پنانگ
پـِنانگ، ایالتی در کشور مالزی است که در کرانه شمال غربی شبه جزیره مالزی نزدیک تنگه ملاکا قرار دارد. از دو بخش تشکیل شده‌است، جزیره پنانگ به مرکزیت جرج تاون و سبرنگ پرای در شبه جزیره مالایی. این دو منطقه توسط دو پل طولانی به هم متصل شده‌اند. پل پنانگ و پل سلطان عبدالحلیم معظم شاه. پل دومی تا می ۲۰۱۹ طولانی‌ترین پل روی دریا در جنوب شرقی آسیا بوده‌است.
جمعیت پنانگ تا سال ۲۰۱۸ نزدیک به ۱٫۷۶۷ میلیون نفر بود. در حالی که تراکم جمعیتی آن به ۱٫۶۸۴ در هر کیلومتر مربع افزایش یافته بود. آن در زمره بیشترین تراکم جمعیتی کشور بوده و یکی از بالاترین ایالتهای شهرنشینی کشور است. سبرنگ پرای دومین شهر بزرگ مالزی از لحاظ جمعیت می‌باشد. جمعیت آن از لحاظ قومیت، فرهنگ، زبان و دین بسیار متنوع می‌باشد. به غیر از سه قوم اصلی مالایی، چینی و هندی، پنانگ محل سکونت اوروآسیایی‌ها، سیامی‌ها و مهاجرین می‌باشد.
تاریخچه امروز پنانگ از سال ۱۷۸۶ بر اساس پایه‌گذاری جرج تاون توسط فرانسیس لایت آغاز شد. پنانگ بر اساس بخشی از شهرک‌های تنگه در سال ۱۸۲۶ شکل گرفت که به یک مستعمره تاج در سال ۱۸۶۷ تبدیل شد. سیطره مستقیم بریتانیا تنها طی جنگ جهانی دوم متوقف گردید، وقتی امپراطوری ژاپن پنانگ را اشغال کرد. بریتانیا پنانگ را در سال ۱۹۴۵ بازپس گرفت. پنانگ بعداً با فدراسیون مالایا (مالزی کنونی) ادغام گردید که استقلال خودش را در سال ۱۹۵۷ از بریتانیا کسب کرد. به تدریج تا نزدیک سال ۱۹۷۰ از کارکرد بندری حمل و نقل کالایی آن کاسته شد. اقتصاد پنانگ به سمت تولیدات دارای تکنولوژی سطح بالا تغییر جهت داد.
پنانگ به خاطر وجود صنایعش به سیلیکون ولی شرق شناخته می‌شود. پنانگ یکی از مراکز حیاتی اقتصادی مالزی است. پنانگ دارای بالاترین تولید ناخالص داخلی سرانه در میان تمام ایالتهای مالزی است و به عنوان اقتصاد با درآمد بالا مطرح است. به علاوه پنانگ از لحاظ شاخص توسعه انسانی بعد از کوالالامپور و سلانگور دارای رتبه سوم می‌باشد. بر همین اساس این ایالت تا سال ۲۰۱۴ دارای نرخ با سواد ۹۹٫۵ درصدی در بین جوانان بوده و نسبتاً دارای جمعیت تحصیلکرده می‌باشد.
نام پنانگ از نام پولاو پینانگ در زبان مالایی جدید گرفته شده‌است که به معنی جزیره فوفل کاتچو می‌باشد. ایالت پنانگ هم چنین به نام مروارید شرقی و جزیره مروارید نامیده می‌شود. جزیره پنانگ در ابتدا به خاطر اینکه بزرگترین جزیره پیش رو در مسیر تجارت دریایی میان لینگا و کداح قرار داشت نزد ملوانان بومی به نام پولاو کا-ساتو به معنی اولین جزیره مطرح بود.
ماقبل تاریخ
قدمت انسان در پنانگ به حدود ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ سال قبل بر می‌گردد که بقایای انسان‌ها همراه با صدف‌ها، ظروف سفالی و ابزار آلات شکار کشف گردیده ا ند. این اکتشافات دلالت دارد بر اینکه ساکنان اولیه پنانگ انسانهای کوچ نشین ملانزیایی‌ها در عصر دوران نوسنگی بوده‌اند.
دوران اولیه
خرسنگ چروک تک کان در سال ۱۸۴۵ در بوکیت میرتاجم کشف گردید که حاوی سنگ نوشته به زبان پالی بود. این نشان داد که تمدن بودایی هندوی بوجانگ والی اساس چیزی است که کداح امروزی تحت نفوذ بخش‌هایی از سبرنگ پرای در قرن ۶ تشکیل داده بود. تمام چیزی که الان پنانگ نامیده می‌شود در اواخر قرن ۱۸ به بخشی از قلمرو کداح تبدیل شده بود.
تأسیس پنانگ
اولین کشتی بریتانیا در ژوئن ۱۵۹۲ وارد پنانگ گردید. این کشتی که نامش ادوارد بونادونچر بود تحت سرپرستی ناخدا جیمز لاکستر قرار داشت. هرچند تا قرن ۱۸ بریتانیا در جزیره حضور ثابتی نداشت. در ۱۷۷۰ فرانسیس لایت، توسط کمپانی هند شرقی بریتانیا برای ایجاد روابط تجاری با شبه جزیره مالایی مأموریت پیدا نمود. لایت متعاقباً وارد کداح گردید که در آن زمان تحت سلطه دولت دست نشانده پادشاهی سیامی بود. با اطلاع از اینکه قلمرو پادشاهی تحت تهدیدات داخلی و خارجی قرار داشت، وی قول داد از سلطان کداح، سلطان محمد جیوا زین الادیلین دوم، محافظت نماید، در عوض آن سلطان جزیره پنانگ را تقدیم بریتانیا نمود.
مساحت کل خشکی ۱۰۴۸ کیلومتر مربع می‌باشد پنانگ دومین ایالت کوچک از لحاظ خشکی بعد از پرلیس است. پنانگ در کرانه شمال غربی شبه‌جزیره مالزی واقع شده‌است. میان عرض جغرافیایی ۵٫۵۹ درجه و 5.12 N و طول جغرافیایی ۱۰۰٫۱۷ درجه و 100.56 E قرار دارد. ایالت شامل جزیره پنانگ و سبرنگ پرای و تعداد کمی جزیره خرد کوچکتر می‌باشد. مرکز شهر جرج تاون پنانگ در راس شمال شرقی جزیره پنانگ قرار دارد.
پنانگ، عضو سابق مستعمره تاج، تنها ایالت مالزی است که بدون سلطنی موروثی اداره می‌شود. رئیس ایالت پنانگ فرماندار ایالتی می‌باشد که توسط پادشاه مالزی منصوب می‌گردد. فرماندار کنونی پنانگ، احمد فوزی عبدالرازک می‌باشد که در تاریخ اول می ۲۰۲۱ متصدی این مقام گردید. در واقع، فرماندار یک مقام تشریفاتی است که عمدتاً وظایفش نمادین و تشریفاتی می‌باشد.
جمعیت مردم پنانگ تا سال ۲۰۲۱ حدود ۱۷۷۴۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. از نظر تراکم جمعیتی در بین ایالتهای مالزی دارای رتبه سوم می‌باشد (به غیر از کوالالامپور و پوتراجایا)، به علاوه پنانگ یکی از مهمترین ایالت‌های دارای جمعیت شهرنشین با سطح جمعیت شهری ۹۰٫۸ درصد تا سال ۲۰۱۵ می‌باشد.
به علت اقتصاد فعال پنانگ، یکی از اصلی‌ترین پذیرش کنند گان مهاجرین بین ایالتی در بین سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ در مالزی بوده‌است. پنانگ بالاترین نرخ تأثیر پذیری مهاجرت را در بین ایالتهای مالزی کسب نمود. از هر ۱۰۰ نفر مالزی مهاجر ورودی و خروجی در پنانگ، جمعیت ایالت ۵۸ نفر افزوده گردید. بخش اعظم مهاجرین از پراک، سلانگور، کداح، جوهور و کوالالامپور می‌باشند.
علیرغم ابعاد کوچک پنانگ، که به سیلیکون ولی شرق شناخته می‌شود، دارای یکی از بزرگترین اقتصادهای مالزی می‌باشد. در سال ۲۰۱۵ به اندازه ۷ بیلیون رینگیت مالزی درآمد مالیاتی برای کشور محقق کرده‌است. پنانگ دارای بیشترین سرانه تولید ناخالص داخلی در میان ایالتهای مالزی با سرانه تولید ناخالص داخلی ۴۹۸۷۳ رینگیت در سال ۲۰۱۷ بوده‌است. پنانگ هم چنین در همان سال از بالاترین درآمد اقتصادی مد نظر بانک جهانی که ۱۲۰۵۶ دلار آمریکا بود پیشی گرفت.
فستیوال‌ها
جامعه چند ملیتی و متنوع پنانگ بدین مفهوم است که هر سال مراسم و جشن‌های خیلی زیادی در آن برگزار می‌شود. عمده جشن‌های مذهبی و فرهنگی در ایالت شامل، البته تنها محدود به اینها نیست، سال نو چینی، عید فطر، دیوالی، تایپوسام، وایساخی، کریسمس، روز بودا و سونگکران می‌باشد.
نرخ باسوادی در سال ۲۰۱۰ در پنانگ ۹۸٫۲ درصد بود. در حالیکه به صورت خاص، نرخ باسوادی در جوانان بین ۱۵ تا ۲۴ سال به ۹۹٫۵ درصد در سال ۲۰۱۴ ترقی پیدا کرده بود. متعاقباً، پنانگ از لحاظ شاخص توسعه انسانی در مالزی حائز رتبه سوم بود. پنانگ در سال ۲۰۱۷، هر دو مجمو عه سرزمین اصلی و جزیره، هر دو در مجموع دارای ۴۸ مؤسسه آموزشی (شامل دانشگاه، کالج، کالج پزشکی، موسسات آموزشی صنعتی و موسسات آموزشی)، ۱۲ مدرسه بین‌المللی، ۱۱۰ مدرسه دوره متوسطه، ۲۷۱ مدرسه ابتدایی و ۶۰۲ مهد کودک بود.
بهداشت و درمان در پنانگ به مقدار مناسبی در سرتاسر ایالت توسط بیمارستانهای دولتی و خصوصی در دسترس قرار دارد. بیمارستان‌ها هم چنین به پنانگ کمک می‌کنند تا به عنوان مرکز گردشگری پزشکی در مالزی مد نظر قرار گیرد. بیمارستان اصلی پنانگ توسط وزارت بهداشت مالزی اداره و تأمین مالی می‌شود که بیمارستان مرجع سوم اصلی در شمال مالزی است و توسط ۵ بیمارستان عمومی دیگر پشتیبانی می‌شود همه آنها تحت نظر وزارت بهداشت مالزی اداره می‌شوند.
انتشارات
سابقاً جرج تاون مرکز اصلی جراید چاپی مالزی بود. اولین جریده ای که در شهر چاپ شد جریده the Prince of Wales Island Gazette در سال ۱۸۰۶ بود. The Star یکی از روزنامه‌های کنونی برتر مالزی می‌باشد که منشأ آن همانند رزونامه محلی که در سال ۱۹۷۰ در جرج تاون تأسیس شد، می‌باشد. در صورتی که قدیمی‌ترین روزنامه چینی کشور، Kwong Wah Yit Poh، در شهر در سال ۱۹۱۰ بنا نهاده شد.
زمینی
جزیره پنانگ توسط دو عدد پل به سرزمین اصلی متصل می‌شود. پل پنانگ به طول ۱۳٫۵ کیلومتر در سال ۱۹۸۵ تکمیل گردید که در تنگه پنانگ میان بخش گلوگور جزیره و پرای در سرزمین اصلی کشده شده‌است. پل دوم پنانگ به طول ۲۴ کیلومتر دورتر در بخش جنوبی قرار گرفته‌است که بخش باتومونگ در جزیره را به بخش باتوکاوان در سرزمین اصلی متصل می‌کند. این پل در سال ۲۰۱۴ برای عموم افتتاح گردید ودر حال حاضر بزرگترین پل روی دریا در جنو ب شرقی آسیا می‌باشد.
بزرگراه شمال جنوب ، بزرگراهی به طول 966 کیلومتر است که در امتداد بخش غربی شبه جزیره مالزی قرار دارد و از میان سبرنگ پرای عبور می کند. به علاوه ، حدود 34.9 کیلومتر خطوط ریلی سواحل غربی خط راه آهن مایان در سبرنگ پرای قرار دارد، ایستگاه راه آهن باتر وورث به عنوان ایستگاه اصلی راه آهن در شمال مالزی انجام وظیفه می کند. به غیر از عملکرد معمولی این ایستگاه برای خط راه آهن مالایان ، ایستگاه باتر وورث ، پایانه جنوبی ترین ایستگاه خطوط ریلی  راه آهن دولتی تایلند  و قطار اکسپرس بین المللی از  بانگکوک  می باشد. قابل ذکر است که این ایستگاه خط راه اهن هم چنین یک ایستگاه توقف اصلی سرویس ترن لوکس اکسپرس شرقی در حد فاصل  بانگکوک  و  سنگاپور  می باشد.
در جزیره پنانگ ، بزرگراه دکتر لیم چونگ او ، یک بزرگراه ساحلی مهم است که در امتداد خط ساحلی دریا راه اندازه شده است . شهر جرج تاون را به پل پنانگ ، منطقه آزاد صنعتی بایان لپاس ، فرودگاه بین المللی پنانگ و پل دوم پنانگ متصل می کند.
حمل ونقل عمومی
شهر جرج تاون در بکارگیری قوانین رانندگی بریتانیا برای سیستم حمل و نقل عمومی در  مالایای بریتانیا  پیشقدم گردید. اولین سیستم تراموای شهر ، در آغاز توسط سیستم قدرت بخار شروع به کار نمود ، هر چند خطوط تراموای آن موقع دیگر مورد استفاده قرار نمی گیرد ،  ریکشای رکابی  ، به عنوان نمادی ار میراث استعماری ، هنوز در خیابانهای شهر ، ولو اینکه عمدتا برای استفاده در جابجایی تفننی توریست ها ، تردد می کنند.
در حال حاضر سیستم خطوط اتوبوسرانی ، شاکله اصلی حمل و نقل عمومی در پنانگ را تشکیل میدهد. سرویس اتوبوسرانی حمل و نقل عمومی ، عمدتا توسط خطوط سریع السیر ارائه خدمت می کنند که 56 مسیر اتوبوسرانی را در محدوده پنانگ بزرگ ، از جمله مسیر میان ایالتی بین  کداح  و  پراک  را در بر می گیرند. از جمله مسیری که در زمره سرویس حمل و نقل رایگان قرار دارند می توان از حمل و نقل حوزه مرکزی ، حمل و نقل the Congestion Alleviation و Pulau Tikus Loop نام برد. در ضمن ، سرویس اتوبوس های هاپ ان هاپ که اتوبوسهای دوطبقه روباز می باشند در جرج تاون برای خدمت رسانی به توریست ها انجام وظیفه می کنند.
در حال حاضر در پنانگ تنها سیستم حمل و نقل بر پایه ریلی ، ترن پنانگ هیل می باشد است که یک قطار کابلی برای رساندن افراد به بالاترین نقطه پنانگ هیل می باشد. در سال 1923 این ترن آغاز به کار نمود. این نوع سیستم حمل و نقل قطار کابلی در مالزی منحصر به فرد است. فرمانداری پنانگ اخیرا طرحهایی را برای بکارگیری بیشتر سیستم های حمل و نقل ریلی در سرتاسر پنانگ به عنوان بخشی از طرح جامع سیستم حمل و نقل پنانگ تدوین نموده است. طرح های پیش بینی شده ، یک خط LRT میان جرج تاون و بایان لپاس ، دو خط مونوریل که جرج تاون را به ایرایتام ، پایاکروبونگ ، تانجونگ توکونگ متصل می کند ، یک خط تراموا که محدود به سایت میراث جهانی یونسکو در جرج تاون می باشد و یک  cross-strait cable car که برج اداری کومتار در جرج تاون و سنترال پنانگ در باتروورت  را در حال حاضر به هم متصل می کند ، خط LRT بین جرج تاون و فرودگاه بین المللی پنانگ ، که به عنوان خط LRT بایان لپاس شناخته می شود، به عنوان اولویت ارجح فرمانداری پنانگ در نظر گرفته شده است. در اوریل 2019 ، پروژه LRT از سوی دولت فدرال مورد تصویب قرار گرفت و انتظار میرود عملیات ساخت پروژه در ژوئن 2020 آغاز گردد.
هم چنین برای پیاده روی و استفاده از دوچرخه به عنوان سیستم حمل و نقل دوستدار محیط زیست تلاشهایی در حال انجام است. در سرتاسر شهر مسیر مخصوص دوچرخه سواری اختصاص داده شده است. در سال 2016 ، جرج تاون اولین شهر مالزی بود که سرویس سامانه دوچرخه اشتراکی  را به کار گرفت. سنترال پنانگ در باتروورت ، مرکز اصلی حمل و نقل سریع در پنانگ می باشد. موقعیت سنترال پنانگ در نزدیکی ترمینال اسکله سلطان عبدالحمید و ایستگاه قطار باتروورت اجازه میدهد تا به صورت پایانه برای اتوبوسهای حمل و نقل عمومی و میان ایالتی ، سرویس های قطار و کشتی عمل نماید.
فرودگاه بین المللی پنانگ در بایان لپاس در جنوب شرقی جزیره پنانگ ، در فاصله 16 کیلومتری از جنوب شهر جرج تاون ، قرار دارد. این فرودگاه به عنوان فرودگاه اصلی شمال مالزی با تردد های پروازی به شهرهای بزرگ منطقه مانند  کوالالامپور  ،  سنگاپور  ، بانگکوک  ،  جاکارتا  ،  هوشی مین  ،  تایپه  ،  هنگ کنگ  ،  گوانگ ژو  و  دوحه  انجام وظیفه می کند. فرودگاه بین المللی پنانگ در سال 2013 در بین فرودگاه های مالزی از لحاظ ترافیک محموله بار دارای رتبه دوم و از لحاظ ترافیک مسافر دارای رتبه سوم بود. این فرودگاه هم چنین به عنوان یک هاب برای دو شرکت هواپیمایی  فایرفلای  و  ایر آسیا  مالزی می باشد.
از جمله شرکتهای هواپیمایی بین المللی که به فرودگاه تردد دارند می توان از  اسکوت  ،  جت‌استار آسیا ایرویز  ،  چاینا ایرلاینز  ،  هواپیمایی جنوبی چین  ،  تای اسمایل  و  هواپیمایی قطر  نام برد.
پایانه بندری پنانگ ، بندرگاه اصلی در شمال مالزی است که زیر نظر کمیسیون بندری پنانگ انجام وظیفه می کند. پایانه بندری دارای هفت تاسیسات است که شش تای انها در باتروورت و پرای از جمله ترمینال کانتینری باتروورت شمالی ، اسکله آب عمیق باتروورت و ترمینال باری پرای بولک می باشد. پایانه بندری پنانگ در سال 2017 با بیش از جابجایی 1.52 میلیون TEUs بار از لحاظ مشغله فعالیت حائز رتبه سوم گردید.
در عین حال اسکله سوئیتن هام که در قلب جرج تاون واقع شده است تنها تاسیسات بندری در جزیره پنانگ است . در این زمان اسکله کشتی های مسافربری را پذیرش می کند.و باعث شده است تا به عنوان یکی از نقاط اصلی ورودی پنانگ تبدیل گردد. در سال 2017 ، اسکله سوئیتن هام رکورد 1.35 میلیون ورودی توریست را بدست آورد و در نتیجه این پیشرفت فوق العاده ، بندرگاه کلانگ ، به عنوان شلوغترین ترمینال مسافری دریایی در مالزی نام گرفت. اسکله هم چنین برخی از بزرگترین خطوط کشتی مسافربری دنیا را جذب خود نمود همانند  آرام‌اس کوئین مری ۲  . اسکله هم چنین به عنوان یک بندرگاه اصلی برای کشتی های مسافربری منطقه ای عمل می کند.
گاهی اوقات نیز از کشتی های جنگی ، از جمله کشورهای سنگاپور ، ایالات متحده آمریکا و این اواخر چین میزبانی می کند.
زیرساختهای ورزشی در پنانگ نسبتاً خوب توسعه یافته‌اند. استادیوم ایالتی پنانگ در باتوکاوان، استادیوم اصلی ایالت می‌باشد. با در نظر گرفتن اینکه استادیوم شهری جرج تاون، تنها استادیوم داخل شهر می‌باشد. هر دو استادیوم به عنوان استادیوم خانگی فدراسیون فوتبال پنانگ عمل می‌کنند.
اسپاس آرنا در بایان بارو ، مکان بزرگ ورزشی دیگری در پنانگ بوده که دارای یک سالن سرپوشیده و یک مرکز ورزشهای آبی می باشد.
مرکز بین المللی اسکواش نیکول دیوید در گلوگور یکی از مراکز اصلی آموزش اسکواش در مالزی است و بر اساس گزارشها نیکول دیوید ، قهرمان افسانه ای اسکواش ، در دوران بچگی در آنجا آموزش دیده بود. هم چنین جرج تاون ، منزلگاه قدیمی ترین مرکز اسب سواری مالزی ، کلوب تورف پنانگ ، که در سال 1864 تاسیس گردید می باشد. به علاوه ، پنانگ دارای سه زمین گلف می باشد که یکی از آنها در جزیره پنانگ قرار دارد.
اصلی ترین رخدادهای ورزشی پنانگ شامل فستیوال قایق اژدهایی پارویی بین المللی پنانگ و مسابقه دو ماراتن بین المللی پل پنانگ می باشد.اولی در ماه دسامبر در تلوک باهانگ برگزار میشود که یک مسابقه قایق اژدهایی پارویی است که چندین تیم بین المللی از کشورهای سنگاپور ، تایلند ، برونئی ، چین ، کره جنوبی و استرالیا در آن حضور پیدا می کنند. مسابقه دومی یک دو ماراتن است که مسیر مسابقه آن پل پنانگ می باشد و در ماه نوامبر برگزار می گردد. در سال 2017 ، رکورد 35000 شرکت کننده از 85 کشور را برجا گذاشت.
از جمله رخدادهای ورزشی کشوری و بین المللی که در پنانگ برگزار گردیده است ، از بازیهای سوکما در سال 2000 ، بازیهای جنوب شرقی آسیا در سال 2001 و مسابقات قهرمانی اوپن اسکواش جهانی زنان در سال 2013 می توان نام برد. پنانگ هم چنین میزبان بازیهای مسترز آسیای پاسیفیک در سال 2018 بوده است که اولین دوره بازیهای مسترز در آسیا بود.ذخایر تأمین آب، که تحت حوزه فرمانداری ایالتی پنانگ می‌باشد، کاملاً توسط شرکت تأمین آب پنانگ مدیریت می‌شود. این ایالت حداقل تعرفه آب بهای مصرف خانگی در مالزی را دارد. بهای آب مصرفی ۳۲ رینگیت در ۱۰۰۰ لیتر می‌باشد. آب مصرفی پنانگ از چندین منبع تأمین می‌گردد که منبع آب روخانه مودا، ۸۰ درصد از منبع آب مصرفی شهر را تأمین می‌کند. در سال ۱۹۰۴ جرج تاون، اولین شهر مالایای بریتانیا بود که به انرژی برق، بعد از اتمام یک پروژه تولید برق آبی، دسترسی پیدا کرد. در حال حاضر برق مصرفی خانگی و صنعتی توسط  تناگا ناسیونال  و نیروگاه حرارتی که در گلوگور قرار دارد و ۳۹۸ مگاوات برق تولید می‌کند تأمین می‌گردد.
در سال 2014،پنانگ دارای نرخ نفوذ پهنای باند 80.3 درصد بود، که در میان تمام ایالتهای مالزی بالاترین مقدار را دارا بود. همچنین پنانگ اولین ایالت مالزی بود که اتصال اینترنت رایگان را در اختیار شهروندان قرار داد. وای فای رایگان پنانگ در سال 2008 توسط فرمانداری ایالت پنانگ راه اندازی گردید. به هدف تقویت نفوذ اینترنت در سرتاسر پنانگ و رایگان در دسترس قرار گرفته بود. پهنای باند مرکز شهر جرج تاون تا 3 Mbit/s افزایش یافته بود و در این حال 1560 هات اسپات در سرتاسر ایالت نصب گردیده بود.