بانو آئویی (نمایش بیضایی)
بانو آئویی نمایشی است که بهرام بیضایی در سال ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ از روی نمایشنامه‌ای به همین نام کارِ میشیما یوکیو در تهران نمایش داد. علی‌رغم میلِ بیضایی به نمایش دادنِ آثاری از جمله از سه‌آمی و شکسپیر و اکبر رادی، این یگانه کارگردانیش با متنی از نویسنده‌ای غیر از خودش است که بختِ نمایشِ همگانی یافته است.
یوکیو میشیما "بانو آئویی" را بر اساس نوی کهنِ "آئویی نو اوئه" به سال ۱۹۵۴ نوشت. نمایشنامه سرگذشت آئویی نو اوئه از "داستان گنجی" را روزآمد کرده و در بیمارستانی به تصویر می‌کشد. این نمایشنامه دستِ کم سه بارِ دیگر هم به فارسی ترجمه شده، ولی نمایشِ بیضایی بر اساس این ترجمه‌ها نبوده است. (بیضایی سالیانی پیش‌تر "آئویی نو اوئه"ٔ کهن را نیز به فارسی درآورده بود.)
هیکارو شامگاهان به بیمارستانی می‌رسد که آئویی در آن بستری شده. پرستار از آشفتگی حال روانی آئویی می‌گوید و این که اینک تحت تأثیر دارو به خواب رفته‌است. پس از گفتگویی که در آن معلوم می‌شود که در شب‌های پیشین که هنوز هیکارو به بالین آئویی نرسیده بود زنی آراسته به عیادتش می‌آمده، پرستار می‌رود و آن زن مانند هر شب پیدا می‌شود. زن میانسال همانا یاسوکو روکوجو است که سالیانی پیش‌تر با هیکارو سر و سرّی داشته. در گفت و شنود میان هیکارو و خانم روکوجو معلوم می‌شود که روکوجو هنوز دل در گروی هیکارو دارد و عیادتش از آئویی برای شکنجه وی بوده، و این امید هنوز در دل روکوجو زنده است که وصال هیکارو را بازیابد. ولی هیکارو به آئویی وفادار است و از عشق جوانی پشیمان. از روکوجو اصرار و از هیکارو انکار، و در این اثنی آئویی در خواب پریشان‌تر و پریشان‌تر می‌شود. سرانجام پس از بگومگویی روکوجو می‌رود، و چون هیکارو در پی روان می‌شود، او را نمی‌یابد. تلفن را برمی‌دارد و با خانهٔ روکوجو تماس می‌گیرد. می‌گویند که روکوجو در خانه بوده و جایی نرفته. با خود روکوجو هم تلفنی حرف می‌زند، که از ماجرا بی‌خبر است. در همین حال صدای روکوجو از پشت در می‌آید که برگشته تا دستکش‌هایش را که فراموش کرده بردارد. هیکارو مات و مبهوت گوشی تلفن را می‌اندازد، دستکش‌ها را برمی‌گیرد و به سوی در می‌رود. صدای روکوجو از گوشی تلفن می‌رسد که از سکوت هیکارو گله می‌کند. در همین حال آئویی با رنج و به حال نیمه‌هشیار برمی‌خیزد، و می‌افتد، و می‌میرد.
بیضایی، پس از هجده سال دوری از صحنهٔ نمایش، سال ۱۳۷۶ از اقامتی کوتاه در استراسبورگ به تهران بازگشت تا "کارنامه‌ی بندار بیدخش" را به نمایش درآورد. همین زمان همسرش مژده شمسایی می‌بایست در نمایشی بازی می‌کرد تا از دانشگاه فارغ‌التّحصیلِ بازیگری می‌شد. شمسایی دربارهٔ کیوگن پژوهش کرده بود و نمایشنامه‌ای هم که برای بازی برگزیده بود نوی نوین "بانو آئویی" کارِ میشیما بود. بیضایی که سالیانی پیش‌تر "آئویی نو اوئه" را به فارسی درآورده بود، استادیِ همسرش را بر عهده گرفت و ترجمهٔ فارسیِ نمایشنامه‌ای را که میشیما بر اساس آن نوی کهن نوشته بود تدارک و کارگردانی کرد و به نمایش درآورد. سرانجام اقبال تماشاکنان سبب شد تا نمایش از اجرای دانشگاهی (دی و بهمن ۱۳۷۶ در خانهٔ کوچک نمایش) تبدیل به نمایش همگانی شد و از اسفند ۱۳۷۶ تا اردیبهشت ۱۳۷۷، هم‌زمان با "کارنامه‌ی بندار بیدخش"، در تالار قشقایی تئاتر شهر به نمایش درآمد. بازیگران نمایش عبارت بودند از:
نقش آئویی نیز در بیشتر زمان نمایش با یک کیمونو بود که بر بستری گسترده شده بود.
متنِ فارسی در جریانِ تمرین زیرِ نظرِ بیضایی شکل نهایی گرفت.
نمایش فیلمبرداری شده، فیلمش تدوین شده، و نسخهٔ نهایی در ۱۲ دیِ ۱۳۹۷ در خانهٔ هنرمندان ایران در تهران به نمایش درآمده است.
حمید امجد همانندی میشیما و بیضایی را یادآوری کرده و چنین گفته: «دو استاد که خود کوشیده‌اند با لحظه‌های گمشدهٔ تاریخشان همزمان شوند، جایی از این جستجو، در لحظهٔ گمشدهٔ همسانی دو فرهنگ شرقی، در لحظهٔ از میان برخاستن مرزهای جغرافیا و گشوده شدن درهای گفتگو با تاریخ، با هم همزمان می‌شوند؛ با هم و با ما که حاضران این ضیافتیم.»
بازی بازیگران را نیز ستوده‌اند، از جمله شهرام جعفری‌نژاد که بازیِ شمسایی و مخبری را بهتر از بازیِ پیروزفر دیده و چنین نوشته: