ونتیمیلیا
وِنْتیمیلیا (به ایتالیایی: Ventimiglia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ایمپریا واقع شده‌است. نام Ventimiglia از Album Intimilium گرفته شده است که بعداً به "Albintimilium" ، Vintimilium ، و سپس Ventimiglia تبدیل شد. شباهت به عبارت venti miglia ("بیست مایل") تصادفی است ، اگرچه این شهر تقریباً در فاصله 1388 تا 1860 تقریباً 20 مایل از فرانسه فاصله داشت.
وِنْتیمیلیا ۵۴٫۰۱ کیلومترمربع مساحت و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این شهر در 130 کیلومتری (81 مایل) جنوب غربی جنوا و 7 کیلومتری (4.3 مایل) از مرز فرانسه و ایتالیا ، در خلیج جنوا واقع شده است و دارای یک بندرگاه کوچک در دهانه رودخانه رویا است . منطقه شهری 55000 نفر جمعیت دارد.
. در سال 69 پس از میلاد ، شهر توسط ارتش اوتو و ویتلیوس غارت شد ، اما تا قرن پنجم مرفه ماند و با دیوارهایی با برج های استوانه ای ساخته شده که در هر تغییر جهت احداث شده بود ، احیا شد.
در جنگ های گوتیک توسط بیزانسی ها و گوت ها محاصره شد و بعداً از حملات روتاری ، پادشاه لومباردها رنج برد ، اما در زمان رودولد دوباره شکوفا شد. در قرن 10 توسط Saracens of Fraxinet مورد حمله قرار گرفت. پس از مدتی به عنوان یک کمون مستقل ، توسط کنت های ونتیمیلیا اداره می شد و اغلب مجبور بود با جمهوری جنوا بجنگد. در سال 1139 جنوا یها از راه زمینی و دریایی به آن حمله کردند و او را مجبور به تسلیم کردند. کنت همچنان شهر و منطقه را به عنوان تسلیم پیروزمندان در اختیار داشت. این شهر بیش از یک بار علیه جنوئی ها قیام کرد و در کنار دشمنان آنها قرار گرفت.
در سال 1271 در جنگ با جنوا ، پادشاه لوکا گریمالدی به اسارت درآمد. بنابراین Ventimiglia موقتاً توسط دوک های ساووی (1389 و 1746) و لادیسلاوس پادشاه ناپل (1410) به طور موقت نگهداری شد. در سال 1505 به جمهوری جنوا ملحق شد و تاریخ خود را تا اوایل قرن 19 به اشتراک گذاشت.
تئاتر رومی. در 1269 ، کنت ونتیمیگلیا ، گوگلیمو پیترو اول بالبو با اودوسیا لاسکاریس ، دختر امپراتور تئودور دوم لاسکاریس ازدواج کرد. از آنها سلسله Lascaris of Tenda شروع شد. آنها تا سال 1501 شهرستان مستقل تندا را حفظ کردند ، زمانی که آخرین آنها ، آن لاسکاریس ، با رناتو ساووی (به زبان فرانسوی René de Savoie) ازدواج کرد و شهرستان را به شاخه کادر خود از سلسله ساووی منتقل کرد. مشهورترین نماینده این شاخه از Lascaris بئاتریس از تندا بود.
بقایای یک تئاتر رومی (نیمه اول قرن دوم) قابل مشاهده است و بقایای بسیاری از ساختمانهای دیگر کشف شده است ، از جمله آثار دیوارهای شهر باستانی ، موزاییک خوب ، که در سال 1852 پیدا شد اما یکباره تخریب شد و تعدادی مقبره ها در غرب تئاتر. ویرانه های Albintimilium باستانی در دشت Nervia ، c واقع شده است. 2 کیلومتر (1 مایل) در شرق شهر مدرن.  غارهای Balzi Rossi غنی از بقایای پارینه سنگی دوره کواترنر بوده اند. بقایای خانواده ای از افراد Cro-Magnon با چندین اسکلت از مردان ، زنان و کودکان کشف شد. از نظر معماری و تاریخی ، مرکز شهر قرون وسطایی باستانی بسیار مهم است که بر روی تپه ای مشرف به شهر جدید قرار گرفته است. کلیسای سان میشل آرکانجلو در قرن 10 توسط کنت های ونتیمیلیا بر پایه معبد بت پرست ساخته شد. بعداً به بندیکتینهای Lirins واگذار شد. در قرن های 11-12 ، این بنا به سبک رومانسک بازسازی شد. در سال 1628 راهروهای آن پس از زلزله از بین رفت. در آن نقاط عظیمی از Via Iulia Augusta قدیمی وجود دارد که دو مورد از آنها به عنوان استوپ استفاده می شود و یکی از طاق دخمه پشتیبانی می کند.
کلیسای جامع رومانسک فعلی اختصاص داده شده به عروسی ، Cattedrale di Nostra Signora Assunta ، با یک غسل تعمید قرن 11 ، نگاهی به اسقف فعلی ونتیمیگلیا-سن رمو (تا سال 1957 فقط ونتیملیا ، تاسیس 670) ، بر روی ویرانه های قبلی ساخته شده است کلیسای لومبارد ، که به نوبه خود در محل یک ساختمان رومی ، احتمالاً یک معبد بود. کتابخانه شهرداری دارای دومین مجموعه بزرگ خطوط خطی و کتابهای قرن 17 در ایتالیا است (بزرگترین مجموعه در ونیز است). Giardini Botanici Hanbury (باغ گیاه شناسی هانبری) ، واقع در اطراف ویلا سر توماس هانبری ، لا مورتولا ، بزرگترین در ایتالیا و از بهترین در اروپا است ، دارای انواع مختلف گونه های گرمسیری و نیمه گرمسیری است که در این آب و هوای معتدل رشد می کنند. در نزدیکی Ventimiglia قلعه های جنوا Castel d'Appio ، Forte San Paolo و Fortezza dell'Annunziata قرار دارند.