hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
مقدس اردبیلی
احمد بن محمد اردبیلی نجفی، معروف به مقدس اردبیلی یا محقق اردبیلی، عالم و فقیه شیعه امامیه در قرن دهم هجری است. او در محلهٔ نیار شهر اردبیل به دنیا آمد. او از شاگردان جلال‌الدین دوانی بود.
فراگیری علوم دینی را از دوران کودکی آغاز کرد. پس از گذراندن دروس مقدماتی، به نجف رفت و علوم نقلی و فقه را از سید علی صائغ فرا گرفت. پس از مدتی، به شیراز مهاجرت کرد و نزد جمال‌الدین محمود به تحصیل علوم عقلی مشغول گردید. وی در زهد و تقوا به درجه‌ای رسید که به «مقدس» شهرت یافت و در تحقیق و ژرف‌نگری علمی به اندازه‌ای تبحر داشت که به «محقق» معروف شد. وی از جمله عالمانی است که در پرتو رابطه با دربار صفوی در گسترش تشیع و حل مشکلات شیعیان تلاش‌های فراوانی را به ثمر نشاند. هر چند که او به در خواست شاه عباس صفوی برای ترک نجف و مهاجرت به ایران پاسخ منفی داد، برای مصالح تشیع و شیعیان همواره به دربار صفوی تذکراتی می‌داد که تاریخ برخی از آن وقایع را نقل کرده‌است.
سید مصطفی تفرشی از معاصران او می‌نویسد:
شیخ حر عاملی می‌نویسد: اردبیلی در رجب سال ۹۹۳ در نجف درگذشت و در کنار حرم علی بن ابیطالب به خاک سپرده شد. ابیات زیر سر در مقبره مقدس اردبیلی نقش بسته‌است: تا نجف شد آفتاب دین و دولت را مقام/ خاک او دارد شرف بر زمزم بیت الحرام
روز جهانی مذهب
روز جهانی مذهب مراسمی است که هر ساله در سومین یکشنبه ماه ژانویه با تشکیل کنفرانس‌های مختلف در برخی از کشورها با حضور مردمی از ادیان گوناگون برگزار می‌شود.
روز جهانی مذهب اولین بار در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط جامعه بهائیان آمریکا جشن گرفته و به رسمیت شناخته شد و هدف از آن جلب توجه ملت و دنیا به یگانگی و وحدت اساس تمام ادیان بود؛ هدفی که بیانگر تنها قدرت فعال دیانت و مذهب در راه وحدت بشر و دینا می‌باشد.
در روز ۳۱ ژانویه ۲۰۰۷ جمهوری کنگو دومین کشوری شد که به مناسبت روز جهانی مذهب (روزی که مراسم بزرگداشت سالگرد آن در تعداد زیادی از شهرهای دنیا به اجرا گذاشته می‌شود) یک تمبر مخصوص به چاپ رسانید.
آن تمبر در روز ۲۰ ژانویه ۲۰۰۷ در روز جهانی مذهب در حالی که در مراسم آن ۲۵۰ نماینده از ۸ گروه مذهبی حضور داشتند ارائه شد.
در بالای این تمبر جدید به زبان فرانسوی نوشته شده «خداوند مرجع و اساس تمام ادیان است» همچنین نمادهایی از ۱۱ مذهب مختلف که دنیا را احاطه کرده ترسیم شده‌است.
در سال ۱۹۹۹ سنگاپور تمبری به چاپ رسانید که نام ۹ مذهب معروف دنیا در کنار جمله" وحدت در کثرت " قرار داشت.
در سال ۱۹۸۵ در سری لانکا تمبری به همین مناسبت به چاپ رسیده بود که در آن تصویری از نمادهای ۸ مذهب به چاپ رسیده بود.
در انتبی و اوگاندا مسئولین بزرگداشت این روز از دفتر مرکزی پست تقاضای چاپ یک تمبر جدید برای سال آینده نمودند؛ همچنین گروه هائی در کانادا و آمریکا و شهرهایی در هنگ کنگ، استرالیا، بلغارستان، فرانسه، لوگزامبورگ، نیوزیلند، سوئد، انگلستان و در چند کشور دیگر برای بزرگداشت روز جهانی مذهب اقداماتی را انجام دادند.
نغمه’ ورقا
سروش کتیبه
سروش کتیبه یکی از کشته شدگان برون مرزی ایران است.
سروش کتیبه منشی مخصوص دکتر شاپور بختیار و از اعضای نهضت مقاومت ملی ایران بود که در تاریخ ۱۵ مرداد ۱۳۷۰ برابر ۶ اوت ۱۹۹۱ توسط سه نفر، به همراه دکتر شاپور بختیار در خانه مسکونی اش در سورن در حومه پاریس توسط سه تروریست به قتل رسید.
در تاریخ ۱۷ مرداد ۱۳۷۰ برابر با ۸ اوت ۱۹۹۱، حوالی ۱۱:۵۰ صبح، اجساد شاپور بختیار و سروش کتیبه در ویلایی واقع در شمارهٔ ۳۷ کوچهٔ کلوزره در سورن که نامبردگان در آن اقامت داشتند کشف گردید.
مرگ اشخاص مقتول که ۴۸ ساعت پیش ازکشف اجساد ایشان به وقوع پیوسته بود دراثر اختناق حاصله از گرفتگی نفس در ناحیه صورت و خفقان توأم با شکستگی حنجره و ضربات بی‌شمار کارد که خونریزیهای زیادی را سبب گشته بود صورت گرفته بود.
شاپور بختیار و سروش کتیبه در گورستان مون‌پارناس پاریس دفن شده‌اند.سروش کتیبه - بنیاد برومند
الکناش المنصوری
کتاب منصوری، کتابی از محمد زکریای رازی در زمینه پزشکی
نام این کتاب به همراه دیگر آثار رازی در فهرست ابن الندیم آمده است و بیرونی آن را کناش (مجموعه طبی) خوانده است. ابن الندیم این کتاب را به نام منصور بن اسماعیل و بیرونی به نام منصور بن اسد دانسته‌اند. اما آن‌چه دربارهٔ این کتاب به حقیقت نزدیک است، آن است که رازی این کتاب را برای حاکم ری یا به نام او منصور بن اسحق تألیف کرده‌است. کتاب منصوری از کتاب‌های درسی اروپا در قرون وسطی بوده‌است. این کتاب حاوی مطالب علمی از دوران پزشکان یونانی و اسلامی تا زمان رازی است. کتاب منصوری مشتمل بر ده مقاله است. مقاله هفتم آن که دوره جراحی است و مقاله نهم که دربارهٔ بیماری‌های عمومی است، مورد توجه مورخان و پزشکان است.این کتاب در سال 1387 با ترجمه و تصحیح دکتر محمدابراهیم ذاکر و همت مرکز تحقیقات اخلاق و تاریخ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران توسط انتشارات دانشگاه علوم پزشکی تهران چاپ و منتشر شده است.
یحیی بن عدی
یحیی بن عدی (۲۷۲ش – ۳۶۴ ش ۸۹۳–۹۷۴ م) پزشک فیلسوف و مترجم بوده‌است. وی از مترجمین نهضت ترجمه بوده و در دارالحکمه حضور پیدا می‌کرده‌است.
وی در تکریت متولد شد و خانواده او از مسیحیان یعقوبی سوری بودند.
یحی بن عدی هم‌عصر ابن الندیم بود. او بعضی آثار ارسطو و افلاطون را به زبان عربی ترجمه کرد و در علم منطق سرآمد هم‌عصران خود بود. برخی از مورخان معتقدند که وی طب و منطق را نزد رازی آموخته‌است.
از دیگر استادان او ابی بشر متی بن یونس و ابونصر فارابی را نام می‌برند. ابن قفطی چهل کتاب از او برشمرده‌است.
ابن‌الندیم از "تفسیر طوبیقای ارسطو" و "مقالهٔ در بحوث اربعه" و "رسالهٔ در نقض حجج قائلین به تعلق افعال بخدای تعالی" را نام برده‌است.
وی ترجمه متی بن یونس را از شرح تمیستیوس بر (السما و العالم) ارسطو اصلاح کرد و شرح اسکندر افرودیسی (ن ک نیمه اول سده سوم) را بر آثار العلویه ارسطو به عربی برگرداند. ابن عدی در هشتاد و یک سالگی درگذشت و در بغداد به خاک سپرده شده‌است.
فهرست تالاب‌های ایران
فهرست تالاب‌های ایران
وسعت تحت پوشش تالاب‌های ایران حدود ۳ میلیون هکتار از اراضی کشور است که به طور ملموسی بیشتر این نواحی همجوار با جامعه روستایی و اراضی کشاورزی است و پیوندی بسیار پیچیده و ظریف بین بخش کشاورزی و زیست‌بوم تالاب‌ها وجود دارد و هر گونه تغییر در بخش کشاورزی بر منابع تالابی و حیات آن اثرگذار است.
کنوانسیون رامسر قدیمی‌ترین معاهده بین‌المللی دنیا به مورخ ۱۹۷۱ میلادی (۱۳۵۰ ه‍.ش)، با موضوع حفاظت از طبیعت و تنوع‌زیستی تالابی است که ایران در شکل‌گیری آن نقشی کلیدی ایفا کرد. این کنوانسیون به عنوان مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین مرجع، تعریف عمومی و رایجی را از تالاب‌ها ارائه کرده‌است: «مناطق مردابی، آبگیر، تورب‌زار (پیت‌زار)، آبی به صورت طبیعی، مصنوعی، دائم یا موقت با آب ساکن، جاری شیرین، لب‌شور یا شور مشتمل بر آن دسته از آب‌های دریایی که عمق آب درکشند پایین از ۶ متر تجاوز نکند را تالاب می‌گویند.»
طرح حفاظت از تالاب‌های ایران به عنوان یکی از اصیل‌ترین و مهم‌ترین طرح‌های محیط‌زیستی ایران به دنبال پیاده‌سازی رویکرد زیست‌بومی در مدیریت تالاب‌های ایران است. آسیب به منابع پایه آب و خاک به معنای آسیب به جوهره و بستر محیط‌زیست است و بویژه تالاب‌ها به عنوان یکی از زیست‌بوم‌های متأثر از این آسیب‌ها هستند که به دنبال آن نه تنها حیات گونه‌های مختلف جانوری و گیاهی، بلکه تأمین اقتصاد محلی با چالش روبرو می‌شود. معاون نماینده مقیم برنامه توسعه ملل متحد بر ضرورت تدوین برنامه‌های راهبردی طرح حفاظت از تالاب‌های ایران تأکید کرد. در بیست و هفتمین جلسه کمیته راهبری طرح حفاظت از تالاب‌های ایران که در سالن جلسات سازمان حفاظت محیط زیست برگزار شد نمایندگان برنامه توسعه ملل متحد، وزارتخانه‌های امور خارجه، جهاد کشاورزی، نیرو، تعاون، کار و رفاه اجتماعی، کشور، میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، سازمان‌های برنامه و بودجه کشور، جنگل‌ها مراتع و آبخیزداری کشور، اداره کل حفاظت محیط‌زیست استان‌های آذربایجان شرقی، غربی، فارس و خوزستان و نمایندگان تشکل‌های غیردولتی حضور داشتند.
با کاهش ۳۴ درصدی بارش باران نسبت به سال قبل (۱۳۹۹) از یک سو و توسعه و حکمرانی نادرست بر منابع آبی کشور در سال‌های اخیر از سوی دیگر، شاهد وضعیت نامناسب تالاب‌های ایران هستیم. وضعیت تالاب‌ها نامناسب است، معیشت مردم محلی بسیاری به تالاب‌ها وابسته است، تجربه‌های به دست آمده از فعالیت‌های طرح حفاظت از تالاب‌های ایران در حوضه آبریز دریاچه ارومیه نشان می‌دهد، با تصمیمات درست و استمرار در اجرای آنان، می‌توان شاهد گام‌های مثبتی در راستای حفظ و توسعه پایدار تالاب و جلوگیری از مهاجرت مردم محلی از آن مناطق بود.
تالاب بین‌المللی گاوخونی که در نبود حقابه سالانه ۱۷۶ میلیون مترمکعبی، ۹۶ درصد وسعت خود را از دست داده است و با کمتر از چهار درصد مساحت به زندگی خود ادامه می‌دهد، با برداشت بی‌رویه از ذخایر طبیعی و نابودی گونه‌های منحصربه‌فرد گیاهی و جانوری خود، روزبه‌روز به نابودی نزدیک‌تر می‌شود.
رسول ملاقلی‌پور
رسول ملّاقلی‌پور (زاده ۱۷ شهریور ۱۳۳۴ اردبیل - درگذشته ۱۵ اسفند ۱۳۸۵) کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران بود. ملاقلی‌پور از کارگردانان سینمای جنگ و اجتماعی ایران بود و توانست با فیلم "پرواز در شب"، سیمرغ بلورین بهترین فیلم را از جشنواره فیلم فجر دریافت کند پس از فوت ملاقلی پور نشان افتخار جهادگر عرصه فرهنگ و هنر برای یک عمر فعالیت به خانواده وی اهدا شد.
وی در روزهای آغازین انقلاب عکاسی را به‌طور آماتور آغاز کرد و با شروع جنگ ایران و عراق، به صورت حرفه‌ای به ادامه آن پرداخت و پس از آن به ساخت فیلم مستند از عملیات مختلف جنگ پرداخت و فیلم کوتاه "شاه کوچک" را با دوربین ۱۶ میلی‌متری ساخت که جایزه بهترین فیلمِ جشنواره وحدت را گرفت. او نخستین فیلم بلندش را در سال ۱۳۶۳ با نام "نینوا" با دوربین ۱۶ میلی‌متری ساخت و به این ترتیب به سینمای حرفه‌ای راه یافت. با ساخت "پرواز در شب" (۱۳۶۵) جایزه بهترین فیلم را از جشنواره پنجم فیلم فجر به دست آورد. با "افق قدرت" کارگردانی خود را به رخ همگان کشید و با ساخت "مجنون" و "خسوف" همگام با شرایط روز حرکت کرد. اما با فیلم "پناهنده" نزد فیلم‌شناسان به محبوبیت رسید و در سال ۱۳۷۴ اثر مهمّش را که "سفر به چزابه" باشد ساخت. شکست این فیلم در نمایش عمومی و توقیف "نجات یافتگان" ملاقلی‌پور را واداشت تا برای جبران زیان، بدترین فیلم کارنامه‌اش را رقم بزند: "کمکم کن". و برای اثبات توانایی‌هایش یک سال بعد "هیوا" را ساخت که در جشنواره هفدهم فیلم فجر جایزه بهترین کارگردانی و بهترین فیلم را علاوه بر جوایز دیگر بُرد. در سال ۱۳۷۸ ملاقلی‌پور فیلم سه اپیزودی "نسل سوخته" را ساخت. "قارچ سمی" که در سال ۱۳۸۰ ساخته شد، تمام ضعف‌های "کمکم ک"ن و تمام قوت‌های "نسل سوخته" را یکجا با خود داشت - یک فیلم خوش‌ساخت با شخصیت‌ها و نگاهی آشفته و روان‌پریش. "میم مثل مادر" ملاقلی‌پور که اقبال یافته بود یکی از واپسین فیلم‌های او بود.
ملاقلی‌پور در سفر به کربلا برای بازدید لوکیشن‌ها از فرصت استفاده کرد و مستندی نیز به نام "شش گوشه عرش" را جلوی دوربین برد که فرجامین اثر او محسوب می‌شود. او در این سفر متوجه شد که هنرمندان برجسته اصفهانی در آنجا مشغول طراحی ضریح امام حسین بن علی هستند. دو شب حضور در کنار این هنرمندان به فیلم مستندی بدل شد. قرار بود بخش دیگر از تصویربرداری این فیلم مستند نیز در اصفهان انجام شود. ملاقلی‌پور این فیلم را به صورت افتخاری کارگردانی کرد.
او فیلمنامهٔ فیلم‌هایش را خود می‌نوشت؛ و شگرد فیلمنامه‌نویسی را از مطالعهٔ آثار بهرام بیضایی آموخته بود.
کارگردان و نویسنده رسول ملاقلی‌پور که تا آخرین لحظات عمر خود تعهدش را به جنگ و فیلمسازی و کار در این زمینه انجام می‌داد عاقبت در راه همین تعهد جان باخت. وی که همراه با رسول احدی (مدیر فیلمبرداری) به شمال کشور برای نگارش فیلمنامه فیلم بعدی خود (عصر روز دهم) که آن هم به مقولهٔ جنگ می‌پرداخت رفته بود، در ۱۶ اسفند ۱۳۸۵ بر اثر سکتهٔ قلبی جان باخت و آخرین ساختهٔ خود را نیمه تمام گذاشت. مجتبی راعی بعداً با بازنویسی فیلمنامه ملاقلی پور، این فیلم را به تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی جلوی دوربین برد .
به پاس قدردانی از زحمات رسول ملاقلی‌پور فیلمساز فقید اردبیلی به پیشنهاد استاندار اردبیل، در مراسم اختتامیه اولین جشنواره میلاد سرخ خیابانی به افتخار وی نامگذاری می‌گردد.
لیلیت تریان
لیلیت تریان (؛ زاده در تهران – درگذشته )، هنرمند مجسمه‌ساز ایرانی ارمنی‌تبار بود که به نام «مادر مجسمه‌سازی ایران» شناخته می‌شود.
لیلیت تریان از پدر و مادری ارمنی در محله نادری تهران و در خانواده‌ای هنردوست به دنیا آمد.
پدرش کارمند بانک ملی ایران بود و به زیبایی بنا و معماری اهمیت فراوان می‌داد و مادرش مدتی در فرانسه و در رشته هنر تحصیل کرده بود. از همین روی و با پیگری‌های مادر با طراحی و نقاشی آشنا شد.
پس از پایان تحصیلات متوسطه به مدت یک سال در رشتهٔ نقاشی پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. سپس در سال ۱۳۳۱ برای تکمیل تحصیلات عالی راهی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا (بوزار) پاریس شد.
در مراحل آمادگی برای آزمون ورودی مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا به مجسمه‌سازی علاقه‌مند شد و به‌طور جدی‌تر مجسمه‌سازی را دنبال کرد تا اینکه مدرک برابر دکترا را از در سال ۱۳۳۹ (۱۹۶۰ میلادی) مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا گرفت.
پس از بازگشت به تهران، بین سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۹ در دانشکده‌های هنرهای تزیینی به آموزش پرداخت. وی ۲۳ سال به‌طور حرفه‌ای در دانشکده‌های هنری آموزش داده‌است. او در سال ۱۳۵۷ خانه پدری خود را به «کارگاه هنر» تبدیل کرد. در سال‌های نخست پس از انقلاب ۱۳۵۷ به علت تغییر در سیستم آموزشی، دیگر از تجربیات او در دانشکده‌ها استفاده نشد. وی سپس در بین سال‌های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۸ در رشتهٔ طراحی و مجسمه‌سازی دانشگاه آزاد اسلامی آموزش داده‌است.
وی از سال ۱۳۶۸ (۱۹۸۹ میلادی) در نمایشگاه‌های بسیاری همکاری داشته‌است که از آنجمله می‌توان به «نمایشگاه اساتید دانشگاه آزاد اسلامی» در سال ۱۳۷۳ (۱۹۹۴ میلادی) اشاره نمود.
در اسفند ۱۳۸۵ (مارس ۲۰۰۷) همزمان با برگزاری نخستین سمپوزیوم بین‌المللی مجسمه‌سازی تهران در موزه امام علی مراسم بزرگداشتی برای لیلیت تریان که از نخستین مجسمه سازان زن ایران به‌شمار می‌آید، برگزار شد.
لیلیت تریان عضو کمیسیون نصب مجسمه و بناهای یادبود ایران در وزارت فرهنگ و هنر و هنر پیشین، عضو هیئت داوری نخستین دوسالانه مجسمه‌سازی تهران و عضو هیئت مؤسس انجمن هنرمندان مجسمه‌ساز ایران بود که نمایشگاه‌های تَکی و گروهی بسیاری را نیز در زمینه مجسمه‌سازی برگزار کرده‌است.
لیلیت تریان در - در سن ۸۸ سالگی درگذشت. مراسم تشیع پیکر وی در ظهر روز شنبه ۲۵ اسفند در کلیسای سرکیس مقدس برگزار شد و در گورستان ارامنه تهران (بوراستان) به خاک سپرده شد.
نمونه‌ای از آثار وی، پیکرهٔ یپرم‌خان در محوطهٔ کلیسای مریم مقدس (تهران) و پیکرهٔ یادبود مسروپ ماشتوتس، پدیدآور الفبای ارمنی، در محوطهٔ کلیسای تارگمانچاتس مقدس تهران هستند.
در فروردین ۱۳۹۳ زاون قوکاسیان برای مراسم ویژه بزرگداشت ایشان در موزه امام علی مستند کوتاه گزارشی «نقش خیال» را در مورد تریان، تهیه و در همان مراسم با حضور خود هنرمند به نمایش گذاشت، همچنین پژوهش تصویری ۳۵ دقیقه‌ای «بانو» به کارگردانی محمد صفا، گزارش مستندی از زندگی لیلیت تریان است. این فیلم در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تهیه شده‌است. در سال ۱۳۸۶ فیلم مستند «تجسم سکوت» به کارگردانی محمدسام اسدی از اعضای انجمن مستندسازان ایران با تهیه کنندگی مرجان چوپان و مینو چوپان با پشتیبانی مؤسسه فرهنگی، هنری وینا رسانه نیز در مورد شرح حال و چگونگی ساخت آثار و فعالیت‌های این هنرمند ساخته شده‌است.
اعراف (سوره)
سورهٔ اعراف سورهٔ ۷ام قرآن است و ۲۰۶ آیه دارد. همانند دیگر سوره‌های مکی، محتوای این سوره پیرامون اعتقادات اساسی اسلام مانند مبدأ و معاد، توحید، مبارزه با شرک و بت‌پرستی، و بیان جایگاه انسان در جهان است. سوره سرگذشت اقوام پیشین و پیامبران آنان را نیز شرح می‌دهد.
در این سوره داستان سجده نکردن شیطان در آیه‌های ۱۱ الی ۲۵ آمده است. در چند آیه بعدی انسان مورد خطاب قرار گرفته‌است، اما نه با لفظ یا «ایهاالانسان»، بلکه با لفظ «بنی آدم» شاید به این دلایل که تنها مومنین مخاطب نیستند و انسان‌ها همه فرزند یک پدر هستند. در این سوره همه ملائکه به انسان سجده کردند، جز شیطان. در اینجا ممکن است سجده به معنای خدمت کردن و آماده خدمت بودن باشد. در آیه ۲۶ الی ۳۲ سه بار خطاب «یا بنی آدم» آمده است. به عنوان مثال در آیه ۲۶ و ۳۱ می نویسد:
ای فرزندان آدم حقیقتاً ما برای شما لباسی فرستادیم که زشتی‌های شما را بپوشاند وآن لباس تقوی و خود مراقبتی است. ای فرزندان آدم، شیطان شما را فریب ندهد و همانطور که این لباس را از تن پدر شما کند و او را از بهشت بیرون کرد.شما را هم بیرون کند. یعنی همانطور که او را از راحتی و خوشی به دردسر و گرفتاری کشانید، شما را هم بکشاند. او و هم پیمان‌های او شما را از جایی می‌بینند که شما آن‌ها را از آنجا نمی‌بینید. (آیه ۲۶)
ای فرزندان آدم، وقتی موقعیتی برای خدمت پیش می آید، زیبایی‌های خود را (برای خدمت به خود و به دیگران) نمایان کنید. (خذوا زینتکم عند کل مسجد). بخورید و بیاشامید، اما اسراف نکنید. خداوند اسراف کاران را دوست ندارد. (آیه ۳۱)
در آیه ۵۰ درخواست جهنمیان از بهشتیان و جواب آن‌ها اینچنین آمده‌است:
جهنمیان به بهشتیان ندا می‌دهند که ما را نیز از آب بهره مند سازید و از آنچه به شما داده شده به ما هم بدهید. بهشتیان در پاسخ آن‌ها می‌گویند که خداوند این‌ها را برای کافران حرام کرده‌است. (آیه ۵۰)
آیه ۵۲ الی ۹۳ از بین رفتن اقوام گذشته از جمله قوم نوح، عاد، ثمود، لوط و شعیب را بیان کرده است.
ملک منصور میرزا شعاع‌السلطنه
ملک منصور میرزا شعاع السلطنه (۱۲۵۳–۱۲۹۹) دومین فرزند ذکور مظفرالدین شاه بود.
در ۱۸ ربیع‌الثانی ۱۲۹۷ در تبریز تولد یافت.
تحصیلات خود را از پنج سالگی در تبریز آغاز کرد و بنا به نوشته روزنامه شرافت: علوم غربیه، ریاضی، طبیعی، شیمی، فیزیک، فن تاریخ، زبان فرانسه و انگلیسی، صنعت عکاسی، فنون حربیه، قواعد عسکریه اعم از پیاده‌نظام و توپخانه را فرا گرفت. در ۱۳۱۴ والی گیلان شد و وزارت او را میرزا ابراهیم معتمدالسلطنه و بعد سعدالسلطنه عهده‌دار بودند، پس از آن به حکومت فارس و بنادر جنوب رفت.
خیلی زود ثروتمند شد و در تهران مستغلات زیادی برای خود تدارک دید و در چیذر شمیران باغ وسیع و مصفایی بنیاد نهاد.
کاخ شهری او در خیابان امیریه مجاور باغ کامران میرزا قرار داشت که هم‌اکنون قسمتی از آن باغ دانشکده افسری است.
او از طرفداران سیاست روسیه تزاری در ایران بود. چندین سفر به روسیه رفت و با شاهزادگان آن کشور دوستی به هم رسانید.
قبل از اینکه مظفرالدین شاه به اروپا برود او به سیر و سیاحت در اروپا پرداخت. پس از مراجعت پدر خود را تشویق به رفتن اروپا کرد.
در دوره محمد علی شاه مواجب و مستمری او از تمام شاهزادگان بیشتر بود و هر سال یک صد و چهارده هزار تومان مواجب نقدی و جنسی داشت.
مجلس اول برای صرفه جوئی در بودجه کشور مستمریها را تقلیل داد از جمله مستمری شعاع السلطنه از صد و چهارده هزار تومان به دوازده هزار تومان تقلیل پیدا کرد.
از آن تاریخ شعاع السلطنه با مشروطیت به مخالفت پرداخت. پس از خلع محمدعلی میرزا از سلطنت، او نیز با برادر خود همراهی نمود و از ایران خارج شد.
وقتی شوستر آمریکایی خزانه دار کل برای مالیات‌های عقب افتاده او اجرائیه صادر کرد بر بالای مستغلات شعاع السلطنه پرچم روسیه افراشته شد و با مداخله روس‌ها او از پرداخت بدهی سنگین خود به دولت مشروطه اعراض نمود.
در ۱۳۲۹ه‍.ق که محمدعلی شاه برای تصاحب سلطنت به ایران وارد شد شعاع السلطنه با او همراهی کرد.
پس از شکست آن‌ها دولت مشروطه برای کشتن محمدعلی شاه و دو برادرش همین شعاع السلطنه و سالارالدوله جایزه‌ای به مبلغ ۲۵ هزار تومان تعیین کرد و نیرویی برای سرکوب او به ریاست یپرم‌خان اعزام کرد.
او در ۱۲۹۹ش درگذشت و در کفش کن صحن جدید آرامگاه حضرت معصومه در قم کنار علی‌اصغر خان امین‌السلطان به خاک سپرده شد.
شعاع السلطنه از همسران متعدد صاحب یازده فرزند شد. آن‌ها در دوره رضا شاه نام خانوادگی «ملک منصور» را برگزیدند.
سامرا
سامِرا (دگرگون‌شده ی: سُرِّ مَن رَأیٰ؛ ) شهری در میانهٔ عراق، در استان صلاح‌الدین؛ در کرانهٔ دجله، ۱۲۵ کیلومتری شمال بغداد جای گرفته‌است. در سال ۸۳۶م به دستور خلیفهٔ عباسی معتصم بالله بنیان نهاده شد تا به‌جای بغداد پایتخت شود.
مسجد جامع سامرا و مسجد و حرم عسکریین دو بنای بنام در سامرا است.
معتصم بالله خلیفهٔ عباسی (خلافت از ۲۱۸ قمری) دستور ساختن شهر را داد و پس از اتمام به آنجا نقل مکان کرد. بدین ترتیب پایتخت خلافت از شهر بغداد به سامرا منتقل شد. این شهر به نام سازنده آن عسکر المعتصم نیز نامیده می‌شد. لقب عسکری حسن عسکری امام یازدهم شیعیان برگرفته از این نام است.
بابک خرمدین، رهبر جنبش سرخ جامگان برضد اشغالگری اعراب پس از حمله مسلمانان به ایران، در ۱۸ دی ۲۳۶ خورشیدی به دستور معتصم بالله کشته‌شد. ابتدا دست و پای وی را به‌تدریج قطع کردند. سپس جنازه‌اش را در شهر سامرا بر سر دار کشیدند.
تا سال ۲۵۶ ه. هشت خلیفه از این شهر حکمرانی و خلافت نمودند. در این سال المعتمد علی اللَّه عباسی بار دیگر به بغداد بازگشت و آنجا را پایتخت خلافت قرار داد.
سامرا طی مدت سه دهه پایتختی، توسعه فراوانی یافت و تعداد زیادی از کاخ‌ها و تفریح‌گاه‌ها و مساجد در این شهر ساخته شد. سامرا در سال ۲۲۷ هجری، که معتصم مرد، به قدری آباد بود که در شکوه و جلال کاخ‌ها و زیبایی ابنیه با بغداد رقابت می‌کرد. شکوه و جلال سامرا تا زمانی پایید که خلفای عباسی آنجا را مقر خلافت خود قرار داده بودند. پس از بازگشت آنان به بغداد شکوه و جلال و عظمت سامرا به پایان رسید و آن کاخ‌ها یکی پس از دیگری رو به ویرانی نهاد.
آرامگاه علی بن محمد هادی، امام دهم شیعه (تاریخ درگذشت: سال ۲۵۴ ه) و امام یازدهم، حسن بن علی عسکری (تاریخ درگذشت: ۲۶۰ ه) از زیارتگاه‌های شهر امروزی سامرا است. نخستین ساختمان بر آرامگاه آنان، از قرن چهارم هجری است که تاکنون همواره تجدید و ترمیم شده و توسعه یافته‌است. این آرامگاه دارای گنبدی‌است که یکی از بزرگ‌ترین گنبدها در جهان اسلام است، محیط این گنبدِ طلاییِ عظیم، ۶۸ متر است که در آن ۷۲ هزار کاشی طلا به کار رفته‌است. در دو سمت این گنبد دو گلدسته طلایی قرار دارد که هر یک دارای ۳۶ متر طول است.
سامرا بین مسلمانان اهمیت مذهبی دارد. این شهر یکی از شهرهای مذهبی عراق به‌شمار می‌رود، آرامگاه دو تن از امامان شیعه حسن عسکری و علی نقی در آنجا قرار دارد. علاوه بر اینکه آرامگاه دو تن از امامان شیعه آنجاست، شیعیان معتقدند که مهدی موعود نیز در این شهر زاده شده‌است. . مسجد جامع سامرا یکی از بناهای مهم این شهر می‌باشد که منارهٔ آن شهرت ویژه‌ای دارد.
در فوریه ۲۰۰۶ در یک اقدام تروریستی، ضریح امامان علی الهادی و حسن العسکری در سامرای عراق توسط القاعده منفجر و بخش مهمی از گنبد و بارگاه آن ویران شد. این اقدام تروریستی منجر به ازدحام بیشتر اهل تشیع به بارگاه امامین شریفین شده که حتی مسیر ۱۵ کیلومتری آن را پیاده‌روی انجام می‌دهند.
عباس علیزاده
عباس علیزاده باستان‌شناس اهل ایران است که در بسیاری از تپه‌های باستانی خوزستان و فارس کاوش کرده و هم‌اکنون نیز در مؤسسهٔ خاورشناسی دانشگاه شیکاگو، باستان‌شناسی پیش از تاریخ ایران را تدریس می‌کند.
او در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ در دانشگاه تهران مشغول به تحصیل در رشتهٔ روان‌شناسی بود، اما از آن‌جا که بیشتر هم‌بازی‌هایش در تیم فوتبال، دانشجویان باستان‌شناسی بودند، او هم تغییر رشته داد. او در خلال یکی از بازدیدهای اخیرش از پایتخت باستانی تخت‌جمشید گفت: «احساس زیادی نسبت به روان‌شناسی نداشتم. به نظرم فقط رمانتیک بود.» او تحصیلاتش را در دانشگاه تهران و سپس در دانشگاه شیکاگو ادامه داد و در سال ۱۹۸۷ میلادی، دکترای خود را از این دانشگاه اخذ کرد. او کاوش‌های متعددی از جمله کاوش‌های تپه چغامیش و چغابنوت را رهبری کرده‌است.
علیزاده در عین حال کار سازمان‌دهی مجموعه سفالینه‌های موزه ایران باستان را پذیرفته است. کیسه‌هایی بزرگ از تکه سفال در زیرزمینی مرطوب نگه‌داری می‌شد و کارکنان موزه در شرف دور ریختن این توده بی‌نظم و ترتیب بودند. اما علیزاده مانع این کار شد، و امروز این موزه می‌تواند به داشتن مجموعه قابل‌توجهی از یک میلیون قطعه سفال به خود ببالد که با تلاش علیزاده بر اساس نوع و منطقه، طبقه‌بندی شده و در زیرزمینی که با بودجه دولت بازسازی شده نگه‌داری می‌شود. نیکلاس کوچوکوس، قوم‌شناس دانشگاه شیکاگو، که به علیزاده در این کار کمک کرده‌است می‌گوید: «بسیاری از سایت‌هایی که این سفال‌ها در آنها پیدا شده اکنون اصلاً وجود ندارند. این مجموعه بی‌نظیری است که ما تصور می‌کردیم از دست رفته است.»
کتاب ها:
۱. مبانی نظری و عملی در باستان‌شناسی: با فصل‌هایی در زیست‌شناسی، تاریخ، و معرفت‌شناسی
۲. باستان‌شناسی و هنر ایران: 32 مقاله در بزرگداشت عزت‌الله نگهبان
۳. تئوری و عمل در باستان‌شناسی (با فصل‌هایی در زیست‌شناسی تحولی و معرفت‌شناسی)
۴. الگوهای استقرار و فرهنگ‌های پیش از تاریخی دشت شوشان: بر اساس تحلیل مجموعه‌ی حاصل از بررسی ف.ج.ل. گرملیزا
۵. پیدایش انسان
۶. سیستم‌های استقراری و فرهنگ‌های باستانی دشت رامهرمز، جنوب غربی ایران (نتایج کاوش در تل گسر و بررسی منطقه‌ای رامهرمز)
کتاب المرشد
المرشد او الفصول، کتابی از محمد زکریای رازی در زمینهٔ پزشکی است.
این کتاب که از معتبرترین کتاب‌های رازی به شمار می‌آید به الفصول فی‌الطب نیز معروف است و از جمله کتاب‌هایی است که در قدیم برای آموختن طب از آن بهره می‌بردند. بقراط در علم طب کتابی دارد که فصول بقراط نامیده می‌شود و پس از او توسط جالینوس و دیگر دانشمندان در تمدن اسلامی گسترش یافت. رازی نیز در کتاب المرشد، کتاب فصول بقراط را دنبال کرده‌است. رازی در ابتدای کتاب مرشد می‌گوید: «چون کتاب بقراط را از نظر نظم و تفصیل برای طالبین طب و معلمین مشکل دیدم، از این‌جهت بر آن شدم که این کتاب را تنظیم کنم که مدخل در صناعت طب شود و طریق آسانی برای شاگردان باشد» این کتاب مشتمل بر بیست و نه فصل می‌باشد و در باب اعضاء بدن، مزاج‌ها، خواب، احتیاج به غذا، بیماری‌ها و سبب آن‌ها، نبض و تنفس و تب‌ها است.
این کتاب در سال ۱۳۸۴ با ترجمه دکتر محمدابراهیم ذاکر و همت مرکز تحقیقات اخلاق و تاریخ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران توسط انتشارات دانشگاه علوم پزشکی تهران چاپ و منتشر شده است.
شورا
شورا واژه‌ای عربی برای "رایزنی" و "همفکری"است و یک اصطلاح اسلامی برگرفته از قرآن و سنت پیامبر اسلام محمد است. شورا دو بار در قرآن به عنوان یک فعالیت قابل تحسین جمعی ذکر شده‌است و نیز نام یکی از سوره‌های قرآن است. همچنین شورا ممکن است به نوعی مجلس در کشورهای اسلامی اشاره کند که با واژه‌های و اعضای آن اهل شورا بیان می‌شود. در بسیاری از کشورهای اسلامی مجلس‌های مشورتی در سطح ملی یا محلی تشکیل می‌شود. مشورت کردن در اسلام فقط به موضوعات اجتماعی محدود نمی‌شود و مسلمانان تقریباً در هر امری با یکدیگر مشورت می‌کنند.
شورا دو بار در قرآن به عنوان یک فعالیت قابل تحسین جمعی ذکر شده‌است و نیز نام یکی از سوره‌های قرآن (شوری) است. به اعتقاد مسلمانان خداوند از شیوهٔ رفتار پیامبر با یاران و عموم امت اسلامی سخن می‌گوید، یعنی پیامبر باید در تمام مسائل مربوط به زندگی مسلمانان و اسلام، کار دعوت، جنگ و صلح، تمام مسائل عمومی، عملکردها، تصمیم‌ها و برنامه‌ریزی برای ابزارها و اهداف در جایگاه رهبری خود که مرتبط با سرنوشت عمومی امت اسلامی است مبتنی بر مشورت حرکت کند.
شوراها گونه‌ای از نهادها هستند. نقش شوراها معمولاً به عنوان فراهم آوردن محلی برای گردآمدن صاحب‌نظران در مورد یک موضوع و مشورت بر سر موضوع مورد نظر است.
تصمیمات گرفته‌شده در شوراها در بسیاری موارد از نظر قانونی الزام اجرایی دارند.
شورایی که از نظر اهمیت بالاتر از چند شورای دیگر قرار بگیرد «شورای عالی» نامیده می‌شود.
برخی شوراها دارای کارگروه‌ها (کمیسیون‌های) گوناگونی نیز هستند.
پایگاه اطلاع رسانی برای شورا
پرستو دوکوهکی
پرستو دوکوهکی (زاده ۱۳۵۹) روزنامه‌نگار، وبلاگ‌نویس و پژوهشگر اجتماعی ایرانی و فارغ‌التحصیل رشته تحصیلی خبرنگاری در مقطع کارشناسی از دانشکده خبر و مطالعات رسانه در مقطع کارشناسی ارشد از دانشکده مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا دانشگاه سواز انگلستان است.
روزنامه "گاردین" حوزهٔ فعالیت‌های این وبلاگ‌نویس را حقوق زنان در جامعهٔ ایران معرفی کرده‌است.
او نویسندهٔ وب‌نوشت "زن‌نوشت" است که در آن، در مورد مسائل ایران، مسائل اجتماعی، زنان و زندگی روزمرهٔ خود می‌نویسد. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به مشارکت در مجلهٔ اینترنتی کاپوچینو و همچنین وبنوشت گروهی هنوز اشاره کرد.
وبنوشت او به عنوان بهترین وبلاگ ژورنالیستی فارسی، در سال ۲۰۰۵ میلادی، از سوی دویچه وله انتخاب شد.
پرستو دوکوهکی سال ۱۳۷۷ خورشیدی، در مطبوعات ایران آغاز به کار کرد و در روزنامه‌های گوناگون از جمله همبستگی، یاس نو، وقایع اتفاقیه، اقبال، ایرانشهر (ضمیمهٔ روزانهٔ همشهری)، سرمایه، اعتماد ملی، شرق و نشریات از جمله ماهنامهٔ زنان به فعالیت پرداخته است. او همچنین با بنیاد شریعتی در زمینه وب‌مستر همکاری می‌کرده‌است.
او در جریان بازی تیم‌های ملی فوتبال ایران و بحرین (در رقابت‌های مقدماتی فوتبال جام‌جهانی ۲۰۰۶)، از جمله افراد متقاضی حضور بانوان در ورزشگاه‌های ایران بود و توانست یکی از ۳۰ زنی باشد که با تجمع در مقابل درِ غربی ورزشگاه آزادی، توانستند که از اواخر نیمه اول بازی، به جمع دیگر تماشاگران بپیوندند.
او در جریان سقوط همواپیمای سی-۱۳۰ ارتش ج.ا.، یکی از فعالان اعتراضات صنفی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران بود.
در ۱۳ اسفند ۱۳۸۵ خورشیدی، در تجمعی مقابل دادگاه انقلاب اسلامی تهران دستگیر شد و مدتی کوتاه را در بند ۲۰۹ زندان اوین به سر برد. همراه با پرستو دوکوهکی ۳۲ زن دیگر نیز دستگیر شدند. این تجمع در ارتباط با اتهامات سوسن طهماسبی، پروین اردلان، نوشین احمدی خراسانی، فریبا داوودی مهاجر و شهلا انتصاری در خصوص شرکت در تجمع ۲۲ خرداد ۱۳۸۵ خورشیدی بود. وی در آذر ۱۳۸۶ به اتهام اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور، اخلال در نظم عمومی و تمرد در مقابل پلیس در شعبه ۱۳ دادگاه انقلاب تهران محاکمه و در بهمن ماه ۱۳۸۶ از کلیه اتهامات تبرئه شد.
روز یکشنبه ۲۵ دی‌ماه ۱۳۹۰ مأموران امنیتی او را در خانه‌اش در تهران بازداشت و به بند ۲ الف در بازداشتگاه اوین منتقل کردند.
او در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۹۰ به قید وثیقه آزاد شد.
دشمن مردم
دشمن مردم یکی از شاهکارهای هنریک ایبسن، نویسنده نروژی، است که بیش از دیگر آثار او مورد توجه و بحث و گفتگو قرار گرفته‌است.
قهرمان این نمایشنامه دکتر توماس استوکمان است که خصیصه‌های اخلاقی و عقاید او دربارهٔ مسائل اجتماعی، اخلاق و افکار خود نویسنده را به یاد می‌آورد. وی مأمور کنترل بهداشت حمام‌های عمومی است که برادرش "پتر استوکمان"، شهردار محل، در حال بر پا کردن آنهاست و از این جهت زندگی آسوده‌ای دارد. اما ناگهان پی می‌برد که آب حمام و شهر آلوده‌است و سلامت مردم شهر و مسافران آن را تهدید می‌کند. می‌خواهد مردم را به وسیلهٔ روزنامه از این حقیقت آگاه سازد، ولی گردانندگان امور شهر او را با نیرنگ از این کار بازمی‌دارند. دکتر "استوکمان" می‌کوشد در انجمنی که از مردم شهر فراهم کرده‌است، آن‌ها را از خطر آب‌های آلودهٔ شهر بر حذر دارد ولی از آن جا نیز محکوم و شکست خورده بیرون می‌آید و مردم به اتفاق آراء به او نام «دشمن مردم» می‌دهند و چنان عرصه را بر او تنگ می‌کنند که راهی جز جلای وطن ندارد. «دشمن مردم» تصمیم می‌گیرد مردم را با بدبختی‌هایشان رها کند و از شهر و دیار خویش برود. اما پس از واقعه‌ای بر آن می‌شود که در زادگاه خود بماند و به تنهایی پیکار کند، زیرا به عقیده او «قوی‌ترین مرد جهان کسی است که تنهاتر باشد».
در "دشمن مردم" دو برادر مقابل یکدیگر می‌ایستند. دکتر "استوکمان" که از حقیقت دفاع می‌کند و شهردار شهر برادرش که تکیه بر واقعیت دارد. اختلاف نظر آن‌ها دربارهٔ حمام‌های عمومی شهر است. حمامی که شهر کوچک آن‌ها را در قیاس با شهرهای اطراف منطقه در موقعیت ویژه‌ای قرار داده‌است که همین موضوع نوید درآمدزایی قابل توجهی را برای شهر و ساکنانش می‌دهد. این تضاد حاصل ساختار جدید اقتصادی عصر جدید است. ساختاری که سبب توسعه‌است، ولی هم‌زمان چیزهای ارزشمندی را نیز نابود می‌سازد. نقد لیبرالیسم یکی از مضامین دیگر این نمایشنامه است.
اریک دالفی
اریک آلان دالفی جونیور (۲۰ ژوئن ۱۹۲۸ – ۲۹ ژوئن ۱۹۶۴) نوازندهٔ جز آلتوساکسوفون، فلوت و باس کلارینت اهل آمریکا است.
او که یکی از بهترین نوازندگان جز به‌شمار می‌رود، از چهره‌های اصلی در آوانگارد جز محسوب می‌شود. شیوه خاص تکنوازی او را (در هر سه سازی که با مهارت می‌نواخت) می‌توان جریان خروشانی از آواها دانست. او در دوران کاریش علاوه بر رهبری گروه خودش با دیگر چهره‌های شاخص جز همچون چارلز مینگس، جان کولترین و ارنت کولمن همکاری کرد.
چارلز مینگس
چارلز مینگس جونیور (۲۲ آوریل ۱۹۲۲ – ۵ ژانویه ۱۹۷۹) همچنین ملقب به چارلی مینگس آهنگ ساز، رهبر گروه و نوازندهٔ باس و گاه پیانو در سبک جز و اهل آمریکا است. او همچنین برای فعالیت‌های اجتماعی‌اش در زمینهٔ عدالت نژادی مشهور است.
او همواره یکی از بهترین آهنگ‌سازان و همچنین نوازندگان جز به‌شمار می‌رود و بسیاری از آلبوم‌های او بین بهترین آلبوم‌های تاریخ جز رده‌بندی می‌شوند.
با وجود اخلاق تندی که او در برخورد با اعضای گروه از خود نشان می‌داد، نوازندگان ارزشمندی در گروه او تربیت شدند. برخورد تند او با اعضای گروه را گهگاه به جثهٔ عظیم او نسبت می‌دهند. مهم‌تر از آن اینست که او بسیار نسبت به نوازندگی اعضای گروهش حساس بود و این به سیاق خاص موسیقایی مینگس مربوط می‌شود. سیاقی که در آن بر خلاف اکثر موسیقیدانان جز (حداقل معاصران او) تأکید بر ملودی و همخوانی نواهای مختلف در گروه بود. بداهه نوازی در گروه او بر همین اساس است و به سبک جز نیواورلان مشابهت دارد از آنجا که در آن به هماهنگی تکنواز و گروه بسیار بها داده می‌شود. آهنگ‌های مینگس با وجود ملودیک بودن، معمولاً در سبک آوانگارد جز رده‌بندی می‌شوند و این بخاطر ساختار پیچیدهٔ آهنگ‌سازی و ترکیب‌بندی کارهای او است. به‌طور خلاصه، صدای گروه او کاملاً مجزا از تمامی دیگر نوازندگان جز است و احتمالاً به همین خاطر است که با وجود جایگاه مهم‌اش در موسیقی، اکثر آهنگ‌های او دوباره‌نوازی نمی‌شوند که پدیده‌ای منحصربه‌فرد در موسیقی جز است.
معمولاً مینگس را با دوک الینگتن مقایسه می‌کنند. به طوری که می‌توان گفت موسیقی او بعد از موسیقی کلیسایی سیاهان بیش از همه متأثر از کارهای دوک است. مینگس در جوانی برای مدت کوتاهی در گروه دوک الینگتن نواخت اما به علت اخلاق تند از گروه اخراج شد. او که پدیدهٔ کنترباس در آن زمان به‌شمار می‌رفت، همچنین با لویی آرمسترانگ، لاینل همپتتن، آسکار پیترسن، دیزی گلیسپی، چارلی پارکر، باد پاول و مکس روچ به عنوان نوازنده و برخی مواقع آهنگ‌ساز همکاری کرد.
از اواسط دهه ۵۰ او اکثراً به عنوان رهبر گروه‌هایی با حدود ۸–۱۰ نفر به ضبط می‌پرداخت و از نوازندگانی متغیر در گروهش استفاده می‌کرد که در میان آنها می‌توان از اریک دلفی و رنالد کیرک و بوکر اروین نامبرد. از آلبوم‌های مهم او در این دوران می‌توان به "مینگوس اه اوم" (۱۹۵۹ - آلبومی زیبا و ادای احترامی به بزرگان جز)، "چارلز مینگوس ارائه می‌دهد چارلز مینگوس را" (۱۹۶۰ و نزدیک به سبک فری جز)، "قدیس سیه و بانوی گناهکار" (۱۹۶۳ و یکی از بزرگ‌ترین رهاوردهای جز از لحاظ ارکستراسیون ) نام برد.
در دههٔ ۷۰ فعالیت او محدود شد و او کمابیش با افسردگی روبه‌رو بود. در این دهه او برای ارائه ترکیبی از موسیقی کلمبیایی و جز در دو آلبوم "تغییرات" ۱و۲ تلاش کرد و در آخرین روزهای عمرش در ۱۹۷۹ مشغول همکاری با اسطورهٔ موسیقی فلک و راک جونی میچل بود. شاید مهم‌ترین اثر او یعنی "سنگ نوشته" بعد از مرگش کشف شد که بیش از ۴۰۰۰ میزان طول دارد و یکی از بلندترین قطعات موسیقی جز است.
من لایحضره الطبیب
مَن لایَحضَرُهُ الطَّبیب، کتابی از محمد زکریای رازی که در زمینهٔ پزشکی نوشته شده‌است.
نام دیگر کتاب «"طب‌الفقراء"» است و رازی آن را برای کسانی که به طبیب دسترسی ندارند، تألیف کرده‌است. آن را در برابر کتاب طب‌الملوکی که برای شاهان نگاشته شده‌است، دانسته‌اند و این بیان‌گر توجه خاص رازی به فقرا و بیماران ناتوان است. ابن ابی‌اُصَیبِعه می‌گوید: منظور از این کتاب توضیح امراض و ذکر علت آن‌ها است و اینکه امراض را با داروهای موجود در هر مکان ممکن است معالجه کرد. استقبال از این کتاب موجب شد ابن بابویه، ملقب به «شیخ صدوق»، از بزرگان شیعه، کتابی به نام "من لایحضره الفقیه" تألیف کند. کتاب در ۳۶ باب تدوین شده‌است که تقریباً عموم بیماری‌های وقت را دربرگرفته‌است. رازی در مقدمهٔ کتاب می‌گوید: «[مردِ] دانشمندِ جلیل‌القدری برای خیر و صلاح مردم از من خواست که رسالهٔ مختصری درباب درمان بیماری با غذا و آشامیدنی‌های موجود در هر مکان که دسترسی به طبیب نیست تألیف کنم. من نیز مسئولِ او را اجابت و کتاب "من لایحضره الطبیب" را تألیف کردم.» اولین طبیبی که کتاب "من لایحضره الطبیب" را نوشت، عیسی بن ماسه از پزشکان قبل از رازی بوده‌است. کتاب "من لایحضره الطبیب" را دکتر ابوتراب نفیسی به زبان فارسی ترجمه کرده و در شهریورماه ۱۳۶۳ توسط «دفتر جهاد دانشگاهی دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران» به چاپ رسیده‌است.
عید صیام
عید صیام یا نوروز یکی از ایام محرمه در دین بهائی است. در تقویم بهائی، اسم اعظم «بهاء» نام اولین ماه سال و اولین روز هر ماه است. با این ترتیب «یوم البهاء من شهرالبهاء» روز اول سال نو بهائی یعنی نوروز است. که سید علی محمد باب آنرا در کتاب بیان عید مقرر کرده‌است. و بهاءالله در کتاب اقدس این مسئله را تائید کرده‌است.
در تقویم بهائی هر سال شامل ۱۹ ماه ۱۹ روزه است (بعلاوه ۴ یا ۵ روز ایام هاء). آخرین ماه از این سال، شهرالعلاء است که بهائیان در این ماه از طلوع تا غروب خورشید از خوردن و آشامیدن پرهیز کرده و روزه می‌گیرند. تقویم بهائی دارای ۳۶۵ (و یا ۳۶۶ روز در سالهای کبیسه) است، بنابراین بر اساس این تقویم ثابت، این ماه همه ساله مطابق ۱۱ اسفند تا عید نوروز است.
عید صیام یا نوروز اولین روز بعد از ۱۹ روز روزه گرفتن در آئین بهائی است. این روز همه ساله مطابق با عید نوروز و اول شهرالبهاء است. بهائیان این روز را به مناسبت شروع بهار جشن می‌گیرند. این روز جزء ایام محرمه دین بهائی به حساب می‌آید و کار کردن در این روز بر بهائیان حرام است.
در کتاب اقدس ام‌الکتاب دین بهائی آمده‌است: "و جعلنا النیروز عیدا لکم بعد اکملها" کتاب اقدس بند ۱۶ و ۱۱۱ رساله سؤال و جواب شماره ۳۵ یادداشت‌ها و توضیحات بر کتاب اقدس شماره ۲۶، ۱۳۹ و ۱۴۷
مرکز اسناد انقلاب اسلامی
مرکز اسناد انقلاب اسلامی مؤسسه دولتی ایرانی است، که در زمینه پژوهش و جمع‌آوری اسناد و مدارک در حوزه تاریخ انقلاب اسلامی ایران فعالیت می‌کند‌. این مرکز در سال ۱۳۶۰ با هدف انجام تحقیقات مستند تاریخی، تدوین و نگارش تاریخ انقلاب اسلامی ایران تأسیس شد. هم‌اکنون مصطفی پورمحمدی ریاست مرکز اسناد انقلاب اسلامی را برعهده دارد.
این مرکز در سال ۱۳۵۹ با رهنمود روح‌الله خمینی به سید حمید روحانی تأسیس شد و با پیام مورخ ۲۰ دی ۱۳۶۷ به او نیز با دستوری دیگر به مهدی کروبی تحکیم یافت. در سال ۱۳۷۴ با انتخاب هیئت امنای مرکز،سید حمید روحانی کماکان در سمت خود باقی ماند و در سال ۱۳۷۶ از مقام خود استعفا داد و برای مدت ۵ ماه این منسب به ناصرقلی عسگری معاون اداره رمز محرمانه وزارت امور خارجه سپرده شد، تا زمانی که روح‌الله حسینیان به عنوان رئیس مرکز اسناد انقلاب اسلامی منصوب گردید که تا زمان مرگش ریاست آنرا برعهده داشت.
مرکز اسناد انقلاب اسلامی در طول فعالیت خود توانسته است نزدیک به یک میلیون و هفتصد هزار برگ سند نوشتاری، شصت هزار قطعه عکس، دویست هزار قطعه نگاتیو، بیست و سه هزار ساعت صدا و پانزده هزار ساعت تصویر، آرشیوی بسیار غنی از اسناد انقلاب اسلامی را جمع‌آوری کند.
سیاستگذاری بلندمدت این مرکز، تدوین و نگارش تاریخ انقلاب اسلامی است. مرکز اسناد انقلاب اسلامی سعی کرده تا با استفاده از آرشیو اسناد و کتابخانه بزرگ تخصصی تاریخ معاصر (حدود ۴۰ هزار عنوان کتاب)، آرشیو مطبوعات (تمام روزنامه‌های ایران از بدو پیدایش روزنامه‌نگاری در کشور تاکنون) و همه مجلات منتشر شده در حوزه سیاست و تاریخ معاصر، فضای علمی جهت مطالعه و پژوهش را برای محققان ایجاد کند. عالی‌ترین مرجع سیاست‌گذاری مرکز اسناد انقلاب اسلامی هیئت امنای آن می‌باشد که اعضای آن عبارت‌اند از:
فیروزکوه (رشته‌کوه)
رشته کوه‌های موسوم به فیروز کوه به صورت نواری عمودی شکل و فشرده از شمال حدفاصل در شهرستان بابل تا آمل و از جنوب حد فاصل در شهر فیروز کوه و دماوند قرار دارند. دره عمیق، رودخانه هراز سراسر جناح غربی این کوهستان را از البرز مرکزی جدا می‌سازد و در شرق این ناحیه نیز رودخانه‌های تالارد، حبله رود به جداسازی این قسمت از کوهستان عظیم البرز شرقی کمک نموده‌اند. کوه‌های جنوبی فیروز کوه غالباً حالت کوهستان و فاقد درخت و بالعکس هر چه به نواحی شمالی نزدیک تر می‌شویم جنگل و درخت زار پوشش غالب این نواحی را شامل می‌گردند. از جمله مهمترین قلل این منطقه می‌بایست از قلل بسیار مشهودی چون دوبرار ۴۲۵۰ متر و زرین کوه ۳۸۵۰ متر و میشینه گرگ ۴۰۵۰ متر و قلل بوم، امنیه، هلزم، پاشوره و سواد کوه را نام برد.
برایان آدامز
برایان گای آدامز (زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۵۹) با اصلیتی انگلیسی ترانه‌سرا، آهنگساز، گیتاریست، بیسیست، تهیه‌کننده، فعال اجتماعی، عکاس و از شناخته‌شده‌ترین خواننده‌های راک است. او در سال ۱۹۸۴ و با آلبوم "بی‌پروا" به شهرت جهانی رسید. از دیگر آلبوم‌های موفق آدامز می‌توان از "بیدار کردن همسایه‌ها" و "۱۸ ساله تا آخر عمر" نام برد.
آدامز در سال ۱۹۹۱ برای ساندترک فیلم برندهٔ جایزه گرمی شده و تا به‌حال ۵ بار نامزد دریافت گلدن گلوب بوده‌است. او گیاه‌خوار است و در فرانسه زندگی می‌کند.
روان‌پزشکی
روان‌پزشکی شاخه‌ای از پزشکی است که به سبب‌شناسی، علامت‌شناسی، طبقه‌بندی و تشخیص، پیشگیری، درمان و پیش‌آگهی اختلالات روانی که عمده علائم آن اختلال در رفتار انسانی است، می‌پردازد. اختلال روانی سندرمی است که ویژگی بارز آن برهم خوردن قابل توجه بالینی شناخت، تنظیم هیجانی یا رفتاری فرد است و خود بازتابی است از کژکاری فرآیندهای زیستی، روانی یا رشدی که زمینه‌ساز عملکردهای روانی اند.
اختلالات روانی معمولاً با ناراحتی قابل توجه با نقص کارکرد در فعالیت‌های اجتماعی، شغلی و یا سایر فعالیت‌های مهم زندگی فرد همراه هستند. یک واکنش مورد انتظار یا مبتنی بر فرهنگ به یک استرس یا فقدان عادی مانند مرگ عزیزان اختلال روانی محسوب نمی‌شود. رفتارهای غیرمتعارف اجتماعی و تعرضات بین فرد و اجتماع نیز اختلال روانی نیستند مگر اینکه این انحراف یا تعارض ناشی از یک کژکاری در عملکرد روانی فرد باشد.
روان‌پزشک، پزشکی است که در زمینهٔ تشخیص و درمان بیماری‌های روانی تعلیم دیده است و در آن تجربه دارد. دوره تخصصی در ایران چهار سال طول می‌کشد.
روان‌شناسی عبارت از رشته‌ای است که با مطالعهٔ رفتار و زندگی ذهنی سروکار دارد. رابطه روان‌شناسی و روان‌پزشکی مانند فیزیولوژی و پزشکی عمومی است؛ یعنی جزئی از کل.
روان‌شناسان دوره پزشکی را طی نمی‌کنند و پس از گذراندن چهار سال به دریافت درجه کارشناسی نائل می‌شوند و اگر به روان‌شناسی نابهجار و بیماری‌ها علاقه‌مند باشند، می‌توانند با گذراند دو سال پس از دوره کارشناسی، درجه کارشناسی ارشد را در روان‌شناسی بالینی دریافت نمایند. روان‌شناس بالینی در تشخیص،‌ ارزیابی و درمان با تیم درمانی،‌ به سرپرستی روان‌پزشک، همکاری می‌کند.
در روان‌پزشکی به علت مشخص نبودن علت بیش‌تر اختلالات، وجود علت مشترک برای چند اختلال و یا برعکس وجود چند علت برای یک پدیده، طبقه‌بندی بیش‌تر بر اساس علائم است.
دو نظام مهم طبقه‌بندی روان‌پزشکی عبارت‌اند از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی تألیف انجمن روان‌پزشکی آمریکا و طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها که سازمان بهداشت جهانی آن را تدوین نموده است. ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی دارای ۲۲ طبقه عمده است که بیش از ۱۵۰ اختلال را در بر می‌گیرد.
برخی از شایع‌ترین اختلالات روان‌پزشکی:
کوکو
کوکو از غذاهای معروف آشپزی ایرانی است. در فرهنگ دهخدا در تعریف خبیص البیض به نقل از تحفه حکیم مومن اثر محمد مؤمن حسینی دیلمی تنکابنی طبیب ابن محمد زمان دیلمی تنکابنی طبیب شاه سلیمان صفوی که در سال 1080 ه.ق به فارسی نگاشته شد و بعد از یکی دو قرن به ترتیب به زبان های عربی و ترکی ترجمه شد می خوانیم: " خبیص البیض را بفارسی خاگینه گویند و با سبزیها کوکو نامند کثیرالغذا و دیرهضم و مُسَدِّد و مُوَلِد خلط غلیظ و با دارچین و خولنجان و ادویه ٔ باهیه مقوی باه است." ماده اصلی کوکو تخم مرغ است و در طبخ انواع مختلف این غذا از سبزی، پیاز، سیر، فلفل دلمه‌ای، قارچ، سیب زمینی و ادویه استفاده می‌شود. کوکو را به صور و اشکال گوناگون می پزند.
انواع کوکو بصورت غذای گرم و سرد ارائه می شود.
کویت (شهر)
شهر کویت پایتخت و بزرگترین شهر کویت می‌باشد. شهر کویت مرکز سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کویت است. شهر کویت یک شهر جهانی است. نیازهای تجاری و حمل و نقل کویت از طریق فرودگاه بین‌المللی کویت، استان شویخ (بندر شویخ) و استان احمدی (بندر احمدی) تأمین می‌شود.
در سال ۱۶۱۳، شهر کویت در شهر کویت امروزی تأسیس شد. در سال ۱۷۱۶، بنی عتبه در کویت مستقر شد. در زمان ورود بنی عتبه، چند ماهی‌گیر در کویت ساکن شده بودند.
ذبیح‌الله صفا
سید ذبیح‌الله صفا شناخته‌شده با نام ذبیح‌الله صفا (۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ شهمیرزاد سمنان - ۹ اردیبهشت ۱۳۷۸ خ. لوبک) پژوهشگر، مترجم، مصحّح متون، استاد ممتاز دانشگاه تهران، حماسه پژوه و شخصیّت برجستهٔ ادبی در ایران معاصر و ملقب به «پدر تاریخ ادبیات ایران» بود. از تألیفات مشهور او کتاب‌های "تاریخ ادبیات در ایران" و "حماسه‌سرائی در ایران" است. او از جمله نویسندگان اصلی "دانشنامه ایرانیکا" بود.
ذبیح‌اللّه صفا در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در شهمیرزاد _شهری در استان سمنان_ زاده شد. پدرش سید علی‌اصغر صفای شهمیرزادی در شهر بابل بازرگان بود. دورهٔ آموزش ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند. آنگاه راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون تحصیل کرد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. سپس تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم و تربیت لیسانس گرفت و سپس به تحصیل در دورهٔ دکتری پرداخت، تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.
صفا خدمات آموزشی خود را از سال ۱۳۱۶ با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران آغاز کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات دانشگاه تهران ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد؛ تا این که در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی (رتبهٔ ده) دست یافت. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به آلمان رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را یافت و از آن پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد. از دانشجویان و شاگردان وی می‌توان به دکتر سید محمد ترابی و قدمعلی سرامی اشاره کرد.
دکتر ذبیح‌اللّه صفا پس از سال ۱۳۵۷ در آلمان اقامت داشت و در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۷۸ در شهر لوبک آن کشور درگذشت.ذبیح‌الله صفا در شهر لوبک آلمان با زنی آلمانی ازدواج کرد. از این ازدواج دو فرزند به نام مهرداد و یاسمین دارد.
جهانگیرنامه
جهانگیرنامه یکی از حماسه‌های منظوم ملی ایران به زبان فارسی است در بحر متقارب (هم‌وزن شاهنامه). این حماسه‌نامه راجع است به دلاوریهای جهانگیر پسر رستم. ناظم این داستان در یکی از ابیات پایانی خود را قاسم مادح معرفی می‌کند. از احوال شاعر اطلاع دیگری در دست نیست. نظم این دفتر که حدود ۶۳۰۰ بیت است، چنان‌که از بیت پایانی منظومه بر می‌آید، در هرات بوده‌است.
این منظومه از تأثیر افکار متأخر اسلامی خالی نیست و کاربرد واژگان عربی در آن به مراتب بیشتر از حماسه‌های متقدم‌تر است. از این رو ذبیح‌الله صفا تاریخ نظم آن را در پایان قرن ششم هجری یا به احتمال بیشتر در اوایل قرن هفتم هجری می‌داند. لیکن از آنجا که گاه ترکیبات و اصطلاحاتی که به طرز عجیبی متأخرتر است در منظومه یافت می‌شود صفا نتیجه می‌گیرد که در قرن نهم هجری در آن دست برده‌اند و ابیاتی به آن افزوده‌اند و ابیات احیاناً سست یا نارسای موجود در منظومه را باید نتیجهٔ الحاقات شاعر متأخرتر دانست.
ایام هاء
در تقویم بهائی هر سال شامل ۱۹ ماه ۱۹ روزه است. در این بین ۴ یا در سالهای کبیسه ۵ روز اضافه می‌آید که ایام هاء نام گرفته‌است. هاء یا همان "ه" در حروف ابجد شماره ۵ را دارد که همان نهایت تعداد این روزها است. ضمن اینکه در دین بهائی حرف "ه" از اسرار و رموز خاصی بر خوردار است.
ایام هاء دقیقاً قبل از ماه روزه در دین بهائی قرار دارد.این ایام اختصاص به جشن و سرور دارد.
گاه‌شماری بهائی
این گاه‌شمار با قدمتی کمتر از دویست سال، از جدیدترین گاه‌شمارهای رایج به‌شمار می‌رود. تقویم بدیع یا تقویم بهایی توسط سید علی محمد باب (مؤسس دین بابی) در کتاب بیان تدوین شده‌است و بعدها توسط بهاءالله مورد تأیید و به عنوان نقویم بهایی معرفی شد. دور بهائی از اظهار امر سید علی محمد باب (مؤسس دین بابی) در سال ۱۸۴۴ میلادی آغاز شده‌است. سال بهائی مانند سال خورشیدی ۳۶۵ روز است که از ۱۹ ماه ۱۹ روزه تشکیل شده‌است که جمعاً ۳۶۱ روز می‌شود و چهار روز باقی‌مانده که در سال‌های کبیسه پنج روز می‌گردد، به ایام هاء مشهور است.
تحویل سال و شروع سال در این تقویم مطابق با نوروز ایرانی است.
در این گاه‌شمار سال به ۱۹ ماه با اسم‌های خاص تقسیم شده‌است که هر ماه دارای ۱۹ روز است. گفته می شود که یکی از علت‌های کاربرد عدد ۱۹ در تقویم بدیع آیه ای در قران مجید است که تعداد دروازه‌های بهشت را ۱۹ عدد ذکر می‌کند حال آن که چنین آیه ای در قرآن کریم وجود ندارد.
در این گاهشمار سال از ۳۶۱ روز تشکیل می‌شود و از آنجاییکه سال بیانی با سال شمسی تطابق دارد، کسری آن در سال‌های عادی ۴ و در سال‌های کبیسه ۵ روز به نام ایام هاء به آن اضافه می‌شود و پیش از آخرین ماه سال یعنی بین ماه ۱۸ و ۱۹ قرار دارد.
هر ۱۹ سال یک قرن بدیع نامیده می‌شود.
ایام هفته در این گاه‌شمار مانند دیگر گاهشمارها داری هفت روز و هریک به نام‌های ویژه است.
اسامی ماه‌های تقویم برگرفته از دعای سحر ماه مبارک رمضان است.
در هر سال ۴ روز و در سال‌های کبیسه ۵ روز باقی می‌ماند که به ایام هاء در دین بهائی نام‌گذاری شده‌است. این ایام دقیقاً قبل از شهرالعلاء (ماهی که در آن بهائیان روزه می‌گیرند) قرار گرفته‌است و به نوعی تأکیدی بر اهمیت ماه روزه در این دین می‌باشد.
از آنجایی‌که برخی از ایام تعطیل و مخصوص تقویم بهایی بر اساس تقویم قمری تعیین گردیده بود، به ویژه روز تولد باب و بهاءالله که در روز اول و دوم ماه محرم قرار داشت. بیت العدل در نامه مورخه ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴ (میلادی)، توضیحی دربارهٔ استفاده بهائیان از تقویم و تعطیلات بهایی اعلام کرد. بیت العدل تاریخ بعضی روزهای تاریخی بهائی مانند تولد بهاءالله و باب را در تقویم جدید تغییر داد و از بهائیان خواست که از سال ۱۳۹۴ معادل سال ۱۷۲ بهائی به تقویم جدید عمل کنند (پیام بیت العدل، مورخه ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴). شوقی افندی در نوشته‌ای به این عدم تطابق روزها اشاره کرده و از شمسی شدن تمام روزها در آینده خبر داده بود ولی جزئیات آن را مطرح نکرد.
در هر سال بهائی ۹ روز به نام ایام محرمه وجود دارد که در آن روزها بهائیان کار اداری، مالی و تجاری را تعطیل می‌کنند. این روزها در حقیقت سالروز وقایعی مربوط به شخصیت‌های بارز این دین است و به قرار زیر می‌باشند:
اینهریار
اینهریار Einherjar در اساطیر نورس پهلوانانی هستند که دلیرانه در میدان‌های نبرد به خاک می‌افتند. این رزم آوران را والکیریها از میان کشتگان نبردها برمی‌گزینند و به والهالا، تالار ویژه اودین در آسگارد می‌برند تا در آنجا خود را برای نبرد پایانی در روز راگناروک آماده کنند. به گفتاری دیگر این جنگجویان را اودین و فریا میان خود پخش می‌کنند.
اینهریار هر روز با بانگ خروسی به نام گولینکامبی، که معنی نامش «زرین شانه» است، از خواب برخاسته، خود را برای نبرد می‌پرورانند. آنها این کار را تا آنجا پی می‌گیرند که همگی یکدیگر را تکه تکه می‌کنند. اما شب هنگام به گونه‌ای بسیار شگفت انگیز زخمهای آنها بهبود یافته و در کنار اودین به جشن و شادمانی می‌پردازند. خوراک و نوشیدنی این جشنها به شیوه‌ای شگفت انگیز فراهم می‌شوند. خوراک آنها بدست آشپزی به نام الدریم نیر از گوشت گرازی به نام سیریم نیر که هر شب کشته شده و روز دیگر بار زنده می‌شود، در دیگی به نام آندریم نیر پخته می‌شود. نوشیدنی ویژه‌ای به نام مید نیز از پستانهای بزی به نام هایدرون، که بر پشت بام والهالا زندگی می‌کند و از برگهای ایگدراسیل می‌خورد جاریست که به گسارش اینهریار و اودین می‌رسد.
در راگناروک، دلیرترین اینهریار سپاه اودین را برای نبرد با یوتونها گردآوری می‌کند و به همراه خدایان به نبردی که سرانجام آن از پیش گفته شده می‌تازند.
وایکینگ‌ها آویزهای تندیس مانند اینهریار را به نشان دلاوری و امید پیوستن به آنها با خود به همراه داشتند.
در بازی عصر اسطوره (AOM) ساخته مایکروسافت در بخش نورس کمپین و در هنگام برگزیدن شهرآیین‌های (تمدن‌های) نوردیک، یکی از کاراکترهایی که یافت می‌شود اینهریار است. این کاراکتر در برابر جنگجویان انسانی نیرومند و در برابر پهلوانان ناتوان است.
در میان ترانه‌های گروه‌های دث متال مدرن اسکاندیناویایی با درون مایه‌های فولک و اپیک هم از اینهریار یاد شده‌است.
کارتینگ
کارتینگ یا مسابقه کارتینگ نوعی از ورزش موتوری با خودروهای چرخ‌باز است. این‌گونه خودروهای چهارچرخه کوچک و چرخ‌باز کارت نام دارند. با ماشین‌های کارت معمولاً در مسیرهای کارت‌سواری که در مقیاسی کوچک نسبت به بزرگ‌راه‌های واقعی ساخته می‌شوند مسابقه داده می‌شود. کارتینگ معمولاً به عنوان قدم اول در مسیر رسیدن به ورزش‌های پرخرج‌تر خودروسواری به‌شمار می‌آید. اگر مسیرگاه کارتینگ درون یک ساختمان باشد به این نوع کارتینگ، کارتینگ سرپوشیده (Indoor Karting) گفته می‌شود.Wikipedia contributors, "Kart racing," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kart_racing&oldid=185052749 (accessed January ۱۸، ۲۰۰۸).
خودروی چرخ‌باز
خودروی چرخ‌باز به خودروهایی که بیرون از بدنه و بیرون از گلگیرها قرار گرفته اصطلاحاً «چرخ‌باز» گفته می‌شود.
فرمول یک بالاترین رده از دوره‌مسابقات رانندگی با خودروهای تک‌سرنشینه با چرخ‌های بی‌گلگیر (چرخ‌باز) است.
خودروهای به‌کاررفته در ورزش کارتینگ نیز از نوع چرخ‌باز هستند.
بیارجمند
بیارجُمَند یکی از شهرهای شهرستان شاهرود در استان سمنان است. این شهر مرکز بخش بیارجمند است. این شهر تا دی ماه سال ۱۳۱۶ از توابع خراسان و سبزوار بوده‌است.
بیارجمند در ۱۱۰ کیلومتری جنوب شرقی شاهرود قرار دارد و تا شهر سمنان، مرکز استان، ۳۱۰ کیلومتر فاصله دارد. بخش بیارجمند از غرب به رشته‌کوه‌های سوخته‌کوه و کی‌کی و از شمال به جاده آسفالته تهران–مشهد و شهرستان میامی و از جنوب به کویر مرکزی ایران و از شرق به شهرستان‌های طبس، بردسکن و سبزوار محدود می‌باشد.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این شهر ۲٬۵۲۸نفر بوده‌است.
میانگین بارش سالانه بیارجمند حدود ۱۶۷ میلی‌متر است.
منطقه حفاظت شده توران که در فاصله ۴۸ تا ۱۴۹ کیلومتری شهر بیارجمند واقع شده از اماکن مهم دیدنی منطقه است. این منطقه حفاظت شده بزرگ‌ترین ذخیره‌گاه زیستکره در ایران به‌شمار می‌آید.