hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
ژاله اصفهانی
ژاله اصفهانی با نام اصلی اِطِل سلطانی (زادهٔ ۱۳۰۰ خورشیدی – درگذشتهٔ ۷ آذر ۱۳۸۶)، شاعر ایرانی که به «شاعر امید» معروف بود.
اطل سلطانی در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در تیران زاده شد. وی اولین شعرش را در هفت سالگی سرود و در سیزده سالگی نام خویش را به «ژاله» تغییر داد. وی در سال ۱۳۲۳ در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. او نخستین مجموعه شعرش با عنوان «گل‌های خود رو» را در دوران دانشجویی در سن ۲۲ سالگی منتشر کرد.
در ۲۵ سالگی همراه همسرش، «شمس‌الدین بدیع تبریزی» که عضو حزب توده بود به اتحاد شوروی مهاجرت کرد. سپس مدرک لیسانس در رشته ادبیات فارسی را از دانشگاه دولتی آذربایجان اتخاذ نمود؛ و در سال ۱۳۴۰ در مسکو از دانشگاه لامانوسوف مدرک دکترا گرفت؛ و به مدت بیست سال در «آکادمی بین‌المللی ادبیات ماکسیم گورکی» به تحقیق پرداخت.
در سال ۱۳۵۹ بعد از انقلاب، در سن ۶۰ سالگی به ایران بازگشت و مدتی را در زندان اوین گذراند اما مجبور شد به لندن مهاجرت کند.
ژاله اصفهانی دوازده مجموعه شعر منتشر نمود که مهمترین آنها عبارتند از: «زنده‌رود»(۱۳۴۴- مسکو)، «البرز بی‌شکست» (۱۳۶۲-لندن)، «خروش خاموشی» (۱۳۷۰-لندن).
ژاله اصفهانی که به دلیل روح اشعارش به «شاعر امید» معروف بود، روز ۷ آذر ۱۳۸۶ برابر ۲۸ نوامبر ۲۰۰۷ در سن ۸۶ سالگی، در بیمارستانی در شهر لندن درگذشت.گزیده‌ای از اشعار او با نام پرندگان مهاجر (Migrating Birds) به زبان انگلیسی انتشار یافته‌است.ژاله اصفهانی بعد از پروین اعتصامی اولین زنی بود که کتاب شعرش را که شعرهای آن را در دوران دبیرستان سروده بود، به چاپ رساند.
شصت سال پیش در «نخستین کنگره نویسندگان ایران» به ریاست ملک‌الشعرای بهار و با شرکت فروزانفر و صادق هدایت و بسیاری دیگر، ژالهٔ اصفهانی به عنوان یک زن شاعر یکی از شرکت‌کنندگان در این کنگره بود.
در ژوئن ۲۰۰۲ در «کنفرانس سالانه بنیاد پژوهشهای زنان» که در کلرادو برگزار شد، ژاله اصفهانی به عنوان «زن برگزیده سال» انتخاب شد.مرا بسوزانید / و خاکسترم را / بر آبهای رهای دریا برافشانید، / نه در برکه، / نه در رود: / که خسته شدم از کرانه‌های سنگواره / و از مرزهای مسدود.
جایزه شعر ژاله اصفهانی توسط بنیاد فرهنگی ژاله اصفهانی برگزار میشود و ویژه شاعران جوان زیر ۳۰ سال ایران، افغانستان و تاجیکستان است.
کرمجگان
کرمِجْگان، مرکز دهستان کرمجکان و روستایی از توابع بخش فردو شهرستان کهک در استان قم ایران است.
این روستا در دهستان کرمجکان قرار دارد و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳،۰۸۲ نفر (۱،۰۰۱ خانوار) بوده‌است.
اروین د. یالوم
اروین دیوید یالوم (متولد ۱۹۳۱، واشینگتن دی سی، ایالات متحده آمریکا) ، روانپزشک هستی‌گرا و نویسنده آمریکایی است.
در سال ۱۹۵۶ در بوستون در رشته پزشکی و در سال ۱۹۶۰ در نیویورک در رشته روانپزشکی فارغ‌التحصیل شد و بعد از خدمت سربازی، در سال ۱۹۶۳ استاد دانشگاه استنفورد شد. در همین دانشگاه بود که الگوی روانشناسی هستی گرا یا اگزیستانسیال را پایه‌گذاری کرد. یالوم هم آثار دانشگاهی متعددی تألیف کرده‌است و هم چند رمان موفق دارد. او جایزه انجمن روان‌پزشکی آمریکا را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد، اما بیشتر به عنوان نویسنده رمان‌های روانشناختی، به ویژه رمان مشهور وقتی نیچه گریست شهرت دارد.
باغ جهان‌نما
این باغ همچون سه باغ مشهور دیگر یعنی باغ ارم، باغ دلگشا و باغ تخت در دوره آل مظفر و آل اینجو (قرن هشتم هجری قمری) یعنی قبل از یورش تیمور گورکانی به شیراز در نهایت آبادانی بوده‌است. ابن عربشاه مورخ دوره تیموری در کتاب عجایب المقدور آنرا زینت الدنیا نامیده‌است. باغ جهان نما در هنگام اقامت تیمور گورکانی در شیراز، همچون سایر باغهای نامدار آن دوره مورد توجه وی واقع شده بطوریکه همانند آنرا در اطراف سمرقند که موطن او بوده احداث و آنرا جهان نما نامیده‌است.
این باغ در دوره صفویه نیز آباد و قابل اهمیت بوده‌است. شارون و تاورنیه جهانگردان فرانسوی که در دوره صفویه شیراز را دیده‌اند، خیابان زیبایی توصیف کرده‌اند که از تنگ الله اکبر تا بقعه میر علی بن حمزه که محل خیابان حافظ کنونی است ادامه داشته و در دو طرف آن باغهای زیبا و آبادی وجود داشته‌است.
این باغ کهن‌ترین باغ شیراز است که از آب و رودخانهٔ پُرآوزاهٔ رکنی مشروب می‌شده و در منطقهٔ ویژه ای از شیراز (خیابان حافظ) و در میان آرامگاه حافظ، هفت‌تنان، دروازه قرآن، خواجوی کرمانی، بابا کوهی، باغ ملی، گهواره دید، کتابخانه ملی اسناد و... جای دارد.
کریم خان زند در سال ۱۱۸۵ هجری قمری این باغ را که در زمینهای مقابل جعفرآباد و مصلی قرار داشته حصار کشید و عمارت کوشک را در وسط آن ساخت و در اطراف عمارت خیابان کشیهای زیبا و درختکاری مفصلی بعمل اورد. طرح و اسلوب این باغ را کریمخان نظیر باغ نظر در داخل دارای چهار خیابان و اطراف چهار حوض دو بزرگ و دو کوچک ساخته‌است. در ضلع جنوبی بقایای آبنمایی به چشم می‌خورد که فواره آن هنوز پابرجاست. این آبنما از جلوی ضلع جنوبی آغاز می‌شود و به حوضی در جلوی بنایی که در دوره قاجاریه و در انتهای ضلع جنوبی احداث گردیده منتهی می‌شود که اخیراً مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته‌است. باغ جهان نما در سال ۱۳۸۳ توسط شهرداری شیراز و با همکاری اداره کل میراث فرهنگی استان فارس احیا و مورد بهره برداری قرار گرفت.
در سروده‌های شاعران معاصر از نام این باغ یاد شده است:
نیلوفرهای آبی
نیلوفرهای آبی مجموعه‌ای شامل حدود ۲۵۰ نقاشی رنگ روغن، اثر نقاش فرانسوی، کلود مونه است. وی این آثار را در نیمه دوم زندگیش با الهام از برکه‌ای که در باغ خانه‌اش در روستای ژیورنی (در ساحل شرقی رودخانه سن و در ۷۵ کیلومتری غرب پاریس) قرار داشت، کشید.
این اثر یک نمونه منحصر به فرد از مجموعه نیلوفرهای آبی این نقاش به شمار می‌رود که تاکیدی بر ماهیت دریافتگری بودن سبک کار نقاش است. بر خلاف دیگر آثار مونه (آن دسته از آثاری که در نیمه دوم زندگیش و در گیورنی خلق شده‌است) که پرداختِ نقاش به جزئیات اثر غیرقابل انکار است، در این اثر مونه به میزان قابل توجهی از ریزه کاری‌های کار کاسته‌است و با زبانی ساده، دریافت خود از آسمانی آبی، انعکاس و سطح آب را عرضه کرده‌است.
این اثر که در خلال سال‌های ۱۹۱۴ - ۱۹۱۷ میلادی کشیده شده‌است، هم‌اکنون در موزه هنرهای زیبای سانفرانسیسکو نگهداری می‌شود.
تابلوی "برکه نیلوفرهای آبی" از کلود مونه در ژوئن ۲۰۰۸ میلادی در حراجی کریستی در لندن به قیمتی حدود ۸۰ میلیون دلار فروخته شد. این بالاترین رقمی است که تاکنون برای اثری از مونه پرداخت شده‌است. حراجی کریستی تخمین زده بود که تابلوی «"برکه نیلوفرهای آبی"» حدود ۴۷ میلیون دلار فروخته شود. هویت خریدار این اثر اعلام نشده‌است.
تونی موریسون
تونی موریسون (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۳۱ – درگذشته ۵ اوت ۲۰۱۹) نویسنده، فمینیست، استاد دانشگاه و برنده جایزه ادبی نوبل ۱۹۹۳ اهل آمریکا بود. او طی شش دهه فعالیت ادبی خود، ۱۱ رمان، ۵ کتاب کودک، دو نمایشنامه و یک اپرا نوشت.
با نام اصلی کلوئه آنتونی ووُفورد در سال ۱۹۳۱ در لورین، اوهایو به دنیا آمد. موریسون با سختی‌های بسیاری که پدرش در تأمین هزینه مالی کشید توانست به کالج برود. در سال ۱۹۵۳ از دانشگاه هاوارد مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی ارشدش را از دانشگاه کورنل دریافت کرد. هفت سال در دانشگاه هاوارد و سپس در دانشگاه پرینستون تدریس کرد وی در سال ۱۹۵۸ با معمار جامائیکایی «هارولد موریسون» ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. اما در سال ۱۹۶۴ پس از شش سال زندگی مشترک از همسرش طلاق گرفت. وی به نیویورک نقل مکان کرد و به عنوان ویراستار مشغول کار شد.
موریسون از چندین دانشگاه معتبر جهان از جمله هاروارد، آکسفورد، ژنو، و روتگرز دکترای افتخاری دریافت کرده‌است.
آثار او تلفیقی از نقد اجتماعی را دربردارد و به خاطر فضای حماسی، دیالوگ‌های زنده و تصویر کردن شخصیت‌های سیاهپوست آمریکایی مشهور است. او نخستین زنِ سیاهپوستی بود که کرسی‌ای به نامِ خود در دانشگاه پرینستون داشت، اولین زن سیاهپوست آمریکایی و اولین زن سیاه‌پوست در میان تمام ملیت‌هاست که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرده‌است.
نخستین رمان وی، «آبی‌ترین چشم» در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
رمان «محبوب» که تلاش غمبار مادری به نام مارگارت را برای نجات دخترش از زیر یوغ برده‌داری، روایت می‌کند، در سال ۱۹۸۸ میلادی برنده جایزه پولیتزر شد.
در سال ۱۹۹۸ رمان «دلبند» منتشر شد که داستان یک زن برده سیاه‌پوست است. این رمان دستمایه فیلمی شد که اپرا وینفری نقش اصلی آن را بازی کرد. در سال ۱۹۷۷ جایزه حلقه منتقدین کتاب ملی آمریکا را برای «آواز سلیمان» گرفت و بنیاد قلم آمریکا در سال ۲۰۱۶ از موریسون برای یک عمر دستاورد ادبی تقدیر کرد. آکادمی نوبل سال ۱۹۹۳ میلادی وی را به دلیل احاطه بر زبان و قدرت تصویرگری ادبی ستود و شایسته دریافت جایزه سالانه ادبیات اعلام کرد.
تونی موریسون پس از مدت کوتاهی حضور در در برانکس، نیویورک سیتی سرانجام روز دوشنبه ۵ اوت ۲۰۱۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
سال ۲۰۱۲ باراک اوباما به وی نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری اعطا نمود و در سال ۲۰۰۸ جایزه گرمی را دریافت کرد.
اغلب آثار خود را به بیان تجربه زندگی زنان سیاه‌پوست اختصاص داد و جان‌مایه اکثر آثار او مذمت برده‌داری و بیان دشواری زندگی فقرا و میزان تبعیض علیه زنان است.
از او ۱۱ رمان برجای مانده‌است:
گولکوند
گولکوند یکی از آثار نقاش فراواقع گرای بلژیکی، رنه ماگریت (۱۸۹۸–۱۹۶۷ میلادی) است.
در این اثر مردانی با کتی تیره و کلاهی لبه‌دار بر سر (مشخصاتی که در دیگر آثار ماگریت مانند پسری از انسان و اسرار افق قابل مشاهده‌است) در حالتی معلق در هوا در پس زمینه‌ای از آپارتمانی مسکونی به تصویر کشیده شده‌اند. در این اثر هنری فراواقع‌گرایی، نقاش با استفاده از تکثیر تصویری مشابه از مردانی هم لباس و ظاهراً شبیه به یکدیگر، سعی در القای فضایی فاقد شخصیتی منفرد و حسی فردگرایانه دارد. او بارانی از هنجارهای بورژوایی در یک بعد از ظهر سرد و ملالت‌آور در زندگی ماشینی امروز را به تصویر کشیده‌است.
این دریچه‌ای است که وی در خلال سال‌های دهه ۶۰ میلادی و زندگی در حومه شهر بروکسل از آن دنیای اطرافش را می‌دید، زندگی در آپارتمانی از طبقه متوسطِ جامعه‌ای خشک با مناسباتی قراردادی.
الهام‌بخش نام این نقاشی، شهر گلکنده هندوستان است که شهری ثروتمند بوده‌است. این اثر که در سال ۱۹۵۳ میلادی خلق شده‌است، هم‌اکنون در مجموعه آثار هنری منیل در هیوستن، تگزاس نگهداری می‌شود.
جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ – گروه C
آغاز بازی‌های گروه C از رقابت‌های قهرمانی فوتبال اروپا ۲۰۰۸ برای ۲۰ خرداد ۱۳۸۷ و پایان آن برای ۲۸ خرداد ۱۳۸۷ زمان‌بندی شده بود. این گروه متشکل بود از تیم‌های فینالیست جام جهانی یعنی ایتالیا و فرانسه، و هم‌چنین تیم‌های هلند و رومانی. نام این گروه از مسابقات را "گروه مرگ" گذاشته بودند.
از این گروه تیم هلند به عنوان تیم نخست و با ۹ امتیاز و هم‌چنین تیم ایتالیا به عنوان تیم دوم و با ۴ امتیاز راهی دور بعد شدند. تیم‌های رومانی و فرانسه هم با کسب نتایجی ضعیف از گردونهٔ رقابت‌ها خارج شدند.
جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ - گروه B
آغاز بازی‌های گروه B از رقابت‌های قهرمانی فوتبال اروپا ۲۰۰۸ برای ۱۹ خرداد ۱۳۸۷ و پایان آن برای ۲۷ خرداد ۱۳۸۷ زمان‌بندی شده‌است. این گروه تشکیل شده است از تیم‌های اتریش به عنوان یکی از میزبان‌ها، و هم‌چنین تیم‌های کرواسی، آلمان و لهستان.
کرواسی به عنوان تیم اول گروه با ۹ امتیاز جواز صعود به مرحلهٔ یک‌چهارم پایانی را دریافت کرد و اولین تیمی بود که با حداکثر امتیاز به دور بعد صعود کرد. آلمان با پیروزی در مقابل اتریش، با ۶ امتیاز و به عنوان تیم دوم گروه به دور یک‌چهارم صعود کرد. اتریش و لهستان به خاطر برابر بودن امتیاز در بازی رودررو، بر اساس تفاضل گل رتبه‌بندی شده‌اند.
جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ - گروه A
آغاز بازی‌های گروه A از رقابت‌های قهرمانی فوتبال اروپا ۲۰۰۸ برای ۱۸ خرداد ۱۳۸۷ و پایان آن برای ۲۶ خرداد ۱۳۸۷ زمان‌بندی شده‌است. این گروه تشکیل شده است از تیم‌های سوئیس به عنوان یکی از میزبان‌ها و پرتغال که میزبان یوفا یورو ۲۰۰۴ بود، جمهوری چک و ترکیه.وب‌گاه رسمی یوفا برای جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸
جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ - گروه D
آغاز بازی‌های گروه D از رقابت‌های قهرمانی فوتبال اروپا ۲۰۰۸ برای ۲۱ خرداد ۱۳۸۷ و پایان آن برای ۲۹ خرداد ۱۳۸۷ زمان‌بندی شده‌است. این گروه تشکیل شده است از یونان قهرمان جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴، و هم‌چنین تیم‌های سوئد، اسپانیا و روسیه.
یونان، اسپانیا و روسیه، همگی در مسابقات قبلی در یک گروه بوده‌اند.
شیخ سعید (شهر)
جمعیت این شهر شیخ سعید در حدود ۳۵۰۰۰ نفر می‌باشد.
شحر (شهر)
این شهر مرکز مدیریت الشحر است، و در استان حضرموت واقع شده‌است.
اشغالگران پرتغالی در سال ۱۵۱۲ این شهر را اشغال نموندند.
جمعیت این شهر در حدود ۴۰۰۰۰ نفر می‌باشد.
شهاره (شهر)
ارتفاع این شهر از سطح دریا ۳۲۰۰ متر می‌باشد. شهری کوهستانی و با آب وهوای بسیار مناسب.
جمعیت این شهر شهاره در حدود ۲۵۰۰۰ می‌باشد.
سیئون (شهر)
جمعیت این شهر در حدود ۱۵۰۰۰ می‌باشد.
جام کنفدراسیون‌ها
جام کنفدراسیون‌های فوتبال یا جام ملت های جهان یک دوره مسابقه فوتبال برای تیم‌های ملی بود که هر چهار سال یک‌بار توسط فیفا برگزار می‌شد. جام آرتمیو فرانچی و موندالیتو ۱۹۸۰ یا کوپا ده‌اورو قبل از این جام برگزار می‌شدند. در این مسابقات تیم‌های برتر شش کنفدراسیون فیفا (سی‌ای‌اف, کونمبول، یوفا، ای‌اف‌سی, اواف‌سی, کونکاکاف)، همین‌طور قهرمان جام جهانی فوتبال و کشور میزبان با هم به رقابت می‌پرداختند که تعداد تیم‌ها به هشت تیم می‌رسید.
زمانی که قهرمان جام جهانی، برنده جام کنفدراسیون‌ها نیز بود، نایب‌قهرمان جام جهانی به جام کنفدراسیون‌ها اضافه می‌شد تا هشت تیم، کامل شود. به‌هرحال در مسابقات سال ۲۰۰۵، برزیل به عنوان قهرمان جام جهانی و آلمان به عنوان نایب‌قهرمان جام جهانی و میزبان واجد شرایط شدند. آن موقع برزیل قهرمان کوپا آمریکا هم شده بود، بنابراین آرژانتین که در کوپا آمریکا دوم بود به مسابقات راه یافت.
در سه دوره از مسابقات پیشین تیم‌ها از شرکت در مسابقات امتناع ورزیدند. آلمان که قهرمان یورو ۹۶ بود از شرکت در جام کنفدراسیون‌های سال ۱۹۹۷ امتناع ورزید و جایش را به نایب‌قهرمان یورو ۹۶ که جمهوری چک بود داد. فرانسه که قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸ بود از شرکت در جام کنفدراسیون‌های سال ۱۹۹۹ امتناع ورزید و جایش را به نایب‌قهرمان آن مسابقات که برزیل بود و در کوپا آمریکا ۱۹۹۷ هم قهرمان شده بود، داد. آلمان که نایب‌قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ بود از شرکت در جام کنفدراسیون‌های سال ۲۰۰۳ امتناع ورزید و جایش را به تیم سوم جام جهانی ۲۰۰۲ که ترکیه بود، داد.
از سال ۲۰۰۵ به بعد، این مسابقات در کشوری که میزبان جام جهانی بعدی بود، برگزار می‌شد و به عنوان تمرینی برای مسابقات بزرگتر جام جهانی بود.
برای سال ۲۰۰۹ این مسابقات، تیم‌های آفریقای جنوبی (میزبان)، ایتالیا (قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶)، ایالات متحده (قهرمان جام طلایی کونکاکاف ۲۰۰۷)، برزیل (قهرمان کوپا آمریکا ۲۰۰۷)، عراق (قهرمان جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷) و اسپانیا (قهرمان جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸) واجد شرایط شدند.
آخرین دور این بازی‌ها، از ۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷ در روسیه (میزبان جام جهانی ۲۰۱۸) برگزار شد. در این مسابقات آلمان به مقام اول رسید و شیلی مقام دوم را کسب نمود. در مارس ۲۰۱۹، فیفا تأیید کرد که این مسابقات دیگر برگزار نمی‌شود و برای امسال جام عرب ۲۰۲۱ (به میزبانی قطر میزبان جام جهانی ۲۰۲۲ ) جایگزین این رقابت‌ها شد
ریوخا (شراب)
ریوخا نامی انحصاری برای گونه‌ای خاص از شراب اسپانیایی است که به طور عمده در مناطق جوامع خودمختار لا ریوخا و سرزمین باسک و نیز به میزان کمتر در ناحیه‌ای کوچکتر از ۲٫۵ کیلومتر مربع از ناوارا و کاستیا و لئون تهیه می‌شود. بر طبق نوع انگور و روند تولید سه نوع از شراب ریوخا وجود دارد:
شراب‌های ریوخا بر اساس سن و زمان و مکان جاافتادنشان به سه نوع دسته‌بندی می‌شوند:
اره (فرنچایز)
اره یک فرنچایز چندرسانه‌ای آمریکایی در ژانر ترسناک است که توسط جیمز وان و لی ونل خلق شد.
اره (فیلم ۲۰۰۴)
اره فیلمی مستقل در سبک وحشت روان‌شناختی محصول سال ۲۰۰۴ کشور آمریکاست. این فیلم اولین قسمت از مجموعه فیلم اره است که توسط جیمز وان، بر اساس داستانی از لی ونل و خودِ وان کارگردانی شد. این فیلم تنها ۱۸ روز به نمایش درآمد. پس از موفقیت این فیلم، قسمت‌های دوم تا نهم در ادامهٔ آن ساخته شد.
دو مرد، درحالی‌که خود را بسته‌شده با زنجیر می‌یابند، در اتاقی متروک در دو طرف یک جنازه بیدار می‌شوند. در جیب هریک از آن‌ها دستگاهی گذاشته شده که پیامی از فردی ناشناس را که نقاب زده، و بعدها معلوم می‌شود که همان «قاتلِ اره‌ای» است، پخش می‌کند. در این پیام، این مرد به آن‌ها اطلاع می‌دهد که درگیر یک نوع «بازی اجباری» هستند. هرکدام از آن‌ها که بخواهد زنده بماند، باید از قوانین متعددی بگذرد و بازی را «ببرد».
پیاز بویایی
پیاز بویایی (به لاتین: bulbus olfactorius) ساختاری است در مغز پیشین جانوران مهره‌دار است که با عمل بویایی و تشخیص بوها ارتباط دارد.
هرچند در اغلب پستانداران پیاز بویایی در قسمت قدامی مغز قرار دارد در انسان در قسمت تحتانی مغز (زیر لوب پیشانی) و روی استخوان اتموئید قرار گرفته است.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Olfactory bulb»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۹ دسامبر ۲۰۰۷).
روپوشه بویایی
روپوشهٔ بویایی (olfactory epithelium) یک بافت ویژهٔ پوششی در درون حفره بینی است که با حس بویایی ارتباط دارد.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Olfactory epithelium»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۹ دسامبر ۲۰۰۷).
دنیل دیوید پالمر
دنیل دیوید پالمر یا دی دی پالمر (۷ مارس ۱۸۴۶ – ۲۰ اکتبر ۱۹۱۳) مبدع علم کایروپرکتیک بود.
پالمر متولد کشور کانادا، شهر پیکرینگ نزدیک شهر تورنتو در استان انتاریو است. در ۲۰ سالگی به همراه خانواده‌اش به کشور آمریکا رفتند و در آمریکا مشغول به کارهای متفاوتی مانند معلم مدرسه، خواربار فروشی و… شد.
در آن زمان علاقهٔ شدیدی به فلسفهٔ بهداشت مانند انرژی درمانی، آستیوپاتی و احضار روح داشت. در سال ۱۸۸۰ در ایالت آیوا در شهر دونپورت شروع به کار انرژی درمانی کرد.
پالمر مقالات پزشکی زمان خود را دنبال می‌کرد و می‌خواند و اطلاعات خودش را در حیطه آناتومی و فیزیولوژی گسترش می‌داد. در حین انرژی درمانی به خدمتکاری ناشنوایی برخورد می‌کند که در پشت او یک برآمدگی واضح و قابل لمسی وجود داشت که فرضیه‌ای را در ذهن پالمر ایجاد می‌کند که آن برآمدگی با ناشنوا بودن خدمتکار مرتبط است. بعد از مداوا شدن ناشنوا توسط پالمر این فرضیه پالمر باعث شروع تاریخ کایروپرکتیک شد. تئوری او بر این اساس بود که جریان‌های عصبی باعث تمامی بیماری‌ها است و تنظیم نبودن آرایش ستون فقرات بر روی این جریان تأثیر می‌گذارد؛ و او معتقد بود که تنظیم آرایش ستون فقرات باعث برگشتن سلامتی افراد می‌شود.
پالمر مدرسه‌ای را در سال ۱۸۹۷ بنا کرد به نام مدرسه کایروپرکتیک پالمر که بر اساس کارهای او در زمینهٔ آرایش ستون فقرات و جریان‌های عصبی بود که تا سال ۱۹۰۲، ۱۵ نفر از مدرسه فارغ‌التحصیل شدند. در سال ۱۹۰۶، به دلیل کار در حیطه پزشکی بدون داشتن پروانه پزشکی مورد پیگرد قانونی قرار می‌گیرد. به انتخاب خود در عوض پرداختن پول به زندان می‌رود، و پس از گذراندن ۱۷ روز در زندان تصمیم گرفته شد که جریمه نقدی پرداخت کند. بعد از گذشت زمان کوتاهی پالمر مدرسه کایروپرکتیک را به پسرش بی جی پالمر فروخت تا بتواند جریمه نقدی اش را پرداخت کند. پالمر بعد از فروش مدرسه به پسرش به سمت کالیفرنیا و ارگان رفت، و شعبه‌های دیگر مدرسه را در آن ایلات هم ساخت.
کوشش پالمر برای پیداکردن یک عامل برای هر بیماری او را تا اینجا رساند که می‌گفت:
مخاط بویایی
مُخاط بویایی (olfactory mucosa) اندام‌واره‌ای است در بدن برخی جانوران.
مخاط بویایی از روپوشه بویایی، مخاط یا غده‌های مخاط‌دار تشکیل شده‌است. مخاط بویایی از روپوشه بویایی حفاظت می‌کند و بوها را در خود جذب می‌کند تا نورون‌های گیرنده بویایی بتوانند این بوها را بازشناسی کنند.
در پستانداران، مخاط بویایی در سقف حفره بینی، در بالا و پشت منخرها قرار دارد.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Olfactory mucosa»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۹ دسامبر ۲۰۰۷).
مخ
مُخ بزرگترین بخش مغز است که وزن مجموع دو نیمکرهٔ آن در انسان به ۱۵۰۰ گرم می‌رسد. و توانایی ادراک ، یادسپاری ، یادگیری ، و عملکرد هوشمندانه را دارد.
لایه‌ای چین‌خورده با برآمدگی‌ها و شیارهای بسیار در بخش خارجی مخ وجود دارد که قشر مخ نامیده می‌شود.
معمولاً نیمکرهٔ چپ مخ اطلاعات حسی را از سمت راست بدن دریافت و حرکات آن بخش را کنترل می‌کند و برعکس نیم‌کرهٔ راست، اطلاعات حسی را از سمت چپ بدن دریافت و حرکات آن بخش را کنترل می‌کند.
شیاری عمیق و طولانی در وسط مخ قرار دارد که آن را به دو نیم‌کرهٔ چپ و راست تقسیم می‌کند. نیم‌کره‌های مخ توسط جسم پینه‌ای که دسته‌ای از تارهای عصبی هستند به یکدیگر مرتبط می‌شوند.
بخش مرکزی مخ شامل غدد مغزی اصلی می‌باشد که در پردازش داده ها، کنترل سیستم هورمونی، به یاد سپاری، احساسات و عواطف و تقویت سیگنال‌های عصبی نقش مهمی ایفا می‌کنند که شامل غدد اپی فیز، لیمبیک، هیپوتالاموس، تالاموس و... می‌باشد. قسمت زیرین مخ محل اتصال بصل النخاع به مخ می‌باشد. همچنین از این قسمت دوازده جفت عصب مغزی خارج می‌شود که فعالیت‌های حیاتی ارگان‌های مختلف بدن به وسیلهٔ این قسمت توسط مغز کنترل می‌شود.
مخ بخش سنگینی از مغز را دارد و میتواند تمام کارهارا ذخیره کند اما سوال اینجاست که چگونه تقویت می شود  بازی ها: شطرنج تست هوش ریاضی معما جدول سوالات چهار جوابی و... غذا ها: تخم مرغ هویج شیر گردو کشمش مویز و...
شیارهای عمیق دیگری نیم‌کره‌های مخ را به چهار ناحیه یا لوب تقسیم کرده‌است: هر کدام از این نواحی پردازش بخشی از اطلاعاتی که از اندام‌های حسی می‌آیند را برعهده دارند. مثلاً اطلاعات بینایی در لوب پس سری (که در عقب جمجمه است) و اطلاعات شنوایی در لوب گیج‌گاهی پردازش می‌شوند.
رودخانه خشک
رودخانهٔ خشک، خُرم‌رود یا هفت پیلی رودخانه‌ای فصلی در شهر شیراز می‌باشد. این رودخانه از ملحق شدن آب دو قنات نهراعظم و چنار سوخته تشکیل شده و پس از عبور از شهر شیراز به سمت جنوب‌شرقی حوضهٔ خود متمایل شده و به دریاچهٔ مهارلو می‌ریزد. حوضهٔ آبریز رودخانهٔ خشک به فرم کشیده و در جهت شمال غرب به جنوب شرق است و یکی از زیرحوضه‌های دریاچهٔ مهارلو محسوب می‌شود. به تازگی در مسیر رودخانه خشک سدهایی ساخته شده‌است
این رودخانه از بزرگراه حسینی الهاشمی شروع شده و پس از طی کردن قسمتی از کمربندی به پل معالی آباد و بلوار شهید چمران و از آن به کنارگذر رودخانه خشک متصل شده و پس گذشتن از آن به کفترک و درنهایت به دریاچه مهارلو می‌ریزد، این رودخانه به صورت قطری از وسط شهر شیراز می‌گذرد و شهر را از جهاتی به دو نیم تقسیم کرده‌است.
برای عبور از روی این رودخانه در شیراز، پل‌های متعددی بر روی آن نصب شده‌است که این پل‌ها به ترتیب عبارت‌اند از:پل بزرگراه حسینی الهاشمی، پل معالی آباد، پل شاهد، پل کوهسار، پل زرگری، پل ده بزرگی، پل نمازی، پل باغ صفا، پل انقلاب، پل حر، پل هجرت (پارکینگ)، پل علی بن حمزه، پل امام علی، پل پیرنیا، پل فضیلت، پل پرویزی و پل فرصت شیرازی و همچنین پل مولوی روی این رودخانه در حال ساخت است.
خدیجه افضل وزیری
خدیجه افضل وزیری ( – ) فعال حقوق زنان و روزنامه‌نگار ایرانی بود.
خدیجه افضل وزیری پنجمین فرزند بی‌بی‌خانم استرآبادی از فعالان حقوق زنان و موسی‌خان وزیری بود که در سال ۱۳۰۸ هجری قمری در تهران به دنیا آمد. مادرش بی بی خانم از فعالان حقوق زنان در دورهٔ مشروطه و پدرش موسی خان معروف به وزیرف یک ارتشی و معاون کلنل تقی‌خان پسیان بود. در بعضی منابع تاریخی آمده است که بی بی خانم وقتی هنوز مدرسه‌اش را تاسیس نکرده بود، برای اینکه دخترش خدیجه بتواند تحصیل کند او را با لباس پسرانه به مدرسه می‌فرستاد. به همین دلیل خدیجه هم اهمیت تحصیل و دانش برای دختران را درک کرد و وقتی به سن ۱۶ سالگی رسید و در کنار مادرش به دختران دبستان دوشیزگان که مادرش تاسیس کرده بود، درس داد و جزو اولین معلمان نخستین مدرسه دخترانه ایران لقب گرفت. کلنل علینقی وزیری برادر خدیجه بود.
خدیجه افضل وزیری در کنار تدریس کار مطبوعات را هم شروع کرد. او در نشریات شکوفه، عالم‌نسوان، شفق سرخ و ایران‌نو مقالات مختلفی در دفاع از حقوق زنان نوشته‌است و در شفق سرخ با نویسنده‌ای که با نام مستعار به زنان حمله میکرد وارد بحث و گفتگوی دنباله‌دار شده است که خلاصه آن چنین است: «زن را در خانه مخفی و محبوس کرده و از هر دانشی دور نگه داشته اید. در کار خارج هم شرکت نمی‌دهید. از بردن نامش هم عار دارید و به نام‌های منزل یا بچه‌های خانه، از قبیل مادر حسن از او یاد می‌کنید، از حقوق انسانی هم حقی برای او قائل نیستید. تمام حقوق به نفع مردان تعبیر و به مورد اجرا گذاشته می‌شود، توقع دارید چه باشد و چه کند؟ مردان کشور همه چه می‌کنند؟ بگذارید زنان هم با مردان درس بخوانند و کار یاد بگیرند، آن وقت خواهید دید که زنان کم تر از مردان نیستند.» افضل وزیری در کارهایی مثل طراحی و دوخت لباس هم دستی داشت و سعی می‌کرد از این نظر هم پیشگام باشد.
او در در بیست و نهم ذیحجه ۱۳۳۲ قمری با پسر دایی اش آقا بزرگ ملاح ازدواج کرد که حاصل این ازدواج ۵ فرزند بود. این ازدواج بر خلاف میل او صورت گرفت و بواسطه ی این ازدواج مجبور به مهاجرت به مازندران و دوری از خانواده شد. در مازندران با شرایط سخت زندگی مانند وبا، آتش سوزی و بارداری های مکرر به صورتی که جایی بیان می کند "تمام مدت یا حامله بودم یا بچه شیر می دادم"، است تا زمانی که شرایط بد جسمانی بر او غلبه کرد و مجبور به بازگشت به تهران شد و مدت زیادی را به تنهایی به بزرگ کردن فرزندانش پرداخت. یکی از دختران خدیجه به نام مهرانگیز ملاح خاطرات شفاهی مادر را تدوین و بازنویسی کرد که این کتاب با نام «از زنان پیشگام ایران: افضل وزیری دختر بی بی خانم استرآبادی» منتشر شد.
خدیجه افضل وزیری در ۱۳ دی ۱۳۵۹ در سن ۹۱ سالگی درگذشت و در قطعه ۳۴ بهشت زهرا (ردیف ۱۸۳، شماره ۳۵) خاک شد.
ازرقی هروی
اَزرَقی هِرَوی شاعر پارسی نیمهٔ دوم قرن پنجم هجری است که در دربار سلجوقیان در زادگاه خود هرات به‌سر می‌برد. ازرقی برخی از بهترین توصیف‌های طبیعت به زبان فارسی را سروده‌است.
شرف‌الزمان ابوالمحاسن زین‌الدین ابوبکر جعفر بن اسمعیل وراق هروی متخلص به ازرقی، درگذشتهٔ حدود ۴۶۵ هجری/۱۰۷۰ میلادی است. با شمس‌الدوله طغانشاه پسر الب‌ارسلان، حاکم خراسان معاصر بود و او را مدح کرد.
ازرقی به سبک خراسانی شعر می‌سرود و از او قصیدههای پراکنده‌ای به‌جا مانده که در دفتری فراهم آورده‌اند. گونه شعر او را طلیعه خروج از سبک خراسانی و زمینه برآمدن سبک عراقی به‌شمار آورده‌اند. سروده‌های ازرقی پرآرایه و زبان اشعارش دشوار است.
به گفته بدیع‌الزمان فروزانفر، ازرقی «در طریقه شعر گرد سبک عنصری می‌گردد و به جواب قصایدش نظر دارد … از معانی علمی مخصوصاً ریاضی شعرش خالی نیست»
گویا کتاب سندبادنامه یا قسمتی از آن را ازرقی به نظم درآورده است. دیوان این شاعر، بر اساس چند نسخه متأخر توسط سعید نفیسی تصحیح گردیده و در مرداد ۱۳۳۶ هجری از سوی کتابفروشی زوّار به چاپ رسیده‌است. دیوان مذکور مشتمل بر ۶۷ قصیده و نُه قطعه و ۱۰۸ رباعی، مجموعاً در ۲۶۷۴ بیت با مقدمه‌ای شانزده صفحه‌ای دربارهٔ اوضاع، احوال، زندگی شاعر و ممدوحان وی و معرفی نسخ در دسترس مصحّح است. این دیوان در ۱۱۳ صفحه (و شانزده صفحه مقدمه) بدون ذکر نسخه بدل، بر اساس پنج تذکره و شش نسخه خطی که اکثر این نسخ (به غیر از نسخه‌ای از دیوان انوری مربوط به قرن نهم که در حاشیه آن از دیوان ازرقی نیز اشعاری آمده) متعلق به قرن یازدهم به بعد است (دو نسخه مکتوب به قرن یازدهم و دو نسخه هم متعلق به قرن سیزدهم هجری). در همان سال، علی عبدالرسولی به خط خود دیوانی از این شاعر را بدون اشاره به نسخه یا نسخ در دسترس، در ۱۳۱ صفحه متن و نُه صفحه مقدمه، از سوی انتشارات دانشگاه تهران به چاپ رسانده‌است.
پدرش اسماعیل وراق هروی در طوس پیشهٔ وراقی (کتابفروشی) داشت (و همان کس است که به گفته نظامی عروضی فردوسی در فرار از غزنین به طوس در خانهٔ وی مخفی شد). از وی اشعاری اندک و استوار همچون مدح خواجه عبدالله انصاری باقی‌مانده‌است.
ازرقی بیشتر عمر خود را در هرات گذراند و قصیده‌های ازرقی غالباً در مدح دو تن از شاهزادگان سلجوقی است: یکی شمس‌الدوله طغانشاه و دیگری امیرانشاه بن قاورد.
ممدوح دیگری که ازرقی قصیده‌های شماره ۴۲ و ۵۲ در دیوان خود را در ستایش او سروده امیر سعدالملک ابوعلی حسن، امیر غور و غرجستان است.
گاستون لورو
گاستون لوئی آلفرد لورو (زاده ۱۸۶۸ - درگذشته ۱۹۲۷ فرانسه) نویسنده و خبرنگار جنایی فرانسوی بود.
شهرت او بیشتر به خاطر رمانش شبح اپرا است که بارها به فیلم در آمده و آندرو لوید وبر، کارگردان مشهور تئاترهای موزیکال آن را به همین نام روی صحنه برده‌است. رمان او همچنین مبنای رمان «شبح» (۱۹۹۰) اثر سوزان کی قرار گرفته‌است.
لورو در نرماندی به مدرسه رفت و در پاریس حقوق خواند و در سال 1889 فارغ التحصیل شد. چندین میلیون فرانک به او ارث رسید، اما چنان ولخرج بود که ورشکسته شد. بعد در سال ۱۸۹۰، به عنوان خبرنگار قضایی و منتقد تئاتر روزنامهٔ لکوی پاریس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۵، در جریان انقلاب اول روسیه حاضر بود و آن را پوشش خبری داد. قضیه دیگری که او پوشش خبری داد، تحقیقی عمیق در اپرای پاریس بود. سردابه‌های اپرای پاریس سلولی داشت که در دوران کمون پاریس، محل حبس زندانیانی بود که در جنگ‌های فرانسه - پروس، سردمداران پاریس بودند.
لورو در سال ۱۹۰۷ خبرنگاری را کنار گذاشت و به رمان‌نویسی روی آورد. در سال ۱۹۰۹، شرکت تولید فیلمی را به نام سینه رمان راه انداخت. اول رمانی معمایی به نام راز اتاق زرد (۱۹۰۸) نوشت که در ادبیات جنایی فرانسه، معادل آثار آرتور کونان دویل در انگلستان و ادگار آلن پو در آمریکا دانسته می‌شود. لورو در ۱۵ آوریل ۱۹۲۷ در اثر عفونت دستگاه ادراری در شهر نیس فرانسه درگذشت.
پارک ملی بند امیر
بند امیر به مجموعهٔ هفت دریاچه در بلندی‌های هندوکش در ولایت بامیان گفته می‌شود که با سدهای طبیعی از یکدیگر جدا شده‌اند. آب این دریاچه‌ها توسط چشمه‌ها تأمین می‌گردد. این منطقه نخستین پارک ملی افغانستان نیز به‌شمار می‌رود
این بند در فاصلهٔ ۲۱۵ کیلومتری کابل و در میان هندوکش شرقی و رشته‌کوه‌ بابا در مرکز کشور قرار دارد. بندامیر با ارتفاعی نزدیک به ۳٬۰۰۰ متر، در طول وادی رودخانه‌ای که نام خود را از آن می‌گیرد، امتداد دارد. این ولسوالی شامل چند روستا در امتداد درهٔ بند امیر است، و با سه گذرگاه صعب العبور قابل دسترسی است: گذرگاه شهیدان (۹٬۹۴۵ پا)، گذرگاه شیبرتو (۱۰٬۲۳۵ پا) و خان کوتل (۱۱٬۶۶۰ پا).
بند امیر دارای ۶ دریاچه است و آب آن از چشمه‌ای معروف به نام کپرک که تقریباً ۹ مایل از بندامیر فاصله دارد سرچشمه می‌گیرد: بند غلامان، بندذوالفقار، بندپنیر، بند قنبر، بند پودینه و بند هیبت که توسط دیوارهای سنگی شیب‌دار تراورتن احاطه گردیده. مردم محلی، بنای آن را به امامعلی بن ابی طالب علیه السلام، و معجزاتش نسبت می‌دهند؛ و در این مورد داستانی هم دارد که سر زبان همه افغان هاست.
آب زلال بند امیر، جهانگردان بسیاری را به خود جلب کرده و شیعیان آن را شفابخش می‌داند.
مناظر زیبا، دلپذیر و دلچسب این ساحه دولت مرکزی را واداشت تا بند امیر را بعنوان اولین پارک ملی در افغانستان اعلام کند، این بند یکی از عجایب طبیعی افغانستان به حساب می‌آید.
به اساس آمار مقام ولایت بامیان ، در سال ۱۳۹۷ خورشیدی در حدود ۴۰۰ هزار نفر از پارک ملی بند امیر و بامیان دیدن نموده بودند و از این بابت بیش از چهار میلیارد افغانی عاید ناخالص به دست آمده بود که ۱۰۰ هزار گردشگر تنها در مدت یک هفته روزهای عید قربان از پارک ملی بند امیر و بامیان بازدید نموده بودند.
زمین خشن، فلات سنگی، فقدان امکانات اولیه و جاده‌های تخریب شده توسط شبه نظامیان محلی و طالبان است. ماهیگیری با استفاده از برق و مواد منفجره از قبیل نارنجک می‌شده‌است. دولت افغانستان در سال ۲۰۰۸ استفاده از قایق‌های با موتور بنزینی را ممنوع کرد.
در بند امیر جانوران و پرندگان زیادی وجود دارد. جانوران وحشی این ساحه عبارتند از گوسفند کوهی، آهوی نخشیر، گرگ و روباه و همچنین جانوران دم دراز مانند موش کوهی نیز در این ساحه دیده شده‌است. عقاب و باشه نیز از پرندگان معروف این منطقه هستند. بند امیر همچنین ماهی ویژه‌ای دارد که به رنگ زرد طلایی بوده و به اندازهٔ قابل توجهی‌اند و در محل به «چوش» ("chush") معروفند.
در گذشته پلنگ برفی نیز در این پارک وجود داشته‌است که امروزه نسل آن در منطقه به دلیل شکار از میان رفته‌است. که البته در زمستان سال ۱۳۹۷ چندین قلاده پلنگ برفی در منطقه دیوخانهٔ بند امیر دیده شده‌است.
آلبستر لیتهید، خبرنگار بی‌بی‌سی در مقاله خود از بند امیر نوشته‌است:
لوب آهیانه‌ای
لوب آهیانه‌ای یا لوب پاریتال یکی از چهار لوب اصلی قشر مغز جانوران است.
لوب آهیانه‌ای بخش بالایی وسط نیم‌کره مغز است که بین لوب پیشانی و لوب پس‌سری و در بالای لوب گیجگاهی قرار دارد.
حس بساوایی (لامسه)، ادراک فضایی، ادراک دیداری، بازشناسی اندازه‌ها، رنگ و اشکال از یکدیگر و احساس درد، در کل، از کارکردهای این لوب است. لوب آهیانه اطلاعات حسی، از جمله حس فضایی و جهت‌یابی (حس عمقی) را دریافت و ناحیه اصلی پذیرای حس لامسه و ورودی بینایی در مسیر دوگانه بینایی و شنوایی در محل قشر حسیِ بدنی، که درست در پشت شیار مرکزی در شکنج پس مرکزی قرار دارد، است. همچنین ورودی‌های حسی اصلی پوست (لمس، دما و گیرنده‌های درد)، از طریق تالاموس به لوب آهیانه منتقل می‌شوند.
چندین ناحیه از لوب پاریتال در پردازش زبان اهمیت دارند. قشر حسی بدنی را می‌توان به شکلِ هومونکولوس قشری که در آن اعضای بدن بر اساس مقداری از قشر حسی بدنی به آنها اختصاص داده شده‌است، نیز در نظر گرفت. لوبول آهیانهٔ فوقانی و لوبول آهیانهٔ تحتانی نواحی اولیه بدن در درک آگاهی فضایی هستند.
نام این بخش از استخوان جداری که در لاتین «"paries"» به معنای دیوار است نامگذاری شده.
لوب آهیانه‌ای با چهار مرز اندام‌شناسی تفکیک و مشخص می‌شود. شیار مرکزی که به آن شیار رولاند هم گفته می‌شود، لوب آهیانه‌ای را از لوب پیشانی جدا می‌سازد. شیار آهیانه‌ای - پس سری نیز این لوب را از لوب پس سری جدا می‌سازد. شیار جانبی یا شیار سیلویان، مهم‌ترین مرز جانبی است که این لوب را از لوب گیجگاهی جدا می‌کند و شیار میانهٔ مغز نیز این لوب را به دو قسمت تقسیم می‌کند. بلافاصله در پشت شیار مرکزی و قدامی‌ترین قسمت لوب آهیانه، شکنج پس مرکزی (ناحیه برادمن ۳)، ناحیه اولیه قشر حسی تنی و جدا کننده این قسمت از قشر آهیانه خلفی شیار پست مرکزی است.
لوب پاریتال نقش مهمی در یکپارچه سازی اطلاعات حسی از قسمت‌های مختلف بدن، دانش اعداد و روابط آنها، همچنین پردازش اطلاعات مربوط به حس لامسه ایفا می‌کند. بخش‌هایی از لوب آهیانه درگیر پردازش بینایی فضایی نیز هستند. اگرچه این لوب ماهیتی چندحسی دارد (دربافت کننده حواس مختلف)، اما قشر آهیانه خلفی اغلب توسط دانشمندان به عنوان مسیر پشتی بینایی (بر خلاف جریان شکمی در لوب تمپورال) نامیده می‌شود. این مسیر پشتی را جریان «کجا» (مانند بینش فضایی) و جریان «چگونه» (مانند رؤیت برای عمل) می‌نامند. قشر پاریتال خلفی (PPC) ورودی حسی و بصری دریافت می‌کند که از طریق سیگنال‌های حرکتی، حرکت بازو، دست و چشم را کنترل می‌کند.
لوب پیشانی
لوب پیشانی یا لوب قدامی بخشی از مغز پستانداران است.
محتوای شخصیتی، چاره‌یابی، هیجانات، تمرکز، داوری، سخن گفتن و حرکات ارادی از کارکردهای این نقطه از مغز هستند. لوب پیشانی بیشترین تعداد نورون‌های حساس به دوپامین را داراست تحقیقات نشان داده است که داروی زولپیدم باعث افزایش فعالیت لوب فرونتال می شود
برای سالیان سال تصور می شد که این قسمت از مغز دچار فرگشت زیادی شده‌است و باعث شده‌است که لوب پیشانی انسان بزرگتر شود و از این رو اعتقاد داشته‌اند که انسان اخیر به این علت باهوش تر از پیشینیان خویش است. اما تحقیقات اخیر نشان داده است که این چنین نیست و لوب پیشانی انسان چندان از میمون‌های بزرگ، بزرگتر نیست.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
لوب گیجگاهی
لوب گیجگاهی یا لوب تِمپورال یکی از چهار لوب اصلی قشر مخ در پستانداران است. لوب گیجگاهی در زیر شکاف جانبی در هر دو نیمکرهٔ مغز پستانداران قرار دارد. لوب گیجگاهی مرکز پردازش اطلاعات حس شنوایی است و همچنین در پردازش ورودی حسی به معانی مشتق شده برای حفظ حافظه بصری به شیوهٔ مناسب، درک زبان و وابستگی‌های عواطف نقش دارد. گیجگاه به شقیقهٔ سر اشاره دارد.
ذخیره حافظه جدید، پردازش اطلاعات حواس شنوایی و بویایی، درک زبان و سازماندهی از کارکردهای این لخته از مغز هستند.
گاه در برخی افراد در مورد بدبویی دهان، توهم بویایی پیش می‌آید. این توهم که معمولاً کوتاه‌مدت است به ندرت نشانه‌ای از صرع لوب گیجگاهی مغز است.
لوب گیجگاهی از ساختارهایی تشکیل شده‌است که برای حافظه آشکار یا بلند مدت بسیار حیاتی است. حافظه آشکار (تفکیکی) یا صریح، حافظه ای آگاهانه است که به حافظه معنایی (واقعیت‌ها) و حافظه رویدادی (وقایع) تقسیم می‌شود. ساختارهای میانی لوب گیجگاهی که برای حافظه طولانی مدت مهم هستند که شامل هیپوکامپ، همراه با ساختار هیپوکمپ در مجاور آن که شامل پریرینال، پاراهیپوکامپ و نئوکورتیکال داخل رحمی است. هیپوکامپ برای شکل‌گیری حافظه بسیار مهم است، و در حال حاضر این فرضیه که قشر گیجگاهی میانی مجاور برای ذخیره‌سازی حافظه بسیار مهم است، مطرح شده‌است. قشر پیش‌پیشانی و قشرهای بصری نیز در حافظه صریح دخیل هستند.
تحقیقات نشان داده‌اند که ضایعات در هیپوکامپ میمون‌ها باعث اختلال‌های محدود در عملکرد می‌شود، در حالی که ضایعات گسترده که شامل هیپوکامپ و گیجگاه میانی است، منجر به اختلال شدید می‌شود.
لوب گیجگاهی با هیپوکامپ ارتباط برقرار می‌کند و نقش مهمی در شکل‌گیری حافظه بلندمدت صریح که توسط آمیگدال ساخته شده‌است دارد.
مناطق شنوایی مجاور در قسمتهای فوقانی، خلفی و جانبی لوب‌های گیجگاهی در پردازش شنوایی سطح بالا نقش دارند. لوب گیجگاهی در درک شنوایی اولیه مانند شنیدن نقش دارد و قشر شنوایی را در خود نگه می‌دارد. قشر شنوایی اولیه اطلاعات حسی را از گوش‌ها دریافت می‌کند و مناطق ثانویه اطلاعات را به واحدهای معنی دار مانند گفتار و کلمات پردازش می‌کنند. شکنج گیجگاهی فوقانی مغز شامل منطقه ای (در شکاف جانبی) می‌شود که در آن سیگنال‌های شنوایی از حلزون گوش اول به مغز می‌رسد و توسط قشر شنوایی اولیه در لوب گیجگاهی چپ پردازش می‌شوند.
مناطق وابسته به بینایی در لوب گیجگاهی معانی محرک‌های دیداری را تفسیر می‌کنند و شناخت اشیا را تثبیت می‌کنند. بنظر می‌رسد قسمت شکمی از قشرهای گیجگاهی به در پردازش بصری سطح بالا از محرکهای پیچیده مانند چهره‌ها (شکنج دوکی‌شکل) و صحنه‌ها (شکنج مغز پاراهیپوکتمپ) دخیل است. قسمتهای جلویی این مسیر برای پردازش بینایی در ادراک و شناخت شیء نقش دارند.
لوب گیجگاهی قشر اصلی شنوایی را دارا می‌باشد، که برای پردازش معانی در گفتار و دیدار انسان‌ها مهم است. ناحیه ورنیکه، که منطقه بین لوب‌های گیجگاهی و جفتی را در بر می‌گیرد، در درک زبان، چه زبان گفتاری و چه در زبان اشاره نقش اساسی دارد (در کنار ناحیه بروکا و لوب فرونتال) و تصویربرداری FMRI نشان می‌دهد که این بخش‌های مغز توسط زبان‌های اشاره یا گفتاری فعال می‌شوند. کارکردهای لوب تمپورال چپ محدود به درک سطح پایین نیست بلکه به ادراک، نامگذاری و حافظه کلامی نیز گسترش می‌یابد.
تصور می‌شود که لوب‌های گیجگاهی میانی (در نزدیکی صفحه ساژیتال) در رمزگذاری حافظه بلند مدت اعلانی دخیل هستند. لوب گیجگاهی میانی شامل هیپوکامپ می‌شود، که برای ذخیره حافظه حیاتی هستند، بنابراین آسیب به این ناحیه می‌تواند باعث زیان دیدن در تشکیل خاطرهٔ جدید می‌شود و مسبب فراموشی انتروگرید دائمی یا موقت می‌شود.
نیام کلاه‌خودی
نیام کُلاه‌خودی یا آپونوروز کلاه‌خودی (Galea aponeurotica یا epicranial aponeurosis) غلاف روی جمجمه است.
این نیام، کناره‌های ماهیچه‌های پس‌سری و پیشانی را به‌هم متصل نموده و روی فرق سر کشیده شده است. نیام کلاه‌خودی بخش وسطی ماهیچه ماهیچه پس‌سری‌پیشانی به‌شمار می‌آید. نیام کلاه‌خودی، ماهیچه پس‌سری و ماهیچه پیشانی جمعاً ماهیچه پس‌سری‌پیشانی نامیده می‌شوند و با همکاری یکدیگر پوست سر را به عقب کشیده و پیشانی را چین و چروک می‌دهند.
نیام کلاه‌خودی در دو سوی خود آغازگاه ماهیچه‌های لاله‌گوشی پیشین و بالایی است. در این قسمت نیام کلاه‌خودی خاصیت نیامی خود را از دست می‌دهد و بر روی نیام گیجگاهی تا قوس گونه‌ای به شکل لایه‌ای از بافت حفره‌ای چندلایه ادامه می‌یابد.
نه داستان
نه داستان مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه جی.دی.سلینجر، نویسندۀ امریکایی، است و در آوریل ۱۹۵۳ منتشر شده است. این کتاب دو داستان بسیار معروف سلینجر با نام‌های «یه روز عالی برای موزماهی» و «تقدیم به ازمی، با عشق و نکبت» را نیز دربرمی‌گیرد.
عنوان قصه‌های این مجموعه به ترتیب عبارتند از:
این کتاب اولین بار در سال ۱۳۶۴ و به قلم احمد گلشیری به فارسی ترجمه شد. گلشیری نام این کتاب را به دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل‌وهشتم تغییر داد. این نام همچنین به جای عنوان داستان «دورۀ آبی دودومیه اسمیت» نیز قرار گرفت.
در سال ۱۳۹۸ ترجمۀ تازه‌ای به قلم کاوه میرعباسی و ویرایش مهدی نوری و علیرضا اسماعیل‌پور در نشر ماهی منتشر شد. مهدی نوری، ویراستار این ترجمه، همزمان با انتشار کتاب مقاله‌ای در وبسایت "کاغذ" منتشر کرد و کوشید ضرورت بازترجمۀ "نه داستان" را توضیح دهد.
سنگ سیاه (شیراز)
سنگ سیاه نام محله‌ای بسیار قدیمی در شیراز است که وجه تسمیه آن بدلیل وجود سنگ سیاه چهار گوشی است که در محوطه آرامگاه سیبویه قرار دارد. از تاریخچه این سنگ اطلاعات دقیقی در دست نیست ولی در گذشته مردم شیراز برای شفا یافتن به این سنگ مراجعه می‌کرده‌اند.
در این محله قدیمی با کوچه‌های تنگ و باریک، همچنان زندگی جریان دارد و عمر برخی از خانه‌های آن به ۱۰۰ سال می‌رسد.
وصال شیرازی
محمدشفیع شیرازی (۱۱۹۷–۱۲۶۲ ه‍. ق/ ۱۷۸۳–۱۸۴۶ م) فرزند محمد اسماعیل، داماد رحمتعلیشاه شیرازی متخلص به وصال و کنیه‌اش ابومحمد و ابواحمد، از شعرا، ادیبان و خوشنویسان معروف شیرازی در سده سیزدهم هجری بود. او گاهی آثار خوشنویسی خود را با امضاء «میرزا کوچک» و گاهی با نام «وصال شیرازی» رقم می‌زد.
وصال فرزند محمد اسماعیل شیرازی، جدش میرزا شفیع دبیر نادرشاه و جد سومش در زمان سلسله صفویه عامل گرمسیرات فارس بود. پس از سپری شدن دوران قدرت زندیه میرزا شفیع چندی با پریشانی زندگانی کرد و در تنگدستی درگذشت. او چهار فرزند داشت یکی میرزا قاسم که از مشایخ سلسله ذهبیه بود و دیگری میزا اسمعیل که پدر میرزا کوچک بود.
میرزا محمد اسمعیل در خوشنویسی و رقوم و سیاق همتا نداشت. وی در ابتدای جوانی از کار دولتی کناره‌گیری کرد و به آذربایجان رفت و سپس به شیراز بازگشت و با دختر میرزا عبدالرحیم شاعر شیروانی ازدواج کرد. از این ازدواج، وصال شیرازی در سال ۱۱۹۷ه‍.ق به دنیا آمد.
دیری نپایید که وصال یتیم شد و پدر مادرش سرپرستی او را برعهده گرفت. پدر مادر نیز پس از دو سال درگذشت و تربیت میرزا کوچک را خالوی او میرزا عبداله تکفل نمود. میرزا عبداله خطی متوسط داشت و از راه نوشتن قرآن امرار معاش می‌کرد. وصال چون به سن تمیز رسید به درویشی و فقر مایل گردید و در طلب مردی کامل بود تا دست ارادت به دامان میرزا ابوالقاسم سکوت زد.
با وجود آنکه سلاطین و فرمانروایان راغب بودند وصال را در کنف حمایت خود درآورند اما وصال کمتر گرد این‌گونه مجالست‌ها می‌گشت و از راه کتابت قرآن مجید نیاز مادی خود را برطرف می‌کرد. وی به فرزندان خود می‌گفت: شعر نیکو صنعت است ولی شاعری حرفه زشتی است زیرا آن دریایی از دانش و فنی از حکمت است و این نوعی گدایی.
وصال دو روز ایام هفته را صرف تدریس به عموم می‌کرد. در سن شصت و چهار سالگی چشمش به آب مروارید مبتلا شد و یکسال نابینا بود. پس از آن طبیبی از کرمانشاه چشمش را میل زد و چشمش معالجه شد. وصال چنان به مطالعه عشق داشت که بعد از معالجه چشم فوراً مطالعه را از سر گرفت و همین امر باعث شد مجدداً نابینا گردد. در رجب ۱۲۶۲ ه‍.ق درگذشت و در بقعه شاهچراغ در شیراز، در جوار مدفن مرشد خود میرزای سکوت مدفون شد.
وصال از بزرگترین شاعران و ادیبان سدهٔ سیزدهم هجری است. دیوان اشعار او نزدیک به سی هزار بیت دارد. وصال در مرثیه سرایی از تمامی شعرا گوی سبقت را ربود. از سروده‌های وی دیوان شعر و مثنوی «بزم وصال» است و اتمام مثنوی «فرهاد و شیرین» وحشی بافقی است که ناتمام مانده بود. او همچنین «اطواق الذهب» اثر زمخشری را به فارسی ترجمه کرده‌است.
وصال همهٔ خطوط متداول را خوش می‌نوشت. آثار متعددی از او در خط نسخ، نستعلیق و شکسته‌نستعلیق موجود است؛ ولی در خط نسخ بیش از سایر خطوط مهارت داشت و در این خط علاوه بر استواری، ملاحت و لطافت خاصی داشت.
وصال شیرازی شش پسر داشت: وقار، حکیم، داوری، فرهنگ، توحید، یزدانی؛ که جملگی شاعر و خوشنویس بودند و از مشاهیر سده سیزده هجری به‌شمار می‌آیند.
مدار زمین‌ثابت
مدار زمین‌ثابت یا مدار زمین‌ایستا (مدار زمین‌ایست، زمین‌مرجع، زمین‌ایست‌وَر) که بدان کمربند کلارک نیز گفته می‌شود یکی از مدارهای زمین‌آهنگ است. این مدار در ارتفاع ۳۵۷۸۶ کیلومتر بالاتر از سطح‌دریا و دقیقاً بر فراز خط استوای زمین قراردارد. سرعت دورانی لازم برای استقرار یک ماهواره در این مدار، با سرعت چرخش زمین به‌دور خود برابر بوده و در فضا در مکانی ثابت قراردارند و همراه با دَوَران زمین بِدور خود می‌گردند، بنابراین ماهواره‌هایی که در این مدار قراردارند از نگاه فردی که روی زمین ایستاده است ثابت به نظر می‌رسند و همواره دارای سایه‌ای ثابت (معروف به «جای‌پا») بر زمین هستند. از این خصوصیتِ بارز مدار زمین‌ثابت، به منظور مخابره امواج‌رادیویی و تلویزیونی استفاده می‌کنند و تمام ماهواره‌های مخابراتی و تلویزیونی بر روی این مدار قرار می‌گیرند. به همین دلیل است که دیش‌های آنتن‌های گیرنده امواج از ماهواره‌ها، به صورت ثابت نصب شده و به موتور برای حرکت دادن مداوم نیاز ندارند. formula_2
باباکوهی
باکویه شیرازی یا علی ابوعبدالله ابن باکویه که به باباکوهی نیز نامدار است (زادهٔ نزدیک به سال ۳۳۷ هجری در شیراز - درگذشتهٔ ۴۴۲ هجری) از شاعران ایرانی است.
وی در جوانی به کسب دانش‌های تکمیلی پرداخت و با بیشتر ریش سپیدان نامی آن روزگار دیدار کرد و هنگامی که شیخ ابوسعید ابوالخیر بینشمند سرشناس به نیشابور رفت ابن باکویه به جای شیخ عبدالرحمن سلمی در خانقاه پرآوازه آن شهر به ارشاد سرگرم بود، میان او و شیخ ابوسعید گفتگوهای گوناگون یزدانشناسی درگرفت و ابوسعید به پرسشهای وی پاسخ داد. همچنین در نهاوند میان ابن باکویه و شیخ ابوالعباس جانشین شیخ بزرگ ابوعبدالله خفیف شیرازی بینشمند نامدار، دربارهٔ تصوف و طریقت مناقشات فراوان روی داد و آن شیخ به فرهیختگی و فرازمندی و گستره آگاهی ابن باکویه خستو شد.
جامی سراینده بزرگ سده نهم در کتاب نفحات الانس می‌نویسد، خواجه عبدالله انصاری از ابن باکویه چندین بار به تجلیل یاد کرده و به انتخاب خود ۳۰ هزار حدیث و ۳۰ هزار حکایت از او بازگو کرده‌است و به ویژه بارها گفته که ابن باکویه ملک بوده‌است و از همه دانش‌ها با نصیب و حتی او را بزرگ‌ترین شیخ روزگار خود دانسته و از این که نسبت به خواجه بیش از دیگران توجه داشته، به خود بالیده است.
عبدالله باکویه پس از سال‌ها جهانگردی دوباره به شیراز برگشت و چند سالی را دور از مردم و هیاهوی شهر در اشکفت کوه شمالی شیراز که آن را صبوی می‌گفتند عزلت گزید و به نیایش پرداخت و در سال ۴۴۲ پس از زیوِشی ۱۰۵ ساله درگذشت و پیروانش وی را در خانقاهش که امروزه آرامگاه اوست به خاک سپردند. در این کوه کهن‌ترین چشمه ایران که هنوز جاری است قرار دارد. در پیرامون آن مجموعه رفاهی دارای فست فود، جگر سرا، کافی شاپ، شهر شادی، و... قرار دارد .
بنا بر نظری: باباکوهی سراینده نبوده و هرگز سروده ای نگفته و دیوانی که به او نسبت داده‌اند، از آن صوفی دیگری است که گویا در سده نهم و دهم هجری می‌زیسته و گاهی کوهی و زمانی انسان تخلص می‌کرده و نباید او را با ابن باکویه که از پیرسالاران بزرگ سده پنجم بوده، اشتباه کرد زیرا افزون بر این که سروده‌های دیوان باباکوهی از دید سبک و انشاء مناسب با آثار سرایندگان سده نهم ودهم است، برخی مضامین و حتی پاره‌ای از غزلیات حافظ را اقتباس و استقبال کرده‌است.
شاید این کوهی شاعر، روزگاری بر سر مزار ابن باکویه به عزلت و گوشه نشینی پرداخته و در همانجا مرده و به خاک سپرده شده و دیوانش هم به عنوان دیوان باباکوهی چاپ گردیده است. مطابق استقصای شادروان علامه قزوینی، کهن‌ترین نسخه این دیوان در سال ۱۰۸۸ یعنی بیش از ۶۵۰ سال پس از ابن باکویه نوشته شده و هم‌اکنون در موزه بریتانیا است. نخستین بار روانشاد رضاقلی خان هدایت در ریاض العارفین که در سال ۱۲۶۰ گردآوری شده یادی از باباکوهی سراینده کرده وگرنه تذکره‌نویسان پیشین هیچ‌کدام نه از او یاد کرده‌اند و نه ابن باکویه را دارای هوش سرایندگی می‌دانسته‌اند. به هر روی باباکوهی سراینده صوفی جدا از ابن باکویه است و عبدالله محمدبن باکویه یا باباکوهی که مردم شیراز او را از سده پنجم می‌شناسند و بینشمندان او را از اولیاء و مردان بزرگ می‌دانند آن پیر مرادی است که در سال ۴۴۰ برفراز کوه صبوی شیراز درگذشته است. سعدی در باب پنجم بوستان در ضمن اشعاری اشاره به باباکوهی (باکویه) کرده که روانشاد علامه قزوینی در حاشیه شدالازار آن را بگونه زیر بازگو کرده‌است:
قاآنی شیرازی
میرزا حبیب‌الله متخلص به قاآنی، فرزند محمّدعلی گلشن از شاعران و قصیده‌سرایان بزرگ دربار فتحعلی شاه، محمّدشاه و آغاز پادشاهی ناصرالدین‌شاه قاجار بود.
قاآنی در ۱۲۲۳ قمری در شیراز و در خانواده‌ای با ریشه ایل زنگنه کرمانشاه، چشم به جهان گشود. در هفت سالگی یتیم گردید و تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز فرا گرفت و در اوایل جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامه تحصیل بپردازد و میدان تازه‌ای برای کسب معاش پیدا کند. پدر قاآنی، گلشن کرمانشاهی است و برادرزاده‌اش هم آیت‌الله میرزا محمدتقی شیرازی مشهور به میرزای دوم شیرازی است. پسر قاآنی نیز شاعری با تخلص «سامانی» بوده که در ۱۲۸۵ ق از دنیا رفته است.
قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقه سرشاری داشت و می‌توان گفت شهرت شاعری او لطمه به شهرت او به عنوان یک حکیم دانشمند زده‌است. در حکمت او را همپایه ملاصدرا و حاج ملاهادی سبزواری و در شرعیات مرتضی انصاری شمرده‌اند. از این رو فتحعلی‌شاه او را «مجتهدالشعراء» لقب داد و محمدشاه نیز قاآنی را «حسان‌العجم» می‌خواند، زیرا آنچنان در قصیده سرایی توانایی داشت که مایهٔ شگفتی خوانندگان بود.
قاآنی شاید نخستین شاعر ایرانی است که به زبان فرانسه تسلط داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت، اما برای مضامین اشعارش از آن همه علم و اطلاعات وسیع استفاده کافی نکرد و شعر را وسیله‌ای برای ارتزاق و تفنن می‌دانست نه هنر.
اشعار قاآنی از دیدگاه لفّاظی، به‌کاربردن آرایه‌های شعری و ابتکار در قوافی بی‌همتاست. قاآنی علاوه بر دیوان اشعارش که در حدود هفده هزار بیت است؛ کتابی منثور به نام پریشان به سبک گلستان سعدی نگاشته که افزون بر تحمیدیه‌ها، هزلیات و حکایاتی پندآموز و تمثیل‌وار و گاهی با واژه‌های رکیک را دربردارد. وی در سال ۱۲۷۰ در تهران بدرود زندگانی گفت و در حرم شاه عبدالعظیم در ری به خاک سپرده شد. شعر زیر از تفنن‌های بسیار زیبای قاآنی در مکالمه یک پیرمرد و یک کودک است که هر دو لکنت زبان دارند. برای خواندن این قطعه باید ظرافتی خاص به کار برد.
فرصت‌الدوله شیرازی
میرزا محمد نصیرالحسینی (زادهٔ ۱۲۳۳ خورشیدی در شیراز – درگذشتهٔ ۱۲۹۹ خورشیدی در شیراز) ملقب به «میرزا آقا»، که در شعر «فرصت» تخلص می‌کرد و بیشتر به فرصت شیرازی معروف است، شاعر، نویسنده، نقاش، سیاح، موسیقی‌دان و ادیب اهل ایران بود.
فرصت، فرزند میرزا جعفر متخلص به «بهجت» بود و در سال ۱۲۷۱ ه‍. ق، برابر با ۱۲۳۳ خورشیدی، در شیراز متولد شد. او برادر بزرگ میرزا محمدحسین ملقب به رخصت‌الدوله بود که وی در شعر رخصت تخلص می‌کرد. علاوه بر علوم فقه و اصول و کلام و فلسفه و منطق و شعر و نقاشی، به آشنایی با زبان پهلوی و علم حدیث نیز روی آورد. فرصت‌الدوله در بنیان فرهنگ نوین در ایران نقش مهمی ایفا کرد. فرصت به اروپا نیز سفر کرد و از کسانی بود که در مشروطیت فعالیت داشت. فرصت‌الدوله نه‌فقط زبان انگلیسی را فراگرفت، بلکه از دانشمندی آلمانی خط میخی را هم آموخت، و احتمالاً اولین ایرانی‌ای است که خط میخی را فراگرفته بود. او در سال ۱۳۳۱ ه‍.ق روزنامهٔ "فارس" را در شیراز منتشر کرد.
فرصت هنر نقاشی را به گفتهٔ خود در کتاب "آثار عجم"، در خردسالی نزد استاد میرزاآقا آموخت. نقاشی یکی از رشته‌های موردعلاقهٔ فرصت بود. این هنر بود که فرصت را بسیار به خود مشغول کرد و از این طریق بود که او با شاهان و شاهزادگان قاجار آشنا شد و از این راه مورد تجلیل و تکریم قرار گرفت. از این رو، شاگردانی چون رخصت‌الدوله، برادر کوچک‌ترش، و صدرالدین شایستهٔ شیرازی را تربیت کرد.ودر طراحی فرش وقلمزنی بسیار توانابود چنان‌که استادان بزرگ هنر فرش وقلمزنی از طراحی وی بهره می بردند.
فرصت با دیدی قوی و آگاهی از دانش و هنر زمان، به هر جا که سفر می‌کرد، موقعیت اجتماعی، فرهنگی، و معماری آن منطقه را بررسی و در کتاب "آثار عجم" تصویرسازی می‌کرد. او با موشکافی‌ که در بررسی آثار تاریخی و باستانی، و اوضاع اجتماعی و اقتصادی داشته، علاوه بر ثبت مکان، ارتفاع، نوع و قطر مصالح هر بنا، تصویر آن را به سبک سیاه‌قلم ترسیم نموده و در هر تصویر، برای نشان دادن مقیاس بنا، تصویر چند انسان را در کنار آن می‌کشید تا بینندهٔ تصویر بتواند به درک کاملی از بنا برسد. در ضمن، علاوه بر تصاویر نقاشی‌شده در کتاب "آثار عجم"، او تصاویری در کتاب "دریای کبیر" نیز ترسیم کرده‌است. و همچنین بساری از نقاشیهای وی زینت بخش موزهها و مجموعه های خصوصی می باشد.
فرصت‌الدوله در سال ۱۳۳۹ ه‍. ق، برابر با ۱۲۹۹ خورشیدی، در شیراز درگذشت و در جوار آرامگاه حافظ، درست در کنار سنگ حافظ، ضلع شمالی، دفن شد. بعدها، پس از ساختِ ساختمان فعلی مقبرهٔ حافظ، سنگ قبر او که توسط خودش انتخاب شده بود و این غزل خود را با خط زیبایی بر روی آن نوشته بود… (؟) را به بنای هفت‌تنان (موزهٔ سنگ)انتقال دادند؛ و یک سنگ خارج از بنای فعلی بر قسمت شمالی محوطهٔ حیاط آرامگاه نصب شد:
عرفی شیرازی
مولانا محمد بن خواجه زین‌الدین علی بن جمال‌الدین شیرازی ملقب به جمال‌الدین و متخلص به عرفی از مشاهیر و شعرای قرن دهم هجری قمری در شیراز است. البته میان تذکره‌نویسان و تاریخ‌نویسان دربارهٔ نام دقیق او اختلاف نظر زیادی وجود دارد.
به کمال فضل و دانش و لطیفه‌گویی و حاضرجوابی معروف است و طرزی مخالف مسلک قدما در شعر در پیش گرفته و غالباً در اثر کثرت تشبیهات و استعارات او، اصل مقصود در شعرش مبهم می‌ماند. چند بار به هندوستان رفته و در دربار اکبر شاه گورکانی تقرب یافته‌است.
به علت این که چند بار شیخ ابوالفیض بن مبارک فیضی دکنی و برادرش، ابوالفضل علامی را که هر دو از اکابر هند بودند، در مقام مناظره محکوم ساخته بود، آن دو کینه و عداوت او را سخت به دل گرفتند.
عرفی قصیده رائیه‌ای پرداخته که مطلع آن این است:
این قصیده شامل یکصد و هشتاد بیت است که برخی نیز به جوابگویی او برخاسته‌اند.
از رباعیات او یکی این است:
عرفی در سال ۹۹۹ در سن سی و شش سالگی درگذشت و جنازه او را از لاهور به نجف انتقال دادند.
عرفی در یکی از قصائد خود بنام ترجمة الشوق، این بیت زیر را آورده و آرزوی خود را در آن چنین اظهار نموده‌است:
ملا رونقی همدانی یک قطعه تاریخ که مشتمل بر پنج بیت است بمناسبت حمل استخوانهای عرفی به نجف سروده که از آن سال حمل استخوانها یعنی سال ۱۰۲۷ هجری برمیآید و آن قطعه اینست:
بیشتر تذکره‌نویسان بیت عرفی و قطعه ماده تاریخ فوق را در مؤلفات خود آورده‌اند ولی هر یک بنا بمیل و روش خود آن را دستکاری کرده‌اند.
مؤلفان خلاصة الافکار، میخانه، مآثر رحیمی، تذکره حسینی، کلمات الشعرا نتایج الافکار، خزانه عامره، شعر العجم، ریاض الشهرا و غیرهم نسبت با ین شعر عرفی اشاره کرده‌اند و آن را با اختلافاتی نوشته‌اند. همین‌طور در چند تذکره قطعه تاریخ ملارونقی همدانی ذکر شده ولی این باعث حیرت است که این قطعه در مآثر رحیمی موجود نیست و همین‌طور در عرفات العاشقین و خلاصة الاشعار و چندجای دیگر وجود ندارد. اما در کلمات الشعرا، نتائج الافکار، خزانه عامره، تذکرۂ نصرآبادی، شعر العجم، ریاض الشعر، سفینه و بهارستان سخن و غیرهم موجود است.