یئونگجو چوسان
یئونگجو چوسان (؛ زاده ۳۱ اکتبر ۱۶۹۴ - درگذشته ۲۲ آوریل ۱۷۷۶) با نام شخصی "یی گئوم"، بیست و یکمین پادشاه سلسله چوسان بوده‌است.
وی که از سال ۱۷۲۴ تا ۱۷۷۶ حکومت کرده‌است، جانشین برادرش گیئونگ‌جونگ چوسان شده بوده پس از مرگش نوه‌اش جئونگجو چوسان جانشین وی شده‌است.
یئونگجو متولد ۳۱ اکتبر ۱۶۹۴؛ بیست و یکمین پادشاه سلسله کره ای چوسان بود. او دومین پسر پادشاه سوکجونگ بود. مادر وی بانو سوک از طائفه چوی بود. قبل از رسیدن به قدرت نام وی شاهزاده یونینگ بود.
در سال ۱۷۲۰ چندین ماه بعد از رسیدن برادر بزرگ ترش (پادشاه گیئونگ‌جونگ) به سلطنت به عنوان بیستمین پادشاه چوسان، یونینگ به عنوان «شاهزاده سلطنتی جانشین برادر» منصوب شد. این موضوع باعث مشاجرات سنگینی بین احزاب سیاسی شد اما با این حال چهار سال بعد که پادشاه گیونگ جونگ از دنیا رفت؛ یئونگ جو به پادشاهی رسید.
دوران سلطنت یئونگجو ۵۲ سال طول کشید و این دوران با تلاش‌های سرسختانه وی برای اصلاح سیستم مالیاتی چوسان، حکمرانی براساس اخلاقیات مکتب کنفسیوس و کم کردن نبردهای حزبی و آشتی بین احزاب توسط سیاست «سازگاری باشکوه» خود متمایز شده‌است. همچنین دوران سلطنت وی با اعدام بسیار بحث‌برانگیز پسرش ولیعهد سادو در سال ۱۷۶۲ عجین شده‌است. فارغ از مشاجرات و دشمنی‌ها، دوران سلطنت یئونگجو به علت تلاش‌های صادقانه وی در حکمرانی بر اساس فضایل کنفسیوسی در تاریخ کره آوازه مثبتی داشته‌است. پادشاه یئونگجو به معنای واقعی کلمه یک پادشاه کنفسیوس بود. گفته می‌شود اطلاعات وی در مورد سنت حتی بیشتر از درباریانش بود. در طول دوران سلطنت یئونگجو و نوه‌اش جئونگجو همزمان با بهبود اوضاع اقتصادی پس از جنگ‌های اواخر قرن ۱۶ و اوایل قرن ۱۷؛ پیروی از مکتب کنفسیوس در اوج خود بود. فرمانروایی یئونگجو به عنوان یکی از درخشان‌ترین دوران سلسله چوسان نامیده می‌شود.
یئونگ جو عمیقاً نسبت به مردمش نگران بود. یادداشت‌های سالیانه سلسله چوسان اشاره می‌کند که روزی در چهارمین سال از سلطنت وی پادشاه یئونگ جو با صدای باران اول صبح از خواب بیدار شد و به ملازمان خود گفت: ” اوه عزیزم! ما در چهار سال گذشته به خاطر عدم شایستگی من با سیل خشکسالی و قحطی روبرو شدیم. حتی امسال توسط خائنی به نام یی این جوا دچار شورش بی‌سابقه ای شدیم. چگونه مردم فقیر من می‌توانند در این مشقت معاش خود را مدیریت کنند؟ سخنی قدیمی وجود دارد «همیشه به دنبال یک سال کم حاصل جنگ به وجود می اید». اما قحطی بزرگی در طی دو سال اخیر نداشتیم و ما امیدهای زیادی برای یک برداشت خوب در این سال داریم. اما هنوز من عصبی هستم زیرا در حالی که فصل برداشت نزدیک است؛ راهی برای دانستن اینکه آیا قبل از برداشت سیل یا خشکسالی خواهیم داشت یا نه وجود ندارد. هیچ‌کس در مورد باران سردی که خواهد بارید و سیلی که زمین‌های کشاورزی در انتظار برداشت را در خواهد نوردید؛ نمی‌داند. فقدان صلاحیت من موجب وقوع این شرایط افتضاح بر ما شد زیرا من در جلب دلسوزی آسمان بر ملتم ناتوان بودم. چگونه می‌توانم دلسوزی آسمان را جلب کنم در حالی که در خود اندیشه ای نکرده‌ام و فقط برای خودم تلاش کردم؟ من باید با اندیشه در خود شروع کنم. یئونگجو نگران بود که باران موجب نابودی محصولات شده و باعث گرسنگی مردم بداقبال او شود. یئونگجو به درباریان خود دستور داد تا مالیات دریافتی از مردم را کم کنند و تعداد بشقاب‌های موجود در وعده‌های غذایی خود را کاهش دهند. کاهش مقدار غذایی که می‌خورد؛ تصمیمی بود که به علت نگرانی موجود وی در مورد مردم بد اقبالش گرفته شده بود. در صبح زود حدود ۲۰ سال بعد (۱۷۵۳) باران‌های ممتد به یئونگ جو سیل‌های چهارمین سال سلطنتش و زمانی که او غذای کمتری می‌خورد را یادآوری کرد :” اوه! به درستی سیل و خشکسالی به دلیل عدم کفایت من اتفاق می‌افتد. من از آن سال بسیار پیرتر شدم اما چگونه دلسوزی من برای مردم و اراده برای تلاش سخت برای آنان می‌تواند کمتر از گذشته باشد؟ ”. مجدداً یئونگجو دستور کاهش بشقاب‌ها در میز ناهارخوری خود را داد. مردم اطراف او وی را پادشاهی رک، تیزهوش، سخاوتمند و مهربان توصیف می‌کردند. اظهار نظرهای وی نافذ و فهم و درک وی سریع بود.
یئونگجو در نیمه دوم قرن هفدهم متوجه اثرات زیان بخش نبردهای حزبی بر ادارهٔ کشور شد و بلافاصله بعد از رسیدن به پادشاهی سعی در پایان نبردهای حزبی داشت. یئونگجو دوباره قانون مالیات بر خدمت سربازی همگانی را که قبلاً عمری کوتاه داشت؛ احیا کرد. سپس او حتی به خارج از دروازه قصر رفت و با مقامات، ادیبان (اساتید)، سربازان و کشاورزان به تبادل نظر پرداخت. یئونگجو مالیات بر خدمت سربازی را به نصف کاهش داد و دستور داد اختلاف مزبور به وسیله مالیات بر شیلات، نمک، کشتی‌ها و مالیات بر زمین‌های اضافی جبران شود. یئونگجو همچنین سیستم مالیاتی عایدات و مخارج کشور را به وسیلهٔ ایجاد یک سیستم حسابداری منظم کرد. در طی ۵۲ سال سلطنت یئونگجو؛ تعدادی اصلاحات در ابعاد مختلفی مانند سازماندهی سیاسی؛ فرهنگی و صنعتی انجام شد. او تدابیری عملی مانند اجازه پرداخت مالیات مناطق دوردست و سرد گیونگ سانگ بر طبق غلات از طریق بندرگاه‌های نزدیک و مناطق کوهستانی بر طبق پنبه یا معادل پولی غلات را اتخاذ کرد. در همان زمان چوسان به دلیل رشد تجارت، کشاورزی و استخراج معادن تحرک اقتصادی مناسبی را تجربه می‌کرد. گردش پول نیز بوسیلهٔ افزایش ضرب سکه‌های رایج تحریک شد. توجه یئونگجو در بهبود زندگی رعیت‌هایش در اشتیاق وی برای آموزش مردم از طریق توزیع کتاب‌های مهمی به زبان کره ای (هانگول) مخصوصاً کتاب‌های کشاورزی مشهود است. باران سنج‌ها به صورت انبوه تولید شدند و به مراکز حکومت محلی فرستاده شدند. یئونگ جو مقام اجتماعی نوادگان مردم عادی را بهبود بخشید و امکان تغییر و افزایش مقام اجتماعی را برای مردم شایسته ایجاد کرد. در آن زمان پایتخت از طریق سیستم عمده فروشی و انحصار طلبی کالاها تجمیع شد. به دلیل وجود چندین مغازه کوچک؛ تقاضای روزافزون برای کالاهای عمده به وجود آمد. دولت شروع به صادر کردن جواز حق انحصاری برای صادرکنندگان و تولیدکنندگان کرد و این موضوع برای تولیدکنندگان حق انحصاری را برای تولیداتشان ایجاد کرد. بازرگانی مجاور رودخانه‌ها حق انحصاری کالاهای مناطق گیونگ گی و چونگ چئونگ را گرفتند اتحادیه بازرگانان به خاطر جستجوی فرصت‌هایی برای تجارت کاغذ، یال اسب و موی سمور آبی فرستاده‌هایی به چین فرستادند. تقاضای زیاد برای مس و نقره صنعت معدن را تحریک کرد. فعالیت‌های عمده فروشی باعث تقاضای زیادی برای نقره و مس شد و این موضوع به نوبه خود موجب تحرک صنعت معدن شد. بسیاری از یانگبان‌ها (فرزندانی که از زنان صیغه ای اشراف‌زادگان به دنیا آمدند) برای افزایش درآمد خود در فعالیت‌های مربوط به بازرگانی، کشاورزی و اهدای وام شرکت کردند. «باک جی وون» و ” باک جگاً که با هیئت سیاسی چوسان از ژینگ (چین) بازدید کرده بودند؛ پیشرفت سریع تجاری و صنعتی آنجا را مشاهده کردند و طرز فکر سنتی کنفسیوسی که فعالیت‌های اقتصادی و بازرگانی برای یانگبان‌ها را شرم آور و حاشیه ای می‌دانست؛ شروع به تغییر کرد. او همچنین فرصت‌های تحرک اجتماعی برای فرزندان بازرگانان را افزایش داد. تقاضا برای صنایع دستی و محصولاتی نظیر چاقو، کلاه‌هایی با موی اسب، میز ناهارخوری و ظروف برنجی؛ پیوسته در حال افزایش بود. منع پوشیدن کلاه با موی اسب که نشانی برای طبقه اجتماعی یانگبان بود نیز به‌طور تقریبی برداشته شد.
به دلیل گسترش رقابت بین یانگبان‌های ثروتمند که در کار نشر شاهکارهای ادبی گرد آوری شده اجداد مشهور شان بودند؛ حتی سرقت ادبی نیز به کاری سود آور تبدیل شد. این موضوع حتی باعث چاپ داستان‌های تخیلی و شعرها شد. در آن زمان خصوصاً مردم قادر به درک هجو نامه‌ها و نقد اجتماعی شدند. یک نمونه در این مورد «چانگ هیانگ جئون» (داستان چانگ هیانگ) بود. این کتاب در مورد وفاداری دختر یک کیسانگ (خدمتکاران قصر) بود و به‌طور گسترده‌ای در کشور خوانده شد. این هجو نامه با هدف آشکار کردن حرص و فخر فروشی مقامات دولتی منتشر شدند.
پادشاه یئونگجو همچنین به علت ارج نهادن به «پارک مون سو» که بازرس مخفی دولت و پادشاه بود؛ مشهور شد. پارک که شایستگی خود را در سرکوب شورش “یی این‌جاً نشان داده بود به نقاط مختلف کشور سفر کرد و افسران فاسد محلی را با نام پادشاه دستگیر کرد.
تنها اتفاق حزن‌انگیز چشمگیری که در دوران سلطنت پادشاه یئونگجو رخ داد؛ مرگ پسرش ولیعهد سادو بود. هفت سال بعد از مرگ بزرگ‌ترین پسر پادشاه یئونگجو، شاهزاده سادو متولد شد. پادشاه فوراً تصمیم گرفت تا پسر تازه متولد شده را ولیعهد اعلام کند. او از ولیعهد فاصله گرفت و به دلیل اینکه می‌خواست ولیعهد پادشاه آینده باشد تربیت وی را در دربارش به دیگران سپرد. در نتیجه روابط بین پادشاه یئونگجو و پسرش کمی متفاوت بود. سادو سجا به‌طور مکرر از پدرش می‌ترسید و مورد پرخاش وی قرار می‌گرفت. ظاهراً این موضوع باعث بیماری ذهنی وی شده بود. هر زمان که پادشاه یئونگجو وی را سرزنش می‌کرد؛ سادو برای تسکین استرس خود به طرز بی هدفانه ای در قصر مردم را می‌کشت یا کتک می‌زد. همچنین وی انحراف جنسی نیز داشت. بنا بر قوانین دربار پادشاه یئونگ جو نمی‌توانست با دستان خودش پسرش را بکشد؛ بنابراین به سادو دستور داده شد تا در یک روز گرم از ماه ژوئیه سال ۱۷۶۲ در داخل یک مخزن برنج بزرگ چوبی قرار بگیرد. بعد از هشت روز سادو بر اثر خفگی فوت کرد. در قرن نوزدهم میلادی شایعاتی وجود داشت که ولیعهد سادو بیماری ذهنی نداشت و این یک پاپوش بود که برای وی دوخته شده بود اما این شایعات به‌طور گسترده‌ای توسط همسر وی در کتاب خاطرات بانو هه گیونگ و یادداشت‌های سالیانه سلسله چوسان نقض شده‌است. پسر سادو (جئونگجو) در زمان مرگ پدرش ۱۱ ساله بود اما مادرش (بانو هونگ) به پسرش آموخت که علیه پدربزرگش موضع‌گیری نکند.
یئونگ جو اولین کسی بود که به فعالیت‌های مربوط به کلیسای کاتولیک در کشور واکنش نشان داد. در قرن هجدهم مذهب کاتولیک مخصوصاً در مناطق ” گانگ وون” و «هوانگ هه» شروع به جذب طرفدارانی کرد. در سال ۱۷۵۸ یئونگجو به‌طور رسمی کاتولیسم را یک فعالیت شیطانی نامید و از لحاظ قانونی ممنوع کرد.