منچستر بای د سی
منچستر بای د سی () فیلمی درام به کارگردانی کنت لونرگان است که سال ۲۰۱۶ منتشر شد. منچستر بای د سی به همراه "لالا لند" و "مهتاب" و "ورود" از فیلم‌های تحسین شده سال ۲۰۱۶ می‌باشد. فیلم با واکنش به شدت مثبت منتقدان و تماشاگران همراه بوده‌است. منچستر بای د سی تاکنون از سوی منتقدان نمره ۹۶/۱۰۰ را گرفته‌است.در هفتاد و چهارمین دوره مراسم گلدن گلوب منچستر بای د سی نامزد پنج جایزه از جمله بهترین فیلم درام بود که در نهایت توانست جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد فیلم درام برای کیسی افلک را به خود اختصاص دهد. در هشتاد و نهمین دوره جوایز اسکار هم فیلم در شش رشته از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی نامزد بود و در نهایت موفق به دریافت دو جایزه شد: بهترین فیلم‌نامه غیر اقتباسی برای کنت لونرگان و بهترین بازیگر نقش اول مرد برای کیسی افلک. این فیلم در گیشه ۷۹ میلیون دلار فروش کرد در حالی که بودجه ساختش ۹ میلیون دلار بوده است.
لی چندلر سرایدار جوانی است که زندگی یکنواختی دارد و وقایع زندگیش به اتفاقات تلخی مثل اخراج از محل کار بخاطر توهین کردن به مستأجر محل کارش یا دعوا با غریبه‌ها در بار خلاصه می‌شود. یک روز صبح به لی تلفن می‌شود و او می‌فهمد برادرش که برای مدت‌ها از او دور بوده به علت سکته قلبی در بیمارستان بستری است. لی به طرف بیمارستان حرکت می‌کند اما دیر می‌رسد و تنها موفق به دیدن جنازه برادرش می‌شود. سپس او برای خبر دادن به برادرزاده اش که در شهر منچستر در ماساچوست زندگی می‌کند راهی این شهر کوچک می‌شود که اطرافش را سراسر دریا گرفته‌است. رابطه او با برادرزاده اش پاتریک ابتدا چندان جدی نیست اما به مرور زمان حکم نوعی قیم را برای او پیدا می‌کند و خاطرات خود را دربارهٔ دلیل رفتنش از منچستر و تلاشش برای دوری جستن از گذشته را نقل می‌کند…کنت لونرگان از فیلم‌نامه نویسان و کارگردانان معتبر هالیوود است که کارنامه پرباری دارد. لونرگان نویسنده "دارودسته نیویورکی‌ها" بود که برایش نامزدی اسکار را در پی داشت. لونرگان اولین قدمش برای کارگردانی را با ساختن فیلم "می‌توانی روی من حساب کنی" برداشت که با واکنش خوب منتقدان همراه بود و نامزد دو جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم‌نامه شد. بعد از فیلم "مارگریت" لونرگان کار بر روی سومین فیلمش را شروع کرد. ایده کلی فیلم‌نامه توسط مت دیمون و جان کرایزیسکی به لونرگان داده شد. در واقع اصلاً از ابتدا قرار بود دیمون نقش اصلی فیلم را بر عهده داشته باشد اما طولانی شدن زمان فیلمبرداری فیلم "مریخی" باعث شد در نهایت کیسی افلک جایگزین او شود و مت دیمون صرفاً یکی از تهیه کنندگان فیلم باقی بماند.
نام «منچستر» در عنوان فیلم اشاره به شهر معروف منچستر در انگلیس ندارد. داستان در شهر منچستر-بای-د-سی در ایالت ماساچوست آمریکا اتفاق می‌افتد. در منابع تاریخی ذکر شده‌است که در کرانه شمالی ماساچوست شهری به اسم Manchester-by-the Sea وجود دارد که پیش تر «منچستر» نام داشت اما در سال ۱۹۸۹ به واسطه حکم ایالتی جنجالی و عدم اشتباه گرفتن با شهر اصلی منچستر نامش به منچستر بای د سی یا «منچستر کنار دریا» تغییر کرد. علت این نام هم نزدیک بودن این شهر به آب دریا بوده‌است. فیلمبرداری فیلم در مارس ۲۰۱۵ در همین شهر آغاز شد.
لزلی باربر برای نقش آفرینی این فیلم انتخاب شد، زیرا او پیش از این روی فیلم Lonergan در سال 2000 یعنی "You Can Count on Me" کار کرده بود. او اولین تم های موسیقی را پس از خواندن فیلمنامه ایجاد کرد. باربر پس از ایجاد تم ها، با ارکستر کار کرد تا صدایی خلق کند که صدای اقیانوس را با "تنش زیربنایی" با سبکی، برای صحنه های بیرونی ایجاد کند. باربر در اوایل فرآیند امتیازدهی، از موسیقی کلیسای نیوانگلند از دهه 1700، از جمله سرودهای کالوینیستی و دیگر موسیقی‌های دوران زائران و استعمار، با تأکید بر آوازهای کاپلا الهام گرفت. باربر موسیقی را برای تکمیل درک او از ماهیت صحنه های فیلم بر اساس ایمیل ها و مکالمات با لونرگان توسعه داد.
برای به ثمر رساندن صحنه هایی که "چشم انداز داخلی" لی را منعکس می کند، او موسیقی را برای دخترش جاکوبا باربر-رزما، استاد اپرا فرستاد، سپس آواز خواندن او را در اتاق خوابگاهش از طریق اسکایپ ضبط کرد. باربر گفت که فضای محدود باعث ایجاد "صدای عالی" می شود. بعدها ارکستراسیون به آهنگ اضافه شد. باربر برای فلاش بک آغازین لی در زمان های شادتر، آواز دخترش را در یک سالن بزرگ و بزرگ ضبط کرد. باربر به‌جای ارائه دموهای لونرگان، قطعات تکمیل‌شده‌تری را زودتر در مراحل تدوین به او ارائه کرد تا کارگردان حس بهتری از موسیقی در حین تدوین داشته باشد. این فیلم پس از نمایش ساندنس قطع شد و باربر مجبور شد برخی از موسیقی را دوباره کار کند و ساده کند.
استیون میرز، منتقد می گوید که موسیقی فیلم به احساسات آمریکایی های یقه آبی شکل می دهد. بابی فینگر ، که برای "ایزبل" می نویسد، آن را "نویز سفید زیبا" نامیدیک موسیقی متن هیپنوتیزم برای تفکر متمرکز.» کیتلین وارن از "مجله Spindle" می گوید که این موسیقی به طور کامل به احساسات خام فیلم اضافه می کند بدون اینکه هرگز آن را تا حدی تحت تأثیر قرار دهد که احساس ساختگی یا خنده دار کند. جاناتان براکستون، منتقد موسیقی فیلم، گفت که موسیقی «در تلخی حسرت می نشیند» و «کیفیتی گیرا و رویایی دارد که... به طور چشمگیری برای فیلمی که همراهش می کند مناسب است."
استفاده از " آداجیو در جی مینور " برای همراهی با فاش شدن تراژدی لی، نقدهای متفاوتی دریافت کرد. "نیویورکر" گفت: "هر قطعه موسیقی که برای "Rollerball" ، "Gallipoli" و "Flashdance" استفاده شده باشد، طبق تعریف، خشک شده است." مارک کرمود از بی‌بی‌سی می‌گوید که این قطعه «آنقدر در سرگرمی‌های عامه‌پسند بیش از حد استفاده شده است که وقتی ظاهر می‌شود، حواس‌پرت می‌شود». به گفته کورسکی، در مونتاژ، "لونرگان به طور ضخیم روی هندل ، باخ و آلبینونی دراز می کشد، و این سکانس را تقریباً به طور سورئالیستی در وحشت خود اپرایی می کند." در مصاحبه ای، لونرگان گفت که او در ابتدا از این قطعه به عنوان یک آهنگ پایه در هنگام ویرایش استفاده کرد و تصمیم گرفت آن را حفظ کند. آکادمی علوم و هنرهای تصویری به دلیل حجم موسیقی آهنگسازان کلاسیک در موسیقی متن، امتیاز این فیلم را برای دریافت جایزه اسکار غیرقابل قبول اعلام کرد. باربر در بیانیه‌ای که برای "ورایتی" منتشر کرد، گفت: «در حالی که تصمیم آکادمی را می‌پذیرم، از تصمیم کارگردانم برای استفاده از این قطعات نیز حمایت می‌کنم و همچنین به سهم قابل‌توجهی که موسیقی اصلی به فیلم داشت بسیار افتخار می‌کنم. "
تمام موسیقی توسط لسلی باربر نوشته شده است مگر اینکه غیر از این ذکر شده باشد. رهبری ارکستر را جیمز شیرمن بر عهده داشت. Jacoba Barber-Rozema، دختر باربر، آواز دیگری را ارائه کرد. این آلبوم توسط XXX ضبط و میکس شده و توسط Mick Gormley ویرایش شده است. این آلبوم توسط باربر و استفان کارر تهیه شده است.