hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
آلبرشت دورر
آلبرشت دورر (؛ زادهٔ ۲۱ مه ۱۴۷۱ – درگذشتهٔ ۶ آوریل ۱۵۲۸) نقاش، حکاک و ریاضی‌دان آلمانی دوره نوزائی است. بزرگ‌ترین گراورساز عصر خویش بود و با حکاکی روی چوب و فلزات آثار بی‌همتایی آفرید که در سراسر مغرب‌زمین دست به دست چرخید و نفوذ دامنه‌دار خود بر روی هنر سدهٔ شانزدهم اروپا را تثبیت کرد. بسیاری از هنرشناسان او را بزرگترین هنرمند تاریخ نقاشی آلمان تا امروز می‌دانند. آلبرشت دورر یکی از چهره‌های نادر تاریخ هنر بود که در زمان حیات به اوج شهرت و اعتبار رسید.
دورر در نورنبرگ به دنیا آمد. وی فرزند سوم از خانواده‌ای با هجده فرزند بود. پدرش طلاساز بود و آلبرشت نزد او طلاسازی آموخت. سپس از ۱۴۸۶ تا ۱۴۹۰ نزد نقاش آلمانی میخائل ولگموت به کار نقاشی پرداخت.
دورر در زمینه باسمه سازی (برای چاپ) ملاک و مبنایی بنیان گذارد که در آن زمان در سراسر اروپا موجب دگرگونی شد.
نخستین اثر شناخته شده دورر تصویری خطی از چهره خویش است که در سیزده سالگی کشیده‌است و تا پایان عمر نیز به ساختن چهره‌هایی از خود ادامه داد.
وی در دوران جوانی با شوقی وافر به سیر و سیاحت پس از از دیدار از ونیز به سال‌های ۱۴۹۴ و ۱۴۹۵ با دریافتی تازه از دنیای خارج و مقام هنرمند در آن به زادگاهش بازگشت. و ده سال در آنجا اقامت کرد. بیشتر کارهای مهم حکاکی خود را در این دوره انجام داد. در همین دوره بود که به حکاکی روی مس پرداخت و مانند بسیار از هنرمندان دوره رنسانس، به مسایل مربوط به ژرفانمایی در نقاشی و نسبت‌های بدن انسان و نیز کالبدشناسی علاقه‌مند شد.
پس از این دوره دوباره به ونیز رفت و این بار بیشتر به نقاشی پرداخت. آثار او مورد توجه هنرمندان ونیزی قرار گرفت و از برخی کارهای او تقلید می‌شد. چند اثر مذهبی او را اشراف خریدند و رودلف دوم، امپراتور مقدس روم یکی از آثار او را خرید و با خود به پراگ برد.
دورر با وجود محبوبیتش در ونیز، دوباره به نورنبرگ بازگشت.
آوازه دورر در سراسر اروپا پیچیده بود و بسیاری از هنرمندان آن دوره با او مکاتبه و دوستی داشتند. رافائل افتخار می‌کرد که با دورر مبادله نقاشی کرده‌است. در این زمان دورر به ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم نزدیک بود و بسیاری از کارهای خود را برای او و با حمایت مالی او انجام داد.
با مرگ ماکسیمیلیان یکم در ۱۵۱۹ دورر در پی حامی دیگری رفت. با همسرش و یک خدمتکارشان عازم هلند شد و در گذشتن از شهرهای سر راه آثاری نیز ایجاد کرد. هدف او حضور در مراسم تاجگذاری امپراتور جدید، کارل پنجم، امپراتوری مقدس روم بود.
در ۱۵۲۱ از این سفر طولانی به نورنبرگ بازگشت. در این سفر به بیماری نامعلومی دچار شد که تا آخر زندگی با او بود.
دورر قسمت عمده‌ای از سال‌های پایانی عمرش را وقف پژوهش در زمینه اصول نظری هنر ساخت و براساس بررسی کاملی از عقاید پیرو دلا فرانچسکا رساله‌ای در زمینه ژرفانمایی و هندسه نگاشت.
دورر در ۱۵۲۸ در سن ۵۶ سالگی در نورنبرگ درگذشت.
جرج پاجت تامسون
جرج پاجت تامسون (زاده ۳ مه ۱۸۹۲ – درگذشته ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۵) پسر جوزف تامسون فیزیک‌دان انگلیسی است و خود جرج تامسون نیز یک فیزیک‌دان بود. وی در سال ۱۹۳۷ به علت کشف خواص موجی الکترون‌ها موفق به دریافت جایزه نوبل شد.
تامسون در کمبریج، انگلستان به دنیا آمد. وی پسر فیزیک‌دان انگلیسی جوزف تامسون بود که پدر وی نیز موفق به دریافت جایزه نوبل شده بود. تامسون به مدرسه پرسه در کمبریج رفت تا قبل از اینکه وی برای خواندن ریاضیات و فیزیک به ترینتی کالج در کمبریج برود تا وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴. پس از مختصر خدمت در فرانسه او مشغول به کار در رشتهٔ آیرودینامیک در فارنبورو و جاهای دیگر مشغول شد. او از کمیسیون کاپیتان در سال ۱۹۲۰ استعفاء داد.
در سال ۱۹۲۴، تامسون با کاتلین بوچانان اسمیت، دختر کشیش جورج آدام اسمیت ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند که دوتا پسر و دوتا دختر بودند. کاتلین در سال ۱۹۴۱ درگذشت.
پس از خدمت به‌طور خلاصه در جنگ جهانی اول تامسون در کمبریج شروع به کار کرد و سپس به دانشگاه آبردین انتقال پیدا کرد. جورج تامسون جایزه نوبل فیزیک را به‌طور مشترک در سال ۱۹۳۷ به دلیل کار در آبردین و کشف خواص موجی الکترون‌ها. این جایزه با کلینتون جوزف به‌طور مستقل به اشتراک گذاشته شد.
درحالی که پدرش به الکترون به عنوان یک ذره نگاه می‌کرد وی نشان داد که از آن می‌تواند مانند یک موج استفاده نماید. به گفته جان پاکینگورد، پدر به‌خاطر کشف ذره بودن الکترون برنده جایزه نوبل فیزیک شد و پسر، به‌خاطر کشف موج بودن الکترون.
در سال ۱۹۳۰ او به عنوان استاد در کالج امپریال منصوب شد. در اواخر سال ۱۹۳۰ و در طول جنگ جهانی دوم تامسون در فیزیک هسته‌ای متخصص شد و تمرکز کرد برای استفاده از آن در کارهای نظامی. به‌طور خاص تامسون که رئیس کمیته حیاتی لوسی مورد در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ بود به این نتیجه رسید که ساخت بمب اتمی امکانپذیر است. بعدها وی کار بر روی انرژی هسته‌ای را ادامه داد، امّا آثاری در رابطه با آیرودینامیک و ارزش علم در جامعه نوشت.
تامسون تا سال ۱۹۵۲ در امپریال کالج ماند، زمانی که او برگشت به عنوان ریاست کوریس کریستی کالج کمبریج منصوب شد.
تامسون در سال ۱۹۴۳ به عنوان شوالیه منصوب گشت.
جواهر لعل نهرو
جواهر لعل نهرو (जवाहरलाल नेहरू) (زاده ۱۴ نوامبر ۱۸۸۹ – درگذشته ۲۷ مه ۱۹۶۴) از رهبران جنبش استقلال هند و کنگره ملی هند بود. همچنین وی یک تاریخدان بود او به عنوان اولین نخست‌وزیر هند پس از اعلام استقلال در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ (۲۳ مرداد ۱۳۲۶) انتخاب شد.
جواهر لعل نهرو ۱۴ نوامبر ۱۸۸۹ برابر با ۲۳ آبان ۱۲۶۸ به دنیا آمد و در ۲۷ مه ۱۹۶۴ برابر با ۶ خرداد ۱۳۴۳ درگذشت. وی از رهبران جنبش استقلال هند و کنگره ملی هند بود.
«پاندیت» (معلم) هم خوانده می‌شد. پدر او موتیلال نهرو و مادرش سواروپ رانی نام داشتند. موتیلال نهرو که خود وکیل و رهبری سیاسی بود در الله‌آباد مردی ثروتمند به‌شمار می‌رفت و به غیر از جواهر دارای سه دختر هم بود. جواهر که در بهترین مدارس هند تحصیل کرده بود به مدرسهٔ هارو، کالج ترینیتی آکسفورد و ایننر تمپل رفت تا پیش از ورود به سیاست در رشتهٔ حقوق تحصیل کند.
تا پیش از استقلال هند، نهرو مدت ۱۰ سال از عمرش را (به گونه‌ای نامنظم) در زندان‌های استعماری گذراند. پس از نخست‌وزیری او با کمک افراد میهن دوستی چون سردار پاتل و دکتر آمبدکار توانست قوانین جدیدی را برای ساختاردهی مجدد به جامعهٔ هند تصویب کند که مهم‌ترین آن‌ها لغو نظام کاست بود. نهرو همراه با احمد سوکارنو، مارشال تیتو و جمال عبدالناصر از پایه‌گذاران جنبش عدم تعهد به‌شمار می‌رود.
جواهر در سال ۱۹۱۶ (۱۲۹۴) با کمالا نهرو ازدواج کرد. او در هنگام ازدواجش در ۸ فوریه ۱۹۱۶ (۱۸ بهمن ۱۲۹۴) ۲۶ سال داشت و وکیل کاملی شده بود که در بریتانیا تحصیل کرده بود. کمالا از خانوادهٔ مشهور کشمیری ساکن در دهلی بود که در کار بازرگانی بودند.نهرو در زمان نخست‌وزیری اش با کارهای خود باعث افزایش شدید پرستیژ سیاسی هند در جهان گردید و رهبری جنبش عدم تعهد را به دست گرفت؛ هر چند که اشتباهاتی نیز دربارهٔ اختلافات مرزی با چین داشت.
جیانگ چینگ
جیانگ چینگ همسر مائو تسه تونگ، رهبر حزب کمونیست چین بود. نام او بیشتر در جریان انقلاب فرهنگی چین و بخاطر تبلیغات او در مورد هنر مائوئیستی مطرح شد.
پس از مرگ مائو در ۱۹۷۶ او به همراه سه نفر از همکارانش که «گروه چهار» را تشکیل می‌دادند، به جرم طراحی کودتا دست‌گیر و محاکمه شدند. جیانگ در این محاکمه به مرگ محکوم شد اما این مجازات بعدها به حبس ابد تقلیل یافت.
بسیاری از جریان‌های مائوئیستی سراسر جهان (و در واقع اکثر آن‌ها) حذف «گروه چهار» و عروج جناح‌های دیگری همچون جناح هوآ گوئو فنگ و دنگ ژیائوپینگ را «سلطهٔ رویزیونیسم در چین» می‌دانند و از این رو از جیانگ چین به عنوان یکی از مهم‌ترین رهبران خود نام می‌برند.
حزب دموکراتیک جدید
حزب دموکرات جدید یکی از احزاب سیاسی کشور کانادا با گرایش سوسیال دموکراسی و چپ میانه است که در سال ۱۹۶۱ بنیان گذاشته شد. این حزب هم در انتخابات فدرال و هم در انتخابات استانی شرکت می‌کند. در مجلس عوام کانادا می‌توان این حزب را نمایندهٔ «چپ میانه‌رو» دانست.
رهبر کنونی آن در بخش فدرال جاگمیت سینگ است که در تاریخ یکم اکتبر سال ۲۰۱۷ به این سمت انتخاب شد. احزاب دموکرات جدید استانی در حال حاضر در دو استان دولت تشکیل داده‌اند. در انتخابات فدرال سال ۲۰۱۱ این حزب با رهبری جک لیتون توانست پس از حزب محافظه‌کار کانادا بیشترین کرسی را در مجلس عوام کانادا به دست آورد و به این ترتیب برای اولین بار رسماً به عنوان حزب مخالف شناخته شد.
پیر ترودو
جوزف فیلیپ پیر ایوس الیوت ترودو (زادهٔ – درگذشته ) پانزدهمین نخست‌وزیر کانادا بود که از ۲۰ آوریل ۱۹۶۸ تا ۳ ژوئن ۱۹۷۹ و سپس از ۳ مارس ۱۹۸۰ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴ در این سِمَت باقی ماند.
او که نویسنده، استاد دانشگاه و کنشگر سیاسی بود از همان آغاز مطرح شدن در دنیای سیاست شخصیتی کاریزماتیک به‌شمار می‌رفت که فضای سیاسی کانادا را به تسخیر خود درآورده بود.
یکی از زندگی‌نامههای او با این جمله آغاز می‌شود: «او هنوز ما را در تسخیر خود دارد». ستایش‌کنندگان او نیروی فکری ترودو را می‌ستایند. فراست سیاسی او در حفظ اتحاد ملی و اعمال منشور حقوق و آزادی‌ها نیز ستوده می‌شود. مخالفان او، وی را به علت تکبر و نخوت، سیاست‌های اقتصادی که موجب افزایش بدهی‌های ملی شد و سیاست‌های او در مورد استان‌های غربی کانادا متهم می‌کنند؛ ولی تقریباً همه هم‌عقیده هستند که ترودو کانادا را به مرحلهٔ تازه‌ای از زندگی سیاسی راهنمایی کرد.
ترودو در حساس‌ترین دوره‌ها نخست‌وزیر کانادا بود و معمولاً مرکز جنجال‌های بسیاری بود. او به زرق و برق و کارهای عجیب و غریب شناخته می‌شد. در مجلس عوام دمپایی می‌پوشید با شخصیت‌های مشهور رابطهٔ عاشقانه داشت و از الفاظ بد برای توهین به مخالفانش استفاده می‌کرد.
او یک بار در ۷ مه ۱۹۷۷ پشت سر ملکه الیزابت دوم حرکت پیروئت باله را انجام داد. به عنوان نخست‌وزیر او بود که انتقال قانون‌گذاری کانادا را از دست مجلس بریتانیا به مجلس کانادا داد و منشور حقوق و آزادی‌ها را تصویب و عملی کرد.
وی پدر جاستین ترودو است.
ریچارد نیکسون
ریچارد میلهوس نیکسون (زاده ۹ ژانویه ۱۹۱۳ – درگذشته ۲۲ آوریل ۱۹۹۴) یک سیاستمدار و وکیل آمریکایی بود که از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان سی و هفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت می کرد. او پس از ۳ سال حضور در مجلس نمایندگان و ۳ سال در سنا، طی سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ به عنوان سی وششمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او پس از پنج سال ریاست‌جمهوری که پایان مداخله آمریکا در جنگ ویتنام، کاهش تنش در روابط با اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین و تأسیس سازمان حفاظت از محیط زیست را شامل می‌شد، در پی رسوایی واترگیت، به اولین و تا امروز تنها رئیس‌جمهور تاریخ ایالات متحده آمریکا تبدیل شد که از مقام خود کناره‌گیری می‌کند.
نیکسون در یک خانواده فقیر در یک شهر کوچک در جنوب کالیفرنیا به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۳۷ از مدرسه حقوق دانشگاه دوک فارغ التحصیل شد و برای وکالت به کالیفرنیا بازگشت. او و همسرش پت در سال ۱۹۴۲ برای کار در دولت فدرال به واشینگتن، دی. سی. نقل مکان کردند. وی در جنگ جهانی دوم در ناوگان رزمی نیروی دریایی مشغول انجام وظیفه بود. وی در سال ۱۹۴۶ برای نمایندگی در مجلس نمایندگان انتخاب شد. پیگیری وی در مورد پرونده الجر هیس شهرت وی را به عنوان یک ضد کمونیست برجسته تثبیت کرد که باعث ارتقا او در سطح ملی شد. در سال ۱۹۵۰، وی به سنا راه یافت. او به همراه دوایت آیزنهاور در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۵۲ به عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه حضور داشت. پس از پیروزی در آن انتخابات و انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۵۶، به مدت هشت سال معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۰ با اختلاف کم به جان اف. کندی باخت و در سال ۱۹۶۲ در انتخابات فرمانداری کالیفرنیا هم مقابل پت براون شکست خورد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۸ دوباره برای رسیدن به ریاست جمهوری تلاش کرد و این بار با شکست دادن هیوبرت هامفری و جورج والاس در انتخاباتی نزدیک، به ریاست جمهوری انتخاب شد.
نیکسون در سال ۱۹۷۳ به مداخله آمریکا در جنگ ویتنام و سربازگیری اجباری خاتمه داد. بازدید نیکسون از جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۳ آغازی بر روابط دیپلماتیک بین دو کشور بود. او پیمان موشک‌های ضد بالستیک را با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد که به کاهش تنش میان دو کشور در میانه جنگ سرد انجامید. او بر دستمزدها و قیمت‌ها کنترل اعمال کرد، به جدایی نژادی در مدارس ایالات جنوبی پایان داد و سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا را تأسیس کرد. او به عنوان رئیس‌جمهور فرود آپولو ۱۱ بر ماه که پایانی بر رقابت فضایی میان آمریکا و شوروی بود را نظاره کرد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۲ نیکسون بر رقیب دموکراتش، جرج مک‌گاورن، با اختلاف بسیار زیادی در آرای الکترال پیروز شد.
در دوره دوم ریاست جمهوری خود، نیکسون دستور به تحویل اسلحه و تجهیزات به اسرائیل در طول جنگ یوم کیپور را داد که منجر به بحران نفتی در داخل کشور شد. در اواخر سال ۱۹۷۳، رسوایی واترگیت اتفاق افتاد و باعث شد نیکسون بسیاری از حمایت‌های سیاسی‌اش را از دست بدهد. وی در ۹ اوت ۱۹۷۴، پیش از این‌که کنگره او را استیضاح کند، اولین رئیس‌جمهور آمریکا شد که استعفا کرد. پس از استعفا، معاون سابقش، جرالد فورد -که در پی استعفای او به ریاست‌جمهوری رسیده بود- وی را مورد عفو ریاست‌جمهوری قرار داد. در طول ۲۰ سال پس از ریاست‌جمهوری، نیکسون خاطرات خود و ۹ کتاب دیگر را نوشت و سفر های خارجی بسیاری انجام داد. وی در ۱۸ آوریل ۱۹۹۴ دچار سکته مغزی ناتوان کننده ای شد و چهار روز بعد در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
حزب کمونیست اتحاد شوروی
حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نامی بود که بازماندگان جناح بلشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه از ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۱ بر خود اطلاق می‌کرد. اما واژهٔ «حزب کمونیست» از سال ۱۹۱۸ که بلشویک‌ها نام خود را «حزب کمونیست تمام روسیه (بلشویک‌ها)» نام‌گذاری کردند در ترکیب اسم این حزب بود. در ۱۹۲۵ این حزب نام خود را به «حزب کمونیست تمام اتحادیه (بلشویک‌ها)» تغییر داد و بالاخره در ۱۹۵۲ نام حزب «کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» برگزیده شد.
پس از گشایش انترناسیونال سوم یا کمینترن در ۱۹۱۹، اصل سانترالیسم دموکراتیک که از تئوری مارکسیسم-لنینیسم ناشی می‌شد و در این حزب حاکم بود بر سایر اعضای کمینترن نیز حاکم شد و بر مبنای آن احزاب کمونیست مشابه در سراسر جهان تشکیل شدند.
نهاد منسوب‌کنندهٔ حزب کمونیست، کنگرهٔ حزب بود که ابتدای هر سال جلسه داشت اما بعدها و به‌خصوص در زمان استالین این جلسات کم‌تر برگزار شد. کنگرهٔ حزب کمیته مرکزی را انتخاب می‌کرد و کمیته مرکزی دفتر سیاسی را انتخاب می‌کرد. در زمان استالین قدرت‌مندترین پست در حزب دبیرکل حزب کمونیست اتحاد شوروی بود که توسط دفتر سیاسی انتخاب می‌شد. در سال ۱۹۵۲ عنوان دبیرکل به دبیر اول و دفتر سیاسی به هیئت رئیسه تغییر نام داد اما در سال ۱۹۶۶ برژنف نام‌ها را به صورت نخست برگرداند.
از نظر تئوری قدرت اصلی حزب را کنگرهٔ حزب داشت اما در عمل و به‌خصوص پس از درگذشت ولادیمیر لنین قدرت به دست دبیرکل افتاد.
در سطوح پایین‌تر هرم سازمانی توسط کمیته‌های حزبی (پارت‌کوم‌ها) مدیریت می‌شد. صدر هر پارت‌کوم «دبیر پارت‌کوم» بود که توسط اعضا انتخاب می‌شد. در مراحل بالاتر کمیته‌ها به همین ترتیب نام‌گذاری می‌شدند. در سطح رایون‌ها، رای‌کوم، در سطح ابلاست، اوب‌کوم، و در سطح شهرها گورکوم و بدین ترتیب.
پایین‌ترین سطح هر حزب سلول حزبی بود. رهبری هر سلول «دفتر حزب» نامیده می‌شد. دفتر حزب (پارت‌بورو) توسط دبیرخانهٔ دفتر که انتخابی بود ریاست می‌شد.
دفتر سیاسی اعضای کامل یا نامزد (بدون حق رای) داشت و اندازهٔ آن در دوره‌های مختلف متفاوت بود. اما معمولاً از ۱۴ عضو کامل و هشت عضو نامزد تشکیل می‌شد. گرچه دفترسیاسی صدر رسمی نداشت اما دبیرکل حزب (که معمولاً صدر کمیته مرکزی نیز بود) همیشه نقش اصلی در دفتر سیاسی را نیز داشت. عملاً قدرت‌مندترین اعضای دفتر سیاسی آنانی بودند که در ضمن عضو دبیرخانهٔ کمیته مرکزی حزب نیز بودند و دبیرکل حزب نیز قوی‌ترین عضو دفترسیاسی به‌شمار می‌آمد. اگر کسی تنها در یکی از این دو نهاد عضو بود از نفوذ چندانی برخوردار نبود. در تاریخ اکثر اعضای دفتر سیاسی مرد بوده‌اند و به ندرت زنی عضو این نهاد بوده‌است.
هر چند حضور زنان در دفتر سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی کمرنگ بوده است اما بخشی ویژه در حزب به نام ژنوتدل به زنان اختصاص داده شده بود که وظیفهٔ بهبود وضعیت زنان در اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت.
جان فون نویمان
جان فون نویمان (,، با نام اصلی یانوش فون نویمان زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۰۳ در بوداپست – درگذشتهٔ ۸ فوریه ۱۹۵۷ در واشینگتن، دی. سی.) ریاضی‌دان و دانشمند آمریکایی مجاری‌الاصل بود. وی سهم بزرگی در رشته‌های مختلف، شامل ریاضیات (بنیان‌های ریاضیات، آنالیز تابعی، نظریه ارگودیک، هندسه، توپولوژی، آنالیز عددی)، فیزیک (مکانیک کوانتومی، دینامیک شاره‌ها)، اقتصاد (نظریه بازی‌ها)، علوم کامپیوتر (معماری فون نویمان، بهینه‌سازی خطی، ماشین‌های خودهمانندساز، محاسبات تصادفی) و آمار داشت. او پیشگام در استفاده از نظریه عمل‌گرها در مکانیک کوانتوم و نیز ارتقای آنالیز تابعی، و یکی از دست‌اندرکاران پروژه منهتن و مؤسسه مطالعات پیشرفته در دانشگاه پرینستون (یکی از اندک منصوب‌شدگان) بود که به ساخت اولین بمب اتمی انجامید. وی همچنین از نخستین کسانی است که در طراحی و ساخت اولین کامپیوتر، به نام انیاک، سهم مهمی داشت. او هسته پیشرفت نظریه بازی و نیز مفهوم اتوماتای سلولی بود.ساختار خودجایگزین‌گری آنالیز ریاضی فون نویمان، مقدمه‌ای بر کشف ساختار دی‌ان‌ای شد. او در مروری کوتاه بر زندگی کاری‌اش، در آکادمی ملی علوم گفت: «فکر می‌کنم اساسی‌ترین کارهای من، بر روی مکانیک کوانتوم در سال ۱۹۲۶ در گوتینگن، و پیرو آن در سال‌های ۱۹۲۷–۱۹۲۹ در برلین، همچنین بر روی شکل‌های گوناگون نظریه عمل‌گرها در برلین در ۱۹۳۰ و در پرینستون در ۱۹۳۵–۱۹۳۹ و روی نظریه ارگودیک در پرینستون در ۱۹۳۱–۱۹۳۲بود".»"
فون نویمان با همکاری فیزیک‌دان نظری آمریکایی، ادوارد تلر و ریاضی‌دان لهستانی استنی‌سواف اولام، گام‌های کلیدی در فیزیک هسته‌ای شامل واکنش‌های هم‌جوشی هسته‌ای در گرما و بمب هیدروژنی برداشت.او در زندگی خود ۱۵۰ مقاله نوشت؛ ۶۰ مقاله در ریاضیات محض، ۲۰ مقاله در فیزیک، و ۶۰ مقاله در ریاضیات کاربردی. آخرین کار او، زمانی که در بیمارستان بود، یک نسخه دست‌نویس ناتمام بود که چندی بعد در کتاب "رایانه و مغز" منتشر شد، این نشان‌دهندهٔ علاقه‌مندی او در زمان مرگ بود.
یانوش لایوش فون نویمان در خانواده‌ای یهودی، ثروتمند، فرهنگ‌پرور و غیرمذهبی متولد شد. جان لوئیس شکل انگلیسی شدهٔ نام او است. ماکس نویمان، پدر او، بانک‌دار موفقی بود که دکترای حقوق داشت، با سه فرزند پسر، که یانوش بزرگترین آن‌ها بود. خانواده نویمان در خانه آپارتمانی سه طبقهٔ با پدربزرگ مادری او، یاکاب کان، زندگی می‌کردند. چهار نفر از دختران کان در این آپارتمان زندگی می‌کردند؛ بنابراین، دیگر کودکان ساختمان، خاله‌زاده‌های یانوش بودند. این خانواده بزرگ برای فراگیری زبان فرزندانشان، معلم‌های سرخانهٔ آلمانی و فرانسوی داشتند. او از کودکی، هوش و حافظه شگفت‌انگیزی داشت؛ در شش سالگی می‌توانست در ذهن، دو عدد ۸ رقمی را برهم تقسیم کند، و در هشت سالگی با حساب دیفرانسیل و انتگرال آشنا بود.در سال ۱۹۱۱ فون نویمان به دبیرستان آلمانی‌زبان کلیسای لوتران، فاشوری در بوداپست وارد شد. در ۱۵ سالگی، مطالعه در حساب دیفرانسیل و انتگرال پیشرفته را زیر نظر ، آنالیزور مشهور آغاز کرد. در نخستین دیدار آن‌ها، آواز استعداد ریاضی فون نویمان بسیار شگفت‌زده بود و هفته‌ای دو بار برای آموزش این نوجوان نابغه به خانه نویمان‌ها می‌رفت. فون نویمان در ۱۹ سالگی دو مقاله مهم در ریاضیات منتشر کرد که یکی از آن‌ها، تعریف مدرن‌تری از اعداد ترتیبی به‌دست می‌داد، و چندی بعد جایگزین تعریف گئورگ کانتور شد.او در ۲۲ سالگی از دانشگاه پازمانی پتر بوداپست، دکترای ریاضیات گرفت، و هم‌زمان به درخواست پدرش در دنبال‌کردن صنعت و در پی آن وقت‌گذاشتن در کار اقتصادی، در رشته مهندسی شیمی از انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ دیپلم گرفت.
جایزه جان فون نویمان
دو
دو یا دویدن نوعی حرکت در جانوران گوناگون است. پستانداران، پرندگان و خزندگان توانایی حرکت سریع دارند که به آن «دویدن» گفته می‌شود. همچنین، دو به دسته‌ای عمده از ورزش‌های دو و میدانی گفته می‌شود که ورزشکاران در آن به شیوه‌های گوناگون می‌دوند.
ورزش دو و میدانی به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:
گوادلوپ
گوادلوپ (گوادو لوپ هم نوشته‌اند) مجمع‌الجزایری است واقع در غرب اقیانوس اطلس در دریای کارائیب، جنوب مونتسرات و شمال دومینیکا.
این مجمع‌الجزایر یکی از پنج شهرستان فرادریایی فرانسه به‌شمار می‌رود. کنفرانس سرنوشت‌ساز گوادولوپ در این مجمع‌الجزایر برگزار شد.
این مجمع‌الجزایر بخشی از آنتیل کوچک است.
مجمع‌الجزایر گوادلوپ برای اولین بار توسط کریستوف کلمب در سال ۱۴۹۳ میلادی کشف کرد و آن را کاروکرا (Karukera) یا " جزیرهٔ آبهای زیبا " نامید.
در سال ۱۶۳۵ گوادلوپ توسط فرانسویان تسخیر شد. مدتی نیز بریتانیا بر آن تسلط داشت؛ ولی از سال ۱۹۴۶ مجمع‌الجزایر گوادلوپ به صورت یکی از شهرستان‌های فرادریایی فرانسه درآمد.
از سال ۲۰۰۶ میلادی، ژان ژاک بروت به عنوان حاکم این مجمع‌الجزایر برگزیده شد.
پایتخت مجمع‌الجزایر گوادلوپ، شهر باس-تر (Basse-Terre) است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۳ برابر با ۱۱٬۳۹۵ نفر اعلام شده‌است.
مساحت گوادلوپ ۱٬۶۲۸ کیلومتر مربع و جمعیت آن مطابق با سرشماری سال ۲۰۱۳ میلادی برابر با ۴۰۲٬۱۱۹ نفر بوده‌است.
از مهم‌ترین جزایر گوادلوپ می‌توان به جزایر دو قوی باستر (Basse-Terre) و گرانده تر (Grande-Terre) و شش جزیرهٔ ماری گالانته (Marie-Galante)، لس ساینتس (Les Saintes)، لا دسیرت (La Désirade)، سنت بارتلمی (St. Barthélemy)، سنت مارتین (St. Martin) و لا گرانده سوفیره (La Grande Soufrière) اشاره کرد.
از جمله جانوران بومی این منطقه می‌توان به آنول پلنگی اشاره کرد.
۷۲٪ از مردم گوادلوپ را سیاه‌پوستان، ۱۴٪ را هندی‌ها، ۹٪ را سفیدپوستان، ۲٪ را لبنانی‌ها و ۱٪ را چینی ها تشکیل می‌دهند. دین ۸۶٪ از اهالی گوادلوپ، کاتولیک است و ۵٪ از آن‌ها پروتستان هستند. دین حدود ۴٪ از آن‌ها هندوئیسم می‌باشد.
زبان رسمی گوادلوپ، فرانسوی است.
واحد پول گوادلوپ، یورو است. توریسم از مهم‌ترین صنایع در گوادلوپ محسوب می‌شود.
گوادلوپ فاقد پرچم رسمی است و از پرچم فرانسه استفاده می‌کند.
عمرو دیاب
عمرو دیاب (زاده ۱۹۶۱) یک خواننده مصری است.
او در روز ۱۱ اکتبر سال ۱۹۶۱ در بندر پورت سعید در کشور مصر و در یک خانوادهٔ هنرمند و هنردوست چشم به جهان گشود. پدرش مسئول ساختارهای کانال سوئز بود و بر روی کشتی و زیر دریایی کار می‌کرد. او به استعداد و صدای خوب پسرش پی برده بود و همیشه او را به خواندن تشویق می‌کرد. یک روز پدرش، عمرو را که تنها شش سالش بود به یک ایستگاه رادیویی موسیقی برد تا در آنجا بخواند. عمرو در آنجا اولین تجربه خوانندگی خود را کسب کرد و به دلیل صدا و استعداد خوبش از طرف مسئولان رادیو تحسین شد و از فرماندار شهر یک گیتار جایزه گرفت. عمرو دیاب تحصیلات موسیقی خود را دانشگاه قاهره شروع کرد.
وی اولین آلبوم خود را در سال ۱۹۸۳ به نام "یا طریق" را به بازار عرضه کرد و پس از آن سه آلبوم دیگر نیز بین سال‌های ۱۹۸۴ و۱۹۸۷ عرضه نمود. در سال ۱۹۸۸ آلبوم میال را عرضه کرد که موفقیت بزرگی در سراسر خاورمیانه کسب نمود و یکی از بهترین کارهای دیاب محسوب می‌شود. از آن به بعد او آلبوم‌های دیگری را عرضه کرد که فروش فوق‌العاده‌ای در جهان داشت و او به عنوان ستاره دنیای شرق معرفی شد. شنوندگان غیر عرب زبان نیز از شنیدن ترانه‌های عمرو لذت می‌برند.
عمر در سال ۱۹۹۰ در پنجمین دوره مسابقات "African Sports" به عنوان نماینده کشورش انتخاب شد و در آنجا به زبانهای عربی، انگلیسی و فرانسوی آواز خواند. این کنسرت با ماهواره به تمام نقاط دنیای عرب فرستاده شد و از شبکه سی‌ان‌ان پخش شد. او از آن به بعد مهمانی‌ها و جشنهای بسیاری گرفت و به کشورهای مختلف جهان از جمله آمریکا، استرالیا و کشورهای مختلف اروپایی سفر کرد و در آنجا کنسرت‌های موفقی را اجرا کرد. همچنین اجرای بین‌المللی وی در سال ۲۰۱۰ در شهر لاس وگاس با ۱۰۰۰۰ نفر شنونده برگزار شد.
او صدایی جذاب و وسیع دارد. او با آمیختن موسیقی عربی و پاپ غربی گونه‌ای موسیقی را رواج داده که به موسیقی مدیترانه معروف شده‌است.
تمللی معاک
آلبوم "تملی معاک (همیشه با تو)" در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۰ منتشر شد و بیشترین توجه و فروش را در بین آثار او بدست آورد. ویدیوی آهنگ اصلی آلبوم "تملی معاک" که در جمهوری چک فیلمبرداری شد را می‌توان بهترین ویدیوی او دانست.
عمرو همچنین در چندین فیلم سینمایی ایفای نقش کرده‌است که همگی از فیلمهای محبوب دنیای عرب هستند: در سال ۹۰ در فیلم "العفاریت" براساس آلبوم "میال"، در سال ۱۹۹۲ در فیلم " ایس کریم فی جلیم" بر اساس آلبومی به همین نام و در سال ۱۹۹۳ در فیلم "ضحک و لعب و جد و حب" بر اساس آلبوم «ذکریات»، همچنین وی در فیلم جدیدی به اسم "المتمرد" ایفای نقش کرده که هنوز به نمایش درنیامده است.
عمرو سه بار ازدواج کرد: ازدواج اولش با هنرپیشه و خواننده معروف مصری شیرین رضا، پس از به دنیا آمدن اولین فرزندش نور، به جدایی انجامید. او از ازدواج دومش با زینت عاشور دختر میلیونر سعودی که همکار هنری وی نیز بوده، دارای سه فرزند دختر و یک پسر می‌باشد که ازدواج با او هم بعد سالها به جدایی انجامید و عمر مجددا با دینا الشربینی به طور غیر رسمی ازدواج کرد که بعد از مدتی از او هم جدا شد . عمرو ترانه «قمرین» (دو ماه، ۱۹۹۹) را به افتخار تولد دختر و پسر دوقلویش (عبداله و کنزی) اجرا کرده‌است.
عمرو در بین هموطنانش به عنوان مردی صاحب اخلاق، مؤدب و بسیار خانواده دوست معروف است که بخشی از محبوبیت عظیم خود را مرهون همین ویژگی شخصیتی اش می‌باشد. او در جشن بزرگ روز والنتاین ۲۰۰۶ در مصر پس از فراخواندن زینت (که او را «زوزو» می‌خواند) به جایگاه و بوسیدن دستش، ترانه «الله لا یحرمنی منک» را به او تقدیم کرد.2021-یا انا یا لا
2020-سهران ۲۰۱۷- معدی الناس ۲۰۱۶ - اَحلی و اَحلی
رضا رفیع
رضا شریعت زاده گیلانی (۱۲۶۸ رشت – ۱۳۴۲ تهران) معروف به حاج آقا رضا رفیع و ملقب به قائم‌مقام‌الملک از رجال سیاسی ایران در دوره قاجار و پهلوی، دوست و ندیم رضا شاه پهلوی و سال‌ها عهده‌دار نمایندگی تالش در مجلس شورای ملی بود.
او فرزند حاج ملا محمدمهدی شریعتمدار (روحانی و مالک معروف گیلان) فرزند حاج ملا رفیع شریعتمدار گیلانی (مجتهد و متمول طراز اول ایران در عصر ناصری) بود. تحصیلات مقدماتی و سطح را در گیلان به اتمام رسانید و چندی هم دروس خارج گرفت و مجتهد شد. ضمناً زبان روسی را نیز به خوبی می‌دانست و با قنسولگری روسیه در رشت مناسبات حسنه‌ای داشت.
حاج آقا رضا قائم مقام‌الملک چندی در تهران قنسول افتخاری سفارت روس و رابط با وزارت امور خارجه بود. پس از کودتای اسفند ۱۲۹۹ به زندان افتاد اما کمی بعد آزاد شد. وی به دوستی با دولت روسیه مشهور بود و حتی یک روز که از خیابان شاه‌آباد با درشکه شخصی خود عبور می‌کرد مورد سوء قصد واقع شد و چند تیر به سوی او شلیک شد که دو گلوله به کتف و بازوی او جراحاتی وارد آورد ولی جان به سلامت برد.
پس از تشکیل قشون متحدالشکل، حاج آقا رضا به سمت مشاور سیاسی رئیس قشون، رضاخان منصوب شد. در دوره‌های پنجم و ششم نماینده تالش و در دوره‌های هفتم و دوازدهم نماینده بندر پهلوی در مجلس شد تا سال ۱۳۱۹ که از چشم رضاشاه افتاد و وی دستور زندانی کردن و سر به نیست کردن حاج آقا رضا را داد. دولت نیز در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۹ لایحه سلب مصونیت رفیع را از تصویب مجلس گذراند. اما بنا به دلایلی و به ویژه وساطت برادر حاج آقا رضا که در آن زمان از روحانیون بانفوذ نجف بود، رضا شاه از کشتنش صرف نظر کرد و مدتی بعد دستور آزاد کردن او را از زندان داد.
پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ که به کناره‌گیری رضاشاه از سلطنت انجامید، دادگستری در نامه‌ای به رئیس مجلس شورای ملی اعلام کرد که در بازجویی‌های رفیع، مدارکی برای اتهام او به دست نیامده است. رئیس مجلس هم از رفیع خواست به مجلس بازگردد. در دوره‌های چهاردهم، پانزدهم، شانزدهم و هفدهم نیز حاج آقا رفیع نماینده تالش در مجلس بود. وی در ادوار دوم و سوم مجلس سنا نیز سناتور شد.
رفیع به سبب محبتی که محمدرضا شاه جوان از دوران خردسالی خود نسبت به او داشت دارای مقام معنوی و احساسی نزد وی بود. در این مقام سعی کرد مناسبات دربار با روحانیت قم را التیام بخشد و شاه را به عنوان پادشاه شیعه و حامی و مروج دین و مذهب نشان دهد. پس از شهریور ۱۳۲۰ پیوسته در کنار شاه بود، با او به سفر می‌رفت و در متن و حاشیه حوادث بود. او در بیشتر مراسم بدون آنکه سمت رسمی داشته باشد حضور داشت. گفته شده که وی از مخالفین اجرای قانون اصلاحات ارضی بود و بارها نظر مخالف خود را به شاه ابلاغ کرد و لذا در اواخر عمر خانه‌نشین شد. کتاب خاطرات او به کوشش خسرو معتضد (تاریخ‌نگار ایرانی) توسط انتشارات قطره منتشر شده است.
بندری (کوخرد)
ازشمال رودخانه مهران و «بیشت مظفری»، و از جنوب کاد ممدی و دره کنخور، و از سمت مغرب زمین جوکار، و ازسمت مشرق به زمین جوکار منتهی می‌شود.
در حدود ۵۰ من زمین زیر کشت دیم دارد، قسمتی از زمین جوکارش تعلق به «قبیله آل مظفر» دارد، و قسمت دیگر به «مال الله» تعلق دارد.  در بندری چند بند نخل خرما وجود داشته بوده که در حال حاضر تعداد کمی از آن‌ها باقی مانده‌است، همچنین آثار چند حلقه چاه آب نیز وجود دارد که در زمان قدیم به‌وسیله «دَلُو» آب از چاه می‌کشیدند ونخلها را آب یاری می‌کردند. « بیشت مظفری » (بیشت به واژه کوخِردی به دشتی گفته می‌شود که در لب رودخانه قرار داشته باشد)، در بیشت مظفری در حدود ۱۰۰ من جو و گندم می‌توان کاشت. زمین‌های بیشت مظفری تعلق به «آل مظفر» و «سیدها» دارد. بیشت مظفری در جنوب رودخانه مهران ودرشمال شرقی بندری واقع شده‌است.
شاعر محلی می‌سراید:
ایندیرا گاندی
ایندیرا پریادارشینی گاندی (इन्दिरा प्रियदर्शिनी गान्धी) (زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۱۷ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۱۹۸۴) نخست‌وزیر، سیاست‌مدار و یکی از برجسته‌ترین و بحث‌برانگیزترین رهبران هند بود. او هنگامی که علیه جنبش جدایی‌طلب خالصتان در پنجاب (هند)، دستور یورش به معبد طلایی را صادر کرد، توسط یکی از محافظانش که پیروی آیین سیک بود، ترور شد.
ایندیرا دختر رهبر استقلال و نخست‌وزیر پیشین هند جواهر لعل نهرو و همسر فیروز گاندی از پارسیان زرتشتی هند و فعالان سیاسی این کشور بود. او علی‌رغم ارتباط نزدیک خانوادگی با ماهاتما گاندی و خانواده‌اش هیچ نسبت خویشاوندی با آنان نداشت.
او از ۱۹ ژانویه ۱۹۶۶ تا ۲۴ مارس ۱۹۷۷ و از ۱۴ ژانویه ۱۹۸۰ تا روز ترورش در ۳۱ اکتبر ۱۹۸۴ نخست‌وزیر هند بود.
طرحی بد فرجام برای کنترل جمعیت هند از راه کاهش میزان بارآوری کشور یکی از جنجالی‌ترین فعالیت‌های ایندیرا گاندی بود.
آلبرتوس ماگنوس
آلبرت کبیر (۱۱۹۳؟ -۱۲۸۰) که در زبان‌های اروپایی با نام لاتین آلبرتوس ماگنوس Albertus Magnus شناخته می‌شود، بزرگ‌ترین فیلسوف آلمان در سده‌های میانه بود و به عقیده بسیاری از مورخان او نخستین زمینه ساز رنسانس در اروپا شناخته می شود . او یکی از ۳۳ نفری است که از سوی واتیکان لقب دکتر کلیسا گرفته‌اند. «کبیر» در نام او نوعی لقب نیست و ترجمهٔ لاتینی نام خانوادگی او de Groot است که معنی بزرگ یا کبیر دارد. او بشدت شیفته و تحت تاثیر تمدن اسلامی قرار داشت و غالباً لباس عربی به تن می کرد و به زبان عربی تسلط کامل داشت.
آلبرتوس ماگنوس در لاوینگن، بر کرانه رود دانوب در ایالت بایرن، به دنیا آمد. برای تحصیلات به پادوا در ایتالیا رفت و با آثار ارسطو آشنا شد. در همین دوره مدّعی دیدن مریم مقدس شد و به سلک راهبان فرقه دومینیکن درآمد. آثاری فلسفی در رد ابن رشد نوشت. توماس آکویناس شاگرد او بود و آلبرت آثاری در دفاع از راست‌کیشی او نوشت. یکی از کارهای بزرگ او در علم شیمی اکتشاف زرنیخ (سولفید آرسنیک) در سال ۱۲۵۰ م است.
دانته از پیروان او بود و در کمدی الهی از او و توماس آکویناس نام می‌برد.
رایش
رایش واژه‌ایست آلمانی و مشابه لفظ قلمرو در انگلیسی. این اصطلاح را اولین بار مولروان دن بروک با کتاب "رایش سوم" (۱۹۲۳) باب کرد. اولین دولتی که رایش نام گرفت امپراتوری مقدس روم بود و واپسین دولتی که رایش خوانده شد دولت آدولف هیتلر بود که به "رایش سوم" شناخته می‌شود. رایش در بن معنای ثروت و نیرومندی را می‌رساند و گاه به ریخت "رایخ" برگردان‌می‌شود.
فاز (ماده)
هر فاز را می توان بخشی از ماده در نظر گرفت که تمام خواص آن از نظر ترکیب (شیمیایی و خواص فیزیکی) یکسان باشد . فاز بخشی از سامانه است که خواص شدتی آن در تمامی نقاط یکسان است. مثل آب در یک لیوان که بو ،طعم ، چگالی ، ضریب شکست ، ظرفیت گرمایی و... در همه جای آن یکسان است.واگر نصف آب را خالی کنیم سامانه دو فازی خواهد شد ۱فاز آب و۱فاز گاز و هوا. تغییر فاز همان تغییر فیزیکی است و بهتر است برای یک نواختی سامانه واژه فاز بکار رود.
برای شناسایی راحت تر فاز ها می توان دو ویژگی را آزمود: ۱- آیا دو ماده با حالت فیزیکی متفاوت غیر محلول داریم؟(مثل آب و یخ که مخلوط دو فاز هستند.) ۲- آیا دو ماده نامحلول داریم؟(مثل آب و روغن که مخلوط دو فاز هستند.)
اگر پاسخ هر دو خیر شد، تک فاز ولی اگر حتی یکی از جواب "بله" شد دو فاز میباشد.
فازهای مختلف از لحاظ ترکیب شیمیایی، ساختار بلوری یا حالت ماده با یکدیگر اختلاف دارند.
فاز (موج)
فاز در یک تابع سینوسی یا در موج دارای دو معنی متفاوت اما نزدیک به هم است. نخست: زاویهٔ اولیهٔ تابع (نوسانگر) در نقطهٔ مبدا است که به آن اختلاف فاز هم می‌گویند. دوم: کسری از چرخهٔ موج است که نسبت به مبدا سپری شده است.
فاز یک نوسانگر هارمونی ساده یا موج، به تابع سینوسی آن بستگی دارد مانند:
که در آن formula_2 و formula_3 و formula_4 پارامترهایی ثابت اند که به ترتیب دامنه، بسامد و فاز نام دارند. دورهٔ تناوب این تابع‌ها formula_5 است
اختلاف فاز هر تغییری است که در فاز یک کمیت یا در فاز میان چند کمیت روی می‌دهد.
گاهی به formula_4 اختلاف فاز هم گفته می‌شود چون نشان دهندهٔ یک تغییر از فاز صفر است هرچند هر تغییر در formula_4 هم به عنوان اختلاف فاز دانسته می‌شود.
در یک موج سینوسی یک تغییر در formula_4 همانند یک اختلاف در زمان است برای نمونه: تاخیر زمانی. اگر formula_9 دارای تاخیر (اختلاف زمانی) formula_10 چرخهٔ (دورهٔ بازگشت) خود است، به صورت زیر نوشته می‌شود:
که این بار «فاز» برابر با formula_12 است و به اندازهٔ formula_13 رادیان اختلاف پیدا کرده است.
اقیانوس آرام
اقیانوس آرام بزرگ‌ترین پهنهٔ آبی کرهٔ زمین است. این اقیانوس در میان پنج اقیانوس جهان، بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین است. مساحت این گسترهٔ عظیم آبی ۱۶۵٬۲۵۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع است که حدود ۴۶ درصد از سطح آب‌های کره زمین و حدود ۳۲ درصد از کل سطح کره زمین را می‌پوشاند. سطح اقیانوس آرام از مجموع کل مساحت خشکی‌های زمین (۱۴۸ میلیون کیلومتر مربع) بزرگ‌تر است. میانگین ژرفای اقیانوس آرام ۴۰۰۰ متر است.
به این اقیانوس، «اقیانوس کبیر» نیز گفته می‌شود. نام اقیانوس آرام توسط دریانورد پرتغالی فردیناند ماژلان در سال ۱۵۲۰ میلادی بر روی این اقیانوس گذاشته شد. اقیانوس آرام از اقیانوس منجمد شمالی تا اقیانوس منجمد جنوبی (یا بسته به تعریف، تا قطب جنوب) امتداد دارد. این اقیانوس از شرق به قارهٔ آمریکا، از جنوب به قطب جنوب، از شمال به دریای برینگ و از غرب به قارهٔ آسیا و اقیانوسیه امتداد دارد. این اقیانوس پهناور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شده‌است.
عمیق‌ترین گودال دره‌ای دریایی جهان که درازگودال ماریانا نام دارد، با ژرفای ۱۱٬۰۳۴ متر در اقیانوس آرام قرار دارد.
غرب اقیانوس آرام دارای شمار زیادی دریای حاشیه‌ای بزرگ است، از جمله دریای جنوبی چین، دریای چین شرقی، دریای ژاپن، دریای اختسک، دریای فیلیپین، دریای مرجان، دریای جاوه و دریای تاسمان.
در حدود سه هزار سال پیش از میلاد مسیح مردمی از تبار اقوام استرالزی ساکن تایوان به مهارت‌های ویژه‌ای دست یافته و موفق شدند به سفرهای دریایی دوردست با قایق روی بیاورند. این مردم از جزیرهٔ تایوان حرکت کرده و رفته‌رفته بیشتر جزیره‌های اقیانوس آرام را کشف و در آن‌ها سکونت گزیدند. این مردم از تایوان به سوی جنوب رفته و جمعیت و زبان خود را به فیلیپین، اندونزی و دریاهای جنوب شرق آسیا گسترش دادند. آن‌ها سفرهای اکتشافی خود را به سوی جنوب شرق ادامه داده و به گینه نو، ملانزی و میکرونزی رسیده و به سوی شرق تا پلی‌نزی رفتند. اقوام استرانزی به سوی غرب نیز تمامی عرض اقیانوس هند را هم پیموده و به ماداگاسکار رسیدند.
بزرگ‌ترین دریاهای حاشیه‌ای اقیانوس آرام:
پارک دلفین (جزیره کیش)
پارک دلفین‌ها یا دلفیناریُم واقع در جزیرهٔ کیش اولین پارک دلفین در ایران است. این پارک با سرمایه‌گذاری آقای حسین ثابت، صاحب هتل بزرگ داریوش کیش، ساخته شده‌است و در سال ۱۳۹۳ به آقای سید عبدالرضا موسوی، مالک شرکت هواپیمایی زاگرس فروخته شد.
در سال 1390 در جزیره کیش، پارک دلفین‌ها شروع به کار کرد که مورد توجه گردشگرانی که با تور به کیش سفر کرده بودند مورد توجه قرار گرفت، مجموعهٔ عظیم تفریحی و توریستی با مساحت صد هکتار در جنوب شرقی جزیره کیش شامل فضای سبز با انواع مختلف گونه‌های گیاهی، باغ پرندگان و استخر دلفین‌ها است.
پارک دلفین‌های جزیره کیش با توسعه روزافزون، امروزه یکی از بزرگترین جاذبه‌های گردشگری کیش است. مجموعه ای شامل دلفیناریوُم یا پارک دلفین‌ها، باغ پرندگان، سالن آمفی تئاتر، سفره خانه سنتی و …
در دلفیناریوم این مجموعه گونه‌های مختلفی از پستانداران دریایی مثل دلفین، شیر دریایی، گراز دریایی، گربه دریایی و پنگوئن نگهداری می‌شود. بازدیدکنندگان می‌توانند از حرکات جالب و هنر نمایی این حیوانات که توسط مربیان مجرب که آموزش دیده‌اند، لذت ببرند.
در باغ پرندگان این مجموعه بیش از ۵۰ گونه از پرندگان مختلف مانند پلیکان، شترمرغ، طوطی ماکائو، طاووس، انواع لک لک، توکان، موزخوار، قو و انواع دیگری از موجودات آبی مثل تمساح که از نقاط مختلف جهان گردآوری شده‌است نگهداری می‌شود و محیط مناسب ایجاد شده موجب تولید مثل و زندگی طبیعی این موجودات گردیده‌است.
این مجموعه دارای سالن های کنسرت و آمفی تئاتر و همچنین سرویس حمل و نقل (اتوبوس‌های قطاری) می‌باشد که بازدید کنندگان را به بخش‌های مختلف این مجموعه هدایت می‌کنند. همچنین فضای سبز پارک دلفین‌های جزیره کیش دارای یکصد گونه مختلف گیاهی و درختان مختلف مانند درخت لوز، درخت اکالیپتوس، و بیش از ۲۵ گونه کاکتوس های مختلف است.
زردپوست
نژاد زرد یا زردپوست یا مغول‌وار یکی از دسته‌های انسان‌هاست که خاستگاه شان آسیای شرقی است. تبار زرد گاهی به آسیایی و شرقی (خاوری) نیز شناخته می‌شود. مغول‌وار به معنی برآمده از قوم مغول نیست بلکه به ویژگی های ظاهری گفته می‌شود و برای نمونه مردم چین یا کره از نژاد زرد (مغول‌وار) هستند ولی مغول نیستند.
مفهوم بخش کردن گونه انسان به سه نژاد به نام کوکازوار (سفید)، مُنگول‌وار (زرد) و نِگروار (سیاه) در دهه 1780 توسط اعضای مدرسه تاریخ گوتینگن معرفی شد و فراتر توسط دانش‌پژوهان غربی در بافتار «ایدئولوژی‌های نژادپرست» طی ایام استعمار توسعه یافت. با خیزش ژنتیک نوین، مفهوم نژادهای انسانیِ جدا در یک حس زیست‌شناختی، منسوخ شد. در سال 2019، انجمن آمریکایی انسان‌شناسان فیزیکی اظهار داشتند: "باور در "نژادها" به‌عنوان نمود‌های طبیعی زیست‌شناسی انسان، و ساختارهای نابرابری (نژادپرستی) که از چنین باورهایی ظهور می‌کنند، درمیان آسیب‌زننده‌ترین اِلِمان‌ها در تجربه انسانی در هردوی امروز و گذشته هستند."
مردمی که از تبار زردند در کل بدن کم‌مو دارند.
شمار زیادی از مردم مغولستان دارای لکه بزرگی بر روی پوست خود هستند که در اصطلاح پزشکی لکه مغولی نامیده می‌شود.
می‌شود گفت همه آسیای شرقی را تبار زرد در بر می‌گیرد. با تازش مغولان به دیگر سرزمین‌ها پراکندگی آنها به آسیای غربی و اروپا هم کشید. همچنین کوچ مردمانی که امروزه سرخ‌پوست خوانده می‌شوند در هزاران سال پیش به پراکندگی این تبار در قاره آمریکا یاری رساند. برخی از آنان در سده‌های پیش حتی توانستند خود را به جزیره‌های دور دست دو اقیانوس هند و آرام برسانند. در آفریقا این تبار تنها با آمیزش با سیاه‌پوستان ماداگاسکار توانست رخنه کند.
ریشارد واگنر
ویلهلم ریشارد واگنر آهنگ‌ساز، رهبر ارکستر، نظریه‌پرداز موسیقی و مقاله‌نویس آلمانی بود. شهرت او بیشتر به خاطر اپراهای اوست. در دنیای موسیقی کلاسیک از او به‌عنوان ادامه‌دهندهٔ راه لودویگ فان بتهوون یاد می‌کنند.
نوآوری‌های واگنر در زمینهٔ موسیقی کلاسیک اروپایی تأثیر زیادی بر آهنگسازان بعد از او داشت. او در آثار خود گام کروماتیک و فواصل نامطبوع را به‌کار می‌برد و از این نظر پیشگام موسیقی مدرن اروپا است. استفاده از نغمهٔ معرف پس از او بسیار رایج شد و بر موسیقی فیلم در سده بیستم اثر گذاشت.
دوره اپراهای حلقه نیبلونگ از مهم‌ترین کارهای اوست. او تا مدت‌ها با یکی از بزرگترین هم‌عصرانش فریدریش نیچه، فیلسوف نامدار آلمانی، روابطی بسیار دوستانه داشت، اما پس از چندی این روابط به کدورت انجامید.
ریشارد واگنر در ۲۲ مهٔ ۱۸۱۳ در شهر لایپزیگ و در محلهٔ یهودیان به دنیا آمد. او فرزند نهم کارمند ادارهٔ پلیس، کارل فریدریش واگنر و دختر نانوایی به نام یوهانا روزین (نی‌پیتز) بود. شش ماه پس از تولد ریشارد، پدرش کارل بر اثر ابتلا به بیماری تیفوس درگذشت. پس از آن یوهانا با دوست کارل، لودویگ گییر که خود بازیگر و نمایش‌نامه‌نویس بود، زندگی مشترکی را آغاز کرد. آن دو احتمالاً در اوت ۱۸۱۴ ازدواج کردند، اگرچه هیچ سندی از این ازدواج در ثبت کلیسای لایپزیگ یافت نشده‌است. یوهانا و خانواده‌اش در محل اقامت لودویگ در درسدن سکنی گزیدند. واگنر تا ۱۴سالگی با نام ویلهلم گییر واگنر شناخته می‌شد. او احتمالاً فکر می‌کرد که گییر پدر واقعی‌اش است.
علاقهٔ گییر به تئاتر، به پسرخوانده‌اش منتقل شد و واگنر در اجراهای او شرکت کرد. واگنر در خودزندگی‌نامه اش به یاد می‌آورد که یکبار نقش فرشته‌ای را بازی کرده بوده‌است. در اواخر ۱۸۲۰ در مدرسه پاستور وتزل در نزدیکی درسدن ثبت‌نام شد. جایی که نخستین آموزش‌هاش پیانویش را نزد معلم لاتین خود دریافت کرد. او در نواختن صحیح گام مشکل داشت و ترجیح می‌داد پیش‌نواهای تئاتر را با شنیدن بیاموزد. پس از مرگ گییر در ۱۸۲۱ ریشارد با هزینهٔ برادر پدرخوانده‌اش به مدرسهٔ شبانه‌روزی «کرویتس‌شوله» (Kreuzschule) فرستاده شد. در نه‌سالگی اجرایی زنده از اپرای دِر فرایشوتز از کارل ماریا فون وبر را به رهبری خودِ وبر دید و به‌شدت تحت تأثیر عناصرِ گوتیکِ آن قرار گرفت.
کازیما واگنر (به انگلیسی: Cosima Wagner) (۲۴ دسامبر ۱۸۳۷ – ۱ آوریل ۱۹۳۰) یک بانوی اشرافی مجاریِآلمانی‌تبار بود. او همسر ریشارد واگنر بود که گفته می‌شود که مدتی با نیچه ارتباط داشته‌است.
ریشارد واگنر در نوشته‌های خود عقاید یهودستیزانه ابراز کرده‌است. او گفته بود که آهنگ‌سازان یهودی‌تبار مانند فلیکس مندلسون بارتولدی، از «خلاقیت بدیع و اصیل» محروم هستند. ریشارد واگنر آهنگساز محبوب رژیم نازی (۱۹۳۳ – ۱۹۴۵) در آلمان نازی بود. آدولف هیتلر و سران رژیم نازی به موسیقی او عشق می‌ورزیدند. با این حال عقاید یهودستیزانه‌ای که او در برخی نوشته‌های خود ابراز کرده، موجب شده اجرای بسیاری از آثار او با حاشیه‌های فراوان همراه شود. در سال ۲۰۱۲ برگزاری نمایشگاه «صداهای خاموش شده» یکی از نشانه‌های تلاش بازماندگان خانواده واگنر برای مقابله با چهره یهودستیز این آهنگساز بود که در این نمایشگاه نام و سرگذشت موسیقیدانانی بر روی صفحه‌های فلزی حک شده بود که در دوران هولوکاست کشته یا مجبور به فرار شدند.
اجرای اپراهای واگرا با مشکلات متعددی مواجه می‌شوند:
اسفالریت
بلندروی یا اسفالریت (ZnS) یکی از کانی‌های طبیعی بوده و سنگ معدن اصلی روی است که معمولاً با مقداری آهن همراه‌است.
مارماتیت نام محلی در مارماتو در کلمبیا است. از نظر ژیزمان بلور - آگرگات دانه‌ای خاکی - توده‌ای تقریباْ فراوان است و بیشتر در بهترین کریستال در یوگسلاوی، آلمان شرقی، چک اسلواکی، ایتالیا، رومانی و بریتانیای کبیر یافت می‌شود.
ساختار بلندروی
توبای واگنر
توبای واگنر یا توبای بایرویت ، یکی از سازهای بادی برنجی است، ولی برخلاف نامش از خانواده توبا نیست و بیشتر به کُر نزدیک است. صدای آن چیزی میان صدای کُر و توبا است.
الفبای سیریلیک
خط سیریلیک یا آزبوکا یک خط الفبایی است که در سراسر اوراسیا به عنوان نوشتار ملی در کشورهایی مختلف اسلاو، ترکی، مغولی زبان در جنوب شرق و شرق اروپا، قفقاز، آسیای میانه، شمال و شرق آسیا مورد استفاده است.
در سده نهم میلادی سیمون کبیر یکم فرمانروای این سرزمین در پی دوران فرهنگی و سیاسی پدرش بوریس یکم سفارش رسم‌الخط جدیدی را داد، الفبای اولیه سیریلیک، که در مدرسه ادبی پرسلاو در اولین امپراتوری بلغار ایجاد و جانشین الفبای گلاگولیتی شد که پیش از این به‌دست سیریل و متودیس مقدس ایجاد شده بود، این کار به‌دست همان شاگردانی که الفبای جدید اسلاوی را در بلغارستان خلق کرده بودند انجام شد. استفاده از الفبای سیریلیک در ۸۹۳ در بلغارستان رسمیت یافت. رسم‌الخط جدید اساس الفبایی که در زبان‌های مختلف خصوصاً آن‌ها که ریشه‌های ارتدوکسی اسلاوی دارند و زبان‌های غیر اسلاو، زیر تأثیر زبان روسی شد. برای قرن‌ها سریلیک به‌دست کاتولیک‌ها و مسلمانان اسلاو هم، مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۲۰۱۹ حدود ۲۵۰ میلیون نفر در اوراسیا از آن به عنوان الفبای رسمی زبان ملی‌شان استفاده می کردند که روسیه حدود نیمی از آنها را تشکیل می دهد. با الحاق بلغارستان به اتحادیه اروپا در ۱ ژانویه ۲۰۰۷، سیریلیک، تبدیل به سومین رسم‌الخط رسمی اتحادیه اروپا پس از لاتین و یونانی تبدیل شد.
سیریلیک از رسم‌الخط یونیسیال یونانی، مشتق شده و با حروفی از زبان کهن‌تر گلاگولیتیک، تقویت شده است که شامل تعدادی از لیگاتورهایش هم می‌شود. این حروف اضافی برای صداهای زبان اسلاوی کلیسایی باستان که در یونانی یافت نمی‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد. این الفبا به افتخار دو برادر بیزانسی، سیریل و متدویس مقدس نامیده شده است که پیش از این، الفبای گلاگولیتیک را پدید آورده بودند. پژوهشگران مدرن اعتقاد دارند که سیریلیک به‌دست شاگردان اولیه سیریل و متودیس، به‌ویژه کلمنت اهرید، گسترش و رسمیت پیدا کرده است.
در اوایل قرن هجدهم، الفبای سیریلیک مورد استفاده در روسیه به‌طور اساسی، به‌دست پترکبیر که به‌تازگی از سفر دیپلماتیکش به اروپای غربی بازگشته بود مورد اصلاح قرار گرفت که الفبای مدنی نامیده و به الفبای لاتین، نزدیک‌تر شد، چندین حرف آرکائیک منسوخ و چندین حرف، توسط خود پتر، طراحی شدند. این حروف، بین موارد بالا و پایین، تمایز ایجاد می‌کرد و تایپوگرافی غربی هم، مورد اقتباس قرار گرفت. اشکال قبل از اصلاح، به‌ویژه در کلیساهای اسلاو و گاهی حتی در روسیه امروزی مورد استفاده است، خصوصاً اگر بخواهید متنی با حس اسلاو یا آرکائیک ارائه کنید.
۱۳۵۹ (خورشیدی)
سال ۱۳۵۹ هجری خورشیدی، سالی عادی است.
دوک (عنوان)
دوک با معادل مؤنث دوشس یکی از لقب‌های مهم اشرافی و سلطنتی اروپایی است. به منطقهٔ حکومتی دوک، دوک‌نشین گفته‌می‌شود. این واژه از ریشه واژه لاتین " dux" و به معنای فرمانده است.
در میان لقب‌های پادشاهی بریتانیا، دوک از بالاترین و مهم‌ترین درجات، برای مردان است. اگر دوک، به عنوان مثال هم‌چنین شاهزاده، عضو ارتش، سفیر یا روحانی باشد، رتبه‌اش قبل از لقبش گفته می‌شود به عنوان مثال: ارتشبد والاحضرت شاهزاده ادوارد، دوک کنت.
در ایران و ترکیه قبل از حمله مغول افرادی که چنین اختیاراتی داشتند، امیر نامیده می‌شدند، ولی بعد از آن این لقب به شکل عملی از میان رفت.
آرشیدوک از القاب اشرافی در دربار دودمان هابسبورگ، اتریش-مجارستان بود. آرشیدوک جایگاهی پایین‌تر از شاه و بالاتر از دوک داشت.
دوک‌نشین
دوک‌نشین (، ) قلمرو قرون وسطایی است که توسط دوک، مقامی پایین‌تر از پادشاه اداره می‌شود. این اصطلاح منحصراً در اروپا به کار می‌رود.
قیصر
قِیصَر چهره عربی واژهٔ لاتین کایسار (Caesar) است که لقب پادشاهان امپراتوری روم شرقی ، امپراتوری مقدس روم و سپس امپراتوری آلمان بود. اصطلاح قیصر در شاهنامه نامی است که به دوران پیش از میلاد مورخ است و او پادشاه کشوری معین در جوار اراضی کشورهای ایران و توران بوده‌است.
نخستین‌بار از اصطلاح روم در پایان زمامداری فریدون و آغاز فتوحات منوچهر یاد می‌شود که فرمانروای روم سلم است. اما کشور یا تمدن روم به‌طور واضح‌تر در زمان گشتاسپ مطرح گشته که کشوری با حاکمیت مستقل بوده و خراجگزار ابرقدرت‌های آن زمان یعنی ایران و توران نیست. شاهزاده گشتاسپ دو بار تصمیم گرفت از ایران بگریزد بار اول که موفق نشد به کشور هندوان می‌رفت که از میانه راه بازگردانده شد. اما بار دوم به‌طور ناشناس به کشور روم وارد شد و هنگام خروج از مرز ایران از طریق رود مرزی و اجازه یافتن از رودبان آن مردی بنام هیشوی وارد خاک روم شد.
گشتاسپ که ولیعهد ایران محسوب می‌شد در روم برای سیر کردن شکمش نیز درماند، اما عاقبت به سبب رشادت‌ها و کشتن دو حیوان درنده که مظهر آدمیان شرور و بد ذات بودند تا مقام دامادی قیصر و سپس سپهسالار روم ارتقا یافت. گشتاسپ کتایون دختر بزرگ قیصر را به همسری اختیار کرد در واقع کتایون گشتاسپ را به همسری انتخاب نمود و به سبب این انتخابش از کاخ قیصر رانده شد:
ارگ (ساز)
اُرگ از سازهای بادی است که نت‌های آن بر روی صفحه‌کلید اجرا می‌شود. این ساز از قدیمی‌ترین سازها در فرهنگ اروپائی است و در اجرای موسیقی مذهبی و کلیسائی از دیرباز بکار میرفته است. در منابع عربی و فارسی قدیم به این ساز ارغنون می‌گفتند. ارگان بیشترین محدوده صوتی را در میان تمام ساز ها داراست (حتی بیشتر از پیانو). ارگ امروزی دو نوع اصلی دارد: ارگ بادی و ارگ برقی (الکترونیک). ارگ بادی از یک ردیف لوله با اندازه‌های مختلف تشکیل شده‌است که صدا از نوسان هوا در این لوله‌های صوتی تولید می‌شود. در ارگ برقی مدارهای الکترونیک نوسان می‌سازند و بلندگویی صدا را بگوش می‌رساند.
برخلاف هارپسیکورد و پیانو که با فشار یا نگه داشتن کلید یا پدال کم‌کم صدا قطع می‌شود، نت‌های ارگ بادی تا زمانی که یک شستی یا یک پدال را فشار می‌دهیم ادامه می‌یابد و هوا نیز از درون لوله مربوط به آن شستی عبور می‌کند.
ارگ معمولاً پنج ردیف شستی یا کلید و جایگاهی برای پدال‌های متعدد دارد. گاهی نوازنده ارگ این پدال‌ها را با پاهای خود و با استادی هرچه تمام تر می‌نوازد. برخلاف پیانو، شدت فشردن شستی‌ها تغییری در شدت صدای تولید شده ایجاد نمی‌کند، اما نوازنده ارگ به وسیله اهرم‌های قطع و وصل که خود آن‌ها را تنظیم می‌کند و همچنین ابزاری که آن را کلیدهای قطع صدا می‌نامند، با قطع و وصل جریان هوا درجه صدا را تغییر می‌دهد. سایر حالت‌ها هنگامی تأثیر می‌گذارند که نوازنده به صفحه کلید دیگری رجوع کند یا پدال‌ها را به کار گیرد. بسیاری از ارگ‌ها دارای پدال هارمونیوم نیز هستند که به آن‌ها فرصت می‌دهد تا سطح صدا را به تدریج کم یا زیاد کنند.
پیکر این ساز بسیار بزرگ و صدای آن بسیار حجیم و پر طنین است رنگ‌های درخشان ارگ‌های بادی که در مراسم مذهبی کلیساها اجرا می‌شود، فضای زیبایی به این مراسم می‌بخشد. آهنگسازان بزرگی برای این ساز آهنگسازی کرده‌اند که مشهورترین آن‌ها باخ می‌باشد.
جیمی اسمیت با نواختن ارگ برقی هموند در دهه ۱۹۵۰ این ساز را وارد دنیای موسیقی جاز کرد.
کمی پیش از پیدایش مسیحیت فرهنگ یونانی‌مآب تحولی در سازوکار سازهای بادی که تا آن هنگام بسیار ساده بود، به وجود آورد. نگه داشتن فشار هوا همیشه یکی از سختی‌های بزرگ در نواختن آئولوس بود و تنها راه حل شناخته شده آن از سده ششم به بعد، بهره بردن از نگهدارنده چرمی بود که تا دور دهان نوازنده بسته می‌شد. یک سفالینهٔ اسکندریه‌ای از سده یکم پیش از میلاد در دست است که گروهی تک نفره را نشان می‌دهد: نوازنده نی‌های بزرگی را در دست چپ نگه داشته‌است و با بازوی چپ خود کیسه‌ای را فشار می‌دهد که یک نی از آن بیرون زده‌است. او این نی را با دست راست نگه داشته‌است؛ در اینجا بی تردید با یک نی انبان کاملاً پیشرفته روبرو هستیم. هیچ سازی بیش از این به عنوان منشأ نی انبان که بعدها به یکی از پیشرفته‌ترین و رایج‌ترین سازهای محلی مبدل شد، شهرت نیافته‌است. با این حال این ساز همواره یک ساز محلی باقی ماند و در دوران رومیان جایش در میخانه بود نه در قصر؛ این ساز هرگز در حیطه موسیقی علمی پذیرفته نشد البته اصول نخستین آن به طرز درخشانی توسط دانشمندان اسکندریه تعمیم یافت تا سازی پدید آید که در سده چهارم میلادی «ارگانوم» نام گرفت که به معنای ساز درخشان است. با این همه خاستگاه ارگ به اندازه نی انبان نامشخص است.
از دوران حکومت اسکندر سوروس بود که گوشه‌های از کهن‌ترین ارگ به جای مانده، در آکونیکوم نزدیک بوداپست یافته شد؛ ارگی خانگی و بسیار کوچک با چهار ردیف سیزده تایی از نی‌های فلوتی که سه ردیفشان بسته و یکی باز بوده و در نتیجه سیزده قطعه مکانیکی به همراه کلید دارد، که هر ردیف برای نواختن هارمونیومی جداگانه‌است. بزرگ‌ترین نی آن بیش از ۳۳ سانتی‌متر طول ندارد.
آدورف
آدورف نام شهر کوچکی است واقع در شهرستان فوگتلاندکرایس در جنوب غربی ایالت زاکسن (ساکسونی) آلمان.
جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ برابر با ۵٬۷۸۹ نفر سرشماری شده‌است. شهر آدورف در سال ۱۲۰۰ بنیاد شد. معنی نام آن «دهکده جزیره‌ای» است.
احمد نخشبی
احمد نخشبی رهبری نهضت اسماعیلیان را در فرارود در دست داشت. او در کوششهای خود برای گسترش اندیشهٔ اسماعیلی کامیابی‌های بسیاری به دست آورد چنان‌که بسیاری از بزرگان سامانی بدو پیوستند، در این میان می‌توان از کسانی چون "«حاجب کل»" یا همان منشی ویژهٔ امیر و همچنین از رئیس دیوان گنجوری (خزانه) نام برد. کار بدانجا کشید که امیر نصر سامانی نیز به مکتب ایشان پیوست.
گرایش امیر نصر به اسماعیلیه واکنش غلامان ترک متعصب - که گارد نگهبانان امیر را در بر می‌گرفتند - و روحانیان سنی را برانگیخت تا به اندیشهٔ براندازی وی بیافتند. گرچه توطئهٔ براندازی آشکار و رهبر ترکان دسیسه‌پرداز سرش را بر باد داد، ولی امیر نصر به ناچار کناره‌گیری کرد و فرزندش نوح را به جای خویش بر تخت نشاند. امیر نوح سامانی، نخشبی را به مناظره با فقیهان اسلامی گمارد که در این مناظره نخشبی شکست خورد. سرانجام او را گرفتند و در میدان شهر بخارا به دار آویختند. یارانش تن بیجان او را از دار ربودند. از این پس سرکوبی ایشان در سنجش با گذشته بیش گرفت، پیروان این گروه همه جا زیر شکنجه و آزار و مرگ گذارده شدند و این آغاز پنهانی شدن روند پویه‌های اسماعیلیه بود.
ابراهیم نبیل سمیعی
ابراهیم خان نبیل‌الملک سمیعی (۱۲۷۲ - ۱۳۴۷) که نام خانوادگی نبیل سمیعی برگزید، روزنامه‌نگار، سناتور گیلان و نماینده رشت در مجلس شورای ملی بود.
پدرش میرزا اسماعیل خان سمیعی و عمو و پدر همسرش حسین خان ادیب‌السلطنه سمیعی از سیاستمداران مهم دوران قاجار و پهلوی بود که در دوران احمدشاه قاجار و رضاشاه پهلوی در دولتهای مختلف سمت وزارت داشت. در روسیه و فرانسه درس خواند و بعد از مراجعت به ایران به کار مطبوعاتی پرداخت تا اینکه وارد مشاغل دولتی شد. چندی در وزارت فوائد عامه و سپس وزارت طرق و شوارع دارای مشاغل مهمی بود تا اینکه در سال ۱۳۱۴ به نمایندگی از رشت به مجلس شورای ملی رفت (دوره دهم) و این کرسی را تا دوره سیزدهم حفظ کرد.
پس از شهریور ۱۳۲۰ نبیل سمیعی در دوره چهاردهم که انتخابات زیاد فرمایشی نبود، نتوانست به نمایندگی انتخاب شود. در شرکت تلفن عضو هیئت مدیره شد و سپس مدیرعامل شد. پس از درگذشت عمو و پدر همسرش ادیب‌السلطنه سمیعی که در دوره نخست مجلس سنا، کرسی گیلان را در این مجلس عهده‌دار بود، این کرسی به او رسید و از دوره دوم مجلس سنا در سال ۱۳۳۲ تا هنگام مرگ در دوره پنجم این مجلس، سناتور بود.
از نبیل سمیعی به عنوان مردی ساده و خوش باور و با حسن نیت یاد می‌شود که هرگز تمایل به آزار کسی نداشت. در اواخر عمر از لحاظ مالی سخت در مضیقه قرار گرفت. از تمام بانک‌ها وام گرفته و کارش همه روزه تجدید سفته و پرداخت بهره‌های معوقه بود. با اینکه چهار فرزندش دارای مقامات عالی و حساس بودند کمکی از لحاظ مالی به او نمی‌کردند. فرزند ارشدش اسماعیل سمیعی غالباً ریاست شرکت‌های دولتی را برعهده داشت و زمانی رئیس کل غله بود. فرزند دیگرش مهدی سمیعی سال‌ها ریاست بانک مرکزی و سازمان برنامه و بانک توسعه کشاورزی را عهده‌دار بود. همایون سمیعی سفیر کبیر و معاون وزارت خارجه فرزند دیگر او بود. دکتر خسرو سمیعی جراح و استاد دانشگاه هم یکی از فرزندانش بود.