hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
کاگ‌ب
کا گِ بِ (روسی: КГБ) مخفف نام سرویس اطلاعاتی و امنیتی اتحاد جماهیر شوروی سابق است. که نام کامل آن کمیته امنیت دولتی (به زبان روسی: Комите́т Госуда́рственной Безопа́сности) بود.
کاگ‌ِبِ در سال ۱۹۵۳ از ادغام وزارت امنیت دولتی و وزارت امور داخلی پس از مرگ ژوزف استالین رهبر وقت رژیم شوروی تشکیل شد.
کاگ‌ِبِ یک نام کلی برای فعالیت‌های سرویس اطلاعات شوروی سابق، پلیس مخفی آن کشور و سازمان‌اطلاعاتی شوروی بود که با پیوستن «م ک و د» سازمان اطلاعات داخلی شوروی به «م و د» سازمان اطلاعات وزارت کشور شوروی به سال ۱۹۵۴ تأسیس شد و در فاصله سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۹۱ (زمان سقوط شوروی) فعالیت داشت.
فعالیت سازمان کاگ‌ب تنها به جاسوسی از غرب خلاصه نمی‌شد و این سازمان در داخل کشور به بازداشت و سرکوب مخالفان دولت شوروی می‌پرداخت. منابع شوروی سابق ادعا می‌کردند کاگب در تمامی عملیات‌ها مستقل بوده و هیچ نهادی در شوروی به اندازه این سازمان از قدرت برخوردار نبوده‌است. عمده درگیری‌های کاگ‌ب در سراسر جهان، با سازمان سیا بوده‌است.
به دنبال فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، کاگ‌ب جای خود را به اف‌اس‌بی (سرویس ضد جاسوسی روسیه) داد. صاحب نظران عقیده دارند که این تغییر، تنها در نام این سرویس است و کاگ‌ب با نامی دیگر، همچنان به فعالیت‌های پشت پرده خود در سطح جهانی ادامه می‌دهد.
ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور فعلی روسیه از افسران میان‌رده پیشین کاگ‌ب بوده‌است.
لیگ آیوی عمومی
لیگ آیوی عمومی ، به گروهی از دانشگاه‌های آمریکا گویند که سعی در ارائه کیفیت در سطح آیوی لیگ اما با قیمت دولتی و قابل دسترس برای عموم دارند. بر خلاف تمامی اعضای آیوی لیگ که موسسات خصوصی با سرمایه‌های زیاد و شهریه‌های سر به فلک کشیده‌اند، دانشگاه‌هایی دولتی هستند.
این لیگ در لیست اولیه خود در سال ۱۹۸۵ متشکل از ۸ دانشگاه دولتی در ایالات متحده بود. امروزه این تعداد را متجاوز از ۳۰ دانشگاه می‌دانند.
در قیاس این دانشگاه‌ها با آیوی لیگ باید گفت که در سال‌های اخیر بسیاری از صاحب نظران و کارشناسان بر این باورند که اعتبار اعضای آیوی لیگ کمی اغراق‌آمیز گشته، با این حال تمامی ۸ دانشگاه خصوصی در آیوی لیگ دارای رتبهٔ بالاتری از دانشگاه‌های لیگ آیوی عمومی هستند.
عدنان حسن‌پور
عدنان حسن پور روزنامه‌نگار کرد اهل ایران است که در تاریخ ۵ بهمن ماه ۱۳۸۵ دستگیر و در تاریخ ۲۲ خرداد در دادگاهی غیر علنی که بنابر حکم دادگاه انقلاب مریوان در استان کردستان ایران به جرم «محارب» به اعدام محکوم شد و در نهایت حکم او به پانزده سال زندان تغییر کرد و بعد از ده سال از زندان آزاد شد.
حکم اعدام او در ۲۶ تیرماه ۱۳۸۶ حکم صادره به خانواده و یکی از وکلای وی آقای سیروان هوشمندی ابلاغ شد. دیوان عالی کشور در تاریخ ۳۰ مهر ماه ۱۳۸۶حکم اعدام عدنان حسن پور را تأیید کرد؛ که مجدداً با درخواست اعاده دادرسی از سوی وکلا در تاریخ ۱۹ مرداد ماه ۱۳۸۷ دیوان عالی کشور حکم اعدام وی را لغو کرد. این روزنامه‌نگار ۱۶ شهریور و ۱۱ بهمن ۱۳۸۷ در دادگاه انقلاب سنندج محاکمه شد که به پانزده سال زندان محکوم شد. او در زندان مرکزی سنندج زندانی بود. عدنان حسن پور عضو تحریریه «هفته نامه ئاسو» بوده که به دو زبان کردی و فارسی منتشر می‌شد. این هفته نامه در سال ۱۳۸۴ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی توقیف شد. حسن‌پور که ابتدا به اعدام محکوم شده بود، پس از دو سال کشمکش قضایی این حکم لغو و سپس با همان اتهامات به پانزده سال زندان محکوم گردید.
وی به اتهام جاسوسی برای آمریکا و همچنین عکسبرداری از برخی مراکز نظامی غرب کشور با استفاده از دستگاه gps، داشتن ارتباط با سران احزاب مخالف حکومت و اقدام علیه امنیت ملی، پس از برگزاری دادگاهی که مفاد و جریانات آن به صورت مستدل اعلام نشده، به اعدام محکوم شده‌است.
شعبه سوئد گزارشگران بدون مرز جایزه آزادی مطبوعات ۲۰۰۷ را به عدنان حسن پور اهدا کرد گزارشگران بدون مرز به پاسداشت مقالات انتقادی این روزنامه‌نگار در کشوری که مطبوعات تحت فشار همه‌جانبه قرار دارند، عدنان حسن پور را شایسته جایزه آزادی مطبوعات ۲۰۰۷ می‌داند.
جایزه آزادی مطبوعاتی ایتالیا ۲۰۰۷ در مراسمی در محل شهرداری «سی ینا» در ایالت توسکانی در ایتالیا به عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار روزنامه نگاران کرد محکوم به اعدام اهدا شد. این جایزه سی ام نوامبر ۲۰۰۷ در مراسمی با شکوه به خانم «لیلی حسن پور» خواهر عدنان و آقای هادی بوتیمار برادر هیوا به نیابت این دو خبرنگار زندانی اعطا شد. جایزه آزادی بیان ایتالیا به خبرنگاران یا فعالین اجتماعی که برای آزادی بیان مبارزه کرده باشند تعلق می‌گیرد.
استفانو مارچلی، بنیانگذار سازمان غیردولتی اطلاع‌رسانی و امنیت خبرنگاران «ISF» که مدیریت این جایزه را نیز عهده‌دار است اعلام کرده بود: «دلیل اول انتخاب این دو خبرنگار برای دریافت این جایزه، مخالفت ما با مجازات اعدام است.» مارچلی گفته بود: «ما به ویژه مخالف صدور این چنین حکم غیرانسانی برای کسانی که به دلیل فعالیت‌های مطبوعاتی، اجتماعی یا سیاسی دستگیرشده‌اند هستیم و به همین دلیل عدنان و هیوا را برای دریافت این جایزه که تنها جایزه خاص خبرنگاران خارجی ایتالیا است، برگزیدیم.» استفانو مارچلی افزود: «تشدید سرکوب اقلیت‌ها و به ویژه کردها در ایران در ماه‌های اخیر یکی دیگر از دلایل انتخاب هیوا بوتیمار و عدنان حسن پوراست و ما از این طریق می‌خواهیم همبستگی خود را نیز با کردهای ایرانی که تحت سرکوب شدید قرار دارند ابراز کنیم.»عدنان حسن پور روز بیستم شهریور ۱۳۹۵ از زندان آزاد شد.
عبدالواحد بوتیمار
عبدالواحد بوتیمار (معروف به هیوا) روزنامه‌نگار کرد اهل ایران است که بنابر حکم دادگاه انقلاب مریوان در استان کردستان ایران به جرم «محارب» به اعدام محکوم شده‌است. وی عضو تحریریه «نشریه انجمن سبز چیا» بوده که به دو زبان کردی و فارسی منتشر می‌شود. نظام جمهوری اسلامی مدعی است که وی اعتراف کرده که در پایگاهی متروکه در غرب ایران تعداد ۵۶۳ گلوله جنگی و ۵۵ گلوله آرپی‌جی پیدا کرده که مهماتی قابل استفاده بوده و آن‌ها را همراه با مقادیر دیگری مهمات که از دیگران خریداری کرده بوده، از طریق برادرش به فردی در مریوان تحویل داده تا به سازمان پژاک برساند. از این روی وی به دلیل اقدام علیه امنیت ملی جمهوری اسلامی، مجرم تشخیص داده شده و بدین دلیل به اعدام محکوم شده‌است.
دهستان هنگام
دهستان هنگام به یکی از دهستان‌های زیر اشاره دارد:
دولتی (ابهام‌زدایی)
این واژه دارای معانی متفاوتی است.
۱.دولتی نام شهرکی است که مرکز بخش چغامیش از توابع شهرستان دزفول
۲.دولتی یعنی متعلق یا وابسته به دولت یا حکومت
قانون هابل
قانون هابل، قانونی در اختر فیزیک و کیهان‌شناسی است که فرض می‌کند که جهان با سرعتی ثابت که برای تمام زمان‌ها ثابت است، در حال گسترش است. این اندیشه از شناخت دو پدیده به دست آمده. یکی اینکه: آن دسته از جرم‌های آسمانی که در ژرفای بیرون از کهکشان راه شیری (کهکشان بیرونی) هستند؛ و بیشتر آن‌ها بیش از ۱۰ مگا پارسک از زمین دورند٫ همگی از پدیدهُ انتقال به سرخ نشان دارند؛ این خود به معنی داشتن شتاب در دور شدن از زمین است.
دیگر اینکه اندازه‌گیری این شتاب دور شدن از زمین، نشان داده که برای ستارگانی که در فاصله‌های کمتر از چند مگا پارسک در کهکشان درونی جا دارند این شتاب متناسب با فاصلهُ آن‌ها از زمین است. از این دو گواه خردپذیر و دیدنی (قابل رؤیت) باورهای گسترش جهان؛ انبساط جهان و جهان قابل مشاهده را می‌توان پذیرفت.
در ۱۹۲۹ (میلادی) ادوین هابل عکس‌هایی که نشان می‌داد انتقال به سرخ کهکشان‌های دوردست همراه با فاصلهُ آن‌ها از ما به‌طور ثابت در حال افزایش است را منتشر کرد. این معادله بیانگر همان رفتاری است که نسبیت عام برای جهان در حال گسترش پیش‌بینی می‌کرد. قانون هابل به عنوان نخستین پایه و اساس بکارگیری روش مشاهده برای پیگیری جستارهای مربوط به گسترش جهان است و امروز این قانون به عنوان یک دلیل و مدرک برای استدلال‌ها در حمایت از مدل انفجار بزرگ پی در پی استفاده می‌شود. حرکتی را که جرم‌های آسمانی (تنها به دلیل این گسترش) دارند، به عنوان جریان هابل شناخته‌شده‌است.
قانون هابل با این معادله بیان می‌شود: که در آن، "D" فاصلهُ یک کهکشان، و "v" سرعت دور شدن کهکشان به علت انبساط جهان هستی است. "H" به نام ثابت هابل شناخته می‌شود که سرعت گسترش هستی را نشان می‌دهد و در واقع یک ثابت حقیقی نیست. این ثابت ارتباط بین این که یک کهکشان چه مقدار از ما دور است و با چه سرعتی از ما دور می‌شود را تعیین می‌کند. ثابت هابل برای تشخیص اندازه و سن هستی (زمان هابل) به کار می‌رود. در سال ۲۰۰۳ مقدار ثابت هابل برابر با 4±71 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک (km/s/Mpc) تخمین زده شد.
آکادمی علوم فضایی ایرانhttp://www.bbc.co.uk/science/space/universe/questions_and_ideas/hubbles_law
انتقال به سرخ
انتقال به سرخ یا سرخ‌گَرایی ، پدیده‌ای است که در آن نور گسیل‌شده از یک جرم (امواج مرئی، فرابنفش، پرتو ایکس، پرتو گاما و ...) به سمت طول موج قرمز در انتهای طیف می‌رود.
یعنی نوری که توسط طیف‌سنج ثبت می‌شود طول موجی بلندتر و بسامدی کمتر از نور گسیل‌شده از منبع دارد. به طور مثال این پدیده هنگامی رخ می‌دهد که منبع تولید نور در حال دور شدن از بیننده باشد. مانند اثر دوپلر که در بسامد امواج صوتی تغییر ایجاد می‌کند.
تابش جسم سیاه
تابش جسم سیاه یک تابش الکترومغناطیسی حرارتی در جسم یا اطراف آن در حالت تعادل ترمودینامیکی با محیط آن است که توسط یک جسم سیاه (یک بدنه مات و غیر منعکس کنندهٔ ایده‌آل) منتشر می‌شود. این تابش، طیف تابشی ویژهٔ خود را در طول موج (formula_1) دارد، که به‌طور معکوس با شدت آن وابسته است که آن هم تنها به دمای جسم بستگی دارد. در تئوری و نظریه‌ها به خاطر ساده و یک‌نواخت نگهداشتن محاسبه‌ها دما یکنواخت و ثابت فرض شده‌است.
تابش حرارتی که به‌طور خودبه‌خود توسط بسیاری از اشیاء معمولی ساطع می‌شود، می‌تواند به عنوان تابش جسم سیاه تقریبی شود. محفظه‌ای کاملاً عایق که در داخل تعادل حرارتی قرار دارد، حاوی اشعه بدن سیاه است و از طریق سوراخی که در دیواره آن ساخته شده‌است، آن را منتشر می‌کند، به شرط اینکه سوراخ به اندازه کافی کوچک باشد تا تأثیر ناچیزی بر تعادل داشته‌باشد.
جسم سیاه از این جهت در دمای اتاق سیاه به نظر می‌رسد، که بیشترین انرژی تابشی که از آن منتشر می‌شود در طیف فروسرخ قرار دارد و برای چشم انسان دیدنی نیست. از آنجا که چشم انسان نمی‌تواند امواج نوری زیر فرکانس قابل مشاهده را حس کند، جسم سیاه را در تاریکی با کمترین درجه حرارت، با زحمت مشاهده می‌کند و به‌طور ذهنی به نظر می‌رسد که خاکستری باشد؛ حتی اگر در واقع اوج طیف جسم مورد نظر در محدودهٔ فروسرخ باشد.این جسم وقتی کمی داغ‌تر شود، به رنگ قرمز کم‌رنگ به نظر می‌رسد. با افزایش بیشتر دمای جسم، رنگ آن به رنگ زرد، سفید و در نهایت آبی-سفید دیده می‌شود.
هرچند که سیاره‌ها و ستارگان، نه با محیط اطراف خود در حالت تعادل ترمودینامیکی هستند و نه کاملاً جسم‌هایی مات و غیر بازتاب دهندهٔ ایده‌آل هستند، اما همان اندازه‌گیری تابشی جسم سیاه به عنوان نخستین تقریب انرژی تابشی آن‌ها استفاده می‌شود. سیاه‌چاله‌ها بدن‌های تقریباً بی‌نقص هستند؛ به این معنا که تمام تابش‌های را که به آن‌ها می‌رسد، جذب می‌کنند. پیشنهاد شده که آن‌ها از خود تابش جسم سیاهی (به نام تابش هاوکینگ) منتشر می‌کنند، با دمایی که به جرم سیاهچاله بستگی دارد.
اصطلاح جسم سیاه توسط گوستاو کیرشهف در سال ۱۸۶۰ معرفی شد. به "تابش جسم سیاه"؛ «تابش حرارتی»، «تابش حفره»، «تابش کامل» یا «تابش دما» نیز گفته می‌شود.
دهستان اسفندار
اسفندار یا اسفندآباد نام دهستانی است که در بخش بهمن شهرستان ابرکوه در استان یزد واقع شده‌است. جمعیت این دهستان ۳۸۲۴ نفر بوده که حدود ۷۱ درصد آن را باسوادان تشکیل می‌دهند. اسفندار در نزدیکی کویر ابرکوه از سمت جنوب غربی واقع شده‌است و دسترسی آن به آبادی‌ها و شهرستان‌های اطراف از طریق راه‌های خاکی و آسفالته میسر است.
اسفندار دارای آبادی‌هایی به نام‌های زیر است:
اهرمک
اهرمک یا جوی‌استیک یکی از ابزار جانبی رایانه‌های شخصی است.
اهرمک تشکیل شده از دسته‌ای که در یک انتهای خود گِرد نقطه‌ای حرکت می‌کند و اطلاعات زاویهٔ خود را به‌صورت دوبعدی یا سه‌بعدی به رایانه می‌فرستد. اهرمک‌ها معمولاً برای کنترل حرکت و فرمان در بازی‌های رایانه‌ای به‌کار می‌روند و بر روی بسیاری از آن‌ها دکمه‌هایی نیز برای فرمان‌های گوناگون جاسازی شده‌است.
جوی‌استیک‌های مخصوصی وجود دارد که جز فناوری‌های کمکی هستند و می‌توانند برای افراد ناتوان جسمی جایگزین ماوس رایانه شود. همچنین برای افراد ناتوان جسمی که در کنترل دست و بازوی خود مشکل دارند استفاده از گوشی‌های هوشمند و لمسی بسیار سخت است. این افراد با کمک یک جوی استیک که با دهان و لب‌ها و بدون کمک دست کنترل می‌شود قادر خواهند بود از گوشی‌های هوشمند استفاده کنند. فرد ناتوان با مکش مختصر هوا به داخل عمل کلیک‌کردن و با بازدم عمل برگشت را انجام دهند. با توجه به نیاز کاربر می‌توان کارکردهای دیگر به دستگاه افزوده شود. برخی از روش‌های ساخت اینگونه دستگاه‌های کمکی به صورت متن‌باز در اختیار افراد قرار می‌گیرد تا با هزینه کم بتوان این وسیله را برای افراد ناتوان که در به‌کارگیری گوشی‌های لمسی ناتوان هستند ساخت.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲ اوت ۲۰۰۷.
میخائیل کلاشنیکف
میخائیل تیموفیویچ کالاشنیکف (زاده ۱۰ نوامبر ۱۹۱۹ – درگذشته ۲۳ دسامبر ۲۰۱۳) مخترع روسی سلاح آ-کا-۴۷ موسوم به کالاشنیکف بود.
وی در سال ۱۹۱۹ در شمال روسیه در یکی از روستاهای منطقه آلتای واقع در سیبری در نزدیکی مرز روسیه و قزاقستان در خانواده‌ای فقیر روس تبار متولد شد. تحصیلات وی پایین بود به طوری که نتوانست دوران متوسطه را طی کند. در سنین نوجوانی وارد ارتش شوروی شد. در سال ۱۹۴۱ طی یکی از حملات ارتش شوروی به نیروهای آلمان نازی میخائیل تیمافییویچ کالاشنیکف در اثر هدف قرار گرفتن تانکش مجروح و در بیمارستان بستری شد. او در بیمارستان تصمیم گرفت که با در هم آمیختن ویژگی‌ها و کاربردهای سلاح آمریکایی ام۱ گرند و تفنگ آلمانی اس‌تی‌جی ۴۴ یک تفنگ خودکار طراحی و تولید کند. ساخت این سلاح در سال ۱۹۴۷ تکمیل و پس از آن در سال ۱۹۵۱ به‌طور رسمی وارد ارتش شوروی شد.
میخائیل تیمافییویچ کالاشنیکف بیست و چندی ساله بود که اندکی پس از جنگ جهانی دوم تفنگ «AK-۴۷» را ابداع کرد.
از آغاز تولید کالاشنیکف تاکنون بیش از صد میلیون قبضه از مدل آ-کا-۴۷ در کارخانهٔ تولید این سلاح در شهر ایژوسک روسیه یا سایر کشورها با مجوز قانونی یا به‌طور غیرقانونی ساخته شده‌است.
میخائیل کالاشنیکف سازنده ی اسلحه کالاشنیکُف گفته است: «اسلحه کالاشنیکف را برای جلوگیری از پیشروی آلمان بسوی شوروی و به خاطر وطنم ساختم و قصد نداشتم این اسلحه در عملیات تروریستی مورد استفاده قرار گیرد و در بازارهای اروپایی و آمریکایی فروخته بشود .» به گزارش فارس به نقل از پایگاه اینترنتی «مسکونیوز»، کالاشنیکف ۸۶ ساله می‌گوید: هر وقت در تلویزیون می‌بینم اسلحه‌ای که برای دفاع از سرزمین مادری‌ام ساختم در دستان اعضای القاعده و گروههای تروریستی است، از خود می‌پرسم چطور این اسلحه بدست آن‌ها رسیده است؟» اما واقعیت چیزیست که در تاریخی که کالاشنیکف سلاح مشهورش را طراحی کرد، نمی‌توانست آنرا پیشبینی کند! سلاح وی آنچنان ساده است که تنها در کارگاهی که امکان خانکشی لوله وجود دارد امکان ساخت این سلاح نیز موجود است و بدین طریق تخمین زده می‌شود که بسیاری از سلاحهای موجود در دست تروریستها ساخت کارگاههای زیرزمینی است.
علاوه بر آن سلاح معروف کالاشنیکف سلاحیست که نیاز چندانی به تمیزکاری ندارد و رفع گیر آسان و برد نسبتاً قابل توجهی دارد.
کالاشنیکف که در سن ۹۰ سالگی کم بنیه اما همچنان تیزهوش به نظر می‌رسد در مراسمی گفت: «اگر می‌خواهید کسی را مقصر بدانید آلمان‌های نازی را به خاطر اینکه مرا مجبور کردند طراح سلاح شوم، مقصر بدانید!» وی افزود: «البته من همواره می‌خواستم که دستگاه‌ها و ماشین‌آلات مورد نیاز کشاورزی بسازم.»
کالاشنیکف از بیماری قلبی رنج می‌برد و در ماه ژوئن ۲۰۱۳ در بیمارستان مرکزی مسکو تحت مداوا قرار گرفت. وی پس از بهبودی نسبی در ماه سپتامبر ۲۰۱۳ به ایژوسک مرکز جمهوری اودمورتی روسیه بازگشت اما از ۱۷ نوامبر ۲۰۱۳ بار دیگر در بیمارستان بستری شد.
میخائیل کالاشنیکف ، سازنده تفنگ تهاجمی معروف کالاشنیکف روز دوشنبه، دوم دی ۱۳۹۲ برابر ۲۳ دسامبر ۲۰۱۳، در سن ۹۴ سالگی در شهر ایژِوسک در واقع در جمهوری اودمورتیا درگذشت.
تالاب زردابه
این تالاب در جنوب شهر پلدختر واقع گردیده است که به دلیل تغییرات جوی رو به خشک شدن می‌رود. سازمان محیط زیست اقدامی در زمینه احیای آن به عمل نیاورده است. در شمال این تالاب، تالاب‌های سه‌گانه قرار دارند که به ترتیب تالاب‌های لفانه(دوقلو) و تکانه(تک) می‌باشند.
مردم‌واری
مردم‌واری به معنای رعایت تناسب میان اندامهای ساختمانی با اندام‌های انسان و توجه به نیازهای او در کار ساختمان‌سازی بوده و در ایران بیش از هر جای دیگر. چنانکه آرایش معماری نیز همواره به دست زندگی بوده و در هر زمان روش زندگی بوده که برنامه‌ریزی کار معماری را پی ریخته‌است.
مردم‌واری در اندام(فضا)های ساختمان و اجزا آن چنین نمایان می‌شود که برای نمونه اتاق سه دری که بیشتر برای خوابیدن به کار می‌رود، به اندازه‌ای است که نیاز یک خانواده را براورده کند. اجزایی چون در و پنجره، تاقچه، رف و نیز پستویی که برای انبار رختخواب بکار می‌رفته اندازه‌هایی مناست داشتند.
معمار ایرانی افراز (بلندا) درگاه را به اندازه بالا(قد)ی مردم می‌گرفته و روزن و روشندان را چنان می آراسته که فروغ خورشید و پرتو ماه را به اندازه دلخواه به درون سرای آورد. پهنای اتاق خواب به اندازه یک بستر بوده و افراز تاقچه و رف به اندازه‌ای است که نشسته و ایستاده به آسانی در دسترس باشد. روزن بالای پنجره یا گلجام معمولاً دارای شیشه‌های رنگی به رنگهای زرد و لیمویی و آبی بوده که این شیشه‌ها را از غرابه‌های شکسته بدست می‌آورند. برای جلوگیری گرما به درون، ار ارسی بهره می‌برند یا دیوار آسمانه(سقف) را دو پوسته می ساختند تا لایه پنام (عایق) جلوگیر گرما باشد.
اگر خوابگاه ایرانی اندازه‌ای خرد و درخور گسترش یک یا دو بستر داشته، در برابرش "تالار" و "سفره خانه" ای باشکوه و پهناور بوده‌است. اگر خوابگاه خرد بوده، از آن خداوند خانه بوده و شایسته نبوده که بیگانه‌ای به آن راه یابد، اما تالار، باید که شایسته پذیرایی مهمان گرامی باشد.
چاه‌کوتاه
چاه‌کوتاه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بوشهر در استان بوشهر ایران. روستای چاهکوتاه دارای یک پارک جنگلی است.
این روستا در دهستان حومه بوشهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۲۱۳۶ نفر (۵۹۲خانوار) می‌باشد و در سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۸۴۸ نفر (۴۵۵خانوار) بوده‌است.
در قدیم این ده مرکز دهستان چاه کوتاه بوده و در ۳۸ هزار گزی جنوب برازجان و ۷ هزارگزی شوسه شیراز به بوشهر واقع بوده‌است. جلگه، گرمسیر و مالاریائی است و ۱۲۲۹ تن سکنه دارد. آبش از چاه، محصولش غلات، خرما و صیفی، شغل اهالی کشاورزی و راهش فرعی است و دبستان هم دارد.
دهستان چاهکوتاه نام یکی از دهستان‌های یازده‌گانه بوشهر بوده‌است که از شمال به دهستان عیسوند، از باختر به دهستان انگالی، از جنوب به دهستان باغک و از خاور به دهستان سمل محدود بوده‌است. این دهستان تقریباً در جنوب شرقی بخش برازجان واقع بوده و قراء آن در جلگه ساحلی خلیج فارس بوده‌است. هوای آن گرم، مرطوب و مالاریائی است و در حدود پنج هزارتن سکنه داشته‌است. آب مشروبش از آب چاه تأمین می‌شده و زراعتش به‌طور کلی دیمی بوده‌است. محصولش غلات و جزئی خرما و شغل اهالی زراعت است. این دهستان از شش آبادی تشکیل شده بوده‌است و روستاهای مهم آن عبارت بودند از: احمدی - دوبیره و تل اشگی. راه شوسه بوشهر به کازرون و شیراز از وسط این دهستان می‌گذشته و مرکز این دهستان روستای چاه کوتاه بوده‌است.
مؤلف مرآت البلدان می‌نویسد «بلوکی است از توابع و مضافات بندر بوشهر که در شش فرسخی شهر و در سمت مشرق آن واقع شده‌است. اراضیش شوره زار و رمل است و هندوانه دیمی بسیار خوب در اینجا بعمل می‌آید. طول مضافات بوشهر از مغرب بمشرق بیست فرسخ و عرض آن از هشت تا شش فرسخ است و در این بلوک حاصل عمده اش غله و خرماست و شکار آهو دارد. قصبه این بلوک را نیز چاه کوتاه نامند».
اوژن فلاندن معمار و جهانگرد فرانسوی در جریان سفرش به ایران در راه بازگشت از بوشهر، شبی را در این روستا گذرانده و در وصف روستا می‌نویسند: « ... بامداد روز بعد برحسب عادت معمولی خواستیم پول مخارج و کرایه منزل را بدهیم ولی به‌سختی پول ما را پس داده و گفتند اینجا که کاروانسرا نیست. اولین دفعه‌ایست که این وضع را مشاهده کردم و مردمش را پول‌دوست ندیدم. مردم چاکوته عرب و از وضع مهمان‌نوازی و آداب بایستی مهمان‌دوست باشند. رسول‌بیک را واداشتیم به‌نزد شیخ رفته و سلامی کرده و از جانب ما تشکر نمیاد»
شیخ حسین خان چاه کوتاهی از بزرگان نبرد با هجوم انگلیس به جنوب ایران و از همرزمان رئیسعلی دلواری بود.
محسن شریف، داستان‌نویس که هشتم مهرماه ۱۳۹۵ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
معشوقه منوچهر آتشی اهل چاهکوتاه بود. وی در این باره می‌گوید: اولین تجربه عاشقانه من همان روزهای زندگی در روستا اتفاق افتاد. دختری بود اهل چاهکوتاه که من سخت عاشق او شدم. او نیز توجهی پاک و ساده دلانه به من داشت. آن دختر خیلی روی من اثر گذاشت و در واقع او بود که مرا شاعر کرد.
آمیزش جنسی مقعدی (ابهام‌زدایی)
سکس مقعدی ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
محمد رفیع اشعری
او از سال ۱۳۶۴ ساختن عود را با یک حلب نفتی آغاز کرد. و در سال ۱۳۷۴ با خواندن کتاب "سه تار ساز" نوشته مرحوم چایچی با شیوه‌های ساز سازی آشنا شد. بعدها با آشنایی با تقی عرفاتی انگیزه بیشتری در ساختن ساز پیدا کرد. از سال ۱۳۸۱ به صورت حرفه‌ای به این کار مشغول است و شاگردانی را نیز پرورش داده‌است. وی در جستجو برای یافتن شیوه‌های نوین ساختن عود می‌باشد. و در ساخت عود الکتریکی مهارت خیلی بالایی دارد.
عدنان غریفی
عدنان غریفی (متولد ۱۳۲۳ در خرمشهر)، داستان‌نویس عرب ایرانی مقیم هلند است.  او از نویسندگان نوگرای دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ است و به همراه نویسندگان دیگری از جمله  ناصر تقوایی، احمد محمود، احمد آقایی، منصور خاکسار، پرویز مسجدی، حسین رحمت، علی گلزاده، مسعود میناوی، ناصر مؤذن، محمد ایوبی، پرویز زاهدی، نسیم خاکسار و بهرام حیدری از شکل‌دهندگان داستان‌نویسی جنوب است.
طبقه اجتماعی
طبقه اجتماعی (کلاس اجتماعی) نوعی قشربندی است که در آن قشرها به وسیله مقررات قانونی ایجاد نمی‌شوند و عضویت بر مبنای موقعیت موروثی است. طبقه اجتماعی؛ گروه‌بندی وسیعی از افراد هست که دارای منابع اقتصادی مشترکی هستند. نظام‌های طبقاتی انعطاف‌ناپذیرترین نظام‌های قشربندی هستند. محدودیت‌های رسمی در مورد ازدواج میان گروهی بین افراد متعلق به طبقات مختلف وجود دارد.
طبقه یک فرد در هنگام تولد انتسابی هست و فقط تا اندازه‌ای اکتسابی است. تحرک اجتماعی صعودی یا نزولی در ساخت طبقاتی معمول نیست. طبقات به تفاوت‌های اقتصادی میان گروه‌بندی‌های افراد و نابرابری در تملک و کنترل منابع مادی بستگی دارند. طبقات اقتصادی معمولاً از طریق میزان برخورداری از ثروت یا متوسط درآمد تفکیک می‌شوند. نظام‌های طبقاتی اساساً از طریق ارتباطات گسترده غیرشخصی عمل می‌کنند. پایه‌های اصلی اختلافات طبقاتی؛ تفاوت در ثروت و شغل است. ثروت‌مندان، تاجران، کارفرمایان، صاحبان صنایع و مدیران اجرایی؛ معمولاً در طبقه بالا قرار دارند. کارمندان و کارکنان متخصص حرفه‌ای؛ طبقه متوسط را تشکیل می‌دهند. طبقه کارگر معمولاً در کارهای دستی و مشاغل زراعتی و باربری اشتغال دارند. در بعضی جوامع فئودالی روابط بین طبقات؛ رابطه بهره‌کشی است، در کشورهای اسکاندیناوی و حوزه آنچه در ایام قدیم و امروز با وجود توزیع عادلانه ثروت و عوام دیگر اختلاف طبقاتی وجود ندارد و همه از یک شرایط بر خوردار هستند.
به‌طور کلی جامعه شناسان سه طبقهٔ اجتماعی را مشخص می‌کنند:
مزایای اجتماعی یا امتیاز اجتماعی در اصطلاح دانش جامعه‌شناسی، ویژگی باارزش کمیابی است که دست‌یابی به آن‌ها با محرومیت نسبی دیگران همراه باشد. ثروت، قدرت و احترام از مهم‌ترین مزایای اجتماعی به‌شمار می‌آیند. مزایای اجتماعی به صورت نابرابر تقسیم می‌شوند تا ایفای نقش ساده‌تر شود. سهم فرد از مزایای اجتماعی با فعالیت، آموزش، اشتغال و عضویت در تشکل‌های مدنی یا ازدواج افزایش می‌یابد.
مزیت رفاهی نوعی از مزیت اجتماعی است که همه باید حق داشتن ان را داشته باشند ولی بعضی‌ها به سختی و بعضی به صورت خیلی آسان از ان بهره‌مند هستند به عنوان مثال کودکان و نوجوانان حق این را دارند که به مدرسه بروند و دانش بیاموزند.
طبقه فرادست
طبقهٔ بالا یا طبقه فرادست، یک طبقه اجتماعی است، برخی از افراد و خانواده‌ها را در برمی‌گیرد که مالک دارایی‌های بیش‌تری نسبت به سایر طبقات هستند.اعضای طبقه بالا در سطوح بالای قدرت حضور دارند و نفوذ آن‌ها از کنترل مستقیم بر سرمایه صنعتی و مالی، و تا حدی از دسترسی‌شان به مواضع فرمان‌دهی در حوزه‌های سیاسی، آموزشی، فرهنگی و اجتماعی سرچشمه می‌گیرد. وراثت معمولاً از راه‌های اصلی ثروتمندشدن یا ثروتمند ماندن است. هرچند در بعضی جوامع مانند ایالات متحده آمریکا؛ وراثت برای عضویت در طبقه بالا چندان نقشی ندارد.
طبقه متوسط
طبقهٔ متوسط، یک طبقه اجتماعی است و شامل افراد بسیاری در مشاغل مختلف می‌شود که از نظر ارزش‌های فرهنگی بیشتر مشابه طبقه بالا و از نظر درآمد بیشتر مشابه طبقه کارگر هستند. بر اساس برخی تقسیم‌بندی‌ها اگر طبقه بالا دربرگیرنده ۱۰ درصد ثروتمند جامعه و طبقه پایین نیز دربرگیرنده ۵۰ درصد فقیر جامعه باشد؛ طبقه متوسط در بردارنده ۴۰ درصد میانی (دهک‌های ۶ تا ۹) جامعه از نظر برخورداری از ثروت می‌باشد. بر اساس نظریات متعددی از جمله نظریه پارادوکس منافع، طبقه متوسط رویکردی محافظه کارانه در قبال سیاست‌های بازتوزیعی دارد.
شامل صاحبان سرمایه‌های کوچک، مالکان فروشگاه‌های محلی و کشاورزان کوچک می‌شود. شمار افراد این دسته در طول قرن گذشته به‌طور پیوسته کاهش یافته‌است، اما هنوز نسبتی از کل جمعیت شاغل را تشکیل می‌دهد.
از کسانی که دارای مشاغل مدیریت حرفه‌ای هستند تشکیل گردیده‌است. این دسته شامل شمار بسیاری از افراد و خانواده‌هاست. بیشتر آن‌ها شکلی از آموزش عالی را تجربه کرده‌اند و نسبت افرادی که دارای نظرات آزادمنشانه دربارهٔ موضوعات اجتماعی و سیاسی هستند؛ در بین آن‌ها، به ویژه در میان گروه‌های حرفه‌ای و تخصصی بالاست.
گروهی است که شامل افرادی چون کارکنان دفتری، نمایندگان فروش، معلمان و پرستاران می‌شود. اعضای طبقه متوسط پایین، معمولاً نگرش‌های اجتماعی و سیاسی متفاوتی با کارگران دارند.
طبقه کارگر
طبقهٔ کارگر یک طبقه اجتماعی است که از افرادی تشکیل می‌شود که در پیشه‌هایی کار می‌کنند که نیاز به نیروی بدنی و کار دستی دارد. طبقه کارگر را بر پایه سطح مهارت تقسیم‌بندی می‌کنند.
"طبقه کارگر بالا"، شامل کارگران ماهر و متخصص، که اعضایش از دید درآمد، شرایط کار و تأمین شغلی بر دیگر کارگران برتری دارند. اگر چه برخی مهارت‌ها در جریان اتوماسیون و پیشرفت‌های فناوری اهمیت خود را از دست داده‌است؛ شرایط اقتصادی کارگران ماهر بیش از دیگر کارگران است. کارگران ماهر، معمولاً از ثبات شغلی برخوردارند و دوره بیکاری آن‌ها کوتاه‌تر است.
"طبقه کارگر پایین" از افرادی تشکیل شده که در مشاغل غیرماهر و نیمه‌ماهر، که به آموزش اندکی نیاز دارد، اشتغال دارند. تأمین شغلی در بیشتر این مشاغل کمتر از مشاغلی است که نیاز به مهارت دارند. این کارگران معمولاً از ثبات شغلی برخوردار نیستند و طول مدت بیکاری آن‌ها بیشتر است.
مشاغل طبقه کارگر از لحاظ تمام‌وقت یا پاره‌وقت بودن و میزان تأمین شغلی که کارگران از آن برخوردارند؛ فرق می‌کنند. بخش‌ها و حوزه‌های مرکزی قسمت‌هایی هستند که کارگران در آن‌ها به مشاغل تمام‌وقت اشتغال دارند، درآمد نسبتاً بالا کسب می‌کنند و از تأمین شغلی درازمدت برخوردارند. بخش‌های پیرامونی، بخش‌هایی هستند که در آن‌جا تأمین شغلی وجود ندارد، دستمزدها پایین است، و نسبت کارگران پاره‌وقت زیاد است. کارگران ماهر، و بخشی از کارگران نیمه‌ماهر و غیرماهر در بخش‌های مرکزی فراوان‌تر هستند که اغلب در اتحادیه‌های کارگری نیز متشکل گردیده‌اند. بقیه کارگران در بخش‌های پیرامونی راه می‌یابند، که در آن‌جا سطح تشکل در اتحادیه‌ها نیز پایین است.
خط فاصل عمده‌ای در درون طبقه کارگر بین اکثریت قومی و اقلیت‌های محروم که یک طبقه زیرین را تشکیل می‌دهند وجود دارد. اعضای طبقه زیرین؛ شرایط کار و سطح زندگی آشکارا پایین‌تری نسبت به اکثریت جمعیت دارند. اکثر اعضای طبقه زیرین؛ کارگرانی هستند که مدت طولانی بی‌کارند یا به‌طور متناوب شاغل و بیکار می‌شوند. در بریتانیا؛ سیاهان و آسیایی‌ها معمولاً در طبقه زیرین قرار دارند. در بعضی کشورهای اروپایی، کارگران مهاجری که بیست سال پیش در دوران رونق اقتصادی کار می‌کردند؛ اکنون قسمت بزرگی از این بخش طبقه کارگر را تشکیل می‌دهند.
انرژی بستگی
انرژی بستگی به چند گونه ظاهر و بررسی می‌شود، اما همگی از یک مفهوم سرچشمه می‌گیرند. این تعاریف عبارت‌اند از:
در مورد الکترون انرژی بستگی مربوط به جاذبه الکتروستاتیکی است، در حالیکه در بقیه تعاریف بالا نیروی قوی هسته‌ای نقش اساسی را ایفا می‌کند.
از نکات مهم حائز اهمیت اینکه اصولاً مقدار بالای انرژی بستگی کل نشان از پایداری هسته را دارد، و دیگر اینکه واپاشی هسته‌ای چه از نوع همجوشی و چه از نوع شکافت، هر دو باعث افزایش انرژی بستگی میانگین بر نوکلئون می‌شوند چرا که در هر دو صورت، هسته دختر از هسته مادر پایدارتر است.
معماری نرم‌افزار
معماری نرم‌افزار یعنی ساختار و سازمان یک سیستم نرم‌افزاری که به منظور پشتیبانی از عملیات مشخص، بر روی سازماندهی اجزاء متمرکز می‌باشد. در واقع اجزاء را در حوزه‌های مرتبط به هم گروه‌بندی می‌کند. دیگر حوزه‌های مرتبط به هم، بر روی تبادل و تعامل با این حوزه متمرکز می‌شوند.
معماری نرم‌افزار از کلیدی‌ترین بخش‌های تولید نرم‌افزار مخصوصاً نوع تجاری آن است که البته در سالهای اخیر با ایجاد مدل‌های کلاسیک تولید نرم‌افزار به نرم‌افزارهای عظیم تر محدود شده‌است.
معماری نرم‌افزار در واقع انتخاب یک ساختار کلی برای پیاده‌سازی یک پروژه نرم‌افزاری بر مبنای مجموعه‌ای از نیازهای کاربری و تجاری یک سیستم نرم‌افزاری است تا هم بتوان کاربردهای مورد نظر را پیاده‌سازی کرد و هم بتوان کیفیت نرم‌افزار، تولید آن و نگهداری آن را نیز بهینه کرد و سرعت بخشید. به عبارتی دیگر: معماری نرم‌افزار یک برنامه یا سیستم محاسباتی، ساختار یا ساختارهای آن سیستم محاسباتی است که خصوصیات قابل رویت از بیرون، عناصر و ارتباطات بین آن‌ها را نشان می‌دهد.
معماری نرم‌افزار فرایند تعریف یا راه حل نرم‌افزاری ساختار منداست به شکلی که بتواند کلیه نیازمندی‌های فنی و عملیاتی مورد انتظار را، پوشش دهد.
این فرایند باید به شکلی انجام شود که معیارهای کیفی مانند بهره‌دهی، امنیت و قابلیت اطمینان و مدیریت‌پذیری، بهینه شده باشند. فیلیپ کرچن و گریدی بوش معماری نرم‌افزار را به صورت زیر تعریف می‌نمایند: «معماری نرم‌افزار شامل تصمیمات کلیدی راجع به ساختار یک سیستم نرم‌افزاری است که شامل انتخاب اجزای سازنده نرم‌افزار و رابطه‌های آنها است. همچنین رفتار این اجزا را به عنوان تعاملی که باهم برای ساختن یک زیر سیستم بزرگتر، انجام می‌دهند، مشخص می‌سازد. معماری نرم‌افزار همچنین، کارکردها، قابلیت استفاده، انعطاف پذیری، عملکرد، استفاده مجدد، قابل درک بودن، محدودیت‌های اقتصادی و فناوری، نحوه تبادل اطلاعات و جنبه‌های زیبایی سیستم نرم‌افزاری را شامل می‌شود.»
نویسنده:فرشاد جهانگرد و رضا صاحب الزمانی
رسته اجتماعی
رَسته‌های اِجتِماعی جزو نظام فئودالی اروپا بودند، اما در بسیاری از تمدن‌های قدیمی دیگر نیز وجود داشتند. رسته‌های فئودالی شامل اقشاری با تعهدات و حقوق متفاوت بودند، که بعضی از این تفاوت‌ها به وسیله قانون برقرار گردیده بود. در اروپا، بالاترین رسته از اشراف و نجبای طبقه بالا تشکیل می‌شد. روحانیون رسته دیگری را تشکیل می‌دادند، که منزلت پایین‌تری داشتند، اما دارای امتیازات مشخص بودند. عوام، سرف‌ها، دهقانان آزاد، بازرگانان و صنعتگران در رسته سوم قرار می‌گرفتند. ازدواج میان‌گروهی و تحرک فردی بین رسته‌ها تحمل می‌شد.
عوام ممکن بود لقب و عناوین مختلفی به دست بیاورند یا حتی شوالیه شوند.
نظام رسته‌بندی هنوز در بریتانیا وجود دارد و القاب سلطنتی در آن کشور هنوز به رسمیت شناخته می‌شوند.
درانگلستان، رهبران اقتصادی، مقامات اداری و کارگزاران می‌توانند القاب اشرافی دریافت کنند.
رسته‌ها در گذشته هر جا که اشرافیت قدیمی وجود داشت، توسعه یافته‌اند. در نظام‌های فئودالی، مانند اروپای سده‌های میانه، رسته‌ها پیوند نزدیکی با اجتماع محلی اربابی داشتند. آن‌ها بیش‌تر یک نظام قشربندی محلی را تشکیل می‌دادند. در امپراتوری‌های قدیمی مانند چین، ایران، یونان و ژاپن؛ رسته‌ها بیش‌تر بر اساس ملی سازمان یافته بودند. گاهی اختلافات میان رسته‌ها در پادشاهی‌های قدیم با اعتقادات مذهبی توجیه می‌شد.
کاپریس (موسیقی)
کاپریس یا کاپریچیو (ایتالیایی: capriccio) یک قطعهٔ موسیقی پرجنب و جوش است که معمولاً در فرم آزاد ساخته می‌شود. کاپریچیو نوعی قطعهٔ پرقدرت و سریع است که به‌طور طبیعی برای نوازندگان «چیره‌دست» ساخته می‌شود. این اصطلاح به شیوه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته‌است که از روش‌های گوناگون و فرم‌ها، صداها و سازها بهره می‌گیرد.
اولین رخداد این واژه در سال ۱۵۶۱ توسط «ژاکوت د برشم» مورد استفاده قرار گرفت و در اواخر قرن شانزده و اوایل قرن هفدهم میلادی به مجموعه‌ای از مادریگال‌ها اطلاق می‌شد. کاپریچیوها قطعات سختی هستند که برای صداها و سازهای مختلفی به ویژه سازهای شستی‌دار ساخته می‌شود.
دانشگاه کالیفرنیا
دانشگاه کالیفرنیا یکی از بزرگ‌ترین سامانه دانشگاهی در آمریکا است و متشکل از ده دانشگاه ، یک دانشکده حقوق و یک آزمایشگاه ملی است.http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_California
پایگاه اجتماعی
پایگاه اجتماعی اصطلاحی است که در جامعه‌شناسی و فلسفه سیاسی به تفاوت‌های میان احزاب و گروه‌های اجتماعی از نظر احترام یا اعتبار اجتماعی اطلاق می‌گردد. پایگاه اجتماعی به ارزیابی‌های ذهنی افراد از اختلافات اجتماعی بستگی دارد و همیشه از درآمد و دارایی نشئت نمی‌گیرد. پایگاه به وسیلهٔ شیوه‌های گوناگون زندگی گروه‌ها تعیین می‌گردد. تمایز پایگاهی اغلب از تقسیمات طبقه‌ای مستقل است و احترام اجتماعی می‌تواند مثبت یا منفی می‌باشد.
گروه‌های بلندپایه که دارای امتیازات مثبت هستند؛ همه گروه‌بندی‌هایی را در برمی‌گیرند که در نظم اجتماعی از اعتبار اجتماعی بالا برخوردارند. گروه‌های پاریا، گروه‌هایی دارای امتیازات منفی هستند و در معرض تبعیض قرار دارند. این گروه که پایگاه اجتماعی ضعیفی دارند؛ از بهره جستن از فرصت‌هایی که دیگران از آن بهره‌مندند؛ محروم مانده‌اند.
داشتن ثروت، معمولاً پایگاه والایی نصیب شخص می‌کند اما در شرایطی فقر ممکن است همراه با احترام باشد. در انگلستان و فرانسه، افرادی از خانواده‌های اشرافی حتی هنگامی که ثروتشان از دست رفته‌است، از احترام اجتماعی بسیاری برخوردارند. همچنین ممکن است افراد ثروتمند تازه‌به‌دوران‌رسیده پایگاه اجتماعی بالایی نداشته باشند و خانواده‌های ثروتمند قدیمی آن‌ها را تحقیر کنند.
ایزومر هسته‌ای
در فیزیک هسته ای ایزومر را به یک هسته در حالت برانگیخته گویند.
شرط بودن در حالت ایزومری یا شبه‌پایدار این است که نیمه عمر واپاشی هسته از پیکو ثانیه بیشتر باشد.
به‌طور نمونه می‌توان از تکنیتیوم-۹۹m نام برد که در فیزیک پزشکی کاربرد فراوان دارد.
زرشک‌پلو
زرشک‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است که به عنوان یک غذای مجلسی در بسیاری از مراسم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. این خوراک را معمولاً با مرغ، گوشت بره یا سردست و قلوه‌گاهِ گوسفند درست می‌کنند.برای تهیهٔ زرشک‌پلو، مرغ را نمک می‌زنند و در روغن تفت می‌دهند تا طلایی شود. زرشک و زیره و شکر را اضافه می‌کنند و روی مرغ محلول زعفران می‌ریزند. برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. نیم پیمانه آب روغن در دیگ داغ می‌کنند و ته‌دیگِ نان لواش یا سیب‌زمینی می‌چینند. نیمی از برنج را ریخته و مرغ یا گوشت آماده را روی برنج می‌گذارند و باقی برنج را روی آن می‌ریزند. دیگ را روی شعله می‌گذارند تا دَم بدهد بعد نیم پیمانه آب روغن روی برنج می‌دهند. دم‌کنی می‌گذارند و شعله را ملایم می‌کنند. بعد از یک ساعت زرشک‌پلو دم کشیده‌است. هنگام کشیدن زعفران را در آب داغ حل می‌کنند و زرشک و یک کفگیر برنج را با آن مخلوط کرده و روی پلو می‌ریزند.
مرغ یا گوشت را می‌توان زیر لایه‌ای از پلو در دیس گذاشت یا در ظرف جداگانه‌ای کشید.
والتر گروپیوس
والتر گروپیوس معمار برجستهٔ آلمانی و بنیان‌گذار مدرسهٔ مشهور باوهاوس بود.
گروپیوس پس از تحصیل در مونیخ (۱۹۰۳–۱۹۰۴) و برلین (۱۹۰۵–۱۹۰۷) به دفتر پتر بهرنس پیوست و نزد او به اهمیت و شکوه پیشرفت صنعتی به عنوان نمودی از ظهور یک فرهنگ تازه پی برد.
از ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۵ با آدلف مایر همکار بود. حاصل فعالیت وی در این سالها کارخانه فاگوس بود که از شاخصترین نمادهای جنبش مدرن در معماری به شمار می‌آید.
در ۱۹۱۹ باوهاوس را در وایمار تأسیس کرد که والاترین دستاورد فعالیتهای آموزشی او در جهت تلفیق خلاقیت هنری با مقتضیات تولید صنعتی بود. تغییر مکان مدرسه به دسائو در ۱۹۲۵ آغاز عصر فناوری در معماری مدرن بود که از معماران معاصر هلند تأثیر می‌پذیرفت و به آفرینش چندین اثر دارای اهمیت بین‌المللی انجامید.
گروپیوس در ۱۹۲۸ باوهاوس را ترک کرد و به آزمودن اندیشه‌های جدیدی در شهرسازی و تیپولوژی خانه مشغول شد. با روی کار آمدن نازیسم به بریتانیا، و سپس در ۱۹۳۷ به بوستون آمریکا مهاجرت کرد، در آنجا همزمان با تدریس در دانشگاه هاروارد، فعالیتهای حرفه‌ای خودرا نیز دنبال کرد (نخست به همراه مارسل برور و سپس با گروه TAC)
استیون هال
استیون هال (متولد ۹ دسامبر ۱۹۴۷) معمار برجستهٔ آمریکایی است. وی هم‌اکنون استاد دانشگاه کلمبیا در ایالات متحده آمریکا است.
هلموت یاهن
هلموت یاهن معمار برجستهٔ آلمانی-آمریکایی است.
قشربندی
قشربندی اجتماعی اصطلاحی در دانش جامعه‌شناسی است که برای توصیف نابرابری‌های اجتماعی به کار می‌رود. "قشربندی اجتماعی" نابرابری‌های ساختارمند میان گروه‌بندی‌های مختلف مردم بر اساس مزایای اجتماعی چون قدرت، ثروت و منزلت است. سلسله مراتب پایگاه اجتماعی، نظام قشربندی را تشکیل می‌دهد.
جامعه‌شناسان بر مبنای این که برای کدام‌یک از مزایای اجتماعی اهمیت بیشتری قائل‌اند؛ قشربندی‌های متعددی انجام داده‌اند. برخی مهم‌ترین مزیت را ثروت دانسته‌اند و باورمندند که قدرت و منزلت دو مزیت فرعی‌اند که از ثروت ناشی می‌شوند.
کارل مارکس از جامعه‌شناسانی است که برای نخستین بار نظریه قشربندی را با تمرکز بر ثروت مطرح کرد.
ماکس وبر از جامعه‌شناسان مخالف قشربندی بر اساس ثروت بود و قشربندی بر مبنای هرکدام از مزایا را جدا و مستقل می‌دانست. این نظریه ماکس وبر به نظریه قشربندی سه‌گانه مشهور شد.
در جوامعِ ابتدایی ممکن است این تقسیمات بر پایهٔ سن و جنسیت باشد، یعنی سالخوردگان از جوان‌ترها و مردان از زنان قدرت و منزلتِ بیشتری داشته باشند. «سن» نیز همچنان از عواملِ قشربندی محسوب می‌شود. به این معنا که جوانان و سالخوردگان نسبت به گروهِ سنیِ میان سال قدرتِ کمتری دارند.
جامعه‌شناسان می‌گویند در جوامعِ صنعتیِ امروز مثلاً بریتانیا قشربندیِ اولیه بر پایهٔ طبقه اجتماعی است.
با این وجود، فمینیستها باورمندند نظامِ جنس / جنسیت نیز از شکل‌های اصلیِ قشربندی است، به این معنا که مردان نسبت به زنان از قدرت و منزلتِ بیشتری برخوردارند.
تفاوت‌های نژادی نیز مبنای مهمی در نظام قشربندی است. مثلاً سیاه‌پوستان نسبت به سفیدپوستان قدرت و منزلتِ کمتری دارند.
تقسیمِ میانِ جهانِ اول (کشورهای غربی) و جهانِ سوم نیز گویای رابطهٔ استثماری است و یکی از اصولِ قشربندی را تشکیل می‌دهد
دنیل لیبسکیند
دنیل لیبِسکند معمار برجستهٔ یهودی‌الاصل لهستانی-آمریکایی است. او در ۱۹۴۶ در ووج، لهستان به دنیا آمد. او تا به حال آثار معماری معروف و پروژه‌های موفقی مانند موزه یهود برلین، را به انجام رسانده‌است که این پروژه‌ها باعث شهرت جهانی وی شده‌است. دنیل لیبسکیند بعد از جنگ جهانی دوم در لهستان به دنیا آمد. پدر و مادر او از بازماندگان یهودی حادثه هلوکاست بودند. دنیل لیبسکیند در زمان کودکی یک نوازنده با استعداد بود، اما بعد از اینکه خانواده اش در سن ۱۳ سالگی او به نیویورک مهاجرت کردند، او در مسیر معماری قرار گرفت. دنیل لیبسکیند مدرک لیسانس معماری خود را از دانشگاه کوپر یونیون نیویورک و مدرک کارشناسی ارشد در رشته تاریخ و تئوری معماری را از دانشگاه اسکس انگلیس، دریافت کرد.
ساختن بخش الحاقی موزهٔ یهود برلین، از مهم‌ترین آثار او به‌شمار می‌آید. ساخت این موزه شهرت زیادی برای او به ارمغان آورد. از دیگر آثار او می‌توان «کریستالز» را نام برد.
دنیل لیبسکند در رقابتی که برای گسترش طرح اصلی ساختِ دوبارهٔ مرکز تجارت جهانی در سال ۲۰۰۲ برگزار شد، پیروز شد.
او در پروپزال اولیه‌اش، طرح باغ‌های هوایی، به‌همراه آسیاب‌بادی، را برای این ساختمان در نظر گرفته‌بود.مرکز تجارت جهانی
تحرک اجتماعی
تحرک اجتماعی یا پویندگی اجتماعی اصطلاحی در دانش جامعه‌شناسی است که به حرکت افراد و گروه‌ها بین موقعیت‌های اجتماعی و اقتصادی مختلف اطلاق می‌شود. تحرک عمودی به معنای حرکت به بالا یا پایین نردبان اجتماعی و اقتصادی است. افرادی که دارایی، درآمد، یا پایگاه اجتماعی کسب می‌کنند دارای تحرک صعودی هستند، در حالی که کسانی که درآمد و پایگاه خود را از دست می‌دهند دارای حرکت نزولی می‌باشند.در جوامع امروزی میزان زیادی تحرک جانبی نیز وجود دارد که به حرکت جغرافیایی بین نواحی، شهرها، یا مناطق اطلاق می‌گردد. تحرک عمودی و جانبی اغلب با یک‌دیگر همراه هستند.
دو راه برای مطالعه تحرک اجتماعی وجود دارد. نخستین راه، در نظر گرفتن مشاغل خود افراد و اندازه‌گیری حرکت آن‌ها در نردبان موقعیت‌های اجتماعی است. این گونه تحرک معمولاً تحرک درون‌نسلی نامیده می‌شود. از سوی دیگر، تحرک در میان نسل‌ها و اندازه‌گیری وارد شدن فرزندان به شغل پدرانشان، تحرک میان‌نسلی نام دارد.
میزان تحرک عمودی در جامعه یکی از عمده‌ترین شاخص‌های توسعه انسانی است. هرچقدر که میزان تحرک عمودی بیش‌تر باشد؛ بیان‌گر این است که افرادی که در قشرهای پایین‌تر متولد می‌شوند می‌توانند موقعیت اجتماعی خود را تغییر دهند. تغییر موقعیت اجتماعی، نشان‌دهنده فضای باز جامعه‌است. آمارها نشان می‌دهند که سه کشور سوئد، لهستان و ایالات متحده آمریکا بیش‌ترین میزان تحرک عمودی در جهان را دارند.
در جوامعی که معیارهای انتسابی در برخورداری بر معیارهای اکتسابی غلبه دارند؛ راه ارتقا و تحرک صعودی برای افراد بسته می‌شود و زمینه برای ایجاد انسداد اجتماعی به وجود می‌آید.
انسداد اجتماعی
انسداد اجتماعی، در اصطلاح دانش جامعه‌شناسی به معنی مسدود بودن راه ارتقا و تحرک صعودی است. علت انسداد اجتماعی توزیع مزیت‌های اجتماعی چون قدرت، ثروت و احترام بر اساس ویژگی‌های انتسابی است.درواقع قشربندی براساس نژاد،جنسیت،سن،مذهب و ... موجب تبعیض و انسداد اجتماعی میشود.در جامعه‌ای که سابقه انسداد دارد؛ وراثت راه ارتقا به مناصب سیاسی و اجتماعی است.جوامع برده‌داری در روم قدیم و آمریکای قرن هجدهم؛ با انسداد روبه رو بودند. در هند نیز نظام کاست باعث ایستایی تحرک اجتماعی شده بود.در جوامع طبقاتی، مانند ایران دوره ساسانیان نیز تحرک صعودی به سختی ممکن بود.در این گونه جوامع تحرک اجتماعی مسدود و نظام قشربندی بسته محسوب می‌شد.این در حالی است که در جوامع صنعتی و پیشرفته معیارهای اکتسابی مورد توجه قرار می‌گیرند و افراد بر اساس فعالیت، استعداد و کار ارتقا می‌یابند.البته در جوامع صنعتی نیز سابقه انسداد، جدایی‌گزینی مکانی یا ویژگی‌های روانی و ذهنی می‌توانند انسداد اجتماعی ایجاد کنند.
آی.ام. پی
یو مینگ پِی (زاده – در گذشته )، شناخته‌شده به آی ام پِی ، معمار آمریکایی چینی‌تبار بود. آی.ام. پی یکی از برجسته‌ترین معماران سده ۲۰ (میلادی) بود.
نام او یادآور طراحی ساختارهای نمادین در سراسر جهان است. او از برندگان جایزه معماری پریتزکر است. هرم شیشه‌ای موزه لوور در پاریس از جمله شاهکارهای طراحی پی است.
یومینگ پی در ۲۶ آوریل ۱۹۱۷ در گوانگ‌ژو در جمهوری چین به دنیا آمد و در ۱۸ سالگی به ایالات متحده آمریکا رفت و زیر نظر والتر گروپیوس در دانشگاه هاروارد تحصیل نمود. تمرکز وی در طراحی‌هایش بر هندسه دقیق، سطوح صاف و نور طبیعی بوده‌است. او در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان پژوهشگر برای حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا کار کرد. سپس در سال ۱۹۵۵ به عنوان معمار، شرکت خود را در شهر بوستون تأسیس کرد. او حتی در سنین کهنسالی هم به کارش ادامه داد. موزه هنر اسلامی دوحه قطر یکی از پرآوازه‌ترین آثاری است که او در دهه ۸۰ زندگیش طراحی کرد.
سبک معماری پی بر پایه هندسه دقیق، سطوح صاف و نور طبیعی بود.
پی علاقه خاصی به استفاده از شیشه و فولاد با ترکیبی از سیمان در طراحی‌هایش داشت. طراحی هرم شیشه‌ای موزه لوور از جمله شاهکارهای اوست که کار ساخت آن در سال ۱۹۸۹ (میلادی) به پایان رسید. این ساختمان یکی از چشم‌اندازهای پاریس به‌شمار می‌رود.
آی.ام. پی در دوران کاری‌اش، جوایز زیادی دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۳ (میلادی) جایزه معماری پریتزکر را دریافت کرد. او این جایزه ۱۰۰ هزار دلاری را صرف تأسیس بورسیه‌ای برای دانشجویان چینی کرد که قصد تحصیل معماری در آمریکا را دارند.
در دسامبر ۱۹۹۲ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری توسط جرج اچ. دابلیو بوش به وی داده شد.
وی در ۱۵ مه ۲۰۱۹ در سن ۱۰۲ سالگی در منهتن نیویورک درگذشت.
او در دوران کاری‌اش ساختمان‌ها، هتل‌ها و مدارس بسیاری در آمریکای شمالی، آسیا و اروپا طراحی کرد. برخی از آثار عبارتند از:
سزار پلی
سزار پِلی (؛ زادهٔ _ درگذشته ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹) معمار برجستهٔ آرژانتینی‌تبار آمریکایی بود. بیشتر شهرت او به علت طراحی ساختمان‌های مرتفع است.
او در آغاز برای ایرو سارینن کار کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۷ مستقل شد.
پلی دانش آموختهٔ دانشگاه ایلینوی در اوربانا شامپاین است. وی در سال ۱۹۷۷ میلادی به ریاست مدرسه معماری دانشگاه ییل درآمد تا سال ۱۹۸۴ میلادی به خدمت در این مقام ادامه داد. پلی در سال ۱۹۹۱ میلادی از طرف مؤسسه معماران آمریکا (AIA) به عنوان یکی از ۱۰ طراح معمار تأثیرگذار در آمریکا شناخته شد.مشهورترین اثر او برجهای پتروناس در مالزی هستند. از آثار دیگر او:
رابرت ونچوری
رابرت چارلز ونچوری جونیور (Robert Charles Venturi, Jr.) معمار برجستهٔ آمریکایی بود. ونجوری برنده جایزه پریتزکر سال ۱۹۹۱ شده بود. او در سال ۲۰۱۸ بر اثر ابتلا به آلزایمر درگذشت.
سانتیاگو کالاتراوا
سانتیاگو کالاتراوا معمار برجسته، مهندس سازه و مجسمه‌ساز اسپانیایی است. او به عنوان یک طراح نخبه در جهان شهرت کسب کرده ‌است. دفاتر کاری او در زوریخ، پاریس، نیویورک و شهرهای دیگر جهان گسترده ‌است. شهرت وی در معماری نوین، زبانزد خاص و عام شده ‌است.
وی هم‌اکنون، در حال ساخت سه پل در شهر دالاس می باشد.
طرح جدید وی از پاویلیون امارات در نمایشگاه اکسپو دبی ۲۰۲۰ در حال آماده سازی و اجراست. غرفه امارات با تأثیرپذیری از یک شاهین پرنده ارائه شده و بیش از ۱۵ هزار متر مربع را در ۴ طبقه پوشش داده و فضای ۱۷۱۷ متری برای پذیرایی از مهمانان که به پلان مجموعه اضافه شده است. در مراسم رونمایی از این پروژه،  رئیس کمیته عالی دبی (Expo 2020 H.H)، شیخ احمد ابن آل مکتوم از پروژه به عنوان نماد برجسته امارات حمایت کرد و آنرا طرح بهترین پروژه برای نمایشگاه امارات خواند.
سانتیاگو کالاتراوا در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۱ میلادی در حومهٔ شهر والنسیا در اسپانیا به دنیا آمد. در همان شهر تحصیلات خود را در مدرسهٔ هنر و معماری به پایان رساند. پس از پایان تحصیلات معماری در ۱۹۷۵ برای تحصیل در رشته‌ی سازه وارد مؤسسه فنی فدرال سوییس در زوریخ شد. در ۱۹۸۱ پس از اتمام تز دکترای رشته مهندسی سازه تحت عنوان «چین خوردگی قاب‌های سه بعدی» فعالیت‌های معماری و مهندسی خود را آغاز کرد.
فعالیت‌های آغازین کالاتراوا بیشتر بر روی پل‌ها و ایستگاه‌های قطار متمرکز بود. طراحی‌های او جایگاه پروژه‌های عمرانی را به ترازی بالاتر ارتقا داد. برج مخابراتی زیبا و متهورانهٔ «مونتویی» در شهر بارسلون در اسپانیا (۱۹۹۱) در مقر برگزاری بازی‌های المپیک ۱۹۹۲ باعث جلب توجهی جهانی به این مهندس عمران و آرشیتکت اسپانیایی گردید. از آن پس پیشنهادهای بسیاری از سراسر جهان به او داده شد. پاویون کوادراچی (۲۰۰۱) در موزه هنر میلواکی اولین پروژهٔ او در ایالات متحده بود. طراحی برج پیچنده ۵۴ طبقه در شهر مالمو در سوئد او را به یک طراح تراز اول جهانی تبدیل کرد. در حال حاضر کالاتراوا، مشغول طراحی یک ایستگاه قطار در محل برج‌های دوقلوی نیویورک است.
از دیگر آثار او می‌توان به ایستگاه قطار پرسرعت TGV لیون به پاریس نام برد.
سبک پیشروی کالاتراوا برای ادغام مهندسی سازه و معماری در پل‌سازی شهرتی جهانی یافته‌است. در حقیقت او را می‌توان دنباله‌رو‌ي مهندسان اسپانیایی مدرنیستی مانند فلیکس کاندلا و آنتونیو گائودی دانست. با وجود این، سبک او بسیار شخصی است و از مطالعات فراوان او پیرامون ساختار فیزیولوژیک بدن انسان و جهان طبیعت منتج می‌شود.
کالاتراوا عناوین و جوایز بسیاری را کسب کرده‌است. از این جمله می‌توان به مدال نقره‌ی پژوهش و فناوری از پاریس (در سال ۱۹۹۰)، و جایزه معتبر مدال طلایی را از انجمن مهندسان سازه (۱۹۹۲) نام برد.
در سال ۱۹۹۳ موزه هنرهای زیبای نیویورک نمایشگاه بزرگی از آثار او را تحت عنوان «سازه و زیبایی» برپا کرد. در سال ۱۹۹۸ وی به عضویت انجمن هنر و فرهنگ پاریس انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۴، مدال طلای مؤسسه‌ی معماران آمریکا ("AIA") به او اهدا شد. وی در سال ۲۰۰۵، جایزه یوجین مک‌درموت از انجمن هنرهای انستیتوی تکنولوژی ماساچوست به وی تعلق گرفت. این جایزه، یکی از معتبرترین جوایز هنری در آمریکا است.
درسال2006 جایزه اروپا ESCN برای تعالی بخشیدن در صنعت بتن 2006 لیژ، بلژیک رادریافت کرد.
دسال 2010 جایزه ملی فولاد۲۰۱۰ هلندرا دریافت کرد برای پروژه پل ساموءل بکت درسال 2021 جوایز طراحی AD 2021 - برنده رده معماری دبی، امارات متحده عربی برنده شد.صفحه مجازی سانتیاگوبایس در اینستاگرام: https://www.instagram.com/calatravaofficial/
عروس
عروس یا پیو به زن در شب ازدواج گفته می‌شود. نوع و کیفیت مراسم ازدواج و پوشش عروس و داماد (همسر عروس) به فرهنگ و آداب جامعه بستگی دارد. امروزه لباس توری و سپید رنگ در بسیاری از کشورها مرسوم است.
"عروس" از ریشه واژه‌ای عربی است که همچنین به‌عنوان نوعی نسبت خویشاوندی سببی هم به‌کار می‌رود به این معنا که همسرِ پسر شخص عروس شخص است. پیو معادل فارسی این واژه می‌باشد. به عروسی نیز پیوگانی می‌گویند. این واژه در زبان تالشی و دیگر زبانان مرتبط با فارسی همچنان محفوظ است.
"عروس" وام‌واژه‌ای از عربی است و برابر فارسی آن "وِیو"، "وَیوگ" یا "بَیوگ" است و به جشن ازدواج هم" جشن بیوگانی" گفته می‌شود. ایران‌دخت مهرپرور در نوشته‌ای در روزنامهٔ امرداد می‌نویسد: واژگانی مانند عزیز و عروس پارسی بوده‌اند. پیشوندهای ا و ان در ایران باستان برای منفی کردن به‌کار می‌رفته. برای نمونه واژهٔ ژیژ به چشم ناخشنود بوده که عکس آن اژیژ بوده و برای فهم اعراب تبدیل شده به ازیز و سپس عزیز. برای واژهٔ عروس نیز چنین تعبیری وجود دارد.
۱۳۴۲ (خورشیدی)
سال ۱۳۴۲ هجری خورشیدی، برابر با ۲۵۲۲ شاهنشاهی.
کاوه گلستان
سیّد کاوه تقوی شیرازی (۱۷ تیر ۱۳۲۹ در آبادان - ۱۳ فروردین ۱۳۸۲ در سلیمانیه عراق) معروف به کاوه گلستان، عکاس خبری، مستندساز و فیلمبردار ایرانی بود.
کاوه گلستان فرزند ابراهیم گلستان و فخری گلستان، همسر هنگامه گلستان و پدر مهرک گلستان بود. پیشه کاوه گلستان داستان‌نویسی و کارگردانی سینما، عکاسی و خبرنگاری بود. چاپ عکس‌های گلستان از رویدادهای انقلاب ایران و جنگ ایران و عراق در بسیاری از مطبوعات معتبر کشورهای غربی، نامش را در میان خبرنگاران عکاس بین‌المللی به نامی آشنا تبدیل کرد و جوایزی را نصیب او کرد.
کاوه گلستان در سال‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ سه مجموعه عکس «روسپی»، «کارگر» و «مجنون» را تهیه کرد. گرفتن ۶۱ عکس مجموعهٔ «روسپی» در محلهٔ شهر نو حدود یک سال و نیم به طول انجامید.
کاوه گلستان از سال ۱۳۷۳ به تدریس عکاسی در دانشکده‌های هنری تهران پرداخت و از سال ۱۳۷۸ به عنوان فیلمبردار در BBC مشغول بکار شد.
می‌خواهم صحنه‌هایی را به تو نشان دهم که مثل سیلی به صورتت بخورد و امنیت تو را خدشه‌دار کند و به خطر بیندازد. می‌توانی نگاه نکنی، می‌توانی خاموش کنی، می‌توانی هویت خود را پنهان کنی، مثل قاتل‌ها، اما نمی‌توانی جلوی حقیقت را بگیری، هیچ‌کس نمی‌تواند. سخنی از کاوه گلستان در ثبت حقیقت
کاوه گلستان در ۱۳ فروردین ۱۳۸۲ هنگام انجام مأموریت تصویربرداری برای شبکه خبری بی‌بی‌سی در خط مقدم جنگ آمریکا علیه عراق، در شهر مرزی کفری در ۱۳۰ کیلومتری کرکوک در عراق که تحت کنترل اتحاد میهنی کردستان بود، بر اثر انفجار مین کشته شد.  صفحه یادبود کاوه گلستان در بی‌بی‌سی  مستند ثبت حقیقت
دانشگاه آلبرتا
دانشگاه آلبرتا در سال ۱۹۰۸ میلادی تأسیس شد. پردیس این دانشگاه در جنوب رود ساسکاچوان شمالی در شهر ادمونتون قرار دارد.
دانشگاه آلبرتا بیش از ۳۹۰۰۰ دانشجو دارد که از آن میان بیش از هشت هزار نفر دانشجوی تحصیلات تکمیلی هستند . این دانشگاه بیش از ۳۶۰۰ کارمند آموزشی دارد (شامل استادها، پژوهشگران پسادکترا و دستیاران آموزش/پژوهش تحصیلات تکمیلی) . از زمان تأسیس دانشگاه تا پایان سال ۲۰۱۳ میلادی بیش از ۲۵۰۰۰۰ نفر از دانشگاه آلبرتا فارغ‌التحصیل شده‌اند. جو کلارک نخست‌وزیر پیشین کانادا و ریچارد ادوارد تایلور نظریه‌پرداز سرشناس فیزیک و دریافت‌کننده جایزه نوبل در فیزیک از جمله فارغ التحصیلان سرشناس دانشگاه آلبرتا هستند. دانشگاه آلبرتا جزو پنج دانشگاه برتر کانادا و ۱۰۰ دانشگاه برتر جهان می‌باشد و نسبت به دیگر مراکز آموزش عالی معروف استان آلبرتا مثل انستیتوی فناوری آلبرتای شمالی، کالج NorQuest، دانشگاه MacEwan، کالج دانشگاه کینگ و کالج دانشگاه کنکوردیای آلبرتا کاملا برتری دارد.
کلارک نخست‌وزیر پیشین کانادا و همچنین ادوارد تایلور که از مشهورترین نظریه پردازان فیزیک و برنده جایزه نوبل در این رشته می‌باشد، هردو دانش‌آموخته دانشگاه آلبرتا هستند. همچنین بسیاری از استادان برجسته دانشگاه آلبرتا را ایرانیان تشکیل می‌دهند: بهروز وثوقیان، حبیب‌الله سلامی (استاد دانشگاه تهران)، رسول علی‌اکبری، زهره بیات‌ریزی (رتبه ۱ کنکور سراسری ۱۳۷۰ در ایران، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه آلبرتا)، علی‌رضا بیات، علی‌رضا نوری، غلی خواجه دین، فاطمه محمدی‌پور، کامبیز معز، کرامت‌الله رضایی تیره، مجتبی مهدوی، مریم پورشریفی‌زاده، مهدی توکلی، مهرداد حمیدی، یاشار پوررحیمیان.
ایستگاه متروی امام حسین (تهران)
ایستگاه متروی امام حسین، یکی از ایستگاه‌های خط ۲ متروی تهران است که در میدان امام حسین تهران واقع شده‌است این ایستگاه، ایستگاه تقاطعی خط ۲ و خط ۶ است. این ایستگاه در ۱۴ آذر ۱۳۸۵ رسماً مورد بهره‌برداری قرار گرفت.همچنین قسمت خط ۶ آن در ۶ مهر ۱۳۹۸ مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
این ایستگاه در ۲۳ متری عمق زمین و در سه طبقه ساخته شده‌است و مساحت آن هشت هزار متر مربع است. این ایستگاه همچنین مجهز به آسانسور برای تردد معلولان جسمی-حرکتی است.
جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶
ششمین دوره جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۷۶ به میزبانی ایران برگزار شد. کشور لبنان به عنوان میزبان جام ملت‌های آسیا انتخاب شد اما به دلیل جنگ داخلی محروم شد. ایران با توجه به نفوذ در آسیا میزبانی دوره ششم را برعهده گرفت و بدین ترتیب پس از میزبانی جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۸، ایران بعد از هشت سال دوباره میزبان این رقابت‌ها شد. تیم کویت در بدترین فصل ممکن زیر باران بهاری در ورزشگاه گل آلود تبریز بازی می‌کرد. بازیکنان تیم ملی فوتبال عراق و کویت در نیمه نهایی پس از پایان بازی و پیروزی کویت به زد و خورد پرداختند که خونین‌ترین بازی تاریخ آسیا نام گرفت.
تیم ایران در این دوره گلی دریافت نکرد و مقتدرانه به فینال جام صعود کرد. ایران در بازی پایانی کویت را روی یک ضربه آزاد علی پروین با نتیجه ۱ به ۰ شکست داد. کاپیتان تیم ایران پرویز قلیچ‌خانی با سومین قهرمانی ایران به رکوردی جاودانه دست یافت. او تنها بازیکن آسیایی است که سه بار جام زرین آسیا را بالا برده‌ است. رکورد سه قهرمانی پیاپی و دوازده پیروزی متوالی (از ۱۹۶۸) رکوردی است که هنوز هیچ تیمی در آسیا به جز ایران به آن دست نیافته‌ است.
شش تیم در دو گروه سه تیمی به مصاف هم رفتند. دو شهر تهران و تبریز میزبانی مسابقات را بر عهده داشتند.
در این دوره منصور رشیدی به عنوان دروازه‌بان، تیم ملی فوتبال ایران را درون دروازه همراهی می‌کرد که این تیم با زدن ۱۳ گل حتی یک گل هم دریافت نکرد.
غلامحسین مظلومی، علی‌رضا عزیزی، حسن روشن، ناصر نورایی و در رأس آن‌ها علی پروین بهترین بازیکنان ایران در این جام لقب گرفتند. پروین بهترین بازیکن جام شد و ناصر نورایی، غلامحسین مظلومی و فتحی کمیل مرزوق از کویت نیز با ۳ گل عنوان آقای گل مشترک را به خود اختصاص دادند.
در این دوره از بازی‌ها مربیگری تیم ملی فوتبال ایران را حشمت مهاجرانی بر عهده داشت.