شهریاری (طایفه)
"با خاندان شهریار اشتباه نگیرید"
طایفه شهریاری، دوطایفه‌ شهریاری وجود دارد یکی طایفه ای است سیستانی در استان سیستان و بلوچستان ایران و دیگری خاندان شهریاری حاکم که از خوانین و حکام منطقه هزار جریب یا هزارگری  بهشهر و گرگان بوده‌اند.
طایفه سیستانی : ریشه این طایفه به ممسنی های سیستان و خاندان بزرگ سورن میرسند این طایفه از شهریاران و شهرداران سیستان قدیم بودند و سردمداران سپاه سیستان و یعقوب لیث را تشکیل می دانند امروزه برخی به اشتباه خاستگاه این طایفه را به شهریار کرج یا تهران میرسانند که این فقط تشابه اسمی است که به دویست سال هم نمیرسد در حالی که این طایفه شجره و تاریخ مکتوب هزار ساله در سیستان دارند و سیستانی اصیل هستند تحریف گران تاریخ سیستان بدانند با جعل و تحریف تاریخ نمی توانند طوایف سیستانی را از هم جدا کنند، و جلوی اتحاد آنها را بگیرند.
بعد از مدتی، افزایش جمعیت طایفه سبب می‌شود که متناسب با تعداد و گسترش خانواده‌ها، آن‌ها به زمین‌های مزروعی بیشتر وملک مرغوبتر نیاز پیدا کرده و از نادعلی به چخانسور مهاجرت می‌کنند، و بعضی از آنان نیز به منطقه جیرفت و در روستایی به نام مطاع که دارای آب هوای مناسب برای کشاورزی بوده است مهاجرت میکنند.
دو تن از افراد نسل پنجم میرزا ممدسین(محمدحسین) به نام‌های میرزا ابول و مردان، از زبدگان طایفه بوده‌اند که با سمت فرماندهی جنگجویان ابراهیم خان سنجرانی، نبرد سرسختانه‌ای را با عساکر(سربازان) افغانی، رهبری کرده‌اند. این درگیری هم‌زمان با تقسیم سیستان توسط انگلیس و حکمیت گلداسمیت بود، این جنگ یک ماه طول کشید.
پس ازتقسیم سیستان، شهریاری‌ها به روستای دوست محمد کوچ کردند و به هنگام کوچ حتی خرمن‌های گندم وجوی خود را با کاه ودانه به مسکن جدید حمل نموده، تا مورد استفاده افغان‌ها قرارنگیرد. گرچه از آن به بعد این طایفه چندین بار باافغانی‌ها درگیری داشته‌اند که نمونه بارز آن خلع سلاح پاسگاه و دستگیری عساکر افغانی بود.
فرزند میرزا غلامحسین، به نام میرزا غلامحیدر که خود را شهریاری چخانسور می‌نامید، میرزای(حسابدار)با وفای ملک محمدعلی خان کیانی(خان ملک)شد و در جلال آباد زیست.
در صد سال اخیر طایفه شهریاری در مناطق و دهات سیستان، شهرک محمد شاهکرم -ده بخته ای -ده علی اکبر- ده الهی – ده دهباشی – ده جعفری – ده حسین باقر – ده جهانبخش – ده خداداد – کوشه شیب – ده بزی - ده کرم وده خدری و اربابی – ده شهریاری و سدکی، سکونت داشته‌اند.از معروف‌ترین آن‌ها در قبل از انقلاب محمد حسن خان فرزند موسی بود.
خاندان شهریاری حاکم در هزارجریب : از خاندانهای حكومتگر محلّی بودند كه از آغاز تا پایان عصر قاجار در منطقه هزارجریب و استرآباد، فرماندهی داشته‌اند. میراثی كه نیای این خاندان در ازای جنگهایی كه در كنار آقامحمدخان قاجار با زندیه كرده بود، به‌طور مستمر تا پایان این دوره باقی ماند. آن‌ها از این راه صاحب نفوذ شدند و اموال و املاك زیادی به هم زدند؛ به طوریكه در دوران مشروطه كه معاصر حاكمیت محمدباقرخان سردار رفیع یانسری بود، او جزو سه - چهار تنی بود كه درخطه مورد نظر، اقتدار فراوان یافت و افزونی قدرت و نفوذ او و امثال او، دولتهای مشروطه را نگران می كرد. با رئيس الوزرايي وثوق الدوله در سال۱۳۳۶ ه ق، سياست قلع و قمع متنفّذان محلي و ايجاد دولت مركزي قدرتمند مورد تعقيب قرار گرفت؛ به همين جهت، سرداررفيع نيز بي نصيب از آسيب نماند و بسياري از اموال و املاك و سلاحهاي وجش مصادره
در شهرستان باغملک و روستای چلچلک نیز طایفه‌ای بزرگ با شهرت شهریاری زندگی می‌کنند که نسب آن‌ها به ایل بختیاری چهارلنگ بر می‌گردد. پس از آن تعدادی از طائفه شهریاری از سیستان خارج و به نواحی در شمال(گرگان)، مازندران و تعدادی نیز به مرز شرقی (سرخس) نقل مکان کرده که به گفته بعضی‌ها علت آن وجود سال‌های زیاد خشکسالی در استان سیستان و بلوچستان بوده‌است. شهریاریها ساکن شیشاوه، در جنوب چخانسور بوده اند و میرزا آبل با سردار ابراهیم خان سنجرانی به بخش ایران سیستان بزرگ آمدند. پس از آنکه سردار ابراهیم خان سنجرانی دستور داد سرهنگ فربز انگلیسی را بکشند، فرماندهان انگلیسی سردار ابراهیم خان سنجرانی را تبعید کردند و از مقر حکمرانی وی که چخانسور بود بیرون راندند و رودخانه هیرمند را مرز ایران و افغانستان تعیین کردند. از آنجا که خود سردار ابراهیم خان سنی بود و زن بزرگش شیعه، دو طایفه شه بخش و گرگیج از سنی ها و دو طایفه شهریاری و نورا از شیعه ها با سردار کوچ و به ایران آمدند. نخست در میلک، سپس در برج می گل و نهایتا پسر سردار ابراهیم خان، سردار خاندان خان سنجرانی، روستای سیادک را بنا کرد و طوایف شهریاریها و نورا با وی به سیادک در بخش میانکنگی زابل ساکن شدند. از نوه های میرزا آبیل(میرزا آبل)، گلزار محمد حسن و خانمش خان بی بی تا پایان عمر در سیادک زندگی کردند. من هر دوی ایشان را خوب به خاطر دارم، مرحوم خان بی بی من را بزرگ کرده. از این زوج فرزندی نمانده، برادر گلزار، یوسف، سالها بعد از شیشاوه به سیادک آمد و من ایشان را دیده ام، سن و سالی داشت. پسر یوسف، ابراهیم و خانواده اش در سیادک زندگی کردند، و بچه های ابراهیم، احمد هنوز سیادک است. دخترش با عمو زاده خود، شمس‌الدین ازدواج کرد و هنوز در محدوده سیادک، نزدیک نهر غروکی زندگی میکنند. از دیگر قوم شهریاری، دو برادر میرزا حاجی و میرزا محمد بودند که در همان کرانه غروکی زندگی میکردند. میرزا حاجی یکی از آخوندهای منطقه سیادک بود و در روز عاشورا نقش شمر را ایفا میکرد، سوار بر زلجنا، با طفلان مسلم و داستان عاشورا. خود میرزا حاجی و خانمش بسیار محترم و اجتماعی بودند. دو پسر ایشان، محب و محسن شهریاری از دوستان نزدیک من و هم کلاس با من بودند. در پنجاه سال اخیر از ایشان خبری ندارم. پسر بزرگ میرزا حاجی که در ارتش استخدام بود و در پادگان بیرجند خدمت میکرد را سالهای ۱۳۵۰ میدیدم و با هم رفت و آمد داشتیم. طایفه نورا هم همینطور در سیادک زندگی میکردند، مرحوم امیر و حاجی پسران کدخدا محمدعلی بودند. امیر همه عمرش را در سیادک زندگی کرد، حاجی دوران جوانی را در سیادک بود، سپس به استخدام دلاوران در آمد‌ خود کدخدا محمد علی و خانمش بسیار محترم و اجتمایی بودند. ایشان پسر کدخدا علیمراد، از کدخدایان سردار ابراهیم خان سنجرانی بودند، و طبق گفته ها کدخدا علیمراد بسیار مرد مدیر و با نفوذی بوده. خدا همه گذشتگان را بیامرزد. این چند نفری که نام بردم مظهر انسانیت و معرفت و همسایه داری و مردم داری بودند.