hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
محدوده‌بندی
مرزبندی،محدوده‌بندی یا حدنگاری یا کاداستر فهرست نقشه‌برداری ثبتی است، یعنی آن نوع نقشه‌برداری که ارزش حقوقی داشته باشد و بتوان بر اساس مرزهای آن سند مالکیت صادر کرد. کاداستر منبع اصلی داده‌ها در اختلافات و دعاوی بین مالکان زمین است (یا در مورد ایران باید باشد).
نقشه کاداستر نقشه‌ای است که مرزها و مالکیت قطعات زمین را نشان می‌دهد. برخی از نقشه‌های کاداستر جزئیات بیشتری را نشان می‌دهند، مانند نام ناحیه، شماره شناسایی منحصر به فرد برای هر پارسل ملکی، گواهی شماره عنوان، موقعیت ساختارهای موجود، شماره بخش، نام خیابان‌های مجاور، ابعاد مرزها و…
اطلاعات پیمایشی کاداستر اغلب یک عنصر اساسی در سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی (GIS) یا سیستم‌های اطلاعات زمین (LIS) است که برای ارزیابی و مدیریت اراضی و املاک مورد استفاده قرار می‌گیرد. این سیستم و داده‌ها کاربردهای دیگری نیز دارند، مانند: ردیابی تغییرات طولانی‌مدت در طول زمان برای مطالعات زمین‌شناختی یا زیست‌محیطی و…
عملیات تهیهٔ نقشه‌های حدنگاشتی (کاداسترال) را می‌توان در مراحل زیر خلاصه کرد:
اولین شواهد استفادها از نقشه‌برداری کاداستر به دوران امپراطوری رم بر می‌گردد که امپراطوری برای بازپس‌گیری زمین‌های خود اقدام به تهیه نقشه کاداستر نمود. یکی از این موارد در سال ۷۷ میلادی در منطقه کامپانیا رخ داده که در نشان گر سنگی باقی مانده از آن نام «امپراطور وسپاسیان» برا آن دیده می‌شود.
با سقوط امپراطوری رم، استفاده از نقشه‌های کاداستر تا قرن شانزدهم و هفدهم میلادی به شکل کامل متوقف شد و در قرون وسطا از روش توضیحات مکتوب برای ثبیت حدود اراضی استفاده می‌شد. با ظهور سرمایه‌داری در عصر رنسانس در اروپا، مجدد تهیه نقشه کاداستر به عنوان ابزاری برای تعیین و بیان خصوصیات زمین به عنوان ابزار اصلی تولید در سرمایه‌داری (در آن دوران)، مورد توجه قرار گرفت. این امر ابتدا برای تثبیت مالکیت خصوصی در اختلافات اراضی مورد توجه بود ولی در کوتاه مدت از آن به عنوان ابزاری برای ارزیابی دقیق تر مالیات از طرف دولت مورد استفاده قرار گرفت.
با توجه به اهمیت نقشه‌های کاداستر و اطمینان از صحت اجرا فرایند در اکثر کشورها سازمان‌های متولی ثبت اسناد مالکیتی برای انجام صحیح فرایندها، شیوه نامه‌های متعددی دارند که صرفاً توصیه افراد آموزش دیده و تعیین صلاحیت شده قرار اجرا است. و نقشه‌های تولید شده توسط این افراد ارزش حقوقی دارند و با سایر نقشه‌ها تولید شده در علوم ژئوماتیک از نظر اعتبار و سندیت متفاوت اند.
متولی این امر در ایران اداره کل کاداستر ، زیر نظر سازمان ثبت اسناد واملاک کشور می‌باشند.
در ایران تهیه نقشه‌های ثبتی بدین صورت است:
نقشه‌های ثبتی را می‌توان از راه‌های مختلف دیگر نیز تهیه نمود، از جمله:
که تمامی روش‌های فوق برای عملیات با متراژ بالا به صرفه و هزینه‌بر می‌باشند. ساده‌ترین و بهترین و دقیقترین روش برای متراژهای نه‌چندان زیاد استفاده از دوربین‌های «توتال» و «جی‌پی‌اس» های دوفرکانسهٔ دقیق می‌باشد.
روتوما
روتوما یکی از بخش‌های کشور فیجی است که از جزیره روتوما و چند جزیره کوچک دیگر تشکیل شده است.
این جزایر در ۴۶۵ کیلومتری شمال فیجی قرار دارند. روتوما مساحتی حدود ۴۳ کیلومتر مربع و جمعیتی بالغ بر ۲۸۱۰ نفر (سرشماری ۱۹۹۶) دارد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶.
آب‌نگاری
آب‌نگاری یا هیدروگرافی شاخه‌ای‌ست از علوم نقشه‌برداری که پیرامون تهیه نقشه و داده‌های مکانی از ژرفای آب‌ها بحث می‌کند.
به‌طور ویژه تمامی فعالیت‌های تهیه نقشه از عمق دریا، اقیانوس، دریاچه‌های طبیعی و سدها و همچنین رودخانه‌ها در حیطه تخصصی دانش آبنگاری است.
آب‌نگاری یا هیدروگرافی علمی در رابطه با اندازه‌گیری مشخصات فیزیکی آب‌ها و نواحی اطراف آن‌ها می‌باشد. به‌طور کلی آب‌نگاری اندازه‌گیری و توصیف آب‌ها خصوصاً آب‌های قابل دریانوردی می‌باشد.
اندازه‌گیری‌های مورد نظر در عملیات آب‌نگاری شامل اندازه‌گیری عمق، کشند یا جزر و مد، جریان، جنس بستر، موقعیت عوارض مختلف جغرافیایی در عمق و سطح دریا و … می‌باشد.
با توجه به بین‌المللی بودن موضوع دریانوردی، فعالیت‌های آب‌نگاری در مقیاس وسیع معمولاً توسط سازمان‌های ملی تهیه‌کننده نقشه انجام می‌گیرد. عملیات هیدروگرافی برای فعالیت‌های غیرنظامی در کشور ایران نیز توسط سازمان‌نقشه‌برداری‌کشور  انجام می‌گیرد.
فعالیت‌های آب‌نگاری در سطح بین‌المللی توسط سازمان جهانی آب‌نگاری IHO هماهنگ می‌گردد. این سازمان فنی که نقش مشاوره‌ای برای کشورهای عضو دارد در سال ۱۹۲۱ تأسیس گردیده و مقر آن در شهر مونت‌کارلو کشور موناکو قرار دارد. این سازمان در جهت پیشرفت ایمنی و کارایی دریانوردی و بهره‌برداری پایدار و حفاظت از محیط زیست دریای فعالیت می‌نماید. مأموریت این سازمان ایجاد محیطی جهانی که در آن کشورها داده‌های کافی آب‌نگاری و خدمات لازم برای حداکثر بهره‌برداری ممکن را ارائه نمایند می‌باشد.
اهدف این سازمان عبارتند از:
این سازمان دارای ۱۴ کمیسیون منطقه‌ای می‌باشد و فعالیت‌های آن توسط سازمان ملل متحد حمایت می‌گردد.
یا به تعریفی دیگر یا
نمایش‌های خیابان فالسوم
نمایش‌های خیابان فالسوم که هرسال در سانفرانسیسکو در ایالات متحده آمریکا در آمریکای شمالی برگزار می‌شود مربوط به نمایش اعمال جنسیتی و خودآزارانه و دگرآزارانه چرم‌پوشان است. این نمایش‌ها با نمایش‌های هفته غرور چرم‌پوشان رقابت دارد. نمایش‌های خیابان فالسوم که از سال ۱۹۸۴ شروع شده اکنون سالانه ۴۰۰ هزار تماشاگر را به خود جلب می‌کند. با گسترش اپیدمی ایدز در دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده آمریکا، برخی از فعالان و سازمان دهندگان جامعه دگرباشی تصمیم گرفتند نمایشگاه خیابانی را آغاز کنند. از دیدگاه آن‌ها این نمایشگاه باعث افزایش دید جامعه می‌شود، وسیله ای برای جمع‌آوری پول بسیار مورد نیاز فراهم می‌کند و فرصتی برای اعضای جامعه ایجاد می‌شود تا به خدمات و اطلاعات حیاتی (به عنوان مثال در مورد رابطه جنسی ایمن تر) وصل شوند. در حالی که عده ای آن را مفید ارزیابی کرده‌اند به دلیل فضای حاکم بر آن و نوع رفتارها، انتقادهای داخلی و خارجی فراوانی را نیز ایجاد کرده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶.
بانداج
خِفت‌بندی یا مَهاربندی (به انگلیسی: bondage)، خرده‌فرهنگی در بی دی اس ام است. عملی در جهت بستن اجباری فرد یا محدود کردنش برای اهداف جنسی، زیبایی شناسی یا تحریکات حسی است. در خفت بندی فرد به شیوه‌های مختلف بسته می‌شود، شامل بسته شدن با طناب، دست‌بند یا نوارچسب. خفت‌بندی به خودی خود لزوماً به معنای عملی در چهارچوب سادومازوخیسم محسوب نمیشود. این عمل ممکن است به عنوان پوزیشنی در سکس استفاده شود یا مرتبط با فعالیت‌های بی دی اس ام باشد. حرف بی در لفظ بی دی اس ام به همین عمل خفت بندی (Bondoge) اشاره دارد. تمایلات جنسی و امیال شهوانی در این عمل جزوه مولفه‌های اصلیست، اما الزام‌آور نیست. زیبایی‌شناسی نیز در خفت بندی مورد توجه قرار دارد.
یک دلیل رایج که طرفین مبادرت به استفاده از این روش می‌کنند این است که تحت کنترل گرفتن شریک سلطه پذیر (ساب) توسط شریک سلطه گرش (دام) و همین‌طور از دست دادن موقتی کنترل اوضاع از سوی فرد سلطه پذیر، می‌تواند دارای لذت جنسی باشد. برای افراد سادومازوخیستی، خفت بندی معمولاً به معنای یک خط پایان محسوب می‌گردد، جایی که فرد کنترلی بر اوضاع ندارد و انواع اعمال سادومازوخیستی می‌تواند روی او پیاده شود. هرچند، خفت بندی ممکن است بابت نفس عمل نیز اعمال شود، طوری که شریک سلطه پذیر در شرایط بی تحرکی و ناتوانی قرار می‌گیرد و فرد سلطه گر نیز از تماشای شریک سلطه پذیر خود احساس لذت کند.
از شیوه‌های خفت‌بندی معمولا در بی دی اس ام و نقش آفرینی جنسی استفاده میشود، چنان‌که بی دی اس ام را از نگاه بیرونی در این چهارچوب‌ها تعریف میکنند، هرچند که برای استفاده از شیوه‌های بانداج الزاماً نیازی به داشتن هویت جنسی مبتنی بر بی دی اس ام نیست. حتی افراد به اصطلاح «وانیلی» نیز می‌توانند از روش‌های فوق روی شرکای جنسی شان استفاده کنند. خفت بندی برای افراد از هر جنس و همه گرایش جنسی همچون "مفعول، ارباب و برده، غالب (دام) یا مطیع (ساب)" جذابیت جنسی دارد.
همچنین در مواردی از فعالیت‌های خیال پردازانه نیز خفت بندی ممکن است جزئی از یک کل باشد:
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶.
گنبد سلطانیه
گنبد سلطانیه آرامگاه اُلجایتو است که بین سال‌های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۲ میلادی به دستور او در شهر سلطانیه (پایتخت ایلخانیان) ساخته شد و از آثار مهم معماری ایرانی و اسلامی به‌شمار می‌رود. گنبد سلطانیه در فهرست آثار میراث جهانی به ثبت رسیده‌است. گنبد این بنا سومین گنبد بزرگ جهان بعد از گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره، و گنبد مسجد ایاصوفیه است. که توسط مغول ها (دوره حمله مغول ها به ایران) ساخته شد.
گنبد مزبور در پنج فرسخی سمت شرقی شهر زنجان در داخل باروی شهر قدیم سلطانیه قرار گرفته و بنایی است هشت ضلعی که طول هر ضلع آن ۸۰ گز است. هشت مناره نیز در اطراف گنبد دارد؛ و قدیمی‌ترین گنبد دوپوش موجود در ایران است. رنگ گنبد آبی است. بر روی این اضلاع گنبد بلندی قرار نوشته‌اند. ارتفاع بنا ۴۸٫۵ متر و قطر دهانه داخلی آن ۲۵٫۵ متر می‌باشد در قسمت بالایی آن ساختمان دور تا دور اتاق‌ها و غرفه‌گرفته. خود گنبد از کاشی‌های فیروزه‌ای رنگ پوشیده و سقف داخل اتاق‌های بالا با گچ‌بری‌ها و آجرهای رنگارنگ تزیین یافته‌است. در حاشیه طاقها آیات قرآنی و اسماالله با خط جلی نوشته شده‌است. حکاکی‌هایی در آجرهای دیوارها و سقف‌های رنگین بنا نیز دیده می‌شود.
تزیینات و چگونگی ساخت این آرامگاه در واقع نقطهٔ عطفی در معماری آن دوران بوده به این شکل که سبکی جدید را در معماری به‌وجود آورده که از معماری سلجوقی جدا شده‌است.
گنبد زیبای سلطانیه با رنگ فیروزه ای خود از تمام نقاط شهر پیداست. این گنبد در سال ۷۰۳ هجری قمری به دستور الجایتو یا همان سلطان محمد خدابنده ساخته شد. کار طراحی این گنبد هشت ضلعی هم بر عهده فضل‌الله همدانی وزیر محبوب ایلخانیان بود. این گنبد زیبا در طول مدت ده سال توسط معماری به نام سید علی شاه به همراه سه هزار کارگر برپا می‌گردد. بعد از اتمام ساخت کار تزیین بنا آغاز شده و سه سال زمان می‌برد.
این بنا باشکوه‌ترین ساختمان شیوه آذری و شاید کل معماری ایران است که در کنار آن آرامگاه سلطان محمد خدابنده (الجایتو) ساخته شده‌است. از ارسن بزرگ سلطانیه که در بر گیرندهٔ بیمارستان، خانقاه و میانسرای آن بوده، تنها گنبدخانه و آرامگاه الجایتو بازمانده‌است. میان سرای نام برده شاید به اندازهٔ دو برابر میدان نقش جهان بوده‌است. فضای تربت خانه‌ها بعدها به آن افزوده شده‌است.
این بنا شامل ۸ ایوان و ۸ مناره است که گفته می‌شود از ۸ در بهشت (ابواب البر یا درهای نیکی) الگو گرفته‌است. بنا دربرگیرنده دو دوره تزئینات می‌باشد. دور اول تزئینات آجر و کاشی بوده که به واسطه آجر و کاشی آیاتی از قرآن و نام الله و محمد و علی و نام سلطان نوشته شده‌است اما پس از مدتی به دلیلی ناشناخته سلطان محمد خدابنده دستور پوشانیدن تزئینات کاشی با اندود گچ را می‌دهد.
گنبد سلطانیه شامل سه بخش اصلی ورودی، تربت‌خانه و سردابه است.
میله پاگشا
میلهٔ پاگیر یا میلهٔ پاگشا (Spreader bar) وسیله‌ای است برای مهار بدنی که در بازی‌های جنسی از نوع خِفت‌بندی استفاده می‌شود. خفت‌بندی، یعنی تحریک شدن جنسی به‌وسیله زدن قفل و زنجیر و مهار به اعضاء بدن را، یکی از نابهنجاری‌های جنسی دانسته‌اند. انجام بازی‌های خفت‌بندی در میان گروه‌هایی به‌ویژه در کشورهای غربی رایج است.
میله پاگیر یک میله صلب است که معمولاً ۶۰ تا ۹۰ سانتیمتر طول دارد و در هر سر آن یک پابند (بخو) برای بستن و مهار پاها تعبیه شده است. در طول میله هم ممکن است حلقه‌ها و گیره‌هایی برای بازی‌های خفت‌بندی معلق قرار داده شده باشد.
بعضی از میله‌های پاگیر جمع‌شو هستند و طولی متغیر دارند. از میله‌های پاگشا برای ایجاد حالت عقابی در بدن هم استفاده می‌شود.
به میله‌هایی مانند میله پاگشا که به گردن و مچ‌ها بسته می‌شود یوغ می‌گویند.
نمونه قدیم این وسیله فلک است که به‌ویژه در خاورمیانه و جنوب اروپا استفاده می‌شده. فلک کردن در قدیم همیشه اجباری و بر خلاف میل شخص بوده است ولی در بازی‌های جنسی جدید استفاده از وسایلی مانند میله پاگیر اختیاری و با رضایت شخص انجام می‌شود.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۶.
استان تومسک
استان تومسک (به روسی: То́мская о́бласть، تلفظ: تومسکایا اُبلاست) یکی از واحدهای فدرالی کشور روسیه است.
مرکز آن شهر تومسک است.
جمعیت این استان ۱٬۰۴۶٬۰۳۹ نفر است و در جنوب شرقی دشت سیبری غربی واقع شده‌است.
بیشتر مناطق این استان بخاطر انبوهی جنگل‌های تایگا و وجود مرداب‌ها غیرقابل دسترسی هستند.
این استان از نظر ذخایر نفت و گاز منطقه‌ای غنی است.
رودخانه چولیم
چولیم (به روسی: "Чулым") رودخانه‌ای است در سرزمین کراسنویارسک و استان تومسک روسیه. چولیم از شاخه‌های دست‌راستی رودخانه اُب است. درازای چولیم ۱۷۹۹ کیلومتر و حوضه آبریز آن ۱۳۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. رود چولیم در محلی به نام اوست-چولیم به اُب می‌ریزد. شهرهایی که در امتداد رود چولیم قرار گرفته‌اند عبارت‌اند از نازاروف، آچینسک و آسینو.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۶.
یاکوتسک
یاکوتسک (به زبان روسی: Яку́тск، به زبان یاکوتی: Дьокуускай، تلفظ: دوکوسکای) شهری است در شرق سیبری و مرکز جمهوری یاقوتستان روسیه است. این شهر که از بندرهای مهم رود لنا است ۲۱۰٬۶۴۲ نفر جمعیت دارد. (سرشماری سال ۲۰۰۲).
یاکوتسک در سال ۱۶۳۲ به عنوان یک قلعه برای نیروهای قزاق برپا شد و رشدی نداشت تا اینکه در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ معادن طلا و دیگر ذخایر کانی در آن منطقه یافت شد. صنعتی‌سازی دوران استالین و برپایی اردوگاه‌های کار اجباری در آن دوره، باعث رشد این شهر نیز شد. یکی از بزرگ‌ترین آرایه‌های آشکارساز پرتو کیهانی در جهان در این شهر قرار دارد.
یاکوتسک سردترین شهر جهان است. در نیمی از سال دمای این شهر به‌طور معمول از ۳۵ درجه زیر صفر فراتر نمی‌رود. دویست و هفتاد هزار نفر ساکن این شهر واقع در شمال شرق سیبری توانسته‌اند خود را با این سرمای استخوان سوز وفق دهند. آن‌ها برای خروج از خانه به‌طور معمول دو پالتوی پوست می‌پوشند.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۶.
جویس مایر
جویس مایِر (زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۴۳ نویسنده و سخنران مسیحی است. برنامه‌های رادیو تلویزیونیِ او با نام «لذت زندگی روزانه» به ۲۵ زبان در ۲۰۰ کشور پخش می‌شود. او ۷۰ کتاب در زمینهٔ آیین مسیحیت و الهیات نوشته‌است. او و همسرش، دِیو مایِر (Dave Meyer)، چهار فرزند دارند و ساکن سنت لوئیس میزوری در ایالات متحدهٔ آمریکا هستند. برنامه‌های تلویزیونی جویس مایر به زبان فارسی در تمام شبکه‌های ماهواره‌ای مسیحی پارسی پخش می‌شود.
حسین محبوبی اردکانی
حسین محبوبی اردکانی (زادهٔ ۱۲۹۴ - درگذشت ۲۳ آبان ۱۳۵۶) دانشمند و محقق تاریخ ایران بود. اثر مهم او کتاب "تاریخ موسسات تمدنی جدید در ایران" است که بارها به آن ارجاع شده و می‌شود.
او در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در اردکان متولد شد. پدرش آقا شیخ احمد نجل حاج ملاحسین (معروف به حاجی آخوند) فرزند حاج محمد علی فرزند حاج آقامحمد بود که همگی از علماء و بزرگان یزد بوده‌اند و در اردکان و یزد مرجعیت و حسن شهرت داشته‌اند.
تحصیلات ابتدایی و مقدماتی عربی را در محضر حاج شیخ محمد مدیر فرا گرفت و دوره متوسطه را در یزد و تحصیلات عالیه را در دانشسرای عالی و دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران به پایان رسانید و در سالهای پایانی عمرش به اخذ درجه دکتری تاریخ نائل آمد. مدت پنج سال ریاست دبیرستان ایرانشهر یزد را بر عهده داشت و سالها نیز دبیر آموزش و پرورش شهرستان قم بود. در سال ۱۳۴۳ از وزارت آموزش و پرورش به اداره کل انتشارات و روابط دانشگاهی تهران انتقال یافت و به سمت معاون آن اداره کل مشغول به کار شد. در طول سالهای خدمت در دانشگاه مدتی نیز در رشته تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی و مؤسسه تحقیقات و مطالعات علوم اجتماعی به تدریس پرداخت.
در ۲۳ آبانماه ۱۳۵۶ خورشیدی به خاطر بیماری سرطان مری در تهران درگذشت.
مانی رهنما
مانی رهنما (زادهٔ تیر ۱۳۵۰)، خواننده پاپ ایرانی است.وی چندین اثر از بابک بیات از جمله مرسدس، فصل پرواز، مرگ ماهی‌ها، سقوط، مرثیه، قاب عکس و افسانه دل را نیز اجرا کرد.
مانی رهنما، با نام اصلی شهرام، در تیر ۱۳۵۰ خورشیدی در نارمک تهران به دنیا آمد. او از کودکی به صوت و آواز علاقه‌مند بود و از ۱۴ سالگی با خرید یک پیانو، رسماً موسیقی را شروع نمود. در مهر ماه سال ۱۳۷۱ به نزد بابک بیات رفت و از همان‌جا کلید فعالیت هنری جدی خود را زد.
در طی ۶ سال کار با بابک بیات، اصول خوانندگی را فرا گرفت و سبک صدای خود را نیز پیدا کرد که در سال ۱۳۷۶ و در فیلم «مرسدس» به کارگردانی مسعود کیمیایی این سبک را اجرا نمود. با شعری از ایرج جنتی عطایی.
در سال ۱۳۷۷ و در اولین جشنواره موسیقی پاپ، موفق به دریافت جایزه بهترین خواننده شد. در سال ۱۳۷۷ آلبوم «مرسدس» و در سال ۱۳۷۸ آلبوم «فصل پرواز» به آهنگسازی بابک بیات و اشعاری از شهین حنانه و پیام پارسا را منتشر نمود که آهنگ پرنده از آهنگ‌های شناخته شده این مجموعه است.
در سال ۱۳۷۹ در آلبوم «بغض» دو قطعه را اجرا کرد. آلبومی که به یاد واروژان بود و آهنگسازی تمام قطعاتش از داریوش تقی‌پور بود و حمید خندان، محمدرضا صادقی و قاسم افشار دیگر خواننده‌های این آلبوم بودند.
در سال ۱۳۸۰ آلبوم «آخرین غزل» به آهنگسازی داریوش تقی‌پور را منتشر ساخت. مانی رهنما در سال ۱۳۸۹ آلبوم "کجا به خنده می‌رسیم؟" را منتشر کرد. آلبومی پیانویی، با آهنگسازی خودش و تنظیم و نوازندگی آندره آرزومانیان با ترانه‌هایی از بابک صحرایی که از جمله آهنگ‌های موفق این آلبوم می‌شود به یه پیانو یه گل سرخ، تحملم کن و کجا به خنده می‌رسیم کرد. آلبوم کجا به خنده می‌رسیم به خاطر فضای خاصش و اینکه تمام آهنگ‌هایش فقط با پیانو نوازندگی و اجرا شده‌اند یکی از آلبوم‌های خاص کارنامه هنری مانی رهنما بوده‌است. «کجا به خنده می‌رسیم» با صدای مانی رهنما و آلبوم «برف» با صدای فرهاد مهراد تنها آلبوم‌های پاپ ایرانی هستند که به صورت پیانویی به انتشار رسیده‌اند.
آلبوم «من و تو» دیگر آلبوم مانی رهنما است که در سال ۱۳۹۱ به انتشار رسید. این آلبوم به نسبت دیگر آلبوم‌های مانی رهنما از نظر موسیقی از فضایی مدرن تر برخوردار بوده و وی در این آلبوم قطعاتی با موسیقی الکترونیک هم اجرا کرده‌است. این آلبوم دارای ۸ قطعه است. آهنگساز تمام آهنگ‌ها خودش بوده و تمام تنظیم‌ها نیز از نیکان است و نیکان دو قطعه را نیز در این آلبوم آهنگسازی کرده‌است. ۴ ترانه از این مجموعه سروده بابک صحرایی و دیگر ترانه‌ها از زهرا عاملی و … است.
ترانه «فردا که شد» از آلبوم «من و تو» حاشیه‌هایی را برای مانی رهنما و ترانه‌سرای این قطعه بابک صحرایی به همراه داشته‌است. مدتی بعد از انتشار این آلبوم چندین سایت خبری از مخالفت برخی گروه‌های سیاسی با این قطعه خبر دادند و به اعتراض به آن پرداختند. بیت‌هایی از ترانه «فردا که شد» به قرار زیر است:
مانی رهنما از سال ۱۳۸۲ تا کنون به تدریس و پرورش هنرجویان مستعد و معرفی آن‌ها در قالب آلبومهایی مثل «دهکده» با صدای کسری و «تعطیل عمومی» با صدای محسن وحیدی، پارسا حسینی و شهاب مظفری، کاوه هادی مقدم، بردیا، احمدرضا اصفهانی، بابک بهزاد، هادی معتمد، پدرام عابسی، پارسا حبیبی و فرجام و غیره پرداخته‌است.
او در سال ۱۳۹۲ ترانه طلای روسیاه را برای حمایت از حسن روحانی بازخوانی کرد.
مانی رهنما سال ۱۳۹۶ با صبا راد مجری صدا و سیما ازدواج کرد.
دستگاه ادراری
دستگاه ادراری یا دستگاه میزش یکی از دستگاه‌های کالبد انسان و حیوانات است که برای دفع ادرار (میز) به کار می‌رود. این دستگاه از کلیه، میزنای، مثانه و پیشابراه تشکیل شده‌است. بخش انتهایی میزراه‌ها (مجاری ادرار) در جنس مذکر و مؤنث متفاوت می‌باشد.
این دستگاه شامل کلی، میزنای و مثانه می‌باشد ازجمله کارهای این دستگاه را می‌توان گفت دفع مواد زائد بدن تنظیم آب بدن و تنظیم نمک بدن است
در هر ساعت کلیه‌های بدن انسان حدود ۷ لیتر مایع را از خون جدا می‌کنند این مایع را تصفیه کرده و مواد مفید و سودمند آن را به خون بازمی‌گردانند و مواد مضر آن را از راه میزنای به مثانه می‌فرستد تا دفع شوند
ادرار مایعی است که ۹۵ درصد آن را آب تشکیل می‌دهد و ۵ درصد باقی‌مانده را مواد محلول و ماده‌ای به نام اوره که حاوی نیتروژن است تشکیل می‌دهد. ادرار توسط کلیه‌ها تولید می‌شود و حجم ادرار تولیدشده توسط هورمون‌ها تنظیم می‌شود اگر خون بیش از اندازه غلیظ شود غدهٔ هیپوفیز (تولیدکننده هورمون‌های کاهش ادرار)این عمل باعث کم شدن حجم ادرار می‌شود و در دفع آب صرفه جویی می‌شود اگر خون رقیق باشد میزان تولید (ADH) کاهش و میزان تولید ادرار افزایش می‌یابد.
میختن (میزیدن) و گُمیختن در زبان فارسی دری به معنای ادرار کردن است و میز نیز به معنای ادرار می‌باشد.
دستگاه فوقانی شامل کلیه و حالب می‌باشد
هر دو کلیه وقتی به‌طور مناسب و کافی هیدراته می‌شوند ادرار تولید و این ادرار از دو کلیه به سیستم جمع‌کننده ادرار می‌ریزد و از طریق حالبها دفع می‌شود.
حالبها به عنوان کانال‌های انبساط پذیر کم فشاری با حرکات دودی عمل می‌کنند و ادرار را از کلیه‌ها به مثانه انتقال می‌دهند.
عمل دستگاه ادراری تحتانی می‌تواند به دو مرحله مجزا تقسیم شود.
در جریان فاز ذخیره، مثانه از طریق حالب‌ها با ادرار پر می‌شود. وقتی حجم مثانه در اثر پر شدن ادرار افزایش می‌یابد افزایش محسوس در فشار داخل مثانه ایجاد نمی‌شود این انطباق توسط مثانه انجام می‌شود.
فاکتورهایی که در میزان تطابق مثانه دخالت دارند: ویژگی الاستیک و گذرا در بافتهای دیواره مثانه، توانایی ذاتی عضله صاف مثانه در حفظ کشش ثابت در یک محدوده وسیع از فشار، رفلکسهای عصبی که کشش عضله دترسور را در هنگام پرشدن مثانه کنترل می‌کنند.
در جریان مرحله تخلیه باید فعالیت معکوس با فعالیت‌هایی که در جریان مرحله ذخیره دیده شد رخ هد. تخلیه ادرار چهار مرحله دارد.
هر گاه املاح ادراری در لگنچه رسوب نمایند، سنگ کلیه، که ممکن است درشت یا ریز باشد، ایجاد می‌شود چنانچه رسوب در مثانه اتفاق افتد، سنگ مثانه به وجود می‌آید. دفع سنگ معمولاً با درد شدید همراه است. امروزه با روش‌های جدید سنگ‌های درشت را به قطعات کوچک‌تر تبدیل می‌کنند تا به راحتی دفع شود.
گاهی به علل مختلف از جمله دیابت، فشار خون بالا، عفونت، بیماری‌های مادرزادی و التهاب کلیه، ممکن است یک یا هر دو کلیه از کار افتاده و سبب قطع ادرار گردد. در این زمان تجمع مواد سمی از جمله اوره در خون می‌تواند سبب مرگ شود. در این صورت فرد باید دیالیز شده، (که در حقیقت دستگاهی است که به عنوان کلیه مصنوعی کار می‌کند.) و یا تحت عمل جراحی قرار گیرد و کلیه فرد دیگری به او پیوند زده شود.
دستگاه تناسلی
دستگاه تناسلی یا سیستم ژِنیتال یا دستگاه تولید مثل یا سیستم بازفرآورنده یکی از دستگاه‌های بدن جانوران است که برای تولید مثل به کار می‌رود. همگی موجودات زنده، توانایی تولید مثل دارند و همین موضوع، عامل بقای نسل آن‌هاست. تولید مثل یا زادآوری، فرایندی زیست‌شناختی است که در آن، موجودات زندهٔ تازه و منفردی پدید می‌آیند. زادآوری، یکی از ویژگی‌های بنیادین همهٔ انواع حیات است؛ هر ارگانیسمی که وجود دارد، نتیجهٔ یک زادآوری است. روش‌های شناخته‌شدهٔ زادآوری را در دو گروه عمده، طبقه‌بندی می‌کنند: تولید مثل جنسی و تولید مثل غیرجنسی.  دستگاه تناسلی در انسان، شامل دستگاه تولید مثل در زنان و دستگاه تولید مثل در مردان است.
هشترود
هَشْتْرودْ (آذران، سراسکند) یکی از شهرهای جنوبی استان آذربایجان شرقی و مرکز اداری شهرستان هشترود است.
شهرستان هشترود در سال ۱۳۲۱ هجری شمسی دهکده‌ای بود در دامنه آفتابگیر رودخانه سراسکندرود که در سال ۱۳۳۷ به فرمانداری مبدل می‌شود. نام هشترود به دلیل جریان هشت رودخانه قرانقو، آیدوغموش، آجی‌چای، قلعه‌چای، قوری‌چای، لیلان‌چای، اجیرلو و قره‌قیه می‌باشد که از این شهرستان می‌گذشتند.
این شهر به‌طور متوسط ۱۱۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. هشترود در ۶۵ کیلومتری غرب میانه و ۱۱۴ کیلومتری جنوب شرق تبریز واقع شده و مساحت آن ۶٫۲۴ کیلومتر مربع می‌باشد.
هشترود به وسیلهٔ چند رودخانهٔ فرعی سیراب می‌شود. در این میان، رودخانهٔ قرانقوچای که از پیرامون این شهر می‌گذرد، بزرگ‌ترین رودخانهٔ منطقه بوده و یکی از شاخه‌های قزل اوزن محسوب می‌شود. همچنین در هشترود و اطراف آن، چندین چشمهٔ آبگرم معدنی وجود دارد.
آب و هوای هشترود کوهستانی بوده و میانگین سردترین دمای آن ۳- درجهٔ سانتی‌گراد و مربوط به ماه ژانویه و میانگین گرم‌ترین دمای آن ۳۴+ درجهٔ سانتی‌گراد و مربوط به ماه اوت است. دمای هوا در روزهای سرد زمستان تا ۳۰- درجه سانتیگراد نیز ممکن است برسد. همچنین متوسط بارندگی سالیانه در این شهر بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر متغیر است. جمعیت این شهر برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ هجری شمسی ۵۷٬۱۹۹ نفر بوده که از این تعداد ۲۱٬۷۸۷ نفر ساکن شهر هشترود و ۳۵٬۴۱۲ نفر ساکن نقاط روستایی این شهر هستند از تعداد ۵۷٬۱۹۹ نفر جمعیت هشترود تعداد ۱۱٬۱۳۴ نفر مرد و ۱۰٬۶۵۳ نفر زن ساکن خود شهر هشترود هستند و ۱۸٬۴۷۴ نفر مرد و ۱۶٬۹۳۸ نفر زن ساکن نقاط روستایی شهرستان هشترود می‌باشند بر اساس سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، تعداد ۱۷٬۱۷۳ خانوار ساکن در نقاط شهری هشترود و ۱۰٬۷۶۹ خانوار ساکن نقاط روستایی این شهر می‌باشند
از محصولات تولیدی این شهر می‌توان به حبوبات، عسل، غلات، کره، میوه‌جات، علوفه و محصولات حیوانی اشاره کرد.
صنعت قالی‌بافی در هشترود و روستاهای تابعهٔ آن بسیار پررونق است.
شغل بیشتر ساکنین هشترود در گذشته نه چندان دور کشاورزی بوده ولی در سال‌های اخیر به دلیل مهاجرت بسیار زیاد به شهرهای تبریز و تهران رونق گذشته کشاورزی در این شهر وجود ندارد
در لغتنامه دهخدا هشترود چنین توصیف می‌شود: «در مغرب گرمرود و در دامنهٔ شرقی سهند واقع شده و دارای زمستانهای سخت و تابستانهای معتدل و قراء حاصلخیز متعدد است که به واسطهٔ شعبات قزل اوزن مانند قرانقو، آق دوغمش و شهری مشروب می‌شوند و مراتع متعدد دارد که در آنها گله‌های زیاد نگاه می‌دارند. مرکز آن سراسکند در کنار یکی از شعب قرانقو واقع شده». شهرستان هشترود از دیرباز به عنوان یکی از مراکز مهم تولید غلات در استان آذربایجان شرقی محسوب می‌شود. وحتی این شهر به «انباز غله استان آذربایجان شرقی» نیز معروف است
شهرستان اهر
شهرستان اَهَر یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی در ایران است.مرکز این شهرستان، شهر اهر است.
جمعیت این شهرستان بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال۹۰ هجری شمسی ۱۲۸۰۰۰ نفر می‌باشد که ۹۲۰۰۰ نفر در شهر اهر و ۳۶۰۰۰ نفر در روستاها به سر می‌برند. مردم منطقه اهر به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.
کشاورزی و دامداری دو قطب اقتصادی و تولیدی در این منطقه می‌باشد در کنار آن باغداری، دامپروری و زنبورداری نیز صورت می‌گیرد. فرش‌بافی، ورنی‌بافی، جاجیم‌بافی، گلیم‌بافی در روستاها و در بین عشایر رواج دارد.
کلیه روستاهای بالای ۲۰ خانوار شهرستان اهر از امکان ارتباطات تلفن راه دور، بین‌الملل و تلفن خانگی بهره‌مند هستند.
از نقاط دیدنی آن می‌شود به بازار قدیمی شهر اهر،خانه دکتر قاسم خان اهری، مسجد جامع، بقعه شیخ شهاب الدین اهری[پارک جنگلی فندقلو] اشاره کرد.
شهرستان جلفا
شهرستان جلفا یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در ناحیهٔ شمال غربی این استان واقع شده‌است. مرکز این شهرستان شهر هادیشهر است. شهرستان جلفا پیشتر یکی از بخش‌های شهرستان مرند محسوب می‌شد که به دلیل گسترده شدن شهر در سال ۱۳۷۴ به شهرستانی مستقل تبدیل شد.
شهرستان جلفا در شمال کوه کیامکی و در حاشیهٔ جنوبی رود ارس واقع است. این شهرستان از جنوب به شهرستان مرند و شهرستان ورزقان، از خاور به شهرستان کلیبر، از باختر به استان آذربایجان غربی و از شمال به جمهوری آذربایجان و ارمنستان محدود است. این شهرستان در گذشته تابع شهرستان مرند بود که بعداً با الحاق برخی روستاهای دیزمار ارسباران به مرکزیت خاروانا تحت عنوان بخش سیه رود یا دیزمار غربی به شهرستان تبدیل شد. بیشتر مکان‌های تاریخی و اماکن مذهبی و جنگلی-توریستی این شهرستان در دیزمار غربی و در روستاهای کردشت، اشتبین، نوجمهر، دوزال و … قرار دارند.قرار گرفتن شهرستان جلفا در حاشیهٔ رود ارس، قرار گرفتن این شهرستان در مرز ایران با جمهوری آذربایجان و ارمنستان و قرار گرفتن در منطقهٔ تجاری ارس این شهرستان را به یکی از شهرستان ها با ظرفیت اقتصادی بالا تبدیل کرده است.
جمعیت شهرستان جلفا طبق آخرین آمار که بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ منتشر شده‌است، ۶۱٬۳۵۸ نفر می‌باشد که از این تعداد ۵۳٬۳۵۲ نفر در بخش مرکزی و ۸٬۰۰۶ نفر در بخش سیه رود ساکن اند. هم چنین جمعیت شهر جلفا ۸٬۸۱۰ نفر، شهر هادی شهر ۳۴٬۳۴۶ نفر و شهر سیه رود ۱٬۵۴۸ نفر است. زبان بیشتر اهالی ترکی آذربایجانی بوده و با لهجهٔ محلی خود سخن می‌گویند. بیشتر مردم پیرو شیعه ۱۲ امامی هستند.شغل بیشتر ساکنین این شهر کشاورزی و دامداری است. البته به‌دلیل مرکزیت و اداری بودن جلفا و وجود ادارات مختلف دولتی و خصوصی در آن، عده‌ای نیز به‌کار در این‌گونه مراکز مشغول شده‌اند و عده‌ای از مردم این شهر نیز به کار تجارت با کشور‌های همسایه مشغول هستند.
شهرستان جلفا به دلیل داشتن آثار تاریخی و دیدنی فراوان یکی از شهرستان‌های دیدنی استان آذربایجان شرقی محسوب می‌شود. از مهم‌ترین آثار تاریخی و دیدنی این شهرستان آرامگاه سید ابوالقاسم نباتی، برج دوزال، حمام کردشت، کلیسای سنت استفانوس، کلیسای ننه مریم، کاروانسرای خواجه نظر، کلیسای چوپان، آسیاب خرابه، روستای اشتبین، کلیسای مریم مقدس، امامزاده سید محمد جلفا، زیارتگاه بابا یعقوب، قلعه علی بیگ، حمام تاریخی جلفا، امامزاده سید ابراهیم و قلعه کردشت، پارک کوهستان هستند.
بخش جلفا که از توابع شهرستان مرند بود در سی‌ام شهریور ۱۳۲۷ به تصویب هیئت وزیران با به هم پیوستن جلفا با دهستان علمدارگرگر تشکیل شد. بعد ها در سال ۱۳۷۴ از بخش به شهرستان تبدیل شد و از سیستم اداری شهرستان مرند استقلال یافت
تقسیمات کنونی شهرستان جلفا از این قرار است:
شهرها: جلفا و هادی‌شهر (جلفا) شهرها: سیه‌رود
شبستر
شبستر یکی از شهرهای غربی استان آذربایجان شرقی و مرکز شهرستان شبستر است. این شهر در ۶۵ کیلومتری شمال غرب تبریز واقع شده‌است. شبستر به دلیل همجواری با تبریز دومین شهرستان صنعتی استان آذربایجان شرقی محسوب می‌شود. و به دلیل فعالیت چندین دانشگاه در سطح این شهرستان، شبستر به شهر دانشگاهی استان معروف است. پروفسور دکتر سلیمان ابوالقاسمی در این شهر زاده شد و به درجات رفیع دست یافت وی در همان اوان کودکی به شکار پرداخت این قهرمان افسانه‌ای شبستر دارای ۶۰۰ مدال طلا و نقره المپیک در رشته های مختلف کشتی شنا اسب دوانی هفت خبیث تیراندازی شنا با مانع فرار از گولوستان باغی بدون مانع است
برپایهٔ اسناد و آثار تاریخی همچون تپهٔ حسنلو در روستای دیزج‌خلیل و مکان های باستانی روستای تیل که تاریخی فراتر از حد دارند که متأسفانه میراث فرهنگی هیچ حفاری در آن انجام نداده است و شهرکوزه کنان: «شهری است در حدود ده فرسخی تبریز» با جمعیتی در حدود ۱۰۰۰۰ نفر. این شهر در قسمت غربی شهرستان شبستر و در بخش موسوم به گونئی مرکزی قرار دارد. گونئی به معنای آرانک و در نهایت ارونق می‌باشد. یاقوت حمدی در معجم البلدان آورده‌است که در کوزه کنان ۷۵۰۰۰ خانوار زندگی می‌کنند. و کول‌تپه در قره‌تپه ثابت شده که منطقهٔ شبستر پیش از ورود آریایی‌ها به فلات ایران مسکونی بوده و حکومت‌های محلی اورارتو و ماننا بر این منطقه تسلط داشته‌اند. همچنین آرامگاه شیخ محمود شبستری درگذشتهٔ سال ۷۲۰ هجری در شبستر قرار دارد و نیز تیمور لنگ پس از فتح تبریز در سال ۷۷۸ هجری وارد شبستر شده و در این باره می‌نویسد:
شبستر زادگاه شاعران و عارفان بسیاری نظیر محمد خیابانی و میرزا علی معجز شبستری شاعر طنز سرای برجسته آذربایجان است. شیخ محمود شبستری صاحب آثاری همچون حق‌الیقین، سعادت‌نامه و مثنوی گلشن راز از مهم‌ترین مشاهیر این شهر محسوب می‌گردد؛ به گونه‌ای که مرتضی مطهری در کتاب اسلام‌شناسی راجع به وی می‌نویسد:
براساس نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسكن در سال 1390، جمعیت شهرستان شبستر در حدود 124499 نفر (3.3 درصد جمعیت استان) و جمعیت مرکز این شهرستان 15663 نفر برآورد شده است. جمعیت شهری این شهرستان 60393 نفر و جمعیت روستایی آن 64106 نفر و تعداد خانوار آن 37386 خانوار است. مردم شبستر به زبان ترکی آذربایجانی یا ترکی آذری سخن می‌گویند.
درياچه اروميه و جزاير و بنادر آن، آبشار عيش آباد و ارتفاعات منطقه از جاذبه های طبيعی شهرستان شبستر محسوب می شوند. بناهای تاريخی و ديدنی متعدد حکايت از قدمت تاريخی منطقه دارند. مساجد شبستر در رديف مکان های ديدنی به شمار می آيند. در تسوج مسجد زيبايی وجود دارد كه مسجد يادگار شاه ناميده می شود. هم چنين قبور عارفان و مشاهير مانند: مقبره شيخ محمود شبستری و مزار پيررجب در کنار روستای تاريخی سيس و مقبره شیخ اسماعیل سیسی از مکان های ديدنی منطقه به شمار می آيند. آبشارعيش آباد - شبستر: اين آبشار در قسمت کوهستاني ميشوغربي در نزديکي روستاي عيش آباد واقع شده است. بخشي از جاده منتهي به محوطه آبشار اتومبيل رو وبخشي ديگر خاکي است. آبشار عيش آباد حدود ۱۵ متر ارتفاع دارد. محوطه پيرامون آبشار را کوه و دره زيبايي در بر گرفته است. مجله International Journal of Forest, Soil and Erosion از آبان ماه ۱۳۹۰ در شبستر به صورت فصلنامه منتشر می‌شود.
سایت گروه زیست‌محیطی یاشیل می‌شو درگاه اینترنتی شهرستان شبستر شبستر از زاویه‌ای دیگر - راهنمای تصویری شبستر
شهرستان مرند
شهرستان مرند، ازنظر جمعیت سومین شهرستان استان و ازنظر مساحت چهارمین شهرستان‌ بزرگ استان آذربایجان شرقی در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر مرند است.
شهرستان مرند در ۵۷ کیلومتری شمال غرب تبریز و در محور ارتباطی اروپا و آسیای میانه قرار گرفته ودارای ۲ بخش و پنج شهر و ۹ دهستان و ۱۲۹ آبادی بوده که۱۱۳ آبادی دارای سکنه و ۱۶ آبادی آن خالی از سکنه است. شهرستان مرند با جمعیتی بالغ بر ۲۴۵ هزار نفر سومین شهرستان پرجمعیت استان پس از شهرستان‌های [تبریز] و [مراغه] می‌باشد. شهرستان مرند سومین شهرستان بزرگ استان آذربایجان شرقی پس از میانه و سراب می باشد.
در تقسیمات کشوری جدید ایران که در سال ۱۳۱۶ خورشیدی شکل گرفت، مرند یکی از بخش‌های شهرستان تبریز بود.در سی‌ام شهریور ۱۳۲۷ به تصویب هیئت وزیران، مرند تبدیل به شهرستان شد و دهستان علمدار گرگر و جلفا به یک بخش تبدیل و تابع شهرستان مرند شدند.
شهرستان مرند دارای ۳ بخش، ۱۰ دهستان و ۶ شهر به شرح زیر است:
از بناهای تاریخی این شهر می‌توان قلعه قالا و مسجد جامع و امامزاده‌های احمد و یالدور را نام برد.
روستای توریستی پیربول (پیربالا) از روستاهای شهرستان مرند با آن کوه‌های رفیع و دره‌های افسانه‌ای یکی از مشهورترین روستاهای استان آذربایجان شرقی است و تنها روستایی است که قبور پیر (شامان-قام)ها را حفظ نموده‌است این روستا در ۱۹ کیلومتری جنوب غرب شهر مرند و دقیقا در دامنه‌های میشوو داغ قرار دارد. روستای زمهریر مرتفع‌ترین و و در بیشتر اوقات سردترین روستای شهرستان مرند می‌باشد که مناظر زیبایی جهت بازدید گردشگران داخلی و خارجی دارد و در ۵ کیلومتری زنوز واقع می‌باشد. شهرستان مرند بزرگترین تولیدکننده قیسی و برگه زردآلو نه تنها در استان بلکه سراسر ایران می‌باشد
اهالی شهرستان مرند به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند.
شهرستان مراغه
مراغه از شهرستانهای استان آذربایجان شرقی است و با تبریز حدود ۱۲۰ کیلومتر، فاصله دارد. این شهر، در دورانهای گذشته تاریخ ایران، از نظر تاریخی، علمی و سیاسی مورد توجه بوده در دوران حکمرانان ایلخانی پایتخت ایران بوده‌است. خواجه نصیرالدین طوسی، وزیر هلاکوخان از پادشاهان ایلخانی، در سال۶۵۶ ق. رصدخانه مراغه را بنا نهاد که هم‌اکنون بخش بسیار اندکی از آن باقی مانده و بسیاری از بنای آن تخریب شده‌است.
شهرستان مراغه دارای ۳۰۰ اثر تاریخی و تپه‌های باستانی است که جزو ۱۰ شهرستان دارای بافت غنی تاریخی و فرهنگی در کشور است.
شهرها: مراغه شهرها: [[خراجو]
می‌باشند
[[رده:شهرستان مراغه]] [[رده:شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی|مراغه]] [[رده:شهرستان‌های دارای فرمانداری ویژه|مراغه]]
شهرستان شهرضا
شهرستان شهرِضا یکی از شهرستان‌های استان اصفهان است. مرکز این شهرستان، شهرضا است.
از مشاهیر شهرضا می توان به شهید ابراهیم همت، سلمان پارسی، حاج علی قمشه ای (ازبازرگان و خیران بزرگ عصر صفوی ) ، آیت الله سید حسن مدرس ، حسین الهی قمشه‌ای ، مهدی الهی قمشه‌ای ، آقا محمد رضا صهبای قمشه‌ای (حکیم صهبا) ، استاد غلامرضا طاهر.دکتر حسین طاهر،دکتر نهضت،مهندس فضل الله طاهرحکیم نصرالله، حکیم ابوالمعارف محمد علی زاهد شهرضایی ، حکیم اسدالله شهرضایی ، آیت الله العظمی اسماعیل پور، حاج شیخ عبدالرحیم ملکیان(ناصح قمشه‌ای)، ملا محمد هادی فرزانه(حکیم فرزانه)، دکتر محمد حسین سرایی(استاددانشگاه صنعتی اصفهان)، محمد رحیمیان (استاد ورئیس اسبق دانشگاه تهران)، پروفسورنواب(استاد برق وکامپیوتر)، پروفسور حبیب الله هدایت (پدر علم تغذیه در ایران)، دکتر حسین نواب (بنیانگذار دندانپزشکی نوین در ایران)، حجت الاسلام حیدر مصلحی (وزیر اطلاعات دولت دهم)، دکتر هما امامزاده(نخستین پزشک زن ایرانی، سوربون فرانسه۱۳۱۵خورشیدی)، حاج آقا آرش صدری(بنیانگذار حدیث شناختی نوین در ایران و طراح تونل آبشار)، پروفسور دکتر محمد حسین سرائی، دکتر مرتضی قلی خان کیان، شادروان استاد حاج حسن ناظم،شادروان علی اکبر زمان زاد شاعر طنز پرداز متخلص به (خارکن) ، مصطفی اسماعیلی متخلص به(سینا) ، حکیم حاج عباسعلی انصاری مهیاری، خلیل الله شریفانی متخلص به( ندیم) ، دکتر خلیل خان سپهر، استاد محمد علی بهرامی مشهور به ( دبیر بهرامی) ، حجت الاسلام و المسلمین حاج غدیر علی ممیز،حجت الاسلام حاج شیخ نعمت الله جعفری ، دکتر خلیل رفاهی، پروفسور دکتر ابوالقاسم سری ، حسین شکوه (مدیر روزنامه شکوه شهرضا) ، حجت الاسلام حاج سید علی حجازی ، آیت الله حاج سید مهدی حجازی ، حجت الاسلام عظیمی ، استاد دکتر نصرالله شاملی(پژوهشگر علوم قرآنی) ، استاد مصطفی منصف ، استاد حمزه پژوهنده ،استادمسیح اله جمالی ، دکترنورالله کسایی ، دکترمرتضی الهی قمشه ای، پروفسور ولی اله طحانی و پروفسورپرویز ولندانی اشاره کرد.
از دیدنی‌های این شهر می‌توان به امامزاده شاه‌رضا اشاره کرد که برادر علی بن موسی الرضا عنوان میشود می‌باشد.
این شهرستان در طول جغرافیایی ۵۱ درجه و۵۲ دقيقه شرقی و عرض جغرافیایی : ۳۲ درجه و۱ دقيقه شمالی واقع شده است و مساحت آن به ٢۸٢۰ کیلومتر مربع می باشد. شهرستان شهرضا از شمال با شهرستان اصفهان ، از شمال غربی با شهرستان مبارکه ، از شرق با شهرستان جرقویه ، از غرب با شهرستان دهاقان و از جنوب با شهرستان سمیرم و استان فارس همسایه است.
شهرستان شهرضا دارای ۱ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران و آمار ارائه شده توسط وبگاه رسمی فرمانداری شهرستان شهرضا، جمعیت شهرستان شهرضا در سال ۱۳۹۷ برابر با ۱۵۹٫۷۹۷ نفر بوده‌است.
پرویز شاپور
پرویز شاپور (۵ خرداد ۱۳۰۲ در قم – ۱۵ مرداد ۱۳۷۸ در تهران) نویسنده مشهور ایرانی و همچنین همسر فروغ فرخزاد بود. شهرت او به دلیل نگارش کاریکلماتور، نوشته‌های کوتاه (اغلب تک خطی) است که ظرافت و دیدی شاعرانه و طنزآمیز دارند. علاوه بر آفرینش کاریکلماتورها، در طراحی سیاه‌قلم نیز توانا بود. وی در سی سال نخست نه نوشت و نه نگاشت، اما در ۴۶ سال بعدی آثار کم‌حجم ولی پرمحتوایی برجای گذاشت. آثارش در ۱۲ جلد منتشر شده‌اند.
تحصیلات شاپور در رشته اقتصاد بود و به استخدام وزارت دارایی درآمد.
پرویز در سال ۱۳۲۹ با فروغ فرخزاد، نوه خاله مادرش که یازده سال از او کوچک‌تر بود، ازدواج کرد. آنها اهواز را برای زندگی مشترک انتخاب کردند. در ۲۹ خرداد ۱۳۳۱ پسرشان به نام کامیار متولد شد که فروغ در اشعار خود به او اشاره کرده، و شاپور نیز از «کامی» به عنوان نام مستعار وی استفاده می‌کرده‌است. کامیار شاپور ۲۵ تیر ۱۳۹۷ در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
شاپور فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در روزنامه‌های محلی خوزستان از زمانی آغاز کرد که در آنجا می‌زیست. از سال ۱۳۳۷ به بعد در مجله توفیق با اسم مستعار «کامی»، «کامیار» و «مهدخت» مطلب می‌نوشت. پس از آن در نشریه خوشه به سردبیری احمد شاملو که در دهه ۴۰ شمسی چاپ می‌شد، به فعالیت پرداخت.
پس از جدایی از فروغ، شاپور هرگز دوباره ازدواج نکرد و تا آخر عمر همراه با پسرش کامیار و برادرش خسرو شاپور در یک خانه قدیمی زندگی می‌کرد. وی در ۶ تیر ۱۳۷۸ در بیمارستان عیوض زاده تهران بستری شد و سرانجام در سن ۷۶ سالگی در ساعت ۶ صبح ۱۵ مرداد درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
کاریکلماتور کلمه‌ای ترکیب یافته از کاریکاتور و کلمه است که شاملو این نام را برای اولین بار بر برخی از نوشته‌های پرویز شاپور نهاد. تولد کاریکلماتور در ۲۱ خرداد ۱۳۴۶ در نشریه خوشه به سردبیری احمد شاملو بود.
کاریکلماتور
کاریکَلِماتور (آمیختهٔ کاریکاتور و کلمات) نامی است که پرویز شاپور در سال ۱۳۴۷ بر نوشته‌های خود که در نشریه خوشه به سردبیری احمد شاملو چاپ می‌شد گذاشت. این واژه حاصل پیوند دو واژه «کاریکاتور» و «کلمه» است. به دید شاملو، نوشته‌های شاپور کاریکاتورهایی است که با کلمه بیان شده‌است.
قوم بیات
بیات یکی از قبیله‌های تُرک‌تبار ایرانی است که در نقاط مختلفی سکنی گزیده‌اند و مخلوطی از گروه قومی ترک‌های آذربایجانی و ترکمن‌ها می‌باشند.
این قوم تُرک به احتمال بسیار زیاد با مهاجرت‌های ترکان سلجوقی در نیمهٔ اول قرن ۱۱ میلادی وارد فلات ایران شده‌اند. بیات‌ها یکی از ۲۲ قبیلهٔ غز هستند که محمود کاشغری آن‌ها را در کتاب دیوان لغات دیوان لغات الترک، نام ایشان را شرح داده و ذکر کرده‌است. این قوم نشان علم و پرچم خاص خود را داشته‌است و توتم آن شاهین بوده‌است. وجه تسمیه خود این کلمه به جمع باقاعدهٔ «بایان» به معنی «دارا» و «با مکنت و ثروت» بر می‌گردد و در این حالت عقیدهٔ خواجه رشیدالدین فضل الله در کتاب جوامع التواریخ مبنی بر معنای بیات به عنوان «با دولت» می‌تواند صحیح باشد. قوم بیات از اقوام تاریخی ترکان هستند و در نقاط متعددی از ایران از جمله خراسان، آذربایجان شرقی و غربی، اردبیل، چهارمحال و بختیاری (اشکفتک)، زنجان، اراک، خمین، همدان، ملایر، زرندیه و فارس سکنیٰ گزیده‌اند. شاخهٔ خراسانی قوم بیات در منطقهٔ سرولایت شهرستان نیشابور به مرکزیت روستای عبدالله گیو (نیشابور) ساکن است.
این روستا در فاصلهٔ ۱۱۵ کیلومتری غرب شهر مشهد مرکز استان خراسان رضوی، و در بین سه شهر بزرگ نیشابور، قوچان و سبزوار واقع است. فاصلهٔ این روستا از سه شهر فوق به ترتیب ۷۰ ، ۵۸ و ۹۰ کیلومتر است. کار مردم کشاوررزی و دامپروری است. این روستا هم‌اکنون در مرکز دهستانهای ساقبیک،بیدخان و کوهسخت و ... قرار داردو از توابع شهرستان نیشابور می‌باشد و به علت مرکزیت محلی و دسترسی به سه شهر بزرگ اطراف، و همچنین دارا بودن زمین‌های مسطح و مناسب، از روستاهای مستعد پیشرفت برای انجام امورات اداری مردم دهستان‌ها و بخش‌های اطراف است.
در زمان حملهٔ قوم مغول به ایران، قوم بیات با جمعیتی در حدود ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر که ۲۰۰٬۰۰۰ نفر مرد جنگجو را شامل می‌شدند با آن‌ها وارد جنگ شدند و پسر چنگیز خان مغول را زخمی کردند. پس از آن چنگیز خان با تمام قوا به نیشابور حمله کرده بسیاری از آن قوم را به قتل رسانید. قوم بیات به کوه‌های اطراف نیشابور فراری شدند. یک گروه به سمت هند و افغانستان، یک گروه به سمت اصفهان، شیراز و اراک و گروهی دیگر به سمت آذرباییجان، سوریه و لبنان پراکنده شدند. عده‌ای که به سمت شیراز رهسپار شدند در روستای بیدزرد (۱۵ کیلومتری شیراز-جهرم) سکنیٰ گزیده‌اند که نام خانوادگی آن‌ها بیات می‌باشد. بعد از انقلاب سفید محمدرضا شاه لقب خان برداشته شد.
به نوشتهٔ کتاب «تاریخ قوم بیات» اثر نادر بیات، قوم بیات ناحیهٔ خراسان، در زمان نادر شاه افشار از منطقهٔ کرکوک عراق کوچ کرده و در مناطقی از جلگهٔ نیشابور و به‌طور عمده در روستای عبدالله گیو (نیشابور) و برخی از روستاهای همجوار آن ساکن گردیده‌اند. قوم «بیات» از اقوام اصیل و تاریخی ایران است که در نقاط متعددی از ایران از جمله خراسان، زنجان، اراک، ساوه، زرند، همدان و فارس سکنیٰ گزیده‌است.
بیات قبیله ترک‌تبار از قبایل بیست‌ودوگانهٔ اُغُز یا غُز پراکنده در ایران، ترکمنستان، ازبکستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان، ترکیه، افغانستان، سوریه و عراق است.4. تاریخچه بیات و بیاتی‌ها در ایران
5.معرفی و تاریخچه خاندان بیات
سال نوری
سال نوری یکی از یکاهایی است که به مخفف به صورت «ly» نشان می‌دهند و برای سنجش طول یا درازا است که بیشتر در محاسبات مربوط به کیهان‌شناسی و نجوم به‌کار می‌رود. سال نوری طبق تعریف برابر است با مسافتی که نور در خلاء در مدت یک سال طی می‌کند و تقریباً برابر است با ۹ پتامتر (9Pm).
در این تعریف، دو عاملِ "سرعت نور" در خلاء و مدت زمانِ "یک سال" دخالت دارند. در حال حاضر، مدت زمان دقیق سال که باید برای محاسبهٔ مقدار سال نوری استفاده شود، به‌صورت بین‌المللی تعریف نشده‌است و تنها توصیه‌نامه‌ای مبتنی بر استفاده از سال رومی (یولیانی) توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی ارائه شده‌است.
بر مبنای این توصیه‌نامه، یک سال برابر است با ۳۶۵٫۲۵ روز که هر روز معادل ۸۶٬۴۰۰ ثانیه می‌باشد، که با احتساب تعریف سرعت نور به مقدار ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه، مقدار مسافت سال نوری معادل ۹٬۴۶۰٬۷۳۰٬۴۷۲٬۵۸۰٬۸۰۰ متر خواهد بود.
به دلیل استاندارد نبودن تعریف سال، در کارهای دقیق و تخصصی نجومی، کمتر از این واحد استفاده می‌شود و واحد پارسک ترجیح داده می‌شود. اما در کاربردهای عمومی، سال نوری بیشتر به‌کار می‌رود که گاهی با فرض هر سال معادل ۳۶۵ روز و سرعت نور معادل ۳۰۰٬۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه، مقدار سال نوری را تقریباً برابر با ۱۰ × ۹٫۴۶۱ متر می‌گیرند که البته پذیرفته نیست.
در ۹ ژانویه ۲۰۱۳ دورترین ابرنواختر شناخته شده، توسط تلسکوپ هابل کشف شد. فاصله این ابرنواختر حدود ۱۰ میلیارد سال نوری است.
این که بگوییم سال نوری مسافت بسیار بزرگی را نشان می‌دهد گنگ است چرا که «بزرگی» یک صفت نسبی است و همچنین در این جهان بیکران سال نوری نیز ناچیز است پس به کار بردن این جمله که «سال نوری مسافت بسیار بزرگی است» به خودی خود اشتباه است. سال نوری چیزی حدود ۶۰ هزار برابر فاصلهٔ زمین تا خورشید است به عبارت دیگر برابر ۹ بیلیون کیلومتر در مقیاس بزرگ و ۹ تریلیون کیلومتر در مقیاس کوچک است که به صورت تقریبی و گردشده برابر است با «۹٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ متر»
انجمن ادبی شمع سوخته
انجمن ادبی شمع سوخته انجمنی ادبی بود که در اوایل دهه ۱۳۳۰ در تهران تشکیل شد. بنیانگذاران آن که از پیشگامان شعر نو فارسی بودند عبارتند از: نیما یوشیج، مرتضی کیوان، هوشنگ ابتهاج (سایه)، احمد شاملو، سیاوش کسرایی ، مهدی اخوان ثالث.
از بنیان‌گزاران این انجمن، هم‌اکنون تنها هوشنگ ابتهاج (متولد ۱۳۰۶) در قید حیات است.
احمد فرامرزی
احمد بن شیخ عبدالواحد فرامرزی فرزند شیخ عبدالواحد (۱۲۶۷–۱۳۴۰) هجری خورشیدی نماینده مجلس شورای ملی بود.
احمد فرامرزی در سال ۱۲۶۷ در گچویه یکی از دهستانهای بزرگ منطقهٔ فرامرزان از توابع بخش جناح شهرستان بستک هرمزگان دیده به جهان گشود. احمد فرامرزی به اتفاق برادرش عبدالرحمان فرامرزی در سنین جوانی برای تحصیل به شیراز می‌کوچند و بعد از سپری کردن دورانی سرانجام به تهران می‌آیند. احمد به استخدام کتابخانه مجلس شورای ملی درآمد و عبدالرحمن در وزارت معارف آموزش و پرورش مشغول تدریس زبان فارسی و ادبیات عرب در دارالمعلمین و دارالفنون گردید. احمد فرامرزی سپس ریاست دیوان محاسبات و نمایندگی مجلس رسید. او همچنین و مدیر روزنامه خاور بود. از احمد فرامرزی چند جلد کتاب در مورد منطقه جنوب تألیف کرده بود، وی در سال ۱۳۴۰ در تهران درگذشت.
مجله تقدم از شهریور ۱۳۰۶ تا فروردین ۱۳۰۸ در یازده شماره و ۶۸۸ صفحه انتشار یافت، یکی از مجلات جدی زبان فارسی است. این مجله روزی به انتشار پرداخت که ایرانشهر و آینده دست از انتشار کشیده بودند و هنوز مجله‌ای مانند مهر در افق مطبوعالت طلوع نکرده بود که جانشین کاوه و ایرانشهر و دانشکده باشد. ظهور «تقدم» ناشی از بیداری و هشیاری دو برادر ایراندوست – احمد و عبدالرحمن فرامرزی – بود که به تاریخ و زبان ایران علاقه‌مندی بسیار داشتند و ضمناً در جستجوی آن بودند که راه‌های تجدد و ترقی و اصطلاحات اجتماعی را برای ایران بنمایانند. آنها می‌کوشیدند که تا حد ممکن از مجله کاوه پیروی کنند و مخصوصاً از این روی که احمد فرامرزی به مقام فکری و علمی حسن تقی‌زاده اعتقاد داشت و در طول عمر خود پیروی از او می‌کرد. از نویسندگان برجسته‌ای که در این مجله آثار قلمیشان را می‌خوانیم یکی سید حسن تقی‌زاده است و دیگری محمود محمود، که به اسلوب مرسوم خود در مجله آینده و نشریات دیگر، مقالاتش را با نام قلمی «رسول نخشبی» منتشر می‌کرد. از ادبای مشهور جوان‌تر آن روزگار چون احمد کسروی، سعید نفیسی، محمدمطیع الدوله حجازی، دکتر صادق رضازاده شفق، غلامرضا رشید یاسمی و مجتبی مینوی نیز مقالاتی می‌بینیم.
احمد فرامرزی که در زمره محققان ادبی بود رشته مقالاتی در مجله دارد به عنوان «تاریخ جغرافیا». او در آن سلسله دوپایه جغرافیایی قدیم بطلمیوسی و اسلامی را مطرح کرده و کتب جغرافیون اسلامی را به معرفی درآورده است.
فرامرزی در مقاله نخستین مجله نوشت: «مسئله دیگری را که ما باز اهمیت می‌دهیم اطلاع از ممالک همسایه شرقی مخصوصاً اسلامی است که به عقیده ما نباید ایرانیان از آنه بی‌اطلاع باشند…» و این مبحث هنوز که هنوز است می‌تواند ادامه داشته باشد.
از مندرجات تحقیقی و ادبی مجله سلسله مقالات «جشن‌های ایرانی» به قلم مجتبی مینویی است که در آن اطلاعات مبسوطی راجع به مهرگان گردآوری شده‌است.
او علاوه بر کتاب‌ها و مقالاتی دربارهٔ وضعیت و مردمشناسی جنوب ایران، کتاب «تاریخ رنسانس» نوشته سیدنی دارک را به فارسی ترجمه کرده‌است.
او در دوره‌های قانونگذاری پانزدهم تا هجدهم در مجلس شورای ملی بود. در مجلس هفدهم که اکثریت در دست جبهه ملی بود، احمد به همراه برادرش عبدالرحمن و مهدی میراشرافی و جداشدگان از جبهه ملی چون سید ابوالحسن حائری‌زاده، حسین مکی، مظفر بقایی و علی زهری و شمس قنات‌آبادی شدیدترین مخالفتها را با دولت دکتر مصدق کردند که نتیجه آن تصمیم مصدق به انحلال مجلس هفدهم در تیرماه سال ۱۳۳۲ بود. کاری که به کودتا و سرنگونی دولت در امرداد ۱۳۳۲ انجامید. هواداران دکتر مصدق برادران فرامرزی را در کودتای ۲۸ مرداد مؤثر می‌دانند. او پس از اینکه در روز ۲۸ مرداد رادیو تهران به دست مخالفان مصدق افتاد، در آنجا به همراه چندتن از دیگر نمایندگان، بر ضد مصدق سخنرانی کرد.
کتاب کوچه
کتاب کوچه عنوان فرهنگ‌نامه‌ای است به کوشش احمد شاملو شاعر و نویسنده معاصر ایرانی و آیدا سرکیسیان، همسرش، که در چندین جلد به عنوان دائرةالمعارف فرهنگ عامیانه مردم ایران تدوین شده‌است. این کتاب هنوز کامل نشده و چاپ مجلدات آن به پایان نرسیده است.
چند دهه از عمر احمد شاملو صرف گردآوری و تدوین این کتاب گردید و چهارده جلد از آن در زمان حیات وی به چاپ رسید. بعد از شاملو، سرپرستی این مجموعه بر عهدهٔ همسرش آیدا سرکیسیان قرار گرفت و سیاوش شاملو فرزند احمد شاملو در یک مصاحبه در سال ۱۳۸۵ گفته بود که شاهد ادامهٔ چاپ کتاب کوچه خواهیم بود.
بندر نوشهر
بندر نوشهر یکی از مهمترین بنادر اقتصادی و تجاری ایران است که سالانه حجم زیادی کالا از طریق این بندر مبادله می‌شود. این بندر نزدیکترین بندر به پایتخت ایران (تهران) است و مجهز به خطوط هوایی است. فاصله این بندر تا تهران ۲۰۰ کیلومتر می باشد.طرح منطقه آزاد بندر نوشهر در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسیده است.
ساخت بندر نوشهر در سال ۱۳۰۹ هجری خورشیدی با مشارکت شرکتهای بورورکس (هلند) و آگرمن (بلژیک) آغاز شد و در سال ۱۳۱۸ به بهره برداری رسید. اولین محموله‌ای که در این بندر تخلیه شده است قطعات و ماشین‌آلات کارخانه ذوب آهن کرج بود که از روسیه با یک کشتی تجاری به ظرفیت 1000 تن بارگیری شده بود. سالیانه حداقل ۵۰۰ فروند کشتی در این بندر تردد می‌کنند. عمده کالاهای وارداتی عبارتند از: مواد شیمیایی، مواد معدنی، آهن‌آلات، مصالح ساختمانی، لوازم یدکی، مواد نفتی، فلزات غیر آهنی، مصنوعات فلزی، کاغذ و مقوا، چوپ و تخته، کانتینر پر، کانتینر خالی، لاستیک و پلاستیک، پارچه و الیاف، کالای متروکه و متفرقه
تره بار، خشکبار، محصولات دامی و گیاهی، مواد معدنی، فلزات غیرآهنی، کالای سوپر مارکتی، کانتینر پر و خالی، کالای متفرقه
شهرستان چاراویماق
شهرستان چاراویماق (چَهارْ اویْماق) جنوبی‌ترین شهرستان استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان، شهر قره‌آغاج است. این شهرستان دارای تنها یک شهر (مرکز شهرستان: شهر قره‌آغاج) و دو بخش به نام‌های بخش مرکزی و بخش شادیان است.
شهرستان چاراویماق با ۳۱٬۰۷۱ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۵ خورشیدی، دومین شهرستان کم‌جمعیت استان است؛ در عین حال با ۳٬۲۰۸٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت، چهارمین شهرستان وسیع استان محسوب می‌شود و همین امر، تراکم بسیار پایین جمعیت را در این شهرستان در مقایسه با دیگر شهرستان‌های آذربایجان شرقی سبب شده است.
شهرستان چاراویماق از سمت شمال به شهرستان هشترود، از سمت شمال‌شرق به شهرستان میانه، از سمت شمال‌غرب به شهرستان مراغه، از سمت جنوب‌شرق به شهرستان ماه‌نشان (استان زنجان) و از سمت‌های جنوب و ‌غرب به ترتیب به شهرستان‌های تکاب و باروق (استان آذربایجان غربی) محدود شده است.
فاصلهٔ مرکز شهرستان چاراویماق (شهر قره‌آغاج) با هشترود: ۶۵ کیلومتر، با میانه: ۷۵ کیلومتر، با مراغه: ۱۰۰ کیلومتر و با تبریز: ۱۹۳ کیلومتر است.
«چاراویماق» مخفف «چهار اویماق» است؛ چراکه در گذشته با توجه به شرایط مساعد جهت کشاورزی و دامداری در این منطقه، چهار طایفه به چاراویماق فعلی مهاجرت کرده و در آن ساکن شده‌اند. امروزه طوایف شاهسون، حاج‌آلو، حیدرلو، موصالی و قره‌داغ در این منطقه سکونت دارند.
در تقسیمات کشوری جدید ایران که در سال ۱۳۱۶ خورشیدی شکل گرفت، چاراویماق یکی از دهستان‌های بخش هشترود (سراسکند) شد. منطقهٔ چاراویماق در سال در ۲۰ آبان ۱۳۲۶ خورشیدی تبدیل به بخشی در تابعیت شهرستان مراغه شد. این بخش در سال ۱۳۵۵ خورشیدی به شهرستان هشترود ملحق گردید و نهایتاً در تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۷۹ خورشیدی به درجهٔ شهرستان ارتقا یافت.
منطقهٔ چاراویماق پیش از سال ۱۳۱۶ خورشیدی، یکی از حاکم‌نشین‌های بزرگ آذربایجان محسوب می‌شده و مرکزیت آن در روستای سریک قرار داشته که بعداً به قره‌آغاج منتقل شد.
تپه باستانی واقع در ضلع جنوب‌شرقی شهر قره‌آغاج یکی از اصلی‌ترین آثار تاریخی شهرستان چاراویماق محسوب می‌شود. بررسی‌های انجام شده و آثار کشف شده از این مکان، پیشینهٔ ۸۰۰ سالهٔ سکونت دراین منطقه را نشان می‌دهند.
شهرها: قره‌آغاج
شهرستان هشترود
شهرستان هشترود یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است. مرکز این شهرستان شهر هشترود است. این شهر در جنوب شرقی شهر تبریز واقع شده و ۱۲۰ کیلومتر با آن فاصله داردو در غرب شهر میانه واقع شده و ۶۵ کیلومتر با آن فاصله دارد. این شهرستان دارای ۲ شهر به نام های هشترود و نظر کهریزی و ۲ بخش با نام های بخش مرکزی و بخش نظر کهریزی است .این شهرستان ۱۶ مین شهرستان پرجمعیت استان آذربایجان شرقی و سیزدهمین شهرستان بزرگ استان آذربایجان شرقی (از نظر مساحت) است.
شغل بیشتر ساکنین در گذشته نه چندان دور کشاورزی بوده ولی در سال‌های اخیر به دلیل مهاجرت بسیار زیاد به شهرهای تبریز و تهران رونق گذشته در این شهر وجود ندارد. در لغتنامه دهخدا هشترود چنین توصیف می‌شود: «در مغرب گرمرود و در دامنهٔ شرقی سهند واقع شده و دارای زمستانهای سخت و تابستانهای معتدل و قراء حاصلخیز متعدد است که به واسطهٔ شعبات قزل اوزن مانند قرانقو، آق دوغمش و شهری مشروب می‌شوند و مراتع متعدد دارد که در آن‌ها گله‌های زیاد نگاه می‌دارند. مرکز آن سراسکند در کنار یکی از شعب قرانقو واقع شده». شهرستان هشترود از دیرباز به عنوان یکی از مراکز مهم تولید غلات در استان آذربایجان شرقی محسوب می‌شود.
شهرها: هشترود شهرها: نظر کهریزی
خط رونی
خط رونی یا دبیره رمزی یک الفبا بود که در گذشته پیش از مسیحی‌سازی اسکاندیناوی و اندکی پس از آن، برای نوشتن زبان‌های ژرمنی در اسکاندیناوی و جزیره‌های بریتانیا سود برده می‌شد. در اسکاندیناوی این خط فوثارک Futhark یا فوذارک fuþark خوانده می‌شد (برگرفته از شش حرف اول الفبا یا F, U, Þ, A, R، و K). در آنگلوساکسون فوثورک Futhorc خوانده می‌شد و هماهنگ با انگلیسی باستان واج‌گزینی شده و از همان شش حرف به اصلی گرفته شده بود.
کهن‌ترین سنگنوشته رونی سنگ آینانگ در نروژ از سده چهارم میلادی است.
سنگنوشته ارخون بازمانده از سده هشتم (میلادی) که نوشته‌اش در پیوند با خط مجاری باستان است نیز خط رونی خوانده می‌شود. پنداشته می‌شود که این دبیره نیز برگرفته از ژرمنی باستان باشد، از اینرو گاه آن را رونی‌سان Runiform می‌خوانند.
از خط رونی که برای نوشتن به تُرکی کاربرد داشت برای نوشته‌های مانوی نیز سود برده می‌شد. برخی از نوشته‌های مانوی شرقی به این خط یافت شده‌اند. برای نمونه در تورفان و در کاوشهای ناحیه تویوق یک متن مانوی به این خط به جا مانده از حدود سال ۸۰۰ (میلادی) به دست آمده است.
آینانگ
سنگنوشته آینانگ(به نروژی: Einangsteinen) تخته سنگی است دارنده کهنترین خط رونی که در فاگرنس در کشور نروژ جای گرفته است. خط رونی آن که از سده چهارم به جای مانده به زبان پیشانروژی و به خط رونی از گونه فوثارک کهن است. این سنگنبشته رازآلود می‌باید یکی از نخستین سنگنوشته‌های رونی باشد که هنوز برجاست و شاید همتایی هم برای آن هرگز یافت نشود.
سنگنوشته چنین بازخوانی شده است:(Ek go)ðagastir runo faihido که چنین برگردان شده است: "(من ،Gu)dgjest این راز را حک کردم."
چهار خط نخست این سنگنبشته نابود شده است. گمان برده می‌شود که نام پدیدآورنده آن گوداگاستیر GudagastiR یا چنین چیزی باشد.