hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
شهرستان بوانات
شهرستان بوانات یکی از شهرستان‌های استان فارس ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بوانات است.
تنوع زیست بوم بوانات گسترده و شامل مناطق حفاظت شده دره باغ و...
در بوانات و در منطقه مزایجان درختهایی وجود دارد که عمر آنها به صدها و هزاران سال میرسد
بوانات از لحاظ تنوع جانوری غنی و جانورانی مثل گراز کفتار روباه گرگ و در مواردی خرس و یوزپلنگ مشاهده شده است
شهر:مزایجان
تاریخچه تقسیمات کشوری:
۱)در سال ۱۳۱۶ بوانات دارای بخشداری شد و از همان هنگام سوریان مرکز بخش بوانات بود.
۲)در سال ۱۳۴۳ سوریان دارای شهرداری شد.
۳)در سال ۱۳۷۴ بخش بوانات از شهرستان آباده از آن شهرستان جدا شد. و در سال ۱۳۸۰ نام شهر سوریان مرکز شهرستان بوانات به بوانات تغییر یافت.
۴) در سال ۱۳۹۸ بخش سرچهان با عنوان شهرستان سرچهان از بوانات جدا شد
شهرستان بوانات در شمال شرقی استان فارس و در فاصله ۲۴۰ کیلومتری شهر شیراز قرار دارد که مساحت آن ۲/۴۹۹۲ کیلومترمربع می‌باشد. از شمال به استان یزد و از جنوب به شهرستان سرچهان از غرب به شهرستانهای خرم بید و شهرستان پاسارگاد و از سمت شرق به شهرستان مروست از استان یزد منتهی می‌گردد.
در مورد واژه بوانات دو وجه نام گذاری وجود دارد. یکی بون به معنی بهره‌است که بعدها با ات تازی جمع شده‌است و دیگری به معنی بوان (بهشت) است که به مکان سر سبز دلالت دارد.
جمعیت شهرستان ۵۰٫۴۱۸* نفر است که در قالب ۱۵٫۸۷۴ خانوار می‌باشد. (آمار مربوط به هر دو شهرستان بوانات و سرچهان می‌باشد) زبان اکثریت مردم شهرستان بوانات فارسی است. هم چنین زبان بومی عشایر بوانات هم در بین خودشان رایج استBavanat.net
تارنمای بوانات در درگاه استان فارس
صنعت چسب‌سازی
چسب‌ها دسته‌ای از بسپار و ماکرومولکولی‌ها می‌باشند که قابلیت متصل کردن اشیا به یکدیگر را دارند.
از چسب برای چسباندن قطعات چوبی یا کاغذی و فلزی استفاده می‌شود. ولی کاربرد آن گسترش یافته به طوری که امروزه به جای استفاده از میخ، پیچ، اسباب بازی، صنایع مونتاژ و برخی از قسمت‌های هواپیماهااز چسب‌های مخصوص استفاده می‌شود.
استفاده از چسب توسط بشر از دوران عصر سنگ و همچنین غارنشینی دیده شده‌است. به تدریج انسان به وجود مواد چسب دار طبیعی پی برد. رومیان از نوعی ماده چسب دار به نام سقز در صنعت کشتی سازی استفاده می‌کردند. کم کم مواد دیگری مانند موم، عسل به عنوان چسب استفاده به عمل آمد.
۱-الاستومرها:شامل چسب‌های کائوچویی مصنوعی و در صنعت کشتی سازی و صنایع هواپیماسازی کاربرد دارند.
۲-ترموپلاست‌ها: شامل پلی اکریل و سیانواکریلات‌هااند که به «چسب فوری» معروف‌اند. ۳-چسب اپوکسی:از تراکم دی فنیلو پروپان و اپیکلرهیدرین بدست می‌آید. و به نام چسب دوقلو معروف است. به‌طور کلی چسبهای دوجزیی جزو خانواده رزینهای ترموست یا گرما خشک هستند که با گرما بیشتر سریعتر سخت میشوند. اطلاعات بیشتر در صفحه اختصاصی اپوکسی موجود است.
۴-نوار چسب‌ها: جنس آن از پارچه، کاغذ، طلق، یا پلاستیک پلی کلرید وینیل (p.v.c) می‌باشد. 5-چسب سیلیکون و پلی اورتان: یا خمیر سیلیکون علاوه بر پر کردن درزها عامل چسبنده نیز دارد. از این نوع چسب میتوان بهخمیر پلی اورتان نیز اشاره کرد که بیشتر در صنعت اتومیبل برای چسباندن بدنه و شیشه جلو و عقب مورد استفاده قرار میگیرد.
چسبهای اپوکسی
استون
اَسِتون (نام‌گذاری ایوپاک «پروپانون») ساده‌ترین کتون با فرمول مولکولی CH)CO) و یکی از لکه‌برها است. این ماده توسط حییم وایزمن کشف شده‌است. این ماده فرار، بی‌رنگ و به شدت آتش‌گیر است و مصرف بسیار زیادی در صنعت به عنوان حلال دارد.
یکی از ساده‌ترین روش‌های ساخت این ماده تقطیر استات کلسیم است.
آگدا
آگِدا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
آلبوفیرا
آلبوفیرا (Albufeira) یکی از شهرستان‌های کشور پرتغال است. آلبوفیرا از اماکن گردشگری این کشور است.
نام این شهر دگرگون‌شدهٔ واژهٔ عربی "البحیره" (به معنای دریاچه) است.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۶.
آلکوباسا
آلکوباسا (Alcobaça) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر در بخش لِیریا قرار گرفته.
منطقهٔ شهرداری آلکوباسا که ۵۵٬۲۶۹ نفر جمعیت دارد در راستای دو رود آلکوآ و باسا رشد کرد و نام آن نیز از نام این دو رودخانه گرفته‌شده. جمعیت خود شهر آلکوباسا ۱۶٬۲۳۰ نفر است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
آلمادا
آلمادا (به پرتغالی: Almada) یک شهر و شهرستان در پرتغال است که در آلمادا واقع شده‌است.
آلمادادر فاصله ۳٫۵۵ کیلومتری از شهر لیسبون (پایتخت کشور پرتغال) قرار دارد.
آلمادا ۱۷۴٬۰۳۰ نفر جمعیت بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ دارد.
شهرهای Sal, Regla و پورتو امبیم، آنگولا خواهرخوانده‌های آلمادا هستند.
آلورکا دو ریباتژو
آلورکا دو ریباتژو یکی از شهرهای پرتغال است.
آمادورا
آمادورا (Amadora) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
منطقه شهرداری آمادورا در شمال غربی لیسبون واقع شده‌است.
جمعیت محدودهٔ شهرداری آمادورا ۱۷۵٬۸۷۲ نفر است.
آمادورا متراکم‌ترین منطقهٔ شهرداری در پرتغال از نظر جمعیت است.
شهر آمادورا یکی از شهرهای اقماری لیسبون به‌شمار می‌آید.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷.
آمورا، پرتغال
شهر آمورا در سئیشال در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵۳٬۶۳۸ نفر است. در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۹۹۳ به عنوان شهر شناخته شد.
آنگرا دو هروئیسمو
آنگرا دو هروئیسمو یکی از شهرها و شهرداری‌های کشور پرتغال است.
این بندر جزیرهٔ ترسه یرا در جزیره‌های آزور بیش از سه قرن حلقهٔ ارتباط اروپا و «دنیای جدید» بود. در قرن پانزده این بندر محل توقف کشتی‌های پرتغالی بود که از جزایر هند شرقی به اروپا بازمی‌گشتند. این بندر در پناه تپه‌هایی قرار گرفته که مانع از ورود بادهای دائمی به آن هستند و انتخاب دریانوردان اولیهٔ اقیانوس اطلس از این لحاظ واقعاً تحسین‌آمیز است. بندر از دو آبگیر طبیعی تشکیل می‌شد، آبگیر چراغ دریایی و آبگیر لنگرگاه (آنگرا به زبان پرتغالی) که شهر نامش را از دومی گرفته‌است. کمی پس از تأسیس آنگرا، دژهای بزرگ سائوسباستیائو و سائو فیلیپ (امروز، سائو ژوائو بابتیستا) ساخته شد و بندر مجهز به یک سیستم دفاعی نفوذناپذیر شد. در عین حال، بر مبنای نقشهٔ یک شهر اصیل و واقعی، منتها با جرح و تعدیل‌های لازم جهت جلوگیری از بادهای دائمی، شهری در آن جا بنا شد؛ بنابراین آنگرا دو هروئیزمو نمونهٔ منحصر به فردی از تطبیق یک مدل شهری با شرایط اقلیمی است. پس از این که در ۱۵۳۴ آنگرا مقر اسقف اعظم جزیره‌های آزور شد، چند یادمان باروک در این شهر ساخته شد. این یادمان‌ها عبارت‌اند از کلیسای جامع سان تیسیمو سالوادور، کلیساهای میزریکوردیا و سانتواسپریتو، و دیرهای فرانسیسکان‌ها و ژزوئیت‌ها. در ۱۹۸۳ مرکز تاریخی شهر وارد فهرست میراث جهانی شد. از آن هنگام، یونسکو چندین هیئت متخصص اعزام کرده‌است تا به مقامات شهر در تهیهٔ برنامهٔ برای حفظ این ناحیه، به عنوان بخشی از یک برنامهٔ سراسری توسعهٔ شهری، یاری دهد. مرمت یادمان‌ها و خانه‌هایی که از زلزله صدمه دیده‌اند، با حفظ سنت‌های معماری ترسه‌یرا و هماهنگی و اصالت شهر، در این برنامه درجهٔ اول اهمیت را دارد.
باریرو
باریرو (به پرتغالی: Barreiro) یک شهرستان پرتغال است که در Setúbal District واقع شده‌است.
باریرو ۳۶٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸٬۷۶۴ نفر جمعیت دارد.
شهرهای ووچ و استارا زاگورا خواهرخوانده‌های باریرو۲۲ هستند.
بژا (پرتغال)
بژا (Beja) یکی از شهرهای کشور پرتغال در شهرستان بژا در منطقهٔ Alentejo است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۱ برابر با ۲۱٬۶۵۸ نفر بود.
براگانسا
براگانسا یکی از شهرداری‌ها در شمال شرقی کشور و یکی از شهرهای پرتغال است. شواهد باستان‌شناسی سکونت انسان در این منطقه را به دوران پارینه سنگی می‌رساند.
براگانسا ۱٬۱۷۳٫۵۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۵٬۳۴۱ نفر جمعیت دارد و ۶۷۴ متر بالاتر از سطح دریا ارتفاع دارد
کالداس داراینیا
کالداس داراینیا (Caldas da Rainha) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
کامارا دلوبوس
کامارا دلوبوس (Câmara de Lobos) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
کاستلو برانکو
کاستلو برانکو (Castelo Branco) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
شاوش
شاوش (; ) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
کوویلیا
کوویلیا (Covilhã) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر در سال ۲۰۰۱، ۳۴٫۷۷۲ نفر جمعیت داشته‌است و طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیت شهر حدود ۵۱٬۷۹۷ نفر بوده‌است.
این شهر
انترونکامنتو
انترونکامنتو (Entroncamento) یکی از شهرهای کشور پرتغال واقع در استان سانتارم است.
جمعیت آن ۲۰٬۰۶۵ نفر است و دارای دو ناحیه کلیسایی است.
تعطیلات شهری آن ۲۴ نوامبر است.ویکی‌پدیای انگلیسی.
اسپینیو
اسپینیو (Espinho) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر میزبان جشنواره سینانیما (جشنواره بین‌المللی سینمای پویانمایی) است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
اسپوسنده
اسپوسنده () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
فیگوئرا دافوش
فیگوئرا دافوش (Figueira da Foz) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
فیگوئرا دافوش یک شهر ساحلی در کرانهٔ اقیانوس اطلس است و چندین دریاکنار و لنگرگاه دارد. این شهر یک شهر گردشگری است و به خاطر قانونی بودن قمار در منطقه‌ای از آن، بزرگ‌ترین کازینوهای شبه جزیره ایبری در فیگوئرا دافوش قرار گرفته‌اند.
Wikipedia contributors, "Figueira da Foz," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed October 25، 2008).
فرئامونده
فرئامونده در کشور پرتغال است.
اولین ورزش در فرئامونده فوتبال است.
گافانیا دانازاره
گافانیا دانازاره (تلفظ پرتغالی: [ɡɐˈfɐɲɐ dɐ nɐzɐˈɾɛ]) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
گوویا
گوویا (Gouveia) یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در محدودهٔ شهرداری‌ای به همین نام قرار گرفته‌است.
شهرداری گوویا در بخش گوآردا، شهرستان سرا دا استرلا و در ناحیهٔ سنترو واقع شده‌است.
حوزهٔ شهرداری گوویا ۳۰۰٫۶ کیلومتر مربع مساحت و جمعیت کل آن ۱۵٬۷۹۲ نفر است. جمعیت خود شهر گوویا ۳٬۷۵۹ نفر است.
شهرداری گوویا از ۲۲ محله تشکیل شده‌است. شهردار کنونی آن آلوارو دوس سانتوس آمارو نام دارد که توسط حزب سوسیال دموکرات منتخب شده‌است.
تعطیلات شهرداری دوشنبه بعد از یکشنبه دوم ماه اوت است.
گوآردا
گوآردا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر بیش از ۳۲۰۰۰ نفر جمعیت دارد و تاریخ بنانهادن آن به سال ۱۱۹۹ میلادی بازمی‌گردد.
لوله (شهر)
لوله (به پرتغالی: Loulé) یک شهر پرتغال است که در ناحیه فارو واقع شده‌است.
لوله ۷۶۳٫۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۷۰٬۶۲۲ نفر جمعیت دارد.
ماکدو د کاوالیروس
شهر ماکدو د کاوالیروس در ماکدو د کاوالیروس در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷٬۸۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
مارکو دکاناوسس
مارکو دکاناوسس یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر که در دهستانی به همین نام واقع شده در بخش پورتو در شمال پرتغال قرار دارد. جمعیت این شهر ۹٬۰۴۲ نفر است. کارمن می‌راندا، خواننده سامبا و هنرپیشهٔ پرتغالی در این شهر زاده شد.
مارینا گراند
شهر مارینا گراند در مارینا گراند در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۹٬۱۰۰ نفر است. در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۸۸ به عنوان شهر شناخته شد.
میلادا
شهر میلادا در میلادا در کشور پرتغال واقع شده‌است.
جمعیت این شهر ۵٬۵۰۰ نفر است.
در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
میراندا دودوئورو
میراندا دودوئورو یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
مساحت این شهر ۴۸۸ کیلومتر مربع است.
Wikipedia contributors, "Miranda do Douro," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Miranda_do_Douro&oldid=192443000 (accessed March 10, 2008).
اودیولاس
اودیولاس (Odivelas) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر در استان لیسبون و در شمال غربی پایتخت پرتغال، شهر لیسبون، قرار گرفته‌است و بخشی از حومه لیسبون به‌شمار می‌آید.
جمعیت این شهر ۵۳٬۴۴۸ نفر است و شهرستان اودیولاس دارای ۷ بخش و ۱۳۳٬۸۹۴ نفر چمعیت است.
مهم‌ترین مکان تاریخی اودیولاس، کروزئیرو (Cruzeiro) نام دارد که بیش از ۶۰۰ سال پیش، در زمان شاه دون دینیس ساخته شده‌است.
نام اودیولاس از به هم چسبیدن واژه عربی عوذی (جوی آب) و velas لاتین (پره‌های آسیاب بادی) درست شده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
اولیویرا د آزمیس
شهر اولیویرا د آزمیس در اولیویرا د آزمیس در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۵٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۱۶ مهٔ ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
اولیویرا دو بایرو
شهر اولیویرا دو بایرو در اولیویرا دو بایرو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٬۰۰۵ نفر است. در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
اورم
اورم () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
پاسوژ د فریرا
شهر پاسوژ دِ فریرا و با () در پاسوس د فریرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۹٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۲ ژوئیه ۱۹۹۳ به عنوان شهر شناخته شد.
پسو دا رگوا
شهر پسو دا رگوا در پسو دا رگوا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۰٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
پرتیمائو
پُرتیمانو (به پرتغالی: Portimão) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
این شهر در آلگارو واقع در کرانه جنوبی پرتغال قرار گرفته‌است. پیش از اینکه در سال ۱۹۲۴ به سطح شهر ارتقاء یابد نام آن «ویلا نووا دِپُرتیمانو» بود.
Wikipedia contributors, "Portimão," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Portimão&oldid=204527065
پرتالگره
پُرتالِگره (به پرتغالی: Portalegre) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
جمعیت این شهر ۱۵۲۳۸ نفر و جمعیت حوزی شهرداری (بخش) آن ۲۴۷۵۶ نفر است. نام پرتالگره از واژه‌های لاتین Portus Alacer به معنی «دروازه شاد» آمده.
Wikipedia contributors, "Portalegre," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Portalegre&oldid=174802864 (accessed January 9, 2008).
پووا د سانتا ایریا
شهر پووا د سانتا ایریا در ویلا فرانکا د شیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۸٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
پووا دوارزیم
پووا دوارزیم ("Póvoa de Varzim") یکی از شهرهای کشور پرتغال است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی برابر با ۶۳٬۴۶۹ نفر بوده‌است. در سال ۲۰۰۶ شهردار این شهر، ماسدو ویرال از حزب سوسیال دموکرات بود.
این شهر در قدیم به خاطر دختران تریکانا که جامه‌های به سبک تریکانا پوویرا می‌پوشیدند معروف بود.
پرایا دا ویتوریا
شهر پرایا دا ویتوریا در پرایا دا ویتوریا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶٬۵۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۰ ژوئن ۱۹۸۱ به عنوان شهر شناخته شد.
ریبیرا گرانده
ریبیرا گرانده (به پرتغالی: Ribeira Grande) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. تنها محل در اروپاست که در آن ۲ منطقه تولید چای وجود دارد بنام‌های Chá Gorreana و Chá Porto Formoso. شهر ریبیرا گرانددر ریبیرا گراند در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۶٬۳۵۰ نفر است. در تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۸۱ به عنوان شهر شناخته شد.
ریو مایور
ریو مایور یکی از شهرستانهای کشور پرتغال است
این شهرستان دارای مساحت کیلومترِمربع و جمعیت ۲۱۶۲۱ نفر است.عکس‌های از شهر ریو مایور
مورا (سوئد)
مورا، نام یکی از شهرهای کشور سوئد است.
این شهر در استان دالارنای سوئد قرار دارد.
بر اساس آمار سال ۲۰۰۵ جمعیت این شهر کوچک برابر با ۱۰٬۹۴۰ نفر بوده است.
سانتا کومبا داو
شهر سانتا کومبا داو در سانتا کومبا داو در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٬۲۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ به عنوان شهر شناخته شد.
سانتا ماریا دا فیرا (شهر)
یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
Wikipedia contributors, "Santa Maria da Feira," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Santa_Maria_da_Feira&oldid=172758344 (accessed February 8, 2008).
سانتانا (مادئیرا)
سانتانا شهری است در شمال جزیرهٔ مادئیرا، در پرتغال. جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۸۸۰۴ تن بود.
سانتاری
سانتارِی (به پرتغالی: Santarém، تلفظ: sɐ̃tɐˈɾɐ̃ĩ) یکی از شهرهای کشور پرتغال است. این شهر تاریخی در کنار رود تاگوس واقع شده‌است.
این شهر مرکز بخش سانتاری است و جمعیت این شهر ۲۸۷۶۰ نفر می‌باشد.
سانتیاگو دو کاکم
شهر سانتیاگو دو کاکم در سانتیاگو دو کاکم در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۷٬۷۵۳ نفر است. در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۹۱ به عنوان شهر شناخته شد.
ساو ژواو دا مادیرا
شهر ساو ژواو دا مادیرا در ساو ژواو دا مادیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۱٬۱۰۲ نفر است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
سرپا (شهر)
سرپا یکی از شهرهای کشور پرتغال است که مساحت آن ۱۱۰۴٫۰ km² و جمعیت آن ۱۶٬۱۷۸ است.
Wikipedia contributors, "Serpa Municipality," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Serpa_Municipality&oldid=543993286 (accessed October 11, 2013).
ستوبال
سِتوبال (پرتغالی: Setúbal) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
شهر ستوبال بر کرانهٔ شمالی خور رودخانه سادو و در ۴۰ کیلومتری لیسبون واقع شده‌است. ستوبال در آغاز سدهٔ بیستم مرکز مهم صنعت ماهی‌گیری پرتغال به ویژه ساردین بود.
ژوزه مورینیو یکی از سرشناس‌ترین مربیان فوتبال جهان در ستوبال به دنیا آمده‌است.
موقعیت جغرافیایی شهرها و مناطق اطراف به شرح زیر است:
Wikipedia contributors, "Setúbal," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Setúbal&oldid=180116406 (accessed January ۱۷، ۲۰۰۸).
تاویرا
تاویرا یکی از شهرهای کشور پرتغال است که در جنوب غربی این کشور واقع شده‌است. قدمت تاریخی به ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد بر می‌گردد و بنیان این شهر را به دریانوردان فنیقی نسبت می‌دهند. در دوره رومیان بندر جدیدی در این منطقه به نام بالسا ایجاد کردند به خاطر همین از اهمیت تاویرا کاسته شد.http://en.wikipedia.org/wiki/Tavira
تومار (پرتغال)
تومار (به پرتغالی: Tomar) یک شهر در پرتغال است که در شهرستان تومار واقع شده‌است.
تومار ۳۵۱٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۶۷۷ نفر جمعیت دارد.
شهر ونسن خواهرخواندهٔ تومار هست.
توندلا
توندلا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
تورس نواس
تورس نواس () نام یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
معنی نام آن «سرزمین نو» است.
ویلا بالیرا
ویلا بالیرا () یکی از شهرهای کشور پرتغال است. که در استان پورتو سانتو واقع شده‌است و همچنین دارای ۴٬۴۷۵ نفر جمعیت است و در تاریخ ۲ اوت ۱۹۹۶ به عنوان شهر شناخته شد.
گاندرا (پاردس)
شهر گاندرا در پاردس مونیسیپالیتی در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۵٬۲۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۰۳ به عنوان شهر شناخته شد.
ویلا رئال دسانتو آنتونیو
ویلا رئال د سانتو آنتونیو (Vila Real de Santo António) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا دو کنده
یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا نوا دسانتو آندره
ویلا نوا دسانتو آندره (Vila Nova de Santo André) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا رئال
ویلا رئال (Vila Real) یکی از شهرهای کشور پرتغال است.
ویلا فرانکا د شیرا
شهر ویلا فرانکا د شیرا در ویلا فرانکا د شیرا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۱۹٬۰۰۰ نفر است. در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به عنوان شهر شناخته شد.
ویلا نوا دگایا
ویلا نوا دگایا معروف به گایا یکی از شهرهای کشور پرتغال واقع در ناحیه شمالی با جمعیتی حدود ۳۰۲ هزار نفر است. این شهر در جنوب شهر پورتو و نوار جنوبی رودخانه دوورو قرار دارد. در اصل رودخانه دوورو مرز بین دو شهر پورتو و گایا می‌باشد.
ویلا نوا د فامالیکاو
شهر ویلا نوا د فامالیکاو در ویلا نوا د فامالیکاو در کشور پرتغال واقع شده‌است.
جمعیت این شهر ۳۰٬۱۰۰ نفر است.
در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۸۵ به عنوان شهر شناخته شد.
ویلا نوا د فوز کوا
شهر ویلا نوا د فوز کوا در ویلا نوا د فوز کوا در کشور پرتغال واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۳٬۳۰۳ نفر است. در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۷ به عنوان شهر شناخته شد.
فهرست تسلیحات پیاده‌نظام در جنگ جهانی دوم
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
جنگ‌افزار ضد تانک
نارنجک
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
جنگ‌افزار ضد تانک
تپانچه تفنگ
مسلسل تیربار
v2ولین موشک جهان v3توپ دور برد (توقف تولید) v1بمب پرنده
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تفنگ هجومی
تیربار
جنگ‌افزار ضد تانک
تفنگ آتش‌افکن
نارنجک
تپانچه
مسلسل
تفنگ
تیربار
نارنجک
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
نارنجک
تفنگ آتش‌افکن
نارنجک پران
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
تپانچه
تفنگ
مسلسل
جنگ‌افزار ضد تانکتپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
جنگ‌افزار ضد تانک
نارنجک
تفنگ آتش‌افکن
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
جنگ‌افزار ضد تانک
نارنجک
تپانچه
تفنگ
مسلسل
تیربار
جنگ‌افزار ضد تانگ
نارنجک
آتش‌افکن
معلمان
مُعَلّمان نام روستایی کویری واقع در استان سمنان در ایران است. این روستا از توابع امیرآباد واقع در شهرستان دامغان است.
روستای معلمان در دهستان قهاب رستاق قرار گرفته و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۹۶ نفر (۵۲ خانوار) بوده‌است.
منطقهٔ معلمان در ۱۲۸ کیلومتری جنوب شهرستان دامغان و ۱۱۰ کیلومتری شمال جندق، در حاشیهٔ شمالی ساحل کویر بزرگ نمک قرار دارد. این منطقه از شمال به کوه‌های دزینا، انارو، تبرکوه، و دوگوش، از شرق به روستای بیدستان، از غرب به کلاته رشم، و از جنوب به چالهٔ کویر محدود می‌شود.
این منطقه در زمان‌های گذشته در مسیر کاروان‌گذر جندق به بیدستان قرار داشته‌است. در هنگام گذر از جادهٔ ارتباطی جندق به معلمان، نام‌هایی بر روی نقشه مشاهده می‌شوند که عملاً حضور فیزیکی ندارند. علت نامگذاری این مناطق آگاهی از میزان راه باقی‌مانده بوده‌است. مکان‌هایی مانند بارانداز سر نمک، بارانداز میانه و سر کویر از جمله این نامگذاری‌ها بوده‌اند. بارانداز سرنمک به معنای ابتدای مسیر کویر، بارانداز میانه به معنای نیمه‌راه و سر کویر به معنای پایان مسیر قلمداد می‌شده‌اند. کاروان‌ها این مسیر را به سرعت و در مدت زمان تقریبی ۳ روز طی می‌کردند تا دچار باران‌های ناگهانی و در نتیجه باتلاقی‌شدن زمین‌های کویر نگردند.
سون هدین کویرنورد سوئدی یک بار مسیر جندق به معلمان را به همراه یک کاروان طی کرد و در سفرنامهٔ خود به نام کویرهای ایران به آن اشاره کرده‌است. هدین در این سفرنامه اشاره می‌کند که در نزدیکی معلمان دچار رگبار شده‌است و زمین‌ها به‌شدت باتلاقی شدند به نحوی که بلند کردن پا به علت چسبندگی زیاد گل با دشواری زیادی همراه بوده و شترها در گل فرومی‌رفته‌اند و قادر به برخاستن نبوده‌اند.
مسیر معلمان به جندق کوتاه‌ترین مسیر عبور از عرض کویر بوده‌است و کاروان‌ها برای آن‌که مسافت کمتری را در کویر طی کنند ابتدا از جندق به معلمان و سپس به بیدستان یا ورامین عزیمت می‌کرده‌اند. معلمان در حال حاضر دارای یک پمپ بنزین و یک پاسگاه انتظامی می‌باشد و نقطهٔ ارتباطی محورهای دامغان-جندق و شاهرود-جندق است.
کاروانسرای سفیدآب
کاروانسرای سفیدآب از بناهای تاریخی درون کویر مرکزی ایران است.
در پارک ملی کویر در فاصله ۵۰ کیلومتری شرق مرنجاب و در ۷۵ کیلومتری جنوب قصر بهرام کاروانسرای قدیمی قرار دارد که زمانی استراحتگاه کاروان‌ها بوده است. این کاروانسرا در حدود ۴۰۰ سال پیش توسط شاه عباس صفوی در جنوب شرقی دریاچه نمک آران و بیدگل ساخته شده و جزو ۴ کاروانسرای حاشیه این دریاچه است. شاه عباس برای سفر از اصفهان به فرح‌آباد ساری از این کاروانسراها استفاده می‌کرده است. نمای ظاهری این کاروانسرا آجری است و ساخت آن به شیوه معماری اسلامی می‌باشد. در حاشیه جنوبی کاروانسرا کوه سفیدآب و چشمه سفیدآب قرار دارد که آب کاروانسرا از این چشمه تأمین می‌شده است.
کاروانسرای سفیدآب در ابتدای حوزه استحفاظی پارک ملی کویر و محیط‌بانی سفیدآب قرار دارد.
مسیر اول مسیری است که از کاشان به آران و بیدگل و سپس جاده کویری مرنجاب می‌باشد. شایان ذکر است که حد فاصل کاروانسرای مرنجاب تا سفیدآب مسیری بسیار ناهموار است که فقط اتومبیلهای شاسی بلند قادر به عبور از آن هستند.
مسیر دوم مسیر ورامین - پیشوا - مبارکیه (محیط بانی) - دو راهی قصر بهرام و سفیدآب و سپس کاروانسرای سفیدآب است که نسبت به مسیر قبلی بسیار هموارتر است ولی نیاز به کسب مجوز از اداره محیط زیست سمنان دارد.
نکات ایمنی: برای رسیدن به کاروانسرا از هر دو مسیر، بنزین کافی به همراه داشته باشید چون با احتساب مسیر رفت و برگشت تا اولین پمپ بنزین مسافتی در حدود ۲۰۰ کیلومتر باید طی شود. (از مسیر بالا اولین پمپ بنزین در پیشوا و از مسیر پایین اولین پمپ بنزین در آران قرار دارد)وب‌گاه کویرهای ایران (برداشت آزاد با ذکر منبع)
خور (اصفهان)
خور، مرکز شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان است.
خور، شرقی‌ترین نقطه استان اصفهان است و ارتفاع آن از سطح دریا، ۷۹۶ متر است و با استان‌های خراسان، یزد و سمنان همسایه است.
در خور از دوران گذشته آثار زیادی بر جای نمانده‌است. در نیم فرسنگی خور (تقریباً ۴ کیلومتر) کوهی معروف به نام پشت قد پا قرار دارد که بر فراز آن ویرانه‌ای دیده می‌شود و در نزدیکی آن محلی به نام شکم اسب وجود دارد که عامه اعتقاد دارند که اسب علی در آنجا خوابیده و این فرورفتگی را ایجاد کرده‌است. بنا به گفته فره وشی محل گذراندن مردگان زردشتی بوده‌است.
کمی دورتر از پشته قدم پا در کوه‌های هُونو (Hunu) یک رگه سفید از قله کوه تا پایین امتداد دارد که گویند یکی از مقدسین مشغول ساییدن کشک بوده که کاسه کشک او فروریخته‌است.
قلعه گبرها: در شرق خور قلعه‌ای به نام قلعه گبرها وجود داشته‌است و بنا به گفته چند تن از کشاوزان سالخورده در حدود هشتاد سال پیش بقایای آن را تخریب کرده‌اند و از خاک آن برای زمین کشاورزی استفاده کرده‌اند.
گنبد امامزاده سید داود: شاه عباس در مسافرتی که از اصفهان به مشهد از خور گذشته و یکی از همراهان خود به نام سید داود را که نسبش به موسی کاظم رسیده‌است برای هدایت مردم در آنجا گماشته‌است. فرم قدیمی گنبد و غرفه‌های اطراف آن نشانگر معماری دوره صفویه است. از نظر فرم همانند گنبدمسجد شیخ لطف‌الله(اصفهان) است. ویژگی مهم این گنبد آن است که بدون استفاده از خشت و گل پخته استفاده شده‌است. این گنبد اکنون در زیر گنبد جدیدی که بر روی آن ساخته شده‌است پنهان است.
حوض شاه: آب انباری که بنای آن را به شاه عباس نسبت می‌دهند. مصالح بکار رفته در آن قلوه سنگ و ساروج است.
قلعه حاج عبدالغفور: در حال حاضر در خور قلعه‌ای نیست و تنها یک برج نیم استوانه‌ای آن به جای مانده‌است. حاج عبدالغفور در اواخر دوره زندیه حاکم خور بوده‌است وی برای تأمین آب قلعه قنات غفور آباد را احداث کرد. اهالی خور این قنات را شورو (Shuru) می‌گویند. این قنات در اردیبهشت سال ۱۳۵۸در اثر سیل ویران گشت.
مسجد عرب‌ها: تاریخ بنا معلوم نیست. اکنون جزء آثار ثبت شده شهرستان خور در میراث فرهنگی است.
مسجدجامع: در قرن سبزدهم هجری در زمان محمدشاه قاجار به دستور نوروز علیخان فرینانی حاکم خور بنا شده‌است. این مسجد در اردیبهشت ۱۳۵۸ در اثر سیل ویران شد و به طرز دیگری ساخته شد. هم‌اکنون نیز ساختمان جدید آن در دست احداث است.
مسجد تارو(Taru): تاری در زبان ترکی به معنای خداست، مسجد تارو یا مزگت(Mazgat) تارو یعنی مسجد کوچک خدا زیرا چندان وسعتی نداشته. قدیمی‌ترین مسجد ایران هم تاریخانه دامغان است. مسجد اصلی داخل حصار خور بوده و بعدها بیرون حصار قسمتی بدان افزوده‌اند و آن را با راهرویی به یکدیگر متصل کرده‌اند. اکنون این مسجد بافت قدیمی خود را ندارد.
گائو
گائو مرکز استان گائو و پایتخت کشور ازواد است.
این شهر بر کرانهٔ رودخانهٔ نیجر واقع شده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ برابر با ۵۷٬۹۷۸ نفر بود.
کیدال
کیدال نام شهر و مرکز استان کیدال در شمال کشور مالی است. این شهر در ۱۵۰۰ کیلومتری شمال باماکو، پایتخت مالی، واقع شده است.
شهر کیدال دارای جمعیتی در حدود ۴۰ هزار نفر است. از امکانات این شهر می‌توان به فرودگاه کیدال اشاره کرد.
استان کایس
یکی از استان‌های کشور مالی است. مرکز آن شهر کایس است.
کولیکورو
شهر کولیکورو (Koulikoro) مرکز استان کولیکورو در کشور مالی است.
http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Koulikoro&oldid=439269849
استان تیمبوکتو
تیمبوکتو یکی از استان‌های کشور مالی است.
این استان بزرگ‌ترین و شمالی‌ترین استان مالی است و بیشتر زمین‌های آن زمین‌های بخش جنوب غربی صحرای بزرگ آفریقا هستند.
شهرت این استان به خاطر وجود شهر تاریخی تیمبوکتو در آن است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
موپتی
شهر موپتی (Mopti) مرکز استان موپتی در کشور مالی است.
این شهر بر روی سه جزیره واقع شده که با خاکریزهایی بهم پیوسته‌اند. به این خاطر به موپتی، ونیز مالی نیز گفته می‌شود.
باماکو
باماکو پایتخت کشور مالی است.
جمعیت باماکو ۱،۶۹۰،۴۷۱ نفر است (۲۰۰۶) و بزرگ‌ترین شهر مالی است.
باماکو در جنوب غربی مالی و در کنار رود نیجر قرار گرفته‌است.
تی-۳۴
تانک تی-۳۴ تانک متوسط ساخت شوروی در دوران جنگ جهانی دوم بود که بسیاری آن را بهترین تانک دوران خود می‌دانند. تانک تی-۳۴ که برای نخستین بار در کارخانه خارکف اوکراین ساخته شد ستون فقرات نیروهای زرهی شوروی را در جنگ دوم جهانی تشکیل می‌داد و پس از جنگ تعداد زیادی از آن‌ها به کشورهای دیگر صادر شدند و برخی تا دهه‌ها بعد مورد استفاده قرار گرفتند.
طراحی تانک تی-۳۴ بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ برای جایگزینی تانک‌های سریع کلاس بی‌تی و تانک پیاده‌نظام تی-۲۶ در ارتش سرخ صورت گرفت. تی-۳۴ در زمان ورود خود به خدمت نظامی تعادل بسیار خوبی میان قدرت آتش، قدرت تحرک، قدرت حفاظتی و مقاومت برقرار کرده بود اما وضعیت نامناسب سرنشینان، فقدان دستگاه‌های رادیویی و بی‌سیم و اشتباهات تاکتیکی در نحوه استفاده از آن باعث شد تا در سال‌های آغازین نمایش ضعیفی داشته باشد.
در طول جنگ جهانی دوم طرح این تانک چندین بار تغییر کرده که هدف اصلی از این تغییرات سهولت بیشتر تولید انبوه، کاهش قیمت و همچنین رفع برخی از ایرادات تکنیکی بود که در جنگ مشخص شد. مدل اصلی تی-۳۴ از یک توپ ۷۶ میلی‌متری استفاده کرده و برجک آن فقط برای دو نفر (فرمانده و گلوله‌گذار توپ) جا داشت. در پی افزایش قدرت زره تانک‌های آلمانی و مشخص شدن ایرادات برجک دوسرنشینه مدل تی-۳۴–۸۵ با برجک بزرگتری حامل سه سرنشین (افزودن یک توپچی) و یک توپ پرقدرت‌تر ۸۵ میلی‌متری ساخته شد. سادگی تولید، استفاده و تعمیر امتیاز مهم این تانک به خصوص در مقایسه با تانک‌های آلمانی بود که هرچند کیفیت بسیار بالایی داشتند اما تولید انبوه آن‌ها نیاز به وقت بیشتر و نیروی کار حرفه‌ای‌تر داشت.
این تانک همچنین دومین تانک پرتیراژ تاریخ بعد از تانک تی-۵۴ است که آن هم بر اساس طرح تی-۳۴ در شوروی ساخته شد. از سال ۱۹۴۱ تا پایان سال ۱۹۴۵ بیش از ۵۷ هزار دستگاه تی-۳۴ ساخته شد که شامل ۳۴٬۷۸۰ دستگاه از مدل اولیه تی-۳۴ بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ و ۲۲٬۵۵۹ دستگاه مدل پیشرفته تر تی-۳۴–۸۵ در سال‌های ۴۵–۱۹۴۴ بود. در سال ۱۹۴۶ هم با ساخت ۲۷۰۰ دستگاه دیگر تولید انبوه این تانک پایان یافت. البته لهستان (۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵) و چکسلواکی (۱۹۵۱ تا ۱۹۵۸) به تولید داخلی این تانک در کشور خود اقدام کردند و تا سال ۱۹۵۶ به ترتیب ۱٬۳۸۰ تانک در لهستان و ۳٬۱۸۵ تانک در چکسلواکی ساخته شد. در مجموع بیش از ۸۴ هزار دستگاه تی-۳۴ ساخته شده که می‌توان ۱۳۱۷۰ توپ خودکششی تولید شده بر پایه بدنه تی-۳۴ را هم به آن افزود.
تی-۳۴–۸۵ می‌توانست از آب‌هایی به عمق ۱٫۳ متر، خندقی به عمق ۲٫۵ متر و موانع عمودی به ارتفاع ۷۳ سانتی‌متر بگذرد.
وزن تانک مدل سال ۱۹۴۱ تی-۳۴ حدود ۲۶٫۵ تن، ظرفیت حمل مهمات آن ۷۷ گلوله ۷۶ میلی‌متری، برد عملیاتی آن ۴۰۰ کیلومتر، ظرفیت سوخت آن ۶۱۰ لیتر و ضخامت زره آن در بخش‌های مختلف بین ۲۰ تا ۵۲ میلی‌متر و هزینه تولید آن ۲۷۷ هزار روبل بود. در مدل تی-۳۴–۸۵ وزن تانک ۳۲ تن، ظرفیت حمل مهمات آن ۶۰ گلوله ۸۵ میلی‌متری، برد عملیاتی آن ۳۶۰ کیلومتر، ظرفیت سوخت آن ۸۱۰ لیتر و ضخامت زره آن در بخش‌های مختلف بین ۲۰ تا ۹۰ میلی‌متر بود، در حالی که هزینه تولید به ۱۶۴ هزار روبل کاهش یافته بود.
فهرست فیلم‌های ایرانی
فهرست فیلم‌های ایرانی بر اساس سال ساخت در ادامه موجود است. به‌طور متوسط سالانه ۵۰ تا ۸۰ فیلم بلند سینمایی در ایران تولید می‌شود و فهرست زیر شامل حدود ۴ هزار عنوان فیلم سینمایی است.
حکم (فیلم ۱۳۸۴)
حُکم فیلمی ایرانی محصول ۱۳۸۳ به کارگردانی مسعود کیمیایی است. تیتراژ این فیلم ترانه‌ای به نام لاله‌زار با خوانندگی و آهنگسازی رضا یزدانی است.«حکم که صادر شد، باید اجرا بشه، اگه بترسی، تأخیر کنی، یا جا بزنی، حکم خودت صادر می‌شه …». ماهیت پول خرید و فروش است. آنهایی که میان پول و معامله زندگی می‌کنند ، عاقبت به صدور حکم یکدیگر می‌رسند. رضا معروفی خود صاحب حکم است، اما آن را اجرا هم می‌کند. او سهند را امان می‌دهد، به خانه می‌آورد و برای گرفتاری اش چاره‌ای می‌یابد. محسن (پولاد کیمیایی) و فروزنده (لیلا حاتمی) هر دو جوانند و عاشق؛ محسن اما خون و اسلحه و پول را انتخاب می‌کند. حتی در مقابل فروزنده حکم صادر می‌شود.
«بیست و پنجمین فیلم، بیش از چهار دهه، حکم، یکی است. این فیلم هم گوشه‌ای از همان فیلم هاست که در تاریکی مانده و نشان داده نشده.
همه جای زندگی «حکم» هست، از عاشقانه‌ها تا مرگ، از هوای خوب عشق تا زخم. یک رضا در فیلم «حکم» هست که آقای انتظامی آن را بازیش می‌کند. این رضا عقیده دارد، انسان یک سرمایه بزرگ دارد که این سرمایه میزان شهامت او در مرگ خواهی است، به وقت تحقیر و توهین می‌توانی در این جهان نباشی. «مرگ» انسان را کامل می‌کند.
فیلم «حکم» زندگی را احمد رضا احمدی گفت این حلقه آخر ماست. ما این آخرین‌ها را، «حکم» را به آپارات گذاشته‌ایم، نمایش‌های آخر است.
اما من برای نمایش آخر به آپارات نمی‌روم، به احمدرضا گفتم، زود است، تا ببینیم حکم چیست.»
حساب
حِساب (معادل انگلیسی آن یعنی Arithmetic از یونانی ἀριθμός با تلفظ "arithmos"، به معنای "عدد" و τική [τέχνη]، با تلفظ tiké [téchne] به معنای "هنر" می آید) شاخه ای از ریاضیات است که شامل مطالعه اعداد، به‌خصوص خواص عملیات سنتی روی آن ها یعنی جمع، تفاضل(تفریق)، ضرب و تقسیم می باشد. حساب قسمت مقدماتی نظریه اعداد می باشد و نظریه اعداد امروزه به عنوان یکی از اصلی ترین شاخه های ریاضیات (که جایگاه آن در بالاترین قسمت درخت تقسیم بندی گرایش های ریاضی قرار دارد) در نظر گرفته می شود. در کنار نظریه اعداد جبر، هندسه و آنالیز نیز جزو این شاخه های اصلی قرار دارند. عبارت "حساب" و "حساب مرتبه بالاتر" تا اوایل قرن بیستم به عنوان کلمه هم معنی "نظریه اعداد" به کار برده می شد و هنوز هم برای اشاره به قسمت اعظم نظریه اعداد به کار برده می شود.
استان مأرب
مأرب نام استانی در کشور یمن در شبه جزیره عربستان و در محدوده یمن شمالی است.
مرکز این استان شهر باستانی مأرب است.
اکثر جمعیت این استان سنی مذهب شافعی هستند
مأرب در دورانی بسیار دور پایتخت ( مملکت سبا ۶۵۰ ق. م _ ۱۱۵م ) بوده‌است. آثار محرم بلقیس ملکهٔ سبا در این شهر باستانی باقی مانده‌است. همچنین مأرب موطن «قبیلهٔ ازد» بود است. در دوران آبادانی مأرب کاخی بسیار زیبا ومشهور و سد تاریخی مأرب در این شهر زیبا قرار داشته‌است.
گویند: سد مأرب توسط: «سبا بن یشجب بن یعرب» بنیادگذاری شده‌است. اما قول دیگری نیز وجود دارد که: «لقمان بن عاد» این سد را بنا نهاده‌است. آثار این سد عظیم در مابین سه کوه بلند قرار دارد. آبخیز سد مأرب از اطراف این سه کوه سر به فلک کشیده جمع‌آوری و به سوی حوضچهٔ سد سرازیر می‌شده‌است. مردمان پیشین یمن (سبا) از آب این سد برای آبیاری مزروعات کشاورزی و دامداری و حتی برای آشامیدنی استفاده می‌نموده‌اند.
سر انجام این سد عظیم به‌وسیلهٔ سیل ویران می‌شود. سیل بنیانکنی سد مأرب سبب تفرق وآوارگی قوم سبا در چهار گوشهٔ دنیا می‌شود. وعاقبت خرابی قطعی این سد بی‌نظیر به‌وسیله سیلی عظیم بنیان کنی می‌شود، که مآخذ آن را همان «سیل اَلعَرِم» مذکور در قرآن کریم دانسته‌اند. وسیل العرم یعنی (سیل قوی و طاقت ناپذیر) که به‌وسیله آن قسمت‌های زیادی از سد خراب شد. وبا خراب شدن قطعی این سد عظیم که در سال ۴۵۲ میلادی رخ داد، مملکت سبأ مکانت اصلی تجارتی و آبادانی خود از دست داد. بعد از خرابی وانحطاط سد مأرب، نام سد و سیل و مأرب در اشعار بسیاری از شعراء آن عصر آمده‌است، در این مورد: المثلم بن قرط البلوی می‌گوید:
همچنین شاعر جاهلی: «میمون بن قیس» ملقب به (اعشی) قصیده‌ای طولانی در وصف سد مأرب وخرابی آن سروده‌است که چند بیت از آن می‌آوریم:
گروهی از علماء وفضلاء واهل علم به مأرب منتسب می‌شوند که بارزترین آن‌ها عبارت‌انداز: یحیی بن المأربی الشیبانی، سعید بن أبیض بن جمال المأربی و ثابت بن سعید المأربی.
استان نبطیه
نَبَطیه یکی از استان‌های کشور لبنان است.
این استان در بخش‌های میانی و جنوبی لبنان قرار گرفته است.
مساحت آن ۱۰۵۸کیلومتر مربع و دارای ۱۲۹ شهر و روستا است.
سطح استان از کوه و تپه پوشیده شده است.
شهرهای اصلی آن عبارت‌اند از نبطیه، بنت جبیل و الخیام.
استان نبطیه به چهار شهرستان ("قضاء") و ۱۱۵ بخش ("بلدیة") تقسیم شده است:
استان
"با ایالت اشتباه نگیرید." استان یا وِلایت (فارسی افغانستان)، یکی از واحدهای تقسیمات کشوری است.
ریشه کلمه استان به دوره شاهنشاهی ساسانی و یک تقسیم‌بندی جغرافیایی تحت این نام بازمی‌گردد. هر استان نیز دارای یک حاکم به نام استاندار بوده‌است.
استان بازمانده از ایرانی باستان -abi+stāna* است که مرکب از پیشوند -abi و -stāna* که مشتق از ریشهٔ -stā به معنی «ایستادن» است. در فارسی میانه awestām و در فارسی دری ustān گشته‌است.
استان با واژه‌های آلمانی Staat، انگلیسی state، ایسپانیایی Estado، فرانسوی État هم ریشه و با Province در انگلیسی، Provinz در آلمانی و Province در فرانسوی هم‌معنی است.
در زمان دولت ساسانی، سرزمین یا ایالت برای تقسیم‌بندی‌های فراتر از استان و شهرستان استفاده می‌شده و اداره یک سرزمین یا ایالت منطقه بر اساس یک ساتراپ یا مرزبان فرستاده شده توسط شاه بوده‌است. همچنین بنابر حکم شاه، بر اساس مصالح، وقت حکمرانی آنان مشخص می‌شده‌است. در زمان حکومت رضا شاه پهلوی، در دی‌ماه ۱۳۱۶ خورشیدی دو قانون خاص به تصویب رسید و با تجدید سازمان اداری کشور، ایالات پیشین ایران جای خود را به استان‌ها داد. استان‌ها به شهرستانها و شهرستانها به بخش‌ها و دهستان‌ها تقسیم شدند. هر استان، استاندار خود و هر شهرستان، فرماندار خود را داشت و این دو مدیر مستقیماً به وسیله شخص شاه گمارده می‌شدند. با وجود تغییرات جزئی فراوانی که از آن زمان تاکنون در تقسیمات کشور صورت گرفته، اساس تقسیمات کشوری هم چنان قانون ۱۳۱۶ است.
در حال حاضر استاندار از سوی وزیر کشور انتخاب می‌شود و فرمانداران و بخشداران استان خود را انتخاب می‌کند، هم‌چنین "دهستان" از این واحدها حذف گردیده و تعداد استان‌های کشور به ۳۱ استان رسیده‌است.
در زمان ساسانیان، استاندار احتمالاً همچون مرزبانان و ساتراپ‌ها قوای نظامی منطقه را نیز در اختیار داشته‌است. نظام‌های سیاسی بر مبنای شکل‌گیری خود به دو دسته فدرال و حکومت‌های مرکز گرا تقسیم می‌شوند. کشورهایی مانند ایالات متحده، کانادا، آلمان، اسپانیا، سوئیس و هند از جمله کشورهای تشکیل‌شده از دولت‌های جدا از هم هستند که دولت‌های قدیم که تحت نام جدید متحد شده‌اند، همچنان بخشی از اختیار خود را تحت نام ایالت فدرالی حفظ کرده‌اند.
استان در کشورهای غیر فدرال و ایالت در کشورهای فدرال جزو تقسیمات کشوری هستند. قدرت استان به مراتب کمتر از قدرت ایالت می‌باشد. استان زیر نظر وزارت کشور اداره می‌شود و وزیر کشور برای هر استان، استاندار که مسئول اجرای قوانین می‌باشد را منصوب می‌کند. استاندار نیز برای تقسیمات داخلی استان (شهرستان) برای هر شهرستان فرماندار انتخاب می‌کند. در اصل تمام قدرت استانها زیر نظر مستقیم دولت می‌باشد و قدرت خود را از دولت می‌گیرند. البته هر استان بنا به شرایط جغرافیایی، قومی قبیله‌ای، فرهنگی اختیارات اندکی دارد. اما در مقابل در ایالت دو قانون وجود دارد. اول قانون کشور است که هر ایالت باید از آن تبعیت کند و دوم قانون خود آن ایالت است که می‌تواند با قوانین ایالت دیگری در همان کشور کاملاً متفاوت باشد. حدود اختیارات داده شده به ایالت مشابه اختیارات یک کشور مستقل اما اندکی کمتر است. می‌توان گفت ساختار دولت در کشورهای فدرال بین دولت مرکزی و ایالت‌های موجود در کشور تقسیم شده‌است.
استان آخال
آخال یکی از استان‌های ترکمنستان است.
مرکز این استان همان مرکز ترکمنستان یعنی شهر عشق‌آباد است.
شهر: شهرستان‌ها:
مسقط
مسقط پایتخت کشور پادشاهی عمان، بزرگترین شهر کشور و مرکز استان مسقط است. در سال ۲۰۱۸ جمعیت مسقط حدود ۸۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود.
مسقط در زبان عربی به معنای محل سقوط است. نویسندگان یونانی و نویسندگان زیادی در قرن نوزدهم به این نام در مفهوم دریانوردی آن اشاره کرده‌اند، به معنای پهلو گرفتن کشتی‌ها یا افتادن لنگر. از دیدگاه برخی از زبان شناسان نام «مسقط» از واژهٔ پارسی باستان «مشکت» به معنی «بوی تند» گرفته شده‌است.
شهرستان مسقط ۹۰۰ سال پیش در قرن دوازده میلادی تأسیس شده‌است.
پیشه مردم مسقط: تجارت، صناعت، نجاری و ماهی‌گیری است.
پیشه‌هایی مانند طلاسازی، نقره سازی و صنایع دستی مسقط مشهور است.
همچنین ساخت «حلوای عمانی» (مسقطی) در این منطقه زیاد رایج است.
صید ماهی نیز در طول ساحل مسقط به چشم می‌خورد و تمام مردم ساحل‌نشین ماهی‌گیری پیشه گرفته‌اند.
حکومت عمان یک روستای مدرن برای ماهی‌گیران در ساحل مسقط بنانهاده‌است، این روستا «سداب» نام دارد.
خانه‌های این روستا به‌طور رایگان از طرف حکومت به صیادان اهداء شده‌است.
در این شهرستان جاهای تاریخی و اماکن گردشگری گوناگونی وجود دارد که بارزترین آن‌ها از این قرارند:
استان بلخان
بَلْخان (به ترکمنی: Balkan welaýaty / Балкан велаяты) یکی از استان‌های ترکمنستان است.
مرکز این استان شهر بلخان‌آباد (نبیت‌داغ پیشین) است. ۹۴ درصد از منابع گاز طبیعی ترکمنستان در این استان قرار دارد.
در تاریخ بیهقی آمده‌است: سلطان ماضی ایشان را به بلخان‌کوه انداخته بود.. بازنگردند از دم خصمان تا آنگاه که در کوه بلخان گریزند.. به خوارزم و بلخان‌کوه نزدیک باشیم..
در سدهٔ دهم هجری (شانزدهم میلادی) سالورهای خراسانی ساکن بلخان بودند.
شهرها (نام‌های پیشین در پرانتز):
شهرستان‌ها (به ترکمنی: Etrap، به معنی اطراف)
استان داش‌اغوز
داش‌اُغوز (نام پیشین: داش‌حوض) یکی از استان‌های ترکمنستان است.
مرکز این استان، شهر داش‌اغوز است.
این استان، هشت شهرستان و یک شهر دارد.
نام مرکز استان برخی شهرستان‌ها از سال ۱۹۹۵ تغییر کرده‌است.
نام‌های پیشین درون کمانه آمده است:
Wikipedia contributors, "Daşoguz Province," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Daşoguz_Province&oldid=191172901 (accessed March 5, 2008).
استان لب آب
استان لب‌آب (لباب، لباپ) یکی از استان‌های ترکمنستان است.
مرکز این استان شهر ترکمن‌آباد (چهارجوی) است.
این استان ۱۵ شهرستان و ۳ شهر دارد:
برخی نام‌ها از سال ۱۹۹۵ تغییر کرده‌اند. نام‌های پیشین در کمانه آمده است:
استان مرو
استان مَرو (به ترکمنی: Mary welaýaty / Мары велаяты) یکی از استان‌های ترکمنستان است.
مرکز این استان شهر ماری است. بازمانده‌های شهر کهن، شهر مرو نیز در این استان است.
استان مرو به یازده شهرستان (به ترکمنی: etrap، اطراف) و یک شهر تقسیم شده‌است. نام‌هایی که از سال ۱۹۹۵ تغییر کرده‌اند درون کمانه آمده است:
استان ایسیک‌کول
ایسیق کول (به قرقیزی: Ысык-Көл областы) یکی از استان‌های قرقیزستان در شرق این کشور و همسایگی چین، قزاقستان است.
نام این استان از دریاچهٔ ایسیک‌کول (به معنی دریاچهٔ گرم) در شمال این استان گرفته شده‌است.
استان بادکند
استان بادکَند (نام دیگر: باتْکَن) استانی است در قرقیزستان به مرکزیت شهر بادکند.
این نام سغدی است و به معنای شهر باد است.
در سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ نیروهای دولتی با هجوم به این شهر نیروهای حزب حرکت اسلامی ازبکستان به رهبری جمعه‌بای نمنگانی را متلاشی کردند.ریشه
مردم بادکند فقیر بوده و از راه دامپروری و پرورش اسب و کشاورزی روزگار می‌گذرانند.
زبان قرقیزی رایج در این منطقه قرابت خاصی با زبان فارسی دارد و پر از لغت‌های فارسی است.
روزگاری یکی از مراکز زبان فارسی در قلب آسیای میانه به شمار می‌آمد.
استان چوی
چوئی یکی از استان‌های قرقیزستان است.
مرکز این استان شهر بیشکک پایتخت قرقیزستان است.
نام این استان از رودی به این نام که در آن جریان دارد گرفته شده.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
استان جلال‌آباد
جلال‌آباد یکی از استان‌های قرقیزستان است.
تنها جنگل طبیعی باقی‌مانده گردو در دنیا هم‌اکنون در جلال آباد قرقیزستان و در شرایط بسیار خوب موجود است.
این استان دارای نه بخش است:
شهرهای آن عبارت‌اند از:
منطقه نارین
منطقهٔ نارین (, "Narın oblastı/Naryn oblasty", نارین وبلاستی) بزرگترین منطقه ("ابلاست") در کشور قرقیزستان است. این منطقه در شرق کشور قرقیزستان قرار دارد و با استان چوی از طرف شمال، با استان ایسیک‌کول از سمت شمال‌شرق، با سین‌کیانگ در جمهوری خلق چین از سوی جنوب‌شرق، با استان اوش از طرف جنوب‌غرب و با استان جلال‌آباد از سوی غرب، هم‌مرز است. مرکز این منطقه، شهر نارین است. این منطقه در ۲۱ نوامبر ۱۹۳۹ میلادی تحت عنوان منطقهٔ "تین-شان" تأسیس شد و در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۲ میلادی، منحل شد ولی در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۰ میلادی مجدداً تأسیس شد. در ۵ اکتبر ۱۹۸۸ میلادی در استان ایسیک‌کول ادغام شد و سرانجام در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۰ میلادی، تحت نام فعلی، یعنی منطقهٔ نارین درآمد.
استان اوش
اوش (به قرقیزی: Ош областы، "اُش اُبلاستی") یکی از استان‌های قرقیزستان است. مرکز آن، شهر اوش است.
آرامگاه تاریخ تخت سلیمان روزگاری محل زیارت بوده‌است.
سوزنی سمرقندی در توصیف این زیارتگاه می‌گوید:
لغت‌شناسان قرقیزی در توصیف معنای اوش آن را به نام اشو زرتشت پیوند داده‌اند و ادعا کرده‌اند که محل تولد زرتشت پیغمبر ایرانی در این مکان بوده‌است.
آنان سنت‌های بجا مانده از دوران زرتشتی مانند نوروز و.. را در تأئید ادعاهای خود ذکر می‌کنند.
یکی از رویدادهای این شهر در اواخر سال‌های شوروی در ۱۹۸۹ رخ داد که شورش و درگیری ازبک‌ها و قرقیزهای ساکن این شهر بود که موجب خونریزی تعداد زیادی از دو طرف شد.
این شهر همسایه شهر مرزی اندیجان ازبکستان می‌باشد قرقیزها در سال ۲۰۰۲ سه هزارسالگی این شهر را جشن گرفتند. این استان ۱٬۲۹۹٬۵۰۰ نفر جمعیت (آمار ۲۰۰۵م) و ۲۹٬۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد.
سابقاً این استان با استان جلال‌آباد یک استان را تشکیل داده بود که بعداً از همدیگر جدا شدند.
استان طراز
طراز یکی از استان‌های قرقیزستان است.
مرکز آن شهر طراز است.
جمعیت این استان در سال ۲۰۰۵ برابر با ۲۱۶٬۱۰۰ نفر بوده‌است.
از نقاط دیدنی اصلی این استان آرامگاهی است به نام گنبد مناس.
این بنای تاریخی که در دوران جغتایی و در سال ۱۳۳۴ میلادی ساخته شده به عنوان آرامگاه مناس، قهرمان حماسی داستان‌های قرقیزی مَناس معروف شده است.
این بنا در هویت‌سازی ملی قرقیزی نقش مؤثری دارد و نقش آن بر روی پول قرقیزستان نیز چاپ شده است.
درهٔ بش‌تاش که دریاچه‌ای در بالای خود دارد از نقاط خوش‌منظرهٔ این استان است.
شبام
شبام (شیبام هم نوشته شده) شهری تاریخی در استان حضرموت در کشور یمن که به آن «شیکاگوی صحرا» هم می‌گویند.
شبام ۷۰۰۰ نفر جمعیت دارد و زمانی پایتخت پادشاهی حَضرَموت بود.
نام این شهر افسانه‌ای با قدمت هزارها سال که ساختمانهایش به قدری بلند است که سر بر ابرها می‌ساید در کتیبه‌های مختلف دوران گذشته آمده‌است. روایت است که مردمان «شبوه» این شهر افسانه‌ای را بنیادگذاری کرده‌اند و بعد از مدتی استقرار در آن، شبام را ترک نموده و به حضرموت رفته‌اند.
روایت است که پادشاه «شبام بن حضرموت بن سبا الأصغر» این شهر را بنا نهاده‌است، بنابراین شهر را «شبام» نامگذاری شده‌است. شهر افسانه‌ای شبام بطرز بسیار قدیم و زیبا ساخته شده‌است، خیابانهای باریک و کوچه‌پس‌کوچه‌های تنگ و تاریک آن جلوه و رونق زیبای دیگری به این شهر تاریخی داده‌است. اما موقع و ساخت ساختمانهایش و طرز بنای آن شبیه به دژی محکم است که برای محافظت وحمایت از منطقه بوده‌است.
چنان‌که «الهمدانی» می‌نویسد: شهر شبام در حدود ۵٠۰۰ سال تاریخ دارد، وساختمانهای آن سر برابرها می‌ساید، وارتفاع آن‌ها از ۷ طبقه تا ۱۶ طبقه می‌رسد؛ ولی روایت دیگری نیز از ساکنین این شهر شنیدیم که به قول آن‌ها از پدران واجداد خود به ارث برده‌اند، و از زمان‌های بسیار دور بین مردم واگفت می‌شود که تاریخ «شبام» به دوره قبل از اسلام می‌گردد، و مردم شهر «شبوه» بعد از منهدم شدن این شهر به سبب جنگ‌های داخلی بین ملوک یمن به این منطقه آمده اند وشهر «شبام» را بنیادگذاری کرده‌اند، که در در آغاز نام شهر را شباة گذاشته‌اند که با مرور زمان حرف (ة) به حرف (میم) تبدیل یافته‌است.
شهر «شبام» در بسیاری از جنگ‌های قبیله «آل کِندَه» در حضرموت وقبائل متخاصم آن‌ها که در بعضی زدوخوردهای قبیله‌ای که در اوقات مختلف رخ می‌داده‌است آسیب زیادی دیده‌است وبسیاری از ساختمان‌ها و مساجد تاریخی این شهر زیبا در اثر این جنگ‌های پی در پی ویران گردیده‌است. مردم یمن امروز با افتخار از نام «شبام» یاد می‌کنند، و از اجدادشان که چنین شهری با ساختمان‌های زیبای ساخته‌اند و این آثار برجسته از خود برجای گذاشته‌اند، با فخر یاد می‌کنند. در عصر حاضر لقب‌های مختلفی به این شهر افسانه‌ای داده‌اند مانند «منهتن خاور میانه» و «شیکاگوی صحرا».
شبام حضرموت یکی از قدیمی‌ترین شهرهای یمن است که آثار باستانی بسیاری در آن وجود دارد، اخیراً در سال ۱۹۸۴ میلادی سازمان «یونسکو» برای حفاظت از این منطقه تاریخی و از آثار باستانی موجود از قبیل قلعه‌ها وساختمانهای ممیز این شهر زیبا و برای بازسازی وتعمیر ساختمان‌ها و مساجد تاریخی شبام اقدام کرده‌اند.
استاندارد اروپا برای ایمنی غواصی
استاندارد اروپا برای ایمنی غواصی
این استاندارد در سال ۲۰۰۴ توسط کمیته استاندارد جامعه اروپا و فدراسیون زیر آبی اروپا EUF در راستای ایمن سازی فعالیتهای غواصی تفریحی وضع گردیده و تا کنون فقط چند موسسه آموزشی غواصی از جمله سازمانهای زیر موفق به دریافت درجه استاندارد از آن مرکز گردیده‌اند.
انجمن مربیان حرفه‌ای غواصی PADI
مدرسه‌های غواصی بین‌الملل SSI
حوض سلطان
دریاچه نمک حوض سلطان، در شرق آزادراه قم-تهران قرار دارد.
دریاچه نمک حوض سلطان به مساحت تقریبی ۲۴۰ کیلومتر مربع در شمالشرق شهرستان قم واقع شده‌است. در مواقع بارندگی و ذوب برف‌های ارتفاعات اطراف، چون بر میزان آب ورودی افزوده می‌شود، وسعت آن زیاد و در غیر از این ایام، وسعت آن کم می‌شود. بدین ترتیب سطح آب دریاچه پیوسته در نوسان است.
این دریاچه از دو چالهٔ جدا از هم تشکیل شده‌است. چالهٔ غربی به نام حوض سلطان و چاله شرقی به نام حوض مره است که به وسیله یک آبراهه به هم وصل می‌شوند. در فصول پرآب ابتدا چاله مره پر می‌شود و سپس آب اضافی وارد حوض سلطان می‌شود.
رودهای متعددی به این دریاچه وارد می‌شوند که عموماً از اراضی شوره‌زار و نمکی اطراف عبور می‌کنند. از جمله این رودها می‌توان به رود شور اشاره کرد.
دریاچه حوض سلطان از بقایای دریاچه قدیمی ساوه که از بین رفته‌است، به وجود آمده‌است.
راه‌های ورود به منطقه: در ۳۵ کیلومتری مسیر قم-تهران جاده خاکی وجود دارد که به دریاچه می‌رسد. درون دریاچه نیز جاده خاکریزی هست که برای جلوگیری از فرورفتن خودروها در باتلاق و بهره‌برداری از نمک دریاچه مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ارتفاع دریاچه حوض سلطان از سطح دریا ۷۱۰ متر است و با بارندگی ۱۰۰ تا ۱۲۰ میلیمتر در سال این منطقه در حوزه نواحی کم باران قرار گرفته و دارای چهار بخش کفه نمکی (بخش اصلی)، حاشیه باتلاقی، محدوده اکولوژیک و دشتی است.
دوازده ایزد المپ‌نشین
دوازده ایزد المپ‌نشین یا المپ‌نشینان در اساطیر یونان، ۱۲ تن بودند که پس از سرنگونی تیتان‌ها در قله المپ، مرتفع‌ترین قلهٔ یونان به حکومت پرداختند. هر چند ایزدان به نقاط دور سفر می‌کردند، همیشه به وطن خود واقع در فراسوی ابرهای المپ برمی‌گشتند. از این رو، آن‌ها را ایزدان المپ یا المپی می‌خوانند. هر ایزدی خانه‌گاه ویژهٔ خود را دارد، اگرچه معمولاً همه در کاخ زئوس، پادشاه ایزدان گرد می‌آیند. آن‌ها در آنجا ضیافت خوراک بهشتی و شراب لذیذ خدایان یونان یعنی نکتار و امبروزیا که به آنان زندگی جاودانه می‌داد می‌نوشیدند که هبه، ایزدبانوی زیبای جوانی در آن خدمت می‌کند و آپولو با چنگ خود پذیرای مهمانان است. این جشن جاودانان برای مباحثه پیرامون امور آسمانی و زمینی است.
کوه المپ محل نبرد تایتان‌ها با المپ‌نشینان بود و بعدها هم به عنوان محل زندگی خدایان از آن نام برده شد. تمام المپ‌نشینان به نوعی با یکدیگر خویشاوندی داشتند و بنا به شرایط زمانه هر از گاهی یک یا چند تن از آن‌ها بیشتر مورد توجه قرار می‌گرفت. برای مثال اگر در زندگی واقعی، همسر حاکم یا شخص قدرتمند منطقه از شخصیت قوی یا خانواده مهم‌تری بود، خدایان زن و به خصوص هرا که ایزدبانوی ازدواج بود مورد توجه قرار می‌گرفت؛ اگر جنگی در میان بود، معبد خدای جنگ بیشتر مورد توجه قرار می‌گرفت. از این قله مرتفع زئوس پادشاه خدایان فرمان‌های خود را به سایر خدایان صادر می‌کند و ایزدان هر کدام خانه‌ای ویژه خود دارند.
ایزدان المپ‌نشین به قرار زیر هستند. در این جدول سیزده ایزد نام برده شده‌است زیرا در برخی فهرست‌ها هستیا و در برخی دیگر دیونیسوس به عنوان یکی از المپ‌نشینان برشمرده می‌شود.
طبق روایتی هستیا بعدها جای خود را به دیونیسوس داد. اگرچه هادس و پرسفونه نیز از خدایان مهم هستند و بعضی مواقع جزو المپ‌نشینان به‌شمار می‌روند، هادس همواره در زیر زمین جای دارد و هیچ وقت از قلهٔ المپ بازدید نکرده‌است. هرکول، اسقلبیوس و هبه نیز برخی مواقع جزو آن‌ها به‌شمار می‌روند.
یونانیان می‌گویند وقتی بین سه خدای اصلی یعنی زئوس، پوزئیدون و هادس پشک انداختند آسمان‌ها به زئوس، دریاها به پوزئیدون و دنیای زیر زمین به هادس رسید. این‌ها هر سه با هم برادرند و پسران کرونوس خدای کشت و زرع و همسرش رئا هستند. کرونوس در دیار هادس است و در غیاب وی، زئوس تواناترین ایزد به‌شمار می‌رود.
آرس
آرس خدای جنگ و پسر زئوس و هرا در اساطیر یونانی است. رومی‌ها خدای جنگ خود یعنی مارس را (که مفهوم آن را از قوم اتروسک گرفته بودند) با آرس یونانی مطابق می‌دانستند. البته مارس نزد رومیان از جایگاه برجسته‌تری برخوردار بود تا آرس نزد یونانیان. آرس را چندان قابل اعتماد نمی‌دانستند و او را زاده سرزمین دور تراکیه بشمار می‌آوردند. در ادبیات یونان باستان او را در مقایسه با خواهر خود آتنا که مقام او در جایگاه ایزدبانوی عقل و خرد شامل راهبرد نظامی و رهبری ارتش بود، اغلب به عنوان جنبه فیزیکی، خشونت‌آمیز و غیرقابل انکار جنگ در نظر می‌گیرند. وی یکی از دوازده ایزد المپ‌نشین و همچنین یکی از سه رب‌النوع بزرگ است که حتی کودکان نیز با آن‌ها آشنایی دارند و نام هر سهٔ آن‌ها با نام سیارات منظومهٔ شمسی یکی است: مشتری یا ژوپیتر (زئوس، پادشاه خدایان)، زهره یا ونوس (آفرودیته، الههٔ زیبای عشق) و مریخ یا مارس(بهرام)(آرس، خدای پهلوان و رشید جنگ).
معشوقه وی، آفرودیته، الههٔ عشق بود که ماجراها و مشکلات فراوانی را به دنبال داشت. زئوس، پدر خدایان، آفرودیته را به هفائستوس قول داده بود، ولی آفرودیته بذر عشق آرس را در دل می‌پروراند.
روزی هفائستوس تصمیم گرفت تا به جزیرهٔ لمنوس برود. آفرودیت موضوع را به اطلاع آرس رساند و وی را در زمان غیبت هفائستوس به قصر خویش دعوت کرد؛ ولی هلیوس، ایزد خورشید راز آن دو را شنید و به هفائستوس گفت. هفائستوس به قصد کینه و ناراحتی، توری نامرئی در اطراف تخت خویش نصب کرد و آن جا را به قصد لمنوس ترک گفت. شب هنگام آرس به قصر آمد و با معشوقهٔ زیبایش، برهنه به تخت رفت و وی را بوسید و با وی عشق‌بازی کرد. در این هنگام بود که تور نامرئی، آن دو را تنگ در میان خود گرفت. در آن هنگام هفائستوس وارد شد و به آن‌ها که کلک خورده بودند خندید و دیگر خدایان را خبر داد تا به آن جا بیایند و آن ننگ را تماشا کنند. (البته ایزدبانوان المپ نیامدند) زئوس سخت به خشم آمد ولی آرس که همه به صداقت وی گواهی می‌دادند، گفت که پیش از آن، با آفرودیت در معبد عشق، ازدواج نموده و آفرودیت به ابتذال نگرویده‌است. پوزئیدون خدای دریا چون آرس را بسیار دوست می‌داشت، وساطت کرد و هفائستوس آرس را آزاد کرد، مشروط بر این که تمام هدایایی را که به وی داده‌است را پس بدهد.
آرس پذیرفت و با آفرودیت به قصر خویش در تراکیه رفت و آفرودیت از وی فرزندانی به نام‌های اروس (خدای عشق) و هارمونیا (الههٔ تناسب) و دو پسر دوقلو به نام‌های فبوس (ترس) و دیموس (وحشت)، به دنیا آورد.
یونانیان قدیم وی را در مجسمه‌ها و تابلوهایشان، جوانی زیبا، نیرومند، خوش‌اندام و برهنه که گاه کلاه خودی بر سر و نیزه‌ای به دست دارد، می‌پنداشتند و با این که آرس از ته قلب مهربان بود از وی می‌هراسیدند. با این حال، رومی‌ها وی را به بزرگ‌ترین خدایان، پس از ژوپیتر بدل کردند و برای او جلال و شکوه خاصی قائل شدند.
جبر مجرد
در جبر، که بخش وسیعی از ریاضیات است، جبر مجرد (که اغلب به آن جبر مدرن می گویند) به مطالعه ی ساختار های جبری می پردازد. ساختار های جبری شامل گروه ها، حلقه ها، میدان ها، مدول ها، فضاهای برداری، مشبکه ها و جبر ها می باشد. عبارت "جبر مجرد" در اوایل قرن بیستم برای تمایز این حوزه از مطالعات از بخش های دیگر جبر ایجاد شد.
ساختار های جبری، به همراه هومومورفیسم هایشان، تشکیل رسته های ریاضیاتی را می دهند. نظریه رسته ها چارچوبی صوری ایجاد می کند که امکان بیان خصوصیات و سازه های مشترک ساختار های مختلف را در چارچوبی متحد فراهم می آورد.
جبر جهانی موضوعی مرتبط با جبر مجرد است که به مطالعه ی انواع ساختار های جبری به صورت یک شئ واحد می پردازد. به عنوان مثال، ساختار گروه ها به صورت یک شیء در جبر جهانی مطالعه می شود که به آن "واریته گروه ها" می گویند.