hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
کفش
کَفش یا موزه (رایج در فارسی افغانستان) پاافزاری است برای محافظت و راحتی پای آدم به هنگام انجام کارهای گوناگون.
پای آدم دارای استخوان‌های بیشتری نسبت به هر اندام دیگری از بدن می‌باشد و در برابر خطرهای محیطی همچون سنگ‌های تیز و زمین داغ آسیب‌پذیر است که کفش در برابر این آسیب‌ها از پا محافظت می‌کند. طراحی کفش‌ها در طول زمان تغییرات بسیاری پیدا کرده، که ظاهر آن در اصل با کارکرد آن بستگی داشته‌است. کفش‌های امروزی در شیوه، پیچیدگی و هزینه تفاوت گسترده‌ای دارند. امروزه در طراحی کفش‌ها جنبهٔ آراستگی آن نیز در نظر گرفته می‌شود.
کفش واژه‌ای پارسی است که در پارسی میانه نیز به همین صورت «کفش» بوده‌است. به سازنده و تعمیرکنندهٔ کفش، کفش‌گر یا کَفّاش گفته می‌شود. کفاش به قیاس کلمه‌های عربی ساخته شده‌است و در منابع کهن‌تر فارسی نظیر شاهنامه لفظ "کفش‌گر" به کار رفته‌است.
کفش‌ها دارای اجزای گوناگونی هستند از جمله:
کفش‌های قدیمی ایرانیان در انواع چاروق، گیوه، نعلین، اروسی یا اُرسی، سگکی، صندل، دمپایی ،قُندره و دهان‌دولچه‌ای ساخته می‌شد. به نوعی پاشنهٔ کفش که با چرم و میشَن (چرم بز) و مانند آن ساخته بشود «نعلَکی» می‌گویند. برخی از انواع کفش‌های تاریخی به این شرح است:
کفش‌ها را می‌توان به روش‌های مختلفی دسته‌بندی کرد. برای نمونه، از نظر ظاهر و نحوه محکم شدن کفش در پا می‌توان کفش‌ها را به انواع بندی، سگک دار و بی بند تقسیم کرد. همچنین جنس کفش می‌تواند از چرم یا مواد دیگر باشد و به همین روی، می‌توان کفش‌های چرمی، پلاستیکی، کتانی، چوبی و مانند آن را متمایز کرد. از نظر جنسیت و سن و سال نیز می‌توان کفش‌ها را به گروه‌هایی مانند مردانه، زنانه و اسپورت (هر دو جنس)، بچه گانه (دخترانه و پسرانه) تقسیم کرد. از نظر کاربرد نیز کفش‌های معمولی، ورزشی، صنعتی و مانند آن قابل تشخیص هستند.
طیف گسترده‌ای از کفش‌ها، برای استفاده روزمره و عمومی یا رسمی افراد مختلف ساخته می‌شوند. این کفش‌ها اغلب دارای زیره‌ای ضخیم و رویه‌ای نرم‌تر از جنس چرم یا مصنوعات مشابه چرم هستند. ممکن است رویه کفش کاملاً پوشیده یا نیمه پوشیده و دارای منفذ باشد به گونه‌ای که پاها از درون کفش دیده شود. انواع کفش‌های معمولی عبارتند از:
این دسته کفش‌ها به گونه‌ای ساخته می‌شوند که امکان فعالیت‌های بدنی و انجام ورزش‌های مختلف را فراهم می‌کنند.این روزها برندهای مختلفی در زمینه طراحی و تولید کفش ورزشی مردانه فعالیت می‌کنند که از سرشناس ترین آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد :
نیوزویک
نیوزویک (Newsweek) هفته‌نامه‌ای است که توسط مؤسسه واشینگتن پست در شهر نیویورک ایالات متحده از سال ۱۹۳۳ تا پایان سال ۲۰۰۰ به صورت چاپی و پس از آن به‌صورت آنلاین منتشر می‌شود. نیوزویک، پس از مجله تایمز، دومین هفته‌نامه آمریکایی است که قدمت آن به هشتاد سال می‌رسد.
متوسط شمارگان آن بیش از ۴ میلیون نسخه است که تنها در ایالات متحده ۳٬۱۶۰٬۰۰۰ نسخه در هفته به چاپ می‌رسد. این نشریه ویرایش‌های گوناگونی به زبان‌های ژاپنی، کره‌ای، لهستانی، روسی، اسپانیایی و عربی دارد.
شعبهٔ مرکزی نشریه در نیویورک بوده و دارای ۱۷ شعبه در آمریکا و جهان است. ۹ شعبه آمریکا عبارت‌اند از: نیویورک، لس‌آنجلس، شیکاگو، دالاس، میامی، واشینگتن، دیترویت، بوستون و سان‌فرانسیسکو. شعبات نیوزویک در دیگر کشورها عبارت‌اند از: پکن، کیپ‌تاون، اورشلیم، لندن، مکزیکو سیتی، مسکو، پاریس و توکیو.
نیوزویک به وسیلهٔ توماس جی سی مارتین در ۱۷ فوریه ۱۹۳۳ پایه‌گذاری شد.
در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ روی جلد این هفته‌نامه، تصویری سیاه و سفید از ساختمانی در منهتن نیویورک که محل تهیه نسخه‌های چاپی این مجله بود چاپ شد سه کلمه «آخرین نسخه چاپی» که با برچسب توییتری به صورت last print issue# بر روی این جلد دیده می‌شد به نقل مکان این مجله به دنیای دیجیتال و عدم انتشار نسخه چاپی آن پس از ۸۰ سال، اشاره داشت.
گویش دیگورون
دیگورون (به زبان آسی:دیگورون) یکی از دو گویش اصلی زبان آسی است که توسط دیگوری‌ها صحبت می‌شود. گویش اصلی دیگر ایرونی (به زبان آسی: ایروناو) است. آن گویشی که بیشتر جنبه ادبی دارد گویش ایرون است.
آسی زبانی ایرانی است که در قفقاز صحبت می‌شود. اختلاف میان دو گویش اصلی آسی چنان است که برخی آن‌ها را دو زبان جدا می‌دانند از جمله فرهنگ دیگورون به روسی جدید تألیف فِدار تاکازوف آن را زبان دیگورون می‌نامد و نه گویش. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶.
گجرات
گُجَرات (به زبان گجراتی: ગુજરાત) ایالتی در غرب هندوستان است.
مساحت آن ۱۹۶٬۰۲۴ کیلومترمربع طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ جمعیت این ایالت ۵۰٬۶۷۱٬۰۱۷ نفر بوده‌است.
گجرات صنعتی‌ترین منطقه در کشور بزرگ هند محسوب می‌شود: ۱۹٫۸ درصد کل تولیدات صنعتی هند از این ایالت است. همچنین ۱۰ درصد محصولات معدنی، ۲۰ درصد صادرات، ۲۵ درصد تولید منسوجات، ۴۰ درصد تولیدات دارویی، ۴۷ درصد تولیدات پتروشیمی از این ایالت است.
گجرات با ۱۶۷۰ کیلومتر مربع طولانی‌ترین ساحل این کشور را دارد.
گجرات از سوی شمال غربی به کشور پاکستان و از شمال شرقی به ایالت راجستان، از سوی شرق به مادیا پرادش و از جنوب به مهاراشترا محدود می‌شود.
دریای عرب ساحل غربی این ایالت را تشکیل می‌دهد.
مرکز ایالت گجرات شهر گاندی‌نگر است. این شهر با طرح و برنامه‌ریزی شهری ساخته‌شده‌است.
مرکز پیشین ایالات یعنی احمدآباد که هنوز مرکز تجاری گجرات بشمار می‌آید
نزدیک به گاندی‌نگر است.
گجرات یکی از مراکز مهم زرتشتیان یا پارسیان هند است.ایالات گجرات دارای ۲۵ شهرستان است.
آنتونوف ای‌ان-۷۲
آنتونوف ای‌ان-۷۲ هواپیمایی است که نخستین بار در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۷ (میلادی) پرواز کرد. یکی از انواع آن، آنتونوف-۷۴، امکان پرواز در مناطق قطبی را نیز دارد.
هواپیماهای آنتونوف-۷۲ به صورتی گسترده در نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مورد استفاده قرار می‌گیرد.دارای دو موتور توربوفن بر روی بالها و نزدیک به بدنه هواپیماست.
شهرستان آبیک
شهرستان آبیِک یکی از شهرستان‌های استان قزوین ایران است.
شهرستان آبیک در حوزه مركزی ایران بین ۳۶ درجه و ۱۸ درجه عرض شمالی، ۵۰ درجه و ۴۱ درجه طول شرقی خط استوا قرار دارد. این شهرستان از سمت شمال به طالقان و از سمت غرب به شهرستان ساوجبلاغ و از سمت جنوب به بوئین‌زهرا و نظرآباد از سمت شرق به شهر قزوين محدود می‌باشد. شهرستان آبیک بر اساس آخرین وضعیت تقسیمات كشوری در سال ۸۰ از بخش به شهرستان تبديل شد. این شهرستان دارای ۲ بخش یا نام های بخش مركزی و بخش بشاریات و ۲ شهر با نام های شهر آبیک و شهر خاكعلي و ۵ دهستان با نام‌های بشاريات شرقي، بشاريات غربي، زياران، كوهپايه غربي و كوهپايه شرقي و ۱۶۲ آبادي می‌باشد.
آبیک شهری مهاجرنشین است و اقتصاد غالب آن بر اساس کشاورزی می‌باشد.
عملیات اجرایی شهرک صنعتی آبیک نیز در سال ۱۳۸۵ خورشیدی آغاز شده‌است.
با وجود بخش‌های تازه‌ساز ولی بافت اصلی این شهر هنوز تابع الگوی روستاشهری است. محله‌های تازه‌ساز شهر آبیک عبارت‌ از شهرک خرم، شهرک قدس، کوی فرهنگیان، محله اداره برق و محله سپاه می‌باشد.
اکثریت جمعیت شهرستان آبیک را ترک‌های آذری
آبیک شهری است زلزله‌خیز که در مسیر توسعه آتی مترو کرج - تهران قرار دارد. آزادراه تهران _ تبریز و خط راه‌آهن تهران _ تبریز نیز از کنار آبیک می‌گذرد.
روستای احمدآباد، محل زندگی و درگذشت محمد مصدق از توابع آبیک نیست بلکه جزء شهرستان نظرآباد است. اماکن دیدنی پیرامون آبیک عبارت‌اند از مقبرهٔ رئیس‌المجاهدین و امام‌زاده علی شکرناب.
این شهر همچنین دارای چندین دانشگاه و موسسهٔ آموزشی عالی به نام‌های موسسه آموزش عالی بصیر، دانشگاه غیاث الدین جمشید کاشانی، دانشگاه دانش البرز،موسسه آموزش عالی مولانا، موسسه آموزش عالی آبا و پیام نور است. تنها شهر دیگر در شهرستان آبیک، شهر کوچک خاکعلی است.
آلودگی شدید هوا (۵ برابر استاندارد) در نتیجه فعالیت کارخانه سیمان آبیک از مشکلات این شهرستان است.
شهر: آبیک
شهر: خاکعلی
رشد جمعیت شهر آبیک از دههٔ ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ برابر ۶۶۰٪ و از سال ۱۳۶۵ ۱۳۷۵ برابر ۱۹۰٪ اعلام شده‌است.
این شهرستان از قطب‌های کشاورزی استان قزوین به‌شمار می‌آید و بالغ بر ۲۴ هزار هکتار کشت محصولات مختلف زراعی از جمله گندم، جو، ذرت (دانه‌ای و علوفه‌ای)، کلزا، یونجه و سایر محصولات دیگر در این شهر به عمل می‌آید. علاوه بر این، یکی از مراکز مهم برای پرورش دام و طیور در استان و حتی کشور به‌شمار می‌رود.
این شهرستان از لحاظ ورزشی بیشتر در زمینهٔ کشتی موفق می‌باشد شهر آبیک نیز از آبیک علیا و آبیک سفلا سرچشمه و در گذر زمان با توجه به ساکن شدن مهاجرین استانهای شمالی و غربی جهت اشتغال در صنایع دامداری و به ویژه کار در شرکت سیمان آبیک توسعه یافته و ابیک امروز شکل گرفته‌است.
وجود سد انتقالی آب طالقان به این شهرستان در دوران گذشته موجب شده‌است این شهرستان به عنوان یکی از قطب‌های کشاورزی استان قزوین و کشور تبدیل گردد. از دیگر قابلیت‌های این شهرستان وجود شهرک صنعتی کاسپین. واحدهای صنعتی ممتاز کشور مستقر در این شهرستان و وجود واحدهای پرورش طیور که موجب شده است شهرستان آبیک بیش از ۸ درصد تخم مرغ و گوشت سفید مورد نظر کشور را تأمین نماید.
شهرستان آبیک در بحث اطلاع‌رسانی نسبت به شهرستانهای استان قزوین و همجواز در زمینه اطلاع‌رسانی و چاپ توزیع مطلبوعت محلی جایگاهی را به خود اختصاص دهد که وجود فعالیت دفتر خبری صدا و سیما مرکز قزوین از ابتدای سال ۸۴ شمسی با ۴ خبرنگار. گزارشگر و تصویر بردار و فعالیت ۴۵ خبرنگار حرفه‌ای در مطبوعات کشوری از دیگر ویژگیهای این شهرستان می‌باشد.
بن‌بست (آلبوم)
بن‌بست عنوان یکی از آلبوم‌های موسیقی پاپ ایرانی است که پیش از انقلاب با همکاری داریوش اقبالی (خواننده)، بابک بیات آهنگساز و ایرج جنتی عطایی (شاعر) ساخته‌شد. ترانه‌های این آلبوم عموما بین سال‌های ۵۰ تا ۵۵ ساخته شده‌اند.
پس از انقلاب این آلبوم به صورت بی‌کلام با آهنگ و تنظیم مجدد بابک بیات در بازار داخلی ایران منتشر شد.
فرازمین
فراززمین یا هورست در زمین‌شناسی به یک قطعه بالابرده‌شده از زمین گفته می‌شود که میان دو گسل موازی قرار گرفته‌شده‌باشد.
کوهه از عملکرد گسل‌های عادی به‌وجود می‌آید.
جعفری، عباس، فرهنگ بزرگ گیتاشناسی، تهران: چاپ دوم ۱۳۷۲ خ.
عکاسی دیجیتال
عکاسی دیجیتال به فرایند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور حسگر الکترونیکی گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیا بر روی سطح حساس به نور حسگر تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد.
عکاسی دارای سه ویژگی علمی، صنعتی (اقتصادی) و هنری است. عکاسی به عنوان یک پدیده علمی تولد یافت و به شکل یک صنعت گسترش یافت و همچنین جنبه‌های هنری نیز در آن ظهور کرد.
عکاسی دیجیتال در حال حاضر رایج‌ترین تکنولوژی برای ثبت تصویرهای ۲بعدی و ۳بعدی در بازارهای مصرف‌کننده و حرفه‌ای است. آسانی نسبی استفاده، سرعت بالای بازدید، انتقال و چاپ و نیز در بسیاری از موارد، کیفیت برتر، تعدادی از ویژگی‌های متمایزکننده عکاسی دیجیتال هستند. آسانی نسبی ویرایش عکاس‌های دیجیتال و در دسترس بودن نرم‌افزارهای قدرتمند برای این کار، باعث پیش آمدن جنجال‌های بسیاری در مورد صداقت و قابل اعتماد بودن عکس‌های دیجیتالی در عرصه‌های خبرنگاری و تاریخ‌نگاری شده‌است. البته ویرایش عکس و پیامدهای مربوط به آن، محدود به عکاسی دیجیتال نیستند و این موضوع بحثی مطرح در کل طول تاریخ عکاسی بوده‌است.
در حال حاضر سه نوع تکنولوژی بخش عمده سنسورهای تولید شده برای دوربین‌های دیجیتال را در بر می‌گیرد.
شایان ذکر است که هیچکدام از این سنسورها به صورت مستقیم قادر به شناسایی رنگ‌ها نیستند و فقط می‌توانند شدّت روشنایی نور را ثبت کنند. هر سنسور از میلیون‌ها سنسور ریز حساس به نور تشکیل شده و هرکدام از این سنسورهای ریز قالباً یک پیکسل از عکس نهایی را ثبت می‌کند. سازندگان این سنسورها با قرار دادن فیلترهای سرخ، سبز و آبی (رنگ‌های اولیه) روی تک تک آن‌ها با استفاده از الگوهایی مانند الگو بایر می‌توانند به پردازشگرهای دوربین قابلیت آن را بدهند که با کمک الگریتم‌های درون‌یابی (اینترپولیشن) و مقایسه ارقام ثبت شده توسط ریز سنسورهای مجاور، رنگ واقعی هر پیسکل را حدس بزنند. دوربین‌هایی که قابلیت ذخیره عکس را به صورت نپخته دارا هستند، اجازه می‌دهند که این بخش نهایی شناسایی رنگ‌ها روی رایانه شخصی انجام شود و این به کاربران اجازه می‌دهد که آزادی بیشتری در ویرایش عکس نهایی داشته باشند.
یکی از خصوصیاتی که در بازاریابی دروبین‌های دیجیتال بر آن تأکید می‌شود تعداد کلّ پیکسل‌های یک دوربین است. این رقم که با واحد مگاپیکسل یا میلیون پیکسل شمارش می‌شود، از راه ضرب تعداد پیکسل‌های افقی و عمودی یک سنسور محاسبه می‌شود. برای مثال، دروبینی که سنسوری دارای ۳هزار پیکسل افقی و ۲هزار پیکسل عمودی باشد، یک دوربین ۶ مگاپیکسلی خواهد بود. با وجود آنکه این رقم در برخی موارد می‌تواند شاخص خوبی برای مقایسه کیفیت تصویر دوربین‌های دیجیتال باشد، این رقم در اکثر موارد می‌تواند گمراه‌کننده نیز باشد. کیفیت نهایی یک تصویر دیجیتال مؤثر از متغیرهای بیشتری مانند نوع سنسور، مساحت سنسور، اندازه لنزهای ریز روی هر پیکسل، قدرت تمرکز لنز و غیره می‌باشد.
محمد اوشال
محمد اوشال (زادهٔ ۲۰ آبان ۱۳۲۰ در تهران – درگذشتهٔ ۲۹ دی ۱۳۹۵ در لندن) آهنگساز، تنظیم‌کننده و رهبر ارکستر اهل ایران بود.
اوشال در ۲۰ آبان ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد و ۲۹ دی ۱۳۹۵ در لندن درگذشت. وی سال‌ها ساکن لندن بود. ساز تخصصی اوشال ترومبون بود. همچنین وی باجناق شهبال شبپره بنیانگذار و رهبر گروه بلک کتس بود.
از تنظیم‌های درخشان وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد :
لاجوردی
لاجوردی یکی از سایه‌های رنگ آبی است که به رنگ سنگ لاجورد است. رنگ لاجوردی در معماری ایرانی و کشورهای محدودهٔ حوزهٔ خلیج فارس رنگی رایج است. آبی لاجوردی، از سنگ لاجورد که در معادن ایران و افغانستان وجود دارد رنگ می‌گیرد. رنگ آبی نیلی نیز از این مادهٔ معدنی گرفته می‌شود. رنگ آبی شیشه‌های رنگی در بسیاری از ابنیهٔ قدیمی لاجوردی است.
لاجوردی را در زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و بسیاری از زبان‌های دیگر، «آبی ایرانی» (انگلیسی: Persian blue؛ فرانسوی: bleu persan) می‌نامند. این رنگ برای اولین بار در سال ۱۶۶۹ میلادی در انگلستان، «آبی ایرانی» نامیده شد.در تزئینات داخلی بسیاری از مسجدها در ایران، مانند مسجد امام در اصفهان، از کاشیهای لاجوردی استفاده شده‌است.
لاجوردی تیره، که به‌ندرت آن را «آبی هنگ» نیز می‌نامند، برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ به‌عنوان رنگ رسمی لباس نیروهای دریایی توسط کشورهای مختلف انتخاب شد. دلیل انتخاب لاجوردی تیره، آسان و ارزان بودن رنگرزی پارچه‌ها و دوام آن بود.
لاجوردی روشن، یکی از رنگ‌های پرکاربرد در قالی‌های ایران است.
لیموزرد
لیموزرد () یکی از رنگ‌های طیف زرد و به رنگ لیمو است.
لاجورد
لاجوَرد سنگی آبی‌رنگ است که ترکیب شیمیایی آن شامل فسفات‌های آب‌دار طبیعی آلومینیوم، آهن، منیزیم و کلسیم است؛ به عبارت دیگر ترکیبی از لازورایت، کلسایت، پیریت، هورنبلاند، اوگیت و دایپوسیت است. این سنگ به خاطر سختی و رنگ آبی خوش‌رنگ خود؛ لاجوردی، در جواهرسازی به عنوان نگین به کار می‌رود. لاجورد سنگی متافورمیک با سیستم کریستالی کیوبیک و دودکاهدرون در ابعاد بزرگ تا کوچک به شکل رگه، اغلب در بستری چند سانتی‌متری، در میان سنگ‌های مرمر یا رگه‌های نامنظم در سنگ‌های آهکی یافت می‌شود. ناخالصی پیریت، که به صورت رگه یا نقاط طلایی یا برنزی در این سنگ دیده می‌شود، باعث جلوه بیشتر و قیمت آن می‌شود. نقاط سفید روی این لاجورد اغلب کلسید بوده که با زیاد شدن آن‌ها روی این سنگ ارزش آن را پایین می‌آورد. لاجورد به صورت سنتتیک نیز تولید می‌شود. نمونه لاجوردی که توسط گیلسون (P.Gilson) ساخته شده بسیار شبیه نمونه طبیعی است. همچنین لاجورد ممکن است با سنگهایی مانند سنگهایی مانند لازولیت، سودالیت، آزوریت، جاسپر آبی یا دومورتیریت اشتباه گرفته شود.
به این سنگ لازورد و لاژورد نیز گفته شده‌است و در افغانستان به میزان وسیع استخراج می‌شود. زیورسازی و سورت بندی این سنگ در پاکستان، هندوستان و تا حدودیٌ در افغانستان و ایران و سویس صورت گرفته سپس بخارج صادر می‌گردد.
سنگ لاجورد علاوه بر زیورآلات تولیدات دیگری از قبیل مجسمه و بت، مُهرهٔ شطرنج و غیره نیز دارد.
این سنگ بخاطر رنگ آبی سیر آن، و قابلیت پودر شدن و کنده‌کاری روی آن از هزاران سال پیش در جهان خواهان زیادی داشته‌است. استخراج این سنگ بیش از ۲۵۰۰ سال در ایران باستان و در محل افغانستان امروزی رواج داشته. در آثار به دست آمده از دوره‌های پیش از تاریخ در ایران استفاده لاجورد بسیار معمول بوده‌است. در یافته‌های هزاره چهارم پیش از میلاد مردم سرزمین سیلک از سنگ لاجورد در ساختن آئینه و سنجاق و جواهر مهارت‌های بیشتری یافتند و در ساخت آلات و ادوات زینتی از سنگ‌های عقیق و فیروزه و مهرهای لاجورد به کار بردند.» «در اواخر هزاره چهارم پیش از میلاد در سیلک خانه‌های قدیمی از میان رفت و به جای آن خانه‌هایی با در و پنجره کوتاه ساخته شد و در ورودی آن اجاقی مرکب از دو بخش وجود داشت، یکی برای آشپزی و دیگری مخصوص پخت نان. در این دوره غیر از ظروف سفالین بعضی تُنگ‌های کوچک از مرمر که گویا مخصوص نگهداری عطر بود در اکتشافات باستان‌شناسی سیلک پیدا شده‌است و همچنین مقداری آئینه مسی جهت آرایش به دست آمده‌است. از ویژگی‌های این دوره وجود گوشواره‌هایی از طلا و لاجورد است.»)و عمدتاً به مصر باستان صادر می‌شده‌است. پژوهش‌ها نشان داده که لاجوردِ استخراج‌شده از معدن سَرِ سنگ، در اعماق کوه‌های هندوکش در ایران باستان (افغانستان امروزی) تنها منبع شناخته‌شدهٔ لاجورد در دنیای باستان بوده‌است. در مجسمه طلای فرعون و نفرتیتی در قسمت چشم کار گرفته شده‌است. در قدیم هنرمندان از پودر لاجورد به عنوان رنگ برای مینا کاری و نقاشی استفاده می‌کرده‌اند. درجه سختی سنگ لاجورد به‌طور معمول ۵ است.
در نوشته عرایس الجواهر و نفایس الأطایب، برای نخستین بار از چهار نوع لاجورد، بدخشانی، کرمانی، گرجی و دزماری نام برده می‌شود.
پاره‌گدازش
در زمین‌شناسی به فرایند ذوب شدن بخشی از یک صخره پاره‌گدازش (Anatexis) گفته می‌شود بویژه به هنگام تشکیل سنگ‌های دگرریختی از جمله میگماتیت.
پاره‌گدازش از برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۶.
کمینترن
کُمینتِرن (Comintern) (کوتاه شدهٔ عبارت روسی Communistichesky Internasional) یا انترناسیونال سوم، اتحادیه احزاب کمونیست جهان از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۳ بود. انترناسیونال کمونیستی یا انترناسیونال سوم که به کمینترن نیز معروف است از احزاب انقلابی سوسیالیستی تشکیل شد و از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۳ به فعالیت خود که نقطهٔ تحول و چرخشی در تاریخ جنبش کارگری ایجاد نمود ادامه داد.
انترناسیونال کمونیستی سازمان انقلابی بین‌المللی و مرکز رهبری جنبش جهانی طبقهٔ کارگر بود. نخستین کنگره آن در ماه مارس سال ۱۹۱۹ با شرکت احزاب و گروه‌های کمونیستی ۳۰ کشور جهان تشکیل شد و برای اولین بار در آن احزاب انقلابی کشورهای شرقی و آسیایی نیز شرکت جستند. قبل از آن جلسه مشاوره‌ای به رهبری لنین در ماه ژانویه همان سال با شرکت ۸ حزب تشکیل شده بود و همه احزاب و سازمان‌های کمونیستی و سوسیالیستی را به شرکت در کنگره انترناسیونال کمونیستی دعوت کرده بود. کنگره در پیام خود به پرولتاریای سراسر جهان طبقه کارگر را به مبارزه جدی و بدست گرفتن قدرت حکومتی فرا خواند.
نهضت انقلابی مارکسیستی بسرعت در اروپا و آسیا و آمریکا ریشه دوانید و وسعت یافت. احزاب جدید کمونیست در بسیاری از کشورها تأسیس یافت. دراین مرحله نهضت کارگری را هم جریان میانه‌رو که تهدید می‌کرد و هم بیماری چپ روی و سکتاریسم که در احزاب جوان و بدون تجربه زمینه پیدا کرده بود. کنگره دوم انترناسیونال کمونیستی در سال ۱۹۲۰ با شرکت ۴۱ حزب تشکیل شد و نقش مهمی در مبارزه علیه باصطلاح چپ روها که با شرکت کمونیست‌ها در پارلمان و در سندیکاهای تحت رهبری و فرمیست‌ها مخالفت کرده و درعمل وسایل مختلف مبارزه انقلابی حزب کمونیست را از وی می‌گرفتند ایفا نمود.
انتشار کتاب معروف لنین بیماری کودکانه چپ روی در کمونیست در آماده کردن این کنگره و موفقیت آن نقش درجه اول را داشت. کنگره پیرامون نقش دهقانان و خلق‌های کشورهای مستعمره و اسیر، روش کمونیست‌ها را روشن کرد. در زمان تشکیل کنگره هفتم کمینترن که توجه خاص به مبارزه علیه فاشیسم نمود در جهان ۷۶ حزب کمونیست وجود داشت که فقط ۲۲ حزب از آن علنی بودند و بقیه ۵۴ حزب در شرایط غیر علنی فعالیت می‌کردند.
پس از شروع جنگ دوم جهانی تمام احزاب کمونیست فعالیت عظیمی را علیه فاشیسم سازمان داده و در کشورهای اشغال‌شده نهضت‌های نیرومند مقاومت را رهبری نمودند. در این زمان وظایف احزاب کمونیست بیش از پیش پیچیده و شرایط پیکار گوناگون و متفاوت گشت. احزاب کمونیست رشد و تحکیم یافته بودند و مبارزه زحمتکشان کشور خود را رهبری می‌کردند. در این شرایط باقی‌ماندن یک مرکز واحد رهبری با رشد نهضت کمونیستی مغایر بود و دخالت‌های سازمانی در امور سایر احزاب نتایج منفی و مضری به بار می‌آورد. در سال ۱۹۴۳ استالین به نشانه دوستی با متحدان غربی‌اش در نبرد با آلمان نازی کمینترن را منحل کرد. این تصمیم به تصویب اکثریت مطلق احزاب کمونیست نیز رسید.
بنه
بَنِه یا پسته ی کوهی (در متون طب سنتی حبه الخضراء) (نام علمی:" Pistacia atlantica")، درختی از سرده پسته (سرده) بوده که گونه های مختلفی از آن وجود دارد. درختی است دو پایه، دارای برگ‌های تک شانه‌ای (دارای ۱ تا ٧ برگچه) برگچه‌ها بیضوی تخم‌مرغی شکل، شکل میوه آن کروی به قطر حدوداً ۵ میلی‌متر، ابتدا صورتی سپس قرمز و در زمان رسیدن کامل، پوشش میوه سبز رنگ می‌شود.
از این درخت سه گونه در ایران می‌روید:
ارتفاعش تا ۷ یا ۹ متر نیز رسیده‌است در بعضی از مناطق کوهستانی مانند زاگرس به میوه آن «قزو» می‌گویند که برای خوشبو کردن دوغ و روغن حیوانی و همچنین در درست کردن ترشی استفاده می‌کنند. درخت بنه منبع تولید شیره سقز است. سقز که در لُری آن را بریژه یا بریزَه ، در زبان لکی به آن وَنِوشک یا کُلِنگ و در کردی به آن بنِشت گفته می‌شود؛ صمغی به رنگ سبز خیلی روشن، غلیظ و بسیار چسبنده‌است که استفادهٔ دارویی فراوان داشته و به عنوان یک ملین قوی در درمان یبوست و درمان ناراحتی‌های گوارشی استفاده می‌شود. ۲۵ درصد از شیره سقز حاوی روغن پرارزش و صنعتی تربانتین است که کاربردهای فراوانی در صنعت دارد. علاوه بر این از شیره سقز در تهیه آدامس، عطر، خوشبوکننده‌ها، حشره‌کش‌ها و در صنعت داروسازی در تهیه نرم‌کننده‌ها و ضد عفونی‌کننده‌ها استفاده می‌شود. علاوه بر این در صنعت پلاستیک‌سازی، تهیه واکس کفش و چرم و صنعت چاپ مورد استفاده قرار می‌گیرد. بعلت نبود صنایع تبدیلی مناسب، اکثر سقز تولیدی در ایران به خارج از کشور صادر گردیده و به عنوان مواد پایه بسیاری از صنایع یادشده بکار برده می‌شود. اگر چه آمار دقیقی از تعداد درختان بنه در بانه موجود نیست اما تعداد آنها بین ۱۰ تا ۲۰ هزار اصله تخمین زده شده‌است. به‌طور متوسط از هر درخت ۵۰۰ الی ۱۰۰۰ گرم سقز بدست می‌آید که در شرایط مناسب و سال‌های پرباران این مقدار بیشتر هم می‌شود.
درخت بنه کهنسال چلونک زیرکوه در خراسان جنوبی در فهرست آثار طبیعی ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این درخت ۶۰۰ سال قدمت دارد. ارتفاع این درخت ۸ متر است و وسعت تاج آن ۷۳ مترمربع است. آذربایجان غربی شهرستان سردشت موجود می باشددر گویش بهبهانی به بادام ریز و سفت آن بَنَک (banak) میگویند.
در مناطقی از ایران مغز میوه بنه را آسیاب یا له کرده و از آن نوعی آش یا سوپ درست می‌کنند. در استان کرمان به این غذا "قاتق بنه" گفته می‌شود. این غذا یکی از غذاهای قدیمی و محبوب در سیستان و بلوچستان است که به آن خورشت بنه یا "گُنه هتوک" گفته می‌شود. بنه به خاطر روغنی بودن، چربی و البته انرژی بسیاری در خود دارد.
آقطی سیاه
آقطی سیاه، آقطی اروپایی که در مناطقی از ایران انگور کولی و خمان کبیر نیز نامیده می‌شود، درختچه ای است که ارتفاع آن در نواحی مساعد به ۱۰ متر می‌رسد. این درختچه معمولاً در کنار جاده‌ها و حاشیه جنگل‌ها و در نواحی مرطوب و سایه‌دار می‌روید.
آقطی سیاه از زمان‌های قدیم مورد مصرف مردم بوده‌است و از آن برای رفع امراض مختلف مانند دفع بلغم و صفرا استفاده می‌کرده‌اند. برگ‌های آن سبزرنگ، بیضوی، دندانه‌دار، بیدره و مرکب از ۵ تا ۷ برگچه است. اگر برگ‌ها شکسته و مالش داده شود، بوی بدی از آن متصاعد می‌شود. همه قسمت سبز گیاه سمی هستند.
گل‌های آن سفید و خوشه‌ای است که در اواخر بهار ظاهر می‌شود. میوه آقطی سیاه گوشتی، ریز مانند انگور و به رنگ آبی سیر است. قسمت مورد استفاده این درختچه گل، برگ و پوست داخلی ساقه آن است. آقطی سیاه در ایران در نواحی آذربایجان و همدان می‌روید.
نام‌های دیگر آقطی: خمان، سبوقه، خمان کبیر، آقطی سیاه، تردارگن، انگورکولی، خمان صغیر، پَلِم (متفاوت از پَلْم به معنای کاجیره است)، پلخون، شون و آقطی سرخ است.
پوست این درختچه و برگ آن دارای موادی مانند سامبوسین سامبو نیگرین ، کولین، سیکوتین و مقدر کمی نیترات پتاسیم است. در گل‌های آن الدرین و مقدر کمی اسانس وجود دارد. میوه آقطی سیاه دارای کریزان تمین ، مواد قندی، اسانس، صمغ، اسید والزیانیک و اسید استیک است. آقطی همچنین شامل فلاونوئیدهایی مانند کوئرستین و کامپفرول و گلیکوزیدهای کوئرستین همانند هایپروزید، ایزوکوئر ستین و روتین، و تری ترپنها مثل آلفا و بتا آمیرین، بتولین، اسید اولئانولیک، و ترکیب ضد التهاب اورسولیک اسید است. اسیدهای چرب مانند اسید لینولنیک، اسید پالمتیک، اسید لینولئیک، اسیدهای آمینه و دیگر ترکیبات مانند اسید کلروژنیک به عنوان تانن کاذب، تانن و موسیلاژ است. رنگ کبود آقطی بالغ و رسیده به سبب محتوای آنتوسیانیدین‌های آن است. خواص آقطی.
آقطی سیاه از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است. پوست ثانوی (داخلی) ساقه و ریشه آن از نظر طبی موثرترین قسمت‌های این گیاه است.
گل‌های خشک‌شده آقطی سیاه را دم کنید و مقداری پودر باقلای خشک را در ظرفی بریزید سپس دم کرده آقطی سیاه را روی آن ریخته و خمیری تهیه کنید. این خمیر را به صورت ماسک روی صورت بگذارید و پس از یک ربع ساعت بجوشانید این ماسک را هر روز روی پوست خود بگذارید تا صورت را جوان و شاداب کند.
طرز استفاده: ۱) جوشانده: مقدر ۶۰ گرم پوست ساقه، برگ یا میوه این درختچه را در یک لیتر آب ریخته و بگذارید آهسته بجوشد تا حجم آن به نصف برسد. سپس آن را صاف کنید.
۲) شراب آقطی سیاه: ۱۵۰ گرم پوست ساقه یا ریشه این گیاه را در یک لیتر آب شراب سفید ریخته و بگذارید بمدت ۱۵ روز بماند البته هر روز آن را هم بزنید. پس از این مدت آن را صاف کرده و در شیشه دربسته نگهداری کنید. مقدار مصرف این شراب یک قاشق سوپخوری و سه بار در روز است.
۳) سرکه آقطی سیاه: ۱۰–۲۰ گرم برگ‌های خشک‌شده این درختچه را در یک لیتر سرکه ریخته و بگذارید تا مدت دو هفته بماند و هر روز آن را بهم بزنید. پس از این مدت آن را صاف کرده و در شیشه دربسته نگهداری کنید.
۴) دم کرده آقطی سیاه: مقدر ۱۰۰ گرم گل خشک‌شده این درختچه را در یک لیتر آب جوش ریخته و بمدت ۱۰ دقیقه دم کنید. از این دم کرده می‌توانید برای شستشوی زخم‌ها استفاده کنید.
مقدر مصرف این شربت یک قاشق غذاخوری قبل از هر غذا است.
استفاده زیاد از آقطی سیاه ممکن است باعث تهوع و همچنین ورم روده شود.
کوره هوفمن
کورهٔ هوفمن یا کورهٔ هوفمان (Hoffmann kiln) یکی از کوره‌های مورد استفاده در شاخه‌های مختلف صنایع سرامیک است. این کوره در سال ۱۸۵۶ توسط فردی به همین نام ابداع شد و در حال حاضر در صنایع آجر، سفال و مواد دیرگداز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کوره در گروه کوره‌های پیوسته یا مداوم قرار دارد. در این کوره، محصولات ثابت و آتش متحرک است.
کورهٔ هوفمن، تونل طویلی است که به شکل حلقه یا بیضی ساخته می‌شود و با استفاده از دیواره‌ها یا تیغه‌هایی به اتاقک‌هایی تقسیم می‌شود. اتاقک‌های کورهٔ هوفمن از کانال دریچه‌ها یا درهایی که در تیغه‌های جداکنندهٔ اتاق‌ها تعبیه شده‌است، با یکدیگر در ارتباط هستند. هر یک از اتاق‌ها نیز یک درب خروجی به بیرون دارند که برای بارگیری و تخلیهٔ کوره مورد استفاده قرار می‌گیرند. به این درها خمیره یا قمیره می‌گویند. اندازهٔ کورهٔ هوفمن با استفاده از این درها بیان می‌شود؛ مثلاً یک کورهٔ ۳۲ قمیره‌ای، کوره‌ای است با ۳۲ درب که هر درب به یک اتاقک برای چیدن آجرها (یا سایر محصولات) مرتبط است. محل استقرار سوخت‌پاش‌ها نیز در سقف قرار دارد.
در کورهٔ هوفمن، محصولات قبل از آنکه مستقیماً توسط آتش پخته شوند، با حرارت سایر اتاقک‌ها گرم می‌شوند که اصطلاحاً پیش‌گرمایش نامیده می‌شود. این حرارت همراه با گاز خروجی اتاقک پخت و از طریق دریچه‌هایی که قبلاً تعبیه شده‌است حرکت می‌کند و به اتاق‌های مجاور وارد می‌شود و محصولات موجود در آن‌ها را پیش‌گرم می‌کند. زمانی که در یک اتاق، عملیات پخت در جریان است، در اتاقک مقابل (دورترین اتاق)، عملیات تخلیه و بارگیری در جریان است. این کار با استفاده از دری که اتاقک به بیرون کوره دارد انجام می‌شود. ضمن بار گیری، هوای خنک نیز وارد کوره می‌شود که به وسیلهٔ آتش موجود در اتاقک پخت و از طریق دریچه‌های تعبیه شده بین اتاق‌ها مکیده می‌شود؛ بنابراین هوا از اتاق‌هایی که عملیات پخت قبلاً در آنها صورت گرفته‌است حرکت می‌کند و باعث خنک شدن محصولات پخته‌شده می‌شود. به این ترتیب در حلقهٔ کورهٔ هوفمن دو جریان هوا وجود دارد؛هوایی که در نیم‌دایرهٔ اول، از اتاق پخت به سمت بیرون جریان دارد و اتاق‌های بعدی را پیش‌گرم می‌کند.
با اتمام عملیات پخت در اتاق پخت، در اتاق روبرویی حلقهٔ هوفمن نیز عملیات بارگیری تمام می‌شود و درب آن به بیرون بسته می‌شود. در این مرحله، مشعل‌ها از سقف اتاق پخت به سقف اتاق بعدی منتقل می‌شوند و درب اتاق روبرویی این اتاق (اتاق پخت جدید) برای تخلیه و بارگیری گشوده خواهد شد.
کوره‌های هوفمان در چند مدل مختلف ساخته می‌شود:
اما معمولاً به کورهٔ حلقوی، کورهٔ هوفمن اطلاق می‌شود. درزمان واکنش کوره به مواد اولیه.کیوتانی، صص ۳۵–۳۲
راهنمای سرمایه‌گذاری واحدهای کوچک، ص ۱۰
گل‌سپاسی
گل سپاسی یا جنتیانا سردهای از گل‌سپاسیان است با حدود ۴۰۰ گونه و پراکندگی وسیع که یکی از ویژگی‌های آن تاخوردگی بین دو قطعهٔ جام است.
زکریای رازی برای درمان از این گیاه بهره زیادی می‌برد.
از گونه‌های آن می‌توان به کوشاد بی‌ساقه اشاره کرد.
حق‌الشرب
حق‌الشرب بهای آب رودخانه‌ها، قنات‌های دولتی و امثال آن است که به کشاورزان فروخته می‌شود. حق‌الشرب نرخ ثابتی ندارد و بر حسب زمان و مکان تغییر می‌کند. جعفری، عباس، فرهنگ بزرگ گیتاشناسی، تهران: گیتاشناسی، چاپ دوم ۱۳۷۲خ.
برهوت
بَرَهوت نام یک وادی در حَضرَموت واقع در یمن است غارنوردان عمانی برای اولین بار به قعر "چاه دوزخ"، حفره‌ای عمیق در صحرای یمن رسیدند که در افسانه‌‎های محلی به "زندان اجنه" مشهور است.
این حفره طبیعی رازآلود در بیابانی در استان المهره یمن در مرز عمان واقع شده است. قطر دهانه آن ۳۰ متر است و عمق آن به ۱۱۲ متر می‌رسد.
به گفته محلی‌ها بوی نامطبوعی از این "چاه ممنوعه" به مشام می‌رسد که در باوری قدیمی منشاء آن "شیاطین محبوس" در آن هستند.
تیم غارنوردان عمان که به کف این چاه مرموز رسیدند می‌گویند آنجا مار و لاشه حیوانات مرده پیدا کردند اما خبری از اجنه و شیاطین نبود.
به گفته آنها لاشه پرندگان بوی نامطبوعی در چاه ایجاد کرده بود هر چند که این بو آنقدرها هم زیاد نبود.
محمد الکندی، پروفسور زمین‌شناسی در دانشگاه آلمانی فناوری در عمان به خبرگزاری فرانسه گفت در قعر چاه "مارهایی بودند که اگر کاری به کارشان نداشتی آنها هم سرشان به کار خودشان بود."
آقای کندی یکی از هشت غارنورد حرفه‌ای بود که هفته گذشته با طناب به کف حفره رسیدند در حالی که دو نفر از همکاران آنها از روی سطح زمین در عملیات شرکت داشتند.
او می‌گوید هدف از این عملیات "کشف یکی از عجایب و بخشی از تاریخ یمن" بود.
یکی از کشفیات جالب گروه سنگ‌های مرواریدگونه‌ رنگی بود که در اثر چکیدن قطرات آب شکل گرفته بود.
تیم غارنوردان نمونه‌هایی از سنگ‌ و خاک، آب کف حفره و همین طور لاشه حیوانات با خود برداشتند که درباره آن تحقیق کنند.
در طول قرن‌ها افسانه‌هایی نسل به نسل منتقل می‌شد که می‌گفت ارواح خبیثه و جن و شیاطین در این غار محبوس هستند و بعضی هم آن را "دروازه دوزخ" می‌دانستند.
بسیاری از ساکنان محلی روستاهای اطراف از ترس بدشگونی از سرک کشیدن به چاه و حتی حرف زدن درباره آن اجتناب می‌کنند.
آبوجا
آبوجا پایتخت نیجریه است که در مرکز کشور در حوزه فدرال مرکزی قرار دارد. این شهر یک شهر طراحی‌شده است و بیشتر در دهه ۱۹۸۰ ساخته شد تا جایگزین لاگوس که پرجمعیت‌ترین شهر کشور بود به عنوان پایتخت شود. انتقال پایتخت در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ رخ داد. جغرافیای ابوجا توسط سنگ آسو تعریف شده‌است که مونولیتی یکپارچه با ۴۰۰ متر ارتفاع است که در اثر فرسایش آب ایجاد شده‌است. مجتمع ریاست جمهوری، مجلس شورای ملی، دیوان عالی و بخش اعظم این شهر تا جنوب این سنگ گسترش یافته‌اند.
ژنرال مورتالا محمد در سال ۱۹۷۶ دستور به انتقال پایتخت از لاگوس به یک ناحیه بی‌طرف پایتختی مرکز کشور داد. برنامهٔ به کار رفته، مشابه برنامه‌ای بود که برزیل برای انتقال پایتخت خود به برازیلیا استفاده کرده بود. جابجایی پایتخت به دو دلیل اصلی ۱) ازدیاد بیش از اندازه جمعیت در لاگوس و ۲) قرار دادن پایتخت تازه در ناحیه‌ای بی‌طرفانه از نظر قومی و در مرکز کشور بود.
پس از انتقال پایتخت رسمی پایتخت در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ بیشتر کشورها سفارت خود را به آبوجا منتقل کردند و سفارتخانه‌های پیشین خود را در لاگوس، پایتخت تجاری نیجریه، به عنوان کنسولگری حفظ کردند.
در سرشماری سال ۲۰۰۶ شهر ابوجا دارای ۷۷۶٬۲۹۸ نفر جمعیت بود که یکی از ده شهر پرجمعیت نیجریه به‌شمار می‌رفت. طبق اعلام سازمان ملل، ابوجا در بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ با رشد جمعیت ۱۳۹٫۷٪، دارای سریعترین رشد جمعیت در جهان بود. از سال ۲۰۱۵، این شهر با رشد جمعبت سالانه دستکم ۳۵ درصد، موقعیت خود را به عنوان سریعترین شهر در حال رشد در قاره آفریقا و یکی از سریعترین شهرهای جهان حفظ می‌کند. در سال ۲۰۱۶ جمعیت کلانشهر ابوجا، هشت میلیون نفر تخمین زده شده‌است که آن را به دومین شهر پرجمعیت‌ترین نیجریه پس از لاگوس تبدیل می‌کند. ارتفاع آبوجا ۳۶۰ متر (۱،۱۸۰ فوت) از سطح دریا است.  آبوجا که تحت طبقه‌بندی اقلیمی موسوم به کوپن قرار دارد، آب و هوای مرطوب و خشک گرمسیری را داراست فصل بارندگی در این شهر از آوریل آغاز می‌شود و در ماه اکتبر به پایان می‌رسد. درجه‌حرارت در روز به ۲۸ درجه سانتیگراد (۸۲/۴ °F) تا ۳۰ درجه سانتیگراد می‌رسد و در فصل خشک با دمای ۴۰ درجه سانتی گراد (۱۰۴/۰ °F)و درجه‌حرارت ۲۸ در شب می‌تواند تا ۱۲ درجه سانتیگراد دمای کلی شهر افزایش یابد.  این شهر در منطقه موزائیک جنگل، منطقه غرب آفریقا واقع شده‌است. بخش‌هایی از جنگل بارانی در دشت‌های آفریقا در این شهر واقع است.
یوروبا
یوروبا نام یکی از اقوام بزرگ آفریقایی است.
یوروباها در حدود ۳۰ درصد کل جمعیت نیجریه را تشکیل می‌دهند و این قوم پیرامون ۴۰ میلیون نفر در سراسر آفریقای غربی جمعیت دارد.
دین ایشان اُریشا، اسلام و مسیحیت است.
«یوروبا، سرزمین آیین‌های دیرپا است. آیین‌هایی که نخست در پیوند با خوف و هراس ساکنان این دیار، در رویارویی با طبیعت به وجود آمد…؛ در اسطوره‌ها و آیین‌های مربوط به خدایان «یوروبا»، همه عناصری که به تولد تئاتر می‌انجامند، وجود دارند. درست همانگونه که تئاتر یونان از بطن آیین پرستش دیونیسوس (Dionysus) به وجود آمد، هنر نمایشی قوم «یوروبا» نیز از درام آیینی مایه گرفته است. درامی که حضور ملموس خدایان یا ارواح اجداد را در جشن‌ها و مراسم آیینی قبیله‌نشینان «یوروبایی»، همراه با ماسک و حرکات بدن به وسیله هنرمندان بومی – برای تماشاگران مشتاق خودی مجسم می‌نماید.»
لوبک می‌گوید: در یوروبا (مردم شناسان شیفته دور دست هستند) جشن ازدواج در میان بومیان با بی علاقگی هر چه تمامتر صورت می‌گیرد، مرد درگرفتن یک زن همانقدر فکر می‌کند که در بریدن یک خوشه گندم و از عشق و احساسات هرگز سخنی در میان نیست.
قوم یوروبا معتقدند هر کس سه روح همخانه دارد که اولی به نام اُلُوری، در سر جا دارد و حافظ و نگهبان و راهنمای شخص است. برای این روح قربانی می‌کنند که عمدتاً از پرندگان است و مقداری از خون آن را آمیخته با روغن نخل به پیشانی می‌مالند. از نظر مردم بدوی زدن و کوتاه کردن موی سر نیز کاری ظریف و دشوار است. دشواری‌ها و خطرهای این عمل در دو نوع است؛ نخست خطر آزردن روح ساکن در سر وجود دارد که ممکن است در حین این کار آسیب ببیند و بخواهد که از مسبب آن انتقام بگیرد. دوم، مشکل دور ریختن یا منهدم کردن موهای چیده شده است. زیرا انسان وحشی معتقد است که ارتباط همسویی بین خودش و هر جزئی از بدنش وجود دارد که حتی با جدا شدن هر جزئی از بدن همچنان برقرار است و بنابراین اگر آسیبی به اجزای جدا شده، مثل مو یا ناخن چیده شده، برسد، دامنگیر خود او می‌شود.ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۸ نوامبر ۲۰۰۶.
اریشا
اُریشا نام یکی از ادیان آفریقایی است.
اریشا در اصل روحی است که یکی از نمودهای اُلودوماره (خدا) در دین قوم آفریقایی یوروبا بشمار می‌آید. قوم یوروبا بیشتر ساکن نیجریه هستند.
سنت اریشا دارای شاخه‌های گوناگونی به نام‌های آناگو، اویوتونجی، کاندومبله و لوسومی/سانتریا است.
اریشا و شاخه‌های آن در جهان بیش از ۱۰۰ میلیون پیرو دارند و در برزیل، آمریکا، مکزیک و دیگر بخش‌های قاره آمریکا نیز رواج دارند.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۸ نوامبر ۲۰۰۶.
جزایر اقیانوس آرام
جزایر پاسیفیک یا جزایر اقیانوس آرام عنوانی است برای مجموعه وسیعی از جزیره‌هایی که در اقیانوس آرام قرار دارند. جزایر پاسیفیک بر حسب گروه‌های جزیره‌ای (مجمع‌الجزایر) یا واحد سیاسی دسته‌بندی می‌شوند. از نظر زمین‌شناسی، بسیاری از آن‌ها به شکل آبسنگ هستند. فهرست جزایر وسیع اقیانوس آرام در جدول زیر آمده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۸ نوامبر ۲۰۰۶.
ریشهر
«ریشهر» در جنوب شهر بوشهر واقع شده‌است. قدمت آثار کشف شده آن به هزاره سوم تا هزاره اول پیش از میلاد می‌رسد. آثار مکشوف در سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۷ میلادی و نتایج اکتشافات باستان شناسان فرانسوی به سرپرستی پزار در سال ۱۹۱۴ میلادی که شامل کتیبه‌های میخی عهد شوتروک ناهونته و آثار بناها و اشیا مفرغی و سفال‌های نقش داراست، نشان می‌دهد که ریشهر از هزاره دوم پیش از میلاد یکی از شهرهای مهم امپراتوری عیلام بوده‌ است. از آجر نوشته‌های عیلامی معلوم می‌شود که این شهر در آن عصر به نام «لیان» خوانده می‌شده‌است. ظاهراً لیان به سبب موقعیت خاص جغرافیایی یکی از حلقه‌های ارتباطی تمدن‌های شرق و غرب دنیای قدیم بوده‌است چرا که مرزهای جنوبی فلات ایران به سبب هم جواری با دریا و سایر شرایط جغرافیایی به ساکنان فلات هند اجازه می‌داد که از آب‌های ساحلی، برای ارتباط تجاری با تمدن‌های ایران و دشت بین النهرین استفاده کنند.
نام ریشهر خلاصه شده «ریواردشیر» است. اردشیر بابکان شهرهای متعددی در زمان حکومت خود برپا نمود که در واقع ریو اردشیر یکی از آن‌ها می‌باشد که می‌توان گفت تجدید بنای همان شهر لیان بوده‌ است. این شهر در دوران ساسانیان یکی از مهم‌ترین مراکز علمی و ادبی محسوب می‌شد و در آن جا جماعتی از دانشمندان و نویسندگان جای داشتند. ریشهر بعد از اسلام تا سده‌هایی چند رونق داشت. گفته می‌شود که این شهر در قرن شانزدهم در حدود دو هزار خانه مسکونی داشته و دو منطقه باستانی «تل پی تل» و «شاه نشین» نیز در همان حوالی ریشهر شناسایی شده‌اند. بوشهر و ریشهر و چند قریه دیگر در شبه جزیره‌ای واقع که از سمت شمال محدود است به خور سلطانی و از مغرب به دریا و از جنوب به خلیج کوچک هلیله. نوشته‌اند که در زمان نادر شاه جمعیت ریشهر به بوشهر منتقل شد و در نتیجه ریشهر متروک بماند. منطقه ریشهر در تاریخ ۲۴ شهریور ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است.
ایرج کابلی
ایرج کابلی (زاده در کرمان - درگذشته در تهران)، نویسنده، زبان‌شناس، و مترجم ایرانی بود.
ایرج کابلی در ۲۳ فروردین ۱۳۱۷ در خانواده‌ای زرتشتی در کرمان زاده شد. او برای آموزش متوسطه به تهران رفت و در دبیرستان البرز تحصیل کرد. ایرج کابلی در دانشگاه در رشتهٔ معماری درس خواند؛ ولی هرگز کار جدی و پیگری در زمینه معماری انجام نداد. دلبستگی او به زبان‌آموزی موجب شد چندین زبان را بیاموزد و به زبان انگلیسی و روسی دست به برگردان بزند. آشنایی و همکاری با احمد شاملو و عضویتش در هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران و عضویت در شورای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی و ارائه شیوهٔ نوینی برای تقطیع وزن‌های عروضی از دیگر کارهای او هستند.
ایرج کابلی عضو هیئت امنای بنیاد هوشنگ گلشیری بود. او در ۲۹ بهمن ۱۳۹۹ درگذشت.
تیرانا (ابهام‌زدایی)
کاربردهای واژه تیرانا:
استان تیرانا
استان تیرانا نام یکی از استان‌های سی‌وشش‌گانه کشور آلبانی است. شهر تیرانا پایتخت کشور آلبانی در این استان قرار دارد.
جزیره پیت
جزیره پیت (Pitt) یا رانگیائوریا (Rangiauria) دومین جزیره بزرگ در جزایر چاتام در اقیانوس آرام است که بخشی از زلاند نو به شمار می‌آیند. خاک اصلی زلاندنو ۸۰۰ کیلومتر در غرب جزیره پیت قرار دارد.
مساحت جزیره پیت ۶۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن کمتر از ۱۰۰ نفر است. سطحی تپه‌ای دارد و بلندترین نقطه آن، وایهره، ۲۴۱ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
این جزیره برای نخستین بار در سال ۱۷۹۰ توسط خدمه کشتی ویلیام ار. براوتون به نام اچ.ام.اس چاتام دیده شد. این جزیره را به نام ویلیام پیت، ارل یکم چاتام، جزیره پیت نامیدند.
Wikipedia_contributors، "Pitt_Island،" Wikipedia، The_Free_Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pitt_Island&oldid=212382184
Wikipedia contributors، "Pitt Island،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pitt_Island&oldid=212382184
اصل هوزیتا-هاتوری
اصل هوزیتا-هاتوری (Huzita-Hatori axioms) مجموعه‌ای از قوانین مرتبط با قوانین ریاضی تا کردن کاغذ است.
قوانین ۱ تا ۶ توسط ریاضیدان ایتالیایی-ژاپنی، هومیاکی هوزیتا، در سال ۱۹۹۲ نوشته شد و این قوانین، عملکردهایی که هنگام تا کردن کاغذ (اریگامی) ایجاد می‌شود را توصیف می‌کنند.
این اصل‌ها نشاندهنده کامل بودن عملکردها در صفحه هستند. و اینکه تمام تاها خطی هستند.
۶ اصل اول توسط هوزیتا و اصل هفتم توسط کوشیرو هاتوری کشف شده‌است. اصل‌ها به شرط زیرند:
اکتاو
در تئوری موسیقی، اُکتاو (به فرانسوی و انگلیسی: octave، به‌معنی «هشت‌تایی») یا هنگام، که گاه به‌اختصار به صورت "8ve" و "P8" نیز نوشته می‌شود، فاصلهٔ دو نت همنام متوالی است. هر ساز دارای دامنهٔ خاصی از لحاظ تکرار این نت‌ها است، و دامنهٔ سازها را اغلب با شمارش مجموعِ این هشت نت -که برابر با یک اکتاو می‌باشد- می‌سنجند. بدیهی‌ست که سازهای مختلف دارای تعداد اکتاوهای مختلف می‌باشند.
اگر بسامد دو نت متوالی که با هم یک اکتاو فاصله دارند اندازه‌گیری شود، بسامد یکی دوبرابر دیگری خواهد بود (نسبت ۲:۱). به عبارت دیگر، نت‌هایی که با فاصلهٔ اکتاو از هم قرار می‌گیرند، تشکیل یک تصاعد هندسی را می‌دهند؛ مثلاً نتِ «لا» در اکتاو چهارم یک پیانو (A4) بسامدی برابر با ۴۴۰ هرتز دارد و نتِ لای بعدی (A5) بسامدش ۸۸۰ هرتز است.
آگورا هیلز، کالیفرنیا
آگورا هیلز شهری در شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا ایالت کالیفرنیا آمریکا با جمعیتی حدود ۲۰ هزار نفر است.
آدم‌کشی
آدم‌کشی به کشتن انسان به دست انسانی دیگر گفته می‌شود، چه اینکه این کشته شدن قانونی باشد یا نباشد. اگر این کشتن غیرقانونی انجامیده باشد قتل است که اصولاً به دو دستهٔ عمد و قتل قتل شبه عمد بسته می‌شود. امروزه در سیستم قضایی ایران قتل به عمد، شبه عمد و خطای محض دسته‌بندی می‌شود. اگر قتل با نیت آسیب رساندن ولی نه کشتن رخ داده باشد شبه عمد شمرده می‌شود. اگر از بین بردن انسانی دیگر به صورت کاملاً تصادفی و بدون قصد کشتن یا آسیب زدن باشد این مرگ در برخی کشورها در رده مرگ تصادفی (نه قتل) جای می‌گیرد و در برخی دیگر از کشورها از جمله ایران قتل خطای محض (یا غیرعمد) خوانده می‌شود.
بر پایه تاریخِ ادیان ابراهیمی نخستین قتل، کشته شدن هابیل فرزند آدم به دست برادرش قابیل است.
خلیج بیسکای
خلیج بیسکای (در فارسی گاسکونی هم نوشته‌اند) خلیجی است در اقیانوس اطلس شمالی بین کشورهای فرانسه و اسپانیا.
این خلیج در امتداد کرانه غربی فرانسه از برست به سوی جنوب تا مرز اسپانیا و در راستای کرانه شمالی اسپانیا کشیده شده‌است. نام بیسکای از استان بیسکای اسپانیا گرفته شده‌است. در فرانسوی به آن Golfe de Gascogne، در اسپانیایی Golfo de Vizcaya و در زبان باسک Bizkaiko Golkoa می‌گویند.
نقطه جنوبی این خلیج از سوی اسپانیایی‌ها دریای کانتابریا نامیده می‌شود. این نام را رومیان در سده یکم پ. م. به صورت Sinus Kantabrorum (دریای کانتابریا) بر آن نهادند.
Wikipedia contributors, "Bay of Biscay," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February 17, 2008).
اسماعیل کاداره
اسماعیل کاداره (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۳۶) یکی از نویسندگان مشهور آلبانی است. او شاعر و روزنامه‌نگار نیز هست.
او در اوایل سال‌های ۱۹۹۰ در پی فشارهای رژیم کمونیستی انور خوجه آلبانی را ترک و به فرانسه پناهنده شد. انتشار کتاب‌هایش برای مدت‌ها در آلبانی ممنوع بود ولی در فرانسه با استقبال روبرو شد. کاداره در سال ۱۹۹۶ به عضویت فرهنگستان علوم اخلاقی و سیاسی فرانسه درآمد و پس از آن نیز به عنوان افسر «لژیون دونور» معرفی شد. نخستین رمان او "ژنرال ارتش مرده" در سال ۱۹۶۱ منتشر شد و پس از آن در حدود ۲۰ رمان و چندین کتاب شعر به چاپ رسانده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در پدید آمدنِ آنها نقش داشته است، می‌توان به "خاکستر و خون" اشاره کرد.
محمدعلی شیرازی (شاعر)
محمدعلی حافظ الکتب معروف به محمدعلی شیرازی (زادهٔ ۲۷ اسفند ۱۳۱۹ در شیراز)، شاعر و ترانه‌سرای ایرانی است.
از مشهورترین ترانه‌های وی می‌توان به "شکار" (با این مطلع: وقتی رسید آهو هنوز نفس داشت/داشت هنوزم بره‌هاشو می‌لیسید) با صدای ابی و "سلطان قلب‌ها" با صدای عارف و چرانمی رقصی با صدای ویگن و زندونی با صدای داریوش و آهنگ دشتستانی هایده اشاره کرد. او از معدود شاعرانی است که در حوزه محیط زیست نیز اشعار گوناگونی سروده است.  کارهای او که در صدا وسیما پخش شد «آی ادمای مهربون واجبه که کمک کنیم» با صدای قاسم افشار و آهنگ مجموعه تلویزیونی زیر آسمان شهر با اجرای امیر تاجیک می‌باشد. دو اثر اخیر او هر دو بر روی آهنگ‌هایی از دکتر محسن کاظمیان است با عنوان "شب‌چراغ" و "عشقِ گمشده"؛ "چکاوک ناز من، امید پرواز من، تویی که معنا میدی، به شعر و آواز من"، مطلع اثر اخیر اوست.
استیگ داگرمن
استیگ داگرمان (Stig Dagerman) (۵ اکتبر ۱۹۲۳ – ۴ نوامبر ۱۹۵۴) نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار سوئدی بود. او علاوه بر نویسندگی کتاب، دبیر روزنامهٔ جوانان سندیکالیست بود. منتقدین سبک او را در نهایت آمیزه‌یی از سورئالیسم و اکسپرسیونیسم دانسته‌اند.
پدر او هلمر جانسون جوانی فراری بود و مادرش هلنا اندرسون منشی تلفنی. آن‌ها هنوز با هم ازدواج نکرده بودند که از هم جدا شدند و استیگ را به والدین پدرش سپردند. زندگی در کنار پدربزرگ و مادربزرگ مذهبی‌اش در روستا او را با زندگی مشقت‌بار روستایی آشنا کرد. پدربزرگش توسط دیوانه‌یی به صورت اتفاق کشته می‌شود و مادر بزرگش در فاصله کوتاهی می‌میرد. دو سال بعد یکی از دوستانش در اسکی کشته شد و زندگی استیگ را تراژیک‌تر کرد. او منزوی شد و به شعر سرودن پرداخت.
در همین سال‌ها به جریان‌های کارگری و مبارزات سندیکالیستی علاقه‌مند می‌شود. جریان سوسیالیسم سندیکالیستی‌ای که داگرمن به آن پیوسته بود در پی تمرکززادیی و کاهش اختیارات دولت و احقاق حقوق طبقه کارگر بود. در همین سال‌ها با آن ماری گوتسس پناهندهٔ آلمانی آشنا می‌شود او دختر مبارزی اسپانیایی است و با مادرش در دخمه‌یی در آپارتمانی در حاشیه شهر زندگی می‌کند؛ داگرمن با آن‌ها هم‌خانه می‌شود و زندگی حقارت بار حاشیه‌نشینی را تجربه می‌کند. در سن بیست سالگی مدتی به دانشگاه می‌رود و سپس روانه سربازی می‌شود و ماجرای دوران سربازی دست‌مایهٔ اولین رمانش می‌شود که در بیست و دو سالگی آن را چاپ می‌کند. این دوران دوران اوج خلاقیت ادبی اوست؛ شبی شصت صفحه می‌نویسد هنوز بیست و پنج سالش نشده و دبیر روزنامهٔ جوانان سندیکالیست است و چهار رمان و چهار نمایش‌نامه نوشته و یک مجموعه داستان کوتاه و سفرنامه و صدها شعر نیز در کارنامهٔ ادبی خود دارد، مشهور شده‌است و وضع مالی‌اش هم بعد نیست. اما جدایی از همسرش مسیر زندگی او را تغییر می‌دهد. شکست و سقوط ذهنی‌اش آغاز می‌شود. یک سال بعد با آنیتا بیورک بازیگر مشهور سوئدی ازدواج می‌کند اما این ازدواج هم نمی‌تواند مرهمی بر زخم‌های خون‌چکان روح او باشد. روزگارش تباه و روانش برآشفته‌است دیگر کم می‌نویسد، نیمه‌های شب از خواب می‌پرد بیرون می‌زند و ساعت‌ها در جاده‌های خلوت شبانگاهی رانندگی می‌کند. جند بار دست به خودکشی می‌زند و سرانجام در ۴ نوامبر ۱۹۵۴ در سی و یک سالگی موفق می‌شود به زندگی خود پایان دهد.
در سوئد جایزه‌یی به نام استیگ داگرمان نام‌گذاری کرده‌اند که عبارت از نشان افتخار و بیست و پنج هزار کرون سوئدی است. در سال ۱۹۹۹ این جایزه با عنوان «"شاملو شاعر بزرگ آزادی"» به احمد شاملو شاعر بزرگ ایرانی اهدا شد.
داگرمن را کافکای سوئد می‌دانند او را متأثر از نیچه، کافکا، استریندبرگ و هم‌وطنش ایویند یانسون برشمرده‌اند. منتقدین سبک او را در نهایت آمیزه‌یی از سورئالیسم و اکسپرسیونیسم دانسته‌اند. داگرمن را نخستین بار محمدرضا قلیچ خانی با ترجمه و چاپ داستان "کودکی کشته می شود" در مجله دنیای سخن که با مقاله ای در مورد ادبیات سوئد و زندگی و آثار داگرمن در دههٔ ۱۹۴۰ همراه بود به فارسی زبانان معرفی کرد. یکی از داستان‌های کوتاه مشهورش "کشتن یک بچه" نام دارد. که توسط محمدرضا فرزاد به فارسی ترجمه شده‌است و در مجموعه داستان کوتاهی به نام "باغ تروتسکی" منتشر شده‌است.
احمد حبیبی
فرماندار پیشین شهرستان بستک هرمزگان. پژوهشگر تاریخ و جغرافیای منطقه هرمزگان و صاحب چند کتاب در این زمینه.
احمد حبیبی به سال ۱۳۳۶ خورشیدی در روستای دهنگ از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران زاده شد. تحصیلات دورهٔ ابتدائی را در زادگاه خویش، ومتوسطه را بستک و لار گذرانیده‌است. وی در دانشکدهٔ ادبیات وعلوم انسانی دانشگاه شیراز تحصیل نموده و زیر نظر استادان فاضل و مجرب بخش فارسی این دانشگاه به اخذ مدرک لیسانس در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی نائل گردیده‌است. نامبرده پس از دریافت مدرک تحصیلی در مناطق مختلف بخش‌های بستک خدمت نموده‌است وچهره‌ای آشنا و فعال در ارتقاء تعلیم در مدارس منطقه بوده‌است. وی بعد از خدمت‌گذاری سالیان دراز در مدارس بخش‌های بستک به سمت دبیر دبیرستان‌های بستک برگزیده می‌شوند. پس از مدتی و در طی دورهٔ انتخابات بخشداری بستک به سمت بخشدار بستک انتخاب می‌شوند، مدتی این پست به عهده داشته‌اند که بعد هم به سمت شهردار بستک انتخاب می‌شوند. و بعد از ارتقاء بستک به شهرستان، احمد حبیبی به عنوان اولین فرماندار شهرستان بستک برگزیده می‌شوند. ایشان پس از این مدت و خدمت طولانی در مناطق و بخش‌های شهرستان بستک در سال ۱۳۸۵ خورشیدی از فرمانداری شهرستان بستک باز نشست شده‌اند. وی یکی از محققین و پژوهشگران سرشناس منطقهٔ هرمزگان هستند، که در زمینه‌های تاریخ، هرمزگان‌شناسی و فرهنگ بومی بستک و توابع دارای تألیفات متعددی می‌باشند. همچنین مقاله‌های از حبیبی در روزنامه‌ها ومجله‌های مختلف کشور به چاپ رسیده من جمله: «مجلهٔ آینده»، کیهان ، «صبح ساحل»، و دیگر روزنامه‌های معروف کشور، همچنین از وی مقاله‌ای بنام «نامی» از شاعران مشهور جنوب در روزنامهٔ کیهان، ونیز در بارهٔ اوضاع تاریخی، جغرافیایی، اجتماعی، فرهنگی، ادبی و رسوم وآداب مردم منطقهٔ شهرستان بستک در روزنامهٔ صبح ساحل درج شده‌است. همچنین مقاله‌های متعددی که تحت عنوان «نمایهٔ صد مقاله از حبیبی» نامگذاری شده‌است در روزنامه‌های مختلف به چاپ رسیده که عبارت‌اند از:
مصطفی مصباح‌زاده
مصطفی مصباح‌زاده (۲۷ آبان ۱۲۸۷ – ۴ آذر ۱۳۸۵) بنیان‌گذار "روزنامه کیهان"، سناتور و نماینده مجلس شورای ملی بود.
مصطفی مصباح‌زاده از دانشجویانی بود که دولت ایران در زمان رضا شاه پهلوی برای تحصیل به اروپا فرستاد. او پس از کسب درجه دکتری در رشته حقوق از دانشگاه سوربون پاریس به ایران برگشت و به تدریس در دانشگاه تهران مشغول شد.
مصباح‌زاده با کمک محمدرضا شاه پهلوی در سال ۱۳۲۱ خورشیدی "روزنامه کیهان" را بنیان نهاد. بر خلاف آن‌که گاهی گفته می‌شود "کیهان" نام خود را از روزنامه فرانسوی "لوموند" گرفته‌است، باید یادآور شد که "لوموند" دو سال بعد از کیهان آغاز به کار کرد (لوموند در زبان فرانسوی به معنای کیهان است).
مصباح‌زاده در سال ۱۳۲۲ در انتخابات مجلس شورای ملی از حوزه انتخابیه بندرعباس شرکت کرد، اما شکست خورد. علی سهیلی نخست وزیر وقت به استناد تلگرامی که به فرماندار بندرعباس کرده و نوشته بود: «مصباح‌زاده فراموش نشود» متهم به دخالت به نفع مصباح‌زاده و علیه او در مجلس شورای ملی اعلام جرم شد که به محاکمه سهیلی در دیوان عالی کشور انجامید. مصباح‌زاده در دوره بعد موفق شد از بندرعباس به مجلس راه یابد (دوره پانزدهم). در دوره بعد نیز کرسی خود را در مجلس حفظ کرد.
روزنامه کیهان، در دوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی به نوعی بازتاب دهنده مواضع جریان چپ روشنفکر و ملی گرایانه در ایران بود. بعدها مصباح‌زاده با انتشار چندین نشریه پرطرفدار جنبی به خانواده کیهان، در کنار روزنامه اطلاعات به یکی از دو منبع اصلی مطبوعاتی ایران بدل گردید.
زن روز، کیهان بچه‌ها و کیهان ورزشی سه مجله پرطرف‌داری بودند که مؤسسه کیهان در کنار روزنامه سراسری خود به صورت هفتگی منتشر می‌کرد. انتشار آنها هنوز هم بعد از نیم قرن در کنار این روزنامه ادامه دارد.
با حمایت مصطفی مصباح‌زاده در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، مدرسه عالی روزنامه‌نگاری در مؤسسه کیهان تأسیس شد. این مدرسه به‌تدریج در طول چند سال برای اولین بار در ایران به دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی تبدیل شد.
دو سال قبل از سرنگونی حکومت سلطنتی و پیروزی انقلاب و در پی آن استقرار نظام جمهوری اسلامی، مصطفی مصباح‌زاده از ایران خارج شد و ادارهٔ امور روزنامه را عملاً به پسرش ایرج واگذار کرد.
پس از انقلاب روزنامه کیهان به مصادره دولت انقلابی درآمد، اما مصباح‌زاده که در آن زمان در شهر لندن سکنی گزیده بود با جمع کردن تعدادی از نویسندگان و روزنامه‌نگارانی که از کشور گریخته بودند به انتشار روزنامه‌ای با نام «کیهان در تبعید» که به صورت هفتگی در لندن منتشر می‌شود اقدام کرد که بعدها به کیهان لندن یا «کیهان سلطنت‌طلبان» مشهور شد.
این روزنامه در ۸ شهریور ۱۳۹۲ (۳۰ اوت ۲۰۱۳) اطلاع داد که دیگر منتشر نخواهد شد، اما تارنمای این نشریه در اینترنت همچنان در دسترس خواهد بود.
مصطفی مصباح‌زاده در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۶ در شهر سن دیگو در ایالت کالیفرنیا در سن ۹۸ سالگی درگذشت.
محمد فاضل لنکرانی
محمد موحدی معروف به فاضل لنکرانی، (متولد ۱۳۱۰ در قم – درگذشته ۲۶ خرداد ۱۳۸۶ در قم) از مراجع تقلید شیعه ساکن قم بود. پدر او فاضل لنکرانی اهل شهر لنکران در جمهوری آذربایجان کنونی بود. گفته می‌شود مادر وی نیز از سادات مبرقع (برقعی) قم بوده‌اند. او از شاگردان سید حسین طباطبایی بروجردی، روح‌الله خمینی و حسینعلی منتظری بود. مدتی برای تحصیل رهسپار نجف اشرف شد و در مدرسه بروجردی ساکن شد و در این مدت با بزرگانی از جمله سید محمد هاشم غضنفری خوانساری و سید هادی روحانی قمی هم مباحثه و هم حجره بود. سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی از مراجع تقلید قم شوهر خاله اوست. وی مدتی به عنوان روحانی کاروان حج در خدمت زوار خانه خدا و حرم نبوی بود.
لنکرانی پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) مشغول به تدریس در حوزه علمیه قم شد و پس از درگذشت محمدعلی اراکی جایگاه قابل توجهی یافت. وی یکی از هفت مرجعی بود که از سوی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم به عنوان نفر اول معرفی شد. وی در ۲۶ خرداد ۸۶ در منزل خود در قم درگذشت و صبح روز دوشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۸۶ در حرم فاطمه معصومه، در شهر قم به خاک سپرده شددرپی درگذشت ایشان سیدعلی خامنه‌ای پیام تسلیتی داد از او به عنوان فقیه مجاهد یاد کرد.