hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
آبراهام لینکلن (نقاشی)
آبراهام لینکلن نقاشی‌ای است از نقاش آمریکایی، جورج هیلی (۱۸۰۸ - ۱۸۹۴ میلادی) که در سال ۱۸۶۹ میلادی و بعد از گذشت چهار سال از قتل لینکلن کشیده شد.
آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس جمهور آمریکا و یکی از ۳ رئیس جمهور محبوب این کشور بود که در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵ میلادی توسط یک بازیگر تئاتر ترور شد. این اثر از میان پرتره گروهی چهارگانه هیلی که به "صلح‌سازان" معروف است و در عرشه کشتی کوئین ریور در شهر سیتی پوینت در ایالت ویرجینیا، کمتر از یک ماه از کشته شدن لینکلن و در جریان مذاکرات صلح در واپسین روزهای جنگ داخلی آمریکا انتخاب شده‌است.
هیلی در زمره پرکارترین نقاشان پرتره در آمریکا و بعضاً جهان است که حدود ۱۳۰ اثر پرتره منتسب به اوست.
پرتره آبراهام لینکلن هم اینک در اتاق ناهارخوری دولت در طبقه اول کاخ سفید و در ضلع جنوبی غربی ساختمان قرار دارد و تحت مالکیت موزه این کاخ است.
مرکز تحقیقات و درمان سرطان (دانشگاه تگزاس)
مرکز تحقیقات و درمان سرطان یا اختصاراً CTRC از مراکز برتر درمانی و پژوهشی سرطان در ایالات متحده آمریکا است. این مرکز قسمتی از مرکز علوم درمانی دانشگاه تگزاس در سن آنتونیو است.
سی تی آر سی ۱۴۰ پژوهشگر در استخدام دارد، و بزرگ‌ترین پروژه آزمون نهایی داروهای ضد سرطان نوین در جهان (new drug phase I clinical trials) را داراست.
این مرکز که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد، سالی نزدیک به ۱۲۰٬۰۰۰ بیمار رسیدگی می‌کند.
بودجه این مرکز درمانی-تحقیقاتی بالغ بر ۸۱ میلیون دلار است.
از حامیان مالی این مرکز می‌توان تیم دانکن (ستاره بسکتبال سن آنتونیو اسپرز) و لانس آرمسترانگ را نام برد.
به غیر از این مرکز، تنها دو مرکز دیگر در تگزاس توسط موسسه ملی سرطان ایالات متحده آمریکا یک «مرکز ملی سرطان» لقب داده شده‌اند. آن دو مرکز دیگر کالج پزشکی بیلور و مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس هستند.
این مرکز سمپوزیوم سرطان سینه سن آنتونیو را هر ساله برگزار می‌کند.
شیرزنان
هفته‌نامه شیرزنان، اولین هفته نامهٔ الکترونیکی ورزش زنان در ایران است که از تاریخ اول خرداد ماه ۱۳۸۶ بر روی اینترنت شروع به کار کرده‌است. این هفته‌نامه که روزهای شنبه هر هفته منتشر می‌شود، اخبار حوزه ورزش زنان ایران و جهان را پوشش می‌دهد که شامل اخبار، گزارش، سرمقاله، گفتگو و گزارش تصویری است.
دست‌اندرکاران هفته‌نامه شیرزنان در سال ۱۳۷۹ از وزارت ارشاد جمهوری اسلامی ایران درخواست مجوز کردند اما پس از گذشت ۴ سال نتوانست مجوز فعالیت را دریافت کند.
در بخش «دربارهٔ ما» هفته نامهٔ شیرزنان آمده‌است: «این هفته‌نامه ورزشی زنان با هدف جبران کمبود پوشش اخبار این حوزه در نشریات سراسری و ورزشی ایران به صورت خصوصی راه‌اندازی شده‌است.»
از کارهای این نشریه می‌توان به انتشار اولین تصاویر بعد از انقلاب از تیم‌های ملی زنان ایران در رشته‌های مختلفی چون والیبال، پرتاب وزنه، اسکواش و … اشاره کرد.
هفته‌نامه شیرزنان همچنان دارای صفحه‌ای انگلیسی است که خلاصه اخبار ورزش زنان ایران را به زبان انگلیسی منتشر می‌کند. در حال حاضر هفت نفر خبرنگار در این هفته‌نامه مشغول به کار هستند.
گناه
گناه یا معصیت در ادیان ابراهیمی به معنای نقض اراده و قانون خداوند است و در اصطلاح مذهبی به معنی سرپیچی از فرمان خداوند است. به باور پیروان گروهی از ادیان، انسان جزای گناه را یا در این جهان و یا در دو جهان (این جهان و جهان آخرت )می‌بیند.
گناهان اولیه که ریشهٔ سایر گناهان دانسته شده‌اند عبارتند از:
تقسیم‌بندی‌های دیگری بر گناهان اولیه، مثلاً ۷ تایی نیز وجود دارد.
هفت گناه کبیره در الهیات مسیحی گناهانی هستند که ارتکاب آن‌ها مجازات دوزخ را به‌دنبال خواهد داشت.
دره را ترجمهٔ ذنب و گناه صغیره را ترجمهٔ معصیت گرفت.
پایونیر
پروژهٔ پایونیر نام مجموعه‌ای از مأموریت‌های فضایی بدون سرنشین ایالات متحده است که برای اکتشافات میان‌سیاره‌ای طراحی شده بود. این پروژه شامل مأموریت‌های بسیاری می‌شد که مهم‌ترین آن‌ها پایونیر۱۰ و پایونیر۱۱ بودند، دو فضاپیمایی که توانستند سیارات خارجی را کاوش کرده و از منظومهٔ خورشیدی نیز خارج شوند. هر دوی این کاوشگرها حامل صفحه‌ای طلایی بودند که در آن طرحی از مرد و زن رسم شده بود و اطلاعاتی دربارهٔ منشأ و سازندگان کاوشگر، برای هر موجود فرازمینی‌ای که آن را پیدا کند، وجود داشت.
مأموریت‌های اولیهٔ پروژهٔ پایونیر، تلاش برای به دست آوردن سرعت فرار زمین بود. این برنامه در پرتاب نخست ناسا نیز که از NACA (سازمان دانش هوانوردی آمریکا) صورت گرفته بود هم گنجانده شده بود. این مأموریت‌ها توسط نیروی هوایی آمریکا و ارتش انجام شد.
۵ سال بعد از پایان مأموریت‌های اولیهٔ "آبل" در کاوش فضا، مؤسسهٔ تحقیقات ایمز وابسته به ناسا، نام «پایونیر» را برای مأموریت‌های جدید پروژه انتخاب کرد، مأموریت‌هایی که در ابتدا هدف‌شان کاوش قسمت درونی منظومهٔ خورشیدی بود، و بعدها مأموریت‌های جسورانه‌تری نظیر کاوش مشتری و زحل به پروژه افزوده شد. اگرچه این مأموریت‌ها با موفقیت انجام شد، اما تصاویر ارسالی به خوبی تصاویری که ویجر ۵ سال بعد ارسال کرد نبود. در ۱۹۷۸، مأموریت‌ها بار دیگر متوجهٔ قسمت درونی منظومهٔ خورشیدی شد و با دو مأموریت «پایونیر زحل‌گرد» و «مولتی‌پروب»، مشخص شد که مأموریت‌ها از شکل کاوشگر به سیاره‌گرد تبدیل شده‌است.
برج شیاطین
یادبود ملی برج شیاطین یک پارک ملی در ایالت وایومینگ آمریکا است. مساحت این پارک ۶ کیلومتر مربع است. این برج طبیعی در فیلم برخورد نزدیک از نوع سوم ساخته استیون اسپیلبرگ دیده شده‌است. قلهٔ این کوه در نزد قبیله لاکوتا دارای قداست خاصی است، و هر ساله در هنگام تحویل تابستان مراسم ویژه‌ای در آن برگزار می‌کنند.
«برج شیاطین» نامی است که سفید پوستان بر این کوه اطلاق کرده‌اند. در نزد لاکوتا، نام این برج ماتو تیپیلا بمعنای «کلبهٔ خرس» است. بر سر مالکیت و نحوه استفاده از این مکان بین سرخ‌پوستان و سفیدپوستان محلی کماکان اختلاف و نزاع در محافل قانونی ادامه دارد. برج شیاطین اولین بنای اعلام شده توسط ایالات متحده آمریکا در جهت ثبت به عنوان یک بنای یادبود ملی می‌باشد که در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۱۹۰۶ توسط رئیس‌جمهور تئودور روزولت صورت گرفت. مرز این بنا محوطه‌ای به مساحت ۱۳۴۷ جریب (۵۴۵ هکتار) می‌باشد. در سال‌های اخیر از مجموع ۴۰۰۰۰۰ بازدیدکننده سالانه در حدود ۱٪ از آن‌ها اقدام به سنگ‌نوردی سنتی در جهت صعود به برج نموده‌اند.
نام برج شیطان در سال ۱۸۷۵ و در جریان لشکرکشی به سرکردگی ریچارد ایروینگ داج به وجود آمد، زمانی که گفته می‌شد مترجم او یک نام بومی را به اشتباه به معنای «برج خدای بد» تفسیر کرده‌است. تمام علائم اطلاعاتی در آن منطقه از نام «برج شیاطین» استفاده می‌کنند. نام‌های بومی آمریکایی عبارتند از «خانه خرس» یا «لوژ خرس». در سال ۲۰۰۵، پیشنهادی برای شناخت روابط متعدد بومیان آمریکا به عنوان Bear Lodge National Historical Monument با مخالفت نماینده ایالات متحده باربارا کوبین روبرو شد، با این استدلال که «تغییر نام به تجارت جهانگردی آسیب می‌رساند و مشکلات اقتصادی را برای جوامع منطقه به ارمغان می‌آورد». در نوامبر ۲۰۱۴، Arvol Looking Horse پیشنهاد تغییر نام این منطقه به «لوژ خرس» را داد و درخواست را به هیئت مدیره نام‌های جغرافیایی ایالات متحده ارائه داد. پیشنهاد دوم برای درخواست این که ایالات متحده تصویب کند آنچه «اشتباه» را در حفظ نام فعلی توصیف می‌کند و تغییر نام این بنای تاریخی و مکان مقدس Bear Lodge National Historic Monument. دوره رسمی اظهارنظر عمومی در پاییز ۲۰۱۵ پایان یافت. سناتور ایالتی محلی، اوگدن دریسکیل با این تغییر مخالفت کرد. لذا نام تغییر نکرده‌است.
زردپر
زَردپَر نام گروهی از ماهی‌های بزرگ آب شیرین است که به کپور شباهت دارند.
بر خلاف کپورها که معمولاً در ته حوضچه‌ها و آب‌های راکد زندگی می‌کنند، زردپرها معمولاً در آبگیرهای سنگی و صخره‌ای با جریان سریع آب یافت می‌شوند.این ماهی کف خوار ومهاجم هست.بیشتر از میگو ،خرچنگ،قورباغه ولاشه آبزیان تغذیه میکند.
در ایران این گونه ماهی در رودخانه منتهی به دریای خزر زندگی میکنند.زردپربه علت شنا در خلاف جهت آب دارای بدنی عضلانی و قدرتمند نسبت به سایر ماهیان آب شیرین هست.زردپرتا وزن بالای ۱۰ کیلوگرم رشد میکند.
زردپر در میان صیادان دارای جایگاه خاصی هست که همیشه در اولویت صید صیادان قراردارد.این ماهی را به ۲روش انتظاری و اسپینیگ میتوان صید کرد.در صید انتظاری زردپر میتوان از دل ، جگر ، خمیر ، بویله و کرم خاکی بکار برد.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Barbel (fish species»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲۷ نوامبر ۲۰۰۷).
جنگل ملی کوکونینو
جنگل ملی کوکونینو یک پارک ملی در ایالت آریزونا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۷۳۷۱ کیلومتر مربع است.
مدولاسیون فرکانس
مدولاسیون فرکانس ، که به‌طور خلاصه FM گفته می‌شود، رمزگذاری اطلاعات در یک موج حامل با تغییر فرکانس لحظه ای موج است. این فناوری در مخابرات، پخش رادیویی، پردازش سیگنال و محاسبات استفاده می‌شود.
در مدولاسیون فرکانس آنالوگ، مانند پخش رادیویی، از یک سیگنال صوتی نشان دهنده صدا یا موسیقی، انحراف فرکانس آنی، یعنی تفاوت بین فرکانس حامل و فرکانس مرکز آن، با عملکرد سیگنال تعدیل رابطه ای عملکردی دارد.
داده‌های دیجیتال را می‌توان با نوعی مدولاسیون فرکانس معروف به کلیدگذاری تغییر فرکانس (FSK) کدگذاری و انتقال داد، که در آن فرکانس لحظه ای حامل در میان مجموعه ای از فرکانس‌ها جابجا می‌شود. این فرکانس‌ها می‌توانند ارقامی مانند ۰ و ۱ را نشان دهند. FSK به‌طور گسترده‌ای در مودم‌های رایانه استفاده می‌شود، مانند مودم‌های فکس، سیستم‌های شناسه تماس‌گیرنده تلفن، بازکن درب گاراژ و سایر مخابره‌های فرکانس پایین. رادیو تله‌تایپ نیز از FSK استفاده می‌کند.
مدولاسیون فرکانس به‌طور گسترده‌ای برای پخش رادیو FM استفاده می‌شود. همچنین در تله متری، رادار، جستجوی لرزه ای و نظارت بر نوزادان برای تشنج از طریق EEG، سیستم‌های رادیویی دو طرفه، سنتز صدا، سیستم‌های ضبط نوار مغناطیسی و برخی از سیستم‌های انتقال تصویری استفاده می‌شود. در انتقال رادیویی، یک مزیت مدولاسیون فرکانس این است که نسبت سیگنال به نویز بیشتری دارد و بنابراین تداخل فرکانس رادیویی را بهتر از سیگنال قدرت برابر مدولاسیون دامنه (AM) رد می‌کند. به همین دلیل، بیشتر موسیقی از طریق رادیو FM پخش می‌شود.
مدولاسیون فرکانس و مدولاسیون فاز دو روش اصلی مکمل مدولاسیون زاویه هستند. مدولاسیون فاز اغلب به عنوان یک مرحله میانی برای دستیابی به مدولاسیون فرکانس استفاده می‌شود. این روش‌ها با مدولاسیون دامنه، که در آن دامنه موج حامل متغیر است، در حالی که فرکانس و فاز ثابت می‌مانند، در تضاد هستند.
سیگنال FM در امواج رادیویی VHF در هر جای جهان (به غیر از ژاپن) در محدودهٔ فرکانس‌های بین ۸۸ تا ۱۰۸ مگاهرتز منتشر می‌شود. ژاپن از باند ۷۶ تا ۹۰ مگاهرتز استفاده می‌کند.
بیابان موهاوی
بیابان موهاوی یا موهاوه یا موخاوه بیابانی در جنوب غربی ایالات متحده آمریکا است.
این بیابان که از روی قبیله سرخ‌پوستان موهاوی نام گذاری گردیده است، صحرایی خشک است که قسمت‌هایی از ایالات یوتا، کالیفرنیا، آریزونا، و نوادا را در بر می‌گیرد.
این بیابان نزدیک به ۵۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و کمتر از ۲۵۰ میلی متر در سال بارندگی دارد.
دمای این منطقه دارای دامنه بسیار متغیری است بطوریکه از -۱۸ تا ۵۴ درجه سانتی‌گراد دیده شده است.
پارک ملی دث ولی در این بیابان قرار دارد.
ولسوالی بامیان
وُلُسوالی بامیان یکی از ولسوالی‌های (شهرستان‌های) ولایت بامیان افغانستان است. آب و هوای سردی دارد و در کنار رشته‌کوه‌های کوه بابا قرار دارد.
بامیان از مناطق کهن و تاریخی است و به قلب هزارستان معروف می‌باشد. آثار تاریخی آن در جهان مشهور می‌باشد از جمله دو بت بزرگ بودا که به دست رژیم طالبان تخریب گردید. مردم این منطقه را هزاره‌ها تشکیل می‌دهند.
ولسوالی کهمرد
وُلُسوالی کَهمَرد یکی از ولسوالی‌ها (شهرستان‌ها) ی ولایت بامیان، افغانستان است. این ولسوالی در ۱۰۰ کیلومتری شمال شرق شهر بامیان موقعیت دارد. از سوی خاور با کوه‌های تاله‌برفک ولایت بغلان، از سوی باختر با ولسوالی یکاولنگ ولایت بامیان، از سوی شمال با ولسوالی روی دوآب، ولایت سمنگان و از سوی جنوب با ولسوالی سیغان ولایت بامیان هم‌مرز است.
آب ولسوالی کهمرد از درهٔ آجر سرچشمه می‌گیرد و در محل روستای دوآب میخ زرین، به رودخانه بامیان پیوسته و سپس مسیر دره را به سوی تاله‌برفک می‌پیماید سرانجام با رود اندراب یکی شده و به رودخانه آمو می‌ریزد.
اولاً دوشاخ دو وجه دارد یکی در مسیر دو جری (دو دره) واقع است و ثانیاً زیارت خواجه سبز یک درخت ارچه بزرگ دارد و آن دو شاخ دارد یکی بطرف کوه شرقی رفته و دیگری بطرف کوه غربی ازین دو جهت قریه را دو شاخ نامیده‌اند. مردم ابتدایی که در قریه دوشاخ آمده‌اند، یکی قوم بیگ بای و دیگری بنام کلانتر که در ابتدا در قریه دو شاخ آمده قدامت اولی دارد، بعداً قوم بنام میرا و بعداً یک قوم بنام گل محمد از غندک آمده و یک قوم بنام ایشانها یعنی خواجه‌های سیغان آمده‌اند ویک قوم بنام آهنگر از بالای کهمرد آمده که جمله ۷ قوم موجود است.
قریه‌ای بوده که ازطرف شمال با ولسوالی روی دوآب ولایت سمنگان از طرف شرق با ولسوالی تاله و برفک ولایت بغلان از طرف جنوب با کوه هندوکش و از طرف غرب با قریه دشت سفید محدود است. دارای جمعیت ۱۰۰۰ می‌باشند. قریه سرگلی یک قریه سرسبز و دارای فضای کاملاً گوارا می‌باشد.
براساس آمار ریاست معارف کهمرد، ۳۲ نهاد آموزشی در این ولسوالی فعال هستند که شامل ۱۰ مکتب لیسه، ۱۳ مکتب متوسطه، ۶ مکتب ابتداییه، ۳ مدرسه و یک دارالمعلمین می‌شود. در این مکاتب ۱۰۶۷۱ دانش آموز تحت آموزش قرار دارند. تعداد کارمندان ریاست معارف کهمرد ۳۷۰ نفر است که ۳۱ آموزگار زن را نیز شامل می‌شود.
جمعیت این ولسوالی ۳۱٬۰۴۲ نفر است.
از روستاهای مهم آن می‌توان به آجر، بنق، روی سنگ، دودَری، پایان باغ، مَدَر، دُرو، دوشاخ، باجگاه، انداب، دشت سفید، کِلیچ، دوآب، و میخ زرین می‌باشند.
در حدود ۹۰ درصد باشندگان این ولسوالی مصروف زراعت و مالداری اند و اکثری آنان معیشت زندگی شان را از طریق فروش میوه جات تأمین می‌کنند. مساحت باغ‌های ولسوالی کهمرد به هزاران جریب زمین می‌رسد که ۲۰ نوع میوه چون زردآلو، سیب، چهارمغز، بادام، انگور، انار، سنجد و توت را تشکیل می‌دهد. بر بنیاد گفته‌های باشندگان ولسوالی کهمرد، زردآلوی ساقی پیشینه تاریخی ۵۰۰ ساله دارد که برای نخستین بار در زمان ظهیرالدین بابرشاه از بخارا به ولسوالی کهمرد آورده شده‌است. از میوه درخت زردآلو چپه نمک، کشته و خلونیج به دست می‌آید و چپه نمک که شکل لوله ای را دارد، از مرغوبترین انواع کشته در سطح افغانستان می‌باشد و هر سیر (هفت کیلو) آن ۲۵۰۰ الی ۳۰۰۰ افغانی در بازار آزاد به فروش می‌رسد.
برای اولین بار جشنواره گل زردآلو با برنامه‌های متنوع فرهنگی و هنری در ولسوالی کهمرد ولایت بامیان با اشتراک صدها نفر از باغداران، دهاقین، باشندگان محل و مسئولان حکومتی، دایر شد.
بامیانی، بسم‌الله خان، «نگاهی به تاریخ و فرهنگ باشندگان بامیان»، پیشاور، ۱۳۸۰ خورشیدی/ ۲۰۰۱ میلادی. صص۱۵۸–۱۸۱.
ولسوالی پنجاب
وُلُسوالی پَنجاب یکی از ۷ ولسوالی ولایت بامیان افغانستان است. براساس سرشماری نفوس سال ۲۰۱۱ نفوس این ولسوالی ۹۸٬۲۰۰ نفر است و ۱۸۹۱ کیلومتر مربع پهناوری دارد.
نام پنجاب از یکجا شدن رودهای غرغری، تگاب برگ، نرگس، مهر و ترپس که در این ناحیه یکجا شده دریای پنج آب را می‌سازد، گرفته شده‌است.
پنجاب مرکز منطقهٔ دایزنگی قدیم است، اما براساس تقسیمات اداری سال ۱۳۴۳ جزئی از ولایت بامیان شد. مرکز این ولسوالی هم پنجاب نام دارد. شاهراه‌های کابل-هرات از راه هزاره‌جات و بلخ-قندهار از راه بامیان و دایکندی از پنجاب عبور می‌کنند.
این ولسوالی در نقطه قرار دارد. پنجاب در ۱۳۵ کیلومتری جنوب غرب ولایت بامیان قرار دارد. از طرف شرق با ولسوالی حصه دوم بهسود ولایت میدان وردک و بخشی از ولسوالی یکاولنگ بامیان، از طرف غرب با ولسوالی‌های اشترلی ولایت دایکندی و ورس ولایت بامیان، از طرف شمال با ولسوالی یکاولنگ بامیان و لعل سرجنگل ولایت غور و از طرف جنوب با ولسوالی ورس بامیان و ولسوالی حصه دوم بهسود ولایت میدان وردک هم سرحد است.
نظر به طبقه‌بندی سازمان جهانی آب و هوا، پنجاب شامل آب و هوای قاره ای مرطوب با تابستان‌های خنک و زمستانهای سرد و برفی به دلیل ارتفاع زیاد خود از سطح بحر می‌شود. میزان بارش سالانه آن به‌طور میانگین ۳۰۵ میلی‌متر است. میزان خشک‌ترین ماه سال بدون هیچ بارندگی است، در حالی که آوریل با میزان بارش ۷۷ میلی‌متری مرطوب‌ترین ماه سال به‌شمار می‌رود.
میانگین دما در در پنجاب ۳٫۴ درجه سانتی گراد است که اسد گرم‌ترین ماه سال با متوسط دمای آن ۱۷٫۱ درجه سانتی گراد و دلو با متوسط دمای -۱۴٫۱ درجه سانتی گراد، سردترین ماه سال است.
پنجاب در سال ۱۳۰۰ هجری شمسی برای چهل سال مرکز حکومت کلان دیزنگی بود و حکومت‌های یکاولنگ، لعل و سرجنگل غور، دایکندی، و بهسود از ولایت میدان وردک از لحاظ تشکیلات اداری به پنجاب مربوط بوده‌است. در سال ۱۳۴۰ که بامیان از حکومت پروان جدا گریدی این ولسوالی تحت اداره ولایت بامیان قرار گرفت.
مهمترین قریه‌های پنجاب غرغری، پشته، تگاب برگ، ترپس، مهر، ترغی، مرکه بالا و پایین، درازقول، نیقول، نرگس، گهدر، گنداب، اخضرات، خارقول، کرمان و سنگریز می‌باشد.
از این ولسوالی راهای مواصلاتی کابل دایکندی، بامیان دایکندی، بامیان غور می‌گذرد و این ولسوالی را با پایتخت و ولایت وصل می‌کند. قرار است سرک معروف گردن دیوار نیز از پنجاب رد شود.
اکثریت مردم ولسوالی پنجاب به زبان فارسی هزارگی سخن می‌گویند و یک تعداد اقلیت به زبان پشتو سخن می‌زنند. در جریان انقلاب ثور یک تعداد مردم از ولسوالی پنجاب به‌صوب ولایت کابل مرکز کشور هجرت نمودند و سپس به کشور پاکستان پناهنده شدند، اما پس از رژیم طالبان دوباره به کشور برگشتند. فعلاً کوچی‌ها در سرزمین پنجاب رفت‌وآمد دارند.
ولسوالی پنجاب با داشتن علفزارها و کوه‌های مرتفع و پوشیده از گیاه، مکان خوبی برای مالداری است. همچنین در این ولسوالی روغن زرد، قروت ودیگر فرآورده‌های حیوانی زیادی وجود دارد که به کابل نیز صادر می‌گردد. هرچند این ولسوالی سرد سیر است، اما زراعت نیز رشد خوبی دارد شغل اکثریت مردم آنرا مالداری و زراعت تشکیل می‌دهد.
پنجاب محل خوبی برای اسکی در زمستان است و هم ساله شماری از اسکی بازان ولسوالی پنجاب رفته و اسکی شان را اجرا می‌کنند.
ولسوالی سیغان
وُلُسوالی سِیغان یکی از ولسوالی‌های ولایت بامیان افغانستان است. ولسوالی سیغان از طرف شرق به ولایت بغلان از غرب به ولسوالی یکاولنگ از شمال به ولسوالی کهمرد و از طرف جنوب به ولسوالی شیبر مصل بوده اکثر مردم این ولسوالی به شغل کشاورزی مشغول بوده و از تولیدات کشاورزی آن می‌توان از زردآلو، بادام، چهارمغز، شفتالو، گندم و کچالو نام برد.
قریه‌های مشهور سیغان: بیانی، خدادادخیل، سیدبابا، قرخوال، گوشگ، خواجه گنج، آب بالای بیگل (قریه بزرگ بیگل شامل قریه های گاوپریده، ارگانه، قلعه، چاچا، لاغور و موسادره و کته‌اولنگ است)، پشتواز، چراغان، غورابچی، جنگلک، سوخته چنار، غوراب، کوهگدای، باغمیرا، ده نوله، قراونه و ده امان است.
فعالیت‌های وزرشی: جوانان ولسوالی سیغان در نقاط مختلف کشور مانند کابل، بغلان، بلخ و بامیان در بخش ورزش سهم به سزایی دارد خصوصا در رشته فوتبال مشهورترین فوتبالیست آن مسیح سیغانی است که در تیم ملی فوتبال افغانستان بازی می‌کند. حفیظ‌الله نیازی بازیکن تیم منتخب فوتبال ولایت بغلان، حیات نیازی بازیکن منتخب فوتبال جوانان ولایت بغلان و نصیراحمد بازیکن فوتبال تیم ۱۶ سال کشور است. اولین بار تیم فوتبال ولسوالی سیغان بنام تیم فوتبال اتفاق سیغان در سال ۱۳۹۳ درفدراسیون فوتبال ولایت بامیان ثبت وراجستر گردید که نخستین بازی را باتیم منتخب ولایت بامیان دراستدیوم ورزشی شهید مزاری در سال ۱۳۹۳ برگزار نموده و به نتیجه ۳ بر ۳ خاتمه یافت. این بازی مورد استقبال گرم اهالی ولسوالی سیغان قرار گرفت. درسال ۱۳۹۴ تیم دیگر فوتبال از ولسوالی سیغان بنام رادمدران مرکز در مسابقات لیگ دسته یک بامیان اشتراک نمود.
ولسوالی شیبر
وُلُسوالی شیبَر یکی از ولسوالی‌ها (شهرستان‌ها) ی ولایت بامیان افغانستان است که تمام جمعیت آنرا هزاره تشکیل میدهد به زبان فارسی صحبت میکند.
از شرق به ولسوالی شیخ علی مربوط ولایت پروان، از غرب به مرکز ولایت بامیان، ازشمال به ولسوالی تاله و برفک ولایت بغلان و ولسوالی سیغان ولایت بامیان و از جنوب به بهسود ولایت میدان ورک همسایه است.
دریاهای مشهور این ولسوالی عبارت اند ازشنبل، کالو، جلمش، غندگ، عراق و شیبراست ، این دریاها از ارتفات کوه بابا و هندوکش بین بامیان و سیغان سرچشمه میگیرند که در قسمت های شش پل، شکاری، دهن غندگ و دهن جلمش به دریای بامیان میریزند که این دریا در دوآب میخ زرین با دریای کهمرد یکجا گردیده ودر حصه ولسوالی دوشی بغلان با آب های سالنگ و خنجان اندراب یکجا میگردد و از ولایت بغلان و کندز عبور کرده که انرژی برق پلخمری و آبیاری زراعت آن را به عهده دارد.
این ولسوالی بر سر راه سه شاهراه بزرگ استراتیژیکی قرار گرفته است؛ شاه راه حاجیگگ ـ میدان وردک، شاه راه شیبر ـ پروان و شاه راه شکاری ـ بغلان، که شیبر و بامیان را به بیرون وصل کرده می کنند.
در سطح ولسوالی شبر ٣١ باب مکتب رسمی فعالیت دارند که ٨ باب آن لیسه، ١٧ باب آن متوسطه و ۶ باب آن ابتداییه می باشند. این مکاتب ۶٩۰٥ نفر متعلم را که ٣١۰٢ نفر آن اناث و ٣٨۰٣ نفر آن ذکور می باشند، تحت پوشش قرار داده و توسط ٢۶٧ نفر معلم (٢٢١ نفر رسمی و ۴۶ نفر قرار دادی) که از مجموع ٢۶٧ نفر آن ٣٨ نفر معلم اناث می باشد، آموزش داده می شود.
موجوديت معدن آهن حاجيگک، اهميت اقتصادى اين ولسوالى را بر ملا مى سازد و یکی از معادن بزرگ در سطح آسیا محسوب ميگردد. معدن آهن حاجیگک که در سلسله کوه های هندوکش، میان بامیان و ميدان وردک واقع است، در سال ۱۳۳۹هجری شمسى، شناسایی شده و١٦ کیلومتر طول و ۵۵۰ مترعمق دارد.در اين معدن که يکى از بزرگترين معادن دنيا به شمار ميرود،دو ميليارد ُتن آهن وجود دارد.در داوطلبى ماه قوس سال ١٣٩٠، کنسرسيوم کمپنى هاى هندی (SAIL/ AFISCO) براى استخراج سه بلاک و يک کمپنی کانادايى (Kilo Gold Mines)براى استخراج يک بلاک اين معدن برنده شده است و قرار است که کار استخراج آن در سال ١٣٩٢ آغاز گردد.
آثار تاریخی در معرض نابودی قرار دارد؛ در ولسوالی شبر جاذبه های توریستی؛ تاریخی و طبیعی نیز وجود دارد. شهر سرخوشک در دره ی غندک است، یک استوپا در خود غندک است، یک قلعه تاریخی در دره ی جلمش است، همین طور در تَغمه چی عراق هم یک قلعه ی تاریخی است و لخشوم قلعه در مسیر سرک عمومی شبر ـ بامیان، می باشد. این آثار تاریخی متأسفانه توسط ریاست اطلاعات و فرهنگ محافظت نمی شود و در حال تخریب شدن و تقریبا نابودی هستند و باید روی این ها کار شود.
ولسوالی ورس
وُلُسوالی وَرَس یا ورث یکی از ولسوالی‌ها (شهرستان‌ها) ی ولایت بامیان افغانستان است.
ولسوالی ورس در منتهی الیه جنوب غربی شهر بامیان قرار دارد ویکی از دورترین ولسوالى های بامیان است. ١٧٢ کیلومتر با مرکز ولایت فاصله داشته ،از طرف غرب با ولسوالی اشترلی دایکندی، از طرف شرق با ولسوالی حصه دوم ولایت میدان وردک، از طرف شمال با ولسوالی پنجاب باميان و از طرف جنوب با ولسوالی ناور ولایت غزنی وصل است. جمعیت آن بالغ بر ١٢٣،٢٩٢ هزار نفر و مساحتش ٢٩٨٨ کیلومترمربع می‌باشد.
دریایی که از پنجاب به این ولسوالی می‌آید در منطقه دوآّب بین رزگ و ایگ به آب ایسپی غو می‌پیوندد و در ادامه در نزدیکی قریه دیوان به دریای هلمند که از ولسوالی بهسود ولایت میدان جریان دارد می‌پیوندد و مسیر خود را طی می‌نماید.
ورس دارای دهکده‌های متعدد است در مجموع ورس از پنج زون(منطقه) تشکیل شده‌است که عبارت است از منطقه شیو قل، سرخجوی، چجین،تخت و سراب؛ که هر یک از این مناطق دارای قریه جات متعددی است به عنوان مثال منطقه ایسپی غو از قریه جات: کنگ، دیوان، جیجان، علیا و سفلی، سر پل، استراب، نیقول، وارزاغ، پایین آب، قولک، کبتگ، ایگ، کسک، جرگ،کلدار، توسور، وازدرغان، لوره، للج، پتابقول، کندوگ، سیاه قول و… هستند ایسپی غو (اسیپی=سفید/غو=سنگ) را از آن جهت ایسپی غو گفته‌اند که اغلب سنگ‌های کوهستان‌های این منطقه سفید رنگ می‌باشد.
تخت ورس، ایسپی غو، شیوقل، کنگ، یِگ، رزگ، [قول مسعود]، تنگ زردگ، سینه بولاق، قوناق، جوقول، سرو) که یکی از مناطق یا منطقه بسیار زیبای ورس است که در قریه‌های متعددی مثل: تنور، باریکی، خاک سیدقولی، رشک، نهورک، سفید نهور، نیک، میاندیک، قول پیری، اسپسنگ، قول محمد، بدقولک، شگتگ، قاف جوی، لدو، بید قول، پشه کل، آچه مزار «که زیارت بسیار بزرگ به اسم شاه سرورآغا در آن جا وجود دارد که در ایام سال ده‌ها هزار زائرین به زیارت آن می‌آید»، بونه غول قلعه شینیه، جویکاکه، آبقول و سیا قولک از مناطق معروف سراب است)، کوسه، بریکی، لیگان، تینل، قفقول، پتابجوی و تگابغار از مناطق معروف ورس است.
مردم ورس به‌طور عموم هزاره هستند و به زبان فارسی دری و گویش هزارگی تکلم می‌کنند. ناگفته نماند این مردمان بسیارسخت کوش و باصفاهستند. زیارتگاه ها: ۱.مزارشاه سرو(امام علی)که ازچندین چشمه کنارهم اززمین میجوشد.بنقل ازبزرگان اسب امام علی علیه السلام پایش را درزمین زده واین چشمه هاسرازیرشده است.ازین رو مردم محلی و جاهای دیگرآن منطقه رامقدس شمرده و زیارت میکنند. ۲.کوه شنده که ب اعتقادبزرگان امام علی تکه ای ازکوه بزرگتررا که کمی بالاتراست باانگشت خودجداکرده وان را پایین تردرزمین شنده است.روی این کوه فرورفتگی نقش انسانی است ک درحال سجده میباشد و جای مهر دست وپاوزانوی شخص نمازخوان مشخص است همچنین نقش تسبیحی ک گویی پاره شده ومهره های ان ریخته است میباشد.درقسمت دیگری ازسنگ نقش زیارتی شبیه ب مزارامام رضا یا امام علی میباشد.احتمال میرود شخص نمازخوان روی ان تکه سنگ خودامام علی باشد.
کچالوهای دیوان در افغانستان به بزرگی، زودپز و خوشمزه بودن معروف هستند. زردآلوهای ورس هم در سطح کشور معروف هست. همچنین توت وسیب های بسیارمزه داردارد.
برک هزارگی که جامه‌ای زمستانی است و از کرک گوسفند تهیه می‌شود در بهترین نوع خود از صنایع دستی ورس است. برک بیشتر برای ساختن کُرتی وچپن استفاده میشود وقیمت آن نیز فی متر به پنجهزار افغانی میرسد از دست بافت ها وصنایع دستی این ولسوالی محسوب ميگردد.
نمد لیگان نامدار ترین نمد در افغانستان بوده و هرکیلوى آن تا ٦٠٠ افغانی فروخته میشود.
گلیم ، شال،پلاس وبرجی(خورجین چارپایان) از دیگر صنایع دستی این ولسوالی است.
ولسوالی یکاولنگ
وُلُسوالی یَکاوْلَنگ یکی از ولسوالی‌های ولایت بامیان افغانستان است.
پسوند «النگ» یا «لنگ»، در ترکیب نام‌واژه بسیاری از جای‌ها مانند یکاولنگ/ یکه‌اولنگ، سالنگ، میرزا النگ و... وجود دارد. در فرهنگ فارسی به معنای دیوار جنگی و در فرهنگ ترکی به نام سبزه زار معنی شده است.
در واژه‌ی یکه‌النگ هم معنای دیوار قلعه جنگی مناسبت دارد و هم سبزه‌زار. در یکه‌النگ، قلعه‌ها و دژهای بسیار مهم، استراتژیک و کهن تاریخی وجود دارد مانند شار_بربر، فیروز_بهار، گوهرگین و چهل_برج و هم سبزه زار های مختلف مثل چمن یکاولنگ در نَیک.
ولسوالی یکاولنگ در نقطه قرار دارد. این ولسوالی از غرب مرکز بامیان از جانب شمال با ولسوالی دره صوف سمنگان ،از طرف جنوب با ولسوالی پنجاب بامیان واز طرف غرب با ولسوالی بلخاب ولایت سر پل متصل است. سالانه هزاران تن به شمول سياحان خارجى از بند امير که داراى هفت بند زيبا و طبيعى است ، ديدن مى نمايند که از اين درک، عايد خوبى براى مردم محل و دولت بدست مى آيد.
در یکاولنگ دریاچه طبیعی بند امیر اولین پارک ملی افغانستان وجود دارد که یکی از جاذبه‌های معروف گردشگری در افغانستان می‌باشد. چهل برج نیز از اماکن تاریخی و مکان‌های گردشگری بوده که نشانه‌های قلعه نظامی و مرکز تمدنی کهن را نشان می‌دهد.
محمد طاهر زهیر والی وقت بامیان در 2 عقرب سال 95 ولسوالی حصه دوم بامیان را افتتاح کرد و یکاولنگ به دو بخش اداری حصه اول یکاولنگ و حصه دوم یکاولنگ تقسیم شد.
باشندگان این ولسوالی اکثرا در زراعت مصروف هستند و بخش عمده مخارج خانواده های شانرا از محصولات زراعتی و مالداری بدست می آورند.
سرک ارتباطی مرکز ولایت بامیان تا یکاولنگ در سال های اخیر آسفالت شده؛ این سرک سهولت های زیادی را برای باشندگان مرکز این ولسوالی ایجاد کرده است. اما هنوز مردم به ترانسپورت دست رسی ندارند و حمل و نقل باشندگان این ولسوالی بیشتر توسط حیوانات مانند خر، اسب و گاو صورت می گرد.
از افراد برجسته این ولسوالی می‌توان به سارنیال تورن جنرال عبدالصمد فایق ریس عمومی ریاست ۴۰ امنیت ملی، غلام علی راسخ معین اسبق وزارت ترانسپورت و هوانوردی، [http://www.elections.pajhwok.com/dr/node/4716 محمد زمان همدرد[1]] وکیل منتخب مردم در شورای ولایتی، غلامعلی وحدت، والی کنونی و قوماندان امنیه اسبق ولایت بامیان، عبدالرزاق ایلخانی، قوماندان امنیه اسبق بامیان، صفورا ایلخانی
۱۷۹۷ (میلادی)
۳۱ ژانویه: فرانتز شوبرت، آهنگساز اتریشی
۱۷۵۰ (میلادی)
کریم‌خان زند با لقب وکیل الرعایا به فرمانروایی بخش بزرگی از ایران رسید. ۲۸ ژوئیه: یوهان سباستین باخ آهنگساز آلمانی.
Wikipedia contributors, "1750," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=1750&oldid=200797623
۱۹۹۸
سال ۱۹۹۸ (هزار و نهصد و نود و هشت) میلادی هشتمین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری این سال از ابتدای روز پنج شنبه ۱ ژانویه ۱۹۹۸ شروع شد و در پایان ۳۱ دسامبر ۱۹۹۸ به پایان رسید. سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم ایرانی سال ۱۹۹۸ از ۱۱ دی ۱۳۷۶ شروع شد و در تاریخ ۱۱ دی ۱۳۷۷ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال ببر نام گرفته‌است. این سال همچنین به عنوان سال بین‌المللی اقیانوس تعیین شد.
۱۹۹۵
سال ۱۹۹۵ (هزار و نهصد و نود و پنج) میلادی، پنجمین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری این سال از ابتدای روز یک شنبه ۱ ژانویه ۱۹۹۵ شروع شد و در پایان ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵ به پایان رسید. سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم ایرانی سال ۱۹۹۵ از ۱۱ دی ۱۳۷۳ شروع شد و در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۷۴ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال خوک نام گرفته است.
۱۹۹۴
سال ۱۹۹۴ (هزار و نهصد و نود و چهار) میلادی، چهارمین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم ایرانی سال ۱۹۹۴ از ۱۱ دی ۱۳۷۲ شروع شد و در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۷۳ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال سگ نام گرفته است. همچنین سازمان ملل متحد این سال را به عنوان سال خانواده نام‌گذاری کرد.
۱۹۹۲
سال ۱۹۹۲ (هزار و نهصد و نود و دو) میلادی، دومین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال کبیسه با ۳۶۶ روز بود. در تقویم ایرانی سال ۱۹۹۲ از دی ۱۳۷۰ شروع شد و در دیماه ۱۳۷۱ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال میمون نام گرفته‌است.
کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری خواننده نوازنده و ترانه نویس بریتانیایی
تجزیه شدن چکسلواکی - و به وجود آمدن کشور هایی چون: جمهوری چک و اسلواکی.
فروپاشی یوگسلاوی - و به وجود آمدن کشور هایی چون: کرواسی مقدونیه اسلوونی کوزوو مونته‌نگرو بوسنی و هرزگوین و صربستان
۱۹۹۱
سال ۱۹۹۱ (هزار و نهصد و نود و یک) میلادی، نخستین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم ایرانی سال ۱۹۹۱ از دی ۱۳۶۹ شروع شد و در دیماه ۱۳۷۰ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال گوسفند نام گرفته‌است.
قهرمانی تیم شیکاگو بولز در رقابت‌های ان بی ای انتشار اولین آلبوم توپاک به نام اینک توپاک الزمان
۱۹۸۸
سال ۱۹۸۸ (هزار و نهصد و هشتاد و هشت) میلادی، نهمین سال از دهه ۱۹۸۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال کبیسه با ۳۶۶ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۸۸ از دی ۱۳۶۶ شروع شد و در دی ۱۳۶۷ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال اژدها نام گرفته‌است.
گراتزیا دلدا
گراتزیا کوزیما دِلِدّا (۱۸۷۱–۱۹۳۶) نویسندهٔ ایتالیایی اهل جزیرهٔ ساردینیا بود. وی در سال ۱۹۲۶ برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد.
گراتزیا در ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۱ در شهر "نیورو" در جزیرهٔ ساردینیا در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمد. زنان در جامعه عقب‌افتاده‌ای مانند ساردنی قرن نوزدهم وضعیت مناسبی برای تحصیل و فعالیت اجتماعی نداشتند برای همین گراتزیا تا سوم ابتدایی بیشتر درس نخواند. اما از آن‌جا که در خانهٔ عمه‌اش کتاب‌خانهٔ بزرگی وجود داشت او توانست در آنجا و تحت تعلیمات خصوصی معلمی در خانهٔ عمه‌اش معلومات خود را افزایش دهد و ضمن مطالعه آثار ایتالیایی به مطالعه آثار نویسندگان فرانسوی و روس بپردازد. او به آثار گابریله دانونزیو شاعر و نویسندهٔ معاصر هم‌وطن‌اش علاقه ویژه‌ای داشت.
زندگی خانوادگی او در دوران نوجوانی و جوانی روز به روز سخت‌تر می‌شد. پدر در حال ورشکستگی بود و یکی از برادرانش، "سانتوس"، به مشروب‌خواری افراطی رو آورده بود و دیگری، "آندرئا" به جرم ضرب سکه تقلبی و جرائم دیگر مدتی در زندان به‌سر برد. با این وجود "دلدا" شروع به نوشتن کرد و در هفده سالگی اولین داستان کوتاه‌اش به نام "خون کسی از اهالی ساردنی" برای یکی از مجلات رم فرستاد که در آن مجله منتشر شد.
دلدا در آخرین سال‌های قرن نوزدهم، ۱۸۹۶ با انتشار نخستین رمانش، "راه خطا" به شهرت رسید و در نخستین سال سده ۲۰ (میلادی) در بیست و نه سالگی با "پالمیرو مادزانی" ازدواج کرد و همراه او به رم رفت و تا پایان عمر در آن شهر زندگی کرد و صاحب دو پسر به نام‌های "ساردوس" و "فرانتز" شد.
او خیلی زود به نویسنده‌ای پرکار تبدیل شد و در فاصله سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹ تقریباً هر سال یک کتاب منتشر کرد. تا این که در ۱۹۲۶ برنده جایزه نوبل ادبیات شد و تا کنون هیچ زن ایتالیایی دیگری نتوانسته‌است این جایزه را کسب کند.
آخرین کتابی که در زمان حیات‌اش منتشر شد، "کلیسای مریم منزوی"، داستان زن جوانی است که سرطان دارد. گراتزیا دلدا خود نیز در ۱۵ اوت ۱۹۳۶ بر اثر ابتلا به بیماری سرطان درگذشت. چند ماه پس از مرگ او پسرش "ساردوس" نیز مرد و کمی بعد پسر دیگرش "فرانتز" نیز از دنیا رفت. اما به هر حال فرزندان "فرانتز" نامه‌ها و دست‌نوشته‌های او را حفظ کردند و هم‌اکنون نسخه‌های دست‌نویس آثار او در موزه شهر نوئورو نگهداری می‌شود و آثار او در کتاب‌خانهٔ ملی رم موجود است.
تور (سامانه موشکی)
تور -به معنی چنبره- (نام ناتو: سام-۱۵) سامانه موشکی سطح‌به‌هوای ارتفاع متوسط و پائین ساخت شوروی/روسیه است که می‌تواند انواع اهداف هواگرد از قبیل هواپیما، هلیکوپتر، موشک‌های کروز، موشک‌های بالستیک کوتاه برد و بمب‌های هدایت‌شونده را شناسایی، رهگیری و در نهایت منهدم سازد.
این سامانه در دوران شوروی با کد گراو "۹کا۳۳۱" تولید شده و از سال ۱۹۸۶ وارد ارتش سرخ شد. نام گزارشی ناتو این موشک نیز "سا-۱۵ گانتلت" (SA-15 Gauntlet) (به معنی دستکش آهنی زره قرون وسطی) است. مدل مخصوص نیروی دریایی این موشک با کد "۳کا۹۵" معرفی شده و نام ناتو آن نیز "سا-ان-۹" است. تور نخستین سامانه دفاع هوایی دنیاست که از ابتدا به منظور شلیک به سوی بمب‌های هدایت‌شونده (به‌طور خاص بمب هدایت لیزری ای‌جی‌ام-۸۶ آمریکایی‌ها) طراحی شده‌است. این سیستم کار رهگیری و آتش را در مدت زمان ۵ الی ۸ ثانیه انجام می‌دهد و قادر است در یک زمان ۴۸ هدف هوائی را مورد رهگیری قرار بدهد. هدایت موشک‌های تور ام-۱ از طریق فرمان‌های رادیویی انجام می‌شود. این سامانه به راپیر انگلیسی‌ها و کروتال فرانسوی‌ها شباهتهایی هم دارد. هر سه سامانه متحرک و خودکششی هستند و البته مدل‌های ثابت و کششی آن‌ها نیز ساخته شده‌است. تور ام-۱ یک سامانه خودروپایه است که بر روی یک شاسی شنی‌دار سوار شده و شامل ۴ پرتابگر موشک و به همراه سامانه‌های رهگیر و هدف‌گیری است. وزن هر یک از موشک‌ها ۱۶۷ کیلو است که ۱۵ کیلوی آن مواد منفجره شدیدالانفجار ترکش‌دار است. بیشینه برد عملیاتی این سامانه ۱۲ کیلومتر و کمینه برد آن با توجه به مدل بین ۱۰۰ متر تا ۲ کیلومتر متغیر است. سقف پرواز موشک‌ها ۶ کیلومتر است و حداکثر سرعت آن‌ها به ۲٫۸ ماخ می‌رسد.
در دی ماه ۱۳۹۸ و پس از ترور شدن قاسم سلیمانی بوسیله دولت ایالات متحده آمریکا، ایران اقدام به تهدید و حمله به پایگاه های آمریکا در شرق عراق نمود و چندین موشک بالستیک به پایگاه‌های آمریکا در عراق شلیک نمود. طبق گفته امیر علی حاجی‌زاده، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، یک سامانه پدافندی از نوع TOR-M1 در نزدیکی فرودگاه امام خمینی تهران مستقر شد که پرواز شماره PS752 هواپیمایی بین‌المللی اوکراین مورد اصابت قرار گرفت و ۱۷۶ نفر سرنشین آن کشته شدند. طبق اعلام سپاه پاسداران، این سامانه ساعت ۱۲ شب در این نقطه مستقر شده بوده ‌است و علی رغم وجود وضعیت جنگی آسمان به روی پرواز های مسافری و تجاری بسته نشد. ابتدا رئیس سازمان هواپیمایی کشوری وهمچنین سفیر ایران در لندن برخورد موشک با این هواپیما را انکار کردندو سرانجام بعد از گذشت سه روز و تشکیل تیم های حقیقت یاب وزارت دفاع بالاخره سردار حاجی زاده در ویدئویی با شرح کامل ماجرا، "خطای انسانی بودن" این حادثه را اعلام نمود. کماکان تحقیقات در مورد صحت این «ادعا» ادامه دارد.
اس‌اس
شوتز شتافل به معنی اسکادران حفاظت(staffel: سپاه، گروه، گردان Schutz:حفاظت، پاسداری) یا به اختصار اِس‌اِس (اس اس در آلمانی مخفف «گردان حفاظتی حزب نازی» است) یکی از سازمان‌های شبه نظامی تحت نظارت آدولف هیتلر و حزب نازی بود. این سازمان بر اساس ایدئولوژی حزب نازی شکل گرفت. نیروهای اس‌اس تحت فرمان هاینریش هیملر مسئول بسیاری از جرایم در طول جنگ جهانی دوم شناخته شدند. پس از سال ۱۹۴۵ میلادی، اس‌اس نیز بهمراه حزب نازی تحت عنوان یک سازمان جنایتکار شناخته شد و فعالیت آنها در آلمان غیرقانونی اعلام شد.
"اس‌اس" از یک واحد کوچک نگهبانی (حفاظت) دائمی از داوطلبان نشأت گرفت که وظیفه تأمین امنیت جلسات حزب نازی در شهر مونیخ را برعهده داشت. این گروه در اواخر سال ۱۹۲۰ شکل گرفت و تحت عنوان "سال-شوتز" شناخته می‌شد. بعدها بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۵ و تحت رهبری هاینریش هیملر، "شوتز-شتافل" به "اس‌اس" تغییر نام پیدا کرد و ضمن رشد و گسترش، از یک گروه شبه‌نظامی کوچک به یکی از بزرگترین و قدرتمندترین سازمان‌ها در آلمان نازی تبدیل شد.
اس‌اس در سال ۱۹۲۵ به عنوان محافظ شخصی آدولف هیتلر تشکیل شد.وافن اس‌اس از زیرشاخه‌های اصلی اس‌اس است.
در سال ۱۹۲۳ میلادی حزب نازی با رهبری آدولف هیتلر اقدام به تأسیس یک گروه گوچک از محافظان داوطلب کرد که به نام Saal-Schutz معروف بود. کار آنها حفاظت از مراسم ملاقات‌های حزب نازی در شهر مونیخ بود.
در همان سال هیتلر دستور داد تا یک گروه کوچک از گارد حفاظتی نیز مختص خود راه اندازی شود.
هیتلر آرزو داشت از گروه گردان طوفان جدا شده و گردان خود را تشکیل دهد زیرا به آنها اعتماد نداشت.
۱۹۸۷
سال ۱۹۸۷ (هزار و نهصد و هشتاد و هفت) میلادی، هشتمین سال از دهه ۱۹۸۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال کبیسه با ۳۶۶ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۸۷ از دی ۱۳۶۵ شروع شد و در دیماه ۱۳۶۶ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال خرگوش نام گرفته‌است.
۱۹۸۶
سال ۱۹۸۶ میلادی، هفتمین سال از دهه ۱۹۸۰ در سده بیستم میلادی بود. در گاه‌شماری خورشیدی سال ۱۹۸۶ میلادی از دی ۱۳۶۴ شروع شد و در دیماه ۱۳۶۵ خاتمه یافت. این سال یک سال کبیسه نبود.
در تقویم چینی این سال سال ببر نام گرفته‌است.
۱۹۸۲
سال ۱۹۸۲ (هزار و نهصد و هشتاد و دو) میلادی، سومین سال از دهه ۱۹۸۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۸۲ از دی ۱۳۶۰ شروع شد و در دیماه ۱۳۶۱ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال سگ نام گرفته‌است.
فهرست پیامبران مدفون در ایران
آرامگاه پیامبران مدفون در ایران، به استناد سازمان اوقاف و امور خیریه، ۳۳ تن از پیامبران دارای آرامگاه در ایران هستند که در ۱۵ استان؛ به تفکیک در استان‌های اصفهان و سمنان پنج تن، در قزوین چهار تن، در آذربایجان شرقی سه تن، در فارس، گلستان، همدان، خوزستان و مازندران هر کدام دو تن و در تهران، خراسان رضوی، خراسان شمالی، زنجان، لرستان و مرکزی هر کدام یک پیامبر مدفون می‌باشند و به ترتیب الفبایی استان محل بقعه از قرار زیرند: توجه بعضی از این آرامگاه ها قابل اعتماد نیستند.
۱۹۸۱
سال ۱۹۸۱ (هزار و نهصد و هشتاد و یک) میلادی، دومین سال از دهه ۱۹۸۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۸۱ از دی ۱۳۵۹ شروع شد و در دیماه ۱۳۶۰ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال خروس نام گرفته است.
۶۵۸ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۷۳۵ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۷۴۳ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۷۶۳ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۱۵ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۱۹ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۴۰ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۴۹ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۵۵ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۵۸ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۵۹ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۶۳ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۶۴ (میلادی)
امبرسز، ن.ن. ملویل، چ.پ. "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۷۲ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۷۴ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۸۹۳ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۰۲ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۰۶ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۱۴ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۴۳ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۵۶ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۵۸ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۷۷ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۹۷۸ (میلادی)
امبرسز، ن. ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۰۸ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۴۲ (میلادی)
امبرسز، ن.ن.، ملویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۵۲ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۵۸ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۶۳ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن. مِلویل، چ.پ. "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران، " ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۶۴ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۶۶ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۶۹ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۸۵ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۸۷ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۰۹۴ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۰۲ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۱۸ (میلادی)
در بغداد جنبش‌های آهسته زمین شماری از خانه‌ها را، به‌ویژه در سوی باختری شهر، ویران کرد؛ شمار اندکی از آن‌ها، بی آنکه تلفاتی به بارآورند، فرو ریختند.  اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۱۹ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران، " ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۲۷ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۳۰ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۳۵ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۴۴ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۴۵ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۵۶ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۷۷ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۷۹ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۹۱ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن. مِلویل، چ.پ. "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۱۹۴ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن. مِلویل، چ.پ. "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۰۹ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۲۶ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۳۸ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۵۱ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۷۰ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۷۳ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۲۹۱ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
۱۳۰۱ (میلادی)
اَمبرسِز، ن.ن.، مِلویل، چ. پ.، "تاریخ زمین‌لرزه‌های ایران،" ترجمه ابوالحسن رده، تهران: نشر آگاه، ۱۳۷۰.
اندیس آخوری
آخوری یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر کلاته استان سمنان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، سرب و روی است.سنگ میزبان این اندیس دولومیت است و دیرینگی آن به دوران دونین می‌رسد. در این اندیس، پاراژنز‌های اسمیت زونیت یافت می‌شوند.
احمد آرام
احمد آرام (زاده ۷ فروردین ۱۲۸۱ تهران – ۱۴ فروردین ۱۳۷۷ ایالات متحده آمریکا)، مترجم و نویسندهٔ معاصر بود. وی در تدوین "دائرةالمعارف فارسی" مشارکت داشت و برای ترجمهٔ کتاب الحیات (با عنوان "ترجمهٔ الحیاة")، برگزیدهٔ اولین دوره کتاب سال ایران شد.
احمد آرام در ۷ فروردین ۱۲۸۳ (۱۸ ذیحجهٔ ۱۳۱۹) برابر با ٢٧ مارس ۱۹۰۴ در محلهٔ چاله‌میدان تهران متولد شد. پس از پایان تحصیلات متوسطه از دارالفنون، در سال ۱۳۰۴ به تدریس فیزیک و شیمی پرداخت. او متوجه شد که درس‌های تجربی به صورت نظری و بدون فعالیت آزمایشگاهی تدریس می‌شود. او به ابتکار جدیدی دست زد و کتابی با عنوان هدیه سال نو «مجموعه تجربیات فیزیکی و شیمیایی» منتشر کرد. «هدیه سال نو» نخستین کتاب آموزشی در کارهای آزمایشگاهی شامل آزمایش‌های فیزیک و شیمی است که آرام آن را در بهمن سال ۱۳۰۴ تألیف کرده‌است. احمد آرام سپس به رشته حقوق روی آورد ولی پس از چندی آن را رها کرد و به پزشکی تمایل یافت، ولی این یک نیز چندان پایبندش نکرد و سال آخر پزشکی، آن را نیز رها کرد و به فعالیت‌های فرهنگی و ترجمه روی آورد. وی به همراه دکتر نصیری از بنیانگذاران تألیف کتاب‌های درسی در ایران است و مدتی به عنوان معاون وزیر آموزش و پرورش در دهه ۲۰ خورشیدی فعالیت داشته‌است.
احمد آرام یکی از نخستین مؤلفان کتاب‌های درسی و آموزشی بود که هم به تنهایی و هم با کمک دیگران کتاب‌های فیزیک و شیمی دبیرستان را تألیف کرد. علاقه‌ای که به امیرکبیر داشت نام مجموعه‌ای از کتاب‌های خود را به نام «مجموعهٔ امیر» نام‌گذاری کرد. احمد آرام تا حدود سال ۱۳۳۰ نزدیک به چهل جلد کتاب درسی و آموزشی نوشت.
احمد آرام یکی از پرکارترین مترجمین معاصر است که بیش از یک‌صد و چهل اثر از زبان‌های انگلیسی فرانسه و عربی ترجمه کرده‌است. وی در ترجمه کتاب‌ها، دقت می‌کرد تا معادل‌های فارسی مناسب برای واژه‌های خارجی بیابد و از اصطلاحات و واژه‌های فرنگی استفاده نکند. خود وی در اینباره می‌گوید:
احمد آرام روز ۱۴ فروردین ۱۳۷۷ برابر با ۱ آوریل ۱۹۹۸ در ایالات متحده آمریکا درگذشت و طی مراسمی در روز ۲۲ فروردین و پس از انتقال به تهران تدفین شد. وی در سال ۱۳۸۲ به عنوان یکی از چهره‌های ماندگار برگزیده شد. وی بیش از ۲۰۰ اثر از زبان‌های انگلیسی، فرانسه و عربی ترجمه کرده‌است. برخی از آثار ترجمهٔ او از این جمله‌اند:کتاب "آرام‌نامه" در سال ۱۳۶۱ به همت انجمن استادان زبان و ادبیات فارسی و به قلم دکتر مهدی محقق تدوین شده و شامل خاطرات و گفتگوهایی با او است.
ایزی استریت
ایزی استریت یا خیابان آرام فیلمی کوتاه و صامت، به کارگردانی چارلی چاپلین با بازی چارلی چاپلین، ادنا پرویانس، اریک کمپبل و تولید سال ۱۹۱۷ می‌باشد.
در موضوع فیلم، افراد شهربانی قادر به کنترل نظم در خیابان نیستند و چارلی چاپلین در نقش ولگرد کوچولو خود، (به‌طوری ناخواسته) پایش به میدان کشیده می‌شود و خیابان را از وجود قلدرها پاک می‌کند. به فقیران کمک می‌کند و زنی را از دست دیوانه‌ای نجات می‌دهد.
لازم است ذکر شود که نام فیلم اشاره به خیابانی است که چارلی به کار گشت‌زنی در آن گمارده شده‌است و چون «نام خاص» است، نباید ترجمه شود.
تندوف
تِندوف شهری است در منطقه صحرایی کشور الجزایر.
این شهر مرکز استان تندوف است . بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶ جمعیت این شهر ۴۴،۰۵۸ نفر تخمین زده شد .
تراژدی (نقاشی)
تراژدی یکی از آثار نقاش اسپانیایی پابلو پیکاسو (۱۸۸۱ - ۱۹۷۳ میلادی) است که در سال ۱۹۰۳ میلادی و در شهر بارسلونا خلق شده‌است.
این اثر در اولین دوره طبقه‌بندی سیر تکامل هنری پیکاسو در دهه دوم زندگیش موسوم به دوره آبی (۱۹۰۱ - ۱۹۰۴ میلادی) کشیده شده‌است، زمانی که پیکاسوی جوان از زمینه سردِ آبی روشن استفاده می‌کرد.
بسیاری از منتقدین این اثر را بزرگ‌ترین «جای خالی» دوران زندگی وی دانسته‌اند، جای خالی از هم گسیختگی باورهای گذشته با زندگی مدرن امروزی. این تصویر در هیچ قید زمان و مکان خاصی گنجانده نشده‌است و بیننده را در انبوهی از سؤال، بدون هیچ سر نخی رها می‌کند. سؤالاتی که از ماهیت رمزآلود حضور این عده در کنار ساحلی سرد سرچشمه می‌گیرد و به نحوه ایستادن، حالات چهره و چشمان بسته زن و مرد ختم می‌شود و در این میان، ایمپاستوهای نقاش گره‌ای دیگر بر گره کور این مجموعه اضافه می‌کند. تجدّد به قیمت بی ریشگی و بی خانمانی، الگویی از زوال، سردی و تنهایی.
این اثر هم‌اکنون در نگارخانه ملی هنر واشینگتن در ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود.
شان اوکیسی
شان اوکیسی شاعر و نمایشنامه‌نویس، در ۳۰ مارس سال ۱۸۸۰ در دوبلین به دنیا آمده‌است. کودکی‌اش را در سختی و تنگدستی گذراند و در چهارده سالگی خواندن و نوشتن آموخت.
در نوجوانی با روزنامه‌فروشی، کارگری در بارانداز، سنگ‌شکنی، کار در راه‌آهن و کارگری روزگار گذراند.
در سال ۱۹۱۳ به سازمان‌دهندگان ارتش میهن‌پرستان ایرلند پیوست و از همان زمان به ویژه با خواندن نمایشنامه‌های شکسپیر ذوق نمایشنامه‌نویسی در او شکفته شد. نمایشنامه‌های او از آنچه «طنز سیاه» نامیده شده‌است سرشارند.
برخی از منتقدان اروپایی از او در ردیف بزرگانی همچون شکسپیر و ایبسن نام می‌برند. اوکیسی در ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۶۴ درگذشت.
اوکیسی از سال ۱۹۲۷ تا زمان مرگش با بازیگر ایرلندی آیلین کری رینولدز ازدواج کرد. آنها دو پسر به نام‌های برون و نال و یک دختر به نام شیواون داشتند.
۱۹۷۶
سال ۱۹۷۶ (هزار و نهصد و هفتاد و شش) میلادی، یکی از سال‌های دهه ۱۹۷۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال کبیسه با ۳۶۶ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۷۶ از دی ۱۳۵۴ شروع شد و در دیماه ۱۳۵۵ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال اژدها نام گرفته‌است.ژانویه
فوریه
مارس
آوریل
مه
ژوئن
ژوئیه
اوت
سپتامبر
اکتبر
نوامبر
دسامبر
۱۹۷۵
سال ۱۹۷۵ (هزار و نهصد و هفتاد و پنج) میلادی، یکی از سالهای دهه ۱۹۷۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۷۵ از دی ۱۳۵۳ شروع شد و در دیماه ۱۳۵۴ خاتمه یافت.
در تقویم چینی این سال سال خرگوش نام گرفته‌است. همچنین از سوی سازمان ملل متحد این سال سال بین‌المللی زنان نام گرفت.
برکه حاج اسدالله
برکهٔ حاج اسدالله یا برکهٔ کشکول واقع در شهرستان گراش، استان فارس کشور ایران در سال ۱۲۸۶ هجری قمری به همت حاج اسدالله فرزند دهباشی کربلائی، علیرضا گراشی ساخته شده‌است و پس از برکه کل گراش بزرگ‌ترین آب‌انبار گراش است. این اثر تاریخی در تابستان ۱۳۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است.
این آب‌انبار داری شش دهنه و دو مجرای ورودی و یک مجرای خروجی آب است که ساخت مخزن و طاق مجراهای ورودی و خروجی از سنگ و ملات ساروج استفاده شده، و در دیوار بدنه (شاوره)، طاق دهنه‌ها و سردرها سنگ و ملات گچ بکار رفته‌است که در بعضی از سردرها با گچ تزیین کاری شده‌است. طاق دهنه‌ها و سردرها، به شکل تیره‌دار است و طاق مجراهای ورودی و خروجی آب که سطح پایین تر از سایر دهنه‌ها و اندازه آنها نیز کوچک‌تر است به شکل هلالی ساخته شده‌است که دو مجرای ورودی در سمت شمالی و دو مجرای خروجی در سمت جنوبی تعبیه گردیده‌است.سقف آب‌انبار، به شکل گنبد عظیمی است که بر روی آن با مصالح سنگ، ملات گچ و اندود ساروج، گرفته شده‌است و سنگ پله‌های پاکنه (pakona) آن در بدنه شرقی تا انتهای مخزن ادامه دارد. در بالای طاق یکی از سردرها سنگ اوحی نصب گردیده و ابیاتی که شخص بانی سروده بر روی آن حک شده‌است:این بنا از تابستان ۱۳۸۰، از سوی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در شمار آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
با توجه به وقفی بودن بناهای ساخته‌شده توسط حاج‌اسدالله‌خان گراشی در دورهٔ‌ قاجاریه، این بنا پس از انقلاب ۱۳۵۷، در مالکیت سازمان اوقاف و امور خیریه قرار گرفت. از دیگر بناهای این مجموعه می‌توان به برکه کل، مدرسه علمیه چهارده‌معصوم و حمام دهباشی اشاره کرد.
در بارندگی دی‌ماه ۱۴۰۰، بخشی از سقف این آب‌انبار تاریخی که پیش‌تر دوست‌داران میراث فرهنگی درباره‌ی وضعیت نامناسبش هشدار داده شده بود، فروریخت. این درحالی بود که پیش‌تر سازمان اوقاف و امور خیریه و همچنین حسین حسین‌زاده، نماینده مجلس، از پیگیری وضعیت این بنا خبر داده بودند.
با توجه به نوع این سازهٔ تاریخی به نظر می‌رسد فروریختگی کنونی موجب ریزش کامل گنبد آن خواهد شد.
رژین پی‌یترا
خانم رژین پی‌یترا Regine Pietra استاد فلسفه در دانشگاه "پیر مندس فرانس" در شهر گرونوبل فرانسه و متخصص در زیبایی‌شناسی (استتیک) است.