hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
سید رضا زواره‌ای
سید رضا زواره‌ای (زادهٔ ۱۳۱۷ – درگذشتهٔ ۱۳۸۴) حقوق‌دان و سیاستمدار ایرانی بود. او اولین دادستان انقلاب تهران، معاون وزیر کشور (هاشمی رفسنجانی)، دبیرشورای امنیت کشور، نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی (از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۶) وِ عضو حقوقدان و قائم مقام دبیر شورای نگهبان قانون اساسی (از ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۴)، رئیس سازمان ثبت اسناد و املاک کشور (از ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶) و نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری در دوره‌های سوم و هفتم بود. زواره‌ای در سال ۱۳۵۹ به مدت ۲ هفته با حفظ سمت، شهردار تهران نیز شد.
متولد ۱۳۱۷ در روستای حصار کوچک ورامین، تحصیلات ابتدایی را در روستای محل تولد گذراند و پس از اتمام دانش‌سرای کشاورزی به کسوت معلمی درآمد. وی در عین حال تحصیلات خود را ادامه داده و ضمن ورود به دانشگاه تهران در رشته حقوق قضایی فارغ‌التحصیل و به عنوان وکیل دادگستری مشغول به کار شد. در سال ۱۳۵۵ به عضویت در شورای مرکزی و هیئت اجرایی جمعیت حقوق‌دانان ایران درآمد.
صلاحیت وی در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری (خرداد ۸۴) توسط شورای نگهبان که خود سال‌ها عضو و دبیر آن بود، رد شد. وی در واکنش به رد صلاحیتش طی نامه‌ای به احمد جنتی دبیر شورای نگهبان نوشت: «برایم جای بسی افتخار است که بعد از ۲۷ سال خدمت در مسئولیت‌های مختلف، مخالفین با استفاده از تمام ظرفیت و امکانات در اختیارشان مذبوحانه به موضوعاتی متمسک شده‌اند که هر انسان باشرفی با مطالعه این افترائات بی‌پروا، پی به ضدیتشان با حقوق ملت و پوشالی بودن قدرتشان می‌برد. اگر امروز حقایق در پرده ابهام نگاه داشته شود، یقیناً از دید تاریخ و تحلیل آیندگان این قبیل اعمال مخفی نخواهد ماند.» رضا زواره‌ای اندکی بعد در شهریور ۸۴ بر اثر سکته قلبی درگذشت.
خوک اهلی
خوک اهلی (نام علمی: "Sus scrofa domestica") پستانداری است از خانواده گرازسانان (Suidae) است. این حیوان زیرگونه‌ای از خوک وحشی (گراز) (S. scrofa) به شمار می‌رود که در حدود ۱۱ هزار سال پیش در خاورمیانه و چین اهلی شده‌است.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۷ ژانویه ۲۰۰۷.
قلعه اولتان
قلعه اولتان نام دژی کهن است در شمال استان اردبیل ایران نزدیک به شهر پارس‌آباد.
قلعه اولتان در کنار رود ارس واقع شده‌است و در همسایگی روستای کهن اولتان قرار گرفته‌است. این دژ در مساحت ۳۲۰ هزار متر مربع بنا شده‌است. این قلعه با ترکیب بجا مانده از آن یک دژ نظامی را تداعی می‌کند. این دژ نخست بدست اشکانیان پدید آمد و تا سده ۱۲ هجری مورد استفاده قرار گرفته‌است. با توجه به حدس و گمانهای کاملاً علمی هنوز قسمت اعظم ساختمان‌های قلعه در زیر خاک مدفون است.
«قلعه اولتان نام دژی کهن که در ۵۰۰ متري روستاي اولتان در نزدیکی شهر پارس آباد استان اردبیل است. این قلعه در کنار رود ارس واقع شده است و به دلیل مجاورت با روستای کهن اولتان به همین نام معروف شده است. این دژ در زمینی به مساحت ۳۲۰ هزار متر مربع بنا شده وآثاربه جای مانده ازآن یک دژ نظامی را تداعی میکند. قلعه اولتان در دوره اشکانی ساخته شده وبانيان نخستين آن اشكانيان بوده اند اما شکوفایی آن در دوران ساسانی و اوایل اسلامی بوده و به واسطه استحكام و موقعيت مناسبي كه داشته تا قرن دوازدهم هجري از آن استفاده شده است.کارشناسان گمان می برندکه قسمت اعظم ساختمان های قلعه هنوزدر زیر خاک مدفون است باستان شناسان در کاوش «قلعه اولتان» با مجموعه منسجم معماری متعلق به دوره‌های مختلف اشکانی تا اسلامی مواجه شدند که بیشتر آثار یافت شده به دوره قرن سوم و چهارم هجری و ادامه معماری دوره ساسانی تعلق داشت.آثار متعددی از قبیل تنور، اطاق‌های متعدد، بخاری وچهار طبقه طاقچه که با استفاده از اندود گچ تزئین شده بودند در فضاهای معماری قلعه کشف شده‌است. سفالهای بي نظير و متنوع دوره‌های مختلف اسلامي قلعه اولتان درخور توجه و شايان اهميت است. درون محوطه قلعه نيز تپه هايي وجود دارد كه واحد هاي كوچك ساختماني بوده و ساختمانهای عمده واصلي درضلع شرقي قرار داشته ، كه به علت تغيير مسيررودخانه ارس قسمتي از آن شسته شده و از بين رفته و با وجود اين قسمت اعظم آن هنوز در زيرخاك مدفون است . اولتان قالاسی باتوجه به وسعت 50 هکتاری خود یک قلعه شهر به شمارمی رود که فضاهای مسکونی داخل قلعه و فضاهای صنعتی از قبیل کارگاه‌های مختلف فلزگری ، شیشه گری وسفال گری دربیرون ازقلعه بوده‌است.دورتا دور شهرخندقی 15 متری ساخته شده بود تا قلعه را از گزند دشمنان در امان نگه دارد . این خندق را به وسیله دو کانال آبی که ازرود ارس کشیده شده بودندپرنگه می داشتند. این قلعه درصورت مرمت می‌تواند به یک مکان گردشگری تبدیل شود.».
وب‌گاه مغان ارس
سوزن
سوزَن گونه‌ای ابزار است که به صورت میله کوچک و باریکی از پولاد ساخته می‌شود. از سوزن برای کارهای گوناگون استفاده می‌شود.
پسوند ن در پایان این واژه همان است که در پایان واژگان نهنبن، انجمن، روزن، میهن، هاون، پرویزن، چمن و واژگان نوساخته تاون و پوشن نیز دیده می‌شود و پسوندی است که با آن اسم و به ویژه اسم ابزار می‌سازند.
سوزن دوزندگی یا سوزن خیاطی معمولاً برای پیوند دادن تکه‌های جامه، پارچه، چرم با برزنت به هم بکار می‌رود. سوزن‌ها همچنین برای زیور و تزئین اجسام بکار می‌روند. کار تزئینی با سوزن، سوزندوزی نام دارد. سوزندوزی یکی از شاخه‌های رودوزی است. یک سر سوزن دوزندگی آن تیز است و سر دیگر آن معمولاً دارای یک سوراخ باز و کشیده‌است که ته سوزن یا «چشم سوزن» نامیده می‌شود. درازای ته سوزن معمولاً میان ۲ تا ۱۰ میلی‌متر است ولی ضخامت یک سوزن دوزندگی معمولاً بیشتر از ۲ میلی‌متر نیست.
رد کردن نخ از چشم سوزن را «نخ کردن سوزن» می‌نامند. رد کردن موقت نخ از لای پارچه به‌وسیله سوزن را «کوک زدن» می‌نامند.
کیف کوچکی که برای نگهداری سوزن و نخ‌های رنگی بکار می‌رود «کیفچه سوزن‌نخ» نام دارد. جعبه‌های کوچکی هم به همین منظور بکار می‌روند به نام «جعبه سوزن‌نخ».
در قدیم به دوزندگان در بازار «سوزنگر» گفته می‌شد. انواع مدرن از سیم فولادی پر کربن ساخته می شوند و برای مقاومت در برابر خوردگی با روکش نیکل یا طلای 18 عیار یا 18k ساخته شده اند. سوزن های گلدوزی با بالاترین کیفیت با دو سوم آلیاژ پلاتین و یک سوم آلیاژ تیتانیوم اندود می شوند. سوزن در قرآن
رقم دودویی
دستگاه اعداد دودویی یا باینری (به انگلیسی: Binary) هر‌ عدد (شماره) را با دو رقم ۰ و ۱ نشان می‌دهند. این نمایش اعداد را نمایش اعداد در مبنای (پایه) دو نیز می‌نامند.
یک عدد در مبنای دو با تعدادی ۰ و ۱ پیاپی نشان داده می‌شود. در رایانه‌ها، اعداد دودویی با دو سطح ولتاژ گوناگون نمایش داده می‌شوند؛ دلیلش آنست که پیاده‌سازی این سامانه توسط دستگاه‌های الکترونیک بسیار ساده‌تر از دیگر سیستم‌های عددی است. مثلاً برای پیاده‌سازی این سیستم ممکن است ولتاژ ۵- به‌عنوان «صفر» در نظر گرفته شود و ولتاژ ۵+ به‌عنوان «یک» (حالت دو قطبی) یا ولتاژ صفر به‌عنوان «صفر» و ولتاژ ۵+ به‌عنوان «یک» (حالت دودویی) در نظر گرفته شود. در دیسک‌های مغناطیسی نیز از نقاط دارای مغناطیس (یک) و بدون آن (صفر) برای نمایش داده‌ها و اعداد استفاده می‌شود.
یکی از روش‌های تبدیل از مبنای ده‌دهی به دودویی تقسیم متوالی بر عدد دو است؛ که طی آن باقی‌مانده‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. تقسیمات را تا صفر شدن خارج‌قسمت انجام می‌دهیم. در نهایت آخرین خارج قسمت و بعد از آن باقی‌مانده‌ها را از آخر به اول کنار همدیگر قرار می‌دهیم. عدد بدست آمده معادل دودویی خواهد بود.
حالا اعداد را از پایین به بالا می خوانیم : 100000
ابتدا ارزش مکانی رقم‌ها را محاسبه نموده بدین طریق که رقم اول از سمت راست در جایگاه formula_1 ورقم دوم در جایگاه formula_2 و… می‌باشند. سپس هر کدام از رقم‌ها را در ارزش مکانیش ضرب کرده و همه را با هم جمع می‌کنیم (جمع در مبنای ده) عدد به دست آمده در مبنای ده و برابر عدد ابتدایی در مبنای دو است.
مثال:
ساده‌ترین عملیات ریاضی در باینری جمع است. جمع دو عدد دودویی تک رقمی نسبتاً ساده است.
برای جمع کردن اعداد چند رقمی، از روشی مثل روش ده بر یک استفاده می‌کنیم و به آن دو بر یک می‌گوییم. یعنی اگر جمع در یکی از ارقام بزرگ‌تر یا مساوی دو شد، به رقم بعدی یک واحد اضافه می‌کنیم.
به این روش حمل کردن نیز می‌گویند. یعنی اگر مقدار یک رقم از عدد مبنا بزرگتر شود، یک یک به رقم بعدی حمل می‌شود. این روش در هر مبنایی (از جمله ۲ و ۱۰) قابل اجراست. همچنین این اعداد مربوط است به اعداد ۳٬۶٬۹ (اشاره به جمله معروف نیکولا تسلا) در این مثال، دو عدد جمع شده ۰۱۱۰۱ (۱۳) و ۱۰۱۱۱ (۲۳) هستند. سطر بالا بیت‌های حمل شده را نشان می‌دهد. در ابتدا در راست‌ترین ستون، نتیجه ۲ است پس جواب در آن رقم صفر می‌شود و یک واحد به رقم بعد حمل می‌شود. در ستون دوم جمع ۱ است و با آن رقم حمل شده جمع ۲ می‌شود. پس به‌طور مشابه نتیجه ۰ و یک واحد به رقم بعد حمل می‌شود. در رقم بعد نتیجه ۳ است، جواب یک و یک واحد هم دو بر یک اتفاق می‌افتد. اگر به همین ترتیب ادامه دهیم، جواب برابر ۳۶ خواهد شد.
ساعت باینری زمان را طبق اصول باینری نشان می‌دهد، ساعت، دقیقه و ثانیه در سه ستون با چهار سطر نشان داده می‌شود، مطابق شکل سطر اول رقم ۱، سطر دوم ۲، سطر سوم ۴، و سطر آخر رقم 8 است، ستون سمت چپ رقم دهگان و ستون سمت راست رقم یکان را نشان می‌دهد که با جمع ارقام هر ستون و جمع‌بندی آن‌ها با هم عدد ساعت، دقیقه و ثانیه به دست می‌آید.
در کامپیوتر هر حرف بسته به نوع ذخیره سازی و زبان 8 یا 16 بیت(هر بیت معادل یک 0 یا 1 است) است.
در ذخیره سازی unicode حروف انگلیسیی به شکل زیر هستند :
bestbinary
خیر (ابهام‌زدایی)
خیر می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
گاراژ
گاراژ یا توقفگاه به معنی جایی سرپوشیده یا دربسته است که برای پارک کردن خودرو، موتورسیکلت یا دیگر وسائط نقلیه بکار می‌رود. بسیاری از خانه‌ها و ساختمان‌ها معمولاً دارای مکانی برای این منظور به نام گاراژ هستند.
واژه گاراژ یک وام‌واژه از زبان فرانسوی است و معنای آن «ایستادن» است. گاراژی که از دوسو باز باشد را یک سایه‌بان خودرو می‌نامند.
سنگ‌چشم خاکستری بزرگ
سنگ‌چشم خاکستری بزرگ یا بادخور نام یک گونه از تیره سنگ‌چشمان است.
سنگ‌چشم خاکستری بزرگ در کوخرد و بخش کوخرد هرمزگان ایران با نام‌های بادخُور یا گَردُه نِیسُو – چنانکه به گویش محلی به این پرنده (گَردُه نِیسُو) می‌گویند – خوانده می‌شود.
این پرنده در حدود ۱۵ تا ۲۰ سانتیمتر طول دارد، پرهای بخش‌های بالائی بدنش قهوه‌ای ودمی تقریباً سیاه دارد. قسمت زیر بدنش مایل به سفید است. خط سیاهی در وسط دارد که قسمتی از سرش را فراگرفته‌است. این پرنده زیبا بیشتر در سوراخ درختان و شکاف کوه‌ها و در طول جویبارها بسر می‌برد. در هنگام وزیدن باد رو به طرف باد می‌ایستد و دهنش را باز می‌کند که باد به درون او برود، بنابراین پرنده (بادخُور) نامیده شده‌است، همچنین و بعلت کوتاه بودن گردنش آن را (گَردُه نِیسُو) نیز نامیده شده‌است.
سنگ‌چشم خاکستری بزرگ معمولاً از راه خوردن حشرات تغذیه می‌کند.
ماده اش از ۴ تا ۶ نخم می‌گذارد، مدت ۲ هفته روی تخم‌ها می‌خوابد سپس جوجه‌ها از تخم بیرون می‌آیند. در بیشه‌های مرطوب، پرچین‌های انبوه لانه می‌سازد و در نزدیکی زمین درون بوته‌های خار و گزنه کاملاً پنهان می‌شود.
باغ زرد
از شمال رودخانه مهران، از جنوب تنب جلالی و سد بز، از مغرب جابر و (پشتخه جابر)، و از سمت مشرق به (پشتخه مدی آباد) و مزاجان محدود می‌گردد.
باغ زرد در دشت جنوبی در بادیه کوخرد و در شمال رودخانه مهران و در زیر تنب جلالی و در شمال سد بز واقع است. نخلستان (علی شاهی) از سمت شمال رودخانه مهران قرار دارد. در زمان بسیار قدیم این منطقه آباد بوده و نخلستان‌های وسیعی داشته که از آب سد بز آبیاری می‌شده‌است. ولی بعلت شکسته شدن سَد بُز در سال ۱۳۰۱ هحری قمری تقریباً تمام نخلها می‌میرند وقمست کمی از نخلهای باغ زرد باقی‌مانده‌است. آثار این سد تاریخی در جنوب باغ زرد و در مشرق تنب جلالی باقی‌مانده‌است و از روزگاران دیرین شاهد رونق و آبادانی این منطقه کشاورزی بوده‌است.
(حاجی جعفر گَپ)، این سد را بنیاد نهاده بودند در سال ۱۱۰۰ هجری قمری و به‌وسیله آن آب دره بست گز به سوی نخلهای باغ زرد برده بودند، این سد از سنگ و ساروج ساخته شده‌است. مردم باغ زرد در زمان قدیم دیواری از سنگ و ساروج در درواه باغ زرد ساخته بودند که آب سَدبُز از آن عبور می‌دادند به سوی نخلها، در این دیوار دهانه‌هایی ایجاد کرده بودند که آن را «چَشک» می‌نامیدند، در موسم باریدن باران آب سدبز پشت این چشک به انبار می‌زدند و وقتی که آب از گِل‌ولای و شل کاملاً تصفیه می‌شد آن وقت دهانه‌های چشک به ترتیب یکی بعد از دیگری باز می‌کردند و آب تصفیه شده به نخلها و بوستان‌ها می‌دادند، آثار این چشک که به (چَشکَ سَدبُز) معروف است هنوز در باغ زرد باقی‌مانده‌است؛ و این نیز یکی از آثارهای باستانی کوخرد به‌شمار می‌آید، گفتاره‌است که همیشه دو جفت گاو نر برای شُومِز (شُخم) آماده بسته بودند، یک جفت از این گاوها تعلق داشته بوده به قبیله آل جعفر و جفت دیگر تعلق داشته بوده به قبیله آل دَهباشی، و در سال دو بار شخم (شومز) به نخلهای شان می‌زدند، یک بار در فصل زمستان، و یک بار در فصل تابستان، وقتی که طوفان زیاد می‌آمد و گرد (شاخه) نخلها می‌شکست بعد از طوفان می‌رفتند و گردهای شکسته شده باطناب می‌بستند به گردهای دیگر که نیفتد تا اینکه آن گردهای شکسته شده در بالای نخل خشک شود، مردم کوخرد اینجوری نخلهای شان دوست داشتند و از آن‌ها حفاظت می‌کردند، می‌گویند در زمان آبادانی سد بز این قدر نخلهای باغ زرد ثمر می‌دادند که تمام بندهای نخلستان باغ زرد از رطب زردی می‌زده و سراسر منطقه باغ زرد از رنگ رطب زرد بوده، بدین جهت این منطقه «باغ زرد» نامیده شده‌است.
بادخور (ابهام‌زدایی)
بادخور در معانی زیر به کار می‌رود:
ویلهلم لیبکنشت
ویلهلم لیبکنشت (۱۹۰۰-۱۸۲۶) انقلابی آلمانی، رفیق و دوست نزدیک مارکس در اتحادیه‌های کمونیست‌ها در دههٔ ۱۸۴۰ و از بنیانگذاران، پیش‌کسوتان و رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
لیبکنشت در گیسن آلمان به دنیا آمد. او پسرکی یتیم بود و توسط خانواده‌ای بزرگ شد که او را به دانشگاه‌های آلمانی فرستادند.
در دوران دانشجویی او شدیداً تحت تأثیر اندیشه‌های سوسیالیستی قرار گرفت. به سال ۱۸۴۶ به سوئیس نقل مکان کرد و همین‌جا بود که او ابتدا به معلمی و سپس به وکالت مشغول شد. در بحبوحهٔ انقلاب ۱۸۴۸ آلمان، لیبکنشت به این کشور بازگشت. او شورش ناموفقی برای تشکیل جمهوری مستقلی در ایالت بادن آلمان رهبری کرد و پس از شکست این حرکت، زندانی شد و هشت ماه در زندان ماند. پس از آزادی‌اش در ۱۸۴۹ لیبکنشت به لندن رفت و ۱۳ سال از عمرش را به نوشتن و تدریس، و همکاری نزدیک با کارل مارکس پرداخت.
به سال ۱۸۶۲، او به برلین مهاجرت کرد و سردبیر روزنامهٔ تندرو «نوردیش آلگماینه زایتونگ» شد. اما مدتی بعد، وقتی متوجه شد که این روزنامه، عملاً، در خدمت منافع دولت‌مردی پروسی، شاهزاده اتو فون بیسمارک، (که برای اتحاد ایالات آلمانی زیر کنترل دولت پروس تلاش می‌کرد) کار می‌کند، از سمت خود استعفا داد.
به سال ۱۸۶۵، او به خاطر مخالفت با رژیم آلمان از پروس اخراج شد.
لیبکنشت به لایپزیگ آلمان رفت و همان‌جا به سازمان‌دهی فعالیت‌های سوسیالیستی ادامه داد و باعث شد که رهبر و نویسندهٔ معروف آلمانی، اوت ببل، به سوسیالیسم گرایش پیدا کند. ببل بعدها از موسسان حزب سوسیال دموکرات آلمان گشت. در سال ۱۸۶۷، لیبکنخت به پارلمان آلمان شمالی (رایشتاگ) راه یافت.
او شدیداً با جنگ فرانسه و پروس(۱۸۷۱-۱۸۷۰)، که تلاشی از سوی بیسمارک برای خلاص شدن از شر نفوذ فرانسه و در نتیجه، تسهیل پروسهٔ اتحاد آلمان بود، مخالف بود. فعالیت‌های ضد جنگ لیبکنشت باعث شد، او در سال ۱۸۷۲ دوباره زندانی شود.
لیبکنشت، پس از این‌که در ۱۸۷۴ از زندان آزاد شد، همهٔ تلاش خود را برای اتحاد همهٔ سوسیالیست‌های آلمان در قالب یک حزب سیاسی به کار بست. هدفی که سال بعد به دست آمد. لیبکنشت بسیاری را حزب سوسیال دموکرات آلمان گرد هم آورد و تا پایان عمر سردبیر ارگان این حزب، "فورورتس"، (به معنی به پیش) بود.
او تا آخرین لحظهٔ عمر، با نظامی‌گری مخالف بود و آخرین دورهٔ زندان خود را در سال ۱۸۹۶ برای مبارزات ضد جنگی گذراند.
نمایه مقاله های مد
انواع پوشاک ، انواع لباس ، انواع پوشش
فرق تیشرت و بلوز و پولوشرت (مخصوص فصل بهار و تابستان) :
تیشرت () پوشاک آستین کوتاه نازک یقه گرد یا یقه هفت در انواع مدلهای ساده و طرح دار با رنگ ویا تکه های پارچه ویا یک جیب تزیینی سمت چپ سینه و همچنین دارای مدلهای گشاد و لانگ نیز هست
بلوز () دقیقا همان تعریف تی شرت نازک ولی آستین بلند و گاهی هم یقه اسکی
پولوشرت () تی شرت نازک یقه دار 2 تا 4 دگمه یا بدون جیب یا با یک جیب معمولا سمت چپ سینه و گاهی هم آستین بلند فرق پلوور و ژاکت (مخصوص فصل پاییز و زمستان) :
پلوور () پوشاک بافتنی آستین بلند جلوبسته است و گاهی هم یقه اسکی
ژاکت () پوشاک بافتنی آستین بلند جلو باز که با دگمه یا زیپ بسته میشه فرق جلیقه و ژیله (مخصوص فصل پاییز و زمستان) :
جلیقه () نام پوشاک ضخیم بدون آستین جلو باز که با دگمه یا زیپ بسته میشه
ژیله () نام پوشاک ضخیم بدون آستین جلوبسته است فرق هودی و سویشرت :
هودی () نام پوشاک آستین بلند کلاه دار با دو جیب در پایین یا بدون جیب در سه مدل جلوبسته و جلو باز که با دگمه یا زیپ بسته میشه. (مخصوص فصل بهار و پاییز و زمستان)
سویشرت () نام پوشاک ضخیم آستین بلند غیر بافتنی با دو جیب در پایین یا بدون جیب در سه مدل جلوبسته و جلو باز که با دگمه یا زیپ بسته میشه. (مخصوص فصل پاییز و زمستان)
جوراب معمولی کامپیوتری دوسیلندر فری سایز سه دگمه
استرچ
تکه دوزی
یقه فروت لباس زیر نیم آستین ساده ملانژ سفید ممتاز سوزن خالی استرچ شورت اسلیپ مایویی پادار باکسر رکابی ساده ملانژ سوزن خالی کبریتی ورزشی استرچ ممتاز آستین حلقه ای ست شلوارک شلوار راحتی دستکش چرمی واتر موتوری ورزشی بدنسازی مایو تریکو کراوات پاپیونجوراب دو ربعی سه ربعی بلند جوراب شلواری فانتزی کامپیوتری ساق شلواری تاپ لباس خواب یک تکه دو تکه سه تکه متفرقه لباس زیر رکابی شورت پادار اسلیپ فانتزی سوتین ست بلوزشلوارک دستکش چرمی استرچ نخی فری سایز ساق شلوار ورزشی بدنسازی مایو کلاه شنا
دوتکه ( بلوز و شلوار )  سه تکه ( بلوز و شلوار و سوئی شرت ) / ( بلوز و شلواز و تاپ ) پیراهن  شلوار بلوز
جوراب
جوراب شلواری پسرانه معمولی کامپیوتری دوسیلندر تی شرت یقه دار سه دگمه استرچ تکه دوزی یقه هفت یقه گرد یقه فروت لباس زیر نیم آستین ساده ملانژ سفید ممتاز سوزن خالی استرچ سه دگمه شورت اسلیپ مایویی پا دار باکسر رکابی ساده ملانژ سوزن خالی کبریتی ورزشی استرچ ممتاز آستین حلقه ای یقه گرد یقه هفت ست شلوارک شلوار راحتی دستکش زیگزاک واتر فانتزی ورزشی بدنسازی مایو تریکو ژاکت ژیله ژاکت سویت شرت کراوات پاپیون متفرقه
شال
با روسری زنانه اشتباه نشود.شال یکی از پوشیدنی‌ها است که بیشتر به دور گردن یا کمر پوشیده می‌شود. کلمهٔ شال در اصل به معنای نوعی پارچهٔ پشمی یا کرکی است که در قدیم در شهرهای کرمان و مشهد و خلخال بافته می‌شده و برای دوختن پالتو و لباس‌های زمستانی از آن استفاده می‌شده است. استفاده از شال در بین دختران جوان نسبت به روسری طرفدار بیشتری دارد چون برای استایل های اسپرت مناسب تر است.
به شالی که بر گردن می‌اندازند، شال‌گردن گفته می‌شود.
شال‌های کشمیری از قدیم معروف بوده‌اند.
زندگی و زمانه مایکل کی
زندگی و زمانه مایکل ک نام کتابی از جان مکسول کوتسیا است.
در سخنرانی اهدای جایزه نوبل به کوتسیا، یکی از اعضای آکادمی سوئد که خود نویسنده است گفت: نوشتن، بیدار کردن نداهای معارض در ضمیر نویسنده است و شهامت برقراری دیالوگ با آنها و رسالت نویسنده در متصور شدن آنچه غیرقابل تصور است خلاصه می‌شود، و این دقیقاً همان کاری است که کوتسیا در زندگی و زمانه مایکل ک می‌کند، آن هم با نثر موجز و سبک شفاف تحسین برانگیزش.
در این رمان که حرف ک یادآور شخصیت جوزف ک کافکاست، حقارت انسان در سیطره نظام اداری رژیم آپارتاید به نمایش گذاشته می‌شود. مایکل حتی لایق آن نیست که نامش به‌طور کامل به زبان بیاید! اما رمان به رؤیای فردی که مایل است خارج از بافت هم‌زیستی متعارف انسان‌ها و به میل خودش زندگی کند و حرمت انسانی اش را محفوظ بدارد شکل می‌بخشد. مایکل یک انسان بکر است که جهان را از دید خاص خودش می‌بیند. با اینکه خشونت تبعیض نژادی را تجربه می‌کند -و کوتسیا در طول رمان حتی یک بار هم اشاره‌ای به رنگ پوست او نمی‌کند- از طریق شکیبایی به آزادگیی دست می‌یابد که هم رژیم آپارتاید و هم نیروهای چریکی را شگفت زده و مبهوت می‌کند؛ زیرا او، در نهایت سادگی، هیچ چیز نمی‌خواهد: نه جنگ و نه انقلاب، نه قدرت و نه پول. مایکل ک فقط کرامت انسانی را می‌خواهد.
«مایکلز، اگر سازش نکنی می‌میری؛ و تصور نکن که فقط تحلیل می‌روی، ضعیف و ضعیف‌تر می‌شوی تا فقط روحت باقی بماند و بتوانی به فلک اثیری پرواز کنی. مرگی که انتخاب کرده‌ای پر از درد و رنج و شرم و افسوس است، و روزهای زیادی را باید متحمل شوی تا رهایی سر برسد. یک روح پاک، به دور از دکترین‌ها و تاریخ، روحی که درونِ تابوتِ سفت و سخت سنگی پر و بال می‌زند و پشت آن ماسک دلقک‌وار نجوا می‌کند…»
او مثل سنگ می‌ماند، یک سنگریزه که از ازل آرام یک گوشه افتاده و سرش به کار خودش بوده‌است.
رضا عباسی
رضا عباسی (درگذشته ۱۰۴۴هـ / ۱۶۳۵ م) مشهورترین نقاش زمان شاه عباس صفوی، استاد بنام خطاطی و مینیاتور و فرزند مولانا علی‌اصغر کاشی است.
مراوده‌های سیاسی و بازرگانی با کشورهای اروپا، در زمان شاه عباس، موجب رواج نقاشی‌های ایتالیایی در بازار اصفهان شده بود. رقابت دربار صفوی با دربار هنرپرور و با شکوه جهانگیر پادشاه گورکانی یا مغولی هند از یک سو و با دربار امپراتوری عثمانی در دیگر سو نیز سبب دیگری برای توجه به هنرمندان در این زمان بود. در این میان آقا رضا نامی سرآمد همه هنرمندان و نقاشان اصفهان گردید. شاه عباس او را به خود منسوب کرد و از آن پس به نام رضا عباسی مشهور شد.
ساختن بناهای متعدد در زمان شاه عباس اول در اصفهان، گونه‌ای تازه از نقاشی را به وجود آورد. پیش از آن در زمان شاه اسماعیل و شاه طهماسب، نقاشان بزرگ چون کمال الدین بهزاد به تصویر کردن کتاب‌های خطی می‌پرداختند. اما در این دوره نقاشی بر روی دیوارها و کشیدن تصاویر بزرگ برای تزیین بناها مرسوم گردید.
رضا عباسی در فاصله سال‌های ۱۶۳۹-۱۶۱۸ پرده‌های نقاشی بسیار آفرید که در آن‌ها به جای انبوه درباریان، تنها صورت یک یا دو آدمی زیبا نقش می‌شد. در این تصویرها رنگ آمیزی لباس و صورت و تزئینات و تجملات صحنه درخششی چشم گیر دارد. اما مهارت رضا عباسی، که بیشتر به نقاشی سیاه قلم تمایل داشت، در تصویر طبیعت و حالات روحی و اخلاقی مردم عادی بود.
از دیگر آثار باقی‌مانده از وی می‌توان به طراحی کاشی‌های سقف و زیر گنبد عظیم مسجد شاه اصفهان اشاره کرد.
یوزف دیتسگن
پیتر یوزف دیتسگن (به آلمانی: "Peter Josef Dietzgen")
(۲۸ فوریه ۱۸۲۸ - ۱۵ آوریل ۱۸۸۸) روزنامه نگار، مارکسیست و فیلسوف سوسیالیست آلمانی بود. دیتسگن در بلنکنبرگ در استان راین در پروس به دنیا آمد. وی نخستین فرزند از پنج فرزند یوهان گوتفرید آنو دیتسگن (۱۸۸۷-۱۷۹۴) و آنا مارگارتا لوکرات (۱۸۸۱-۱۸۰۸) بود. دیتسگن مانند پدرش چرم‌ساز بود و در بنگاه چرم‌سازی خانوادگی خودشان در زیگبورگ برای عمویش کار می کرد. وی که فردی خودآموخته بود، به عنوان یک فیلسوف مستقل نظریهٔ سوسیالیستی، ماتریالیسم دیالکتیک را مستقل از مارکس و انگلس بسط داده بود. آثار او تأثیر عظیمی بر روی ولادیمیر لنین و انقلاب روسیه (۱۹۱۷) گذاشت که امروزه به ندرت بدان اشاره می شود. آثار لودویگ فوئرباخ تأثیر عظیمی بر تئوری های اولیهٔ وی داشته است. وی تنها یک فرزند داشت که اوژن دیتسگن نام داشت.
او، پیش از شناخت مارکس و انگلس، خود اصولی برای ماتریالیسم دیالکتیک پایه ریزی کرده بود، اما پس از دیدن کار این دو نفر، به یکی از طرف‌داران دو آتشهٔ آنان بدل شد. مهم‌ترین و برجسته‌ترین کار او، استفاده از دیالکتیک برای توضیح و تشریح دقیق اپیستمولوژی است.
دیتسگن در حالی که در خانه سیگار می کشید درگذشت. وی که از قدم زدن در پارک لینکلن بازمی گشت، در حال بحث سیاسی پرهیجانی در رابطه با فروپاشی قریب‌الوقوع تولید سرمایه داری بود . وی در وسط جمله در حالی که دستش در هوا مانده بود در اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. وی در گورستان والدهایم آلمانی، در پارک جنگلی در شیکاگو و در فاصلهٔ چند فوت آنسوتر از شهیدان هایمارکت به خاک سپرده شد.
ماهیت کار مغز انسان: مقدمه‌ای بر دیالکتیک، ترجمهٔ آریا سلگی، چاپ اول : ۱۳۹۸، انتشارات سمندر.
ویلیام موریس
ویلیام موریس (مرگ ۱۸۹۶- زاده ۱۸۳۴) طراح پارچه، مترجم، شاعر، هنرمند، و فعال سوسیالیست اهل بریتانیا بود که با جنبش هنر و پیشه شناخته می‌شد. او در احیای هنر طراحی پارچه به عنوان یکی از هنرهای سنتی بریتانیا موثر بود. آثار ادبی او در بنیان‌گذاری ادبیات تخیلی (فانتزی) مدرن تاثیرگذار بود. او همچنین در پذیرفته شدن سوسیالیسم در بریتانیای کبیر اواخر قرن ۱۹ نقشی فعال داشت.
موریس در ۲۴ مارس، ۱۸۳۴ در شهر والثامستو، اسکس، انگلستان به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در دانشگاه آکسفورد ادامه داد و برای مدت کوتاهی، درس معماری خواند. او یکی از مؤسسان «مجلهٔ آکسفورد و کمبریج» به سال ۱۸۵۷ بود. او از بنیانگذاران و اعضای انجمن برداری پیشا رافائلی و اتحادیه سوسیالیستی بود.
وی به نظر مراد فرهادپور نخستین نویسندهٔ گونهٔ خیال‌پردازی است. وی نویسندهٔ کتاب چاه انتهای جهان (۱۸۹۶) است که نخستین داستان خیال‌پردازی (در مفهوم امروزی که جدا از داستان‌های خیالی گذشته و تنیده در زندگی روزمره بود) شمرده می‌شود و بسیاری آن را آتش‌زنهٔ چراغ ادبیات خیال‌پردازی امروزی که بزرگ‌ترین عرصهٔ آن در ادبیات زبان انگلیسی گشوده شده‌است، می‌شناسند. حال آن‌که هم‌دوره‌های او چون ادوارد پلانکت (لرد دانسنی) از داستان‌هایی در سرزمین‌های دور سخن می‌گفتند (که موریس با کتاب خبر از ناکجا نیز این‌گونه نوشت)، اما چاه انتهای جهان اش نخستین رمانی بود که در دنیایی کاملاً خیالی رخ می‌داد، نه اشاره‌ای به سرزمین‌های دوردست، یا آن‌جا که بشر در خیال خود می‌پروراند.
آنتونیو لابریولا
آنتونیو لابریولا (زاده ۲ ژوئیه ۱۸۴۳ - درگذشته ۱۲ فوریه ۱۹۰۴) نظریه‌پرداز مارکسیست و فیلسوف ایتالیایی بود. او که خود هیچگاه در هیچ سازمان سیاسی مارکسیستی فعال نبود تأثیر بسیاری بر نظریه‌پردازان سیاسی ایتالیا در سده ۲۰ از جمله آنتونیو گرامشی از رهبران حزب کمونیست ایتالیا، بندیتو کروچه بنیان‌گذار حزب لیبرال ایتالیا و آمادئو بوردیگا بر جای گذاشت. همچنین لئون تروتسکی سیاستمدار و متفکر مارکسیست به اثرپذیری‌اش از لابریولا اشاره می‌کند.
لابریولا به شدت متأثر از اندیشه‌های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل و یوهان فریدریش هربارت بود. درک او از مارکسیسم کمتر به درک ارتدکس کسانی مانند کارل کائوتسکی شباهت داشت. او مارکسیسم را به صورت مجموعه‌ای از توصیه‌ها برای درک بهتر مصالح انسان می‌فهمید. به نظر او مارکسیسم نقد مفهوم ایدئولوژی است. توصیف او از مارکسیسم به عنوان «فلسفهٔ پراکسیس» بعداً در «دفترهای زندان» گرامشی تکرار شده‌است.
از او آثاری در نقد تئوری‌های هگل، نیچه، بندیتو کروچه، و نوکانتیسم موجود است.
ژول گسد
ژول گسد (۱۸۴۵–۱۹۲۲) سوسیالیست فرانسوی. رهبر بخش مارکسیست جنبش کارگران فرانسه.
فرانتس مرینگ
فرانتس اردمان مرینگ (زاده ۱۸۴۶- درگذشته ۱۹۱۹) مبارز انقلابی، منتقد ادبی، نویسنده و تاریخ‌نویس آلمانی و از رهبران سوسیال دموکرات‌های آلمان بود.
او بعدها به اتحادیهٔ اسپارتاکیست پیوست و از کسانی بود که به تشکیل حزب کمونیست آلمان یاری رساند.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Franz Mehring"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۶).
آگوست پالم
آگوست تئودور پالم (زاده پنجم فوریه ۱۸۴۹ ـ درگذشته ۱۴ مارس ۱۹۲۲)، سوسیالیست سوئدی بود. او فعال و تأثیرگذار در معرفی جنبش سوسیال دموکراسی کارگری در سوئد بود که این جنبش را به سوی اصلاح گرایی راهبری کرد.
او پسر آموزگار مدرسه‌ای در نزدیکی مالمو بود که در ده سالگی یتیم شد و پس از آن برای خیاط شدن تربیت شد. در ۱۸ سالگی سفری آموزشی به دانمارک و آلمان نمود و پس از آن در ۱۸۷۴ به عنوان خیاط در هادرسلِو واقع در شلِسویگ شمالی مستقر شد. در همان سال ۱۸۷۴ با یوآنا لارسون ازدواج کرد.
آنتون پانه‌کک
آنتوآن پانه‌کک (۱۹۶۰ -۱۸۷۳) ستاره‌شناس، نظریه‌پرداز و مبارز کمونیست بود.
بتاریخ ۲ ژانویه ۱۸۷۳ در واسن در هلند به دنیا آمد و بتاریخ ۲۸ آوریل ۱۹۶۰ در واگنینگن در گذشت. او مبارز جبههٔ چپ دوّمین انترناسیونال بود و موضعگیریهایش بیشتر به رزا لوکزامبورگ نزدیک بود. با جنگ جهانی اوّل قویا مخالفت می‌کند و در سال ۱۹۱۹ به سومین انترناسیونال می‌پیوندد که در سال ۱۹۲۱ بعلت چپ رویها و مخالفتهایش یا اقتدارگرایی لنین از آن اخراج می‌شود.
او کمونیست چپ گرایی بود که با استالین از همان اوّل سر سازگاری نداشت و بین استالینیسم و مارکسیسم هیچگونه قرابتی نمی‌دید. اتحاد جماهیر شوروی را نه به عنوان سوسیالیسم که به عنوان سرمایه داری دولتی تعریف می‌کرد. او مثل کارل مارکس و روزا لوکزامبورگ فکر می‌کرد که کمونیسم تنها از یک روند انقلابی باید برخیزد و به تقویت دموکراسی و حذف مالکیت خصوصی روی ابزار تولید بینجامد. در سال ۱۹۳۸ او کتاب «لنین فیلسوف» را تحت نام جعلی جان هارپر John Harperمنتشر می‌کند.
او از مؤسسان حزب کمونیست در هلند و از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان به شمار می‌رود.
گئورگی پلخانف
گئورگی والنتینوویچ پْلِخانف (زاده ۱۸۵۶ – درگذشته ۱۹۱۸) فیلسوف و نظریه‌پرداز مارکسیست روس، بنیان‌گذار جنبش مارکسیستی در روسیه و برای سال‌های متمادی، نماینده و مدافع اصلی آن بود. او همچنین از بنیان‌گذاران حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود و بعد از انشعاب حزب در سال ۱۹۰۳، او از بلشویکها (حزب اکثریت) حمایت کرد، اما همواره سعی در ایجاد اتحاد بین دو حزب داشت.
پلخانف معتقد بود که جوامع بشری به ویژه جامعه روسیه برای پیاده کردن موفقیت‌آمیز مارکسیسم هنوز «نارس» بوده و سرمایه‌داری باید ابتدا رشد کند تا سوسیالیسم ممکن گردد و از همین رو با دولت شوروی مخالف بود. مهم‌ترین آثار او عبارتند از: «آنارشیسم و سوسیالیسم»، «تاریخ از نگاه یکتاشناسان»، «تاریخ ماتریالیسم»، «حقایق منطقی»، «اهمیت مطالعه تاریخ از نظر تحولات اندیشه»، «نقش فرد در تطور تاریخ» و آخرین تألیف او «مسائل اساسی مارکسیسم».پلخانف در طول زندگی خود به‌طور گسترده‌ای در مورد ماتریالیسم تاریخی، تاریخ فلسفه ماتریالیستی، در مورد نقش توده‌ها و فرد در تاریخ نوشت. پلخانف همیشه اصرار داشت که مارکسیسم یک آموزه ماتریالیستی است نه ایدئالیستی و این‌که روسیه باید قبل از سوسیالیست شدن، از یک مرحله توسعه سرمایه‌داری عبور کند. وی همچنین در مورد رابطه پایگاه و روبنا، نقش ایدئولوژی‌ها و نقش هنر در جامعه بشری نوشت. از او به‌عنوان یک متفکر مهم و پیشگام مارکسیستی در چنین مواردی یاد می‌شود. سرانجام پلخانف در سن ۶۱ سالگی در ۳۰ می ۱۹۱۸ براثر بیماری سل در شهر زلنوگورسک، سن‌پترزبورگ درگذشت.
سیلویا پنکهرست
استل سیلویا پنکهرست (زاده ۱۸۸۲ - درگذشته ۱۹۶۰) فعال سیاسی و مبارز کمونیست بریتانیایی بود که برای حقوق زنان و به‌خصوص اعطای حق رای به زنان مبارزه می‌کرد. او دختر املین پنکهرست بود.
دانیل د لئون
دانیل ده لئون (زاده ۱۸۵۲-درگذشته ۱۹۱۴) متفکر و فعال سیاسی مارکسیست و از مهم‌ترین چهره‌های مارکسیستی ایالات متحده آمریکا بود.
عقاید او بسیاری از مارکسیست‌ها را در سراسر جهان (و بخصوص انگلستان) تحت تأثیر قرار داد و بسیاری از مارکسیست‌ها خود را «ده لئونیست» یا «مارکسیست-ده لئونیست» خوانده‌اند.
از او آثاری در زمینهٔ تشریح دقیق چگونگی ساختار جامعهٔ سوسیالیستی به جا مانده‌است.
او اعتقاد داشت که همهٔ صنایع و خدمات باید توسط کارگرانی که در اتحادیه‌های صنعتی سازمان داده شده‌اند، تحت کنترلی دموکراتیک درآیند.
کارل کائوتسکی
کارل یوهان کائوتسکی (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۵۴ - درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۹۳۸) نظریه‌پرداز و فیلسوف مارکسیست آلمانی و از اولین رهبران حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
کائوتسکی سال ۱۸۵۴ در شهر پراگ متولد شد. کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ باعث شد تا او به جنبش سوسیالیسم گرایش پیدا کند. در ۱۸۷۵ به حزب دموکرات اتریش ملحق شد. در دانشگاه وین تاریخ و حقوق خواند و در سال ۱۸۸۰ به زوریخ رفت تا به انتشار نشریه‌های سوسیالیستی بپردازد. او در سال ۱۸۸۳ یعنی سال فوت مارکس نشریه عصر جدید (۱۹۱۷-۱۸۸۳) را انتشار داد که در واقع ارگان مطبوعاتی و نظری حزب سوسیال دموکرات آلمان محسوب می‌شد و نقش مهمی در نشر اندیشه‌های سوسیالیستی در سطح جهان داشته‌است. کائوتسکی در سال‌های پایانی قرن نوزدهم با هدف کاربرد روش‌های مارکسیستی برای تبیین تحولات تاریخی دست به انتشار آثاری زد که باعث شد تا به عنوان چهره اصلی مارکسیسم ارتودوکس شناخته شود.
او از نزدیک‌ترین رفقا و مریدان کارل مارکس و فردریش انگلس بود.
او از کسانی بود که به ایجاد سوسیال دموکراسی در آلمان کمک بسیاری کرد. او از مهم‌ترین و مشهورترین تئوریسین‌های انترناسیونال دوم به شمار می‌آید و پس از درگذشت مارکس و انگلس، یکی از مهم‌ترین نمایندگی‌کنندگان نظرات آن‌هاست.
کائوتسکی پس از جنگ جهانی اول پاسیفیست (صلح‌طلب) شد و از حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌دلیل حمایت از حضور آلمان در جنگ جهانی اول جدا شد.
ارنست بلفورت بکس
ارنِست بلفورت بَکس (به انگلیسی: Ernest Belfort Bax) (۱۹۲۵-۱۸۵۴) سوسیالیست، روزنامه‌نگار و فیلسوف بریتانیایی بود که از افراد اولیه فدراسیون سوسیال دموکرات (SDF) در انگلستان بشمار می‌آید. آثار او برای بسیاری از انگلیسی‌زبان‌ها، از اولین منابع عقاید مارکسیستی و ماتریالیستی به شمار می‌روند.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ernest Belfort Bax»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۶).
هری کوئلش
هنری "هری" کوئلش (۱۹۱۳-۱۸۵۸) از اولین فعالین مارکسیست و بنیان‌گذاران سوسیال دموکراسی در بریتانیا بود.
او در ۳۰ ژانویه ۱۸۵۸ در انگلستان به دنیا آمد و در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۳ درگذشت.
Wikipedia contributors، "Harry Quelch،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Harry_Quelch&oldid=150192916 (accessed January ۵، ۲۰۰۸).
جان دزموند برنال
جان دزموند برنال (زاده ۱۰ مه ۱۹۰۱ - درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۱) دانشمند ایرلندی‌تبار و از پیشگامان بلورشناسی با اشعه ایکس بود. او همچنین فعال سیاسی و عضو حزب کمونیست بریتانیا بود.
اثر چهار جلدی او بنام "علم در تاریخ" (Science in History) در مورد تاریخ علم از منظر مارکسیستی، در ۱۹۵۴ منتشر شد. این کتاب به فارسی ترجمه شده‌است.
مکس ایستمن
مکس فورستر ایستمن (زاده ۴ ژانویه ۱۸۸۳ – درگذشته ۲۵ مارس ۱۹۶۹)، نویسنده و ویراستار سوسیالیست آمریکایی، بود که عمدهٔ کارش در زمینهٔ ادبیات رادیکال سیاسی است.
وی ابتدا شدیداً طرفدار لئون تروتسکی، انقلابی و تئوریسین بلشویک، بود و واقعیت اینست که بیش‌تر شهرت او هم به عنوان نویسنده‌ای چپ‌گراست، اما او در اوایل دههٔ ۴۰ شدیداً به عقاید قبلی خودش در مورد کمونیسم و سوسیالیسم پشت پا زد و با نوشتن مطالب بسیاری علیه کمونیسم، عملاً به یک آنتی کمونیست مبدل شد. او حتی از مک‌کارتیسم هم پشتیبانی می‌کرد.
ایست‌من، در کانان‌دیاگوئا، نیویورک، آمریکا، به دنیا آمد و در کالج ویلیامز و دانش‌گاه کلمبیا، درس خواند.
در سال ۱۹۱۲، او سردبیر نشریهٔ انقلابی "توده‌ها" شد و تا سال ۱۹۱۷ در این سمت باقی‌ماند. در این سال بود که این نشریه، به علت مخالف با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول، توسط دولت، توقیف شد.
ایستمن، بعدها، نشریهٔ جدیدی با همان مضمون، راه انداخت و آن را "آزادی‌بخش" نام گذارد. او از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ سردبیر "آزادی‌بخش" بود.
او در سفری به اتحاد شوروی، بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴، به دیدار بسیاری از ره‌بران شوروی رفت و مخالف سیاست‌های شوروی شد.
از آثار متعدد او، مهم‌ترین اثرش را می‌توان "از وقتی که لنین مرد"(۱۹۲۵) نامید. این اثر که یک سال پس از مرگ لنین انتشار یافت، نامه‌ای از ولادیمیر لنین را افشا کرد که در آن لنین هشدار داده بود که جوزف استالین، که در آن زمان دبیر اول حزب کمونیست بود، نباید پس از لنین، ره‌بر حزب و شوروی شود.
او همچنین مترجم تاریخ انقلاب روسیه (۳ جلد،۱۹۳۲) و انقلابی که به آن خیانت شد (۱۹۳۷) آثار لئون تروتسکی به انگلیسی بود.لذت زندگی (۱۹۴۸) (خودزندگی‌نامه)*
تاریخ انقلاب روسیه*(لئون تروتسکی،۳ جلد،۱۹۳۲)
انقلابی که به آن خیانت شد*(لئون تروتسکی،۱۹۳۷)
یوجین دبز
یوجین ویکتور دبز (۱۸۵۵ - ۱۹۲۶) رهبر سندیکایی آمریکایی، از اعضای مؤسس کارگران صنعتی جهان، و کاندید پنج بارهٔ حزب سوسیالیست آمریکا برای رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. دبز از طریق نامزدی برای ریاست جمهوری، و نیز کارش با جنبش‌های کارگری نهایتاً بدل به یکی از شناخته شده‌ترین سوسیالیست‌هایی شد که در آمریکا زندگی کرده‌اند.
دبز در ابتدا عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا بود و به عنوان یک دمکرات در ۱۸۸۴ به مجمع عمومی ایندیانا انتخاب شد. او نقشی کلیدی در سندیکای راه آهن آمریکا، یکی از نخستین سندیکاهای صنعتی کشور داشت. دبز پس از به راه انداختن اعتصابی در راه آهن که منجر به فراخوانی ارتش آمریکا از سوی رئیس جمهور گروور کلیولند شد، به زندان افتاد. در زندان، او آثار گوناگون نظریهٔ سوسیالیستی را مطالعه کرد و شش ماه بعد به یک پیروی جنبش انترناسیونال سوسیالیست بدل شد. دبز یکی از اعضای مؤسس سوسیال دمکراسی آمریکا (۱۸۹۷), حزب سوسیال دموکرات (ایالات متحده آمریکا) (۱۸۹۸), و حزب سوسیالیست آمریکا (۱۹۰۱) بود.
او به عنوان کاندید سوسیالیست پنج بار در سال‌های ۱۹۰۰ (با کسب ۰٫۶۳٪ رأی مردمی), ۱۹۰۴ (۲٫۹۸٪), ۱۹۰۸ (۲٫۸۳٪), ۱۹۱۲ (۵٫۹۹٪), و ۱۹۲۰ (۳٫۴۱٪), رقابت کرد که دفعهٔ آخر آن از درون سلول زندان رقابت کرد و حدود یک میلیون رای آورد.
دبز به خاطر بیانش مشهور بود و سخنرانی او در محکومیت مشارکت آمریکا در جنگ جهانی اول در زمان ریاست جمهوری وودرو ویلسون منجر به دستگیری دوبارهٔ او در سال ۱۹۱۸ شد. او تحت قانون جاسوسی ۱۹۱۷ محکوم به ده سال زندان شد. رئیس جمهور وارن جی. هاردینگ در ۱۹۲۱ محکومیت او را بخشید. دبز در سال ۱۹۲۶ درگذشت.
کلارا زتکین
کلارا زتکین (زاده ۵ ژوئیه ۱۸۵۷ – درگذشته ۲۰ ژوئن ۱۹۳۳)، مبارز نظریه‌پرداز کمونیست و سوسیالیست حقوق زنان، از رهبران جنبش بین‌المللی زنان بود.
زتکین از اعضای هیئت رئیسهٔ حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
او از رفقای قدیمی رزا لوکزامبورگ بود و در تشکیل فراکسیون اسپارتاکیست‌ها و حزب کمونیست آلمان ۱۹۱۸، کمک‌های بسیاری به او کرد. زتکین از حکومت شوروی پشتیبانی می‌کرد.
کلارا زتکین مسئله زنان را با دیدگاه فمینیسم مارکسیستی نگریسته و مانند فردریش انگلس و آگوست ببل رهایی زنان را در مشارکت زنان در امر تولید، و در گرو سرنگونی نظام سرمایه‌داری عنوان می‌کند.
زتکین یکی از بنیانگذاران هشت مارس به عنوان روز جهانی زن است.
هرمان گورتر
هرمان گورتر (زاده ۲۶ نوامبر ۱۸۶۴ در Wormerveer - درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۷ در بروکسل) شاعر و مبارز سوسیالیست هلندی و از مخالفان جنگ جهانی اول بود.
او به دلیل داشتن گرایش های کمونیسم چپ از حزب کمونیست اخراج شد و یکی از بنیانگذاران حزب کارگران کمونیست آلمان شد.
جیمز کانلی
جیمز کانلی (زاده ۱۸۶۸ - درگذشته ۱۹۱۶) مبارز و فعال سیاسی سوسیالیست ایرلندی، از بنیان‌گذاران حزب جمهوری‌خواه سوسیالیست ایرلند در ۱۸۹۶ بود.
او مدتی به عنوان دبیر اول "اتحادیهٔ کارگران عمومی و حمل و نقل" فعالیت می‌کرد.
او بخاطر نقش کلیدی‌اش در قیام عید پاک، اعدام شد.
جیمز کانلی، از محبوب‌ترین چهره‌ها نزد مبارزان ایرلندی است و اشعار و ترانه‌های بسیاری در وصفش سروده شده‌است.
در دوبلین مجسمه‌ای از او مقابل «تالار آزادی»، دفتر اتحادیه کارگری سیپتو نصب شده‌است.
نادژدا کروپسکایا
نادژدا کنستانتیونوا کروپسکایا (زاده – درگذشته ۲۷ فوریه ۱۹۳۹) چهره انقلابی، نویسنده، آموزگار روسی، و همسر ولادیمیر لنین (۱۸۹۸–۱۹۲۴) بود.
نادژدا کروپسکایا در یک خانواده طبقه فرادست ولی فقیر در سال ۱۸۶۹ در سنت پترزبورگ به دنیا آمد. پدرش کنستانتین ایگناتویچ کروپسکی (۱۸۳۷–۱۸۹۷) نجیب‌زاده و افسر ارتش امپراتوری روسیه و مادرش الیزابت واسیلیونا تیستروفا (۱۸۳۶–۱۹۱۵) آموزگار بود و او هم نخست حرفه مادرش را داشت و به کارگران خواندن و نوشتن می‌آموخت. در سال ۱۸۹۴ با حقوق‌دان جوان ولادیمیر لنین ملاقات نمود و از همان دم همراه او به فعالیت سیاسی در گروه‌های مارکسیستی پرداخت. در اکتبر ۱۸۹۶ به اتهام «اخلال علیه حکومت» به دو سال زندان محکوم، ولی پس از گذراندن شش ماه آن، به سیبری نزد لنین تبعید شد و همان‌جا با او ازدواج کرد و از آن پس همواره در ویرایش آثار لنین نقش اول را داشت. او بر خلاف لنین سخت به ادبیات علاقه داشت و سازگار با شغل و تحصیلش به امور پرورشی می‌پرداخت و در این زمینه تئوری «پرورش پولیتکنیکی» را پیش کشید که یک شیوه تحصیلی آمریکایی و روشی مانند کار و دانش یعنی «سازگارسازی کار مغزی و دستی و همکاری مدرسه‌ها با کارخانه‌ها» بود. ۳۰ ساله بود که با لنین به سوئیس، آلمان، انگلستان و لهستان رفت و از آنجا که زبان‌های آلمانی، فرانسوی، انگلیسی و لهستانی می‌دانست، یک تنه به کارهای نوشتاری سازماندهی جنبشی که لنین در تبعید به راه انداخته بود می‌رسید. ۴۷ ساله بود که با لنین به روسیه بازگشت و «از پشت صحنه» در استقرار رژیم سوسیالیستی نقش تعیین‌کننده داشت. او با اینکه همیشه با لنین و حزب کمونیست هم‌نظر نبود، اما هرگز مخالفت خود را صریح بیان نکرد. لنین در تبعید با اینِس آرمان، دختر زیبایی از یک خانواده توانگر فرانسوی آشنا و یار شده بود. نادژدا پیشنهاد کرد که با آن زن ازدواج کند، اما لنین رابطه سه‌نفره را ترجیح داد و نادژدا هم بر این کار گردن نهاد. در خاطراتش می‌نویسد: از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر آموزش و پرورش اتحاد شوروی خدمت نمود. نادژدا کنستانتینوونا کروپسکایا در ۲۷ فوریه ۱۹۳۹ در ۷۰ سالگی در مسکو پایتخت اتحاد شوروی درگذشت.
او در سال ۱۸۹۸ با ولادیمیر لنین ازدواج نمود و تا آخرین لحظات زندگی لنین با او ماند. او در ۱۹۰۱، هنگام انتشار ایسکرا، دبیر هیئت تحریریهٔ آن بود. کروپسکایا نقش مؤثری در به رسمیت شناخته شدن روز جهانی زن در روسیه داشت.
نادژدا کروپسکایا خاطرات خود را با لنین به نگارش درآمورده و منتشر کرده‌است. این خاطرات مربوط به سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۹۱۷ یعنی از زمان نخستین دیدار آن‌ها تا زمان انقلاب اکتبر هستند. کتابخاطرات نادژدا کروپسکایا به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است.
الکساندرا کولونتای
الکساندرا میخای‌لوونا کولونتای (زاده ۱۸۷۲ - درگذشته ۱۹۵۲) انقلابی بلشویک، مبارز حقوق زنان و سیاست‌مدار شوروی و عضو کابینه دولتی بود که بعدها به اولین سفیر زن در جهان بدل گشت.
او با کنترل اتحادیه‌های کارگری توسط حزب مخالف بود و به سندیکاگری اعتقاد داشت.
او از طرف‌داران عشق آزاد بود و از او، مطالب بسیاری در مورد مسائل زنان و دیگر مسائل اجتماعی به جا مانده‌است.
بازخوانی این مطالب در دهه‌های هفتاد و هشت، در غرب، باعث شد کولونتای را به عنوان چهره‌ای در مبارزه برای آزادی و رهایی زنان و انقلاب جنسی، بشناسند.
الکساندرا، به سال ۱۸۷۲ در سن‌پترزبورگ، از پدری که ژنرالی در ارتش سلطنتی روسیه بود، به دنیا آمد.
در ۱۸۹۸، او در شورشی علیه خانوادهٔ مرفه و شوهرش، که افسر ارتش بود (ولادیمر کولونتای)، به زوریخ، سوییس گریخت و همان‌جا بود که شروع به مطالعهٔ اقتصادیات مارکسیستی کرد.
او همان‌سال به روسیه بازگشت و به فعالیت‌های سیاسی زیرزمینی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه پیوست.
در همین حین، او از شوهرش طلاق گرفت و قیمومیت پسرشان، میشا، را نیز به عهده گرفت.
در سال ۱۹۰۸، او برای فرار از دست پلیس سلطنتی، مجدداً به خارج گریخت.
او که ابتدا به طرف منشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه پیوسته بود، در سال ۱۹۱۵ به بلشویک‌ها پیوست و تا ۱۹۱۷، دیگر به یکی از بالاترین زنان حزب بدل گشته بود.
بعد از انقلاب ۱۹۱۷ و قدرت‌گیری بلشویک‌ها، کولونتای اولین کمیسر رفاه اجتماعی در دولت جدید بود. او در این پست، تغییرات بسیاری ایجاد کرد و قوانین اجتماعی بسیاری در زمینهٔ ازدواج، طلاق و مراقبت از فرزندان، تصویب کرد. او، به هم‌راه فمینیست پاریسی‌تبار، اینسا آرماند، خواستار بخشی ویژهٔ زنان درون حزب کمونیست روسیه، بود.
تأسیس این بخش، بالاخره در سال ۱۹۱۹ اتفاق افتاد و «ژنوتدل» شروع به کار کرد. الکساندرا از ۱۹۲۰ ره‌بر ژنوتدل بود و در این مدت، پروژه‌های متعددی برای پیش‌رفت شرایط زنان را اجرا کرد. او در این مدت، مقالات زیادی در مورد انواع جدید رفتار جنسی و روابط خانوادگی نوشت.
در سال ۱۹۲۱، او در انتقاد به رشد فساد اداری و اتوریته‌طلبی، به گروه اپوزیسیون کارگری درون حزب کمونیست پیوست.
رهبران حزب، در سال ۱۹۲۲، او را به عنوان مأمور دیپلماتیک به نروژ فرستادند، اما این مأموریت، به زعم عده‌ای، در واقع نوعی تبعید سیاسی بود که باعث می‌شد کولونتای نقش مهمی در روابط داخلی شوروی بازی نکند.
به سال ۱۹۲۶، او سفیر شوروی در مکزیک گشت و سپس از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰، سفیر شوروی در نروژ و سپس از ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۵، در سوئد.
این پست‌ها باعث شد، نام او در تاریخ، به عنوان اولین سفیر زن، ثبت شود.
الکساندرا، پس از بازنشستگی، آخرین سال‌های عمر را در مسکو گذراند.
در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی، بیرون از اتحاد شوروی، نظرات بسیاری به کولونتای به عنوان تئوریسین آزادی زنان و انقلاب جنسی جلب شد.
گریگوری زینوویف
گریگوری یوسویچ زینوویف (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۸۸۳ – درگذشته ۲۵ اوت ۱۹۳۶)، کمونیست روسی و از انقلابیون بلشویک و بعدها از سیاست‌مداران دولت شوروی بود.
زینوویف، پس از مرگ لنین، به هم‌راه کامنف، علیه تروتسکی، به استالین پیوست و از اصلی‌ترین باعثان و بانیان بیرون کردن تروتسکی از حزب و قدرت‌گیری استالین شد.
بعدها، و پس از قدرت‌گیری بی حد و حصر استالین، زینوویف با تروتسکی علیه او متحد شد.
اما این، بسیار دیر بود و او که خود از مهم‌ترین عوامل به قدرت رسیدن ژوزف استالین بود، به دستور وی در پاکسازی بزرگ اعدام شد.
از زینوویف آثاری در زمینهٔ تاریخ حزب، برجا مانده‌است.
اریک فروم
اریش فروم (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۰۰ – درگذشته ۱۸ مارس ۱۹۸۰) روان‌کاو، جامعه‌شناس آمریکایی-آلمانی‌تبار، روان‌شناس اجتماعی بلندآوازهٔ مکتب فرانکفورت و همچنین یک سوسیال دموکرات و از برجسته‌ترین فیلسوفان مکتب اومانیستی است. او در آثارش کوشید تا ارتباط متقابل روان‌شناسی و جامعه را شرح دهد و معتقد بود که با به‌کار بستن اصول روانکاوی، به عنوان علاج مشکلات و بیماری‌های فرهنگیِ بشر، راهی به سوی تحقّق یک «جامعهٔ معقول» و متعادل از لحاظ روانی خواهد یافت.
اریش فروم در فرانکفورت آم ماین آلمان به دنیا آمد. تحصیلات خود را در دانشگاه‌های هیدلبرگ و مونیخ و انستیتو روانکاوی برلین ادامه داد. بعد از ظهور نازیسم در آلمان به ژنو رفت و سرانجام در سال ۱۹۳۴ به آمریکا مهاجرت کرد و تابعیت این کشور را پذیرفت و در دانشگاه کلمبیای نیویورک مشغول به فعالیت شد، سپس به مکزیک رفت و در دانشگاه مستقل ملی مکزیک کرسی روانکاوی را تأسیس کرد. وی در انتهای عمر خویش به سوئیس بازگشت و در ۱۹۸۰ درگذشت.
اریش فروم ابتدا ادیان را به ادیان خودکامه و انسان‌گرا تقسیم می‌کند و بعد از توضیح هریک به سراغ منشأ دین می‌رود و اشاره می‌کند که وجود دو نیاز عمده در انسان‌ها، باعث پدید آمدن گرایش بشر به دین شده‌است، که عبارت اند از: از طرف دیگر، ادیان دیکتاتور، چون احکام بیش‌تری دارند، این دو نیاز را بهتر و به خوبی تأمین می‌کنند؛ ولی ادیانِ انسان‌گرا گرچه به حق هستند، امّا در برابر ادیان دیکتاتور و خودکامه رونقی ندارند. در یک‌کلام، فروم ابراز می‌دارد که دین خاستگاه اجتماعی دارد، زیرا دین به انسان‌ها دید مشترک و حسّ تعلّق خاطر مشترک می‌دهد و هر اجتماعی به این دو عامل نیاز دارد؛ لذا دین در خدمت نیازهای جامعه است و برای تأمین بخشی از نیازهای انسان پدیدار شده‌است.
ویکتور سرژ
ویکتور سرژ (۱۹۴۷–۱۸۹۰) از انقلابیون بلشویک، نویسنده، شاعر و مورخ روسی بود.
ویکتور سرژ، ابتدا آنارشیست بود، اما بعدها به حزب کمونیست روسیه پیوست. او به عنوان نمایندهٔ کمینترن در آلمان، شورش ناموفقی را در ۱۹۲۳ سازمان داد.
او در همین سال به «اپوزیسیون چپ» پیوست و در سال ۱۹۲۸ از حزب اخراج شد و مدت کوتاهی را در زندان گذراند.
سرژ در ۱۹۳۳ تبعید شد.
ویکتور سرژ کتاب «نیمه شب قرن» خود را به «آندرو نین» و دیگر رهبران حزب اتحاد مارکسیستی کارگران اسپانیا که جان خود را از دست دادند تقدیم کرده‌است.
پیتر سجویک
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۴ اکتبر ۲۰۰۶.
لو کامنف
لئو بوریسوویچ کامنف (یا لئون کامانف) (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۸۸۳ در مسکو – درگذشته ۲۵ اوت ۱۹۳۶ در مسکو) انقلابی بلشویک و از برجسته‌ترین سیاست‌مداران اتحاد جماهیر شوروی بود.
او مدت کوتاهی در ۱۹۱۷ رهبر صوری دولت شوروی بود و در سال ۱۹۱۹ از اعضای مؤسس دفتر سیاسی حزب بلشویک بود و در سال‌های ۱۹۲۳ و ۲۴ رئیس دفتر سیاسی این حزب بود.
او همچنین سابقاً از مؤسسان حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود.
کامنف، پس از مرگ لنین، ابتدا به پشتیبانی استالین پرداخت و به هم‌راه گریگوری زینوویف، دیگر انقلابی بلشویک، باعث به قدرت رسیدن وی شد.
پس از قدرت‌گیری بی حد و حساب استالین، کامنف و زینوویف، علیه استالین، به تروتسکی پیوستند.
کامنف زندانی شد و به جرم طراحی نقشهٔ قتل استالین، محاکمه و توسط کمیساریای خلق در امور داخلی اعدام شد.
ژولیوس مارتوف
ژولیوس مارتوف (۱۸۷۳–۱۹۲۳) با نام اصلی ، سیاست‌مدار و انقلابی اهل روسیه و رهبر منشویکها در حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود.
او ابتدا از نزدیکان لنین بود ولی در سال ۱۹۰۳ میلادی، با لنین اختلافاتی پیدا کرد. سپس او به یکی از رهبران منشویک‌ها تبدیل شد.
مارتوف، در یک خانواده یهودی روسی از طبقهٔ متوسط، در جایی که اکنون بخشی از استانبول ترکیه است، به دنیا آمد.
او تنها چهار سال داشت که به شهر اودسا که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، مهاجرت کرد.
او در نوجوانی، در فعالیت‌های سیاسی و انقلابی فعال بود و هنوز بیست ساله نشده بود که عضو یک گروه سوسیالیست یهودی، به نام بوند (اتحادیه کارگران یهود)، شد.
جان مک‌لین
جان مک‌لین (۱۹۲۳–۱۸۷۹) معلم مدرسهٔ اسکاتلندی، و مدرس آثار مارکسیستی و کنسول شوروی در اسکاتلند بود.
معروف است که به یمن او، بسیاری از دانش‌آموزان او به فعالان سیاسی بدل می‌شدند.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶.
ناتالیا سدوا تروتسکی
ناتالیا سدوا تروتسکی (زادهٔ ۵ آوریل ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۶۲)، مبارز و انقلابی روس، همسر لئون تروتسکی، تئوریسین و انقلابی بلشویک بود.
او، قبل از انقلاب، به همراه لنین و تروتسکی در نشریهٔ بلشویک ایسکرا، کار می‌کرد.
Wikipedia contributors, "Natalia Sedova," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Natalia_Sedova&oldid=250854201 (accessed November 15, 2008).
لوئیس بریانت
لوئیس بریانت (زاده ۱۸۸۵ - درگذشته ۱۹۳۶) نویسنده و انقلابی آمریکایی از پشتیبانان حکومت شوروی بود.
او از تاریخ نویسان انقلاب اکتبر بود و در آمریکا برای جلوگیری از تهاجم آمریکا به شوروی تلاش می‌کرد.
لوییس بریانت، همسر جان رید، انقلابی و روزنامه‌نگار آمریکایی، بود.
آمادئو بوردیگا
آمادئو بوردیگا (زادهٔ ۱۸۸۹ میلادی - درگذشتهٔ ۱۹۷۰ میلادی). مارکسیست ایتالیایی، از نظریه‌پردازهای کمونیسم و از رهبران کمینترن بود. او که از رهبران حزب کمونیست ایتالیا به شمار می‌رفت در ۱۹۳۰ و به اتهام گرایش به تروتسکیسم از این حزب اخراج شد.
معروف است که او از معدود کسانی بود که چهره به چهره مقابل جوزف استالین ایستاد و به او گفت که به انقلاب خیانت کرده‌است اما به دست او کشته نشد. او از جمله کسانی بود که از کمینترن اخراج شد و بعدها حزب مارکسیست مستقلی را در ایتالیا رهبری کرد. وی در کنار کسانی چون گورتر، پانکوک، زینوویف، بلا کون و ماتیاس راکوسی به جناح چپ کمینترن تعلق داشت.
در ماه آوریل ۱۹۲۰ کارگران فلزکارِ شهر تورین، مقر کارخانجات شرکت اتوموبیل سازی فیات برای حفظِ «شورای کارخانه» دست به اعتصاب زدند. موج اعتصابات به‌سرعت سراسر منطقهٔ شمال ایتالیا و صنعتی‌ترین منطقهٔ کشور را فراگرفت. کارگران پس از مدت‌ها ایستادگی در برابر توطئه‌های صاحبان صنایع برای بستن کارخانجات، و درگیری با پلیس و ارتش، کارخانه‌ها را تسخیر کردند، و تولید و اداره‌ی امور صنایع را برای مدت کوتاهی تحت کنترل گرفتند. آنارشیست‌ها و سندیکالیست‌های رادیکال هم با مواضع متفاوت و مشروطِ خود از شوراها پشتیبانی می‌کردند و در آن‌ها فعال بودند. اما متفکرین جناح چپ حزب سوسیالیست، ازجمله آمادئو بوردیگا (با دیدگاه بلشویکی)، برخورد انتقادی به شوراها و نظرات گرامشی داشتند. بوردیگا بدون آنکه با شورا‌ها مخالف باشد، بر نکتهٔ بسیار مهمی تأکید می‌کرد. او و پیروانش بر این عقیده بودند که "مادام که سرمایه‌داری برقرار است،" فعالیت شورا‌ها به‌ناچار محدود به فعالیت‌های نوعِ اتحادیه‌ای (مقاومت و اصلاحات) خواهد بود. وی، در اوج مبارزات کارگری در ۱۹۲۰ در مقاله‌ای با عنوانِ طعنه‌آمیزِ «تسخیرِ قدرت یا تسخیرِ کارخانه» نوشت که «کنترل امور داخلیِ کارخانه "تنها بعد از آن که" قدرت سیاسی به‌دستِ پرولتاریا افتاده، می‌تواند حائز اهمیتِ انقلابی و تصاحبی باشد.» او اضافه کرد که «کارخانه توسط طبقهٔ کارگر – و نه فقط‌ توسط نیروی کاری که در آن کارخانه کار می‌کند – و آن هم در "زمانی که طبقهٔ کارگر در کلیتِ خود قدرت سیاسی را کسب کرده،" تسخیر خواهد شد.» این نکته یکی از کلیدی ترین مباحث نظری «کنترل کارگری» در نظام سرمایه‌داری و غیر عملی بودن آن قبل از گذار به سوسیالیسم را درست یک قرن پیش مطرح می‌ساخت. گرامشی که همراه با دیگر همکاران نشریه «نظم نوین» سخت تحت تاثیر شوراها بود، این نهادها را وسیله‌ای برای کسب قدرت سیاسی و بخشی از «قدرت دوگانه» می‌دانست. جناح چپ حزب سوسیالیست به‌رهبری آمادئو بوردیگا خواستار تصفیه حزب از رفرمیست‌ها و تلاش برای استقرار یک حکومت شورایی بود و اعتقاد داشت که شوراهای کارخانه در غیاب حکومت شورایی به‌یک نهاد اصلاحی و سازشکار تبدیل می‌شود. کمینترن هم از راه دور خواستار یک انقلاب شورائی بود.
در نوامبر ۱۹۱۷، رهبران جناح انقلابی-سرسخت حزب سوسیالیست ایتالیا برای گردهم‌آیی مخفی در فلورانس فراخوان دادند تا به بحث در مورد «جهت‌گیری آتی حزب ما» بپردازند. در این نشست آمادئو بوردیگا که باور به ضرورت عمل ستیزه‌جویانه داشت، با گرامشی و دیگران متحد شد. نشست با تأیید مجدد اصول انترناسیونالیسم انقلابی و مخالفت با جنگ به پایان رسید اما بدون هرگونه راهنمای عملی برای آنچه باید کرد. جناح چپ حزب سوسیالیست ایتالیا نهایتاً در سال ۱۹۲۱ به رهبری آمادیو بوردیگا (جناج چپ) آنتونیو گرامشی (جناح میانه) و پالمیرو تولیاتتی (جناح راست) از حزب سوسیالیست منشعب شده و حزب کمونیست ایتالیا را بنیان گذاشت.
جان رید
جان سیلاس رید (زاده اکتبر ۲۲ ۱۸۸۷ – درگذشته ۱۷ اکتبر، ۱۹۲۰) شاعر، روزنامه‌نگار و انقلابی کمونیست آمریکایی و همچنین از پشتیبانان بلشویکها و حکومت شوروی و از طرفداران ولادیمیر لنین بود.
رید، از تاریخ‌نویسان مهم انقلاب اکتبر بود و کتاب معروفش در گزارش این انقلاب، ده روزی که دنیا را تکان داد، شاید معروفترین کتابی است که در مورد انقلاب اکتبر نوشته شده‌است.
همسر او، لوییس بریانت، نیز نویسنده‌ای مارکسیست و بلشویک بود که او نیز از تاریخ‌نویسان انقلاب به‌شمار می‌رود.
فیلم سرخ‌ها اثر وارن بتی بر پایه زندگی جان رید و فعالیت او در انقلاب روسیه است.یکی از منابع: ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۰ اکتبر ۲۰۰۶.
جیمز کانن
جیمز پَتریک کانن سیاستمدار چپگرای اهل آمریکا و از بنیان‌گذاران حزب کمونیست آمریکا بود.
در دههٔ ۲۰، او تمایلات تروتسکیستی پیدا کرد و به هم‌راه سایر تروتسکیست‌ها، حزب کارگران سوسیالیست آمریکا را بنیان‌گذاری کرد.
شهرت او بخاطر طرح دفاعیاتش از سوسیالیسم در دادگاهی است که در آن نماینده دولت فدرال ایالات متحده آمریکا، او و ۱۸ تن از رهبران حزب و اتحادیه‌های کارگری آمریکا را به جرم توطئه و توسل به خشونت برای سرنگونی دولت آمریکا متهم می‌کند. بخشی از این اتهامات مربوط به آینده می‌شود. یعنی زمانی که متهمین توانسته باشند قدرت حکومتی را به دست گرفته باشند.
گرچه متهمین به زندان محکوم می‌شوند، اما موفق می‌شوند از غیرقانونی شدن حزب و مبارزاتشان جلوگیری کنند.
آندرو نین
آندرو نین پرز (زاده ۱۸۹۲ - درگذشته ۱۹۳۷) انقلابی کاتالان اسپانیایی و از بنیان‌گذاران حزب کارگری اتحاد مارکسیستی بود.
سی. ال. آر. جیمز
سیریل لیونل رابرت جیمز (زاده ۴ ژانویه ۱۹۰۱ - درگذشته ۱۹ مه ۱۹۸۹)، نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، منتقد ادبی، رهبر جنبش‌های آفریقایی، تاریخ‌نویس ورزشی و نظریهپرداز سیاسی آفرو-کریبین (دورگهٔ آفریقایی و کارائیبی) بود.
او بر اهمیت کارگران غیر سفیدپوست برای جنبش‌های انقلابی تأکید داشت و دهه‌ها پیش از آغاز جنبش حقوق مدنی، این اهمیت را تشریح کرده‌است.
جیمز، که به «سی.ال.آر. جیمز» معروف است، در ۴ ژانویه ۱۹۰۱ در جزیرهٔ ترینیداد، که در آن زمان مستعمرهٔ بریتانیا بود، به دنیا آمد. پدرش معلم مدرسه بود و مادرش، زنی تحصیل‌کرده که بعدها او در موردش نوشت: «یکی از خستگی‌ناپذیرترین کتاب‌خوانانی که تابحال دیده‌ام.» خانهٔ آن‌ها دقیقاً کنار یک زمین کریکت محلی بود و از ایام کودکی، جیمز دو تا از لذت‌های مادام‌العمرش را با خود داشت: کریکت و مطالعه.
جیمز، در سن ۹ سالگی، برندهٔ بورس تحصیلی خارج از جزیره شد، اما ترجیح داد از این موقعیت چشم‌پوشی کند (به عقیدهٔ بسیاری، به خاطر کریکت).