hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
دهستان گوده
گَودَه منطقه ی وسیعی در بخش مرکزی شهرستان بستک در استان هرمزگان ایران است. منطقه ی گوده در بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
این منطقه دره‌ای است تقریباً بطول یکصد کیلومتر که از مغرب به مشرق ادامه دارد که سمت شمال غربی آن به‌وسیله کوه‌های بلند بسته شده‌است و گردنه پاسخند آخرین مرز بین راه شهرستان بستک و لار را به وجود آورده‌است.
سرچشمه یکی از رشته‌های رودخانه شور گوده که در نزدیک بندر خمیر به دریا می‌ریزد در دهستان گوده واقع است. مسیر این رودخانه در اغلب نقاط باتلاقهایی است که در آن‌ها بوته‌های گِز فراوان روئیده‌است و داخل آن‌ها حیوات وحشی مانند خوک وگراز زندگی می‌کنند که آفت بزرگی برای محصولات کشاورزی به‌شمار می‌رود.
از شمالاً کوه بُر و کوه پرپتو Parpato، کوه لُومَه‌ای و کوه ببیان، از جنوب رشته کوه ناخ و بخش کوخرد، از مغرب به براشت و گردنه پاسخند و صحرای باغ و از سمت مشرق به دشت جیحون و جیحون و رودخانه شور و کهورستان و بخش رویدر منتهی می‌شود.
جمعیت منطقه گوده طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۱۰۰۰ نفر بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچمی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، خانه بهداشت، برق، لوله‌کشی آب، آب‌انبار برکه است.
فاریاب سنگویه
گوده و از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این روستا در دامنه کوه پردی فاریاب و صحرای باغ قرار دارد. از شمال کوه بردی ، از جنوب جاده لار بستک، از مغرب روستای گردنه پاسخند، از مشرق به روستای پیسه محدود می‌گردد.
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۰۹ نفر (۱۰۸ خانوار) بوده است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان فارسی و به گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، راهنمایی، برق، لوله کشی آب، و آب‌انبار برکه می‌باشد.
فاریاب سنگویه دارای یک رشته قنات است که با آب آن حدود ۱۰۰ من (۴۰۰ کیلوگرم) می‌توان زراعت نمود. حدود ۲۰۰۰ اصله نخل دیم وآبی وجود دارد، ویک آسیاب آبی دارد. در منطقه جنوب به آب جاری به ویژه آب قناتها فاریاب می‌گویند که بلهجه محلی پاراو نامیده می‌شود. این روستا چون دارای چشمه‌ای جاری است فاریاب نامیده شده‌است، و چون آسیاب آبی نیز دارد آن را فاریاب سنگویه نامگذاری کرده‌اند.
چشمه آب معدنی (آب باد) در فاریاب سنگویه واقع می‌باشد. سرچشمه آب معدنی (آبگرم) در شمال روستا قرار دارد، این آبگرم بین اهالی منطقه بستک و لارستان، و بندر لنگه معروف است و هرساله صدها نفر برای درمان بیماری‌های پوستی و روماتیسم به این آبگرم رو می‌آورند. در اوایل تابستان و اواخر زمستان این محل مملو از افرادی است که برای استفاده از آبگرم به این مکان آمده‌اند.
تعدادی خانه‌های خیر از سوی نیکوکاران در اینجا ساخته شده‌است برای استفاده مسافران که از راه‌های دور می‌آیند، اما گهگاه شمار افراد آنقدر زیاد می‌شود که صدها چادر برپا می‌کنند، افرادی که برای درمان به آبگرم می‌آیند معمولاً چند روز در این مکان اقامت می‌نمایند. برای گردآوری این آب دو استخر در زمانی بسیار قدیم ساخته‌اند. چشمه آبگرم در دل کوه می‌جوشد که آب آن را به دو شاخه کرده‌اند، یک شاخه به استخر ویژه بانوان می‌ریزد، و شاخه دیگر به استخر مردان می‌ریزد. آب آن بسیار صاف و گواراست. و بیماران پوستی و روماتیسم را به قدرت خدای تعالی شفا می‌دهد.
مرداد ۱۳۸۴
برابر با: ۲۲ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۲۱ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۲۰ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۹ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۸ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۷ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۶ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۵ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۴ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۳ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۲ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۱ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱۰ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۹ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۸ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۷ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۶ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۵ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۴ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۳ اوت، ۲۰۰۵
برابر با: ۲ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۱ اوت، ۲۰۰۵برابر با: ۳۱ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۳۰ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۹ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۸ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۷ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۶ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۵ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۴ ژوئیه، ۲۰۰۵برابر با: ۲۳ ژوئیه، ۲۰۰۵
مسافر (مجموعه تلویزیونی)
مسافر نام یکی از مجموعه‌های تلویزیونی ساخت ایران است که طی سال ۱۳۷۹ در شبکهٔ تهران و از آن پس در شبکه‌های مختلف از جمله شبکه‌جام جم و کانال‌های ماهواره‌ای به نمایش درآمده‌است. نام این مجموعه در زمان تولید "دست تطاول" بود که در هنگام پخش از تلویزیون به "مسافر" تغییر نام یافت.همه چیز از پشیمانی پیرمردی (آتش تقی‌پور) در بستر مرگ آغاز می‌شود! در بیست و پنج سال پیش مراسم عروسی دختر (آناهیتا نعمتی – در نقش مادر) این پیرمرد بر اثر لجاجت او بهم می‌خورد. داماد (جمال اجلالی) دو سال بعد به زندان می‌افتد و عروس در هنگام وضع حمل دخترش، افسانه (آناهیتا نعمتی)، فوت می‌کند. بعد از پیروزی انقلاب پدر افسانه از زندان آزاد می‌شود و قیمومت دخترش را بدست می‌آورد و برای همیشه او را از زندگی پدربزرگ (آتش تقی‌پور) خارج می‌کند.
اکنون پس از گذشت سال‌ها پدربزرگ از کردهٔ خود پشیمان است و می‌خواهد جبران مافات کند به همین دلیل از نوهٔ خود رضا (دانیال حکیمی) که در فرانسه زندگی کند می‌خواهد که به کشور برگردد و افسانه را پیدا کند و ثروتی را که سهم مادر اوست به او بدهد.
رضا در جستجوی خود با دوست دوران کودکی افسانه، منیژه (پانته‌آ بهرام) آشنا می‌شود. منیژه به همراه پدرش (کیومرث ملک‌مطیعی) و مادرش (صدیقه کیانفر) و برادرش (حمید مهین‌دوست) و زن برادرش (ساناز سماواتی) زندگی می‌کند که افرادی معتاد و خلاف‌کار هستند. بعد از این که متوجه می‌شوند پای ارث و میراث زیادی در بین است قصد کلاه‌برداری از آن‌ها را دارند به همین دلیل پیش دایی منیژه، مجید (ابوالفضل پورعرب) می‌روند تا او نقشهٔ برای این کار بکشد.
مجید هم معتاد و خلاف‌کار است و نقشه‌های زیادی برای به دام انداختن افسانه می‌کشد. افسانه پزشک شده‌است و در یک بیمارستان کار می‌کند رئیس بیمارستان دکتر صارمی (حمیدرضا افشار) قصد ازدواج با افسانه را دارد دوست افسانه (شیوا ابراهیمی) از این موضوع با اطلاع است. دکتر صارمی سعی می‌کند نقشه‌های مجید را افشا کند اما مجید به همراه بستگان و دوست‌اش کامران (فرداد صفاخو) نقشهٔ خود را پیش می‌برد تا این که… در هنگام تولید و پخش این مجموعه، گزارش، مصاحبه با دست‌اندرکاران و نقد و بررسی‌های گوناگونی در نشریات مختلف منتشر شد که به چند نمونه از آن‌ها اشاره می‌شود:
تثلیث زاویه
تثلیث زاویه به همراه تربیع دایره، تضعیف مکعب و چندضلعی‌های منتظم محاط در دایره از مسائل سه‌گانه عهد باستان است که عدم امکان حل‌شدن آن در حالت کلی اثبات شده‌است. بزرگان ریاضی در طی دوران به راحتی می‌توانستند با کشیدن نیمساز، هر زاویه دلخواه را به دو بخش برابر قسمت کنند، ولی در سه قسمت کردن کمان عاجز بودند؛ بنابراین تثلیث یا سه بخش کردن زاویه یکی از مسائل عهد باستان گردید.
می توان با بهره گیری از قضایای مثلثات ثابت کرد که این مسئله (که جزء مسئله‌های طرح شده در شاخه ساختمان‌های هندسی است) در حالت کلی با کمک پرگار و سَتّاره (خط‌کش غیر مدرج) قابل حل نیست. با این حال، با حل معادله درجه ۳ زیر می‌توان نشان داد که زاویه های بی شماری وجود دارند که با کمک خط کش غیر مدرج و پرگار قابل تثلیث هستند (از جمله زاویه‌های ۹۰ درجه یا ۴۵ درجه)، و همین طور، زاویه های بی شماری وجود دارند که به طریق مذکور قابل تثلیث نیستند (از جمله زاویهٔ ۶۰ درجه).
در سال ۱۸۳۷، پیر ونزل مقاله‌ای منتشر کرد و اثبات کرد که این مسئله در حالت کلی غیرقابل حل است. در طول تاریخ بسیاری از ریاضی‌دانان برای حل این مسئله تلاش کرده‌اند و نام بسیاری از آن‌ها و روش‌های ارائه شده در کتابی گردآوری شده‌است.
اگرچه حل مسئله در حالت کلی امکان ندارد، تثلیث برخی از زوایا امکان‌پذیر است. قضیهٔ زیر تمام زوایایی که می‌توان تثلیث کرد را مشخص می‌کند:
در این قضیه Q نماد مجموعهٔ اعداد گویا است. اثبات این قضیه براساس تعمیم عدم امکان تثلیث زاویهٔ ۶۰ درجه سرراست است.
دانشمندان و ایرانیان بسیاری در راستای حل این مسئله پیشگام بودند که از جمله آنان می‌توان به ابوعلی سینا و ابوریحان بیرونی اشاره کرد. در حال حاضرجواب قانع کننده‌ای برای این مسئله توسط آکادمی بین‌المللی ریاضی تائید نشده است و عدم امکان حل آن برای حالت کلی اثبات شده‌است.نظری ساختمان‌های هندسی، اوت آدلر، ترجمه پرویز شهریاری، انتشارات فردوس چاپ اول ۱۳۶۸، صفحات ۲۷۹ تا ۲۹۰
کتاب: آشنایی با تاریخ ریاضیات [هاوردو. ایوز] ترجمه محمد قاسم وحیدی اصل
مشنگ (هری پاتر)
در سری هری پاتر به آن دسته از افراد که توانایی‌های جادوگری ندارند مَشَنگ، یا جادوبند گفته می‌شود. به افرادی که هم پدر و هم مادرشان مشنگ هستند ماگل یا مشنگ زاده و به افرادی که از طرف یکی از والدین مشنگ بوده و از طرفی دیگر جادوگر، دورگه یا نیمه‌اصیل می‌گویند. واژهٔ مشنگ در ترجمه فارسی این داستان‌ها ترجمه واژه انگلیسی ماگِل (Muggle) است. مشنگ‌ها دارای فنون جادو نیستند و در عوض برای رفاه جنگ و… از ابزارها و فناوری استفاده می‌کنند. با این حال جادوگران در بعضی موارد از فناوری مشنگ‌ها بهره برده‌اند. مانند ایستگاه نه و سه چهارم.از شخصیت با پدر و مادری ماگل می توان به هرماینی گرینجر اشاره کرده و از شخصیتی اصیل یا غیر ماگل می‌توان به رون ویزلی اشاره کرد.وزارت‌ سحر و جادو نمی خواست مشنگ ها چیز های جادویی را ببینند.شاید برای شما سوال پیش بیاید چرا اینطور است؟ زیرا جادوگران می خواستند نوادگانشان هم مجالی برای استفاده از جادو را داشته باشند.بعد از مدتی جامعه به دو دسته تقسیم شد:۱جادوگران ۲مشنگ ها.و در همین وقت ها بود که وزارت سحر و جادو تشکیل شد.بعضی از جادوگران از طلسم فراموشی برای اینکه از یاد مشنگ ها برود که چیزی دیده اند استفاده می‌کردند.حتی بعضی از مشنگ ها با توجیه های ساده گول می خوردند؛کتابی در این باره هست که می توانید بخوانید:چرا مشنگ ها ترجیح می‌دهند که ندانند.نوشته پروفسور موردیکوس.چیز دیگری که مانع اختفای دنیای جادویی در برابر مشنگ ها می شد،موجودات مختلف بودند؛به همین دلیل،برای خیلی از آنها زیستگاه های خاصی تعیین شد که آنان بتوانند در آنجا راحت و دور از چشم مشنگ ها زندگی کنند.البته این راهکار برای موجوداتی از قبیل اژدها زیاد موثر نبود،زیرا خیلی آز آن موجودات علاقه مند به جلب توجه یا حمله به انسان ها بودند.در این باره می توانید کتاب جانواران شگفت‌انگیز و زیستگاه آنها نوشته نیوت اسکمندر رو بخوانید.در جامعه‌ جادوگران همه افراد موظف بودند طبق ماده۷۳ در هر جا که توانستند جادوگری را از دید مشنگ‌ها مخفی سازند.پس از مدتی،مخفی سازی جلوی مشنگ ها دیگر برای جادوگران کاری عادی به نظر می‌رسید و این کار برای آنها خیلی آسان شده بود.
گریفیندور
گریفیندور یکی از گروه‌های چهارگانه در هاگوارتز در مجموعه داستان‌های هری پاتر است که توسط گودریک گریفیندور ، یکی از بنیان گذاران هاگوارتز تاسیس شد .در سالن عمومی تعداد زیادی میز و صندلی و یک بخاری دیواری وجود دارد. شومینهٔ این مکان به شبکه پودر پرواز متصل شده‌است ولی چون در تمام اوقات روز شبکهٔ پرواز شلوغ است، گریفیندوری‌ها ترجیح می‌دهند که با جغد با خانواده‌هایشان تماس بگیرند. در این سالن یک تابلوی اعلانات نیز وجود دارد که در آن اعلامیه‌های گوناگونی از جمله تاریخ بعدی سفر به هاگزمید، دانش آموزانی که می‌خواهند کتاب‌های بقیه را بخرند یا عوض کنند و بچه‌هایی که به دنبال کارت‌های شکلات قورباغه‌ای می‌گردند وجود دارد. در این سالن دو راه پله نیز وجود دارد: راه پله پسران که به هفت خوابگاه پسرها (هر یک برای یک سال) و راه پله دختران که به هفت خوابگاه دختران (هر یک برای یک سال) راه دارند. راه پله دختران طوری جادو شده که اگر پسری از پله‌ها بالا بیاید، شکلش به‌طور موقت به یک سرسره سنگی تبدیل می‌شود و او را به پایین پله‌ها می‌فرستد. بنا بر کتاب تاریخ هاگوارتز، مؤسسان باور داشتند که دختران قابل‌اعتمادتر از پسران هستند به همین دلیل این جادو فقط برای راه پله دختران مؤثر است و برای راه پله پسران، جادویی در نظر گرفته نشده‌است. هر یک از خوابگاه‌ها به صورت یک اتاق دایره‌ای شکل است که پنجره‌هایش به سوی محوطهٔ هاگوارتز باز می‌شود و دارای تخت‌های پرده‌دار می‌باشد.
بعضی از اعضای شناخته شده این گروه:
هری پاتر - رون ویزلی - هرماینی گرنجر - جینی ویزلی - جرج ویزلی و فرد ویزلی - نویل لانگ‌باتم - سیموس فینیگان - دین توماس - پروتی پتیل - -آلبوس دامبلدور - ریموس لوپین - سیریوس بلک - جیمز پاتر - لاوندر براون-پیتر پتیگرو
گودریک گریفیندور
گودریک گریفیندور نام یکی از چهار بنیانگذار مدرسه جادوگری هاگوارتز در مجموعه داستان‌های تخیلی هری پاتر است که بعدها تبدیل به یکی از چهار گروه این مدرسه شد. مشهورترین فردی که در این گروه عضویت داشته هری پاتر است. نماد این گروه شیردال و شمشیر گریفیندور است. و فقط یک گریفیندوری واقعی میتواند شمشیر آن را از داخل کلاه انتخاب بیرون بیاورد
هری پاتر
جی کی رولینگ
هاگوارتز
شمشیر گریفیندور
ریونکلا
هافلپاف
اسلیترین
شمشیر گریفیندور
در سری داستان‌های تخیلی هری پاتر شمشیر گریفیندور یک شمشیر بسیار زیباست که تنها یک گریفیندوری واقعی می‌تواند آن را از کلاه گروه بندی بیرون بکشد. هری در سال دوم تحصیلش در هاگوارتز به کمک همین شمشیر توانست هیولای تالار اسرار را که یک باسیلیسک بود بکشد. سابقه ی این شمشیر به زمان گودریک گریفندور باز می گردد. از این جا آغاز می گردد که در زمان گودریک گریفیندور (از مؤسسان مدرسه‌ی علوم و فنون جادوگری هاگوارتز) جن‌ها برای او شمشیری می سازند که قدرت جادویی فوق‌العاده ای دارد و می‌تواند جادوهای بزرگ و گران را در خویش محفوظ دارد. از زمانی که این شمشیر ساخته می‌شود بین جادوگران و اجنه بر سر مالکیت این شمشیر اختلاف ایجاد می‌شود اما نهایتاً این شمشیر با ظاهر شدن در کلاه گروه‌بندی هاگوارتز به جادوگران تعلق می گیرد. در کتاب هفتم هری پاتر (یادگاران مرگ) هری پاتر با گریپهوک جن کلیددار و تحت تعقیب بانک جادویی این شمشیر را در ازای یکی از جان‌پیچ‌های لرد سیاه مبادله می کند اما نهایتاً شمشیر به جایگاه اصلی خویش در هاگوارتز باز می‌گردد. در نبرد نهایی جادوگران نویل لانگ‌باتم دوست هری پاتر ناگینی مار محبوب لرد سیاه را که یک جان‌پیچ بود با این شمشیر از پای در می‌آورد.
هری پاتر و یادگاران مرگ. جی.کی.رولینگ. ترجمه: اسلامیه, ویدا: تندیس- جلد اول و دوم
گتوند
گُتوَند شهری است در استان خوزستان و مرکز شهرستان گتوند به شمار می‌رود. این شهرستان در سال ۱۳۹۵ حدود ۲۴۰۰۰ تن جمعیت داشته‌است.
گتوند پیش از این در بخش گتوند شهرستان شوشتر قرار داشت که با ارتقاء بخش گتوند به شهرستان، تقسیمات کشوری آن نیز تغییر کرد. شهرستان گُتوند یکی از شهرستان‌های استان خوزستان است. مرکز این شهرستان شهر گتوند است. این شهرستان در آخرین سرشماری، تعداد ۷۴۰۰۰ تن جمعیت داشته‌است.
شهرستان گُتْوَنْد در شمال شهرستان شوشتر قرار دارد و دارای دو ناحیه مرکزی و عقیلی است. بخش عقیلی خاکی حاصلخیز دارد. همچنین گتوند دارای یک سد تنظیمی به نام سد گتوند و یک سد بزرگ برای تولید انرژی و ذخیره‌سازی آب بنام گتوند علیا است.
اغلب مردم شهر گتوند به گویش گتوندی صحبت می‌کنند که همگونی زیادی با گویش شوشتری و لری بختیاری دارد. لری بختیاری نیز در این شهر رواج دارد.
سوغات‌شهرستان:خرما-چلتوک(برنج)-ماهی‌شیربُت- کنار‌هندی-رمیله-انواع‌توت‌و...
شهرها: گتوند، جنت مکان، سماله، ترکالکی، صالح شهر این شهرستان در مختصات جغرافیایی ۴۸ درجه و ۳۴ دقیقه تا ۴۹ درجه و ۲۱ دقیقه طول شرقی و ۳۲ درجه و ۴ دقیقه تا ۳۲ درجه و ۲۷ دقیقه عرض شمالی قرار دارد و در سال ۱۳۹۱ دارای ۲ بخش، ۵ شهر و ۱دهستان می‌باشد.
گتوند شامل محله‌های سه‌محل، سِرِیکه و مال‌بالا است. تمامی محله‌های گتوند (سه‌محل-سِرِیکه-مال‌بالا) لهجه‌ متفاوت از لری بختیاری دارند.
دو رودخانه در این منطقه جریان دارد یکی رودخانه بزرگ کارون که از کوه‌های بختیاری سرچشمه گرفته و در ابتدای ورود به جلگه خوزستان به شمال گتوند می‌رسد که توسط سد گتوند مهار شده و زمین‌های بخش مرکزی و بخش عقیلی را آبیاری نموده و کانال عظیم منشعب از آن جهت تأمین آب مصرفی شرکت کشت و صنعت کارون و صنایع جانبی آن نیز به سمت دیمچه روان است.
رودخانه شور یکی دیگر از رودهایی است که در جنوب گتوند به کارون می ریزد. از این رودخانه با مهارت خاصی نمک تولید می‌کنند. در منابع قدیم این رود به شور زن مرده یا زنگ مرده مشهور بوده است.
رودخانه کارون بعد از طی مسافتی وارد شهرستان شوشتر می‌شود.همچنین گتوند دارای یک اردوگاه اسکان آوارگان خارجی تحت نظارت سازمان ملل بوده می‌باشد (شهرک شهید بنی نجار) که جمعیت ۲۵۰۰ نفری از آوارگان افغانستان و حدود ۲۰ نفری از آوارگان عراقی را میزبانی می‌کند اما توجه خاصی به آن ها نمیشود و آن ها را از سطح شهر دور کرده اند . یک به یک این خانواده ها را از شهر های گوناگون خوزستان جمع کردن و در اینجا انداخته اند و و برای افغان ها تنها شرط درس خواندن در خوزستان در این اردوگاه استسد گتوند علیا
نظریه انتخاب عقلانی
نظریه‌ی انتخاب عقلانی به دیدگاهی کلی راجع به رفتار منطقی افراد در زندگی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی اشاره دارد. طبق این دیدگاه تمامی تصمیمات افراد در راستای افزایش بیشینه‌ی فایده در ارضای نیازهای مادی یا معنوی آن‌ها است. در کل تمامی رفتارهای انسان را می‌توان در این تعریف گنجانید. برای نمونه اگر شخصی از کالا یا خدمت خاصی لذت می‌برد تلاش برای کسب آن در قالب این تعریف قرار می‌گیرد.پیش‌فرض اصلی نظریه‌ی انتخاب عقلانی فعال و هدف‌مند بودن افراد به‌مثابه‌ی کنش‌گران است.
یکی از فرضیات علم اقتصاد رفتار عقلانی انسان‌هاست بدین معنی که کسی فعلی را برای عدم رضای شخصی خود انجام نمی‌دهد یعنی هر عملی که از انسان سر می‌زند در راستای برآوردن حداکثر مطلوبیت وی است. حتی ممکن است فردی از اذیت شدن خودش لذت ببرد (در مورد بیماران روانی) این رفتار وی نیز در قالب رفتار عقلانی بررسی می‌شود.
بر اساس فروض اولیه علم اقتصاد انسان‌ها در پی به حداکثر رسانیدن مطلوبیت خود است و تمامی اعمال آنها در این راه رفتار عقلایی محسوب می‌شود. گزینش کالاها و خدمات توسط مصرف‌کنندگان در راستای همین رفتار است.
فهرست دریاچه‌های روسیه
فهرستی از دریاچه‌های روسیه:
دریاچه بایکال
دریاچه بایکال (به روسی: О́зеро Байка́л (اُزِرُ بایکال)) دریاچه‌ای است در جنوب سیبری در کشور روسیه، میان استان ایرکوتسک و جمهوری بوریاتیا. این دریاچه هفتمین دریاچه بزرگ جهان است و در فهرست میراث جهانی قرار دارد. دریاچه بایکال، حاصل فروافتادگی زمین است. دریاچه بایکال بزرگترین منبع آب شیرین جهان به‌شمار می‌آید. تقریباً ۲۰ درصد یعنی حدود یک پنجم تمام آب شیرین غیرمنجمد سطحی روی کره زمین در این دریاچه قرار دارد. این دریاچه ۳۱۵۰۰ کیلومتر مربع پهناوری دارد. همچنین این دریاچه با عمق ۱۷۴۱ متر عمیق‌ترین دریاچه جهان است. دریاچه بایکال هم‌چنین دارای زلال‌ترین آب در میان دریاچه‌های جهان است
بایکال با قدمت ۲۵ تا ۳۰ میلیون سال، قدیمی‌ترین دریاچه جهان نیز به‌شمار می‌آید. حجم آب شیرین دریاچه بایکال از مجموع آب‌های دریاچه‌های بزرگ در آمریکا نیز بیشتر است. قبایل بوریات در سمت شرقی دریاچه زندگی می‌کنند و به پرورش بز، شتر، و گاو و گوسفند اشتغال دارند. دمای محل زندگی آن‌ها بین منفی ۱۹ در زمستان تا ۱۴ درجه سانتی‌گراد در تابستان تغییر می‌کند.
دریاچه بایکال زیستگاه بیش از ۱۷۰۰ گونه گیاهی و جانوری است که دوسوم از آن‌ها در هیچ جای دیگر جهان یافت نمی‌شوند.
از آنجایی که این دریاچه خیلی قدیمی و دورافتاده است، دارای جانورانی است که فقط در این دریاچه یافت می‌شود. این جانوران شامل تعداد زیادی از بی‌مهرگان، چندین گونه از ماهی‌ها و فک آب شیرین دریاچه بایکال می‌باشند. فک بایکال تنها فک آب شیرین جهان است و دائماً در آب شیرین زندگی می‌کند دانشمندان بر این عقیده هستند که خوک‌های آبی این دریاچه در زمان‌های قدیم از اقیانوس شمالی (شمالگان) آمده و بعد از سفر به سمت بالای رودخانه، به این دریاچه رسیده‌اند.
دریاچه سلیگر
دریاچه سلیگر سِلیگِر نام دریاچه‌ای است در استان‌های نوگورود و توِر روسیه در شمال غربی تپه‌های والدای بخشی از حوضه آبریز ولگا. ارتفاع مطلق آن ۲۰۵ متر، مساحت آن ۲۱۲ کیلومتر مربع و ژرفای آن ۵٬۸ متر است. منطقه دریاچه سلینگر دارای تپه‌های جنگلی زیباست. این ناحیه منطقه حفاظت‌شده طبیعی اعلام شده و بخاطر تنوع جانوری و گیاهی آن را بایکال اروپایی لقب داده‌اند. تنها شهر کرانه‌ای این دریاچه شهر اُستاشکوف است که به شلوغترین گردشگاه روسیه غربی معروف است. در این دریاچه بیش از ۳۰ نوع ماهی وجود دارد. بر رویه دریاچه صومعه ای واقع شده‌است به نام نیلوا پوستین که دار سال ۱۹۱۷ ساخته شده‌است. جمعیت این صومعه نزدیک به ۵۰ نفر می‌باشد، رویه دریاچه سلیگر انواع لنج‌های مسافرتی حرکت می‌کنند و مسافران به این منطقه از لنج به تماشای مناطق زیبا می‌پردازند. مساحت کل این دریاچه ۲۶۰ کیلومتر مربع می‌باشد. بیشترین عمق دریاچه ۲۴ متر است.
منطقه دریاچه سلینگر دارای تپه‌های جنگلی زیباست. این ناحیه منطقه حفاظت‌شده طبیعی اعلام شده و بخاطر تنوع جانوری و گیاهی آن را بایکال اروپایی لقب داده‌اند. تنها شهر کرانه‌ای این دریاچه شهر اوستاشکوف است که به شلوغترین گردشگاه روسیه غربی معروف است.
شیر کوهی
شیر کوهی و (نام علمی: "Puma concolor") گونه‌ای گربه‌سان بزرگ از زیرخانواده گربه‌ایان کوچک و بومی قاره آمریکا است. زیستگاه این جانور از کوه‌های آند در آمریکای جنوبی تا یوکان در کانادا را شامل می‌شود. هر چند این جانور شیر کوهی نامیده می شود اما جزو زیرگونه های شیر نمی باشد و صرفا به دلیل شباهت آن به شیر، شیر کوهی نامیده می شود. شیرکوهی بزرگ‌ترین گربه‌سان قاره آمریکا بعد از جگوار می‌باشد؛ هرچند ده‌ها نام برگرفته از افسانه‌های مردمان بومی قاره آمریکا برای این گربه‌سان وجود دارد اما بیشتر دانشمندان آن را با نام پوما (puma) می‌شناسند. "پوما" جانوری با انطباق‌پذیری بسیار بالاست که در زیستگاه‌های گوناگونی زندگی کرده و از طعمه‌های مختلف تغذیه می‌کند. بیشتر شب‌زی و پگاه‌رو است اما در طول روز هم دیده می‌شود.
شیر کوهی درنده‌ای کمین‌کننده می‌باشد که طعمهٔ اصلی‌اش سم‌داران از جمله گوزن می‌باشد با این حال از طعمه‌های کوچک مثل جوندگان و حشره‌ها نیز تغذیه می‌کند و گاهی نیز به دام‌های اهلی حمله می‌کند. بوته‌زارهای متراکم و مناطق صخره‌ای را که امکان کمین کردن وجود دارد ترجیح می‌دهد اما در دشت‌های باز هم زندگی می‌کند. پوما مثل بقیه گربه‌سانان قلمروطلب است و قلمرو بسیار بزرگی دارد. تراکم جمعیتی کمی دارد و در برخی مناطق رقیب شکارچیان دیگری چون جگوار، گرگ، خرس سیاه آمریکایی و تمساح آمریکایی است.
شکار گسترده و توسعه سکونت‌گاه‌های انسانی پس از ورود اروپایی‌ها به آمریکا نسل شیرهای کوهی در بسیاری از مناطق، به خطر افتاد. به‌عنوان مثال، زیرگونهٔ شیر کوهی شرقی در ابتدای سده بیستم در مناطق شرقی آمریکای شمالی به استثنای جمعیت کوچکی از شیرهای کوهی فلوریدا منقرض شد اما در سال‌های اخیر گسترش قلمرو پوما از غرب به شرق مشاهده شده‌است و حتی در ایالت کنتیکت در ساحل اقیانوس اطلس نیز دوباره مشاهده شده‌اند. نام علمی شیر کوهی ("Felis" "concolor")، در سال۱۷۷۱ توسط کارل لینه، پیشنهاد شد و این جانور در ۱۸۳۴ در سرده شیر کوهی و دستهٔ گربه‌ایان کوچک قرار داده شد. پوماها ارتباط تکاملی نزدیکی با جگواروندی و یوزپلنگ‌ها دارند. تا سال ۲۰۱۷، دو زیرگونه از شیرهای کوهی شامل شیر کوهی آمریکای جنوبی و شیر کوهی آمریکای شمالی، شناسایی و تأیید شده‌اند.
شیرکوهی از جمله گربه‌سانان باریک‌اندام و چابک به‌شمار می‌رود. این جانور، چهارمین گربه‌سان بزرگ در میان تمامی گربه‌سانان است. یک شیرکوهی بالغ، ۶۰ تا ۹۰ سانتی‌متر قد تا شانه دارد. طول شیر کوهی نر در حدود ۲٫۴ متر از بینی تا انتهای دم است. شیرهای کوهی ماده در حدود ۲٫۰۵ متر طول دارند و به‌طور کلی طول این جانور، در بازهٔ ۱٫۵۰ تا ۲٫۷۵ متر، در نظر گرفته می‌شود.
طول دُم به تنهایی بین ۶۳ تا ۹۵ سانتی‌متر است. وزن شیرکوهی نر بین ۵۵ تا ۱۰۰ کیلوگرم و به‌طور میانگین ۶۴ کیلوگرم است. گونه ماده بین ۲۹ تا ۶۴ کیلوگرم وزن دارد و به‌طور میانگین وزن گونه ماده حدود ۵۵ کیلوگرم است. اندازه شیرکوهی در نواحی استوایی کوچک‌تر است و در مناطق قطبی اندازه آن‌ها بزرگ‌تر است. بزرگ‌ترین شیر کوهی با وزنی معادل ۱۰۵٫۲ کیلوگرم در سال ۱۹۰۱ میلادی شکار شد. در مناطق مختلف، پوماها ممکن است کوچک‌تر یا بزرگ‌تر از جگوارها باشند اما معمولاً کوچک‌تر، ضعیف‌تر و دارای تودهٔ عضلانی کمتری در مقایسه با جگوارها هستند. شیرهای کوهی، به‌دلیل فقدان حنجره و استخوان لامی تخصص‌یافته، قادر به غرش کردن همانند پلنگ‌مانندها نیستند؛ بنابراین، پوماها با وجود اندازه‌ای بزرگ، در دستهٔ گربه‌های بزرگ طبقه‌بندی نشده‌اند.
دریاچه تیتیکاکا
دریاچه تیتیکاکا (به اسپانیایی: Lago Titicaca) دریاچهای وسیع در مرز دو کشور پرو و بولیوی است.
سطح این دریاچه ۳۸۱۲ متر از سطح آب‌های آزاد بلندتر است و این دریاچه یکی از بلندترین دریاچه‌های بزرگ دنیا به شمار می‌رود. این دریاچه همچنین از نظر حجم آب، بزرگترین دریاچهٔ آمریکای جنوبی است.
اوحدی مراغه‌ای
رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳–۱۵ رمضان ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری و اهل مراغه است.
اوحدالدین بن حسین اصفهانی در حدود ۶۷۳ ه‍.ق مراغه به دنیا آمد. چون تولد و وفات اوحدی در مراغه روی داد، به مراغه‌ای نیز شهرت یافت.در آغاز تخلص او صافی بود، سپس به سبب ارادتی که به پیر و عارف مشهور، ابوحامد اوحدالدین کرمانی پیدا کرد، تخلص اوحدی را برگزید.اوحدی در دوران پادشاهی ارغون خان مغول در شاعری ظهور کرد.اوحدی پس از انتخاب غیاث الدین محمد به وزارت ابوسعید بهادر مثنوی جام "جم" خود را به نام وی به نظم درآورد. او همچنین مدتی در اصفهان به سر برد و بار دیگر به مراغه بازگشت. او در سرودن انواع شعر تبحر داشت. آرامگاه او در مراغه است. هم‌اکنون یک موزهٔ دائمی در مقبرهٔ اوحدی در مراغه دایر می‌باشد.
دانشنامهٔ بزرگ اسلامی در پیرامون مذهب او چنین آورده‌است: «دربارهٔ مذهب اوحدی مطلبی به صراحت بیان نشده‌است، ولی در دیوان او اشاراتی هست که از اعتقاد وی به تشیّع حکایت می‌کند. از جمله: چندین بار از علی، حسین، رضا و مهدی یاد کرده‌است…» با این حال سعید نفیسی، با تکیه بر اشارات شاعر به خلفای راشدین و «چهار یار» خواندن آن‌ها و اشارهٔ او به «شافعی»، در نهایت این‌گونه استدلال می‌کند که او می‌تواند شافعی بوده‌باشد.
اشعار اوحدی مراغه‌ای از ابتدا مورد توجه بوده‌است و تعداد آن‌ها به ۱۴٫۷۲۹ بیت می‌رسد. از آثار اوحدی دست‌نویس‌های بسیاری به‌جای مانده‌است.
معروف است که وی تخلص خود «اوحدی» را از عارف معروف اوحدالدین کرمانی (متوفی ۶۳۵ هـ. ق) گرفته‌است.
اوحدی مراغه‌ای سه غزل به زبان اصفهانی (پهلوی) دارد که جزو فهلویات شناخته می‌شود:
چند بیت از غزلی به زبان اصفهانی:
علاوه بر این سه غزل، اوحدی همچنین در موقعیت‌های گوناگون از سرزمین پدری خود یاد می‌کند:
یا دربارهٔ دوری خود از اصفهان چنین می‌سراید:
و همچنان که آوازه سعدی را از شیراز می‌داند خود را از سپاهان معرفی می‌کند:
رکن‌الدین ابوالحسن مراغی مشهور به اوحدی مراغه‌ای عارف و شاعر پارسی‌گوی نامدار صاحب مثنوی معروف جام جم است. آرامگاه اوحدی مراغه‌ای در میان باغ سرسبزی در مراغه واقع شده‌است. سنگ قبر اوحدی از سنگ کبود درست شده‌است. بر دیوار شمالی و جنوبی آن نام اوحدی و تاریخ فوت که ۷۳۸ ه‍.ق است حک شده‌است. در سال ۱۳۵۲ از سوی انجمن آثار ملی ایران بنای جدیدی بر روی قبر مزبور احداث شده و سنگ مقبرهٔ پیشین را به موزهٔ آرامگاه انتقال دادند.
در کنار مقبرهٔ اوحدی، موزه اوحدی واقع گردیده‌است. این موزه به‌علت این‌که شهر مراغه در دوره ایلخانیان مغول مقرّ حکومتی و پایتخت آنان بوده‌است، عنوان موزه تخصصی ایلخانی را به خود اختصاص داده‌است. اشیاء موجود در این موزه شامل ظروف سفالی، سکّه، کتابت، ظروف مفرغی، شیشه که کتیبه‌های باقی‌مانده از رصدخانه و سنگ قبور مربوط به دوران اسلامی است.
پنگوئن
پنگوئن (راسته پنگوئن‌سانان، تیره پنگوئنان) پرندهٔ بی‌پروازی از راسته گُوِه‌سانان (Sphenisciformes) از خانواده گُوگان (Spheniscida) است که از ماهی‌ها تغذیه می‌کند. پنگوئن‌ها بال‌های کلفتی دارند که به عنوان باله شنا از آن بهره می‌گیرند. پنگوئن‌ها در جاهای سردسیر نیمکره جنوبی زمین زیست می‌کنند.
نام راسته و خانواده آن‌ها نمایانگر شکل گوهای بدن آن‌ها است.
نام پنگوئن در واقع نام ماهی‌گیرک بزرگ پرنده‌ای بومی اقیانوس منجمد شمالی که شباهت ظاهری زیادی به پنگوئن‌ها داشت و در قرن نوزدهم منقرض شد. زمانی که ملوانها به اقیانوس منجمد جنوبی رسیدند همین نام را به پرندگان آنجا دادند که قادر به پرواز نبودند.
ریشه این نام در زبان ولزی است و از واژه pen gwyn به چم سرسپید که نام پرنده‌ای بود که چهره‌ای نزدیک به آنها داشت گرفته شده‌است.
اولین بار واژه پنگوئن در قرن شانزدهم به عنوان یک مترادف برای ماهی‌گیرک بزرگ شناخته شد. زمانی که کاوشگران اروپایی آنچه که امروزه به عنوان پنگوئن در نیمکره جنوبی شناخته می‌شود را کشف کردند، آنها با توجه به ظاهر مشابه این موجودات به ماهی‌گیرک بزرگ در نیم‌کره شمالی، آنها را به این نام نامیدند، در حالی که ارتباط چندان میان آنها وجود نداشت.
تیرهٔ پنگوئنان – پنگوئن‌های نوین
ضمیرانداز
در نحو، ضَمیراَنداز یا ضمیراُفتان یا فرانام‌چکان به زبانی گفته می‌شود که به کار نبردن ضمیر در جمله‌هایش آسیبی به معنای آن نمی‌زند. برای نمونه در جمله «من نامه نوشتم»، می‌توان ضمیر من را حذف کرد: «نامه نوشتم».
بر پایه نظر ریتسی (۱۹۸۲ و ۱۹۸۶) در زبان‌های ضمیرانداز از آنجا که ضمیر ناملفوظ ارجاعی وجود دارد، ضمیر ناملفوظ پوچ‌واژه (expletive pro) نیز موجود است، بدین مفهوم که زبان‌های ضمیرانداز پوچ‌واژه بی‌جوهرِ آوایی نیز دارند. این در حالی‌ست که کریمی (۲۰۰۵) با توجه به نقض اثرِ شناسی (definiteness effect) باور دارد که در فارسی پوچ‌واژه تهی یا آشکار نیست.
دیگران باور دارند در زبان فارسی به عنوان زبانی ضمیرانداز نه تنها پوچ‌واژه آشکار وجود دارد، که مطابق با نظر ریتسی پوچ‌واژه تهی نیز در این زبان یافت می‌شود.
از آن‌جا که زبان فارسی یک زبان ضمیرانداز است، ضمیر پوچ‌واژه‌ای می‌تواند به صورت پنهان و بی‌آشکارشِ آوایی به کار برده شود.
مشروطیت
مشروطیت مجموعه‌ای از ایده‌ها، نگرش‌ها و الگوهای رفتاریِ شرح‌وبسط‌دهندهٔ این اصل است که اقتدار حکومت برخاسته از و محدود به مجموعه‌ای از قانون‌های بنیادین است.
سازمان‌های سیاسی، مشروطه اند مادامی که دارای سازوکارهای نهادینه‌شدهٔ مهار قدرت برای پاسداری از منافع و آزادی‌های شهروندان باشند حتی شهروندانی که ممکن است در اقلیت باشند. دیوید فِلمَن دانشمند علوم سیاسی و متخصص مشروطه (قانون اساسی)، مشروطیت را چنین توصیف می‌کند:
در ایران از گذشته دو ریشه‌شناسی برای واژهٔ مشروطیت ارائه می‌شده است.
نخست دیدگاه مشروطه‌خواهانی همچون حسن تقی‌زاده و صادق رضازادهٔ شفق که این واژه را مشتق از واژهٔ فرانسوی «لا شارت» (La charte) به معنای فرمان، منشور یا قانون مشروطیت می‌دانستند. باید توجه داشت که قانون اساسی ۱۸۱۴ فرانسه «Charte constitutionnelle» نامیده می‌شد که در نخستین ترجمهٔ عربی متن آن توسط رفاعه طهطاوی به صورت «الشَرطة» معرب شد. سپس این واژه به ترکی عثمانی راه یافت و واژه‌های «مشروطه» و «مشروطیت» از آن ساخته شدند، در حالی که در زبان عربی چنین واژه‌هایی بدین معنا وجود ندارند. پس از آن نیز کسانی همچون میرزا حسین ‌خان مشیرالدوله (سپهسالار) که سفیر ایران در عثمانی بود، این واژه را در نوشتارهای فارسی به کار گرفتند. گسترش این اندیشهٔ تازه در ایران بعدها به جنبش مشروطیت انجامید که قدرت مطلق شاه را محدود ساخت و آن را منحصر به حدود قانون اساسی قرار داد.
برابر با دیدگاه دیگر، مشروطه مؤنث واژهٔ «مشروط» در زبان عربی است. با اینکه مشروط، واژه‌ای با ظاهری عربی است اما این واژه در اصل با زبان عربی ارتباطی ندارد. در حقوق اسلامی، مشروطه به ملکی گفته می‌شود که به شرط فروخته نشدن از طرف مالک به ورثه داده می‌شود. آشکار است که این معنا ارتباطی با مفهوم نوین مشروطیت ندارد.
فریدریش بسل
فریدریش ویلهلم بسل (به آلمانی: Friedrich Wilhelm Bessel) ستاره شناسی آلمانی بود که جایگاه ارزنده ای در پیشرفت اخترشناسی موضعی داشت. این شاخه از دانش ستاره شناسی به تعیین مکان دقیق اجسام کیهانی می‌پردازد. بسل اختلافات منظر در محاسبه فاصله ستاره شماره ۶۱ پیکر آسمانی ماکیان (دجاجه) را به کار برد و نخستین کسی بود که فاصله ستاره‌ای جز خورشید را اندازه‌گیری کرد. بسل کار خود را با اندازه‌گیری فاصله بیش از پنجاه هزار ستاره پیگیری کرد و روش کارش زمینه لازم برای محاسبه دقیق اندازه جهان را فراهم کرد.
در ۲۲ ژوئیه سال ۱۷۸۴ در میندن آلمان زاده شد.
۱۷۹۹ به عنوان منشی تازه‌کار در واحد کشتیرانی یک شرکت صادراتی کار خود را آغاز می‌کند و در اوقات فراغتش به مطالعه ریاضیات و ستاره شناسی می‌پردازد.
۱۸۰۴ مقاله‌ای را درباره ستاره دنباله‌دار هالی نوشته و آن را برای هاینریش البرس (۱۸۴۰–۱۷۵۸) ستاره شناس می‌فرستند. البرس چنان تحت تأثیر مقاله قرار می‌گیرد که بیدرنگ مقاله را چاپ و منتشر می‌کند. او همچنین بسل را به عنوان همکارش در رصدخانه لیلینتال در آلمان به کار می‌گمارد.
۱۸۰۸ دولت پروس بسل را مأمور ساختن نخستین رصدخانه بزرگ آلمان در کونیگسبرگ می‌کند و پس از دو سال به عنوان رئیس رصدخانه کونیگسبرگ آلمان منصوب می‌شود.
۱۸۱۳ کار ساختن رصدخانه کونیگسبرگ به پایان می‌رسد. بسل تا زمان مرگش همچنان ریاست آن را بر عهده دارد.
۱۸۳۸ بسل نشان می‌دهد که صورت فلکی ماکیان ۶۱ هر سال ظاهراً گرداگرد یک مدار بیضوی در حرکت است. او این را ناشی از حرکت زمین به دور خورشید می‌داند. با اندازه‌گیری حرکت ظاهری ستارگان که اصطلاحاً تغییر اختلاف منظر نامیده می‌شود روشی را ابداع می‌کند که از آن زمان تا کنون برای اندازه‌گیری فاصله ستاره‌های مجاور به کار برده می‌شود.
۱۸۴۰ بسل توجه ستاره شناسان را به تغییرات نامنظم مدار سیاره اورانوس که به نظر او ناشی از یک سیاره ناشناخته است جلب می‌کند.
۱۸۴۶ مرگ او در هفدهم مارس این سال رخ می‌دهد و سیاره ناشناخته (نپتون) را در ۲۳ دسامبر همین سال یوهان گاله (۱۹۱۰–۱۸۱۲) از رصدخانه برلین کشف می‌کند.
شرم‌الشیخ
شرم‌الشیخ شهری ساحلی در نوک جنوبی شبه‌جزیره سینا در مصر میان جبل‌الموسی و دریای سرخ قرار دارد.
شرم‌الشیخ در موقعیت مهمی و در دهانهٔ خلیج عقبه قرار گرفته و میزبان پایگاهی برای نیروی دریای مصر است. این شهر در نیمهٔ دوم قرن بیستم دو بار و در مجموع برای ۱۶ سال در اشغال اسراییل قرار داشت.
اقتصاد منطقه پیش‌تر به ماهی‌گیری و کشتی‌رانی و اکنون متکی به جهان‌گردی است.
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۵ بسیاری در رشته‌ای بمب‌گذاری در این شهر کشته شدند. حسنی مبارک بعد از استعفا به این منطقه رفت ...البته اکثر مردم شبه جزیره سینا از نژاد سامی الاصل و عرب هستن که از هزاران سال پیش در آن منطقه زندگی میکردن
اهمیت استراتژیک این شهر باعث شد تا شرم الشیخ از یک روستای ماهیگیری به یک بندر مهم و پایگاه نیروی دریایی تبدیل شود. در بحران سال ۱۹۵۶ توسط اسراییل اشغال شد و در سال ۱۹۵۷ به مصر بازگردانده شد. در بار دوم در سال ۱۹۶۷ توسط اسراییل اشغال شد و کنترل آن پس از صلح میان مصر و اسراییل در سال ۱۹۷۹ به مصر بازگردانده شد.
دمای متوسط در طول زمستان بین ۱۵ تا ۳۵ درجه سانتیگراد متغیر است و در طول ماه‌های تابستان بین ۲۰ تا ۴۵ درجه می‌باشد. دمای دریای سرخ میان ۲۱ تا ۲۸ درجه به طور متوسط در کل سال می‌باشد.
Wikipedia contributors، «Sharm el-Sheikh،» Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sharm_el-Sheikh&oldid=182370996 (accessed January ۶، ۲۰۰۸).
گورکن
گورکَن‌ها جانورانی مهره‌دار و همه‌چیزخوار از خانوادهٔ راسویان (Mustelidae) هستند. گورکَن ۱۱ گونهٔ مختلف دارد. ساختار آروارهٔ گورکن چنان است که به آن امکان قفل کردن می‌دهد، اما حرکت افقی آرواره‌اش نسبت به پستانداران دیگر محدود است. نوع اروپایی آن بزرگ‌تر است. گورکن‌ها بدن کوتاه و چاق و پاهای کوتاه دارند که برای کندن مناسبند. سر آن‌ها مثل راسو کشیده و گوش‌هایشان کوچک است. صورتشان سیاه است که چند لکه سفید دارد. بدنشان خاکستری رنگ است. خطوطی با رنگ روشنتر از سر تا دم را می‌پوشانند. پاهایشان تیره رنگ و شکمشان خاکستری روشن است. طول گورکن بالغ می‌تواند به ۹۰ سانتیمتر و وزنش به ۱۰ کیلوگرم برسد. گورکن‌ها روز را در لانه‌های زیرزمینی می‌گذرانند و شب‌ها جهت شکار و تغذیه بیرون می‌روند. بعضی از این لانه‌ها بسیار بزرگ و پیچیده هستند. گورکن‌ها انفرادی یا گروهی (از ۲ تا ۱۵) زندگی می‌کنند. آنها از خود و بچه‌هایشان با سرسختی دفاع می‌کنند؛ حتی در مقابله با حیوانات بزرگتری مثل گرگ یا خرس. سرعت دویدنشان می‌تواند به ۳۰ کیلومتر در ساعت برسد. این جانور پنجه‌های نیرومندش را برای نفوذ به لانهٔ موریانه یا کندن زمین برای جستجوی غذا به کار می‌برد.
گورکن‌ها موجوداتی خجالتی و شبگردند. همهٔ انواع گورکن‌ها مهارت زیادی در حفر کردن زمین دارند و با استفاده از چنگال‌های دراز پاهای جلوی خود، زمین را می‌کنند تا غذا به دست آورند یا نقب بزنند. گورکن‌ها به‌طور کلی موجوداتی بی‌آزارند و با وجود دندان‌های قوی بیشتر از طعمه‌های کوچک و گیاهان تغذیه می‌کنند. بینایی آن‌ها ضعیف است، ولی حس بویایی و شنوایی بسیار قدرتمندی دارند.
هری پاتر و تالار اسرار
هری پاتر و تالار اسرار دومین رمان از سری رمان‌های هری پاتر است که توسط جی. کی. رولینگ نگاشته شده‌است. ادامه داستان هری پاتر و سنگ جادو است و پیش از هری پاتر و زندانی آزکابان اتفاق می‌افتد و بیان دومین سال ورود هری پاتر به مدرسه هاگوارتز است که از لحاظ زمانی بین ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۲ تا ۲۹ مه ۱۹۹۳ قرار می‌گیرد. در این رمان لرد ولدمورت از طریق یکی از جان‌پیچ هایش که دفتر خاطراتش است هیولای باسیلیسک را در هاگوارتز آزاد می‌کند و موجب خشک شدن تعدادی از دانش‌آموزان می‌شود از جمله هرماینی گرنجر، کالین کریوی، سِر نیکلاس و چند تن دیگر. یک بخش دیگر این کتاب داستان اخراج شدن روبیوس هاگرید و منع جادو کردن او است. در مدرسه جادوگری سال تحصیلی آغاز می گردد. طلسمی گربه سرایدار و چند نفر را خشک می‌کند، همهٔ افراد به هری شک می‌کنند، او برای اثبات بی‌بیگناهی خود و در نهایت نجات خواهر رون به دنبال مکان تالار اسرار می گردد.
این کتاب در انگلستان در ۲ ژوئیه ۱۹۹۸ توسط انتشارات بلومزبری و در آمریکا در ۲ ژوئن ۱۹۹۹ توسط اسکلاستیک منتشر گردید.
دارکوب
دارکوب‌ پرنده‌ای است که منقاری قوی دارد، ظاهراً این گروه از پرندگان با توکانها تفاوت دارند اما جزو خانواده‌های نزدیک به هم هستند هر دوی این پرندگان دارای پاهایی هستند که ۲ چنگال به سمت جلو و ۲ چنگال به سمت عقب دارند وقتی پرواز می‌کنند بال‌هایشان را به سرعت به هم می‌زنند و در نتیجه در هنگام حرکت در هوا بالا و پایین می‌شوند.
در حدود بیش از ۲۰۰ گونه دارکوب در جهان وجود دارد. دارکوب‌ها تقریباً در هر جا که درخت باشد دیده می‌شوند.
دارکوبها منقارهای نیرومندی دارند که برای سوراخ کردن پوست درختان و جستجوی حشرات به کار می‌برند آن‌ها طعمه‌های خود را به وسیله زبان بلند که دارای نوک چسبناکی است از مخفیگاهشان بیرون می‌کشند. محققان چینی دریافته‌اند بدن دارکوب ۹۹ درصد انرژی ناشی از ضربه‌ها را به عنوان «انرژی کرنشی» (ارتجاعی) ذخیره می‌کند. از انواع دارکوب:
دارکوب هیلا
دارکوب هیلا (نام علمی: Melanerpes uropygialis) یکی از بیش از ۱۲ گونه مختلف دارکوبهاست که در غرب آمریکا پیدا می‌شوند. بر خلاف انواع دیگر دارکوبها این پرنده در مناطق خیلی خشک زندگی می‌کند و لانه خود را به جای آنکه در تنه درختان بسازد آن را در بدنه کاکتوسها درست می‌کند تعداد زیادی از پرندگان دیگر مثل جغد از لانه‌هایی که دارکوب هیلا از خود به جا گذاشته‌است استفاده می‌کنند.
نام آن به رود هیلا در آریزونا اشاره دارد که برخلاف املای آن یعنی ‌Gila، هیلا تلفظ می‌شود.
دارکوب سبز اروپایی
دارکوب سبز اروپایی یکی از پرندگان خانواده دارکوب‌ها است. این دارکوب اروپایی، بر خلاف بسیاری از دارکوب‌ها بیشتر زمان خود را روی زمین می‌گذراند او از حشرات تغذیه می‌کند و در شکار مورچه به‌وسیله زبان خیلی بلندش متخصص است او زبان خود را در زمانی که به آن احتیاج ندارد در داخل جمجمه‌اش می‌پیچاند و جمع می‌کند اما وقتی زبانش را بیرون می‌آورد و دراز می‌کند‌ طول زبانش چهار برابر طول بدنش می‌شود.
دارکوب بلوطی
دارکوب بلوطی (نام علمی: "Celeus elegans") گونه‌ای از دارکوب‌هاست. این دارکوب کوچک به دلیل روش خاصی که برای انبار کردن غذا دارد معروف است او هر چیز چوبی از قبیل درخت، ساختمانها یا تیرها را سوراخ می‌کند و بعد هر سوراخ را با بلوط پر می‌کند دارکوبهای بلوطی در گروه‌های اجتماعی کوچک تا ۱۶ پرنده زندگی می‌کنند و هر گروه از نواحی اطراف محل انبار غذایش در مقابل گروه‌های دیگر دفاع می‌کند.
از دانشنامهٔ رشد
شبه‌نهنگ تک‌شاخ
شبه‌نهنگ تک‌شاخ، نیزه ماهی یا ناروال پستانداری آبزی است از راسته آب‌بازسانان خانواده تک‌دندانان (Monodontidae)؛ عضو دیگر این خانواده نهنگ سفید است. این پستاندار دریایی متعلق به گروه نهنگ‌های دندان‌دار است و در آب‌های سرد قطبی زندگی می‌کند. شبه‌نهنگ تک‌شاخ سر کوچک و پیشانی مدور دارد که فاقد پوزه و بالهٔ پشتی است و با اینکه فاقد دندان است از نهنگ‌های دندان‌دار به شمار می‌آید. عجیب‌ترین مشخصه شبه‌نهنگ‌های تک‌شاخ، عاج (دندان) پیچ خورده نیزه مانند بلند آنهاست که فقط در جنس نر مشاهده می‌گردد.
به علت وجود باور کهن به تکشاخ درمیان اروپاییان و تشابه عاج ناروال به شاخ این موجود افسانه‌ای، شبه‌نهنگ‌های تک‌شاخ در معرض صید بی‌رویه قرار داشتند. کمیاب بودن این جانور و دوری محل زندگی آن‌ها بر باورهای مربوط به تک‌شاخ بودنشان تأثیر زیادی گذاشته است. نهنگ های تک شاخ یکی از کمیاب ترین حیوانات جهان است.
فرهنگ معین معادل نیزه ماهی را پیشنهاد کرده‌است. ناروال توسط لینه٬ در کتاب خود با نام «سیستما ناتوره» رده‌بندی و شناسایی شد. نام «ناروال» تشکیل شده از دو بخش «نار»، به معنای جسد در زبان نروژی کهن، و «وال» به معنای صفحه شاخی در زبان نروژی است. نام دوجمله‌ای این جانور ("Monodon monoceros") نیز از زبان یونانی گرفته شده‌است و به معنای «دندان تک، شاخ تک» می‌باشد.
طول بدن و سر، بی در نظر گرفتن عاج، میان ۳۶۰ تا ۶۲۰ سانتی‌متر است. وزن میانگین در نرها ۱٬۶۰۰ کیلوگرم و در ماده‌ها ۹۰۰ کیلوگرم است. نزدیک به یک سوم وزن بدن چربی است.
رنگ بدن با بالا رفتن سن کم‌رنگ می‌شود. رنگ بخش‌هایی بالایی بدن بالغ‌ها قهوه‌ای یا خاکستری تیره است و بخش زیرین بدن سفید. خال‌های متعددی نیز بر روی پوست وجود دارند. سر به نسبت کوچک و پوزه ضخیم است. شبه‌نهنگ تک‌شاخ باله پشتی ندارد.
تنها دو دندان در دهان این جانور وجود دارند که هر دو در فک بالاییند. در ماده‌ها، دندان‌ها معمولن کارایی ندارند و درون استخوان می‌مانند. در نرها دندان سمت راست در استخوان می‌ماند اما دندان چپ به جلو می‌آید و با الگویی پادساعت‌گرد همچون عاجی بلند و دراز به دور خود می‌گردد. عاج میان یک سوم تا نیمی از طول بدن را دارد و وزن آن گاه به ۱۰ کیلوگرم می‌رسد. در بعضی موارد نادر، دندان سمت راست نیز همانند چپی دراز می‌شود ولی در هر دو صورت عاج‌ها پادساعت‌گرد به دور خود می‌گردند.
شبه‌نهنگ تک‌شاخ درمناطق گسترده‌ای از قطب شمال یافت می‌شود، به ویژه در شمال شرقی کانادا، گرینلند، دریای بارنتز در °۸۵–۶۵ شمالی.
این جانوران به ندرت در آب‌های روسیه، سیبری، بخش غربی کانادا در قطب شمال نیز دیده شده‌اند.
احتمال دارد جمعیت آن‌ها بیش از ۵۰٬۰۰۰ عدد باشد که ۳۵٬۰۰۰ تای آن در خلیج بافین وجود داشته باشند.
استان خنشله
خِنشِله نام استان چهلم کشور الجزایر است.
ویکی‌پدیاهای عربی و انگلیسی.
استان تیپازه
تیبازه نام استان چهل و دوم کشور الجزایر است.
مرکز استان تی‌پازه، شهر تاریخی تی‌پازه است.
استان نعامه
استان نَعامه نام یکی از استان‌های کشور الجزایر است.
بر پایه شماره‌گذاری استان‌ها در الجزایر نعامه استان ۴۵اُم بشمار می‌آید.
استان نعامه در شمال غربی الجزایر و در مرز مراکش قرار دارد.
مرکز آن شهر نعامه، مساحت آن پیرامون ۳۳٬۸۵۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۰۴ هزار نفر است (آمار ۲۰۰۶).
این استان دارای سه شهرستان است:
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "ولایة النعامة"، ویکی‌پدیای عربی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۶).
عین تموشنت
عین تموشنت یکی از شهرهای الجزایر و مرکز استان عین تموشنت این کشور است.
استان غردایه
غَردایه نام استان چهل و هفتم کشور الجزایر است.
مرکز این استان، شهر غردایه است.
مردم آن بیشتر از قبیله‌های عرب بنو سلیم، مزابی‌ها و آمازیغ‌ها هستند.
ویکی‌پدیاهای انگلیسی و عربی.
گدایی
گدا، قدیو یا دَریوزه‌گر به شخصی قدوه اطلاق می‌شود که از طریق درخواست کمک مادی با ایجاد حس ترحم از مردم پول می‌ستاند و این کار حرفه وی محسوب می‌شود.
در گفتار عامیانهٔ ایرانیان به شخص سمج و ضعیف‌نما که قداوت گری میکردند .اصطلاحاً «مثل گداهای سامره» گفته می‌شود. این به این خاطر است که گداهای شهر سامرهٔ عراق در میان ایرانیان مسافر در قدیم بخاطر سماجت و مزاحمت‌آفرینی زبانزد شده بودند.
معروفترین اثر ادبی شاهزاده و گدا اثر مارک توین است. کتاب قدیو و غنی به قلم جمال عبدالناصر همتی (ج.ت)
مرتضی نی‌داوود
مرتضی نی‌داوود (۱۲۷۹ – ۲ مرداد ۱۳۶۹ ه‍.ش) موسیقی‌دان، آهنگساز و نوازندهٔ تار اهل ایران بود. او در خانواده‌ای یهودی و دوستدار موسیقی پرورش یافت. تصنیف «مرغ سحر» از جمله آثار سرشناس او است.
مرتضی نی‌داوود در سال ۱۲۷۹ در خانواده‌ای یهودی در تهران متولد شد. در برخی منابع محل تولد او اصفهان ذکر شده‌است. در کودکی استعداد موسیقی وی آشکار شد و پدرش «بالا خان» که خود اهل موسیقی بوده و با تار و تنبک آشنایی داشت، او را نزد «رمضان ذوالفقاری» (از شاگردان آقا حسینقلی) برد. مرتضی خان به مدت هفت ماه تحت تعلیم رمضان ذوالفقاری قرار گرفت و سپس نزد آقا حسینقلی رفت و به مدت دو سال و نیم نیز از آموزش‌های این استاد بهره جست.
وی بعد از آقا حسینقلی، نزد شاگرد برجسته او درویش خان ردیف موسیقی و نواختن تار را آموخت و پس از سه سال موفق به دریافت نشان «تبرزین طلایی»، که به شاگردان ممتاز داده می‌شد، شد.
از شاگردان مشهور مرتضی نی‌داوود، فرهنگ شریف است.
نی‌داوود در اوایل ۱۳۰۴ اقدام به تأسیس کلاسی برای تدریس تار و ردیف موسیقی ایرانی نمود و اسم آن را به احترام استادش، درویش نام‌گذاری کرد که پس از مرگ نابهنگام استاد درویش خان ادامه آموزش شاگردان استادش را نیز در آنجا برعهده گرفت.
آشنایی او با قمرالملوک وزیری در یک محفل خصوصی منجر به کشف یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای آواز ایرانی می‌شود که در ادامه به همکاری آن دو انجامیده و قمر با آموختن از او بسیاری از ترانه‌های مشهور خود را اجرا کرد. بیشتر تصنیف‌ها و آوازهای قمر از سال ۱۳۰۶ به بعد با تار مرتضی خان نی‌داوود همراه بوده‌است.
نی‌داوود پس از تأسیس رادیو مانند هنرمندان دیگری چون رضا محجوبی، علی اکبر شهنازی، حبیب سماعی، ابوالحسن صبا و موسی معروفی، به همکاری با رادیو پرداخت. او برای خوانندگان معروفی چون قمرالملوک وزیری، ملوک ضرابی، روح‌انگیز، ادیب خوانساری، جواد بدیع زاده و غلامحسین بنان تصنیف ساخته یا با آوازشان تار نواخته‌است.
وی در سال ۱۳۴۸ اقدام به اجرا و ضبطِ حدود ۳۰۰ گوشه از ردیف موسیقی ایرانی نمود که توسط «انتشارات ماهور» چاپ و نشر یافته‌است.
پیش‌درآمد اصفهان اثر مرتضی نی داوود، با تنظیم مرتضی حنانه موسیقی عنوان بندی مجموعه تلویزیونی "‌هزاردستان" ساخته علی حاتمی می باشد. همچنین این قطعه با تنظیم  فریدون شهبازیان روی شعری سروده فریدون مشیری و با صدای علیرضا افتخاری اجرای با کلام نیز داشته‌است.
مرتضی نی‌داوود، سال‌ها در خیابان منوچهری تهران مغازه لوازم خانگی داشت، ولی بعد از حدود ۳۰ سال در سال ۱۳۵۵ تقریباً دو سال قبل از انقلاب اسلامی ایران به همراه فرزندانش به آمریکا مهاجرت کرد و در شهر سان فرانسیسکو ساکن شد و تا آخر عمرش در آن شهر زندگی کرد.
وی در ۲ مرداد سال ۱۳۶۹ به علت کهولت سن در سن نود سالگی در آمریکا درگذشت.
ابوالفضل پورعرب
ابوالفضل پورعرب (زادهٔ ٢ تیر ۱۳۴٠) هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران است.
وی سومین فرزند خانواده در محله شاه عبدالعظیم در خانواده‌ای فرهنگی دیده به جهان گشود. او با فیلم سلطان قلبها به سینما علاقه‌مند گشت اما با مخالفت پدرش مواجه شد. در دبیرستان تئاتر کار می‌کرد و به واسطهٔ همین با محمود استادمحمد آشنا شد و از طریق او به گروه کارگردانی یک نمایش معرفی شد و سال ۵۹ اولین کار حرفه‌ای خود را به نام «مأموریت حساس» در سالن چهارسوی تئاترشهر بازی کرد. در سال ۶۰ کارمند تلویزیون شد و تا سال ۶۴ در صداوسیما دستیار کارگردان بود. وی همچنین در نمایش «حاکم» یک شبه ایفای نقش کرد. عباس پورعرب، برادر وی، در ۱۶ آذر ۱۳۹۶ بر اثر تصادف درگذشت.
وی همچنین فارغ‌التحصیل بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشسرای هنر است. او تاکنون سه بار ازدواج کرده و دارای سه فرزند می‌باشد (رعنا، پوریا و رائیکا). او از آخرین همسرش آناهیتا نعمتی (بازیگر) جدا شده و از او دارای یک فرزند دختر (رائیکا پورعرب) است. همچنین وی به تازگی صاحب نخستین نوه خود دماوند فراهانی‌پور پسر رعنا شده‌است. پورعرب با عروس روی پرده درخشید و فیلم‌های خوب بعدی‌اش یکی بعد از دیگری روی پرده می‌رفت. نخستین کار حرفه‌ای پورعرب در سینما دستیار کارگردانی فیلم دزد و نویسنده در سال ۱۳۶۴ است. اما در سال ۱۳۶۹ با بازی در فیلم «عروس» به شکل حرفه‌ای وارد سینما شد و به عنوان چهره اول فیلم‌های دهه ۷۰ نقش‌های زیادی بازی کرد.
ابوالفضل پورعرب به دلیل تومور خوش‌خیم ۳۰ دی ماه ۱۳۸۹ در بیمارستان بهمن تهران بستری شد و تحت درمان قرار گرفت و پس مدت‌ها خانه‌نشینی در مراسم تجمع هنرمندان برای محکومیت اهانت به پیامبر اسلام در برابر دوربین رسانه‌ها قرار گرفت. در روز دوشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۲ محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور وقت ایران از ابوالفضل پورعرب در منزل پدری وی واقع در جنوب تهران به صورت سرزده عیادت کرد. او در یکی از برنامه‌های دورهمی اعلام کرد که تومور وی پس از ۳ تا عمل جراحی بهبود یافته‌است.
ابوالفضل پورعرب در خرداد ۱۳۹۸ در مصاحبه‌ای با آپارات در انتقاد از وضعیت اقتصادی کشور گفت: حال مردم خوب نیست؛ وقتی آدم به‌جای مرغ، پای‌مرغ برای بچه‌اش می‌خرد، به مدیر مملکت باید گفت برو بمیر. او گفت: در دادگاه امیرعباس هویدا گفت: «سیزده سال قیمت خودکار را ثابت نگه داشته خلخالی او را کشت، نپرسیدند تو چطور این هنر را انجام دادی. صاحب مملکت باید بفهمد روابط و حقوق بشر چیزهایی هستند که نمی‌شود پنهان کرد.چهل ساله داریم تاوان می‌دهیم چون گفتیم مرگ بر شاه بترسید از روزی که ما روزگاری مرگ بر شاه گفتیم حالا به خیابان بیاییم». این سخنان ابوالفضل پورعرب با واکنش و حمله‌ی تند رسانه‌های حکومتی از جمله کیهان روبه‌رو شد.
نخستین کار حرفه‌ای پورعرب در سینما دستیار کارگردانی فیلم دزد و نویسنده در سال ۱۳۶۴ است. در بازیگری هر چند نخستین بار در نقش کوتاهی در فیلم «زخمه» ظاهر شد، اما ورود حرفه‌ای او به عرصه بازیگری در سینما را باید از ۱۳۶۹ و بازی در فیلم عروس برشمرد. وی به عنوان جوان اول فیلم‌های دهه ۷۰ نقش‌های زیادی را بازی کرده‌است.پورعرب فعالیت در تئاتر را از سال ۱۳۵۹ آغاز کرد و در نمایش‌های مختلف بازی کرد. کارگردانی خسیس مولیر در تالار وحدت (تالار رودکی) (۱۳۸۲)
حکایت محروم کردن ستاره دهه هفتاد سینمای ایران؛ حکایت جایزه‌ای که در جشنواره پیونگ‌یانگ برای بازی در فیلم عروس به ابوالفضل پورعرب تعلق گرفت اما هرگز به دست او نرسید.
گون
گَوَن نام یک سرده از تیره باقلاییان است. گون‌ها گیاهانی یک‌ساله یا دائمی هستند. در ایران بیش از ۸۰۰ گونه گون می‌روید.
گون گیاهی است چندساله که ارتفاع آن تا ۷۵ سانتیمتر می‌رسد. از خانواده باقلاییان که تولید مثل آن از طریق بذر صورت می‌گیرد. ساقه‌های رشد یافته آن به رنگ بنفش تیره‌است. برگ‌های آن مرکب از برگچه‌هایی است که به صورت متقابل به تعداد ۱۱ تا ۳۰ جفت در محور هر برگ قرار گرفته‌اند. گل‌های آن معمولاً به رنگ ارغوانی، گاهی آبی یا سفید بوده، نزدیک به انتهای شاخه‌های گل دهنده قرار دارند.
کتیرا محصول اصلی گیاه گون است. کتیرا عبارت است از ترشحات صمغی خشک شده حاصل از گیاه آستراگالوس گومی فرا که آن را تحت عنوان گوم تراگاکانت یا گون می‌شناسند. گیاه مولد کتیرا گیاه کوچکی است به ارتفاع یک متر بومی آسیای صغیر، ایران، سوریه و یونان. در اثر خراش دادن ساقه گیاه جدار سلول‌های اشعه مرکزی و سلول‌های پارانشیمی با جذب آب به تدریج بدل به صمغ می‌شود، فشار تولید شده سبب رانده شدن صمغ به طرف شکاف می‌گردد. صمغ در مجاورت هوا در اثر تبخیر آب به تدریج سخت می‌گردد. شکل محصول خشک شده بستگی به نوع شکافی که بر روی ساقه ایجاد شده‌است دارد.
خیزران
خـِیزَران با نام علمی (Bambusa Vulgaris) متنوع‌ترین تبار از گیاه بامبو است که گیاهی است چندساله از تیره گندمیان. بامبو درخت نیست بلکه علفی غول پیکر است. ساقه‌های نی در ردیفهای متراکم رشد می‌کند و می‌تواند تا ارتفاع ۴۰ متر (۱۳۰ پا) برسد.
بامبو یا خیزران در زیر تیره .Bambusoideae s.s قرار دارد این زیر تیره شامل گیاهان چوبی و علفی هستند و پراکندگی آن‌ها عمدتاً در نواحی گرمسیری است. گونه‌های علفی این گروه یک شاخه تکاملی را تشکیل می‌دهند اما بامبوهای چوبی از لحاظ تبارشناسی به دو شاخه تکاملی گرمسیری و معتدله تقسیم می‌شوند. بامبوهای چوبی با ساقه‌هایی به بلندی تا ۴۰ متر یقیناً شباهتی به چمن‌های موجود در علفزارها ندارند. گل دهی در بسیاری از بامبوهای چوبی نیز غیرعادی است و دوره‌های گلدهی تا ۱۲۰سال طول می‌کشد با وجود اینکه ساقه‌های منفرد فقط یک تا چند دهه زنده می‌مانند نوعی «ساعت» به‌طور ناگهانی ساقه‌ها را در سراسر دامنه پراکنش گونه به گل می‌برد.
سرده‌های مهم بامبوهای چوبی عبارتند از: Bambusa با ۱۲۰ گونه؛ "Chusquea با ۱۰۰گونه؛ "Arundinaria با ۵۰ گونه؛ "Phillostachys" با ۴۵ گونه؛ Sasa با ۵۰ گونه.
از چوب‌های بامبو در مصارف ساخت سازه‌های مدرن می‌توان استفاده کرد. به عنوان مصالح ساختمانی، بامبو به عنوان پوشش بام، سازه سقف و دیوار و عناصر باربر سازه ساختمان مورد استفاده قرار می‌گیرد. هر کدام از کشورهایی که در آن‌ها بامبو رشد می‌کند دارای نوع خاصی از روش‌های سنتی استفاده از بامبو هستند.
در مناطق گرمسیری رشد می‌کند تاکنون بیش از ۱۰۰۰ نوع در ۹۰ گروه متفاوت شناسایی و نام‌گذاری شده‌است. وجود چوب‌های بامبو باعث ترمیم خاک می‌شود. بامبو به صورت استوانه‌ای که به وسیله دیافراگمی عرضی در گروه‌ها تقسیم می‌شود بامبو با محور اصلی عمودی است.
در چین اکثر جنگلهای کم ارتفاع، قرنها پیش از بین رفتند. با این وجود، هنوز نیزارهایی که بامبو در خود دارند سراشیبی تپه‌ها را در غرب کشور می‌پوشانند. بامبو در کوه‌های استان ساچوان برای آخرین پانداهای باقی‌مانده که در حیات وحش زندگی می‌کنند خوراک تأمین می‌کند. این ناحیه احتمالاً دارای ۱۳۰۰ پاندا است.
بامبوی خوش قدم
۴.↑ سیستماتیک گیاهی- دیدگاهی تبارشناختی-۱۳۹۱؛ مؤلفان: جاد، کمپل، کلوک، استیونس، دوناهیو، مترجمان: سعیدی، آزاده اخوان روفیگر؛ انتشارات جهاد دانشگاهی واحد صنعتی اصفهان؛ ص ۳۳۵