hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
پرویز شهبازی
پرویز شهبازی (زادهٔ ۱۰ آذر ۱۳۴۱) کارگردان، نویسنده و تدوینگر ایرانی است. پرویز شهبازی در سال ۱۹۹۷ برای فیلم سینمایی "مسافر جنوب" برنده جایزه طلایی از جشنواره فیلم توکیو و برای فیلم "مالاریا" برنده جایزه بزرگ جشنواره فیلم ورشو شد و به خاطر کارگردانی فیلم "دربند" در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۹۱ سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی را به دست آورد.
او در سال ۱۳۴۱ زاده شد و دارای لیسانس کارگردانی از دانشگاه صدا و سیما است. وی در سال ۱۳۶۸ پس از پایان تحصیلات، تعدادی فیلم کوتاه ساخت و با فیلم سینمایی "مسافر جنوب" وارد سینمای حرفه‌ای شد. "نفس عمیق" سومین فیلم او بود که در سال ۱۳۸۱ ساخته شد و مورد توجه منتقدان و مردم قرار گرفت و دورهٔ جدید فیلمسازی شهبازی آغاز شد.فیلمنامه‌نویس
آرمین
آرمین یک نام کوچک برای مردان و نیز نام خانوادگی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرار است::
آرمین به معنای آرامش هم هست
ماری آنتوانت
ماری آنتوانت ، معروف به اتریشی (۱۷۵۵ تا ۱۷۹۳ میلادی) واپسین ملکه پیش از انقلاب کبیر فرانسه است.
وی در سال ۱۷۵۵ در شهر وین در کشور اتریش متولد شد. ماری آنتوانت، دختر فرانتس یکم امپراتور امپراتوری مقدس روم و ماریا ترزا فرمانروای اتریش بود و در سال ۱۷۷۰ میلادی به همسری دافین فرانسه، لوئی درآمد. چهار سال پس از آن، لوئی با عنوان لوئی شانزدهم به پادشاهی فرانسه رسید و ماری آنتوانت ملکهٔ فرانسه شد.
آنتوانت یک بانوی اشراف‌زاده، ولخرج و خوشگذران بود که از روند جامعه آگاهی چندانی نداشت. گفته شده که زمانی که صدای انقلاب فرانسه بلند شده بود وی از کسی پرسید:" که مردم چه می‌خواهند؟" آن شخص پاسخ داد: "گرسنه‌اند و نان می‌خواهند." و ملکه گفته بود": اکنون که نان ندارند چرا شیرینی نمی‌خورند!" اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد ماری آنتوانت این سخنان را بر زبان رانده باشد. وی به زبان فرانسه و آلمانی تسلط داشت. در کتاب غرش طوفان اشاره شده است که یکی از افسران در مورد او گفته است هرگز زنی را ندیده بودم که با این فصاحت فرانسوی تکلم کند و با این روانی آلمانی صحبت کند. ملکه فرانسه به زبان انگلیسی نیز آشنایی داشت.
در کل مردم فرانسه از او بیزار بودند و این بیزاری را در روزنامه‌های بومی آن زمان به نمایش می‌گذاشتند.
در کوران انقلاب ماری آنتوانت از برادرش لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم پادشاه اتریش درخواست یاری کرد. با اعلام جنگ اتریش به فرانسه در حال انقلاب، مردم خشمگین در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ به پادشاهی لوئی شانزدهم بر فرانسه پایان دادند. خانواده پادشاهی به زندان افتادند و کوشش شاه و ملکه برای گریز نافرجام ماند و سرانجام در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۳ میلادی، چند ماه پس از شوهرش در میدان کنکورد در پاریس، گردن زده شد.
با بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه و به قدرت‌رسیدن لوئی هجدهم، جسد ماری آنتونت و همسرش لوئی شانزدهم به کلیسای سلطنتی سن‌دنُی منتقل و پس از طی مراسم تشریفاتی، در آن‌جا دفن شد. Fraser, Antonia (2001). Marie Antoinette, The Journey. Anchor. .
زندان
زندان یا در فارسی افغانستان بندی‌خانه مکانی است که اشخاص از نظر فیزیکی، محدود و توقیف و معمولاً از آزادی‌های شخصی محروم می‌شوند. زندان‌ها به‌طور قراردادی، سازمان‌هایی هستند که بخشی از نظام قضائی یک کشور محسوب می‌شوند و به منظور اجرای کیفر حبس، به‌عنوان یک مجازات قانونی که به صورت حکم از سوی دادگاه صادر شده‌است، به دلیل ارتکاب جرم بکار می‌روند.
در بیان عامیانه در خیلی از کشورها، واژه زندان به عنوان یک مترادف برای بازداشتگاه یا به فارسی افغانستان نظارت خانه نیز بکار می‌رود. در حالی که از نظر قانونی این واژه‌ها به دو نهاد مختلف اختصاص دارند. بازداشتگاه‌ها ویژه نگهداری اشخاصی هستند که در انتظار محاکمه‌اند یا هنوز احکام به آن‌ها ابلاغ نشده‌است، برای کمتر از یک سال. در صورتی که زندان‌ها میزبان افرادی هستند که دارای محکومیت قطعی می‌باشند.
به کسی که در زندان خدمت می‌کند و وظیفهٔ حفاظت از زندانیان را بر عهده دارد، زندانبان و به کسانی که در زندان محبوس هستند زندانی می‌گویند. گاهی اوقات واژه زندانبان به تمام افرادی که در زندان یا سازمان زندان‌ها کار می‌کنند اطلاق می‌شود. شناخته شده‌ترین زندان امروز ایران، زندان اوین است.
زندان‌های بزرگ به بخش‌هایی تقسیم می‌شوند که هر بخش، یک بند نام دارد. در زندان‌های بزرگ قسمت‌هایی مانند اندرزگاه، سلول انفرادی، و بهداری نیز وجود دارد.
ه زندان در لغت‌نامه دهخدا: زندان جایی است که متهمان و محکومان را در آن نگاهدارند. این کلمه در فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای حبس پذیرفته شده‌است. در زبان پهلوی «زیندان»، ارمنی «زندن»، اوسِتی «زیندون» … محبس، جایی که گناهکاران را در آنجا توقیف کنند. بندی‌خانه. سجن. دوستاخ. دوستاقخانه. بند. حصیر. محبس. سجن. دوستاق. این واژه در فرهنگ عمید به معنای بندیخانه، محبس خانه و قیدخانه، جایی که محکومان و تبهکاران را در آنجا نگهداری می‌کنند و محبس است.
در قانون به افرادی که در زندان به‌عنوان یک مجازات قانونی که به صورت حکم از سوی دادگاه صادر شده‌است، که به دلیل ارتکاب جرم بکار می‌روند، از نظر فیزیکی محدود و توقیف و معمولاً از آزادی‌های شخصی محروم می‌شوند، زندانی گفته می‌شود. در قانون ایران عفو و مرخصی‌ها به زندانی‌هایی تعلق می‌گیرد که مجدداً به کارهای خلاف روی نمی‌آورند و می‌توانند از مرخصی خود استفاده کنند. به گفتهٔ معاون منابع انسانی قوه قضاییه (تا ابتدای سال ۱۳۹۵) حدود ۲۰۰ هزار زندانی در ایران وجود دارد.
در آیین‌نامه اجرایی سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور (مصوب ۱۳۸۴/۹/۲۰) در تعریف زندان آمده‌است:
در همین آیین‌نامه بازداشتگاه اینگونه تعریف شده‌است: در ایران بر اساس قانون زندان‌ها مادران مجرم مجازند کودکان و نوجوانان خود را تا۱۴سالگی به همراه خود به زندان ببرد.
طبق رأی دیوان عالی کشور بایست برای مجازات‌های با حبس کمتر از ۳ ماه مجازات جایگزین در نظر گرفته شود. با هر شرایطی مجازات زیر ۳ماه باید با مجازات دیگری جایگزین شود که حبس و جرائم غیرعمد دیگر نیاز به گذشت شاکی خصوصی وجود نداشته و همه دادگاه‌ها موظف هستند مجازاتی را جایگزین مجازات حبس کنند. سازمان زندانهای کشور
یورگن کولر
یورگن کوهلر (زاده ۶ اکتبر ۱۹۶۵ در لامبشیم) بازیکن فوتبال و مربی فوتبال آلمانی است. او بیش از ۲۰ سال فوتبال بازی کرد و علاوه بر بوندسلیگا در سری آ (لیگ ایتالیا) نیز ظاهر شد و افتخارات بسیاری من‌جمله قهرمانی هردوی آن لیگ‌ها را در کارنامه دارد. پس از پایان دورهٔ بازی‌گری او به مربی‌گری روی آورد و از ۳۱ مارس ۲۰۰۳ تا ۲۹ ژوئن ۲۰۰۴ مدیر ورزشی بایر لورکوزن بود.
او در ۱۷ دسامبر ۲۰۰۵ به عنوان مربی باشگاه دویسبورگ منصوب گشت.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Jürgen Kohler"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۰۶).
مسجد نگارا
مسجد نِگارا، یا مسجد ملی مالزی، از مساجد شهر کوالالامپور پایتخت مالزی است.
این مسجد گنجایش ۵۰۰۰ نیایشگر را دارد و در میان ۱۳ هکتار باغ واقع شده‌است.
این مسجد در ۱۹۶۵ تأسیس شد اما اخیراً بازسازی‌هایی در آن صورت گرفت و کاشی‌های مرمر و حوضچه‌های زیبا و منارهٔ جدید ۷۳ متری به شکوه آن افزوده‌است.
سقف این مسجد به صورت ستاره‌ای ۱۸ پر به نشانهٔ ۱۳ ایالت مالزی و پنج اصل دین اسلام طراحی شده‌است.
در نزدیکی این مسجد آرامگاه بزرگان مالزی به نام مقام پهلوان قرار دارد.
گیدو وستروله
گیدو وستروله (زاده ۲۷ دسامبر ۱۹۶۱ – درگذشته ۱۸ مارس ۲۰۱۶) سیاست‌مدار لیبرال آلمانی و دارای دکتری حقوق بود که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ رهبری حزب دموکرات آزاد آلمان را به عهده داشت.
وی از ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹ تا دسامبر ۲۰۱۳، وزیر امور خارجه آلمان بود.
وی همچنین تا ماه مه ۲۰۱۱ معاون صدر اعظم آلمان آنگلا مرکل بود. وی در تابستان سال ۲۰۰۴ به‌طور رسمی همجنسگرا بودن خود را اعلام کرد.
او سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۱) در ارتباط با آزادی دو خبرنگار آلمانی که در ایران در بازداشت بودند غیرداوطلبانه به ایران سفر کرد و در آنجا گرچه کشورهای غربی به دیدار با احمدی‌نژاد تمایلی نداشتند، با احمدی‌نژاد دیدار کرد.
گیدو وستروله برای سال‌های متمادی رئیس حزب لیبرال دمکرات‌های آلمان بود.
وی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ قائم مقام صدراعظم و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ نیز وزیر خارجه آلمان بود.
در ژوئن سال ۲۰۱۴ پزشکان ابتلای بیماری وستروله را سرطان خون تشخیص دادند. از اواخر ماه نوامبر ۲۰۱۵ به دلیل وخامت وضع جسمانی، وی در بیمارستانی در شهر کلن بستری شد. گیدو وستروله در تاریخ ۱۸ مارس ۲۰۱۶ در سن ۵۴ سالگی پس از یک دوره طولانی بیماری و مبارزه با سرطان در شهر کلن آلمان درگذشت.
کنراد آدناور
کُنراد هِرمان یوزف آدِناؤر ( (زادهٔ ۵ ژانویه ۱۸۷۶، کلن – درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۶۷، باد هونف) دولت‌مرد محافظه‌کار آلمانی از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود.
گرچه دورهٔ فعالیت سیاسی او ۶۰ سال (از ۱۹۰۶) را در بر می‌گرفت اما مردم او را بیشتر به عنوان اولین صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان می‌شناسند که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ بر آن کشور حکم راند. آدناور در کلن به دنیا آمد و در دانشگاه‌های مونیخ، فرایبورگ و بن تحصیلاتش را در رشته‌های اقتصاد و حقوق به پایان رساند.
او از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۳ که به دستور دولت تازه به قدرت رسیده نازی از کار برکنار شد شهردار شهر کلن بود. او در همان سال و پیش از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر دستور داده بود تا در هنگام دیدار هیتلر از شهر کلن پرچم‌های نازی‌ها را پایین بکشند. آدناور در طول سلطه نازی‌ها بر آلمان دو دوره به زندان رفت.
پس از پایان جنگ نیروهای آمریکایی او را برای بار دیگر به عنوان شهردار شهر کلن منصوب کردند اما با انتقال شهر به منطقه تحت نفوذ بریتانیا، فرمانده نظامی او را به عنوان بی کفایتی از سمتش معزول کرد. آدناور در سال ۱۹۴۹ به عنوان اولین صدر اعظم آلمان غربی انتخاب شد و تا سال ۱۹۶۳ این سمت را در دست داشت. وی در آزادی اسیران آلمانی در اسارت شوروی پس از جنگ جهانی دوم نیز نقش داشته است. در دوره صدارت او و با کمک وزیر اقتصادش لودویگ ارهارد اقتصاد نابود شده آلمان در آنچه که به نام معجزه اقتصادی آلمان معروف شد تا حد زیادی بازسازی و آلمان دوباره به کشوری مهم در سطح جهان تبدیل گردید. آدناور همچنین از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۶ رئیس حزب اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود.
کنراد آدناور سر انجام در ۱۹ آوریل ۱۹۶۷ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
کنراد آدناور در سال ۱۹۵۷ به همراه دخترش سفری شش روزه به ایران داشت و از تهران و اصفهان دیدن کرد. فیلم مستند این سفر در تارنمای آرشیو دولت آلمان (Bundesarchiv) موجود است.
اتحاد دوباره آلمان
اتحاد دوباره آلمان یا بازیگانگی آلمان در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ (میلادی) با پیوستن نواحی جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به جمهوری فدرال آلمان که با نام آلمان غربی شناخته می‌شد، رخ داد. این اتحاد موجب پیدایش آلمان کنونی شد. طی این اتحاد برلین به شهری واحد تبدیل شده و به عنوان پایتخت آلمان متحد شناخته شد.
با فروریختن دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ (میلادی) و همگرایی دو آلمان شرقی و غربی، در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ جمهوری فدرال آلمان پایه‌گذاری شد. از آن پس هر ساله در ۳ اکتبر را به عنوان روز وحدت آلمان جشن می‌گیرند که به چهار دهه جدایی پس از جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد، پایان داد.
بزرگترین مانع در همگرایی دو آلمان، نگرانی اتحاد جماهیر شوروی از پیوستن آلمان شرقی به پیمان آتلانتیک شمالی و کشورهای عضو ناتو بود. اما موافقت میخائیل گورباچف با عضویت آلمان متحد در ناتو عملاً آخرین مانع را از سر راه اتحاد آلمان برداشت.
در سال ۱۹۴۵ در طی کنفرانس پوتسدام توافقی موسوم به توافق پوتسدام میان متفقین جنگ جهانی دوم به عنوان دولت‌های پیروز در جنگ دربارهٔ اشغال آلمان در پایان جنگ جهانی دوم به امضا رسید که طی آن آلمان به اشغال این دولت‌ها درآمد. آلمان اشغال شده به چهار منطقه تحت کنترل دولت‌های فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تقسیم شد. طی سال‌های بعد سه منطقهٔ اول متحد شده و آلمان غربی را به پایتختی برلین غربی ایجاد کردند. در منطقهٔ تحت نفوذ شوروی نیز جمهوری دمکراتیک آلمان به پایتختی برلین شرقی به وجود آمد که با بلوک شرق هم‌پیمان بود. آلمان غربی از اعضای ناتو و آلمان شرقی عضو پیمان ورشو بودند. این وضعیت تا پایان جنگ سرد در آلمان حاکم بود.
تا ۱۹۶۴ (میلادی) آلمان شرقی و غربی در کنار هم به عنوان تیم متحد آلمان در بازی‌های المپیک شرکت می‌کردند. اما ساخت بخش شرقی دیوار برلین، نشانه سرد شدن روابط سیاسی بین دو آلمان بود. تا اینکه با روی کار آمدن اریش هونکر در ۱۹۷۱ (میلادی) به عنوان رهبر حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان و رهبر آلمان شرقی، دو کشور به‌طور کامل از یکدیگر جدا شدند.
دریای جنوبی چین
دریای جنوبی چین دریایی حاشیه‌ای است که بخشی از اقیانوس آرام به‌شمار می‌آید و ناحیه‌ای در حدود ۳ و نیم میلیون کیلومتر مربع از سنگاپور تا تنگهٔ تایوان را دربر می‌گیرد. پس از پنج اقیانوس جهان این دریا بزرگ‌ترین ناحیهٔ دریایی جهان است. جزیره‌های واقع بر دریای جنوبی چین که با هم یک مجمع‌الجزایر را تشکیل می‌دهند بالغ بر صدها عدد هستند. این جزیره‌ها که عمدتاً خالی از سکنه هستند و همچنین خود دریا مورد جدال کشورهای مختلف بوده‌اند. به همین علت حتی نام‌های متفاوتی برای اشاره به این دریا به کار می‌رود که البته «دریای جنوبی چین» نام پذیرفته شدهٔ بین‌المللی، حداقل در انگلیسی و زبان‌های اروپایی است. The سازمان آب‌نگاری بین‌المللی و سازمانهای بین‌المللی دیگر آنرا دریای چین جنوبی می‌نامند (Nan Hai)".
ویتنامی‌ها بعضاً این دریا را «دریای شرق» می‌نامند و در فیلیپین بعضاً از اصطلاح «دریای لوزون» (اشاره به جزیرهٔ لوزون در کشور فیلیپین) استفاده می‌شود.
جمهوری خلق چین تقریباً بر کل دریا و کشورهای ویتنام، فیلیپین، مالزی، برونئی و تایوان هریک بر بخش‌هایی از آن ادعای مالکیت دارند. همچنین این کشورها بر سر جزایر غنی از نفت و گاز اسپراتلی و پارسل اختلاف دارند. ایالات متحده این دریا را از آب‌های بین‌المللی می‌داند و بر حق قانونی کشتی‌ها و زیردریایی‌هایش دررفت‌وآمد در این دریا تأکید می‌ورزد.
در این دریا بیش از ۲۰۰ جزیره موجود است. بعضی از آن‌ها از این قرارند:
۵ کشور منطقه با هم اختلاف دریایی دارند چین مدعی بزرگترین سهم در دریا است – منطقه‌ای را که با ۹ خط قرمز مشخص کرده از استان جنوبی هینان چین تا صدها کیلومتر در جهت جنوب و شرق ادامه دارد. ویتنام استدلال تاریخی چین را مورد اعتراض قرار داده و می‌گوید که تا پیش از دهه ۱۹۴۰، چین هیچ‌گاه ادعایی دربارهٔ حاکمیت ارضی این منطقه نداشته‌است. ویتنام ادعا می‌کند که در عمل از قرن هفدهم به این سو، این منطقه تحت فرمانروایی این کشور بوده – و مدارک لازم جهت اثبات این ادعا موجود است. مدعی اصلی دیگر در این منطقه فیلیپین است، که نزدیکی جغرافیایی خود به جزایر اسپراتلی را دلیل اصلی ادعای مالکیت بر بخشی از این مجموعه قرار داده‌است. فیلیپین و چین هر دو مدعی مالکیت سد ساحلی اسکاربورو (با نام چینی جزیره هوانگ یان) هستند که حدود ۱۶۰ کیلومتر با فیلیپین و ۸۰۰ کیلومتر با چین فاصله دارد. مالزی و برونئی نیز ادعای مالکیت بخش‌هایی از این منطقه را دارند که ادعا می‌کنند، بر اساس کنوانسیون بین‌المللی حقوق دریایی، در منطقه آزاد تجاری آن‌ها قرار گرفته‌است. برونئی ادعایی دربارهٔ هیچ‌کدام از جزایر مورد مناقشه ندارد ولی مالزی مدعی چند جزیره کوچک از مجمع الجزایر اسپراتلی است. باید بخاطر داشت که تضادهای بین این کشورها، علاوه بر اختلافات مرزی، سوابق دیرین تاریخی دارد. دعاوی ژاپن و چین در مجمع الجزایر سنکاکو نیز بسیار جدی است. آمریکا ادعای چین بر حاکمیت دریایی را مطلقاً غیرقانونی می‌داند.
چیانگ کای‌شک
چیانگ کای شک (زاده ۳۱ اکتبر ۱۸۸۷ – درگذشته ۵ آوریل ۱۹۷۵) رهبر سیاسی و نظامی چینی بود که پس از فوت سون یات سن در ۱۹۲۵ مدعی رهبری کومینتانگ شد و رهبری حزب را در اختیار گرفت.
او «کوچ شمال» را رهبری کرد و چین را علیه رهبران جنگی بسیج کرد و در سال ۱۹۲۸ با پیروزی به عنوان رهبر عملی جمهوری چین شناخته شد. چیانگ در جنگ دوم چین و ژاپن نیروهای چینی را رهبری کرد در این جنگ موقعیت بین‌المللی او بهبود یافت اما موقعیت داخلی‌اش بدتر شد. در طول جنگ داخلی چین از ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۹ چیانگ سعی در شکست دادن حزب کمونیست چین به رهبری مائو تسه تونگ داشت اما موفق به این کار نشد او برای شکست دادن مائو او را به صلح دعوت کرد و بدین منظور قرارداد صلحی بین او و مائو امضا شد اما چندی بعد چیانگ کای شک مفاد قرارداد صلح را زیر پا نهاد و نهایتاً خود به سختی شکست خورد و رهبری سیاسی چین به دست حزب کمونیست چین افتاد. در نتیجه جمهوری خلق چین در سرزمین اصلی چین تأسیس شد و چیانگ و یارانش مجبور به عقب‌نشینی به تایوان شدند. در آن‌جا او تا پایان عمر به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری چین و فرماندهٔ کومینتانگ فعالیت کرد.
حزب کمونیست مالایا (جناح انقلابی)
حزب کمونیست مالایا (جناح انقلابی) حزبی سیاسی بود که از حزب کمونیست مالایا منشعب شد. این حزب مانند حزب کمونیست مالایا در مبارزهٔ مسلحانه نقش داشت.
ویکی‌پدیای انگلیسی
نشریه جهانی برای فتح، نسخه فارسی، شماره ۳۱
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان
حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (آلمانی: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) از تأسیس جمهوری دموکراتیک آلمان در ۱۹۴۹ تا انتخابات سال ۱۹۹۰ حزب مارکسیست-لنینیست حاکم در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ و تحت نفوذ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد. در واقع اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان که در منطقهٔ تحت اشغال شوروی در آلمان و بخش تحت اشغال شوروی در شهر برلین زندگی می‌کردند در هم ادغام شدند و این حزب را بنیان گذاشتند.
در سال ۱۹۹۰ این حزب نام خود را به «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» تغییر داد و بعدها در سال ۲۰۰۵ نام «حزب چپ» را برگزید و امروز حزب چپ نیروی قابل توجهی در آلمان، به‌ویژه در منطقهٔ آلمان شرقی پیشین، بشمار می‌آید.
لاینه
لاینه (آلمانی: Leine) رودخانه‌ای است در ایالت‌های تورینگن و نیدرزاکسن آلمان.
لاینه شاخه‌ای است از رود آلر و ۲۷۱ کیلومتر طول دارد.
سرشاخهٔ لاینه نزدیک به شهر لاینه‌فلده قرار دارد. شهرهای مهم مسیر آن عبارت‌اند از گوتینگن، کلاوستال-تسلرفلد آلفلد و گروناو.
آلودگی این رود باعث شده که از آن نتوان برای آشامیدن بهره برد ولی ماهی‌ها قادر به زندگی در آن هستند.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
چپ (آلمان)
چپ که به آن حزب چپ () هم گفته می‌شود (سابقاً: حزب سوسیالیسم دموکراتیک) حزبی سوسیالیست و دست چپی در آلمان است. این حزب خلف قانونی حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (SED) است که تا ۱۹۹۰ حاکم آلمان شرقی بود.
این حزب تا پیش از این‌که تغییر نام دهد و در زمانی که با نام حزب سوسیالیسم دموکراتیک فعالیت می‌کرد تا حدود زیادی به عنوان «حزب شرق» شناخته می‌شد و در غرب آلمان نفوذ اندکی داشت. با این حال معمولاً از ۱۵ تا ۲۵ درصد آرا در شرق آلمان را کسب می‌کرد و دولتی ائتلافی (با حزب سوسیال دموکرات) در بعضی ایالات شرق آلمان تشکیل می‌داد.
در ۲۰۰۵ با اتحاد نام «حزب چپ» و شرکت در ائتلافی انتخاباتی با «حزب کارگر و عدالت اجتماعی» (که بیشتر در آلمان غربی پایه داشت) بیش از ۸٫۷ درصد آرا در انتخابات فدرال آلمان را به دست آورد. (این دو برابر آرای حزب سوسیالیسم دموکراتیک در انتخابات ۲۰۰۲ بود)
حزب سوسیالیسم دموکراتیک از موسسان حزب چپ اروپا بود. امروز، حزب چپ سومین حزب بزرگ‌ در گروه پارلمانی چپ متحد اروپا و چپ سبز نوردیک در مجلس اروپا است.
برلین شرقی
برلین شرقی یا برلن شرقی نامی بود که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ به بخش شرقی برلین گفته می‌شد و پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به شمار می‌رفت.
این منطقه شامل منطقهٔ تحت نفوذ شوروی در شهر برلین پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ بود. مناطق تحت نفوذ آمریکا، بریتانیا و فرانسه در این شهر به برلین غربی معروف شدند که از نظر دوفاکتو بخشی از آلمان غربی به شمار می‌آمد.
این شهر از تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۶۱ تا ۹ نوامبر ۱۹۸۹ با دیواری به نام «دیوار برلین» از برلین غربی جدا شده بود. منابع رسمی آلمان شرقی از اصطلاح «برلین شرقی» استفاده نمی‌کردند و معمولاً آن را تنها «برلین» یا «برلین، پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان» می‌خواندند. در ضمن تا آغاز و میانه‌ی دههٔ ۶۰ برلین شرقی را «بخش دموکرات» نیز می‌خواندند.
متحدان غربی (ایالات متحده، بریتانیای کبیر و فرانسه) هرگز حاکمیت آلمان شرقی بر برلین شرقی را به رسمیت نشناختند. پروتکل رسمی متفقین تنها حاکمیت اتحاد شوروی در برلین شرقی را به رسمیت می‌شناخت. در واقع و در عمل این سه کشور همواره به حضور ارتش ملی خلق (ارتش آلمان شرقی) در برلین شرقی اعتراض داشتند، به خصوص وقتی رژه‌های نظامی در این شهر برگزار می‌شد.
با این حال و علی‌رغم همهٔ این‌ها هر سه این کشورها به آرامی و در دههٔ ۷۰ سفارت‌های خود را در برلین شرقی تأسیس کردند.
در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ آلمان غربی و شرقی متحد شدند و در نتیجه برلین شرقی نیز منحل شد.
ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان
ارتش ملی خلق، ارتش رسمی آلمان شرقی (جمهوری دموکراتیک آلمان) بود. این ارتش رسماً در ۱ مارس ۱۹۵۶ بنیان گذاشته شد. این ارتش ابتدا ارتشی رسمی و داوطلبانه بود اما در ۲۴ ژانویه ۱۹۶۲ نظام وظیفه اجباری اعمال شد. دورهٔ خدمت اجباری حداقل ۱۸ ماه بود و مردان بالغ از ۱۸ تا ۲۶ سال مشمول محسوب می‌شدند. در ۱۹۸۷ این ارتش با حدود ۱۷۵۳۰۰ نفر نیروی مسلح در اوج قدرت خود بود.
خیزش ۱۹۵۳ آلمان شرقی
خیزش ۱۹۵۳ در آلمان شرقی در ژوئن و ژوئیه ۱۹۵۳ اتفاق افتاد. این قیام از اعتصاب کارگران ساختمانی برلین در ۱۶ ژوئن آغاز شد و این اعتصاب در عرض یک روز به اعتراضی سراسری به حکومت آلمان شرقی بدل شد. این قیام در برلین توسط تانک‌های «گروه نیروهای شوروی در آلمان» و با مشارکت فولکس‌پولیتزای (پلیس خلق) شدیداً سرکوب شد. اما حتی با وجود دخالت شوروی موج اعتصابات و اعتراضات به آسانی سرکوب نشدند و حتی پس از ۱۷ ژوئن نیز تظاهرات‌ها در بیش از ۵۰۰ شهر و روستا ادامه یافتند. نقطهٔ اوج این اعتراضات در اواسط ماه ژوئیه بود.
فولکس‌پولیتزای
فولکس‌پولیتزای (به آلمانی: Volkspolizei به معنی: پلیس خلق) نیروی ملی پلیس آلمان شرقی بود که سران آن را معمولاً «فو-پوس» می‌خواندند. این نیروی پلیس پس از پایان جنگ جهانی دوم تأسیس شد و با اتحاد دو آلمان منحل شد.
نیروهای این پلیس مثل نیروهای ارتش آموخته می‌شدند و در اجرای سیاست‌های سرکوب آلمان شرقی نقش عمده‌ای داشتند.
حزب کمونیست آلمان (۱۹۶۸)
حزب کمونیست آلمان در ۱۹۶۸ در آلمان غربی به عنوان جانشینی برای حزب کمونیست سابق که در ۱۹۵۶ ممنوع شده بود تأسیس شد. پس از اتحاد دو آلمان بسیاری از اعضای این حزب آن را ترک کردند و به حزب چپ (در آن هنگام: حزب سوسیالیسم دموکراتیک) پیوستند.
در انتخابات سال ۲۰۰۵ این حزب در ائتلافی انتخاباتی با حزب چپ شرکت کرد.
حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸)
حزب کمونیست آلمان حزبی سیاسی بود که در دسامبر ۱۹۱۸ از دل جرگه اسپارتاکسیت تشکیل شد. اتحادیه اسپارتاکیست فراکسیونی درون حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
این حزب با جنگ جهانی اول مخالف بود و علت این مخالفت این بود که این جنگی امپریالیستی است، که طبقهٔ کارگر در آن هیچ منفعتی ندارد. رهبران اتحادیه اسپارتاکیست، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنخت بودند که در سال ۱۹۱۹ به قتل رسیدند.
در دوران نازی، حزب کمونیست شدیداً سرکوب شد و طرفداران شناسایی شدهٔ آن به اردوگاه‌های هولوکاست فرستاده شدند.
این حزب در زمان اشغال آلمان شرقی توسط شوروی بعد از شکست آلمان نازی قدرت بیشتری گرفت.
پس از پایان جنگ جهانی دوم و تحت نفوذ نیروهای اشغالی شوروی در آلمان شرقی، حزب کمونیست، با حزب سوسیال دموکرات ادغام شد تا حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان تشکیل شود که حزب حاکم بر آلمان شرقی بود.
پس از اتحاد دو آلمان،حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان به حزب سوسیالیسم دموکراتیک (و بعدها به حزب چپ) تغییر نام داد و این حزب (حزب چپ) همچنان، به‌خصوص درشرق، از قدرت قابل توجهی برخوردار است.
در آلمان غربی، دادگاه مشروطهٔ فدرال آلمان در سال ۱۹۵۶ این حزب را ممنوع کرد؛ اما بخشی از اعضای آن بعدها در سال ۱۹۶۸ حزب کمونیست آلمان (۱۹۶۸) را بنیان گذاشتند. (نام این حزب جدید که در ۱۹۶۸ تشکیل شد در آلمانی متفاوت است اما در فارسی همان حزب کمونیست آلمان خوانده می‌شود).
ولفگانگ کلمنت
ولفگانگ کلمنت (به آلمانی: Wolfgang Clement) (زاده ۷ ژوئیه ۱۹۴۰ در بوخوم) سیاست‌مداری آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان است. او از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رهبر ایالت نوردراین-وستفالن و از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ وزیر فدرال اقتصاد و کار آلمان بود.
ویکی‌پدیای انگلیسی، ۸ ژوئن ۲۰۰۷.
هانلوره رونش
هانلوره رونش (زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۴۲) از سیاست‌مداران محافظه‌کار آلمان است.
از او از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۲ عضو مجلس آلمان بود و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در کابینهٔ هلموت کوهل وزیر خانواده بود.
کلاوس توپفر
کلاوس توپفر (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۳۸) مدیر اجرایی اونپ (برنامهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد) بود. او تحصیلات خود را دانشگاه مونستر انجام داده است.
هاینریش آلبرتز
هاینریش آلبرتز (زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۱۵ – درگذشته ۱۸ مه ۱۹۹۳) سیاست‌مداری آلمانی بود.
او با نازی‌ها مخالف بود و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ شهردار برلین غربی بود.
گرهارد شرودر
گرهارد فریتز کورت شرودر ، (زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۴۴)، سیاست‌مداری آلمانی است که از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ صدراعظم آلمان بود.
او که از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان است دولتی ائتلافی با سبزها را به پیش می‌برد. او پیش از وارد شدن به دنیای حرفه‌ای سیاست وکیلی موفق بود و پیش از رسیدن به صدراعظمی رئیس ایالت نیدرزاکسن بود.
پس از انتخابات فدرال ۲۰۰۵ حزب او در انتخابات شکست خورد و پس از سه هفته مذاکره، او مقام صدراعظمی را به آنگلا مرکل از اتحادیه دموکرات مسیحی واگذار کرد.
Wikipedia contributors, "Gerhard Schröder," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gerhard_Schröder&oldid=195906041 (accessed March 6, 2008).
ویلی برانت
هربرت ارنست کارل فراهم (زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۱۳ – درگذشتهٔ ۸ اکتبر ۱۹۹۲) سیاست‌مدار آلمانی، از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ صدراعظم آلمان بود.
او که عقایدی سوسیال دموکراسی داشت در ۱۹۷۱ به خاطر پیشرفت روابط آلمان غربی با آلمان شرقی، لهستان و اتحاد شوروی جایزهٔ صلح نوبل را دریافت کرد.
او در سال ۱۹۷۰ عنوان مرد سال مجلهٔ تایم را کسب کرد.
وی در سال ۱۹۷۴ پس از یک رسوایی جاسوسی استعفا داد.
وی در اکتبر ۱۹۷۱ در جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران شرکت داشت. ویلی برانت در ۸ اکتبر ۱۹۹۲ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
Wikipedia contributors, "Willy Brandt," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Willy_Brandt&oldid=187569841 (accessed February 2, 2008).
هلموت اشمیت
هلموت هاینریش والدمار اشمیت (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۲۰۱۵) سیاست‌مدار، اقتصاددان و نظریه‌پرداز آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. او بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ (میلادی) صدراعظم آلمان غربی بود و سابقهٔ وزارت دفاع، وزارت دارایی، وزارت اقتصاد و وزارت خارجه را نیز دارد. اشمیت در ابتدای دوران فعالیت سیاسی خود شهردار اعظم هامبورگ شد (شهر هامبورگ ایالت محسوب می‌شود). اشمیت در سال‌های آخر عمر چندین کتاب در رابطه با سیاست و اقتصاد نوشت که اکثر آن‌ها به زبان‌های دیگر، بخصوص انگلیسی ترجمه شده‌اند. وی طبق نظرسنجی‌های مختلف محبوب‌ترین صدراعظم و محبوب‌ترین سیاستمدار آلمان پس از جنگ جهانی دوم در بین مردم آلمان است.
اشمیت در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۵، در سن ۹۶ سالگی در هامبورگ درگذشت.
هورست کوهلر
هورست کوهلر (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۴۳) سیاست‌مدار آلمانی است. او در ۲۳ مه ۲۰۰۴ توسط مجمع فدرال به مقام ریاست‌جمهوری آلمان انتخاب شد، در ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ رسماً آغاز به کار کرد.
وی روز ۳۱ مه ۲۰۱۰ به‌طور غیرمنتظره از مقام خود استعفا داد. کوهلر دلیل استعفای خود را انتقادهایی که اظهارات وی درباره دلیل مأموریت‌های خارجی ارتش آلمان برانگیخته بود اعلام کرد. او چند روز پیش‌تر، بعد از دیدار با نظامیان آلمانی مستقر در افغانستان، هنگام بازگشت به برلین، در هواپیما به خبرنگار یک شبکه رادیویی گفته‌بود که استقرار نیروهای آلمان در خارج می‌تواند در خدمت حفظ منافع اقتصادی آلمان نیز باشد. این سخنان انتقاد بسیاری از سیاستمداران و رسانه‌های آلمان را در پی داشت.
او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ مدیر اجرایی و رئیس هیئت اجرایی صندوق بین‌المللی پول بود.
اتو زور
اتو زور (زاده ۱۷ اوت ۱۸۹۴ - درگذشته ۳۰ اوت ۱۹۵۷) سیاست‌مداری آلمانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
او در ۱۸۹۴ در اولدنبورگ به دنیا آمد و در ۱۹۵۷ در برلین درگذشت.
او از ۱۹۵۵ تا۱۹۵۷ شهردار برلین غربی بود.
به افتخار او خیابانی در شهر تولدش، الندبورگ، و برلین به نام او نام‌گذاری شده است.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
حزب التحریر
حزب‌التحریر حزب اسلامگرای جهانی است که در سال ۱۹۵۳ در بیت‌المقدس توسط روحانی فلسطینی تقی‌الدین النبهانی تأسیس شده است.  حزب‌التحریر به معنی گروه آزادی‌بخش می‌باشد که از مصدر "حریت یا تحریر" عربی گرفته شده است و به معنی گروهی می‌باشد که تلاش دارد تا مسلمانان را از قید و بند نظام‌ها، افکار، مفاهیم و احساسات غیر اسلامی نجات دهد.
هدف این حزب تأسیس نظام سیاسی اسلام (دولت خلافت) و تلاش برای وحدت فکری، سیاسی و جغرافیایی در میان مسلمانان جهان عنوان شده است.
این سازمان خود را در پی خلافت می‌داند و دولت ـ ملت، جمهوریت، دموکراسی، نشنلیزم و روش‌های دموکراتیک رسیدن به قدرت را رد نموده و فریب می‌خواند.
برخی کشورها این سازمان را تروریستی دانسته و در برخی کشورها فعالیت آن به دلیل اتهام دست داشتن در خشونت ممنوع است. این درحالیست که فعالیت‌های تروریستی و خشونت‌آمیز توسط این گروه به اثبات نرسیده‌است.
طریقه حزب‌التحریر برای برپایی خلافت مبتنی بر روش دموکراتیک و مدنی، روش مادی همچو فعالیت‌های نظامی، مسلحانه و خشونت‌آمیز استوار نمی‌باشد. بلکه اساس کار و فعالیت حزب‌التحریر را مبارزه فکری و سیاسی برای برپایی خلافت تشکیل می‌دهد.
حزب‌التحریر خلافت خودخوانده‌ی داعش و رابطه با این گروه را ردّ می‌کند و می‌گوید که حزب‌التحریر در سال 1953 تاسیس شده و داعش در سال 2014 به میان آمده است.
حزب‌التحریر از سال 2003 بدینسو فعالیت‌هایش را در افغانستان گسترش داده و در اکثریت ولایات افغانستان فعالیت دارد. تعداد این گروه در افغانستان هزاران نفر تخمین زده می‌شود.تا جایی‌که مشاهده شده است تمامی فعالیت‌های حزب در افغانستان فکری و سیاسی بوده و دست به اعمال مادی و نظامی نزده است.
حزب‌التحریر افغانستان را یک سرزمین اشغال شده می‌داند.
این حزب در سال ۱۹۵۳ توسط شیخ تقی الدین النبهانی یک قاضی و عالم دینی که از دانشگاه الازهر مصر فارغ گردیده بود در فلسطین تأسیس شد. از آن زمان تا کنون حزب فعالیتش را در بیش از پنجاه کشور گسترش داده‌است و گفته می‌شود که بیش از یک میلیون عضو دارد. حزب علاوه بر کشورهای اسلامی و عربی، در اکثر کشورهای اروپایی و آمریکایی نیز فعال است.
به‌صورت مختصر اهداف حزب قرار ذیل گفته شده است: • تأسیس نظام سیاسی اسلام (دولت خلافت) • تلاش برای وحدت فکری، سیاسی و جغرافیایی در میان مسلمانان • اعاده عزت و شوکت گذشته‌ی مسلمانان  • کشیدن مسلمانان از حالت عقب‌ماندگی و انحطاط فکری و سیاسی  • هموار نمودن زمینه هدایت بشر از طریق تطبیق، دعوت و حمل اسلام
ابو حمزه المصری
شیخ ابو حمزه المصری (زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۵۸ در اسکندریه، مصر) روحانی مسلمان مصری با تابعیت بریتانیایی است که از مه ۲۰۰۴ تاکنون در زندان بلمارش در بریتانیا به سر می‌برد. او در ۷ فوریه ۲۰۰۶ به ۱۱ جرم مختلف که اکثراً شامل کشتن غیرمسلمانان و برانگیختن نفرت قومی بودند به ۵۷ سال و ۱۱ ماه زندان محکوم شد.
او سابقه زندانی شدن در یمن و شرکت در جنگ بوسنی و افغانستان را نیز دارد و مدتی پیش‌نماز مسجد فینزبری پارک در شمال لندن بود. دولت‌های آمریکا و یمن خواهان استرداد او بودند و ابوحمزه المصری پس از طی شدن هشت سال روند قضایی، سرانجام شامگاه ۱۴ مهر ۱۳۹۱ (۵ اکتبر ۲۰۱۲) به همراه چهار متهم دیگر از سوی بریتانیا به ایالات متحده مسترد شد.
ابوحمزه در خانواده کارمند طبقه متوسطی در اسکندریه مصر به دنیا آمد. در ۱۹۷۹ با روادید تحصیلی به بریتانیا رفت و به تحصیل در رشته مهندسی اجتماعی در دانشکده فنی برایتون پرداخت. او در ۱۶ مه ۱۹۸۰ با والری تاوارسو (در حال حاضر فلمینگ) یک کاتولیک مسلمان‌شده ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند شد. این در حالی بود که والری تا سال ۱۹۸۲ از همسر سابقش طلاق نگرفته بود و ازدواج آن‌ها باطل بود. به همین دلیل او در ۱۹۸۴ همسرش را طلاق داد. این درحالی بود که او سه سال بعد از ازدواج با توجه به قوانین بریتانیا تابعیت این کشور را کسب کرد. مشخص نیست آیا او از شوهر داشتن همسرش باخبر بوده یا خیر. اگر او از این موضوع اطلاع داشته باشد، تابعیت او قابل بازپس‌گیری است.
ابوحمزه سپس به مصر بازگشت و بعداً در یمن به جرم شرکت در یک عملیات بمب‌گذاری به سه سال زندان محکوم شد.
او در دهه ۱۹۹۰ با نام مستعار آدم امان در بوسنی به همراه مجاهدین عرب علیه صرب‌ها می‌جنگید. در سال ۱۹۹۳ در افغانستان هر دو دست و چشم چپش را از دست داد. او سانحه‌ای که منجر به معلولیت او شد را انفجار مین در هنگام خنثی‌سازی مین‌هایی که توسط شوروی‌ها کاشته شده بودند، ذکر می‌کند. اما در یک برنامه خبری ویژه بی‌بی‌سی در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۶ یک جاسوس مراکشی-فرانسوی با نام عمر الناصری روایت دیگری را در این مورد نقل کرده‌است. ناصری گفت که از یکی از استادانش در افغانستان شنیده‌است که ابوحمزه بر اثر انفجار نیتروگلیسرین (نوعی ماده منفجره) در یک اردوگاه تمرینی القاعده در افغانستان دستانش را از دست داده و خود او (استاد عمر نصیری) در هنگام انفجار یادشده در آن‌جا بوده‌است.
وی در جلسه دادگاه خود که در مه ۲۰۱۴ در ایالات متحده برگزار شد ادعا کرد که پیش از اینکه یک مسلمان تندرو شود، مدیر یک باشگاه رقاصی برهنه در محله سوهو لندن بوده و برای سرویس اطلاعات داخلی بریتانیا یا ام آی ۵ کار میکرده است. المصری ادعا کرده است که ماموریت وی "امن نگاه داشتن خیابان های لندن" بوده است.
جنگ داخلی چاد (۱۰–۲۰۰۵)
جنگ داخلی چاد (۱۰–۲۰۰۵) در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۵ شروع شد. علت شروع این جنگ اعلامیه‌ای از سوی دولت چاد بود که دولت سودان را «دولت متجاوز» اعلام کرده بود.
دولت چاد در یک اعلامیه عمومی به شهروندان چاد اعلام کرد که علیه «دشمن مشترک» متحد شوند. منظور از این دشمن مشترک اعضای مسلح سازمان‌های «اتحاد برای دموکراسی و آزادی» و «پلاتفرم برای تغییر، اتحاد و دموکراسی» (که از طرف دولت سودان حمایت می‌شدند) و همچنین نیروهای مسلح جنجاوید (که سودانی هستند) بود. سازمان «اتحاد برای دموکراسی و آزادی» منکر گرفتن کمک از دولت سودان شد. از ۲۶ دسامبر تا ۲۸ دسامبر «اتحاد برای دموکراسی و آزادی» و «پلاتفرم برای تغییر، اتحاد و دموکراسی» با شش گروه شورشی دیگر متحد شدند تا «جبههٔ متحد برای تغییر دموکراتیک» که یک ائتلاف شورشی بود را تحت رهبری محمد نور تشکیل دهند.
در ۸ فوریه ۲۰۰۵ هر دوی این کشورها توافقنامه تریپولی را امضاء کردند که جنگ را پایان داد.
گلزنکیرشن
گِلزنکیرشِن شهری است در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان.
گلزنکیرشن در بخش شمالی ناحیهٔ صنعتی روهر قرار گرفته‌است. جمعیت آن در دسامبر ۲۰۰۲ برابر با ۲۷۴٬۹۲۶ نفر بوده‌است.
نخستین‌بار در متون از گلزن‌کیرشن در سال ۱۱۵۰ نام برده شده ولی تا سدهٔ نوزدهم دهکدهٔ کوچکی بیش نبود. در آن سده انقلاب صنعتی به پیشرفت کل منطقه انجامید. در سال ۱۸۴۰ که معدن‌کاری زغال‌سنگ آغاز شد ۶۰۰۰ نفر در گلزن‌کیرشن زندگی می‌کردند و این تعداد در سال ۱۹۰۰ به ۱۳۸٬۰۰۰ افزایش یافت.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۶.
مریم هوله
مریم هوله (زادهٔ ۱۳۵۷ در تهران) شاعر ایرانی است. از او کتاب‌هایی «هرگز از دست‌های من پرواز نخواهد کرد» و «در کوچه‌های آتن» منتشر شده‌است. همچنین فیلم مستندی دربارهٔ سفر پیادهٔ او به آتن ساخته شده‌است. او در سال ۲۰۰۴ دو کتاب «کمپانی دوزخ» و «جزام معاصر» را در سوئد منتشر کرد.
در سال ۱۹۹۵ طی یک پیاده‌روی مخفیانه به یونان رفت و و در ۲۷ روز پیاده‌روی شبانه خود را به آتن رساند. پس از بازگشتش، یک فیلم‌ساز مقیم آمریکا فیلمی دربارهٔ این سفر ساخت به نام «تولدی دیگر». در همان سال نخستین مجموعه شعر او به نام "بادبادک هرگز از دست‌های من پرواز نخواهد کرد" در آمریکا منتشر شد و کتاب دومش به نام "در کوچه‌های آتن" در ابتدای سال ۲۰۰۰ در تهران منتشر شد.
در سال ۲۰۰۰ به دعوت بنیاد پژوهش‌های زنان به سوئد سفر کرد و کتاب «باجه نفرین» را به چاپ رساند. در سال ۲۰۰۳ به کمک انجمن قلم سوئد به این کشور مهاجرت کرد.
او در سال ۲۰۰۴ دو کتاب «کمپانی دوزخ» و «جزام معاصر» و یک کتاب به زبان کردی به نام «شیته گورانی کانی باران» را منتشر کرد. همچنین در سال ۲۰۰۶ کتاب «خواب چسبناک پروانه در تبعید» را به دو شکل شنیداری و الکترونیکی منتشر کرد.
شعرهای او به زبان‌های انگلیسی، سوئدی، فرانسه، هلندی و ترکی ترجمه شده‌است. او در آلبوم «ص» شاهین نجفی که در ۱ مه ۲۰۱۵ (۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۴) منتشر شد، به‌طور مشترک با شاهین نجفی، ترانه‌سرایی ترانه «ص» را برعهده داشت.
ساختار نمک طعام
ساختار نمک خوراکی یکی از ساختارهای بر پایهٔ شبکهٔ مکعبی وجوه مرکزپر است. در این ساختار، آنیونها شبکهٔ fcc را به وجود می‌آورند که تمام حفره‌های هشت وجهی آن به وسیلهٔ کاتیونها پر شده است. بر طبق قانون اول پائولینگ نسبت شعاع کاتیون به شعاع آنیون در این ساختار باید بین ۰/۴۱۴ الی ۰/۷۳۲ باشد.
از آنجایی که در شبکهٔ fcc، نسبت اتم‌ها/یون‌ها به حفره‌های هشت وجهی ۱:۱ است، بنابراین ترکیباتی که چنین ساختاری دارند، از لحاظ استوکیومتری ایده‌آل به صورت MX هستند.
ساختار شیشه‌ای
شیشه‌ها دسته‌ای از جامدات آمورف هستند که ساختار اتمی غیرتعادلی با نظم کوتاه برد دارند. در اغلب موارد وجود پیوند شیمیایی کوالانت دلیل ایجاد نظم کوتاه‌برد است.
تئوری‌های مختلفی برای پیش‌بینی امکان ایجاد شیشه در مواد مختلف پیشنهاد شده‌است که برخی از آنها قابلیت شیشه‌سازی را از دیدگاه امکان ایجاد ساختار شیشه‌ای بررسی می‌کند. در این میان، تئوری شبکه نامنظم بر عدم وجود نظم بلند دامنه و تئوری بلورک بر وجود نظم کوتاه‌برد مبتنی است.
فریدون زندی
فریدون زندی (زاده ۶ اردیبهشت ۱۳۵۸) بازیکن سابق فوتبال ایرانی-آلمانی است. پدر وی ایرانی و اهل ملایر است.
زندی از اواخر سال ۲۰۰۴ و پس از درخواست مقامات فدراسیون فوتبال ایران به تیم ملی فوتبال ایران پیوست. او پیش از این، در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان بازی کرده بود. وی نخستین بار در زمان برانکو ایوانکوویچ به تیم ملی ایران دعوت شد. اولین بازی ملی خود را در مقابل تیم ملی بحرین انجام داد. اولین گل ملی خود را در برابر آذربایجان به ثمر رساند. وی سابقه بازی در باشگاه‌های آلمان و قبرس را دارد.
زندی در سال ۱۳۸۸ به باشگاه استیل‌آذین پیوست و دو فصل برای این تیم توپ زد. پس از سقوط این تیم به دسته یک، او از این تیم جدا شد و به استقلال پیوست. شروع فصل برای وی با مصدومیت همراه بود ولی در تاریخ ۳۰ مهر ۱۳۹۰ اولین بازی خود برای استقلال را در برابر ذوب آهن انجام داد. وی در این فصل با تیم استقلال به قهرمانی جام حذفی رسید. زندی فصل بعد را نیز با استقلال شروع کرد ولی پس از پایان هفته دهم از این تیم جدا شد و در تاریخ ۱ اکتبر ۲۰۱۲ (۱۰ مهر ۱۳۹۱) رسماً به تیم الاهلی قطر رفت.
وی در طول لیگ چهاردهم همواره در تمرینات استقلال تهران حضور داشت در حالی که با این تیم هیچ‌گونه قراردادی نداشت. وی در گفتگو با برنامهٔ نود از تمایلش به حضور مجدد در استقلال تهران سخن گفت و اعلام کرد به‌خاطر عشق و تعصبی که به تیم استقلال تهران دارد حاضر است به صورت رایگان برای این تیم بازی بکند. فریدون دلیل عدم پذیرش پیشنهاد باشگاه پرسپولیس تهران را علاقه و تعصب شدید نسبت به باشگاه استقلال تهران اعلام کرد.
ساختار بلندروی
ساختار بلندروی یکی از ساختارهای دوتایی مواد است که در این ساختار آنیونها به صورت مکعبی مرکز وجوه پر قرار گرفته و کاتیونها نصف حفره‌های چهاروجهی را پر کرده‌اند.
David W. Richerson, "Modern Ceramics Engineering: Properties, Processing and use in design", CRC Publishing, 2nd ed. , 1992.
آنتروپی
در مکانیک آماری، آنتروپی یا آشفتگی یا درگاشت (با نماد "S") مفهومی علمی و همچنین یک خاصیت فیزیکی قابل اندازه‌گیری است که در عادی‌ترین حالت با حالت اختلال، تصادفیدگی و عدم قطعیت مرتبط است. به عبارتی، آنتروپی یک سامانه‌ی فیزیکی، کمترین تعداد ذراتی که برای تعریف صحیح حالت دقیق سامانه لازم است، می‌باشد. آنتروپی نمایندهٔ تصادفی بودن مولکول‌ها است و در واقع ویژگی‌های یک سامانه را تعریف می‌کند. این واژه در رشته‌های گوناگون علمی، معانی متفاوت پیدا کرده‌است. موضوع دیگر مرتبط با انتروپی در مقوله نظامات ژئوپلتیکی است که توسط سایل بی کوهن مطرح شده به عقیده او هرچه سیستم ژیوپلتیکی بسته تر باشد آنتروپی افزایش و توانایی آن کاهش یافته و به نابودی تهدید می‌شود. عوامل ده‌گانه انتروپی از نظر او :۱. میزان پس‌انداز ۲. تولید کشاورزی۳. تولید صنعتی ۴. صادرات تحقیق و توسعه ۵. تعداد دانشمندان ۶. تعداد مهندسین ۷. کاهش دیون ۸. کاهش وابستگی به سوخت ۹. مبادله علمی ۱۰. تعداد اختراعاتی که ثبت شده.
برای درک دقیق‌تر آنتروپی، فیزیک‌دان‌ها تعاریف متفاوتی از این مفهوم ارائه داده‌اند.انتروپی (formula_1) کمیتی ترمودینامیکی است که اندازه‌ای برای درجهٔ بی‌نظمی در هر سیستم است. هر چه درجهٔ بی‌نظمی بالاتر باشد، آنتروپی بیشتر است؛ بنابراین برای یک مادهٔ معین در حالت تعادل درونی کامل در هر حالت: انتروپی جامد مایع گاز
واحد انتروپی در سیستم SI، ژول بر کلوین است. (formula_2) و توجه به این نکته ضروری است که انتروپی یک تابع حالت و مستقل از مسیر است. با فرض صادق بودن قانون سوم ترمودینامیک می‌توان به صورت زیر مقدار مطلقی برای انتروپی جامدات در دماهای بالا بدست آورد:
formula_3
در صورتی که مادهٔ مورد نظر در دماهای بالا تحت استحاله‌های فازی قرار گرفته و حالت آن تغییر یابد، باید از صورت کلی فرمول انتروپی به شکل زیر استفاده کرد:
formula_4
که در این فرمول، T دمای ذوب، T دمای جوش، ΔH تغییر آنتالپی در اثر ذوب، ΔH تغییر آنتالپی در اثر جوش و (C(l), C(s و (C(g به ترتیب ظرفیت گرمایی ماده در حالت جامد، مایع و گاز در فشار ثابت هستند.
دمای برگشت‌پذیر یک فرایند بسیار کوچک:
formula_5آنتروپی چیست؟ عرفان کسرایی دانشگاه کاسل آلمان
حلقه نیبلونگ
حلقه نیبلونگ یک اپرای چهار قسمتی از ریچارد واگنر است که متن اپرا، موسیقی و نمایشنامه آن اثر واگنر می‌باشد. این اثر واگنر که او بین سال‌های ۱۸۴۸ الی ۱۸۷۴ بر روی آن کار کرده‌است، با زمان اجرای حدوداً ۱۶ ساعت (در چهار روز)، ارکستر بیش از ۱۰۰ نوازنده (از جمله ۶ هارپ و ۴ تنور و توبا باس که به سفارش واگنر ساخته شد) و ۳۴ تن از نوازندگان (به علاوه گروه خوانندگان کر زن و مرد) از بزرگترین آثار هنری موسیقی است. اولین بار تحت هدایت واگنر و به رهبری ارکستر هانس ریشتر به‌طور کامل در اوت ۱۸۷۶ در تالار اپرای بایرویت آلمان اجرا شد. این کار همچنین سه‌گانه نامیده می‌شود، زیرا برخی تنها سه روز جشن را محاسبه کرده و روز اول را به عنوان مقدمه در نظر می‌گیرند.
این اثر از چهار قسمت ذیل تشکیل شده‌است:
سازبندی اپراهای حلقه نیبلونگ بسیار بزرگ است و طول اجرای مجموع آن‌ها بیش از پانزده ساعت است. موسیقی واگنر در این اپراها نیز پیچیده و پر از نوآوری‌ها در عرصه‌های مختلف آهنگسازی است.
واگنر برای اجرای این اپراها خواستار تالار ویژه‌ای شده بود و با کمک اشراف آلمان و پادشاه باواریا بالاخره چنین تالاری را در شهر بایرویت آلمان بنا کرد و نخستین اجرای کامل دوره اپراهای حلقه نیبلونگ در بایرویت انجام شد.
واگنر ارکستر بسیار بزرگی را برای اجرای این قطعه در نظر گرفت که مشخص شده بود چه تعداد ساز باید هر بخش را اجرا کنند. در بخش سازهای زهی از ۱۶ ویلن اول، ۱۶ ویلن دوم، ۱۲ ویولا، ۱۲ ویولن‌سل و ۱۲ کنترباس استفاده شده‌است. سازهای بادی چوبی آن شامل ۳ فلوت، ۱ پیکولو، ۱ کرآنگله، ۳ کلارینت، ۳ ابوا، ۱ کلارینت باس و ۳ باسون می‌شوند. بخش سازهای بادی برنجی این قطعه دربردارنده ۸ هورن، ۳ ترومپت، ۱ ترومپت باس، ۳ ترومبون، ۱ ترومبون کنتر باس و یک توبا. سازهای کوبه‌ای نیز شامل دو جفت تیمپانی، یک مثلث، یک جفت سنج، یک درام و یک ناقوس هستند. همچنین ۶ چنگ این ارکستر را کامل می‌کنند.
ارکستراسیون
ارکستراسیون یا سازآرایی یکی از شاخه‌های مهم آهنگسازی است و به مراحل عملی نوشتن یک قطعهٔ موسیقی برای ارکستر و آنسامبل‌های مختلف گفته می‌شود. به عبارت دیگر می‌توان ارکستراسیون را دانش انتخاب و ترکیب سازها و نیز برقراری تعادل میان گروه‌های سازی در راستای تصنیف یا تنظیم یک قطعه موسیقیِ ارکستری دانست.
فراگیری ارکستراسیون برای آهنگساز امکان استفاده از رنگ‌های صوتی گوناگون و ترکیبات پر شمارشان را فراهم می‌آورد. برای مثال آهنگساز می‌آموزد که چگونه یک آکورد را به‌طور متعادل بین گروه‌های ارکستر توزیع کرده و چگونه به یک صدای متعادل و منطقی دست پیدا کند و در صورت لزوم چگونه ملودی را برجسته‌تر از بخش‌های دیگر نشان دهد. همچنین چگونه می‌توان از سازها و رنگ‌های مختلف ارکستری استفاده کرد و جمله‌های موسیقی را با طرح‌های متنوع ارکستری کنار هم قرار داد. از هکتور برلیوز، ریچارد واگنر، ریمسکی کورساکف، موریس راول و گوستاو مالر با عنوان بزرگان و قله‌های هنر ارکستراسیون در موسیقی کلاسیک نام برده می‌شود. در قیاس با نقاشی، می‌توان ارکستراسیون را رنگ‌آمیزی یک اثر هنری نامید و البته همان‌طور که در نقاشی مرسوم است، در موسیقی نیز ارکستراسیون لزوماً پس از مراحل ساخت ملودی، ریتم، هارمونی و کنترپوان وارد نمی‌شود و بسیاری از آهنگسازان از همان ابتدا سازبندی و رنگ‌آمیزی اثر خود را تصور و مشخص می‌نمایند.
نغمه معرف
نغمهٔ معرّف، نقش‌مایهٔ معرف یا لایت‌موتیف (از آلمانیِ Leitmotiv به‌معنی نغمهٔ راهبر یا شاخص) قطعه‌ای کوتاه و تکرارشونده است که در برخی از کارهای موسیقی برای اشاره به شخصیتی یا مکانی یا اندیشه‌ای به‌کار می‌رود.
بدین‌ترتیب، نغمهٔ معرّف یا لایت‌موتیف نشانه‌ای می‌شود که با هر بار حضور، اجراشونده را به‌یاد آن شخصیت یا مکان یا اندیشه می‌اندازد.
نغمهٔ معرف ایده‌ای موسیقایی است که در یک قطعه موسیقی، معمولاً اپرا، برای تداعی شخص و شیء و احساس و مانند آن تکرار می‌شود. اگرچه نغمهٔ معرّف معمولاً نغمهٔ کوتاهی است، ولی گاه به‌صورت ضرب‌آهنگ یا آکورد خاصی هم به‌کار می‌رود.
نغمهٔ معرّف را نخست کارل ماریا فون وبر، آهنگساز آلمانی، به‌کار برد؛ ولی مشهورترین کاربرد آن در اپراهای ریشارد واگنر، دیگر آهنگساز آلمانی است. میتوان به نوع دیگر موسیقی شخصیت پردازانه نیز بیان کرد.  موتیف یا نغمه راهنما موزیکی است که برای یک شخصیت، شی، کاراکتر یا مکان به صورت جداگانه طراحی شده و در طول اثر آنرا همراهی نموده و باعث شرطی شدن مخاطب نسبت به آن عنصر شده و همان حس را حتی در زمان غیابش تداعی می کند.
نقص فرنکل
نقص فرنکل نوعی عیب کریستالی نقطه‌ای یا بدون بعد می‌باشد که در سرامیک‌ها اتفاق می‌افتد و زمانی به وجود می‌آید که یک یون (معمولا کاتیون) از یکی از نقاط شبکه به فضاهای بین اتمی نزدیک (حفره‌های ساختاری) منتقل شود که در نتیجه یک جای‌خالی در مکان اولیه و یک بین‌نشینی در مکان ثانویه ایجاد می‌کند. پس نقص فرنکل از یک تهی‌جایی و یک بین‌نشینی یون به وجود می‌آید. در حقیقت از آنجایی که سرامیک‌ها از یونهای باردار تشکیل می‌شوند و باید شرایط خنثی بودن الکتریکی حفظ شود، عیوب در سرامیک‌ها به تنهایی اتفاق نمی‌افتد، یکی از انواع این عیوب یک جفت جای‌خالی و بین نشینی کاتیون است که به آن نقص فرنکل می‌گویند. این عیب از آنجایی که با جابه‌جایی اتم یا یون در داخل خود کریستال همراه است، تأثیری بر روی چگالی ماده ندارد همچنین تغییری در بار الکتریکی ایجاد نمی‌کند بدین معنی که نسبت کاتیون‌ها و آنیون‌ها تغییر نخواهد کرد.
تعداد نقص‌های فرنک از رابطه زیر بدست می‌اید:
formula_1
که در آن formula_2 تعداد نقص‌های فرنکل، formula_3 تعداد کل مکان‌های اتمی، formula_4 تعداد مکان‌های آزاد برای قرارگیری یون، formula_5 انرژی لازم برای تشکیل یک نقص فرنکل، formula_6 ثابت بولتزمن و formula_7 دما برحسب کلوین می‌باشد. از آنجاییکه دو مقدار formula_3 و formula_4 معمولاً مشخص نیستند معمولاً نسبت formula_10 را بدست می‌آورند.
از مهم‌ترین فواید نقص فرنکل می‌توان به وجود این نقص در برومید نقره اشاره کرد. با حرکت یون‌های مثبت نقره (formula_11) از مکان اصلی شان به مکان‌های آزاد میان یون‌ها (بین نشینی) امکان ثبت تصاویر سیاه و سفید و رنگی روی فیلم‌های عکاسی فراهم می‌شود.
برای مواد یونی اگر نسبت دقیقی از آنیون‌ها و کاتیون‌ها مطابق فرمول شیمیایی برقرار باشد گفته می‌شود ماده استیکومتری است. مثلاً NaCl زمانی استوکیومتری می‌باشد که نسبت یون‌های مثبت Na+ و منفی Cl- دقیقا ۱:۱ باشد.
نقص شاتکی
نقص شاتکی یکی از عیوب نقطه‌ای در بلورشناسی است که در سرامیک‌ها اتفاق می‌افتد و زمانی به وجود می‌آید که به تعداد استوکیومتری، کاتیون و آنیون از ساختار خارج شود. از آنجایی که سرامیک‌ها از یون‌های باردار تشکیل می‌شوند و باید شرایط خنثی بودن الکتریکی حفظ شود، عیوب در سرامیک‌ها به تنهایی اتفاق نمی‌افتد، یکی از انواع این عیوب یک جفت جای‌خالی کاتیون و آنیون است که به آن نقص شاتکی می‌گویند. مثلاً در ZnO، نقص شاتکی با تهی‌جایی یک یون Zn و یک یون O به وجود می‌آید یا در TiO نقص شاتکی با حذف دو یون O و یک یون Ti به وجود می‌آید. این جفت جای‌خالی در موادی با فرمول شیمیایی MX دیده می‌شود و لزوماً در کنار یکدیگر نیستند همچنین تعداد نقص‌های شاتکی برابر با نصف تعداد جای‌خالی‌ها می‌باشد. در ساختارهای پیچیده‌تر مانند MX_2 تعادل بار کریستال به صورت دو جای‌خالی آنیون و یک جای‌خالی کاتیون و در M_2X_3 به صورت سه جای‌خالی آنیون و دو حای‌خالی کاتیون می‌باشد.
تعداد نقص‌های شاتکی در یک کریستال با فرمول MX از رابطه زیر بدست می‌آید:
formula_1
که در آن n_s تعداد نقص‌های شاتکی، formula_2 تعداد اتم‌های formula_3 (اتم‌های غیر فلزی) تحت تأثیر نقص شاتکی در واحد حجم، formula_4 آنتالپی تشکیل یک نقص شاتکی، formula_5 ثابت بولتزمن و formula_6 دما برحسب کلوین می‌باشد.
این گونه از نقص در ترکیبات به شدت یونی، به شدت کئوردینه و در ترکیباتی که در شبکه بلور آن‌ها تفاوت اندکی در اندازه کاتیون‌ها و آنیون‌ها وجود دارد مشاهده می‌شود.
مانند: Nacl - KCl - KBr - CsCl - AgBr
سدس
سُدس (از عربی=یک ششم) از ابزارهای ستاره‌شناسی برای اندازه‌گیری ارتفاع ستاره‌ها یا سیاره‌ها است.
سُدس یکی از ابزارهای اصلی رصدخانه‌ها پیش از اختراع تلسکوپ بود. سُدس معمولاً به‌شکل کمانی از دایره (یک‌ششم دایره) ساخته می‌شد. هرچه شعاع این کمان بزرگ‌تر بود اندازه‌گیری دقیق‌تری ممکن می‌شد.
سکستانت نوعی سُدسِ قابل حمل است که برای ناوبری در دریانوردی به کار می‌رود.
آونگ
آوَنگ یا پانودل یک شیء آویزان (معلق) از یک تکیه‌گاه ثابت است که در نتیجه، تحت تاثیر گرانش، به صورت آزاد به عقب و جلو نوسان می‌کند. آونگ یک گلولهٔ کوچک به جرم m است که به انتهای نخی به جِرم ناچیز آویزان است، و سر دیگر نخ به یک تکیه‌گاه متصل است؛ به‌طوری‌که گلوله می‌تواند به راحتی به اطراف تاب بخورد. اگر گلوله را اندکی از حالت قائم (ساکن) منحرف کنیم به‌طوری‌که دامنهٔ نوسان آونگ کوچک باشد، گلوله بر روی قوسی از یک دایره، به راست و چپ حرکت می‌کند. حرکت آونگ با یک حرکت دایره‌ای در یک صفحه قائم حول محوری که از نقطه آویز (اتکا) آونگ گذشته و بر صفحه مزبور عمود است، هم‌ارز است.
مقدار انحراف ماکسیمم از موضع تعادل آونگ، دامنه نوسان نامیده می‌شود، و ارتباط مستقیمی با زاویه انحراف اولیه آونگ (formula_1) دارد.
مدت زمان یک حرکت رفت و برگشت کامل آونگ را دورهٔ تناوب آونگ گویند. اگر آونگ تحت زاویه formula_1 بسیار کوچکی شروع به تاب خوردن کند به‌طوری‌که بتوان formula_3 در نظر گرفت، می‌توان گفت که نوسان آونگ، نوسان ساده هماهنگ، و دوره تناوب formula_4 آن به صورت زیر است:
formula_5
که formula_6 طول نخ و formula_7شتاب جاذبهٔ زمین است.
اگر θ کوچک نباشد، رابطه دوره تناوب، یک سری توانی برحسب توان‌های formula_8 خواهد بود.
دورهٔ تناوب آونگ به جرمش بستگی ندارد.
آفتاب شیودسانی
آفتاب شیودسانی (زادهٔ ۲۵ ژوئن ۱۹۷۸ در بمبئی) بازیگر هندی سینما است.
او از دوران کودکی عاشق فیلم‌های هندی و به‌خصوص آهنگ‌های هندی بود و هر کدام از آن آهنگ‌ها را چند بار نگاه می‌کرد و کاملاً حرکات موزون آن‌ها را یادمی‌گرفت و در واقع می‌توان گفت که علاقهٔ اصلی او به آهنگ‌ها بود تا خود فیلم‌ها.
او در فیلم عشق لعنتی بازی کرده‌است.
مادر آفتاب، یک پارسی و پدرش پرم شیودسانی یک هندو است. او یک خواهر بزرگ‌تر به نام افسانه دارد. زادروز او و پدرش در یک روز (۲۵ ژوئن) است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که آفتاب شیودسانی در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
گوویندا
گوویندا Govinda (به سانسکریت:गोविंदा) هنرمند پر آوازه سینمای هند بالیوود که به قهرمان شماره یک، سلطان کمدی و سلطان رقص شهرت فراوان دارد و محبوب‌ترین هنرپیشه سینمای هند از دهه ۱۹۹۰ تاکنون شناخته شده‌است.منتقدین بخاطر درخشش گوویندا در سینما به او لقب الماس سینما دادند.
شایان ذکر است هنر گویندا زبان زد خاص و عام می‌باشد، خصوصاً توانایی حیرت‌انگیز گویندا در زمینه رقص بی نظیر است و باعث شده فاصله زیادی با دیگر هنرمندان پیدا کند. سلمان خان دربارهٔ گویندا می‌گوید: هنرمندی به توانمندی گویندا در سینما نه آمده و نه خواهد آمد.
او فارغ‌التحصیل کالج اناصاحب وارتاک در منطقه واسای ماهاراشتادر رشته بازرگانی است. پدر گویندا در بالیوود مشغول به کار بود و به پیشنهاد او وارد سینمای هند شد. گوویندا که آن روزها فیلم دیسکو دنسر را دیده بود تصمیم گرفت شانس خود را در حرکات موزون دنبال کند. او ساعت‌ها تمرین کرد و از خودش فیلم گرفت تا اینکه جذب دنیای تبلیغات شد و به سمت بازیگری رفت.
اولین نقش را هم در فیلمی با عنوان tan badan در سال ۱۹۸۶ ایفا کرد که عمویش اناند کارگردان آن بود. در ژوئن ۱۹۸۵ هم در فیلم Love 86 به اجرای نقش پرداخت و تا نیمه ژوئیه همان سال در ۴ فیلم دیگر جای گرفت.
اولین فیلمی که از او اکران شد Ilzam نام داشت که در فروش گیشه بالایی داشت و پنجمین فیلم موفق سال شد. همان فیلم او را به عنوان یک هنرمند در عرصه حرکات موزون تثبیت کرد. فیلم‌های بعدی او نیز مانند رشته‌ای موفق پشت سر هم اکران شدند. بیشتر فیلم‌هایی که در دهه ۸۰ بازی رد اکشن بودند یا به سبک رومانس یا درام ساخته شدند. در عمده آن‌ها نقش مقابل وی را نیلام بازی کرد که تعدادی از کارهای مشترک آن‌ها مانند عشق ۸۶.. خودخواه… قل بودند که آخرین آن‌ها را برادرش کرتی کومار ساخته بود و بسیار هم موفق شدند. گوویندا موفقیت در سبک درام را با فیلم‌هایی مانند درالش دل و با افتخار زندگی می‌کنیم تجربه کرد و در سال ۱۹۸۹ برای اولین بار با دیوید داوان همکاری کرد که نتیجه اش فیلم موفق و اکشن Tagatwaar شد. او همچنین در سال ۱۹۸۹ در موفقترین فیلم سال یعنی Gair Ghanooni در مقابل سردیوی به ایفای نقش پرداخت. «لقب سلطان کمدی واقعاً برازنده و لایق گوویندا است چرا که او یکی از برترین و بهترین بازیگران در آثار کمدی بالیوود بوده‌است و شاید مانند او هرگز تکرار نشود. در تاریخ بالیوود بازیگرهای زیادی در عرصه کمدی ایفای نقش کرده‌اند. می‌توان از محمود در سالهای دور سینمای هند آغاز و به بازیگرانی چون پارش راوال جانی لور سلمان خان امیتاب بچن و… اشاره کرد ولی در میان آن‌ها شاید نام گوویندا باشد که همواره به عنوان یک بازیگر شاخص در آثار طنز درخشیده‌است. او در طول دوران کاری خود حدود ۱۵۰ فیلم داشته‌است که بیشتر آن‌ها در ژانر طنز بوده‌است. گوویندا نوع خاصی از بازی را دارد. دیوید داوان فیلمساز برجسته آثار کمدی بالیوود می‌گوید ((گوویندا آنقدر راحت و شاد بازی می‌کند که شما به راحتی می‌توانید با او ارتباط برقرار کنید. او با تمام وجودش بازی می‌کند و می‌داند که بیننده از او چه می‌خواهد. گاهی هنگام کار با او حس می‌کنم که او برای خودش و در دنیای خودش بازی می‌کند و سعی می‌کنم همان حس را فیلمبرداری کنم»
همچنین در یک نظر سنجی که در سال ۲۰۰۰ انجام شد او دهمین ستاره تاریخ هندوستان لقب گرفت.