قدر ظاهری
قدر ظاهری مقیاسی عددی از روشنایی ستارگان از دید ناظر در زمین است. هرچه مقدار آن کمتر باشد، ستاره پرنورتر دیده می‌شود (اما لزوماً درخشنده‌تر نیست). قدر ظاهری را با m نشان می‌دهند.
اساس نظام قدربندی ستارگان از یونان باستان کسب شده‌است. در این نظام، مبنای درجه‌بندی قدرها واکنش چشم انسان به درجه‌های نوری مختلف است. اولین بار ابرخس منجم یونانی ستارگان آسمان را به ۶ دسته از لحاظ روشنایی تقسیم کرد. پرنورترین‌ها در قدر یک و کم‌نورترین‌ها در قدر ۶ جای داشتند. قدر ششمی‌ها کم‌نورترین اشیاء قابل مشاهده توسط بشر با چشم غیرمسلح بودند.
این رده‌بندی را بطلمیوس در کتاب مجسطی آورده و به‌طور گسترده پذیرفته شد.
صوفی رازی دانشمند مسلمان ایرانی، از نخستین کسانی بود که روش اندازه‌گیری قدر ستارگان را ارائه کرد.
ویلیام هرشل متوجه شد که فاصلهٔ بین قدرها دارای سیستمی لگاریتمی است و ستاره قدر یک بطلمیوس ۱۰۰ برابر از ستاره قدر شش پرنورتر است. همچنین او متوجه شد که تفاوت روشنایی ستاره قدر یک تا دو و ستاره قدر دو تا سه مشابه هم هستند. بدین صورت که با کاهش یک قدر درخشندگی ستاره ۲٫۵۱۱۸۸۶ مرتبه بیشتر می‌شود.
قدر ظاهری اجرام با فاصله‌شان از ناظر رابطهٔ وارون مربع و با درخشندگی آن رابطهٔ مستقیم دارد:
ارتباط روشنایی (یا نورانی بودن) ستاره با قدر آن به صورت زیر تعریف می‌شود قدر مطلق (ستاره‌شناسی)
formula_1
formula_2
در این رابطه m قدر ظاهری و L روشنایی دو ستاره است. اگر رابطه را برپایهٔ ثابت خورشیدی (روشنایی خورشید یا ☉b) و قدر آن بازنویسی کنیم، خواهیم داشت:
formula_3
formula_4
مقدار قدر ظاهری به عوامل محیطی ناظر مانند جو زمین، آلودگی، ضریب جذب جوی و غلظت هوا نیز وابسته است. به دلیل تغییرات غلظت هوا در لایه‌های اطراف زمین روشنایی ستاره در افق با روشنایی همان ستاره در سمت الراس متفاوت است. معمولاً در منابع مختلف قدر ظاهری ستاره را در نبود جو حساب می‌کنند که در واقع بیشینهٔ روشنایی در زمین است. برای محاسبه قدر ستاره با در نظر گرفتن تأثیرات جوی می‌توان از رابطه زیر بهره جست:
formula_5
در این رابطه m قدر ظاهری ستاره بدون احتساب تأثیر جو، m قدر واقعی ستاره و m اختلاف قدر ظاهری واقعی در نبود جو (m) با قدر ظاهری واقعی‌ای که در نوار یا باند x (مانند نوار زرد، فرابنفش، آبی و …) می‌بینیم، F شار جذبیده یا دریافتی (همان روشنایی) در نوار x و F شار رسیده (شار جذبیدهٔ واقعی در نبود هوا) است.
ستارگان قدر اول تا ششم در محدوده مشاهده غیرمسلح قرار دارند. بر طبق قراردادی که بین اخترشناسان تعیین شده‌است؛ ستارگانی به عنوان مبنای هر قدر در نظر گرفته‌شده‌است و با استفاده از اندازه‌گیری اختلاف بین درخشندگی ظاهری ستارگان، قدر ظاهری قابل تعیین است. در این میان ستاره کرکس نشسته دارای قدر ظاهری ۰ (صفر) مهمترین مقیاس قدر ظاهری است.
از زمان باستان ستارگان بر اساس درخشندگی ظاهری تقسیم می‌شده‌اند. چشم غیر مسلح در شرایط جوی مساعد حدود ۶۰۰۰ ستاره را می‌تواند مشاهده کند. از نظر قدر ظاهری رتبه‌بندی [قدر] ستارگان چنین است:چهل و هشت ستاره روشن (روشنتر از قدر ۲٫۰): شباهنگ - سهیل - نگهبان شمال - آلفا قنطورس - کرکس نشسته - عیوق - رجل الجبار - شعرای شامی - آخرالنهر - ابط الجوزا - بتا قنطورس - کرکس پرنده - دبران - قلب العقرب - آلفا دوشیزه - بتا جوزا - فم الحوت - بتا صلیب - ذنب - آلفا صلیب - قلب الاسد. اپسیلون سگ بزرگ (۱٫۵)، گاما صلیب (۱٫۶۳)، لاندا کژدم (۱٫۶۳)، گاما شکارچی (۱٫۶۴)، بتا گاو (۱٫۶۵)، بتا شاه‌تخته (۱٫۶۸)، اپسیلون شکارچی (۱٫۷)، آلفا درنا (۱٫۷۴)، اپسیلون خرس بزرگ (۱٫۷۷)، گاما بادبان (۱٫۷۸*)، آلفا خرس بزرگ (۱٫۷۹)، آلفا برساوش (۱٫۷۹)، دلتا سگ بزرگ (۱٫۸۴)، اپسیلون کمان (۱٫۸۵)، اتا خرس بزرگ (۱٫۸۶)، اپسیلون شاه‌تخته (۱٫۸۶)، تتا کژدم (۱٫۸۷)، بتا ارابه‌ران (۱٫۹)، آلفا مثلث جنوبی (۱٫۹۲)، گاما دوپیکر (۱٫۹۳)، آلفا طاووس (۱٫۹۴)، دلتا بادبان (۱٫۹۶)، آلفا مار باریک (۱٫۹۸)، آلفا دوپیکر (۱٫۹۸)، بتا سگ بزرگ (۱٫۹۸)، آلفا بره (۲٫۰)، ستاره قطبی (۲٫۰۲*)