گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده
گواهی‌نامهٔ فروش موسیقی ، سیستمی برای دادن گواهی‌نامه‌ای به یک محصول موسیقایی است که تعداد مشخصی کپی از آن به فروش رفته‌است. تقریباً تمام کشورها از طبقه‌بندی تغییریافته‌ای از گواهی‌نامهٔ انجمن صنعت ضبط آمریکا استفاده می‌کنند که مطابق نام مواد نفیس و گران‌بهای طلا، پلاتین و الماس (هم‌چنین نقره در بعضی کشورها) می‌باشد. مقدار فروش لازم برای این جوایز بسته به جمعیت منطقه‌ای که آلبوم در آن منتشر می‌شود، تفاوت می‌کند. معمولاً این جوایز به آلبوم‌هایی داده می‌شود که حداقل به صورت ملی عرضه می‌شوند و برای هر کشوری که آلبوم در آن به فروش رفته‌است به‌طور مستقل این جوایز داده می‌شوند. ضمناً، ممکن است سطح‌های فروش متفاوت برای انواع متفاوت رسانه‌های موسیقی مانند آلبوم، تک‌آهنگ‌ها یا ویدئو وجود داشته باشد.
درابتدا این جوایز به محصولاتی داده می‌شود که بر روی صفحهٔ گرامافون (نوع LP Record) عرضه می‌شد، اما اکنون اغلب برای فروش بر اساس دیسک فشرده می‌باشد. دادن گواهی به‌طور تجمعی (افزایشی) داده می‌شود، و ممکن است که یک آلبوم، یکی پس از دیگری صاحب گواهی‌های نقره، طلا و پلاتین شود. آلبومی که دو بار درجهٔ پلاتین را کسب می‌کند با واژهٔ «double platinum» یا «پلاتین دوبرابر» بیان می‌شود.همچنین البوم دهاتی شادمهر عقیلی با فروش 10 میلیون نسخه به عنوان پرفروش ترین البوم موزیکال ایران شناخته می شود.
جوایز «gold record» در آغاز به وسیلهٔ شرکت‌های خود هنرمندان به آنان داده می‌شد تا دست‌یابی به موفقیت فروش ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ نسخه را به اطلاع عموم برسانند. اولین این جوایز به وسیلهٔ RCA به Glenn Miller در فوریهٔ ۱۹۴۲ به خاطر فروش ۱٫۲۰۰٫۰۰۰ نسخه‌ای از «Chattanooga Choo Choo» به وی داده شد. نمونه‌ای دیگر از جایزهٔ یک کمپانی، جایزهٔ gold record داده شده به الویس پریسلی در ۱۹۵۶ به خاطر فروش ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ نسخه از تک‌آهنگ «Hound Dog» بود. این امر موجب به ایجاد مباحثه بر سر این‌که چگونه رده‌بندی پرفروش‌ترین خوانندگان همهٔ زمان‌ها تعیین شود، شده‌است و ادعا می‌شود که بعضی از آلبوم‌های با درجهٔ gold بایستی نادیده گرفته شوند و حتی جایزهٔ آن‌ها چنان‌که شامل گذشته شود پس گرفته شود گرچه به‌طور صحیح و قانونی آن جایزه را دریافت کرده باشند.
آستانه و سرحدهای متفاوتی در زمان‌ها و مکان‌های متفاوت هم برای جوایز آلبوم‌ها و هم برای جوایز تک‌آهنگ‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌اند. بعضی بر اساس فروش واحد و مجزا و بعضی دیگر بر اساس ارزش خرده فروشی‌ها. نخستین معرفی و تعیین رسمی جایزهٔ «gold record» به وسیلهٔ RIAA برای تک‌آهنگ‌ها در ۱۹۵۸ ایجاد شد و RIAA همچنین واژهٔ «gold record» را در ایالات متحدهٔ آمریکا تجاری کرد. در ۱۴ مارس ۱۹۵۸، RIAA به تک‌آهنگ مشهور «Catch a Falling Star» از گروه «Perry Como» نخستین جایزهٔ «gold record» را اهدا کرد. بعداً در آن سال، ترانهٔ مشهور الویس پریسلی با نام «Hard Headed Woman» به نخستین ترانهٔ راک اند رولی تبدیل شد که عنوان مؤسسهٔ RIAA را از آن خود می‌کرد. در سال ۱۹۷۶، RIAA گواهی پلاتین را هم‌زمان با دادن این جایزه به آلبوم Hasten Down the Wind از Linda Ronstadt معرفی کرد تا این آلبوم در ردهٔ نخستین آلبوم‌هایی قرار گیرد که گواهی پلاتین را دریافت می‌کرد. RIAA قبل از دههٔ ۸۰ در زمانی که فلزها و الماس‌های گرانبها، گران‌تر شدند، از طلا، پلاتین و الماس استفاده کرد. آخرین آلبومی که موفق به دریافت گواهی الماس شد، آلبوم Speakerboxxx/The Love Below از گروه OutKast در سال ۲۰۰۳ بود. مانند بسیاری از جوایز و رده‌بندی‌های record industryها، سنجش اغلب بر اساس محموله‌های عمده به هرگونه توزیع‌های خرده‌فروشی است، و نه فروش دقیق خرده‌فروشی یا معاملات اقتصادی.
The International Federation of Phonogram and Videogram Producers یا IFPI به آلبوم‌هایی که فروش یک‌میلیونی در اروپا داشته‌اند جایزهٔ IFPI Platinum Europe Award را اهدا می‌کند. جوایز چند برابر اروپایی پلاتین با فروش‌های میلیونی بعدی داده می‌شوند. این جایزه، که در سال ۱۹۹۶ طراحی و به‌پا شد، به هنرمندان اروپایی محدود نمی‌شود. زمان یک فاکتور برای رسیدن یک آلبوم به درجهٔ پلاتین نمی‌باشد.
اغلب کشورها یک سری از آستانه‌ها را دارند، اما برخی دارای طبقه‌بندی‌های متفاوت با حدهای گوناگون برای دست‌یابی به عنوان مورد نظر می‌باشند. طبقه‌بندی‌های معروف شامل این موارد می‌باشد: