hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
کامیاران
کامیاران یکی از شهرهای استان کردستان و مرکز شهرستان کامیاران است که در فاصله ۶۵ کیلومتری جنوب سنندج واقع شده‌است. فرهنگ این شهرستان نیز مانند سایر نواحی استان کردستان است و مردم آن به زبان کردی تکلم می‌کنند. زبان ساکنان شهر کامیاران کردی اردلانی است، اما بخشی از مردم کردزبان این شهر کردنشین از گویشوران هورامی و لکی و کلهری کرمانشاهی هستند.
در دوره حکومت آشوریان کامیاران مطابق با ایالت خارخار، یکی از ایالات کشور آشور بود.
متعاقب جنگ جهانی اول که روس‌ها بخشی از کشور ایران در شمال و ترک‌ها بخش دیگری را در غرب اشغال کردند؛ در محرم سال ۱۳۳۴ قمری، نیروهای ایرانی به سرپرستی شونمام -کونسول آلمان در کرمانشاه- به فرماندهی سردار رشید و سنجرخان که از عشایر روانسر، جوانرود، گشکی و رمشتی تشکیل شده بود و تعدادی از مجاهدان به فرماندهی میرزا غفارخان زنوزی و یگان‌هایی از ژندارم‌های ایرانی به علاوهٔ یگان‌هایی از ارتش عثمانی به فرماندهی محی‌الدین بیگ به نیروهای روسیه به فرماندهی مامانوف در کامیاران حمله کردند. روس‌ها شکست سختی خورده و از راه سنندج به بیجار و از آنجا به زنجان عقب‌نشینی کردند.
طرح جامع شهر کامیاران در جلسهٔ مٰورخهٔ ۲ خرداد ۱۳۴۵ شورای عالی شهرسازی از سوی استاندار استان کردستان پیشنهاد شده و تصویب گردید.
کامیاران در فصول بهار و پاییز آب و هوای دلپذیری دارد. اما زمستان‌های این شهر سرد و تابستان‌ها نیز گرم می‌باشد.دلیل گرمای تابستانهای گرم در این شهرستان سد سازی های گستردە است بە طوری کە در این شهرستان بالغ بر 30سد بزرگ و کوچک وجود دارد
کامیاران دارای ۱۳۰ بنای تاریخی است که ۷۴ اثر آن به ثبت ملی رسیده‌است. کامیاران همچنین دارای ۳۰ منطقه نمونه گردشگری و ۴ روستای هدف گردشگری می‌باشد؛ که زیباترین آن روستایی به نام پلنگان (به زبان محلی پالنگان) است و به آثار طبیعی و همچنین معماری خانه‌های مردمانش مشهور است. همین پتانسیل‌های سبب شده‌است که کامیاران بیشترین درصد بازدید گردشگر در استان و به ویژه در بخش گردشگری روستایی داشته باشد.
دیواندره
شهر دیواندره مرکز شهرستان دیواندره در استان کردستان در غرب ایران است.
این شهر که از طرفی رشته کوه‌های هوازو و از طرفی دیگر منطقه‌های بیجار گروس و تیلکو آن را احاطه کرده‌اند. غارکرفتو با فاصله ۷۲ کیلومتر در شمال غربی شهرستان دیواندره قرار دارد که نمونه‌ای بارز از دوران زندگی پیشینیان مردمان کرد در این منطقه می‌باشد.از مناطق دیدنی دیواندره منطقه چهل چشمه و سارال می باشد که هر سال در اواخر خرداد ماه جمعیت زیادی از مردم کردستان و ایران را به سوی خود می کشد.سد سیاه زاغ از سدهای استان کردستان ایران است که در نزدیکی شهر دیواندره واقع شده‌است. مردم دیواندره به زبان کردی لهجه دیواندره ای تکلم می کنند.دیواندره از نظر موقعیت جغرافیایی و آب وهوایی شهری با آب و هوای کوهستانی می‌باشد که دارای زمستانهایی سرد و تابستانی ملایم و معتدل و در فصل بهار بارانی می‌باشد .
شهرستان دیواندره
شهرستان دیواندره یکی از شهرستانهای استان کردستان در غرب ایران است که در شمال این استان قرار گرفته‌است. مرکز این شهرستان شهر دیواندره است. این شهرستان به علت وجود دشتهای بسیار وسیع اوباتو و سارال از مراکز اصلی تولید گندم و دامداری استان کردستان است و این فعالیتها در زندگی مردم این منطقه نقش اساسی دارد. این شهرستان از نظر آب و هوایی یکی از مناطق سردسیر و برفگیر کشور محسوب می‌شود. مردم این شهرستان به زبان لری با لهجه عسگرابادی تکلم می‌کنند. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۰، برابر با ۸۱٬۹۶۳ نفر بوده‌است
شهرستان دیواندره با مساحتی معادل ۲۴۰۳ کیلومتر است. این شهرستان بین 35 درجه عرض شمالی و 55 دقیقه و ۴7 درجه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ قرار گرفته‌است.
شهرستان دیواندره دارای سه بخش مرکزی، کرفتو و سارال و ۹ دهستان (حومه، قراتوره، چهل چشمه، اوباتو، کانی شیرین، زرینه، سارال، کوله و حسین‌آباد شمالی) است.
دیواندره در فاصله ۹۸ کیلومتری شمال سنندج با وسعت ۴۲۰۳ کیلومتر مربع و با ۱۸۵۰ متر ارتفاع از سطح دریا، در ۴۷ درجه و یک دقیقه شرقی از نصف النهار گرینویچ و ۳۵ درجه و ۵۴ دقیقه عرض جغرافیایی قرار دارد، که از شمال با تکاب، از شرق با شهرستان بیجار، از شمال غربی با سقز، از غرب با مریوان و از جنوب با سنندج همسایه است.
در شهرستان دیواندره قومیت‌ها و طوائفی همچون گوران، ایل گلباغی، تیلکوئی، جاف، منمی (مندمی)، برازی، خواجه وند، ایل کلهر، طایفه زند و قاقالی وجود دارد. اخیراً این عناوین در منطقه پررنگ شده و نه تنها صرفاً جنبه محلی نداشته بلکه از قدیم جنبه فراگیر در بین اکراد داشته‌است، اما هیچ گونه وجه تمایزی بین افراد وجود نداشته و تمام قشرها همزیستی مسالمت آمیزی با هم دارند.
تغییرات دمای سالانه دما از ۲۰ – تا ۳۲ + درجه می‌باشد. شهرستان دارای زمستان‌های سرد و طولانی و بهار و تابستان معتدل می‌باشد تعداد روزهای یخ بندان در سال برابر ۱۳۵ روز خواهد بود.
وجود آثار باستانی غار کرفتو نشانگر وجود تمدن و حیات تا دو هزار سال قبل از میلاد در این منطقه می‌باشد. زبان گویش مردم کردی اردلانی و دارای لهجه مخصوص هر منطقه می‌باشد.و روستای وزمان در بخش مرکزی دهستان قراتوره یکی از قدیمی ترین روستاهای این شهرستان میباشد.
شهر: دیواندره شهر: زرینه
شروین
شروین یک نام پسرانه مازندرانی است.شروین اشاره به نام انوشیروان نیز دارد؛ «انوشه» به معنای ابدی و «روان» به معنای جان، که روی هم معنای جاودانه را به ذهن یاداور می‌شود. «شروین» نام تعدادی از پادشاهان وسردارن طبرستان بوده‌است.
شروین نام دو تن از پادشاهان باوندیان بوده‌است؛ شروین پسر سرخاب و شروین پسر رستم. نویسندهٔ کتاب "مرزبان‌نامه"، از شاهزادگان تبرستان و به نام "مرزبان پسر رستم شروین و پسرش باراد" بوده‌است و (یعنی نیای او نامش شروین بوده‌است). به جز اسپهبدان تبرستان، که اولین نمونهٔ ذکر شده از این نام بوده‌اند. افراد سرشناساز جمله شروین‌دخت جمالی و همچنین شاعران معاصر دیگر نیز به نام شروین نفیسی فرد این نام را داشته‌اند و همچنین دکتر شروین نجفی زاده جراح عمومی و شروین صادقی بازیگر و آهنگساز نیز این نام را دارند.
شروین به معنای کسی است که همه او را دوست دارند (معشوق مردمان) و همچنین به معنی همیشه پایدار و نامی است برای پسران. در سفینهٔ تبریز، "شروین" به معنی «معشوق مردمان» آمده‌است.
در سال ۲۳۱ خورشیدی برابر با ۲۳۷ قمری شهاب‌سنگی در روستای رسکت واقع در بخش دودانگه در شهرستان ساری، سقوط کرد که به نام «شهاب سنگ اسپهبد شروین» خوانده شد. برخی پژوهشگران برج رسکت را یادمانی چندمنظوره در نزدیکی محل سقوط این شهاب‌سنگ می‌دانند.
شهرستان بانه
شهرستان بانه یکی از شهرستان‌های استان کردستان در غرب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بانه است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۴۰۰، برابر با ۵۶۸’۲۰۳ نفر بوده‌است.
روستای سبدلو - شوی - ساوان - رشید قلعه - شهر: بانه شهر: آرمرده شهر: کانی‌سور شهر: بوئین سفلی
نگاه آماری به شهرستان بر اساس آمار سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵ جمعیت کل شهرستان بانه برابر با ۱۱۶۷۷۳ نفر اعم از مرد و زن می‌باشد که از این میزان جمعیت شهرهای این شهرستان به قرار زیر می‌باشد: ا. بانه: ۶۹۶۳۵ ۲. آرمرده ۲۰۶۲ ۳. بوئین سفلی: ۱۰۶۹ ۴. کانیسور: ۱۱۳۱ جمعیت کل روستاهای شهرستان بانه نیز برابر با ۴۳۷۰۷ نفر می‌باشد.
کلیمیان بانه
مهاجرت یهودیان بانه: با اعلام استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ میلادی و تقسیم فلسطین در سال ۱۳۲۷ شمسی، یهودیان بانه که حدوداً چهل خانوار بودند و اکثراً به زرگری وبازرگانی مشغول بودند ومحله خاصی برای خود داشتند، به فکر مهاجرت به فلسطین افتادند و در اواخر بهار۱۳۲۸خورشیدی به کلی بانه را ترک و به فلسطین مهاجرت کردند.
سرخدار
سُرخدار، زرنب نام گونه‌ای درخت سوزنی‌برگ است از تیره سرخداریان است.
سرخدار درختی است سوزنی برگ، سایه پسند و دارای پوست فلس‌دار. چوب درون آن به رنگ قرمز شاه بلوطی و برگ‌های آن دائمی و همیشه سبز است که در قسمت پایینی درخشان و براق است و نیاز به خاک مرطوب دارد. بلندی درخت به ۹ تا ۳۰ متر و قطر آن به ۳ متر می‌رسد. رشد آن بسیار کند و رویش ارتفاعی آن سالانه ۱۰ سانتیمتر است. میوه نوع ماده آن به رنگ قرمز و نوع نر آن برنگ زرد که هر دو سمی است. بذر سرخدار توسط پرندگان از جمله قرقاول پخش می‌شود. سنجاب‌ها نیز به انتشار بذر سرخدار کمک می‌کنند.
مطالعات فسیل‌شناسی، دیرینگی درختان سرخدار را بیش از ۱۹۰ میلیون سال می‌دانند. گفته می‌شود انسان‌های ماقبل تاریخ آن را می‌شناختند و از برگ آن نوعی ماده سمی تهیه و برای آلوده کردن نیزه‌هایشان استفاده می‌کردند. تصور می‌شود واژه Toxin به معنی زهر به این موضوع برمی‌گردد.
از روزگار قدیم در باور مردم، سرخدار با رستاخیز و تولد دوباره و زندگی ابدی و جاودانه مرتبط بوده است. زیرا اگر شاخه‌های سرخدار بر زمین بیفتند می‌توانند در زمین ریشه بدوانند و تبدیل به درختان تازه‌ای شوند. همچنین سرخدار می‌تواند در درون تنهٔ خالی درختان قدیمی رشد کند.
در باور مسیحیان، درخت سرخدار معنای نمادین بسیاری دارد. رسم مسیحیان این است که شاخه‌های آن را روی تابوت فرد درگذشته می‌گذارند و در کنار بسیاری از کلیسا‌ها درخت سرخدار می‌کارند.
امروزه در فرانسه شرکتی وجود دارد که نهالستان‌های بزرگی از این گونه ساخته این شرکت وابسته به یک شرکت داروسازی است که در تولید پاکلیتاکسل دخالت دارد (ماده پاکلیتاکسل این درخت در درمان برخی سرطان‌ها کاربرد دارد) سه شرکت بزرگ دیگر در آمریکا تنها به کاشت نهال سرخدار اشتغال دارند. در هر شرکت میلیون‌ها نهال تولید می‌شود.
این گونه را می‌توان میراث زنده و شاهکار جنگل‌های طبیعی شمال ایران دانست. از نظر تنوع زیستی و حفظ ذخائر ژنتیکی و بوم‌شناسی یکی از گونه‌های منحصربه‌فرد و مهم منطقه هیرکانی و باقی‌مانده از دوران سوم زمین‌شناسی است.
این گونه در جنگل‌های شمال از بلندی‌های افرا تخته علی‌آباد کتول– پونه‌آرام گرگان، دامنه جنگل‌های قلعه میران رامیان، جنگل های مینودشت و جنگل نهارخوران گرگان تا جنگل‌های سوادکوه و در دره‌ها و پرتگاه‌های گیلان، مازندران و گرگان همراه با سایر گونه‌های جنگلی یافت می‌شود. دکتر جزیره‌ای در سال ۱۹۶۵ جامعه Fageto-Taxetum – سرخدار، همراه با راش، توسکا، افرا، شیردار، ممرز، ملچ و جل – را در جنگل‌های مازندران و گرگان مطالعه کرد.
جامعه دیگری به نام Evonymo Taxetum (آل اسبی و سرخدار) توسط دکتر مصدق در سال ۱۹۷۷ با گونه‌های بلوط، بلندمازو، افرا، جل، نمدار، خاس، تمشک، ممرز در جنگل‌های افراتخته در استان گلستان معرفی شده‌است.
نام‌های محلی آن در مازندران و گرگان «سور، سوردار، سرخدار، سرخه‌دار و سخدار» است. در علی‌آباد کتول «سوختال» در رودسر و آستارا «سیردار» و در سیاهکل و دیلمان «نئوج یا نیوج» نامیده می‌شود.
ارتفاعات استان گلستان و سپس شرق و غرب استان مازندران و شرق گیلان در دیلمان مهمترین ذخیره گاه‌های این گونه در ایران به حساب می‌آیند.
دورسون‌آباد
روستای دورسن آباد (درسون‌آباد هم نوشته شده) نام روستایی است در جنوب شهر تهران در نزدیکی پالایشگاه تهران.
روستای دورسون آباد با ۲۳۴ خانوار و ۵۰۰ هکتار اراضی کشاورزی مرغوب را شاید بتوان از اولین قربانیان آلودگی‌های پالایشگاه تهران دانست.
اسماعیل‌آباد (تهران)
اسماعیل‌آباد نام دو روستا است در حاشیه جنوبی شهر تهران اولی در دهستان غار واقع در جنوب غربی تهران و در مجاورت روستاهای یافت آباد و وصفنارد و نعمت آباد . ودیگری نزدیک به پالایشگاه نفت تهران. روستای اسماعیل آباد ۲۷۰ خانوار جمعیت و وجود۴۰۰هکتار زمین کشاوری دارد.
روستای دیگری در جنوب غرب تهران با همین نام (اسماعیل آباد) نیز وجود دارد که در قدیم جزو دهستان غار از شهرستان ری محسوب می‌گردید ولی هم‌اکنون در منطقه ۱۸ تهران واقع گردیده است که پس از انقلاب وبا مهاجرت سایر اقوام به آنجا بیشتر به شهرک ولیعصر شهرت دارد. روستای اسماعیل آباد از نام مشهدی اسماعیل پوربخت اقتباس گردیده که در زمان مظفرالدین شاه قاجار این قریه را پایه‌گذاری کرد. از قدیمی‌ترین خانواده‌های اسماعیل آباد می‌توان به خاندان پوررمضان، پورتاجیک ،پوربخت، بهرامی، اسماعیل آبادی، پورزرندیان، پوربختیاری، غیاثی و... اشاره نمود. اهالی اسماعیل آباد دارای خویشاوندیهای زیادی با سایر روستاهای اطراف مانند یافت آباد، وصفنارد، قلیانی، چهار دانگه، احمد آباد مستوفی، فیروز بهرام و... هستند.
گرشاسپ‌نامه
گرشاسپ‌نامه منظومه‌ای حماسی است سرودهٔ اسدی طوسی در سدهٔ پنجم هجری قمری است. آنچنان که در سرآغاز این نوشته آمده‌است در سال ۴۵۸ هجری کار سرودن آن پایان گرفته و به ابودلف فرمانروای نخجوان پیشکش شده‌است. گرشاسپ نامه، به دلاوری‌های گرشاسپ، پهلوان سیستانی (نیای بزرگ رستم) می‌پردازد که نامش با پهلوان ایران باستان گرشاسب پسر تریتا از تبار سام یکی است، گرچه جدا از یکسان بودن این نام و اینکه اسدی وی را اژدهاکش شناسانده‌است همانندی دیگری میان اثر اسدی و دیگر نوشته‌های اوستایی و پهلوی پیدا نمی‌شود.
این منظومه میان ۷۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ بیت دارد و در بحر متقارب (همچو "شاهنامه") سروده شده و دربارهٔ دلاوری‌های است. پایان سرایش نظم "گرشاسپ‌نامه" در محدوده سال۴۵۵ هجری قمری بوده‌است. که به درخواست محمد بن اسماعیل حصی وزیر ابودلف شیبانی سروده شد.
جوهره محتوای گرشاسپ‌نامه، ارزش سخن، پند و اندرز، و اهمیت دین‌داری است.
خود اسدی سرچشمهٔ داستان را از کتابی یادگار مهان در کردار گرشاسپ می‌داند که مکمل روایت فردوسی است. ازینجا روشن است که این منظومه از منبعی مکتوب برگرفته شده‌است با آنکه از کلیشه‌های راوی دهقان و موبد نیز مکرراً بهره گرفته شده‌است.
تاریخ سیستان نقل قولی دارد از گرشاسپ نامهٔ سروده ابوالموید که دربارهٔ ساخت آتشکده کرکوی است و اینکه گرشاسپ درآن به نیایش می‌پرداخته‌است و بعدها کیخسرو و رستم آن آتشکده را بازسازی کرده و نوشته‌ای در ستایش گرشاسپ برآن آتشکده حک کردند. گرچه نشانی از این حکایت در گرشاسپ نامه اسدی نیست اما در روایت تاریخچهٔ زندگی گرشاسپ و تبار او با آن تطابق دارد. شاید نوشتهٔ ابوالموید منبع اسدی و تاریخ سیستان باشد ولی این امر به‌طور قطعی مبرهن نیست. ازسوی دیگر طبری و بندهشن گرشاسپ از نوادگان توز پسر بدکار فریدون (فارسی امروزی تور) می‌دانند ولی اسدی و تاریخ سیستان گرشاسپ را از تبار تور پسر جمشید بر می‌شمرند. با این اوصاف بسیاری از نامها اجداد گرشاسپ تا به نیای او تور در میان آنها مشترک است.
داستان اسدی با نیاکان گرشاسپ آغاز می شود. پس از آنکه ضحاک جمشید را سرنگون می کند. جمشید به شاه زابل کورنگ پناه می برد و دلباخته ی دختر او می شود. ازین پیوند تور زاده می شود. جمشید باز می گریزد و کورنگ تور را وارث خود می کند. تور پدر طورگ است. طورگ پسری به نام شم دارد. شم پدر اطرط است و اطرط پدر گرشاسپ است.  گرشاسپ ۷۰۰ سال پس از تور زاده می شود ولی هنوز ضحاک در مسند پادشاهی است. در بازدید ضحاک از زابلستان نظر او به گرشاسپ که پسرکی است جلب می شودو وی را به کشتن یک اژدها فرامیخواند. پسرک این کار را در کمال میل و رغبت انجام می دهد.
جنبش ۲۶ ژوئیه
جنبش ۲۶ ژوئیه ، تشکیلات انقلابی‌ای بود که به‌رهبری فیدل کاسترو در سال ۱۹۵۹ حکومت ژنرال باتیستا در کوبا را برانداخت. نام این تشکیلات در اصل از حملهٔ ناموفق به یک سربازخانه در سانتیاگو د کوبا که در ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۳ اتفاق افتاد گرفته شد. این جنبش در سال ۱۹۵۵ در مکزیک توسط ۸۱ نفر از انقلابیونِ در تبعید از جمله فیدل و برادرش رائول کاسترو و چه گوارای آرژانتینی، مجدداً تشکیل یافت. هدف آن‌ها تشکیل دادن قدرتی تعلیم‌یافته برای سرنگونی باتیستا بود. بعضی از اعضای این جنبش که در کوبا اقامت داشتند با ایجاد کردن آشوب‌های مختلف سعی در ابراز نارضایتی خود به وضعیت سیاسی کوبا نمودند.
در ۲ دسامبر ۱۹۵۶، این گروه پس از سفری طولانی با قایقی کوچک به نام گرانما، به قصد برپائی و رهبری انقلاب برای سرنگونی رژیم باتیستا، پا به خاک کوبا گذاشتند. ورود آن‌ها به کوبا در روز روشن صورت گرفته بود و به همین دلیل توسط نیروی هوایی کوبا شناسایی شدند. علاوه بر این، افراد گروه به دو قسمت تقسیم شده و دو روز در سرگردانی و گمشدگی به‌سر بردند. این باعث شد که بیشتر آذوقه و تدارکات‌شان در همان‌جایی که وارد خاک کوبا شده بودند باقی بماند.
پس از دو روز آن‌ها دوباره به‌هم پیوستند و به‌سوی کوه‌های سیه‌را مائسترا به‌راه افتادند. در آن‌جا با ارتش کوبا درگیر شدند و این سرآغاز جنگ انقلاب کوبا بود. این جنگ دو سال بعد، پس از این که باتیستا در روز سال نو کوبا را ترک کرد، در ژانویه ۱۹۵۹ پایان یافت. پس از پایان انقلاب، از ۸۱ نفری که در دوم دسامبر ۱۹۵۶ وارد کوبا شده بودند فقط ۱۲ نفر باقی‌مانده بودند که در سیه‌را مائسترا دوباره به‌هم بپیوندند.
پس از پیروزی انقلاب کوبا، افراد دیگری به "جنبش ۲۶ ژوئیه" پیوستند و "حزب متحد انقلاب سوسیالیستی کوبا" را تشکیل دادند که نهایتاً در سال ۱۹۶۵ تبدیل به حزب کمونیست کوبا شد.
اولین گروه رهبری جنبش ۲۶ ژوئیه از انقلابیون زیر تشکیل شده بود:
رهبران سیاسی دیگر که بخشی از جنبش ۲۶ ژوئیه بودند:
امانوئل ملیک آصلانیان
امانوئل ملیک اصلانیان (زاده ۱۲۹۴ در روستوف – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۸۲ در تهران)، موسیقی‌دان، آهنگساز، نظریه‌پرداز موسیقی کلاسیک، نوازنده شهیر پیانو و ارمنی‌تبار اهل ایران بود.
او در سال ۱۲۹۴ (۱۹۱۵) در یک خانواده ارمنی در روستوف روسیه به دنیا آمد], گو اینکه در بیشتر منابع گفته شده زادهٔ تبریز بوده‌است. در گفتگویی می‌گوید: «محل تولد من در شناسنامه، تبریز نوشته شده اما در حقیقت در سال ۱۹۱۵ میلادی در روستوف به دنیا آمده‌ام. پدر و مادرم ساکن تبریز بودند، اما در آن زمان در روستوف زندگی می‌کردند.»
در سال ۱۹۱۷ همراه خانواده به تبریز بازگشتند. بعد از سه سال به خاطر کار پدرش در سال ۱۹۲۰ به برلین مهاجرت کرد و مشغول درس موسیقی شد. اولین کنسرتش در سال ۱۹۵۰ در برلین برگزار شد.
ملک اصلانیان در ۱۹۵۲ به ایران برگشت و استاد موسیقی دانشگاه تهران و هنرستان عالی موسیقی شده بود.
در سال ۱۹۵۳ در یک مجمع بین‌المللی موسیقی که در تهران تشکیل شد و در آن ۶۰ موسیقیدان شرکت کرده بودند، واریاسیونِ رقصِ ملیک اصلانیان به عنوان بهترین نمونهٔ موسیقی شرقی انتخاب شد.
آثار او بارها توسط ارکسترهای بزرگ جهان و ارکستر سمفونیک تهران به رهبری فرهاد مشکات، حشمت سنجری و علی رهبری اجرا شده‌است.
در شامگاه ۲۳ تیرماه ۱۳۸۲ (۱۴ ژوئیه ۲۰۰۳) در سن ۸۷ (۸۸) سالگی در تهران درگذشت. پیکر او در روز ۲۶ تیرماه در آرامستان بوراستان به خاک سپرده شد.
بسیاری از موسیقیدانان طراز اول ایرانی در واقع شاگردان او بودند که از جملهٔ آنها می‌توان به فریده بهبود، رافائل میناسکانیان، المیرا آزادی، پری پرکشلی، فوزیه مجد، فریدون ناصری، فرهاد فخرالدینی، فرشاد سنجری، سیروس شهردار، مریم حسابی، چیستا غریب، فریدون ناصحی، گلارا صدقی، لیدا بربریان، کاملیا مسیح، گاگیک بابایان، پیمان سلطانی اشاره کرد.
آثار پیانویی او عبارتند از:
آثار ارکستری او عبارتند از:
غیر از قطعهٔ آخر، تمام آثار یاد شده به وسیله ارکستر سمفونیک تهران اجرا شده‌است.
وحید دستگردی
حسنِ وحیدِ دستگِردی (۱۲۵۸–۱۳۲۱)، متخلص به وحید و معروف به وحید دستگردی یکی از شاعران و سخنوران اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم ایران است. او از احمد شاه قاجار لقب سلطان الشعراء دریافت کرده بود.
وحید دستگردی در ۱۲۹۸ قمری برابر با ۱۲۵۸ خورشیدی در روستای دستگرد اصفهان متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش فراگرفت و در پانزده سالگی به اصفهان رفت و در مدرسه میرزا حسین علوم ادبی و علوم دینی را آموخت: ادبیّات را مخصوصاً مطوّل و حاشیه و مغنی را در محضر درس آقا میرزا یحیی مدرس و تحصیل حکمت مدّتها را در محضر جهانگیر خان آموخت. او با سید زهرا دستگردی فرزند میرزا سید محمد صادق ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه پسر بنام‌های محمود، بهرام، هوشنگ و یک دختر بنام فاطمه بود.
در آغاز نهضت مشروطیت به جرگه آزادی‌خواهان پیوست و شعرهای و مقاله‌هایی در این زمینه در روزنامه‌های اصفهان منتشر می‌کرد. دستگردی در آغاز جنگ بین‌الملل اول، روزنامهٔ درفش کاویان را در اصفهان منتشر نمود. او همچنین با روزنامه‌های پروانه، زاینده‌رود و مفتش ایران نیز همکاری می‌کرد. در ۱۳۳۸ قمری به تهران آمد و انجمن ادبی ایران و انجمن ادبی حکیم نظامی را تأسیس کرد و همچنین در سال ۱۲۹۸ خورشیدی مجله ادبی ارمغان را در تهران تأسیس کرد که مدت بیست و دو سال (با فواصل) منتشر می‌شد. در همین دوران جلسات درس و بحث دایر کرد و کتاب‌های بسیاری تصحیح و تحشیه و چاپ کرد. وحید در اوایل ورود خود به تهران در حلقهٔ مریدان صفی علی شاه درآمد. وی مدتی در ادارهٔ «انطباعات وزارت معارف» مشغول کار شد. وحید دستگردی در شعر ابتدا «لمعه» تخلص می‌کرد، ولی بعدها تغییر تخلص داد. در ۸ دی ۱۳۲۱ در ۶۴ سالگی در تهران درگذشت و در امامزاده عبدالله شهرری دفن شد.
بخشی از قصیده معروف وحیدِ دستگردی که در وصف اصفهان سروده‌است:
ابوالحسن اقبال‌آذر
ابوالحسن قزوینی (۱۲ آبان ۱۲۴۲ الوند قزوین − ۳ اسفند ۱۳۴۹ تبریز) فرزند ملا موسی معروف به «اقبال‌السلطان» و «اقبال آذر» خواننده موسیقی اصیل ایرانی و صاحب یکی از قوی‌ترین صداها در آواز ایرانی بود. تندیس یادبود او در سال ۱۳۸۷، ابتدای جاده سلامت الوند قزوین نصب شد. هنرستان موسیقی تبریز به نام او نامگذاری شده است.
ابوالحسن اقبال آذر در بخش الوند در هفت کیلومتری جنوب قزوین متولد گردید. در خصوص تاریخ تولد درستِ اقبال آذر سند صحیح و متقنی در دست نیست (مثل تاریخ تولد قمری ایشان که بتوان معادل خورشیدی آن را حساب نمود) و شناسنامه و سجل‌های قدیم هم غالبا چندان محل اعتبار نمیباشد. آنچه از اخبار و گزارشات میتوان دریافت تاریخ تولد ایشان یکی از سال‌های ۱۲۴۲ ، ۱۲۴۵ ، ۱۲۵۰ و ۱۲۵۲ میباشد که بطور دقیق نمیتوان تعیین کرد چه ماه و چه روزی بوده اما مطابق برخی روایات افراد نزدیک به ایشان یکی از سال‌های ۱۲۴۵ یا ۱۲۵۲ سالِ درستِ تولد وی میباشد. به هر حال اقبال، آموزش ردیف‌های موسیقی را نزد استاد حاج ملا عبدالکریم جناب قزوینی آموخت. خوانندگی را در آیین تعزیه خوانی آغاز نمود. به همراه گروه تعزیه قزوین برای اجرا بارها در تکیه دولت تهران و نیز در تبریز تعزیه خوانی نمود. خوانندگی وی، نمونه‌ای از شیوه آوازی مکتب قزوین است. وی در سال ۱۲۷۷ هجری خورشیدی برای کار در شهرداری، از قزوین به تبریز رفت. وی در دستگاه محمدعلی میرزا ولیعهد مظفرالدین شاه و بعد نزد احمدشاه رفت‌وآمد داشت.
شهریار شاعر معاصر در وصف اقبال آذر غزلی با این مطلع سروده‌است:
در زمان سکونت در تهران و هنگامی که به عنوان مأمور در رادیو و بخش موسیقی مشغول به کار شد، به دلیل تنگ‌چشمی‌ها و حسادت دیگران، استقبال چندانی از وی و ضبط کارهایش نشد و پس از یک سال دوباره به تبریز برگشت.
اقبال آذر چهار بار ازدواج کرد و از همسر اول و دومش (صفیه و خورشید بانو) صاحب پنج فرزند به نام‌های غلامحسین، نواب، اکرم، عفت و نصرت شد.
شاگردان اصلی اقبال ۵ نفر بودند: رضاقلی میرزا ظلی، سرتیپ سیف، شیخ عبدالحسین ترک، ملوک ضرابی و میرزا ابراهیم بوذری و رامبد صدیف و کریم صالح‌عظیمی. کسان دیگری بوده‌اند همچون علی بخشایش خیابانی و… که از او دانش کسب کرده یا شیوه آوازی او را دنبال می‌کردند ولی در اسناد ثبت نشده‌است.
در روز دوشنبه سوم اسفند ۱۳۴۹ (در ۹۷ الی ۱۰۷ سالگی) به علت نارسایی کبد، در خانه خود در محله اهراب تبریز درگذشت. آرامگاه اقبال در گورستان وادی رحمت تبریز است.
اقبال آذر در سال ۱۲۹۳ خورشیدی به همراه درویش خان، حسین طاهرزاده و عبدالله دوامی برای پر کردن صفحه به تفلیس سفر کرد که مورد استقبال مردم قرار گرفت به‌طوری‌که در مصاحبه‌ای که در اطلاعات هفتگی (شماره ۱۲۴۹) مهر ماه ۱۳۴۴ از وی شد اشاره کرده‌است که ۹ بار او را به صحنه برگرداندند. تمامی پولی که از این کنسرت عاید وی شده بود صرف امور خیریه گردید. اقبال به دعوت کمپانی Monarch Record صفحاتی را ضبط کرد که هم‌اکنون تعدادی از آن‌ها موجود است و بسیاری از آن‌ها نیز به دلیل آشوب‌ها در جنگ جهانی اول از میان رفت. تعدادی از صفحات نیز که هم‌اکنون در آرشیو صدا و سیما موجود است به دلیل بی اعتنایی مسؤولان شکسته و در حال خاک خوردن و از بین رفتن است. اقبال بعدها کنسرت‌هایی در تهران و آذربایجان اجرا کرد. تمامی درآمد حاصله از کنسرتهایش صرف امور خیریه می‌شده‌است. وی در دوره تسلط فرقه دموکرات آذربایجان هم کنسرتی در باغ گلستان تبریز اجرا نموده که مورد استقبال چشمگیر مردم واقع شده است.
رادیو بی‌بی‌سی
رادیو بی‌بی‌سی، بخشی از بنگاه خبررسانی بریتانیا است و از طریق اینترنت نیز قابل دریافت است. فعالیت اصلی این رسانه شهیر جهانی تولید برنامه‌های خبری و سرویس‌های مربوط به این حوزه است. انواع موسیقی و برنامه‌های سرگرم‌کننده نیز از این رسانه پخش می‌شود.
برنامه‌های سرویس جهانی رادیو بی‌بی‌سی به ۳۳ زبان پخش می‌شود.
رادیوی فارسی بی‌بی‌سی، در تاریخ ۲۹ دسامبر ۱۹۴۰ میلادی (۸ دی ۱۳۱۹ خورشیدی) در اوایل جنگ جهانی دوم و برای رقابت با رادیو برلین راه اندازی شد و آماج برنامه‌های خود را به سود پادشاهی بریتانیا و ضد حکومت ناسیونال سوسیالیست آلمان گذارد. اولین گوینده رادیوی بی‌بی‌سی فارسی حسن موقر بالیوزی بود.
برنامه‌های فارسی رادیو بی‌بی‌سی:
برنامه‌ها به صورت زنده بر روی سایت فارسی قابل دریافت هستند.
دانشگاه باث
دانشگاه باث دانشگاهی واقع در شهر باث، در کشور انگلستان است. این دانشگاه از بهترین دانشگاه‌های انگلستان به شمار می‌رود و در فهرست کنونی گاردین و تایمز به عنوان «نهمین دانشگاه برتر پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی» شناخته می‌شود.Wikipedia contributors, "University of Bath," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=University_of_Bath&oldid=212949966
ساگوارو
ساگوارو (نام علمی: "Carnegiea gigantea") نوعی کاکتوس شبیه به درخت می‌باشد که می‌تواند تا ۲۵۰ سال عمر کند ساقه بشکه‌ای شکل آن دارای پره‌های موازی که روی آنها توسط تیغه‌هایی پوشانده شده‌است می‌باشد. در هنگام بارندگی بدنه این گیاه پر ازآب شده و بزرگ می‌شود و پره‌ها به طرفین گسترش پیدا می‌کنند در فصل بهار گیاه ساگوارو گلهای سفید مایل به کرم فنجانی شکل درمی‌آورد این گلها توسط حیوانات زیادی گرده افشانی می‌شوند که از جمله آن حیوانات می‌توان فاخته که در روز روی آن می‌نشیند و خفاش که در شب روی آن می‌نشیند را نام برد.
درخت ساگوارا بومی بیابان سونورا واقع در جنوب غربی ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک است. دنده‌های این کاکتوس توسط سرخ‌پوستان بومی برای ساختمان‌سازی استفاده می‌شده‌است.
گل این درخت گل ایالتی ایالت آریزونای آمریکاست. شایان گفتن است که طبق قوانین کیفری اریزونا کندن یا معدوم سازی کاکتوس ۲۵ سال حبس مجازات دارد.
بیابان سونورا
بیابان سونورا بیابانی است در آمریکای شمالی که در دو سوی مرز ایالات متحده آمریکا و مکزیک قرار گرفته‌است.
این بیابان بخش‌های بزرگی از ایالت‌های آریزونا و کالیفرنیا در آمریکا و ایالت سونورا در مکزیک را می‌پوشاند. سونورا با مساحت ۳۱۱٬۰۰۰ کیلومتر مربع یکی از بزرگ‌ترین و گرمترین بیابان‌های بخش شمالی قاره آمریکا است. این بیابان گونه‌های زیادی از گیاهان و جانوران کمیاب را در خود جا داده‌است از جمله کاکتوس ساگوارو.
قاصدک
گل قاصدک (سرده) یک جنس بزرگ از گیاهان گلدار در خانواده گیاهان دارای گل‌های سبدی (کلاپرک) (Asteraceae) است که از گونه‌هایی که معمولاً به عنوان قاصدک شناخته می‌شوند تشکیل شده است.این جنس بومی اوراسیا و آمریکای شمالی است، اما دو گونه رایج در سراسر جهان، "T. officinale" (قاصدک معمولی) و "T. erythrospermum" (قاصدک دانه قرمز)، از اروپا به آمریکای شمالی وارد شدند و اکنون به صورت گل وحشی تکثیر می کنند. هر دو گونه خوراکی هستند.
گل قاصدک به نامهای خبررسانک، خبربیار یا خبرچین هم شناخته میشود و در طب سنتی به طَرَخشَقون یا طَرَشقوق معروف است و به آن هندبای بری، خبربیار، کاسنی بری و دندانِ شیر نیز گفته میشود.
گل‌های قاصد معمولی «"Taraxacum" sect. Ruderalia» و «"Taraxacum officinale" Weber» دسته‌ای از قاصدک‌ها را تشکیل می‌دهند که همگی از خانواده گیاهان دارای گل‌های سبدی (Asteraceae) هستند.
گل قاصد گیاهی می‌باشد علفی و دائمی با برگهای کشیده دارای بریدگی و ریشه‌ای عمودی دارد به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد. برگ‌های گل قاصدک سبزرنگ بوده، بریدگی‌های مثلث‌شکل و نوک‌تیز دارند. برگها بطور دسته‌ای در پایین گیاه جمع هستند و ساقه گل دهنده‌ای از میان گیاه رشد می کند که ممکن است به ارتفاع ۴۰ سانتی‌متر برسد. ساقه و ریشهٔ این گیاه دارای شیرابهٔ سفیدرنگی می‌باشد.
این ساقه‌ها منتهی به نهنجی می‌شوند که بر رویش گل‌های زردرنگ زیبا و زبانه‌ای بروی گل‌آذین کلاپرک (به قطر ۳ تا ۵ سانتیمتر) قرار دارند. گلبرگ‌های زبانه‌ای شکلش دایره‌وار از داخل به خارج به‌تدریج باز می‌شوند. گل‌ها در عمرِ چندین روزهٔ خود شب‌ها و در هنگام باران و نیز در هنگام خشکی هوا بسته می‌شوند. میوه‌اش فندقه و دارای دسته تارهای ابریشمی در قسمت انتهایی است که به آن قاصدک می‌گویند زیرا به منظور بذرافشانی به پرواز درمی‌آید.
این گیاه دارای ریشه‌ای به رنگ قهوه‌ای است عمق ریشه معمولأ بین ۱۵ تا ۴۵ سانتیمتر است ولی عمیقتر هم حتا تا یک متر (و به ندرت تا دو متر) گزارش شده است.
گیاهی است علفی و دائمی که به‌طور خودرو در بیشتر مزرعه‌ها و دشت‌ها، در وسط چمن، حاشیه شوره‌زار، کنار جاده‌ها و اراضی بایر و به‌طورکلی در همه جا می‌روید. در چمن، مراتع و بسیاری مزارع به عنوان یک علف هرز مشکل محسوب میشود.
زنبور عسل این گیاه را بسیار دوست دارد و شهد زیادی از آن بدست می‌آورد. برگ‌های جوان گل قاصدک را معمولاً با سالاد می‌خورند و چون خیلی تلخ است باید آن را با ترشی یا آبلیمو مصرف کرد. از قسمت‌های گوناگون گیاه مانند ریشه، برگ و شیرآبه آن در درمان استفاده می‌شود. قاصدک به عدم ورم بدن و درد قاعدگی بسیاری از زنان در سندرم پیش از قاعدگی کمک می‌کند. برای جلوگیری از عفونت قارچی واژن در حد کهیر، چند مشت برگ خشک شده به آب حمام اضافه کنید.
ریشه این گیاه دارای ماده‌ای تلخ به نام تراگزاسین، کولین و تاراگزاسترول می‌باشد همچنین در ریشه آن مقدار کمی تانن وجود دارد و نوعی الکالوئید به نام تاکزین و تاراگزه رول در اعضای این گیاه یافت می‌شود. ضمناً این گیاه دارای ساپونین، قندهای مختلف و اسیدهای چرب است. این گیاه بالاترین حد ویتامین آ را در بین گیاهان داراست و همچنین دارای مقدار زیادی پتاسیم است. املاح کلسیم، پتاسیم، آهن، منیزیوم، سدیم، منگنز، فسفر، سیلیس و گوگرد در این گیاه ثابت شده‌است.
پراکندگی این گیاه در کره زمین طوری است که در غالب نواحی اروپای شمالی، غرب آسیا، شمال آفریقا و آمریکای شمالی می‌روید. تاکنون بالغ بر ده گونه از این نوع گیاه شناخته شده‌است.
مشا
مُشا یا مُشاء نام یکی از روستاهای شهرستان دماوند واقع در استان تهران است.
جمعیت این روستا براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۵۴۲ نفر بوده‌است. اهالی این روستا مازندرانی هستند به زبان طبری دماوندی که گویشی از زبان مازندرانی است صحبت می کنند. موقعیت جغرافیایی این روستا در ۶ کیلومتری شمال غربی شهر دماوند و در کنار جادهٔ هراز قرار دارد. این روستا در دره‌ای قرار دارد و کوه «میان‌رود» در شمال و غرب و «گردنهٔ امامزاده هاشم» در ۴ کیلومتری غرب این روستا است. بقعه امامزاده هاشم در ضلع شمال غربی جادهٔ هراز در بلندی ۲۷۲۰ متر از سطح دریا و مشرف به دشت مُشا است. دره «پشت بن» در ۳ کیلومتری شمال شرق این روستا می‌باشد.
کانون دیده‌بانان زمین
آرگوس صد چشم
آرگوس صد چشم ، در اسطوره‌های یونان، از قهرمانان یونانی بود که چشمان بسیاری در بدن داشت. او را "آرگوس مشاهده‌گر" می‌گفتند به دلیل آن‌که چشمان فراوانی داشت. در بسیاری از داستان‌ها و نقاشی‌ها ۱۰۰ چشم برای او ذکر کرده‌اند که در سراسر بدن او قرار داشتند. این خاصیت، آرگوس را به یک نگهبان آرمانی مبدل کرده بود و هرا، همسر زئوس، او را برای نگهبانی زئوس و معشوقه‌اش یو، گماشته بود. اما زئوس به هرمس، پیغامبر خدایان، دستور داد تا یو را برباید. هرمس خود را به شکل چوپانی درآورد و با حکایتهای طولانی و آوای نی خود، آرگوس را به خواب برد و یو را دزدید. در بعضی از داستان‌ها، آرگوس در آخر به دست هرمس کشته می‌شود.
اکیدنا
اکیدنا (به معنی گرزه‌مار) یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونان است. برطبق آپولودروس اکیدنا فرزند تارتاروس و گایا بود، اما هزیود او را فرزند ستو و فورسیس معرفی کرده‌است.
اکیدنا هیولای مؤنثی بود که نیمی پری و نیمی مار بود و در غاری زندگی می‌کرد. اکیدنا همسر زشت تایفون و دختر ستو بود. او تنها هنگام شکار غار را ترک می‌کرد و هر موجودی را که از آن حوالی می‌گذشت می‌خورد. او را مادر تمام هیولاها می‌دانستند، چراکه بسیاری از موجودات نام‌دار اساطیر یونان توسط او به وجود آمده‌اند. فرزندان اکیدنا عبارتند از شیر نیمیان، سربروس، ارثروس، لادون، کایمرا، اسفینکس و هایدرا. این موجود فانی اما دارای عمری طولانی بود و توسط آرگوس کشته شد.
هکاتونکایر
هکاتونکایر یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونان است.
هکاتونکایر به معنی «صددست» است. این موجودات با ۵۰ سر و ۱۰۰ دست قدرتمند، فرزندان گایا و اورانوس بودند. این سه موجود صد دست، از پدر خود متنفر بودند و اورانوس آن‌ها را به رحم مادرشان باز گرداند. آن‌ها بعدها در شورشی علیه اورانوس شرکت کردند، اما کرونوس (برادرشان) باز هم آن‌ها را به زندان انداخت و بعد توسط زئوس آزاد شدند و به نبرد با تایتان‌ها پرداختند. آن‌ها می‌توانستند در آن واحد چندین تخته‌سنگ عظیم را به سمت دشمنان خود پرتاب کنند.
وب‌گاه سیمرغ (برداشت آزاد)
گورگون
‌ گورگون‌ها یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونان باستان بوده‌اند.
در اساطیر یونان، گورگون‌ها هیولاهایی مؤنث، با بدنی پوشیده از فلس‌هایی نفوذ ناپذیر، موهایی از مارهای زنده، دندان‌هایی تیز و چهره‌ای چنان زشت بوده‌اند که هر کس به آن‌ها نگاه می‌کرد به سنگ تبدیل می‌شد. آن‌ها سه تن بودند: ائورائله و Sthenno که جاودان بودند و سومی که مدوسا نام داشت فانی بود. آن‌ها دختران فورسیس و ستو هستند. یونانیان از تصویر سر این هیولا برای آراستن سپرهای خود استفاده می‌کردند تا دشمنان خود را وحشت زده کرده و خود را از قدرتهای شیطانی محافظت کنند.
سربروس
سِربِروس یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونان باستان و یکی دیگر از فرزندان تایفون و اکیدنا است. سِربِروس سگی بود با سه سر (در برخی تفاسیر پنجاه تا صد سر)، پنجه‌هایی چون شیر و ماری به‌جای دُم که نگهبان دروازهٔ جهان زیرین (جهان مردگان) بود و به ارواح اجازهٔ ورود می‌داد و مانع خروجشان از جهان زیرین می‌شد. تنها چند تن از زندگان توانستند به طریقی از این سد بگذرند و به جهان مردگان بروند و بازگردند. یکی از این افراد اورفئوس بود که توانست سِربِروس را با آوازخوانی خواب کند و به نجات همسرش ائورودیکه برود. هرکول نیز در آخرین (دوازدهمین) مأموریت خود موفق شد سِربِروس را از جایگاه خود خارج سازد و به شاه ائوروستئوس پیشکش کند.وبگاه سیمرغ (برداشت آزاد)
سیرن
سیرن یا سایرن ، یا نیمف دریایی اساطیر یونان، گاهی به صورت موجودی با بدن یک پرنده و سر یک زن، و در سایر موارد به شکل تنها یک زن تصویر شده‌است. آن‌ها سه نیمف دریایی بودند که ملوانان را با آوازهای احساس‌برانگیز خود طلسم کرده و به کام مرگ می‌کشاندند. آن‌ها در ابتدا به عنوان کنیزان ملکهٔ جهان زیرزمینی پرسفونه به‌شمار می‌رفتند.
سیرن‌ها دختران ایزد دریا فورسیس بوده‌اند، هرچند در نسخهٔ دیگری از اساطیر، پدرشان خدای نهر، آکلوس دانسته شده‌است. آن‌ها آوازی بسیار زیبا و فریبنده داشتند و دریانوردان را با آوای خود گمراه کرده و به کام صخره‌های مرگ‌آوری که بر روی آن آواز میخواندند، میکشیدند. اودیسیوس، قهرمان افسانه‌ای یونان، توانست بدون هیچ خطری از جزیره آنان بگذرد، از آنرو که طبق نصیحت کیرکه ساحره، او از همراهانش خواست تا گوشهایشان را با موم پرکرده و او را محکم به دکل کشتی ببندند تا با اغوای آنان کشتی را به بیراهه نکشاند و بی هیچ خطری بتواند آواز آنان را بشنود. طبق افسانه‌ای دیگر، دسته‌ای از پهلوانان موسوم به آرگونوت‌ها نیز موفق به عبور از گذرگاه سیرن‌ها شدند، چرا که آوازه‌خوانی به نام اورفئوس که در سفر با کشتی آنان آرگو، همراهیشان می‌کرد به‌قدری آوازهای دلنشین و آسمانی خواند که کسی به حوریان گوش نسپرد. بنا به برخی افسانه‌های بعدی، سیرن‌ها ناکام از گریختن اودیسیوس یا پیروزی اورفئوس، خود را به دریا افکنده و نابود شدند.
بر طبق گفته‌های اوید (شاعر رومی)، آنان زنان بسیار زیبا و هم باز پرسفون و هنگام ربوده شدن پیش او بودند و به علت اینکه آن‌ها در ربوده شدن او هیچ دخالتی نکردند، دمتر آن‌ها را به پرنده‌هایی با سری شبیه به سر زنان تبدیل کرد.
پگاسوس
پگاسوس (به پارسی میانه: پگاز) در اسطوره‌های یونان، اسب بالدار جاودانی؛ یار باوفای بلروفون است.
وقتی پرسئوس سر مدوسا را برید، مدوسا از پوزئیدون حامله بود، از گردن بریدهٔ او پگاسوس به دنیا آمد.
پگاسوس توسط بلروفون اهلی شد. پگاسوس در طی ماجراهای این قهرمان، مرکب او بود و به او در از بین بردن کایمرا کمک کرد. اما زمانی که بلروفون می‌خواست به کمک او به المپ برسد، توسط زئوس از اسب سرنگون شد و پگاسوس به تنهایی به المپ رسید و در آنجا ماندگار شد.
کریسائور
کریسائور (به یونانی: Χρυσάωρ، به انگلیسی: Chrysaor) یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونان باستان بوده‌است.
کریسائور، دومین فرزند مدوزا و پوزئیدون است. دربارهٔ این موجود اطلاع زیادی در دست نیست، تنها می‌دانیم که او به احتمال زیاد یک غول بوده و جنگجویی قدرتمند به شمار می‌آمده است و نام وی کمان طلایی معنا می‌دهد.
بانوگشسب
بانو گُشَسْب یا بانو گشسپ از شخصیتهای حماسی ایرانیان است که در بانوگشسب‌نامه حضور دارد. او دختر رستم و همسر گیو و مادر بیژن است. وی از زنان جنگاور و پهلوان است. مادر بانوگشسپ خالهٔ کی‌قباد است و به روایتی گلندام نام دارد. وی یکی از بانوان پهلوان ایران زمین است که منظومه‌ای به همین نام یعنی منظومهٔ بانوگُشَسب‌نامه یا بانوگشسپ‌نامه برای ایشان سروده شده و یکی از حماسه‌های ملی ایران محسوب می‌شود. بانو گشسب خواستگاران فراوانی داشت که هر کدام از این خواستگاران پهلوان بوده‌اند و هر کدام ماجرایی داشته‌اند. نامهای این پهلوانان در زیر آمده‌است. سرانجام برادر رهام یعنی گیو موفق می‌شود با بانو گشسب ازدواج کند.
رستم دختری دیگری نیز (از خالهٔ کی‌قباد) به نام زربانو دارد.
نام بانو گشسب در شاهنامه فردوسی نیامده‌است ولی در طومار شاهنامه به گشسب بانو و کارهای او اشاره زیادی رفته‌است. بانو گشسپ طبق طومارها بعد از فرامرز به دنیا آمد ولی از سهراب بزرگتر بود. اشاره شده‌است که او در لشکر کشی سهراب به ایران با سهراب جنگید و دست او را شکست ولی پیران ویسه وزیر افراسیاب نامه‌ای از رستم جعل کرد و برای بانو گشسپ فرستاد که ای دختر چگونه جرئت کرده‌ای در کاری که به به مردان مربوط است دخالت کنی اگر باز نگردی تو را نخواهم بخشید و چنین بود که بانو گشسپ بازگشت. نیز گفته شده‌است که بانو گشسپ خواستگاران بسیار داشت و کی کاووس پادشاه ایران و طوس و گیو از جمله خواستگاران او بودند ولی بانو گشسپ شرط کرده بود که فقط با کسی ازدواج خواهد کرد که بتواند در کشتی گرفتن او را شکست دهد اما از آن جا که هیچ‌کس نتوانست این شرط را به جا بیاورد بانو گشسپ سرانجام با خواست پدرش با گیو ازدواج کرد گرچه می‌گویند که او در شب اول ازدواجش دست و پای گیو را بسته و او را در گوشه‌ای از خانه انداخته بود. بانو گشسپ به همراه خواهرش زرسپ بانو در جنگ هفت لشکر شرکت داشت. پس از این که بهمن، فرامرز را کشت و زال به کوه نزد سیمرغ رفت؛ گشسپ بانو به دنبال زال به کوه رفت.
گرشاسپ (پهلوان)
گرشاسپ پهلوان بزرگِ ایرانی و نیای بزرگ رستم و نامور به «اژدهاکُش» است. منظومهٔ گرشاسپ‌نامه از اسدی طوسی در شرح دلاوری‌های اوست. این پهلوان از چهره‌های نامدار اساطیر ایران است. او را نباید با گرشاسپ پادشاه پیشدادی اشتباه گرفت. گرشاسب یکی از مشهورترین پهلوانان ایرانی است که بخش‌های مهمی از ادبیات اسطوره‌ایی و حماسی ایران به توصیف اعمال او و فرزندانش است. در اوستا نام او گرشاسب و لقب وی نریمان و از قبیله سام است.
نام گرشاسپ از اوستایی کِرِساسپَ گرفته شده و به معنی «دارندهٔ اسب لاغر» است. اَثرط (ثریته) پدر گرشاسپ از خاندان سام سومین کسی از مردمان بود که نوشابه آیینی هوم را آماده کرد و به پاداش این کار مقدس دو پسر به نام‌های گرشاسپ و اورواخشیه به او عطا شد.
در اوستا، از گرشاسپ با صفت‌های "زبردست"، "گیس‌وَر (موبلند)" و "گُرزبُردار (حامل گرز)" یاد می‌شود.
"گرشاسپ" از جاودانگان و در شمار یاوران سوشیانت (موجود موعود آخرالزمان) است. او نمرده‌است و تا روزگار سوشیانت در خواب خواهد بود. در این هنگام ضحاک از بند فریدون می‌گریزد و گرشاسپ او را برای همیشه نابود خواهد کرد.
گرشاسپ از پهلوانان مقدم شاهنامه بوده و در زمان فریدون از او در کنار معدود پهلوانانی چون شاپور، سام‌نریمان و قارن‌رزم‌زن یاد می‌گردد. چون منوچهر جانشین سلطنت ایران در آیندهٔ نزدیک گشت، این موضوع برای سلم و تور پسران فریدون گران آمد و در صدد برآمدند منوچهر را نیز مانند ایرج دعوت نموده تا به حیات او خاتمه دهند تا وارث قانونی تخت فریدون شوند. توسط قاصدی از پدر در خواست نمودند تا منوچهر را نزد ایشان گسیل نماید تا از کردار زشت گذشته از بابت قتل ایرج پوزش آورند و جبران نمایند. اما فریدون به قاصد گفت جز شمشیر در میان نخواهد بود و قاصد برگشت اینگونه از فریدون و ایرانیان نزد تور و سلم خبر آورد:
گرشاسپ نامه اسدی گرشاسپ فرزند اثرط و اثرط فرزند شم است  ز شم زآن سپس اثرط آمد پدید
و زین هر دو شاهی به اثرط رسید.
زخمه
زَخمه یا مِضراب، ابزاری است که برای تولید صدا از سازهای زهی استفاده می‌شود. جنس زخمه و مضراب در سازها متفاوت است: فلز، شاخ حیوانات، چوب، پلاستیک و گاهی از پر مرغ است.
زخمه‌ای که برای نواختن ساز تار استفاده می‌شود، وسیله‌ای از جنس برنج (آلیاژ) به طول تقریبی ۳ سانتی‌متر است. بخشی از نیمه طول این مضراب، برای آنکه راحت‌تر در دست‌های نوازنده قرار گیرد با موم پوشیده شده‌است.
از زخمه یا مضراب برای به نواختن ساز قانون بکار می‌رود. مضراب ساز قانون به وسیله یک حلقه نگهدارنده از جنس برنج به دست، وصل می‌شود.
محمدتقی صدر
محمدتقی صدر در سال ۱۳۱۲ در سبزوار به دنیا آمد. پس از تحصیلات دبیرستانی در دارالفنون تهران وارد دانشگاه تهران شد و از دانشکده علوم در رشته ریاضی فارغ التحصیل شد. سپس به دانشگاه پاریس رفت و در آنجا در سال ۱۹۶۷ موفق به دریافت دکترای ریاضیات با عنوان Structures topogènes dans une catégorïe زیر نظر پروفسور شارل ارسمان گردید.
از آن پس صدر علاوه بر عضویت در هیئت علمی دانشکده علوم دانشگاه تهران و عضویت در شورای برنامه‌ریزی و تألیف کتب ریاضیات آموزش و پرورش رسمی ایران در مقاطع مختلف، سابقه تدریس در دانشگاه‌های متعددی از جمله دانشگاه داکوتای شمالی در آمریکا
و دانشگاه ساوتهمپتون انگلستان دارد. وی پس از بیش از ۴۰ سال خدمت در دانشگاه تهران رسما بازنشسته شده و در سال ۲۰۰۵ میلادی به تألیف مقالاتی راجع به خواجه نصیرالدین طوسی مشغول بوده‌است.
صدر پس از چند سال مبارزه با بیماری پارکینسون، در فروردین ۱۳۹۷ در تهران درگذشت.
دانشگاه ساوت‌همپتون
دانشگاه ساوت‌همپتون یکی از دانشگاه‌های کشور انگلستان است که در شهر ساوت‌همپتون قرار دارد.
وب‌گاه دانشگاه ساوت‌همپتون
دانشگاه ایالتی
در کشورهای فدرالی که به صورت ایالتی اداره می‌شوند مانند آمریکا، آلمان و هند دانشگاه‌های زیادی وجود دارند که با نام دانشگاه ایالتی معروفند. بنابراین «دانشگاه ایالتی» ممکن است به دانشگاه‌های زیر اشاره کند:
دانشگاه داکوتای شمالی
دانشگاه داکوتای شمالی یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا و واقع در ایالات داکوتای شمالی است.
سلم (شاهنامه)
سلم یا سرم که از واژه اوستایی sairama گرفته شده است نام یکی از سه فرزند فریدون بود که پادشاهی روم بدو رسید و رومیان گویا از تبار اویند. سرم را گاهی به سرمتی ها نسبت می دهند گویند مردمان اوستیا بازمانده سرمتی ها از تبار او هستند. سلمی‌ها یک تیرهٔ آریایی هستند که نام درستشان همان سرم‌ها (سرمتی) که در شمال قفقاز تا دریای سیاه زندگی می‌کرده‌اند.
فریدون پس از پیروزی بر ضحاک با ارنواز و شهرناز ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد به ترتیب سن: سلم، تور و ایرج. سلم و تور از یک مادر (شهرناز) بودند و ایرج از مادر دیگر(ارنواز) بود. فریدون فرمانروایی جهان را میان سه فرزند خود تقسیم کرد. روم را به سلم سپرد. پس از مدتی سلم و تور به ایرج رشک بردند و ایرج را کشتند. سال‌ها بعد نوهٔ ایرج یعنی منوچهر به جنگ سلم و تور رفت و هر دو را کشت.
بنا بر قول مورخین سر سلم به همراه برادرانش تور و ایرج در ساری و محلی به نام سه گنبدان دفن شده‌است.
نخل
نخل یا مُغ عنوانی است که به گیاهانی از خانواده‌ نخلیان اطلاق می‌شود. بیش از همه گیاه خرما به نام نخل معروف است.
گونه نخل خرما در سال ۱۷۵۳ توسط آقای لینه () نام‌گذاری علمی و معرفی شد. موطن اصلی نخل، نواحی شبه‌استوایی با میزان بارندگی کم است که میزان آب جهت آبیاری این گیاه کافی باشد.
گستردگی گونه خرما عمدتاً در نیمکرهٔ شمالی و در کشورهای ایران، پاکستان، عراق، عربستان و سایر کشورهای عربی حاشیهٔ خلیج فارس، همچنین بیشتر کشورهای شمال آفریقا و ایالات متحدهٔ آمریکا است و در نیمکرهٔ جنوبی نیز به‌طور پراکنده دیده می‌شود.
نخلستان‌های ایران در استان‌های فارس، خوزستان، بوشهر، هرمزگان، کرمان، یزد، کرمانشاه، ایلام و سیستان و بلوچستان پراکنده شده‌اند. در استان سیستان و بلوچستان خرمای مضافتی و ربی ، در استان خوزستان خرمای برحی و گنطار، در استان بوشهر خرمای کبکاب، در استان کرمان خرمای مضافتی و در استان هرمزگان خرمای مرداسنگ میناب و خرمای پیارم حاجی آباد معروفیت بیشتری دارند.
تیره نخلیان (Arecaceae) گیاهانی هستند درختی، درختچه‌ای یا بالارونده، خاردار، با برگ‌های بزرگ و چین‌خورده، دارای تقسیمات پَری یا پنجه‌ای؛ گل‌آذین گوشتدار، پانیکول یا سُنبله، اغلب دارای براکته‌های اسپات‌مانند، گل‌های یک یا دو-جنسی، منظم، ۶ گلپوش آزاد یا پیوستهٔ گوشتدار، ۶ پرچم یا بیشتر، معمولاً ۳ برچهٔ پیوسته و ندرتاً آزاد، یک تخمک، تخمدان فوقانی ۱ تا ۳خانه‌ای، ۳ تخمک و میوهٔ سته، و گاهی بسیار بزرگ. این گیاهان بومی نواحی گرمسیری هستند. در گویش بندری که در بخش اعظمی از هرمزگان رایج است به این درخت مُغ گفته می‌شود که کلمه‌ای باستانی است.
در ایران کشت نخل، همزمان با تشکیل حکومت هخامنشیان رونق گرفت. ارقام خرمای ایران بیش از ۴۰۰ رقم است و نقاط کشت خرما عبارتند از: خوزستان، بوشهر، فارس، سیستان و بلوچستان، کرمان، هرمزگان و چندی نواحی دیگر. شمالی‌ترین نقاط کشت این درخت در ایران، قصر شیرین و درهٔ فرخی در حدود ۱۵کیلومتری شمال غربی خور است. خرماسانان (Arecales) راسته‌ای نخل‌مانند با فقط یک تیره و ۱۸۹ سرده و حدود ۲۴۰۰ گونه که برخی از آنها اهمیت اقتصادی دارند؛ با اینکه همه گونه‌های خرماسانان به‌جز تعداد کمی، محدود به مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری می‌شوند، از لحاظ جغرافیایی و شکل ظاهری با یکدیگر فرق دارند.نخل از درختان گلدار تک لپه‌ای است. انواع نخل به‌طور عمده درختان نواحی گرمسیری هستند. معمولاً نخل‌ها تنه‌های بلند و بدون شاخه‌ای دارند که مجموعه‌ای از برگهایی بزرگ، مرکب و همیشه سبز در بالای آن قرار دارد.
نخل همیشه یادآور ساحل دریا و خاطرات یک سفر ساحلی هست. شاید از دلایل آن وجود نخل در اکثر ساحل‌های توریستی (چه در کناره دریای خزر و چه خلیج فارس) باشد. به همین دلیل نخل جزو عناصر اصلی یک تعطیلات شاد ساحلی همراه با خورشید، دریا و ماسه در ذهن گردشگران حک شده‌است.
در ادبیات فارسی درخت نخل نشان از بخشندگی است، در شعر سعدی آمده‌است:
در اروپای قبل از مسیح شاخه نخل نشان پیروزی بوده‌است.
ابراهیم تاتلیسس
ابراهیم تاتلیسَس خواننده ترکیه‌ای است. پدر او از عرب‌های ترکیه و مادرش از کردهای ترکیه بوده‌است. تاتلیسس افزون‌بر زبان ترکی، به زبان‌های عربی و کردی نیز تسلط کامل دارد. مردم در ترکیه نام ایبو را هم برای او استفاده می‌کنند. امپراتور لقب متداولی برای اوست. وی در جنوب ترکیه و در شهر شانلی‌اورفه که شهری با جمعیتی متشکل از عرب‌ها، کُردها و ترکمن‌ها می‌باشد، زاده شد.
وی با ترانه‌های ترکی‌اش مشهور در ترکیه، آسیای میانه و کشورهای خاورمیانه مثل جمهوری آذربایجان، ایران، افغانستان، عراق و سوریه است، تاتلیسس با ترانه‌های ترکی‌اش مشهور شده ولی گهگاه به عربی و کردی نیز ترانه‌ای خوانده‌است. وی افزون بر این، یک تاجر، رستوران‌دار، سازندهٔ شوهای موسیقی تلویزیونی و فعال در زمینهٔ گردشگری است و یک فرستندهٔ رادیویی خصوصی به نام «تاتلیسس» دارد. وی در پروژه‌های ساخت‌وساز در کردستان عراق نیز درگیر بوده‌است. وی اکنون در شهر ازمیر زندگی می‌کند و رستوران تاتلیسس را در این شهر تأسیس کرده‌است.
او برای نخستین بار با عدالت دوراک ازدواج کرد که حاصل آن یک پسر به نام احمد تاتلی و دو دختر به نام‌های گولشن و گولدن هستند. ابراهیم در سال ۱۹۷۹ با پریحان ساواش ازدواج کرد، حاصل این زندگی ۴ ساله، دختری به نام ملک زبیده است. تاتلیسس در سال ۱۹۸۳ با دریا تونا ازدواج کرد که حاصل آن یک پسر به نام ابراهیم یا ایدو می‌باشد. ابراهیم در سال ۲۰۱۱ با عایشه‌گل ییلدیز ازدواج کرد که حاصل آن الیف آدا است. این دو در سال ۲۰۱۳ از هم جدا شدند. او در سال ۲۰۲۱ در برنامه ایبو شو از ازدواج خود با گلچین کاراکایا خبرداد.
او در ایران با نام ابراهیم تاتلیس هم شناخته می‌شود.
ابراهیم تاتلیسس در خانواده‌ای پرجمعیت به دنیا آمد و از کودکی کار می‌کرد. وی در اوایل جوانی برای کار به استانبول آمد و مدتی به دست‌فروشی و فروش نخودچی پرداخت. بعدها به فعالیت در امور آهن‌آلات ساختمانی مشغول شد. مهم‌ترین اتفاق زندگی وی آشنا شدنش با دوستی بود که در آدانا به فعالیت سینمایی مشغول بود. او صدای ابراهیم را کشف کرد و در واقع درهای شهرت را به رویش باز کرد. از آن پس ابراهیم در کازینوهای آدانا و آنکارا به روی صحنه می‌رفت. در اواسط سال ۱۹۷۰ ابراهیم به استانبول آمد و کار خود را در آنجا ادامه داد و با کمک خانواده‌اش نخستین آلبوم خود را به نام «کفش پاهایش» به صورت صفحهٔ گرامافون به بازار داد.
در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۱۱ میلادی در محلهٔ شیشلی استانبول مورد حمله قرار گرفت که به جمجمهٔ او تیراندازی شد، ولی با جراحی زنده ماند. برخلاف شایعات زیادی که دربارهٔ جراح ابراهیم تاتلیسس موجود است، جراح و نجات‌دهنده او، دکتر ایلهان ایلماجی بود.Allah allah
قلعه توصیله
قلعهٔ توصیله یکی از قلعه‌های سه‌گانه و تاریخی کوخرد واقع در بخش کوخرد و درغرب استان هرمزگان ایران است.
پیشینیان کوخرد یعنی منطقهٔ تاریخی سیبه در نگهداری و نگهبانی از جان و مال و چاه‌ها و نخلستان‌ها و کشتزارهای خود که محدوده زمین‌ها از سمت مغرب: از لُرکش شروع می‌شود تا دشت‌های پاراو و تنب بردومه، و از پشت رودخانه، از کاد ممدی تا بشکرو بوده، در دو رشته‌کوه‌های شمالی و جنوبی کوخرد قلعه‌هایی و استحکاماتی داشته‌اند که هنوز آثار آنها باقی مانده‌است. دژی به نام قلعهٔ توصیله در قلهٔ کوه پَرِ توصیله در گری زامردان در کوه ناخ شمال کوخرد ساخته بودند.
این قلعه نقش مهمی با قلعه سیبه (مقر حاکم وقت کوخرد قدیم) داشته‌است از نظر حفاظت و نظارت از منطقه. چون در روزگار حکمران مملکت سیبه بر منطقه نگهبانانی در این قلعه نظارت ورود و خروج وراهای قلعه سیبه و منطقه را به عهده داشته بودند، و به حکم موقعیت قلعه که بر فراز قله کوهی بلند قرار داشته بود تمام منطقه سیبه و راه‌های پیرامون آن به‌وسیله دیده‌بان‌ها نظارت می‌شد، و منطقه سیبه کاملاً جلو چشم دیده‌بان‌ها قابل رؤیت بود، و هر حرکتی غیرطبیعی ملاحظه می‌کردند به حاکم ابلاغ می‌کردند. این دژ در قله کوه توصیله قرار دارد، و با ورود به پشت پَرِ دُراخی در کوه شمال و رسیدن به گری چپان بقایا قلعه از دور نمایان می‌گردد، وآثارش هنوز برجای مانده‌است.
قلعه آماج
قلعه آماج یکی از دژهای تاریخی منطقه کوخرد در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این قلعه در زمان حکومتی سیبه (کوخرد) بر منطقه وجود داشته‌است و قرارگاه لشکر حاکم سیبه بوده‌است.
قلعه آماج پایگاه سربازان حکومت سیبه بوده که از قلعه سیبه حمایت می‌کردند. اما جایگاه و شکل قلعه همان‌طور که پیشینیان کوخرد بازگو کرده‌اند و در زبان عامیان وجود دارد از این قرار است که: قلعه به شکل مستطیل بوده از طرف شمال رو به جنوب، اما موقع قلعه از جایی که حالا زمین فوتبال است (جاخَرمَن قدیمی) تا اینکه رسیده به بند نخلستان حاجی غلوم و بند نخلستان علی قصاب بوده، که البته در اثر سیل درواه شمو و مرور زمان آثار این قلعه بزرگ به کلی نابوده شده و از بین رفته‌است. البته با از گذشت سده‌ها و پس از خرابی دژ مردم در جای قلعه نخل کاشته‌اند و قسمتی نیز از زمین جای قلعه جوکار می‌کنند و در آن جو و گندم می‌کارند، و قسمت دیگر جاخَرمَن می‌سازند که حالا به زمین فوتبال تبدیل شده‌است. این منطقه در جنوب دهستان کوخرد فعلی قرار دارد.
فهرست شهرهای استان سیستان و بلوچستان
استان پهناور سیستان و بلوچستان از ۲۶ شهرستان(فهرست شهرستان ها) ۶۵ بخش(فهرست بخش ها) و ۵۷ شهر تشکیل گردیده‌است.  بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهر استان زاهدان با ۵۸۷٬۷۳۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد و کم جمعیت‌ترین شهر این استان شهرلادیز شهرستان میرجاوه است که فقط ۱۵۴ نفر جمعیت دارد و در واقع یک روستا شهر است.
فهرست شهرهای استان سیستان و بلوچستان به ترتیب جمعیت:شرکت مخابرات ایران مرجع شهر های ایران
آبگیر
آبگیر یا بِرکه به جایی گفته می‌شود که مقداری آب در آن جمع شده باشد.
در جنوب و مرکز ایران به‌ویژه در استان هرمزگان و جنوب استان فارس به آب‌انبارهای زیرزمینی نیز برکه گفته می‌شود.
تیهو
تیهو نوعی کبک از راستهٔ ماکیان‌سانان و تیرهٔ قرقاولان است. زیستگاه این پرنده از جنوب شرقی ترکیه، سوریه و عراق در غرب تا پاکستان و ایران در شرق امتداد می‌یابد.
زیستگاهش در دامنه کوه‌ها و تپه‌های پر شیب و فراز کوهستانی باز و سنگلاخ و اطراف چشمه‌ها و در پشتخه‌های کوه زیر و دره‌ها و شیب و فراز کوه‌ها دیده می‌شود، و در میان بوته‌ها و صخره لانه می‌سازد.
مشخصات ۳۵ سانتیمتر پرنده‌ای با سطح پشتی خاکستری، گلویی نخودی‌رنگ، با نوار حاشیه‌ای پهن و سیاه با راه‌راه عرضی و خیلی واضح پهلوها مشخص می‌شوند. منقار و پاهایش سرخ رنگ است. رنگ خرمائی شاه پرهای کناری دُمَش در پرواز نمایان می‌گردد. معمولاً جفت جفت یا به صورت دسته‌های کوچک دیده می‌شوند. اما در زمستان به صورت گله‌های بزرگ هستند هنگام خطر کمتر پرواز می‌کند و بیشتر به سوی سربالایی کوهستان می‌رود تا خود را از خطر دور سازد. در بهار و تابستان پرنده‌ای پر صدا است. و همچنین از اول پاییز بمانند کبک دسته‌های بزرگتری از انان را می‌توان در طبیعت مشاهده نمود.
این پرنده در فصل جفت‌گیری و تخم‌گذاری همیشه کنار تخم خود باقی مانده و از آن‌ها مراقبت کرده این پرنده حدود ۱۰ الی ۱۲ عدد تخم می‌گذارد. از نکات قابل توجه برای این پرنده که او را از سایر پرنده‌ها مشخص‌تر جلوه می‌دهد، قهر کردن این پرنده است که اگر شخصی به تخم‌های این پرنده دست زند، او از تخم‌ها سر باز می‌زند. وقتی بچه‌های تیهو سر از تخم در می‌آورند سریعاً لانه را ترک می‌کنند.
کتاب: محمدیان، کوخری، محمد، “ «به یاد کوخرد» “، ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
قلعه قلات (بستک)
قلعه قلات قلعه‌ای تاریخی واقع در شهر بستک در بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان، یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
«قلعه قلات» در سمت کوه گچ و در ارتفاع ۷۰۰ متری از سطح دریا و در سر تپهٔ بلندی واقع شده‌است. این قلعه بنام قلعه خان بستک نیز مشهور است. همچنین قلعهٔ قلات نیز نامیده می‌شود.
به گویش محلی به «تپهٔ بلند» (قَلات) گفته می‌شود. روایت است که حدود ۲۸۰ سال پیش بنا شده‌است. ومقر حاکم (خان بستک) بوده‌است. قلعه دارای سه برج در سه ضلع محوطه‌است که هنوز پا برجاه است. آثار دیوار سراسری هم وجود دارد، ساختمان خانه‌های مسکونی خراب شده اما آثار ودیوارهایش باقی است که با گچ و سنگ ساخته شده‌است. دارای سه باب آب‌انبار (برکه) وحدود ۲ هکتار وسعت محوطه آن است. روایت است که شیخ محمد بستکی معروف به «شیخ محمد خان دیده بان» این قلعه را بنا نهاده‌است ومقر حکم خود ساخته‌است بعد از اینکه از قلعه دیده بان به بستک مراجعت نموده‌است.
کوه گچ
در این کوه درختان و حیوانات مختلفی وجود دارد. من جمله: کُور، کُنار، کِرت، سمر، کُوهِنگ، سَلَم، در پیرامون کوه جانوران و پرندگان مختلفی زندگی می‌کرده‌اند که شامل روباه، خوک، کفتار، شغال، جوجه‌تیغی و خرگوش بوده‌است. همچنین پرندگان مانند: کبک، بادخور، قُمری، تیهو، فاخته و بلبل و صدها پرنده مختلف دیگر زندگی می کرده‌اند که متأسفانه امروزه به دلیل نبود نظارت کافی و شکار بی‌رویه و غیر مجاز، نسل اکثر این حیوانات در حال انقراض می‌باشد.