hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
حاجی‌آباد (بروجرد)
حاجی‌آباد یکی از روستاهای شهرستان بروجرد در استان لرستان است. این روستا در دهستان همت‌آباد در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد. حاجی‌آباد بر کوهپایه‌های کوه میش پرور در جنوب غربی شهر بروجرد قرار گرفته و با جاده آسفالته به راه بروجرد - چغلوندی - خرم‌آباد می‌پیوندد. فاصله آن تا شهر بروجرد پنج کیلومتر است. این روستا در مجاورت روستای زرشکه قرار دارد و آب و هوای آن معتدل و کوهستانی است. به دلیل نزدیکی جغرافیای و پیوندهای فرهنگی و فامیلی، این روستا بیشتر با نام حاجی‌آباد زرشکه شناخته می‌شود.
ساکنان بومی حاجی‌آباد شامل نظامی، نظام‌الاسلامی، صفر بیرانوند، موسیوند، عزیزی و دیگر طوایف می باشند. در ۵۰ سال اخیر، طوایفی از ایل بیرانوند نیز در روستا ساکن شده اند که زبان آنها لری است. کار اهالی حاجی‌آباد، دامپروری و کشاورزی است. دکتر صیده و رضا الهویجه از افراد سرشناس حاجی آباد می باشند.
روستای حاجی آباد دارای باغ های سیب درجه یک و شلیل انجیری است. محصولا کشاورزی روستا بیشتر شامل گندم و حبوبات می‌شود.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت حاجی‌آباد در سال ۱۳۹۸، برابر با ۱۲۰۰ نفر بوده‌است.
%۸۶ اهالی حاجی‌آباد باسواد هستند. این روستا ۳۷۹ خانوار جمعیت دارد.
زرشگه
زرشگه (یا زرشکه) روستایی در شهرستان بروجرد در منطقه توریستی موسوم به ولات نظامی با فاصله پنج کیلومتری از مرکز شهر در استان لرستان است. این روستا در دهستان همت‌آباد در بخش مرکزی قرار دارد. زرشگه روستایی کوهپایه‌ای در مجاورت کوه گرین و دارای بیشترین سهم از نظر وسعت سرزمینی از کوه‌های گرین است. این روستا با راه آسفالته به جاده بروجرد - بیران‌شهر - خرم‌آباد می‌پیوندد و فاصله آن تا شهر بروجرد ۵ کیلومتر است.
بزرگ ترین طایفه‌ها شمس‌الدین و کوشکی هستند. اولین و ساکنان روستای زرشگه از طایفه شمس‌الدین ، کاکاوند و کوشکی بوده‌اند که بیشترین جمعیت روستا را شکل میدادند که زبان و گویش آنها لکی و لری بوده است. البته چند تیره از ایل بیرانوند بعداً ب این روستا کوچ نموده‌اندکه در حال حاضر اکثریت جمعیت روستا را شامل می‌شوند که به زبان لکی صحبت می کنند. سابقهٔ سکونت این روستا طبق اشیاء بدست آمده به دوران کاسیان می‌رسد.
بنابرسرشماری مرکز آمار ایران جمعیت زرشگه در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۵۱۶ نفر بوده‌است؛ که از این تعداد۱۲۷۹ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. زرشگه ۴۴۱ خانوار دارد.
کیسه هوا
کیسهٔ هوا یا ایربگ یک وسیلهٔ ایمنی مدرن در برخی از خودروها است که در زمان تصادف خودرو پر از باد شده و به شکل بالش بین سرنشین و بدنه خودرو در نقش حفاظی نرم قرار می‌گیرد. برخی از پژوهش‌ها نشان می‌دهد که اگر کمربند ایمنی بسته شود کیسهٔ هوا تا ۸ درصد امکان مرگ سرنشین را می‌کاهد. کیسه‌های هوا هر ساله در حال ارتقا کارایی می‌باشد. امروزه کیسه‌های هوا بعد از برخورد خودرو با موانع سخت در کسری از ثانیه باد شده و بین سر و بدن سرنشینان با اجزاء داخل خودرو حائل می‌شود. در این میان کمربند ایمنی با ایجاد شتاب منفی روی بدن مسافرین، باعث کاهش یافتن ضربه وارده می‌شود.
گواهی ثبت اختراع کیسه هوا در ۱۹۱۹ و با هدف «محافظت از هواپیما و دیگر قطعات آن» توسط دو دندان‌پزشک با نام‌های هارولد روند و آرتور پروت از برمینگام انگلستان، در آمریکا ثبت شده و در سال ۱۹۲۰ تأیید شد.
در دهه ۱۹۸۰ اولین کیسه هوا برای اتومبیل‌ها ساخته شد. پس از سال ۱۹۹۸، تمام اتومبیل‌های تولیدشده ملزم به داشتن کیسه‌های هوا در سمت راننده و مسافر گردیدند. آمارها نشان می‌دهد، استفاده از کیسه هوا در اتومبیل‌ها باعث کاهش ۳۰ درصدی خطر مرگ در تصادف‌های رو در رو می‌گردد.
هر کیسه هوا از ۳ قسمت اصلی تشکیل شده‌است: اطلاعاتی دربارهٔ کیسهٔ هوا و فیلم صحنه‌آهستهٔ بازشدن کیسهٔ هوا
باغ‌فیض
باغ‌فیض محله‌ای است در شمال‌غرب تهران که از جنوب به بزرگراه شهید حکیم از شمال به بزرگراه همت از غرب به بزرگراه ستاری و از شرق به بزرگراه اشرفی اصفهانی محدود می‌شود. و تا سال ۷۰ جزو شمیرانات بوده. امامزاده‌های حمیده خاتون و جعفر که فرزندان [ موسی کاظم] هستند در این محله قرار دارد؛ که در پایان هر هفته گردشگران زیادی را از نقاط مختلف شهر به خود جذب می‌کند.
قدمت روستای باغ فیض با توجه به درخت توت که در میدان اصلی باغ فیض واقع شده‌است و اهالی قدیم باغ فیض آن را به نام درخت ابوالفضل می‌شناسند بالغ بر ۷۰۰ سال تخمین زده می‌شود. قبل از انقلاب اسلامی درایران روستای باغ فیض حدود ۲۷۰ خانوار جمعیت داشت و اکنون جزو یکی از مناطق خوش آب و هوای تهران محسوب می‌شود.
مجتمع خرید تیراژه که به سرزمین عجایب نیز مشهور است در این محله قرار گرفته‌است. ۶ برج مجتمع مسکونی شهاب پرواز واقع در خیابان باهنر صحنه‌ای زیبا در منطقه ایجاد کرده‌است. دیگر برج‌های زیبا و بلند این محله (برج آرمان) هست که از فاصله‌های دور و همچنین از بزرگراه همت نمای زیبایی دارند.
مجتمع تجاری کوروش در این محله قرار دارد. پارک کاج یکی از بزرگترین پارک‌های باغ فیض است.
مسابقه تلاش
تلاش نام مسابقه‌ای بود که در طی سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ از شبکه اول پخش می‌شد. این مسابقه جزو پربیننده‌ترین مسابقات تلویزیونی بود. اجرای سری اول این مسابقه را محسن قصابیان و سونیا پوریامین و در سری دوم حسین محب‌اهری و فرحناز منافی‌ظاهر و در سری سوم حسین عرفانی به همراه همسرش شهلا ناظریان بعهده داشتند.
اسکار (ابهام‌زدایی)
اسکار می‌تواند در معانی زیر به کار برده شود.
سید هاشم آقاجری
سید هاشم آقاجری استاد دانشگاه تربیت مدرس، تاریخ‌نگار و عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران است. آقاجری از سال ۱۳۹۷ مشغول تدریس در موسسه مطالعات سیاسی-اقتصادی "پرسش" است.
وی در پی یک سخنرانی در همدان که در تاریخ ۲۹ خرداد ماه ۱۳۷۹ و به دعوت شورای هماهنگی گروه‌های جبهه دوم خرداد همدان به مناسبت سالگرد درگذشت علی شریعتی در خانه معلم این استان دربارهٔ پروتستانیزم اسلامی و دکتر شریعتی صورت گرفته بود به اتهام توهین به اسلام و مقدسات مسلمانان دستگیر و به اعدام محکوم گردید. این حکم دو سال بعد به حبس تقلیل یافت.
آقاجری پس از ایراد سخنرانی دستگیر شد و برخی چون محمد تقی مصباح یزدی خواستار اعدام او شدند. وی پس از چندی در دادگاه همدان محاکمه و محکوم به اعدام شد، اما دیوان عالی کشور به دلیل ایرادات وارده به روند رسیدگی قضایی، این پرونده را مجدداً به دادگاه همدان بازگرداند. دادگاه مجدداً رای قبلی خود را تأیید نمود؛ و دیوان عالی نیز به دلیل بی‌توجهی صورت گرفته به ایرادات وارده رسیدگی به پرونده را به دادگستری تهران محول کرد. سرانجام پس از اعتراضات گسترده دانشجویان و انتقاد محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت ایران و بیانیه علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران و هاشمی شاهرودی رئیس قوه قضاییه مبنی بر این که اتهام مذکور از لحاظ فقهی از موارد ارتداد نیست در حکم وی تخفیف داده شد و به سه سال زندان، دو سال تبعید داخلی و نیز پنج سال ممنوعیت از تدریس محکوم گردید.
آغاجری بعد از ارائه سخنرانی در سال ۱۳۹۱ که در مراسم حمایت از دوساله‌شدن روزه‌داری اعتراضی مصطفی تاجزاده، انجام گرفته بود، به دادگاه احضار شد و در تابستان ۱۳۹۳، شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب، وی را به یکسال حبس تعزیری محکوم کرد.
هری پاتر و یادگاران مرگ
هری پاتر و یادگاران مرگ نام هفتمین و از مجموعهٔ کتاب‌های داستانی هری پاتر است. این کتاب در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۷ به بازار عرضه شد.
کتاب هفتم به ویژه از این نظر هیجان انگیز است که سرنوشت نهایی قهرمانان مجموعه داستان‌های هری پاتر را روایت می‌کند.
نسخه انگلیسی کتاب "هری پاتر و یادگاران مرگ" در ساعت ۰۰:۰۱ روز ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۷ به وقت محلی کشورهای مختلف جهان در کتاب‌فروشی‌های بیش از ۹۳ کشور جهان از جمله ایران پخش شد.
داستان از خانه لوسیوس مالفوی آغاز می‌شود. جایی که لرد ولدمورت و مرگ‌خواران نقشه به قتل رساندن هری پاتر را به دلیل بی‌اثر شدن جادوی باستانی مادرش در هفدهمین سالروز تولد او می‌کشند.
در همین حال هری به همراه رون و هرماینی به دنبال جان‌پیچ‌های ولدمورت (گنجینه‌هایی که ولدمورت تکه‌هایی از روح خود را در آن‌ها برای رسیدن به جاودانگی گذاشته‌است) ماجراهایی را دنبال می‌کنند که به کشته شدن بعضی از شخصیت‌های اصلی داستان می‌انجامد و در این راه هری به راز وسیله‌های مرگباری که صاحبش را به قدرت ارباب مرگ بودن می‌رساند پی می‌برد که آن‌ها از ۳ چیز تشکیل شده‌اند:
در این کتاب دربارهٔ گذشتهٔ دامبلدور به این حقیقت پی می‌بریم که پدر دامبلدور، «پرسیوال»، جنون مشنگ‌آزاری نداشته و در «آزکابان» (زندان جادوگرها) مرده‌است. همچنین مشخص می‌شود اسنیپ شخصیت منفوری نیست، بلکه در واقع طرفدار دامبلدور بوده که خود را در میان طرفداران لرد سیاه جازده بوده تا محفل ققنوس را از نقشه‌ها باخبر کنند. اسنیپ به دست لرد ولدمورت برای بدست آوردن مالکیت ابرچوبدستی کشته می‌شود و به هنگام مرگ خاطرات خود را به هری منتقل می‌کند و در اینجاست که هری می‌فهمد اسنیپ علاوه بر اینکه همواره طرفدار او بوده، مادر هری را هم از صمیم قلب دوست داشته و در واقع عاشقش بوده‌است و به علت عشق به مادر هری سپر مدافع او نیز مثل سپر مدافع مادر هری یک گوزن ماده بوده‌است. غیر از اسنیپ تعداد زیادی هم در این قسمت کشته می‌شوند از جمله «هدویگ» جغد هری، الستور مودی، دابی جن خانگی، فرد ویزلی، ریموس لوپین، نیمفادورا تانکس و … فصل آخر به رودررویی هری و دشمن اصلیش، لرد ولدمورت، می‌پردازد.
در پایان ۱۹ سال بعد هری و جینی ویزلی ازدواج کرده و سه فرزند با نام‌های جیمز، آلبوس سوروس و لیلی دارند و در کنار آن‌ها هم رون ویزلی و هرماینی گرنجر هم با هم ازدواج کرده و دو فرزند دارند و هری پدرخوانده فرزند لوپین، «تد لوپین» شده‌است.
و کتاب با این جمله تمام می‌شود: «"۱۹ سال بود که جای زخم هری درد نگرفته بود. همه چیز عالی بود."»
آخرالنهر
آخِرالنَهر (آلفا جوی) درخشان‌ترین ستارهٔ صورت فلکی جوی (نهر) و دهمین ستاره روشن آسمان است (با احتساب خورشید به عنوان اولین).
آخرالنهر یک اَبَرغول آبی‌رنگ است و سرعت گردش آن حول محورش چنان زیاد است که قطر این ستاره در بخش استوا ۵۰ درصد بیشتر از قطر آن در قطب‌ها است. ستارهٔ آخرالنهر از ستارگان رشته اصلی است و قطر آن ۹ برابر خورشید است.
این ستاره در حدود ۷۰ سال نوری با منظومه خورشیدی ما فاصله دارد. آخرالنهر به معنی «انتهای رودخانه» است. نام این ستاره در زبان‌های اروپایی Achernar است که دگرگون‌شدهٔ همان نام آخرالنهر است. برخی منابع نام ظلیم را برای آخرالنهر (آلفا جوی) هم به‌کار برده‌اند. (نگا. لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ ظلیم). صورت فلکی جوی شامل ۳۴ ستاره است.
این ستاره تنها از عرض‌های جغرافیایی پائین‌تر از ۳۰ درجه شمالی دیده می‌شود (بنابراین از تهران دیده نمی‌شود).
فرهنگستان زبان ایران
فرهنگستان زبان ایران که به فرهنگستان دوم مشهور است، در سال ۱۳۴۷ تأسیس شد. این فرهنگستان تا سال ۱۳۵۷ دایر بود.
محمّد مقدّم ، پایه‌گذار گروه‌های آموزشی زبان‌شناسی دانشگاه تهران، در سال ۱۳۴۲، نُه سال پس از تعطیل شدن فرهنگستان ایران (فرهنگستان اول)، دربارهٔ خطر حضور و هجوم واژه‌های بیگانه به زبان فارسی هشدار داد. در رسانه ها نیز بحث‌هایی دربارهٔ لزوم حراست از زبان فارسی و پروراندن آن برای جواب‌گویی، به‌مقتضای پیشرفت‌های علمی و فنّی جدید، درگرفت. با این مقدّمات، زمینهٔ بازگشایی فرهنگستان فراهم شد و در پنجم مرداد سال ۱۳۴۷ فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم) تأسیس شد. در این دوره، فرهنگستان در پی تشکیل جلسه‌های شورای خود در سال ۱۳۴۹، چهار پژوهشکدهٔ واژه‌گزینی، گردآوری واژه‌های فارسی، زبان‌های باستانی و فارسی میانه و دستور را، به همت وزارت فرهنگ و هنر و ده نفر از اعضای پیوسته ایجاد کرد.
برخی از اعضای پیوستهٔ فرهنگستان زبان ایران عبارت بودند از: صادق کیا، محمّد مقدّم، ذبیح بهروز، صادق رضازاده شفق، محمود حسابی، حسین گل‌گلاب، یحیی ماهیار نوابی، جمال رضایی، سپهبد علی کریملو، و مصطفی مقربی.
این فرهنگستان، پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، مدتی فعّال بود؛ سپس در سال ۱۳۶۰، با ادغام یازده مرکز و سازمان تحقیقاتی، که فرهنگستان دوم نیز جزو آن‌ها بود، مؤسّسهٔ مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی) پدید آمد.
در فرهنگستان دوم دو برنامهٔ عمده در نظر بود:
طرح‌های تحقیقاتی فرهنگستان زبان ایران در نُه پژوهشگاه سازمان یافت. وسیع‌ترین فعّالیت این فرهنگستان درزمینهٔ واژه‌گزینی بود و تا سال ۱۳۵۱، گروه‌های تخصّصیِ واژه‌گزینی، مجموعاً ۶۶۵۰ واژهٔ فارسی دربرابر واژه‌های بیگانه پیشنهاد کردند. گروه واژه‌گزینی از نُه کمیسیون علمی و فنّی، پزشکی و کشاورزی و طبیعی، زبان و ادب، تاریخ، فلسفه و علوم اجتماعی و تربیتی و روان‌شناسی، هنرهای زیبا، ارتش، اقتصاد و بازرگانی، حقوق و علوم اداری و سیاسی و جغرافیا تشکیل می‌شد.
بسیاری از واژه‌های ساخته‌شده به‌وسیلهٔ این فرهنگستان به زبان روزمرهٔ فارسی وارد شده و در غنای زبان فارسی نقش سودمند داشته‌اند. حتی فرهنگستان زبان و ادب فارسی (فرهنگستان سوم)، که پس از انقلاب تشکیل شد، بسیاری از این واژه‌ها را رسمیت داد و آن‌ها را پذیرفت. این فرهنگستان درزمینهٔ پژوهش‌های زبانی و چاپ آثار نیز موفقیت‌های چشمگیری داشت.
مجموعهٔ فرهنگ‌های بسامدیِ فرهنگستان زبان ایران نیز از کارهای درخشان این فرهنگستان به‌شمار می‌روند.
حمام خرانق
حمام روستای خرانق تا آنجا که از اهالی و منابع به ما می‌رسد به دوره قاجار می‌رسد. این حمام دارای دو بخش "حمام کوچک" و "حمام بزرگ" است که هر دوی این حمام‌ها تمام اجزای حمام کامل ایرانی را دارند.
کاربری حمام کوچک مخصوص زنان بوده و حمام بزرگ از صبح تا شب در اختیار بانوان و از شب تا صبح در اختیار آقایان است.
این حمام در اواخر دورهٔ پهلوی تبدیل به حمام نمره می‌شود. یعنی کاشی می‌شود و خزانه آن تعطیل می‌گردد.
آب حمام از آب قنات تأمین می‌گردد و در ورودی آب دارد که یکی به سربینه وارد می‌گردد و دیگری به خزینه و تون سربینه وارد می‌گردد.
حمام دارای بخش‌های ورودی، هشتی، سربینه، میاندر، بینه، خزینه، تون، گرمخانه و گلخن می‌باشد که امروزه غیرفعال است. در هشتی ورودی سربینه حوض آب سرد وجود دارد. خروجی‌های آب فاضلاب حمام در بخش‌های نظافت خانه به چاه وارد می‌شود و آب نیز به آسیاب می‌رفته است.
نخستین بار برداشت اولیه حمام توسط دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی انجام شد و برداشت ثانویه توسط گروه مرمتی شرکت نشر فضا زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری اقدام به برداشت فنی و دقیق این حمام شده که در دنباله این برداشت اقدام به آوار برداری از سربینه و بینه شد و مسیرهای آبی ورودی و خروجی حمام شناسایی گشت که این اقدامات به علت متوقف شدن پروژه به سرانجام نرسید.
آرشام پارسی
آرشام پارسی کنشگر مدنی و از فعالان حقوق دگرباشان ایرانی است.
آرشام پارسی یک همجنسگرای ایرانی و متولد شیراز می‌باشد، وی از فعالان حقوق دگرباشان ایرانی است که به صورت علنی از گرایش خود سخن می‌گوید و نیز برای تغییر فرهنگ و گسترش حقوق دگرباشان ایرانی تلاش می‌کند.
آرشام پارسی پس از تحصیل در دانشگاه یاسوج مشغول به تحصیل در رشته دامپزشکی شد اما پس از مدت زمان کوتاهی به دلیل مشکلات مالی ناچار به انصراف از تحصیل گردید. در سال ۲۰۰۱ با ایجاد یک گروه اینترنتی به نام رنگین کمان فعالیت‌های خود را برای جامعهٔ دگرباشان ایرانی آغاز کرد.
آرشام در نتیجهٔ فعالیت‌هایی که انجام می‌داد تحت پیگرد قرار گرفت و در اسفند ماه ۱۳۸۳ ایران را به سمت ترکیه ترک کرد و خود را به دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان در آنکارا معرفی کرد. پس از سه ماه به عنوان پناهنده شناخته شد. دو ماه بعد پروندهٔ او را به سفارت کانادا ارجاع دادند و هشت ماه بعد در تورنتو کانادا مستقر شد و سازمان دگرباشان ایرانی (Iranian Railroad for Queer Refugees) را به ثبت رسانید.
آرشام به عنوان یکی از شناخته‌ترین فعالان حقوق دگرباشان به‌شمار می‌رود. او علاوه بر تلاش برای گسترش حقوق دگرباشان بر روی مسئله پناهجویان دگرباش متمرکز شده‌است. او به صورت متداوم به ترکیه سفر می‌کند تا با پناهجویان و پناهندگان ایرانی ساکن ترکیه ملاقات کرده و گزارش وضعیت آنها را در ملاقات‌های خود با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل ارائه کند.
او در چندین فیلم مستند در رابطه با دگرباشان ایرانی شرکت کرده‌است که به عنوان نمونه یکی از آنها توسط تلویزیون سی‌بی‌سی کانادا و فیلم دیگر به وسیلهٔ پریز شارما ساخته شده‌است. او همچنین در شماری از سمینارها و کمیسیونهای حقوق بشری از جمله دومین نشست شورای جدید حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو و کمیسیون حقوق دگرباشان جنسی در مونتریال به نمایندگی از سازمان و به عنوان مدافع حقوق دگرباشان جنسی ایرانی شرکت کرده‌است. او بنیان‌گذار چندین سازمان است و مدیریت سازمان دگرباشان ایرانی را به عهده دارد. این سازمان بیشتر به مسائل پناهندههای دگرباش ایرانی و نیازهای آنها در طول دورهٔ پناهندگیشان می‌پردازد. او همچنین مدیر مسئول ندا، نشریه دگرباشان ایرانی است.
در سال ۲۰۰۸ او در صفحه فیسبوکش اعلام کرد که موفق به دریافت گذرنامه کانادائی شده و شهروند کانادا محسوب می‌شود.
پرمت
پَرمت نام شهری است در کشور آلبانی.
این شهر مرکز استان پرمت است.
جمعیت آن ۹۸۰۰ نفر است.
شهر پرمت به خاطر گل و گلزارهای خود معروف است و در آلبانی به نام «شهر گل‌ها» معروف گشته.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷.
ساسان
ساسان (پارسی میانه: 𐭮𐭠𐭮𐭠𐭭 Sāsān) پدر بابک، پدربزرگ اردشیر بابکان و نیای خاندان ساسان (حکومت ۲۲۴–۶۵۱ م) در ایران بود. ساسان موبد نیایشگاه آناهید در استخر پارس بود و از او به عنوان «جنگاور و شکارچی بزرگی» یاد شده‌است. او در سده سوم میلادی در دورانی نزدیک به سقوط شاهنشاهی اشکانی می‌زیست.
همسر ساسان دختر یکی از پادشاهان دودمان بازرنگی پارس بود که دینگ نام داشت و در منابع اسلامی به نام رام‌بهشت شناخته شده‌است. از وی در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به نام «ساسان‌خدای» یاد شده‌است.
دربارهٔ ساسان و رابطه او با اردشیر بابکان، بنیانگذار شاهنشاهی ساسانی، روایت‌های نسبتاً متفاوت وجود دارد. به گفتهٔ طبری ساسان با رام‌بهشت، شاهزاده‌ای از خاندان بازرنگی که بر پارس فرمان می‌راندند، ازدواج کرد که حاصل این ازدواج بابک بود که پدر اردشیر به‌شمار می‌رفت.
به گفتهٔ کارنامه اردشیر بابکان همسر ساسان دختر بزرگ‌زاده‌ای به نام بابک بود. بابک ترتیب این ازدواج را پس از پی بردن به اینکه ساسان دارای‌تبار هخامنشی است، داده بود. فرزند ساسان اردشیر نام داشت. ساسان اندکی پس از حضور اردشیر در داستان ناپدید می‌شود و بابک پدر اردشیر به‌شمار می‌رود.
به گفته فرای، این داستان‌ها در مورد روابط مختلف اردشیر، بابک و ساسان توضیحی زرتشتی دارد. ساسان در واقع پدر اردشیر بود و پس از تولد اردشیر از داستان «ناپدید می‌شود». بابک مانند آداب زرتشتیان کنونی، پس از «ناپدید شدن» ساسان، سرپرستی دختر و نوه‌اش اردشیر را بر عهده گرفت و از آن پس به عنوان پدر اردشیر نامگذاری شد.
در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت این چهار شخص یعنی ساسان، بابک، اردشیر و شاپور چهار عنوان متفاوت دارند: ساسان "خدای" («ارباب»، عنوانی که معمولاً به حاکمان محلی شهری‌های کوچک داده می‌شود)، بابک "شاه"، اردشیر "شاهنشاه" («شاه شاهان شاهنشاهی ساسانی») و شاپور «شاهنشاه ایران و انیران» نامیده شده‌اند.
با این حال به گفته تورج دریایی، به منابع ساسانی نمی‌توان چندان اعتماد کرد زیرا که آن‌ها از بایگانی‌های سلطنتی ساسانی هستند که به قول او «مطابق جهان‌بینی متاخر ساسانی» توسط درباریان نوشته شده‌اند. دریائی و چند تن دیگر از پژوهشگران می‌گویند که ساسان نام خود را از خدایی گرفته‌است که در بسیاری از نقاط آسیا، ولی نه در پارس، شهرت داشته که یعنی ساسان یک ایرانی غیرپارسی بود که در پارس ساکن شده بود و ساکنانش از این خدایی که او به آن اعتقاد داشت، اطلاعی نداشتند. ساسان بعدها توانست موبد نیایشگاه مهم آناهید در شهر استخر، مرکز پارس، شود. به گفتهٔ بندهشن، که به قول دریایی مستقل و نه توسط دربار ساسانی نوشته شده، دختر ساسان بعدها با بابک ازدواج کرد و اردشیر را زاد. علاوه بر این، بندهشن می‌گوید که ساسان پسر وه‌آفرید بوده‌است.
بلندپروازی سیاسی ساسان با مشکلات و ضعف‌های اشکانیان در سال‌های پایانی فرمانروایی برانگیخته شد. به گفتهٔ طبری، بابک با کمک پسران خود شاپور و اردشیر توانست قدرت خود را تثبیت کند. این رخداد به عنوان آغاز شاهنشاهی ساسانی شناخته می‌شود.
خاندان ساسان فرمانروایان سومین امپراتوری ایران شدند و بر بخش بزرگی از غرب آسیا فرمانروایی کردند. سه بنیانگذار این امپراتوری جدید - یعنی بابک و دو پسرش - بر روی دیوار کاخ تچر در تخت جمشید به تصویر کشیده شده‌اند که این نشان‌دهنده دعوی آنان به عنوان جانشینان هخامنشیان است.
ساسان به خاطر تلاش‌هایش برای بازگرداندن آیین زرتشتی به ایران شناخته شده‌است. او حتی بابک را تشویق کرد تا پارس را در اختیار اشکانیان قرار دهد.
ساتیر
ساتیرها در اسطوره‌های یونان، ارواح جنگلی با بالا تنهٔ انسانی و پایین تنهٔ بز هستند و اغلب بر روی سر خود شاخ دارند. این موجودات افسانه‌ای اغلب دارای نعوظی کنترل‌ناپذیرند.
ساتیرها همراه با سیلون‌ها جزو شرکت‌کنندگان همیشگی در مراسم دیونوسوسی بودند.
شائول موفاز
شائول موفاز زاده ۴ نوامبر ۱۹۴۸) معاون، نخست‌وزیر و وزیر راه و ترابری سابق اسرائیل و رئیس سابق ستاد کل فرماندهی و عملیات ارتش اسرائیل و وزیر سابق دفاع این کشور است.
او متولد تهران است و اصلیت اصفهانی دارد. به گزارش تارنمای فارسی وزارت امور خارجه اسرائیل، نام سابق وی در ایران «شهرام مُفَضَّض‌کار» بوده‌است. مادر او در «مدرسه کوروش» رشت تحصیلات ابتدایی خود را گذراند.واژهٔ مُفَضَّض به معنای نقره‌اندود است. وی در سال ۱۹۵۷ به همراه خانواده‌اش به اسرائیل مهاجرت کرد و پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۶۶ میلادی به عضویت در نیروهای دفاعی اسرائیل پیوست. وی به عضویت تیپ کماندویی سایرت متکل که یکی از مهم‌ترین تیپ‌های کماندویی ارتش اسرائیل است، در جنگ شش روزه، جنگ یوم کیپور، جنگ لبنان (۱۹۸۲) و عملیات انتبی شرکت داشت و در این سال‌ها مراتب پیشرفت را می‌پیمود.
وی پس از پایان جنگ لبنان، تحصیلات عالی نظامی را در دانشگاه نظامی در آمریکا ادامه داد و پس از بازگشت به اسرائیل به فرماندهی تیپ کماندویی در سال ۱۹۸۶ میلادی برگزیده شد. وی در سال ۱۹۸۸ به درجه نظامی سرتیپی ارتقا یافت و در سال ۱۹۹۳ به فرماندهی کل نیروهای دفاعی اسرائیل در کرانه باختری برگزیده شد و به دلایل موفقیت در برخورد با گروه‌های نظامی فلسطینی به مقام سرلشکری در سال ۱۹۹۴ ارتقاء درجه یافت و به فرماندهی جبهه جنوب ارتش اسرائیل منصوب شد.
وی در سال ۱۹۹۷ به مقام قائم مقامی ستاد کل مشترک ارتش اسرائیل رسید و نهایتاً یک سال بعد به فرماندهی کل ستاد مشترک ارتش اسرائیل منصوب گردید.وی در دورانی که ریاست ستاد کل ارتش اسرائیل را به عهده داشت، با برپائی یک بنیاد مالی با نام اعتادیم (עתידים) برای اعطای بورس تحصیلی به سربازانی که می‌خواستند پس از پایان دوران خدمت وظیفه وارد دانشگاه شوند، توانست با مبالغی که از جانب نیکوکاران یهودی از سراسر دنیا گردآمده بود، به صدها دانشجوی جوان ایرانی بورس تحصیلی اعطا کند. هم‌اکنون بیش از هشتصد دانشجوی ایرانی زاده فقط یهودی، مخارج تحصیل دانشگاه خود را از این بنیاد تهیه می‌کنند.
کوزره
کوزَره مرکز دهستان شوردشت ازتوابع بخش شرا شهرستان همدان که در عرض جغرافیایی ۳۴ درجه و ۴۱ دقیقه و ۵۵ ثانیه و طول جغرافیایی ۴۹ درجه و ۰ دقیقه و ۴۱ ثانیه و ارتفاع ۱۶۳۵ متر از سطح دریا قرار گرفته‌است. این روستا، از شمال به روستای خیرآباد و از جنوب به روستاهای خردمند و عبدالرحیم، از شرق به روستاهای ورکش و خماچین و از غرب به روستای مسلم‌آباد منتهی می‌شود. کوزره در یک منطقه هموار واقع شده‌است که از طرف غرب توسط کوه‌های زاگرس محدود می‌شود. بلندترین قله این رشته کوه «قزل داغ» است. این روستا در ۵۷ کیلومتری جنوب شرق همدان (مرکز شهرستان) و ۲۲ کیلومتری جنوب غرب قهاوند (مرکز بخش شرا) واقع شده‌است.
دربارهٔ وجه تسمیه روستا گفته می‌شود که در قدیم مردم به وجود طلا در قزل داغ معتقد بوده‌اند و وقتی این ماده گران‌قیمت در این مکان جستجو می‌شود و بدست نمی‌آید.وبه همین دلیل نامش کوزره شده است. حتی یکی از راه‌های روستایی که به همین کوه منتهی می‌شود.
طبق سرشماری عمومی سال ۱۳۹۵روستای کوزره دارای ۵۵۷ خانوار و ۱۸۶۴ نفر جمعیت است که تعداد ۹۸۱ نفر مرد و ۸۸۳ نفر زن هستند و ۱۱۳۷ نفر باسواد و تعداد ۶۴۰ نفر بی‌سواد هستند. در اولین سرشماری نفوس و مسکن که سال ۱۳۳۵ انجام شد، روستای کوزره ۸۱۸ نفر جمیعت داشته‌است: ۴۲۴ مرد و ۳۹۴ زن. در آن زمان روستای کوزره تابع بخش کمیجان شهرستان اراک بود.
اقتصاد کوزره بر پایه کشاورزی و دامپروری است. محصولات کشاورزِی آن عبارت‌اند از: گندم، جو، علوفه دامی (یونجه) چغندرقند، سیب زمینی، هندوانه.
۱. "مسجد صاحب الزمان": این مسجد در محل مسجد سابق و در محله بالا در شمال روستا بنا شده و کارهای ساختمانی آن از اوایل دهه ۶۰ آغاز شد. علی‌رغم گذشت بیش از ۳۰ سال از شروع احداث بنا هنوز ساختمان مسجد به‌طور کامل تکمیل نشده‌است. در سال‌های اخیر با کمک‌های خیرین قسمت‌هایی از ساختمان مسجد کامل شده‌است، اما هنوز به کمک خیرین نیاز است.
۲. "مسجد امام حسین": این مسجد در جنوب روستا و در ابتدای محله «چوغور محله» واقع شده‌است. عملیات ساختمانی آن از سال ۱۳۸۳ آغاز و در سال گذشته ساختمان اصلی مسجد به بهره‌برداری رسید.
تپه کوزره مربوط به هزاره اول قبل از میلاد- سده‌های میانه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان همدان، بخش شراء، دهستان شوردشت، روستای کوزره واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۵۱۷۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
غذای آهسته
غذای آهسته عنوان جنبشی‌ است که از سال ۱۹۸۶ در اروپا آغاز شده و در مقابل "غذای سریع" یا همان فست فود قرار گرفته‌است. این نهضت در ایتالیا و در ابتدا برای مقاومت در برابر افتتاح شعبهٔ مک‌دونالد در مقابل "پله‌های اسپانیایی" ایتالیا شکل‌گرفت. جنبش غذای آهسته سه دهه‌است که در ایتالیا آغاز شده‌است. در واقع هر خصوصیتی که فست فود دارد، غذای آهسته ندارد. جنبش غذای آهسته، فقط مربوط به سلامتی نیست، بلکه یک نوع شیوهٔ زندگی است. چه بخواهید به این شیوهٔ زندگی تن در دهید یا نه، دلایلی وجود دارند که شما را وادار می‌کنند به آهسته غذا خوردن فکر کنید، کاری که بسیار آسان است. در سال ۱۹۸۹ بیانیهٔ بنیانگذاری این جنبش جهانی توسط نمایندگان ۱۵ کشور در پاریس امضا شد.
شالودهٔ اصلی چنان برمی‌آید که در راستای ترویج غذاهای محلی و تولید ارائه غذاهای سنتی باشد اما در حقیقت، هدف عمده، مقابله با فست‌فود، جهانی‌شدن و تولید مواد غذایی صنعتی است. در حال‌حاضر بنیاد غذای آهسته در حدود ۱۵۰ کشور جهان گسترش یافته‌است. دفاتر این جنبش در سوئیس (۱۹۹۵)، آلمان (۱۹۹۸)، نیویورک (۲۰۰۰)، فرانسه (۲۰۰۳)، ژاپن (۲۰۰۵) و همین‌طور در انگلستان و شیلی افتتاح‌شده‌است. دفتر مرکزی این نهاد در نزدیکی تورین ایتالیا واقع است.  در سال ۲۰۰۸ میلادی بنیاد غذای آهستهٔ آمریکا میزبان بزرگترین گردهمایی خود تحت عنوان جامعهٔ غذای آهسته از زمان تأسیس این جنبش در سانفرانسیسکو بود.
در سال ۲۰۱۳ اسلوفود در آمریکا نزدیک به ۱۲۰۰۰ عضو داشت. در سال ۲۰۱۱ این سازمان در آمریکا، کوچک‌سازی انجام داد و بخشی از کارکنان خود را بیرون کرد و دستمزد کارکنان باقیمانده را که از پشتیبان‌های ثروتمند تهیه می‌شد کاهش داد. این اتفاق را تا حدی به تورم اقتصادی نسبت می‌دهند اما تا حدی نیز ناشی از اقبال کم این جنبش و از دست دادن شخصیت‌های کلیدی‌اش بوده‌است.
آلیس واترز، اریک شلوسر (Eric Matthew Schlosser) و مایکل پولان از اعضای سرشناس هستند و Richard McCarthy مدیریت اجرایی را بر عهده دارد. اسلوفود بریتانیا در راستای ارتقای آگاهی نسبت به پایداری و عدالت اجتماعی در حوزه غذا و کشاورزی در بریتانیا فعالیت می‌کند. جنبش اسلوفود استرالیا هدفش این است که آگاهی جامعه را نسبت به ارزش غذای سالم، پاک و محلی که از مزرعه به بازار می‌رسد افزایش دهد. یک پویش همگام با سبد چشیدنی (Ark of Taste) بی‌المللی به راه افتاده است که بعضی از غذاهای استرالیایی را شامل می‌شود از جمله عسل محلی جزیره کانگورو، میوه کاج بویای کویینزلند، سوسیس گراز بومی ویکتوریا، عسل یوکریفیای تاسمانی.
Wikipedia contributors, "Slow Food," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Slow_Food&oldid=181438049 (accessed January ۱۱, ۲۰۰۸).
آمار پارامتری
آمار پارامتری به مجموعه روش‌های آماری‌ای گفته می‌شود که مدل‌ای پارامتری برای پدیدهٔ احتمالی مورد مطالعه فرض می‌شود و همهٔ استنتاج‌های آماری از آن پس بر اساس آن مدل انجام می‌شود.
به عنوان مثال فرض می‌شود که توزیع نمره‌های یک امتحان از توزیع نرمال پیروی می‌کند. در نتیجه برای مشخص‌شدن توزیع احتمال، کافی است میانگین و واریانس توزیع را از روی داده‌های تجربی (نمره‌های دانش‌آموزان) به دست بیاوریم. حال برای پاسخ‌گفتن به سؤال‌هایی چون «درصد دانش‌آموزانی که نمره‌ای بین ۱۰ تا ۱۵ آورده‌اند» از تابع توزیع به دست آمده استفاده می‌کنیم (البته بدیهی است که روش‌های ساده‌تری نیز برای چنین کاری وجود دارد).
نقطهٔ ضعف این شیوهٔ تحلیل آماری این است که در صورتی که مدل فرض‌شده با واقعیت تطبیق نداشته باشد، نتیجه‌گیری‌ها صحیح نخواهد بود.
برای انجام تجزیه و تحلیل‌های آمار پارامتریک نیاز به یک سری از پیش فرض‌ها می‌باشد؛ که عبارتند از: چنانچه این فرض‌ها برقرار باشد از آمار پارامتریک استفاده می‌کنیم در غیر اینصورت بایستی از آمار ناپارامتریک استفاده نمود.
سورک (ابهام‌زدایی)
سورک یکی از شهرهای استان مازندران است.
سورک همچنین ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
اسکارگو
اِسکارگو نام خوراکی در آشپزی فرانسوی است.
اسکارگو در حقیقت نام حلزون است به زبان فرانسوی و توسط انگلیسی‌زبانان برای اشاره به خوراک حلزون به کار می‌رود. حلزون خوراکی هرچه درشت‌تر باشد مرغوب‌تر است.
جهانگیر کوثری
جهانگیر کوثری (زادهٔ دی ۱۳۳۰ در تهران) تهیه‌کننده، مجری، فوتبالیست، گزارشگر فوتبال و روزنامه‌نگار ایرانی است. او همسر رخشان بنی‌اعتماد و پدر باران کوثری است.
جهانگیر کوثری متولد سال ۱۳۳۰ خورشیدی در خیابان فرهنگ تهران و فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی سینما از دانشکده هنرهای دراماتیک است. او فعالیت در سینمای حرفه‌ای را از سال ۱۳۵۰ با دستیاری کارگردان در فیلم سینمایی سراب آغاز کرده و در سال‌های ۱۳۵۳ و ۱۳۵۹ فیلم‌های کوتاه و مستند «رهایی»، «شکوفه ناز و درخت کهن»، «شب پا»، «پهلوان نه قهرمان»، «دوباره به راه می‌افتیم» و «طبیعت زیبای ایران» را ساخته‌است. کوثری در فیلم‌های سینمایی «گل‌های داوودی»، «خط پایان» و «پول خارجی» به عنوان مدیر تولید و در «نرگس»، «عیالوار»، «روسری آبی»، «عشق فیلم»، «نیمه پنهان» و «طلای سرخ» به عنوان مجری طرح و مدیر تولید حضور داشته‌است. این سینماگر هم چنین فیلم‌های «نرگس»، «بانوی اردیبهشت»، «دو زن»، «زیر پوست شهر»، «دختران خورشید»، «روزگار ما»، «یک شب»، «به آهستگی»، «عصر جمعه»، «نسل جادویی» و «خون‌بازی» را در مقام تهیه‌کننده در کارنامه خود دارد.
او همچنین فعالیت‌های ورزشی در رشته فوتبال را به موازات فعالیت‌های سینمایی در کارنامه خود دارد. او در نوجوانی بعد از اتمام مأموریت پدرش در آبادان به تهران بازگشت و عضو تیم آرش در غرب تهران شد سپس به باشگاه جوانان راه‌آهن پیوست و خیلی زود به عنوان دفاع ثابت در تیم بزرگسالان باشگاه راه‌آهن انتخاب شد و در جام تخت جمشید نیز برای آن باشگاه بازی کرد. پس از بازی و به نوعی درخشش در باشگاه راه‌آهن، باشگاه استقلال تهران (تاج سابق) به او پیشنهاد انعقاد قرارداد داد و به این باشگاه پیوست. جهانگیر کوثری سال‌ها در صدا و سیما به عنوان یک گزارشگر فوتبال نیز فعالیت داشته‌است. کوثری فوتبال خود را در سال‌های نوجوانی از تیم آرش در غرب تهران آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۴۷ راهی تیم جوانان راه‌آهن شد و در لیگ تخت جمشید برای این تیم به میدان رفت. سپس در سال ۱۳۵۵ به تیم تاج پیوست و تا پیروزی انقلاب در سال ۱۳۵۷در این تیم باقی ماند. او ۴۳ بازی رسمی برای تیم تاج انجام داده است و با این تیم به قهرمانی جام حذفی ایران در سال ۱۳۵۷ دست یافت. او پس از انقلاب به خبرنگاری، گزارش‌گری و مجری‌گری در عرصه ورزش پرداخت و مدتی اجرای برنامه ورزش از نگاه دو را بر عهده داشت.
در آبان ماه ۱۳۹۶، جهانگیر کوثری طی مصاحبه‌ای اعلام کرد: «این روزها، هم ممنوع‌التصویر هستم هم ممنوع‌الصدا؛ چرا باران به صرف اینکه به کسی رأی داده که رئیس‌جمهور مملکت است باید ممنوع‌التصویر شود.»
کوثری در ادامه گفت: «من هم ممنوع‌التصویر و هم ممنوع‌الصدا هستم. یعنی حتی در رادیو هم برای مصاحبه با من معذوریت دارند. مسوول ورزش رادیو این ممنوعیت را ابلاغ کرده‌است. یادم است برای حضور در یک برنامه سینمایی در تلویزیون دعوت شده بودم، حراست سازمان گفتند شما به اینجا ممنوع‌الورود هستید. دقیقاً به یاد ندارم کدام برنامه بود. حدود ۶ ماه پیش بود که این اتفاق افتاد. من به مدیران دسترسی ندارم که دربارهٔ علت این ماجرا سؤال کنم.»
جهانگیر کوثری در وبگاه سوره سینما
باقلاپلو
باقلاپلو یا در بیان روزانه باقالی‌پلو، یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است که معمولاً در جشن‌ها و مهمانی‌ها و پز دادن از آن استفاده می‌شود و البته در مهمانی آن را با گوشت بر سر سفره می‌آورند و به آن «باقالی‌پلو با گوشت» می‌گویند؛ باقالی‌پلو با گوشت بهتر است که با گوشت گوساله همراه باشد تا تکه‌های گوشت شکل خود را ازدست ندهند اما با مرغ یا گوشت گوسفندی یا بره نیز آن را میل می‌کنند. شِوید باقالی، باقالی پلو نیست. این غذا با مشخصاتی که تهیه می‌شود، مُختص کشور ایران است.
جام جم روزنامه شیراز نوین
قلیه‌ماهی
قِلیِه ماهی یکی از معروف‌ترین خورش‌های ایرانی متعلق به جنوب ایران استان‌های خوزستان، بوشهر و هرمزگان و جنوب بلوچستان می‌باشد. در طبخ این غذا از سبزی‌جات مخصوص (گشنیز و شنبلیله)، تمر هندی، ادویه‌جات و ماهی جنوبی استفاده می‌شود. در بوشهر به آن «قلیه مُی» می‌گویند. در بندرعباس از ماهی شیر یا زبیدی استفاده می‌کنند. در اهواز علاوه بر ماهی‌هایی مثل میش ماهی و هامور، گاهی در قلیه میگو هم می‌ریزند. در بندر گناوه قلیه را با ماهی سرخو یا همار می‌پزند. اما در هر حال اهل فن توصیه می‌کنند که برای طبخ این غذای محبوب بهتر است از ماهی‌هایی استفاده شود که گوشت لُخم دارند. سنگسر، هامور، شیر، سُرخو، جَش، شوریده و سِکِن بهترین ماهی‌ها برای تهیه قلیه ماهی هستند. باید یادآور شد که پخت قلیه ماهی در بوشهر زبان زد می باشد.
ابتدا ماهی را تمیز کرده و می‌شوییم. سبزی‌ها را پس از تمیز و خشک کردن کارد کش می‌کنیم. یک عدد پیاز را خرد کرده و آن را در دو قاشق روغن تفت می‌دهیم. سبزی‌های خرد شده را به پیاز اضافه کرده تفت می‌دهیم. با سرخ شدن سبزی، ماهی را به آن اضافه و تفت می‌دهیم. ادویه و فلفل را به قابلمه اضافه می‌کنیم سپس آب تمر را به آن اضافه نموده شعله را ملایم کرده می‌گذاریم تا یک ساعت بپزد.
این خورش با برنج یا للک (غذای محلی جنوبی تهیه شده از گندم) یا نان مصرف می‌شود.
علاوه بر قلیه ماهی جنوبی قلیه ماهی شمالی نیز در برخی نقاط شمال با نام قلیه ماهی شمالی پخت می‌شود که البته با قلیه ماهی جنوبی تفاوتهایی دارد، مثلاً در دستور جنوبی قلیه ماهی به جای رب انار از تمبر هندی استفاده می‌شود اما در قلیه ماهی شمالی با رب انار مزه و طعم قوی تری خواهید داشت، طعم این خورش باید ترش و تند باشد، ماهی‌های استفاده شده در این خورش نیز شمالی و غالباً ماهی سفید و کفال هستند.
بریانی
بریان یکی از غذاهای معروف در میان مسلمانان شبه قاره هند است که با برنج، ادویه‌ها و طعم‌دهنده‌های مختلف و گوشت (اغلب گوشت بز) طبخ می‌شود. این غذا علاوه بر هندوستان با روشی تقریباً مشابه در کشورهای عربی و جنوب شرقی آسیا نیز تهیه می‌شود.
ریشه کلمه "Biryani" از کلمه "بریان" زبان فارسی گرفته شده است.
این غذا با بریان اصفهان متفاوت است.
آبگوشت
آب‌گوشت، شوربا , دیزی یا پیتی (خوراکی). پیتی از غذاهای آذربایجانی است که در قفقاز و آسیای میانه نیز رواج دارد و از گوشت، گوجه فرنگی، سیب زمینی، و نخود تشکیل شده است. یکی از خوراکی‌های سنتی ایران است. در پختن آب‌گوشت از گوشت و دنبه گوسفند، گوجه فرنگی (و یا رب گوجه فرنگی) و نخود استفاده می‌شود. خوراکی رقیق که از پختن گوشت و پیاز و سیب‌زمینی و نخود درست می‌شود که در دو مرحله می‌خورند. اول آب آن را با تکه‌های نان مخلوط نموده و می‌خورند (تیلیت). بقیه مواد را می‌توان با گوشت‌کوب کاملاً کوبیده یا نکوبیده با نان، پیاز و چاشنی مانند ترشی و سبزی‌خوردن میل می‌کنند (گوشت کوبیده). در صورت پخته‌شدن در ظروف سنگی آن را دیزی سنگی می‌نامند. برخی افراد از طریق تیلیت کردن، نان‌های خشک را به مصرف مفید می‌رسانند.
اگرچه نخستین کتاب آشپزی به زبان فارسی نیست، اما یکی از کامل‌ترین و اولین‌هاست. یکی از جالب‌ترین نکات دربارهٔ کتاب میرزا مهراد فهرست مفصلی است که او از آبگوشت جمع‌آوری کرده و در کتابش آورده‌است. این فهرست آنقدر کامل است که می‌توان عنوان این بخش را «آبگوشت نامه» هم گذاشت. در این کتاب آمده‌است:
«اکنون سخن از آبگوشت بیاید که نان خورش بزرگ ایرانی‌ها است و این خورش که با نیروترین خوردنی است، تازی و پارسی همیشه به کار بردندی، چه پختن این بس آسان و زودتر به دست آید. خوراک پهلو و روستایی همه ایران‌زمین اگر گوشت بیابند همین است و بس. مگر آنکه به هر جای گونه‌ای پزند و در آن افزارها به کار برند. یک‌یک برشماریم تا دانسته آید. گفته می‌شود «آبگوشت بهترین خورش‌هاست و به جهان کس نیست که آن نپسندد و آن به‌گونه‌ها پزند، مگر آنکه بیشتر ساده بود.» «در بروجرد آبگوشت را نخودآب گویند و به برخی شهرها، یخنی نامند. نخودآب بروجرد به همه ایران‌زمین نامدار است و به شهرهای دیگر چون آنجا نتوانند پخت و خوراک همه مردم شهر و روستا همان نخودآب است که بهترین خورش‌های جهان است. هر که خورده باشد داند که من راست گفته‌ام و به خوانی که آن آبگوشت بود کسی را به خورش‌های دیگر آرزو نیاید و این مزه و خوردنی در گوشت آنجا خدای آفریده که در گوشت گوسپندان دیگر جای نیست.»
آبگوشت دارای انواعی مانند آبگوشت بزباش، آبگوشت کشک، آبگوشت گندم و آبگوشت بلغور... است که در شهرها و مناطق مختلف با محتویات متفاوت چون ادویه‌ها و غیره پخته می‌شوند.
آبگوشت از غذاهای اصیل ایرانی است. یکی از عوامل این مسئله، شیوه کوچی و عشایری زندگی نیاکان ایران، برپایه فرهنگ دامپروری است. آبگوشت، محصول زندگی یکجانشینی است وکباب، خوراک زندگی کوچ‌نشینی و کوچندگان تنها هنگامی که به مقصد نهایی می‌رسیدند، فرصت و شرایط بارگذاشتن آبگوشت را می‌یافتند.
حبوبات را از شب قبل خیس می‌کنیم قابلمه مناسبی را برمی‌داریم چهار لیوان آب سرد درون آن می‌ریزیم سپس گوشت را هم دورن آن قرار می‌دهیم و آن را روی حرارت قرار می‌دهیم سپس حبوبات را به آن‌ها اضافه می‌کنیم بعد پیاز را پوست می‌گیریم و خرد می‌کنیم و داخل آن‌ها می‌ریزیم و درب ظرف را می‌گذاریم بعد با حرارت ملایم اجازه می‌دهیم تا پخته شوند زمانی که گوشت نیم پز شد حدود سی دقیقه بعد سیب زمینی را پوست می‌گیریم و در اندازه بزرگ خرد می‌کنیم و درون آبگوشت می‌ریزیم. سپس گوجه و رب گوجه را به همراه فلفل و زردچوبه به آن اضافه می‌کنیم تا غذا خوب پخته شود و جا بیفتد در نهایت مقداری نمک و آبلیمو به آن اضافه می‌کنیم و زیر حرارت را خاموش می‌کنیم بعد کمی از دنبه را می‌کوبیم و مقداری از آن را داخل ظرف هر نفر می‌ریزیم سپس آب آبگوشت را هم به همراه مقداری گوشت داخل هر ظرف می‌ریزیم و برای هر نفر می‌گذاریم سپس استخوان‌های بقیه گوشت را جدا می‌کنیم و آن را به همراه حبوبات و سیب زمینی و بقیه بدون آب می‌کوبیم و سرو می‌کنیم.
اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصلی است که بر اساس آن نظام اقتصادی ایران به ۳ بخش تعاونی، دولتی و خصوصی تقسیم می‌شود.
بروز برخی معضلات در اجرای خصوصی‌سازی مقامات جمهوری اسلامی را به تغییر اصل ۴۴ قانون اساسی واداشت تا تعریفی جدید از حیطه تصدی اقتصادی دولت ارایه دهند لذا مجمع تشخیص مصلحت نظام طی مصوبه‌ای واگذاری بخشی از صنایع استراتژیک و مادر به بخش خصوصی را مطابق مصلحت دانست، سید علی خامنه‌ای نیز در خرداد ماه ۱۳۸۴ مطابق بند۱ اصل ۱۱۰ قانون اساسی سیاستهای کلی اصل ۴۴ را ابلاغ نمود.
در تیرماه ۱۳۸۵ نیز، سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران، بند ج اصل ۴۴ قانون اساسی ابلاغ کرد و دولت را موظف نمود تا ۸۰ درصد از سهام بخش‌های دولتی را به بخش خصوصی واگذار کند.
آنچه که امروز به به عنوان اصل ۴۴ از آن یاد شده و هدف از آن را خصوصی‌سازی می‌دانند در واقع «تفسیریه جدید بر اصل۴۴ قانون اساسی» است.
همان گونه که مشاهده می‌شود واگذاری بسیاری از بخش‌های دولتی از جمله صنایع بزرگ به بخش خصوصی در تضاد و تناقض آشکار با اصل۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است. همین مسئله نیز از جانب مخالفان این تفسیریه دستمایه انتقاد نسبت به سیاست خصوصی‌سازی در کشور شده‌است. اما از طرف دیگر موافقان اجرای این طرح، ضمن تأکید بر لزوم خصوصی‌سازی برای بازسازی اقتصادی کشور، اقدام رهبر جمهوری اسلامی را مطابق با وظایف و اختیارات وی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می‌دانند. این عده در واقع به بند هشت از اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، یعنی اصل وظایف و اختیارات رهبر اشاره می‌کنند که در ادامه بیان اختیارات رهبر می‌آورد: «حل معضلات نظام که از طرق عادی قابل حل نیست، از طریق مجمع تشخیص مصلحت نظام». موافقین اجرای تفسیریه اصل۴۴ قانون اساسی مدعی هستند که دولتی خواندن تمامی صنایع بزرگ در اصل ۴۴ قانون اساسی یکی از مشکلات عمده کشور به ویژه در زمینه اقتصادی به حساب می‌آمد که از طرق عادی قابل حل نبود، در نتیجه رهبر با کمک مجمع تشخیص مصلحت نظام در مورد آن دستورالعمل جدیدی صادر کرد.
استانبولی پلو
استانبولی‌پلو یا دمی گوجه‌فرنگی یکی از خوراک‌های ایرانی است که اساس آن بر استفاده از برنج است. انگلیسی زبان‌ها به آن "برنج اسپانیایی" می‌گویند. این غذا را می توان با اضافه کردن هویج خورد شده نیز تهیه نمود. استانبولی بهتر است با کمی گوشت چرخ کرده پخته شود
بخش مرکزی شهرستان گلوگاه
بخش مرکزی شهرستان گلوگاه از یکی از بخش‌های شهرستان گلوگاه واقع در استان مازندران است که شامل شهر گلوگاه و دو دهستان توسکاچشمه و آزادگان است. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان گلوگاه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۲۶۷۰۱ نفر بوده است.
بخش کلباد
بخش کلباد از یکی از بخش‌های شهرستان گلوگاه واقع در استان مازندران است. به مرکزیت لمراسک.بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش کلباد شهرستان گلوگاه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۲۷۶۰ نفر بوده‌است.
دهستان کلباد شرقی
دهستان کلباد شرقی واقع در بخش کلباد، از توابع شهرستان گلوگاه در استان مازندران است.
دهستان کلباد غربی
دهستان کلباد غربی واقع در بخش کلباد، از توابع شهرستان گلوگاه در استان مازندران است.
این دهستان شامل ۴ روستاست که عبارت‌اند از:
کریستوفر واکن
کریستوفر واکن (زاده ۳۱ مارس ۱۹۴۳) هنرپیشه آمریکایی اسکاتلندی تبار سینما و تئاتر است. او در سال ۱۹۷۸ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد.
مادر وی اهل اسکاتلند و پدرش آلمانی و یک نانوا بود. واکن پیش از حرفه بازیگری تربیت‌کننده شیر در یک سیرک بود و سپس برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه هوفسترا شد اما پس از گذشت یک سال تحصیل در دانشگاه را رها کرد و بدنبال بازیگری رفت. واکن در زمانی که تنها ده سال داشت به همراه دو برادر دیگرش گلِن و کِنِث در چند مجموعه تلویزیونی ظاهر شدند.
واکن نام کوچک خود را در سال ۱۹۷۰ از رونالد به کریستوفر تغییر داد. او در سال ۱۹۶۹ با جورجیان تُن ازدواج کرده و همچنان پس از چهل سال زندگی مشترک فرزندی ندارند.
وی در پرونده هنری خود اجرای هشتاد و چهارمین مراسم اسکار را در سالن کداک تئاتر را نیز داراست.
نوارهای اندرسون (۱۹۷۱)شکارچی گوزن (۱۹۷۸)منطقه مرده (۱۹۸۳)نمایی از یک قتل (۱۹۸۵)پادشاه نیویورک (۱۹۹۰)معشوقه (۱۹۹۲)بازگشت بتمن (۱۹۹۲)داستان عاشقانه واقعی (۱۹۹۳)جهان وین ۲ (۱۹۹۳)داستان عامه‌پسند (۱۹۹۴)آخرین لحظه (۱۹۹۵) جستجو و نابود کردن (۱۹۹۵)کارهایی که بعد از مرگت (۱۹۹۶)سلاطین خیابان (۱۹۹۷)شکار موش (۱۹۹۷)لمس(۱۹۹۷)مورچه‌ای به نام زی (۱۹۹۸)اسلیپی هالو (۱۹۹۹)انفجاری از گذشته(۱۹۹۹)دلبر آمریکایی (۲۰۰۱)امور گردنبند(۲۰۰۱)اگه میتونی منو بگیر (۲۰۰۲)جک کانگورو (۲۰۰۳)به جنگل خوش آمدید (۲۰۰۳)مردی در آتش (۲۰۰۴)همسران استپفورد (۲۰۰۴)"مهمانان ناخوانده عروسی" (۲۰۰۵)عشق و سیگار (۲۰۰۶)کلیک (۲۰۰۶)اسپری‌مو (۲۰۰۷)کشتن مرد ایرلندی (۲۰۱۱)استند آپ گایز (۲۰۱۲)یک کوارتت دیرهنگام (۲۰۱۲)رفتار بد خدایان(۲۰۱۳)خانواده فانگ (۲۰۱۵)ادی عقاب (۲۰۱۶)۹ جان (۲۰۱۶)پدران جایگزین (۲۰۱۷)ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷.
ترانه‌شناسی سلین دیون
سلن دیون یک خواننده کانادایی است که ۲۵ آلبوم استدیویی، ۷ آلبوم زنده، ۱۷ آلبوم گردآوری شده و ۲۰ کلکسیون جعبه‌ای دارد.
!align="left"|اطلاعات آلبوم |align="left"|Céline Dion Chante Noël |align="left"|Tellement J'ai D'amour...  |align="left"|Les Chemins De Ma Maison  |align="left"|Du Soleil Au Coeur |align="left"|Chants Et Contes De Noël |align="left"|Mélanie |align="left"|Les Plus Grands Succès De Céline Dion |align="left"|Les Oiseaux Du Bonheur |align="left"|C'est Pour Toi |align="left"|Céline Dion En Concert |align="left"|Les Chansons En Or |align="left"|Incognito |align="left"|Unison |align="left"|Dion Chante Plamondon(در فرانسه با نام "Des Mots Qui Sonnent" شناخته می‌شود)
|align="left"|Celine Dion |align="left"|The Colour Of My Love |align="left"|À L'Olympia"(live recording from Olympia Theatre، Paris) |align="left"|D'eux(known as "The French Album" in the United States، South Africa and Mexico) |align="left"|Falling Into You |align="left"|Live À Paris (آلبوم زنده) |align="left"|Let's Talk About Love |align="left"|S'il Suffisait D'aimer |align="left"|These Are Special Times |align="left"|Au Coeur Du Stade (آلبوم زنده) |align="left"|All The Way... A Decade Of Song |align="left"|The Collector's Series - Volume 1(در فرانسه با نام «Tout En Amour» شناخته می‌شود) |align="left"|A New Day Has Come |align="left"|One Heart |align="left"|1 Fille & 4 Types |align="left"|A New Day... Live in Las Vegas |align="left"|Miracle |align="left"|On Ne Change Pas |align="left"|آب و شعله  "|Courage
گویش یهودی بخارا
گویش یهودی بخارا که بخاری (فارسی تاجیکی: бухорӣ عبری: בוכארי) نیز نام دارد، گویشی یگانه از زبان پارسی است که در آسیای میانه و در میان یهودیان بخارایی کاربرد دارد. هرچند نام پرمعناتر برای این گویش یهودی-پارسی یا یهودی-تاجیکی می‌باشد.
بخارایی گویشی از زبان پارسی است که دارای شمار فراوانی وام‌واژه‌های عبری است. همچنین شمار کمتری وام‌واژه از زبان‌های پیرامونی مانند ازبکی و روسی دارد. اگر چه تاریخ کهنی دارد ولی هنوز هم برای پارسی‌زبانان و یهودیان ایرانی دریافتنی است. واژگان این زبان آمیزه‌ای از پارسی (تاجیکی)، عبری، عربی و ازبکی است.
امروزه، این زبان در میان شماری پیرامون ۱۰٬۰۰۰ تن یهودی ازبکستان و سرزمین‌های پیرامونی بازمانده‌است و هر چند بیشتر گویشورانش در اسرائیل و ایالات متحده‌اند.
همانند دیگر زبان‌های یهودی، برای نگارش بخارایی از خط عبری بهره می‌گیرند، ولی در سدهٔ گذشته، در پی حضور شوروی، این زبان با خط لاتین (دههٔ ۱۹۲۰) و سپس سیریلیک (دههٔ ۱۹۴۰) نگاشته شد و بسیاری از یهودیان بخارایی تنها خط سیریلیک تاجیکی آموختند. امروزه بیشتر کتاب‌های یهودی-تاجیکی (بخارایی) به خط سیریلیک تاجیکی چاپ می‌شوند و اندکی نیز به خط عبری اند. افزون بر این، از ۱۹۴۰، هنگامی که مدرسه‌های یهودیان بخارایی در آسیای میانه بسته شد، کاربرد الفبای عبری به جز در نیایش‌نامه‌ها کمتر شد و انتشار کتاب‌ها و روزنامه‌های یهودیان بخارایی با خط سیریلیک تاجیکی رواج یافت. اکنون، بسیاری از یهودیان بخارایی سالمندتر، که به بخارایی سخن می‌گویند و به مدرسه‌های تاجیکی یا روسی آسیای میانه رفته‌اند تنها، الفبای سیریلیک تاجیکی را می‌دانند و در هنگام خواندن و نوشتن به کار می‌گیرند.
قورمه
این غذای خوشمزه و بسیار مقوی، اصالتی کاملاً ایرانی دارد. گفته می‌شود آریایی‌ها اولین کسانی بودند که با خوراک قورمه کردن گوشت روشی جدید برای نگهداری آن در تمام فصول بوجود آوردند.
در قدیم گوشت را به ابعاد کوچک خرد کرده و سپس گوشت خرد شده را می‌پختند. یک کیسه با استفاده از شکم گوسفند که دارای چربی فراوان است تهیه کرده و گوشت پخته شده را درون آن می‌ریختند. وقتی گوشت خشک می‌شود چربی روی آن می‌بندد و همانند کنسرو از ورود میکروب و انواع باکتری‌ها به درون گوشت جلوگیری می‌کند. اقوامی که در محل‌های ثابت بودند نیز گوشت‌ها را درون کوزه‌ای که درب آن با دنبه گوسفند پوشانده شده بود قرار می‌دادند و درون سردآب‌خانه‌های خود نگهداری می‌کردند، اما این ابداع بعدها برای اقوامی که محل سکونت ثابت نداشتند بسیار کارآمدتر بود. برای آن‌ها شکارهایی که در بین مسیر انجام می‌شد بدون امکان چنین روش کنسرواسیونی همگی هدر می‌رفت. اقوام عشار و کوچ‌نشین‌ها در چنین مواقعی سریعاً گوشت را خوراک قورمه کرده و وارد کیسه‌های چربی می‌کردند تا بتوانند در مواقع دیگر نیز از آن‌ها استفاده کنند.
در گذشته‌های نه‌چندان دور مثلاً همین ۱۵۰ سال پیش مردم برای این که همیشه دسترسی به گوشت داشته باشند در نبود جریان برق و یخچال و فریزر، در اکثر اقلیم‌ها گوشت گوسفند (بدون استخوان و حتی با استخوان با ابعاد کوچک) را به‌همین صورت نگهداری می‌کردند. شاید برای شما جالب باشد که هم‌اکنون نیز در برخی روستاهای دورافتاده سیستان و بلوچستان و کوچ‌نشینان فعلی این روش همچنان کاربرد دارد.شایان ذکر است قورمه در زبان آذری یا ترکی به معنای گوشت سرخ شده‌است.
ابتدا گوشت و دنبه را در آب و کمی نمک نیم ساعت قرار داده تا ضد عفونی شود. بعد شتشو داده و صبر می‌کنیم تا آب آن برود، بعد گوشت و دنبه را به اندازه کوچک ریز می‌کنیم. پس از خرد کردن داخل قابلمه ریخته و نصف لیوان آب اضافه می‌کنیم. گاز را روشن کرده و یک عدد پیاز متوسط را پوست کنده ولی از ته پیاز زیاد نمی‌بریم تا پیاز لایه‌هایش از هم جدا نشود و تا نیمه با چاقو برش می‌دهیم. نمک را اضافه کرده و شعله را خیلی خیلی کم کرده می‌گذاریم گوشت و دنبه بجوشند. حدود ۴ ساعت پخت را ادامه می‌دهیم. تا آب قابلمه خیلی کم شود و گوشتها بپزد سپس پیاز را از داخل قابلمه خارج می‌کنیم در حین پخت گاهی مخلوط می‌کنیم. شعله زیاد کرده تا آب کامل خشک شود و گوشت کمی تفت بخورد. هم‌زمان هم بزنید که نسوزد. و بعد شعله را خاموش کرده و روغن اضافه را جدا کرده و بقیه را داخل شیشه ریخته و نگه می‌داریم.
عدس‌پلو
عدس‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است. مواد این خوراک را برنج، عدس و نمک و روغن تشکیل می‌دهد.
عدس را آب و کمی نمک روی آتش ملایم می‌پزند. سپس آب‌کش می‌کنند و کنار می‌گذارند. برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. مخلوط برنج و عدس را با کفگیر روی آب‌روغن می‌ریزند و دیگ را روی شعله می‌گذارند تا دَم بدهد بعد آب‌روغن روی برنج می‌دهند، دَم‌کنی می‌گذارند و شعله را ملایم می‌کنند تا عدس‌پلو دم بکشد. عدس‌پلو را با مرغ یا گوشت پخته یا پیازداغ و کشمش هم درست می‌کنند. گاهی هم فقط یک قاشق شکر روی هر بشقاب می‌پاشند. گرد دارچین هم این پلو را معطر می‌کند. در خراسان ۱–۲ قاشق زیره سیاه هنگام دَم کردن به پلو می‌زنند.
سبزی‌پلو
سبزی‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است که با مرغ، گوشت یا ماهی سرخ‌شده سرو می‌شود. سبزی‌پلو با ماهی و کوکو سبزی از قدیم خوراک عید ایرانیان بوده‌است.سبزی این پلو شامل تره، جعفری، شوید و گشنیز به مقدار برابر و یک شاخه شنبلیله و یک بته سیر سبز است. ۳ لیتر آب را با نمک کافی به جوش می‌آورند و برنج را اضافه می‌کنند تا باز به جوش آید. پس از ۱۰ دقیقه همین قدر که مغز برنج سفت نبود سبزی را اضافه می‌کنند. سپس دیگ را در آب‌کش ریز خالی می‌کنند. کمی آب ولرم روی برنج می‌دهند و با تکان دادن آب‌کش، سبزی و پلو به صورت یک‌دست مخلوط می‌شوند. نیم پیمانه آب‌روغن در دیگ داغ می‌کنند. مخلوط برنج و سبزی را با کفگیر داخل دیگ می‌ریزند. سپس دیگ را روی شعله زیاد قرار می‌دهند و پس از آنکه دَم بالا داد شعله را کم می‌کنند و یک پیمانه آب روغن می‌دهند و دَم‌کنی می‌گذارند و روی شعله ملایم پس از نیم ساعت سبزی‌پلو با ته‌دیگ آماده است. زعفران را در آب داغ حل می‌کنند و یک کفگیر پلو روی آن می‌ریزند و هم می‌زنند و دیس سبزی‌پلو را با این برنج زعفرانی تزیین می‌کنند.
در سبزی پلوی سمنانی علاوه بر سبزی از لوبیا چشم بلبلی برای پخت استفاده می‌شود. علاوه بر آن در فصل تابستان مخلوطی از گوجه و بادمجان سرخ شده نیز در کنار پلو سرو می‌شود.
جوجه‌کباب
جوجه‌کباب، یکی از معروفترین خوراک‌های ایرانی و از رده کبابهای سنتی ایران است. در پخت جوجه‌کباب، قطعات خوردشده گوشت مرغ را برای مدتی تقریباً طولانی (حدود سه ساعت) در یک ظرف پر از آبلیمو، پیاز خرد شده، زعفران و ادویه‌جات قرار می‌دهند و پس از اینکه قطعات گوشت طعم دار شد، آنها را به یک سیخ بلند می‌کشند و روی کباب‌پز و به وسیله آتش مستقیم، کباب می‌کنند. جوجه کباب یکی از خوراک‌های بسیار محبوب نزد ایرانی‌ها است. برای نرم و آبدار کردن جوجه، بهتر است از گوشت تازه و غیر منجمد استفاده شده و ابتدا در زعفران و سپس با اضافه کردن ادویه و سس مایونز و کمی روغن مایع به مدت ۳ ساعت همراه با پیاز خلالی خواباند، در نیم ساعت آخر آبلیمو طبیعی اضافه شود.
خورش کدوبادمجان
خورش کدوبادمجان یکی از خورش‌های اصیل ایرانی است. در پخت این خورش از رب گوجه فرنگی، لپه، کدو سبز، بادمجان، لیمو عمانی و گوشت قرمز استفاده می‌شود.
مینایی، ساناز: کتاب آشپزی ساناز و سانیا، تهران ۱۳۸۲.
لوبیاپلو
لوبیاپلو یک پلو ایرانی است که با برنج ایرانی، لوبیا سبز، گوشت قرمز چرخ کرده یا قرمه شده، رب گوجه فرنگی و ادویه‌جات پخته می‌شود.
لوبیا پلو گاهی همراه با سالاد شیرازی یا ماست و خیار، خورده می‌شود.
به‌طور متوسط هر قاشق غذاخوری لوبیاپلو حدود ۳۰ کیلوکالری انرژی دارد. کالری لوبیاپلو برحسب میزان محتویات داخل پلو و روغن مصرف شده می‌تواند متغیر باشد.
آلبالوپلو
آلبالوپلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است. این غذا بیشتر در مجالس مهمانی و جشن تهیه می‌شود ولی درست کردن آن از اغلب غذاهای مجلسی ساده‌تر است.
برای نگه داشتن رنگ آلبالو باید این غذا را در ظرف مسی یا لعابی تهیه کرد.آلبالو را با شکر و دو پیمانه آب ۱۵ دقیقه روی حرارت ملایم می‌گذارند تا بجوشد. سپس می‌گذارند خنک شود. برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. نیم پیمانه آب‌روغن را در دیگ می‌ریزند و کمی از برنج را ته‌دیگ می‌ریزند و آلبالو را با قاشق سوراخ‌دار از شربت شکر جدا کرده و روی سطح برنج می‌پاشند و تمام آلبالو را لابه‌لای برنج می‌ریزند. زیر دیگ شعله پخش‌کن و روی آن دم‌کنی می‌گذارند روی شعله ملایم تا دَم بدهد. بعد مخلوط روغن و شربت آلبالو را روی برنج می‌دهند. بعد از ۴۵ دقیقه آلبالوپلو آماده‌است. هنگام کشیدن آلبالوپلو مرغ یا کوفته‌ریزه را روی دیس پلو می‌گذارند و روی آن را با لایه‌ای از پلو می‌پوشانند. محلول زغفران را با پلو سفید مخلوط کرده و روی دیس پلو می‌پاشند.
آش رشته
آش رشته از معروف‌ترین آش‌های ایرانی است. این آش را غالباً با کشک و گاهی با سرکه و حتی ترشی می‌خورند. بسته به عادت‌های خانوادگی از این خوراک به عنوان پیش خوراک یا خوراک اصلی استفاده می‌شود(ولی آش غذا نیست). همچنین گاهی در مهمانی‌ها در فصل زمستان یا در روز سیزده‌به‌در و یا مراسم افطار مسلمانان در ماه رمضان از آش رشته به عنوان پیش خوراک استفاده می‌شود. آش رشته در ماه رمضان جایگاه ویژه‌ای بین خانواده‌های ایرانی دارد و از جمله خوراک‌های مناسب این ماه است.آب را در ظرفی که به اندازهٔ کافی بزرگ است می‌گذاریم که جوش بیاید، پس از آن حبوبات شامل لوبیا، عدس و نخود را به آن اضافه می‌کنیم در این میان در ظرف دیگری پیازهایی را که از پیش خرد کرده‌ایم در روغن، نمک و زرد چوبه سرخ می‌کنیم. پس از آنکه محتوی ظرف شامل آب و حبوبات به جوش آمد، سبزی آش را به آن می‌افزاییم و صبر می‌کنیم تا ۲۰ دقیقه بجوشد تا مزهٔ خامی ندهد. پس از این مدت رشتهٔ آشی را اضافه می‌کنیم و همراه با آن پیاز داغ را هم می‌ریزیم و آن قدر صبر می‌کنیم تا رشته پخته شود. رشته زمانی پخته‌است که به خوبی نرم شده باشد، و رشته‌ها همگی کمی پهن‌تر شده باشند (کمی بیش از ۲۰ دقیقه).
هنگامی که رشته آماده شد. در ظرف دیگری نعنا داغ و سیر داغ درست می‌کنیم به این ترتیب که سیرهایی را که ریز خرد کرده‌ایم در کمی روغن تفت می‌دهیم و مقدار بسیار کمی هم به آن زردچوبه می‌زنیم تا طلایی رنگ شود. در صورت تمایل می‌شد در هنگامی که پیازها را سرخ می‌کردیم سیر داغ را هم آماده کنیم و همان موقع به همراه رشته به محتوی ظرف اضافه کنیم تا با بقیهٔ مواد بجوشد (بسته به سلیقهٔ افراد). همچنین برای روی آش علاوه بر سیر داغ از پیاز سرخ شده در روغن (بدون زردچوبه) هم استفاده می‌شود.
برای زیباسازی روی سطح آش، هنگامی که کمی روی آن بسته شد (به دلیل روغنی که در آن است) می‌توان روی آن کمی کشک ریخت و بعد نعنا داغ، سیر داغ و پیاز داغ را به آن اضافه کرد.