آپولو ۱۱
آپولو ۱۱ مأموریتی از مأموریت‌های برنامه فضایی آپولو است که منجر به گام نهادن نخستین انسان بر روی کره ماه شد. در طی این مأموریت که توسط اداره کل ملی هوانوردی و فضای ایالات متحده آمریکا (ناسا) سازماندهی شده بود نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در ۲۵ تیر ۱۳۴۸ ه‍.خ (۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ میلادی)، ساعت ۲۰:۱۸ جهانی بر کره ماه فرود آمدند. حدود ۶ ساعت بعد، آرمسترانگ در ۲۱ ژوئیه ساعت ۲:۵۶ جهانی بر ماه گام نهاد. فضانورد سوم این مأموریت مایکل کالینز، به تنهایی در مدار ماه باقی‌ماند تا ۱۵ ساعت دیگر دو فضانورد دیگر به او ملحق شدند. پس از ۸ روز زندگی در فضای بیرونی، هر سه فضانورد به زمین بازگشتند.
این فضاپیما از مرکز فضایی کندی واقع در جزیره مریت، فلوریدا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۹ به سمت کره ماه پرتاب شد. این مأموریت پنجمین مأموریت حامل انسان برنامه آپولو بود. آپولو ۱۱ از سه بخش تشکیل می‌شد: بخش اول محفظه یا سفینه فرماندهی کلمبیا که با سه فضانورد بر زمین فرود آمد. سفینه فرماندهی که شامل نیروی محرکه، برق، اکسیژن، و آب می‌شد. سفینهٔ ماه‌نشین عقاب که همراه آرمسترانگ و آلدرین بر ماه فرود آمد. آپولو ۱۱ جلوی موشک ساترن ۵ نصب شده بود و پس از گریز از گرانش زمین به همراه فضانوردان از موشک جدا شد و سه روز برای ورود به مدار ماه در راه بود. پس از ورود به مدار ماه، آرمسترانگ و آلدرین به ماه‌نشین جابجا شدند و در دریای آسایش ماه فرود آمدند. آن‌ها در مجموع حدود ۲ ساعت بر ماه پیاده‌روی کردند. آن‌ها پس از بلند شدن از کره ماه به سفینه فرماندهی که کالینز در آن قرار داشت پیوستند و ماه‌نشین را در فضا رها کردند. سرانجام آپولو ۱۱ در ۲۴ ژوئیه به زمین بازگشت و در اقیانوس آرام فرود آمدند.
تصویر پایین آمدن آرمسترانگ از فضاپیما و گام نهادن او بر ماه، به صورت زنده در تلویزیون‌های سراسر جهان پخش شد. آرمسترانگ پس از گام نهادن در ماه جمله‌ای بسیار معروف به زبان می‌آورد: «این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است.» آپولو ۱۱ آرمان ملی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۶۱، جان اف. کندی را برآورده کرد.
پیش از پرتاب آپولو ۱۱، قرار بر این شد که دو فضانورد در این فضاپیما باشند. کالینز در اصل قرار بود که خلبان سفینهٔ فرماندهی آپولو ۸ باشد اما تحت عمل جراحی قرار گرفت و جیمز لاول جایگزین او شد. لاول شانس خود را به کالینز داد و کالینز خلبان سفینهٔ (محفظه) فرماندهی آپولو ۱۱ شد.
بیل آندرس در اوت ۱۹۶۹ به ناسا راه یافت. پس از پشتیبان‌گیری مایکل کالینز در آپولو ۱۱، به همراه لاول برای مأموریت آپولو ۱۳ انتخاب شدند. پس از لقب گرفتن آپولو ۱۰ به نام فضاپیمای چارلی براون و اسنوپی، معاون مدیر روابط عمومی جولیان اسچیر به مرکز فضایی جانسون نوشت: «آپولو ۱۱ بر اساس نام فضانوردانش لقب نخواهد گرفت.» در برنامه‌ریزی‌های اوایل مأموریت، این فضاپیما به اسنوکن و هایستک لقب گرفت و در اخبار منتشر شد. اما خدمه بعداً تصمیم گرفتند که این نام را عوض کنند.
سفینهٔ فرماندهی کلمبیا نام یک توپ جنگی غول پیکر است که از رمان "از زمین به ماه" در سال ۱۸۶۵ (میلادی) نوشته ژول ورن، نویسندهٔ فرانسوی برگفته شده‌است. ماه‌نشین عقاب از پرندهٔ ملی ایالات متحده آمریکا (عقاب سرسفید) که نقش برجسته‌ای در نشان مأموریت آپولو ۱۱ دارد برگرفته شده‌است.
نشان مأموریت آپولو ۱۱ توسط مایکل کالینز طراحی شد. عقاب در این نشان به معنای «فرود صلح‌آمیز ایالات متحده آمریکا بر ماه» است. در این نشان عقاب با پاهای خود یک شاخهٔ زیتون را گرفته و در حال فرود بر ماه‌است. در پشت این عقاب کرهٔ زمین دیده می‌شود. مقامات ناسا گفتند: «عقاب به معنای جنگاوری است.» پس از مدتی گفتگو قرار بر این شد که شاخهٔ زیتون درون منقار عقاب به پاهای او منتقل شود. ناسا تلاش کرد که شماره ۱۱ را با استفاده از عددنویسی رومی به شکل XI بنویسد اما سرانجام قرار شد که ۱۱ بر پایه عددنویسی لاتین نوشته شود که درک و فهم آن برای مردم تمام کشورها آسان است.
همه رنگهای این نشان طبیعی هستند و مرزهای آبی و طلایی دارند. ماه‌نشین عقاب برای مطابقت با نشان، نامگذاری شد. هنگامی که سکه دلاری دوایت آیزنهاور منتشر شد، پشت آن، نگاره عقاب طراحی شد.
نیل آرمسترانگ و باز آلدرین توانستند در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ به عنوان نخستین انسان‌ها بر روی کرهٔ ماه فرود بیایند و بر آن قدم بزنند. با این مأموریت، راه برای فرود کرهٔ ماه با دیگر فضاپیماها باز شد. آپولو ۱۱ در ساعت ۱۳:۳۲:۰۰ ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۹ از پایگاه فضایی کندی واقع در فلوریدا توسط موشک ساترن ۵ به فضا پرتاب شد. چهار روز بعد در ساعت ۲۰:۱۷:۴۰ سفینه بر روی ماه نشست. اما به محض آن‌که آپولو ۱۱ روی سطح ماه فرود آمد پیش از همه چیز، فضانوردها سفینه را آمادهٔ ترک ماه کردند؛ زیرا مشخص نبود که چه اتفاقی ممکن بود در آنجا رخ بدهد.
بامداد فردای آن روز، یعنی ۲۱ ژوئیه، در ساعت ۰۲:۵۶:۱۵، آرمسترانگ به‌عنوان فرماندهٔ تیم، نخستین کسی بود که از سفینه پیاده شد و بلافاصله به ضبط تصاویر پیاده شدن خود - در واقع جای پایش - بر ماه پرداخت. او هنگام قدم گذاشتن بر سطح ماه گفت: «این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است.» پس از آن باز آلدرین قدم به ماه گذاشت و آن دو، مقداری از خاک و سنگ‌های موجود در سطح ماه (حدود ۲۲ کیلوگرم) را به عنوان نمونه، برای آوردن به زمین برداشتند.
فضاپیمای آپولو ۱۱ از دو بخش تشکیل شده بود:
دو فضانورد به علت عدم شناخت و محدودیت‌هایی که داشتند همان روز ساعت ۱۷:۵۴:۰۱ سطح ماه را ترک کردند و پس از اتصال دوباره به بخش فرمان «کلمبیا» به سوی زمین برگشتند. فضانوردها در مجموع نزدیک ۲ ساعت و نیم روی سطح ماه راهپیمایی کردند.
آزمایش‌هایی که بعداً روی نمونهٔ سنگ‌های آورده شده انجام شد، نشان دادند که این سنگ‌ها عمری بیش از ۳/۹میلیارد سال زمینی دارند. یکی از این سنگ‌ها هم‌اکنون در دفتر جو بایدن رئیس‌جمهوری آمریکا قرار دارد.
فضانوردان علاوه بر جمع‌آوری خاک و سنگ از سطح کرهٔ ماه، آزمایش‌هایی را نیز انجام دادند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۹، مجله لایف نگارخانه عکس‌های منتشر نشده عکاس رالف مورس از آپولو ۱۱ را منتشر کرد.
از ۱۶ تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹، ناسا به مناسبت چهلمین سالگرد پرواز تاریخی آپولو ۱۱، صداهای این مأموریت را بر روی وبگاه خود منتشر کرد. علاوه بر این، فیلم‌ها و نمایش‌های کلیدی این مأموریت را بازسازی کرد.