ارگو پراکسی
اِرگو پراکسی عنوان یک مجموعه تلویزیونی انیمه موفق سایبرپانک و علمی–تخیلی ژاپنی به کارگردانی شوکُو موراسه و نویسندگی دای ساتو است، که توسط استودیو منگلوب ساخته شده، و پخش آن از ۲۵ فوریه ۲۰۰۶ در شبکهٔ ماهواره‌ای WOWOW شروع شده و تا ۱۲ اوت ۲۰۰۶ ادامه داشت. موضوعات این سریال بیشتر در مباحث هوش مصنوعی، خودآگاهی، آزمون تورینگ، حکومت فیلسوفان افلاطونی، و فلسفه ذهن با زمینه علمی–تخیلی می‌باشد.
این مجموعه به دنبال ارائه مفهوم بسیار سنگین فلسفه و گنوسیسم و پیداکردن گره‌های زندگی بشری است و داستان را لایه‌به‌لایه مانند جورچین پیش می‌برد و در قسمت آخر به نحو حیرت‌انگیزی تکمیل می‌شود. به گفته کارگردان، فلسفه ساخت این انیمه، جواب به این پرسش است که ارزش انسان به ابزارها و وسایلی که در اختیار دارد است یا به نیروی درونی و عواطف و احساساتش بستگی دارد.
داستان به سبک پسا-رستاخیزی در آینده‌ای تاریک بعد از نابودی قسمت عمده نسل بشر به واسطه یک فاجعه اتمی آغاز می‌شود. تأثیر آشکار این فاجعه تغییرات سریع آب‌وهوا را به همراه داشت که به دلیل انفجارهای رشته‌ای در ذخایر ترکیب هیدرات متان بود. این رخداد در نیمه دوم سدهٔ ۲۱ میلادی اتفاق می‌افتد، و انفجارهای حاصل از این فاجعه موفق به از بین بردن ۸۵٪ از جمعیت انسان‌ها در سیاره شد. انسان‌ها به دلیل تغییرات زیست‌شناسی حاصل از بمب‌های اتمی در شهرهای سرپوش‌دار زندگی می‌کنند که توسط حباب‌هایی برای محافظت احاطه شده‌است. در این بین، برخی از انسان‌ها به یک فضاپیما غول‌پیکر در مَدار به نام ستارهٔ بومرنگ عقب‌نشینی کردند. اما در آنجا جای کافی برای همه انسان‌ها نبود، و کسانی که جا مانده بودند شرایط سختی را سپری می‌کردند.
انسان‌هایی که عقب‌نشینی کرده بودند پروژه‌ای جدید به نام «پراکسی» را آغاز کردند. آن‌ها تعداد ۳۰۰ پراکسی را زمانی که خودشان در آنجا حضور نداشتند، برای مراقبت و نگهداری از مناطق زمین خلق کردند. پراکسی‌ها دارای مقادیر باورنکردنی انرژی، قدرت زیاد، توانایی‌های مختلف و عملکردهای چشمگیری هستند. آن‌ها همچنین حاوی سلول‌های آمریتا هستند (برگرفته از آمبروزیا، نوشیدنی ایزدان یونانی) که سبب جاودانگی آن‌ها می‌شد. با این حال امواجی خاص با انرژی بسیار بالا قادر به از بین بردن سلول‌های آمریتا هستند. پراکسی‌ها نیز توانایی ایجاد چنین امواجی را دارند، و به همین سبب قادر به نابود کردن یکدیگر می‌باشند. پراکسی‌ها یک نقطه ضعف دیگر نیز دارند و آن تابش نور طبیعی خورشید است. اما این مسئله به طور طبیعی تهدیدی برای آن‌ها به‌شمار نمی‌رفت، از آن جهت که آسمان جهان مملو از ابرهای غبارآلود بود و اجازه عبور نور خورشید را نمی‌داد و همچنین پراکسی‌ها در مکان‌های گنبدی شکل زندگی می‌کردند. پس از خلق پراکسی‌ها، هر کدام وظیفه ساخت یک شهر و مکانی گنبدی شکل در آن با رحم مصنوعی را داشتند. آن‌ها به‌وسیلهٔ این رحم انسان‌هایی خلق می‌کردند تا در داخل آن زندگی کنند. بنابراین تعداد ۳۰۰ شهر/گنبد وجود داشت، که هر کدام به یک پراکسی اختصاص داشت. هر پراکسی برای اداره جامعه شهر خود آزادی عمل در دست داشت.
در این جامعه منظم، انسان‌ها در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند و البته ربات‌هایی با نام «اُتُورایوز» به انسان‌ها جهت رفاه بیشتر کمک می‌کنند. انواع اصلی اُتُورایوز به دو نوع «همراه» و «همدم»، بسته به نقشی که ایفا می‌کنند تقسیم می‌شود. انواع دیگری نیز وجود دارند که برای مصارف تفریحی یا جنگی طراحی شده‌اند، و کاربرد کمتری دارند. یکسری از ربات‌هایی که توسط ویروسی با نام کاگیتو آلوده شدند شروع به قتل‌هایی در این محیط آرام و حساس می‌کنند. خانم کارآگاهی با نام "ریئل مِیار" به همراه ربات دستیارش با نام ایگی شروع به تحقیقات در مورد پیدا کردن منشاء این قتل‌ها می‌کنند. او با دو موجود ناشناخته و بسیار قدرتمند روبرو می‌شود، که بعدها پی می‌برد یک پراکسی در این امر دخیل بوده است. داستان با اضافه شدن وینسنت لا، مهاجری از شهر موسک که بطریقی با پراکسی در ارتباط است و بار گذشته‌ای محنت بار را به دوش می‌کشد پیچیده‌تر می‌شود، از طرف دیگر بزرگان شهر بر روی طراحی یک شبه انسان با نام "پراکسی" کار می‌کنند که به نظر آن‌ها راه نجات نسل بشر از مشکلات پیش رو است. وینسنت پس از اینکه مورد تعقیب قرار می‌گیرد، همراه با یک اُتُورایوز از نوع همراه به نام پینو، که به ویروس کاگیتو آلوده است برای مدتی در یک کومونی خارج از شهر زندگی می‌کند، اما در طی کشتار کومون توسط دفتر امنیتی، وینسنت آنجا را با هدف بازیابی خاطراتش به مقصد موسک، زادگاهش ترک می‌کند. در این بین ریئل مِیار نیز به او ملحق می‌شود تا حقیقت پشت پرده پراکسی و گنبدها را کشف کند.
مهاجری از شهر موسک که برای بخش کنترل اُتُورایوز رومدو کار می‌کند، که به منظور شکار و دفع اُتُورایوز آلوده راه‌اندازی شده‌است. او علاقه‌ای عاشقانه به ریئل میار دارد. یک اُتُورایوز از نوع همراه، دارای ذهنی همانند یک کودک که به ویروس کاگیتو آلوده است. پینو در اصل به رائول کرید و همسرش سامانتا تعلق داشت و پینو برای آن‌ها نقش فرزندی جایگزین را ایفا می‌کرد. پینو دارای موهای بلند ارغوانی، چشمانی سبز، فیزیکی شبیه به یک دختر بچه است، و لباس خرگوش شکل صورتی رنگ به تن می‌کند. پینو همچنین اغلب در حال نواختن ساز ملودیکا دیده می‌شود. پینو غالباً به خودش به شکل سوم شخص اشاره دارد و ریئل مِیار را با نام «ریرو ریرو» صدا می‌زند.