انکار هولوکاست
انکار هولوکاست ، عمل انکار نسل‌کشی یهودیان در جریان هولوکاست در جنگ جهانی دوم است. منکران هولوکاست یک یا چند مورد از موارد رو به رو را اظهار می‌کنند:
از آن جا که انکار هولوکاست وجه مشترکی از موارد به خصوصی از پروپاگاندای نژادپرستی می‌باشد، در بسیاری از مکان‌هایی که روی می‌دهد یک مسئله اجتماعی جدی به‌شمار رفته و در چندین کشور اروپایی از جمله آلمان و همچنین اسرائیل غیرقانونی است. انکار هولوکاست توسط برخی دولت‌های خاورمیانه‌ای، از جمله ایران و سوریه حمایت می‌شود.
پژوهشگران، برای توصیف متدولوژی و دیدگاه‌های منکران هولوکاست از عبارت «انکار» استفاده می‌کنند، به این منظور که آنان را از «تجدید نظر طلبان تاریخی» عقلانی، که تفاسیر متعارفی تاریخ را، با استفاده از متدولوژی‌های تاریخی به‌ثبوت‌رسانده‌شده، به چالش می‌کشند جدا کنند. منکران هولوکاست عموماً اصطلاح «منکر» را به عنوان توصیفی مناسب از فعالیت‌هایشان نمی‌پذیرند، و به جای آن از "حسن تعبیر" «تجدیدنظرطلبی» استفاده می‌کنند. در حالی که برعکس، متدولوژیهای منکران هولوکاست اغلب بر یک نتیجه‌گیری از قبل تعیین شده‌استوار است که شواهد منکوب‌کننده تاریخی را نادیده می‌گیرد (بنابراین در این مقاله از عبارت منکر به جای تجدید نظر طلب استفاده می‌شود). در برخی دولت‌های پسا-شوروی، منکران هولوکاست، خودِ این واقعیت که کشتار دسته جمعی یهودیان اتفاق افتاده را انکار نمی‌کنند، بلکه برخی عناصر ملی یا منطقه ای هولوکاست را منکر می‌شوند.
بیش‌تر منکران هولوکاست، یا به‌طور صریح یا تلویحاً اظهار می‌کنند، که هولوکاست کلک‌بازی—یا مبالغه‌ای—است که از درون "توطئه یهودی" حساب‌شده برخاسته و به منظور پیش‌بردن منافع یهودیان به قیمت منافع دیگران طراحی شده‌است. به همین دلیل، به‌طور کلی انکار هولوکاست یک تئوری توطئه یهودستیزانه به حساب می‌آید.
منکران هولوکاست ترجیح می‌دهند که به کارشان به عنوان "تجدید نظر طلبی" (یا بازنگری) تاریخی اشاره شود، و به این که به آن‌ها «منکران» گفته شود اعتراض دارند. پروفسور دانشگاه اموری، دبورا لیپستات نوشته است که: «انتخاب نام "تجدیدنظرطبان" از سوی منکران برای توصیف خود نشان‌گر استراتژی بنیادی آنان برای فریب دادن و تحریف کردن و تلاششان برای به تصویر کشیدن خودشان به عنوان تاریخ‌دانان عقلانی که به فعالیت عرفی روشن گری گذشته مشغولند، می باشد.» محققان این انتخاب نام را فریب دهنده در نظر می‌گیرند چرا که متدهای انکار هولوکاست با متدهای پذیرفتنی و عقلانی تجدیدنظر تاریخی فرق دارد. تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی در مصوبه‌ای که در ۸ نوامبر ۱۹۹۱ توسط دپارتمان تاریخ دانشگاه دوک تصویب شده‌است تشریح شده، و در ۱۳ نوامبر ۱۹۹۱ از جانب Bradley R Smith، در پاسخ به تبلیغات ایجادشده توسط "کمیته مناظره باز درباره هولوکاست"، در "گاه‌شمار دوک" بازنشر شده‌است:آن تاریخ‌دانانی که مداوما در تجدید نظر طلبی تاریخی مشغولند قطعاً بجا هستند؛ لکن، آن چه تاریخ دانان می کنند با این تبلیغات بسیار فرق دارد. تجدید نظر تاریخی رویدادهای عمده ... درگیر فعلیت این رویدادها نیست؛ در عوض، درگیر تفسیر تاریخی آن هاست – به طور کلی علل و پیامدهایشان.لیپستاد می‌نویسد که انکار هولوکاست امروزی الهامش را از خاستگاه‌های مختلفی بیرون می‌کشد، از جمله مکتبی فکری که متدی تثبیت شده را برای زیر سؤال بردن سیاست‌های دولت به کار می‌گیرد. در ۱۹۹۲ میلادی دونالد نیویک از این که چگونه تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی—بررسی دوباره تاریخ پذیرفته شده و به روز رسانی آن با اطلاعات جدیداً کشف شده کم تر جهت دار و دقیق تر—می تواند حینی که واقعیت‌های جدید ظاهر شدند به مطالعه دربارهٔ هولوکاست اعمال شود و ادراک تاریخی از آن را تغییر دهد، نمونه‌هایی را ارائه کرد:با توجه به این که مشخصه های اصلی هولوکاست به وضوح برای همه به جز آن که عمداً نابیناست روشن است، تاریخ دانان توجهشان را به سوی جنبه هایی از داستان معطوف کرده اند که در آن ها شواهد ناقص یا مبهم است. این ها به هیچ وجه مسائل کوچکی نیستند، اما به مسائلی مانند نقش هیتلر در رویداد، پاسخ های یهودیان به ظلم و جور، و عکس العمل های ناظران هم در درون و هم بیرون اروپای تحت کنترل نازی معطوف شده است.در مقابل، حرکت انکار هولوکاست رویکرد خود را در این ایده از قبل معین شده پایه گذاشته است که هولوکاست، آن طور که توسط تاریخ نگاری باب روز درک شده رخ نداده است. منکران هولوکاست تلاش می‌کنند تا تاریخ را با کم اهمیت جلوه دادن، انکار یا صرفاً در نظر نگرفتن واقعیت‌های اساسی بازنویسی کنند، که گاهی «نفی‌گری» نامیده می‌شود، ماخوذ شده از عبارت فرانسوی "نگاسیونیسم" (négationnisme) که توسط هانری روسو معرفی شده. کنراد الست می‌نویسد:نفی‌گری به معنی انکار جنایات تاریخی توسط بشریت است. [نفی گری] تفسیری دوباره از واقعیت های شناخته شده نیست، بلکه انکار واقعیت های شناخته شده است. عبارت نفی گری به عنوان نام حرکتی برای انکار یک جنایت به خصوص علیه بشریت، نسل کشی نازی های علیه یهودیان در ۱۹۴۱ الی ۱۹۴۵ میلادی، که همچنین تحت عنوان هولوکاست (یونانی: همه سوزی) یا شائوه (عبری: بلا) شناخته می شود، رواج پیدا کرده است. نفی گری غالباً با کوشش جهت بازنویس تاریخ به طریقی که واقعیت هولوکاست از قلم بیفتدشناخته می شود.برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. از این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند. متقابلاً منکران هولوکاست، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخشناسانه می‌دانند.
برخی دیگر از دشمنان یهودیان ازجمله برخی گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آن را بهانه بعضی از یهودیها برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند.
در حالی که جنگ جهانی دوم همچنان برقرار بود، نازی‌ها از قبل یک نقشه احتمالی برای پیشامد غیرمترقبه تدارک دیدند مبنی این که در صورت شکست به نابود سازی تمام سوابق آلمان اقدام کنند.
مورخین اسنادی را مستند کرده‌اند که نشان می‌دهد همان‌طور که شکست آلمان قریب‌الوقوع شد و رهبران نازی متوجه شدند که به احتمال زیاد اسیر می‌شوند به محاکمه کشانده می‌شوند، تلاش‌های عظیمی برای نابود کردن تمامی شواهد کشتارهای جمعی انجام شد. به عنوان یک مورد از بسیاری از نمونه‌ها، اجساد ۲۵۰۰۰ یهودی اکثراً لتونیایی، که فریدریش یکلن و سربازان تحت فرمانش در اواخر ۱۹۴۱ میلادی در رامبولا (نزدیک ریگا) گلوله زده بودند، از خاک در آورده و سوزانده شد. عملیات مشابهی در بلزک، تربلینکا و دیگر اردوگاه‌های مرگ به گردن گرفته شد. در سخنرانی‌های ننگین پوزن در ۱۹۴۳ میلادی مانند موردی که در ۴ اکتبر انجام شد، هیملر صراحتاً به نابودسازی یهودیان اروپا اشاره می‌کند و به علاوه اظهار می‌کند که نسل کشی باید به‌طور همیشگی راز نگه داشته شود:من همچنین می‌خواهم این‌جا به صادقانه به مسئله‌ای بسیار دشوار اشاره کنم. ما الان می توانیم بی پرده درباره این در بین خودمان صحبت کنیم، و با این حال هیچ وقت به طور عمومی این را مورد بحث قرار نخواهیم داد. درست همان طور که در ۳۰ ژوئیه، ۱۹۳۴، برای انجام وظیفه‌مان آن طور که دستور داده شده بود تعلل نکردیم و [...] من الان دارم به تخلیفه یهودیان اشاره می‌کنم، به نابودکردن مردم یهود.
— هاینریش هیملر، ۴ اکتبر ۱۹۴۳
در فرانسه اشغالی نیز شرایط در رابطه با حفظ سوابق جنگ چندان بهتر نبود، تا حدودی به سبب قوانین نهان کاری کشور فرانسه که کاملاً به دوره قبل از جنگ بر می‌گردد که به هدف حفاظت از دولت فرانسه و کشور در برابر افشاگری‌های شرم آور. برای مثال، در آزادسازی، Préfet de police تقریباً کل آرشیو عظیم دستگیری‌ها و دیپورت‌های یهودیان را از بین برد.
یکی از اولین تلاش ها در جهت حفظ سابقه تاریخی هولوکاست، در طول جنگ در فرانسه رخ داد، جایی که سوابق "کمپ بازداشت درانسی" با دقت حفاظت شدند و به "دفتر جانبازان و قربانیان جنگ" تحویل داده شدند.
در ۱۹۴۵ میلادی، ژنرال دوایت آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین، پیش‌بینی کرد که روزی کوششی انجام خواهد شد تا سند جنایات نازی به عنوان پروپاگاندا از نو توصیف شود و قدم بر ضد این برداشت.
محاکمه‌های نورمبرگ پس از جنگ در ۱۹۴۵–۱۹۴۶ میلادی در آلمان برقرار شد.
در ۱۹۶۱ میلادی، دولت اسرائیل آدولف آیشمان را در آرژانتین دستگیر کرد و او را به اسرائیل آورد تا به خاطر جنایات جنگی بر جایگاه محاکمه بایستد.
در پی عواقب آنی ناشی از جنگ، پیش از کوشش‌های مفصل مستندسازی توسط نیروهای متفقین، یک حس ناباوری باعث شد بسیاری، گزارش‌های ابتدایی هولوکاست را منکر شوند.
هری المر بارنز، که یک زمانی مورخ آمریکایی باب روزی (مین‌استریمی) بود، در سال‌های پسینش موضع انکار هولوکاست به خود گرفت.
در ۱۹۶۱ میلادی، دیوید هوگان، دست‌نشانده بارنز، "Der erzwungene Krieg" (جنگ تحمیلی) را در آلمان غربی منتشر کرد، که مدعی شد آلمان قربانی توطئه آنگلو-پولیش (انگلیسو-لهستانی) در ۱۹۳۹ میلادی بوده است.
در ۱۹۷۸ میلادی ویلیس کارتو، IHR را بنیان گذاشت، سازمانی که به به چالش کشیدن تاریخ عموماً پذیرفته شده هولوکاست به طور عمومی تخصیص داده شد.
در ۱۹۸۴ میلادی، جیمز کیگسترا، یک معلم دبیرستان کانادایی، تحت قانون‌نامه جنایی کانادا به خاطر «اشاعه نفرت میان گروهی قابل شناسایی، از طریق مخابره بیانات ضدیهودی [یا یهودستیزانه] به دانشجویانش» متهم شد.
ارنست زوندل، رتوش‌کننده عکس مستقر در تورنتو یک مورد از مطبوعات کوچک را تحت عنوان Samisdat Publishers اداره کرد، که مطالب انکار هولوکاست را منتشر و توزیع کرد، مثل "واقعاً شش میلیون نفر مردند؟" توسط ریچارد هاروود (نام مستعارِ ریچارد ورال، یک نئونازی بریتانیایی).
در ۱۹۸۷، "بردلی ر. اسمیت"، کارگردان سابق رسانه IHR، "کمیته مناظره باز درباره هولوکاست" را تاسیس کرد.
فیلسوف و تاریخ‌دان آلمانی، ارنست نولته، با آغاز در دهه ۱۹۸۰ میلادی، مجموعه‌ای از تئوری‌های را پیش‌برد، که با این که هولوکاست را انکار نمی‌کرد، به نظر می رسید که با منکر ایتالیایی هولوکاست، Carlo Mattogno، به عنوان تاریخ‌دانی جدی به طور نیمه‌جدی و سرسری به کاری می‌پردازد.
در ۱۹۸۸ میلادی، تاریخ‌دان آمریکایی، آرنو ج. مایر کتابی تحت عنوان "چرا افلاک تاریک نشدند؟" منتشر کرد، که صریحاً هولوکاست را انکار نکرد، اما به زعم لوسی داویدوز، با اظهار کردن این که بیش تر مردمی که در آشویتس مردند قربانی «علل طبیعی» مانند مریضی بودند، نه گاز سمی زدن، به انکار هولوکاست تکیه‌گاه قرض داد.
کتاب "انکار هولوکاست" سال ۱۹۹۳ میلادی دبورا لیپستات، به طور تند و تیزی منکران مختلف هولوکاست را نقد کرد، از جمله مولف بریتانیایی، دیوید ایروینگ را، به خاطر تعمداً عوضی جلوه دادن شواهد به جهت توجیه نتایج از پیش پنداشته شده خود.
کن مک‌وی، یک ساکن آمریکایی کانادا، از تلاش سازمان‌هایی مانند «مرکز سیمون ویزنتال» جهت سرکوب سخنان منکران هولوکاست آشفته شد. او معتقد بود بهتر است به صورت علنی با آن ها روبه‌رو شد تا اینکه آنها را سانسور کرد.
در میان مدافعان انکار هولوکاست، طیف‌های گوناگونی قرار دارند. در حقیقت منکران هولوکاست را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد، بلکه گسترهٔ آن‌ها از افراد و گروه‌هایی افراطی نظیر نئونازی‌ها، کوکلوس‌کلانها و محمود احمدی نژاد تا یهودیانی نظیر جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد متغیر است. برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند. «جرج لینکون راکول» از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد.
گروه دیگری که به صورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند. آن‌ها از توزیع کنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند.
منکران هولوکاست از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودیاند مانند جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی بیخدایند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم علوش و احمد رامی.
از نظر حرفه و موقعیت اجتماعی نیز در میان منکران هولوکاست مشخصهٔ مشترک خاصی وجود ندارد، برخی از ایشان کسانی هستند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ) برخی استاد دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و…) برخی مهندس هستند (مانند: فردریش برگ و…) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند.
از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های منکر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل).
منکران هولوکاست مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملاً متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبری می‌کند.
محققان معمولاً تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند.
منکران هولوکاست دلایل گوناگونی برای نظر خود ارائه می‌دهند. مهم‌ترین این دلایل معمولاً شامل موارد زیر است.
منکران هولوکاست معتقدند، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است.
تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیررسمی مدعی هولوکاست، تعداد معتنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلمها و منابع غیررسمی این رقم را فقط برای (بازداشتگاه داخائو) تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند.
مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سال‌های قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روش‌های جریان برق، کشتار در اتاق‌های بخار سوزان، مرگ به وسیلهٔ تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد.
مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد.
سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازیها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را ساخته‌اند. دروغ بودن افسانه صابون سازی به تأیید یدوشم رسیده‌است.
علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولاً دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید منکران هولوکاست مردود است. مهم‌ترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است. دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آن‌ها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتاً به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسه‌های آن‌ها بازمی‌گردد. برای مثال
علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای منکران هولوکاست، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است:
انکار هولوکاست به‌طور صریح یا ضمنی، در ۱۷ کشور غیرقانونی است: اتریش، بلژیک، جمهوری چک، فرانسه، آلمان، مجارستان، اسرائیل، لیختن اشتاین، لیتوانی، لوکزامبورگ، هلند، لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، اسلواکی و سوئیس.
تا اوایل دهه هفتاد، در ایران، هولوکاست یک رویداد حقیقی به‌شمار می‌رفت و فیلمها و سریالهای غربی که در تأیید هولوکاست ساخته شده بودند، بدون هیچ توضیحی در شبکه‌های رسمی تلویزیون پخش می‌شد. حتی در سال ۷۲ دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، در بیانیه‌ای، کشتار فرقه داویدیان در آمریکا را به کشتار دسته جمعی یهودیان توسط آلمان نازی تشبیه کرد.
در مهرماه سال۱۳۷۵ سعید امامی معاون امنیتی وقت وزارت اطلاعات ایران در دانشگاه همدان اعلام کرد به کتاب‌هایی تاریخی دست یافته‌است که نشان می‌دهد رقم واقعی کشته شدگان در هولوکاست۲۵۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است و رقم ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ یهودی کشته شده در هولوکاست «جفنگ» است.
دیگر اقدامات نسل‌کشی نیز از تلاش‌های مشابهی برای انکار و دست کم گرفتن برخوردار بوده‌اند. گریگوری استانتون، که سابقاً در دپارتمان ایالتی ایالات متحده مشغول بوده و بنیان‌گذار "دیدبان نسل‌کشی" است، انکار را به عنوان مرحله نهایی پیدایش یک نسل کشی فهرست می‌کند.