نوروساینس اختیار
علوم اعصاب اختیار ، بخشی از فلسفه اعصاب ، مطالعه در زمینه های مربوط به اختیار با استفاده از علوم اعصاب و آنالیز چگونگی تاثیر گذاری یافته ها از این مطالعات در مباحث مربوط به اختیار است .
با امکان پذیر شدن مطالعه مغز انسان زنده ، محققان شاهد فرایند تصمیم گیری نورون ها در حین رخ دادنشان در مغز شدند . مطالعات موارد غیر منتظره ای در مورد اختیار، آگاهی انسان و مسئولیت اخلاقی نشان داده است. یکی از تحقیقات پیشگام در این زمینه توسط بنجامین لیبت و همکارنش در سال 1983 انجام شد و از آن زمان تا به حال پایه بسیاری از مطالعات بوده است.
درحالی که پژوهش‌های دیگر تلاش کردند تا اعمال شرکت کنندگان را قبل از این که توسط آنان انجام شوند پیش‌بینی کنند . کشف این که (چطور میدانیم که )چگونه ما مسئول حرکات اختیاری در مقابل حرکاتمان توسط نیرو خارجی هستیم ، و یا نقش آگاهی در تصمیم گیری بسته به نوع تصمیمی که میخواهیم بگیریم متفاوت است .
این زمینه به شدت بحث برانگیز باقی مانده است. بین محققان بحث در مورد یافته ها ، معنا آنها ،یا این که چه نتایجی میتوان از آنها گرفت همیشه جدی بوده است. نقش دقیق آگاهی در تصمیم گیری و چگونه این نقش در انواع مختلف تصمیم ها متفاوت بوده ، مبهم باقی مانده است .
فیلسوفانی مانند دنیل دنت و آلفرد میلی ، زبان مورد استفاده محققان را در نظر میگیرند. آنها توضیح میدهند که اختیار ، معنای متفاوتی برای افراد مختلف دارد . (به عنوان مثال ، برخی از تصورات در مورد اختیار به این واقع اند که ، ما به دوگانگی عزم راسخ و انعطاف پذیری نیاز داریم ، و بعضی این چنین فکر نمیکنند). دنت اصرار دارد که بسیاری از وجوه مهم و مرسوم اختیار با یافته های که از علوم اعصاب به دست آمده هم خوانی دارد .
علوم اعصاب اختیار ، دو زمینه اصلی مطالعات را پوشش میدهد : اراده و اختیار . اراده ، مطالعه اعمال داوطلبانه ، وتعریف کردن آن سخت است .  اگر اعمال انسانی را در امتداد طیف مشارکت خود در آغاز عمل در نظر بگیریم ، در این صورت واکنش ها در یک طرف و اقدامات کاملاً داوطلبانه در طرف دیگر قرار دارند. این که چگونه این اعمال شروع میشوند و نقش آگاهی در به وجود آوردن آنها یک بخش عظیم در مطالعات اراده است . درون علوم اعصاب اختیار، احساس اختیار – آگاهی از شروع ، انجام و کنترل کردن اعمال ارادی یک فرد – چیزی است که معمولا مورد مطالعه قرار میگیرد.
یک یافته قابل توجه از مطالعات مدرن ، این است که بنظر میرسد مغز انسان، تصمیم های معینی را قبل از این که از گرفتن آنها آگاه شود ، میگیرد . محققان تاخیر هایی در حدود نیم ثانیه یا بیشتر را پیدا کرده اند . با تکنولوژی اسکن مغز، دانشمندان در سال 2008 ، با دقت 60% پیشبینی کرده اند که 12 نمونه آزمایش یه دکمه را با دست چپ یا راستشان تا 10 ثانیه قبل از این که خود نمونه آزمایش از این که این تصمیم را گرفته آگاه شود ، فشار میدهند . این یافته و یافته های دیگر باعث شدند دانشمندانی مانند ، پاتریک هاگارد، برخی از تعاریف اختیار را رد کنند .
بسیار نامحتمل بنظر می آید که یک مطالعه بتواند تمام تعاریف اختیار را رد کند . تعاریف اختیار میتواند بسیار متفاوت باشد، و هرکدام باید به طور جداگانه با شواهد تجربی موجود مورد برسی قرار بگیرد . همچنین تعدادی مسائل مربوط به مطالعات اختیار وجود دارد . به ویژه در مطالعات قبلی ، تحقیقات متکی بر اقدامات خود آگاهی آگاهانه بود ، اما تقریب های درون نگرانه از زمان بندی در برخی موارد نادقیق یا نادرست یافت شدند . هیچ سنجش مورد توافقی از فعالیت در زمینه آگاهانه تولید کردن اهداف ، انتخاب ها ؛تصمیم ها ،وجود ندارد که باعث میشود مطالعه در زمینه آگاهی دشوار شود . نتایج به دست آمده از واحد های سنجشی که به وجود آمده اند قابل بحث اند . چون لزوما واحد های سنجش برای ما چیزی را مشخص نمیکنند ، به طور مثال یک کاهش ناگهانی در مطالعه چه چیزی را نشان میدهد. این کاهش ممکن است هیچ ارتباطی با تصمیم ناخودآگاه نداشته باشد چرا که تعداد زیادی از فرایندهای ذهنی در حین انجام یک عمل درحال اجرا هستند .  اگرچه مطالعات اولیه بیشتر از نوار مغزی استفاده میکرده اند مطالعات جدید تر از Fmri ، ضبط های تک نورونی ،و سنجش های دیگر استفاده میکنند.
محقق Itzhak Fried میگوید که مطالعات حداقل نشان میدهند که آگاهی در مرحله ای دیرتر از تصمیم گیری به وجود میآید که قبلا انتظار میرفت که ورژن هایی از اختیار را که میگویند هدف در ابتدا فرایند تصمیم رخ میدهد را به چالش میکشد.
به نظر میرسد کاملا محتمل است که طیف وسیعی از عملکرد های شناختی ، برای فشار دادن آزادانه یک دکمه ضروری باشد . تحقیقات نشان  داده است که خودآگاه ما شروع کننده همه رفتار ها نمیباشد. در عوض در مورد رفتار خود آگاه درحالی که قسمت های دیگر مغز و بدن آن را انجام میدهند و یا برای انجام آن برنامه ریزی مکنند،هشدار داده میشود . این یافته ها تجربه آگاه را از یک نقش تعدیل باز نمیدارد ، اگرچه احتمال آن وجود دارد که شکلی از فرایند ناخودآگاه ،آن چیزی باشد که باعث تغییر در پاسخ رفتاری ما میشود . نقش فرایند های ناخداگاه ، ممکن است بیشتر از آن چه باشد که تصور میشد .
ممکن است ، فکر کردن درباره نقش " تصمیم " ناخداگاه ، کمی باعث سردرگمی ما شود ، ممکن است که ما با این باور که خودآگاهی باعث حرکت بدن میشود ، ارتباط را با علیت اشتباه بگیریم . این احتمال ممکن است با یافته هایی درباره تحریک های عصبی ، آسیب مغزی تقویت شود اما همچنان درباره تفکرات درونی تحقیق میکنند . چنین تفکراتی نشان میدهد که ، انسان به فرایند درونی دسترسی کامل ندارد. فهمیدن این که انسان اراده مصمم دارد (؟) ، میتواند مسئولیت اخلاقی یا نداشتن مسئولیت اخلاقی را به همراه داشته باشد . دانشمندان علوم اعصاب و نویسنده ، سم هریس ، بر این باور هستند که عقیده این که قصد شروع کار است ، اشتباه میکنیم . درواقع ، هریس حتی درباره این که ، "اختیار" ، مبتنی بر درک مستقیم است انتقاد میکند : او میگوید ، تفکر و تامل دقیق ، میتواند مارا درباره اختیار به شک بیاندازد.  هریس استدلال میکند : افکار به سادگی در مغز به وجود می آیند. آنها چه کار دیگری میتوانند انجام دهند؟ حقیقت درباره ما از آنچه که تصور میکنیم هم عجیب تر است : توهم درباره اختیار خودش هم یک توهم است . والتر جکسون فریمن III ، دانشمند علوم اعصاب ، هنوز درباره قدرت سیستم ناخودآگاه و اقدامات برای تغییر جهان با توجه به اهدافما صحبت میکند . او مینویسد : "کار های عمدی ما ، به طور مداوم در جهان جریان دارد، و جهان و روابط بدنی ما با آن تغییر میکند . این سیستم دینامیکی ، در هرکدام از ما خود ما است، این اختیار است که مسئول است نه آگاهی ما که دائما در تلاش است که با آنچه انجام میدهیم ، همگام باشد. برای فریمن ، قدرت قصد و عمل میتواند مستقل از آگاهی باشد  .
یک تفاوت مهم ، تفاوتی میان تصمیم نزدیک ( proximal ) و دور است . تصمیم نزدیک ، لحظه ای هستند چرا که درباره رفتار های حال حاضر اند ، برای مثال ، تصمیم برای الان بلند کردن دست یا الان فشار دادن دکمه نوعی از آزمایش لیبت است . تصمیم دور ، با تاخیر رخ میدهند چرا که درباره رفتار در زمانی دورتر هستند . برای مثال ، تصمیم گرفتن برای بعدا به فروشگاه رفتن . تحقیقات بیشتر روی تصمیم های نزدیک متمرکز است ، اگرچه مشخص نیست یافته تا چه اندازه ای از یک نوع تصمیم به تصمیم دیگر تعمیم داده میشود.
برخی از متفکران علوم اعصاب و فیلسوفان مانند ، آدینا راسکیس فکر میکنند که این مطالعات هنوز میتواند به مطابق با انتظار ، نشان دهد که فاکتور های فیزیکی در مغز ، قبل از تصمیم گیری درگیر هستند . هاگارد در نقطه مقابل ، معتقد است که " ما احساس میکنیم که انتخاب میکنیم ، درحالی که نمیکنیم ". محقق جان دیلان هاینز ، افزود : " چطور میتوانم ، یک تصمیم را مال خود بنامم ، درحالی که حتی نمیدانم چه زمانی و برای چه کاری گرفته شده است ؟". فیلسوفان ، والتر گلانون و آلفر میلی، معتقدند که برخی دانشمندان در مسیر درستی تحقیق میکنند ، اما جلوه بدی از فیلسوفان مدرن به نمایش میگذارند . دلیل آن بخاطر این است که "اختیار" میتواند معنا های مختلفی داشته باشد : وقتی یک نفر میگوید " اختیار وجود ندارد، مشخص نیست که دقیقا منظورش از آن چیست " . میلی وگلانون میگویند که تحقیقات در دسترس ، مدارک بیشتری بر علیه نظریه های دوگانگی اختیار را شامل اند – اما رد کردن آن برای دانشمندان علوم اعصاب کار آسانی است – میلی میگوید که بیشتر مباحث اختیار بیشتر در فرم های مادی گرایانه است . در این موارد ، "اختیار" بیشتر به معنای "اجباری نبودن " و یا این که " شخص در آن لحظه کار دیگری میتوانست انجام دهد "  است. وجود این انواع اختیار قابل بحث است. هرچند میلی قبول دارد که علم ، با نشان دادن جزئیات بحرانی درمورد این که موقع تصمیم گیری چه اتفاقاتی در مغز رخ میده ادامه می دهد.
این مسئله ممکن است ، به دلایل خوبی بحث برانگیز باشد : شواهدی موجود است که نشان میدهد ، مردم معمولا باور به اختیار را باقابلیت تاثیری گذاری در زندگی مرتبط میدانند. فیلسوف دنیل دنت و نویسنده
elbow room ، و حامی نظریه اراده مصمم ، بر این باور است که دانشمندان ریسک اشتباهی جدی کردن را میکنند. او میگود که انواعی از اختیار وجود دارد که با علم مدرن ناسازگار است .، اما او میگوید که این انواع اختیار ارزش خواستن را ندارد. انواع دیگر "اختیار" در احساس مسئولیت هدف افراد نقش محوری دارند، و بسیاری از این انواع اختیار با علم مدرن سازگاری دارند .
تحقیقات دیگری که در زیر درباره آنها توضیح داده شده، تازه شروع به روشن کردن نقشی که خودآگاهی در اعمال بازی میکنند ، کرده اند و برای نتیجه گیری قاطع ، در مورد گونه های معینی از اختیار بسیار زود است .
شایان ذکر است ، چنین آزمایشاتی تا به حال فقط با تصمیمات اختیاری که در زمانی کوتاه (ثانیه ای) گرفته میشدند ، مربوط بوده اند و ممکن است تاثیر مستقیمی روی تصمیمات اختیاری گرفته شده توسط نمونه در طی مدت چندین ثانیه ،دقیقه ، ساعت و بیشترنداشته باشد. دانشمندان همچنین تا به حال تحقیقاتی درمورد رفتار های بسیار ساده داشتند (مثل تکان دادن انگشت ) . آدینا راسکیس به پنج زمینه تحقیقات علوم اعصاب اشاره میکند: 1-شروع شدن عمل 2- قصد 3-تصمیم 4- مهار و کنترل 5- پدیده شناسی اختیار ، و راسکیس برای هرکدام از این زمینه ها نتیجه میگیرد که این علم ممکن است به درک ما از اراده یا "اختیار" توسعه دهد ، اما همچنان هیچی برای توسعه " آزاد" از بحث "اراده آزاد " ارائه نمیدهد .
همچنین مسئله تاثیر اینگونه برداشت ها از رفتار افراد وجود دارد. در سال 2008 ، روانشناسان ،کاتلین واس و جاناتان اسکولر یک مطالعه و تحقیق روی چگونگی رفتار افراد وقتی که مجبور میشوند که فکر کنند مصمم بودن درست است منتشر کردند . آنها از نمونه هایشان درخواست کردند که یکی از دو متن زیر را بخوانند: یکی نشان میدهد که رفتار ، به فاکتور های محیطی یا ژنتیکی که تحت کنترل خودمان نیست خلاصه میشود ، دیگری درباره آنچه که رفتار را تحت تاثیر قرار میدهد چیزی نمیگوید . سپس شرکت کنندگان چند مسئله ریاضی را روی کامپیوتر حل کردند. اما دقیقا قبل از شروع آزمایش ، به آنها اطلاع داده شد که ، به علت نقص فنی در کامپیوتر ،گاهی اوقات برخی از جواب ها تصادفا نمایش داده میشوند . اگر چنین اتفاقی افتاد ، آنها باید بدون نگاه کردن به آن ، از آن بگذرند . کسانی که پیام قطعی را خواندند بیشتر از آنها انتظار میرفت که در امتحان تقلب کنند .
واس و اسکولر پیشنهاد دادند که "شاید ، انکار کردن اختیار بهانه ای برای هر طور رفتار کردن ایجاد کند " ، هرچند ، اگرچه مطالعات اولیه حاکی از آن بودند که باور به اختیار آزاد مربوط به رفتار های قابل تشویق از لحاظ اخلاقی هستند ، برخی مطالعات جدید یافته های متناقضی را گزارش کرده اند  .
یک آزمایش پیشگام در این زمینه توسط بنجامین لیبت در سال 1980 ارایه شد که در آن از نمونه ها درخواست می کرد زمانی تصادفی را برای تکان دادن مچ دستشان انتخاب کنند و او همزمان فعالیت مربوطه در مغزشان را اندازه گیری کند(در واقع بوجود آمدن سیگنالهای الکتریکی که توسط کورنهابر و دیک در سال 1965 کشف وپتانسیل پایه نام گذاری شد). اگرچه از گذشته می دانستند که پتانسیل پایه (Bereitschaftspotential) زودتر از فعالیت فیزیکی رخ می دهد پرسش لیبت این بود که چگونه به احساس قصد برای حرکت کردن مربوط می شود. برای اینکه تعیین کند چه موقع نمونه قصد برای حرکت کردن را احساس می کند او از آنها خواست که موقعی که قصد برای حرکت را آگاهانه احساس کردند به عقربه ی بزرگ ساعت نگاه کنند و موقعیت آن را گزارش دهند. لیبت متوجه شد که فعالیت ناخودآگاه مغز که در ادامه به تصمیم آگاه برای حرکت مچ می رسد در حدود نیم ثانیه قبل از اینکه نمونه آگاهانه متوجه شود باید مچش را حرکت دهد شروع می شود. یافته های لیبت نشان از آن دارند که تصمیمات گرفته شده توسط نمونه اول در حدود ناخودآگاه ایجاد و سپس به یک تصمیم آگاه تبدیل می شوند و باور نمونه به اینکه  این اتفاق به درخواست اراده ی آنها رخ داد به دلیل دید گذشته نگرانه ی آنها نسبت به این اتفاق بود.
دنیل دنت از تفسیر این یافته ها به دلیل آنکه افراد باید توجه خود را از قصد خود به ساعت تغییر دهند و اینکه این باعث می شود که تطابق زمانی میان زمانی که فرد اراده را احساس می کند و زمانی که موقعیت عقربه ساعت را درک می کند از بین رود، انتقاد کرد. مطابق با این گفته تحقیقات مختلفی نشان می دهند که بسته به توجه اعداد دقیق، تغییر می کنند. با وجود تفاوت های عددی موجود اما یافته ی اصلی استوار بوده. فیلسوف آلفرد میلی به دلایلی دیگر از این آزمایش انتقاد می کند. او که خود در این آزمایش شرکت کرده می گوید "آگاهی از قصد برای حرکت" در بهترین حالت احساسی مبهم است. به همین دلیل او نسبت به تفاسیر گزارش های زمانی نمونه ها برای مقایسه با "پتانسیل پایه(Bereitschaftspotential)" آنها مشکوک باقی ماند.
در آزمایشی مشابه هاگارد و آیمر درخواست کردند که نه تنها نمونه زمان تکان دادن دستش را انتخاب کند بلکه همچنین از او خواستند که انتخاب کند کدام دستش را تکان دهد. در این حالت احساس قصد بسیار بیشتر با "پتانسیل آماده سازی جانبی(lateralized readiness potential) همخوانی داشت. یک پتانسیل مربوط به اتفاقی که تفاوت فعالیت نیم کره ی چپ و راست را اندازه می گیرد. هاگارد و آیمر می گویند احساس اراده ی آگاه باید بعد از تصمیم برای تکان دادن کدام دست اتفاق بیافتد چرا که LRP (laterized readiness potential) تصمیم برای تکان دادن دست انخابی را بازتاب می دهد.
یک آزمایش مستقیم تر از رابطه میان پتانسیل آمادگی و " آگاهی از قصد حرکت " توسط بنک و آیشام در سال 2009 ارائه شد . در مطالعات آنها ، یک نمونه مشابه آزمایش لیبت که روی شرکت کنندگان انجام میشد ، در آن بعد از شنیدن یک صدا با تاخیر و بعد از آن فشار دادن یک دکمه را به دنبال داشت . در نتیجه آن ، شرکت کنندگان تحقیق زمان قصدشان برای عمل را نشان دادند (. برای مثال w لیبت ). اگر w در زمان 0 در حالت پتانسیل آمادگی قرار داشته باشد ، w تحت تاثیر اطلاعات بعد از عمل قرار نمیگیرد. هرچند یافته ها از این مطالعه نشان میدهند که w درواقع سیستماتیک با زمان پخش صدا تغییر میکند ، که نشان میدهد حداقل بخشی از w گذشته نگرانه بازسازی میشود ، نه این که از قبل توسط پتانسیل آمادگی معین شود .
یک مطالعه که توسط جف میلر و جودی ترونا که درسال 2009 ارائه شد ، نشان از آن دارد که سیگنال پتانسیل آمادگی در آزمایش لیبت یک تصمیم برای حرکت را نمایش نمیدهد . بلکه این فقط نشانه ای از توجه مغز است . در این آزمایش ، آزمایش لیبت کلاسیک توسط پخش یک صدا که برای داوطلبان نشان از آن داشت که کلید را فشار دهند یا ندهد ، بهبود داده شد .محققان دریافتند که در هردو حالت سیگنال (rp) یکسان بود . صرف نظر از این که داوطلبان انتخاب کرده اند فشار دهند یا ندهند . که نشان از آن داشت که سیگنال rp بیانگر آن نیست که تصمیمی گرفته شده باشد .
در آزمایش دوم ، محققان از داوطلبان خواستند که دست چپ یا راست را برای فشار دادن کلید انتخاب کنند درحالی که خودشان سیگنال های مغزی آنها را بررسی میکردند ، و آنها هیچ تطابقی میان سیگنال ها و دست انتخابی پیدا نکردند. این انتقاد توسط محقق اختیار پاتریک هاگارد ، مورد انتقاد قرار گرفت ، که با اشاره به ادبیات که دو جریان مختلف در مغز که به عمل منتهی میشود را جدا میکند : یک جریان "پاسخ محرک " و جریان "داوطلبانه " . طبق گفته های هاگارد ، محققانی که محرک های خارجی استفاده میکنند ممکن است که جریان داوطلبانه پیشنهادی  و همچنین فرضیات لیبت در مورد عمل های خودجوش درونی  را مورد آزمایش قرار ندهند .
تفاسیر لیبت از بالا رفتن فعالیت مغزی مقدم بر گزارش آگاهانه " اراده " انتقادهای شدیدی را بر می انگیزد . تحقیقات از قابلیت شرکت کنندگان برای گزارش زمان "اراده" سوال کرده . نویسندگان متوجه شده اند که فعالیت های قبل از قشر حرکتی مغز(preSMA )،توسط توجه تعدیل میشود ( توجه 100 میلی ثانیه قبل از سیگنال حرکت رخ میدهد.) ، و فعالیت اولیه گزارش شده میتواند محصولی از توجه به حرکت باشد . آنها همچنین متوجه شدند که درک شروع قصد به فعالیت نورونی که بعد از انجام عمل اتفاق می افتد ، بستگی دارد. تحریک مغناطیسی مغز از طریق جمجمه(TMS) که روی فعالیت های قبل از قشر حرکتی مغز(preSMA) اعمال شده بعد از این که شرکت کننده عملی را انجام میدهد درک شروع از قصد حرکت در زمان برعکس و درک زمان انجام عمل روبه جلو تغییر داد .
بقیه حدس میزدند که فعالیت های نورونی قبلی که توسط لیبت گزارش شد ، ممکن است میانگین زمانی مصنوعی اراده باشد ، درحالی که فعالیت نورونی همیشه قبل از "اراده" گزارش شده ، اتفاق نمی افتد. در یک تکرار مشابه آنها گزارش داده اند هیچ تفاوتی میان نشانه های الکتروفیسیولوژی قبل از تصمیم برای حرکت نکردن و قبل از تصمیم برای حرکت کردن وجود ندارد .
علی رغم تفاسیر محبوب یافته هایش ، لیبت آزمایشش را با عنوان ناکارآمدی اختیار آگاهانه تفسیر نکرد – او اشاره میکند که اگرچه تمایل برای فشار دادن یک دکمه ممکن است برای مدت 500 میلی ثانیه طول بکشد تا ایجاد شود ، اختیار خودآگاهانه حق مخالفت با هر عملی را در لحظه حفظ میکند . طبق این مدل برانگیزش های ناخودآگاهانه بر انجام یک عمل ارادی میتواند توسط تلاش های آگاهانه نمونه سرکوب شوند (free won’t) . یک مقایسه درباره یک بازیکن گلف که ممکن است چوب گلف را قبل از زدن به توپ چندیدن بار تکان دهد ، انجام شد. این عمل در آخرین میلی ثانیه مورد تایید قرار میگیرد . با این حال مکس ولمنز ، استدلال میکند که ممکن است "نخواستن آزادانه  (free won)" به اندازه  " اراده آزادانه " به آمادگی نورونی نیاز داشته باشد.
بعضی از مطالعات هرچند که یافته های لیبت را به برخی از انتقادات اصلی اشاره میکنند ، تکرار کردند . یک مطالعه در سال 2011 توسط آیزاک فراید انجام شد ، نشان داد که هر تک نورون دو ثانیه قبل از اراده گزارش شده برای انجام عمل ، اسپایک میزنند (خیلی قبل تر از این که نوار مغزی چنین واکنشی را پیشبینی کنند). این امر با کمک بیماران صرعی داوطلب ، که به هر حال برای ارزیابی و درمان نیاز به الکترودهای کاشته شده در اعماق مغز خود داشتند ، محقق شد. اکنون محققان قادر هستند که بیماران بیدار و درحال حرکت را مورد مطالعه قرار دهند ، محققان ناهنجاری های زمانی که توسط لیبت کشف شده بودند را تکرار کردند . مشابه همین آزمایش ها ، چان سیونگ سون ، آنا هانزی هه ، استفان بوده و جان دیلان هاینز یک مطالعه در سال 2013 ارائه دادند که ادعا میکرد که قادر است انتخاب برای جمع یا تفریق را قبل از این که نمونه آن را گزارش کند ، پیشبینی کند.
ویلیام آر.کلم به عدم نتیجه گیری این آزمونها به دلیل محدودیتهای طراحی و تفسیر داده ها اشاره كرد و آزمایش هایی با ابهام کمتر پیشنهاد کرد. درحالی که مانند روی اف.بامایستر یا دانشمندان علوم اعصاب کاتولیک مانند  Tadeusz Pacholczyk وجود اختیار آزادانه را تایید میکرد. آدریان جی.گوگیزبرگ ، آنائیس موتاز هم یافته های آیزاک فراید را به چالش کشیدند .
یک مطالعه توسط آرون شورگر و همکارانش در مقالات آکادمی ملی علوم ایالت متحده آمریکا (PNAS) منتشر شد ، فرضیات مربوط به ذات پتانسیل آمادگی را به چالش کشید ، که نتایج به دست آمده از مطالعات لیبت و فراید را رد میکند .
یک مطالعه توسط مازائو ماتسوهاشی و مارک هالت ،که در سال 2008 منتشر شد ادعا میکند که یافته های لیبت را بدون تکیه کردن بر گزارش نمونه یا حفظ کردن ساعت توسط شرکت کنندگان تکرار کرده است. نویسندگان بر این باوراند که ، روش آنها میتواند زمانی (T) را که نمونه از حرکت خود آگاه میشود را مشخص کند. ماتسوهاشی و هالت میگویند نه تنها T تغییر میکند بلکه بعضی اوقات بعد از اولین فازهای شروع حرکت، رخ میدهد . آنها نتیجه میگیرند که آگاهی فرد ، نمیتواند علت حرکت باشد . و در عوض ممکن است فقط متوجه حرکت باشد .
مطالعه ماتسوهاشی و هالت میتواند به این شکل خلاصه شود . محققان فرض کردند که ، اگر  خودآگاه ما همان چیزی باشد که باعث پیدایش حرکت میشود (شروع یک عمل ) طبیعتا خودآگاه ما باید قبل از هر حرکتی رخ دهد . در غیر این صورت ، اگر فقط بعد از آغاز هر حرکت ازآن آگاه شویم ،آگاهی ما نمیتواند دلیل آن حرکت خاص باشد . به بیان ساده ، قصد خودآگاهانه باید زودتر از عمل اتفاق بیوفتد اگر که علت آن باشد .
برای آزمایش این فرضیه ، ماتسوهاشی و هالت از داوطلبان خواستند ، که در بازه زمانی تصادفی انگشتان خود را سریع تکان دهند ، درحالی که برای انجام این حرکات برنامه ریزی نمیکنند بلکه این حرکات را فورا بعد از این که به آن فکر میکنند، انجام میدهند . یک صدای از بیرون کنترل شده به معنای "سیگنال ایست " در بازه های زمانی شبه تصادفی ، پخش میشد و داوطلبان می بایست بعد از شنیدن این صدا ، با وجود آگاهی از قصد فوری به حرکت ، قصد خود به حرکت را لغو میکردند . هروقت که عملی انجام میشد (حرکت انگشت) ، نویسندگان هر صدایی را که قبل از عمل پخش میشد را ضبط میکردند (رسم میکردند) ، نمودار صداها قبل از عمل ها ، فقط صدا های (a) قبل از این که حتی نمونه از "شروع حرکتش" باخبر شود (درغیر این صورت آنها از حرکت باز ایستاده اند و یا با آن مخالفت کردند.) و صدا های (b) بعد از این که برای مخالفت کردن با عمل بسیار دیر شده . نمودار صدا های گروه (b) از اهمیت کمی برخورد دارند .
در این کار، "پیدایش حرکت" به عنوان فرایندی از مغز برای ایجاد حرکت تعریف میشود . که مشاهدات فیزیولوژیکی (از طریق الکترود ها) نشان از آن دارد که ممکن است قبل از هوشیاری آگاهانه قصد به حرکت اتفاق بیوفتد .
محققان با بررسی اینکه چه زمانی تن ها مانع از اقدامات می شوند ، می دانند که مدت زمانی (در چند ثانیه) که وقتی یک فرد قصد آگاهانه برای حرکت سوژه را دارد و حرکت را انجام می دهد ، وجود دارد. این لحظه هوشیار را T می نامند(میانگین زمان خودگاهی برای حرکت ) . با نگاه کردن به مرز صداها و نبود صداها میتواند پیدا شود. این محققان را قابل میسازد که ، زمان بندی قصد خودآگاهانه برای حرکت را بدون تکیه بر علم نمونه یا تقاضا از آنها برای تمرکز روی ساعت تقریب بزنند . آخرین مرحل آزمایش ، مقایسه کردن زمان T برای هرکدام از نمونه ها با مقادیر پتانسیل مربوط به رویدادشان است ، که زمان شروع حرکت انگشت آن هارا نشان میدهد .
محققان متوجه شدند که زمان قصد آگاهانه برای حرکت ، T، معمولا  برای علت پیدایش حرکت بودن خیلی دیر اتفاق می افتد . نمودار یکی از نمونه ها را در پایین میبینیم ، اگرچه در نمودار نشان داده نشده اما پتانسیل آمادگی نمونه به ما میگوید که اعمال او در ثانیه -2.8 شروع میشود و با این وجود ، این اساسا زودتر از قصد خودآگاهانه او، زمان T(-1.8 ثانیه )، برای حرکت است. ماتسوهاشی و هالت نتبجه گرفتند که احساس قصد خود آگاهانه برای حرکت باعث پیدایش حرکت نمیشود ، هردو احساس قصد و حرکت به خودی خودش حاصل فرایند نا خود آگاه هستند .  این مطالعه از برخی جهات مشابه آزمایش لیبت است : مجددا از داوطلبانه خواسته شد که در فواصل زمانی کوتاه و به ترتیب خاصی ، انگشتان خود را حرکت دهند . در این ورژن از آزمایش ، زمان های تصادفی ای را برای " قطع صدا" در زمان این حرکت از قبل طراحی شده معرفی کردند. اگر شرکت کنندگان از قصد حرکت خود آگاه نبودند ، به راحتی صدا را نادیده میگرفتند . از طرفی اگر آنها در زمان شنیدن صدا ، از قصد به حرکت خود آگاه بودند  ، سعی میکردند با آن مخالفت کنند ، سپس قبل از ادامه حرکت از قبل تعیین شده کمی استراحت کنند. طراحی این آزمایش به  ماتسوهاشی و هالت اجازه داد تا ببینند که در زمان رخ دادن چه صدایی نمونه انگشت خود را حرکت میدهد . هدف این بود که w لیبت را با تخمین زمانی خودشان از زمان قصد آگاهانه حرکت که آن را T می نامند ، معادل تشخیص دهند .
آزمایش این فرضیه که "قصد آگاهانه پس از آغاز پیدایش حرکت رخ می دهد" محققان را ملزم به تجزیه و تحلیل  توزیع پاسخ به صدا قبل از عمل می کند. ایده این است که ، پس از زمان T ، صداها منجر به مخالفت و در نتیجه نمایشی کاهش یافته، در داده ها می شوند. همچنین یک نقطه بدون بازگشت مانند P وجود دارد که در آن صدا خیلی نزدیک به شروع حرکت است تا جنبش رد شود . به عبارت دیگر ، محققان انتظار داشتند موارد زیر را بر روی نمودار مشاهده کنند: بسیاری از پاسخهای سرکوب نشده به صداها در حالی که افراد هنوز از پیدایش حرکتی خود آگاهی ندارند و به دنبال آن تعداد پاسخهای سرکوب نشده به صداها که در طی یک دوره مشخص از زمانی که نمونه از قصد خود آگاه بوده و هرگونه حرکتی را متوقف می کند ، و نهایتا هنگامی که افراد وقت کافی برای پردازش صدا و جلوگیری از یک عمل را ندارند ، مجدداً پاسخ های سرکوب نشده را به صدا افزایش می دهند - آنها "نقطه بازگشت" عمل را پشت سر گذاشته اند این دقیقاً همان چیزی است که محققان پیدا کردند (نمودار سمت راست را در زیر ببینید).
نمودار زمانهایی را نشان می دهد که هنگام حرکت داوطلب ، پاسخهای سرکوب نشده به زنگها رخ داده است. وی پاسخهای زیادی را نسبت به صدا ها (که به آنها "رویدادهای تن" می گویند) به طور متوسط ​​تا 1.8 ثانیه قبل از شروع حرکت نشان داد ، اما بلافاصله بعد از آن رخ داد کاهش قابل توجهی در صداها وجود داشت. احتمالاً دلیل این امر این است که فرد معمولاً از قصد خود برای حرکت در حدود 1.8 ثانیه مطلع می شود ، که سپس به عنوان نقطه T برچسب گذاری می شود . از آنجا که اگر یک صدا پس از نقطه T رخ دهد ، با اکثر اقدامات مخالفت می شوند ، در آن محدوده تعداد وقایع بسیار کمی وجود دارد . سرانجام ، یک افزایش ناگهانی در تعداد رویدادهای صدا در 0.1 ثانیه وجود دارد ، به این معنی که این موضوع از نقطه P عبور کرده است. ماتسوهاشی و هالت توانستند بدون گزارش ذهنی یک میانگین زمان T (− 1.8 ثانیه) ایجاد کنند. بدین ترتیب ، آنها با اندازه گیری حرکت ERP که به طور متوسط در حدود 2.8 ثانیه حرکت را برای این شرکت کننده تشخیص داده بود ، مقایسه کردند. از آنجا که T ، مانند W اصلی  لیبت ، اغلب پس از آغاز پیدایش حرکت یافت می شود ، نویسندگان نتیجه گرفتند که تولید آگاهی پس از آن یا به موازات عمل رخ می دهد ، اما مهمتر از همه ، که احتمالاً دلیل این حرکت نیست.
هاگارد سایر مطالعات مانند آنچه که در گذشته درباره سطوح دیگر نورون ها توضیح داده شد را چنین توصیف می کند که " تأیید اطمینان بخشی از مطالعات قبلی است که جمعیت های نورونی را ثبت کرده است". توجه داشته باشید که این نتایج با استفاده از حرکات انگشت جمع شده است و ممکن است لزوماً به سایر اقدامات مانند تفکر ، یا حتی سایر اقدامات حرکتی در شرایط مختلف تعمیم داده نشود. در واقع ، عمل برنامه ریزی کردن انسان پیامدهای مربوط به اختیار را به همراه دارد و بنابراین ، این توانایی را باید با هر نظریه تصمیم گیری ناخودآگاه توضیح داد. فیلسوف آلفرد میلی نیز در نتیجه گیری این مطالعات شک دارد. وی توضیح می دهد که صرف اینکه حرکتی ممکن است قبل از اینکه "خودآگاه" ما از آن آگاه شود آغاز شود ، به این معنی نیست که آگاهی ما فرصت تأیید ، اصلاح و یا کنسل کردن این عمل را ندارد . احتمال این که " نخواستن آزادانه " انسان نیز از اختیارات ضمیر ناخودآگاه باشد ، درحال بررسی است.
تحقیقات اخیر که توسط سیمون کوهن و مارسل براس انجام شده حاکی از آن است که خودآگاهی ما علت انجام ندادن برخی اعمال در لحظه ی آخر نمی باشد. اول از همه ، آزمایش آنها به ایده ساده ای تکیه دارد که ما باید وقتی آگاهانه عملی را لغو می کنیم ،آن را بدانیم(بدین معنا که باید اطلاعاتی از آن در دسترسمان باشد).ثانیا نشان از آن دارد که اگر اطلاعات در دسترسمان بود باید برای انسان راحت باشد که بعد از انجام عمل تعیین کند که آیا ناگهانی (زمانی برای تصمیم گیری موجود نباشد) و یا زمانی برای محاسبه موجود بوده(شرکت کننده تصمیم برای انجام دادن یا ندادن آن عمل گرفته باشد).مدارک حاکی از آن بودند که نمونه ها نتوانستند این تفاوت مهم را از یکدیگر تشخیص دهند. این برخی از وجوه "اختیار" را در مقابل "توهم درون نگری(Introspection illusion)" آسیب پذیر می کند.محققان نتایج خود را به این معنی تفسیر می کنند که تصمیم برای "لغو" یک عمل ناخودآگاه تعیین می شود همان طور که عمل نیز ممکن است توسط ناخودآگاه شروع شود. این آزمایش شامل درخواست از داوطلبان برای پاسخ دادن به یک سیگنال برای رفتن با فشار دادن یک دکمه الکترونیکی "رفتن" در سریع ترین واکنش ممکن است. در این آزمایش سیگنال رفتن یک محرک دیداری بود که توسط یک مانیتور نشان داده می شد(مطابق با عکس یا چراغ سبز).مدت زمان واکنش شرکت کننده ها در این مرحله که "آزمایشات پاسخ اولیه" توصیف شد جمع آوری می شوند. آزمایشات پاسخ اولیه نیز پیشرفت داده شدند به طوری که در 25% سیگنالها برای رفتن بلا فاصله سیگنال "ایست" یا "تصمیم بگیر" نمایش داده می شد. بقیه ی سیگنال ها با تاخیر و به طور تصادفی تا 2 ثانیه بعد از سیگنال رفتن رخ دادند. هر کدام از اینها به طور مساوی و در 12.5% موارد رخ می دادند. این سیگنال های جدید با تعویض رنگ مانیتور نمایش داده می شدند(قرمز برای حالت اول و زرد برای حالت دوم).75% از سیگنالهای رفتن سیگنالی به دنبای نداشتند و هدف شرکت کنندگان همان فشردن دکمه در سریع ترین حالت ممکن باقی ماند. با دیدن سیگنال رفتن اولیه ، شرکت کننده بلافاصله قصد دارد دکمه "رفتن" را فشار دهد.به شرکت کننده دستور داده می شد که در صورت مشاهده سیگنال توقف ، قصد فوری خود را برای فشار دادن دکمه "رفتن" لغو کند.شرکت کننده در هنگام دیدن سیگنال "تصمیم بگیر" باید تصادفا میان فشار دادن یا ندادن دکمه انتخاب کند. در آزمایشات "سیگنال تصمیم بگیر" باید از فشار دادن ناگهانی دکمه در هنگام دیدن سیگنال رفتن خودداری کند و بعد تصمیم بگیرد.به دلیل تصادفی بودن مدت تاخیر بعضی مواقع اینکار ممکن نبود(چرا که سیگنال ثانویه در بعضی مواقع بسیار دیر نمایش داده می شد). آن آزمایش هایی که در آن نمونه بدون دیدن سیگنال بعدی به صورت ناگهانی به سیگنال رفتن واکنش نشان می داد نمایانگر زمان واکنش در حدود 600 میلی ثانیه است.آن آزمایشاتی که در آنها سیگنال تصمیم خیلی دیر نشان داده شد ، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه رفتن را اعمال کرده بود نیز زمان واکنش در حدود 600 میلی ثانیه است.آزمایشاتی که در آنها سیگنال توقف نشان داده شده و شرکت کننده با موفقیت به آن پاسخ داده است ، زمان پاسخ را نشان نمی دهند.آزمایشاتی که در آنها یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده شده است ، و شرکت کننده تصمیم گرفته است دکمه رفتن را فشار ندهد ، نیز زمان پاسخ را نشان نمی دهد..آزمایشاتی که در آن یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده می شود ، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه حرکت انتخاب نکرده است(که طبق فرضیه باید می کردند) ولی فرصت تصمیم گیری داشته زمان واکنش نسبتا کند تری و در حدود 1400 میلی ثانیه را نشان می دهد. از شرکت کننده در پایان آن "آزمایش تصمیم بگیرید" که در آن آنها واقعاً دکمه فشار را فشار داده اند پرسیده شده است که آیا آن را ناگهانی فشار داده اند و یا بر اساس تصمیم آگاهانه ای که بعد از دیدن سیگنال گرفته اند.با این حال ، براساس داده های زمان پاسخ ، به نظر می رسد که بین زمانی که کاربر فکر می کند فرصت تصمیم گیری دارد ، اختلاف وجود دارد(و در نتیجه فشار دادن ناگهانی نبوده)-در این مورد فشار دادن دکمه و وقتی که تصور می کردند ناگهانی آن را فشار داده اند(طبق سیگنال رفتن اولیه)-که سیگنال تصمیم برای پیروی کردن از آن نمایش داده شد. این آزمایش شامل درخواست از داوطلبان برای پاسخ دادن به یک سیگنال برای رفتن با فشار دادن یک دکمه الکترونیکی "رفتن" در سریع ترین واکنش ممکن است. در این آزمایش سیگنال رفتن یک محرک دیداری بود که توسط یک مانیتور نشان داده می شد(مطابق با عکس یا چراغ سبز).مدت زمان واکنش شرکت کننده ها در این مرحله که "آزمایشات پاسخ اولیه" توصیف شد جمع آوری می شوند. آزمایشات پاسخ اولیه نیز پیشرفت داده شدند به طوری که در 25% سیگنالها برای رفتن بلا فاصله سیگنال "ایست" یا "تصمیم بگیر" نمایش داده می شد. بقیه ی سیگنال ها با تاخیر و به طور تصادفی تا 2 ثانیه بعد از سیگنال رفتن رخ دادند. هر کدام از اینها به طور مساوی و در 12.5% موارد رخ می دادند. این سیگنال های جدید با تعویض رنگ مانیتور نمایش داده می شدند(قرمز برای حالت اول و زرد برای حالت دوم).75% از سیگنالهای رفتن سیگنالی به دنبای نداشتند و هدف شرکت کنندگان همان فشردن دکمه در سریع ترین حالت ممکن باقی ماند. با دیدن سیگنال رفتن اولیه ، شرکت کننده بلافاصله قصد دارد دکمه "رفتن" را فشار دهد.به شرکت کننده دستور داده می شد که در صورت مشاهده سیگنال توقف ، قصد فوری خود را برای فشار دادن دکمه "رفتن" لغو کند.شرکت کننده در هنگام دیدن سیگنال "تصمیم بگیر" باید تصادفا میان فشار دادن یا ندادن دکمه انتخاب کند. در آزمایشات "سیگنال تصمیم بگیر" باید از فشار دادن ناگهانی دکمه در هنگام دیدن سیگنال رفتن خودداری کند و بعد تصمیم بگیرد.به دلیل تصادفی بودن مدت تاخیر بعضی مواقع اینکار ممکن نبود(چرا که سیگنال ثانویه در بعضی مواقع بسیار دیر نمایش داده می شد). آن آزمایش هایی که در آن نمونه بدون دیدن سیگنال بعدی به صورت ناگهانی به سیگنال رفتن واکنش نشان می داد نمایانگر زمان واکنش در حدود 600 میلی ثانیه است.آن آزمایشاتی که در آنها سیگنال تصمیم خیلی دیر نشان داده شد ، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه رفتن را اعمال کرده بود نیز زمان واکنش در حدود 600 میلی ثانیه است.آزمایشاتی که در آنها سیگنال توقف نشان داده شده و شرکت کننده با موفقیت به آن پاسخ داده است ، زمان پاسخ را نشان نمی دهند.آزمایشاتی که در آنها یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده شده است ، و شرکت کننده تصمیم گرفته است دکمه رفتن را فشار ندهد ، نیز زمان پاسخ را نشان نمی دهد..آزمایشاتی که در آن یک سیگنال تصمیم گیری نشان داده می شود ، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه حرکت انتخاب نکرده است(که طبق فرضیه باید می کردند) ولی فرصت تصمیم گیری داشته زمان واکنش نسبتا کند تری و در حدود 1400 میلی ثانیه را نشان می دهد. از شرکت کننده در پایان آن "آزمایش تصمیم بگیرید" که در آن آنها واقعاً دکمه فشار را فشار داده اند پرسیده شده است که آیا آن را ناگهانی فشار داده اند و یا بر اساس تصمیم آگاهانه ای که بعد از دیدن سیگنال گرفته اند.با این حال ، براساس داده های زمان پاسخ ، به نظر می رسد که بین زمانی که کاربر فکر می کند فرصت تصمیم گیری دارد ، اختلاف وجود دارد(و در نتیجه فشار دادن ناگهانی نبوده)-در این مورد فشار دادن دکمه و وقتی که تصور می کردند ناگهانی آن را فشار داده اند(طبق سیگنال رفتن اولیه)-که سیگنال تصمیم برای پیروی کردن از آن نمایش داده شد.
کوهن و براس می خواستند خودشناسی شرکت کنندگان را بسنجند. اولین قدم این بود که بعد از هر آزمایش تصمیم گیری ، از شرکت کنندگان در مرحله بعدی سوال می شد که آیا واقعاً وقت تصمیم گیری دارند یا خیر. به طور خاص ، از داوطلبان خواسته شد که هر یک از در هر یک از آزمایش ها ، تصمیم گیری ای را که به عنوان تصمیم گیری ناموفق (این نتیجه نتیجه عمل بدون اراده بر روی سیگنال اولیه) بود و یا تصمیم موفق (نتیجه یک تصمیم عمدی) برچسب گذاری کنند. برای تصمیم گیری در مورد تقسیم آزمایشی به نمودار سمت راست توجه کنید : تصمیم گیری ناموفق و موفقیت آمیز ؛ تقسیم بعدی در این نمودار (شرکت کننده درست یا نادرست) در پایان این آزمایش توضیح داده خواهد شد. توجه داشته باشید که محققان آزمایش های موفقیت آمیز شرکت کنندگان را به "تصمیم به رفتن" و "تصمیم به نرفتن" مرتب سازی کردند ، اما در مورد آزمایش های نرفتن نگران نبودند ، زیرا آنها به هیچ داده RT ای دست پیدا نکردند (و درهیچ کجا نمودار سمت راست نشان داده نمی شوند ). توجه داشته باشید که آزمایشات موفقیت آمیز ایست هم داده RT را ارائه نمی دهند. کوهن و براس اکنون می دانستند که چه انتظاری باید داشته باشند: آزمایشات پاسخ اولیه ، هر آزمایش ایست ناموفق و آزمایشات "عدم تصمیم گیری" همه مواردی بودند که شرکت کننده آشکارا به صورت غیر ارادی عمل می کرد - آنها همان RT سریع را نشان می دهند. در مقابل ، آزمایشات "تصمیم موفقیت آمیز" (جایی که تصمیم "رفتن" بود و نمونه به حرکت در می آمد) باید RT آرامی نشان دهد. احتمالاً ، اگر تصمیم گیری در مورد مخالفت کردن فرایندی خودآگاهانه است ، داوطلبان نباید در تشخیص غیر ارادی کاری از مواردعمدی بودن یک حرکت مشکلی داشته باشند. باز هم ، این مهم است ، زیرا تصمیم گیری در آزمایشات مستلزم این است که شرکت کنندگان به خودشناسی اعتماد کنند. توجه داشته باشید که آزمایش های ایست نمی توانند خود شناسی را آزمایش کنند زیرا اگر نمونه حرکتی کند ، برای آنها واضح است که واکنش غیر ارادی نشان داده اند.
جای تعجب نیست که نتایج ثبت شده برای آزمایشات پاسخ اولیه ، آزمایشات متوقف شده ناموفق و آزمایشات "عدم تصمیم گیری" ، همه RT های مشابه را نشان می دهند: : به نظر می رسد 600 میلی ثانیه نشان دهنده عملی غیر ارادی است که بدون فرصت برای اندیشیدن، انجام شده است. توضیح آنچه که این دو محقق در ادامه یافتند به همین آسانی نبود: در حالی که برخی از آزمایش های "تصمیم موفقیت آمیز" ، RT کندی را برای گفتگو نشان می دهد (به طور متوسط حدود 1400 میلی ثانیه) ، شرکت کنندگان همچنان بسیاری از اقدامات تکانشی را "تصمیم موفقیت آمیز" عنوان کرده بودند. این نتیجه حیرت انگیز است زیرا شرکت کنندگان نباید در شناسایی آنکه کدام عملکرد نتیجه آگاهانه "من مخالفت نمی کنم" بود و و کدام اقدامات واکنش های غیرمنتظره و تکانشی به سیگنال اولیه بود، مشکلی میداشتند. همانطور که نویسندگان توضیح می دهند:  [نتایج آزمایش] به وضوح علیه این فرضیه لیبت استدلال می کند که می تواند آگاهانه فرآیند مخالفت کردن را آغاز کند. وی از مخالفت کردن استفاده کرد تا دوباره امکان کنترل اقدامات آغاز شده ناخودآگاه را فراهم کند. اما از آنجائیکه نمونه در مشاهده بسیار دقیق نیستند [به جای عمدی، غیرارادی عمل کردند] ، نمی توان آگاهانه اقدام به مخالفت کردن کرد. به نظر می رسد که در آزمایشات تصمیم گیری ، شرکت کنندگان قادر به شناسایی قابل اعتمادی نبودند - حداقل براساس سیگنالهای داخلی - که آیا واقعاً وقت تصمیم گیری داشته اند یا خیر. نویسندگان توضیح می دهند که سازگاری این نتیجه با ایده مخالفت کردن آگاهانه دشوار است ، اما فهم آنکه این مخالفت کردن فرایندی ناخودآگاه در نظر گرفته شده یا نه، ساده است . بنابراین به نظر می رسد که قصد حرکت نه تنها ممکن است از ضمیر ناخودآگاه ناشی شود ، بلکه تنها در صورت مهار ناخودآگاه ممکن است مهار شود. این نتیجه گیری می تواند حاکی از آن باشد که پدیده "آگاهی" بیشتر از داوری مستقیم، یک توصیف است. (یعنی پردازش ناخودآگاه باعث ایجاد همه افکار می شود و این افکار دوباره ناخودآگاه پردازش می شوند)
پس از آزمایش های فوق ، نویسندگان نتیجه گرفتند که افراد گاهی اوقات نمی توانند بین "تولید یک عمل بدون توقف و توقف یک عمل قبل از شروع داوطلبانه" تمایز قائل شوند ، یا به عبارت دیگر ، آنها نمی توانند بین عملکردهای فوری و غیرارادی در مقابل تأخیر در تأمل تفاوت قائل شوند. به طور واضح ، یک فرض از نویسندگان این است که تمام اقدامات اولیه (600 میلی ثانیه) ناخودآگاه هستند ، و همه اقدامات بعدی آگاهانه هستند. این نتیجه گیری ها و مفروضات هنوز در ادبیات علمی بحث نشده و یا حتی تکرار نشده اند (این یک مطالعه‌ای است که اخیرا انجام شده). نتایج آزمایش که در آن داده های به اصطلاح "تصمیم موفقیت آمیز" مشاهده شد (با درنظر گرفتن زمان طولانی تر اندازه گیری شده) ممکن است برای درک ما از نقش آگاهی به عنوان تعدیل کننده یک عمل یا پاسخ معین ، پیامدهای احتمالی داشته باشد، و این پیامد های احتمالی صرفاً بدون دلایل معتبر قابل حذف یا نادیده گرفتن نیست ، به ویژه هنگامی که نویسندگان این آزمایش اظهار داشتند که آزمایش های دیرهنگام به طور دقیق تصمیم گیری شده است. شایان ذکر است که لیبت به طور مداوم به مخالفت کردن در اقدامی که به صورت درون زا آغاز شده است ، اشاره می کند. یعنی مخالفت کردنی که در غیاب نشانه های خارجی اتفاق می افتد ، در عوض فقط به نشانه های داخلی (در صورت وجود) متکی است. این مخالفت کردن ممکن است نوع دیگری از مخالفت کردن، با آنچه که کوهن و براس با استفاده از سیگنال تصمیم خود بررسی کرده اند، باشد. دانیل دنت همچنین استدلال می کند که از آزمایشات بنجامین لیبت که ظاهراً عدم وجود اراده آگاهانه است ، نمی توان نتیجه روشنی در مورد اراده گرفت. به گفته دنت ، ابهاماتی در زمان وقایع مختلف وجود دارد . لیبت می گوید که چه زمانی پتانسیل آمادگی به طور عینی و با استفاده از الکترود رخ می دهد ، اما برای تعیین زمان تصمیم گیری آگاهانه، به موضوع گزارشگر عقربه ساعت متکی است. همانطور كه دنت خاطرنشان كرد ، این فقط گزارشی است که در آن به نظر میرسد چیزهای مختلف با هم جمع می شوند ، نه گزارشی از زمان عینی که در آنها واقعاً اتفاق می افتد:  فرض کنید لیبت می داند که پتانسیل آمادگی شما در میلی ثانیه 6810 آزمایش تجربی به اوج خود رسیده است و نقطه ساعت در میلی ثانیه 7،005 مستقیما پایین است. (همان چیزی است که شما وقتی مشاهده کرده‌اید، گزارش کردید) چند میلی ثانیه باید به این تعداد اضافه کند تا زمانی را که از آن آگاه بودید را بدست آورد؟ نور تقریباً بلافاصله از سمت ساعت شما به کره چشم می رسد ، اما مسیر سیگنال ها از شبکیه، از طریق هسته ژنتیکی جانبی به قشر مقطعی 5 تا 10 میلی ثانیه طول می کشد - کسری ضعیف از 300 میلی ثانیه جبران شده ، اما چه مدت طول می کشد آنها را به شما برساند. (یا آیا در قشر مقطعی قرار دارید؟) سیگنالهای بصری باید قبل از رسیدن به هر کجا که لازم است وارد شوند ، پردازش شوند تا شما همزمان تصمیم آگاهانه بگیرید. به طور خلاصه ، روش لیبت پیش فرض این است که بتوانیم محل تلاقی دو مسیر را پیدا کنیم: رسیدن به خودآگاهی سیگنال ها که تصمیم برای حرکت ناگهانی را نمایش میدهند  رسیدن به خودآگاهی سیگنال هایی که دوران های پشت سرهم ساعت را نمایش میدهند. این اتفاقات درکنار هم رخ میدهند به طوری که به صورت همزمان قابل بررسی اند. در آغاز سال 2016 ، PNAS مقاله ای توسط محققان در برلین ، آلمان ، انجام شد را منتشر کرد . نقطه غیر قابل بازگشت در لغو کردن حرکات خود آغاز که در آن نویسندگان تحقیق میکردند که نمونه انسانی آیا توانایی لغو یک عمل را بعد از دیده شدن پتانسیل آمادگی دارد یا خیر . ( در این تحقیق، یک حرکت پا ). پتانسیل آمادگی که توسط کورنهابر و دیک درسال 1965 کشف شد ، یک نمونه از فعالیت الکتریکی ناخودآگاه در درون قشر حرکتی مغز ، توسط نوار مغزی که لحاظاتی قبل از انجام یک حرکت توسط یک فرد رخ میدهد را اندازه گیری کرد : به عنوان یک سیگنال که مغز " در حال آماده شدن " برای اجرای حرکت است ، در نظر گرفته میشود . مطالعه مدرکی پیدا کرد که این اعمال ، حتی بعد زا دیده شدن پتانسیل آمادگی نیز قابل لغو اند ( یعنی بعد از این که مشاهده شد ، مغز درحال آماده شدن برای انجام عمل است ). محققان معتقدند که این شواهدی برای وجود حداقل مقداری اختیار در انسان است : در گذشته بحث کردیم که ، با توجه به ذات ناخودآگاه آمادگی پتانسیل و کارآمدی آن برای پیشبینی حرکت یک فرد ، این ها حرکاتی هستند که توسط مغز بدون دخالت اراده خودآگاه فرد در مغز آغاز میشود . مطالعه نشان داد که نمونه ها میتوانند این سیگنال ها را نادیده بگیرند ، و حرکتی که انجام آن توسط پتانسیل آمادگی درحال آماده سازی بود ، متوقف شود . بعلاوه ، محققان " نقطه بدون بازگشت " را پیدا کردند : وقتی که پتانسیل آمادگی برای یک حرکت دیده میشود ، فرد میتواند از انجام آن حرکت خود داری کند اگر حداقل 200 میلی ثانیه قبل از شروع حرکت باشد. بعد از این نقطه ، فرد دیگر نمیتواند از انجام این حرکت خود داری کند . در گذشته ، کورنهابر و دیک تاکید کردند که ، نبود اراده خودآگاه در اوایل پتانسیل آمادگی (BP1 نام گذاری شده )اثباتی برای نبود اختیار نیست، همانطور که برنامه ریزی های ناخود آگاه ممکن است آزاد و نامعیین باشد . طبق پیشنهاد آنها ، انسان آزادی نسبی دارد ، یعنی درجاتی از آزادی که میتواند در انتخابات عمدی که هم فرایند خودآگاه و هم فرایند ناخودآگاه را دخیل میکند ، افزایش یا کاهش یابند . علی رغم انتقادها ، آزمایش ها هنوز در تلاش اند که اطلاعاتی جمع آوری کنند که این ایده را که " اراده " خودآگاه میتواند توسط فعالیت مغز پیشبینی شود را حمایت کند . یادگیری ماشین Fmri از فعالیت مغزی (آنالیز الگو چند متغییره) برای پیشبینی انتخاب یک دکمه (چپ یا راست ) توسط یک کاربر تا 7 ثانیه قبل از گزارش اراده برای انجام آن ، استفاده میشد . نواحی ای از مغز که برای پیشبینی با موفقیت آموزش دیده اند شامل قشر پیشانی و قشر posterior cingulate cortex هستند . برای مطمئن شدن از گزارش زمان بندی اراده خودآگاه برای عمل ، آنها به شرکت کنندگان دنباله ای از فریم ها از حروف تکی )با فاصله زمانی 500 میلی ثانیه ) نشان دادند و شرکت کنندگان موقع فشار دادن دکمه (راست یا چپ ) باید اعلام میکردند که موقع تصمیم گیری برای فشار دادن چه حرفی را دیده اند . این مطالعه یک گزارش آماری قابل ملاحظه با دقت 60% را ارائه داد ، که ممکن است با محیط آزمایش،محدودیت داده های یادگیری ماشین (زمان صرف شده برای Fmri ) و دقت وسایل محدود شده باشد .  یک نوع دیگری از آزمایش آنالیز الگو چند متغییره Fmri با استفاده از یک مسئله انتزاعی تصمیم گیری ارائه شد ، در تلاش برای حذف احتمال این که توانایی های پیشبینی محصولی از انگیزه حرکتی ایجاد شده باشد . هر فریم مانند قبل یک حرف مرکزی ،و همچنین یک شماره مرکزی داشت و 4 " شماره جواب ها " ممکن بود . شرکت کنندگان اول در ذهنشان انتخاب کردند که میخواهند عملیات جمع یا تفریق را انجام دهند ، و موقعی که این تصمیم را میگیرند حرف مرکزی که موقع تصمیم گیری میبینند را به ذهن میسپارند . سپس شرک کننده یک عملیات ریاضی را بر پایه شماره دو فریم مرکزی بعدی که میبیند ، انجام میدهد . شرکت کننده در فریم بعدی یک "شماره جواب " مرتبط با حاصل عملیات ریاضی انتخاب میکند . و سپس به شرکت کنندگان فریمی نشان داده میشد که به آنها اجازه میداد که حرف مرکزی را که موقع تصمیم گیری دیده اند ، نشان دهد .این آزمایش قابلیت پیشبینی مغز را تا 5 ثانیه قبل از اراده خودآگاه برای عمل کشف کرد .  آنالیز الگو چند متغییره با استفاده از نوار مغز نشان داد که یک مدل تصمیم گیری ادراکی که بر پایه مدرک است میتواند در تصمیم های اختیاری قابل استفاده باشد . متوجه شدند که تصمیمات میتوانند توسط فعالیت مغزی بلافاصله بعد از محرک ادراکی ،پیشبینی شوند . بعلاوه وقتی که شرکت کننده نمیتوانست ذات محرک را تعیین کند تاریخچه تصمیمات اخیر، فعالیت نورونی را پیشبینی میکرد. نقطه شروع تجمع مدارک در واقع به سمت انتخاب قبلی تغییر یافته است. مطالعه دیگر نشان داده است که مقدمات اولیه یک شرکت کننده برای نتیجه تصمیم خاص (نشان دادن نشانه ای برای 13 میلی ثانیه) می تواند برای تأثیر بر نتایج تصمیم گیری آزاد استفاده شود. همچنین ، مشخص شده است که از تاریخ تصمیم گیری به تنهایی می توان برای پیش بینی تصمیمات آینده استفاده کرد. قابلیت پیش بینی سون و همکارانش در سال (2008) با استفاده از یک مدل خطی SVM که فقط بر اساس تاریخچه تصمیم گیری شرکت کننده بود (بدون هیچ گونه اطلاعاتی از فعالیت) با موفقیت تکرار شد. با وجود این،یک مطالعه اخیر تلاش کرده است تا کاربرد مدل تصمیم گیری ادراکی را در تصمیمات اختیاری تأیید کند. وقتی که یک محرک مخفی و در نتیجه نامرئی به شرکت کنندگان نشان داده شد ، از آنها درخواست کردند که یا بین یک کتگوری حدس بزنند و یا یک تصمیم آزاد برای کتگوری خاص بگیرند . آنالیز الگو چند متغییره با استفاده از Fmri میتواند اطلاعات " تصمیم آزاد" آموزش ببیند تا با موفقیت "تصمیم های حدسی " را پیشبینی کنند و درمورد اطلاعات حدسی آموزش ببیند تا " تصمیمات آزاد " را پیشبینی کنند .  وظایف پیشبینی تصمیم داوطلبانه معاصر ، بر پایه احتمالی امضا های نورونی برای تصمیم های پیش آگاهی که میتواند مرتبط با فرایند پردازش آگاهی کمتر به جای فرایند ناخودآگاه باشد ، انتقاد شده است . افراد ممکن است قبل از تهیه گزارش از تصمیم خود آگاه باشند ولی در عین حال به چندین ثانیه برای اطمینان نیاز داشته باشند . با این حال ، اگر همه چیز در مرحله ای به خودآگاهی برسد (و هدف از تعریف سیستم های جداگانه) ، چنین مدلی توضیح نمی دهد که چه چیزی ناخودآگاه باقی مانده است. اما محدودیت ها در تحقیقات پیشبینی اختیار ، تا به حال باقی مانده اند . به طور خاص ، پیشبینی قضاوت هایی از فعالیت مغز که شامل فرایند های فکری ، که به جای ثانیه ها دقایقی قبل از اراده آگاهانه برای عمل شروع میشود ، از جمله رد تمایلات متضاد . به طور کلی دیده می شود که اینها محصول توالی قضاوتهای جمع آوری شده شواهد هستند. پیشنهاد شده که احساس نویسندگی توهم است.علت های ناخودآگاه تفکر و عمل باعث تفکر و عمل می شوند.در حالی که اختیار تفکرات و اعمال را به عنوان امری مرتبط با اراده ی آگاه تجربه می کند.ممکن است که برای اختیار به دلیل مزیت تکاملی که همراه با شک اینکه همیشه عاملی دارد کاری انجام می دهد تعیین تکلیف بیش از حد کنیم.ایده پشت ساخت گذشته نگر این است که ، گرچه بخشی از احساس اختیار "بله ، من این کار را کردم" به نظر در هنگام عمل رخ می دهد و همچنین این فرآیند بعد از عمل نیز رخ می دهد تا احساس کامل اختیار را پی ریزی کند. پردازش اختیار ناخودآگاه حتی می تواند در لحظه نحوه درک زمان احساسات یا اعمال را نیز تغییر دهد.کون و برس از ساخت گذشته نگر برای توضیح دو قله ی زمان واکنش "تصمیم موفقیت آمیز" به کار گرفتند. آنها پیشنهاد دادند که آزمایشهای تصمیم با تاخیر در واقع عمدی بوده اند اما آزمایشهای تصمیم ناگهانی که باید برچسب "ناموفق در تصمیم گیری" بر آنها زده می شد در طول فرآیند اختیار ناخودآگاه به اشتباه گرفته شدند. آنها می گویند که "افراد به اینکه بر فرآیند های شناختی خود دسترسی دارند پافشاری می کنند" در حالی که ما مقدار زیادی پردازش ناخودآگاه را قبل از اینکه درک آگاهانه رخ دهد به طور اتوماتیک انجام می دهیم. انتقاد به ادعاهای واگنر در مورد اهمیت توهم درون نگری برای مفهوم اختیار منتشر شده است.
تحقیقات نشان می دهد که درک احساس مبتکر یک انتخاب خاص بودن می تواند توسط TMS دستکاری شود. آزمایشها نشان می دهد که محرک های نورونی می توانند در حالی که نمونه ها اراده ی آزاد را به طور سالم تجربه می کنند روی اینکه کدام دست را بالا می برند تاثیر گذار باشد .یک مطالعه اولیه TMS نشان داد که فعال کردن یک طرف نئوکورتکس می تواند برای تعصب انتخاب دست طرف مقابل فرد در یک کار تصمیم گیری انتخاب اجباری استفاده شود.آمون و گاندویا متوجه شدند که ممکن است با تحریک کردن نواحی پیشانی با تحت تاثیر قرار دادن نیم کره ی چپ یا راست مغز توسط TMS می توانند در انتخاب دست (راست یا چپ) افراد تاثیر بگذارند. افراد راست دست به طور معمول تصمیم می گیرند که 60٪ از اوقات دست راست خود را حرکت دهند.اما وقتی نیمکره راست تحریک می شد ، در عوض 80٪ از اوقات دست چپ خود را انتخاب می کردند(به یاد بیاورید که نیمکره راست مغز مسئول سمت چپ بدن و نیمکره سمت چپ بدن مسئول راست است).علیرغم تأثیر خارجی در تصمیم گیری ، افراد با ادامه این باور که انتخاب دستشان آزادانه انجام شده است ، گزارش خود را دادند. در آزمایشی به دنبال آن آلوارو پاسکال-لیون و همکارانش به نتایج مشابهی دست یافتند و به علاوه متوجه شدند که محرک TMS باید در فاصله زمانی 200 میلی ثانیه که با نتایج آزمایش لیبت همخوتنی دارد رخ دهد. در اواخر سال 2015 ، تیمی از محققان از انگلستان و ایالات متحده مقاله ای منتشر کردند که یافته های مشابهی را نشان می داد.محققان نتیجه گرفتند که "پاسخ های حرکتی و انتخاب دست را می توان با استفاده از tDCS تعدیل کرد". اگرچه تکرار دیگری توسط سون و همکارانش نتوانست نتایج مشابهی را بدست آورد.بعدها ، جفری گری در کتاب خودآگاهی اش نوشت:نزدیک شدن به مشکل سختی که آزمایشات مربوط که میدان های الکترومغناطیسی بر عملکرد مغز چه تاثیری دارند در جهان نتیجه منفی به همراه داشته است. مطالعات مختلف نشان می دهد که می توان قصد درک شده (حرکت) را دستکاری کرد. مطالعات بر روی ناحیه حرکتی قبل از قشر حرکتی مغز (pre-SMA) متمرکز شده است ، که در آن پتانسیل آمادگی نشانگر آغاز پیدایش حرکتی توسط نوار مغزی ثبت شده است. در یک مطالعه ، تحریک مستقیم قبل از SMA باعث شد داوطلبان احساس قصد خود را گزارش دهند و تحریک کافی در همان منطقه باعث حرکت جسمی شود. در یک مطالعه مشابه ، مشخص شد که افرادی که هیچ گونه آگاهی بصری از بدن خود ندارند ، می توانند با تحریک نواحی پیش ازموتور ، اندام های خود را بدون داشتن هیچ گونه آگاهی از این حرکت ، تحریک کنند. هنگامی که parietal cortex آنها تحریک شد ، آنها انگیزه (قصد) برای حرکت دادن یک اندام خاص را گزارش کردند (که آنها می خواستند این کار را انجام دهند). علاوه بر این ، تحریک parietal cortices منجر به توهم حرکت بدون انجام این کار شد. این نشان می دهد که آگاهی از قصد حرکت به معنای واقعی کلمه "احساس" حرکت اولیه بدن است ، اما مطمئناً علت آن نیست. مطالعات دیگر حداقل پیشنهاد کرده اند که "فعال شدن بیشتر SMA ، SACC و مناطق جداری در حین و پس از اجرای اقدامات تولید شده در داخل نشان می دهد که یکی از ویژگی های مهم تصمیمات داخلی ، پردازش نورونی خاص است که در حین و پس از اقدام مربوطه انجام می شود. بنابراین ، به نظر می رسد که آگاهی از زمان قصد ، پس از اجرای اقدام مربوطه ، مطابق با دوره زمانی فعالیت نورونی مشاهده شده در اینجا ، کاملاً ثابت شده است. " آزمایش دیگر شامل یک تخته الکترونیکی ویجا بود که در آن حرکات دستگاه توسط آزمایشگر انجام می شد ، در حالی که شرکت کننده اعتقاد داشت که آنها کاملاً خود هدایت شده اند. آزمایشگر دستگاه را گاه به گاه متوقف می کرد و از شرکت کننده می پرسید که چقدر خودشان احساس می کنند می خواهند جلوی آن را بگیرند. شرکت کننده همچنین به کلمات موجود در هدفون گوش می داد و مشخص شد که اگر آزمایشگر در کنار جسمی که از طریق هدفون وارد می شود متوقف شود ، احتمال اینکه بگویند می خواهد در آنجا متوقف شود ، بیشتر است . اگر شرکت کننده فکر خود را در زمان عمل درک کند ، آن را به عنوان عمدی تعیین می کنند. نتیجه گیری شد که یک توهم شدید از درک علیت مستلزم: اولویت (ما تصور می کنیم که فکر باید قبل از عمل باشد) ، قوام (فکر در مورد عمل است) و انحصاریت (هیچ دلیل آشکار یا فرضیه دیگری) وجود ندارد. لاو و همکاران آزمایشی را طراحی کردند که در آن افراد به ساعت آنالوگی نگاه می کنند و نقطه قرمز به دور صفحه حرکت کند. به افراد گفته شد هر زمان که قصد انجام این کار را داشتند ، روی دکمه ماوس کلیک کنند. به یک گروه پالس تحریک مغناطیسی مغز (TMS) داده شد و به گروه دیگر TMS ساختگی داده شد. به افرادي كه در شرايط قصد به عمل بودند گفته شد كه نشانگر را هنگامي كه تمايل به فشار دكمه را احساس كردند ، به آنجا برسانند. در حالت حرکت ، افراد با فشار دادن فیزیکی دکمه ، مکان نما را به جایی که بود منتقل می کردند. نتایج نشان داد که TMS قادر بود قصد درک شده را 16 میلی ثانیه به جلو منتقل کند و 14 میلی ثانیه را برای شرایط حرکت به عقب منتقل کند. قصد ادراک شده می تواند تا 200 میلی ثانیه پس از اجرای عمل خود به خودی دستکاری شود ، این نشان می دهد که درک قصد پس از حرکات حرکتی اجرایی رخ داده است. غالباً تصور می شود که اگر اراده آزاد وجود داشته باشد ، نیاز به قصد ایجاد علتی برای رفتار است. این نتایج نشان می دهد که قصد ممکن است منبع علیت همه رفتارها نباشد. ایده ی اینکه قصد همزمان با (به جای علیت بودن) حرکت رخ می دهد یادآور "مدل های پیشرو کنترل حرکت" است(FMMC) ، که برای توضیح سخنرانی درونی(با خود حرف زدن) از آن استفاده می شود. FMMC ها برای توصیف جریان های موازی استفاده می شود:حرکت به صورت موازی با پیشبینی های دیگر حرکت پردازش می شود؛ اگر حرکت با پیشبینی همخوانی داشته باشد احساس اختیار رخ می دهد.FMMC ها در آزمایشهای مرتبط دیگری نیز بکار می روند. متکالف و همکارانش از یک FMMC برای توضیح اینکه چگونه داوطلبان تعیین می کنند که در یک بازی کامپیوتری در کنترل هستند. از طرفی آنها فاکتور های دیگری را نیز تصدیق می کنند. نویسندگان احساس اختیار را موصوف به مطلوبیت نتایج و پردازش از بالا به پایین می کنند(استدلال و استنباط در مورد شرایط).  در این مورد به دلیل استفاده از مدل پیشرو است که یک نفر می تواند تصور کند که چگونه فرآیند های خود آگاهی می تواند نتیجه ی فرآیند پیشبینی باشد. اگر خود آگاه کپی وابسته به اعمال و رد کردن های (vetoes) اجرا شده باشد، در نتیجه خودآگاهی شبیه به یک راوی برای اتفاقاتی که در بدن می افتد، و یک راوی ناکامل است.هاگارد با خلاصه کردن اطلاعاتی که از ضبط فعالیت نورون ها بدست آورده می گوید "این داده ها این تصور را ایجاد می کنند که قصد آگاهانه فقط نتیجه ذهنی عملی است که در شرف وقوع است". پردازش موازی به ما کمک می کند که توضیح دهیم چگونه نوعی اختیار خلاف علت(contra-causal free will) را حتی اگر تعیین شده باشد تجربه می کنیم.  اینکه چگونه مغز آگاهی را تولید می کند هنوز مشخص نیست،و حل این مسئله تاثیر بسزایی روی مسئله اختیار می گذارد.مدل های متعددی پیشنهاد شده اند، برای مثال مدل پیش نویس های متعدد(multiple drafts model) که می گوید هیچ تئاتر دکارتی مرکزی ای وقتی که تجربه ی خود آگاه به نمایش گذاشته می شود وجود ندارد،بلکه خودآگاهی در سرتاسر مغز موجود است.این مدل تأخیر بین تصمیم و متوجه شدن آگاهانه را به عنوان تجربه ی همه چیز در پشت یک "نوار فیلم" پیوسته که از تصمیم آگاهانه می آید را توضیح می دهد.در مقابل ، مدلهایی از ماتریالیسم دکارتی وجود دارد که توسط علوم اعصاب به رسمیت شناخته شده اند، که می گویند ممکن است قسمت های خاصی از مغز برای انبار کردن اطلاعات خودآگاهی موجود باشند؛ اما این امکان وجود اراده ی خود خودآگاهانه را حذف نمی کند. مدل های دیگری مانند epiphenomenalism می گویند که اراده ی آزاد توهم است،و این آگاهی یک محصول جانبی از حالتهای فیزیکی جهان است.کار در این بخش هنوز بسیار در حد حدس و گمان است و محققان هیچ مدل آگاهی را ترجیح نمی دهند. اختلالات مختلف مغزی نقش فرایندهای ناخودآگاه مغز را در کارهای تصمیم گیری دخیل می کند. توهمات شنوایی تولید شده توسط اسکیزوفرنی به نظر می رسد در اراده و رفتار آنها نمایان میشود. نیم کره چپ مغز افرادی که نیمکره آنها قطع شده است ، برای اختراع توضیحاتی در مورد حرکت بدن که توسط نیمکره مخالف (راست) آغاز شده است مشاهده شده است ، شاید بر اساس این فرضیه که اعمال آنها آگاهانه اراده می شود. به همچنی ، افراد مبتلا به "سندرم دست بیگانه " به عنوان افرادی که برخلاف میل خود حرکت های پیچیده ای را انجام می دهند، شناخته میشوند .  یک مدل نورونی برای اقدام ارادی ارائه شده توسط هاگارد شامل دو جریان اصلی است.اولین مورد شامل سیگنالهای مقدماتی اولیه،قصد و مشورت اولیه،پتانسیل آمادگی / آمادگی حرکتی، اجرای اعمال حرکتی است. دومین شامل جریان حرکت جداری برای اعمال هدایت شونده توسط اجسام( object-guided actions) است،برای مثال چنگ زدن به ریسمان.وی پیشنهاد کرد که اقدام داوطلبانه شامل ورودی محیط خارجی،انگیزه ها/دلایل برای انجام عملی،انتخاب عمل و وظیفه،یک بررسی پیشبینی نهایی و اجرای عمل است. مدل عصبی دیگر برای اقدام داوطلبانه نیز شامل تصمیمات چه چیزهایی ، چه زمانی و چه مواردی است و مولفه ی "چه" تصمیمات به عنوان تابعی از anterior cingulate cortex که مشمول نظارت بر درگیری است در نظر گرفته می شود.زمانبندی تصمیمات به عنوان تابعی از preSMA and SMA که مشمول آمادگی حرکت است در نظر گرفته می شود. و در آخر مولفه ی "چه مواردی" که به عنوان تابعی از dorsal medial prefrontal cortex در نظر گرفته می شود. مارتین سلیگمن و دیگران از رویکرد کلاسیک در علم که حیوانات و انسان را "رانده شده توسط گذشته" می داند انتقاد می کنند و در عوض پیشنهاد می کنند که افراد و حیوانات برای ارزیابی چشم اندازهایی که با آنها روبرو هستند از تجربه استفاده کنند.ادعا می شود که این اقدام هدفمند شامل ارزیابی امکاناتی است که قبلاً هرگز رخ نداده اند و از نظر تجربی قابل تأیید است.  سلیگمن و دیگران معتقدند که اختیار و نقش ذهنیت در خودآگاهی با اتخاذ دید "آینده نگرانه" به شناخت و اینکه "جمع آوری شواهد در طیف گسترده ای از تحقیقات نشان از تغییر در چارچوب دارد" قابل فهم تر است. نابهشیار تطبیق‌پذیر
دیک Swaab
کدگشایی عصبی
سم هریس
شناسایی فکر، با استفاده از فناوری
ذهن ناهشیار
__نمایه__