مؤسسه فناوری ماساچوست
مؤسسهٔ فناوری ماساچوست مشهور به اِم‌آی‌تی، یک دانشگاه خصوصی واقع در کمبریج، ماساچوست است. این مؤسسه دارای یک پردیس شهری است که بیش از ۱٫۶ کیلومتر در امتداد رودخانه چارلز امتداد دارد. این مؤسسه همچنین دارای مجموعه‌های مهمی خارج از دانشگاه است از جمله: آزمایشگاه لینکلن ام‌آی‌تی، مرکز بیتس، رصدخانه هی استاک و همچنین آزمایشگاه‌های وابسته مانند موسسات Broad و Whitehead. دانشگاه MIT در سال ۱۸۶۱ در پاسخ به صنعتی شدن روزافزون ایالات متحده تأسیس شد و مدل دانشگاه پلی تکنیک اروپایی را پذیرفت و بر آموزش آزمایشگاهی در علوم کاربردی و مهندسی تأکید کرد. از آن زمان نقشی اساسی در توسعه بسیاری از جنبه‌های علوم مدرن، مهندسی، ریاضیات و فناوری داشته‌است و در جهان با نوآوری و قدرت علمی بالا شهرت دارد.
تا پیش از اکتبر ۲۰۲۰، ۹۷ برنده جایزه نوبل، ۲۶ برنده جایزه تورینگ و ۸ مدال آور فیلدز به عنوان دانش آموختگان، اعضای هیئت علمی یا محقق به MIT وابسته اند. علاوه بر این، ۵۸ نفر از دریافت کنندگان مدال ملی علوم، ۲۹ نفر از دریافت کنندگان مدال ملی فناوری و نوآوری، ۵۰ نفر از همکاران مک آرتور، ۸۰ نفر از محققان مارشال، ۳ نفر از محققان میچل، ۴۱ نفر از فضانوردان و ۱۶ نفر از دانشمندان ارشد نیروی هوایی ایالات متحده به MIT وابسته بوده‌اند. این دانشگاه همچنین از فرهنگ کارآفرینی قوی برخوردار است و فارغ التحصیلان دانشگاه MIT بسیاری از شرکت‌های برجسته را تأسیس کرده‌اند. MIT یکی از اعضای انجمن دانشگاه‌های آمریکا (AAU) است.
در سال ۱۸۵۹، پیشنهادی برای استفاده از زمین‌های تازه پرشده در خلیج بک، بوستون برای «هنرستان هنر و علوم» به دادگاه عمومی ماساچوست ارائه شد، اما این پیشنهاد ناکام ماند. منشوری برای ادغام مؤسسه فناوری ماساچوست، پیشنهاد شده توسط ویلیام بارتون راجرز، توسط جان آلبیون اندرو، فرماندار ماساچوست، در ۱۰ آوریل ۱۸۶۱ امضا شد.
راجرز، استاد دانشگاه ویرجینیا، می‌خواست مؤسسه‌ای تأسیس کند تا به پیشرفت‌های سریع علمی و فناوری بپردازد. او مایل به ایجاد یک مدرسه حرفه ای نبود، اما ترکیبی با عناصر آموزش حرفه ای و لیبرال، پیشنهاد می‌کند که:
طرح راجرز با تأکید بر دانشکده مستقلی که در زمینه تحقیقات و همچنین آموزش‌هایی حول سمینارها و آزمایشگاه‌ها است، مدل دانشگاه تحقیقات آلمان را منعکس کرد.
دو روز پس از صدور مجوز تأسیس MIT، نخستین نبرد از جنگ داخلی آمریکا آغاز شد. پس از تأخیر طولانی در طول سال‌های جنگ، نخستین کلاس‌های MIT در سال ۱۸۶۵ در ساختمان تجاری بوستون برگزار شد. این مؤسسه جدید به عنوان بخشی از قانون کالج‌های موریل لند-گرانت برای تأمین بودجه موسسات «برای ارتقاء آموزش لیبرال و عملی طبقات صنعتی» تأسیس شد و یک مدرسه اعطای زمین بود. در سال ۱۸۶۳ با همین اقدام، منطقه مشترک المنافع ماساچوست، کالج کشاورزی ماساچوست (دانشگاه ماساچوست در امهرست) را تأسیس کرد که به عنوان دانشگاه ماساچوست در امهرست توسعه یافت. در سال ۱۸۶۶، درآمد حاصل از فروش زمین به ساختمان‌های جدید در خلیج بک اختصاص یافت.
مؤسسه فناوری ماساچوست به‌طور غیررسمی «بوستون تک» (Boston Tech) نامیده می‌شد. این مؤسسه الگوی دانشگاه پلی تکنیک اروپا را پذیرفت و از همان اوایل تأکید بر آموزش آزمایشگاهی داشت. علیرغم مشکلات مالی مزمن، این مؤسسه در دو دهه گذشته قرن نوزدهم در زمان ریاست فرانسیس آماسا واکر شاهد رشد بود. برنامه‌هایی در زمینه مهندسی برق، شیمی، دریا و بهداشت معرفی شد، ساختمان جدید ساخته شد و اندازه دانشجو به بیش از یک هزار نفر افزایش یافت.
برنامه درسی مورد تأکید شغلی قرار گرفت، و توجه کمتری به علوم نظری داشت. این مدرسه تازه تأسیس هنوز از کمبودهای مزمن مالی رنج می‌برد که باعث جلب توجه رهبری MIT شد. در طول این سال‌های «فناوری بوستون»، دانشکده MIT و فارغ التحصیلان رئیس دانشگاه هاروارد رئیس دانشگاه (و دانشکده سابق MIT) چارلز ویلیام الیوت تلاش‌های مکرر برای ادغام MIT با دانشکده علمی لارنس کالج هاروارد را رد کردند. حداقل شش تلاش برای جذب MIT در هاروارد وجود دارد. در مکان باریک خلیج بک، MIT توانایی گسترش امکانات شلوغ خود را ندارد، و جستجوی ناامیدکننده برای یک دانشگاه جدید و بودجه را هدایت می‌کند. سرانجام، شرکت MIT توافق رسمی را برای ادغام با هاروارد، در مورد مخالفت‌های شدید دانشکده، دانشجویان و دانش آموختگان MIT، تصویب کرد. با این حال، تصمیم سال ۱۹۱۷ دادگاه عالی قضایی ماساچوست به‌طور عملی به طرح ادغام پایان داد.
مشارکت MIT در علوم نظامی در طول جنگ جهانی دوم افزایش یافت. در سال ۱۹۴۱، ونیوار بوش به عنوان رئیس دفتر تحقیقات و توسعه علمی فدرال منصوب شد و بودجه را فقط به گروه منتخبی از دانشگاه‌ها، از جمله MIT هدایت کرد. مهندسان و دانشمندان از سراسر کشور در آزمایشگاه تابش MIT، که در سال ۱۹۴۰ برای کمک به ارتش انگلیس در تولید رادار مایکروویو تأسیس شد، جمع شدند. کارهای انجام شده در آنجا به‌طور قابل توجهی هم بر جنگ و هم تحقیقات بعدی در منطقه تأثیر گذاشت. سایر پروژه‌های دفاعی شامل سیستم کنترل پیچیده ژیروسکوپ و سایر سیستم‌های کنترل پیچیده برای تفنگ، بمب و ناوبری اینرسی تحت آزمایشگاه ابزار دقیق چارلز استارک دراپر بود. توسعه یک کامپیوتر دیجیتال برای شبیه‌سازی پرواز تحت پروژه چرخش‌نما؛ و عکسبرداری با سرعت و ارتفاع زیاد تحت نظر هارولد یوجین ادگرتون. با پایان جنگ، MIT به بزرگترین پیمانکار تحقیق و توسعه کشور در زمان جنگ تبدیل شد (با انتقاداتی از بوش)، تقریباً ۴۰۰۰ کارمند را فقط در آزمایشگاه تابش مشغول به کار کرد و بیش از ۱۰۰ میلیون دلار (۱٫۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۵) دریافت کرد) پیش از ۱۹۴۶. کار بر روی پروژه‌های دفاعی حتی پس از آن نیز ادامه داشت. تحقیقات تحت حمایت دولت پس از جنگ در MIT شامل سیستم‌های SAGE و هدایت موشک‌های بالستیک و برنامه فضایی آپولو بود.
MIT همگام بوده و به پیشرفت دیجیتال کمک کرده‌است. علاوه بر توسعه پیشینیان فن آوری‌های مدرن محاسبات و شبکه، دانشجویان، کارمندان و اعضای هیئت علمی Project MAC، آزمایشگاه هوش مصنوعی و باشگاه راه‌آهن Tech Model برخی از نخستین بازی‌های رایانه‌ای تعاملی را نوشتند مانند Spacewar! و بسیاری از اصطلاحات عامیانه و فرهنگ هکر مدرن را ایجاد کرد. چندین سازمان مهم مربوط به رایانه از سال ۱۹۸۰ در MIT تأسیس شده‌اند: پروژه گنو ریچارد استالمن و بنیاد نرم‌افزار آزاد متعاقباً در اواسط دهه ۱۹۸۰ در آزمایشگاه هوش مصنوعی تأسیس شدند. آزمایشگاه رسانه ام‌آی‌تی در سال ۱۹۸۵ توسط نیکلاس نگروپونته و جروم ویسنر برای ترویج تحقیقات در زمینه کاربردهای جدید فناوری رایانه تأسیس شد. سازمان استانداردسازی ائتلاف وب جهان‌گستر در آزمایشگاه علوم رایانه در سال ۱۹۹۴ توسط تیم برنرز لی تأسیس شد. پروژه درس‌افزار باز ام‌آی‌تی مواد درسی را برای بیش از ۲۰۰۰ کلاس MIT از سال ۲۰۰۲ به‌صورت آنلاین در دسترس قرار داده‌است. و ابتکار یک لپ‌تاپ برای هر کودک برای گسترش آموزش رایانه ای و ارتباط با کودکان در سراسر جهان در سال ۲۰۰۵ راه‌اندازی شد.
محوطه دانشگاه ۱۶۶ جریب (۶۷٫۲ هکتار) MIT در شهر کمبریج تقریباً یک مایل در امتداد ضلع شمالی حوضه رودخانه چارلز قرار دارد. خیابان ماساچوست محوطه دانشگاه را تقریباً به نصف تقسیم کرده‌است، بیشتر خوابگاه‌ها و امکانات زندگی دانشجویی در غرب و بیشتر ساختمان‌های دانشگاهی در شرق هستند. نزدیکترین پل به MIT، پل هاروارد است که به دلیل واحد اندازه‌گیری اسموت شناخته می‌شود.
ام‌آی‌تی نانو که به ساختمان ۱۲ نیز شناخته می‌شود، یک مرکز بین رشته‌ای برای تحقیقات در مقیاس نانو است. اتاق تمیز ۱۰۰۰۰۰ فوت مربعی (۹٬۳۰۰ متر مربع) و فضای تحقیقاتی آن، که از طریق نمای شیشه ای گسترده قابل مشاهده است، بزرگترین مرکز تحقیقاتی در نوع خود در کشور است. این ساختمان با هزینه ۴۰۰ میلیون دلار نیز یکی از ساختمان‌های پر هزینه دانشگاه است. این مرکز همچنین با استفاده از مجموعه‌های تصویربرداری و اندازه‌گیری میرایی لرزشی که در بالای یک دال بتونی ۵ میلیون پوندی (۲٬۳۰۰٬۰۰۰ کیلوگرم) قرار دارد، از پیشرفته‌ترین قابلیت‌های نانو تصویربرداری برخوردار است.
مؤسسه فناوری ماساچوست دارای املاک و مستغلات تجاری قابل توجهی در کمبریج است که در آن مالیات بر دارایی می‌پردازد، به علاوه یک پرداخت داوطلبانه اضافی به جای مالیات برای ساختمان‌های دانشگاهی که از نظر قانونی معاف از مالیات هستند. از سال ۲۰۱۷، این بزرگترین مالیات دهنده در شهر است که تقریباً ۱۴ درصد از درآمد سالانه شهر را دارد. منابع شامل میدان فناوری، بخشهایی از میدان کندال، و بسیاری از املاک در کمبریجپورت و منطقه ۴ همسایه ساختمانهای آموزشی است. این زمین برای اهداف سرمایه‌گذاری و توسعه بالقوه طولانی مدت نگهداری می‌شود.
دانشکده‌های این دانشگاه عبارت‌اند از:
این دانشگاه دانشکده پزشکی و حقوق ندارد، اما یک کالج به نام "شاخه علوم و فنون بهداشتی هاروارد-ام‌آی‌تی" است.
مؤسسه فناوری ماساچوست در سال ۱۹۳۴ به عضویت انجمن دانشگاه‌های آمریکایی انتخاب شد و در میان «R1: دانشگاه‌های دکتری - فعالیت تحقیقاتی بسیار بالا» طبقه‌بندی می‌شود. هزینه‌های تحقیقاتی در سال ۲۰۱۷ بالغ بر ۹۵۲ میلیون دلار بوده‌است. دولت فدرال بزرگترین منبع تحقیق با حمایت مالی بود. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا ۲۵۵٫۹ میلیون دلار، وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا ۹۷٫۵ میلیون دلار، وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا ۶۵٫۸ میلیون دلار، بنیاد ملی علوم ۶۱٫۴ میلیون دلار و ناسا ۲۷٫۴ میلیون دلار اعطا کردند. مؤسسه فناوری ماساچوست علاوه بر اعضای هیئت علمی تقریباً ۱۳۰۰ محقق نیز استخدام می‌کند. در سال ۲۰۱۱، اساتید و محققان دانشگاه مؤسسه فناوری ماساچوست ۶۳۲ اختراع را افشا کردند که ۱۵۳ حق اختراع صادر، ۸۵٫۴ میلیون دلار درآمد نقدی کسب و ۶۹٫۶ میلیون دلار حق امتیاز دریافت کردند. از طریق برنامه‌هایی مانند مرکز Deshpande، اعضای هیئت علمی MIT از تحقیقات و کشفیات خود در زمینه فعالیت‌های تجاری چند میلیون دلاری استفاده می‌کنند.