بلوهر و یوداسف
بِلَوْهَر و بوذاسَف عنوان داستانی اخلاقی، دینی و فلسفی‌گونه دربارۀ طریقۀ هدایت بوداسف شاهزادۀ هندی به دست بلوهر زاهد. یا داستان زندگی، سیر و سلوک مادی و مراحل رشد، تفکر و فلسفۀ دینی «بودا»، عارف هندی، به همراه مرشدش «بلوهر» است. از زمانی که شاهزاده‌ای متمول بود تا زمانی که عارف بزرگ هند شد. اصل این داستان به زبان سانسکریت بوده و احتمالاً به دست پیروان بودا در هند یا ایران نوشته شده است. لفظ «بوداسف» صورت فارسی‌شدۀ بودهی سَتْوَۀ (Bodhisattva) هندی لقب بودا پیش از بوداشدن اوست و احتمالا از صورت Bwdysf مانوی گرفته شده است. بلوهر و بوداسف تنها ترجمۀ داستانی هندی نیست، بلکه ترکیبی است از افسانه‌های منقول در آثار مختلف، مربوط به زندگانی بودا، از جمله رسالۀ بودهَه چَریتَه (Buddha-čarita) و لَلیتَه ویستَرَه (Lalita-vistara) و قصص جاتَکه (Jātaka) به زبان پالی و رسالۀ مَهاوَسْتو (Mahāvastu). این داستان به زبان‌های مختلف ترجمه شده و در چند فرهنگ دینی‌ مختلف راه یافته است. در سرزمین هندوستان (سولابط) پادشاهی بود که پس از مدت‌ها صاحب فرزندی شد به نام بوداسف. ستاره‌شناسان پیشگویی کردند که او به مقام معنوی بلندی نایل می‌شود. پادشاه که خود از دین‌داران بیزار بود، برای جلوگیری از این امر، فرمان داد تا در حضور او (بوداسف) از مرگ و اندوه، بیماری، آخرت و فنا سخن نگویند. روزی بر حسب اتفاق، بوداسف با مفاهیم پیری، مرگ و بیماری آشنا شد. عابد حکیمی، به نام بلوهر، در سرزمین سراندیب (سیلان)، با شنیدن ماجرای بوداسف، در کسوت تاجران به دیدار او شتافت. این قسمت از داستان هفت حکایت نخست کتاب را در بر می‌گیرد که عبارت است از: حکایت پادشاه و وزیر زاهد، تولد بوداسف، وزیر و مرد زمین‌گیر، پادشاه و دو عابد، بوداسف و معلم، جستجوی بوداسف و بلوهر زاهد. از این پس، پرسش و پاسخ میان بلوهر و بوداسف هفده حکایت بعدی را شامل می‌شود، از حکایت شاه و فرزند تا حکایت شهر غولان. کتاب با داستان بازگشت بلوهر و نجات بوداسف به پایان می‌رسد. سرانجام بوداسف جامۀ شاهی از تن بیرون می‌کند و زادگاه خود را ترک می‌گوید و در کشمیر اقامت می‌گزیند و به ارشاد خلق می‌پردازد و در همان‌جا زندگی را بدرود می‌گوید. مجموع این حکایات پاسخ به پرسش‌های بوداسف دربارۀ حکت و دانش، قضا و قدر، مرگ و آخرت، امور دنیوی و ترک آن و زهد و تقوا و بیان اصول اخلاقی است. کتاب بلوهر و بوداسف همانند کلیله و دمنه در کتاب‌های ادب و اخلاق عربی و فارسی تاثیر بسزایی داشته است.
ظاهرا نخستین ترجمهٔ آن به زبان خُتَنی، و سپس به زبان‌های سغدی‌ و پارتی‌ بوده است. در این‌جا به ذکر کهن‌ترین ترجمه‌ و تحریرهای داستان بلوهر و بوذاسف خواهیم پرداخت.  به گفتهٔ مجتبی مینوی در دوران انوشیروان، بُرْزویه این کتاب را به فارسی پهلوی برگردانده است ولی اکنون نشانی از آن ترجمه در دست نیست. تنها قطعاتی از ترجمۀ این اثر از پهلوی به عربی به نام یادگار بزرگمهر در جاویدان خرد ابوعلی مسکویه (متوفی 421 قمری) باقی است. 1- ترجمۀ ابان بن عبدالحمید لاحقی از پهلوی به عربی: بر طبق منابع رجالی و کتاب‌شناختی و تاریخی -از جمله الفهرست ابن ندیم- اولین کسی که داستان بوداسف و بلوهر را به عربی برگرداند، ابان لاحقی (متوفی 200ه.ق) متهم به شعوبی‌گری است که این داستان را به خواهش یحیی بن خالد برمکی در قرن دوم هجری از پهلوی به عربی ترجمه کرد. متاسفانه این منظومه امروزه در دست نیست و نسخه‌ای از آن باقی نمانده است.
2- ترجمۀ عربی اسماعیلی: این ترجمه در حدود قرن دوم به عربی انجام شد. آن را تنها به این دلیل عربی می‌خوانند که نگارش آن به این زبان است و علت اسماعیلی خواندن آن نیز به دلیل یافت شدن آن در میان اسماعیلیان هندوستان است. هیچ‌گونه ارتباط کلامی و آیینی میان این داستان با آموزه‌های اسماعیلی، مطرح و یا ادعا نشده است. دانیل ژیماره این نسخه را بر مبنای سه نسخۀ خطی به فرانسه ترجمه و در 1971م در پاریس منتشر کرد.
3- روایت شیخ صدوق: ترجمۀ عربی اسماعیلی داستان بلوهر و بوذاسف در ضمن کتاب کمال‌الدین و تمام‌النعمة، تألیف شیخ صدوق، معروف به ابن بابویه، آمده است اما در قسمت دوم خود با نسخۀ عربی اسماعیلی تفاوت دارد. منظور از قسمت دوم، بخشی از داستان است که با رفتن بلوهر از نزد شهزاده آغاز می‌شود و تا ترک خانه و دیار توسط بوذاسف ادامه می‌یابد. به‌طور کلی، شرح شیخ صدوق و شرح اسماعیلی دو سنت بزرگ بلوهر را نمایندگی می‌کنند و بقیۀ روایت‌ها به‌نوعی ادامه‌دهندۀ سنت این یا آن یکی هستند.  در شرح اسماعیلی، پس از رفتن بلوهر از نزد شهزاده در نیمه‌های داستان، ترفندهای شاه و نزدیکان او برای تغییر نظر بوذاسف شروع می‌شود و تا آنجایی پیش می‌روند که مناظره‌ای میان پیروان کیش بت‌پرستی و فردی در نقش بلوهر ترتیب می‌دهند تا در آن بلوهر دروغین به بطلان باورهای خود اعتراف کند و درستی آیین اصنام را بپذیرد و به این وسیله شهزاده را بفریبند. شهزاده، که موضوع را دریافته است، عنان مناظره را خود در دست می‌گیرد و باعثِ ارشادِ بلوهرِ دروغین و پذیرشِ دینِ حق از سوی او می‌شود. او در ادامه در جستجوی بلوهر، نیمه‌شبی قلمرو پدر را ترک می‌کند. نحوۀ ترک خانه و پادشاهی شبیه روایت نظیر آن در زندگی بودا است. در روایت شیخ صدوق، بلوهر تا نزدیک پایان روایت در کنار شهزاده می‌ماند و پس از رفتن او، در بخش کوتاهی، ترفندهای شاه و نزدیکان او، از جمله ترتیب عروسی شاهزاده گفته می‌شود و پس از آن بوذاسف ملک پدر را ترک می‌کند. کاملا روشن است که وجود قسمت دوم در نسخۀ اسماعیلی الحاقی است و خود کتاب مستقلی است. از این منظر، شرح ابن‌بابویه از نظر نداشتن این قسمت صورتِ کهن‌تر داستان به‌نظر می‌آید. شیخ صدوق با جمع‌آوری داستان بلوهر و بوذاسف در نیشابور (350 هجری قمری) و گنجاندن آن در کتاب خود نه تنها یک سنت خاص داستان را از فراموشی نجات داد، بلکه متنی را در اختیار پسینیان قرار داد که بارها و بارها رونویسی، ترجمه و خوانده شد.
4- گزارش محمدباقر مجلسی به عربی و ترجمۀ آن به فارسی: محمدباقر مجلسی متن عربی داستان را به نقل از شیخ صدوق در بحار الأنوار خود آورده است و ترجمۀ پارسی آن را نیز در تمثیل دهم از باب "تمثیلی چند در مذمت دنیا" در عین الحیاة بدست داده است. روایت او هیچ تفاوتی با روایت شیخ صدوق ندارد و از این‌رو، متن عین الحیاة شرح مستقلی از داستان به حساب نمی‌آید. اهمیت رونویسی متن عربی داستان به روایت شیخ صدوق و برگردان پارسی آن در عین الحیوه نه در بدست دادن شرحی متفاوت از داستان، بلکه در نگهداشت آن و دادن جواز به مترجمان و شارحان بعدی در بازتولید متن است. دو ترجمۀ کهن به فارسی دری از این داستان به دست ما رسیده است که ما در اینجا آن‌ها را ذکر می‌کنیم:
1- ترجمۀ منظوم به فارسی دری: در میان نسخه‌های خطی بسیار کهنی که از تورفان واقع در ترکستان چین به دست آمده و متعلق به پیروان مانی است، قطعه‌ای از مثنوی فارسی بلوهر و بوذاسف وجود دارد که به خط مانوی نوشته شده است و متاسفانه ۲۷ بیت، آن هم با افتادگیِ کلمات باقی مانده است. این قطعات به زبان فارسی دری و دارای وزن عروضی، بر وزن رمل مسدس، است . بنابه گفتۀ والتر هنینگ این اشعار مربوط به قرن چهارم قمری و از یکی از شاعران معاصر رودکی است. این قطعه جزو آثار مانوی از سده‌های نخستین اسلامی در آسیای مرکزی‌ست. نام قهرمانان داستان در این قطعه به صورت «بیلوهر و بودیسف» ضبط شده است. این قطعه را هنینگ تصحیح و تحت عنوان (Persian Poetical Manuscripts from the Time of Rūdakī) در کتاب (A Locust's Leg) منتشر کرده است. اینک سه بیت اول این قطعه در این‌جا نقل می‌شود:
2- نسخۀ علی بن محمد نظام تبریزی: ترجمه‌ای از این اثر به زبان فارسی در 801ق، به قلم نظام‌الدین شامی (نظام‌الدین تبریزی) با عنوان «بلوهر و بیوذسف» برای سلطان احمد جلایر به دست داده شد که به‌شیوۀ کلیله و دمنۀ نصرالله منشی و سندبادنامۀ ظهیری، آمیخته به امثال و اشعار عربی و فارسی است. به گفتۀ نظام‌الدین، پیش‌تر شخصی به نام سراج‌الدین محمد غزنوی این کتاب را به فارسی درآورده بود و چون در کار او تکلف و اطناب بود، او آن را بار دیگر تحریر و تلخیص کرد. بلوهر و بوذاسف را در اروپا با نام‌های "برلام و آیوآزاف" و "برلام و جوزافات" می‌شناسند. شرح‌های مسیحی اصلی آن عبارتند از متنی به زبان گرجی، متنی به زبان یونانی، و متن خلاصه‌ای به زبان لاتین. دربارۀ ترجمه‌های یونانی این داستان، نظریات گوناگونی وجود دارد و در منابع مختلف، هر یک از ترجمه‌های پهلوی، عربی، گرجی و سریانی، مأخذ یکی از ترجمه‌های یونانی معرفی شده است. کتاب بلوهر و بوداسف در قرن دهم میلادی از روی تحریری عربی متفاوت با تحریرهای موجود به دست راهبان مسیحی به گرجی ترجمه شد و زندگانی بوداسف مبارک نام گرفت. از روی همین ترجمه، کتاب حکمت بلوهر به همین زبان نوشته شد. به‌گفتۀ جلیل نوذری متن گرجی نخستین قدم در دادنِ صورتِ مسیحی به روایت است. با این همه، شدت تغییرات و ورود عناصر مسیحی به درون آن به‌اندازۀ شرح یونانی نیست. در قرن یازدهم میلادی اوتیمیوس گرجی (متوفی 1028م) این داستان را به نام برلعام و یوسَف به یونانی ترجمه کرد. شرح یونانی داستان مورد توجه کلیسای کاتولیک قرار گرفت و برمبنای آن اسطورۀ دو شخصیت مسیحی که هند را مسیحی کردند پرداخته شد. تمامی ترجمه‌های موجود در اروپا و جهان مسیحی (حدود 60 ترجمه و روایت)، یا از روی این شرح و یا از روی ترجمۀ لاتین که در 1048م آن را از یونانی به لاتینی برگرداندند و برلام و یوزافت نام دادند، پرداخت شده‌اند. کتاب بلوهر، که نخست سید علیرضا محمدحسینی ریحان یزدی در 1320ش آن را به چاپ رسانید و بار دیگر مترجمی ناشناس آن را، به پیوست حیات الابرار فی فضائل الکرّار، از سید قریش بن محمد حسینی قزوینی (متوفی 1260ق) منتشر کرد. منتخبی از آن نیز به دست حاج میرزا شکرالله مشکوة الحکما (تهران، 1321ق) به چاپ رسید. در 1365ش چاپ دیگری از این کتاب، به روایت شیخ صدوق و ملامحمد باقر مجلسی، به کوشش سیدابوطالب میرعابدینی، در تهران انتشار یافت. نسخۀ نظام‌الدین تبریزی که پیش از این از آن سخن رفت، در 1381ش با عنوان بِلَوْهر و بُیوذَسْف، به کوشش محمد روشن در تهران به چاپ رسید. ترجمۀ منظومی از سید علینقی امین با عنوان «منطق عارفان: داستان یوذاسف و بلوهر حکیم» در 1375ش به چاپ رسید.