌است.
پنج عملگر اصلی در جبر کاد: انتخاب، سایه انداختن، ضرب دکارتی، اجتماع در مجموعه، و تفاضل مجموعه‌ای هستند.
در زیر چندین ارجاع به عملگرها ذکر شده است، برای مطالعه بیشتر عملگرها از لینک موجود استفاده نمایید:
در عمل جبر رابطه‌ای کلاسیک که در بالا توصیف گردید توسط عملگرهای متنوعی مثل پیوند بیرونی، توابع تجمیعی، و حتی بستار تعدی گسترش می یابد.
کارزین
کارزین شهری است از توابع استان فارس در جنوب ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان قیروکارزین قرار گرفته‌است.
از جمله مشاهیر این خطه از ایران می‌توان به شیخ ابوطاهر مجدالدین محمد بن یعقوب، عالم لغوی، ادیب، مفسر، قاضی و فقیه شافعی اشاره کرد که در این شهر به دنیا آمد.
یکی از آثار تاریخی کارزین که مربوط به دوره عمربن عبدالعزیز هست، مسجد جامع تاریخی کارزین می‌باشد.
شهر کارزین از معدود مناطق ایران است که در تمامی طول سال و دوازده ماه آن انواع و اقسام مختلف محصولات کشاورزی و باغی تولید می‌کند و نمادی از چهار فصل بودن ایران است.
محمدرضا هنرمند
محمدرضا هنرمند (زاده ۱۳۳۲ - تهران) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است.
هنرمند در رشته مهندسی الکترونیک مخابرات تحصیل کرد و بعد به سینما روی آورد. او تا به حال در رشته‌های بازیگری، تدوین، فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی فعالیت داشته‌است.
بازی در فیلم سینمایی روز فرشته (در نقش آقای فرزین)
ماریوپول
ماریوپول (اوکراینی: Маріуполь, روسی: Мариуполь) – شهر بندری است که در استان دونتسک در جنوب شرقی کشور اکراین در کرانهٔ دریای آزوف واقع است. ماریوپول دومین شهر بزرگ استان دونتسک است. از ایام گذشته بیشتر ساکنان این شهر روسی‌زبان بوده‌اند. ماریوپول از اوایل سدهٔ ۱۶ میلادی تحت عنوان دژ کالمیوس، یکی از دژهای نیروهای قزاق مشهور بود اما پس از مهاجرت یونانی‌های کریمه در سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ بود که این محل تبدیل به شهر شد.
ماریوپول را در گذشته و در زمان کمونیست‌ها به افتخار آندری ژدانف، شهر ژدانف می‌نامیدند. امروز ماریوپول یک مرکز صنعتی بزرگ و نیز یک مرکز دانشگاهی و تجاری محسوب می‌شود.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ مارس ۲۰۰۷.
خالد حسینی
خالد حسینی (زادهٔ در کابل) پزشک پیشین و نویسنده افغان-آمریکایی است. عمده شهرت وی بابت نگارش دو رمان "بادبادک‌باز" و "هزار خورشید تابان" است. آخرین رمان‌های او "و کوهستان به طنین آمد" و "دعای دریا" هستند که به فارسی نیز ترجمه شده‌اند. حسینی ساکن ایالات متحده است و آثار خود را به زبان انگلیسی می‌نویسد.
خالد حسینی از پدری تاجیک و مادری پشتون، در شهر کابل زاده شد. در سال ۱۹۷۶، پدر خالد حسینی به عنوان دیپلمات وزارت خارجه افغانستان، به پاریس اعزام شد و او نیز به همراه خانواده، به پایتخت فرانسه رفت.
در سال ۱۹۸۰ و به دنبال کودتای کمونیستی در افغانستان، پدر خالد حسینی از سفارت افغانستان برکنار شد. در نتیجه خانواده حسینی از ایالات متحده تقاضای پناهندگی سیاسی کردند که به آن‌ها اعطا شد. خالد حسینی به همراه خانواده‌اش در سال ۱۹۸۰ به سن خوزه در ایالت کالیفرنیا مهاجرت کرد.
خالد حسینی ازدواج کرده و دارای دو فرزند (یک پسر و یک دختر با نام‌های حارث و فرح) است.
خالد حسینی از دانشگاه سانتا کلارا مدرک لیسانس خود در رشته زیست‌شناسی را کسب کرد و سپس در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه ایالتی سن‌دیگو در شهر سن دیگو در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. خالد از سال ۱۹۹۶ به تحصیل در رشته تخصصی پزشکی داخلی مشغول شد.
وی در سال ۲۰۰۶ از سوی آژانس حمایت از پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) به عنوان سفیر حسن نیت این سازمان در افغانستان شناخته شد و در سفری که به افغانستان داشت، بنیاد "خالد حسینی" را در سال ۲۰۰۷ برای کمک به افغان‌ها، بنیان نهاد.
"بادبادک باز" (در افغانستان: گودی پران) اولین رمان خالد حسینی است. او در سال ۲۰۰۱ هنگام گذراندن دوره کارآموزی پزشکی در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای لس آنجلس شروع به نوشتن این کتاب کرد. این رمان که در سال ۲۰۰۳ میلادی منتشر شد و به عنوان سومین اثر پرفروش همین سال شناخته شد و به ۴۸ زبان دنیا ترجمه شد. بدین ترتیب موفقیت بزرگی برای ادبیات افغانستان در صحنه جهانی پدید آمد.
حسینی در این کتاب داستان پسر جوانی را روایت می‌کند که در شهر کابل در زمان مداخله شوروی سابق در امور داخلی این کشور و تسلط گروه طالبان بزرگ می‌شود. او در این رمان هم با نگاه انتقادی به وضعیت حاکم بر افغانستان و وضعیت زندگی آنها زیر سلطه گروه‌های افراطی مثل طالبان داستانی تعریف می‌کند که در پاریس، یونان و آمریکا اتفاق می‌افتد. این اثر با صدای خود نویسنده به صورت صوتی نیز وارد بازار نشر شده‌است. همچنین در دسامبر سال ۲۰۰۷ فیلمی به همین نام با اقتباس از این داستان ساخته شد.
دومین اثر نامدار خالد حسینی، هزار خورشید تابان است که دست کم برای سومین هفته متوالی به عنوان پرفروش‌ترین کتاب ادبیات داستانی در آمریکای شمالی بوده‌است. عنوان «هزار خورشید تابان» از شعر صائب تبریزی در وصف کابل برگزیده شده است:
قطب‌آباد
قُطب‌آباد شهری که مرکز بخش کردیان، شهرستان جهرم، استان فارس در جنوب ایران است. این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۷٬۴۷۶ نفر داشته‌است و دروازه ورودی جنوب ایران و بنادر و جزایر خلیج فارس یه شمار می‌رود. اقتصاد قطب‌آباد بیشتر برپایه کشاورزی و باغداری است و این شهر به قطب گندم و شهر خوشه‌های طلایی معروف است.
قطب‌آباد در جنوب استان فارس و شرق شهرستان جهرم واقع گردیده‌است و از شمال به شهرستان فسا، از جنوب به جهرم، از شرق به شهرستان داراب و زرین‌دشت و از غرب به شهرستان خفر منتهی می‌شود. ارتفاع این شهر از سطح دریا در حدود ۱۰۶۰ متر است و در طول جغرافیایی ۵۳ درجه و ۳۸ دقیقه شمالی و عرض ۲۵ درجه و ۸ دقیقه شرقی واقع شده‌است.
بانی شهر قطب‌آباد «قطب‌الدین عبدالله بن محیی بن محمود» معروف به «عبدالله قطب محیی» از عارفان نیمه دوم قرن نهم هجری و نویسنده کتاب «مکاتیب قطب» است. وی این شهر را به منظور تشکیل یک اجتماع شهری مستقل و متشکل از مریدان خود تأسیس می‌نماید و آن را «اخوان‌آباد» یا «دارالعباده» نام‌گزاری می‌کند. این شهر در ابتدا به عنوان یک مرکز علمی برای پرورش اندیشمندان بوده‌است. وی در نامه‌ای به مریدان خود دربارهٔ قطب‌آباد می‌گوید:
قطب‌آباد در منطقهٔ نیمه‌خشک گرم قرار گرفته و آب و هوایی نسبتاً گرم و خشک بر آن منطقه حاکم بوده و دارای تابستان‌هایی گرم و زمستان‌هایی نسبتاً سرد می‌باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷٬۴۷۶ نفر (۲٬۲۵۰ خانوار) بوده‌است. قطب‌آباد دومین شهر پرجمعیت شهرستان جهرم و ۵۱مین شهر پرجمعیت استان فارس است و جمعیت آن از مراکز ۴ شهرستان بختگان، بیضا، خفر و سرچهان در استان فارس بیشتر است. مردم قطب‌آباد عمدتاً شیعه و فارسی‌زبان هستند.
از آثار تاریخی این شهر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
دانشگاه پیام نور قطب‌آباد در سال ۱۳۹۰ با دو رشتهٔ حسابداری و علوم اقتصادی تأسیس شد.شرایط اقلیمی منطقه ایجاب می‌کند که قطب‌آباد یک منطقهٔ کشاورزی باشد. باغ‌های مرکبات و زراعت (به‌ویژه گندم، جو، ذرت، صیفی‌جات)، دو پایهٔ عمدهٔ کشاورزی قطب‌آباد را تشکیل می‌دهند. سایر مردم عمدتاً به دامداری، تجارت و مشاغل خدماتی و اداری مشغولند.
صنعت دیگر پایه اقتصاد قطب‌آباد است؛ مراکز صنعتی همچون منطقه ویژه اقتصادی جهرم، بندر خشک جهرم، پتروشیمی جهرم، نیروگاه سیکل ترکیبی جهرم، شهرک صنعتی جهرم و ناحیه صنعتی کوثر جهرم، همگی در بخش کردیان قرار دارند.
بزرگراه شیراز-جهرم که جزئی از مسیر شیراز-بندرعباس است و اتصال شمال کشور و هرمزگان را برقرار می‌کند و جاده اصلی جهرم-فسا که شرق کشور را به بوشهر و عسلویه متصل می‌کند؛ از قطب‌آباد عبور می‌کنند.
کره‌ای (سرچهان)
کره ای شهری که مرکز شهرستان سرچهان دراستان فارس ایران است.
کره‌ای در ابتدا نام قناتی مهم در محل فعلی شهر کره‌ای، جریان داشته‌است و باعث تشکیل روستایی با نام آن شده‌است که به مرور به شهر تبدیل گردیده‌است.
این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیتی برابر با ۳٬۹۵۴ تن داشت. مردم این شهر مسلمان و شیعه مذهب هستند و به زبان فارسی و با لهجه شمال فارس سخن می‌گویند(گویش سرچاهانی، لهجه چهارراهی)؛ بیشتر مردم شهر کُره‌ای از طایفه‌ی مستقل چهارراهی و از لحاظ قومیتی فارس هستند و زبان و گویششان پارسی است. طوایف چهارراهی( شامل: ۱.میرزایی، ۲.هاشمی، ۳.مرتضایی، ۴.محمدجانی، ۵.حسین‌خانی، ۶.میرشکاری و ۷.قُلتاشی) به احتمال بسیار زیاد گروهی از بازماندگان رموم فارس و عشایر یا کردان پارس(کرد به معنای عشایر نه قوم خاص کرد) هستند و هنوز به زبان پارسی با گویش و لهجه ی خاص خود سخن می‌گویند که واژگانش نشأت گرفته از زبان پارسی میانه(پهلوی ساسانی) است؛ چهارراهی هایی که در سرچهان ساکن اند در شهر کُره‌ای و روستاهای دشت رئیس، جمال آباد، محمود آباد و خیرآباد /خیرآبادساکن اند؛ علاوه بر سرچهان، چهارراهی ها در شهر و برخی روستاهای بختگان (به مرکزیت آباده طشک) نیز ساکن اند و همچنین در برخی شهرستان های دیگر فارس(ارسنجان، خرامه، نی‌ریز، مرودشت، داراب، سرحد اقلید و ...) و استان های دیگر نیز به طور پراکنده حضور دارند.
محصولات باغی آن عبارتند از: بادام، گردو، سیب (از نوع گلاب، لبنانی و ترش)، زردآلو،آلوزرد و آلوبخارا. محصولات زراعی آن نیز عبارتند از گندم، جو، ذرت،خیار سبز، هندوانه،گوجه فرنگی، دانه روغنی کلزا، انواع لوبیا. صنایع دستی مردم شهر کره‌ای عبارتند از قالی، گلیم، جاجیم، پشتی و چادر سیاه که مخصوص مردم عشایر است. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
گله‌دار
گَله‌دار یکی از شهرهای شهرستان مُهر در جنوب استان فارس و در مرز استان فارس و استان بوشهر است. شهر گله‌دار در شهرستان مهر استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است. از آثار باستانی این شهر می‌توان به تنب پذو و پیر اشاره کرد. در اطراف شهر گله دارِ مُهر نخلستان‌های زیادی وجود دارد. گله دار در حدود ۷۵ الی ۸۰ سال پیش یعنی در اولین تقسیمات کشوری، به دهستان تبدیل شد و بعد از چندین دهه دهستان بودن به بخش ارتقاء یافت.و و بعد ها تبدیل به شهر شده و الان یک شهر است
نام پیشین منطقه گله‌دار، پال بوده‌است. پال در روزگاران باستان پناهگاه مردم بندر سیراف به هنگام حملات دزدان دریایی بود. در سدهٔ یازدهم قمری، ملا فریدون لُر با هزار خانوار از منطقه بویراحمد به صحرای پال و اسیر می‌آید و پس از مدتی کوچ‌نشینی در ۶ کیلومتری باختر پال نشیمن می‌گزینند. گفته می‌شود که چون ملا فریدون و قبیله‌اش دارای گله و رمه‌هایی بودند، به سکونتگاه آنان نام گله‌دار داده‌شد.
آب و هوای گله دار در تابستان گرم و خشک، و در زمستان سرد و خشک است. دمای هوا در تابستان به‌طور معمول ۳۵ درجه سانتیگراد و در بعضی مواقع به ۴۸ هم می‌رسد. حداقل دما در طول سال ۸ درجه بالای صفر و حداکثر ۴۸ درجه بالای صفر می‌باشد
شغل اکثر مردم گله دار تجارت و کشاورزی است. تجارت و واردات کالا از مرزهای جنوبی کشور شغل بسیاری از مردم گله دار است.
دین اکثریت مردم گله دار اسلام است. از این میان٧٠ درصد مردم سنی مذهب و ۳۰ درصد دیگر شیعه مذهب هستند. در این شهر بیش از ۸۰ مسجد و مکان‌های مذهبی وجود دارد. تا سال ۱۳۴۵ تعدادی یهودی نیز در این شهر زندگی می‌کردند.
لپوئی
لپویی شهری در بخش مرکزی شهرستان زرقان استان فارس ایران است.
لپویی شهری است در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شیراز، ودر شمال غرب شهرستان زرقان ودر ۹ کیلومتری شهر زرقان قرار دارد. لپویی از شرق به زرقان و از غرب به روستای شیخ عبود، از جنوب به کوه‌های کتک و از شمال به روستای گلدشت متصل است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۹۸۵ نفر (۲٬۷۶۱ خانوار) بوده‌است.
شهر لپویی در گذشته دارای چشمه و نهرآب شیرین بوده‌است و مردم فارس به نهر له نیز می‌گویند، آن را له پای به معنای پای له (پای نهر) نامگذاری کرده‌اند و به تدریج له پای به له پوی و لپویی تغییر یافته‌است. برخی دیگران را لب رود دانسته‌اند و براین اعتقادند که به سبب مسیلی عظیم که بقایای آن به صورت خندق هنوز هم وجود دارد، این منطقه به این نام مشهور شده‌است و بعدها لب رود به لپویی تغییر پیدا کرده‌است. عده ای دیگر ان را لب کوهی می‌دانند و دلیل آن را مجاورت رشته کوه‌های زاگرس با این منطقه دانسته‌اند، و واژه لب کوهی را به لپویی نزدیک تر می‌دانند. یکی دیگر از این نام‌ها لاپویی است که ترکیبی از دوکلمه لا و پویی است و این کلمات را برگرفته از کلمه عربی لا به معنای نه و پویی از کلمهٔ فارسی پوییدن دانسته‌اند و دلیل این نامگذاری را این گونه اظهار داشته‌اند که چون لپویی در گذشته از منابع طبیعی و وحوش و تالاب و پرندگان مها جر برخوردار بوده‌است، ان را لاپویی به معنای پیموده نشده و بکر و دست نخورده دانسته‌اند.
باشگاه سوارکاری شهر لپویی در زمینی به مساحت ۲۰ هزار متر مربع احداث شده‌است. این مجموعه دارای دومانژ استاندارد تمرین و برگزاری مسابقات، سکوی مجهز و استاندارد تماشاچی، اتاق داوران، جایگاه V.I.P، اصطبل ۶۰ راسی، استخر شستشوی اسب، چمن مصنوعی، زمین تنیس خاکی و مرکز کنترل بهداشت اسب است. این باشگاه سوارکاری مجهز و استاندارد، بر اساس آخرین استانداردهای روز دنیا با نظارت اداره کل ورزش و جوانان استان فارس ساخته شده‌است. مجموعه سوارکاری شهر لپویی استان فارس به لحاظ وسعت، بعد فنی و استانداردهای لازم در کشور بی‌نظیر است. موقعیت جغرافیایی فارس موجب گردیده این استان در آینده یکی از پایگاه‌های اصلی سوارکاری کشور باشد و به خصوص استان‌های جنوبی که برای مسابقات ناچار هستند به زحمت اسب‌های خود را برای مسابقات به تهران منتقل کنند جهت حضور در رقابت‌های بین‌المللی و بازی‌های داخلی، فدراسیون سوارکاری با خیالی آسوده در همه فصول می‌توانند این مجموعه منحصربه فرد را به عنوان میزبان رقابت‌ها انتخاب کنند. امید است که باشگاه سوارکاری شهر لپویی در آینده نزدیک نظر فدراسیون جهانی را هم نسبت به خود تغییر داده و در آینده نه چندان دور در سایر رشته‌های سوارکاری هم استان فارس را به عنوان میزبان مسابقات جهانی برگزیده و خوشحالیم که ارتقا همه‌جانبه صورت می‌گیرد.وبگاه رسمی شهر لپویی
مشکان (نی‌ریز)
مشکان شهری که مرکز بخش مشکان شهرستان نی‌ریز در استان فارس ایران است.
مشکان در سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۵٬۶۱۷ تن داشت.
در منابع جغرافیایى و تاریخى سده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاى سوم تا هشتم هجرى قمرى از روستایى با نامهاى «ماسکانات»، «ماشکانات»، «مسکانات»، «مشکانات»، «میسکانان» و «میشکانات» یاد شده است. اطلاعات داده شده مربوط به یک مکان است و تقریبا با مشکان کنونى مطابقت دارد. نخستین منبع المسالک و الممالک است که تحت عنوان «میسکانان»، از آن یاد کرده و آن را در هشت فرسنگى صاهک [احتمالاً چاهک] گفته است . اصطخرى آن را مشکان با مسجد منبردار و از شهرهاى جَوْبَرَقان خوانده است . در صوره الارض، حدود العالم و احسن التقاسیم به نام هاى «ماشکانات»، «مشکانات» و «مسکانات» آمده و از شهرهاى دارابگرد دانسته شده است . ابن بلخى تحت عنوان «میشکانات» گفته است: «ناحیتى است از نیریز و سبیل آن سبیل نیریز است در همه احوال و به روایتى چنان است کى خیره و نیریز هم از کوه دارابجرد است. » لسترنج با توجه به عبارت آخر ابن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بلخى، پنداشته که ابن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بلخى میشکانات را همان خیر دانسته است . در معجم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌البلدان از مکانى با عنوانِ «ماسکنات» در فارس یاد شده  که به احتمال منظور مشکان است. مطالبى را که زرکوب شیرازى در شیرازنامه و حمدالله مستوفى در نزهه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌القلوب درباره آن آورده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند، نشان از اهمیت و آبادانى آن در سده هشتم هجرى قمرى دارد. به گفته زرکوب شیرازى: «میشکانات هم از کوره دارابجرد است، ولایت و صوبى معمور به غایت آبادان و نعمت در او ارزان و فراوان امراء و اشراف، احشام در آن نواحى اختیار مقام داشتندى و هر سال مدتى بدان صوب میل کردندى.» حمداللّه مستوفى نیز آن را «ناحیتى معمور» و از توابع نیریز خوانده که در «آب و هوا و حاصل مانند آن» نیست .
محدوده جغرافیایی آن بدین شرح می‌باشد: در جاده شرق فارس به یزد و شمال آن به شهرستان خاتم استان یزد - از شرق به شهرستان شهر بابک در استان کرمان - از غرب به شهرستان بختگان در استان فارس و از جنوب به شهرستان نی ریز. این شهر در فاصله ۳۰۳ کیلومتری یزد، ۳۰۷ کیلومتری کرمان و ۳۰۵ کیلومتری شیراز قرار دارد. شهر مشکان در ۶۳ کیلومتری نی‌ریز قرار دارد. ارتفاع متوسط شهر مشکان از سطح دریا ۲۲۰۰ متر با آب و هوای سرد و کوهستانی است.
مشکان دارای تفرجگاه‌های زیادی همچون دریاچه سد گنوی مشکان در ۱۵ کیلومتری جاده مشکان به نی ریز پایین دست چشمه سفیدار واقع شده است نوع سد خاکی ارتفاع آن ۶۷ متر و طول دهانه آن ۲۰۰ متر و وسعتی حدود ۱۶۰ هکتار دارا می باشد . آب پشت آن کاملا شیرین و از چشمه گنو تامین میگردد و تعدادی گونه های ماهی آب شیرین در این دریاچه زیست می کنند.لاله واژگون به عنوان گیاهی که تنها رویشگاه آن در جهان ایران می‌باشد توسط سازمان محیط زیست به عنوان اثر طبیعی ملی نام گرفته‌است و در ایران در چند نقطه گزارش رویش داشته‌است از جمله مشکان که در ۱۰کیلومتری غرب این شهر در منطقه جاشترگ واقع است فصل رویش این گونه نادر اواخر فروردین تا اواسط اردیبهشت ماه است.
از محصولات عمده کشاورزی مشکان می‌توان به: زعفران- آنغوزه- گردو - بادام - انگور - زرد آلو - به - آلوبخارا - انجیر و… نام برد.
مشکان
نودان
نودان شهری در بخش کوهمره، که تا سال 1398 جرئی از شهرستان کازرون بوده ودر تقسیمات کشوری در سال ۱۳۹۸جزئی از شهرستان کوه‌چنارشد.،در استان فارس در جنوب ایران است. جمعیت شهر نودان در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲٬۸۹۲ تن بوده‌است. کوهمره نودان یکی از سه بخش کوهمره می‌باشد.
از نقاط دیدنی نودان چشمه آب غنی وچشمه مرواک و چشمه رنجان است که در مسیر جاده کازرون به شیراز واقع شده‌است. در دامنه کوه، چشمه‌ای جوشان دارد که آب آن بسیار گواراست. این چشمه که سرچشمه اصلی آن از نودان است به چشمه «پیر سبز» و از آنجا به رودخانه شاپور می‌پیوندد. در فصل زمستان نیز به هنگام بارندگی حجم آب آن بسیار زیاد می‌شود. همچنین دشت برم بزرگترین دشت بلوط ایران در این بخش واقع شده‌است.
غلامحسین نوذری، وزیر نفت ایران اهل نودان است. وی از سال ۷۰ تا ۷۸ نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی بوده و در آبادانی این شهر بسیار تلاش کردند.
گویش اهالی کوهمره شاخه ای از پارسی پهلوی (زبان حاکم بر پارس در زمان ساسانیان) است که با زبان لارستانی شباهت دارد اما این گویش خاص کوهمره بوده و فقط کوهمره ای ها با آن سخن می‌گویند.  از جمله امکانات این شهر زمین چمن مجموعه ورزشی شهدا سالن های ورزشی چند منظوره دانشگاه پیام نور واحد نودان واستخر سر پوشیده انقلاب می باشد .
شهرستان ارسنجان
شهرستان ارسنجان از شهرستان‌های استان فارس در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر ارسنجان است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۸، برابر با ۲۲٬۷۲۷ تن بوده‌است.
این شهرستان از غرب به شهرستان‌های مرودشت و پاسارگاد و از شرق به شهرستان‌های بختگان و سرچهان و بوانات و از شمال به شهرستان‌های پاسارگاد و بوانات و از جنوب به شهرستان خرامه محدود است.
این شهرستان بسیار زیبا ۱۶۶۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و قله دال‌نشین (دل نشین) با ارتفاعی حدود ۳۲۷۰ متر از سطح دریا بلندترین قله رشته‌کوه‌های اطراف ارسنجان و یکی از معروفترین قله‌های سلسله جبال کوه خم می‌باشد.
ارسنجان از آب‌وهوای معتدل برخوردار است و جهت باغداری و کشاورزی و دامپروری محیطی مساعد دارد.
از شهر ارسنجان کتب گذشته همچون فارسنامه ناصری، آثار العجم فرصت الدوله شیرازی، بستان السیاحه زین العابدین صوفی، دائرةالمعارف علامه دهخدا از آن نام برده‌اند، اما تاریخ صحیح و دقیقی که بتوان بر آن استناد جست و سال بنای این شهر را دانست در دست نیست.
شهرستان ارسنجان دارای بالغ بر چندین آثار باستانی، میراث فرهنگی و گردشگری مانند مسجد جامع، مدرسه سعیدیه، ایوان قدمگاه مربوط به دوره هخامنشی، قلاتخوار، جمال آباد، تل مهره‌ای (کمال‌آباد)، قصر منوچهر، مربوط به دوره ساسانی، تل تیموریان و تل کاخ، سد دختر، چشمه گمبان که اینها همه مربوط به دوره تیموریان می‌باشد. به دلیل وجود آثار فرهنگی ارسنجان مدت‌ها محل اجتهاد شخصیتهای بزرگی بوده‌است.
از شاخص‌های فرهنگی ویژه این شهرستان می‌توان وجود مدارس متعدد و احداث دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان به پیشنهاد دکتر محمد حسین اسکندری و به دست حسین رضایی و با کمک مردم در بعد از پیروزی انقلاب هم‌زمان با شهرهای بزرگ و توسعه آن که هم‌اکنون با داشتن بیش از ۵۰۰۰ نفر دانشجو در ۳۰ رشته کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد، یکی از دانشگاه‌های بزرگ محسوب می‌شود.
شهر: ارسنجان
بنا بر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان ارسنجان در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴۶۸۵۲ نفر بوده‌است.
مردم ارسنجان دارای شغل‌های متعدد مانند: فرهنگی - کشاورزی - دامپروری - باغداری و کامیونداری می‌باشد، باسوادی آن طبق آخرین اعلام نهضت سوادآموزی ۸۲٪است که از نرم درصد باسوادی کشور که ۵/۷۹٪ است بالاتر می‌باشد،
محصولات زراعی و باغی آن، گندم، جو، ذرت، یونجه، کنجد و چغندر قند، انار، بادام، گردو، زردآلو و رب انار ارسنجان شهرت فراوانی دارد.
تا کنون زمین‌لرزه‌ای در این شهرستان رخ نداده‌است زیرا در بین کوهستان واقع شده و این امر موجب عدم آمدن زلزله در این شهرستان می‌شود.
احمدآباد (اردکان)
احمدآباد شهری است در بخش مرکزی شهرستان اردکان استان یزد ایران.
در مورد ابتدای بنای احمد آباد دو روایت است.
در متون تاریخی زردشتیان نیز آمده است که چندین خانوار زردشتی نیز در احمدآباد سکونت داشتند و حتی پرستشگاهی «درمهری» نیز در آنجا بنا نموده بودند. اما به مرور زمان زردشتیان احمدآباد به شریف آباد کوچ نمودند و سنگ آتشدان درمهر احمدآباد نیز به شریف آباد منتقل کردند و هم اکنون در آنجا نگهداری می شود و محلی که قبلاً درمهر زردشتیان بوده بعد از ویرانی به صورت زمین صافی در آمده است.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت احمدآباد اردکان در سال ۱۳۹۰برابر با ۶،۸۰۰ نفر بوده‌است.
(متوفای 1362ه ق)
بافت تاریخی شهر احمد‌آباد یکی از آثار ملی ثبت شده ایران در اردکان است که قدمت آن مربوط به آل مظفر به بعد می باشد و در تاریخ ۱۳۸۲/۱۱/۰۲ به شماره ثبت 10844 در مجموعه آثار تاریخی ایران ثبت شده است.  این خانه تاریخی در بافت ثبتی احمدآباد واقع شده است که با قدمت اوایل دوره پهلوی در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. احمدآباد به خاطر بالایی سطح آب معروف بوده و حتی مردم عادی با كندن زمین در عمق 10 متری به آب دسترسی می یافتند. اگر در احمد آباد گردشی داشته باشید شما با مجموعه های آب انباری برخورد خواهید كرد. آب انبار هایی مشابه به آن چه در اردکان است. مجموعه هایی با بیش از سه، پنج و نه آب انبار در كنار هم كه شاید در استان یزد كم نظیر باشد. دانش معماری بومی می دانست به خاطر بالایی سطح آب قنات و نیز بالایی سطح آب زیر زمینی نمی تواند عمق آب انبار ها را زیاد پایین ببرد برای همین تعداد مخازن را در مسیر قنات افزایش می دهد.علت تراکم و ساخت چندین آب انبار در یک مکان، به دلیل وجود شیب مناسب زمین و بالا بودن زه آب در احمد آباد است. به عبارت دیگر اگر مکان یابی مجموعه آب انبارهای 3 تایی و 9 تایی احمدآباد مورد توجه قرار دهیم این دو منطقه دارای طراز ارتفاع بالاتری نسبت به مناطق اطراف است و از این رو با حفر خزانه ومخزن آب انبار در عمقی پایین تر، امکان نفوذ آب های شور و تلخ وجود نداشته و این آب انبار ها با آب شیرین قابل شرب قنات پر شده و به این دلیل محل مناسبی برای ساخت آب انبار ها بوده است. مجموعه 9 تایی آب انبارهای احمدآباد به عنوان  مجموعه ای منحصر به فرد تاریخی در سطح کشور شاخص و برندی برای معرفی شهر احمدآباد است ویکی از اولویت های شهرداری وشورای دوره چهارم حفظ و احیای بافت تاریخی در صدر آن این مجموعه وآب انبارهای 3 تایی است که در دستور کار شهرداری قرار گرفت.
خانه اقبالی ها یکی از خانه های تاریخی واعیان نشین محله بالای احمد آباد است که محل زندگی شیخ عبدالله اقبالی و خانواده اش بوده است. قدمت این خانه به دوره قاجار بازمی گردد و شامل دو بخش بیرونی و اندرونی است.
اردکان چهارمین شهر تولید کننده پسته ایران پس از رفسنجان در استان کرمان است. علاوه بر این بیش از ۶۰ درصد باغ های پسته استان یزد، در اردکان واقع شده اند و اکثر مزارع پسته در منطقه احمدآباد، چاه افضل و حسن آباد انارکی وجود دارد.
محصول مردم شهر احمدآباد پسته می‌باشد درآمد مردم شهر از همین راه است.کشت پسته موجب ثروتمندی تعداد قابل توجهی از کشاورزان زحمت کش احمدآبادی شده است.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
اشکذر
اَشکذَر مرکز شهرستان اشکذر در استان یزد است که در حاشیه کویر مرکزی قرار گرفته است.
این شهر، مرکز پروش اسب اصیل عرب در ایران بوده و بیش از ۱۰۰ مرکز پرورش اسب در این شهر دایر است و سالانه میزبان جشنواره ملی زیبایی اسب در ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۹٬۱۲۳ نفر (۵٬۷۹۹ خانوار) بوده‌است.
بنای اولیه شهر اشکذر بدست اشکین زال یا اشک بن زال که از ملوک الطوایف زمان اشکانیان بوده، بنیان نهاده شده‌است که اهالی شهر نیز آن را قبول دارند و در مورد «ذر» به گفته اهالی شهر اشک ابن زال همسری بنام آذر داشته‌است و پسوند «ذر» در واقع مخفف نام آذر بوده‌است. در مورد سکونت گزینی، بنای اولیه شهر اشکذر به زمان اشکانیان بازمی‌گردد که در زمان اخیر با توجه به خشت‌های یافت شده در اطراف مسجد جامع که از زیر ریگزار بیرون آمده‌است به گفتهٔ مسئولان میراث فرهنگی متعلق به دورانی حدود ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال قبل می‌باشد.
شهرستان اشکذر دارای جاذبه‌های گردشگری و تفریحی زیر است: چاپار خانه و قلعه همت‌آباد
هرات (یزد)
هرات مرکز شهرستان خاتم است که در جنوبی‌ترین نقطهٔ استان یزد میان استان فارس و استان کرمان قرار دارد.
از شمال با شهرستان مروست (استان یزد)، از شرق با شهربابک(استان کرمان) و از غرب با شهرستان‌های بختگان ، سرچهان و بوانات (استان فارس) و از جنوب با مشکان(استان فارس) همسایه است.  جمعیت این شهر بنا بر سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، برابر ۱۳٬۰۳۲ نفر می‌باشد. هرات در سه‌راهی یزد، شیراز، کرمان قرار گرفته و به سه استان متصل است. از جاذبه‌های این شهر می‌توان به سرچشمهٔ نهر مسیح در ۵ کیلوتری جنوب شرق شهر هرات، قلعهٔ ملکی، قلعهٔ محمد کریم خان، قلعهٔ محمد باقری، جنگل باغ شادی هرات و باغ معدن، منطقهٔ شکار ممنوع قره‌تپهٔ هرات و … اشاره کرد. بخش عمدهٔ این شهرستان زیر پوشش جنگلی قرار دارد.
شهر هرات دارای تنها رودخانهٔ دائمی استان یزد می‌باشد که دبی آب پیش‌تر بیش از ۴۰۰ لیتر بر ثانیه بوده ولی هم‌اکنون ۲۷۰ می‌باشد. این منطقه به لحاظ موقعیت جغرافیایی خود و هم‌جواری با استان‌های فارس و کرمان از نظر قومی و فرهنگی دارای ویژگی‌های ویژهٔ خود می‌باشد. این منطقه مابین استان‌های فارس، کرمان و یزد قرار گرفته که این منطقه همان آراتا (هرات) یعنی مرکز آریاییان می‌باشد. این موقعیت ویژه باعث مهاجرپذیری و رشد فرهنگ‌های گوناگون در این منطقه شده‌است. به گونه‌ای که امروزه در این شهرستان آمیزه‌ای از فرهنگ مردم فارس، کرمان و یزد مشاهده می‌شود؛ برای مثال لهجهٔ تکلم مردم ترکیبی از گویش‌های مردم فارس و کرمان می‌باشد.
از لحاظ پوشش مردم ساکن خود شهرستان پوشش آن‌ها با پوشش رسمی کشور یکسان است ولی در برخی از روستاهای پیشین بوانات الحاقی به این منطقه زندگی عشایری دارند و از تیرهٔ قرایی هستند. لباس آن‌ها بیشتر از لباس زنان قشقایی است که به زبان محلی لباس قری گویند.
منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ جنگل باغ شادی بخشی از جنگل‌های استان فارس بوده که جدیداً در اختیار استان یزد قرار گفته و با وسعتی معادل ۹ هزار هکتار از نوع جنگل‌های زاگرسی و تنها منطقهٔ جنگلی استان است. پوشش گیاهی این منطقه: بنه، بادام کوهی، کیکم، ارژن، آلوچهٔ وحشی، درمنه، گون، شقایق وحشی و … است.
قلعه‌ای است با نقشهٔ چهار ضلعی و قدمت ۳۰۰ ساله که منسوب به «حاج محمدباقر» نامی است. سال داخلی آن در سال ۱۳۶۵ ه‍.ش بر اثر سیل ویران شده، اما سردر ورودی و برج‌های بنا کاملاً سالم مانده‌است.
سرچشمهٔ نهرمسیح در ۵ کیلومتری جنوب شرق شهر هرات که در راه آن قنات احمدآباد، اکبرآباد و دیوار مرگ قرار گرفته. قره‌تپه با ۸۰ هزار هکتار مساحت از جنوب به شهر هرات می‌رسد و شاخص‌ترین زیستگاه هوبره در ایران است.این پرنده از نظر ملی گونه‌ای حفاظت‌شده و از نظر جهانی در فهرست سرخ اتحادیهٔ بین‌المللی حفاظت از محیط‌زیست قرار دارد. شایان ذکر است قره‌تپهٔ هرات زیستگاه گونه‌های منحصربه‌فرد دیگری از جانوران کمیاب مانند گوزن زرد، آهو، گورخر ایرانی و زاغ بور نیز می‌باشد.
۲۴۰ کیلومتر
مسیر: هرات، هرابرجان، مروست، تنگ چنار، مهریز، یزد ۲۷۰ کیلومتر مسیر: هرات، خوانسار، توجردی، کره‌ای ( سرچهان)، قادرآباد، سعادت شهر، مرودشت، شیراز ۳۰۰ کیلومتر مسیر: هرات، شهربابک، رفسنجان، کرمان ۴۳۰ کیلومتر مسیر: هرات، هرابرجان، بوانات، صفاشهر، آباده، شهرضا، اصفهان
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
حمیدیا
حمیدیا شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان یزد در استان یزد ایران قرار دارد.
این شهر از محله‌های رحمت‌آباد ، نجف‌آباد ، قاسم‌آباد جدید (قاسم نقی)، اسدآباد، شهرک قدس ، شهرک کوثر ، شهرک لاله تشکیل شده‌است. شرکت کابلهای شهید قندی، تیپ ۱۸ الغدیر، پادگان شهید صدوقی و صدا و سیمای دولتی یزد در این بخش قرار دارند. این منطقه دارای اقلیت نسبتاً بزرگی از زرتشتیان است که از ابتدا در این منطقه به کشاورزی مشغول بوده‌اند. خیابانهای اصلی این بخش عبارتند از: بلوار شهید حاج حسن دشتی، بلوار پاسداران، بلوار شهید قندی و…
در حال حاضر امیر شاکری شهردار این شهر است.
در بهمن ماه سال ۹۵ پس از طی چندی کش و قوس‌های فراوان، شهردار وقت یزد با اعلام انحلال شهرداری و شورای شهر حمیدیا، از الحاق این شهر به یزد خبر داد.
الحاق حمیدیا به یزد با اعتراضات مردمی این شهر در ۱۳ بهمن ۹۵ همراه بود.
اما در سال نود و هشت این امر قطعی شده و به زودی حمیدیا به شهر یزد می‌پیوندد
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
عشق‌آباد (طبس)
عشق‌آباد مرکز بخش دستگردان شهرستان طبس در استان خراسان جنوبی است. این شهر در حاشیه جادهٔ طبس به شهرستان بردسکن از توابع استان خراسان رضوی قرار دارد.
در کمتر از دویست سال پیش فردی به نام خدابخش رمضان در این محل واقع در منطقه‌ای که به جلگه دستگردان معروف بود برای بیرون آوردن آب، چاله‌ای و سپس قناتی حفر کرد و با توجه به بالا بودن آب‌های زیرزمینی در این نقطه، آغاز به کشاورزی کرد و از آن قنات کوچک، روستایی ساخت که مرکز بخش و سپس شهر عشق‌آباد را تشکیل داد.
البته در این منطقه روستای میان آباد با قدمت زیاد وجود داشت و به خاطر جمعیتی بیشتری که داشت در آغاز برای مرکزیت دستگردان پیشنهاد شده‌بود اما به خاطر مخالفت ریش‌سفیدان و املاک‌داران این روستا با این استدلال که مرکزیت میان‌آباد موجب شلوغی می‌شود، از این کار جلوگیری شد و عشق‌آباد عنوان مرکزیت را به‌دست‌آورد.
عشق‌آباد امروزی از ترکیب عشق‌آباد و محله‌های میان‌آباد، زیرک‌آباد، حاجی‌آباد تشکیل شده‌است. قلعه تاریخی روستای ده محمد در فاصله ۴۵ کیلومتری شهر عشق آباد و ۶۵ کیلومتری شهر طبس و ۵۰ کیلومتری شهر بشرویه واقع شده‌است. با وجود کم توجهی هنوز سرپاست ولی نیاز به توجه بیشتری دارد. با هزینه‌ای نه چندان زیاد مکانی بسیار زیبا برای جذب گردشگر و توریست خواهد بود. از جمله نیازهای اساسی اشتغال و در نتیجه افزایش جمعیت با توجه به منابع بسیار غنی معدنی این منطقه است.
از جمله مناطق گردشگری بسیار دیدنی در این منطقه می‌توان به تپه‌های ماسه بادی در روستای منصویه در کیلومتر ۱۵ جاده عشق آباد-طبس و روستاهای تاریخی با قلعه‌های بسیار دیدنی در روستاهای بم، دهنو ون، احمدآباد کلاته، دستگردان، هودر، ملوند (قلعه حسن صباح)، ده محمد، حسن‌آباد، وکیل آبادو… اشاره کرد که قدمت برخی از این بناهای تاریخی به دوران شداد بر می‌گردد. مناطق گردشگری که دیدن آن خالی از لطف نیست رباط زنگیچه، غار جهنم، روستای زیبای معدن قلعه و … است.
رصدخانه آبخورگ هم در عشق‌آباد با امکانات بالا آبشار مصنوعی از بالای کوه آمده است تشکیل شده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۹۶۵ نفر (در ۱٬۲۷۷ خانوار) بوده‌است.تصاویر قلعه
مهردشت
مِهردَشت شهری که مرکز بخش بهمن شهرستان ابرکوه در استان یزد ایران واقع شده‌است.
شهر مهردشت از تجمیع سه روستای مهرآباد، اِردی و نصرت‌آباد تشکیل شده‌است. هر کدام از این هسته‌ها خود از محلات مختلف تشکیل شده‌است. شهر مهردشت در نزدیکی کویر ابرکوه قرار گرفته‌است. مردمان شهر مهردشت از کرد های منطقه مهاباد بوده و از ایل منگور هستند که سیصد سال پیش به این منطقه تبعید شدند.
محلات مهردشت دروازه، دوازده امام، رحمت آباد، قلعه بی بی. شهرک
ناد علیا، صدرآباد، حاجی‌آباد، حسینیه ،لانیا مهرآباد. کشمیر(کشیر)دشت  درب قلعه، قلعه نو و پشت قلعه
وجه تسمیه روستای مهرآباد پهلوان پروری و قهرمان پروری آنهاست وبسایت: dashtemehr.ir دشت مهر مهردشت
نیر (تفت)
نیر شهری است در بخش نیر شهرستان تفت استان یزد ایران.
اغلب مردم نیر کشاورز و دامدار هستند.
از محله‌های معروف این شهر می‌توان به بغل کوه، رئیس الدین، شهرک قیام، مزرعه نو، حصین غر این شهر دارای دو امامنزاده واجب التعظیم به نام‌های امامزاده سید جلال الدین (سید بالا) و امامزاده سید محمدکاظم (سید پایین) امامزاده سید محمد که همگی از نوادگان موسی بن جعفر می‌باشند. این شهر به دلیل قرار گیری در بالا دست دشت ارنان و گاریزات و طولانی بودن زمان روز به دیار نور و روشنایی معروف است.
این شهر یکی از شهرهای کهن یزد در مرز ایساتیس و پارس بوده است که مسیر پادشاهان برای عزیمت به هندوستان و چین بوده است. نیر یکی از مراکز مهم داد و ستد در جنوب یزد بوده است
نیر از جاذبه های گردشگری و صنایع پاک برخوردار است
جمعیت بخش نیر در اوایل انقلاب بیش از ۵۵ هزار نفر بوده است
دولت‌آباد (برخوار)
دولت آباد، مرکز شهرستان برخوار در استان اصفهان است. این منطقه، نزدیکترین شهرستان به شهر اصفهان می‌باشد. لازم به ذکر است این شهر یکی از بالاترین تراکم مراکز صنعتی از جمله کارخانه های آجر و سنگ و مصنوعات فولادی را نسبت به جمعیت در کشور دارا می‌باشد.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
دیزیچه
دیزیچه شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان مبارکه در جنوب غربی استان اصفهان است.
این شهر در موقعیت ۳۵ کیلومتری جنوب غربی شهر اصفهان، ۵ کیلومتری شهر مبارکه، ۱۰ کیلومتری شرق زرین‌شهر و در حاشیه رودخانه زاینده‌رود واقع شده‌است.
در تاریخ ۴ آذر ۱۳۷۲ به دیزیچه شهرداری تعلق گرفت. نام دیزیچه برگرفته از شکل خاص جغرافیایی آن است، به گونه‌ای که اگر از بالا به دیزیچه نگاه شود سه طرف شهر در حصار کوه‌ها و یک طرف آن رودخانه زاینده رود می‌باشد و بدین ترتیب مانند دژ کوچکی است که در قدیم دژچه نام داشته و در طول تاریخ با فرایند واجی که در گفتار شکل گرفته، ابتدا به «دژچه» و سپس «دزیچه» و در پایان به «دیزیچه» تغییر نام یافته‌است.
دیزیچه با کارخانجات و صنایع سبک و سنگین استان از جمله مجتمع فولاد مبارکه مجاور است و کارخانه سیمان سپاهان دیزیچه به نوعی در دل شهر جای گرفته‌است و در نزدیکی شرکت پلی‌اکریل اصفهان قرار دارد.
گذر دو خط راه‌آهن از حاشیه و مرکز شهر همچون کمربند قسمتی از شهر را در خود جای داده‌است. ایستگاه راه‌آهن دیزیچه در حال حاضر ایستگاه باری است که در سند چشم‌انداز ۲۰ ساله به مسافربری نیز تبدیل می‌شود ، همچنین آزاد راه اصفهان-کاشان-قم-تهران از شهر دیزیچه عبور می‌کند.
اقتصاد مردم شهر در درجه اول به کشاورزی و سپس اشتغال در بخش صنعت (به ویژه حمل و نقل سیمان) وابسته‌است.
محله ها:نوریها ، درب عمارت ، موشی ، قلعه ، بیشه ، جبارآقا ، ریگی ، بالاسامان، مسعوداباد و...
مساجد و کتابخانه عمومی این شهر نیز فعالیت زیادی دارند. این غارها دارای کهنترین نشانه‌های سکونت انسان در استان اصفهان هستند که در شمال شرق دیزیچه قرار دارند. با توجه به مطالعات باستان شناسان و تاریخگذاری کربن ۱۴، این غارها مسکن شکارچیان عصر سنگ در حدود چهل تا پنجاه هزار سال پیش بوده‌است. در این دوره انسان‌های نئاندرتال در منطقه زاگرس و احتمالاً مرکز ایران می‌زیستند. اهمیت قلعه بزی در این نکته است که از دوره پارینه سنگی میانی در مرکز فلات ایران اطلاعات چندانی وجود نداشت. در حال حاضر قلعه بزی تنها مکان شناخته شده این دوره است که می‌تواند در زمینه گاهنگاری، دیرین اقلیم‌شناسی و سایر مسائل مرتبط با زندگی مردمان پارینه سنگی میانی اطلاعاتی ارائه کند.
به نظر کاوشگر این مکان‌ها مجموعه قلعه بزی در ایران کاملاً منحصربه‌فرد است و مجموعه‌های مشابه آن در تنها در قفقاز، شبه جزیره عربستان و جنوب شرقی اروپا دیده شده‌است.
اولین فصل کاوشها در غار قلعه بزی در سال ۸۴ به سرپرستی دکتر فریدون بیگلری و با همکاری اداره باستان‌شناسی میراث اصفهان و بخش زمین‌شناسی دانشگاه اصفهان به‌طور مقدماتی صورت گرفت. اما در فصل دوم پژوهشها که در سال ۱۳۸۷ توسط باستان شناسان ایرانی و فرانسوی به سرپرستی بیگلری و ژوبر انجام گرفت کاوشهایی در غار بزرگ شماره ۲ انجام شد که دارای آثار مهمی از دوره پارینه سنگی میانی است.
مطالعه استخوان‌های کشف شده در قلعه بزی توسط دکتر مرجان مشکور و با همکاری دکتر ویلیام رندو انجام شده‌است. طبق نظر این متخصصین استخوان‌های جانوری در قلعه بزی دیزیچه به خوبی حفظ شده‌است و گونه‌های مختلف جانوری در این مکان به دست آمده‌است که آهو و بز وحشی، گاو وحشی و کرگدن از آن جمله هستند. متأسفانه حفاریهای غیرمجاز در سال‌های اخیر لطمات زیادی به لایه‌های باستانی غارها وارد کرده‌است.
بدون تردید غارهای قلعه بزی از جنبه‌های باستان‌شناسی منحصربه‌فرد هستند و ادامه کاوشهای علمی می‌تواند اطلاعات مهمی دربارهٔ کهنترین ساکنان ایران زمین ارائه کند. ایجاد موزه باستان‌شناسی با تکیه بر کشفیات غارهای قلعه بزی دیزیچه و دیگر آثار باستانی منطقه از برنامه‌های در دست اجرا است که می‌تواند باعث جلب گردشگران زیادی به منطقه شود.
رضوانشهر (تیران و کرون)
رضوانشهر شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان تیران و کرون در استان اصفهان است .
این شهر در ابتدای جاده تیران-سامان قرار گرفته و مرکز دهستان رضوانیه‌ است. این شهر از به هم پیوستن روستای اسفیدواجان و روستای اَران به وجود آمده‌است. صنعت سنگ در این منطقه جایگاه ویژه‌ای دارد و بسیاری از ساکنان آن به حرفه تولید سنگ‌های تزئینی و ساختمانی اشتغال دارند و شهرک صنعتی تخصصی در این منطقه فعال است که در سال ۹۸ برترین شهرک صنعتی ایران شناخته شده است.در این شهر گردشگری مثل کوه چشمه و همچنین رود خانه فصلی چشم گیری وجود دارد ، در رضوانشهر مسجدی بنام مسجد سنگی وجود دارد که ستونها وسر ستونها وکتیبه دور ان از سنگ قطور ساخته شده‌است .
از آن جا که در کتاب‌ها و نقشه‌ها روستاهای این شهر به تفکیک آمده‌اند؛ برای دانستن طول و عرض جغرافیایی این شهر، طول و عرض جغرافیایی دو روستای اران و اسفیدواجان در زیر می‌آید. اسفیدواجان - طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۰۶ دقیقه شمالی - عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۴۲ دقیقه عرض شرقی - ارتفاع از سطح دریا ۱۸۸۰ متردر حقیقت اسفیدواجان دو بخش سفلی و علیا دارد که در خود محل، به اسفیدواجان سفلی محله پائین و به اسفیدواجان علیا محله میان می‌گویند و دلیل این امر این است که قنات هر دو محله یکی است و در گذشته به محله میان و قلعه، جوی بالا نیز گفته می‌شد و همچنین از نظر ثبتی هر دو محل در یک پلاک ثبتی می‌باشند و همچنین اشتراکات فرهنگی و ریشه خانوادگی میان دو محل غیرقابل انکار می‌باشد علی‌رغم این که محله بالا از نظر جغرافیای با محله اران نزدیک‌تر است (چسبیده‌است).
اران - طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۰۵ دقیقه شمالی - عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۴۴ دقیقه عرض شرقی
این شهر طبیعت بسیار وسیعی دارد
کوه های کوچک و بزرگی که در اطراف شهر رضوانشهر قرار دارد از زیبایی های بسیار زیادی برخوردار است.
با اینکه بیشتر مردم، رضوان شهر را به شهرک صنعتی اش می‌شناسند اما این شهر واقعا طبیعت زیبایی دارد.
در داخل محله أران ، ما زیبایی های بیشتری را نسبت به بقیه مناطق میبینیم.آب و هوای خوب و زیبایی های طبیعت این منطقه موجب شده است افراد زیادی که در این شهر ساکن نیستند در روز های تعطیل به این منطقه بیایند.
رضوان‌شهر شهری است در بخش مرکزی شهرستان تیران و کرون استان اصفهان ایران.
رضوانشهر (اصفهان) رضوانشهر شهری است در بخش مرکزی شهرستان تیران و کرون استان اصفهان ایران.
این شهر در ابتدای جاده تیران-سامان قرار گرفته و مرکز دهستان رضوانیه است. از توابع آن می‌توان به روستاهای اران و اسفیدواجان و محله‌پایین اشاره کرد. صنعت سنگ در این منطقه جایگاه ویژه‌ای دارد و بسیاری از ساکنان آن به حرفه تولید سنگ‌های تزئینی و ساختمانی اشتغال دارند و شهرک صنعتی تخصصی در این منطقه فعال است.
در دهه ۷۰ با نظر شورای شهر و امام جمعه وقت نام این سه محل به رضوانشهر تغییر نام داد.
رضوانشهر در دوران دفاع مقدس فعالیت چشم‌گیری داشته و است و بسیاری از جوانان و مردم این شهر در هشت سال جنگ تحمیلی شهدای گرانقدری تقدیم کشور کرده اند.
درباره رضوانشهر تاکنون دو کتاب نوشته شده:
زاینده‌رود (لنجان)
زاینده‌رود، نام شهری در بخش مرکزی شهرستان لنجان از توابع استان اصفهان است.
شهر زاینده‌رود مشتمل بر ۵ محله به نام‌های باباشیخعلی، بیستگان، بهجت آباد، کَلّه مسیح و کَلّه مسلمان است که البته این پنج محله در اصل پنج روستای جدا از هم بوده و در سال ۱۳۸۰ بهم پیوسته و یک شهر را تشکیل داده‌اند. جمعیت این شهر بالغ بر ۹۵۶۳ نفر و ساکنین آن عمدتا بومی بوده و در اصطلاح (لنجانی) محسوب می‌شوند و شماری از خانوارهای ساکن در این شهر نیز مهاجرینی از استان چهارمحال و بختیاری هستند. بسیاری از ساکنین این شهر در شرکت‌ ذوب آهن اصفهان مشغول به کارند و شماری از آن‌ها نیز به برنج کاری اشتغال دارند. محصول عمده کشاورزی این شهر برنج است که به "برنج لنجان" شهرت دارد .
شالیزارهای سرسبز شهر زاینده رود در فصل بهار و تابستان بسیار دیدنی و زیباست همچنین امامزاده سید احمد از اماکن دیدنی شهر زاینده رود است.
تپه و چنار، محلی زیبا در میان شالیزارهای بیستگان است و همچنین چنار بسیار کهنی در محلۀ کله مسیح وجود دارد که مردم در روز سیزدهم فروردین هر سال در اطراف آن گرد می آیند. تفریح گاه محلۀ کله مسیح و پارک جزیره از باصفاترین و زیباترین نقاط شهرستان لنجان است که در حاشیه زاینده رود قرار گرفته و محل مناسبی برای استراحت و تفریح خانواده‌هاست.
زیباشهر (مبارکه)
زیباشهر شهری از توابع بخش گرکن جنوبی شهرستان مبارکه در استان اصفهان ایران است. این شهر در سال ۱۳۸۱ از به هم پیوستن سه روستای خولنجان ، لنج و آدرگان تشکیل شد.
به دلیل عبور رودخانه زاینده رود از این شهر و زمین های حاصل خیز و آب وهوای مساعد کشاورزی در این شهر بسیار رونق دارد.به همین علت عمده شغل مردم کشاورزی میباشد و محصول های کشاورزی برنج-گندم-جو-و... در زمین های کشاورزی این شهر کشت میشود.به علت وجود فضای مناسب و بودن منابع طبیعی و زیرساخت های مناسب در این شهر کارخانه جاتی در این شهر پدید آمدند که مهمترین آن صنایع نسوز ایران است که به تولید آجر های نسوز میپردازد و به دلیل تولید زیاد برنج در هرسال در این شهر کارخانه جات برنج کوبیش هم وجود داردند که مهم ترین آن کارخانه برنج کوبی شرکت تعاونی توحید در محله خولنجان است.هر ساله در این شهر مراسم های عزاداری امام حسین با شور اشتیاق مردم شروع میشود و به دلیل ارادت بسیار مردم به سرور و سالار شهیدان حسینیه و مساجد بسیاری در این شهر بنا شده است.
در ۵ کیلومتری زیباشهر ، شهر مبارکه (مرکز شهرستان) قرار دارد. این شهر دارای سه برج کبوتر می‌باشد که یک برج در محله خولنجان و دوبرج دیگر در محله لنج واقع گردیده است که به دست شهرداری و میراث فرهنگی استان بافت این برج‌های تعمیر گردیده است لهجه مردم زیباشهر'لهجه سنتی و قدیمی نزدیک به لهجه نجف ابادی و شهرضایی و مبارکه ای است شما را با چند اصطلاح زیباشهری آشنا میکنیم:
پنا : گوشه "**" دیفال : دیوار **  دست من لو : شنا ** جلد : سریع تولکی : برنج کاری **  هولی : هلو
سپاس از همراهی و حضور گرمتان.
عسگران (تیران و کرون)
عسگران مرکز بخش کرون و شهری در بخش کرون شهرستان تیران و کرون استان اصفهان ایران است .
نبرد دوم بین بختیاری ها و قاجار ها در منطقه عسکران و روستای الور اتفاق افتاد (نیروهای ابدال خان حدود دوازده الی شانزده هزار نفر و نیرو های خان قاجار بیست الی سی هزار نفر بودند)در این نبرد علاوه بر بختیاری بزرگان و نیرو هایی از مردم گلپایگان ،خوانسار،کمره و فراهان و فریدن (ارامنه و گرجی های فریدن) و حتی افغانی های همراه احمد خان فرزند آزادخان افغان از رقبای کریم خان در تصاحب سلطنت ایران نیز حضور داشتند [۲] .آقا محمد خان که از نبرد اول خود با بختیاری ها فهمیده بود که نبرد باسپاه ابدال خان چهارلنگ بسیار سخت و دشوار است و حتی ممکن است که دوباره شکست بخورد پس بنابراین خان قاجار دست به نیرنگ زده و مبالغ بسیاری پول و پیشنهاد های دیگری همچون مقام و منصب به بزرگان بختیاری داده و اکثر بزرگان بختیاری بجز حبیب الله خان کیانرسی و برادران ابدال خان این پیشنهاد ها را قبول کرده و اتحاد بختیاری ها از هم گسسته شد ، در روز نبرد عده ی زیادی از بختیاریها با یک حمله نیرو های قاجار روی از جنگ تافتند و به کوه های اطراف منطقه فرار کردند. سایرین نیز از جنگ دلسرد شده و در خود توانایی مقابله ندیده و هزیمت نمودند، اما ابدال خان بعد از آن که بسیاری از بختیاری ها از او جدا شدند، تسلیم نشده و همراه عده ای که به او و فادار بودند و او را ترک نکرده بودند به سپاه قاجار حمله برد و عده ای زیادی را به هلاکت رساند و شجاعت بی نظیر از خود به نمایش گذاشت و پس از نبردی نابرابر و کشته شدن همراهانش، او را در حین نبرد زخمی و دستگیر شد. پس از آنکه او را به نزد آقا محمد خان قاجار بردند آقا محمد خان به او فحاشی کرد و با طعنه به ابدال خان گفت که اینگونه می‌خواستی تاج و تخت را تصاحب کنی! حال توبه کن تا تو را ببخشم!. ابدال خان در جواب گفت: قدرت خدای راست که چون من مردی را در برابر چون تو عجوزه ای دست بسته به پای داشته‌است، حال که خداوند مرا اسیر پیرزنی فرتوت کرده‌است من هیچگونه توبه ای ندارم و به مرگ راضی ام آقا محمد خان که از این سخن ابدال خان عصبانی شد دستور داد او را به قتل برسانند.[۳][۴]. از محصولات کشاورزی شهر عسگران می توان از گندم، جو، سیب زمینی، پیاز و گردو و بادام نام برد. 1. چشمه مرغاب: چشمه پر آبی که در جنوب غربی این شهر و نزدیکی دالانکوه واقع شده و در تمام فصول سال دارای آب می باشد که آبدهی آن در بهار به بالاترین حد خود می رسد و به عنوان سایت نمونه گردشگری استان اصفهان نیز انتخاب شده است. آب این چشمه از دل کوه جاری می شود. 2. امامزاده بابا لنگر : در جنوب این شهر واقع شده و داری چشمه آب نیز می باشد و در تمام سال میزبان گردشگران می باشد.
۲. ↑ تاریخ گیتی گشا زندیه
۳. ↑ اوژن، ابوالفتح. تاریخ بختیاری. صص. ج۱ص۳۲
۴. ↑ علیقلی خان سردار اسعد. تاریخ بختیاری. صص. ص۱۶۷