hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
اریاب (یمن)
دارای ۱۵۰ خانوار و ۱۷۷۹۷ نفر جمعیت می‌باشد. قصر تاریخی (اِریاب) در این روستا واقع بوده‌است. دروصف این قصر زیبا شاعر جاهلی میمون بن قیس (الأعشی) می‌گوبد:
جایی بسیار زیبا ودیدنی.
ازال (یمن)
همچنین آثار قلعهٔ بزرگی در ضلع شمالی روستا وجود دارد که به (قلعهٔ أزال) مشهور است. آثار وبقایا سنگ نبشته‌ای دوران ملوک حمیر در روستا یده می‌شود. در حدود ۴۸۹۴ نفر جمعیت دارد.
أزال نام قدین شهر صنعاء بوده‌است در دوران قدیم، نسبتاً به أزال بن یقطن بن عامر بن شالخ بن ارفخشد.
دور تا درو روستا جنگلهایی اطاحه نموده‌است و آب وهوای خوب ولطیفی دارد.
نیمروز
نمیروز دارای کاربردهای زیر است:
منطقه باد افشان (رودان)
از توابع شهرستان رودان در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
«منطقه تاریخی باد افشان» یکی از آثارهای تمدن و باستای شهرستان رودان (دِهبارز) است، سنگ نبشته‌های باد افشان، درمنطقه‌ای به همین نام و در فاصله ۱۵کیلومتری شمال شهرستان رودان بر روی سنگ‌های ستبر کلماتی با خط میخی و نقاشی‌های بدیع وجلوه‌گری نگاشته شده که به عقیده کارشناسان، بازگشتی به دوران تمدن ایلامی دارد. این منطقه در قلمرو گردشگری شهرستان رودان به‌شمار می‌آید.
پاکور دوم
پاکور دوم (اشک بیست و سوم) یکی از کسانی است که پس از مرگ بلاش یکم در بخشی از ایران فرمانروایی می‌کرد.
به نقل از دانشنامه ایرانیکا او در سال ۸۰ میلادی به تخت سلطنت نشست.
به طور دقیق روشن نیست که پس از بلاش یکم چه کسی به قدرت رسیده است. چنین به نظر می‌رسد که منازعاتی بر سر قدرت وجود داشته و چند نفر هم‌زمان ادعای حکومت داشته‌اند و هر یک زمام امور بخشی از ایران را در دست داشته‌اند. به جز پاکور دو مدعی دیگر پادشاهی به نام‌های اردوان چهارم و بلاش دوم نیز بوده‌اند که این خود باعث بروز جنگهای خانگی بسیاری شد. پیشینهٔ دودمانی و تعلق آنها به خاندان اشکانی و طول زمان پادشاهی آنها روشن نیست، ولی احتمال داده می‌شود که پاکور از سال ۷۸ تا ۱۰۸ یا ۱۱۰ میلادی فرمانروایی کرده باشد. برخی پاکور را پسر بلاش یکم دانسته‌اند.
از دورهٔ فرمانروایی پاکور اطلاعات زیادی در دست نیست. گفته شده‌است که او تیسفون پایتخت اشکانیان را توسعه داد. در زمان پاکور شخصی در روم قیام نمود و خود را نرون نامید، ولی موفقیتی به دست نیاورد و به ایران گریخت و پاکور او را به درخواست رومیان به آنها تحویل داد.
خدادادیان، اردشیر، اشکانیان، نشر به‌دید،۱۳۸۰
خسرو یکم اشکانی
خسرو یا اشک بیست و چهارم یکی از شاهان ایران از خاندان اشکانی بود. وی بیست و چهارمین شاه اشکانی بود و از حدود سال ۱۱۰ تا ۱۲۹ میلادی پادشاهی کرد. وی را برادر پاکور دوم دانسته‌اند. اگرچه پاکور دو پسر داشت، اما مجلس مهستان رأی به جانشینی خسرو داد.
مدتی پس از به پادشاهی رسیدن خسرو، سازشی که از زمان پادشاهی بلاش یکم میان دو دولت ایران و روم برپا بود، با نبردی که درگرفت پس از پنجاه سال پایان یافت. این نبرد نیز مانند بیشتر نبردهایی که میان دو کشور درگرفته بود، بر سر ارمنستان بود.
این نبرد هنگامی اتفاق افتاد که تراژان قیصر روم بود. او در تاریخ برجسته‌ترین سردار رزمی روم به شمار می‌آید. روم هرگز به اندازه زمان او بزرگ نبود و نشد. وی با تربیت لژیون‌های منظم و مشق‌دیده و گنجینه و معادن طلایی که از سرزمین داس‌ها (یکی از نژادهای ایرانی در رومانی و بلغارستان امروزی) به یغما برده بود، ارتش روم را بازسازی کرد. آغاز نبرد به خاطر این بود که پس از فوت تیرداد پسر بلاش یکم که پادشاه ارمنستان بود، خسرو برادرزادهٔ خود اکزدارس را بر تخت شاهی ارمنستان نشاند. تراژان با این کار به مخالفت پرداخت؛ چون بر طبق پیمانی _که نزدیک پنجاه سال پیش از این میان بلاش یکم پادشاه آن زمان ایران و نرون قیصر روم بسته شده بود_ اشکانیان باید شاه ارمنستان را با رایزنی دولت روم برمی گزیدند؛ همچنین شاه ارمنستان می‌بایست تاج شاهی را در روم و از دست قیصر بگیرد. تراژان با سپاهی پرشمار به نبرد با اشکانیان شتافت. هنگامی که رومیان به مقدونیه رسیدند، نمایندهٔ خسرو با پیشکش‌های بسیار به نزد تراژان رفت و پیام خسرو را مبنی بر این که وی آماده‌است اکزدارس را از پادشاهی ارمنستان برکنار کند و پارتاماریز پسر تیرداد را با صلاحدید تراژان به آن مقام بگمارد، اعلام نمود. تراژان هدایا و پیشنهاد خسرو را نپذیرفت و پاسخ داد که "پس از ورود به سوریه آنچه صلاح باشد، انجام خواهیم داد".
تراژان با شتاب به سوریه رسید و در انتظار پارتامیز ماند. پارتامیز پس از رسیدن تاج شاهی را به تراژان داد تا وی خود تاج پادشاهی ارمنستان را بر سر او گذارد و فرمانروایی او را به رسمیت شناسد. او نه تنها این کار را نکرد، بلکه پس از گریختن پارتامیز او را تعقیب کرد و کشت.
تراژان قیصر روم توانست ارمنستان و بین‌النهرین را از چنگ ایرانیان خارج کند. ارتش روم همچنین تیسفون پایتخت اشکانیان را نیز تصرف کرد و تراژان یک شاهزادهٔ اشکانی را بر تخت نشاند. رومیان سپس روانهٔ خلیج فارس شدند و پرچم روم را در آنجا به اهتزاز درآوردند. رومیان در مسیر لشکرکشی خود در همه جا دست به غارت و چپاول و کشتار زدند. خسرو که خود را آمادهٔ نبرد با رومیان نمی‌دید، سرزمین‌های در تصرف آنان را تحریک به شورش کرد. این تدبیر خسرو و همچنین ناراضی بودن مردم مناطق تصرف شده از رفتار رومیان باعث شد تا تراژان به سوی روم عقب‌نشینی کند. دلیل اینکه اشکانیان خود به مقابله با رومیان نپرداختند، این بود که بر اثر پنجاه سال جنگ داخلی بسیار ضعیف شده بودند.
تراژان در سال ۱۱۷ میلادی مرد و هادریان به جای او قیصر روم شد. قیصر جدید علاقه‌مند به نبرد در شرق نبود و به همین خاطر ارمنستان و بین‌النهرین را از ارتش روم خالی کرد. هادریان چندی بعد با خسرو در مرز دو کشور ملاقات کرد و دختر خسرو را که در زمان تراژان به همراه تخت زرین به چنگ رومی‌ها افتاده بود، به او بازگردانید و وعده داد که تخت زرین را نیز به زودی پس دهد. خسرو اندکی پس از آزادی دخترش و دیدن او درگذشت.
بلاش دوم
بلاش دوم یا وَلَگش دوم، شاهزاده اشکانی و یکی از مدعیان سلطنت شاهنشاهی اشکانی در میانه سال‌های ۷۷ تا ۸۰ میلادی بوده‌است.
بلاش سوم
بلاش سوم (اشک بیست و ششم) بیست و ششمین شاه ایران از خاندان اشکانی است که پس از خسرو به شاهی رسید. نسبت بلاش سوم با اشکانیان روشن نیست. وی در حدود ۲ سال آخر حکومت خسرو ادعای سلطنت کرد. در زمان وی، آلانان برای بار دوم به ایران تاختند. بلاش به خاطر مشکلات فراوان و به این علت که سپاه اشکانی از توان پیشین برخوردار نبود به سختی این مشکل را رفع کرد و این نشانهٔ سستی و ناتوانی اشکانیان در این دوران می‌باشد.
دورهٔ پادشاهی بلاش سوم به جز این مورد پیشامد خاص دیگری نداشت و چنین به نظر می‌رسد که وی مدعی خاصی نداشته‌است . روم نیز در آن زمان ترجیح می‌داد تا به جای جنگ‌های پرهزینه و دشوار، از به نزاع انداختن همسایگان با یکدیگر یا ایجاد نبردهای داخلی خواسته‌های خود را عملی سازد. پادشاهی بلاش سوم از سال ۱۲۹ تا سال ۱۴۷ میلادی بوده‌است.
بلاش سوم، ساسان نیای اردشیر بابکان بنیان‌گذار سلسله ساسانی و نابودکننده سلسله اشکانی را به فرمانروایی پارس منصوب کرد.
قبرستان گبرها (رودان)
قبرستان گبرها (رودان) واقع در بخش مرکزی از توابع شهرستان رودان در استان هرمزگان و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. «قبرستان گبرها» درسراسر شهرستان رودان (دِهبارز) آثار زیادی از گورهای تاریخی به چشم می‌خورد که با کلمات و خطی شبیه به خط میخی هر بیننده‌ای را به عمق تاریخ گذشته رودان راهنمایی می‌نماید، به گفته پیشینیان این قبرستانها مربوط به ساکنان اولیه این خطه بوده وهزاران سال نیز قدمت دارند. در روستاهایی مانند: روستای سرجوئیه و روستای زیارت سید سلطان محمد و بخشی از منطقه رودخانه، این آثار به خوبی مشهود است. این آثار به دوره ایلامی بر می‌گردد.
گو آهن (رودان)
«گو آهن» اثاری باستانی از دوران بسیار دور در شهرستان رودان (دِهبارز) و درنخلستانهای مرکزی شهر رودان ودرمکانی با همین به نام گو آهن ، سنگهایی با ترکیب آلیاژهای مختلف کشف گردیده که مبین صنعت فلز کاری در دوران گذشته می‌باشد. عقیده عمومی براین است که در این مکان کارگاه بزرگ فلز کاری جهت ساخت وسایل وابزار جنگی دایر بوده‌است. این محل یکی از مناطق گردشگری رودان می‌باشد.
دهستان دره‌صیدی
دره‌صیدی یکی از دهستانهای بخش مرکزی شهرستان بروجرد است که در شرق این شهرستان قرار دارد. دره‌صیدی منطقه‌ای کوهستانی است که ارتفاع متوسط آن دست کم دو هزار متر است. این ناحیه، بر روی پیشکوه‌های داخلی زاگرس قرار گرفته و بیشتر آن را تپه‌های کم ارتفاع پوشانده‌است.
نام این دهستان برگرفته از روستای دره صیدی است که در ده کیلومتری شرق شهر بروجرد قرار گرفته‌است. روستای دهگاه نیز از دیگر روستاهای مهم این منطقه‌است و نام این دو روستای همسایه اکثراً با هم به صورت «دهگاه دره صیدی» ذکر می‌شود.
دهستان دره صیدی دارای باغ‌های میوه فراوان است و کشت گندم و جو دیم در آن رواج دارد. انگور و انواع آلوها میوه‌های اصلی منطقه‌است. پرورش بز و گوسفند نیز با توجه به مراتع وسیع منطقه از رونق زیادی برخوردار است. اما در مجموع این منطقه به علت کوهستانی بودن، فاقد رودخانه‌های تمام فصل است و بیشتر روستاهای آن از کمبود آب در تابستان رنج می‌برند. آرامگاه‌ها و زیارتگاه‌های متعددی در روستاهای بخش دره صیدی دیده می‌شود.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت دهستان دره صیدی در سال ۱۳۸۵ برابر با ۵۰۷۳ نفر بوده‌است که از این میان ۲۵۹۳ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. این دهستان ۱۲۷۷ خانوار دارد.
دهگاه (بروجرد)
دِهگاه روستایی است بزرگ و قدیمی در شهرستان بروجرد. این روستا در دهستان دره‌صیدی در منطقه‌ای کوهستانی با کوه‌های تپه مانند قرار گرفته و فاصله آن تا شهر بروجرد چهارده کیلومتر است. آب و هوای آن کوهستانی با تابستانهای خشک و زمستانهای سرد است. گندم و انگور، تولیدات اصلی آن هستند. دهگاه مجاور روستای دره صیدی است و این دو بیشتر با هم با نام «دهگاه دره صیدی» شناخته می‌شوند. این دو روستا از طریق جاده دره صیدی قابل دسترسی هستند.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت ده گاه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۸۴۸ نفر بوده‌است که از این میان ۴۳۶ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. این دهستان ۲۳۹ خانوار دارد.
دره‌صیدی
دره‌صیدی نام روستایی در شهرستان بروجرد است. این روستا در دهستان دره‌صیدی در شرق این شهرستان قرار گرفته و فاصله آن تا شهر بروجرد پانزده کیلومتر است. دارای آب و هوای کوهستانی با تابستان‌های خشک است و باغ‌های فراوان میوه دارد. گندم و انگور دو محصول عمده آن هستند. این دره در نزدیکی روستای دهگاه قرار گرفته و این دو بیشتر با هم و به صورت «دهگاه دره‌صیدی» در منطقه شهرت یافته‌اند. دره صیدی با جاده‌ای آسفالته از شهرک نیاوران شهر بروجرد قابل دسترسی است. کد ارتباط تلفنی این روستا ۰۶۶۴۲۶۶ است.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت دره‌صیدی در سال ۱۳۸۵ برابر با ۴۷۶ نفر بوده‌است که از این میان ۲۴۶ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. این دهستان ۱۳۲ خانوار دارد.
شیروان (بروجرد)
شیروان از روستاهای شهرستان بروجرد است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، شیروان بروجرد۱۰۵۱ نفر جمعیت داشته‌است که از این میان ۵۴۹ نفر مرد و ۵۴۸ نفر زن بوده‌اند. بر اساس همین آمار، این دهستان ۳۲۶ خانوار داشته‌است.
دهستان شیروان
دهستان شیروان یکی از دهستانهای شهرستان بروجرد است. دهستان شیروان در بخش مرکزی شهرستان بروجرد و در جنوب آن قرار گرفته و از نظر مساحت، بزرگ‌ترین دهستان این شهرستان به حساب می‌آید. مرکز آن روستای شیروان است.
دهستان شیروان آب و هوایی معتدل و کوهستانی دارد و بیشتر مساحت آن بر روی دشت سیلاخور قرار گرفته‌است و رودهای دائمی فراوان در آن جاری است که باعث رونق کشاورزی آبی در آن شده‌است. شیروان منطقه‌ای سیل خیز و لرزه خیز است. بیشتر روستاهای این دهستان در زمین لرزه فروردین هشتاد و پنج تخریب شدند که در این میان روستای درب آستانه به‌طور صد در صد تخریب شد.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت دهستان شیروان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۲۲٬۶۵۰ نفر بوده‌است که از این میان ۱۲٬۱۷۰ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. دهستان شیروان ۵۳۵۴ خانوار دارد. بیشتر ساکنان روستاهای دهستان شیروان متشکل از طوایف مختلف ایل بزرگ بیرانوند میباشند که با زبان لری تکلم می نمایند.
سرحدی
سرحدی نام یک طایفه است. درکتاب احیا الملوک در مورد سرحد چنین بیان شده‌است: چون ملک را از سپردن وکالت امور سیستان به سلطان احمد گران آمد، ترک ترقون کرده، راهی سرحد شد و دو سال در آنجا ماند وعاقبت به هند رفت. احمد سلطان مدت هشت سال در سیستان حکومت کرد و همواره سرحدیان با وی جنگیدند تا از حکومت خلع و به جای وی محمد سلطان اولاش آغلی به حکومت رسید. تعدادی ازسرحدی‌های سیستان سنی مذهب وشماری نیز شیعه هستند. در سال‌های ۵–۱۹۰۳ میلادی حسینا، سیاه مرد، شیردل سرحدی از بزرگان و ریش سفیدان این طایفه بوده‌اند. در این زمان سرحدی‌ها در روستاه‌های سیاه مرد، حسین، زینل، لطف ا… و همچنین روستای دیوانه سکونت داشته‌اند در حالی که تعداد قابل توجهی از آنان در کوهپایه‌های قائنات و حاشیه پشت دریاچه هامون مستقر بوده و همانند دامداران کوچ کننده، روزگار می‌گذرانند. در اواخر دوران حکومت زندیه و اوایل دوره قاجاریه، زمانی که دامنه ناامنی به منطقه سرحد رسید، این طایفه ترجیح داد تا به مکان‌های امن تری در داخل سیستان کوچ کنند. اما تعداد قابل توجهی نیز به زادگاه اولیه خویش بازگشتند وبا سرسختی تمام در تنازع بقای خویش کوشیدند.
دکتر علی جان آبادی، زاد سیستان. چاپ۱۳۵۸ شیراز.
مسجد بازار مساح
«مسجد بازار مساح» در ضلع شمال شرقی «بازار مساح» واقع شده‌است، ویکی از مساجد قدیمی شهرستان بندر لنگه است. گویند این مسجد توسط فردی از شیوخ القواسم به نام شیخ قضیب القاسمی در سال ۱۱۲۲ هجری قمری ساخته شده‌است. مسجد دارای تزیینات گچبری زیبا، با نقاشی اطراف ستون‌های بزرگ و دایره شکل، بنای این مسجد برسنک معماری قدیم و سقف بغدادی می‌باشد. این مسجد چند بار مرمت شده‌است، در آخرین تعمیر و بازسازی مناره و محراب و منبری جدید و زیبا به مسجد اضافه نموده‌اند.
فر
فرّ یا فَرّه، مفهومی در اساطیر ایرانی‌ است. فر موهبت یا فروغی ایزدی است که شخص با انجام خویشکاری‌های خود و رسیدن به درجه‌ای از کمال به دست می‌آورد. عضو هر طبقهٔ اجتماعی می‌تواند فرّ مربوط به خود را بدارد. در اساطیر ایران ترکیب‌های فرّهِ ایزدی، فرّهِ شاهی، فرّهِ ایرانی، فرّهِ کیانی، فرّهِ موبدی و فرّهِ پهلوانی بیشتر از بقیه به کار رفته‌اند. مشروعیت شاهان وابسته به فرهمندی ایشان بود. شاه مشروع شاهی بود که دارای فرّه شاهی که گاه به صورت فرّه ایزدی هم ذکر می‌شود باشد. فر تنها متعلق به افراد/ایرانیان پاک است و با بدی کردن و غرور و امثال آن هم از دست تواند رفت. در اساطیر ایران مواردی هست که به سبب غرور یا خطاهای بزرگِ شاه فره از وی گسسته و مشروعیت از دست رفته‌است. دو مثال نوذر و جمشید قابل ذکرند.
بارزترین جلوهٔ فر تابندگی آن است. کسی که دارای فرّه است رخساری تابنده می‌دارد. به تابندگی افراد فرهمند در اساطیر بسیار اشاره شده‌است. مثلاً در "شاهنامه" چون طهمورث از بدی پالوده می‌گردد فره ایزدی از او تافتن می‌گیرد. معروف‌ترین این تابندگی‌ها جمشید راست چنان‌که جزء دوم نام وی "شید" به معنی درخشان است و نام اصلی وی "جم" است.
فرّ هنگام گسستن از افراد یا پیوستن به ایشان نمودهای دیگری هم می‌یابد. برای نمونه فرّه از جمشید در هیئت مرغی (مرغ وارغنه) گسست یا در هیئت غُرمی (=میش کوهی) به تک در پی اردشیر بابکان روان بود تا سرانجام به وی پیوست. فرّه در هیئت غرم روایتی‌است که در "شاهنامه" آمده‌است. در "کارنامهٔ اردشیر بابکان" هم روایتی مشابه ذکر شده‌است که برّ‌ه‌ای از پس ایشان [اردشیر و کنیزکی که با وی گریخته بود] همی‌دوید.
در اوستا این کلمه به صورت "خورنه" یا "خورننگْه" آمده‌است. صورت پهلوی آن "خورّه" "xwarrah" و به معنی شکوه و خوشبختی‌است. در نوشته‌های مانوی این واژه به صورت آشناتر "farrah" (با املای "frh" یا "prh") آمده‌است. در اواخر دوران ساسانی معنی فرّ تحول یافته و تبدیل به "بخت" شده بود. مهرداد بهار این تحول را به خاطر شرایط و فشار طبقاتی ساسانیان می‌داند که به موجب آن ورزیدن درست خویشکاری‌ها (چنان‌که از مفهوم ابتدایی فر بر می‌آید) باعث به دست آوردن فرّه نمی‌شده‌است و نیز دست‌کشیدن از انجام خویشکاری‌ها موجب از دست دادن فرّه. آذر فرنبغ در آتشکده کاریان، یکی از سه آتشان بهرام ایرانِ مزدایسنیِ دورانِ ساسانی است که در ستایش فر‌ِّ بَغانی افروزان نگاه داشته می شده و از آن دوران به جای مانده.
بندرگاه سیدنی
بندرگاه سیدنی یا سیدنی هاربر (به انگلیسی: Sydney Harbour) یک آبراهه طبیعی بزرگ در شرق شهر سیدنی است که همانند کانالی، آب اقیانوس آرام را کیلومترها به درون خشکی می‌آورد. این آبراهه، در بنا نهادن و توسعه فیزیکی و اقتصادی سیدنی نقش کلیدی داشته است و ارزش اقتصادی و گردشگری زیادی دارد. بندرگاه یا لنگرگاه سیدنی، به پورت جکسون (Port Jackson) نیز شهرت دارد. دو نشانه شهری مهم سیدنی، پل بندرگاه سیدنی و نیز اپرا هاوس در سیدنی هاربر قرار گرفته‌اند.
آرامگاه احمد بن اسحاق
آرامگاه احمد ابن اسحاق مقبره‌ای در شهر سرپل ذهاب در استان کرمانشاه است که احمد ابن اسحاق از راویان حدیث‌های شیعیان در آنجا دفن شده‌است. این آرامگاه مربوط به شیعیان و متعلق به یکی از اصحاب نزدیک امام حسن عسکری است. آرامگاه احمد ابن اسحاق تقریبا در مرکز شهر سرپل ذهاب قرار دارد.
زیربنای این ساختمان از فولاد و آجر است. ساختمان اصلی دارای چهار رواق بزرگ، چهار رواق کوچک، یک رواق در اطراف محوطه بیرونی ساختمان و خود حرم است. ورودی حرم از یک ورودی بزرگ به عرض ۱۲ متر و ارتفاع ۱۶ متر تشکیل شده است. دارای یک گنبد آبی به ارتفاع ۲۷ متر و قطر ۱۵ متر که در دو طرف آن دو گلدسته به ارتفاع ۲۷ متر است. مقبره علاوه بر ورودی بزرگ که ورودی حرم اصلی را تشکیل می‌دهد، دارای سه درب جانبی نیز می‌باشد.
ساختمانی که بر روی قبر ساخته شده با طلا و کروم تزئین شده و ابعاد آن ۱٫۸۰ * ۲٫۲۰ متر و دارای ارتفاع ۲٫۵ متر است. نمای ساختمان از بیرون از آجر ۵ سانتی متری اصفهانی ساخته شده است. از نمای متفاوتی برای معماری داخلی استفاده شده است. کف و ۱/۵ متر از دیواره‌ها با سنگ مرمر سبز و بقیه تا سقف با آجر ۳ سانتی متری اصفهان با ملاط کاشی فیروزه تزئین شده است. سقف‌ها و ایوان‌ها نیز از آجرها و کاشی‌های سنتی به صورت گره‌ای ساخته شده‌اند.
ساختمان قدیمی این مقبره در طول جنگ ایران و عراق (۱۳۵۹ - ۱۳۶۷) تخریب شد. در سال ۱۳۶۸، بازسازی ساختمان این آرامگاه آغاز شد. در سال ۱۳۸۹، یک طرح جامع برای بازسازی این مقبره کلنگ خورد.
این ساختمان در زمین‌لرزه ۱۳۹۶ ازگله دوباره آسیب دید. بازسازی آرامگاه احمد بن اسحاق دوباره در مهر ماه ۱۳۹۷ توسط بنیاد مسکن انقلاب اسلامی، سازمان اوقاف و امور خیریه و بنیاد مستضعفان آغاز شد. در نهایت کار نوسازی با سازه فلزی در زمینی به مساحت ۲۵۰۰ متر مربع و زیربنای ۳۵۰۰ متر مربع در ۲ طبقه در اواخر سال ۱۳۹۹ به انجام رسید.
صحن یا محوطه بیرونی این مقبره، با اقتباس از معماری اسلامی و سنتی طراحی و در قسمت شرقی مقبره واقع شده‌است. صحن با درختان اکالیپتوس تزیین شده که به عنوان مصلی در اعیاد مذهبی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در قسمت دیگری از صحن و اطراف آن، قبور از دست رفتگان جنگ ایران و عراق و گورستان شهر سرپل ذهاب واقع شده است.
دکان داوود
دکان داوود (به کردی: که‌ل داو) مقبره‌ای سنگی مربوط به دوره مادها است و در شهرستان سرپل ذهاب، روستای کل داوود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سنگ نگاره دیگری که ظاهرا یک شخصیت دینی است، در نزدیکی آن وجود دارد که جداگانه و به شماره ۱۵۱ ثبت شده است.
دکان داوود گور دخمه‌ای تاریخی است که در سه کیلومتری جنوب شرقی سرپل ذهاب در ابتدای جاده انزل و در فاصله حدود ۱۰۰ متری از جاده اصلی کرمانشاه به سرپل ذهاب واقع شده و در میان اهالی محل به که‌ل داوود (که‌ل داو) یا دکان داوود شهرت یافته‌است و به دوران مادها تعلق دارد. دخمه در دل صخره ستبری کنده شده‌است و از زمین ارتفاع دارد و دسترسی به داخل آن امکان ندارد. در زیر این صخره یک قبرستان معاصر قرار دارد، یعنی از بیش از دو هزار سال پیش در این مکان اجساد مردگان با روش‌های مختلف دفن می‌شدند. درون مقبره پنج تاقچه جهت گذاشتن نذورات و یک گور بیضی شکل قراردارد. سقف دخمه تاق مانند است.
این مقبره همانند گوردخمه بزرگ دربند صحنه، دارای ایوانی در جلو می‌باشد که طول آن در جلو ۶۰/۹ متر و در قسمت عقب ۳۲/۷ متر می‌باشد. عرض آن ۹۵/۱ متر و ارتفاع آن نیز ۶۰/۲ متر است. اطراف ایوان به وسیله قاب‌هایی تزئین شده‌است. در دو طرف ورودی مقبره بقایای دو ستون دیده می‌شود که بدنه ستون‌ها به مرور زمان از بین رفته و تنها پایه‌ها و سرستون‌ها باقی‌مانده‌است. پایه ستون‌ها مربع شکل می‌باشند. در دیوار عقبی این ایوان ورودی به عرض ۱ متر و ارتفاع ۵/۱ متر وجود دارد که به اتاقی به طول ۸۳/۲ متر، عرض ۳۱/۲ متر و ارتفاع ۱۸/۲ متر منتهی می‌شود. در بدنه دیوارهای این اتاق ۵ تاقچه جهت قرار دادن نذورات کنده شده‌است. همچنین در نیمه سمت چپ کف اتاق، قبری بیضی شکل به عمق ۷۰ سانتی‌متر کنده شده‌است. سقف این اتاق دارای تاقی هلالی است ولی سقف ایوان جلو اتاق، مسطح می‌باشد.
در فاصله ۸ متری زیر این گوردخمه، قاب مستطیل شکلی بر روی یک قابی قدیمی تر تراشیده شده‌است. در داخل قاب جدید شخصیتی به حالت تمام قد با صورتی نیم رخ حجاری شده‌است. این شخص لباس بلندی برتن و کلاه لبه داری بر سر گذاشته که قسمت پشت گردن و گوش‌های او را پوشانده‌است. همچنین در یک دست او برسمی دیده می‌شود و دست دیگر را به حالت نیایش به طرف بالا نگه داشته‌است.
تصور می‌شود که این گوردخمه و نقش برجسته حجاری شده در زیر آن متعلق به دوره ماد باشد و دکان داوود مقبره ایشتوویگو باشد.
این مکان نزد مردم یارسان متبرک بوده و به داوود که‌وسوار منسوب است. پیروان دین یاری در بعضی از اوقات سال برای انجام مراسم مذهبی در آنجا اجتماع کرده و نذورات خود را در بعضی مواقع در آن مکان در بین مردم توزیع می‌کنند.
طاق گرا
بنای طاق گرا (تاق گرا) یا طاق شیرین یک اثر باستانی در ایران، مربوط به دوره ساسانیان است. این طاق را باستان شناسان مانند یک ایستگاه مرزی تشخیص داده‌اند.
این اثر در گردنه پاتاق بر سر راه کرمانشاه به سرپل ذهاب و در ۱۵ کیلومتری شهرستان سرپل ذهاب در کنار راه باستانی سنگفرشی بنا شده که فلات ایران را به بین‌النهرین ارتباط می‌داده‌است. به علت تغییر مسیر، این راه و بنای تاق گرا اکنون در شیب‌های پائین جاده آسفالته قرار گرفته‌است.
از نظر معماری، بنای تاق‌گرا، فضای ایوان مانندی است که تماماً از سنگ ساخته شده‌است. این بنای مستطیل شکل به ابعاد ۸۶/۴*۷۰/۷ متر است که ورودی آن به طرف جنوب و مشرف بر جاده سنگفرش باستانی است. از لحاظ ساختاری، این بنا به وسیله بلوک‌های سنگی ساخته شده‌است که به صورت مکعب مستطیل تراشیده شده‌اند. مصالح داخلی دیوارها نیز از لاشه سنگ و ملاط گچ است. دیوارهای جناحین این بنا تا حدودی بلندتر ساخته شده‌اند تا بتوانند سقف تاق را کاملاً مسطح نمایند. ارتفاع کف بنا از سطح زمین ۲۰/۱ متر و ارتفاع از کف تا لبه قوس ۹۲/۵ متر و از لبه قوس تا زیر گیلویی اول ۲۰/۱ متر است. همچنین بلندی افریز اول ۶۰ سانتی‌متر است که بر روی آن یک ردیف بلوک سنگی ساده به بلندی ۴۵ سانتی‌متر قرار گرفته‌است. بر روی این بخش، سنگ‌های تزئینی افریز دوم قرار دارد. همچنین در بالاترین بخش بر روی لبه بام بنا، یک ردیف کنگره به ارتفاع ۹۲ سانتی‌متر قرار گرفته‌است؛ بنابراین ارتفاع بنا از سطح زمین تا بالاترین نقطه ۷/۱۱ متر است. همچنین عرض دهانه طاق ۱۰/۴ متر و عمق آن ۱۰/۳ متر می‌باشد. دیوارهای داخلی این بنا به وسیله نقوش هندسی حجاری شده‌است.
در مورد زمان ساخت این بنا اختلاف نظرهایی وجود دارد برخی آن را به دوره اشکانی و برخی دیگر آن را به دوره ساسانی نسبت می‌دهند. اما آنطور که از مدارک باستانشناسی به دست آمده ظاهراً این بنا در اواخر دوره ساسانی و احتمالاً زمان حکومت خسرو دوم (۶۲۸–۵۹۰م) ساخته شده‌است. اگرچه تاکنون کارکرد واقعی این بنا مشخص نشده، اما برای آن کارکردهای متفاوتی از جمله «یادگار احداث راه کاروانرو»، «توقف گاه موکب شاهی»، «اریکه سلطنتی»، «پاسگاه مرزی» و «بنای یادبودی از پیروزی» ذکر کرده‌اند.
برای دیدن این اثر، حدود ۲۰۰ متر بعد از ایست بازرسی معروف پاتاق وارد جاده فرعی در سمت چپ جاده اصلی شده و پس از طی مسافتی حدود ۵۰۰ متر می‌توان به محل مورد نظر رسید. ریشه ایل لک زبان گراوند نیز از این منطقه است چنانچه افرادی از این ایل در روستاهای اطراف این اثر باقی مانده‌اند.
آبشار شلماش
آبشار شلماش از مهم‌ترین آبشارهایی است که در سطح استان آذربایجان غربی و در شهر سردشت جاری است. آبشار شلماش با دره‌ای سرسبز در کنار جنگل‌های پراکنده، در نزدیکی شهر سردشت واقع شده و از شاخه‌های رودخانه زاب کوچک محسوب می‌شود.
این آبشار که در واقع از سه آبشار تشکیل شده هم‌اکنون به صورت منطقه‌ای تفریحی درآمده که همه ساله به خصوص در فصل گرما هزاران نفر از مناطق مختلف و به خصوص از شهرهای کردنشین برای دیدن آن عازم سردشت می‌شوند. سه آبشار به ترتیب و پشت سر هم قرار گرفته‌اند که اولین آن‌ها در نزدیکی محل توقف و پارکینگ قرار گرفته‌است. برای دیدن دو آبشار بعدی باید مسافتی نسبتاً زیاد را پایین رفته و وارد دره‌ای عمیق شوید. در حال حاضر با احداث پله و حصارهایی بالا و پایین رفتن از دره راحت‌تر و کم خطر تر شده‌است.
در فصل بهار این آبشار پر آبترین روزهای خود را می‌گذراند. آب و هوای منطقه تا اواسط اردیبهشت هم سرد است ولی از اول خرداد ماه به بعد تا اواسط پاییز می‌تواند موقع مناسبی برای سفر به این منطقه باشد.
مسیر سردشت به آبشار شلماش مسیر زیبا و پر درختی است. جاده مذکور آسفالت و مناسب بوده و تا آبشار مدت ٢٠ دقیقه می‌باشد.
تنگسیر (رمان)
تنگسیر نخستین رمان صادق چوبک است که در سال ۱۳۴۲ شمسی منتشر شده‌است. ماجرای رمان در تنگستان، دواس و بوشهر می‌گذرد. این رمان بر اساس واقعیت نوشته شده‌است؛ اسامی افراد نیز واقعی هستند.
قهرمان داستان زائر محمد دلاور و جوانمرد تنگسیری است. او مردی است ساده و پاک و خانواده دوست، ولی برخی از شهرنشینان بندری سرمایه و دارایی وی را به امانت گرفته و خرج کرده‌اند. زائر محمد بر آن می‌شود تا از آنان انتقام سختی بگیرد. پس با زن و دو فرزندش وداع می‌گوید تا برای نگاهبانی از درستکاری و آبرو و مردانگی خود آخرین راه چاره را در پیش گیرد.
زائر محمد بر خلاف کاراکترهای دیگر چوبک نمایانگر بهترین و درخشانترین ویژگی‌های سلحشوری و جوانمردی است و از نادر آدمهای نوشته‌های چوبک است که آگاهانه و به رغم ایمان دینی استوار خود برای انتقام آماده می‌شود و آن را به خداوند واگذار نمی‌کند.
ساخت رمان تنگسیر همچون سرشت قهرمان آن سرشار از کنشهای جسمانی و حرارت سوزان جنوب است. رویدادها بی درنگ و سخت بروز می‌کنند.
امیر نادری فیلم تنگسیر را برگرفته از این رمان با بازی بهروز وثوقی ساخته‌است.
در کتاب شلوارهای وصله دار، که مجموعهٔ داستان‌های کوتاه به قلم رسول پرویزی در سال ۱۳۳۶ است، روایتی از داستان زائر محمد تحت عنوان «شیرمحمد» به صورت یک داستان کوتاه آورده شده‌است.
پیچ‌گوشتی
پیچ‌گوشتی یا پیچ‌چرخان یا پیچ‌گَشتی ابزاری دستی است که با استفاده از خاصیت اهرمی و گشتاوری، در باز و بسته کردن انواع پیچ کاربرد دارد. اولین پیچ‌گوشتی که دارای دسته برای در دست گرفتن بود در سال‌های پس از ۱۸۰۰ میلادی اختراع شد.
از اندازه‌های مختلف این وسیله، بسته به محل و نوع پیچ استفاده می‌شود.
پیچ‌گوشتیِ دستی از دو قسمت اصلیِ دسته و میله منتهی به نوک تشکیل می‌شود. در پیچ‌گوشتی‌های دستی، دسته معمولاً به شکل و اندازه‌ای است که به‌راحتی در دست جای گیرد. نوک در پیچ‌گوشتی در انواع مختلف ازقبیل تخت یا پهن (دوسو)، چهارسو، شش‌سو، مربعی و… در راستای امتداد دسته وجود دارد.
نوع برقی آن به پیچ‌گوشتی برقی معروف است که سرهای این پیچ‌گوشتی را می‌توان تعویض کرد و میزان کاربریِ آن را افزایش داد.
ریشهٔ واژهٔ «پیچ‌گوشتی» هنوز به‌درستی دانسته نیست؛ یعنی منشأ ریشه‌شناختیِ جزء دوم (گوشتی)، نامشخص است. اینکه تحریف‌شدهٔ «پیچ‌گَشتی» باشد، در حد حدس و گمان است.
ابعاد پیچ‌گوشتی های چهارسو یا انواع پیچ‌گوشتی های چهارسو بر اساس شماره پیچ‌گوشتی
PH0000 = 1.5mm
PH000 = 2mm
PH00 = 2.5mm
PH0 = 3mm
PH1 = 4.5mm
PH2 = 6mm
PH3 = 8mm
PH4 10mm
آچار و پیچ‌گوشتی از ابزارهای مورد نیاز برای تعمیرات هر وسیله‌ای می‌باشند. پیچ‌گوشتی‌هایی که  خاصیت آهنربایی دارند برای تعمیرات مناسب‌تر می‌باشند.
نامه به کودکی که هرگز زاده نشد
نامه به کودکی که هرگز زاده نشد رمانی به زبان ایتالیایی از اوریانا فالاچی، نویسنده و خبرنگار ایتالیایی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
این کتاب با زاویه دید اول شخص و در قالب نامه‌ای از راوی داستان، یک زن جوان که گویا خود فالاچی است، با جنینی که در رحم خود باردار است نوشته شده که فرزند نازاده‌اش را از مصیبت‌های دنیا و بی‌رحمی آن آگاه می‌کند.
این کتاب تا ژانویه ۲۰۰۷ بیش از ۴ میلیون نسخه (بدون احتساب کپی‌ها) فروش داشته‌است.
به آنکه از تردید نمی‌هراسد به آنکه چراها را می‌جوید بی پروا از خستگی یا درد، یا مرگ. به آنکه معمای دادن یا دریغ کردن زندگی را فراروی خود قرار می‌دهد این کتاب هدیه‌ای است از یک زن برای همهٔ زنان
این کتاب، نخستین بار در سال ۱۳۵۵ شمسی با عنوان «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» توسط مانی ارژنگی به فارسی ترجمه و توسط موسسه انتشارات امیرکبیر در ایران منتشر شد. (شماره ثبت کتابخانه ملی: ۱۰۰۲-۲۵۳۵/۷/۱۷)
دومین ترجمه‌ی کتاب نیز، با عنوان «نامه به کودکی که هرگز متولد نشد» توسط ویدا مشفق به فارسی ترجمه شد و انتشارات جاویدان آن را در سال ۱۳۵۵ منتشر کرد. در سال ۱۳۸۲ یغما گلرویی ترجمه چهارم این کتاب را انجام داد و انتشارات دارینوش آن را به چاپ رساند. نشر ایرمان نیز در سال ۱۳۹۷ این کتاب را در تیراژ ۱۰۰۰ نسخه و با ترجمه‌ي دکتر حسن نامجو در ۹۶ صفحه به چاپ رساند.
مسجد سلطان العلماء (بندر لنگه)
این مسجد که از آثار دوران زندیه در قرن سیزدهم هجری قمری است توسط علامه شیخ‌الاسلام عبدالرحمن خالدی مشهور به سلطان‌العلماء بنیانگذاری شده‌ است.
در ابتدا بخش جلویی مسجد به طول ۲۰ متر و عرض ۱۵ متر ساخته شد و بعدتر قسمت‌های به مسجد اضافه شده‌ است.
در اولین تعمیر و بازسازی مسجد توسط حاج محمد عقیل ملا احمد بستکی، شبستانی به طول ۳۰ متر به مسجد اضافه کرد و در توسعه دوم توسط شیخ احمد علوی چند حوضچهٔ برای وضوء و آب‌انبار (برکه) نیز به مسجد اضافه شده‌ است.
در سال ۱۴۰۵ هجری قمری مسجد به طور کامل توسط شیخ‌الاسلام محمدعلی خالدی تعمیر و بازسازی شد و مناره‌ای مجلل و منبر و محرابی جدید با تزیینات زیبا به مسجد افزوده شد.
ستون‌های مسجد با گچ‌بری‌هایی زیبا و برجسته تزیین شده‌است.
موج کوتاه
موج کوتاه به اختصار SW، امواج رادیویی در باند فرکانسی 3 تا 30 مگاهرتز است که برای پوشش دادن منطقه وسیعی بکار می‌رود.  ویژگی موج کوتاه این است که در این محدوده فرکانسی می‌توان تعداد زیادی ایستگاه (کانال) رادیویی بدون تداخل داشت.مثلا بسیار از رادیو کنترل های آموزشی از 2,4و 5,4مگاهرتز استفاده می کنند
مسجد شیخی (بندر لنگه)
مسجد شیخی واقع در بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه و از نقاط دیدنی استان هرمزگان است.
«مسجد شیخی» در سمت مشرق بازارمساح واقع شده‌است. این مسجد از بناهای دورهٔ قاجار است. مسجد چندبار تعمیر، باسازی و توسعه شده‌است. وآخرین بار در سال ۱۴۱۱ ه‍.ق بازسازی شده‌است. شبستان و ستون‌های آن از جهت به کار بردن قطعات سنگ‌تراشی شده نقوش گل و بوته قابل ملاحظه‌است. پوشش تزئینی تاق و سردرها و زینت‌کاری رواق‌ها با قطعات سنگ‌تراشیده شده آهکی فوق‌العاده جالب و ظریف صورت گرفته‌است. نقوش این رواق‌ها، از سبک نقش و نگار هندی تأثیر گرفته‌است. سقف مسجد از چوب مخصوصی به نام صندل یا (چندل) که از هندوستان و مومباسا آورده می‌شد ساخته شده‌است. این مسجد دارای تزیینات گچبری ارزنده‌ای است و قدمت آن به دوره قاجار می‌رسد.
بککی
بککی طایفه‌ای کوه‌نشین که در منطقه کوهمره سرخی، واقع در جنوب شهر شیراز، در کوهی موسوم به «کوه مروک» زندگی می‌کنند. بککی‌ها از طوایف کهن ایرانی به‌شمار می‌روند و گویش و مشخصات مردم‌شناسی جسمانی گویای این امر است. معروف است که نام کوه مروک در اصل مزدک بوده و چون در دوره ساسانی مأمن مزدکیان فراری بوده به این نام موسوم شده‌است. این کوه پوشیده از جنگل انبوه درختان بلوط و چشمه‌های فراوان است.
معروفترین شخصیت معاصر طایفه بککی شهباز خان بککی است که رئیس گارد محافظان کریمخان زند بود و، بنوشته فسائی در "فارسنامه ناصری"، ظاهراً به علت توطئه قتل علیه کریمخان مغضوب و اعدام شد. و همچنین شخصیت‌های دیگری که در عصر حاضر وجود داشتند می‌توان به طایفه رئیسی اشاره کردو بزرگانی چون مرحوم رئیس محمدی رئیسی(کدخدای بکک).
بککی‌ها تا سال‌های ۱۳۲۰ کاملاً مستقل و به دور از ارتباطات خارجی بوده و در کوه مروک زندگی می‌کردند. در این سال‌ها، مسیح خان شهبازی، کلانتر کوهمره سرخی، کوه مروک را محاصره کرد و با پیشروی به سوی قله بککی‌ها را به محاصره گرفت. از آن پس بککی‌ها تابع کلانتران کوهمره شدند و بعضی از آن‌ها در زمره تفنگچیان مورد اعتماد مسیح خان و حبیب خان شهبازی قرار گرفتند. در چند سال اخیر متأسفانه درگیری‌های طایفه ای در بکک بالا رفته که منجر به کشته شدن چند اهالی بکک شده‌است و باعث نگرانی مردم محل شده‌است، امیدواریم با اصلاح پذیری جوانان از طریق بزرگان دیگر شاهد این چنین حوادثی نباشیم.
طایفه بککی تاکنون مورد مطالعه جدی مردم شناختی قرار نگرفته‌است. در سال‌های پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) بخشی از اعضای این طایفه جذب منطقه سیاخ دارنگون و شهر شیراز شدند.
۱- عبدالله شهبازی، "مقدمه‌ای بر شناخت ایلات و عشایر".
۲- عبدالله شهبازی، "ایل ناشناخته: پژوهشی در کوه نشینان سرخی فارس".
۳- حسن حسینی فسایی، " فارسنامه ناصری".
سقلمه‌چی
سقلمه چی طایفه‌ای کوه‌نشین که در منطقه کوهمره سرخی در حومه شیراز زندگی می‌کند.
ظاهراً سقلمه‌چی‌ها در اصل از طوایف لر بودند که به منطقه کوهمره مهاجرت کردند. این امر مسلم نیست و به تحقیق نیاز دارد. از نظر مردم‌شناختی، اعضای این طایفه تنومند و دارای رنگ تیره سبزه هستند.
مقر اصلی طایفه سقلمه چی در کوه دودو (دودویه) بود که به تدریج به کوهپایه دودویه منتقل شده و روستاهایی چون چشمه بردی، چنارک، (ملاحسینی یا سعادت اباد )امیرآباد و اسلام آباد را ایجاد کردند.
معروفترین شخصیت طایفه سقلمه چی در دوره قاجاریه ملا برفی بود که به اقتدار فراوان رسید و حکومت کل منطقه کوهمره سرخی را به دست گرفت. در زمان او، منطقه فوق به «کوهمره دودو» معروف شد.
ملا برفی به شورش علیه حکومت ناصرالدین شاه دست زد و سرانجام دستگیر و محکوم به اعدام شد. اهمیت وی تا بدان حد بود که شاه شخصاً در تلگرافخانه تهران نشست تا خبر گردن زدن ملا برفی را دریافت کند.
پس از وی، پسرش، ولی خان سقلمه چی، کلانتری منطقه کوهمره سرخی را به دست گرفت و پس از او حکومت منطقه فوق به شهباز خان سرخی رسید.  در سال‌های پس از انقلاب بخش مهمی از اعضای طایفه فوق در شهر شیراز مستحیل شده و بخشی هنوز در روستاهایشان به دامداری و کشاورزی اشتغال دارند.
۱- سعیدی سیرجانی، "وقایع اتفاقیه: گزارشهای خفیه نویسان انگلیس".
۲- عبدالله شهبازی، "مقدمه‌ای بر شناخت ایلات و عشایر".
۳- عبدالله شهبازی، "ایل ناشناخته: پژوهشی در کوه نشینان سرخی فارس".
خاندان یافت‌آبادی
این خانواده از طایفه زند و حاصل ازدواج دختر کریم خان زند به نام خانم کوچک با ابراهیم خان فرزند صادق‌خان زند (برادر تنی کریم خان از دیگر پادشاهان زندیه) می‌باشد که پس از سقوط حکومت زندیه به همراه لطفعلی خان زند توسط آقامحمد خان قاجار تحت اسارت به یافت آباد تهران منتقل شدند و پس از قتل لطفعلی خان در قلعه‌ای زندانی (قلعه یافت آباد) و سپس در همان‌جا ساکن گردیدند.
وجه تسمیه این نام خانوادگی به دوران آزادی زندیان از قلعه یافت آباد بر می‌گردد. در دوره‌های گوناگون ما بین ساکنین به رهبری بازماندگان زند و عبدالحسین میرزا فرمانفرما معروف به شازده فرمانفرما از شاهزادگان صاحب نفوذ قاجار بر سر مالکیت و اداره یافت آباد، شاد شهر (اسلام شهر) و بعضی دیگر از مناطق اطراف تهران همواره اختلاف و درگیری وجود داشت که در نهایت پس از نزاعی طولانی و خشونت بار که گاهی به تیراندازی و کشته شدن از طرفین می‌انجامید، در دوران پهلوی اول به همت و تلاش مرتضی خان زند آخرین خان یافت آباد، با رای دادگاه مالکیت بخش عمده این ناحیه از تهران از دست فرزندان فرمانفرما خارج شد.
مرتضی خان که فردی مردمدار بود، چند دهه جلوتر از قانون اصلاحات ارضی زمینه انتقال و واگذاری داوطلبانه بخش عمده زمین‌های یافت آباد تهران را به مردم و کشاورزان منطقه فراهم کرد. وی در آخرین سال‌های زندگی و در زمان صدور شناسنامه در دوران پهلوی اول، نام خانوادگی یافت آبادی را برای خود و اعضای خانواده انتخاب کرد. مقبره وی در قبرستان یافت آباد تهران واقع شده‌است.
محمد یافت آبادی فرزند بزرگ مرتضی خان زند بود که در کنار پدر و در عمری نه چندان زیاد، نام نیکی از خود بجای گذاشت و به دلیل بیماری در سنین جوانی در گذشت.
مصطفی یافت آبادی فرزند دوم مرتضی خان از اولین خلبانان نظامی ایران بود که در شهریور ۱۳۲۰ در یک نوبت موفق شده بود نیروهای متوفقین را بمباران کند.
فرزند سوم مرتضی خان سرهنگ ابوالفتح یافت آبادی نیز از پیشگامان نیروی هوایی بود که در دوران جوانی (۱۳۳۵) در هفدهمین دوره مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی ایران موفق به اخذ مقام قهرمانی کشور شد. وی در سال‌های پیش از انقلاب ۵۷ فرمانده پدافند هوایی شمال ایران در مرزهای شوروی و رئیس عملیات مشهور بابلسر (پایگاه پدافند هوایی بابلسر) بود. در اولین سال‌های پس از انقلاب به پیشنهاد و اصرار افسران نیروی هوایی ابوالفتح یافت آبادی از گزینه‌های اصلی جهت فرماندهی نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران به‌شمار می‌آمد که وی با عدم پذیرش این سمت، فرماندهی پدافند هوایی را پذیرفت و عنوان ششمین فرمانده تاریخ پدافند هوایی ارتش و نخستین فرمانده پدافند هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را به خود اختصاص داد. ابوالفتح یافت آبادی در سال ۱۳۵۹ بازنشسته و به درجه سرتیپی نایل آمد. وی در خرداد ماه ۱۳۹۴ در سن ۸۴ سالگی در تهران درگذشت.
شرکت سهامی عام
شرکت سهامی عام یکی از گونه‌های شرکت‌های سهامی است که بخشی از سرمایهٔ آن از راه فروش سهام به غیرمؤسسان (مردم عادی) تأمین شود. سهام شرکت سهامی عام در بورس اوراق بهادار دادوستد می‌شود.
سازمان‌های بورس در برخی کشورها معمولاً شرکت‌هایی را می‌پذیرند که دارای سرمایه و اعتبار بسیار باشند. مؤسسان این گونه شرکت‌ها بخشی از سرمایه شرکت را از راه فروش سهام به عموم مردم تأمین می‌کند. در این گونه شرکت‌ها، صاحبان سهام می‌توانند سهام خود را در بورس فروخته و در واقع مالکیت خود را به دیگران منتقل کنند.
شمار شرکا در شرکت سهامی عام بیشتر از دیگر گونه‌های شرکت‌های سهامی است؛ این امر می‌تواند منجر به جمع‌شدن سرمایه‌های کوچک و ایجاد یک سرمایه بزرگ بشود که انجام فعالیت‌های اقتصادی سنگین را میسر می‌سازد. در این گونه شرکت‌ها تراکنش سهام آسان است و محدود به رضایت دیگر سهامداران نیست.
خودروی ملی
اصطلاح خودروی ملی اولین بار در اوایل دهه هفتاد شمسی طرح نیاز به طراحی خودروی ملی در سازمان‌های رسمی ایران از جمله مجلس شورای اسلامی، وزارت صنایع سنگین وقت و سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران مطرح گردید. در سال ۷۲ مرکز تحقیقات و خدمات خودکفایی ایران در مجموعه سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران مأمور شد تا در چهارچوب یک برنامه تحقیقاتی، بر پایه مهندسی معکوس برای اولین بار در ساختار صنعت خودروسازی ایران، فرایند طراحی و ساخت خودرو به شیوه مقرون به صرفه را طراحی و تعریف کند.
اصطلاح خودروی ملی اولین بار به یک خودروی مفهومی که در چهارچوب همین برنامه در این مرکز تحقیقاتی طراحی شده بود اطلاق گردید. پروژه خودروی ملی پروژه‌ای موفق و نسبتاً کم هزینه بود که از طرف شهردار وقت تهران غلامحسین کرباسچی و محمدهادی نژادحسینیان وزیر وقت صنایع سنگین حمایت می‌شد. در این پروژه برای اولین بار در ایران روش‌ها و فرایند کامل ساخت یک خودرو مورد تحقیق و بررسی قرار گرفت و اثبات شد که در ایران توان طراحی و ساخت خودرو وجود دارد. نمونه‌های اولیه این خودرو که به صورت آزمایشی بر پای شاسی خودروی شورلت رویال موجود در مجموعه پارس خودرو طراحی و ساخته شده بود، بارها در نمایشگاه‌های خودرو در محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران در سالهای ۷۲ تا ۷۵ به نمایش گذاشته شد. در نهایت پس از کشمکش‌های سیاسی و انحلال گروه طراحی، پرسنل، اسناد و نمونه‌ها به شرکت زامیاد منتقل گردید و در انتها با انتقال مستندات به گروه صنعتی ایران خودرو با الهام از این طرح و احتمالاً با استفاده از اولین یافته‌های تحقیقاتی مهندسین این مرکز، پروژه خودروی بومی کلید خورد که در نهایت به طراحی و تولید سمند بر پایه فناوری پژو ۴۰۵ به عنوان اولین برند و مدل ایرانی خودرو منتهی گردید.
کلیسای جامع لئون
کلیسای جامع لئون León Cathedral، از آثار معماری گوتیک آغازین است که در سال ۱۱۶۰ (میلادی) در لئون (اسپانیا) ساخته شد. هر چند این کلیسا بسیاری از ویژگی‌های معماری رمانسک را دار است ولی وجود المان‌های معماری گوتیک مانند طاق جناغی و قوس تیزه دار موجب شده جز سبک هنر گوتیک بشمار بیاید.
پلان امروزی آن تقریباً دراز و باریک است و حال و هوایی انگلیسی دارد. سقف شیب دار چوبی بالای بالکانه، قوس بندی صحن، ردیف پنجره‌های زیر گنبد از ویژگی‌های گوتیک اولیه‌است که در این بنا دیده می‌شود.
در "کلیسای جامع لئون" دو برج در دو طرف هر یک از بازویی‌ها یک برج گلدسته و دو برج غربی وجود دارد که تعدادشان روی هم رفته به ۷ برج یعنی به عدد کامل عرفانی می‌رسد. این عدد کامل برج‌ها از ویژگی‌های گوتیک آغازین بوده‌است.
خانه فرهنگ هاشم‌آباد
خانه فرهنگ محله هاشم آباد یکی از مراکز فرهنگی وابسته به سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران است که در محله هاشم‌آباد در منطقه پانزده شهرداری تهران قرار دارد. این مرکز در سال ۱۳۷۳ توسط شهردار تهران افتتاح شد. در ابتدا این مرکز به عنوان کتابخانه‌ای وابسته به فرهنگسرای خاوران شناخته می شد اما با گسترش فعالیتها به خانه فرهنگ تغییر نام داد. این خانه فرهنگ دارای کتابخانه، کلاسهای آموزشی، نگارخانه و مهد کودک است. آدرس: خیابان خاوران - خیابان هاشم آباد - نبش خیابان شهید رضایی (منصور).
دانشگاه تل آویو
دانشگاه تل آویو (در عبری: אוניברסיטת תל אביב) نام بزرگ‌ترین دانشگاه کشور اسرائیل است. دانشگاه تل آویو، دانشگاهی دولتی است و در شهر تل آویو قرار دارد. با وجود این‌که دانشگاه تل آویو سال‌ها پس از تأسیس دانشگاه عبری اورشلیم برپا شد، ولی به سرعت توسعه یافت و در ظرف چند سال به بزرگ‌ترین دانشگاه اسرائیل با ۱۰۶ بخش و دانشکده و ۹۰ مرکز پژوهشی و علمی و دو مدرسه تحصیلات عالی را نیز زیر نظارت خود دارد.
موزه مردم‌شناسی دانشگاه تل آویو به نام «خانه پراکندگی‌ها» یا «موزه ملت یهود»، وابسته به دانشگاه تل آویو است و در مجموعه دانشگاه واقع شده‌است.
دانشکده مطالعات خاورمیانه و آفریقای دانشگاه تل آویو، یکی از مهم‌ترین مراکز مطالعات خاورمیانه در جهان محسوب می‌شود.
دانشگاه تل آویو هم‌چون دیگر دانشگاه‌های مهم کشور اسرائیل، دارای مرکز ایران‌شناسی است. هم‌اکنون ریاست «بخش ایران‌شناسی» دانشگاه تل آویو برعهده پروفسور داوید منشری است.
هم‌اکنون دانشگاه تل آویو در حدود ۲۹۰۰۰ دانشجو دارد. برخی از دانشکده‌های دانشگاه تل آویو عبارت‌اند از:
دانشگاه حیفا
دانشگاه حیفا (در عبری: אוניברסיטת חיפה) یکی از دانشگاه‌های اصلی اسرائیل است. دانشگاه حیفا دانشگاهی دولتی است و در کنار شهر ساحلی حیفا و بر روی قله تپه‌های کرمل قرار دارد.
در سال ۲۰۰۶ مرکز پژوهشی برای شناخت تاریخ و فرهنگ ایران و حوزه خلیج فارس در دانشگاه حیفا گشوده شد که ریاست آن را دکتر سلی شاهور برعهده دارد. گفتنی است که وی خود از استادان ایرانی زاده اسرائیلی است.
همچنین در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۷ میلادی، کتابخانه فارسی دانشگاه حیفا با نام «کتابخانه دکتر سارا سرودی» افتتاح شد. دکتر سارا سرودی استاد فرهنگ و ادبیات فارسی معاصر در دانشگاه عبری اورشلیم بود که در سال ۲۰۰۵ به دنبال یک بیماری کوتاه درگذشت و در شهر اورشلیم به خاک سپرده شد. مجموعه کتابهای شخصی وی نیز به کتابخانه وی در دانشگاه حیفا اهدا گردید.
هم‌اکنون دانشگاه حیفا در حدود ۱۶۴۰۰ دانشجو دارد. دانشکده‌های دانشگاه حیفا عبارت‌اند از:
تخنیون
تخنیون - مؤسسه فناوری اسرائیل دانشگاهی دولتی‌ست که در شهر ساحلی حیفا در اسرائیل واقع شده‌است. تخنیون که در دوره امپراطوری عثمانی و ۳۵ سال پیش از تأسیس کشور اسرائیل ایجاد شده قدیمی‌ترین دانشگاه این کشور و در زمره گزیننده‌ترین هایشان است. عبری زبان اصلی تدریس در این دانشگاه است. سه تن از برندگان جایزه نوبل شیمی عضو هیئت علمی این دانشگاهند.
در نخستین سال تحصیلی، تنها ۱۶ دانشجو در تخنیون آغاز به تحصیل کردند، اما این دانشگاه فنی به‌دنبال پذیرفتن شمار زیادی از دانشجویان و استادان یهودی مهاجر از کشورهای اروپای شرقی، به سرعت گسترش یافت.
در سالهای پیش از تأسیس کشور اسرائیل ، تخنیون یک کانون فعال علمی برای سازمان زیر زمینی- نظامی هگانا (הגנה) بود که علیه اعراب مسلمان و حکومت قیم بریتانیا مبارزه می‌کرد. دانشگاه فنی تخنیون برای تأمین نیازهای نظامی سازمان ملی هگانا و تهیه وسائلی که برای ادامه مبارزه ضروری بود، راه حل‌های علمی ارائه می‌داد.
سرپرستان دانشگاه تخنیون، از همان سال‌های نخستین تأسیس آن، به اجرای یک سلسله پروژه‌های بلند پروازانه پرداختند، که از آن‌جمله می‌توان به تأسیس دانشکده مهندسی علوم هوانوردی در سال ۱۹۴۹ میلادی اشاره کرد که بعدها پایه و اساس تأسیس صنایع هواپیماسازی اسرائیل و برپائی نیروی هوایی ارتش اسرائیل شد.
هم‌اکنون مؤسسه فناوری اسرائیل - تکنیون حدود ۱۲۵۰۰ دانشجوی مشغول به تحصیل دارد. دانشکده‌های دانشگاه تخنیون عبارت‌اند از:
در فناوری و علوم مهندسی، این دانشگاه در سال ۲۰۱۰ در رتبه ۵۷ جهان قرار داشت.
سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران
سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران سازمانی عمومی غیردولتی و مستقل است که بودجه آن توسط شهرداری تهران تأمین می‌شود واعضای هیئت امنای آن با حکم رهبر، و اعضای هیئت مدیره و رئیس سازمان با انتخاب هیئت امنا با حکم شهردار تهران منصوب می‌شوند. این سازمان با بیش از ۴۰۰۰ نفر پرسنل و در اختیار داشتن مراکز فرهنگی و هنری در سطح شهرتهران یکی از بزرگ‌ترین نهادهای فرهنگی کشور است.
اعضای هیئت امنای آن عبارتند از: رئیس سازمان صدا و سیما و رئیس سازمان تبلیغات اسلامی، شهردار تهران، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدیرعامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، مسئول نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه‌ها، رئیس حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، وزیر آموزش و پرورش، رئیس سازمان بسیج مستضعفین کشور، رئیس شورای فرهنگی اجتماعی در شورای عالی انقلاب فرهنگی، رئیس شورای اسلامی شهر تهران
توسعه فرهنگی، تعمیق معرفت دینی، تقویت زیبایی طلبی و حقیقت‌جویی انسان‌ها، شاد زیستی همراه با روحیه سازنده و کسب مهارت‌های زندگی اجتماعی نیازهایی اساسی هستند که این سازمان در پاسخ به آن‌ها موجودیت یافته‌است.
سازمان با در اختیار داشتن تعداد زیادی مراکز فرهنگی و هنری، فرهنگسرا، خانه فرهنگ، نگارخانه، و کتابخانه و موزه و خانه موزه درسطح شهر تهران، جایگاه ممتازی را در میزان اثرگذاری بر فرهنگ شهروندان تهرانی داراست. این سازمان ایجاد ارتباطات متقابل و پاسخگویی به مخاطبان را ضامن بقا و توسعه خود می‌داند، از این رو در تعامل با مخاطبان به برقراری ارتباطات دو سویه و باز و ارائه خدمات به صورت متنوع و متناسب با نیاز گروه‌های مختلف مخاطبان توجه می‌نماید. علاوه براین، از طریق توسعه روابط رسمی و غیررسمی و فعالانه با سایر سازمان‌های فرهنگی و نیز مسئولان فرهنگی کشور تعادل و ثبات لازم را در فعالیت‌های خود کسب می‌کند. ماموریت‌های سازمان در مناطق۲۲گانه شهرداری تهران در قالب مراکز فرهنگی هنری دنبال می‌شود که توضیحات بیشتر آن که در قالب اسامی، آدرس و شماره تلفن، نوع فعالیت این مراکز درفهرست فرهنگسراهای تهران آمده‌است.این سازمان در سال ۱۳۷۵ پس از توصیهٔ سید علی خامنه‌ای، با تلاش‌های منصور واعظی که در آن زمان مسئولیت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران را بر عهده داشت، تأسیس شد و خود او نیز به عنوان نخستین رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران آغاز به کار کرد. سایر رؤسای این سازمان از بدو تأسیس تاکنون عبارتند از:
پس از واعظی و محمدعلی زم هیچ‌یک از روسای این سازمان دوره مدیریت مندرج در اساسنامه (۴سال) را به پایان نرساندند و پیش از پایان دوره، جای خود را به رئیس بعدی دادند. شایان ذکر است که هیچیک از روسای این سازمان از بین هنرمندان و تحصیل‌کرده گان این حوزه نبودند. از این بین، محمدعلی زم، امیر خوراکیان، شهاب مرادی و میثم امرودی تحصیلات حوزوی دارند. اسفندیار رحیم مشایی، احمد نوریان و محمود صلاحی از فرماندهان نظامی بوده اند. همچنین علی عسگری دارای مدرک دکتری پزشکی و محمدجواد شوشتری دارای مدرک تحصیلی مدیریت هستند. با این وجود سوابق فرهنگی در کارنامه هر یک از این اشخاص دیده می شود لیکن اسفندیار رحیم مشایی، محمد جواد شوشتری و محمود صلاحی مدیرانی بودند که بدون هیچگونه سابقه ای در حوزه فرهنگ و هنر، به ریاست این سازمان منصوب شدند نتیجتاً در این دوران، فعالیت‌های سازمان به امور اداری (بجای امور فرهنگی و هنری) متمرکز گردید. دوران مدیریت علی عسگری را دوران شکوفایی محتوایی و دوران مدیریت امیر خوراکیان را دوران توسعهٔ عمرانی سازمان می‌دانند.
نگارخانه خاوران
نگارخانه خاوران یکی از بخش‌های هنری فرهنگسرای جوان در تهران است. این نگارخانه در سال ۱۳۷۲ تأسیس شده و به صورت مستمر نمایشگاه‌های هنری به ویژه در زمینه‌های عکس، نقاشی و هنرهای تجسمی برگزار می‌کند. این نگارخانه در دو طبقه و در ساختمان اصلی این فرهنگسرا قرار دارد. همچنین دارای بازارچهٔ فرهنگ وهنر می‌باشد که دارای تعداد زیادی مغازه که به اموزش رشته‌های هنری مثل خطاطی نقاشی معرق منبت و.. می‌باشد
پارک آبی آزادگان
پارک آبی آزادگان از مراکز تفریحی شهر تهران است که در منطقه ۱۵ شهرداری تهران در بخش غربی محله مشیریه، انتهای بزرگراه آزادگان نزدیک به میدان بسیج قرار گرفته‌است. این پارک امکانات شنا، موج سواری و سرسره بازی دارد. مدیریت این پارک را بخش خصوصی تحت نظارت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران به عهده دارد.
پارک آبی آزادگان در سال ۱۳۷۴، ساخته شد و حدود دو سال بعد، مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این پارک آبی که از استخر مواج، دایوهای مرتفع و دریاچه تشکیل شده‌است به دست مهندسان ایرانی ساخته شده‌است. این پارک حدود سه سال است که تبدیل به انبار ورزشی شده است .
شرلی جکسن
شرلی هاردی جکسن (زاده ۱۹۱۶ - درگذشته ۱۹۶۵) نویسنده رمان و داستان کوتاه آمریکایی بود.
معروف‌ترین اثر وی داستان کوتاه لاتاری است که برای اولین بار در مجله نیویورکر به چاپ رسید و از مشهورترین داستان‌های کوتاه قرن بیستم است. وی در ۱۴ دسامبر ۱۹۱۶ در به دنیا آمد. وی به خاطر نگارش داستان کوتاه «لاتاری» که سال ۱۹۴۸ نخستین بار در مجله نیویورکر به چاپ رسید، به شهرت رسید. وی بیش از ۱۰۰ داستان کوتاه نوشته‌است بر اساس برخی از آثار جکسون مجموعه‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی خلق شده‌است. نویسنده مطرحی در دوره حیاتش بود و در سال های اخیر نیز کارهای او توجه بسیاری از منتقدان را به خود جلب کرده است او هشت عنوان رمان در کارنامه‌اش دارد که «آشیانه پرنده» و «ما همیشه در قلعه زندگی می کنیم» از جمله آن هاست. او چهار عنوان کتاب نیز برای کودکان نوشته است. در ۸ اوت ۱۹۶۵ درگذشت. در سال ۲۰۰۷ جایزه «شرلی جکسن» توسط بنیاد وی تأسیس شد.
سیمینه‌رود
سیمینه‌رود یا همان تاتائو رودی است که در بخش گسترده‌ای از حوزه نگهداری شهرستان‌های سقز، بوکان و میاندوآب قرار دارد.
سیمینه‌رود از کوهستان‌های منطقهٔ سقز و بانه و کردستان عراق سرچشمه گرفته و پس از عبور از سقز، بوکان و میاندوآب به دریاچه ارومیه می‌ریزد.
همچنین رود سیمینه‌رود از جنوب شهرستان میاندوآب گذشته، زمین‌های فراوانی را در محدودهٔ میاندوآب آبیاری می‌کند.
سیمینه‌رود در مسیر خود شاخه‌های زیادی از ترجان و اسکی‌بغداد و کهریز ایوبی دریافت کرده و از غرب بوکان گذشته، در سر راه خود شاخه‌های چندی از رودهای کوچک به آن می‌پیوندد و در موازات زرینه رود حرکت کرده وارد جلگهٔ میاندوآب می‌شود. آب سیمینه‌رود کمتر از آب زرینه رود است.
طول سیمینه‌رود ۲۰۰ کیلومتر و مساحت حوضه آبگیر آن در محل داشبند ۲۰۹۰ کیلومتر مربع و میانگین آب سالانه آن معادل ۶۴۰ متر مکعب است. آبدهی آن ۹٫۶۷ مترمکعب در ثانیه می‌باشد.
اورفئوس
اورفئوس شاعر و آوازه‌خوان افسانه‌ای اساطیر یونان و پسر اویگاروس و کالیوپه، یکی از میوزها یا آپولو و کالیوپه بود. او را بنیان‌گذار و پیام‌آور فرقهٔ مذهبی ارفیک نیز دانسته‌اند.
اورفئوس در نواختن چنگ استاد بود، آن‌چنان‌که می‌توانست جانوران وحشی و درختان و سنگ‌ها را به دنبال خود به حرکت درآورد. او با ائورودیکه ازدواج کرد. ائورودیکه هنگامی که در حال فرار از دست آریستائوس بود، که در جنگل شیفتهٔ زیبایی ائورودیکه شده بود، براثر مارگزیدگی جان خود را از دست داد و روانهٔ جهان زیرین (جهان مردگان) شد. اورفئوس در جهان زیرین توانست پرسفون را با صدای چنگ مجذوب کند و اجازهٔ خروج ائورودیکه را از هادس بگیرد، به شرط آن‌که تا لحظهٔ خروج از آن‌جا به ائورودیکه نگاه نکند. اورفئوس در آخرین لحظه تحمل از دست داد و به صورت همسرش نگاه کرد و او را برای همیشه از دست داد.
او همچنین یکی از اعضای آرگونوت‌ها برای یافتن پشم زرین بود، هنگامی که کشتی آرگو مجبور بود از جزیرهٔ سیرنها عبور کند، اورفئوس با چنگ‌نوازیِ خود از نابودی خدمه جلوگیری کرد. چون کیرون (سانتوری که به داشتن دانش و خِرد والا و مهارت در علم طبابت شهرت داشت) برای یاسون پیش‌گویی کرده بود که مأموریت آرگونوت‌ها بدون وجود اورفئوس با شکست مواجه خواهد شد، یاسون به دنبال اورفئوس گشت تا به خدمهٔ او بپیوندد. تنها سلاح اورفئوس در این سفر چنگ او بود.
اورفئوس در انتها توسط گروهی از مایندادسها کشته شد. روزی اورفئوس به نزد پیشگوی دیونیسوس برای فرستادن درود به خدایان رفت؛ اما هنگامی که در حال نواختن چنگ در زیر درختی بود، توسط گروهی از مایندادس‌ها به دلیل بی‌احترامی به حامی آن‌ها، مورد حمله قرار گرفت. مایندادس‌ها به سمت او سنگ و شاخهٔ درخت یا هرچیزی که به دستشان می‌آمد پرتاب کردند. اما موسیقی اورفئوس به قدری زیبا بود که حتی اشیاء بی‌جان را شیفتهٔ خود می‌کرد و هیچ‌کدام به او اصابت نمی‌کرد. سرانجام مایندادس‌ها با دست‌های خالی به او حمله کردند و بدنش را تکه‌تکه کردند. سرِ اورفئوس در حالی که هنوز آواز می‌خواند شناور به پایین رودخانه روانه شد.
باند سی
باند سی قسمتی از طیف الکترومغناطیسی با فرکانس ۵۰۰ هرتز تا ۱۰۰۰ MHz است.
باند سی IEEE قسمتی از طیف موج الکترومغناطیسی در محدوده امواج ماکروویو (ریز موج) است که فرکانسی بین ۴ تا ۸ گیگا هرتز (GHz) دارد.
این باند اولین فرکانس اختصاص داده شده برای ارتباطات بین زمین و ماهواره بود.
ایفیگنیا
ایفیگنیا یا ایفیژِنی ، دختر بزرگ آگاممنون و کلوتایمنسترا.
در آغاز جنگ تروا، زمانی که آگاممنون به اولیس رسید، آرتمیس به خاطر ناسپاسی‌اش طوفانی برانگیخت تا مانع عزیمت او شود. آگاممنون خواست تا ایفیگنیا را برای فرونشاندن خشم آرتمیس قربانی کند. اما آرتمیس گوزنی را به جای او به محراب فرستاد و ایفیگنیا را کاهن معبد خود در تورید (tauride کریمۀ کنونی) ساخت.
بامشاد
بامشاد نوازنده و موسیقی‌دان دورهٔ خسروپرویز دوم ساسانی است که او را چون باربد کم‌مانند دانسته‌اند. بامشاد از آن گویند که بامداد چنان می‌نواخت و می‌خواند که همه کس را شاد می‌کرد.
از دیگر موسیقیدانان بنام آن روزگار می‌توان باربد، نکیسا و رامتین (موسیقیدان) را نام برد. گفته می‌شود که موسیقی در ایران زمین در عهد ساسانیان در اوج خود بوده‌است. در این دوره موسیقی در دبیرستانها تدریس می‌شده و عموم مردم کمابیش با موسیقی مقدماتی آشنایی داشتند.
در کتاب "موسیقی ایران" نوشتهٔ روح‌الله خالقی آمده‌است: "«اعراب پس از فتح ایران موسیقی ایرانی را عیناً اقتباس کردند، شاید آهنگهای زیبای ایرانی به وسیله معماران و بنایان ایرانی که در عصر عبدالله بن زبیر به تعمیر خانه کعبه مشغول بودند بین اعراب متداول شد و افرادی چون سعید بن مسجح و نشیط فارسی و ابن محرز و یونس بن سلیمان کردی شهریاری کاتب موسیقی ایرانی را بین اعراب رایج کردند. از آغاز اسلام تقریباً موسیقی متروک بوده ولی در دوره خلفای اموی و عباسی دوباره رونق گرفت. در زمان خلافت هارون الرشید و پسرانش موسیقی مقامی ارجمند یافت و بزرگانی چون: ابراهیم موصلی و اسحق موصلی ظاهر شدند. در هر حال موسیقی قبل از اسلام را باید یک نوع موسیقی عملی دانست و قاعده و نظمی بین صوتها و لحن‌ها پیدا نکرده بودند، ولی در دوره اسلامی به دست ایرانیان با توجه به قاعده‌های موسیقی که فیلسوفان یونانی طرح کرده بودند نهضتی در موسیقی ایران پدید آمد.»"
نام بامشاد در چکامه‌ای از منوچهری آمده‌است: