hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
کاپری
جزیره کاپری در جنوب ایتالیا در ورودی خلیج ناپل و نزدیک شهر ناپل واقع شده‌است.
این جزیره دارای شش کیلومتر طول و حداکثر دو ونیم کیلومتر عرض است. ارتفاع صخره‌های آهکی آن به ۲۷۵ متر می‌رسد و مرتفع‌ترین نقطه جزیره از سطح دریا ۵۸۶ متر است.
شهر کاپری با ارتفاع ۱۳۶ متر مقر اسقف است، که رفت و آمد به این شهر توسط قایق یا کشتی‌های بخار از شهر ناپل انجام می‌گیرد. ۷۸۴ پله از شهر تا آناکاپری (Anacapri) در دل صخره‌ها کنده شده‌است.
در غرب شهر غار آبی (Grotta Azzurra) واقع شده که غار بزرگی است که ورودی آن از دریا بیش از یک متر ارتفاع ندارد، اما داخل آن بسیار باشکوه است. تنها هنگام آرام بودن دریا ورود به این غار با قایقهای کوچک عملی است. این غار بیضی شکل ارتفاعی معادل ۱۲ متر دارد. طول آن ۵۰ متر و بزرگ‌ترین عرض آن نیز ۳۰ متر است. عمق آب در داخل غار ۱۵ متر می‌باشد.
کاپری دارای آثار باستانی زیادی متعلق به ماقبل تاریخ و امپراتوری رم است، از جمله خرابه‌های ۱۲ ویلای ساخته شده توسط امپراتور تیبریوس که ده سال در کاپری حکومت کرده بود.
با اینکه چشمه و رودخانه‌ای در کاپری وجود ندارد اما بارندگی زیاد باعث حاصلخیزی آن شده‌است و آن به مرکز تولید روغن زیتون، شراب و میوه تبدیل کرده‌است.
گردشگری اصلی‌ترین منبع درآمد جزیره‌نشینان است.
طبق آمار سال ۱۹۹۰ در این جزیره ۱۰ کیلومتر مربعی ۷۴۰۰ نفر ساکن هستند.
ایتالیا و زبان ایتالیایی
یاسنت لویی رابینو
یاسنت لویی رابینو در اوایل قرن بیستم سرکنسول دولت بریتانیای کبیر در شهر رشت بوده‌است.
رابینو مدت شش سال در شمال ایران زندگی کرد و به بررسی و تحقیق در فرهنگ گیلان و مازندران پرداخت. او کتاب‌های "ولایت دارالمرز ایران، گیلان"، "مازندران و استراباد" و مقالاتی در مورد گیلان و مازندران نوشته و جزوه‌ای نیز در مورد نشریات فارسی‌زبان بنام "صورت جراید ایران" به فارسی منتشر کرده‌است. البته می دانیم حداقل از ۱۸۹۸ رئیس بانک شاهنشاهی شعبه مرکز بود (میرزایی، تاریخچه بریگاد و دیویزیون قزاق: ۴۱۸).
ادوارد براون ایرانشناس معروف انگلیسی دربارهٔ وی می‌نویسد:
«"رابینو ظاهراً در سال ۱۹۱۲ میلادی از رشت به مراکش انتقال داده شد و نماینده کنسولی انگلیس در آن کشور شد. سال‌ها (شاید تا سال ۱۹۲۲) در آن کشور ماند و بعدها در کنسولگری انگلیس در ازمیر مشغول خدمت بود. او کتاب معروف خود را به اسم «مازندران و استرآباد» در همان‌جا در اواخر سال ۱۹۲۵ مسیحی به پایان رساند. بعد از این تاریخ من اطلاع مرتبی از او ندارم. جز آنکه چندی در وزارت امور خارجه انگلیس در لندن کار کرد و مدتی نیز مأمور کنسولگری انگلیس در نیس (فرانسه) بود و در آنجا کاملاً مستقر شده بود تا آنکه در اثنای جنگ جهانی دوم موقعی که فرانسه به دست مارشال پتن تسلیم آلمان شد و انگلیسی‌ها هم از فرانسه بیرون رفتند او هم از نیس به لندن رفت و بقیه عمر خود را در آنجا ماند. رابینو هر از گاهی در لندن نزد اینجانب می‌آمد و من خوشوقتم که وسیله طبع و نشر دو کتاب او شدم، که یکی را (سکه و نشان‌های پادشاهان ایرانی) بانک ملی ایران به خواهش من چاپ کرد و دیگری را (فهرست نمایندگان سیاسی و کنسولی انگلیس در ایران) باز به خواهش من وزارت خارجه ایران طبع کرد. مرحوم رابینو مقالات و رسائل زیادی نوشته که فهرست بعضی از آن‌ها تا سال ۱۹۲۲ مسیحی در آخر کتاب مازندران او مندرج است".»
رابینو در سال ۱۹۱۲ به مراکش منتقل شد و در سال ۱۹۳۷ در مقام سرکنسول قاهره بازنشسته شد. از دیگر آثار او می‌توان به فرمانروایان گیلان، مشروطه گیلان، صنعت نوغان در ایران و کشت برنج در گیلان و دیگر ولایات جنوب دریای کاسپین نام برد.
جشنواره میان‌کهکشانی موسیقی ایرانی
جشنواره میان‌کهکشانی موسیقی ایرانی (در انگلیسی: Iranian Intergalactic Music Festival) نام اولین جشنواره موسیقی زیرزمینی ایران بود که یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۸۵ (۲۲ اکتبر ۲۰۰۶) در سالن دِکاده شهر زندام هلند برگزار شد.
این جشنواره ۱۲ ساعته اولین در نوع خود بود و در آن دست کم ۱۲ گروه از گروه‌های موسیقی متفاوت (زیرزمینی) ایرانی شرکت کردند. موسیقی‌های این جشنواره در سبک‌های رپ، هیپ‌هاپ، رگه، راک، دث‌متال، الکترونیکی و غیره بود. ایده و برگزاری این جشنواره از سوی شعله و مانی از رادیو زمانه انجام شد.
در جستجوی زمان ازدست‌رفته
در جستجوی زمان ازدست‌رفته عنوان رمانی نوشتهٔ مارسل پروست نویسندهٔ فرانسوی است. این رمان در ۷ جلد نوشته شده که هرکدام نامی مستقل دارند. این رمان، رکورد گینس طولانی‌ترین رمان تاریخ را در اختیار دارد.
پروست این رمان را بین سال‌های ۱۹۰۸–۱۹۰۹ تا ۱۹۲۲ میلادی نوشته و میان سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۷ میلادی منتشر کرده‌است.
این رمان در ۷ جلد نوشته شده که هرکدام نامی مستقل دارند. گذشته از خطوط کلی داستانی که این کتاب‌ها را به هم می‌پیوندد، هر کدام از ۷ جلد از بسیاری دیدگاه‌ها کامل و مستقل‌اند. در واقع آنچه داستان نامیده می‌شود تنها رشته‌ای است برای به هم پیوستن لحظه‌هایی که هر کدام به تنهایی از مکان‌ها و شخصیت‌های اصلی کتاب‌اند، از همین روست که اغلب دربارهٔ این اثر گفته می‌شود که می‌توان آن را از هر صفحه‌ای که باشد آغاز کرد. این رمان، رکورد گینس طولانی‌ترین رمان تاریخ را در اختیار دارد. نام ۷ جلد کتاب عبارتند از:
این رمان چندان به تشریحِ کلاسیکِ یک «داستان» نمی‌پردازد، بلکه از ورایِ داستانِ اصلی به تحلیلِ ادبی، هنری، فلسفی و اجتماعیِ جامعه فرانسه در اواخرِ سده نوزدهم و اوایلِ سده بیستم میلادی پرداخته‌است. این کتاب، بیشتر از آنکه حالت‌های بیرونی را توصیف کند، ژرفای درونی را می‌کاود. علت شهرت این رمان را ژرفا و گسترهٔ اندیشهٔ نویسنده و ظرافت و حساسیت هنرش دانسته‌اند.
نحوه استفاده مارسل پروست از زبانِ فرانسه و جمله سازی او که شکلی نو در ادبیات فرانسه بود، آن را از سایر آثارِ ادبی هم زمانش متمایز می‌کند.
این کتاب را مهدی سحابی با عنوان «در جستجوی زمان از دست رفته» به فارسی برگردانده و نشر مرکز آن را منتشر کرده‌است. همچنین هارولد پینتر و دای ترویس نیز از این کتاب بازنویسی برای تئاتر هم انجام داده‌اند که این نسخه را نیز عباس پژمان ترجمه و نشر هِرمِس منتشر کرده است.
لویی فردینان سلین از منتقدان جدی پروست، علت شهرت کتاب را مذهب یهودی نویسنده و لابی‌گری یهودیان دانسته‌است. شایان ذکر است که هفته نامه‌های معتبر فرانسوی "" و "اکسپرس" همزمان با یکصدمین سال انتشار جلد اول کتاب، بر اساس اسناد به دست آورده فاش ساختند که پروست به صورت پنهانی به منتقدان معروف زمان خود پول می‌پرداخته تا برای کتابش تبلیغ و بزرگنمایی کنند.
3.نقد و بررسی رمان در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست
۱. کتاب گویای «در جستجوی زمان از دست رفته» به زبان انگلیسی به صورت خلاصه شده. Remembrance of things past
باهاما
باهاما با نام رسمی قلمرو همسود باهاما کشوری است انگلیسی‌زبان و شامل بیش از سه هزار جزیره بزرگ و کوچک در اقیانوس اطلس که در شرق فلوریدا آمریکا و در شمال کوبا قرار دارد. جمعیت باهاما ۳۵۰ هزار نفر و پایتخت آن ناسائو است. پول رایج این کشور دلار باهاما است. باهاما جزوی از کشورهای مشترک المنافع است.
این کشور با کشورهای ایالات متحده آمریکا، کوبا و هائیتی دارای مرز مشترک دریایی می‌باشد. از نظر درآمد سرانه باهاما یکی از ثروتمندترین کشورهای قاره آمریکا است و در این رتبه پس از ایالات متحده و کانادا قرار دارد.
۸۵ درصد از مردم آن از تبار آفریقایی و ۱۲ درصد اروپایی‌تبارند. سه درصد نیز زردپوست آسیایی‌اند. مردم بومی و اصلی باهاما لوکایایی‌ها بودند که شاخه‌ای از سرخ‌پوستان تائینوی آراواکی‌زبان به‌شمار می‌آمدند. باهاما نخستین خشکی در جهان جدید بود که کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ در آن لنگر انداخت.
نام باهاما از واژه‌های اسپانیایی baja mar (باخا مار) گرفته شده که به معنی «دریای کم‌عمق» است.
در ۳ اوت ۱۴۹۲ کریستف کلمب نخستین سفر خود را انجام داد و پس از ۳ روز و طی ۱۶۰ کیلومتر به دلیل اشتباهات محاسباتی به جزایر باهاما رسیدند. به تصور این که در خاک آسیا هستند.
با آن که اسپانیایی‌ها هیچگاه باهاما را مستعمره خود نساختند اما وارد جزیره شده و تمامی مردم بومی آن یعنی لوکایایی‌ها را برای بردگی به هیسپانیولا بردند. جزایر باهاما از ۱۵۱۳ تا ۱۶۴۸ میلادی تقریباً خالی از سکنه ماند تا اینکه در آن تاریخ استعمارگران انگلیسی از برمودا به جزیره الوترا آمده و در آن ساکن شدند.
در سال ۱۷۱۸ انگلیسی‌ها دزدان دریایی در آب‌های باهاما را سرکوب کردند و این جزایر در آن سال جزئی از اراضی خالصه بریتانیا شد. پس از جنگ استقلال آمریکا از بریتانیا، هزاران تن از وفادارماندگان آمریکایی به حکومت بریتانیا و بردگان آفریقایی به باهاما آمدند و اقتصاد مبنی بر کشتزارها را در این جزایر پایه‌ریزی کردند. برده‌داری در سال ۱۸۰۷ در امپراتوری بریتانیا ملغی شد و بسیاری از بردگان آفریقایی که از کشتی‌های نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا رهایی یافته بودند در خلال سده نوزدهم به باهاما آمده و در این جزایر ساکن شدند.
باهاما در قبل مستعمره بریتانیای کبیر بوده، در سال ۱۹۷۳ به استقلال رسیده و از آن پس به مانند کانادا و بیش از ۵۰ کشور دیگر، باهاما عضوی از کشورهای اتحادیه کشورهای همسود (مشترک‌المنافع) بریتانیا است و ملکه بریتانیای کبیر، رئیس دولت باهاما نیز به‌شمار می‌آید.
این کشور بین ۲۰ تا ۲۸ درجه شمالی و ۷۲ تا ۸۰ درجه غربی در اقیانوس اطلس و در شرق ایالات فلوریدای ایالات متحده واقع شده‌است. مساحت باهاما ۱۳۸۷۸ کیلومتر مربع است. باهاما از ۲۹ جزیره، ۶۶۱ جزیرک، و ۲۳۸۷ صخره آبی تشکیل شده‌است. از تمامی این جزایر تنها ۳۰ تا ۴۰ جزیره مسکونی‌اند. بزرگ‌ترین جزیره کشور آندروس نام دارد که در حدود ۱۸۰ کیلومتری جنوب شرقی فلوریدا قرار گرفته‌است.
نزدیک‌ترین جزیره باهاما به ایالات متحده بیمینی است که از آن به عنوان دروازه باهاما نیز یاد می‌شود. ناساو، پایتخت کشور، در جزیره نیو پراویدنس قرار گرفته‌است.
تمامی جزایر این کشور پست و صاف هستند و ارتفاع برخی بلندی‌ها که در آن‌ها دیده می‌شود از ۱۵ تا ۲۰ متر تجاوز نمی‌کند. بلندترین نقطه کشور کوه آلورنیا (نام پیشین: تپه کومو) است که ۶۳ متر بلندا دارد و در جزیره کت قرار گرفته‌است.
حیات جانوری زیر دریا در باهاما به خاطر غنای آن و وجود شمار زیادی از کوسه‌ها معروف است. آب‌های این کشور هنوز با آلودگی صنعتی روبه‌رو نشده‌اند.کشور باهاما شامل ۱۹ ایالت است:
دانشگاه صلاح‌الدین-اربیل
دانشگاه صلاح‌الدین-اربیل (به کردی: Zankoy Selaheddîn-hewler, زانکۆی سه‌لاحه‌دین-هه‌ولێر) یک دانشگاه دولتی در کردستان عراق است. این نهاد آموزش عالی در شهر اربیل (به کردی: هه‌ولێر) پایتخت منطقۀ خودمختار اقلیم کردستان عراق قرار دارد.
دانشگاه صلاح‌الدین به عنوان یک دانشگاه عراقی و با نام کردی خود یعنی "زانکۆی سه‌لاحه‌دین-هه‌ولێر" در انجمن جهانی دانشگاه‌ها عضویت دارد و مدارک و گواهینامه‌های دانشگاهی مختلف را شامل کارشناسی فنون (BA)، کارشناسی علوم (BSc)، کارشناسی ارشد فنون (MA)، کارشناسی ارشد علوم (MSc) و دکتری علوم (PhD) به افراد دانش‌آموخته اعطا می‌کند. مدرک دکترای پزشکی (MD) نیز توسط کالج پزشکی اعطا می‌گردد.
در این دانشگاه تدریس به زبان‌های کردی ، عربی و انگلیسی صورت می‌گیرد.
این دانشگاه در گذشته و در سال ۱۹۶۸ با نام دانشگاه سلیمانیه در شهر سلیمانیه تأسیس شد، اما در سال ۱۹۸۱ رژیم بعث این دانشگاه را به خاطر فعالیت‌های سیاسی علیه رژیم تعطیل کرد. به همین دلیل دانشگاه سلیمانیه به ناچار به شهر اربیل منتقل شد و نام آن نیز به دانشگاه صلاح‌الدین-اربیل تغییر یافت. دانشگاه صلاح‌الدین در ابتدا هفت دانشکدۀ علوم، کشاورزی، مهندسی، مدیریت، هنر، آموزش و پزشکی را شامل می‌شد که هریک از آن‌ها کالج دانشگاهی نامیده می‌شدند. در سال ۱۹۸۵ کالج حقوق علوم سیاسی و در سال ۱۹۹۵ کالج دندان‌پزشکی نیز اضافه شد. در سال‌های بعد نیز چندین کالج دیگر تأسیس شد. در سال ۲۰۰۴ با افزوده شدن دانشکدۀ تکنولوژی، دانشگاه صلاح‌الدین در ۲۲ گروه دوره‌های تحصیلی مختلفی ارائه می‌کرد.
در سال ۲۰۰۵ این مجموع به ۱۸ عدد تقلیل یافت، چراکه دانشکده‌های پزشکی، دندانپزشکی، پرستاری و داروسازی از دانشگاه صلاح‌الدین جدا شده و در قالب دانشگاه پزشکی اربیل استقلال یافتند.
در سال ٢٠١٩ دانشگاه صلاح‌الدین اربیل به کوچر بیرکار ریاضی‌دان کرد و دارندۀ مدال فیلدز دکترای افتخاری اعطا کرد. دانشگاه صلاح‌الدین از زمان تأسیس خود تاکنون نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر دانش‌آموخته داشته‌است. برخی از دانش‌آموختگان برجستۀ این دانشگاه عبارت‌اند از:
کمون پاریس (ابهام‌زدایی)
کمون پاریس ممکن است به یکی از موارد زیر اطلاق شود:
کمون پاریس (۱۷۹۲)
کمون پاریس (Paris Commune) (۱۷۸۹ تا ۱۷۹۵) نامی بود که هنگام انقلاب فرانسه به دولت انقلابی در پاریس پس از تصرف زندان باستیل در روز ۱۴ ژوئیه اطلاق شد.
کیلانه
کیلانه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سنندج در استان کردستان ایران می باشد.
کیلان در زبان کردی به معنی جایگاه لشکر است. کیلانه در 16 کیلومتری جنوب شهر سنندج قرار دارد.
این روستا در دهستان آبیدر با مرکزیت روستای حسن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱٬۰۰۸نفر (۲۶۳خانوار) بوده است.
اتحاد ملی دهقانان
اتحاد ملی دهقانان (به سوئدی: "Jordbrukarnas Riksförbund") حزبی سیاسی در سوئد بود. حزب در سال ۱۹۱۵ تأسیس شد. رئیس حزب جوهانس نیلسون بود. حزب "Vårt land och folk" را منتشر می‌کرد. سازمان جوانان حزب "Svenska landsbygdens ungdomsorganisation" بود.
در انتخابات مجلس ۱۹۱۷ حزب ۳ کرسی دریافت کرد.
خانواده
در جوامع انسانی، خانواده به گروهی از افراد گفته می‌شود که با یکدیگر از طریق هم‌خونی، تمایل سببی، یا مکان زندگی مشترک وابستگی دارند. خانواده در بیشتر جوامع، نهاد اصلی جامعه‌پذیری کودکان است. سازمان ملل متحد (۱۹۹۴) نیز در آمار جمعیتی خود، خانواده را چنین تعریف می‌کند:«خانواده یا خانوار به گروه دو یا چند نفره‌ای اطلاق می‌شود که با هم زندگی می‌کنند؛ درآمد مشترک برای غذا و دیگر ضروریات زندگی دارند و از طریق خون، فرزندخواندگی یا ازدواج، با هم نسبت دارند. در یک خانواده ممکن است یک یا چند خانواده زندگی کنند، تمام خانوارها، هم خانواده نیستند.» انسان شناسان به‌طور کلی نهاد خانواده را این‌طور طبقه‌بندی می‌کنند: مادرتباری (مادر و فرزندان او)، زناشویی (زن و شوهر، و فرزندان؛ که خانواده هسته‌ای نیز خوانده می‌شود)، و خانواده گسترده (consanguinal) یا هم‌خونی که در آن پدر و مادر و فرزندان با دیگران مثلاً خویشاوندان در مکان مشترکی زندگی می‌کنند. همچنین در برخی جوامع مفاهیم دیگری از خانواده وجود دارد که روابط سنتی خانواده را کنار گذاشته‌اند. خانواده به عنوان یک واحد اجتماعیِ جامعه پذیری، در جامعه‌شناسی خانواده مورد بررسی قرار می‌گیرد. تبارشناسی رشته‌ای است که دودمان‌های خانوادگی را در تاریخ مطالعه می‌کند. همچنین اقتصاد خانواده در علم اقتصاد بررسی می‌شود. اهداف خانواده و اقتضای تأسیس آن ایجاب می‌کند که بانیان آن یعنی زن و شوهر، در تحکیم و پایداری این بنا، نهایت سعی خود را بکنند و با همان انگیزه که بر تشکیل آن اقدام کردند، بر دوام آن اصرار ورزند تا وحدت و پویایی این نهاد تا پایان حفظ شود. در خانواده نقش‌های مختلفی وجود دارد که هر کدام با توجه به ویژگیشان توسط یک یا چند نفر از اعضای خانواده انجام می‌شوند. به عنوان مثال وظیفه امرار معاش خانواده بر عهده پدر خانواده می‌باشد. یکی از وظایف بسیار مهم در خانواده تربیت فرزند است که به عهده پدر و مادر می‌باشد; ولی به خاطر ارتباط بیشتر مادر با فرزند تأثیر بیشتر از طرف مادر بر فرزند صورت می‌پذیرد.
بینی
بینی یا دماغ (به انگلیسی: Nose) از دیدگاه کالبدشناسی یک برآمدگی معمولاً مخروطی شکل در بدن مهره‌داران بوده و جایگاه قرار گرفتن سوراخ‌های بینی است. عملکرد اصلی بینی انجام دم و بازدم به همراهی دهان و همچنین عضو تشخیص دهندهٔ بوها در بدن موجودات زنده است. بینی اولین قسمت مجاری هوایی و دستگاه تنفس است و در بخش پشتی آن مخاط بویایی و سینوس‌ها قرار دارند. هوا پس از عبور از حفره بینی صاف، گرم و مرطوب شده و از مسیر حلق، وارد نای و بخش‌های بعدی دستگاه تنفس می‌شود. بینی همچنین در هنگام خوردن و آشامیدن و پر بودن دهان، مثلاً در زمان شیر خوردن نوزادان به عنوان مجرای جایگزین دهان جهت تداوم تنفس عمل می‌کند.
قسمت فوقانی بینی استخوانی و قسمت تحتانی آن غضروفی است. بخش تحتانی حفره بینی پهنتر از بخش فوقانی بوده و به وسیلهٔ مخاط تنفسی ضخیم پرعروقی پوشیده شده‌است و قسمت فوقانی آن، که باریکتر است، به وسیلهٔ مخاط بویایی رنگ پریده‌ای پوشیده شده و محل قرارگیری گیرنده‌های بویایی می‌باشد. استخوان بینی (Nasal bone)، استخوانی است زوج و مستطیلی که در طرفین خط واسط و در زیر استخوان پیشانی قرار گرفته‌است و اندازه و شکل آن در افراد مختلف، متغیر است. مردان نسبت به زنان دارای بینی بزرگ‌تری هستند و این امر ناشی از تفاوت جنسیتی آن‌ها در نیاز به انرژی است چراکه مردان نیاز به انرژی بیشتر و در نتیجه اکسیژن بیشتری دارند.
بینی واژه ای است در زبان پهلوی، وینیک(vēnēk) بوده‌است، وین به معنی دَم یا تنفس است.
در انسان استخوان خیش (Vomer) بخش پشتی (خلفی) زیرین، تیغه بینی را ایجاد می‌کند. استخوان ومر یکی از استخوان‌های فرد جمجمه است. خیش در خط میان‌پیکانی قرار گرفته و با استخوان‌های پروانه‌ای ، پرویزنی ، کامی چپ و راست، و بَرواره‌ای چپ و راست مفصل می‌شود. بخش قدامی تیغه بینی غضروفی است.
بخش خارجی بینی ناحیه برآمده و سطحی است که در وسط صورت قرار دارد و شامل دو بخش است بخش استخوانی، شامل استخوانهای بینی و زایده پیشانی فک بالا و بخش غضروفی که شامل تعدادی غضروف بهم چسبیده‌است.
در هر فرد به‌طور طبیعی، در هر طرف بینی سه بر آمدگی استخوانی در داخل بینی (دیواره طرفی) وجود دارد که در فارسی شاخک و در اصطلاح پزشکی توربینت یا کونکای بینی (TURBINATES OR CONCHAE) نامیده می‌شوند. هر شاخک استخوان نازک و پهنی است که روی آن را نسج نرم و مخاط می‌پوشاند و به ترتیب شاخکهای فوقانی، میانی و تحتانی نامیده می‌شوند. کار شاخکها گرم و مرطوب کردن هوایی است که از بینی عبور می‌کند تا به ریه برسد. این کار به‌طور اتوماتیک انجام می‌شود به نحوی که در هوای خشک و همین‌طور هوای سرد شاخکها به‌طور اتوماتیک پف می‌کنند تا سطح تماس هوا با آن‌ها افزایش پیدا کند و رطوبت و حرارت هوا به میزان مطلوب برسد. در مواردی که شاخکهای بینی بیش از اندازه بزرگ شوند راه بینی را بسته و باعث انسداد بینی می‌شوند.
ماهی‌ها دارای حس بویایی نسبتاً خوبی هستند. بینی ماهی‌ها بر خلاف چهاراندامان نقشی در تنفس نداشته و ارتباطی با دهان ندارد. در جانورانی چون مکنده‌ماهی‌ها و بی‌فک‌ماهی‌ها تنها یک سوراخ و یک مجرای بینی وجود دارد و این مجرا به هیپوفیز منتهی می‌شود.
کایس (مالی)
شهر کایس مرکز استان کایس کشور مالی است.
اسفند ۱۳۸۵
شهرام جزایری عرب توسط مأمورین وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در روستایی در کشور عمان دستگیر و به زندان اوین در تهران انتقال یافت.
تلویزیون حکومتی تصاویری از پیاده شدن وی از هواپیما را پخش کرد و در پی آن شهرام جزایری در یک گفتگوی کوتاه تلویزیونی با ذکر تاریخ خبر دستگیری خود را تأیید کرد. تلویزیون جمهوری اسلامی
رسول ملاقلی‌پور، کارگردان ایرانی بر اثر سکته قلبی درگذشت. ایرنا، بی‌بی‌سی فارسی
مجید دوامی یکی از روزنامه‌نگاران پرآوازه نیم قرن پیش ایران، در پایان هفته، در سن هفتاد و هشت سالگی، در حالی که به آلزایمر مبتلا بود، در خانه سالمندانی در نروژ درگذشت. بی‌بی‌سی فارسی محمود هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، در نامه‌ای به رئیس دادگستری کل تهران، فهرست قضات برکنارشده در رابطه با پرونده شهرام جزایری را اعلام کرد. ایسنا
کد مورس
کد مورس روشی برای انتقال پیام و اطلاعات است که در آن از یک رشته نشانه‌های بلند و کوتاهِ استاندارد به نام خط و نقطه استفاده می‌شود و همچنین در تلگراف نیز بکار گرفته می‌شود.
کد مورس در میانه دهه ۱۲۱۰ هجری خورشیدی توسط سموئل مورس ابداع شد و چندی بعد در ارتباطات تلگراف مورد استفاده قرار گرفت. در آغاز دهه ۱۲۸۰ هجری خورشیدی از آن به‌طور گسترده برای مخابرات رادیویی استفاده شد.
امروزه با گسترش روش‌های ارتباطاتی پیشرفته‌تر دیگر از کد مورس استفاده‌ای نمی‌شود، مگر در برخی مواقع ضروری یا موارد تخصصی همچون ایستگاه‌های ناوبری، در موسیقی و یا پیام‌های رادیویی آماتور. کد مورس همچنین در ارتباطات میان زندانیانی که اجازه صحبت ندارند و دهنشان بسته است بسیار کاربرد دارد و همچنین با دست و دندان می‌توان ارتباط بر قرار کرد.
FreqCo یا فرکیوکو یکی از معدود آهنگسازانی است که از کد های مورس به صورت امواج مستقیم با استفاده از دیت و دا با زمان های ثابت و مشخص شده و ضرب در آثار خود استفاده می کند و پیام های نهفته خود را به گوش مردم می رساند.
این زبان ۳ حالت نوشتاری، شنوایی و دیداری دارد.
حالت نوشتاری این زبان از تعدادی نقطه(.) و خط تیره (-) ساخته می‌شود.
در حالت شنیداری از دو صدای «دیت» و «دا» ساخته می‌شود که dit هم ارز با نقطه و dah هم ارز با خط تیره است که صدای طولانی تر به معنای خط تیره( _ ) و صدای کوتاه تر به معنای نقطه ( . ) می باشد و مکث یک ثانیه ای به معنای پایان حروف ( عدد) می باشد
در حالت دیداری هم می‌شود از چراغ قوه استفاده کرد، بدین صورت که برای ارسال نقطه‌ها چراغ قوه را فوراً روشن و خاموش کنید و برای ارسال خط تیره‌ها چراغ قوه را روشن و بعد از گذشت زمانی (معمولاً ۳ برابر زمان نقطه‌ها) خاموش کنید.
الفبای کد مورس در شکل زیر نشان داده شده‌است:
برای نمونه، هشدار می‌شود:
ه: •
ش: – – – –
د: – • •
ا: • –
ر: • – •
ادبیات فرانسه
ادبیات فرانسه ممکن است دو معنا داشته باشد:
آثار نوشته شده به زبان فرانسه توسط شهروندان کشورهایی مانند بلژیک، کانادا، سوییس، مراکش، الجزایر و سنگال با عنوان ادبیات فرانکوفون شناخته می‌شوند. طبق داده‌های موجود در سال ۲۰۰۶، نویسندگان فرانسوی‌زبان بیش از هر ملیت دیگری جایزه ادبی نوبل را از آن خود کرده‌اند.
ادبیاتی که به زبان فرانسه نوشته می‌شود در چندین کشور و در قاره‌های متفاوت یافت می‌شود. برای توضیح بیشتر مقالات زیر را ببینید:
ادبیاتی که خود فرانسویان نوشته‌اند تاریخی دراز از سده‌های میانه تا به امروز دارد.
ادبیات فرانسوی‌زبان
ادبیات فرانسوی‌زبان یا ادبیات فرانکوفون به هر نوع ادبیاتی به زبان فرانسوی اطلاق می‌شود. کثرت ادبیات در زبان فرانسوی شناخته شده ولی مستقلاً کمتر از ادبیات انگلیسی به آن پرداخته‌اند. نگارش فرانسوی در بلژیک، کانادا و سوئیس به عنوان سنتی متمایز، پیشتر از سرزمین‌های استعماری فرانسه شناخته شده‌بود. نوشته‌های نویسندگان آفریقایی قبلاً نه به دلیل شایستگی ادبی بلکه به عنوان ادبیات استعماری طبقه‌بندی شده و در مطالعات قوم‌نگاری مورد بحث قرار می‌گرفت. متون فرانسوی متعلق به مستعمره‌های فرانسه که شایستگی ادبی داشتند تحت ادبیات فرانسه شناخته می‌شد. ماهیت و اهمیت ادبیات فرانکفون در مستعمرات فرانسه به تمرکز مهاجران فرانسوی، مدت زمانی که در آنجا سپری کردند و همچنین توسعهٔ زبان‌های بومی به عنوان زبان ادبی بستگی دارد. در پی جنگ جهانی دوم، تمایز بین ادبیات فرانسه و نوشته به‌زبان فرانسوی در نقد ادبی و گلچین ادبی شکل گرفت.
اوژن یونسکو
اوژن یونسکو () (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۰۹ – درگذشته ۲۸ مارس ۱۹۹۴) نمایش‌نامه‌نویس و نویسنده فرانسوی با اصلیت رومانیایی بود. او در سال ۱۹۷۰ به عضویت فرهنگستان فرانسه درآمد. او را بارزترین نماینده تئاتر آوانگارد فرانسه می‌نامند.بیشتر آثار یونسکو به پارسی ترجمه شده‌است. مترجمین آثار یونسکو اغلب از نویسندگان و هنرمندان مشهور ایرانی بوده‌اند. بهمن محصص، جلال آل احمد، داریوش مهرجویی، احمد کامیابی مسک و پری صابری از آن جمله‌اند. مشهورترین نمایش‌نامهٔ یونسکو "کرگدن‌ها" یا "کرگدن" است. این نمایشنامه را جلال آل احمد نخستین بار ترجمه کرد. مترجم‌های متأخرتر پری صابری (برای اجرای حمید سمندریان) و مدیا کاشیگر می‌باشند. ترجمه‌ای دیگر از احمد کامیابی مسک، از دوستان یونسکو است که انتشارات دانشگاه تهران در سال ۲۰۰۶ میلادی چاپ کرده‌است. این کتاب ترجمهٔ داستان کوتاه «کرگدن‌ها» را نیز شامل می‌شود که پیش تر ابوالحسن نجفی به پارسی برگردانده بود. کامیابی مسک نام نمایشنامه را «کرگدن‌ها» ترجمه کرده که نسبت به برگردان مترجمین پیشین («کرگدن») درست‌تر می‌باشد. سحر داوری نیز این اثر را به پارسی برگردانده که در مجموعه آثار یونسکو به ترجمهٔ داوری در انتشارات تجربه چاپ شده بود؛ اما همینک آثار یونسکو توسط انتشارات بیدگل که شامل نمایشنامه های کرگدن، عابر هوایی و شاه می‌میرد هست، منتشر می‌شود؛ نمایشنامه های درس و آوازخوان طاس هم با ترجمه داریوش مهرجویی توسط نشر هرمس به چاپ رسیده اند.
این نمایش با نام «کرگدن» بارها به پارسی در ایران روی صحنه رفته. از نخستین اجراها می‌شود اجرای حمید سمندریان در ۱۳۵۰ و از نوترین‌ها اجرای فرهاد آئیش در ۱۳۸۷ را نام برد.
فیلم مستندی نیز با نام "کرگدن‌ها و ناکرگدن‌ها" به کارگردانی محسن زمانی به این نمایش و ارتباط یونسکو و ایدئولوژی آلمان نازی می‌پردازد.
ساموئل مورس
ساموئل فاینلی بریس مورس (زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۷۹۱ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۷۲) نقاش، فیزیک‌دان و پژوهشگر آمریکایی و ابداعگر کد مورس بود. او در نقاشی‌های خود به چهره‌نگاری و ترسیم صحنه‌های تاریخی می‌پرداخت.
ساموئل مورس در سال ۱۷۹۱ دیده به جهان گشود. پدرش کشیش بود و ساموئلِ کوچک، با دیدن نقاشی‌های کلیسا، روزها را با آرزوی نقاش شدن سپری می‌کرد. پس از تحصیلات مقدماتی، در ۱۸۱۰ برای یادگیری نقاشی و مجسمه‌سازی به انگلستان سفر کرد.
آثار مورس با استقبال و فروش خوبی همراه بود؛ اما سرنوشت چیز دیگری را رقم زده بود. مورس با پدیدهٔ برق و جریان الکتریکی آشنا شد و از آن پس تمام تلاش خود را معطوف آزمایش و پژوهش در باب آن ساخت. در ۱۸۳۲ موفق شد دستگاه تلگراف را بسازد اما تا ۱۸۳۹ تلاش نمود تا توانست آن را تکمیل کند. سپس با کمک خط و نقطه علائمی را وضع نمود که معادل حروف الفبا بودند.
نقطه، اتصال کوتاه شصتی با صفحهٔ دستگاه تلگراف است و خط از نظر زمانی سه‌برابر نقطه امتداد دارد. در ۱۸۴۴ موفق شد کنگرهٔ آمریکا را وادار به پرداخت ۳۰٬۰۰۰ دلار برای ساختن یک خط تلگراف نماید. به‌زودی این اختراع در سرتاسر جهان شناخته شد و مورد استفاده قرار گرفت.
این مخترع بزرگ در دوم آوریل سال ۱۸۷۱ درگذشت.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶.
تئاتر ابزورد
تئاتر معناباخته یا تئاتر پوچی یا تئاتر ابزورد یا ابسورد (به فرانسوی: "Le Théâtre de l'Absurde") اصطلاحی بود برای نشان دادن نوعی سوگیری تئاتری مهم در قرن بیستم میلادی.
عنوان تئاتر ابزورد (پوچ، بی‌معنی، یاوه) را اولین بار منتقد ادبی، مارتین اسلین، در کتابی به همین نام ثبت کرد؛ نوعی از تئاتر که به بازه وسیعی از آثار نمایشنامه‌نویسان اواخر دههٔ پنجاه و در طول دههٔ شصت از جمله ساموئل بکت، اوژن یونسکو، آرتور آدامف و دهه‌های متعاقب آن از جمله تام استپارد، و هارولد پینتر اطلاق می‌شود. تئاتر ابزورد از لحاظ مفهومی در لایه‌های مختلف، ارتباط تنگاتنگی با هیچ‌انگاری که پس از جنگ جهانی در آثار بزرگانی چون سارتر و کامو به اوج خود رسید دارد.
ارتباط چندبعدی‌ای که بازی‌های زبانی، کلیشه‌های اغراق‌آمیز، تکرار و ترکیبات بی‌ربط یا حتی عبارات ابتکاری را به دنبال خود دارد و از زبان شخصیت‌هایی بیان می‌شود که معمولاً در یک تراژدی-کمدی (تراجیکمدی) اسیر شرایط جبری و فشارهای ناخوشایند ناخودآگاهند. از شیوه‌های روایی کلاسیک عبور می‌کند و بعدتر آن را به مسخره می‌گیرد؛ و طبعاً همیشه لااقل ته‌مایه‌ای از فضاسازی‌های سوررئال را تداعی می‌کند. مسخرگی تلخی که لایه‌های قابل توجه تراژدی را از وادی روایت‌های واریته تا شوخی‌ها و بداهه‌پردازی‌های کمدیا دل‌آرته (یا کمدی ایتالیایی) با خود می‌کشاند.
تجربیاتی هولناک از قبیل وقوع دو جنگ جهانی و ظهور فاشیسم در اروپای به‌اصطلاح متمدن، شکست انقلاب ۱۹۱۷ در روسیه و پیدایش رژیم‌های دیکتاتوری کمونیستی از جمله عواملی بودند که نمایشنامه‌نویسان این جنبش را متقاعد کردند که زندگی مدرن از معنای اصلی‌اش تهی شده‌است. تعریف معروفی از معناباختگی به نقل از کامو در بحث‌های مربوط به این جنبش تئاتری مکرراً نقل می‌شود و حکایت از آن دارد که معناباختگی وضعیتی حادث شده ــ و نه ذاتی ــ در زندگی است: «در کائناتی که ناگهان همهٔ توهّمات و بارقه‌های امید ناپدید شده‌اند، انسان احساس غریبگی می‌کند. وضعیت او به وضعیت فردی تبعیدشده می‌مانَد که هیچ علاجی برای دردهایش وجود ندارد، زیرا از خاطراتش دربارهٔ موطنی از دست‌رفته محروم شده‌است و ایضاً امیدی هم به رسیدن به سرزمینی موعود ندارد. این جدایی بین انسان و زندگیِ او، بین بازیگر و زمان و مکانِ نمایش او، حقیقتاً احساس معناباختگی را به وجود می‌آوَرَد.
اغلب فرم نمایش‌های این جنبش، در طول عمر آن، تئاتر تجربی بوده‌است و همواره علی‌رغم تأثیر فراوانی که از جریان‌های مختلف گرفته، به دنبال شیوهٔ جدیدی برای ارائهٔ چارچوب یا شکستن چارچوب‌های تئاتر روایی بوده‌است. شاهد بی بدیل این گزاره، تفاوت‌های تکنیکی و زمینه‌ای بین آثار بزرگان این جریان است؛ از جمله آن‌ها که در بالا نامشان رفته‌است.
از جمله مهم‌ترین تأثیرگذاران، شکسپیر است، که تأثیر عمده‌ای در سرایت تراجیکمدی به تئاتر ابزورد داشته‌است؛ که در نهایت صراحتاً در نمایشنامهٔ مکبث قابل درک است. اما تأثیرپذیری از پیشینهٔ دنیای هنر به اینجا ختم نمی‌شود و حتی تأثیرات کمدی اسلپ استیک (کمدی بزن و بکوب) سینمای محبوب دوره‌های گذشته مثل فیلم‌های چاپلین، باستر کیتن و حتی لورل و هاردی به ویژه در «فیلم» تنها فیلمنامه نوشته شده توسط بکت، که کیتن در آن ایفای نقش کرده، غیرقابل انکار است.
یکی از افراد پیشروی پذیرفته‌شده وادی تئاتر ابزورد، لوئیجی پیراندلو است که به شدت، گونهٔ تئاتر تجربی (اکسپریمنتال) را مورد توجه قرار داده، و بر خلاف نمایشنامه‌نویسانی چون هنریک ایبسن، تلاش زیادی برای رهایی از چارچوب‌های رئالیسم در نمایش صورت داده‌است؛ که نقش‌آفرینی فرا نمایشی، بازی در بازی، و انعطاف مرزهای محدوده بازی از جمله ویژگی‌های آثار او به‌شمار می‌روند.
گیوم آپولینر
گیوم آپولینر با نام مستعار گیوم آلبرت ولادیمیر الكساندر آپولینر دو كوستروویتسكی (زاده ۲۶ اوت ۱۸۸۰ در رم – درگذشته ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در پاریس) برجسته‌ترین شاعر نخستین دهه قرن بیستم میلادی در فرانسه به‌شمار می‌رود.
یکی از نامدارترین اشعار او پل میرابو است که بارها به زبان فارسی ترجمه شده‌است.
آپولینر همچنین نویسنده داستان‌های کوتاه و رمان‌های اروتیک بوده‌است.
یکی از انواع شعری او کالیگرام (واژه ابداعی خود وی) بود. او را از پیشروان فراواقع‌گرایی می‌دانند.
ویلهلم آلبرت ولادیمیر آپولیناریس دو وازکوستروویچکی در ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در شهر رم به دنیا آمد. در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۲ وی به آلمان سفر کرد و نزد یک خانواده آلمانی به عنوان معلم سرخانه مشغول به کار شد.
در همین سال‌ها عاشق یک دختر انگلیسی شد. اما با جواب رد مواجه شد. غم و اندوه این عشق نافرجام را در اشعاری مانند «آواز فرد منفور» و «آنی» توصیف کرده‌است. بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷ اشعار و داستان‌های کوتاه خود در را مجلات مختلف فرانسوی به چاپ رسانید. در سال ۱۹۱۱ وی متهم به دزدی از موزه لوور شد به همین علت به مدت یک هفته زندانی شد.
سال ۱۹۱۳ دیوان شعر خود به نام «الکل» را به چاپ رساند. در کتاب الکل از زیبایی فصل‌ها، غم‌ها، احساسات و حالت‌های روحی خود سخن گفته‌است به همین علت او را می‌توان آخرین رمانتیک قرن نامید.
در سال ۱۹۱۴ با شروع جنگ جهانی به جبهه رفت اما سرودن شعر را ترک نکرد. جنگ برای او یک فرصت استثنایی شد تا بتواند «فرانسوی واقعی» را توصیف کند.
گیوم آپولینر در طول زندگی کوتاه خویش با چندین سبک هنری هم‌زمان شد. او مصادف با ضعف سمبولیسم پس از آن معاصر کوبیسم و طلایه دار سورئالیسم (فراواقع گرایی) شد. در واقع او اولین کسی است که واژه «سورئالیسم» را ابداع کرد و از مروجان این سبک بود.
آپولینر چه از نظر ظاهری و چه از نظر محتوا تحت تأثیر کوبیسم بود. با پیکاسو نقاش مشهور این سبک دوستی نزدیکی داشت. این دوستی باعث شد که او مبتکر نوعی کار ادبی – هنری به نام کوبیسم ادبی شد. نقاشی کوبیسم نوعی سبک است که در آن نقاش با اشکال هندسی تصویرسازی می‌کند و سایه‌ها را در کار خود محو می‌کند. آپولینر نیز چون اشعار خود را به اشکال مختلف مانند کروات، انگشتان، قلب، حروف الفبا و … می‌نگاشت و نقطه‌گذاری و علام تها را از آن‌ها حذف می‌کرد وی را خالق کوبیسم ادبی می‌نامند. با این کار وی متون را نسبت به وزن و ریتم انعطاف‌پذیر تر کرده‌است. مضامین و رموز اشعار آپولینر به راحتی از روی شکل ظاهری آن‌ها قابل کشف است. در واقع این‌گونه اشعار وی نوعی اندیشه نگاری به‌شمار می‌آید.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در حالی که به علت ضعف از زخم‌هایی که در جنگ برداشته بود و بر اثر همه‌گیری ۱۹۱۸ آنفلوآنزای اسپانیایی در پاریس از دنیا رفت.
«الکل‌ها» مجموعه اشعار آپولینر بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۳ است و «کالیگرام‌ها» که اشعار «جنگ و صلح» هستند مهمترین آثار وی هستند.
روبر پنژه
روبر پنژه زاده ۱۹۱۹ در ژنو، درگذشت ۱۹۹۷ بر اثر حمله قلبی، رمان‌نویس و نویسنده فرانسوی بود که اصلیتی سوئیسی داشت. پنژه از سال ۱۹۴۶ ساکن پاریس شد و در سال ۱۹۶۰ میلادی ملیت فرانسوی را پذیرفت.
آثار او برنده جوایز متعددی از جمله فمینا و جایزه بزرگ ملی ادبیات شده‌اند.
نقش خیال
نقش خیال آلبوم موسیقایی با آواز همایون شجریان و با آهنگسازی علی قمصری که در سال ۱۳۸۴ منتشر شده است. این آلبوم شامل قطعاتی در دستگاه‌های شور، نوا و همایون است.
ماساگت
ماساگت یا ماساژت (به یونانی Μασσαγέται، Massagetai) یکی از اقوام ایرانی‌تبار و یک تیرهٔ سکایی نیمه‌صحراگرد در آسیای میانه بودند. ماساگتها اصولاً از روی کتاب هرودوت به عنوان گروهی که در بخشی قابل توجهی از شرق دریای مازندران می‌زیستند شناخته شده‌اند.
بر طبق سخن هرودوت:
هردوت می‌گوید ماساگت‌ها در صحرای بزرگی در شرق دریای خزر زندگی می‌کنند. و چند بار اشاره می‌کند که آن‌ها فراتر از رودخانه ارس (Araxes) هستند. پژوهشگران هویت‌های گوناگونی را برای این رودخانه ارائه کرده‌اند. هردوت درک اندکی دربارهٔ جغرافیای آسیا و اروپا داشته‌است و احتمالاً رودخانه متعددی را در اظهارات خود با ارس اشتباه گرفته‌است و منظور او در واقع سیحون (Jaxartes) رودخانه‌ای در شرق دریای خزر که ماساگت‌ها در آن جا حضور داشته‌اند، بوده‌است.
در روزگار مادها، برخی از گروه‌های سکاها به مرزهای ایران می‌تاختند. سکاها گاه با آشور هم پیمان می‌شدند و زمانی زیر فرمان مادها با آشوریان می‌جنگیدند. با آغاز کار هخامنشیان درگیری‌های مرزی با گروه‌هایی از سکاها دنباله داشت. داریوش بزرگ دیگر پادشاه هخامنشی برای تنبیه برخی از آن‌ها تا مرکز اروپا نیز پیشروی کرد. البته دسته‌های بسیاری از آنان نیز به شاهنشاهی هخامنشی پیوستند و به عنوان سرباز، برای شاهنشاهی هخامنشی جنگیدند. از نامدارترین آن‌ها می‌توان از سکاهای تیزخود نام برد. گروهی از سکاها نیز از گذشته در جنوب خاوری ایران ساکن هستند و این سرزمین را به نام خود سکستان (سیستان) خواندند.
ماساگت‌ها گروهی خاص از تیره‌های سکایی و آریایی در خاور دریا کاسپین و کنارهٔ رود آراکس (=سیر دریا) بودند و انگاره‌هایی که کوشش می‌کند جایگاه این تیره (و شه‌بانوی آن‌ها یا دربیک‌ها) را به غرب دریای کاسپین بکشاند و آن‌ها را دارای تباری غیر هندواروپایی نشان دهند از دید علمی نادرست است بنابر روایتی در سال ۵۲۹ پیش از میلاد، کوروش به ماساگت‌ها در آسیای مرکزی (شمال شرق ایران) حمله کرد و در جنگ با ماساگت‌ها بود که کشته شد و گفته شده وی را در پاسارگاد دفن کردند.
دربارهٔ نام ماساگت پژوهشگران تأکید دارند که ماساگت به معنی «بزرگ» گت است. همچنین باور دیگری نیز وجود دارد، که ماساگت‌ها گروه خاصی از سکاها بودند که معنی نامشان «نیرومند» گت می‌باشد. مَس در پهلوی به معنی بزرگ است. در اوستا نیز ماسا به معنی بزرگی استفاده شده‌است.
البته رودیگر اشمیت ایران‌شناس، خاطرنشان می‌کند که اگرچه نام اصلی ماساگت‌ها گواهی نشده‌است، اما به نظر می‌رسد قابل قبول‌ترین اتیمون ایرانی Masyaka-tā* است. Masyaka-tā* شکل جمع است، دارای پسوند ایرانی شرقی -tā* است که در یونانی -tai منعکس شده‌است. شکل مجزا -Masi̯a-ka* است و از ایرانی باستان -ka-* و -masi̯a* «ماهی» مشتق شده‌است. این نام در لغت به معنای «مربوط به ماهی» یا «ماهیگیر» است.
درازگودال ماریانا
درازگودال ماریانا ژرفترین درازگودال اقیانوس‌های جهان و ژرفترین مکان پوسته کره زمین است.
جایی که این گودال قرار دارد کف بخش شمال غربی اقیانوس آرام است، که به‌طور متوسط در شرق و جنوب جزایر ماریانا در شرق فیلیپین قرار گرفته‌است. بیشینه ژرفای آن از سطح دریا ۱۰۹۹۴ متر (یازده کیلومتر) است. "درازگودال ماریانا" یک خراش عمیق هلالی شکل در پوسته زمین است و به‌طور متوسط حدود درازا و گستردگی دارد. بخشی از این دراز گودال که بیشترین ژرفای آن به حداکثرِ (± ) می‌رسد؛ هرچند که بعضی از اندازه‌گیری‌ها (که قابل تکرار نبوده‌اند) ژرف‌ترین بخش را در اندازه گرفته‌اند، یک درهٔ کوچک چاک‌مانندی به شکل شکاف در کف و در بخش جنوبی آن است خز، و به نام گودال چلنجر شناخته شده‌است.
این درازگودال برای نخستین بار در سال ۱۹۵۱ توسط شناور چَلِنجـِر از نیروی دریایی ایالات متحده ستوان دان والش و مهندس ژاک پیکارد بررسی شد و به همین دلیل ژرفترین نقطهٔ آن گودال چلنجر نام گرفته‌است و تا ۴۲ سال بعد از آن این ۲ نفر تنها کسانی بودند که موفق به حضور و لمس کردن ژرف‌ترین جای زمین شده بودند. در سال ۲۰۱۲ جیمز کامرون با شناور دیپ سی چلنجر موفق شد که به مدت بیست دقیقه در آن‌جا به کاوش و بررسی بپردازد. در سال ۲۰۱۰ نیز، دانشمندان یک زیردریایی بدون سرنشین را به این تنگه بسیار بزرگ اقیانوس آرام فرستادند تا نمونه‌هایی از رسوبات بستر آن را جمع‌آوری کند. در سال ۲۰۰۹، ایالات متحده آمریکا درازگودال ماریانا را به عنوان یک اثر ملی ایالات متحده مقرر کرد.
در داستان‌های علمی-تخیلی گوناگون به صحنه‌هایی مربوط به درازگودال ماریانا اشاره شده از جمله فیلم "ورطه" ساختهٔ جیمز کامرون.
در این درازگودال تعداد زیادی میکروب فعالند. این میکروب‌ها هم اندازهٔ باکتری‌ها هستند. دو دسته اصلی میکروب به نام باکتری و آرکیا وجود دارد و این‌ها هم در همین ابعاد هستند. تحلیل میزان اکسیژن در نمونه‌ها نشان‌دهندهٔ حضور مقدار زیادی میکروب است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶.
گودال چلنجر
گودال چَلِنجـِر ژرفترین نقطه شناخته‌شده در اقیانوس‌های جهان است. این نقطه در درازگودال ماریانا واقع در اقیانوس آرام قرار دارد و ژرفای آن است. ژرفای اندازه‌گیری‌شده حاصل برآورد زیردریاپیماها و زهپادها است و چنین به نظر می‌رسد که ژرفاسنجی از طریق سونار تا حدودی، عمق به مراتب بیشتری را تخمین می‌زند. و نزدیکترین خشکی به آن جزیره فایس است. در نمونه خاکی که از کف این گودال برداشت شده گونه‌های ویژه‌ای از جانداران روزندار با صدف نرم دیده شده‌است.
انتساب نام این نقطه برگرفته از نام کشتی اچ‌ام‌اس چلنجر (۱۸۵۸) متعلق به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا می‌باشد که سفر اکتشافی کشتی موصوف در بحبوحه سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۶، اولین گزارش‌های مستدل از عمق آن را گزارش نمود. فشار فوق‌العاده زیاد آب در این عمق، طراحی دقیق مجرا و بهره‌برداری منابع زیستی و گیاهی برای تحقیقات را با دشواری بسیار مواجه نموده‌است. نخستین غواصی به وسیلهٔ تجهیزات و وسایل بحرپیمایی امروزی در سال ۱۹۶۰ و با کمک زیردریاپیمای بثی‌سکف موسوم به بتیسکف تریسته صورت پذیرفت. به دنبال آن نیز بازدیدهایی بدون سرنشین نیز در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۹ نیز صورت گرفت. در مارس سال ۲۰۱۲ همچنین، یک غواص انفرادی تک سرنشین توسط کارگردان مشهور سینما، جیمز کامرون و با کمک زیردریاپیمای دیپ‌سی چلنجر هم صورت پذیرفت.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶.
پول رایج
پول رایج یکایی پولی برای سنجش دادوستد کالا و خدمات است که در تسهیل انتقال کالا و خدمات نقشی اساسی دارد. به عبارت دیگر، نام پول رایج یک کشور، یکای پول در آن کشور است. برای نمونه، یکای پول کشور ایران، ریال و یکای پول کشور کویت، دینار است.
یکای پول ایران در دوره قاجار قِران بود و کوچک‌ترین یکای پول قدیم (تا آخر دوره قاجار) در ایران دینار بود. یک تومان برابر ده قِران و برابر ده هزار دینار بود. سکه اسپانیایی رِئال (به لاتین: Real) پس از ورود به ایران با نام ریال بر مبنای وزنش، مطابق ۱۱۷٫۵ دینار گرفته شد اما از آغاز دوران رضاشاه پهلوی سکه‌های ریال به جای ۱۱۷٫۵ دینار به مبلغ ۱۰۰ دینار (مطابق قِران) کاهش داده شدند؛ بنابراین قِران و ریالی که امروزه ما به کار می‌بریم مقداری با مفهوم آن در دوران قدیم متفاوت است.
در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به موجب قانون آحاد، پول ایران تغییر یافت و یکای پول به ریال تبدیل گردید
باغ‌های معلق بابل
باغ‌های معلق بابل یا باغهای معلق سمیرامیس و دیوارهای بابل (عراق کنونی) یکی از عجایب هفتگانه بوده‌اند. از این باغ‌ها به عنوان شاهکارهای مهندسی متشکل از مجموعه‌ای از باغ‌های ردیفی شامل طیف متنوعی از درخت‌ها، بوته‌ها، و شاخه‌ها شبیه به کوه سبز بزرگی ساخته شده از آجر یاد شده است. هردو این آثار ظاهراً به دستور بخت‌النصر دوم در حدود سال ۶۰۰ پیش از میلاد ساخته شده‌است. این آثار در نوشته‌های مورخان یونانی مانند استرابو و دیودوروس سیکولوس ذکر شده‌است ولی همچنان در مورد وجود آنها ابهاماتی هست. در حقیقت در هیچ‌یک از نوشته‌های بابلی در مورد وجود این باغ مطلبی ذکر نشده‌است. در طول قرنها این منطقه با باغهای نینوا درآمیخته ولی در حکاکی‌های موجود در آن نواحی روش‌های انتقال آب رودخانه فرات به ارتفاعی که برای این باغها احتیاج بوده‌است , آورده شده‌است. این باغها برای خوشحال کردن همسر بخت‌النصر که بیمار بوده‌است ساخته شده‌اند. امیتیس دختر هوخشتره (پادشاه ماد) با بخت‌النصر ازدواج کرد تا میان دو قوم صلح پایدار برقرار گردد. سرزمین ماد که آمیتیس از آن می‌آمد سرزمینی سرسبز و کوهستانی و پوشیده از گیاهان و درختان مختلف بود ولی سرزمین بابل در منطقه‌ای مسطح و فلاتی خشک قرار گرفته بود. یکی از دلایل بیماری آمیتیس هم دوری او از سرزمین خوش آب و هوای خود بود بنابراین بخت‌النصر تصمیم گرفت باغهای معلق بابل را در ارتفاع برای همسر خود بسازد واژهٔ معلق که برای این باغها استفاده می‌شود در حقیقت به این معنی نیست که باغها به‌وسیله طناب یا ریسمان به یکدیگر متصل بوده‌اند بلکه احتمالاً ترجمه ی اشتباه کلمه‌ای یونانی به معنای تراس یا بالکن بوده‌است. استرابو در قرن اول قبل از میلاد می‌نویسد: تراسها در طبقاتی روی یکدیگر واقع شده بودند و هرکدام دارای ستونهای سنگی مکعب شکل توخالی بوده‌اند که توسط گیاهان پوشیده شده بود. تحقیقات بیشتر در منطقه بابل منجر به یافتن پایه‌های این ستون‌ها شده‌است.
چون باغ مانند دامنه یک تپه شیب داشت و بخش‌های متعدد آن طبقه طبقه روی هم قرار گرفته بودند، منظره کلی آن مانند یک باغ معلق بود. وقتی صفه‌های پلکانی صعودی ساخته شدند، در زیر آن‌ها تالارهایی احداث شد و درخت‌هایی در آن‌ها و بالای آن‌ها کاشته شد که به تدریج روی یکدیگر رشد کردند… سقف‌های این تالارها با شاه‌تیرهایی از جنس سنگ به طول ۱۶ پا محافظت می‌شد…! سقف روی این شاه‌تیرها نخست با لایه‌ای از نی که در لابه‌لای آن‌ها مقدار زیادی قیر ریخته شده بود پوشانده و روی آن آجر پخته که در میان آن‌ها آهک ریخته بودند قرار داشت . لایه سوم از سرب بود و سپس خاک ریخته می‌شد که رطوبت آن به پایین نفوذ نکند. در پایین نیز زمین به اندازه کافی کنده می‌شد تا درختان بزرگتر بتوانند ریشه بدوانند و زمین با هر نوع درخت کاشته شده بود و چون همه تالارها به حد کافی نور می‌گرفتند، جایگاه‌های متعدد سلطنتی با تصاویر بسیار در آن احداث گردید و در یکی از تالارها شکافی ایجاد شده بود و در آن تجهیزاتی گذاشتند که آب تمام باغ را به حد وفور از رودخانه می‌گرفت و به همه جا توزیع می‌کرد.
گردنه گوچی
گردنه گوچی در راه گوچی در ارتفاعات کوه زیر در بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
راه مشهور «گوچی» و گردنه گوچی و پیچهای خطرناک آن در مسیر جاده ارتباطی شهرستان بستک به شهرستان بندر لنگه قرار دارد. این راه از «بون کوه چهار برکه» شروع می‌شود و رو به سمت جنوب می‌رود و به بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه منتهی می‌شود.
نقاطی معروف که در مسیر این راه قرار دارد عبارت‌اند از: «گردنه گوچی»، «برکه زیر گوچی»، «پر رنده»، «دُکَل بَردِ مَد کاملی» (حشم‌نشین)، «دین، قهوه‌خانه دین، لاورِ دین»، «دره کوره‌ای» در این دره چند کوره گچی وجود دارد، «درواه دُمُو»، «خوئق»، «پشتخه چتالی» یعنی پشتخه سمری، «پاتنگستان»، «چُک لِسُه»، «تنگو» برکه و کاروانسرای تنگو، «پَرِ بارام»، «دو رودخانه» جایی است که آب دو رودخانه به هم می‌پیوندد، «پشتخه شب خاب» ۲ باب آب انبار دارد، راه قافله (مالرو) قدیمی است، «درواه شنی»، «پشتخه کودان» یک باب آب‌انبار دارد، «مرزان»، «برکه مرزان»، «گردنه کرزائی»، «گردنه شرفائی»، «دُول گِردُه»، «شربتو» (احشم نشین)، «گُلِنگُو» (احشم نشین)، «روستای سورو»، سمر دان، روستای «چاه مسلم». «برکه و کاروانسرای بلدنگ»، «گردنه شیخ عبدالعزیز» که به گویش محلی «شبدیز» یا «شیخ دِس» می‌نامند، «گردنه شیخ عبدالرحمن» که باصطلاح اهالی منطقه «شبدرحمان» گفته می‌شود، «نمکی مهران» معدن نمک بخش کوخرد، «سیاه تک مهران»، «پل رودخانه مهران»، «پاسگاه ژاندارمری مِهران».
از سوی شمال از این راه به شهرستان بستک و پس از عبور از گردنه شورد به سمت لارستان ادامه پیدا می‌کند.
داگلاس دی‌سی-۳
داگلاس دی‌سی-۳ هواپیمای دوموتوره حمل و نقل ساخت شرکت هواپیماسازی داگلاس بود که در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ صنعت هواپیمایی جهان را دگرگون کرد.
نخستین نمونه این هواپیما در ۱۹۳۵ پرواز کرد. در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی آن را بکار گرفتند. در جنگ جهانی دوم ارتش آمریکا نمونه‌های مختلف آن را برای کاربردهای حمل نیرو و حمل بار سفارش داد. معروف‌ترین نمونه‌های نظامی آن با نام‌های سی-۴۷ و داکوتا شناخته می‌شد. پس از جنگ بسیاری از همین هواپیماهای نظامی را تبدیل به هواپیمای غیرنظامی‌کردند و در شرکت‌های هواپیمایی بکار رفت.
هواپیمای داگلاس دی‌سی-۳ نخستین هواپیمایی بود که یک غذاخانه طراحی‌شده در داخل خود داشت.
چند فروند از این هواپیما هنوز در وضعیت پروازی قرار دارد و برای حمل و نقل و در نمایش‌های هوایی به پرواز در می‌آید.
آورو یورک
آورو یورک هواپیمای دو موتوره ترابری، ساخت شرکت بریتانیایی آورو بود.
این هواپیما از روی بمب‌افکن آورو لانکاستر و با تغییراتی (از جمله داشتن سه سکان عمودی) ساخته شد. نخستین نمونه این هواپیما در ۱۹۴۲ پرواز کرد.
مابونی کنوا
مابونی کنوا (به ژاپنی: 摩文仁 賢和) (۱۸۸۹ در اکیناوا - ۱۹۵۲ در اوزاکا) یکی از معروف‌ترین استادان هنر رزمی کاراته و پایه‌گذار سبک شیتوریو است.
مابونی کاراته را زیر نظر دو استاد بزرگ این رشته ورزشی، یعنی آنکو ایتوسو و کانریو هیگونا آغاز کرد و اولی سیستم شوریته و دومی سیستم ناهاته را به او آموزش دادند. آن‌چه به‌عنوان نخستین ویژگی مابونی در ذهن‌ها تداعی می‌شود شمار بسیار زیاد کاتاهایی بود که می‌دانست.
مابونی در سال ۱۹۲۸ اکیناوا را به قصد اقامت در توکیو ترک کرد پیش از اینکه برای همیشه در اوزاکا ساکن شود، میراثی شامل ۴۹ کاتا از خود بجای گذاشت که اساس سبک او را تشکیل می‌دادند و در اوزاکا بود که سبک خود را شیتوریو نامید.
شوتوکان
شوتوکان یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط: گیچین فوناکوشی (۱۹۵۷–۱۸۶۸) بنیان‌گذاری شد.
«شوتو» اسم مستعار و امضای ادبی فوناکوشی و «کان» به معنای خانه یا مکتب است. علاوه بر آن "شوتوکان" متعلق به سیستم شوری‌ته در کاراته است.
در سال ۱۹۴۸ اجرای هنرهای رزمی آزاد شد و دو تن از شاگردان قبلی دوجوی "شوتوکان" به نام‌های ماساتوشی ناکایاما و ایسائو اُباتا سازمان جدیدی را به نام انجمن کاراته ژاپن (JKA) به عنوان اولین تشکیلات رسمی کاراته در جهان بنیان نهادند. دوباره کاراته ترویج شد و در میان ارتش و دانشگاه‌ها و مدارس محبوب گردید. کاراتهٔ "شوتوکان" با برنامه‌ریزی‌های استاد ناکایاما می‌رفت تا در سطح بین‌المللی مطرح شود، انجمن کاراته ژاپن با تربیت مدرس و اعزام آن‌ها به چهارگوشهٔ دنیا شروع به تبلیغ کاراته فوناکوشی یا همان "شوتوکان" نمود و این امر موجب خشنودی فوناکوشی نیز بود. "شوتوکان" توسط ماساتوشی ناکایاما (۱۹۱۳–۱۹۸۷) دان ۹ (پس از مرگ دان ۱۰) به صورت امروزی‌تر و علمی‌تر به جهانیان معرفی شده که به کمک نیروهای فیزیکی کارهایی که به نظر خیلی‌ها سخت یا غیرممکن می‌نمایند را ممکن می‌کند. در این روش توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز جرم نیرو می‌شود.
پس از ناکایاما دو تن از شاگردان ارشد وی هیروکازو و کانازاوا دان ۱۰ که نخستین قهرمان مسابقات رسمی جهانی کاراته بود، اقدام به تأسیس "شوتوکان" کاراته بین‌المللی (SKI) و استاد مرحوم هیده تاکا نیشی یاما دان ۱۰ نیز فدراسیون جهانی کاراته سنتی (ITKF) را که رقیب اصلی فدراسیون جهانی کاراته به شمار می‌رود را در آمریکا تأسیس نمود و کاراته را در آمریکا پایه‌گذاری نمود.
در حال حاضر علاوه بر این تشکیلات بعدها فدراسیون جهانی "شوتوکان" کاراته (WSKF) توسط استاد کاسویا و فدراسیون جهانی کاراته نو میچی (KWF) توسط استاد میکیو یاهارا دان ۹ و فدراسیون (JKS) توسط «آسای» و پس از آن استاد ماسائو کاگاوا دان ۸ به همراه سایر اساتید در سبک "شوتوکان" تأسیس و فعالیت نمودند.
سبک "شوتوکان" از نخستین و اصیل‌ترین سبک‌های کاراته در ژاپن و جهان و از سبک‌های فعال کاراته در ایران است که خود شاخه‌های متعددی دارد؛ تا به امروز ۹ شاخه متفاوت از سبک "شوتوکان" در فدراسیون کاراته ایران به ثبت رسیده‌ است که مجوز رسمی فعالیت دارند.
لیست شاخه‌های زیر مجموعه شوتوکان در ایران:
شیتوریو
شیتوریو یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط کنوا مابونی (۱۹۵۲–۱۸۸۹) بنیان‌گذاری شد. شیتوریو متشکل از دو سیستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌باشد. «شیتو» از نام‌های دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده‌است. بدین صورت که «شی» از نام کانریو هیگااونا (شیااونا) استاد مسلم سیستم ناهاته و کلمه «تو» از نام آنکو ایتوسو بنیان‌گذار و استاد مسلم سیستم شوری ته. در این مکتب توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود. نشان (آرم) شی تو ریو برگرفته از نشان خانوادگی مابونی است. کمربندهای شیتوریو تشکیل شده‌است از: سفید - زرد - نارنجی - آبی - سبز - بنفش - قهوه ای - مشکی دان یک الی ده.
وادوریو
وادوریو یکی از مهم‌ترین سبک‌های کاراته است، که توسط اوتسوکا هیرونوری (۱۹۸۲–۱۸۹۲) ابداع شد.
وادوریو یعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح‌جویانه.
گردنه شورد
گردنه شورد در راه بستک به لار در ارتفاعات کوه هرمزان و در قسمت شرقی کوه گاه‌بست در شمال شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
راه ارتباطی شهرستان لارستان به شهرستان بندر لنگه از این گردنه عبور می‌کند. در دوران گذشته این راه سخت‌گذر بوده و فقط ماشینهای «جیپ» و «وانیت» می‌توانستند از این راه گذرنمایند.  گردنه شورد شامل ۱۳ پیچ خطرناک بوده که از ته دره  «تنگ شورد» شروع می‌شده، ماشیهای جیب و وانیت راه این پیچهای خطرناک را طی می‌نمودند وبا دشواری به بالای کوه می‌آمدند. در بالای کوه یک کاروانسرای قدیمی وجود دارد که در زمان قدیم پاسگاه ژاندارمری بوده‌است که بر «تنگ شورد» نظارت می‌کردند. اما حالا خالی از سکنه‌است. در سال ۱۳۵۶ خورشیدی راه « شورد» زیرسازی شده‌است، حالا این راه آسفالته ومناسب است.
ب
ب حرف دوم در الفبای فارسی، ترکی، عربی، کردی و عبری (بِت (وِت) ב) و انگلیسی است.
این حرف به چهار صورت جدا، آغازی، میانی و پایانی چسبان نوشته می‌شود.
نام این حرف در عربی «الباء» و «الباء الموحّدة» است. گاه نیز «البا» (بدون همزه) و «ب» خوانده می‌شود و به «باءات» و «ابواء» جمع بسته می‌شود. «ب» در عربی صامت انفجاری واکدار لبی است. به علل مختلف صوتی، «ب» به حروف (واج‌های) دیگر، یا حروف دیگر به «ب» تبدیل می‌شود. در قرائت قرآن، در صورتی که حرف نخست کلمه‌ای «ب» یا «ف» یا «م» باشد باء پایانی کلمهٔ قبل می‌تواند در آن ادغام شود، مانند «إِذهَبْ فَّمَن تَبِعَک» (الاسراء:۶۳) و «یُعَذَّب مَّنْ یَشاءُ» (آل‌عمران: ۱۲۹). در عربی، برخلاف دیگر زبان‌های سامی، صامت لبی انفجاری بی واک (پ) وجود ندارد و «ب» در برخی کلمات عربی معادل یا جانشین «پ» در دیگر زبانهای سامی است، ولی در زبان گفتاری امروز در برخی از موارد صامت واکدار «ب» در مجاور صامت بی واک دیگر به «پ» تبدیل می‌شود، مانند: مبسوط / مپسوط.
«ب» در فارسی نشانهٔ دوگونه عنصر دستوری است: ۱) واجِ «ب»، ۲) تکواژِ دستوری «بـ/به» با سه‌گونه کاربرد: تصریفی (پیشوند فعلی)، اشتقاقی (در کلمات مرکب)، نحوی (حرف اضافه).
واج «ب» در ادوار مختلف زبان ترکی (باستان، میانه، جدید) و در شاخه‌ها و لهجه‌های آن تحولات گوناگونی داشته‌است. «ب» ترکی عموماً در زبان‌های آلتاییِ مادر «ب» است که معادل «پ» در زبان‌های اورالیِ مادر است، ولی در برخی موارد «ب» شاخهٔ آلتایی برابر «م» در شاخهٔ اورالی است.
در زبان ترکی، صامت‌های واکدار آخر کلمات گرایش به بی‌واک شدن دارند. واج «ب» پایانی نیز در ترکی آذربایجانی با تلفظی بین ب و پ (ḅ) ادا می‌شود، ولی در کتابت نشان داده نمی‌شود. اما در ترکی ترکیه «ب» پایانی کاملاً «پ» تلفظ می‌شود و در خط جدید نیز p نوشته می‌شود؛ مانند kitap: کتاب. «ب» در میان کلمات نیز اغلب به «پ» تبدیل می‌شود و از طریق همانندسازی، صامت واکدار مجاور را بی واک می‌کند؛ مانند aptes: آبدست، iptal: اِبدال، ولی گاه «ب» تابع همانندی نمی‌شود؛ مانند matbaa: مطبعه، tasbit: تثبیت.
در عرفان اسلامی و عقاید باطنی بعضی فرق و نیز در علوم غریبه که برپایهٔ اعتقاد به اسرار حروف بوده، حرف «ب» در میان حروف دیگر دارای اهمیتی خاص است. توجه به حروف و اعداد و اسرار معنوی آنها که نزد نحله‌های پیش از اسلام سابقه داشته‌است، در عصر اسلامی در میان فرقی از مسلمانان با گرایش‌های عرفانی و باطنی آغاز شد و بالاخص با توجه به حروف مقطعهٔ قرآن و خواص حروف آیات و اسما خداوند بتدریج رشد کرد و بعدها به شکلی افراطی نزد حروفیه و نقطویه، نظامی خاص یافت. در میان صوفیه اگرچه از آغاز، توجه به اسرار حروف و جنبه‌های رمزی آنها وجود داشته‌است، ولی ابن‌عربی و پیروان او بدین مبحث توجهی خاص نشان داده‌اند و از ترکیب عقاید پیشینیان در بارهٔ حروف و تطبیق آنها با آرای خود شکل تکامل یافته‌تری از نظریات عرفانی در بارهٔ اسرار حروف عرضه کرده‌اند.
پ
پ حرف سوم در الفبای فارسی است. این حرف در الفبای عربی وجود ندارد ولی در عربی مصری از این حرف استفاده می‌شود.
پ در نوشتن نشانی خانه‌ها، به معنای پلاک خانه است.
ت
ت حرف چهارم در الفبای فارسی، سومین حرف الفبای عربی و بیست و دومین حرف از حروف الفبای عبری (تاو ת) است. ارزش آن در حساب ابجد ۴۰۰ است.
ث
ث حرف پنجم در الفبای فارسی و حرف چهارم در الفبای عربی است. صدای آن در تلفظ فارسی همان صدای «س» (s) است ولی در عربی همانند «th» انگلیسی تلفظ می‌شود.
در زبان عربی نوین استاندارد این حرف به صورت «θ» تلفظ می‌شود. همچنین این حرف برابر "th" انگلیسی در کلمات "think" و "thin" است. در نام و شکل، این حرف یکی از مشتقات حرف "تاء" است. ارزش عددی این حرف ۵۰۰ است ("حساب جمل" را ببینید). شکل این حرف در عربی  است و نامش هم ، در حالت‌های مختلف به اشکال زیر نوشته می‌شود:
ج
ج(جیم) یا گیمِل حرف ششم در حروف الفبای خط فارسی، سومین حرف از حروف الفباهای فنیقی (𐤂)، آرامی، سریانی (ܓ — گامال)، عبری (ג) و عربی (ج — جیم) است.
این حرف از نظر واج‌شناسی یک صامت می‌باشد.
چ
چ حرف هفتم در الفبای فارسی است. این حرف در الفبای عربی وجود ندارد. چ یکی از همخوان‌ها (صامتها) است و هفتمین حرف از الفبای فارسی، هشتمین حرف از الفبای اردو و چهارمین حرف الفبای ترکی است.این حرف در الفبای عربی وجود ندارد.
در فارسی در قدیم آن را جیم مَعْقود و جیم فارسی نیز نامیده‌اند. ارزش عددی آن را در حساب جمل، مانند «ج»، سه در نظر می‌گیرند از لحاظ آواشناسی، «چ» صامتی شُشی، برون‌سو، سخت، بی‌واک، دمیده، انفجاری ـ سایشی و لثوی ـ کامی است.
چوب، چاپ، چرک، چک، چانه، چیز، چیت، چیره،چتر، چرا، چون، چفیه، چهار، چادر، چماق، پرچم، پوچ، چپ، بچه، ساچمه، داچ، پارچ، آچمز، ار، چهارچوب، چشم، چسب، چرخ، چِت
ح
ح حرف هشتم در الفبای فارسی، حرف ششم در الفبای عربی و هشتمین حرف از حروف الفبای عبری (خت ח) است. صدای آن در تلفظ فارسی همانند «ه» است ولی در عربی گونه‌ای «ه» گلویی تلفظ می‌شود.
خ
خ حرف نهم در الفبای فارسی و حرف هفتم در الفبای عربی است که برای نمایش همخوان سایشی نرمکامی بی‌واک بکار می‌رود. برای نمایش این همخوان در انگلیسی باستان از دونگاره gh استفاده می‌شد، مانند واژه doughter (دختر). برای نوشتن کلمات دارای این حرف در زبان فارسی یا عربی با الفبای لاتین از (kh) استفاده می‌کنند. مانند:khoozestan برای خوزستان، که نام یکی از استان‌های ایران است.
واج «خ» از دیدگاه آواشناسی، همخوانی است سایشی، ملازی و بی‌واک. اندام‌های تولیدکنندهٔ آن انتهایی‌ترین بخش عقب زبان و بخش پایانی نرم‌کام هستند. برای تولید این واج، عقب زبان که روبه‌روی زبان کوچک قرار دارد بالا می‌رود و بدین ترتیب، گذرگاه تنگی برای گذر هوا پدید می‌آیدو جریان هوا با فشار از این گذرگاه می‌گذرد و سایش ایجاد می‌کند.
واج «خ» فارسی بازماندهٔ آواهای q و gh زبان‌های هندواروپایی و g آریایی باستان است.
ش
ش حرف شانزدهم در الفبای فارسی، حرف سیزدهم در الفبای عربی و بیست و یکمین حرف از حروف الفبای عبری (شین ש) است. نام این حرف «شین» است.
ض
ض هجدهمین حرف در الفبای فارسی و حرف پانزدهم در الفبای عربی است. نام این حرف «ضاد» است. صدای آن در تلفظ فارسی همانند «ز» است ولی درعربی گونه‌ای «ز» لثوی تلفظ می‌شود.