ارز مجازی
ارز مجازی (به انگلیسی Virtual Currency) به گونه ای از واسط‌های مبادله گفته می‌شود که مانند ارز عمل می‌کنند اما توسط برنامه‌های رایانه‌ای خلق و کنترل می‌شوند. بعضی از پول‌های مجازی قابل تبدیل به پول‌های دستوری کشورها هستند و بعضی دیگر تنها در یک جامعه مجازی جریان دارند. ارزهای مجازی قابل تبدیل متقابل از/به پول دستوری کشورها از سوی کشورها مقررات گذاری شده‌است. تا پیش از ظهور بیتکوین ارزهای مجازی معمولاً توسط یک نهاد مرکزی کنترل می‌شدند. اما با ظهور بیتکوین ارزهای مجازی ای به وجود آمدند که اداره‌کننده مرکزی نداشتند و از رمزنگاری برای کنترل واحدهای جدید خود استفاده می‌کردند. پدیده‌هایی مانند بیتکوین با استفاده از واژه‌های مختلفی همچون رمزارز و ارز دیجیتالی مفهوم سازی می‌شوند امااز نقطه نظر ترمینولوژی حقوقی ارزمجازی عبارت رایج برای سیاست‌گذاری اینگونه پدیده‌هاست. در سال ۲۰۱۲ ارز مجازی توسط بانک مرکزی اروپا به عنوان ارز بدون تبعیت از قانون‌گذاری و ارز دیجیتالی معمولاً کنترل‌شده توسط تولیدکنندگان و پذیرفته شده در میان اعضای یک جامعهٔ مجازی خاص تعریف شده‌است.
وقتی پول‌ھای مجازی ھیچ ارتباطی با اقتصاد حقیقی نداشته باشند، «پول بسته» یا «پول تخیلی» نامیده می‌شوند. برای نمونه، پول‌ھای بازی‌ھای نقش‌آفرینی آنلاین چندنفره‌ی عظیم مثل World of Warcraft (WoW) از این نوع ھستند. در حالی که ممکن است یک بازار خاکستری برای مبادله‌ی چنین پول‌ھا یا دیگر دارایی‌ھای مجازی در ازای دارایی‌ھای دنیای حقیقی وجود داشته باشد، این کار معمولاً در شرایط و مقررات خدمت‌رسانی آن بازی ممنوع شده است.
این نوع پول که واحدهایش ممکن است در قالب کوپن (چاپ‌شده)، تمبر یا امتیازهای جایزه در گردش باشد، مدت زیادی که به شکل برنامه‌های انگیزشی یا برنامه‌های وفاداری مشتری شناخته شده است. یک کوپن وقتی در ازای یک دارایی یا خدمت مطلوب بازخرید می‌شود (در نتیجه در یک جهت جریان می‌یابد)، ارزش اسمی‌اش را از دست می‌دهد. این کوپن ممکن است تنها برای مدت محدودی و منوط به مجموعه محدودیت‌هایی که عرضه‌کننده اعمال کرده است معتبر باشد. کوپن‌ها برای صد سال بدون تغییر مانده بودند، تا این که فناوری جدید کارت اعتباری را در سال ۱۹۸۰ رواج داد، و جوایز کارت‌های اعتباری (برنامه‌ی پاداش نقدی) ابداع شد. این تجسم اخیر باعث افزایش تجارت اینترنتی، خدمات آنلاین، گسترش جوامع و بازی‌های آنلاین شد. در این‌جا پول‌های مجازی یا بازی‌ها می‌توانند خریده شوند، اما نمی‌توانند با پول واقعی مبادله شوند. پول مجازی با کوپن یکسان است. مثال‌هایش برنامه‌ی پُر پرواز که خطوط هوایی مختلفی آن را ارائه کرده‌اند، امتیازهای مایکروسافت، امتیازهای Nintendo، اعتبارهای فیس‌بوک و سکه‌ی آمازون.
پول مجازی‌ای که بتوان با آن خرید و فروش کرد یک پول قابل تبدیل نام دارد. یک پول مجازی می‌تواند نامتمرکز باشد، مثل رمزپول بیت‌کوین. مبادله یا حتی نگه داشتن پول مجازی قابل تبدیل ممکن است در برخی حوزه‌های قضایی و برای بعضی ملیت‌های به خصوص در زمان‌های به خصوصی غیرقانونی باشد و مباله‌کننده یا دریافت‌کننده یا تسهیل‌کننده مورد پیگرد قانونی قرار بگیرد.
شبکه‌ی مقابله با جرایم مالی ایالات متحده‌ی آمریکا در سال ۲۰۱۳ پول‌های مجازی متمرکز را به عنوان پول‌های مجازی که «مخزن متمرکز» دارند، مثل آن‌چه که بانک مرکزی دارد، و دارای «مدیریت متمرکز» هستند، تعریف کرد.
وزارت خزانه‌داری ایالات متحده‌ی آمریکا پول نامتمرکز را به عنوان یک «پولی که مخزن متمرکز و هیچ مدیریت واحدی ندارد، و افراد می‌توانند با تلاش محاسباتی و تولیدی خودشان آن را به دست بیاورند» تعریف کرد. این نوع پول به جای اتکا به یک قدرت مرکزی، به یک سیستم توزیع‌شده‌ از اعتماد وابسته است.
پول مجازی چالش‌هایی به بانک‌های مرکزی، تنظیم‌کنندگان مالی، دپارتمان‌ها یا وزارت‌خانه‌های مالی، و همچنین مقامات مالیاتی و مقامات آماری تحمیل می‌کند. Gareth Murphy از بانک مرکزی ایرلند چالش‌های تنظیم مقررات مربوط به پول‌های مجازی را در ارتباط با موارد زیر عنوان می‌کند:کمیسیون معاملات آتی ایالات متحده‌ی آمریکا در سال ۲۰۱۵ تبیین کرده است که پول‌های مجازی به درستی کالا تعریف می‌شوند. CFTC به سرمایه‌گذاران راجع به طرح‌های بالا ببر و بفروش که از پول‌های مجازی استفاده می‌کنند، هشدار داد.
اطلاعیه‌ی ۲۰۱۴-۲۱ خدمات درآمد داخلی ایالات متحده هر پول مجازی، رمزپول و پول دیجیتال را به عنوان دارایی تعریف می‌کند؛ سودها و ضررها ذیل استاندارد سیاست‌های دارایی قابل مالیات‌گذاری هستند.
در مارس ۲۰۱۳، شبکه‌ی مقابله با جرایم مالی دستورالعملی ارائه کرد تا مشخص کند چگونه در مورد افرادی که پول‌های مجازی را ایجاد، مبادله و منتقل می‌کنند عمل خواهد کرد.
در می ۲۰۱۴ کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده راجع به خطرات بیت‌کوین و دیگر پول‌های مجازی هشدار داد.
در جولای ۲۰۱۴، اداره خدمات مالی ایالت نیویورک جامع‌ترین مقررات تنظیم‌گری برای پول‌های مجازی را پیشنهاد کرد که تا امروز عموماً به اسم به آن اشاره می‌شود.
در فوریه‌ی ۲۰۱۵ بانک مرکزی اروپا اعلام کرد «طرح‌های پول مجازی، مثل بیت‌کوین، نه تنها شکل‌های کامل پول که معمولاً در ادبیات اقتصادی تعریف می‌شوند نیستند، بلکه پول‌های مجازی از دیدگاه حقوقی هم پول یا ارز نیستند. با این حال، پول مجازی می‌تواند جانشینی برای اسکناس‌ها و سکه‌ها، پول غیررسمی و پول الکترونیکی در موقعیت‌های پرداختی به خصوصی باشد.» در گزارشی در سال ۲۰۱۹ بانک مرکزی اروپا نگرانی‌هایی در ارتباط با «دارایی‌های رمزنگاری‌شده که فرصتی برای شرکت‌کنندگان ناشناس در همه‌ی انواع فعالیت‌های غیرقانونی تأمین می‌کنند» ابراز کرد.
در اتحادیه‌ی اروپا، یک تعریف حقوقی از رمزپول در پنجمین بخشنامه‌ی ضد پولشویی معرفی شد: «نمایش دیجیتالی از ارزش که می‌تواند به صورت دیجیتالی منتقل، ذخیره‌سازی یا معامله شود، و به عنوان وسیله‌ای برای مبادله پذیرفته شده است». همچنین به این معنی است که در داخل اتحادیه‌ی اروپا، رمزپول‌ها و مبادلات رمزپول با توجه به بخشنامه‌های ضد پولشویی اتحادیه‌ی اروپا، «نهادهای مکلف»ی تلقی می‌شوند، و با همان مقررات CFT/AML مواجه هستند. در جولای ۲۰۲۱، کمیسیون اروپا پیشنهاد داده است که بخشنامه‌ی قبلی در سال ۲۰۱۵با تجدیدنظرهایی از بخشنامه‌ی ششم ضد پولشویی جایگزین شود.
پول‌های دیجیتال به این صورت تعریف می‌شوند: «نمایش دیجیتالی از ارزش که توسط یک بانک مرکزی یا یک نهاد دارای صلاحیت عمومی عرضه یا تضمین نشده است، لزوماً به یک ارز قانونی و رسمی متصل نیست و وضعیت قانونی یک ارز یا پول را دارا نیست، اما توسط افراد حقیقی و حقوقی به عنوان وسیله‌ای برای مبادله پذیرفته شده است که می‌تواند به صورت الکترونیکی منتقل، ذخیره‌سازی و معامله شود».
این مطلب که قانون‌گذاران اتحادیه‌ی اروپا بیت‌کوین را به عنوان کهن‌الگوی مثالی از پول‌های مجازی می‌دانند و این که بیت‌کوین همه‌ی عناصر تعریف حقوقی را تأمین می‌کند، می‌تواند به عنوان نقطه‌ی اتصالی برای تفسیر به کار گرفته شود. اساساً این تعریف شامل شش عنصر است:نویسندگان تعریف حقوقی تحت قانون اتحادیه‌ی اروپا در ابتدا فناوری بلاک‌چین و بیت‌کوین را به عنوان شکل کهن‌الگو مدنظر داشتند. بر خلاف این پیشینه، قابل توجه است که این تعریف شامل هیچ عنصری که برای استفاده از یک فناوری خاص طراحی شده باشد، نیست. در مقابل، تعریف حقوقی به طرز چشم‌گیری نسبت به فناوری خنثی است.