hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
اسکوبا
اسکوبا مجموعه وسایل و تجهیزاتی است که به‌کمکِ آنها می‌توان در زیر آب، به‌راحتیِ روی آب، تنفس کرد. این وسایل شامل کپسول، شیر و رگلاتور است.
رگلاتور وسیله‌ای‌ست که هوای تنفسیِ پرفشار درون سیلندر را برای تنفس غواص آماده می‌کند و او را قادر می‌سازد تا در زیر آب تنفس کند. این بخش از تجهیزات اجازه می‌دهد که هوا با فشار مناسب و به‌صورت یکسان به غواص رسانده شود. رگلاتورها دارای دو مرحله کاهش فشار هستند: در مرحلهٔ نخست، هوای پرفشار درون تانک به فشار متوسط کاهش می‌یابد؛ در مرحلهٔ دوم آن فشار متوسط به فشاری معادل با فشار محیط کاهش می‌یابد تا غواص بتواند به‌سادگی از آن تنفس کند. مرحلهٔ دوم رگلاتورها، که در دهان قرار می‌گیرد، دارای دکمه‌ای فشاری در جلو است که برای بیرون راندن آب از درون آن استفاده می‌شود.
تانک هوا یا کپسول اسکوبا، سیلندر فلزیِ خاصی‌ست که می‌توان هوای تنفسی را با فشار در آن ذخیره کرد. این وسیله از نوع مارین استیل (فولاد دریایی) یا آلومینیوم ساخته می‌شود و هوای درون آن به‌وسیلهٔ یک شیر به خارج راه می‌یابد.
کپسول اسکوبا سیستم تنفس زیرآبی که محتوای هوای فشرده می‌باشد است و مخفف اصطلاح انگلیسیِ Self-contained underwater breathing apparatus است، حاوی هوای تنفسی‌ست که مهم‌ترین عنصر موردنیاز فعالیت‌های زیرآبی است و همان‌گونه که اشاره شد، این هوا مخلوطی از ۲۱٪ اکسیژن و ۷۹٪ نیتروژن است. بنابراین و بر خلاف عقیدهٔ بسیاری از مردم، که تصور می‌کنند غواصان به‌هنگام غواصی اکسیژن تنفس می‌نمایند، این هوا، هوای معمولیِ موجود در اتمسفر زمین است و اکسیژن نیست.
این هوا در غواصیِ تفریحی توسط کمپرسورهای مخصوص هوای تنفسی فشرده شده و پس از خشک شدن (رطوبت‌گیری) درون سیلندر یا تانک هوا ذخیره می‌گردد.
باجگیران
باجگیران شهری در بخش باجگیران شهرستان قوچان استان خراسان رضوی ایران است. این شهر نقطهٔ صفر مرزی بین ایران و ترکمنستان است. شهر باجگیران در ۷۸ کیلومتری شمال شهر قوچان و دو کیلومتری جنوب مرز ایران و جمهوری ترکمنستان قرار دارد.
بیشتر مردم آن از کردهای کرمانج تیرهٔ سیوکانلو هستند که از شرق ترکیه به این منطقه مهاجرت کرده‌اند زبان‌های متداول در شهر بیشتر کردی کرمانجی و به صورت اقلیت ترکی و فارسی است. مذهب تمامی اهالی شیعه دوازده‌امامی است.
در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۰۸ زمین لرزه‌ای شمال شرقی ایران و ترکمنستان را لرزاند که بر اثر آن خانه‌های باجگیران آسیب دید.
منطقه باجگیران دولت خانه و چنزقان در قدیم زمستانگاه کُردهای تیرهٔ کیلانلو بود.
بخش باجگیران که یکی از مراکز مهم داد و ستد ایران - ترکمنستان می‌باشد توسط چپانلوئی‌ها بنا گردیده‌است.
اداره گمرگ‌های ایران در زمانی که در دوره قاجار به بلژیکی‌ها واگذار شده‌بود برای گرفتن سهم دولت از کالاهایی که از مرز عشق‌آباد خارج می‌شد باج‌گیرهایی را که اسب و تفنگ داشتند برای این کار استخدام کرد. این افراد باج‌گیر نخست در روستای بردر (در ۸ کیلومتری باختر باجگیران) جای گرفتند. بعداً که این گروه به محل کنونی شهر باجگیران انتقال یافتند نام آن‌ها (باجگیران) نیز به محل جدید داده شد. محل گمرک نخست ساختمان حاتم بیک، سپس کاروانسرای حاجی قربان و پس از آن به محل فعلی که با کمک آلمانی‌ها ساخته شده‌است منتقل شد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۹۴ نفر (در ۱۸۸ خانوار) بوده‌است.
عبدالعزیز بن باز
عبدالعزیز بن باز که معروف به عبدالعزیز بن باز از مفتیان اهل سنت اهل عربستان سعودی و از جمله هواداران اصلی اندیشه سلفی‌گری بود. او غالباً به عنوان بزرگ‌ترین مفتی سلفی در دوران معاصر به‌شمار آورده می‌شود.
بن باز در بیست و یکم نوامبر ۱۹۱۰ میلادی برابر با چهاردهم ذیحجه ۱۳۳۰هجری قمری در شهر ریاض عربستان سعودی به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۳میلادی پدرش عبدالله بن عبدالرحمن بن محمد بن عبدالله ابن باز و در سال ۱۹۲۱مادرش حفصه بنت سمیح درگذشت. در ۱۹۳۲ عبدالعزیز ابن باز بینایی خود را از دست داد. وی در روز پنج شنبه سیزدهم ماه مه سال ۱۹۹۹ (بیست و هفتم محرم۱۴۲۰ هجری قمری) در سن هشتاد و هشت سالگی درگذشت. ملک فهد و ولیعهد عبدالله بن عبدالعزیز، در مسجدالحرام مکّه بر جنازهٔ او نماز خواندند.
مهم‌ترین استادان او در اصول، فقه و ادبیات عرب، شیخ صالح بن عبد العزیز بن عبد الرحمن بن حسن بن الشیخ محمد بن عبد الوهاب، شیخ، محمد بن عبداللطیف بن عبدالرحمن آل الشیخ، شیخ محمد بن ابراهیم بن عبداللطیف آل شیخ سعد بن حمد بن عتیق القاضی، حمد بن فارس و امام محمد امین شنقیطی و شیخ عبدالرزاق عفیفی بودند. وی در محضر سعد وقاص البخاری تجوید قرآن را آموخت.
او از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۷۱ هجری، قاضی خرج بود. در سال ۱۳۷۱ هجری، ریاست مؤسسه علوم شریعت ریاض را بر عهده گرفت. در سال ۱۳۸۱ هجری ق، به عنوان رئیس دانشگاه اسلامی مدینه برگزیده شد. در سال ۱۴۱۳ به عنوان مفتی بزرگ عربستان سعودی به مجلس علما معرفی گردید. در ۱۴۰۲، ملک فیصل و در سال ۱۴۱۲ ملک فهد از او به خاطر خدماتش به اسلام قدردانی کردند.
شصت و هفت کتاب، از سخنرانی‌های وی در زمینه‌های حدیث، تفسیر، فرائض، توحید، فقه و احکام عملی از او باقی‌مانده‌است. از جمله آن‌ها کتاب: فتاوی و رسائل فی الأفراح.
جنجالی‌ترین نظر وی در کتاب «الأدلة النقلیة و الحسیة علی جریان الشمس و سکون الأرض و إمکان الصعود إلی الکواکب» مطرح شد وی در این کتاب گفت: هرکس بگوید خورشید ثابت است و زمین می‌چرخد کافر است وی معتقد بود ایده حرکت زمین با آموزه‌های دینی تناقض دارد. او با این که حنبلی و از پیروان محمد بن عبدالوهاب و معتقد به دعوت سلفیه است، اسامه بن لادن را خارجی می‌دانست. او پیروان (منظور از پیروان روئس مذاهب شیعه مانند کلینی و شیخ صدوق و امثالهم) را نیز کافر اعلام کرده بود. مجلهٔ المصور در شمارهٔ ۲۱۶۶ خود ۱۵ آوریل ۱۹۶۶ میلادی در صفحهٔ ۱۵ مطلبی را منتشر کرده‌است. او در کتاب «الادله النقلیه و الحسیه علی جریان الشمس و القمر و سکون الارض وامکان الصعود الی الکواکب» (دلایل نقلی و عقلی بر حرکت خورشید و ثابت بودن زمین) اعلام کرد که قرآن کریم، حدیث و آموزه‌های پیامبر و اکثریت دانشمندان اسلامی ثابت کرده‌اند که خورشید در حال چرخش و زمین ثابت است و مخالفان این عقیده را تکفیر کرد.
گورگوسور
گورگوسور یک سرده منقرض‌شده از دایناسورهای ددپا گوشت‌خوار متعلق به خانواده بیدادگرخزندگان است که در دوره کرتاسه پسین و بین ۷۶٫۶ تا ۷۵٫۱ میلیون سال پیش در غرب آمریکای شمالی زندگی می‌کرد. این سرده شامل تنها یک گونه شناخته شده با نام گورگوسور لیبراتوس است که سنگوارههای آن در استان آلبرتا کانادا و ایالت مونتانا آمریکا کشف شده‌است. چند گونه نیز به اشتباه به سرده گورگوسور نسبت داده شده‌اند.
مانند دیگر بیدادگرخزندگان گورگوسور نیز یک گوشت‌خوار دوپا با جمجمه‌ای بزرگ، پاهایی بلند و دست‌های کوچک بود که نمونه‌های بالغ آن می‌توانستند بیش از ۲ تن وزن داشته باشند. گورگوسور ارتباط خویشاوندی بسیار نزدیکی با آلبرتوسور دارد و با نسبتی دورتر با تیرانوسور خویشاوند است. میان گورگوسور و آلبرتوسور به غیر از چند تفاوت ظریف در شکل دندان‌ها و استخوان‌های جمجمه تفاوت خاص دیگری وجود ندارد و برخی متخصصان گورگوسور لیبراتوس را گونه اولیه سرده آلبرتوسور می‌دانند که در این صورت گورگوسور صرفاً مترادف آلبرتوسور خواهد بود. گورگوسور در دشت‌های سیلابی زندگی می‌کرد و شکارهای اصلی آن دایناسورهای اردک‌منقار و شاخ‌چهره بوده‌اند. این جانور در برخی مناطق آمریکای شمالی با تیرانوسارید بزرگ دیگری به نام داسپلتوسور همزیستی داشت.
گورگوسور دایناسور گوشت‌خوار بزرگ و درشت‌اندامی بود که حدود ۸ تا ۹ متر طول و تا حدود ۲٫۵ تن وزن داشت. نسبت به اندازه بدن جمجمه گورگوسور بزرگ بود و به حدود ۹۹ سانتی‌متر می‌رسید. آرواره گورگوسور نیز بزرگ و قدرتمند بود و تعداد دندان‌های آن در فک بالا بین ۲۶ تا ۳۰ دندان و در فک پایین بین ۳۰ تا ۳۴ دندان بوده‌است. دست‌های این دایناسور کوچک بودند و بیش از دو انگشت نداشتند در مقابل پاها بلند و قوی بودند و به جانور امکان می‌دادند تا با سرعت قابل‌توجه‌ای بدود.
ابن عثیمین
Wikipedia contributors, "Muhammad ibn al Uthaymeen," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Muhammad_ibn_al_Uthaymeen&oldid=180630014 (accessed January 11, 2008).
راحل
راحال یا راحیل همسر دوم و محبوب یعقوب و مادر یوسف و بنیامین، پیامبران بنی‌اسرائیل بود که در کتاب مقدس از او یاد شده‌است. نام او در پیدایش سخاوند بخش چهارم تورات ذکر گشته‌است. راحل، دختر لابان و خواهر کوچک‌تر لیه (همسر اول یعقوب) است.
راحل در ۱۱ حشوان در تقویم عبری و در هنگام وضع حمل درگذشت. مقبره راحل، از بناهای با اهمیت مذهبی مصر باستان محسوب می‌شود و سالیانه مورد بازدید زائرین یهودی، قرار دارد.
شکنجه‌های دوره صفوی
شکنجه‌های دورهٔ صفوی به شکنجه‌هایی گفته می‌شود که در دورهٔ صفوی اعمال می‌شده و بسیاری از آن‌ها حتی در مقیاس زمانی و دورهٔ تاریخی خود، وحشتناک بوده‌اند. گروهی از تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خورده‌اند، یا به نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمین جلوی سگان آدم‌خوار اشاره کرده‌اند.
شکنجه‌های دوران صفوی شامل انواع متفاوتی بود. در بعضی مواقع شکنجه‌های وحشیانه‌ای در مورد مخالفین اعمال می‌شد. تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خوردند، یا نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمین جلوی سگان آدمخوار. چنین آمده‌است که بسیاری از این شکنجه‌ها و مجازات‌ها ریشه در رسوم قبایل چادرنشین ترک آسیای‌میانه‌ای داشت که از حامیان شاه اسماعیل صفوی بودند و او را در به قدرت رساندن یاری نمودند. از جملهٔ این رسوم که این حامیان وارد نمودند، زنده‌خواری دشمنان و استفاده از جمجمهٔ دشمنان به‌عنوان جام بود. در دوران حکومت صفویان، دسته‌ای جلاد زنده‌خوار وجود داشت که به فرمان شاه، مقصرین را زنده‌زنده می‌خوردند. گاهی شاهان صفوی آنان را احضار کرده و دستور می‌دادند تا مجرمان را در جلوی چشمانش بدرند. این دسته از آدم‌خواران که در دربار شاه عباس نگهداری می‌شدند «چیک» قورچی‌ها نام داشتند. نقل است که لشکر چهل‌نفری آدم‌خواران شاه عباس، در همه‌جا او را همراهی می‌کردند و قربانیان را می‌خوردند. کریم نجفی برزگر، استاد تاریخ صفوی، عنوان می‌کند که بسیاری از این اعمال، تحت عنوان گسترش شیعه و اسلام توجیه می‌شد. به‌طورکلی صفویان تمایل داشتند که مشروعیت فرمانروایی خود و جانشینان خود را با اسلام، توجیه کنند.
از دیگر شکنجه‌ها و مجازات‌های دوران صفوی، ش زنده‌زنده کندن پوست مجرمان و مخالفان و پُرکردن پوست آنان با کاه یا آویزان کردن مخالفان و انداختن آنان جلوی سگ‌های آدم‌خوار بود. همچنین کندن اعضای بدن مخالفین، ریختن سرب داغ در گلوی مجرمین، جوشاندن مجرمین در روغن جوشان، ریختن باروت در لباس مجرم و منفجرکردن آن از دیگر شکنجه‌های رایج در آن دوران بود.
ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی، این‌گونه نقل کرده‌است:
«روزی، چند نفر را در نزد شاه صفی شمشیر می‌زدند. محمدتقی، از اهالی گناباد، که منجم دربار بود، حضور داشت و برای این‌که وحشیگری‌ها را نبیند چشمانش را بسته بود. شاه صفی متوجه این موضوع شد و بلافاصله دستور داد تا چشمان محمدتقی را از حدقه درآورند.»
پیرقلی‌بیگ، فرستادهٔ شاه عباس به روسیه، پس از بازگشت به ایران، به دستور شاه، زبان از حلقش بیرون آورده شد و چشمانش از حدقه بیرون آمد. نقل شده‌است که به فرمان شاه اسماعیل دوم، بیشتر کسانی که در مراسم مذهبیِ سَب شرکت داشتند، به‌عنوان مجازات، قطعه‌قطعه شدند. همچنین، با رعیت به‌مانند بردگان رفتار می‌شد و مطابق سیاستِ رسمی، آن‌ها حق ترک زمین‌های کشاورزی را نداشتند. زمین‌داران بزرگ شامل علما، معمولاً برای بازگرداندن کشاورزان فراری، دست به دامان دولت می‌شدند و رعایایی که فرار می‌کردند مجازات می‌شدند.
بایگ
بایْگ شهری در بخش بایگ شهرستان تربت حیدریه استان خراسان رضوی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۳٬۵۷۷ نفر (در ۱٬۰۴۸ خانوار) بوده‌است.
سکونت تعدادی از بزرگان نیشابور پس از روی کار آمدن مغولان و مهاجرت آنان به بایگ مستند تاریخی محکمی ندارد زیرا بایگ قبل از حمله مغولان نیز وجود داشته‌است و شیخ احمد جامی نامقی معروف به ژنده پیل که در روستای نامق متولد شده‌است از عارفان قرن ۴و۵ هجری بوده در مسیر رفت‌وآمد به تربت جام بارها ازقریه بایگ عبور کرده و بنا به نوشته‌های رضا قلی خان هدایت در یکی از این سفرها شبی را در بایگ در خانه‌ای مهمان بوده و به اهالی خانه خبر فروآمدن سقف آن خانه را داده‌است که این اتفاق افتاده‌است و صرفنظر از این کرامت شیخ جام وجود قریه بایگ در آن دوره قطعی به نظر می‌رسد از طرفی وجود لهجه غلیظ نیشابوری در بایگ دلیل بر مهاجرت از نیشابور به این منطقه کوهستانی نیست بلکه قرار داشتن بایگ در گذشته‌ها در محدوده ولایت بزرگ نیشابور و مشابهت محیط جغرافیائی منطقه با نیشابور نیز می‌تواند منجر به یکنواختی لهجه و زبان گردد البته ورود اقوام و افراد مختلف نژادی پس از حمله مغول به بایگ غیرقابل انکار است و جدایی گزینی قومی در درون بایگ در حال حاضر دارای ریشه‌های تاریخی و اجتماعی قابل تأملی است بطوریکه در حال حاضر ۴ محله متفاوت بایگ همچون ۴ روستای متفاوت دارای تفاوت‌هایی در لهجه می‌باشد. پیشهٔ اکثر مردم بایگ ابریشم‌کشی می‌باشد به‌طوری‌که طبق آمار در سال ۱۳۸۰ این شهر به تنهایی ۸۰ درصد ابریشم کل کشور را تأمین می‌کند با این وجود عده‌ای از مردم بایگ از راه کشاورزی نیز امرار معاش می‌کنند. از جمله محصولات کشاورزی این منطقه می‌توان به زعفران، بادام، گندم، چغندر قند، خربزه و… اشاره کرد.
روستاهای اطراف بایگ شامل بسک، حصار، رود معجن، خورشبر، فهندر، صنوبر، سرخ‌آباد و فدیهه (یا پیهه) می‌باشند که در این میان روستای فدیهه دارای معادن سنگهای قیمتی از جمله طلا، روستای رود معجن دارای آبشاری در میان صخره‌ها و دارای حصار طبیعتی است.
ابریشم‌کشی نیز درشهر بایگ موفق بوده و پیله‌های تولیدی منطقه یا خریداری شده از گیلان و مازندران به شهر بایگ آورده می‌شود و در بیش‌تر خانه‌های این روستا با استفاده از دستگاه‌های ابریشم کشی (چرخانه) تبدیل به نخ ابریشم می‌شود. این هنر تنها در شهر بایگ برای حدود ۱۲۰۰ خانواده روستایی اشتغال با درآمد به وجود اورده‌است. پیله‌های خریداری شده از نقاط دور در این روستا ابریشم کشی شده و به شهرهای فرش‌بافی مانند: کاشان، اصفهان، نایین، کرمان … فرستاده می‌شود. این شهر نیز یکی از بهترین تولیدکننده‌های ابریشم در کشور است.
دولت‌آباد (زاوه)
شهر دولت‌آباد مرکز شهرستان زاوه در استان خراسان رضوی است. این شهر در ۳۰ کیلومتری تربت حیدریه قرار گرفته‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۹٬۳۲۹ نفر (در ۲٬۹۳۹ خانوار) بوده‌است.
آب و هوای شهر دولت‌آباد در زمستان سرد و در تابستان گرم و خشک می‌باشد.
از آثار تاریخی این شهرستان می‌توان به مسجد جامع نجف خان، آب‌انبار نجف خان، حمام نجف خان اشاره کرد.
مناطق تفریحی گردشگری شسو و بقیع و بهارستان و بندبیشه
اماکن زیارتی شهرستان، امامزاده سلطان حسین بن موسی الکاظم واقع در حشمت آباد و نزدیک صفی‌آباد، بی‌بی شهربانو واقع در چخماق، امامزاده سلطان سلیمان در چخماق
رباط سنگ
رباط سنگ شهری در بخش جلگه رخ شهرستان تربت حیدریه استان خراسان رضوی ایران است. این شهر در محل تلاقی جاده تربت حیدریه-مشهد و جاده قدیم فریمان به سمت کدکن (نیشابور) واقع شده‌است. این شهر در فاصله ۳۵ کیلومتری تربت حیدریه واقع شده‌است. محصولات اصلی کشاورزی این شهر عبارت است از زعفران، غلات (گندم و جو) علوفه دام (یونجه)، چغندر قند، سیب زمینی و بسیاری محصولات دیگر و در وسعتهای کوچکتر گوجه، پیاز، سیر، صیفی جات و حبوباتی چون نخود و لوبیا و … است
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۵۵۱ نفر (در ۴۵۷ خانوار) بوده‌است.
صالح‌آباد (خراسان رضوی)
صالح‌آباد شهری در استان خراسان رضوی و مرکز شهرستان صالح‌آباد است.
برپایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۶۲۵ نفر (در ۲٬۱۹۸ خانوار) بوده‌است.
نصرآباد (تربت جام)
نَصرآباد شهری است در استان خراسان رضوی در شرق ایران. این شهر در بخش نصرآباد شهرستان تربت جام قرار دارد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷٬۴۶۰ نفر (در ۲٬۰۲۵ خانوار) بوده‌است.
چاپشلو
چاپـِشلو شهری در بخش چاپشلو شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۳۷۴ نفر (در ۷۶۹ خانوار) بوده‌است.
شهر چاپشلو، مرکز بخش، در ارتفاع حدود ۶۵۰ متر، در حدود دوازده کیلومتری جنوب شهر درگز واقع است. شهر در دشت قرار دارد و چند رود فصلی در جنوب آن جاری است. آب و هوای چاپشلو نسبتاً گرم و مرطوب است. بیشترین دمای آن °۸ ر۳۸ در تیر، کمترین آن °۱۶- در بهمن و میانگین بارش سالانه آن ۳۶۰ میلی‌متر است (سازمان هواشناسی کشور، ص ۳۵۲).
چاپشلو با راه اصلی (از شمال) به شهرهای درگز و نوخندان و با راه فرعی به راه اصلی قوچان ـ باجگیران (در شهرستان قوچان) می‌پیوندد.
پیشینه. ظاهراً پیشینه شهر چاپشلو به دوره صفوی می‌رسد. در زمان شاه‌عباس اول صفوی (حک: ۹۹۶–۱۰۳۸) تیره‌هایی از طوایف ایل افشار، از جمله چاپشلو (قس اسکندرمنشی، ج ۱، ص ۱۳۸–۱۳۹، که پیره محمدخان چاوشلو/ چاپشلو، از امرای بیه‌پیش، را از طایفه اُستاجلو آورده‌است)، از مکانی به نام قَرْشی قوزی/ قارشی‌قُزی (حدود بخارا، امروزه در جمهوری ازبکستان)، به نواحی درگز و ابیورد کوچ کردند و در مکانی که بعدها به نام خودشان چاپشلو خوانده شد، سکنا گزیدند (میرنیا، ص۱۱۰ به نقل از اللهیارخان چاپشلو؛ نیز رجوع کنید به مروی، ج ۱، ص ۴–۵). مروی در عالم‌آرای نادری (ج ۱، ص ۱۶۱) نام آن را چاوشلو (به عنوان مسکنِ ابراهیم‌خان، برادر نادرشاه) ضبط کرده‌است.
در دوره زندیه (ح ۱۱۶۳–۱۲۰۸)، و شاید مدتی قبل از آن، چاپشلو حکومت‌نشین درگز بود. در ۱۲۰۳ لطفعلی‌خانِ چاپشلو (در متن: چایشلو)، حکمران درگز، مرکز حکومت را به دستگرد منتقل کرد. امروزه ویرانه‌های دستگرد معروف به کهنه‌قلعه نزدیک شهر کنونی درگز واقع است (میرنیا، ص ۱۱۱).
در۱۲۹۲/۱۸۷۵، مک‌گرگور آنجا را دیده‌است (رجوع کنید به ج۲، ص ۸۳). در۱۳۱۲/۱۸۹۴ ییت (ص ۱۴۹) آن را دهکده‌ای بزرگ، با حدود چهارصد خانوار ترک و کرد، معرفی کرده و افزوده که شخصی به نام کردوخان حاکم آن بوده‌است. وی همچنین از مراسم پذیرایی آن‌ها یاد کرده‌است. به نوشته اعتمادالسلطنه (ج ۴، ص ۲۰۵۹) در دوره ناصرالدین‌شاه (حک: ۱۲۶۴–۱۳۱۳)، آنجا ازقرای دره جز/ درگز، دارای دو رشته قنات و آب و هوای خوب و معتدل بوده‌است. در ۱۳۲۳ ش چاپشلو یکی از آبادیهای دهستان قره‌باشلو در شهرستان قوچان در استان نهم (خراسان) بود (ایران. وزارت کشور. اداره کل آمار و ثبت احوال، ج ۳، ص ۱۸۱). در ۱۳۲۹ ش، حسینعلی رزم‌آرا (ج ۹، ص ۱۰۶) چاپشلو را قصبه مرکز بخش چاپشلو، با ۷۵۴، ۱ تن جمعیت و محصولاتی مانند غلات، میوه و بنشن معرفی و از قالیچه، گلیم و جاجیم آن یاد کرده‌است. در مهر ۱۳۷۴، چاپشلو به شهر بدل شد (ایران. قوانین و احکام، ص ۵۰۱).
ترکهای غرب ایران در قالب ایل بزرگ ترک افشار در دوران صفویان (۹۱۶ ه‍.ق) برای جلوگیری از حملات ازبکان به مناطق مرزی خراسان منتقل شدند و این مهاجران در منطقه روستاهای به نام ایل‌های خود بر پا کردند از جمله چاپشلو و قراقوپونلو در درگز و ایده‌لو در کلات.
لغتنامه دهخدا به نقل از فرهنگ جغرافیائی ایران (جلد ۹) دربارهٔ چاپشلو چنین می‌نویسد: «قصبه مرکز بخش چاپشلو. شهرستان درگز واقع در ۱۰ هزار گزی جنوب باختری درگز. جلگه، هوا معتدل با ۱۷۵۴ تن سکنه. محصولات عمده آنجا غلات، تریاک، میوجات، بنشن، پنبه، شغل اهالی، زراعت، مالداری، کسب، صنایع دستی زنان، قالیچه و گلیم و جاجیم بافی، و راه آن ماشین رو است آب مشروبی اهالی از چشمه و قنات تأمین می‌شود.»
بر پایه برخی ادعاها، آب منطقه چاپشلو دارای طعمی شور است.
کتابخانه عمومی چاپشلو در سال ۱۳۵۸ تأسیس شده که دارای هفت هزار و پانصد جلد کتاب می‌باشد.
لطف‌آباد (درگز)
لطف‌آباد شهری در بخش لطف آباد شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۸۶۵ نفر (در ۶۰۵ خانوار) بوده‌است.
نوخندان
نوخَندان شهری در بخش نوخندان شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران است.
از سمت جنوب شرق با شهرستان درگز و از سمت جنوب با شهرستان قوچان هم‌مرز بوده، فاصله با درگز ۱۰ کیلومتر و فاصله با قوچان ۱۱۵ کیلومتر است و همچنین از سمت شمال در منطقه زرینه کوه که چراگاه زمستانی گوسفندان می‌باشد با کشور ترکمنستان هم‌مرز می‌باشد. از نظر اب و هوایی زمستانهای معتدل و تابستانهای خشک دارد. بهترین زمان سفر در اوایل عید نوروز تا اواسط اردیبهشت می‌باشد که همه مناطق سر سبز و شهر اب و هوایی دلپذیر دارد، مقبره علامه شهرستانی درپنج کیلومتری قبل از شهرستان در جاده مشهد به سمت درگز و تپه تاریخی یوخار قلعه (قلعه بلند) از مناطق تاریخی شهرستان می‌باشند که به گفته افراد بومی تپه تاریخی یوخار قلعه در زمان قبل از انقلاب همچنان پایدار بوده که بعد از انقلاب جهت سوءاستفاده تاریخی تخریب و امروزه به تلی از خاک مبدل گشته‌است. از محصولات این شهر انگور و گلابی و کشمش را می‌توان نام برد. به دلیل تصرف رودخانه در بالا دست و کشت بی‌رویه برنج در روستاهای درونگر امروزه آبادانی گذشته، از این شهر صلب شده به طوری که باغات این شهر روز به روز بی حاصلتر میگردنند، البته در جهت رفع این مشکل در بالادست این شهر در منطقه درونگر سدی تأسیس گردیده‌است که توسط رودخانه درونگر معروف به سلوا (سیل ابه) وبارشهای فصلی تأمین می‌گردد. سیستم آموزش این شهر از شهرستان درگز جدا است. اداره آموزش و پرورش نوخندان به‌طور جدا گانه از سویی منطقه خاخیان و از سوی دگر تا مناطق درونگر و روستاهای کلاته چنار را در بر می‌گیرد. اداره جهاد کشاورزی این شهر نیز به‌طور جدا گانه از اداره جهاد درگز فعالیت می‌نماید. این شهر دارای یک جایگاه سوختگیری سی ان جی بوده، همچنین جایگاه جدید پمپ بنزین نیز در این شهر در حال ساخت می‌باشد که در بلوار امام رضا این شهر جای گذاری گردیده‌است. قومیت غالب آن را ترک‌زبانان و مهاجرین قفقاز و آذربایجانی‌ها تشکیل داده و زبان گویش مردمان این منطقه عمدتاً ترکی (نزدیک به زبان ترکی ایل قشقایی) و همچنین کرمانجی می‌باشد، از نظر دین شهر و مناطق اطراف مسلمان با مذهب شیعه و سنی می‌باشند. ورزش کشتی چوخه که شباهت بسیاری به ورزش جودو دارد ،بسیار در این منطقه رواج دارد و یکی از کشتی گیران معروف این منطقه مرحوم پهلوان احمد وفادار بوده که ایشان متولد شهرستان قوچان بوده اند اما در نوخندان رشد و نمو داشته اند،،این شهرستان دارای یک سالن کشتی ویک سالن مجهز فوتسال است ،همچنین ورزش سوارکاری بین جوانان نوخندان رواج دارد که از ورزشکاران به نام این رشته میتوان به اقایان جعفر و جلیل مداح و اقای شهرام نشاط اشاره نمود،
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۶۳۴ نفر (در ۸۶۲ خانوار) بوده‌است.
نقاب (جوین)
نقاب شهری در استان خراسان رضوی در شرق ایران است. این شهر مرکز شهرستان جوین است. بر اساس مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۳۷۳، شهر نقاب به عنوان مرکز بخش شهرستان جوین شناخته شد. همچنین با ارتقا بخش جوین به شهرستان در ۱۸ آذر سال ۱۳۸۶، شهر نقاب به عنوان مرکز شهرستان جوین تعیین گردید. همچنین مردم نقاب به زبان ترکی خراسانی صحبت می کنند.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر، برابر با ۱۴٬۷۲۳ نفر بوده‌است. جمعیت نقاب در سال ۱۳۹۰، ۱۳٬۶۱۴ نفر برآورد شده‌است.
سلطان‌آباد (خوشاب)
سلطان‌آباد شهری در استان خراسان رضوی در شرق ایران است. این شهر مرکز شهرستان خوشاب است. مردم سلطان آباد به زبان ترکی خراسانی صحبت می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۹۳۲ نفر (۱٬۷۵۱ خانوار) بوده‌است.
از صنایع دستی که در سلطان آباد تولید می‌شود می‌توان قالی را نام برد البته در سالهای اخیر تعداد قالیبافان این شهر کم شده‌است
سلطان آباد دارای دو سالن ورزشی چند منظوره و یک زمین چمن مصنوعی است.
رشته‌های ورزشی که در سلطان آباد است:
کیک بوکسینگ
کاراته
پارکور، یوگا، کشتی و فوتسال است.
سلطان آباد دارای ۴ مسجد بزرگ می‌باشد
مسجد گلشن:مسجد اصلی سلطان آباد و محل برگزاری نماز جمعه
مسجد جامع:بزرگترین مسجد از نظر داشتن نمازگزار و هیئت عزاداری
مسجد ابوالفضلی
مسجد امام حسن مجتبی
سلطان آباد دارای یک مرکز بهداشتی درمانی شهری روستایی (بیمارستان) یک شبکه بهداشت و درمان و اورژانس۱۱۵ است
بر اساس مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۱۲ خرداد ۱۳۷۸، روستای سلطان‌آباد مرکز بخش خوشاب به عنوان شهر شناخته شد.
داورزن
داورزن شهری در استان خراسان رضوی در شرق ایران قرار دارد. این شهر، مرکز شهرستان داورزن است. طبق آخرین آمار جمعیت این شهر ۲٬۷۴۴ نفر اعلام شده‌است.
از مکان‌های دیدنی این شهر می‌توان بنای تاریخی مسجد جامع، یخدان‌های خشتی، امام‌زاده سه تن و سی‌وهفت پل را نام برد. [۱][۲]).
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۷۴۴ نفر (در ۸۸۵ خانوار) بوده‌است.
در وجه تسمیهٔ این بخش، به نام داورزن اقوال گوناگونی وجود دارد:
الف: از آنجا که در قدیم مردم جهت استفاده از سیلاب‌های فصلی، استخر می‌ساختند، و خانه‌های خویش را دور آن بنا می‌کردند، برای استفاده از آب مجبور به دور زدن استخر بوده‌اند که کم‌کم نام این منطقه دورزن شده، و به دلیل کثرت استعمال به داورزن تغییر یافته‌است.
ب: و اما بعد: حاکم نیشابور، برای جمع‌آوری مالیات، مستوفیان را به این منطقه می‌فرستد، در آن میان زنی به علت عدم توانایی پرداخت وجوه مربوط به حاکم شکایت می‌برد و تقاضای تخفیف می‌نماید. حاکم با استدلال متقن و جالب او قانع می‌شود و خطاب به وی می‌گوید، تو خود داوری عاقل و عادل می‌باشی و نیازی به اعزام داور به منطقه جهت ارزیابی نیست. کم‌کم در زبان عمال حکومتی و سپس در میان مردم عامه، این منطقه به داورزن شهرت می‌یابد.
شعری است منسوب به شیخ حسن داورزنی از مشاهیر داورزن که شخصی در مورد داورزن از او پرسش می‌کند:
داورزنی ای بزرگ استاد سخن
بنمای ز لطف، حل این مشکل من
با آنکه به هر جای بود داور مرد
از چیست شده شهر شما داور زن
و شیخ پاسخ می‌دهد:
از بس که جنایت شده از داور مرد
زین رو شده اسم شهر ما داور زن
مردم داورزن به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می‌کنند.مردم این شهر شیعه مذهب هستند.
رودآب
رودآب شهری در استان خراسان رضوی در شرق ایران است. این شهر در بخش روداب شهرستان سبزوار قرار دارد. شهر رودآب در جنوب باختری شهر سبزوار واقع شده و جادهٔ آسفالته‌ای از سبزوار به آن می‌رسد. بخش روداب یکی از بخش‌های هفت‌گانه شهرستان سبزوار که در جهت جنوب غربی شهرستان و در ۴۵ کیلومتری شهر سبزوار واقع و دارای ۴۹۴۲ کیلومترمربع وسعت و سه دهستان به نام‌های فروغن به مرکزیت روداب با ۱۵۵۰ کیلومترمربع وسعت، خواشد به مرکزیت بجدن با ۱۲۹۵ کیلومترمربع وسعت و کوهمایی به مرکزیت اجنورد با ۲۰۹۶ کیلومترمربع می‌باشد. این شهر از شمال و شمالشرقی با شهرستان داورزن و بخش مرکزی سبزوار، از شرق با شهرستان ششتمد، از جنوب با بخش انابد شهرستان برداسکن، و از غرب با شهرستان شاهرود در استان سمنان همسایه است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۰۲۸ نفر (در ۱٬۲۵۴ خانوار) بوده‌است.
در لغتنامه دهخدا به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۹ در مورد این آبادی آمده‌است: قصبه قلعه نو رودآب مرکز دهستان فروغن بخش ششتمد شهرستان سبزوار، واقع در ۳۲ هزار گزی باختر ششتمد و ۶ هزار گزی جنوب کال شور. این ده در جلگه واقع و گرمسیر است. سکنه آن ۸۰۲ تن است. آب آن از قنات و محصول آن غلات، پنبه، زیره، و شغل اهالی زراعت است. راه ارابه‌رو دارد. در دهستان فروغن آبادی‌ای به‌نام فروغن وجود ندارد بل‌که نام بلوکی است که مرکز آن قصبه نورود آب است و دبستان دارد.
در منطقه پروند در حوالی رودآب کارخانه سیمانی به نام کارخانه سیمان لار قرار دارد. فاصله این کارخانه از شهر سبزوار ۷۰کیلومتر است.
ششتمد
ششتمد شهری در استان خراسان رضوی در شرق ایران است. این شهر مرکز شهرستان ششتمد است. آرامگاه ابوالحسن بیهقی یکی از مناطق گردشگری ششتمد است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۱۰۸ نفر (در ۹۲۰ خانوار) بوده‌است.
بر اساس مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۱۲ خرداد ۱۳۷۸، روستای ششتمد مرکز بخش ششتمد به عنوان شهر شناخته شد و در سال ۱۳۹۹ به شهرستان تبدیل شد.
مردم ششتمد به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می‌کنند.مردم این شهر شیعه مذهب هستند.
ملک‌آباد (مشهد)
شهر مُلْک‌آباد مرکز بخش احمدآباد شهرستان مشهد در استان خراسان رضوی ایران است. این شهر نزدیکترین شهر به مشهد از سمت جاده مشهد به تهران است و فاصله اش با مشهد تنها ۳۲ کیلومتر می‌باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۰۵۶ نفر (در ۵۲۳ خانوار) بوده‌است.
رضویه (مشهد)
رضویه شهری در بخش رضویه شهرستان مشهد استان خراسان رضوی در شرق ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۸۵۰ نفر (در ۲٬۵۸۶ خانوار) بوده‌است.
فیروزه (خراسان رضوی)
فیروزه یا بُزغان مرکز شهرستان فیروزه در استان خراسان رضوی ایران است. این شهر تا سال ۱۳۸۶ یکی از شهرهای شهرستان نیشابور به‌شمار می‌آمد.
فیروزه یکی از شهرستان‌های نیمه شمالی استان خراسان رضوی است. این شهرستان از شمال و شرق به بخش مرکزی شهرستان نیشابور، از جنوب به بخش میان‌جلگه نیشابور، از شمال غربی به بخش سرولایت نیشابور، و از غرب به بخش‌های مرکزی و مشکان شهرستان خوشاب و بخش مرکزی شهرستان سبزوار، محدود می‌گردد این شهرستان بین ۳۶ درجه و ۳ دقیقه تا ۳۶ درجه و ۳۳ دقیقه عرض شمالی و ۵۸ درجه و ۹ دقیقه تا ۵۸ درجه و ۴۱ دقیقه طول شرقی گسترش یافته‌است. مرکز این شهرستان شهر فیروزه است که در ۲۰ کیلومتری شمال غرب شهر نیشابور و ۱۴۵ کیلومتری غرب شهر مشهد، ۱۱۵ کیلومتری جنوب شهر قوچان و ۹۰ کیلومتری شرق شهر سبزوار واقع است. این شهر از سطح دریای آزاد ۱۱۷۰متر ارتفاع دارد. شهرستان فیروزه بر اساس آخرین تقسیمات کشوری در سال ۱۳۸۶ دارای ۱۵۸۶ کیلومتر مربع وسعت و شامل دو بخش مرکزی و بخش طاغنکوه است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۸۸۴ نفر (در ۱٬۷۴۰ خانوار) بوده‌است.
قدمگاه (زبرخان)
قَدَمگاه شهری از توابع بخش مرکزی و مرکز شهرستان زبرخان در استان خراسان رضوی است.
جریان قدمگاه نیشابور این است که امام علی ابن موسی الرضا(ع) در جریان هجرت خود از مدینه به مرو (مشهد فعلی) در نیشابور توقفی می فرفایند و با پاهای مبارک خود از روی سنگی رد می شدند، و سپس رد پاهای مبارکشان روی آن سنگ ماندگار می شود. و آن محل سالانه پذیرای زائران آن امام همام است. و آن سنگ در ضریحی کوچک زیر گنبد قدمگاه نگهداری می شود.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۰۱۰ نفر (در ۸۹۴ خانوار) بوده‌است.
این باغ در دامنه جنوبی کوهستان «بینالود» در میان کاسه‌ای که از پیوستن دو تپه به وجود آمده و رو به دشت نیشابور قرار گرفته‌است. باغ، از سمت جنوب توسط خیابانی شمالی – جنوبی به جاده نیشابور – مشهد اتصال می‌یابد. از نیشابور حدود ۲۴ کیلومتر و از مشهد حدود ۱۰۰ کیلومتر فاصله دارد. این مکان، به عنوان جایگاهی مقدس از سابقه طولانی برخوردار است و منشأ آن به دوران پیش از اسلام بازمی‌گردد. گر چه عملکرد آغازین این مکان هنوز مشخص نشده‌است. این باغ را زمانی منسوب به شاهپور کسری و سپس امام رضا دانسته‌اند. وجه تسمیه قدمگاه، با توجه به سنگی سیاه است که جای دو پا بر روی آن نقش بسته‌است و با نام قدمگاه امام رضا معروف گردیده‌است. می‌گویند سال ۲۰۰ ه‍.ق امام رضا که از مدینه عازم مرو بوده، در این محل توقف کرد و چون خواست با خاک تیمم کند، آبی جاری پدید آمد.
باغ قدمگاه، با توجه به اهمیت حضور و نحوه جریان آب، مشابه دیگر باغ‌های ایرانی است؛ لیکن وجود چشمه‌ای متبرک در منطقه مرکزی باغ که از آن نقطه جوشیده و همان‌جا از چشم مخفی می‌شود تا در نقطه‌ای ناپیدا به شبکه اصلی آب جاری در باغ بپیوندد، عاملی است که آنرا از سایر باغ‌ها متمایز می‌سازد.
معماری منظر ایران - باغ مقبره‌ها - باغ قدمگاه
چکنه
چکنه شهری در بخش سرولایت شهرستان نیشابور استان خراسان رضوی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۳۸۱ نفر (در ۴۴۰ خانوار) بوده‌است. اهالی آن و اکثر روستاهای تابعه ترک‌زبان بوده و به ترکی خراسانی تکلم می‌کنند.
عشق‌آباد (میان‌جلگه)
عشق‌آباد شهری در بخش میان‌جلگه شهرستان نیشابور استان خراسان رضوی در شرق ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۹۹۳ نفر (در ۵۹۲ خانوار) بوده‌است.
آب مزروعی این منطقه از قنات‌ها تأمین می‌شود. گروهی از ساکنان عشق آباد از طوایف عرب‌های خراسانی اند.
قاسم‌آباد (خواف)
قاسم‌آباد شهری در بخش جلگه زوزن شهرستان خواف استان خراسان رضوی ایران است. شهر قاسم‌آباد در ۶۰ کیلومتری خواف قرار دارد و مرکز بخش جلگه زوزن است.
محصولات عمده کشاورزی این شهر گندم، جو، پنبه و پسته می‌باشد. سایر محصولات شامل خربزه، هندوانه، زعفران، زیره و خشکبار می‌باشد. دامپروری در این شهرستان به صورت سنتی رایج است و غالباً گوسفند و بز می‌باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵٬۱۴۵ نفر (در ۱٬۳۹۰ خانوار) بوده‌است.
سلامی
سَلامی یا سَلامه؛ نام شهری تاریخی در بخش سلامی شهرستان خواف استان خراسان رضوی ایران است. این شهر دارای آثار تاریخی نظیر کوشک سلامی، سد سلامی، آسیاب دوقلو سلامی می‌باشد. مسافت این شهر تا مرکز شهرستان، حدود ۲۵کیلومتر است.
با توجه به تاریخ سلامی یا سلومک در متون تاریخی این شهر قبل از ورود اسلام به ایران وجود داشته‌است تا جایی که کوشک و بند سلامی متعلق به دورهٔ ساسانیان بوده و سلامی نامی عربی و مشتق شده از کلمه سلام عربی نیست بلکه واژه‌ای فارسی است. شهر زوزن و سلامی در کتب تاریخی همراه هم به عنوان آبادی‌های مشهور ولایت خواف آمده، و قدمت این شهر مثل زوزن به دورهٔ اشکانی و سلوکی می‌رسد و کلمه سلومه که نام اولیه سلامی است از اسامی رایج در دورهٔ سلوکیان می‌باشد.
سلومک؛ شهری باستانی در ولایت خواف، ربع نیشابور قرار داشته و براساس نوشته‌های مقدسی، ابن حوقل و اصطخری این شهر در قدیم از شهرهای آباد خواف بوده و به نام‌های سلومه، سلومک شناخته و مرکز حکومت بوده‌است. حمدالله مستوفی در نزهت القلوب گفته‌است: سلامه، سنجان، زوزن از توابع خواف است که ملک زوزن در آنجا عمارت عالی بنا کرده‌است. میوه‌هایش انار، انگور، انجیر و خربزه است و ابریشم و روناس زیادی دارد.
در سال ۶۰۴ قمری که حاکم هرات علیه سلطان خوارزمشاه قیام کرد، ملک زوزن به طرفداری از سلطان به مقابله با او رفت و وی را در هرات دستگیر نمود. اموالش مصادره گشت و او را به سلومه فرستادند و زندانی کردند. از این واقعه چنین پیداست که سلامه از شهرهای تابعه و مورد اعتماد ملک زوزن بوده و زندان مطمئن ملک هم در این شهر قرار داشته و همچنین از طبقهٔ زیرین کوشک سلامه برای زندانیان سیاسی استفاده می‌شده‌است. در سال ۶۰۷ قمری که ملک زوزن حکومت کرمان را داشت، قلعهٔ سلامه و کوشک را عمارت کرده‌است. در سال ۶۹۵ قمری، رکن‌الدین محمود سیستانی به خواف لشکر کشید و بزرگ‌زادگان خواف در سلامه با او نبرد کردند که به علت شکست و تسلیم شدن آن‌ها امیر محمود سیستانی پس از آرامش، یک سال و نیم در آنجا اقامت نمود.
در اوایل سده دهم قمری که مراد بیگ ترکمان از ترس شاه اسماعیل صفوی به خواف آمد تا در خواف پناه جوید، شاه اسماعیل رسید و او را با ۷هزار ترکمان همراهش مغلوب و مقتول نمود و خود در قلعهٔ خواف فرود آمد که بر اساس مدارک تاریخی این قلعه سلامه بوده‌است. چون حاکم خواف در قلعهٔ سلامی سکونت داشته از سال ۷۳۷ قمری که زوزن ویران گردید تا اواخر دوره صفوی؛ مرکز حکومت شهر سلامه بوده‌است.
در اواخر دوره قاجار، سلامی متعلق به ارباب جمشید سرمایه‌دار زرتشتی بود اما با ورشکستگی وی، دولت در سال ۱۲۹۴ خورشیدی این آبادی را در برابر پرداخت بدهی‌های او به بانک‌های شاهنشاهی و استقراضی تصرف کرد.
شهر سلامی از شهرهای بزرگ شهرستان خواف است که در فاصله ۹۰ کیلومتری تربت حیدریه و ۲۵ کیلومتری خواف قرار دارد. از شمال به روستای خیرآباد، جنوب‌شرقی به روستای چهارده و شمال‌غربی به روستای احمدآباد، غرب به روستای حسن‌آباد و شرق به روستای قلعه‌نو منتهی می‌شود.
از سال‌ها قبل مالکیت سلامه را سید محمد قریشی داشته که تا سال ۱۳۲۶ خورشیدی دهی کوچک و مخروبه و از سال ۱۳۳۰ خورشیدی، کار نوسازی در محل فعلی به همت مرحوم قریشی طبق نظر و نقشه مهندسی شهرسازی همراه با تأسیسات مثل مدرسه، حمام، آب‌انبار، بهداری، مسجد و حسینیه آغاز و در سال ۱۳۳۰ به پایان رسیده که مورد استفاده ساکنان آن قرار گرفت. کشاورزی آن به واسطهٔ وجود بند و چاه‌های عمیق اطرافش رونق زیادی دارد که نیمی از محصولات کشاورزی منطقهٔ خواف را تأمین می‌کند. از این شهر گندم، جو، چغندر قند، خربزه و هندوانه به مقدار زیادی صادر می‌شود.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷٬۵۵۵ نفر (در ۱٬۹۵۱ خانوار) بوده‌است.
مزداوند
مزداوند یا مزدوران یا مرزداران شهری در بخش مرزداران شهرستان سرخس استان خراسان رضوی ایران است.
این شهر در جنوب غربی سرخس قرار دارد. از نظر سابقه سکونتی و منشأ قومی با منطقه مشرق و شمال سرخس تفاوت‌های زیادی دارد. شهر مزداون در زمره دهستان‌های بسیار قدیمی شهرستان سرخس محسوب می‌شده‌است و دارای موقعیت سوق‌الجیشی مهم و به منزله دروازه ورودی سرخس به‌شمار می‌رود. بخش عمده‌ای از مردم این شهر فارسی و برخی دیگر بلوچی و ترکی صحبت می‌کنند.
از قرائن وشواهد چنین استنباط می‌شود که این شهر از قرون اولیه اسلامی و قرار گرفتن در جاده ابریشم شهرت فراوانی داشته‌است. اکنون مزدوران از مناطق مهاجرپذیر شهرستان سرخس محسوب می‌شود.
قدامه بن جعفر، درگذشتهٔ ۳۲۰ هجری قمری از مزدوران به عنوان یکی از منازل اصلی بین سرخس - نیشابور چنین یاد می‌کند، «از نیشابور به بغیس چهار فرسنگ است و از بغیس به حمراء شش فرسنگ و از حمراء به مثقب طوس پنج فرسنگ و از مزدوران به اوگینه (رباط شرف)هشت فرسنگ و از اوگینه به شهر سرخس شش فرسنگ و از سرخس…»
قدمت و ایجاد این شهر را عوامل و زیر سازهای خاص طبیعی از جمله، واقع شدن در جاده ابریشم و جاده فعلی سرخس - مشهد، وجود چشمه‌های آب و موقعیت سوق‌الجیشی بی‌بدیل این منطقه تعیین کرده‌است.
هانری دو بلوک ویل (HENRY DE BLOQUEVILLE) فرانسوی و میرزا محمدحسین مهندس، هر دو در گزارش‌های خود از مرزداران به عنوان یک قلعه استحفاظی یاد می‌کنند.
امروزه بیشتر دانشمندان بر آنند که زرتشت بین ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد، در خوارزم به دنیا آمده و می‌زیسته‌است. البته در هیچ متنی تصریح نشده‌است که ایرانویج همان خوارزم است. نخستین کسی این نظریه را مطرح کرد مارکوارت بود. هنینگ این نظریه را گسترش داد و بر آن بود که خوارزم بزرگ تنها شامل ناحیهٔ معروف خوارزم نبوده، بلکه نواحی گسترده‌تری تا مرو و هرات را در برمی‌گرفته‌است. در یشت‌های اوستا چند بار از رود دایتی به عنوان رودی که زرتشت در کنار آن می‌زیسته، نام برده شده‌است. اسم اصلی و ایرانی این رود باید وخشو باشد صورت سانسکریت آن اوخشینت است و کلمهٔ اُکسوس (Oxus) که جغرافی‌نویسان قدیم یونان و روم در مورد این رود به کار برده‌اند، مأخوذ از همین واژهٔ ایرانی است. برخی از دانشمندان رود اکسوس را با رود جیحون یکسان دانسته‌اند اما برخی دیگر از دانشمندان مانند مارکوارت از توصیف هرودوت از رود اکسوس چنین نتیجه گرفته‌اند که این رودخانه همان رود تجن و شعبهٔ آن هری رود است. نظریهٔ دیگری که مطرح شده از آن هومباخ است. وی با تکیه بر نظر مارکوارت در مورد یکی انگاری رود اکسوس و رود تجن و قبول این نظر هنینگ که زادگاه زردشت در نواحی رود تجن بوده‌است، بر آن است که درهٔ رودخانهٔ کشف رود که شعبهٔ غربی تجن است، احتمالاً ایرانویج به‌شمار می‌رفته‌است. این محل در ناحیه‌ای بوده‌است که فعلاً در آنجا مزداوند در حدود ۱۰۰ کیلومتری شرق مشهد و در نیمه راه سرخس قرار داد. هومباخ نام مزداوند را مشتق از مزدا (اهورامزدا) می‌داند و می‌نویسد که مزداوند بر گردنه‌ای قرار دارد که درهٔ کشف رود را از دشت ترکمنستان جدا می‌سازد و از این رو، مرز سنتی میان ایران و توران را تشکیل می‌دهد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۲۴۱ نفر (در ۳۲۹ خانوار) بوده‌است.
قلندرآباد
قلندرآباد شهری در بخش قلندرآباد شهرستان فریمان استان خراسان رضوی ایران است.
واژه قلندر آباد از دو بخش (قلندر) و (آباد) تشکیل شده (قلندر:۱- درویش بی قید در پوشاک و خوراک و طاعات و عبادات ۲- نوعی خیمه یک دیرکی و آباد: به معنی دایر برپا که به صورت پسوند در آخر نام‌های مکان در می‌آید به معنی بنا شده {معین دق ۲۷۲۲ و آخ ۵و۶}) و از این معانی بر می‌آید که این محل توسط شخصی که نامش قلندر بوده بنا شده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴٬۸۸۰ نفر (۱٬۴۰۶ خانوار) بوده‌است.
سفیدسنگ
سفیدسنگ شهری در بخش قلندرآباد شهرستان فریمان استان خراسان رضوی در شرق ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۱۲۹ نفر (در ۱٬۷۳۵ خانوار) بوده‌است.
در روزهای ۱۶ و ۱۷ فروردین ۱۳۹۶ خورشیدی، زلزله‌ای با قدرتِ ۶٫۱ ریشتر و ۴۱ پس‌لرزه ی پس از آن، از بامداد ۱۷ فروردین در سفید سنگ خراسان رضوی به ثبت رسید. ۱۲ مورد از ۴۱ پس‌لرزه، ۳ و بیش از ۳ ریشتر بوده‌است.
صبح روز چهارشنبه ۱۶ فروردین ماه زلزله‌ای با بزرگی ۶٫۱ ریشتر در منطقه سفیدسنگ خراسان رضوی به وقوع پیوست. این زمین لرزه باعث لرزش شهرهای مشهد، تربت جام، صالح آباد، تربت حیدریه، خواف، سنگان، بخش زیرخان، نیشابور، کلات و کوهسرخ شد.
مدیر گروه زلزله‌شناسی مهندسی پژوهشگاه زلزله، با اشاره به گسل مسبب این رخداد لرزه‌ای، خاطر نشان کرد: گسل مسبب این سری از زلزله‌ها، راستایی شمالغربی-جنوبشرقی با تمایل شرقی-غربی داشته و سازوکار آن نیز فشاری بوده‌است. گسل مسبب این زمین‌لرزه به احتمال زیاد از فریمان به موسی‌آباد می‌رسد و از شمالِ سفیدسنگ عبور می‌کند. بررسی تاریخی گسل مسبب این زلزله نیز نشان می‌دهد که زلزله‌های مهمی نداشته، ولی تاکنون چندین زلزله با بزرگای ۶ ریشتر را ایجاد کرده‌است. وی از ثبت یک زلزله با بزرگای ۶ ریشتر در ابتدای سده بیستم در سفیدسنگ خبر داد و یادآور شد: در حدود ۱۱۴ سال گذشته، زلزلهٔ ۶٫۲ ریشتری نیز در منطقه سفیدسنگ به ثبت رسیده‌است.
در پی‌آمدِ آن، بسیاری از مردم، از بیمِ پس‌لرزه‌های بعدی، شب را در پارک‌ها و خیابان‌ها و با خوابیدن در خودروهای خود به صبح رساندند.
مدیر روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، آمار چهار تن مصدوم، را تأیید کرد. یه کشته از روستای دوقله براشک هم داشت
فرهادگرد
فرهادگِرد شهری در بخش مرکزی شهرستان فریمان استان خراسان رضوی ایران است.
فرهادگرد، فرگرد یا فرجرد شهری باستانی که در گذشته مرکز ولایت ازقند در ربع نیشابور، خراسان بوده‌است.بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۴۴۲ نفر (در ۲٬۳۸۰ خانوار) بوده‌است.
جنگل (رشتخوار)
جنگل شهری در جنوب استان خراسان رضوی و در ۲۱۹ کیلومتری مشهد مقدس قرار دارد. وجه تسمیه این شهر به دلیل وجود طاقزارها و درختان فراوان بنه، گز و زیتون وحشی در گذشته‌است که در حاشیه کال پرآب سالار قرار داشتند.
پنبه یکی از مهم‌ترین محصولات شهر جنگل و توابع آن می‌باشد. از دیگر محصولات مهم آن می‌توان به پسته، گندم، جو، چغندر، ذرت، هندوانه، خربزه و… نام برد.
شهر جنگل دارای چندین آب انبار می‌باشد که مهمترین آن آب انبار بزرگ مرکزی می‌باشد که از یادگارهای دورهٔ قاجار است. این سازه آبی شامل مخزن آجری بزرگ با عمق زیاد می‌باشد که به دلیل گنجایش بسیار آب در آن به آب انبار مرکزی معروف شده‌است.
مجموعه آب انبارهای شهر جنگل و اطراف آن، بازدید از باغات پسته وگندم زارهای سبز در شمال و شرق شهر و کویر زیبا و بکر، از دیدنی‌های این شهر است.
دامپروی در بخش جنگل همانند سایر شهرهای استان خراسان رونق دارد. دامپروران شهر جنگل هر ساله در اردیبهشت ماه از قشلاق (محل زندگی) به ییلاق (مکانی مناسب در بیرون شهر که دارای زمین‌های سرسبزتر نسبت به سایر مناطق است) کوچ می‌کنند و تا اوایل پاییز در آن جا می‌مانند.
تقریباً تمام مردم شهر جنگل مسلمان شیعه می‌باشند و زبان اصلی آنان فارسی می‌باشد.
از سوغات شهر جنگل می‌توان کشک (زبان محلی قروت)، کشک زرد، ماست (انوع ماست شامل ماست کره، ماست چکیده مشگی و…)، روغن و کره گوسفندی، قره قروت و… نام برد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۶۵۰ نفر (در ۱٬۷۳۷ خانوار) بوده‌است.
رشتخوار
شهر رُشتخوار مرکز شهرستان رشتخوار در استان خراسان رضوی است. این شهر سطح دریا ۱٬۱۴۵ متر ارتفاع دارد و در سرشماری سال ۱۳۹۵، ۲۰٬۵۱۴ نفر جمعیت داشته‌است.
این شهرستان ارتباط ویژه ای با شهرستان خواف
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۱۸۹۷ نفر (در ۲٬۱۱۳ خانوار) بوده‌است.
شهرستان رشتخوار با گستردگی ۴۳۶۰ کیلومتر مربع وسعت و مرکزیت شهری به همین نام با دو بخش مرکزی و جنگل از شمال و شمال شرقی به زاوه و از شمال غربی به تربت حیدریه و از جنوب غربی و جنوب به گناباد و از شرق و جنوب شرقی به خواف محدود می‌شود. ارتفاع این شهرستان از سطح دریاهای آزاد ۱۱۴۰ متر است. شهرستان رشتخوار دارای ۲۱۷۲ هکتار زمین‌های عرصه جنگلی و ۵ هکتار فضای سبز می‌باشد. در شهرستان رشتخوار پرورش دام، زنبور عسل و کرم ابریشم رواج دارد و با حفر بالغ بر ۱۰۰ حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق توانسته‌اند انواع محصولات مختلف زراعی را نیز در منطقه کشت نمایند. این شهرستان دارای آب و هوای خشک و کویری بوده و فاصله آن با مرکز استان خراسان رضوی حدوداً ۲۰۰ کیلومتر است.
این شهرستان دارای ۷۰ روستا، مزرعه، آبادی در دو بخش و ۴دهستان می‌باشد.
بخش مرکزی شامل شامل دهستان رشتخوار و آستانه می‌باشد و بخش جنگل شامل دهستان جنگل و شعبه می‌باشد.
شهرستان رشتخوار از نظر وضع طبیعی و ساختمان زمین منطقه‌ای متنوع و گوناگون است زیرا ارتفاعات جنوبی جلگه زاوه بنام کوه دو شاخ و باخزر از شمال غربی به جنوب شرقی شمال دشت رشتخوار قرار گرفته و ار تفاعات خواف جنوب دشت را احاطه نموده و دشت معمور رشتخوار را در میان گرفته‌اند حال آنکه منطقه صحرائی و خشک جنگل که وسعت قابل توجهی از مساحت شهرستان (نزدیک به ۳/۲) را تشکیل می‌دهد در جنوب غربی آن شکل متفاوتی با مناطق کوهستانی جلگه‌ای یاد شده دارد؛ لذا از نظر زمین‌شناسی باید این منطقه که دو دشت متفاوت را دربر گرفته به صورت مجزا مورد مطالعه قرار دارد.
منابع موثق از جمله کشفیات و بررسی‌های باستان‌شناسی موید وجود زیستگاه‌های انسانی در این ناحیه از دوران‌های ما قبل تاریخ و تاریخی است. بدون تردید سرزمین رشتخوار در دوران حیات خود همواره مسکن و مأوای ساکنین این منطقه بوده‌است. از جمله آثار برجای مانده در مناطق مختلف آن از دوره خوارزمشاهیان، تیموریان و صفویه بر رونق و آبادی این ناحیه در آن روزگار صحه می‌گذارد. علاوه بر آن رشتخوار در سده‌های دوازدهم و سیزدهم هجری نیز به دلیل توجه حاکم وقت سلطان علی خان قرائی در زمره مناطق آباد خراسان به‌شمار می‌رفت.
در ۲۵ کیلومتری جاده آسفالته تربت حیدریه به خواف نزدیک به روستای سنگان رشتخوار، بقایای مسجد و مزار رکن الدین محمود سنجانی (۵۹۳–۴۷۸ هـ.. ق) جلب نظر می‌کند. وی از اولیاء و رهبران مسلک عرفان در سده ششم هجری است. مجموعه معماری بر جای مانده مشتمل بر دو بنا است که در ضلع شرقی مسجد و در ضلع غربی مزار شاه سنجان قرار دارد. از بنای مسجد تنها یک ایوان وسیع بر جای مانده‌است. بنای مزار نیز با پوششی گنبدی بر ساقه‌ای هشت ضلعی استوار بوده‌است. بر اساس ابنیه به سده نهم هجری می‌رسد.
شهرزو
شهرزو شهری در بخش زاوین شهرستان کلات استان خراسان رضوی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۴٬۰۸۹ نفر (در ۱٬۰۹۴ خانوار) بوده‌است.
شیث
شیث براساس تورات، سومین فرزند آدم و حوّا پس از هابیل و قابیل است. با استناد به تورات، شیث پس از قتل هابیل به‌دستِ قابیل، متولّد گشت و حوّا او را جانشینی برای هابیل دانست. نام فرزند شیث در تورات، انوش است. در تورات عمر شیث ۹۱۲ سال نوشته شده‌است. او صاحب فرزندان بسیاری شد.
نام شیث در قرآن نیامده است، اما در احادیث و روایات اسلامی، نام شیث به عنوان یکی از پیامبران در اسلام ذکر شده‌است.
لفظ شیث سُریانی و به معنای بخشش یا هدیه است؛ زیرا در دیدگاه یهود خداوند شیث را بعد از کشته شدن هابیل در سن ۱۳۰ سالگی به آدم عطا کرد. برخی فلاسفه شیث را همان آغاثاذیمون یونانی دانسته‌اند. گفته می‌شود شیث اولین فردی است که بعد از آدم به تعلیم حکمت و ضروریات شریعت پرداخت و پنجاه صحیفه و به روایتی بیست و نه موضوع دربارهٔ حکمت الهی و صفات نامتناهی بر وی نازل گشت.
ابوعلی بلعمی در ترجمه تاریخ طبری می‌نویسد: «و او را (کیومرث را) گِل پادشاه خواندندی که از گِل آفریده شد، و جفت او ایلده، که حوّا خوانند هم خدا از گِل آفرید و جان در تن هر دو اندر یکوقت و یک اندازه کرد.» سپس برای پانوشت متن مجلد مربوط به ایرانیان چاپ ۱۳۳۷، از نسخه دیگر برای ایلده آورده شده: «یلده». با توجه به اینکه فرزند دیگر کیومرت و یلده، سیامک نخستین سوشینث بود و شیث نیز فرزند آدم و حوّا می‌باشند شاید بتوان گفت منظور از سیاه‌مک شیث است و تجلّی خورشید حقیقت، البته اگر یلدَه را با فتحه بخوانیم و مرادمان «یلدا» باشد و چنین خوانشی صحیح نیز باشد.
در شهر نبی شیث (به لهجه محلی: نبی شیت) در منطقه بعلبک لبنان قبری وجود دارد که آن را منسوب به شیث می‌دانند. طبق گفته‌هایی قبر شیث در مسجدی بزرگ موصل در نزدیکی بغداد در عراق بود اما توسط داعش آن مسجد نابود شد و اکنون فقط قبر کوچکی در آنجا وجود دارد.
فلسفه رنسانس
فلسفه دوره رنسانس دوره‌ای از تاریخ فلسفه اروپا است در سده‌های ۱۵ و ۱۶ م. بین قرون وسطی و عصرخرد. رنسانس دوره توفیق‌های بزرگی در زمینه فلسفه نبود ولی این دوره کارهایی را صورت داد که مقدمات عظمت قرن هفدهم را فراهم ساخت؛ اصول مشخصه فلسفه دوره رنسانس بازگشت به فلسفه کلاسیک یونان باستان و مرجع صلاحیتدار آن افلاطون در مقابل فلسفه ارسطو است، که به فلسفه قرون وسطی غلبه داشت.
در دوره رنسانس روشهای علمی تازه نخستین گام اساسی بشر به‌سوی کشف یک دنیای تازه بود و راه را برای انقلاب علمی و فنی و اختراعات تازه و متفاوت گشود.
دوران نوزایی در حقیقت دوران آزادی انسان از قید و بند طبیعت و نیز جهل خود خواسته انسان بود. طبیعت دیگر چیزی نبود که ماورا انسان قرار گرفته باشد و انسان تنها چیزهایی درباره‌اش می‌داند؛ بلکه طبیعت به موضوع کار، تجربه و کاربرد انسان تبدیل شد.لازم است ذکر شود که فلسفه مشاء در عصر رنسانس نیز مانند سده‌های میانه همچنان در دانشگاه‌ها تدریس می‌شد اما مهم‌ترین امری که این فلسفه را از فلسفه مشائی قرون وسطی متمایز می‌کرد توجه رنسانسیان به زبان یونانی در مطالعه ارسطو بود. به این معنی که در دانشگاه‌ها متون ارسطو را به زبان یونانی مطالعه و تدریس می‌نمودند. در مطالعه افلاطون در دوره رنسانس حداقل سه جریان عمده می‌توان یافت:
جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷
دور پایانی چهاردهمین دوره مسابقات جام ملت‌های آسیا در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۷ میلادی برگزار شد. این بازی‌ها در ۷ ژوئیه آغاز شد و در ۲۹ همین ماه به پایان رسید. برای نخستین بار در تاریخ این بازی‌ها چهار کشور اندونزی، مالزی، ویتنام و تایلند به‌طور هم‌زمان میزبان بودند. استرالیا نخستین بار بود که به عنوان عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا در این بازی‌ها شرکت می‌کرد.
این دوره از بازی‌ها در هشت ورزشگاه چهار کشور میزبان برگزار شد.در دوره چهاردهم جام ملت‌ها نتایجی گاه شگفت‌آور و نامنتظره به دست آمد. استرالیا تنها به لطف گل دقایق پایانی تیم کیهیل توانست از شکست مقابل عمان در گروه A بگریزد. از سوی دیگر ویتنام میزبان جام شگفتی آفرید و امارات متحده عربی را با نتیجه ۲ به ۰ از پیش رو برداشت. در همین گروه B قطر نیز قهرمان دوره پیشین یعنی ژاپن را با یک تساوی ۱–۱ متوقف کرد. در گروه D اندونزی نیز روند پیروزی میزبانان جام را ادامه داد و بحرین را با نتیجه ۲ به ۱ مغلوب کرد. اما مالزی در گروه C تنها میزبانی بود که جز شکست نتوانست چیزی به دست آورد. این تیم در هر سه بازی خود شکست خورد، ۱۲ گل دریافت کرد و تنها توانست ۱ گل در مقابل چین به ثمر برساند. حتی تایلند نیز توانست عمان را با ۲ گل شکست دهد. استرالیا که برای نخستین بار است به عنوان عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا به میدان می‌رود در دیدار برابر عراق با نتیجه ۳ به ۱ به سختی شکست خورد تا متوجه شود که بازی کردن در آسیا آن‌قدر هم آسان نخواهد بود.
این بازی‌ها در چهار گروه به ترتیب زیر برگزار شد: کشورهای میزبان (اندونزی، مالزی، ویتنام و تایلند) سابقه‌ای در برپایی دیدارهای بزرگ ندارند، محمد بن همام (رئیس AFC) نیز طی اظهارنظری ابراز داشت که «سپردن میزبانی به چهار کشور سیاست درستی نبوده است».
خورخه لوئیس بورخس
خورخه لوئیس بورخس ( ) (۲۴ اوت ۱۸۹۹ – ۱۴ ژوئن ۱۹۸۶) نویسنده، شاعر و ادیب معاصر آرژانتینی بود. وی از برجسته‌ترین نویسندگان آمریکای لاتین است. شهرت او بیشتر به خاطر نوشتن داستان کوتاه است. یکی از مشهورترین کتاب‌های او، داستان (۱۹۴۴)، گلچینی از داستان‌های کوتاه بورخس به انتخاب خودش است که مضامینی همچون رؤیاها، کتابخانه‌ها، آیینه‌ها، حیوان‌ها، فلسفه، دین و خدا را می‌توان حلقه اتصال این داستان‌ها دانست.
تحصیلات بورخس تا یازده سالگی در خانه بود و او به فراگیری دو زبان اسپانیایی و انگلیسی مشغول بود. همه افراد خانواده در سال ۱۹۱۴ به خاطر کاهش بینایی پدر و برای درمان این مشکل به شهر ژنو در سوییس رفتند و تا پایان این دهه در اروپا ماندند. در آنجا بورخس به مدرسه رفت و زبان‌های فرانسوی و آلمانی را آموخت. در سال ۱۹۲۱ آنها به بوئنوس آیرس بازگشتند. بورخس نخستین دفتر شعرش با عنوان شور بوئنوس آیرس، را در بیست و چهار سالگی منتشر کرد. سال‌ها بعد به عنوان استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه بوئنوس آیرس منصوب شد. پیش از آن نیز رئیس کتابخانه ملی آرژانتین بود.
او سال‌های نوجوانی خود را در ژنو و بعد در اسپانیا سپری کرد. در دوران جوانی به عنوان کارمند کتابخانه کار می‌کرد و سپس مدیر کتابخانه ملی آرژانتین شد. تا سال ۱۹۳۰ او شش کتاب چاپ کرده بود، سه مجموعه شعر و سه مجموعه مقاله. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ او تمام آثار داستانی خود را نوشت و چاپ کرد که بعدها به خاطر همین آثار به شهرت رسید.
وی هیچ رمانی ننوشت. داستان کوتاه‌های وی انقلابی در فرم داستان کوتاه کلاسیک ایجاد کرد. بعدها منتقدین از وی به عنوان نویسنده پست مدرن نام بردند. با اینکه بارها نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد هیچگاه برنده آن نشد. با این وجود جایزهٔ ملی ادبیات آرژانتین را از آن خود کرد. بورخس به مرور زمان بینایی خود را از دست می‌داد و قبل از مرگ کاملاً نابینا شد. وی در زمان تصدی پست ریاست کتابخانهٔ ملی آرژانتین، تقریباً نابینا بود. برخی از آثار او به فارسی نیز ترجمه شده‌است. ماریو بارگاس یوسا نوشته‌است که دنیای بورخس، گاه از «قوم‌مداری فرهنگی معیّنی آسیب می‌بیند». سیاه‌پوستان، سرخ‌پوستان و بدویان اغلب در داستان‌هایش پست و حقیر جلوه می‌کنند و در حالتی از بربریت غوطه‌ورند.
آقاحسن‌بیگلو
آقا حسن‌بیگلو از روستاهای مرزی شهرستان گرمی در استان اردبیل ایران است.
روستای آقا حسن بیگلو دارای ۵۰ خانوار بوده و جمعیت ان در حدود ۲۰۰ نفر می‌باشد. این روستا با روستای جعفرلو در جمهوری آذربایجان هم مرز می‌باشد.
رودخانه بالهارود بخشی از مرز بین ایران و جمهوری آذربایجان به شمار می‌رود.
باتوجه به آب و هوای معتدل ومناسب جهت انجام شغل کشاورزی ودامپروری ،اکثرساکنین این منطقه ازطریق انجام فعالیتهای ذکرشده امرارمعاش میکنند.البته به علت سیاستهای ناکارآمدوعدم حمایت دولت وبی توجهی حاکمین شاهدکاهش چشمگیر ومهاجرت جمعیت هستیم. متاسفانه عدم توجه مسئولان و هم چنین نبود امکانات و سرمایه گذاری در روستا اکثر جوانان روستا به مهاجرت اجباری از روستا کردن ، از جمله مشکلات هاد : نبود اب آشامیدنی سالم ، وضع نابسامن شرایط بهداشتی روستا و همچنین نبود نانوایی در روستا میباشد
تانسور انحنای ریمان
در هندسه دیفرانسیل، از تانسور انحنای ریمان (Riemann Curvature Tensor)T برای مشخص کردن انحنا یک خمینه به کار می‌رود. استفاده فراوان در نسبیت عام دارد.  بر حسب نمادهای کریستوفل این‌گونه نوشته می‌شود:
formula_1
در این معادله:
با تنجش تانسور ریمان، تانسور ریچی به دست می‌آید:
formula_4
با استفاده از متریک و تنجش تانسور ریچی به نرده‌ای، نرده‌ای ریچی یا انحنا به دست می‌آید:
formula_5
تانسور ریمان تقارن‌هایی به شرح زیر دارد:
۱-تعویض دو اندیس آخر یا دو اندیس اول
۲-تعویض جفت اول اندیس‌ها با جفت دوم
۳-جمع جایگشت‌ها روی سه اندیس آخر
۴-اتحاد بیانکی
formula_9
بورقان
بورقان ممکن است به :  مربوط گردد.