hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
دانشگاه توبینگن
دانشگاه توبینگن (به آلمانی: Universität Tübingen) با نام کامل "دانشگاه ابرهارد کارلز توبینگن" (به آلمانی: Eberhard-Karls-Universität Tübingen) از قدیمی‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های آلمان است که در شهر توبینگن و ایالت بادن-وورتمبرگ واقع شده‌است. این دانشگاه در رشته‌های مختلف پزشکی، علوم طبیعی و علوم انسانی فعال می‌باشد. دانشگاه توبینگن در سال ۱۴۷۷ میلادی توسط ابرهارد ششم، گراف وورتمبرگ تأسیس شد، اگر چه نام امروزی آن در سال ۱۷۶۹ میلادی توسط "دوک کارل اویگن" (به آلمانی: Herzog Karl Eugen) حاکم وقت ایالت انتخاب گردید. یوهانس کپلر، یوزف راتزینگر (پاپ بندیکت شانزدهم)، فریدریش هگل و هورست کوهلر (رئیس‌جمهور وقت آلمان) از جمله دانشجویان و فارغ التحصیلان مشهور این دانشگاه هستند. در سال ۲۰۰۶ میلادی دانشگاه توبینگن به عنوان یکی از ده دانشگاه برتر آلمان انتخاب گردید.
مؤسسه QS که هرساله برترین دانشگاه‌های جهان را اعلام می‌کند این دانشگاه را در رده ۱۶۹ دنیا و نهم آلمان در سال ۲۰۲۰ رتبه‌بندی کرده‌است.در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۲۰ که مؤسسه تایمز آن را انجام داده‌است، دانشگاه توبینگن در رتبه ۹۱ دنیا قرار دارد.
دانشکده‌های دانشگاه توبینگن عبارتند از:
در سال ۱۸۶۴ میلادی، دانشگاه توبینگن بخشی از کتاب‌های مجموعه یوهان گوتفرید وتس‌اشتاین، کنسول امپراتوری پروس را خرید.وبگاه دانشگاه توبینگن
میکروتوم
میکروتوم وسیله‌ای است که در آزمایشگاه‌های بافت‌شناسی، پاتولوژی یا تحقیقات مواد برای ایجاد مقطع نازک برای تهیه نمونه مناسب برای میکروسکوپ نوری یا میکروسکوپ الکترونی عبوری بکار می‌رود.
با این دستگاه می‌توان از نمونه‌های قالب‌گیری شده در پارافین یا اپوکسی برش‌هایی به ضخامت ۵۰ نانومتر تا ۱۰ میکرون، تهیه کرد. نمونه‌های پیشرفته تر این دستگاه قابلیت کار در دمای نیتروژن مایع برای تهیه نمونه کرایو از سلول‌ها یا پروتئین‌ها یخ زده و نزدیک به حالت طبیعی را دارا می‌باشند.
* سایت با لیستی از اکثر دستگاه‌های فعلی
بورگونی
بورگونْی با تلفظ [buʁɡɔɲ] یکی از ناحیه‌های کشور فرانسه است. مرکز این ناحیه، شهر دیژون است.
از دوران نوسنگی مردمانی در این منطقه زیسته‌اند و پس از آن هم تیره‌هایی از گُل‌ها، گُل‌های رومی، و تیره‌های گوناگونی از ژرمن‌ها و از همه مهم‌تر بورگوندی‌ها و فرانک‌ها در درازای تاریخ در آن زیسته‌اند. بورگوندی‌ها نام خویش را بر این سرزمین گذاردند. بورگون‌ها یکی از تیره‌های ژرمن بودند که پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی به این سرزمین آمدند. در ۴۱۱ ترسایی آنان از رود راین گذشتند و در ورمز پادشاهی بورگوندی را پایه گذاشت. در میانه زدوخوردهای میان رومیان و هون‌ها بورگون‌ها سرزمینی را به چنگ آوردند، که امروزه در مرز میان سه کشور سوئیس، ایتالیا و فرانسه است. در ۵۳۴ فرانک‌ها گودومار واپسین شاه بورگوندی را شکست دادند و این سرزمین را در خاک در حال گسترش خود حل کردند.
پیدایش بورگونی کنونی به فروپاشی امپراتوری فرانک بازمی‌گردد. از سال ۸۸۰ سه بورگوندی در تاریخ داریم:
پادشاهی بورگونی بالا در کنار دریاچه ژنو - پادشاهی بورگونی پایین در پروانس - دوک‌نشین بورگونی در فرانسه
دو پادشاهی بورگونی در ۹۳۷ میلادی به هم پیوستند ولی در در ۱۰۳۲, کنراد دوم، امپراتور مقدس روم این سرزمین را به خاک خویش الحاق کرد. حال آن که دوک‌نشین بورگوندی از ۱۰۰۴ به فرانسه پیوسته بود.
در سده‌های میانه در بورگونی کلیساها و صومعه‌های بسیاری ساخته شد.
در زمان جنگ‌های صدساله، ژان دوم پادشاه فرانسه این دوک‌نشین را به پسرش سپرد، البته پیش از آن که او را وارث تاج و تخت خود بخواند. دوک‌های بورگونی در آن زمان توانسته بودند، از راه پیوند زناشویی امپراتوریی از سوئیس تا دریای سیاه به راه بیندازند. این امپراتوری در برگیرنده زمین‌دارانی بود که هم از فرانسه و هم از امپراتوری ژرمن‌ها هواخواهی می‌کردند. این سرزمین اقتصادی حیاتی سرزمین‌های پستی را چون فلاندر و برابان در بر می‌گرفت. دیژون پایتخت این سرزمین بی‌شک از دید فرهنگی و اقتصادی بسیار پربار بود.
در پایان سده پانزدهم و آغاز سده شانزدهم میلادی پس از پیمان زناشویی ماکسمیلیان یکم امپراتور مقدس روم با دودمان هابسبورگ، این دودمان بسیار نیرومند شد. در ۱۴۷۷ واپسین دوک بورگونی شارل بی‌باک در جنگ با فرانسه کشته شد و این سرزمین به خاک فرانسه الحاق گردید. دختر او ماری و همسرش ماکسیمیلیان پایتخت خویش را به بروکسل بردند و بر بازمانده امپراتوری فرمان راندند.
در سده هجدهم (میلادی) جنگ‌های بورگوندی درگرفت.
جمعیت این ناحیه بنا به آمار سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱٬۶۲۸٬۸۳۷ نفر بوده‌است.
این ناحیه از ۴ شهرستان و ۱۵ بخش و ۲۰۴۵ َشهرداری تشکیل یافته‌است. شهرستانهای این ناحیه عبارتند از:
مراکز شهرستان‌های این ناحیه عبارتند از:
سرزمین بورگونی شرابهای نامداری را به نام همین سرزمین فراوری می‌کند. شایان گفتن است که بهترین باده‌ها در کوت دور به عمل می‌آیند.
مراکز باده‌سازی بورگونی اینهایند: بوژوله، شابلی و ماکون.
بلندترین بخش این سرزمین به بلندای ۹۰۱ متر هوت فولن در موروان می‌باشد.
کانال بورگونی دو رود یون و سائون را به هم می‌پیوندد. همچنین این کانال اجازه کشتیرانی را از شمال تا جنوب فرانسه را می‌دهد. دیژون مهم‌ترین شهر در طول کانال دارای بندری برای کرجیهای تفریحی است.
نامدارترین خوراکی‌ها در بورگونْی "جوجهٔ پخته‌شده با می" و "بوف بورگونی Bœuf Bourguignon" است. مردم بومی بورگونْی به زبان بورگوندی تکلم می‌کنند؛ هرچند این زبان تحت نفوذ زبان فرانسه رو به نابودی است.
کنت (عنوان)
کُنت و معادل مؤنث کُنتِس ، برابر با عنوان اِرل، یکی از القاب تاریخی نجیب‌زادگان در کشورهای اروپایی است. این واژه که از واژهٔ فرانسوی comte برگرفته شده و ریشه در لاتین comis دارد، معنای همراه می‌دهد.
کنت‌نشین یا کاونتی سرزمینی متعلق به کنت، امروزه در برخی کشورها برای تقسیمات سیاسی به اندازه شهرستان استفاده می‌شود.
در امپراتوری روم از واژهٔ کومیس در جایگاه «همراه امپراتور» یا «نماینده امپراتور» استفاده می‌شد. اواخر این دوره از این عنوان در مناصب اداری و نظامی درباری و ولایتی مختلفی استفاده گشت. در امپراتوری روم غربی کنت هر فرمانده بدون توجه به درجه را شامل می‌شد. از قرن هفتم در امپراتوری روم شرقی، کنت به فرماندهان واحدهای ۲۰۰ نفری اطلاق می‌گردید.
در پادشاهی‌های جانشین امپراتوری روم در آلمان، از عنوان کنت برای فرماندهان واحدهای غیر متحرک استفاده گشت. فرانک‌ها و آلمانی‌ها، اوایل سده‌های میانی کنت یک مقام سلطنتی در دربار بود که مسئولیت‌های مختلفی از جمله امور مالی و اداره املاک را بر عهده داشت.
با این حال که مقام بسیاری از کنت به فرزندان آن‌ها به ارث می‌رسید، این عنوان در اصل موروثی نبود. در ایتالیا تمام پسران کنت، نیز کنت نامیده می‌شدند.
گاهی عنوان کنت به سبب خدمات افراد با نام یا بدون نام یک محل، از طرف پادشاه به صورت صرفاً تشریفاتی و بدون تعلق گرفتن زمین اعطا می‌گردید.
موزه رشت
موزه شهر رشت، یا به طور رسمی موزه‌ی ملی رشت، سابقاً خانه میرزا حسین خان کسمائی آزادیخواه، شاعر و روزنامه نگار معروف و از رجال دوره مشروطیت و نهضت جنگل بود که در سال 1349 توسط وزارت فرهنگ و هنر جهت تبدیل به موزه خریداری گردید. بخشی از این بنا در دهه 50 با نظارت وزارت ارشاد اسلامی در مدت 6 ماه، تبدیل به موزه شد.
این موزه نخستین موزه‌ی ملی ایران است.
این موزه واقع در خیابان طالقانی (بیستون) ـ روبروی زایشگاه دکتر فامیلی می‌باشد. در حال حاضر چهار موزه رشت، اکوموزه میراث روستایی در سراوان، موزه تخصصی چای (آرامگاه کاشف السلطنه) در لاهیجان و موزه درزی ماسوله به عنوان موزه‌های تحت نظارت سازمان میراث فرهنگی در استان گیلان هستند.
ساختمان موزه رشت دارای قدمتی در حدود ۷۰ سال و با زیربنای ۵۶۰ مترمربع می‌باشد. موزه رشت با تشکیل سازمان میراث فرهنگی کشور در اختیار مدیریت و برنامه‌ریزی موزه‌ها و نمایشگاه‌ها قرار گرفت و پس از مرمت اساسی در تاریخ ۱۰ مهر ۱۳۶۷ بازگشایی شد، موزه رشت از دو بخش مردم‌شناسی و باستان‌شناسی تشکیل شده‌است. بخش مردم‌شناسی به صحنه‌های بازسازی شده از زندگی مردم و تندیس بومی گیلان تشکیل شده‌است و بخش باستان‌شناسی موزه به اشیاء و آثار باستان‌شناسی کشف شده در نقاط مختلف گیلان به ویژه تپه‌های مارلیک رودبار، تالش، دیلمان و ... اختصاص داد. یک گورستان باستانی و مجموعه سنگ قبرها نیز در این بخش قرار دارد .
صحرای نیمه
صحرای نیمه در کنار راه صحرای باغ به لار به‌مسافت ۲۷ کیلومتر قرار دارد. پاسگاه ژاندارمری نیمه در صحرای نیمه قرار داشته که سالیان دراز از مسافران و وسایل نقلیه در برابر اشرار و دزدان در این منطقه حمایت می‌کرده‌است.
دزدان ترک نفر و اغتشاش گران ایلات قشقائی لُر و نَفَر چادرنشین و شرارت پیشه صحرای باغ به دزدی و راهزنی پرداخته بودند و مسافرین در عرض را غارت می‌کردند، وجود پاسگاه ژاندارمری « نیمه» در این منطقه اطمینان بیشتری به مردم داده بود و مسافران با خیال راحت و بدون ترس و هراس در این راه سفر می‌کردند. اما حالا چندین سال است که این پاسگاه از جانب دولت بسته شده‌است. همچنین ساختمان پاسگاه به حالت متروکه و مخروبه دیده می‌شود.
زمین‌های کشاورزی صحرای نیمه کلاً متعلق به مردم شهر خور لارستان می‌باشد؛ که همه ساله در آنجا با استفاده از آب چاه‌هایی که با سرمایه‌گذاری مردم خور احداث شده‌است محصولات متنوعی چون گندم، جو، کنجد، ذرت و… برداشت می‌شود. صحرای نیمه درای یک هیئت امنای ۳ نفره در شهر خور زیر نظر شورای اسلامی این شهر می‌باشد که همه ساله وظیفهٔ اجاره چاه‌ها و همچنین تقسیم سود حاصله بین سهامداران را بر عهده دارند. هر خوری یک سهم دارد؛ و فعلاً هیچ‌کس اجازه ندارد بیش از یک سهم داشته باشد. بعد از انقلاب با تشکیل اداره جهاد کشاورزی بخشی از این زمین‌ها به این اداره واگذار شد و منطقه‌ای حفاظت شده به نام جهاد را در صحرای نیمه تشکیل دادند که به پرورش مرغ مشغول هستند.
همه ساله با فرارسیدن فصل بهار و بخصوص سیزده نوروز تقریباً بیشتر مردم شهرها و روستاهای اطراف از جمله: لار، خور، براک، لطیفی، باین، کرمستج و… با خانواده‌های خود در این صحرا به تفریح می‌پردازند.
جاده ارتباطی آسفالته لار، خور، بستک به شهرستان بندر لنگه از کنار پاسگاه می‌گذرد. صحرای نیمه دارای زمین‌های حاصلخیز و مستعد جهت کشاورزی می‌باشد که اغلب زمین‌های آن مثل صحرای سِنخود در تملک مردم شهر خور که از گذشتگان خود به میراث برده‌اند می‌باشد.
باغ دولت‌آباد
باغ دولت‌آباد چهار منار از باغ‌های قدیمی شهر یزد در کشور ایران می‌باشد.بادگیر عمارت بادگیر آن با ارتفاع ۳۳/۸ متر بلندترین بادگیر خشتی شناخته شده در جهان است.
این باغ در تاریخ ۱۳۴۶/۱۲/۲۳ به شماره ۷۷۴ در ردیف آثار ملی ایران قرار گرفته‌است؛ و همچنین یکی از باغ‌های ایرانی ثبت شده در میراث جهانی توسط یونسکو است.
باغ دولت‌آباد در یزد در اواخر دوره افشاریه و در سال ۱۱۶۰ ه‍.ق توسط علی رضائیان صباغ معروف به (خان بزرگ) که وی سرسلسله خاندان خوانین یزد بود احداث گردید. علی ابتدا قناتی به طول ۶۵ کیلومتر را احداث نمود و آب را از مهریز به یزد و محل کنونی باغ دولت‌آباد رساند و سپس مجموعه حکومتی (دارالحکومه) خو د را بنا کرد. این باغ با مساحتی در حدود ۷۰/۰۰۰ مترمربع شامل ساختمان‌ها، حوض‌ها و آبنماهای بسیاری بوده که در فضای بین آن‌ها باغ‌های با درختان انار و انگور و… باگل‌های فراوانی زینت بخش محیط بوده‌اند.
قنات تاریخی عظیم دولت‌آباد با قدمتی بیش از ۲۰۰ سال از احداث پنج رشته قنات تشکیل شده و از ارتفاعات مهریز سرچشمه می‌گرفته و پس از مشروب کردن بخشی از زمین‌های مهریز و به کار انداختن چند آسیاب آبی و طی بیش از ۵۰ کیلومتر به یزد می‌رسیده و باغ دولت‌آباد را آبیاری می‌کرده. اما این باغ در حال حاضر توسط چاه نیمه عمیق مجاور آبیاری می‌شود.
تقی خان بافقی پدر عبدالرضا خان یزدی و جد سلطانعلی خان وزیر افخم و خانواده‌های افخم ابراهیمی و افخمی است. مدارک مربوط به این موضوع در میان اسناد شخصی خانواده افخم ابراهیمی حفظ و نگهداری گردیده‌است.
این باغ از دو بخش کلی اندرونی و بیرونی (جلوخان) تشکیل می‌شود.
دولت‌آباد از دیدگاه گونه‌شناسی عملکردی، باغ «سکونتگاهی-حکومتی» است. به نحوی که باغ بیرونی محل انجام تشریفات حکومتی، مراسم ورزشی و اداره امور شهر بوده‌است و باغ اندرونی، بخش خصوصی و اقامتگاهی مجموعه به‌شمار می‌رفته‌است. درباغ‌های سکونتگاهی-حکومتی، عرصه اندرونی را از سایر عرصه‌ها کاملاً متمایز می‌کردند و حتی دربان یا حاجبی را برای نظارت بر آن تعیین می‌کردند.
این بخش محل سکونت حاکم و خانواده اش شامل ساختمان‌های زیر بوده‌است:
ساختمان (عمارت) هشتی از مهم‌ترین بخش‌های مجموعه به‌شمار می‌رود که در آن، تلفیق جریان هوا و آب به زیباترین شکل صورت گرفته‌است. در این ساختمان با تلفیق باد و آب که درحوض‌های داخل ساختمان درجریان است هوای خنک از زیر بادگیر به قسمت شاه‌نشین و تالارها انتقال پیدا می‌کند. به همین دلیل به این بنا، ساختمان تابستانه نیز گفته می‌شود.این بنا از سه شاه نشین با درهای مشبک٫ اتاقک بادگیر٫ هشتی و دو اتاق پستو تشکیل شده و شکل کلی بنا شبیه به یک هشت ضلعی است، همچنین بادگیر قرار گرفته بر آن نیز از نوع "هشت تنبوشه" می‌باشد.سقف قسمت میانی (هشتی) دارای کاربندی زیبایی که اثر استاد حاجی علی اکبر آخوند است که با سیم گل و دمگیری گچی به طرزی بسیار ماهرانه اجرا شده‌است.
اطراف باغ دولت‌آباد توسط دیوار بلند خشتی که دارای یک برج دیده‌بانی می‌باشد احاطه شده‌است.
این بخش محل استقرار کاروانها، همچنین رسیدگی به امور حکومتی و شامل ساختمان‌های زیر بوده‌است:
در اصلی این مجموعه در خیابان شهید رجایی واقع در محلهٔ چهار منار داخل کوچهٔ فردوسی (حسینیهٔ فردوس) قرار گرفته‌است و در دیگری که در بلوار دولت‌آباد قرار دارد.
آبدان غوچو
«آودون» برای ذخیره و افزایش آب استفاده می‌شود.
از این گونه آودونها در رشته کوه‌های شمال «کوه ناخ» و رشته کوه‌های جنوب کوخرد « کوه زیر » زیاد وجود دارد که بعد از باریدن باران پراز آب می‌شود، بعضی از این آبدانها در طول سال آب دارند مانند « آدون گِردُو » در نرگ بست گز.
گفتاره‌است که در زمان بسیار دور یک گله آهو از این آبدان آب می‌خوردند. یکی از نرآهوی گله « پازن » یا « غوچ » در هنگام آب خوردن شاخش بین دو سنگ بزرگ که در لب آودون قرار داشته گیر می‌کند وبعلت بزرگی شاخش نمی‌تواند خودش رها کند و در آنجا از گله جاه می‌ماند، و آن غوچ بزرگ در لب آودون از گرسنگی می‌میرد، بعد از مدتی که شکارچیان از آنجا می‌گذرند می‌بینند که یک غوچ بزرگی در لب آبدان به آن وضعیت غمگین مرده‌است، بر نا بر این نام آبدان « آودون غوچو » می‌گذارند.
این آودون در شمال پرِرچرچو و در پشت سد جابر واقع شده‌است.
گاز حقیقی
گازهای حقیقی گازهایی هستند که در شرایط گازهای ایده‌آل صدق نمی‌کنند و انحراف زیادی را از حالت گاز ایده‌آل نشان می‌دهند.
گازهای واقعی که در زندگی روزمره با آنها سروکار داریم را میتوان در دماهای بالا و فشارهای پایین ایده‌آل فرض کرد.
وایمار
وایمار شهری است فرهنگی که در مرکز آلمان و در ایالت تورینگن واقع شده‌است. این شهر با حدود ۶۵٬۰۰۰ نفر جمعیت (بر اساس آمار سال ۲۰۰۷) در شمال "جنگل تورینگن"، شرق شهر ارفورت و جنوب غربی شهرهای لایپزیگ و هاله قرار دارد. اولین بار در سال ۸۹۹ از وایمار در متون تاریخی نام برده شده‌است. این شهر همچنین خواهر خوانده شهر شیراز می‌باشد.
وایمار همچنین به علت تأسیس جمهوری وایمار (۱۹۳۳–۱۹۱۹) در آن دارای اهمیت تاریخی است. دانشگاه وایمار با نام کامل دانشگاه باوهاوس وایمار (به آلمانی: Bauhaus-Universität weimar) عمدتاً در رشته‌های راه و ساختمان، معماری و هنر فعال است. یک دانشسرای عالی موسیقی به نام فرانتس لیست (Hochschule für Musik Franz Liszt) نیز در وایمار وجود دارد. در سال ۱۹۹۹ میلادی وایمار، توسط یونسکو، به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا انتخاب گردید.
وایمار یکی از مهم‌ترین شهرهای فرهنگی اروپا محسوب می‌شود. اقامت و فعالیت بسیاری از مشاهیر ادبی و فرهنگی آلمان همچون گوته، شیلر، هردر و یوهان سباستین باخ و موسیقیدانانی چون هومل (از شاگردان موتزارت) و فرانتس لیست در این شهر سبب افزایش اهمیت آن به عنوان یک مرکز فرهنگی در آلمان و اروپا بوده‌است. آرامگاه گوته (که بخشی از میانسالی و سال‌های پایانی عمرش را در وایمار گذراند) و شیلر و همچنین گنجینه کتابهایشان در این شهر قرار دارد.
دوره تاریخ آلمان در بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳ را معمولاً با نام جمهوری وایمار می‌شناسند. در این سال‌ها تشکیلات دولتی از پایتخت، برلین، به وایمار انتقال یافته بود. دلیل این انتقال شورش‌های خیابانی مرسومی بود که بعد از انقلاب ۱۹۱۸ شهر برلین را به محلی ناامن برای برگزاری جلسات قانون گذاری تبدیل کرده بود. وایمار در کنار دسائو یکی از مراکز جنبش باوهاس بوده و خانه‌های هنر و گالری‌ها همچنین موزه‌ها و تئاتر ملی آلمان دانشگاه باوهاس و مدرسه موسیقی لیست بسیاری از دانشجویان، هنردوستان، موسیقیدانان، مهندسین و معماران را به سمت وایمار جذب می‌کنند.
در طول جنگ جهانی دوم اردوگاهی با نام بوخن‌والد (به آلمانی: Buchenwald) در فاصله ۸ کیلومتری از مرکز شهر وایمار قرار داست. بیش از ۵۵۰۰۰ زندانی تحت شعار «هر کسی را داشته‌اش» در این بازداشتگاه به کار اجباری برای صنایع محلی (کارخانه صنایع نظامی ویلهلم گوستلوف - Wilhelm-Gustloff-Werk) گمارده بودند.
در بین سال‌های دوپارگی آلمان، ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰، وایمار تحت سلطه جمهوری دمکراتیک آلمان قرار داشت.
در سال ۱۹۹۹ یونسکو وایمار را به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا انتخاب کرد. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۴ کتابخانه آنا آمیلیا طعمه حریق شد. یک کتاب مقدس مربوط به سال ۱۵۳۴ از آتش‌سوزی در امان ماند. خسارت ناشی از آتش‌سوزی میلیون‌ها دلار برآورد شد. تعداد کتاب‌های این کتابخانه بیش از ۱ میلیون جلد بود که ۴۰ تا ۵۰ هزار جلد از آن‌ها بر اثر آتش‌سوزی از بین رفتند. کتابخانه که قدمت آن به سال ۱۶۹۱ بر می‌گردد، متعلق به میراث جهانی یونسکو و یکی از قدیمی‌ترین کتابخانه‌های اروپاست. این آتش‌سوزی فقدان فرهنگی بزرگی برای آلمان، اروپا و حتی جهان محسوب می‌گردد. تعدادی از کتاب‌ها برای جلوگیری از پوسیدگی در شهر لایپزیگ در معرض شوک سرمایی قرار گرفتند.
وبگاه دانشگاه وایمار
آژانس بین‌المللی انرژی اتمی
آژانس بین‌المللی انرژی اتمی یک سازمان بین‌المللی است که در سال ۱۹۵۷ برای ترویج استفاده صلح‌آمیز، و جلوگیری از استفاده نظامی، از انرژی هسته‌ای تأسیس شد. این آژانس به عنوان یک نهاد مستقل و خودمختار تأسیس شده و جزئی از سازمان ملل یا سازمان دیگری نیست با این حال در اساسنامه خود اعلام کرده که گزارش‌های خود را به مجمع عمومی و شورای امنیت ملل متحد به طور مرتب ارائه می‌دهد. مقر این سازمان در شهر وین اتریش است و تاکنون ۱۶۴ کشور به عضویت این سازمان درآمده‌اند.
در هفتم اکتبر ۲۰۰۵ آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و مدیر اجرایی آن محمد البرادعی، مشترکاً جایزه صلح نوبل را به دست آوردند. در اول دسامبر ۲۰۰۹ یوکیا آمانو جایگزین البرادعی شد وی تا ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۹ که خبر درگذشت او اعلام شد مدیر اجرایی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بود
پیشنهاد تأسیس این سازمان را دوایت آیزنهاور رئیس‌جمهور آمریکا در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد (که به سخنرانی اتم برای صلح معروف شد) در سال ۱۹۵۳ مطرح کرد.
شورای حکام از ۳۵ کشور عضو تشکیل شده‌است. مطابق ماده ۶ اساسنامه آژانس، ۱۰ عضو شورا باید حتماً از بین کشورهای پیشرفته و صاحب تکنولوژی‌های هسته‌ای و ۷ عضو دیگر از بین کشورهای اروپایی انتخاب شوند. برای خاورمیانه و آسیای جنوبی ۲ نماینده در نظر گرفته شده‌است؛ که امکان افزایش این تعداد وجود دارد.
یونسکو
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو؛ ) یک سازمان تخصصی سازمان ملل متحد است که با هدف کمک به «ایجاد صلح، ریشه کن کردن فقر، توسعه پایدار و گفتگوی بین فرهنگی از طریق آموزش، علوم، فرهنگ، ارتباطات و اطلاعات» به وجود آمده‌است و جانشین کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه جامعه ملل است.
یونسکو ۱۹۳ کشور عضو رسمی و ۱۱ عضو وابسته دارد. اکثر دفاتر آن در پاریس، فرانسه، مستقر است افزون بر این مراکز، دفاتر ملی و منطقه ای نیز وجود دارد.
یونسکو به دنبال ایجاد فرهنگ صلح و دانش فراگیر از طریق اطلاعات و ارتباطات است. برای این منظور، اهداف خود را از طریق پنج حوزه اصلی دنبال می‌کند: آموزش، علوم طبیعی، علوم اجتماعی / انسانی، فرهنگ و ارتباطات / اطلاعات. این برنامه از پروژه‌های مرتبط با سواد، آموزش فنی، آموزش، پیشرفت علم، ترویج رسانه‌های مستقل و آزادی مطبوعات، حفظ تاریخ منطقه ای و فرهنگی و ترویج تنوع فرهنگی حمایت می‌کند . یونسکو در ترجمه و ترویج ادبیات جهان، ایجاد توافق‌نامه‌های همکاری بین‌المللی برای تأمین امنیت " میراث جهانی " از اهمیت فرهنگی و طبیعی، حفظ حقوق بشر و پل زدن شکاف دیجیتال در سراسر جهان کمک می‌کند. این برنامه همچنین جنبش آموزش برای همه و علم‌آموزی تمام عمر را راه اندازی و رهبری می‌کند.
یونسکو عضو گروه توسعه سازمان ملل متحد، ائتلافی از آژانس‌ها و سازمان‌های سازمان ملل با هدف تحقق اهداف توسعه پایدار است.
پیشینه یونسکو و دستورالعمل آن برای همکاری‌های بین‌المللی را می‌توان به قطعنامه اتحادیه ملل در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ دید. این نهاد جدید با عنوان، کمیته بین‌المللی همکاری‌های فکری (ICIC) در سال ۱۹۲۲ ایجاد شد. در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۲۵، دفتر بین‌المللی آموزش و پرورش (IBE) به عنوان یک سازمان مردم‌نهاد در خدمت توسعه آموزشی بین‌المللی کار خود را شروع کرد. با این حال، شروع جنگ جهانی دوم تا حد زیادی کار این سازمان را قطع کرد.
یونسکو فعالیت‌های خود را از طریق پنج حوزه برنامه انجام می‌دهد: آموزش، علوم طبیعی، علوم اجتماعی و انسانی، فرهنگ و ارتباطات و اطلاعات.پورتال شفافیت یونسکو که برای دسترسی عمومی به اطلاعات مربوط به فعالیت‌های سازمان، از جمله بودجه کل آن برای دوسال، و همچنین پیوند با اسناد برنامه ای و مالی مربوط، طراحی شده‌است.
پیشنهادهایی برای ایجاد دو فهرست جدید یونسکو ارائه شده‌است. نخستین فهرست پیشنهادی به میراث فرهنگی متحرک مانند آثار باستانی، نقاشی، و اثرات بیولوژیک متمرکز خواهد شد. این فهرست ممکن است شامل اشیاء فرهنگی زیر باشد:
دومین فهرست پیشنهادی به گونه‌های زنده دنیا خواهد پرداخت، مانند:
یونسکو و موسسات تخصصی آن تعدادی مجله منتشر می‌کنند.
مجله "The UNESCO Courier" برای «ترویج آرمان‌های یونسکو، حفظ بستر گفتگو بین فرهنگ‌ها و فراهم کردن زمینه ای برای بحث و گفتگوی جهانی» بیان می‌کند. از مارس ۲۰۰۶ آن را به‌صورت آنلاین و با شماره‌های محدود چاپ شده در دسترس می‌باشد. مقالات آن نظرات نویسندگان را بیان می‌کند که لزوماً نظر یونسکو نیستند. بین سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ یک وقفه در انتشار وجود داشته‌است.
در سال ۱۹۵۰، یونسکو برای بررسی بحث پیرامون تأثیر علم بر جامعه، "تأثیر علم بر جامعه (Science on Society)" (همچنین شناخته شده به عنوان "Impact") را آغاز کرد. مجله در سال ۱۹۹۲ انتشارش را متوقف کرد. همچنین یونسکو فصلنامه بین‌المللی موزه را از سال ۱۹۴۸ منتشر کرد.
یونسکو با ۳۲۲ سازمان مردم‌نهاد بین‌المللی روابط رسمی دارد.
یونسکو ۲۲ جایزه در آموزش، علوم، فرهنگ و صلح اعطا می‌کند:
روزهای جهانی ثبت شده در یونسکو در جدول ذیل آورده شده‌است
بارکد
بارکد یا رمزمیله یا رمزینه گونه‌ای نمایش تصویری اطلاعات بر روی سطوح است که اطلاعات آن را می‌توان توسط ماشین، بازخوانی کرد. بارکدهای نخستین، اطلاعات را در قالب عرض و فاصله خطوط موازی چاپ شده ذخیره می‌کردند و به صورت یک دسته از خطوط مستقیم موازی دیده می‌شدند اما امروزه بارکدها ممکن است —بسته به نوع— به شکل دو بُعدی، یک دسته نقطه، یک دسته دایره هم مرکز یا به صورت مخفی شده در تصاویر نیز ظاهر شوند. بارکدها توسط یک پویشگر نوری که دستگاه بارکدخوان نامیده می‌شود بازخوانی می‌شوند و اگر در تصاویر مخفی شده باشند توسط نرم‌افزار ویژهای از آن بیرون کشیده می‌شوند. بارکدها به صورت گسترده‌ای در پیاده‌سازی سیستم‌های جمع‌آوری خودکار اطلاعات شناسه‌ها که سرعت و دقت ورود اطلاعات را بالا می‌برند کاربرد دارند.
در حالی که پیش از این قواعد رمزگذاری بارکدها فقط اجازه نمایش اعداد را می‌داد به کمک نشانه‌گذاری‌های نو می‌توان از مجموعه حروف بزرگ الفبای انگلیسی تا مجموعه کامل نویسه‌های ASCII و حتی بیشتر از آن را در یک بارکد گنجاند. نیاز به گنجاندن داده‌های بیشتر با توجه به محدودیت اندازه بارکدهای نخستین، به ظهور رمزهای ماتریسی (نوعی بارکد دوبعدی) انجامید که برخلاف بارکدهای نخستین به جای آن که از دسته‌ای از میله‌های متساوی تشکیل شده باشد جدولی متشکل از سلول‌های مربع شکل است. بارکد پشته‌ای سازشی بین بارکد دوبعدی و بارکد میله‌ای است که نشانه‌گذاری‌های قدیم بارکدهای میله‌ای را گرفته و در قالبی که اجازه وجود چند ردیف از بارکدهای میله‌ای را می‌دهد می‌گنجاند.
کد بین‌المللی محصول یا UPC (Universal Product Code) از نخستین کاربردهای بارکد در شناسایی محصولات است که برای نخستین بار در خرده فروشی‌ها و فروشگاه‌های زنجیره‌ای داخلی آمریکا در اوایل دهه ۱۹۸۰ (میلادی) مورد استفاده قرار گرفت. این بینش از آن رو شکل گرفت که در اوایل دهه ۱۹۷۰ (میلادی) فروشگاه‌ها با روند افزایش قیمت رو به رو شدند و هزینهٔ ارزیابی دوباره قیمت محصولات به نیروی کار بسیار زیاد و همچنین زمان بسیار طولانی نیاز داشت. برای همین شش شرکت بزرگ کمیته‌ای را تشکیل دادند تا برای رفع این مشکل راه‌حلی بیندیشند. پس از چند ماه، نورمن وودلند از شرکت آی‌بی‌ام موفق شد پنج نوع بارکد UPC را ارئه دهد که بجز برآوردن نیازهای آن روز آن سازمان‌ها می‌توانست به عنوان معیاری بین‌المللی برای شناسایی کالاها مورد استفاده قرار بگیرد. این پنج گونه بارکد UPC شامل بارکدهای نوع A ،B ،C ،D و E می‌شد. باید گفت که نورمن وودلند در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) ایده خود را ثبت کرده بود.
در ۲۶ ژوئن ۱۹۷۴ نخستین کالای بارکددار اسکن شد. این کالا یک بسته آدامس ریگلی آمریکایی بود که در فروشگاهی در اوهایو اسکن شد. این بسته آدامس هنوز در موزه ملی تاریخ آمریکا در واشینگتن، دی.سی. نگهداری می‌شود. با اختراع بارکد، پیشرفت چشمگیری پدید آمد که زمان کنترل ورودی و خروجی را به سرعت کاهش داد. جورج لارر با ساخت دستگاه بارکدخوان، استفاده از بارکد را متحول کرد. وی همچنین به جای دایره از خط استفاده کرد زیرا قابلیت چاپ راحت‌تری داشت. جورج لارر، توانست طرح بارکد را به شکل کم هزینه و قابل استفاده توسعه دهد و تکمیل کند.
نسل نخست بارکدها یک بعدی است که از خطوط و فضاهای خالی مختلف که با الگوهای خاص ساخته شده‌است.
کیو آر کد در ویکی پدیا
زیست‌شناسی سلولی
زیست‌شناسی یاخته یا زیست‌شناسی سلولی شاخه جدیدی از دانش زیست‌شناسی است که به ساختار و کارکرد یاخته ها در مقیاس مولکولی می‌پردازد. در این شاخه از زیست‌شناسی بیشتر در مورد برهمکنش ملکول‌های زیستی با یکدیگر در سلول و اینکه چگونه این برهمکنش‌ها باعث می‌شوند که یک سلول بتواند به خوبی کارکرد داشته باشد بررسی می‌شود. مهم‌ترین مولکول‌هایی که در این دانش مورد توجه می‌باشند پروتئینها و اسیدهای نوکلئیک می‌باشند. زیست‌شناسی سلولی و ملکولی همپوشانی زیادی با ژنتیک مولکولی و بیوشیمی دارد و گاهی نمی‌توان بین آن‌ها مرز مشخصی قرار داد.
ماهان
ماهان شهری در جنوب شرقی ایران در استان کرمان است. از نظر تقسیمات کشوری شهر ماهان در شهرستان کرمان قرار دارد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۹٬۴۲۳ نفر (۵٬۷۱۳ خانوار) بوده‌است.
این شهر به دلیل قرار گرفتن در دامنه کوه‌های جوپار و پلوار یکی از مناطق بسیار خوش آب و هوای استان کرمان است و از شهرهای گردشگری ایران به‌شمار می‌آید.
از نقاط دیدنی ماهان باغ شاهزاده است که در دوران قاجار به دست عبدالحمید میرزا فرمافرما ساخته شده و سال‌ها مقر حکومتی کرمان بوده‌است. این باغ ۴۰۷ متر طول و نزدیک به۱۳۶ متر عرض دارد؛ و مساحتی قریب به۴٫۵ تا ۵ هکتار را در بر می‌گیرد.
در باغ شاهزاده حمامی تاریخی وجود دارد که از بنای زیبا و نیز قسمت‌های مختلفی تشکیل شده‌است.
در تابستان ۱۳۹۰و با حضور رئیس‌جمهوری وقت به ثبت میراث جهانی یونسکو رساندند و در این رابطه جشن بزرگی در همین مکان برگزار شد.
آرامگاه شاه نعمت‌الله ولی که به آستانه شهرت دارد و یکی از کامل‌ترین و زیباترین مجموعه‌های معماری است نیز در ماهان قرار دارد. شاه نعمت‌الله ولی از مشهورترین عرفای ایران در دوران تیموری است که علاوه بر مصنفات متعدد عرفانی شعر هم می‌سرود و تخلص شعری وی سید بود.
این خانه در شهر ماهان واقع شده‌است و از خانه‌های زیبای تاریخی کشور محسوب می‌شود. شتر گلو مربوط به دوره قاجار و خانه خاندان رضوی نعمت‌اللهی است و این اثر در تاریخ ۱۸ مهر ۱۳۵۶ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بزرگراه گردشگری هفت باغ علوی محوری گردشگری است که از شهر کرمان تا ماهان امتداد دارد. در دو طرف این بزرگراه مکان‌های مختلف گردشگری و تفریحی قرار دارد و ویلاهای بسیاری نیز در این مکان ساخته شده‌است.
فضای سبز شهر ماهان شامل درختان کهنسال چنار و پارک‌های جدید است. شهر ماهان به دلیل آب و هوای معتدل خود شهری سرسبز است.
نوکلئوزوم
نوکلئوزوم یا هسته‌تَن واحد تکرار شوندۀ ساختمانی کروماتین (فامینه)است. دی‌ان‌ای در داخل هسته سلول در محل‌هایی حدود ۲ دور به دور هشت مولکول پروتئینی کروی به نام هیستون می‌پیچد و ساختاری را به وجود می‌آورد که نوکلئوزوم نام دارد. در مرکز هر نوکلئوزوم ۴ جفت پروتئین هیستون وجود دارد که رشته‌های DNA تقریباَ ۲ دور در اطراف آن می‌گردند.
دی‌ان‌ای موجود در نوکلئوزوم نسبت به تجزیه توسط نوکلئاز کمتر حساس است تا دی‌ان‌ای پیوندی که بین آنها اتصال می‌دهد. در واکنش به نوکلئاز همه دی‌ان‌ای اتصال دهنده تجزیه می‌شود که حاصلش نوکلئوزوم‌های جدا شده از هم و دی‌ان‌ای آنها است. نوکلئوزوم از هسته پروتئینی تشکیل شده که دی‌ان‌ای در سطح آن پیچیده شده است. هسته هشت‌مر است که شامل دو کپی از هر کدام از هیستون‌های H2A ،H2B ،H۳ ،H۴ می‌باشد. بلورشناسی با اشعه ایکس نشان می‌دهد که هسته هشت‌مر یک مولکول دیسک‌مانند است که از زیرواحدهای هیستون تشکیل شده است.
نوکلئوزوم‌های همهٔ سلولهای یوکاریوت شامل ۲۰۰جفت باز دی‌ان‌ای (جفت نوکلئوتید) است. طول دی‌ان‌ای اتصال‌دهنده از یک گونه به گونه دیگر متفاوت است و بین ۱۵ تا ۵۵ جفت باز می‌باشد.زیست‌شناسی و آزمایشگاه ۲ - سال سوم دبیرستان - وزارت آموزش و پرورش ایران.
نوکلئوتید
نوکلئوتیدها، مولکولهای آلی شامل نوکلئوزید و فسفات می باشند. آن ها به عنوان واحدهای مونومری، پلیمرهای نوکلئیک اسیدی: دئوکسی ریبونوکلئیک اسید (DNA) و ریبونوکلئیک اسید (RNA) را تشکیل می‌دهند، که هردو مولکول‌های زیستی اساسی در تمام اشکال حیات روی زمین می باشند. نوکلئوتیدها از طریق رژیم غذایی به دست آمده و هم‌چنین در کبد از طریق مواد غذایی رایج سنتز می‌گردند.
نوکلئوتیدها از سه زیر واحد مولکولی تشکیل شده اند: یک باز نوکلئوتیدی، یک قند پنج کربنه پنتوز (ریبوز یا دئوکسی ریبوز)، و یک گروه فسفات شامل یک تا سه فسفات. چهار باز نوکلئوتیدی DNA شامل: گوانین، آدنین، سیتوزین و تیمین می باشند؛ در RNA، اوراسیل به جای تیمین استفاده می‌گردد.
هم‌چنین نوکلئوتیدها در سطح بنیادین سلول، نقش محوری را در متابولیسم ایفا می‌کنند. آن‌ها برای بسیاری از عملکردهای سلولی نیازمند انرژی، از طریق انرژی شیمیایی ذخیره‌شده در این مولکول‌ها، انرژی بخش‌های مختلف سلولی را تأمین می کنند: آدنوزین تری‌فسفات (ATP)، گوانوزین تری‌فسفات (GTP)، سیتیدین تری‌فسفات (CTP) و اوریدین تری‌فسفات (UTP). چنین عملکردهایِ نیازمند انرژی، شامل سنتز این مواد: آمینو اسیدها، پروتئین‌ها و غشای سلولی. و هم‌چنین اعمالی چون حرکت سلولی، یا حرکت بخش‌هایی از سلول (چه داخلی یا بین سلولی)، تقسیم سلولی و ... را نیز شامل می گردد. به علاوه، نوکلئوتیدها در پیام‌رسانی سلولی (از طریق گوانوزین مونوفسفات حلقوی یا cGMP و آدنوزین مونوفسفات حلقوی یا cAMP) شرکت کرده و هم‌چنین در کوفاکتورهای مهم واکنش‌های آنزیمی چون این موارد دخیل اند: کوآنزیم-A، FAD، FMN، NAD، NADP و ... .
در بیوشیمی تجربی، می‌توان نوکلئوتیدها را با استفاده از برچسب‌زنی هسته‌ای، تبدیل به نوکلئوتیدهای پرتوزا نموده تا بدین طریق با ردیابیشان، واکنش‌های شیمیایی مورد نظر را بهتر بشناسند.
نوکلئوتید ترکیبی متشکل از یک قند ۵-کربنی (ریبوز یا دئوکسی ریبوز) اسید فسفریک (فسفات) و یکی از بازهای آلی پورین (آدنین، گوانین) یا پیریمیدین (سیتوزین، تیمین، یوراسیل) است. اغلب نوکلئوتید را نوکلئوزید فسفات می‌گویند. نوکلئوتیدها به دلیل داشتن اسید فسفریک ترکیبی اسیدی هستند.
✔ داکسی یا دئوکسی به معنای فقدان وجود یک اکسیژن‌است.
عامل دی ان ای که از سه قسمت قند ۵ کربنه و باز آلی تشکیل شده‌است. تعداد فسفو دی استرها با تعداد نوکلئوتیدهاها برابر است.
با توجه به اینکه یون فسفات می‌تواند هم به کربن' ۳ و هم به کربن' ۵ متصل شود، دو نوکلئوتید از طریق یک پیوند فسفو دی استر بهم متصل می‌شوند. به این صورت که گروه هیدروکسیل یک نوکلئوتید با اولین گروه فسفات نوکلئوتید دیگر واکنش داده و پیوند فسفودی استر را بوجود می‌آورد. از آنجایی که پیوند فسفودی استر، کربن‌های'۳ و'۵ دو قند مجاور را بهم متصل می‌کند، این پیوند را پیوند'۵-'۳ فسفودی استر نیز می‌نامند. یک زنجیره در اثر اتصال پشت سر هم تعدادی۲-دزوکسی ریبونوکلئوتید به‌وسیلهٔ پیوندهای دزوکسی ریبونوکلئوتید تشکیل می‌شود.
تمامی نوکلئوتیدها در یک زنجیرهٔ پلی نوکلئوتیدی دارای جهت یکسان هستند. به این صورت که نوکلئوتید انتهایی در یک سمت زنجیره دارای یک گروه'۵ آزاد و نوکلئوتید انتهایی در سمت دیگر زنجیره دارای یک گروه'۳ آزاد است؛ بنابراین زنجیرهٔ پلی نوکلئوتیدی دارای جهت بوده و این جهت را به صورت'۵--->'۳ نشان می‌دهند؛ بنابراین اگر در نوکلئوتید ابتدایی کربن'۵ در بالای حلقهٔ پنتوز و کربن'۳ در زیر آن باشد، در تمامی نوکلئوتیدهای بعدی زنجیره کربن ۵ در بالای حلقهٔ پنتوز جای خواهد داشت.
فهرست کتاب‌های فرانسوی‌زبان
جان شیفته رومن رولان. ژان کریستف رومن رولان دوردنیادرهشتادروز ژول ورن
ماجرای عجیب سگی در شب
ماجرای عجیب سگی در شب رمانی نوشته مارک هادون است. نام داستان برگرفته از یکی از داستان‌های شرلوک هلمز نوشته آرتور کانن دویل است. این کتاب برنده جایزه ادبی کاستا بوک برای بهترین رمان و جایزه بهترین کتاب کودک گاردین شده‌است. این کتاب در دو ویرایش بزرگسالان و کودکان به صورت هم‌زمان منتشر شد. این کتاب را «شیلا ساسانی نیا» به فارسی ترجمه کرده و نشر افق آن را منتشر کرده‌است.
وقایع این داستان در انگلستان می‌گذرد و در واقع هسته اصلی داستان شرح سفر پرماجرای قهرمان داستان از سوئیندون به لندن است. داستان از زبان کریستوفر بون که پسری مبتلا به اوتیسم است، بیان می‌شود و از همین رو لحن ویژه و منحصربه‌فردی دارد. او به علت این بیماری خاص از درک مسائل عادی زندگی عاجز است، اما هوش فوق‌العاده‌ای دارد و دنیا را دیگرگونه می‌بیند. ماجرا با کشته شدن سگی در همسایگی آن‌ها آغاز می‌شود و کریستوفر سعی می‌کند قاتل سگ را با ابتکارات منحصربه فرد خویش بیابد.
دپو
دپو (فرانسوی: "Dépôt") واژه‌ای از زبان فرانسوی می‌باشد به معنی انبار کالا. دپو به صورت کلی در پروژه‌های عمرانی برای انبار نمودن مواد خام مانند: سیمان، میلگرد، ماسه و … یا ماشین آلات عمرانی مانند: لودر، گریدر، بیل مکانیکی و... مورد استفاده قرار می‌گیرد. به معنای کلی دپو به معادل فارسی انبار گفته میشود
دپو در محیط‌های صنعتی به محوطه‌ای گفته می‌شود که در آن مواد خام انبار یا انباشته می‌شوند تا بعداً در فرایند تولید به کار روند. فرهنگ فارسی معین تعریف دپو را چنین ثبت می‌کند انبار اجناس و محل تجمع وسایل یا نیروها برای انجام کاری، کارگاه تعمیر و توقف لکوموتیو و نگهداری تجهیزات.
در صنایع بزرگ ماشین‌های مخصوص مانند جرثقیل و نوار نقاله برای جابجا کردن مواد خام در دپو بکار می‌رود.
در زبان پزشکی این کلمه به داروهایی گفته می‌شود که مدت طولانی (در حد ماه) در قسمتی از بدن ذخیره می‌شود و کم‌کم آزاد می‌گردد.
توجه به نکات مربوط به دپو صحیح مصالح در پروژه‌های عمرانی تأثیر شگرفی بر روی پروژه‌ها در هنگام اجرای آن‌ها دارد که در ذیل چند مورد از آن‌ها ذکر شده‌است:دپو چیست و چه طور باید دپو مصالح را انجام دهیم؟ بازبینی شده در 14 ژانویه 2018.
ذوب
ذوب یا گُدازِش در فیزیک به فرایند تبدیل جامد به مایع در اثر گرما می‌گویند. بسیاری از جامدها در دمای معینی به مایع تبدیل می‌شوند این دما را دمای ذوب یا نقطه ذوب می‌گویند. برای نمونه یخ در دمای بالای صفر درجه سلسیوس ذوب می‌شود. حالت قرینه ذوب، انجماد است که تغییر حالت مایع به جامد را شامل می‌شود.
نقطهٔ ذوب یک ماده یکی از ویژگی‌های یک ماده می‌باشد. معمولاً نقطهٔ ذوب یک ماده برابر با نقطهٔ انجماد آن ماده می‌باشد ولی گاهی اوقات، تحت شرایطی خاص دمای ماده می‌تواند بیشتر یا کمتر شود بدون اینکه تغییر فازی رخ دهد. آب بر روی شیشهٔ بسیار تمیز غالباً به چندین درجه زیر نقطهٔ انجماد می‌رسد بدون اینکه منجمد گردد.
در هنگامی که یک ماده از حالت جامد به حالت مایع تغییر فاز می‌دهد، در هنگامی که ماده در حال تغییر فاز است دمای ماده تغییری نمی‌کند.
از لحاظ ترمودینامیکی، تغییر در انرژی آزاد گیبس (formula_1) برابر صفر است ولی آنتالپی (formula_2) و انتروپی (formula_3) ماده در حال افزایش است.(formula_4) ذوب هنگامی رخ می‌دهد که انرژی آزاد گیبس مایع کمتر از جامد آن ماده می‌شود. درجهٔ حرارتی که این اتفاق در آن می‌افتد بستگی به فشار محیط دارد. این روابط را به صورت زیر می‌توان نشان داد:
formula_5
"formula_6","formula_7"، و "formula_8" در رابطه فوق، نقطهٔ ذوب٬ آنتروپی جوشی و گرمای هم‌جوشی می‌باشد.
بوسه
بوسیدن، بوس یا بوسه عبارت است از لمس یا فشار دادن لب‌های یک فرد بر روی لب‌ها یا سایر اجزای فرد دیگر. معانی فرهنگی بوسه بسیار متفاوت است. بسته به فرهنگ و زمینه، بوسه می‌تواند شامل انتقال احساساتی همچون عشق، اشتیاق، رمانس یا رمانتیک، کشش جنسی، آمیزش جنسی، برانگیختگی جنسی، محبت، احترام، احوال‌پرسی، دوستی، صلح و آرزوی موفقیت به همراه موارد بسیار دیگر باشد. در برخی مواقع، بوسه می‌تواند تنها نماد یک ژست نمادین برای ارج‌نهادن به فداکاری یا ایثار باشد.بوسه از لب نشانی از علاقه ی بسیار زیاد و عشق فراوان است.
بوسه، اسم مرکب از: بوس + ه (پسوند سازنده اسم) از مصدر بوسیدن در زبان ایرانی-پهلوی میانه Būsītan واژه‌ای نام‌آوا است. یعنی نامش برگرفته از صدایش است. فشار دو لب بر همدیگر و باز شدنش آوایی شبیه واژه ماچ یا بوسه می‌سازد. بوسی‌تن بعدها بوسی‌دن شده و حرفت جایش را به حرف دال داده. محکم است که بوسه از ریشه «بساویدن» به معنی لمس کردن باشد.واژه بوسه از زبان پارسی به دنیا معرفی شده و معنی بوسه در تمام زبان‌ها با زبان ایرانی‌اش هم‌ریشه است. در زبان آلمانی واژه مشابهی (Bussi) به همین معنا است.
انسان شناسان هنوز به یک اتفاق نظر در مورد اینکه آیا عمل بوسیدن یاد گرفتنی می‌باشد یا غریزی، نرسیده‌اند. این عمل ممکن است با عمل تمیز کردن که در بین برخی حیوانات دیده می‌شود ارتباط داشته باشد. کریستوفر نیروپ متخصصی است که انواع بوسه‌ها را شناسایی و طبقه‌بندی کرده‌است و خاطرنشان می‌نماید که؛ مقوله‌های بوسه تا حدودی در هم تنیده هستند و بیشتر مواقع همپوشانی دارند. از جمله بنا بر اظهارات وی، فرانسوی‌ها ۲۰ و آلمان‌ها ۳۰ گونهٔ مختلف بوسه دارند بوسیدن لب‌های شخص دیگر در بسیاری از فرهنگ‌های جهان به یک بیان مشترک برای ابراز محبت یا شادباش گرم تبدیل شده‌است. نیروپ همچنین می‌نویسد که بوسه می‌تواند برای بیان احساساتی عاری از عناصر شهوانی مورد استفاده قرار بگیرد و با این تفاسیر، می‌تواند بسیار عمیق و ماندگار باقی بماند. او می‌افزاید: چنین بوسه‌هایی می‌توانند بیانگر عشق، به معنای واقعی کلمه باشند که حاکی از پیام محبت، وفاداری، قدردانی، شفقت، همدلی، شادی شدید یا اندوه عمیق باشد.
ماسکولیسم
دو جنس سالاری یا برابر سالاری نوعی سیستم اجتماعی یا حکومتی می‌باشد که اساس مدیریت و رهبری آن بر عهده یک یا چند مرد و زن است. در این نوع سیستم اجتماعی، پدر یا بزرگترین جنس مذکر در صورت عدم توانایی تمام اعضا سرپرست خانواده است. نژاد و روابط فامیلی براساس جنس مذکر نوشته می‌شوند. در این نوع سیستم حکومتی یک مرد یا جمعی از مردان حکومت می‌کنند. گاهی اشاره دارد به حمایت از حقوق یا نیازهای مردان یا پسران؛ و حمایت یا معرفی ویژگی‌هایی (نظرات، ارزش‌ها، خصوصیات، عادت‌ها) که برای مردان و پسران عادی و مبارزه با مرد سالاری نوین قلمداد می‌شود.
در جوامع مرد سالار مردان همه تصمیمات را در جامعه می گیرند. آنها همچنین تمام (یا اکثریت قریب به اتفاق) مواضع قدرت و اقتدار را در اختیار دارند و برتر به حساب می آیند.
بسیاری از ماسکولیست‌ها لغو تحصیلات تکمیلی را پیشنهاد می‌کنند و معتقدند که مدارس تک‌جنسیتی را برای رفاه پسران ترجیح داده می‌شوند. دیگر ماسکولیست‌ها و قسمتی از طرفداران حقوق زنان می‌گویند که در تفاوت آموزشی که وجود دارد پسرها در وجه ضعیف‌تر آن هستند. طبق اطلاعاتی که سال ۱۹۹۴ در ایالات متحده گزارش دادند، مردان ۹۴ درصد از تلفات در محیط کار را تشکیل می‌دهند.
برخی منتقدان و فمینیست‌ها عقیده دارند که ماسکولیسم متمرکز بر برتری مردان (شوونیسم مردانه) یا مرد محوری (اندروسنتریسم) برای محرومیت زنان است. برخی ماسکولیست‌ها معتقدند که نقش‌های جنسیتی متمایز طبیعی هستند و تفاوت‌های دو جنس با توجه تقسیم درست نقش‌های اجتماعی می‌تواند در برخی از اجتماعات بهتر از سیستم آموزش دو جنس تأثیر گذار باشد. بخشی از جنبش ماسکولیسم مفاهیم خود را تا حدودی از روان‌شناسی فرگشتی وام گرفته‌اند: طبق این نظریه، سازش پیش از تاریخ موجب ایجاد نقش‌های مکمل اما متفاوتی برای جنس‌های متفاوت شده‌است و این تعادل از دههٔ ۱۹۶۰ از سوی فمینیسم برهم خورده‌است.
برخی ماسکولیست‌ها از سوی فعالان فمینیست به‌صراحت ضد فمینیسم توصیف شده‌اند. طبق مقالهٔ "بله و دوپویی-دری"، «محتوای تارنماهای [ماسکولیست] و شهادت فمینیست‌های مورد سؤال قرار گرفته، تأیید می‌کند که ماسکولیست‌ها به‌طور کلی منتقد فمینیست‌ها و حتی فمینیست‌های میانه‌رویی هستند که در رأس سازمان‌های رسمی فمینیستی قرار دارند.
فرل کریستنسن فیلسوف عنوان می‌کند که اگر ماسکولیسم و فمینیسم بر این باور باشند که مردان/زنان به‌طور نظام‌مند مورد تبعیض قائل می‌شوند و این تبعیض باید برچیده شود، لزوماً تعارضی میان فمینیسم و ماسکولیسم وجود ندارد و حتی برخی مدعی‌اند که عضو هر دوی آن‌ها هستند. اما بسیاری عقیده دارند که یک جنس بیش از دیگری مورد تبعیض قرار می‌گیرد، بنابراین نام یکی از این دو را بر خود می‌گذارند و دیگری را رد می‌کنند.
امیل دورکیم
دیوید امیل دورکیم (به فرانسوی: David Émile Durkheim - ("امیل دورکهیم")) (زاده ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ - درگذشته ۱۵ نوامبر ۱۹۱۷)، جامعه‌شناس بزرگ قرن نوزدهم و ابتدای قرن بیستم است. به عقیدهٔ بسیاری، دورکیم بنیان‌گذار جامعه‌شناسی به‌شمار می‌رود. هرچند آگوست کنت به عنوان واضع واژهٔ جامعه‌شناسی شناخته می‌شود، ولی اولین کسی که توانست کرسی استادی جامعه‌شناسی را تأسیس کند، دورکیم بود. وی همچنین مؤسس سالنامه جامعه‌شناسی در فرانسه است.
دورکیم در شهر اپینال شهرستان لورن واقع در امپراتوری دوم فرانسه متولد شد. وی از تبار فقهای ریشه‌دار یهودی بود. در دوران جوانی علاوه بر گذران تحصیلات عادی در مدارس غیر مذهبی، زبان عبری، عهد عتیق و تلمود را نیز فراگرفت. وی چندی پس از کسب تأییدیهٔ سنتی کلیمی در سنّ سیزده سالگی، تحت تأثیر یک معلم زن کاتولیک به کاتولیسیسم علاقه پیدا کرده بود، اما دیری نپایید که او از هر گونه تعلق مذهبی دست کشید و یک لاادری شد.
دوران متوسطه را در دبیرستان اپینال و سپس دبیرستان لیسه لویی لوگران پاریس گذراند. وی پس از دو بار ناکامی در امتحانات ورودی اکول نرمال سوپریور، در ۱۸۷۹ وارد این مدرسهٔ عالی شد. هم‌ورودی‌های او در این سال از مستعدترین‌های قرن نوزدهم بودند و بسیاری از همکلاسی‌هایش مانند آنری برگسون و ژان ژورس بعدها به چهره‌های بزرگ روشنفکری تاریخ فرانسه تبدیل شدند.
امیل دورکیم در در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۷ بر اثر سکته مغزی در پاریس درگذشت. جسد او در گورستان مون‌پارناس در پاریس دفن شد.
عمده کارهای دورکیم به مکتب اثبات‌گرایی گرایش دارد. او معتقد بود رخدادهای اجتماعی دارای واقعیت خاص خود هستند و از نظر او می‌توان واقعیت‌های اجتماعی را همچون شیء مورد بررسی قرار داد. نخستین اصل مشهور جامعه‌شناسی او این بود که «وقایع اجتماعی را باید همچون اشیا مطالعه کرد.»
نوشته‌های دورکیم طیف وسیعی از عناوین و موضوعات گوناگون را شامل می‌شود. سه مضمون عمده مورد توجه او، یکی اهمیت جامعه‌شناسی به منزله یک علم تجربی؛ دیگری پیدایش فرد و فردیت و شکل‌گیری نظم اجتماعی نوین؛ و بالاخره ریشه‌ها و خصوصیات اقتدار اخلاقی در جامعه بود.
عنوان رسالهٔ دکترای دورکیم، "درباره تقسیم کار اجتماعی" است. در این اثر، وی به بررسی علل اجتماعی گذار از جامعهٔ سنتی به متجدد (از دیدگاه او، جامعهٔ مکانیکی به ارگانیک) می‌پردازد.
به منظور مطرح کردن جامعه‌شناسی به عنوان یک علم، دورکیم دفاعی فلسفی از آن را در کتاب قواعد روش جامعه‌شناسی (۱۸۹۴) – که به نوعی چکیدهٔ رسالهٔ دکترای اوست – مطرح کرده‌است. وی در این کتاب استدلال می‌کند از آن‌جایی که جامعه‌شناسی موضوع و روش مدون پژوهش دارد، می‌تواند به عنوان یک علم مطرح شود.
اثر مهم دیگر او در جامعه‌شناسی اثبات‌گرایانه (پوزیتویستی)، خودکشی (۱۸۹۷) نام دارد که وی در آن با استفاده از داده‌های آماری به دسته‌بندی میزان خودکشی در قشرها و جوامع مختلف می‌پردازد. وی در این کتاب چهار نوع خودکشی را از یکدیگر متمایز می‌سازد:
وی در مورد گذار جوامع اروپایی از وضعیت پیش از صنعتی شدن به وضعیت صنعتی و تأثیرات آن روی جامعه، با مرتبط ساختن فرهنگ و تغییر معتقد بود صنعتی شدن نوع جدیدی از تقسیم کار را در اروپا به وجود آورد که باعث درهم شکسته شدن سلسله‌ای از ارزش‌ها و هنجارهای مشترک اجتماعی شد. این مسئله می‌تواند منجر به حالت ناهنجاری فرهنگی و از هم پاشیدگی وحدت اجتماعی شود. این امر نیز به نوبه خود وجود دولت قدرتمند با اختیاراتی گسترده می‌طلبد در غیر این صورت جامعه سیر قهقرایی خواهد پیمود. او معتقد است مفهوم خود فردی در تاریخ انسان مفهومی نسبتاً متاخر و سطحی است. دورکیم که دیدگاهش را بر زندگی اجتماعی مبتنی می‌کند و نه بر افراد، جامعه را پدیده‌ای می‌داند فراتز از اجتماع و اعضای آنو
جامعه‌شناسی صوری
جامعه‌شناسی صوری به گونه‌ای از جامعه‌شناسی خرد گفته می‌شود که توسط جامعه‌شناس کلاسیک آلمانی، گئورگ زیمل ابداع شد.
جامعه‌شناسان کلاسیک قرن نوزده هر یک شیوه‌ای متمایز و رویکردی خاص به جامعه و علم جامعه‌شناسی داشته‌اند. نگرش پوزیتیویستی دورکیم، رویکرد تفهمی ماکس وبر، درک دیالکتیک مارکس و چشم‌انداز صورت‎گرای زیمل، هر یک منجر به پارادایم‌های خاصی در حوزهٔ جامعه‌شناسی می‌شوند که در مکاتب جامعه شناختی قرن بیست مشهود است.
زیمل از زمره جامعه‌شناسانی است که با اقبالی کمتر از دیگر جامعه‌شناسان معاصرش در اروپا مواجه شد؛ هر چند بیش از آنان در جامعه‌شناسی آمریکا به ویژه مکتب شیکاگو مورد توجه قرار گرفت؛ چنانچه پیشگامان جامعه‌شناسی آمریکایی نظیر پارک حامل میراث علمی زیمل به جامعه‌شناسی این کشور بوده‌اند. با این وجود تکثر و تنوع مطالب و موضوعات مورد علاقه زیمل باعث گردیده تا نسبت دادن سبک و شیوه‌ای معین در مطالعه جامعه‌شناسی به او دشوار باشد و حتی وی را سنت گریز تلقی کنند.
زیمل سه رویکرد به جامعه‌شناسی را معرفی می‌کند:
تله‌کابین توچال
تله‌کابین توچال در پایان خیابان ولنجک، مجموعه بام تهران و در ۳ کیلومتری میدان تجریش در منطقه شمیران در استان تهران واقع شده‌است.
پروژه ساخت تله کابین توچال با همکاری شرکت فرانسوی پوما در سال ۱۳۵۳ هجری شمسی آغاز گردید و در سال ۱۳۵۷ اتمام یافت. تله کابین توچال در انتهای خیابان ولنجک و در ۳ کیلومتری میدان تجریش در منطقه شمیرانات واقع شده‌است.
این تله‌کابین دارای سه خط اصلی و سه خط تله‌سی‌یژ و یک خط تله‌اسکی می‌باشد. روی هم رفته درازای سه خط اصلی تله کابین نزدیک به ۷۵۰۰ متر می‌باشد که در میان تله کابین‌های نصب شده در دنیا یکی از طولانی‌ترین خطوط تله کابین پیوسته به‌شمار می‌رود. سرعت حرکت کابین‌ها در مسیر تله‌کابین، ۴ متر بر ثانیه می‌باشد.
در سال ۱۳۵۳ کار ساخت تله‌کابین توچال بدست بهمن باتمانقلیچ و با همکاری شرکت فرانسوی «پوما» آغاز شد و در سال ۱۳۵۷ پایان یافت. اداره این مجموعه پس از مصادره به بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی واگذار شد.
هتل توچال در ارتفاع ۳۵۴۵ متری از سطح دریا واقع شده و در سال ۱۳۸۰ ساخته شده، دارای ۳۰ اتاق و سوئیت است.
این مجموعه دارای ۲ زمین تنیس به سر مربی گری کیان جلالی میباشد
این مجموعه دارای ۳پیست جداگانه به شرح زیر است.
این پیست که از پایین قله توچال (۳۸۵۰ متر) آغاز شده و در هتل (۳۵۵۰ متر) پایان می‌پذیرد، دارای یک دستگاه تله‌سی‌یژ (دوپل‌مایر) و یک دستگاه تله‌اسکی است. درازای پیست ۱۲۰۰ متر است.
با توجه به بلندای پیست اسکی ایستگاه هفتم (بیش از ۳۵۰۰ متر از سطح دریا)، این پیست به همراه پیست اسکی آلوارس در دامنهٔ سبلان در استان اردبیل، نخستین پیست‌های اسکی برفگیر کشور هستند که بیش از هشت ماه در سال قابل بهره‌برداری است. همچنین در این پیست هاف پایپ (Half Pipe) نیز به کار گرفته می‌شود.
پیست ایستگاه هفتم در اواخر دهه هفتاد شمسی راه اندازی گردید، این پیست در دامنه غربی کوه توچال جای گرفته‌است. چشم‌اندازهای بی‌همتای کوه‌های پیرامونی نمای ویژه‌ای به این پیست بخشیده‌است. درازای پیست ۹۰۰ متر است که بالاترین نقطه آن ۳۷۵۰ متر و پایین‌ترین نقطه آن هتل (۳۵۵۰ متر) است. همچنین در این پیست یک تله‌سی‌یژ پوما به کار گرفته شده‌است.
درازای این پیست نزدیک به ۵۵۰۰ متر است که بلندترین نقطه آن ۳۷۵۰ متر بوده و تا نقطه‌ای در ایستگاه پنجم در ۲۹۴۰ متری پایان می‌گیرد. شایان یادآوری است که این پیست به دلیل نوساز بودن از امکانات تله‌سی‌یژ یا تله‌اسکی بی‌بهره است.
مسیر پیاده‌روی به طول ۲۰۰۰ متر از پارکینگ شروع و به ایستگاه اول ختم می‌شود. مسیر کوه‌نوردی نیز از ایستگاه اول شروع و تا قله توچال ادامه می‌یابد. در این مسیر که به طول ۱۷/۳کیلومتر می‌باشد، در این مسیر امکاناتی نظیر رستوران و پناهگاه و دو ایستگاه امداد و نجات هلال احمر در مجموعه در نظر گرفته شده‌است.
روزهای کاری تله کابین توچال (درصورت مساعد بودن شرایط جوی) سه شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه، جمعه‌ها و ایام تعطیل است، ساعات کاری تله کابین توچال نیز از ساعت ۸ صبح تا ۱۲:۳۰ بعدازظهر (تا تکمیل ظرفیت) است.شرکتها و موسسات بنیاد-تله کابین توچال
جان تراولتا
جان جوزف تراولتا (زادهٔ ۱۸ فوریه ۱۹۵۴) بازیگر و خواننده آمریکایی است. او در دههٔ ۱۹۷۰ با ایفای نقش در سریال تلویزیونی "خوش آمدی کوتر" و فیلم‌هایی مانند "تب شب یکشنبه" و "گریس" شناخته شد. تراولتا در سال ۱۹۹۴ با بازی در فیلم "داستان عامه‌پسند" اثر کویینتین تارانتینو، به شهرت بسیاری دست پیدا کرد و نامزد جوایز اسکار و گلدن گلوب شد. از مهم‌ترین فیلم‌هایی که وی در آن‌ها بازی کرده می‌توان "پسری در حباب پلاستیکی"، "فرار از مرگ"، "چشمان یک فرشته"، "شهر دیوانه"، "خط باریک سرخ"، "تغییر چهره"، "اسپری مو" و "گرازهای وحشی" را نام برد.
تراولتا دو بار برای بازی در فیلم‌های "تب شب یکشنبه" و "داستان عامه‌پسند" نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. همچنین او یک‌بار برندهٔ جایزه گلدن گلوب و دو بار برندهٔ جایزه امی شده‌است.
او در طول سالیان اخیر به دلیل بازیگری سطح پایین و حضور در برخی فیلم‌های بی‌ارزش مورد انتقاد قرارگرفته و چندین‌بار نامزد جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر شده‌است.
جان تراولتا متولد شهر انگلوود ایالت نیوجرسی است. وی ۵ خواهر و برادر دیگر دارد که خودش از همه کوچک‌تر است. پدرش سالواتور (۱۹۹۵–۱۹۱۲)، بازیکن حرفه‌ای فوتبال آمریکایی بود که چندی بعد مسئول فروش تایر در یک شرکت شد. مادرش هلن (۱۹۷۸–۱۹۱۲) خواننده و بازیگر بود که بعد از این کار شروع به تدریس در مدارس کرد. خواهر و برادرهای جان به نام‌های "جوی"، "الن"، "ان"، "مارگارت" و "سم" همه در دنیای بازیگری کار می‌کنند.
پدر تراولتا از نسل دوم ایتالیایی - آمریکایی‌ها بود و مادرش از نسل ایرلندی - آمریکایی. جان در محلهٔ ایرلندی - آمریکایی بزرگ شده‌است.
در زمان فیلمبرداری فیلم "پسری در حباب پلاستیکی (۱۹۷۶)" تراولتا با بازیگری به نام دیانا هیلند آشنا می‌شود. آن‌ها مدتی با هم بودند تا اینکه دایانابر اثر سرطان سینه در سال ۱۹۷۷ از دنیا می‌رود.
در سال ۱۹۹۱، تراولتا با کلی پرستون، بازیگر هالیوودی ازدواج نمود. آن‌ها سه فرزند به نام‌های جت (۲۰۰۹–۱۹۹۲)، الا (متولد ۲۰۰۰) و بنجامین (متولد ۲۰۱۰) دارند. همچنین جان به همراه همسرش به شکل منظم به مراکز مشاوره ازدواج مراجعه می‌کنند. تراولتا اعتقاد دارد این کار مشکل زندگی شان را برطرف می‌کند.
این زوج هنرپیشه ۲۹ سال با هم زندگی کردند. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۰ کلی پرستون بعد از دو سال مبارزه با سرطان پستان در ۵۷ سالگی درگذشت.
در سال ۲۰۰۹ و در زمانی که جان به همراه خانواده برای تعطیلات به باهاما رفته بودند، پسرشان، جت، از دنیا می‌رود. علت مرگ او را تشنج اعلام کردند. جت همچنین سابقهٔ داشتن مشکلاتی دیگر همچون نشانگان کاوازاکی را داشته، خود جان تراولتا نیز اعلام کرد که پسرش دچار نوعی درخودماندگی بوده‌است.
بعد از رخداد زمین‌لرزه هائیتی در ۲۰۱۰، وی بوئینگ ۷۰۷ شخصی خود را مملو از غذا، کمکهای اولیه و امدادرسان کرده و به منطقه زلزله‌زده ارسال کرد.
تراولتا مدرک خلبانی خصوصی دارد. وی مالک پنج هواپیما از جمله یک بوئینگ ۷۰۷ است.
او در سال ۲۰۱۷ بوئینگ ۷۰۷ خود را به جامعه بازیابی هواپیمای تاریخی اهدا کرد.
نحوهٔ رفتار او با اسکارلت جوهانسون و آدینا منزل در مراسم اسکار حاشیه‌های زیادی ایجاد کرد. اما اسکارلت جوهانسون از رفتار جان تراولتا روی فرش قرمز اسکار دفاع کرده و گفت که هیچ چیز غریب، چندش‌آور یا نامناسبی دربارهٔ رفتار جان تراولتا وجود ندارد. همچنین کارگزار جان تراولتا گفته‌است که شوخی با آدینا منزل از پیش برنامه‌ریزی شده بود و تمام این صحنه را تمرین کرده‌بودند.
فیلم‌های تلویزیونی جان تراولتا:
آلبوم‌های جان تراولتا:
خولیو ایگلسیاس
خولیو ایگلسیاس (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳ در مادرید) خواننده، ترانه‌سرا و گیتاریست اسپانیایی است. خاندان پدریِ وی از گالیسیا می‌باشند. تابه‌امروز آثار او بیش از ۲۰۰میلیون نسخه فروش داشته‌است. برحسب اطلاعات ارائه‌شده از سوی شرکت موسیقی سونی، ایگلسیاس یکی از ده هنرمند پرفروش همهٔ زمان‌هاست.
او در دو دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، به‌خاطر ساخت و اجرای بالادهای عاشقانه و به‌عنوان یک نماد نجیب و متشخص اسپانیایی به شهرت رسید و با استمرار تلاش‌هایش در عرصهٔ موسیقی محبوبیتش را هم‌چنان تابه‌امروز حفظ کرده‌است. ایگلسیاس تاکنون، در جاهای گوناگون جهان، در حدود ۵۰۰۰ اجرای زنده برگزار کرده‌است. او در سال ۱۹۸۷ برندهٔ جایزهٔ گِرَمّیِ «بهترین اجرای لاتین پاپ» شده‌است. فرزندش انریکه ایگلسیاس از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ میلادی وارد عرصهٔ خوانندگی شد.
او ۸ سپتامبر ۱۹۹۷ را نمی‌تواند فراموش کند؛ شب "ASCAP Awards". شبی که ترانه‌سرا و تهیه‌کنندهٔ لاتین به نام امیلیو استفان جایزهٔ بزرگ ASCAP Pied Piper را به وی اهدا کرد؛ جایزه‌ای بسیار معتبر. وی به‌عنوان اولین خوانندهٔ لاتین موفق به دریافت این جایزه شد و نامش به دیگر نامداران، مثل فرانک سیناترا، الا فیتزجرالد و باربارا استرایسند پیوست. به‌علاوه، شهردار میامی، «جو کارلو» آن روز را در میامی «روز خولیو نامگذاری کرده‌است گفته شده که او ترانهٔ باور کن از گوگوش را اجرا کرده ، که این گفته شایعه‌ای بیش نیست .زیرا این ترانه توسط Vache Artashesi Hovsepyan خواننده معروف ارمنی که به Vatche معروف است ، اجرا شده بود.فرزند وی، انریکه ایگلسیاس، خواننده و ترانه‌سرای مشهور است. همچنین، همسر وی، ایزابل پریسلر، یک روزنامه‌نگار فیلیپینی بود که در سال ۱۹۷۸ (در سه‌سالگی انریکه) از هم جدا شدند.
استینگ
گوردن متیو سامنر ، معروف به استینگ، خواننده راک و بلوز و جاز اهل انگلیس است که در دوم اکتبر ۱۹۵۱ در نیوکاسل به دنیا آمد.
او در سال ۱۹۷۷ گروه سه‌نفرهٔ پاپ/راک پلیس را به همراه اندی سامرز (گیتاریست) و استوارت کاپلند (درامر) بنیان گذاشت.استینگ در سال‌های پایانی دههٔ ۸۰ میلادی تقریباً فعالیت‌اش در گروه پلیس را متوقف کرد و از آن زمان به بعد آثارش را با نام خودش منتشر می‌کند. تا به امروز از آثار پلیس و استینگ بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه به‌فروش رسیده‌است. استینگ تا به حال شانزده جایزه گرمی دریافت کرده‌است.
استینگ در جریان وقایع پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری ایران، خواستار آزادی کیان تاجبخش و ۱۰۰ نفر دیگر از زندانیان سیاسی ایران شد.
الفبای انگلیسی
الفبای انگلیسی یک الفبا مبتنی بر الفبای لاتین است و ٢۶ حرف دارد که بسیاری از این حروف در بسیاری از الفباهای زبان‌های اروپایی مانند فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی و غیره مشترک هستند. حروف A-E-I-O-U مصوت و بقیه صامت هستند.
این الفبا در حدود قرن هفتم میلادی از خط لاتین سرچشمه گرفته است. از آن زمان، حروف متعددی به این الفبا اضافه یا حذف شده است تا اینکه در الفبای انگلیسی معاصر ۲۶ حرف وجود دارد. این الفبا با دو حرف ابتدایی یونانی آلفا و بتا آغاز می‌شود.
آهنگ الفبا نوعی از خواندن حروف به صورت آهنگین است که به یادگیری الفبای انگلیسی به واسطه آن بسیار آسان‌تر می‌شود. ۵. practice and hear the alphabet with native sounds | practice