hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
شوان پرور
شوان پرور (به کردی: Şivan Perwer/شڤان په‌روه‌ر/شوان په‌روه‌ر) (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۵۵ در شهر سیورک (سوری)، در استان شانلی‌اورفه، میان شهرهای دیاربکر و شانلی‌اورفه، [[ باکور کوردستان Aygün}} از خوانندگان مشهور و مردمی [[کرد]] ملت کوردستان است. ترانه‌های وی اکثراً حماسی است.
وی فعالیت هنری خود را از سال ۱۹۷۵ شروع کرد و تا سال ۲۰۰۲ بیش از ۲۲ اثر خلق نمود. یکی از آخرین آثار وی به نام Men bira te kirya از طرف آکادمی [[آرل کرو]] (Harles Cros) موفق به دریافت بزرگترین جایزهٔ هنری از [[ژاک شیراک]]، [[رئیس جمهور]] وقتِ [[فرانسه]] شد. بهترین آثار شوان پرور بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ عرضه شد؛ ولی بعدها، علی‌رغم فعالیت‌های هنری، به دلیل بیماری حنجره، کیفیت صدای خویش را از دست داد. در طول دوران اوج محبوبیت، سیاستمداران رده‌بالای کشورهای [[خاورمیانه]]، که به گونه‌ای با مسئلهٔ [[کردستان]] دست در گریبان بودند، به دلیل تحریک احساسات جوانانِ کرد جهت مبارزهٔ مسلحانه، از وی با تنفر یاد می‌کردند. پس از [[اصلاحات سیاسی ترکیه]]، اعطای آزادی‌های نسبی به کردهای [[ترکیه]]، [[رجب طیب اردوغان]] وی را جزء شخصیت‌های تاریخی ترکیه می‌داند. او از سال ۱۹۷۵ تاکنون در آلمان به سر می‌بَرد.
شوان از اسطوره‌های موسیقی و از شخصیت‌های ملی [[مردمان کرد|کُردها]]ست. تعداد بسیار زیادی از جوانان کرد، با الهام‌گرفتن از او و به عشق او [[دیوان (ساز)|دیوان]] (سازی که شوان پرور با آن می‌نوازد و تا حدودی شبیه [[تار]] و [[تنبور]] است) دارند و آن را به‌زیبایی می‌نوازند. شوان قبل از آنکه فعالیت خود در موسیقی حماسی به [[زبان کردی]] را شروع کند، در ترکیه به [[ترکی استانبولی|زبان ترکی]] موسیقی سنتی ترکیه آواز می‌خوانده و به «عاشق چوبان» مشهور بوده‌است.
اردوغان در یکی از سخنرانی‌هایش به شوان پرور، که از سال ۱۹۷۵ ترکیه را ترک کرده بود، خوشامد گفته و از این‌که حسرت طولانیِ شوان برای بازگشت به وطن اتمام یافته، احساس شادی و مسرت نمود. [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی استان شانلی‌اورفه]] [[رده:ایزدی]] [[رده:ایزدیان آلمان]] [[رده:ترک‌های مهاجرت‌کرده به آلمان]] [[رده:خوانندگان اهل ترکیه|پرور، شیوان]] [[رده:خوانندگان کرد اهل ترکیه|پرور، شیوان]] [[رده:خوانندگان کرد|پرور، شیوان]] [[رده:خوانندگان مرد کرد|پرور، شیوان]] [[رده:زادگان ۱۹۵۵ (میلادی)]] [[رده:کردهای اهل ترکیه]] [[رده:موسیقی‌دانان کرد]] [[رده:خوانندگان کردی‌زبان]]
مظهر خالقی
باقر مظهر خالِقی با اسم مستعار مظهر خالقی (زادهٔ ۱۸ شهریور ۱۳۱۷ در سنندج) خوانندهٔ کرد اهل ایران است.
مظهر خالقی (باقر خالقی) ۱۸ شهریور ۱۳۱۷ در خانواده‌ای از مشایخ خاندان کرد مردوخی در سنندج متولد شد. از نوجوانی به یادگیری موسیقی سنتی ایرانی و موسیقی کردی پرداخت.
او قبل از انقلاب لیسانس فیزیک و فوق لیسانس مدیریت صنعتی دریافت کرد.
مظهر خالقی با ریسان ابراهیم ازدواج کرد. ریسان ابراهیم خواهر گلاویژ ابراهیم همسر ابراهیم احمد، و نیز خالۀ هیرو ابراهیم احمد همسر جلال طالبانی است. ریسان ابراهیم همسر مظهر خالقی روز ۲۶ شهریور ۱۳۹۸ در لندن درگذشت. گفته می‌شود که با شروع انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران مظهر خالقی توسط انقلابیون دستگیر شده و با وساطت جلال طالبانی فراری داده شده‌است.
اولین اجرای ضبط شدهٔ او متعلق به دههٔ سی است که در رادیو سنندج و به زبان فارسی اجرا کرده‌است. وی دانش‌آموختهٔ فیزیک از دانشگاه تهران است و قبل از ورودش به سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران دبیر دبیرستان‌های تهران بود. از او بیش از ۲۵۰ آواز فولکلوریک ضبط و ثبت شده‌است. مظهر خالقی تا قبل از مهاجرتش به انگلستان و سپس اقامتش در کردستان عراق در سمت مدیر کل تلویزیون سنندج و کرمانشاه فعالیت کرد. وی از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷ رئیس رادیو و تلویزیون کرمانشاه بود. .
وی در کنار سید علی اصغر کردستانی ، حسن زیرک ، ناصر رزازی و طاهر توفیق از خوانندگان برجسته و شناخته‌شدهٔ موسیقی کردی به‌شمار می‌آید مظهر خالقی با آهنگسازانی همچون: مجتبی میرزاده و همچنین محمد عبدالصمدی به فعالیت‌های هنری پرداخت که می‌توان به اجرای آهنگ‌های جویبار، گل نشان، نسیم پاییزی، سوند به چاوت، لالای و… اشاره کرد. علاوه بر کتاب‌هایی که توسط نویسندگان مختلف در مورد زندگی هنری مظهر خالقی به بازار کتاب آمده اخیراً کتابی از اشعار آهنگ‌های مشهور وی نیز چاپ شده‌است؛ و مجموعه‌ای از آثار و آوازهایش با نظارت کامل خودش در انستیتوی فرهنگ و فولکلور کردستان به صورت صوتی منتشر شده‌است.
ایشان ابتدا به خواندن آواز به زبان فارسی مشغول شد که با توصیهٔ یکی از آهنگسازان ساکن تهران که (به ایشان گفته بود با وجود این همه خواننده طراز اول و مطرح فارس‌زبان شانسی در این زمینه ندارد) به خواندن ترانه به همان سبک آواز فارسی و اینبار با اشعار کردی پرداخت. از سال ۱۳۹۰ از صدا و سیمای مرکز سنندج صدای وی گاهگاهی پخش می‌شود. او هم‌اکنون مدیر «انستیتو فرهنگ کُرد» در سلیمانیه کردستان عراق است. این مرکز در زمینهٔ هنر، ادبیات و فولکلور کرد فعالیت می‌کند.
در اردیبهشت ۱۳۹۸ به پاس سال‌ها خدمات مظهر خالقی به هنر، موسیقی و فرهنگ کُردی، دکترای افتخاری دانشگاه سلیمانیه، به وی اعطا شد. در تاریخ ۱۰ تیر ۱۳۹۸ مجله فراتاب با اختصاص دادن یک پرونده ویژه به مظهر خالقی علاوه بر گفتگو با وی٬ ده گفتگو و گزارش و یاداشت اختصاصی دربارهٔ بررسی عملکرد و کارنامهٔ شش دهه فعالیت هنری مظهر خالقی منتشر کرد.
وی پس از ۳۸ سال در ۱۰ تیر ۱۳۹۸ برای حضور در کنگره بین‌المللی مشاهیر کُرد از مرز باشماق مریوان به ایران بازگشت.یکی از اقدامات در تجلیل از مشاهیر کُرد، اعطای کلید طلایی شهروندی به ایشان و نصب نشان مشاهیر کُرد بر روی لباس خالقی بود.
از جمله آثار موسیقایی مظهر خالقی می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
رقص‌های کردی
رقص کردی (به کردی: هه‌ڵپه‌ڕکی، هه‌ڵپه‌ڕین، هه‌ڵپه‌رگه، چۆپی، چووپی، دیلان، بازی، شایی، سه‌ما، گۆڤه‌ند) به مجموعه‌ای از رقص‌ها گفته می‌شود که بخشی از آیین‌های نمایشی کردها به‌شمار می‌آید. اکثر رقص‌های کردی به صورت گروهی و به شکل حلقه‌ای ناکامل اجرا می‌شود که از رقصندگان زن و مرد (گه‌نم و جۆ = گندم و جو) تشکیل شده که پنجهٔ دست‌های خود را به هم گره زده‌اند و از چپ به راست در حال حرکت هستند. اولین نفر سمت راست گروه که با دستمالی در دست وظیفهٔ هدایت و هماهنگ‌کردن حرکت بقیه رقصندگان را به عهده دارد و سرعت و ریتم و شور رقصندگان بستگی به هدایت او دارد را در زبان بومی سَرچُوپی‌کِش (به کردی: سه‌رچۆپی‌کێش) و آخرین نفر گروه را که در منتهی‌الیه سمت چپ حلقه قرار دارد و او نیز مسئولیت مشابهی دارد «بن چوپی» یا «گاوانی» می‌نامند.
تاریخ دقیقی برای پیدایش و شکل‌گیری این رقص نمی‌توان تعیین کرد اما در کاوش‌های باستانی که در مناطق کردنشین انجام شده‌است می‌توان نمونه‌هایی از این رقص را بر روی سفالینه‌های پیش از تاریخ مشاهده کرد.
رقص‌های کردی اشکال متنوعی دارند ولی به‌طورکلی از دو دسته رقص‌های غنایی و رقص‌های رزمی تشکیل شده‌است. گونه‌ای دیگر از رقص‌های عرفانی نیز در برخی مناطق کردستان رایج بوده که مشخصاً نمی‌توان ریشهٔ آن را کردی دانست که اجرای آن به دو صورت فردی (سَما/سه‌ما = سماع) و گروهی همراه با ذِکر انجام می‌شود.
معمولاً بهترین رقصنده (زن یا مرد) نقش رهبری گروه را به عهده می‌گیرد که به او "سرچوپی‌کِش (سه‌چۆپی‌کێش)" می‌گویند و اولین نفر در حلقه رقصندگان است. او با انجام ماهرانهٔ حرکات نمایشی توسط دستمالی که در دست راست خود دارد و نیز به کمک اصواتی هیجان‌انگیز و گاهی با کلام ضمن افزودن بر هیجان رقصندگان مسئولیت تنظیم سرعت و ریتم حرکت گروه را بر عهده می‌گیرد. قرار گرفتن در این نقش جذابیت فراوانی دارد و رقصنده را در موقعیت بهتری نسبت به مابقی گروه قرار می‌دهد. سرچوپی‌کش گاهی برای ایجاد نشاط بیشتر می‌تواند از حلقهٔ رقص جدا شده و با توجه به تبحر خویش حرکات نمایشی فردی نیز انجام دهد. بقیهٔ گروه در حالی‌که دست‌هایشان رو به زمین و در امتداد دو پهلویشان قرار دارد پنجه در پنجهٔ رقصندگان مجاور ایجاد حلقه‌ای پیوسته می‌کنند.
مطلوب‌ترین حالت قرار گرفتن رقصندگان به صورت (گندم و جو) یا به عبارتی یک زن و یک مرد به صورت یک در میان است. بن چوپی یا گاوانی آخرین رقصندهٔ گروه است که هرچند نقش زیادی در ایجاد ریتم و نشاط رقص دارد اما کمتر کسی راغب به قرار گرفتن در این نقش است.
در شکل غنایی رقص و برای افزودن بر شور رقصندگان و ناظران معمولاً رقصنده اول سَرچُوپی با دو دستمال رنگی به انجام حرکات نمایشی فردی می‌پردازد و توانایی و تبحر خود را در رقص به نمایش می‌گذارد. به این نوع رقص «دو دستماله» می‌گویند که بیشتر در مناطق جنوب شرق کردستان همچون کرمانشاه، ایلام، مناطق لک‌نشین و سنندج رواج دارد.
رقص‌های کردی از نظر مناسبت به سه دسته تقسیم می‌شوند: ۱- رقص‌های مربوط به شادی و ستایش، ۲- رقص‌های مربوط به سوگواری و ماتم، ۳- رقص‌های مربوط به جنگ و ستیز یا شکار
نخستین جشنوارهٔ استانیِ هه‌لپه‌رکی در شهریور ۱۳۹۰ در شهرستان بانه برگزار شد.
پرتاب نیزه
پرتاب نیزه یکی از رشته‌های دو و میدانی است.
در این رشتهٔ ورزشی، ورزشکار می‌کوشد تا نیزه‌ای از جنس فلز یا آلومینیوم را به فاصله‌ای هرچه دورتر پرتاب کند.
فدراسیون جهانی دوومیدانی، در اول آوریل ۱۹۸۶، در طراحی نیزهٔ ویژهٔ مردان تغییراتی داد. همچنین، این فدراسیون، در سال ۱۹۹۹ در طراحی نیزهٔ زنان نیز تغییراتی اعمال کرد.
رکورددار پرتاب نیزهٔ مردان (با طراحی جدید) یان ژلزنی با رکورد ۹۸٫۴۸ است. او ۵ بار رکورد جهان را تغییر داده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
روان‌شناسی تجربی
روان‌شناسی تجربی یا روان‌شناسی آزمایشی () یکی از انواع مهم رشته روان‌شناسی است. روش آزمایشی مهم‌ترین روش تحقیق در روان‌شناسی به‌شمار می‌رود. هدف این روش مطالعه رفتار موجود تحت شرایط خاص و مقایسه حالات او در این شرایط است. آزمایش‌کننده شرایط مخصوص تغییر رفتار را به‌وجود می‌آورد و آزمایش شونده تحت این شرایط قرار گرفته رفتار حاصله مطالعه می‌ شود. متغیر مستقل محرکی است که تغییرپذیری می‌یابد و متغیر وابسته پاسخی است که به متغیر مستقل داده می‌شود. آزمایش‌کننده می‌تواند از طرق مختلف بر متغیر مستقل نظارت نماید که معمول‌ترین آنها، روش تغییر مستقیم است. در کلیه آزمایش‌های روانشناسی باید از دو گروه گواه و آزمایشی استفاده نمود. گروه آزمایشی عبارت‌اند از افرادی که در شرایط خاص آزمایش قرار می‌گیرند و آثار متغیر مستقل روی آنان مطالعه می‌شود.
گروه گواه کسانی هستند که عیناً کیفیات گروه آزمایشی را دارا بوده ولی تحت شرایط آزمایش واقع نمی‌شوند. بدین ترتیب تغییراتی که در اثر متغیر مستقل به‌وجود می‌آیند با مقایسه دو گروه قابل مطالعه هستند. برای حصول اطمینان از نتایج تجربیات باید نکات زیر را در ضبط داشت:
این روش‌ها به منظور حذف کردن یا در ضبط قرار دادن آثار متغیرهایی است که مورد علاقه آزمایش‌کننده نیستند.
در موارد پیچیده‌تر روانی آثار عوامل متعدد با یکدیگر درگیری می‌یابند و باید به کیفیت تغییر بیش از یک عامل در واحد زمان توجه نمود.
روش آماری فرضیات روانی را از صورت کیفی به شکل کمی درمی‌آورد و نتایج تجربیات متغیر مستقل و روی محور عمودی تغییرات متغیر وابسته را ثبت می‌کنند. در روانشناسی از انواع نمودارها که رابطه میان متغیرها را ظاهر می‌سازد استفاده می‌نماید.
هرگاه بخواهیم یک نوع رفتار را از روی رفتار دیگری پیش‌بینی کنیم، بستگی‌ها و توابع را به کار می‌بریم. بستگی عبارت‌اند از اظهاری که به صورت کمی یا نمودار یا کلام تغییرات متغیر وابسته را هم‌زمان با متغیر مستقل نشان دهد. در بستگی‌های مثبت پیشرفت و ازدیاد مقادیر یک محور (محور طولها) با پیشرفت محور دیگر (محور عرض‌ها) همراه است. عکس این کیفیت در بستگی‌های منفی صادق است بدین ترتیب که مقادیر متغیر وابسته با ازدیاد مقادیر متغیر مستقل کاهش می‌یابد.
در بستگی‌های غیر یک نواخت ابتدا نمودار حالت پیشرفتگی و سپس کاهش را نشان می‌دهد یا بالعکس. استفاده از تاریخچه زندگی به عنوان روش تحقیق گرچه جداگانه مورد بحث قرار گرفته ولی در حقیقت جزء روش بالینی به‌شمار می‌رود. برخی از جنبه‌های محدودکننده استفاده از تاریخچه زندگی به صورت روش تحقیق عبارت‌اند از:
زرگان
زرگان محله‌ای در شمال اهواز است. نام این محله از قبیلهٔ زرگان (زرقان) که شاخه‌ای از قبیلهٔ مشهور عرب «ربیعه بن نزار» است، گرفته شده‌است. اکثریت ساکنان زرگان از همین قبیلهٔ عرب هستند.
این محله در شمال شهر اهواز و در ابتدای اتوبان اهواز به مسجد سلیمان می‌باشد. در سال‌های نه چندان دور محلهٔ زرگان به صورت دهی مجزا از شهر اهواز قرار داشت که برای رسیدن یا عبور از آن می‌بایست حداقل ربع ساعتی راه طی می‌شد.
سال‌ها پیش و در اوایل دههٔ پنجاه، عملیات احداث نیروگاه زرگان آغاز و و در اواسط همین دهه به پایان رسید که اکثر نیروهای متخصص نیروگاه در همین محلهٔ زرگان اسکان داشته‌اند. در حال حاضر با توجه به افزایش محدودهٔ شهری اهواز، زرگان به عنوان پیکره‌ای از گسترهٔ اهواز درآمده‌است.
رگان خود به دو شاخهٔ المُعَمّر و السُمّاک تقسیم می‌شود که شاخهٔ المعمر در مکان دیگری ساکن هستند و در این منطقه که به آن زرگان گرانه می‌گویند شاخهٔ السماک (ماهی گیران) حضور دارند. از شیوخ مهم زرگان می‌توان به شیخ سعدون، شیخ امیید، شیخ ترکی، شیخ غالب، شیخ سلطان، شیخ عامر اشاره کرد که هر یک در دوره‌ای و یا در کنار هم نقش به سزایی در پیشرفت زرگان داشتند.
"'از طایفه‌های بزرگ زرگان گرانه"
بیت صوباط
بیت البوالحیه
بیت ارویض
بیت ترخیم
بیت سماک
بیت حداد
بیت البوالسبتی
بیت محارب
بیت ابوفاضل در جنگ ایران و عراق زرگان یکی از پایگاه‌های مهم اعزام نیرو به جبهه بود. نیروهای نظامی قسمت شمال اهواز و بخش باوی از حوزه بسیج زرگان به جبهه منقل می‌شدند. از مردم زرگان حدود ۵۷ نفر در این جنگ شهید شدند.
در زرگان یک منطقهٔ کاملاً باستانی هست که در محل کنونی نیروگاه زرگان می‌باشد
محمدجعفر پوینده
محمدجعفر پوینده (۱۷ خرداد ۱۳۳۳ – ۱۸ آذر ۱۳۷۷) مترجم، نویسنده و جامعه‌شناس ایرانی بود که در جریان ترورهای موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای به دست عواملی از وزارت اطلاعات ایران کشته شد. پوینده از فعال‌ترین اعضای کانون نویسندگان ایران بود. وی تا پیش از مرگ در دفتر پژوهش‌های فرهنگی مشغول به کار بود.
محمدجعفر پوینده از طرفداران جریان چپ در ایران بود، اما به ایده‌های سنتی مارکسیسم باور نداشت و هرگز به سازمان یا حزبی سیاسی نپیوست، هرچند یک مدافع پرکار دمکراسی، حقوق بشر و آزادی نامحدود اندیشه و بیان بود و اعلامیه جهانی حقوق بشر را به زبان پارسی برگرداند.
پوینده در سال ۱۳۳۳ در اشکذر، شهرستان اشکذر در استان یزد در خانواده‌ای فرودست زاده شد. در شش سالگی به دبستان رفت و از ده سالگی مشغول به کار شد. در سال ۱۳۴۹ دیپلم گرفت و در همان سال در رشتهٔ حقوق قضایی در دانشگاه تهران پذیرفته شد. فعالیت سیاسی را از دوران دانشجویی در تهران آغاز کرد و از سال ۱۳۵۳ هنگامی که برای ادامهٔ تحصیل در دانشگاه سوربن به فرانسه رفت در خارج از کشور ادامه داد. در سال ۱۳۵۶ مدرک فوق لیسانس جامعه‌شناسی را از این دانشگاه دریافت کرد و در شهریور ۱۳۵۷ در بحبوحهٔ انقلاب به کشورش بازگشت.
پوینده پس از انقلاب وقت خود را وقف ترجمهٔ آثار مختلف فلسفی و ادبی کرد و کتاب‌های بسیاری را از زبان فرانسه به فارسی برگرداند که برخی از آن‌ها هنوز منتشر نشده‌اند.
یک ماه پیش از مرگ غیرمنتظرهٔ پوینده، سقف اتاق اجاره‌ای‌اش فرو ریخت و میز کار و کتاب‌هایش زیر آوار مدفون شد. او در یادداشتی در مقدمهٔ کتاب «تاریخ و آگاهی طبقاتی» این فشارها را چنین بیان می‌کند: «ترجمه کتاب تاریخ و آگاهی طبقاتی را در اوج انواع فشارهای طبقاتی و در بدترین اوضاع مادی و روانی ادامه دادم و شاید هم مجموعهٔ همین فشارها بود که انگیزه و توان به پایان رساندن ترجمهٔ این کتاب را در وجودم برانگیخت؛ و راستی چه تسلاّیی بهتر از به فارسی درآوردن یکی از مهم‌ترین کتاب‌های جهان در شناخت دنیای معاصر و ستم‌های طبقاتی آن؟ تا چه قبول افتد و چه در نظر آید».
پوینده در ۱۸ آذر ۱۳۷۷ از منزل خارج شد و ده روز بعد جسد وی در روستای بادامک در شهرستان شهریار پیدا شد. علت مرگ او خفگی اعلام شد. سپس مشخص شد که او قربانی ترورهای سیاسی‌ای شده که عوامل وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی انجام داده‌اند و به قتل‌های زنجیره‌ای معروف شد. وی در خیابان ایرانشهر ربوده شده و در محل حراست گورستان تهران به قتل رسید. علی روشنی شخصی که طناب را به گردن او انداخته و خفه‌اش کرده بود به حبس ابد محکوم شد، اما هیچگاه برای سپردن دوره محکومیت به زندان فرستاده نشد. شمار دیگری از عاملان و آمران این قتل‌ها نیز به حبس محکوم شده اما مجازات نشدند. اما عامل اصلی یعنی سعید امامی پیش از آن که پرده از اعترافات او گشوده شود و آمرین این قتل‌ها را معرفی کند خبر خودکشی وی در زندان با خوردن داروی نظافت از رسانه‌های دولتی اعلام شد. مزار محمد جعفر پوینده در امامزاده طاهر کرج (گلشهر) در نزدیکی قبر محمد مختاری دیگر قربانی این قتل‌ها است. بر روی سنگ قبر او به دلیل جلوگیری مأمورین جمهوری اسلامی هیچ اشاره‌ای به علت کشته شدن نشده‌است.
آثار ادبی، فلسفی و اجتماعی که در طی عمر کوتاهش ترجمه کرد، بالغ بر ۲۶ اثر است. از آن جمله‌اند:"… ت‍ا دام آخ‍ر: گ‍زی‍دهٔ گ‍ف‍ت و گ‍وه‍ا و م‍ق‍ال‍ه‌ه‍ا". ب‍ه ک‍وش‍ش س‍ی‍م‍ا ص‍اح‍ب‍ی. ت‍ه‍ران: چ‍ش‍م‍ه، ۱۳۷۸.
بخش خورگام
بخش خورگام یکی از بخش‌های شهرستان رودبار در استان گیلان واقع در شمال ایران است.
این بخش از جمله چهار بخش شهرستان رودبار است؛ و به مرکزیت شهر بره سر است با دو دهستان :دهستان خورگام و دهستان: دلفک. بخش خورگام دارای ۴۳ روستا و یک مرکز شهری است. شهرها: بره‌سر
در ۱۳۸۵، خورگام ۲٬۹۹۳ خانوار و ۱۰٬۶۶۸ نفر جمعیت داشت. ۶۸ درصد از افراد بالای ۶ سال باسواد بودند.
امروزه در این منطقه اقوام گالش و کرد کرمانج در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند. اقوام گالش ساکنان نخستین و کردها مهاجرند. نامدارانی همچون منوچهر سلیمی ، ستار سلیمی، نوش آفرین و مه آفرید امیر خسروی از این بخش رودبار هستند.
زمانی اقوام دُربیکه در منطقه دلفک ساکن بودند. زبان‌های گیلکی گالشی و کرمانجی در این منطقه رایج است.
واژه خورگام به معنای جای پای خورشید، و نامی قدیمی است. پیشوند خور در نام‌های منطقه ای عمارلو کاربرد فراوان دارد؛ همانند، خورارود، خورپو و خرم‌کوه، که برگرفته از رنگ سرخ (همچون خور در خرمدینان) یا خورشید است. خورگام بیش از ۳۰۰ سال پارچه ای از جغرافیای اداری عمارلو بوده‌است و هنوز هم در زمره منطقه عمارلو شناخته می‌شود. گفته می‌شود که عمارلو نامی است که در پی کوچ کرمانج زبانان از شمال خراسان به این منطقه داده شده‌است؛ با این وجود نام آمارد از دوران باستان دربارهٔ این منطقه ثبت شده‌است.
امروزه خورگام به عنوان بخشی مستقل شناخته شده که مرکز آن شهر بره سر است. این شهر در گذشته با نام‌های پیره سر و براسر هم نامیده شده‌است.
بخش خورگام در ارتفاعی بالاتر از ۲۰۰۰ متر از سطح دریا قرار دارد و دارای آب و هوای معتدل کوهستانی می‌باشد. خورگام یک منطقه ییلاقی زیبا و خوش آب و هوا است و از عواملی که باعث زیبایی این منطقه شده ترکیب کشتزار، جنگل و چمنزار می‌باشد.گراز، موش خرما و سنجاب و روباه از پستانداران غالب منطقه شمرده می‌شوند. خزندگان غالب نیز مار‌های سمی می‌باشند.نام مارهای سمی منطقه افعی گرزه و افعی قفقازی و افعی زنجانی و افعی البرزی می‌باشد پرندگانی همانند کبک، قمری، تیهو، بلدرچین و هدهد (شانه بسر) در لابلای درختان و بوته‌ها به فراوانی دیده می‌شوند.
رقم‌هایی از بابونه، مهر سلیمان (شقاقل)، گل چای، گل گاوزبان و صدها گونه گیاهی دیگر از خانواده‌های مختلف گیاهی در این منطقه به وفور یافت می‌شوند.
پروژه
استاندارد PRINCE2 دو تعریف را برای پروژه ارائه داده‌است که اولی به اهداف پروژه و دیگری به ویژگی‌های پروژه توجه دارد. این استاندارد از جهت اهداف، پروژه را یک محیط مدیریتی که به منظور تحویل یک یا چند محصول تجاری مطابق با یک موقعیت تجاری مشخص ایجاد شده‌است تعریف می‌کند و در جای دیگر و با توجه به ویژگی‌های پروژه آن را یک سازمان موقتی که باید یک نتیجه منحصربه‌فرد و از پیش تعیین شده را با یک زمان از قبل تعیین شده و منابع مشخص، ایجاد کند می‌داند. استاندارد PMBOK یک پروژه را تلاشی موقتی که به منظور تولید محصول، خدمت یا نتیجه‌ای منحصربه‌فرد انجام می‌گیرد، می‌داند؛ و براساس تعریف استاندارد ICB پروژه یک عملکرد محدود شده توسط زمان و هزینه برای دست‌یابی به تحویل شدنی‌های تعریف شده (محدوده تعریف شده برای برآوردن موضوعات پروژه) براساس استانداردهای کیفیت و الزامات است. قابل توجه است که همه این استانداردها محدودیت زمان، هزینه (منابع) و موقتی بودن را درکنار تولید یک محصول مشخص و منحصربه‌فرد مورد توجه قرار داده‌اند.
بطور کلی پروژه متشکل از مجموعه فعالیت هایی است که توسط فرد یا افرادی به منظور رسیدن به یک نقطه هدف ، تنها برای یک بار ، در یک زمان مشخص و در یک مکان انجام میپذیرد. یک پروژه دارای مراحل مختلفی است که هر مرحله دارای خصوصیت خاص خود و نیازمند تصمیم‌گیری‌های متناسب با آن است. از متدوال‌ترین تقسیم‌بندی‌های پروژه می‌توان به فازه‌های: درک، برنامه‌ریزی، اجرا و به پایان رساندن پروژه اشاره کرد. تقسیم‌بندی‌های دیگری نیز وجود دارد که به‌طور کلی همان مفهوم ذکر شده را بیان می‌کنند.
عموماً در ایران و دیگر نقاط جهان، منظور از نوع پروژه، پروژه‌های ساختمانی و تأسیساتی است در صورتیکه با توجه به تعریف پروژه می‌توان تقسیم‌بندی زیر را به عنوان نمونه در نظر گرفت:
یا:
فاز صفر: طرح توجیهی
فازیک: طراحی اولیه
فاز دو: طراحی تفصیلی
فاز سه: اجرای پیمان
فاز چهار: بهره‌برداری
چاپخانه نینا
نینا نام مستعار یک چاپخانه مخفی در شهر باکو بوده که توسط گروه‌های سوسیال دموکرات روس پیش از انقلاب ۱۹۱۷ تأسیس یافته بود و به چاپ و توزیع مخفیانه روزنامه ایس کرا (اورگان سوسیال دموکرات‌های روس) می‌پرداخته‌است.
ساختمان چاپخانهٔ مخفی و تأسیسات دسترسی به آن و ماشین‌آلات و تجهیزات چاپ: ساختمان از دو بخش تشکیل شده‌است، قسمت اول حیاط بزرگ و اتاق‌های متعددی در اطراف حیاط که جداگانه به مستاجرین اجاره داده می‌شد. راه مخفی چاپخانه از یکی از این اتاق‌ها تعبیه شده بود.
قسمت دوم بنای یک اصطبل متروکه نگهداری اسب بوده‌است. ماشین‌آلات چاپخانه در داخل این اصطبل قرار داشته‌است.
دو نفر از کارگران عضو حرب سوسیال دموکرات روس، یکی از اتاق‌های مزبور را اجاره می‌کنند و از طریق کف گنجه لباس داخل اتاق، درب مخفی ساخته و با پلکانی، به کف اصطبل (که مجاور دیوار این اتاق بوده‌است) دسترسی پیدا می‌کنند. ماشین‌های چاپ را مخفیانه به داخل اصطبل متروکه برده، و نصب می‌کنند.
کارگران که متخصص چاپ بودند، شبانه از راه مخفی به چاپخانه رفته و تعداد زیادی روزنامه ایس کرا چاپ می‌کردند و از طریق شبکه حزبی در سراسر قفقاز و حتی بخش‌هایی از روسیه توزیع می‌کردند.
بعد از فروپاشی اتحاد شوروی و استقلال جمهوری آذربایجان، نواده مالک بخش اول موزه (حیاط و اتاق‌ها) از دست حکومت وقت که مالک موزه بوده‌است، به دادگاه شکایت می‌کند و پس از طی مراحل موفق می‌شود مالکیت ملک اجدادی خود را از دست دولت خارج کرده و متعاقباً اقدام به تخریب قسمت‌های مربوط به اتاق مورد اجاره کاگران سوسیال دموکرات و راه مخفی ورود به چاپخانه می‌کند.
ویکی‌واژه
ویکی‌واژه یک فرهنگ لغت اینترنتی با محتوای آزاد برپایهٔ همکاری باز است که واژگان بسیاری از زبانهای جهان را دربردارد و معنا، ریشه‌شناسی و تلفظ (آوایِش) واژه‌ها گنجانده می‌شود. ویکی‌واژه بُن‌مایهٔ واژگانیِ دانشنامهٔ آزاد ویکی‌پدیا است.
نسخهٔ زبان فارسی ویکی‌واژه برگردان واژه‌ها از فارسی به زبان‌های دیگر و برعکس آن را فراهم می‌سازد، در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۴ آغاز به کار کرده و هم‌اکنون بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سرواژه (مدخل) دارد.
آبشار غسلگه
آبشار غسلگه (که در گویش محلی "خسلگه" یا "حسن گار" گفته می‌شود)، آبشاری است در ۱۵ کیلومتری نورآباد لرستان که در دهستان میربگ و در یک منطقه کوهستانی در فاصله سیصد متری بقعه حسن گاویار واقع است. واقع شده‌است. ارتفاع تقریبی این آبشار ۷ متر است. آبشار غسلگه قبلاً دارای حوضچه‌ای به مساحت ۳۰ متر مربع در پایین بود. معمولاً هرسال تا اواسط تابستان دوام می‌آورد و پس از آن از جریان می‌افتد. اما آب چشمه‌ای که در کنار حوضچه واقع است، تقریبآ در تمام فصول جاری است. در سالیان اخیر حفاری‌های غیرمجاز، منظره طبیعی این منطقه را دچار تغییر کرده‌است.
فرمانداری
در معنی قدیمی‌تر و پیش از استقرار تقسیمات کشوری امروزی، به والیان واحدهای مختلف سیاسی که از سوی شاه یا خلیفه دارای فرمان والیگری بودند فرماندار گفته می‌شد. در آمریکا به مسئول یک ایالت فرماندار گفته می‌شود. واژه‌های انگلیسی governor و gubernatorial در فارسی به فرماندار و فرمانداری ترجمه می‌شوند.
فهرست وسایل نقلیه موتوری
انواع وسایل نقلیه موتوری:
سرود ملی سوریه
حُماة الدیار (به معنی: پاسداران سرزمین) نام سرود ملی کشور سوریه است. متن این سرود توسط خلیل مردم بک (۱۸۹۵–۱۹۵۹) سروده شده و موزیک آن توسط محمد فلیفل (۱۸۹۹–۱۹۸۵) تهیه شده است.
فهرست قطعات خودرو
این صفحه شامل فهرست قطعات خودرو است که عمدتاً در خودروهای مجهز به موتور درون‌سوز مورد استفاده قرار گرفته و در واقع قطعات ساخته‌شده برای خودروها هستند.
کریم کشاورز
کریم کشاورز (زاده ۱۲۷۹ رشت - درگذشته ۱۷ آبان ۱۳۶۵ تهران) مترجم و داستان‌نویس ایرانی بود. او همچنین از اعضای اصلی کمیته مرکزی حزب توده بوده است.
کریم کشاورز اهل گیلان و از اعضای حزب کمونیست ایران (دهه ۱۹۲۰) و سپس حزب توده ایران بود. او فرزند محمد وکیل التجار یزدی (تاجر ابریشم و نماینده رشت در دوره اول مجلس شورای ملی) و برادر بزرگ‌تر فریدون کشاورز (پزشک متخصص اطفال و از سران حزب توده ایران و نماینده بندر انزلی در دوره ۱۴ مجلس شورای ملی) و نیز جمشید کشاورز (نوازنده و موسیقیدان) بود. وی در سال ۱۳۳۲ به جزیره خارگ تبعید شد که در این مدت ۱۴ ماه موفق به نگارش خاطرات روزانه خود در کتابی ارزشمند شد که «چهارده ماه در خارگ» نام دارد.
کشاورز پس از رفع تبعید، دیگر حق کار دولتی نداشت، لذا در کنار مشاغل گوناگونی که اختیار کرد، به کار ترجمه و تألیف کتاب ادامه داد. در ۱۳۴۵، برندهٔ جایزهٔ بهترین ترجمهٔ کتاب سال شد. گفتنی است که در بیشتر ترجمه‌هایش از استفادهٔ زیاد کلمه‌های عربی و گاه اصطلاحات قدیمی واهمه‌ای نداشت. خود نیز این ایراد را در کارهایش وارد دانسته و در مجلسی گفته‌است که «اگر عمری باقی باشد و باز به ترجمهٔ تازه‌ای بپردازد، سعی می‌کند به جای کلمات عربی، معادلهای فارسی آنها را به کار ببرد»؛ اگر چه هر چه به سالهای عمرش افزوده شد، کمتر به ترجمه روی آورد.
او پدر بهمن کشاورز، اسفندیار کشاورز و مهربانو کشاورز است.
الشن مرادی
الشن مرادی ابدی (زادهٔ ۱ خرداد ۱۳۶۴ در تهران) استاد بزرگ شطرنج اهل ایران است، که از اسفند ۱۳۹۵ در مسابقات بین‌المللی با پرچم آمریکا شرکت می‌کند. وی در سال ۲۰۰۴ درجهٔ استاد بین‌المللی را بدست آورد و در سال ۲۰۰۵ سومین شطرنج‌باز ایرانی، پس از احسان قائم‌مقامی و امیر باقری شد که به درجهٔ استاد بزرگ دست یافت.
مرادی در سال ۱۳۸۰ در ۱۶ سالگی با امتیاز ۱۰ از ۱۱ (نمایش ریتینگ ۲۷۱۲) قهرمان شطرنج ایران شد. وی در المپیاد شطرنج ۲۰۰۴ (میز دو)، ۲۰۰۶ (میز چهار)، ۲۰۰۸ (میز دو) و ۲۰۱۰ (میز دو) و ۲۰۱۴ (میز دو) عضو تیم ملی ایران بوده‌است. مقام یازدهم قهرمانی جوانان زیر ۲۰ سال جهان در سال ۲۰۰۴ از دیگر عناوین اوست. وی در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه یک مدال برنز در بخش کلاسیک تیمی (به همراه احسان قائم‌مقامی و آتوسا پورکاشیان)، در بازی‌های آسیایی داخل سالن ۲۰۰۷ ماکائو دو مدال برنز یکی در بخش انفرادی کلاسیک و دیگری در تیمی سریع (به همراه احسان قائم‌مقامی، همایون توفیقی، شادی پریدر، شایسته قادرپور و میترا حجازی‌پور)، در بازی‌های آسیایی داخل سالن ۲۰۰۹ کوانگ‌نین یک مدال برنز در شطرنج برق‌آسای تیمی (به همراه احسان قائم‌مقامی، مرتضی محجوب، آتوسا پورکاشیان، شادی پریدر و شایسته قادرپور) و در بازی‌های جهانی ورزش‌های فکری ۲۰۰۸ پکن یک مدال برنز در شطرنج سریع تیمی مردان کسب کرده‌است. وی همچنین به همراه تیم ملی شطرنج ایران در قهرمانی جام ملت‌های آسیا سه بار در سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ و ۲۰۱۴ به مقام سوم تیمی در آسیا دست یافته‌است
او فارغ‌التحصیل دبیرستان علامه حلی تهران و مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف است.
از جمله رکوردهای او مبارزهٔ هم‌زمان با ۵۵ نفر در سال ۸۴ در دانشگاه صنعتی شریف است که به تساوی با ۴ نفر و برد از بقیه بازیکنان انجامید. در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۸۵ نیز مسابقه‌ای خیریه‌ای در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد و مرادی به‌طور هم‌زمان با ۱۲۰ نفر به رقابت نشست که نتیجهٔ آن ۷ تساوی و برد باقی افراد بود. این مسابقه بزرگ‌ترین مسابقهٔ شطرنج هم‌زمان ایران در آن زمان بود.
الشن مرادی در سال ۲۰۱۲ به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه صنعتی تگزاس مشغول به تحصیل و تدریس شد. تیم شطرنج دانشگاه تگزاس تکنولوژی به همراه الشن مرادی قهرمان شطرنج دانشگاه‌های آمریکا در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵ شد.
الشن مرادی در بهمن سال ۱۳۹۴ (فوریه ۲۰۱۶) پس از احسان قائم‌مقامی به عنوان دومین شطرنجباز ایرانی به درجه بین‌المللی ۲۶۰۰ رسید و در ماه بعد رکورد شخصی خود را به ۲۶۰۳ رساند.
وی در اسفند ۱۳۹۵ تابعیت آمریکا را اخذ نمود و از آن پس در مسابقات بین‌المللی، با پرچم آمریکا شرکت می‌کند.
حجاب در ترکیه
حجاب اسلامی برای زنان در ترکیه اختیاری است. برپایه نظرسنجی‌های رسمی در ترکیه ۷۴ درصد از زنان طرفدار حجاب هستند. اما تا قبل از اردوغان حجاب در دانشگاه‌ها و ادارات دولتی غیرقانونی بود. با تلاش اردوغان و بر اساس همه‌پرسی قانون منع حجاب لغو گردید.
درسال ۱۹۲۳ میلادی زمانی که جمهوری ترکیه به دست مصطفی کمال آتاترک تأسیس گردید، مؤسسه‌ها و نهادهای رسمی به کارمندان زن اجازه نمی‌دانند که با حجاب فعالیت کنند؛ درحالی که در هیچ‌کجای قانون اساسی دربارهٔ ممنوعیت حجاب قانونی وجود نداشت. آتاترک تلاش می‌کرد جامعه ترکیه را سکولاریزه کند، روسری را نشان عقب ماندگی و ارتجاع می‌دانست.
سکولارها پس از کودتای نظامی سال ۱۹۸۰ میلادی قانون لباس در موسسه‌های عمومی که داشتن حجاب در موسسه‌های دولتی را منع می‌کرد تصویب کردند.
همچنین پس از کودتای دوم در ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ زمانی که ارتش ترکیه ضد دولت حزب محافظه کار رفاه کودتا کرد؛ ارتش بستن تدریجی مدارس ائمه جماعات و خطبا و مدارس دینی آغاز کرد و شورای امنیت در قطعنامه ای «حجاب» را تهدیدی برای ترکیه دانست.
بر اساس قوانین ترکیه، کارمندان زن در ادارات دولتی اجازه استفاده از روسری و سایر پوشش‌های مشابه را ندارند. همچنین بر اساس بخشنامه‌ای تحت عنوان «نحوه پوشش در مراکز آموزش عالی ترکیه» که در سال ۱۹۹۷ میلادی صادر شده دانشجویان دختر دانشگاه‌های دولتی اجازه استفاده از حجاب در دانشگاه‌ها را ندارند. در سال ۲۰۰۶ این قانون برای دانشگاه‌های غیردولتی نیز لازم‌الاجرا شد.
در نوامبر ۲۰۰۵ شکایتی توسط یک دختر ترکیه‌ای به دادگاه حقوق بشر اروپا مطرح شد که در آن از محدودیت‌های حکومت ترکیه برای حجاب شکایت شده بود. دادگاه حقوق بشر اروپا این شکایت را رد کرد واعلام کرد که این اقدام دولت ترکیه مشروع و قانونی است.
سرانجام پس از روی کار آمدن حزب عدالت و توسعه در سال ۲۰۱۰ میلادی، قانون اساسی ترکیه اصلاح شد و پذیرش حجاب به همه‌پرسی گذاشته شد. «سرانجام رجب طیب اردوغان» نخست‌وزیر وقت ترکیه در یکم اکتبر سال ۲۰۱۳ میلادی لغو ممنوعیت حجاب در موسسه‌های دولتی را اعلام کرد. همچنین در مدارس و دانشگاه‌ها و ارتش و مجلس دختران و زنان می‌توانند حجاب داشته باشند.
در ترکیه داشتن حجاب اسلامی در دانشگاه‌های دولتی ممنوع بود، اما در سال ۲۰۰۸ پارلمان ترکیه رأی به لغو این قانون داد.
ملاشیه
مَلّاشیه محله‌ای در جنوبی‌ترین نقطه قسمت غربی اهواز مرکز استان خوزستان ایران است. ساکنان ملاشیه عرب هستند. این منطقه در جاده اهواز به خرمشهر و نزدیک شهرک رزمندگان قرار دارد. این منطقه یکی از مناطق پرجمعیت اهواز است که طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، ۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. ملاشیه در زمان جنگ بعلت نزدیکی به شرکت‌های صنعتی بزرگی همچون فولاد کاویان، گروه ملی، نورد لوله، پایه ساز، فارسیت، سپنتا، هپکو تلفات جانی و خسارتهای مالی به مردم این منطقه رسانید و نیروهای عراقی بعد از اشغال خرمشهر تا نزدیکی این منطقه رسیدند. ملاشیه یکی از قدیمی‌ترین محله‌های اهواز به‌شمار می‌آید؛ تا قبل از جنگ حدکد 25 خانوار فارس زبان وبختیاری در انجا ساکن بودند وباشروع جنگ به دیگر مناطق مهاجرت کردند واهالی جنگ زده هور جایگزین آنها شدندکه امروزه متأسفانه مشکلات زیادی در این منطقه وجود دارد. لازم است ذکر شود که در این روستا تا قبل از شروع جنگ خانوادهای عرب وبختیاری از شهرهای مختلف در این روستای تازه تأسیس زندگی می‌کردند این منطقه بعلت نزدیکی به چند کارخانه بزرگ به‌صورت شهرکی اقماری نیز بود ولی پس از آغاز جنگ بعلت مهاجرت مردم جنگ زده مرز نشین دچار بی نظمی و از بین رفتن بافت جمعیتی یک دست شد اکنون از آن مردم و ساکنین قدیمی دیگر کسی باقی نمانده و ملاشیه یکی از پر جمعیت‌ترین مناطق اهواز محسوب می‌شود و علا رغم این تا هنوز هیچ امکانات رفاهی یا ورزشی و جاهای اداری نداره و متآسفانه مسئولین دزد و لقمه حروم زیادی دارند
دهوک
دُهوک (دَهوک هم تلفظ می‌شود) (به کردی: دهۆک، به زبان آرامی: ܢܘܗܕܪܐ، تلفظ: "نوهادرا") شهری است کردنشین در شمال عراق با جمعیتی حدود ۲۸۴٬۰۰۰ نفر. این شهر مرکز استان دهوک عراق است. مردم این شهر به گویش کرمانجی از زبان کردی تکلم می‌کنند. این شهر با کوهستان‌های مرتفع احاطه شده‌است.
در باب وجه نامگذاری شهر، روایات گوناگونی وجود دارد، اما از مشهورترینِ آنها این است که واژهٔ «دهوک» به‌معنای «روستای کوچک» است. نام آسوریِ شهر بیت نوهادرا است. در این شهر، اقلیتِ آسوری نیز سکونت دارند. این شهر در قدیم از مراکز تجاری آشوریان بود و در قلمرو آشور قرار داشت. بعدها به‌تدریج مردم ایرانی‌تبار به سکونت در این منطقه پرداختند و ترکیب جمعیتیِ آن از سامی به ایرانی تغییر یافت.
بیشتر ساکنان دهوک کردهای اهل سنت هستند و تعداد کمی مسیحی و ایزدی هستند. مردم آن از پیروان دین اسلام، مسیحیت و یزیدی تشکیل شده‌است.
منطقه دهوک تحت نفوذ حزب دموکرات کردستان عراق (ک.د. پ) است. این حزب، حزب مسعود بارزانی است.
دولت عراق، بازمانده نیروگاه هسته‌ای این کشور در پیرامون دهوک را که در سال ۱۹۸۱ توسط اسرائیل بمباران شده بود به صورت پنهانی و طی یک عملیات طولانی به یک شرکت کانادایی فروخت.
در اوایل ماه آوریل ۱۹۹۱ در پی حملات نیروهای عراقی به منطقه، تقریباً تمامی جمعیت شهر دهوک از این شهر گریخت. پس از ایجاد منطقه پروازممنوع از سوی نیروهای آمریکایی در شمال عراق، به این خاطر که دهوک در این منطقه قرار نمی‌گرفت بازگشت پناهندگان با کندی صورت گرفت.واژه دهوک از نام نخستین پادشاه امپراطوری مادها دیاکو گرفته شده است.
آرامی نو آشوری
زبان آسوری یا سریانی یا به‌طور دقیق‌تر آرامی نو آشوری به شاخهٔ آرامی شمال شرقی از زبان‌های آفرو-آسیایی تعلق دارد. آشوری زبانها مسیحی هستند. آنها اولین قومی هستند که یکجا مسیحی شدند. عیسی مسیح به زبان آنها سخن می‌گفت. در ضمن پیش از ایشان، یونس نبی نیز در پایتخت آشوریان به نام نینوا آنها را به روزه و نجات فرا خوانده بود. این زبان، زبان امروز مسیحیان سریانی آسوری-آشوری است که امروزه در شهرهای ایران چون، تهران، ارومیه، تبریز، سلماس، اصفهان، اهواز، کرمانشاه و در دیگر کشورها چون کانادا، سوئد، عراق، ترکیه، سوریه، لبنان، آمریکا و استرالیا زندگی می‌کنند. مندایی نیز که شاخه ایی از زبان آرامی-سامی است به زبان آنها نزدیک است. یکی از کلیساهای معروف آشوریان در تهران به نام کلیسای یوسف قدیس در خیابان فرصت (موسوی) نرسیده به میدان فردوسی تهران بنا شده‌است.
زبان آشوری یا همان سریانی زبانی پیچیده‌است و پایه آن حروف ابجد است. زبان آرامی یا سریان که آسوریان برای ارتباط بین خود از آن استفاده می‌کنند در کلیسای شرقی، کلیسای کاتولیک کلدانی، کلیسای کاتولیک سریانی، و کلیسای ارتودوکس سریانی، نیز از آن استفاده می‌شود. در کلیساهای کلارای هندوستان نیز این زبان به کار می‌رود.
تنها دو گویش از آسوری مدرن (که از آن با آرامی مدرن یا سریانی نیز یاد می‌شود) توسط مردمان آشوری‌زبان به‌کار می‌رود. آشوریان گویش‌های مدرن خود را سریانی می‌نامند. از مهم‌ترین زیرگویش‌های آسوری نو، اورمژنایا یا اورمیه ایی و شاپدنایا، یعنی گویش آسوری‌های ارومیه که به‌صورت مکتوب با ادبیات ویژهٔ خود از نیمهٔ دوم قرن ۱۹ رواج یافت. تقسیم‌بندی گویش‌های مدرن عبارت است از:
خط آسوری نو، سریانی خاوری است که از راست به چپ نوشته می‌شود و الفبای آن به ترتیب حروف ابجد است.Wikipedia contributors, "Assyrian language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php? title=Assyrian_language&oldid=۱۸۴۱۸۷۰۵۴
شام (سرزمین)
شام یا شامات اصطلاحی تاریخی جغرافیایی است که به منطقه‌ای کمابیش گسترده گفته می‌شود در جنوب غرب آسیا که از شمال به رشته کوه‌های توروس، از جنوب به صحرای عرب، از خاور به میانرودان و از باختر به دریای مدیترانه محدود است. در هزاره دوم پیش از میلاد به این مکان به ویژه نواحی جنوبی آن، کنعان می‌گفتند.
این منطقه دربرگیرنده سرزمین‌هایی است که امروزه کشورهای سوریه، اردن، لبنان، اسرائیل ،فلسطین، قبرس، بخش‌هایی از جنوب ترکیه و شرق مصر در آن جای دارند. گاهی بخش‌هایی از غرب عراق را نیز جزو سرزمین شام به‌شمار می‌آورند.
از شهرهای مهم سرزمین شام می‌توان به دمشق، انطاکیه، حلب اشاره کرد.
این سرزمین در زمان ابوبکر ضمیمه قلمرو اسلام گشت و پس از خلفای راشدین تا روزگار عباسیان، هنگامی که امویان حاکم بر سرزمین‌های اسلام بودند، مرکز خلافت اسلامی در این خطه قرار داشت.سرزمین شام از سپیده دم تاریخ گهواره تمدن بوده‌است. تمدن‌هایی چون تمدن آرامیان، سریانیان، کنعانیان، فنیقیان، هوریان، اموریان و بسیاری دیگر در این سرزمین پدید آمده‌اند و کتاب تاریخ را ستبرتر کرده‌اند.
در روزگار امویان دمشق مرکز حکومت امویان بود
سرود ملی الجزایر
سرود قَسَماً (به معنی: سوگند یاد می‌کنیم) سرود ملی کشور الجزایر است. این سرود به دنبال استقلال این کشور از فرانسه در سال ۱۹۶۳ به عنوان سرود ملی تصویب شد. متن سرود را مفدی زکریا در سال ۱۹۵۶ هنگامی که در زندان نیروهای استعمارگر فرانسه بود سروده است. موسیقی آن را نیز محمد فوزی آهنگساز مصری تهیه کرده‌است.
سرود ملی اردن
سرود السلام الملکی الاردنی، سرود ملی کشور اردن است این سرود پس از استقلال کشور اردن در سال ۱۹۴۶ به تصویب رسید. متن سرود را عبدالمنعم الرفاعی سروده و آهنگ آن را عبدالقادر التنیر تهیه کرده‌است. نسخه اول این سرود بسیار کوتاه بود اما بعدها کامل‌تر شد.
ویکیبیدیا contributors, "نشید الأردن الوطنی," ویکیبیدیا، (بازدید: ۲۹ ژانویه ۲۰۰۹).
سرود ملی لبنان
کلنا للوطن للعلی للعلم (به معنی: «همه ما برای میهن، برای شکوه و برای پرچم») نام سرود ملی کشور لبنان است. متن سرود را رشید نخله سروده است و آهنگ آن را ودیع صبرا تهیه کرده‌است.
الشندغه
شندغه یکی از مناطق تاریخی شهر دبی و یکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. این منطقه در مدخل خور دبی و ازسمت جنوب غربی خور واقع شده‌است. «منطقه شندغة» در سال ۱۸۶۲ میلادی تأسیس شده‌است. در سال ۱۸۹۶ میلادی حاکم دبی از قلعة الفهیدی به اینجا نقل مکان کرده‌است. خانه «شیخ سعید آل مکتوم» حاکم وقت در این منطقه واقع است که چند سال پیش بازسازی شده‌است و حالا موزه‌است. همچنین چند مسجد کوچک و تاریخی در این منطقه وجود دارد که کلاً از جانب شهر داری بازسازی شده‌است. همچنین خانه «شیخ عبید بن ثانی» وزیر شیخ سعید آل مکتوم در این منطقه قرار دارد که مانند ساختمان‌های نامبرده نیز بازسازی شده‌است و قرار است که آن هم موزه کنند.
تونل زیر آبی الشندغه که در این منطقه قرار دارد دو منطقهٔ دیره و بر دبی را به هم متصل می‌کند.
سانتا کروس د لا سیرا (بولیوی)
سانتا کروس د لا سیرا (Santa Cruz de la Sierra) مرکز استان سانتا کروس در بولیوی است.
این شهر با ۱٬۷۵۶٬۹۲۶ نفر جمعیت بزرگترین شهر بولیوی است و در شرق آن کشور قرار دارد.
ارتفاع آن از سطح دریا ۴۱۶ متر است و با این‌که هوای آن در کل گرم است، اما بادهای سردی به نام سورازوس از پامپای آرژانتین در آن می‌وزد.
نام این شهر را بیشتر به طور خلاصه، سانتا کروس می‌گویند.
سانتاکروز تا اوایل سدهٔ بیستم تا اندازهٔ زیادی تک‌افتاده بود و دارای ساختمان‌های زیادی با معماری دورهٔ استعماری است، از جمله یک کلیسای جامع سدهٔ ۱۶ و قرارگاه‌های مبلغین یسوعی.
چه گوارا، انقلابی مارکسیست، به‌وسیلهٔ ارتش بولیوی در نزدیکی واله‌گرانده در "سانتا کروس د لا سیرا" کشته شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
سرود ملی مراکش
سرود شریفین، متن آن توسط لئو مورگان سروده شده‌است و از سال ۱۹۵۶ که مراکش استقلال خود را کسب کرد سرود ملی این کشور بوده‌است.
Wikipedia contributors, "Cherifian Anthem," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cherifian_Anthem&oldid=470922340 (accessed January 24, 2012).
طرح مارشال
طرح مارشال عنوان موفقیت‌آمیزترین پروژه سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا پس از جنگ جهانی دوم است، این طرح به بسیاری از کشورهای اروپای غربی کمک کرد تا اقتصاد خود را پس از جنگ بازسازی کنند. ایالات متحده و تیم سیاست خارجی جرج مارشال در مسیر خلق جهان پس از جنگ درصدد حذف عوامل بروز دو جنگ جهانی و معضلات اقتصادی ناشی از آن بودند، به عبارت دیگر آن‌ها معتقد بودند در همه جای دنیا، انسان مرفه، یا دست کم امیدوار به زندگی در رفاه، به سوی تمامیت‌خواهی جذب نمی‌شود.
در عین حال این طرح یک برنامه‌ریزی بلند مدت برای خلق یک بازار توانمند برای خرید محصولات آمریکایی بود که عملاً از تسلط کمونیسم در اروپا جلوگیری می‌کرد. در مقابل این طرح در اروپای غربی اتحاد جماهیر شوروی که عملاً مانع بهره‌مندی بلوک شرق از این کمک‌ها شده بود دست به ابتکار عمل زد و در سال ۱۹۴۷ سازمانی بین‌المللی را تحت عنوان کمکان با هدف مبارزه با طرح مارشال تشکیل داد.
طرح مارشال سرآغاز دوقطبی شدن کامل جهان و تعیین حوزه نفوذ دو قدرت بود؛ چرا که کشورهایی که به این طرح جواب مثبت دادند وابستگی خود را به اردوگاه غرب و آن‌ها که پاسخ منفی دادند وابستگی‌شان به بلوک شرق را نمایان ساختند.
آغاز شکست‌های متوالی آلمان نازی در جبهه‌ها منجر به پیش گرفتن سیاست جنگ تام و در خدمت گرفتن تمام امکانات کشور برای جنگ شد. به این ترتیب بسیاری از شهرها و صنایع آلمان بر اثر بمباران یکسر ویران شدند و در نهایت این کشور در ۹ مه ۱۹۴۵ تسلیم شد. اوضاع دیگر کشورهای اروپایی نیز بهتر از این نبود شهرها، صنایع و کارخانجات لهستان، ایتالیا، انگلستان، نروژ، فرانسه و بسیاری دیگر از کشورها متحمل خسارات و خرابی‌های فراوان شده بود. در واقع وضع تاریک اقتصادی و از هم گسیختگی اجتماعی جوامع اروپایی به همراه خطر قریب‌الوقوع همه‌گیری کمونیسم در قاره سبز، انگیزه‌های کافی را در اختیار ایالات متحده برای کمک به بازسازی اروپا قرار می‌داد. جرج اف. کنان دیپلمات بلندپایه آمریکایی دربارهٔ شرایط پس از جنگ و طرح جرج مارشال وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده اینطور اظهار نظر می‌کند:
شرایط فیزیکی حاکم بر قاره اروپا، شکست دکترین ترومن و دشواری به توافق رسیدن با شوروی بر سر آینده آلمان، منجر به تشکیل این پروژه آمریکایی در بهار ۱۹۴۷ شد، جرج مارشال و گروه سیاست خارجی کاخ سفید بر آن شدند تا دنیای پسا جنگی بسازند که پاسخگوی تقاضای شهروندان عادی برای سهمی از فواید فردگرایی باشد. آن‌ها معتقد بودند که در همه جای دنیا، انسان مرفه، یا دست کم امیدوار به زندگی در رفاه، به سوی تمامیت‌خواهی جذب نمی‌شود و امکان ظهور مجدد فاشیسم و ناسیونالیسم افراطی را از میان می‌برد. در واقع هدف اصلی ایالات متحده القای امید از دست رفته به مردمان اروپا بود، تا از نفوذ کمونیسم جلوگیری کند، تفاوت عمده این طرح با برنامه‌های مشابه بازسازی این بود که نقش رهبری در فعالیت‌های بازسازی را به اروپائیان واگذار کرد، تا جایی که اهداف برنامه مطابق نظر سنجی‌ها و تحقیقات از پیاده‌سازی الگوی سرمایه‌داری لیبرال آمریکایی به تولد دولت‌های رفاه غیر کمونیستی انجامید.
کمکان
اس اٍ ب (به روسی СЭВ) کمه‌کون یا کُمِکان که مخفف «شورای تعاون اقتصادی» است، سازمانی بود که در ژانویهٔ ۱۹۴۹ توسط دولت اتحاد شوروی تشکیل شد.
هدف از تشکیل این سازمان، نوعی پاسخ متقابل به طرح مارشال در اروپای غربی از سوی شوروی و متحدانش در اروپای شرقی بود.
دکترین ترومن
دکترین ترومن دکترینی بود که در سال ۱۹۴۷ توسط رئیس جمهور آمریکا، هری اس.ترومن، مطرح شد.
این دکترین بر این پایه بود که دنیا اکنون به دو بخش تقسیم شده است. کشورهای آزاد و دمکراتیک و کشورهای غیرآزاد و غیردموکراتیک کمونیست و اکنون آمریکا باید به همهٔ مخالفین کمونیسم برای آزادی کمک کند.
ترومن، بر پایهٔ این دکترین، به همهٔ کسانی که علیه کمونیسم می‌جنگیدند کمک مالی و نظامی می‌کرد.
دولت‌های ترکیه و یونان که پس از جنگ جهانی دوم در حال مقابله با شورش‌های کمونیستی بودند، اولین دولت‌هایی بودند که طبق دکترین ترومن از حمایت آمریکا برخوردار شدند.
جنگ کره، که طی آن نیروهای نظامی آمریکا با حمله به کره سعی در جلوگیری از نفوذ کمونیسم در آن کردند را می‌توان اولین جنگ عظیمی دانست که بر پایهٔ این طرح درگرفت.
هرمان گورینگ
هرمان ویلهلم گورینگ (زاده ۱۸۹۳ – درگذشته ۱۹۴۶) از برجسته‌ترین چهره‌های حزب نازی در آلمان بود. وی در خلال جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده نیروی هوایی آلمان نازی به خدمت پرداخت.
هرمان گورینگ در سال ۱۸۹۳ در باواریا به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در آموزشگاه نظامی کارلسروهه ادامه داد و در سال ۱۹۱۴ به ارتش پیوست.
گورینگ در طول جنگ جهانی اول در هنگ پیاده‌نظام در شهری در منطقه مولهاوزن که تنها یک مایل از مرز فرانسه فاصله داشت خدمت کرد. او به مدت ۳ هفته به زندانی شدن در سلول محکوم شد که این حکم هرگز اجرا نشد. گورینگ در دوران جنگ جهانی اول خلبان بود و به علت شجاعت نشان «صلیب آهنی» را دریافت کرد. پس از اتمام دوران آموزش خلبانی به طور جدی به مبارزه هوایی پرداخت که به شدت آسیب دید. دوران نقاهت او نزدیک به یک سال به طول انجامید. در ۷ ژوئیه ۱۹۱۸، پس از مرگ ویلهلم راینهارد، جانشین مانفرد فون ریشتهوفن، گورینگ فرمانده «پرواز سیرک» شد. اما تکبر او باعث نفرت مردان اسکادران می‌شد. بعد از جنگ، به مونیخ رفت و در سال ۱۹۲۲ با هیتلر آشنا شد. او در دسامبر ۱۹۲۲ به عنوان رئیس سپاه توفان (SA) انتخاب شد و تا «کودتای مونیخ» در این سمت باقی‌ماند.
گورینگ در کودتای مونیخ معروف به کودتای آبجو فروشی به شدت زخمی شد اما توانست به خارج بگریزد. در سال ۱۹۲۷ به آلمان برگشت به حزب نازی پیوست و یک سال بعد، در ۱۹۲۸، به رایشستاگ (مجلس آلمان) راه یافت. او در سال ۱۹۳۲ رئیس رایشستاگ شد.
گورینگ در ۱۹۳۳ وزیر امور داخلی پروس بود و در آن سال نقشی مهم در دستگیری و شکنجهٔ کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها داشت.
گورینگ در ۱۹۳۵ فرمانده لوفت وافه (نیروی هوایی آلمان) شد.
گورینگ و دیگر افسران ارشد نگران این بودند که آلمان هنوز برای جنگ آماده نیست. اما هیتلر به عنوان رهبر اعتقاد داشت که پیروزی ممکن است. حمله به لهستان، عمل شروع‌کنندهٔ جنگ، در سپیده دم ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد. بعد از آن روز هیتلر گورینگ را به عنوان جانشین پیشوای کل آلمان اعلام کرد. در ابتدا پیروزی‌های آلمان یکی پس از دیگری به ارمغان می‌آمد. با کمک لوفت وافه، نیروی هوایی لهستان در عرض یک هفته شکست خورد. فرودگاه حیاتی نروژ در Fallschirmjäger کشف شد وEben Emael اسیر گشت. عدم موفقیت لوفت وافه، وسعت گرفتن حملات هوایی متفقین بر آلمان، و اعتیاد گورینگ را از عوامل سقوط وی دانسته‌اند. گورینگ تا سال ۱۹۴۵ کم و بیش همهٔ پست‌ها و نفوذ خود را از دست داده بود.
بالاترین درجه نظامی ارتش آلمان که از جهت برابری نظامی یک درجه پایین تر رایش فروهر و دو درجه بالاتر از ارتشبد و یک درجه بالاتر از فیلد مارشال می‌باشد با عنوان رایش مارشال (به آلمانی: Reichsmarschall) بود که فقط به هرمان گورینگ، فرمانده لوفت وافه، اعطا شد.
هرمان گورینگ در همین سال، پس از پایان جنگ و شکست آلمان، در دادگاه نورنبرگ محاکمه و به اعدام با طناب دار محکوم شد.
او در سال ۱۹۴۶ و پیش از آن که هنگام اعدامش فرا رسد، در زندان با شکاندن کپسول سیانور مخفی نموده در دهانش ، بر عمر خود پایان داد .
هانی (فیلم)
هانی فیلمی سینمایی محصول سال ۲۰۰۳ کشور ایالات متحده به کارگردانی بیله وودراف است.
جسیکا آلبا، مکای فایفر، جوی بریانت و لیل رومئو از بازیگران این فیلم هستند.
داستان فبلم، ماجرای رقاصه‌ای معمولی است که شیفتهٔ رقص هیپ هاپ و موسیقی رپ است و به طور تصادفی توسط کارگردانی کشف می‌شود و به رقص‌پرداز (کوریوگرافر) و رقصندهٔ معروفی بدل می‌شود.
راز نو
راز نو یک اثر موسیقی آوازی از حسین علیزاده است. رازنو را گروه "هم‌آوایان" در ۱۷، ۱۸ و ۱۹ اسفند سال ۱۳۷۶ برای اولین بار در تالار وحدت اجرا کرده‌اند. اعضای این گروه عبارت‌اند از: این قطعات در سال ۱۳۷۷ توسط مؤسسهٔ فرهنگی ماهور منتشر شدند.
کوکا کولا
کوکاکولا (تلفظ: کُکا کُلا) نوشابه کولای گازدار پرطرفدار است که در بیش از ۲۰۰ کشور جهان به فروش می‌رسد و روزانه حدود ۱/۸ میلیارد بطری کوکاکولا در جهان مصرف می‌شود. این نوشابه محصول شرکت آمریکایی کوکاکولا است و یکی از نمادهای فرهنگی کشور ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آید. نام این نوشیدنی متشکل از نام دو مادهٔ اولیه سازندهٔ آن یعنی کوکا (برگ گیاه کوکا) و کولا (دانه‌های گیاه کولا به عنوان منبع کافئین) می‌باشد. شرکت کوکاکولا کنسانتره این نوشیدنی را به صورت انحصاری تولید کرده و به تولیدکنندگان طرف قرارداد خود در سراسر جهان می‌فروشد. هرچند که نوشیدنی‌های مختلفی با طعم‌هایی مشابه کوکاکولا توسط شرکت‌های دیگر هم تولید می‌شود اما فرمول کنونی کوکاکولا همچنان به عنوان یک راز تجاری مخفی مانده‌است.
کوکاکولا از شناخته شده‌ترین نام‌های تجاری در جهان و دومین واژه شناخته‌شده زبان انگلیسی در جهان است. نام تجاری کوکاکولا پس از اپل و گوگل سومین نام تجاری با ارزش در جهان است و ارزش آن بیش از ۶۷ میلیارد دلار تخمین زده می‌شود. در بسیاری از کشورهای غربی این نوشابه به صورت کوتاه‌تر، کُک (Coke) نامیده می‌شود و در خاورمیانه و ایران نیز نام آن به اختصار کوکا گفته می‌شود.
فرمول ساخت کوکاکولا برای نخستین بار در سال ۱۸۸۶ به صورت یک نوشیدنی، توسط جان پمبرتون داروساز آمریکایی و در شرکت مواد شیمیایی او ابداع شد. کتابدار او "فرانک رابینسون" انتخاب نام کوکاکولا را به او پیشنهاد داد و لوگوی دست‌نویس و سلیس آن را خطاطی کرد که تا به امروز به عنوان لوگوی این شرکت و این نوشیدنی پابرجاست. پمبرتون نوشیدنی ابداع شده توسط خود را یک داروی مقوی برای بسیاری بیماری‌ها می‌دانست. این شربت محتوی کوکائین (که از برگ کوکا گرفته می‌شد) و همچنین عصاره کافئین دانه کولا بود. (بعدها کوکائین این نوشابه در سال ۱۹۰۵ از فرمول آن حذف شد) پمبرتون نوشابه خود را به دکه‌های محلی فروش لیموناد و سودا فروخت و به تبلیغ برای آن پرداخت. به این ترتیب، کوکاکولا به عنوان پدیده‌ای جدید به موفقیت بسیاری دست یافت. جان پمبرتون هر لیوان از نوشیدنی جدیداش را به قیمت پنج سنت به مشتریانش می‌فروخت. اگرچه نهایتاً آن اندازه خوشبخت نبود که در دوران زندگی خود بتواند نصیبی هر چند اندک از شهرت این ترکیب ابتکاری ببرد و اندکی قبل از مرگ روش تهیه کوکاکولا را در برابر ۲۳۰۰ دلار به آسا کندلر، تاجر آمریکایی و شهردار شهر آتلانتا فروخت. آسا کندلر توانست به زودی از کوکاکولا یک نوشیدنی ملی آمریکایی بسازد که اسمش هم‌معنی با زندگی به سبک آمریکایی است. او اندکی شیوه تهیه کوکاکولا را تغییر داد و برای آسان‌تر کردن کار به جای لیوان و بشکه، بطری‌های مخصوصی را برای این نوشیدنی سفارش داد که امروزه همه آن را می‌شناسند و در نهایت محصولش را در سراسر آمریکا توزیع کرد. با این تغییرات همه دیگر می‌توانستند حتی در خانه‌هایشان هم کوکاکولا بنوشند. در سال ۱۸۹۶، ده سال بعد از تهیه نخستین ترکیب کوکاکولا آسا کندلر برای نخستین بار این نوشیدنی را به خارج از مرزهای آمریکا صادر کرد.
کوکا کولا از سال ۱۹۸۸ با یوفا شریک بوده‌است، دریک نشست خبری در طی مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ پیش از دیدار پرتغال با مجارستان پس از اینکه کریستیانو رونالدو نوشابه کوکاکولا را کنار زد و توصیه کرد که آب بخورید سهام این شرکت از ۲۴۲ میلیارد دلار به ۲۳۸ میلیارد دلار رسید و باعث شد این شرکت ۴ میلیارد دلار ضرر کند
حسین طاهرزاده
سیدحسین طاهرزاده (زادهٔ ۱۲۶۱ اصفهان - درگذشتهٔ ۱۲ شهریور ۱۳۳۴ تهران) خواننده موسیقی ایرانی بود.
سیدحسین طاهرزاده در سال ۱۲۶۱ خورشیدی متولد شد. پدرش سیدطاهر تویسرکانی از تویسرکان همدان برای تحصیل فقه به حوزه علمیه اصفهان عزیمت کرد از این رو سیدحسین دوران کودکی و جوانی خود را در اصفهان سپری کرد.
طاهرزاده در سال ۱۲۷۸ خورشیدی به تهران آمد و با جهانگیرمیرزا آشنا شد. جهانگیرمیرزا نوه حسام‌السلطنه و جوان خوش ذوقی بود که ویولن می‌نواخت و در منزلش یک دستگاه حافظ الاصوات (فونوگراف) داشت. سیدحسین طاهرزاده با همراهی ویولن حسام‌السلطنه برای اولین بار آثار آوازی خود را با این دستگاه ضبط کرد.
طاهرزاده در منزل حسام‌السلطنه با هنرمندان مشهوری چون حبیب سماع حضور (نوازنده بزرگ سنتور) و میرزا عبدالله (نوازنده برجسته تار) آشنا شد. همچنین در منزل علی صفا ظهیرالدوله با درویش خان نوازنده مشهور تار آشنا شد و پس از آن سال‌ها دوست و همکار بودند. طاهرزاده در کنسرت‌های انجمن اخوت که به تشویق ظهیرالدوله تشکیل می‌شد شرکت کرد و غالباً عواید اینگونه کنسرت‌ها به امور خیریه و کمک به مستمندان اختصاص می‌یافت.
در سال ۱۲۸۸ خورشیدی برای ضبط صفحه به همراه درویش خان (تار) و باقرخان رامشگر (کمانچه) و اسدالله خان (تار و سنتور)، حسین هنگ آفرین (ویولن) و رضا قلی خان (آواز) و حبیب‌الله شهردار (پیانو) به لندن رفت. این سفر از راه روسیه انجام گرفت و در بین راه گروه در شهر رشت توقف داشته و به تقاضای مجاهدان مشروطه سه شب به اجرای کنسرت پرداختند.
طاهرزاده یک بار هم به همراه درویش خان و باقرخان رامشگر و اقبال السلطان (آواز) و عبدالله دوامی (تصنیف و ضرب) برای ضبط صفحه گرامافون عازم تفلیس شد و آنها علاوه بر ضبط صفحه دو شب نیز در سالن تئاتر گرجستان کنسرت برگزار کردند. با فروش صفحات مذکور در ایران شهرت سیدحسین طاهرزاده افزایش یافت و به چهره‌ای شناخته شده در میان خوانندگان آن دوره تبدیل گشت.
طاهرزاده خوانندگی را شغل و پیشه خود نمی‌دانست، از این رو در دوران میانسالی و کهولت فقط در جمع دوستان به آواز خواندن می‌پرداخت. در سال‌های پایانی عمر چاپخانه‌ای به نام سپهر تأسیس کرد و به کار فرهنگی چاپ مشغول شد. سیدحسین طاهرزاده در همان سال‌ها عضو شورای عالی موسیقی رادیو بود.
سیدحسین طاهرزاده خواننده‌ای صاحب سبک بود که هم در اجرای قطعات آوازی و هم تصنیف‌ها و قطعات ضربی تبحر داشت. قمرالملوک وزیری، ادیب خوانساری و محمدرضا شجریان از سبک حسین طاهرزاده پیروی کرده‌اند.
از ویژگی‌های آوازی او می‌توان به: دستیابی به اصول زیبا شناختی ثابت در شعر و تحریر، روانی و سیالی آواز، تحریرهای متنوع، ابداع در ملودی پردازی، مناسب خوانی، تلفیق متعادل شعر و موسیقی، حال آواز، صدایی گرم و رسا و دارای انعطاف بالا، لحن ویژه، تسلط بر پروراندن گوشه‌ها و اجرای عمیق و درونی تحریرها اشاره کرد.
وی در سال ۱۳۳۴ وفات یافت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
کندوان
کندوان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی در شهرستان اسکو است که از پیشینه تاریخی هفت هزار ساله برخوردار است. این روستای تاریخی و باستانی دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی در ۱۸ کیلومتری شهر اسکو است. این روستای تاریخی و باستانی دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی‌است . این اثر در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۷۶ با شمارهٔ ثبت ۱۸۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.. با توجه به سنگی بودن خانه ها ، در زمان های قدیم نام این مکان تاریخی کندجان بود (محلی برای حفظ جان) که در حال حاضر نیز در شناسنامه متولدین کندوان از واژه کندجانی استفاده شده است
روستای کندوان اسکو در دامنه‌های سهند قرار دارد و به خاطر معماری صخره‌ای آن معروف است که در اثر فعل و انفعالات آتشفشانی کوه‌های سهند ایجاد شده‌است. توده‌ها و گدازه‌های مذاب آتشفشانی، به وسیله باد، برف و باران در طی هزاران سال متمادی شکل گرفته و به فرم کران درآمده‌است.
معماری بومی روستای کندوان معماری صخره‌ای است، این روستا به سبب ویژگی معماری صخره‌ای و بافت مخصوص آن در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌است. کندوان یکی از سه روستای صخره‌ای جهان است که این موجب جذابیت بی‌نظیر آن شده‌است. معماری روستای کندوان و جاری بودن زندگی مردم در قالب بافت قدیمی آن یک استثناء در دنیا به حساب می‌آید. چرا که دیگر در کاپادوکیه ترکیه و داکوتا آمریکا (هر دو دارای معماری صخره‌ای هستند) کسی زندگی نمی‌کند.
در حقیقت آنچه به کندوان هویت باستانی و تاریخی داده‌است، وجود ۱۱۷ خانواده و منزل مسکونی درون توده‌های مخروطی و هرمی شکل است. می‌توان گفت وجه تسمیه کندوان به خاطر خانه‌های کندویی شکلی است که در دل این صخره‌های مخروطی قرار گرفته‌اند. اجزای خانه‌ها شامل تنور، اتاق‌ها، صندوق خانه، آشپزخانه و… بوده و قطر دیوارها بین ۲ تا۳ متر است.
خانه‌های این روستا به مانند سنگ‌های کله قندی در دل کوه کنده شده‌اند و عسل یکی از مهم‌ترین سوغاتی‌های این روستا است. از محصولات این روستا می‌توان گردو، گیاهان دارویی، دوشاب (شیره انگور)، عسل و بادام را برشمرد. همچنین گلیم، جاجیم و روسری‌های کلاقه‌ای از صنایع دستی تولید شده در این روستا است.