hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
باروق
باروق یکی از باغشهرهای ایران در استان آذربایجان غربی و مرکز شهرستان باروق است. دیار تاریخی باروق در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۸۳ تبدیل به شهر شد زبان ساکنان این شهر ترکی آذربایجانی و مذهب آن‌ها شیعه است.
باروق که از دیرباز تا سال ۱۳۷۰ جزو استان آذربایجان شرقی بود، در آخرین تقسیمات کشوری که در منطقه صورت گرفت به استان آذربایجان‌غربی منتقل شد.
نظرکهریزی
نظر کهریزی از شهرهای ایران در استان آذربایجان شرقی است. این شهر در بخش نظرکهریزی ما بین شهرستان مراغه و شهرستان هشترود قرار دارد دو سد در اطراف این شهر قرار دارد در قسمت شمال غرب این شهر سد سهند که یکی از جاذبه‌های گردشگری این شهر محسوب می‌شود و در جنوب غرب ان سد ملاجیق قرار دارد داری ۱۰۳ روستا می‌باشد و زیر مجموعه شهرستان هشترود می‌باشد
این شهر بنا بر سر شماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ تعداد ۱۳۷۳۶ نفر جمعیت دارد ، که ۴۰۳۰ خانوار در این شهر ساکن هستند که از این تعداد ۷۲۲۹ نفر مرد و ۶۵۰۷ نفر زن هستند
این شهر در سال ۱۳۸۳ با ارتقاء روستای نظر کهریزی به شهر، تأسیس شده‌است.
لئوپولد کرونکر
لئوپولد کرونکر (۷ دسامبر ۱۸۲۳ – ۲۹ دسامبر ۱۸۹۱) ریاضی‌دان و منطق‌دان آلمانی بود، او بر این باور بودکه حساب و آنالیز باید بر پایه ی عددهای درست بنا شوند. او در یک جمله معروف می‌گوید:خداوند عددهای درست را آفرید، همه چیزهای دیگر ساخته ی آدمی است. کرونکر از دانشجویان و دوستان قدیمی ارنست کومر بود. اهمیت کارهای او بیشتر در جبر و منطق ریاضی است. همچنین او از مخالفان سرسخت کانتور و از پیشگامان شهودگرایی ریاضی بود. برخی نمادها و معادله های ریاضی همچون دلتای کرونکر به نام او نامگذاری شده‌اند.
عورت
عورت به هر چیز آسیب‌پذیر که مورد نگرانی است اطلاق می‌شود. در فرهنگ اسلامی، به نقاطی از بدن انسان که پوشش آن در برابر نامحرم ضروری است، عورت می‌گویند. حدود عورت، در مذاهب مختلف اسلامی متفاوت است.
اولین نشانه‌ها از شرم ساری از برهنگی در دین یهودیت قابل مشاهده است. آدم و حوا پس از خوردن میوه ممنوعه، متوجه برهنگی خودشان شدند و خودشان را از خدا پنهان کردند.
عورت مرد، بنا به اعتقاد علمای اهل سنت، از ناف تا زانو را در بر می‌گیردو به اعتقاد شیعیان تنها شامل بخش خصوصی بدن می‌شود.
بنا به اعتقاد مالک بن انس، سفیان ثوری، جعفر صادق، تمام بدن زن جز چهره و کف دستها عورت محسوب می‌شود. ابوحنیفه معتقد است که پای زن نیز تا مچ عورت محسوب نمی‌شود. احمد بن حنبل معتقد است که تمام بدن زن بدون استثناء عورت است و باید در برابر نامحرم پوشیده بشود. بعضی از علمای سلفی معاصر چون شیخ ابن عثیمین، شیخ عبدالعزیز بن باز، یوسف بن حکیم، عبدالکریم قلعاد، صدای زن را نیز عورت می‌دانند و معتقدند که شنیدن صدای زن توسط نامحرم حرام است.
در هنر، برگ نمادی برای پوشش نیز بوده است. پوششی برای عورت انسان ها. در نقاشی‌ها و مجسمه‌های بسیاری دیده شده است که آلت انسان با برگ پوشانده شده است.معین، محمد، فرهنگ فارسی، انتشارات امیرکبیر جلد پنجم
آنوبیس
آنوبیس (Anubis) خدای مرگ و مردگان و تدفین در مصر باستان بود. آنوبیس پیش از اوزیریس خدای مردگان خوانده می‌شد و به مرور زمان به نام پسر اوزیریس شناخته شد. در اساطیر مقدمتر او را فرزند ست و نفتیس می‌دانستند.گفته شده از اشنایان و دوستان او میتوان به حوروس نفتیس ست آمیریس اوپوآوت کبچت و ... اشاره کرد
مانند دیگر خدایان مصری، آنوبیس هم صورت حیوانی داشته و هم انسان‌واره بوده‌است. آنوبیس با بدن انسان و سر سیاه رنگ شغال که نماد مرگ و زوال است و همچنین گوش‌های بلند و کشیده به عنوان نماد غرور تصویر می‌شد. از آنجا که شغال‌ها اغلب برای پیدا کردن غذا اطراف قبرستان‌ها پرسه می‌زدند، این اعتقاد در مصریان باستان به وجود آمد که آنها مراقب مردگان هستند.
بعضی از منابع سر او را مشابه سگ وحشی دانسته‌اند و اینکه کدامیک دقیق است مشخص نیست. به هر صورت آنچه هست گوشت‌خوار بودن جانور مد نظر بوده‌است. شاید مصریان باستان از مشاهدهٔ این قبیل جانوران در کنارهٔ صحرا و رابطهٔ صحرا با مومیایی به این قرینه دست یافته باشند. به هر صورت او اکثراً به صورت سگ‌سانی سیاه رنگ یا انسان‌واره‌ای با سری سگ‌سان و سیاه و در موارد معدودی (معبد رامسس دوم در ابیدوس) کاملاً شبیه انسان به تصویر کشیده شده‌است.
آنوبیس یکی از خدایان بسیار کهن است و در قدیمی‌ترین طومارها از او نام به میان آمده. او در اوج شکوهش به عنوان نگاهبان مردگان تصویر شده‌است. بر طبق افسانه‌ها او کسی بود که شیوه مومیایی کردن اجساد را ابداع کرد. مصریان این روش را، همان‌طور که بقایای جسد توت عنخ آمون نشان می‌دهد، برای حفظ اجساد به کار بستند. پیکرهٔ او که در مقبره فرعون توت‌عنخ‌آمون یافت شد، گواهی بر این مدعا است.
در بازی عصر اسطوره شرکت مایکروسافت، آنوبیس در طی کوئست اصلی بازی یکی از خدایان نیک است و در جبههٔ یاریگران آرکانتوس و یارانش قرار می‌گیرد. در فیلم سینمایی دروازه ستاره‌ای آنوبیس یکی از افسران رع و نیرومندترین آنها است و به دست کلنل اونیل با دستگاه انتقال کشته می‌شود.
در سریال استارگیت اس‌جی-۱ که ادامهٔ فیلم مزبور محسوب می‌شود، آنوبیس یک سیستم لرد و از نژاد گوائولد است.
پاولانا
پاولانا از معروف‌ترین مارک‌های آبجو در جهان است شرکت پاولانا در سال ۱۶۰۰ توسط راهب مونیخی سان فرانسیسکو دی پاولا بنیاد گذاشته شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی
دشتانستان
دشتانستان به معنی محل دشتان یا قاعدگی، واژه‌ای پهلوی است. بر اساس قوانین دین زردشت ، زنان را در هنگام قاعدگی از فعالیت‌های روزانه نظیر آشپزی، رفت و امد، و تماس با آتش منع کرده است . زنانی که در دورهٔ قاعدگی به آمیزش جنسی می بپردازند سزاوار مجازات مرگ هستند. بر اساس وندیداد، زنان در زمان قاعدگی، از هر دورهٔ دیگری خطرناک تر و آلوده تر هستند و مردان باید از ایشان بپرهیزند. بر اساس وی دیوداد، زنان می‌بایست در این دوره در محوطهٔ محصوری به نام دشتانستان محبوس شوند. هم چنین در این کتاب در مورد پاک سازی زنان پس از سپری شدن این دوره و نیز ظروفی که باید در اختیارشان قرار بگیرد بحث شده‌است.
این احکام قانونی احتمالاً از بیم آلودگی ناشی از دیده شدن خون، سرچشمه گرفته‌اند. در روستاهای زرتشتی کرمان، کلبه‌های کوچکی وجود دارد که در قدیم به عنوان دشتانستان به کار می‌رفته‌است.
نی (ساز)
نی یا نی هفت بند از سازهای بادی ایرانی است و از دسته سازهای بدون زبانه است. ساز نی قابل کوک نبوده و نوازنده در همنوازی‌ها و تکنوازی‌ها از انواع مختلف نی استفاده می‌کند. وسعت صدای نی دو اکتاو و نیم است و در انواع آن با کوک‌های متفاوت، فاقد یک تا دو نت است. مانند نی «لا کوک» که فاقد نت دو، نی «سل کوک» فاقد نت سی بمل و نی «فا کوک» فاقد نت لا بمل است. نی از سازهای محلی است و در اکثر نقاط ایران وجود دارد.
نی هفت‌بند از گیاه نی ساخته می‌شود. برای ساخت این گونه نی آن را طوری برش می دهند که از سر تا ته آن شامل هفت بند شود و اخیراً به صورت مصنوعی (نی اصلاح شدهٔ مصنوعی) نیز ساخته شده‌است. نی هفت بند یا به اصطلاح نی متشکل از ۵ سوراخ در جلو و یک سوراخ در پشت آن است که توسط انگشتان دوم و چهارم از یک دست و انگشتان اول تا چهارم از دست دیگر پوشیده می‌شوند.
به‌طور کلی نی را با جا گرفتن بین دو دندان نیش و گرد کردن زبان در پایین و پشت آن می‌نوازند همچنین جمشید عندلیبی زبان را در بالا می‌گذارد. سخت‌ترین کار در ساز نی درآوردن صدای آن است و انگشت گذاری آن ساده است. از استادان می‌توان نایب اسدالله اصفهانی، حسین یاوری اصفهانی، حسن کسایی، حسین عمومی، جمشید عندلیبی، سید محمد موسوی، حسن ناهید، محمد علی کیانی نژاد و عبدالنقی افشارنیا را نام برد.
وسعت صدای آن به دو اکتاو و نیم می‌رسد. نی پنج منطقه صوتی (رجیستر) دارد که هر یک از آن‌ها با نحوه دمیدن هوا در نی قابل انتخاب است. این مناطق صوتی عبارتند از: نت‌های دو (دست بسته)، ر (سوراخ ۱ سر نی آزاد)، می (سوراخ ۱ و ۲ آزاد)، فا (سوراخ ۱ و ۲ و ۳ آزاد)، فا# (سوراخ ۱ و ۲ و ۳ و ۴ آزاد)، سل (سوراخ ۱ و ۲ و ۳ و ۴ و ۵) لا (دست باز). نت سی در این اکتاو وجود ندارد ولی نوازنده‌ها قادر به اجرای سی بمل با لب هستند. دقیقاً همانند بم اما یک اکتاو بالاتر. دو نت آخر (سل و لا) با غیث مشترک است. نت‌های سل (دست بسته)، لا (سوراخ ۱ سر نی آزاد)، سی (سوراخ ۱ و ۲ آزاد)، دو (سوراخ ۱ و ۲ و ۳ آزاد)، دو# (سوراخ ۱ و ۲ و ۳ و ۴ آزاد)، ر (سوراخ ۱ و ۲ و ۳ و ۴ و ۵)، می (دست باز). دقیقاً همانند بم و اوج اما یک اکتاو بالاتر از اوج و دو اکتاو بالاتر از بم. سه نت اول (دو، ر و می) با غیث مشترک است. امکان اجرای نت آخر (لا = دست باز) معمولاً وجود ندارد و حتی نت سل نیز در نی‌های کوچک نامفهوم شنیده می‌شود.
برعکس سازهای دیگر، نی کوک ندارد و برای کوک‌های مختلف سازهای متفاوت ساخته می‌شود. به‌طوری‌که Do بلندترین و Do با هفت فاصله کوتاهترین نی هستند. کوک نی به این معناست که اگر در حالت بم اگر سوراخ پشت نی را بگیریم و بدمیم. . صدای حاصله بر اساس دیاپازون هر نتی که بود آن نت کوک نی است. مثلاً اگر صدای حاصله نت سل باشد می‌گوییم این نی «سل کوک» است.
نی‌لبک نوعی نی کوچک است، یک سر آن را بین دو لب نهند و با دمیدن نوازند.
مقاله نی در ویکی‌پدیای انگلیسی
طاهره صفارزاده
طاهره صفّارزاده، (۲۷ آبان ۱۳۱۵، سیرجان - ۴ آبان ۱۳۸۷، تهران)، شاعر، پژوهشگر و مترجم ایرانی قرآن بود. او برگزیده اولین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش نو (سپید و نیمایی) بود. زبان و ادبيات انگليسي را در دانشگاه تهران خوانده و در آمريكا در رشته‌ي نقد تئوري علمي در ادبيات جهان به تحصيل پرداخته بود. به‌جز مجموعه‌هاي شعر و ترجمه، چند كتاب هم در زمينه‌ي نقد ترجمه از او به‌چاپ رسيده‌اند.
وی نخستین کسی است که ترجمه‌ای دوزبانه از قرآن به انگلیسی و فارسی را انجام داد.
صفارزاده در ۲۷ آبان ۱۳۱۵ در سیرجان استان کرمان زاده شد. وی پس از کسب مدرک لیسانس در رشته زبان و ادبیات انگلیسی، برای ادامهٔ تحصیل به خارج از کشور رفت. در سال ۱۳۷۱ از سوی وزارت فرهنگ و آموزش عالی، عنوان استاد نمونه به وی اعطا شد و در سال ۱۳۸۰ پس از انتشار ترجمهٔ قرآن به انگلیسی و فارسی عنوان «خادم‌القرآن» را کسب کرد.
او در سال ۲۰۰۵، از سوی انجمن نویسندگان آفریقایی و آسیایی در مصر، به عنوان برترین زن مسلمان برگزیده شد.
وی همسر عبدالوهاب نورانی وصال، از اساتید نامی ادبیات شیراز و سومین نسل از خاندان وصال بود.
طاهره صفارزاده پنجم مهرماه سال ۱۳۸۷ به‌علت ضایعه مغزی در بیمارستان ایرانمهر تهران بستری و جراحی شد، حدود ساعت ۹:۳۰ صبح روز ۴ آبان در همان بیمارستان در سن ۷۲ سالگی درگذشت. وی در امامزاده صالح تجریش به خاک سپرده شد.
بنا به اظهارات برادرش جلال صفارزاده در «همایش علمی و ادبی دکتر طاهره صفارزاده» در تاریخ ۱۱ آبان ۱۳۹۴، مزار او در امامزاده صالح، بدون هماهنگی با بازماندگان نبش و خانم دیگری در طبقه دوم آن دفن شد. ظاهراً علت این امر عدم پرداخت مبلغ ۸۰ میلیون تومان به تولیت امامزاده صالح جهت خاکسپاری وی در زیرزمین این امامزاده بوده‌است.،
عبدالعلی گواهی، تولیت وقت امامزاده صالح، گفت که در سال ۱۳۸۷ با دستور حجت الاسلام مصلحی که ریاست سازمان اوقاف را به عهده داشت، یک طبقه از قری سه طبقه به این شاعر و مترجم قرآن اهدا شد. او افزود: طبق قانون وقتی جنازه فردی در یک قبر سه طبقه به خاک سپرده می‌شود، از اقوام و وارثان او سؤال می‌شود که سایر طبقات این قبر را می خواهند یا خیر. مرحوم صفارزاده فرزند نداشت و همسرشان هم زودتر فوت کرده بودند. ما هم ۵ سال به دنبال وارثان ایشان گشتیم. پس از حدود ۷ سال پیکر یک خانم که قاری قرآن بود در طبقه بالای قبر مرحوم صفارزاده به خاک سپرده شد و هیچ گونه نبش قبری هم صورت نگرفت. به گفته‌ی گواهی برادر مرحوم صفارزاده از آستان امامزاده صالح خواسته بوده که طبقه‌ی بالای این قبر را بدون پرداخت هیچ وجهی به او بدهند و تولیت هم پاسخ داده که به دلیل جایگاه خانم صفارزاده قبری به ایشان اهداد شده و طبیعتاً برادر این مرحوم از چنین جایگاهی برخوردار نیست. همین مسأله باعث شده تا ایشان به جوسازی علیه آستان امامزاده صالح دست بزنند و مطالبی را عنوان کنند که صحت ندارد.
احمد مسجدجامعی در جلسۀ‌ شورای شهر در مورخ ۴ آبان ۸۹، با بزرگداشت ياد و خاطرۀ طاهره صفارزاده، تسريع در نام‌گذاری خيابان يا مكانی فرهنگی به نام اين شاعر و مترجم فقيد قرآن را خواستار شد. در اسفند ۹۹ خیابان فتح در حاشیه بزرگراه صدر تهران، به نام طاهره صفارزاده تغییر نام یافت.
کوسه (شاهین‌دژ)
کوسه روستایی از دهستان چهاردولی، بخش کشاورز، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۲۹ کیلومتری شرقی شاهین دژ قرار دارد. جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۱۶ نفر و ۲۹ خانوار بوده‌است
خلج (شاهین‌دژ)
خلج روستایی از دهستان چهاردولی، بخش کشاورز، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی در ۱۸ کیلومتری شمال شاهین دژ قرار دارد. جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۸ نفر و ۱۴ خانوار بوده‌است
آق‌تپه (شاهین‌دژ)
آق‌تپه نام روستایی از دهستان محمودآباد بخش مرکزی، شهرستان شاهین‌دژ، استان آذربایجان غربی است و در ۱ کیلومتری غرب شاهین دژ قرار دارد. جمعیت این روستا در سال ۱۳۸۵، برابر با ۸۴۱ نفر و ۱۸۲ خانوار بوده‌است.
پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا
پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا یا به اصطلاح پلیس امنیت با نام مختصر پاوا که پیش‌تر با عنوان معاونت اطلاعات ناجا فعالیت می‌کرد، یک واحد تخصصی پلیس ایران است که وظیفه آن کنترل نظم و امنیت در کشور می‌باشد. نظارت بر اماکن عمومی، جمع آوری و دستگیری اراذل و اوباش سطح یک، کشف سلاح های جنگی و غیرمجاز، کنترل اتباع خارجی، صدور و کنترل گذرنامه در پایانه‌های مرزی و فرودگاه‌های بین المللی، حفاظت از اماکن دیپلماتیک، حفظ امنیت عمومی کشور و مجموعه‌ای از دیگر اقدامات اطلاعاتی و امنیتی از وظایف پلیس اطلاعات و امنیت عمومی نیروی انتظامی است .
همچنین فرماندهی پلیس مهاجرت گذرنامه، و فرماندهی پلیس دیپلماتیک زیرمجموعه پلیس اطلاعات و امنیت عمومی ناجا می باشند. فرماندهی این یگان به عهده سردار سرتیپ دوم پاسدار محمد بابایی و جانشین وی سردار سرتیپ دوم پاسدار اسکندر صفری می‌باشد.http://www.bbc.com/persian/iran-48825980
ختمیت وحی
ختمیت وحی یکی از سرفصل‌های اسلام است. مسلمانان معتقدند الله (خدایی واحد) از طریق وحی با دنیای مادی تماس داشته‌است و باور دارند که به فرد دیگری بعد از محمد وحی نخواهد رسید و محمد «خاتم‌الانبیا» است. با تکیه بر این موضوع ختم نبوت از دیدگاه مسلمانان بیان می‌شود که هم نبوت تشریعی و هم نبوت تبلیغی را پایان‌یافته می‌دانند.
قرآن پایان یافتن نبوت را اعلام و محمد، بارها آن را تکرار کرده‌است.
خاتَم در زبان عربی به معنای وسیله‌ای است که چیز دیگری را پایان می‌بخشد. چنانکه انگشتری را که با آن نامه را ختم و مهر می‌کرده‌اند را نیز خاتم می‌نامند.
در گذشته روی در نامه یا ظرف یا خانه‌ای، برای این‌که کسی آن را باز نکند، ماده چسبنده‌ای قرار می‌دادند که به آن خاتم می‌گفتند که گاهی جنس آن از گل چسبنده بوده‌است. امروز از آن تعبیر به "لاک و مهر" می‌شود. و این‌که یکی از معانی خاتم انگشتر است به این دلیل است که از آن برای مهر کردن نامه استفاده می‌شده‌است.
در قرآن نیز واژهٔ ختم به معنای پایان بخشیدن و بستن، به کار رفته است.
محسن قرائتی؛ یکی از روحانیون اسلامی، اعتقاد دارد که در قرآن ۳۰ بار عبارت «من قبلک» یعنی پیش از تو آمده، اما یک بار هم عبارتی به نام «من بعدک» یعنی پس از تو نمی‌آید.
درآیات دیگری ازقرآن کریم به ختمیت وحی اشاره شده‌است.
محمد، پیامبر اسلام، می‌گوید: علی، امام اول شیعیان؛ می‌گوید:
دکتر علی شریعتی
محمد تقی مصباح یزدی
بر اساس دیدگاه عرفای مسلمان از جمله ابن عربی و مولوی و سنایی پیامبر اسلام میوه درخت نبوت و آخرین پیامبران است.
در دین‌هایی مانند بابیت و بهائیت...، محمد بن عبدالله، آخرین پیغمبر نیست.
میرزا صالح شیرازی
میرزا محمد صالح شیرازی (میرزا صالح کازرونی) از نخستین دانش‌آموختگان ایرانی در اروپا و ناشر روزنامه‌ی کاغذ اخبار، نخستین روزنامه در ایران است. وی فرزند حاج باقر کازرونی و متولد کازرون بود.
میرزا صالح در ۱۰ جمادی‌الثانی ۱۲۳۰ (۱۹ آوریل ۱۸۱۵) به اتفاق چهار نفر دیگر، به فرمان عباس میرزا نایب‌السلطنه و وزیر او میرزا عیسی قائم‌مقام برای تحصیل از تبریز به انگلستان فرستاده شد. پس از یادگیری زبان‌های انگلیسی و فرانسوی و تاریخ و طبیعیات و آموختن فن چاپ و حکاکی در ۲ شوال ۱۲۳۴ به ایران بازگشت. در این فاصله سفرنامه خود را نوشت. این سفرنامه بعدها به یکی از منابع الهام بخش در شکل‌گیری تجربه ای بومی از مدرنیته در ایران تبدیل شد. میرزا صالح در سفرنامه ی خود اشاره‌ایی به آموختن زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و لاتین می‌کند. میرزا صالح کازرونی در بازگشت به ایران،با دستگاه چاپ نخستین نشریه ایران را( بتقلید اسم انگلیسی newspaper) با عنوان کاغذ اخبار در تهران به چاپ رساند.
میرزاصالح در ضمن یکی از داستانهای سفرنامه ی خود اشاره می‌کند که به وسیله ی بعضی رجال خیراندیش ،وارد انجمن فراماسون‌ها شده‌است. او خود در دو جای سفرنامه ی خود که به خط اوست به این موضوع تصریح کرده‌است؛ او تاریخ پنجشنبه بیستم رجب مطابق سیزدهم ماه مه ۱۲۳۳ هجری قمری می‌نویسد: «… چون مدتها بود که خواهش دخول مجمع فراموشان را داشته فرصتی دست نمی‌داد تا اینکه مسترپارس، استاد اول فراموشان را دیده که داخل به محفل آنها شده باشم و قرارداد روزی را نمودند که در آنجا روم… روز ۲۰ رجب مطابق ۱۳ می به همراه مستر پارس و «دارسی» داخل به فراموشخانه گردیده شام خورده در ساعت یازده مراجعت کردم. زیاده ازین درین باب نگارش آن جایز نیست…»
محمدرضا بیگ
محمدرضا بیگ از نخستین سفیران ایران در اروپا و سفیر حکومت صفویان در زمان شاه سلطان حسین (۱۶۹۴-۱۷۲۲ میلادی)در فرانسه ی تحت حکومت لوئی چهاردهم بود. او شهردار (کلانتر) ایروان بود و مسئولیت مذاکرات دیپلماتیک با لوئی چهاردهم را به عهده داشت.
محمدرضا بیگ شهردار ایروان و یکی از مقامات عالی رتبهٔ حاکم چخور سعد بود در ۱۹ فوریه ۱۷۱۳ (۲۵ محرم ۱۱۲۵) به دستور شاه سلطان حسین به دربار لوئی چهاردهم در فرانسه فرستاده شد تا برای بیرون راندن مردم عرب از خلیج فارس در عوض تسخیر مسقط با فرانسویان به مذاکره بنشیند. فرانسوی‌ها علاقه زیادی به جنگ در مشرق زمین نداشتند و در عوض گسترش بازرگانی بین دو کشور را پیشنهاد می‌کردند و در این بین امتیازات زیادی از طرف ایرانی گرفتند.
محمدرضا بیگ شهردار مجبور شد که با ظاهر یک زائر از قسطنطنیه که تحت حکومت امپراتوری عثمانی بود عبور کند؛ زیرا ایران صفوی و امپراتوری عثمانی اغلب در جنگ بودند و روابط ناپایدار بود. به هرحال به زندان افتاد ولی به کمک سفیر فرانسه در قسطنتنیه، پی یِر دزالر و مترجم کارکشته او، اِتین پَدِری از زندان آزاد شد.. محمدرضا بیگ در ۲۳ اکتبر ۱۷۱۴ به مارسِی و پس از آن به کاخ ورسای همراهی شد. در آنجا با شکوه و جلال به او خوش آمد گفته شد.
در ساعت ۱۱ صبح روز ۱۹ فوریه ۱۷۱۵، محمدرضا بیگ سوار بر اسب و با همراهان بسیار، با پیشواز نمایندهٔ سُفَرا و ستوان ارتش پادشاه وارد کاخ ورسای شد. گفته شده که جمعیت فراوان و محوطهٔ اطراف را برای مشاهدهٔ رسیدن سفیر و همراهانش پر کرده بودند. درباریان در تالار آیینه‌ها جمع شدند که چهار ردیف صندلی برایشان گذاشته شده بود. تالار آیینه‌ها با حضور مضاعف غیر فرانسوی‌ها لبریز از جمعیت شد.
محمدرضا بیگ در ۱۳ آگوست ۱۷۱۵ به عهدنامهٔ تازه‌ای با دولت لوئی چهاردهم دست یافت که بیشتر به نفع تجارت فرانسه بود.. پیامد دیگر این مذاکرات، بازشدن کنسولگری دائمی ایران در مارسی برای تبادلات با شرق، در ساحل مدیترانه فرانسه بنیان‌گذاری شد. به زودی یِگوپجان دو دریتچان در این دفتر آغاز به کار کرد.
موریس اربت در پژوهشی که بر پایه اسناد بایگانی‌های فرانسه انجام داده به چگونگی قراردادی که مسئولیت آن بر عهده محمدرضا بیگ بوده پرداخته و با توجه به آن، به رفتار ناشایست سفیر و جهل او نسبت یه مناسبات بین‌المللی آن هنگام جهان اشاره می‌کند.
محمدرضا بیگ در پاریس با دوشیزه‌ای درباری ۱۷ ساله بنام کنتس آدلایید لسپینوی از خاندان گاردان آشنا شد. اما علی‌رغم مخالفت سخت دربار لویی و خانواده، آدلایید به این رابطه ادامه داد. تا جاییکه در جواب اطرافیان در مقابل بد قیافه بودن محمدرضا بیگ گفت: «من این مرد را که بد و بد قیافه می‌خوانید با همه وجود دوست دارم و به کسی ارتباط ندارد». بارداری آدلایید از محمدرضا بیگ موجب فرار مخفیانه آنها با کشتی شد.محمدرضا بیگ در راه ایلچی برای وضع حمل همسرش مدتی توقف می‌کند و به دلیل تنگدستی بخشی از هدایای لوئی چهاردهم را می‌فروشد.
در بازگشت به ایران هنگامی که فهمید که دولت ایران از کارهای او در فرانسه و قرارداد بسته شده ناراضی است در ایروان در سال ۱۱۲۹ هجری قمری (۱۷۱۷ میلادی) با خوردن تریاک، خودکشی کرد.
ادلایید به ایران رفت و دیگر به فرانسه بازنگشت و با برادر محمدرضا بیگ ازدواج کرد. از سرنوشت او پس از حمله افاغنه و سرنگونی صفویان اطلاعی در دسترس نیست.
کوراییم
کوراییم شهری دربخش کوراییم واقع درشهرستان نیر یکی از شهرستان های استان اردبیل است.فاصله این شهر تا اردبیل مرکز استان ۵۱ کیلومتر و تا نیر مرکز شهرستان ۴۰ کیلومتر است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸۳۱ نفر (در ۲۳۲ خانوار) بوده است.
خالدآباد
خالدآباد شهری در شهرستان نطنز در استان اصفهان در مرکز ایران است. این شهر در بخش امامزاده از توابع شهرستان نطنز قرار دارد. جمعیت خالد آباد در سال ۱۳۹۵، برابر با ۳،۰۲۵ نفر بوده‌است.
ایرج خواجه‌امیری از اساتید آواز ایران و پدر احسان خواجه‌امیری ، زاده ی خالدآباد است.
پیشهٔ بیشینه مردم این شهر کشاورزی و دامداری است. از فرآورده‌های به نام این شهر کرفس، انار، خیار و دیگر فرآورده‌های کشاورزی عبارتند از هویج، شلغم، پیاز، زردآلو، گوجه سبز، (شابادی) طالبی، گرمک آقاعلی عباسی، خیار چنبر، کدو، هندوانه، گندم، جو، برنج، بلال، کلزا، خرمالو، سیب گلابی، انجیر، انگور، انواع سبزیجات و گیاهان دارویی. هرچند بازرگانی نیز در خالدآباد رواج دارد و مغازه‌های بسیاری در این شهر وجود دارد. پیشه بسیاری از زنان خالدآباد گلیم‌بافی بوده و فرش دستباف شادسر که در بازارهای جهانی پرآوزه است زاییده دستان هنرمند زنان خالدآبادی است. منبع :وبلاگ جامع خالدآباد
مردم منطقه خالد آباد و بادرود به زبان تات صحبت میکنند. این زبان قدمتی چند هزارساله در ایران دارد و در برخی مناطق اطراف قزوین نیز این زبان با کمی تفاوت در گویش، رایج است.
با وجود نزدیک بودن دو شهر بادرود و خالدآباد با یکدیگر و داشتن فرهنگ و زبان مشترک، رقابت جالب و گاهأ طنز گونه ایی میان این دو شهر دیده میشود که جالب توجه است.
شهر خالدآباد دارای پنج محله به ترتیب از آغاز ورودی شهر به نام‌های حصارو، توده، قلعه نو و شهرک طالقانی شهرک آقا علی عباس می‌باشند.
آثار باستانی و تاریخی شهر خالدآباد عبارتند از مسجد بیرین با قدمت بیش از ۸۰۰ سال متعلق به دوره ایلخانی، خانه تاریخی آقاگل انصاری متعلق به عهد قاجار، حمام توده و مسجد ورگرموئه متعلق به عهد صفوی، بقعه باباحاجی که به روایتی تنها اثر تاریخی با معماری یزدی در استان اصفهان و متعلق به دوره صفویه می‌باشد، کاروانسرای خالدآباد در مسیر جاده ابریشم با قدمت بیش از ۴۰۰ سال، محوطه‌های باستانی ابوذر و مسی با قدمت بیش از ۶۰۰۰ سال متعلق به دوره مفرغ که بنا به گفته کارشناسان میراث فرهنگی کارگاه‌های تولید مس را در دل خود دارد و این محوطه‌های تاکنون حفاری و کاوش نشده‌اند، قلعه تاریخی کریم آباد متعلق به دوره قاجار، بازارچه قنات، خانه‌های تاریخی صولت، ایرج، امیرسعیدی، خواجه امیری، شریفی، سعیدی، حائری، جعفرزاده و باباخان که شاخصه این خانه‌ها بادگیرها و سرداب‌های آنهاست. همچنین آستان مقدس امامزادگان آقاعلی عباس و شاهزاده محمد در شهر خالدآباد واقع است بنابر اسناد موجود در کتب تاریخی من جمله سفرنامه صفاالسلطنه نائینی، این امامزادگان بعد از شهادت توسط عبدالحمید حاکم بادافشان (بادرود فعلی) ، پیکر مطهر ایشان توسط چهل تن از زنان و دختران خالدآبادی (معروف به چهل دختران) در محلی به نام گودریگ دفن گردید. از قدیم الایام نیز متولیان این امامزادگان دو طایفه از اهالی خالدآباد (سعیدی و عابدی) بوده اند و در ساختمان قبلی آستان، صحنی به نام چهل دختران وجود داشت.
مشکات
مِشکات شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشان در استان اصفهان ایران است.
مِـشکات شمالی‌ترین شهر استان است که در ۲۵ کیلومتری شهر کاشان ، ۱۹۵ کیلومتری تهران، هفتاد کیلومتری قم است؛ این شهر در حاشیهٔ کویر و مسیر جادهٔ ابریشم، حد فاصل بزرگراه قم–کاشان و جادهٔ ترانزیت مرکز–جنوب واقع شده‌است.
جمعیت شهر مِشکات طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ از این قرار است:
جمعیت: ۵٬۳۵۷ نفر
خانوار: ۱۶۸۷
این شهر از جنوب به اتوبان کاشان–قم دسترسی دارد و از شمال به جاده قدیم کاشان–قم. محصولات کشاورزیِ این شهر عبارتند از زردآلو، آلوچه (همان گوجه سبز)، بادام، باقلا، انار، انجیر، هندوانه، خربزه، طالبی و دیگر محصولات گرمسیری. آب و هوای این منطقه در زمستان‌ها سرد و خشک و در تابستان‌ها گرم می‌باشد. این شهر از جنوب به رشته‌کوه‌های «زاگرس» ختم می‌شود و از شمال به کویر مرکزی ایران.
پیش از اینکه این منطقه تبدیل به شهر گردد دو بخشِ مجزا از هم بوده‌است. یکی روستای محمودآباد و دیگری روستای مَشگان. این دو روستا کاملاً به هم چسبیده بودند و تنها عامل انفصالِ فیزیکیِ آن‌ها جادهٔ قدیم قم–کاشان بود. روستای محمودآباد در ضلع شمالی این جاده و منتهی به کویر مرکزی بود و روستای مَشگان در ضلع جنوبیِ جاده قرار داشت و منتهی به رشته‌کوه‌های واقع در این منطقه بود.
پیش از احداث اتوبان قم–کاشان، جادهٔ قدیم تنها مسیر ارتباطی میانِ قم و کاشان بود که از بین این دو روستا عبور می‌کرد و البته این جاده مسیر ترانزیتی جنوب به مرکز ایران نیز بود. به همین دلیل، همه ساله تصادفات شدیدی نیز در این محور صورت می‌گرفت و قربانیان زیادی از این دو روستا بر جای می‌گذاشت.
این جاده تا حدود سال ۱۳۵۴ وضعیت آسفالت و علامتگذاری مناسبی نداشت و در این سال بود که به دلیل افزایش حجم تردد به‌طور اساسی زیرسازی و آسفالت گردید.
پیش از این که تردد در این جاده رونق بگیرد، اهالی هر دو روستای سابق (ناحیهٔ ۱ و ۲ کنونی) برای تردد به کاشان و قم از ایستگاه‌های قطار که فاصله‌ای در حدود ۵ کیلومتر از این جاده دارد استفاده می‌کرده‌اند.
عموماً این دو روستا در دو طرف این جاده استقرار یافته بودند و به صورت نانوشته تبیین شده بود که زمین‌های هر طرفِ جاده به یک روستا تعلق دارد. البته این مورد تنها برای منازل مسکونی صدق می‌کند و برای زمین‌های کشاورزی این قاعده وجود نداشت بگونه‌ای که زمین‌های کشاورزیِ روستای مشگانِ سابق (ناحیهٔ ۱) در ضلع شمالی جاده قرار داشته و دارد.
تنها ساختمانی که متعلق به روستای مشگان بود ولی در ضلع شمالی جاده قرار داشت دبستان لاجوردی بود. هم‌اکنون تقریباً اثری از شکل اصلیِ این بنا وجود ندارد و به جای آن مدارس جدید در قسمت جنوبی جاده ساخته شده‌است.
پایگاه تحلیلی خبری مشکات آنلاین
مورموری
مورموری یکی از شهرهای استان ایلام در غرب ایران است. این شهر در بخش کلات شهرستان آبدانان قرار دارد.
این شهر دارای آب و هوایی نیمه خشک با متوسط بارندگی ۳۵۰ میلی‌متر در سال می‌باشد. نزدیکی به خطوط ریلی و هوایی استان ایلام و وجود منابع گاز، نفت، گوگرد و آب دریاچه سد کرخه را می‌توان به عنوان قابلیت‌های بالقوه برای توسعه این شهر دانست. شهرداری در این شهر در سال ۱۳۸۴ تأسیس گردید. زبان مردمان این شهر زبان لری است
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۷۶۸ نفر (۱٬۰۶۰خانوار) بوده‌است.
موموری خود یک بخش است و از جمله قطب‌های کشاورزی استان ایلام است. .
زمین‌لرزه مرداد ۱۳۹۳ مورموری شهرستان آبدانان
شهرستان دیلم
شهرستان دیلم یکی از شهرستانهای لر نشین استان بوشهر در جنوب ایران است. شهرستان دیلم در تاریخ ۹ مهر ۱۳۷۴ با مرکزیت شهر بندر دیلم تأسیس گردید. شهر امام حسن دیگر شهر آن است. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهرستان ۳۴٬۸۲۸ نفر می‌باشد.
آب و هوای دیلم گرم و مرطوب است. مردم این شهرستان مسلمان و شیعه مذهبند. بندر قدیمی مهرویان در ۲۴ کیلومتری شمال بندر دیلم قرار داشت. آثار خرابه‌های این بندر هم‌اکنون درمحلی به نام تل امام زاده مشهود است. حدود ۲۰ کیلومتری بندر دیلم در حوالی خور امام حسین آثار خرابه‌های بندر سی نیز باقی مانده‌است.
شهرستان دیلم از شمال به شهرستان بهبهان و بندر هندیجان (از استان خوزستان) از شرق استان کهگیلویه و بویر احمد، از جنوب شهرستان گناوه و از غرب به خلیج فارس محدود می‌باشد.
مردم دیلم از نژاد لر هستند و زبانشان لری جنوبی می‌باشد.  اهالی شهرستان دیلم از نژاد لر و شیعه دوازده‌ امامی‌ اند و به زبان لری لیراوی سخن می‌گویند
مسیرهای ارتباطی به این شهرستان عبارت اند از:
شهرها: بندر دیلم شهرها: امام حسن
در مورد بناهای تاریخی در بندر دیلم متأسفانه جز اندک بناهای مخروبه ای بجا نمانده قلعهٔ آقا خان لیراوی واقع در روستای حصار در فاصله حدود ۳۰ کیلومتری جنوب بندر دیلم این قلعه بجا مانده از دوره قاجار می‌باشد که آقا خان لیراوی که بر دشت لیراوی چوب حکومت می‌راند در آن می‌زیسته این قلعه دارای چهار برج دیدبانی، شاهنشین، تعدادی اتاق درونی و اندرونی، سیاه چال و بخش‌های دیگری بوده که امروزه بخش‌های زیادی از آن در اثر بی‌توجهی متولیان آن تخریب شده. در شهر دیلم نیز امارت حاج رئیس دیلمی پور که به بجا مانده از عهد قاجاری است همچنان پابرجاست رضا شاه پهلوی زمانی که برای دست‌گیری شیخ خزعل در خوزستان عازم آنجا بوده از بوشهر با کشتی به دیلم می‌آید و یک شب را در امارت دیلمی پور بیتوته می‌کند و از دیلم به اهواز می‌رود. یکی دیگر از امارت‌های قدیمی در بندر دیلم منزل مرحوم حاج بشیر بشیری است که در حدود سال ۱۲۵۰ شمسی ساخته شده و اولین ساختمان شهرداری بندر دیلم در سال ۱۳۳۴ در این امارت شروع به کار کرد و خوشبختانه این بنا به همت نوادگان حاج بشیر مرمت و بازسازی شد و هم‌اکنون در آن سکونت دارند امروزه به دلیل رشد روزافزون ساختمان سازی‌های جدید و مدرن و با توجه به قرار گرفتن بازار بندر دیلم در محدوده بافت قدیم شهر متأسفانه بخش اعظمی از بناهای تاریخ دار و شناسنامه دار دیلم جای خود را به پاساژهای چند طبقه و پر زرق و برق امروزی داده‌اند و چیزی از آنها به جا نمانده از دیگر بناهای دیدنی دیلم مسجد نور واقع در خیابان ساحلی می‌باشد که با معماری منحصر به فرد و دیدنی ساخته شده و مزین به تکه ای از (پرده کعبه) می‌باشد.
تنگ ارم
تنگ ارم شهری است در استان بوشهر در جنوب ایران. شهر تنگ ارم مرکز بخش ارم از توابع شهرستان دشتستان است.
بر اساس آمار رسمی سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۳۱۸۳نفر (۷۳۱خانوار) می‌باشد.
تنگ ارم جغرافیایی کوهستانی از ادامه سلسله جبال زاگرس بوده با دشت‌های زود بازده کشاورزی و باغات سرسبز و ارتفاع آن از سطح دریا ۸۵۹ متر می‌باشد. تنها نقطه برف گیر در استان بوشهر بوده و یکی ازمناطق خوش آب و هوای استان بوشهر است و قطب تولید گندم استان می‌باشد و کشت صیفی جات مانند گوجه فرنگی،هندوانه،و..در آن صورت میگیرد
تنگ ارم شهری در استان بوشهر و در نزدیکی مرز با استان فارس قرار دارد.
این شهر ضمن برخورداری از آب و هوایی نسبتاً مناسب، با داشتن مکان‌های تاریخی چندی از جمله آبشار فاریاب، کوه شتری، سدهای ارم و کوشک اردشیر و گور دختر در پشت پر (بزپر) گردشگران زیادی را جذب می‌نماید.
آمار ورود گردشگر در ۱۳ روز اول سال ۸۹ بالغ بر ۷۰۰۰ نفر برآورد شده‌است.
آبعلی
آبْعَلی، شهری در استان تهران که در بخش رودهن از توابع شهرستان دماوند قرار دارد.
شهر آبعلی در ۲۵ اسفند ۱۳۸۳ با تصویب مجلس از ادغام روستای آبعلی با روستای مبارک‌آباد و نقاط جمعیتی سرپولک و قائم‌محله از توابع همین بخش تأسیس شد.
این شهر دارای چند شهرک و روستا می‌باشد؛ که شهرک‌های آن عبارتند از: شهرک مدرس، شهرک هزار دشت و شهرک برق؛ و روستای این شهر عبارتند از: روستای احمدیه، روستای قائم محله، روستای مبارک‌آباد
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ ایران، جمعیت این شهر برابر با ۲٬۷۵۸ نفر (۸۷۵ خانوار) شامل ۱٬۴۴۸ مرد و ۱٬۳۱۰ زن بوده‌است. مردم آبعلی از قومیت طبری هستند و به زبان طبری دماوندی که گویشی از زبان مازندرانی است صحبت می کنند.
وبسایت رسمی شهر آبعلی http://touristcityab.ir/
گرمدره
گَرمدَرّه شهری در استان البرز ایران است. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان کرج قرار دارد.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۳۲۴۸ نفر بوده‌است.
شهر گرمدره از سال ۱۳۸۳ بنا به تصویب هیئت وزیران به شهر ارتقاء یافت. حریم شهر گرمدره که عمدتاً از شمال به ارتفاعات البرز و از جنوب به باغ‌ها و اراضی مستعد کشاورزی محدوداست و در سایر نقاط زمین‌های آن کاربری صنعتی دارند.
شهر گرمدره در گذشته امکانات آبی خوبی نداشت و شهرداری آن با مشکل تأمین آب آشامیدنی ساکنان روبه‌رو بود. شهرداری گرمدره وعده افتتاح چاه آب آشامیدنی در آستانهٔ چهلمین سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ داد‌.
در جلد نخست کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران نوشته حسینعلی رزم‌آرا که در تیرماه ۱۳۲۸ به چاپ رسیده است ، درباره گرمدره اینگونه آمده است که نشان دهنده وضعیت این منطقه در آن دوران است : گرم‌دره دهی جزء دهستان حومه بخش کرج ، شهرستان تهران است که در ۸ کیلومتری جنوب خاور کرج واقع است. در دامنه کوه و با آب و هوایی معتدل است. دارای ۲۹۰ سکنه شیعه مذهب و فارسی و تاتی زبان. دارای آب از رود کرج. شغل مردم زراعت است و محصولات ده غلات ، چغندر قند و صیفی است. کاروانسرا و چند قهوه‌خانه دارد. کنار راه ماشین رو تهران به کرج واقع است.
کوهسار (البرز)
کوهسار شهری در استان البرز ایران است. این شهر در شهرستان ساوجبلاغ قرار دارد. شهر کوهسار در ۱۳ کیلومتری شمال شرقی مرکز شهرستان ساوجبلاغ واقع شده است. آب و هوای این شهر معتدل کوهستانی است. گذر رودخانهٔ کردان‌رود از حاشیه شرقی این شهر، به جاذبه‌های آن افزوده است. شهر کوهسار در ۲۵ کیلومتری شمال غربی مرکز استان (کرج) واقع شده است. این شهر در تیر ماه سال ۱۳۸۴ خورشیدی با ادغام دو روستای اصلی بنام های چندار و قلعه سلیمان خانی و تعداد ۷ روستای فرعی بنام های خوروین و شنده و ازنق و هرجاب و کردان و بانوصحرا و باغبان‌کلا از توابع شهرستان ساوجبلاغ تشکیل شد. در ابتدا روستای کوشک زر نیز جز شهر کوهسار بوده که در سال ۱۳۹۳ این منطقه به شهرداری شهر جدید هشتگرد الحاق گردید، گنج‌تپه و سیاه‌تپه خوروین از مناطق آثار باستانی پیرامون این شهر است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۷۷۶۹ نفر بوده است.
چهارباغ (البرز)
چَهارباغ مرکز شهرستان چهارباغ و شهری در استان البرز ایران است.
جمعیت شهر چهارباغ بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۴۸٬۸۲۸ نفر بوده‌است.
شهر چهار باغ از شمال محدود به اتوبان کرج- قزوین از شمال شرقی محدود به خیابان صنعتکاران (مرز مشترک با کمالشهر کرج) از سمت جنوب شرقی به خط راه‌آهن و جاده قزلحصار و از سمت جنوب محدود به دکل‌های فشار قوی انتهای چهارباغ و از سمت جنوب غرب محدود به خیابان خراسان (روستایقوهه) و خط راه‌آهن و از سمت شمال غرب محدود به خیابان تک‌ماکارون (مرز مشترک با بخش مرکزی) می‌باشد.
این شهر از ارتقای روستای چهاردانگه به شهر (در نیمه اول ۱۳۸۴) و الحاق دو روستای مهدی‌آباد و ملک‌آباد (تیرماه ۱۳۸۶)، تأسیس شده‌است و شهرداری آن از تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۸۴ آغاز به کار نموده‌است.
هم‌اینک دفتر امام جمعه و دفتر نماینده مجلس ادارات دادگستری، کمیته امداد؛ شهرداری، بخشداری، شورای اسلامی شهر وبخش وارشاد و تبلیغات اسلامی، امور مساجد، مجتمع حل اختلاف، گاز، آب، برق، بهزیستی؛ ورزش و جوانان، مخابرات، دفتر پستی، کلانتری، پلیس راه، ۱۲ شعبه بانک دولتی پست بانک ایران ، کارگزاری تأمین اجتماعی و بیمه روستایی در چهارباغ فعالیت دارند.
فاصله بین قائمیه (مهدی‌آباد) تا مرکز شهر چهارباغ حدود ۱۰ کیلومتر است و حافظیه (ملک‌آباد) نیز حدود پنج کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد. چهارباغ از جمله شهرهایی است که بین مناطق شهری آن زمین‌های کشاورزی و باغی فراوانی وجود دارد. بخش زیادی از اراضی حریم بافت شهری چهارباغ به کشت محصولات کشاورزی، سبزی و باغات میوه اختصاص دارد و سالانه مقادیر قابل توجهی محصول در منطقه برداشت می‌شود.
طرح مطالعاتی ساخت شهرک صنعتی چهارباغ در زمینی به مساحت ۸۰۰ هکتار در سال ۱۳۸۶ آغاز شد.
شهرک الهیه و دهکده ورزشی از محلات و روستاهای چهارباغ هستند. وجود اراضی مزروعی با تنوع کشت انواع محصولات کشاورزی (صیفی جات) با وسعت ۱۵۰۰ هکتار و همچنین وجود باغات میوه و به ویژه فعالیت تعداد کثیری گلخانه‌های تولیدکننده گل‌های زینتی و سایر محصولات که موجب شده این شهر تحت عنوان قطب گل و گیاه استان و مهد پرورش گلهای پامچال باشد. باغ پرندگان چهارباغ از جمله نقاط دیدنی است که صدها گونه پرنده نایاب را در خود جای داده‌است.
پایگاه اطلاع‌رسانی شهرداری چهارباغ پرتال خبری شورای اسلامی شهر چهارباغ
باغستان (شهریار)
باغِستان شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهریار قرار دارد.
جمعیت این شهردر سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۲٫۴۶۳ نفر بوده‌است.
در سال ۱۳۷۹ خورشیدی تصمیم بر آن شد تا روستاهای سعیدآباد، مهدیه، ده مویز، خادم‌آباد، نصیرآباد، بابا سلمان، دهشاد بالا و پایین همه یک شهر شده و یک شورا داشته‌باشند. این شهر باغستان نام گرفت. برخی مناطق مانند سعیدآباد از منطقه ۱۸ شهرداری تهران جدا شده و به شهر جدید پیوستند.
محدوده شهر جدید باغستان از سه راه شهریار در شهر تهران تا جنوب شرقی شهر شهریار و از جنوب تا اتوبان ساوه ادامه دارد. این شهر متشکل از ۵ ناحیه می‌باشد (ناحیه مرکزی خادم آباد، ناحیه یک نصیرآباد، ناحیه دو سعیدآباد و ناحیه سه باباسلمان) و در کل مساحتی بالغ بر ۱٬۵۸۳٬۹۶۸ متر مربع را دارا است. شهرک‌های قدیمی‌تر صادقیه و مطهری نیز در محدودهٔ شهر جدید درآمدند. این شهر به دلیل داشتن بافت جدید و قرار گرفتن در محیطی نسبتاً ییلاقی و خوش آب و هوا و نزدیکی به شهر تهران علاوه بر انبوه‌سازی نظر بخش وسیعی از ویلاسازان را به خود جلب کرده‌است.
قلعه دهشاد با دیرینگی بیش از ۲۰۰ سال در روستایی به همین نام، در ده کیلومتری شرق شهریار و در محدوده شهر باغستان قرار دارد.
این دژ یکی از دژهای متعدد شهرستان شهریار است که از اغلب آنان چیز زیادی باقی نمانده‌است و به علت کم توجهی مسئولین مربوط بخش اعظم دژها (همچون قلعه فرامرز، قلعه چهل دختر در حصار ساتی و…) تخریب شده‌است. دیوار دورادور قلعه دهشاد تقریباً سالم مانده و قلعه هنوز مسکونی می‌باشد.
محدودهٔ باغستان دارای کارخانه‌های صنایع مخابرات ایران، داروسازی، کمپوت‌سازی، سردخانه، انبار وزارت نیرو، کارخانه‌های ماکارونی، خمیرمایه، مرغ‌داری و لبنیات و تولیدی تجهیزات ورزشی بی اف تی اسپرت می‌باشد.
در باغستان شهریار تا اواخر سال ۱۳۹۵ تا خیابان لاله ۱۰ و ۱۱ که نزدیک بازار باغستان (+بازار میوه‌وتره‌بار) است به عنوان مناطق تمیز و مناسب برای زندگی شناخته می‌شود. البته برخی خیابان‌ها مانند اواسط خیابان لاله ۱۱ یا ۱۰ نقطه کور اینترنت نسل ۳ و ۴ ایرانسل است. آغاز بلوار اصلی این منطقه با درختان تنومندی شروع می‌شود که نشانه وجود درخت‌های قدیمی در گذشته در این منطقه است. برخی مردم زمین‌های این منطقه را به عنوان غصبی (اوقافی) پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران می‌شناسند. در بین مردم این منطقه کلاهبرداری بزرگ در زمین‌های گسترده بنیاد مستضعفان بسیار شناخته‌شده‌است اگرچه موضوع کلاهبرداری باغستان کرج توسط اخبار پوشش داده شده‌است، اگرچه بنیاد مستضعفان در مکاتبات زمین‌های باغستان تهران نیز حضور دارد.
ارجمند (فیروزکوه)
اَرجُمَند شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش ارجمند از توابع شهرستان فیروزکوه قرار دارد. زبان مردم این شهر طبری (مازندرانی) است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۹۰۳نفر بوده‌است.
از میان ۱۰ شهری که در مدّت دهه ۱۳۸۵–۱۳۷۵ به شهرهای استان تهران افزوده شده‌اند، ارجمند کوچک‌ترین آن‌ها است.
منطقهٔ پیرامون شهر ارجمند منطقه‌ای‌ست ییلاقی و کوهستانی با رودهای فراوان و بلندی‌های برفگیر که به کوه دماوند مشرف می‌باشد. آب و هوای آن سردسیری و کوهستانی، سرسبز با آب فراوان است و رودخانهٔ نم‌رود که بر روی آن سد نم‌رود ساخته شده‌است از نزدیکی آن می‌گذرد. سرشاخه‌های این رود رودهای فرح‌رود، قزقان‌چای و ورسخواران هستند.
از روستاهای دیدنی پیرامونی ارجمند روستای لزور است. بقعه‌های امام‌زادگان دوازده تن که در انتهای شمال غرب شهر ارجمند در فاصله ۳۵ کیلومتری شمال غرب فیروزکوه قرار دارند نیز از دیدنی‌های این شهر است.
نصیرشهر
نصیرشهر شهری در بخش مرکزی شهرستان رباط‌کریم است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۳٫۸۰۲ نفر بوده‌است. در دی ماه ۱۳۹۱ بر اساس ابلاغیهٔ دولت، نام نصیرآباد به نصیر شهر تغییر کرد.
در دوران دولت محمود احمدی‌نژاد شهرداری نصیرشهر بر اساس مصوبه هیئت دولت ۳۵ هزار متر زمین خود را در اختیار اداره ورزش و جوانان شهرستان رباط کریم قرار داد تا این اداره بتواند با استفاده از این زمین اقدام به احداث یک استادیوم ورزشی پنج هزار نفری کند، اما این پروژه هیچ گاه به اجرا نرسید.
صالحیه (بهارستان)
صالحیه شهری است در بخش مرکزی شهرستان بهارستان. در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۹۱ نام این شهر رسماً از صالح‌آباد به صالحیه تغییر کرد.صالحیه از سمت شرق به اسلامشهر و از غرب به رباط‌کریم محدود می‌شود.
این شهر در سال ۱۳۸۴ با حکم سازمان تقسیمات کشوری به عنوان شهر مستقل ایجاد شد.
سودجان
سودجان شهری از توابع شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است که در ساحل زاینده رود قرار دارد. مردم این شهر از اهالی ایل قشقایی هستند که به زبان ترکی قشقایی صحبت می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۵۸۱ نفر (در ۵۶۸ خانوار) بوده‌است.
گویش اکثریت مردم سودجان، ترکی قشقایی است.
از این شهر خانوارهای زیادی مهاجرت کرده‌اند و به همین دلیل جمعیت این شهر نسبت به سال‌های گذشته کمتر شده‌است. (جمعیت در سال۱۳۷۰ حدوداً ۶۰۰۰ نفر بوده‌است)
از شخصیت‌های مهم این شهر می‌توان به حاج سید اسکندر احمدی، حجت‌الاسلام سید کاظم امینی و سردار غلامعلی حیدری سودجانی اشاره کرد.
سورشجان
سورشجان، مرکز بخش لاران در شهرستان شهرکرد استان چهارمحال و بختیاری ایران است.
چشمه مایک یا چشمه ماهک در فاصله ۲ کیلومتری شهر سورشجان در امتداد جاده سورشجان – فارسان و در میان باغ‌های این شهر از پائین کوهی به نام دره سیر بیرون می‌آید. آب این چشمه گوارا و منبع اصلی آب باغهای این منطقه می‌باشد. این چشمه دائمی است و بعد از سیراب کردن باغات اطراف به رودخانه گرگک می‌ریزد. از شهر تا چشمه مایک، خاکی می‌باشد اما طبیعت منطقه و در کنار هم قرار گرفتن کوه، چشمه، جنگل همه و همه اوقات خوشی را برای گردشگران بوجود آورده‌است. پوشش درختی اطراف چشمه بیشتر بید، کبوده و سپیدار می‌باشد.
مردم به زبان لری بختیاری تکلم می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۲۳۰۳ نفر (در۸٬۷۹۵ خانوار) بوده‌است.
وجود دو تنگه پارسان (پردنجان) و کردیت (درکش ورکش) در غرب این شهر موقعیت خاصی به این شهر می‌داده و به گونه درب ورود و خروج منطقه انزان و ایران بوده‌است. و بر اساس این موقعیت‌ها نام قدیم این شهر را ابتدا جاکردیت و سپس چرکچیان و سپس سورشجان نامیده‌اند. در دوران مشرطه خواهی سورشجان یکی از پایگاه‌های مهم مشروطه خواهان و محل سکونت بی بی مریم بختیاری بوده‌است که در خاطرات او می‌توان به شکست قشون انگلیس در این شهر می‌توان اشاره کرد.
نافچ
نافچ یکی از شهرهای شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸۰۵۹ نفر (در ۱٬۱۹۲ خانوار) بوده‌است.
شهر نافچ در ۱۲کیلومتری شهرکرد واقع شده و یکی از شهرهای ورزشی شهرستان شهرکرد به‌شمار می‌آید.
ارتقای نافچ به شهر در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۷۹ تصویب شد و این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۹٫۶٫۲۰ به تأیید ریاست‌جمهوری وقت رسید. فضای این شهر مزین شده به صحن سید علی اکبر از نوادگان جعفر صادق می‌باشد. در این شهر عالمانی همچون علامه محمدحسن قلزم زندگی می‌کرده‌اند.از چهره‌های سرشناس این شهر می‌توان اشاره کرد به عبدالرضا علیمحمدی (دادستان عمومی شهرستان شهرکرد) و محمد باقر طبيعى نژاد نافچى و محمد رییسی(نماینده دو دوره مجلس شورای اسلامی) اشاره کرد.
"فرهنگ جغرافیایی ایران"، ج۱۰، ص۱۹۴ می‌نویسد: «نافِچ دهی است از دهستان لار بخش حومهٔ شهرستان شهرکرد، در ۱۲هزارگزی شمال‌غربی شهرکرد و متصل به راه عمومی سامان به شهرکرد در منطقهٔ کوهستانی معتدل هوایی واقع است و ۱۷۷۳ تن سکنه دارد. آبش از قنات است و محصولش غلات، شغل اهالی زراعت و دامپروری و از صنایع دستی آن قالی‌های بختیاری است. در فصل تابستان با ماشین می‌توان به آن‌جا رفت. در سال‌های اخیر که این ده به شهر تبدیل شده پیشرفت‌های فراوانی در آن صورت گرفته‌است.
مشاهیر شهرستان شهرکرد
گهرو
گَهرو شهری در شهرستان کیار و استان چهارمحال و بختیاری است. گهرو در فاصله ۸ کیلومتری از شلمزار و ۴۳ کیلومتری از شهرکرد واقع شده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۲۶۳ نفر (۱٬۸۹۴ خانوار) بوده‌است.
این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد و ۳۹۵ کیلومتری شهر اهواز قرار دارد. از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور است. این شهر از سمت غرب به روستای جعفرآباد و شهر شلمزار و از سمت شرق به روستاهای حاجی‌آباد و قلعه ممکا و شهر بلداجی و از سمت شمال به ارتفاعات زاگرس و از سمت جنوب به روستای زوردگان محدود می‌باشد.گهرو طبق سر شماری سال ۱۳۹۱، ۷۸۵۶ نفر جمعیت دارد اما همچون قسمت‌های دیگر استان از منطقه‌های دافع جمعیت بوده و بسیاری از مردم این شهر، مهاجرت کرده‌اند.
نام «گهرو» به معنای جای پردرخت است. چه کسي گفته گهرو یعنی جای پردرخت؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!این شهر یکی از اولین سکونت گاه‌ها در استان چهارمحال و بختیاری بوده و از نظر موقعیت جغرافیایی یکی از بهترین نقاط در چهارمحال است. هنگام انقلاب مشروطه و قیام ایل بختیاری که از ایذه به طرف تهران راه افتادند اولین محل استراحت آنان پس از ۲روز حرکت در گردنه‌ها از ایذه، شهر گهرو بود که در آنجا چند تن از افراد گهرو با سردار اسعد و علیمردان خان بختیاری دست یاری داده و به آن‌ها پیوستند.کسی که این تاریخچه گهرو را که بیش ده بار من اصلاح کرده ام مجددا آن متن دلخواه و غیر منطقی را انتشار می دهد فرد بی سوادی است که فرق قیام مشروطه را که ۱۲۸۵ اتفاق افتاده و قیام علیمردان خان علیه حکومت رضاشاه در سال ۱۳۰۸ بوده را نمی داند و دروغ تحویل مردم ميدهد و تاريخ را تحریف مي کند مردم شهر گهرو از طایفه زراسوند و باب دورکی می‌باشند. زبان مردم لری بختیاری میباشد.
جاذبه‌های گردشگری گهرو عبارت اند از: چشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، باغات و رود واقع در تنگه گهرو - کوهستان زردگله، چشمه سرچاییلی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری -دره ته تنگ- مزرعه همایی، مسیر گهرو به زوردگان (دالان بهشت)‌. امامزاده گهرو نیز که اکنون بازسازی شده‌است، از نقاط دیدنی این شهرستان است.
این دره در مسیر جاده خوزستان بین گهرو تا زوردگان می‌باشد. کل مسیر این دره پوشیده از درختان انگور می‌باشد که منظره فوق‌العاده زیبایی را به وجود آورده‌است.
آرین‌شهر
آرین شهر یا سده شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر مرکز بخش سده شهرستان قائنات می‌باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۷۲۹ نفر (در ۱٬۰۹۰ خانوار) بوده‌است.
نام قدیم آرین شهر سده بوده، سده از ادغام سه روستای «انجمن قهراً و نوغاب» تشکیل شده که در سال ۱۳۸۳ از روستا به شهر ارتقاء یافت و نام آن از سده به آرین شهر تغییر کرد.
از آثار باستانی آرین شهر می‌توان به قلعه، مسجد جامع، آب‌انبار اشاره کرد.
کوه سفید کمر
مزارکلاته
روستای وزق
دراز رود
اسفدن
اِسْفِدِن شهری است در استان خراسان جنوبی.
این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان قائنات قرار دارد. اسفدن در فاصلهٔ ۵۷ کیلومتری شرق قاین (قائن) قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱٬۲۰۰ متر است. اسفدن در سال ۱۳۸۳ به شهر ارتقاء یافت.
از محصولات این شهر میتوان به زرشک، پسته، زعفران، عناب و ... نام برد.
اهالی شهر اسفدن بسیار مهمان نواز و مهماندوست هستند و شغل اغلب مردم این شهر کشاورزی و دامداری است.
از مکان های شهر اسفدن میتوان به دره هندوستان،دشت اسفدن و... اشاره کرد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۵۹۸ نفر (در ۱٬۰۷۰ خانوار) بوده‌است.
اسفدن در میان دو رود بزرگ و سفید جای گرفته و از این‌رو نام آن را مرتبط به واژه سپید و اسپیدده (روستای سفید) می‌دانند.
حمدالله مستوفی به روستای اسفدن در کتاب خود این‌گونه اشاره می‌کند: «بلاد قهستان نیمروز و زابلستان را ولایتی است به نام زیرکوه که آن را سه قصبه است یکی را «اسفدن» یکی راشاهرخت و دیگری را آبیز گویند. در گورستان قلعه مقبره عارفی بزرگ خودنمایی می‌کند.»
دره هندوستان اسفدن دره‌ای است با پوشش گیاهی متنوع در نزدیکی اسفدن. پوشش گیاهی آن در قسمت کوهستانی شامل درخت‌های انجیر وحشی، بنه، پسته کوهی، بادامشک و گز است و بوته‌های آویشن و زیره است. پوشش گیاهی دامنه‌های آن شامل سینه‌کفتر، سوسن و شقایق است. درون دره نیز زرشک، عناب، پسته و کاج، قیچ، تاغ و گل شقایق می‌روید.
در این مکان امکانات رفاهی و خدماتی اندکی از قبیل سرویس بهداشتی، آلاچیق و سکو وجود دارد.
حاجی‌آباد (زیرکوه)
حاجی‌آباد، شهری در استان خراسان جنوبی و مرکز شهرستان زیرکوه است.
حاجی‌آباد در میانه راه شهر قائن به دَقّ پِترِگان و مرز افغانستان واقع شده‌است. منطقه حاجی‌آباد با خشکسالی روبه‌رو است و احداث خط لوله آبرسانی آبیز در مسیر رودخانه حاجی‌آباد از طرح‌های بهبود وضعیت آب در این منطقه است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۱۶۸ نفر (در ۱٬۴۶۴ خانوار) بوده‌است.
کارشناسان باستان‌شناسی از شهری تاریخی در دق پترگان نام می‌برند که همان یزودیه (یزدان) قدیمی‌ترین اثر باستانی در پترگان می‌باشد. یزدان واقع در دق پترگان طی قرون سوم تا پنجم هجری قمری آباد و بارونق بوده و این شهر باستانی بر اثر زلزله یا سیل در عمق دو متری خاک مدفون شده‌است.
پس از متروکه شدن قنات قدیمی موجود در این مکان، مرحوم حاج محمد علم کامرانی جد امام جمعه فقید این شهر با کمک تعدادی اهالی گازار و شاهرخت نسبت به احیاء قنات اقدام نموده و اولین قلعه حاجی‌آباد را بنا نهاده‌است و این شهر بر همین اساس حاجی‌آباد نامیده شده‌است. قلعه ساخته شده توسط حاج محمد علم تا قبل از زلزله سال ۷۶ وجود داشت و بعد از آن کاملاً تخریب شده‌است.
در زمین لرزه قائن در سال ۱۳۷۶ این شهر و روستاهای اطراف آن به کلی تخریب گردید و شهر جدید حاجی‌آباد از مهاجرات ساکنین روستاهای بمرود، حسین‌آباد، اردکول، دزگ و سورند شکل گرفت
طبق مصوبه سال ۱۳۹۱ هیئت دولت شهرستان زیرکوه به مرکزیت حاجی‌آباد از قاین استقلال یافت و این شهر به شهرستان تبدیل شد.اداره ثبت احوال زیرکوه
نیمبلوک
نیمبلوک شهری در بخش نیمبلوک در شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی است. پیش از شهر شدن نام این روستا «اسلام‌آباد» بوده‌است. نیمبلوک به واسطه کارخانه فولاد و کشاورزی وسیع قطب کشاورزی و صنعت خراسان جنوبی لقب گرفته است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۷۶۲ نفر (در ۱٬۳۳۲ خانوار) بوده‌است.
زهان (زیرکوه)
زهان شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش زهان از توابع شهرستان زیرکوه قرار دارد. این روستا ابتدا به نام «زه‌آب» بوده یعنی محل جوشش آب که به تدریج به تغییر لهجه به نام زهان درآمده‌است. عمده درآمد اهالی این منطقه از طریق کشاورزی است که زرشک بیشترین سطح زیر کاشت را به خود اختصاص داده‌است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵ برابر ۷۰۷ نفر گزارش شده‌است.
قدمت تاریخی این شهر به دوران پیش از اسلام برمی گردد. بازار زهان در حدود سیصد سال پیش در منطقه شهرت داشته‌است و تا صد سال پیش اهمیت ان در جنوب خراسان بیشتر از قاین وبیرجند بوده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۱۱۸ نفر (در ۲۹۰ خانوار) بوده است.
مود
مود شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش مود از توابع شهرستان سربیشه قرار دارد.
مود شهری با قدمت تاریخی در جنوب استان خراسان جنوبی و در ۳۰ کیلومتری جاده ارتباطی بیرجند به زاهدان واقع شده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۴۷۷ نفر (در ۱٬۰۶۱ خانوار) بوده‌است.
کلمه «مود» و معنی فارسی سره آن، چنان‌که در فرهنگ نفیس آمده به معنای عقابی است که پرهایش را به تیر چسبانند.
برخی دیگر کلمه مود را آشیانه عقاب معنی کرده‌اند، به اعتقاد گذشتگان مود از ماد (قوم ماد) گرفته شده‌است و آنان در این منطقه تأسیساتی داشته‌اند.
به نظر می‌رسد که مود در اصل موده بوده یعنی «ده مو» زیرا در مود تاکستان و باغ‌های «مو» فراوان بوده‌است و هم‌اکنون هم باغ‌های انگور در آن وجود دارد و خاک آن برای پرورش مو قابلیت فراوانی دارد، طرفداران این نظریه معتقدند هر دهی را بیشتر به خاطر محصولی که در آن محل وجود داشته‌است، به همان نام می‌شناختند و مود هم که موده بوده به همین دلیل شهرت یافته و «ه» آخر کلمه هم بر اثر کثرت استعمال از بین رفته و فقط مود باقی‌مانده است.
مدارک زیادی وجود دارد که ثابت می‌کند بین سربیشه و مود در گذشته جنگلی وجود داشته و سراسر آن منطقه بیشه زار بوده‌است؛ بنابراین وجه تسمیه دیگر دربارهٔ مود این است که مود به معنای انتهای بیشه بوده چنانچه سربیشه به معنای ابتدای بیشه معنی می‌دهد. این نظریه شاید به حقیقت نزدیک‌تر باشد؛ زیرا نام مود برگرفته شده از عارضه طبیعی بوده که در این جا همان جنگل و بیشه است.
بافت قدیم مود شامل خانه‌های خشتی با سقف‌های گنبدی است.
"بالای شهر"، پایین شهر، "خاک سبزی"،"عاشورخانه"، پشت حصاری و "پیش حصاری" از محله‌های این شهر است.
صنعت فرش شهر مود شهرت جهانی دارد و زینت بخش موزه‌ها و مجموعه‌های مخصوص جهان است و جزو صنعت‌های مهم شهر محسوب می‌شود به طوری که برخی فرش‌های دست بافت مود جزو نفیس‌ترین فرش‌های ایران است.
قالی‌های این منطقه از گذشته دور شهرت داشته‌است و قدمت آن به دوره قبل از صفویه می‌رسد. رنگ‌آمیزی قالی‌های مود هماهنگ، موزون و سرشار از زندگی است. رونق و شکوفایی صنایع فرش دستباف در این منطقه به زمانی بر می‌گردد که شخصی معروف به مصباح السلطنه قبل از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۲ در شهر مود کارگاه قالی‌بافی با ۴۰ دار قالی، دایر کرده بود.
طرح‌هایی که اکنون بافته می‌شود عبارت است از "ریز ماهی"، خشتی و "کله اسبی".
باغ و قلعه مود از آثار تاریخی و منحصر به فرد مود می‌باشد که قسمت‌های اصلی بنا در دوره زندیه ساخته شده‌است و عمارت دوم در دوران قاجار بنا گشته است.
از دیگر آثار تاریخی این شهر می‌توان به مسجد جامع شهر که به دستور و با هزینه الله‌قلی‌خان خزاعی و به دست میرزا حسن زابلی ساخته شده و نیز حمام قدیمی شهر که به فرمان الله‌قلی‌خان خزاعی ساخته شده‌است.
تایباد
تایْباد از شهرهای استان خراسان و مرکز شهرستان تایباد است، این شهر در شرق استان خراسان رضوی در نزدیکی مرز ایران و افغانستان قرار دارد.
این شهر در ۶۰ کیلومتری جنوب تربت جام و ۲۲۵ کیلومتری جنوب شرقی مشهد واقع شده‌است. ارتفاع این شهر از سطح آب‌های آزاد ۸۰۶ متر گزارش شده‌است. این شهر در مسیر ارتباطی تربت جام و فریمان به مشهد متصل می‌شود. زبان مردم شهر تایباد دری است و به گویش هراتی صحبت می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۶٬۵۶۲ نفر (در ۱۴٬۹۹۶ خانوار) با ترکیب جمعیتی ۲۸٬۹۸۱ نفر مرد و ۲۷٬۵۸۱ نفر زن بوده‌است.
کاریز (تایباد)
کاریز شهری در بخش مرکزی شهرستان تایباد استان خراسان رضوی ایران است ، که در زمان‌های قدیم به دلیل موقعیت جغرافیایی و تجاری دو کشور ایران و افغانستان، بیشتر مرکز کاروانسراها و استراحتگاه‌های کاروان هاو مسافرین بوده‌است. مردم منطقه این شهر را با لقب  یاران کاریز  میشناسند . این شهر مرزی جوانان و نوجوانان با استعداد زیادی دارد که در رشته ها ورزشی چون فوتبال ، فوتسال ، والیبال ، کشتی چوخه برای این شهر افتخار آفرینی میکنند . شغل مردم این شهر بیشتر ترانزیت میباشد .
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۱۰٬۳۹۱ نفر (در ۲٬۵۰۹ خانوار) بوده‌است.
این شهر در فاصله کمی در شمال شهر تایباد و در جاده تایباد به مشهد قرار دارد. از ادغام روستاهای کاریز و سعد آباد در سال ۱۳۸۲ شهر کاریز تأسیس شده‌است. عملیات ساخت راه کنارگذر شهر کاریز نیز در دست انجام است. ساختمان بیمارستان قدیمی کاریز در سال ۱۳۸۴ تبدیل به دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه آزاد واحد تایباد شد.
کاریز به معنی قنات است.
انابد
اَنابَد شهری در بخش انابد شهرستان بردسکن استان خراسان رضوی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶۱۸۶ نفر (در ۱۸۶۱ خانوار) بوده‌است.