hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
جمهوری پنجم فرانسه
جمهوری پنجم فرانسه نام دولت کنونی فرانسه است که از ۵ اکتبر ۱۹۵۸ پدید آمده‌است. این جمهوری توسط شارل دوگل بر ویرانه‌های جمهوری چهارم فرانسه ساخته شد. با کنار گذاشتن نظام پارلمانی ناکارآمد جمهوری چهارم نوعی نظام ریاستی زاده شد که در آن رئیس کشور دیگر مقامی تشریفاتی نیست و رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر هر دو در اداره عملی کشور نقش دارند. موریس دوورژه آن را یک نظام سیاسی جدید نامید و اصطلاح نظام نیمه ریاستی را برای توصیف آن ابداع کرد و در دهه ۱۹۹۰ بیشتر کشورهای کمونیستی پیشین با الهام از جمهوری پنجم این الگوی حکومتی را برای کشور خود برگزیدند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز از این مدل حکومتی الگو گرفته شد.
انگیزاننده پایه‌ریزی جمهوری پنجم، بحران الجزایر بود. هرچند فرانسه بسیاری از مستعمره‌هایش را در باختر آفریقا و جنوب شرقی آسیا از دست داده بود ولی هنوز الجزایر را نگاه داشته بود. سرانجام در ۵ ژوئیه ۱۹۶۲ الجزایر به استقلال رسید.
شارل دوگل از این بحران برای پدیدآوردن جمهوری نوینی با رئیس‌جمهوری دارای اختیارات بیشتر سود برد. دوره زمامداری رئیس‌جمهور در قانون اساسی جدید، طولانی‌تر شد (در آغاز هفت سال و اکنون پنج سال) و نیروی رئیس‌جمهور نیز در سنجش با دیگر رژیم‌های مردمسالار در اروپا بسیار بیشتر شد. قانون اساسی تازه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۸ به همه‌پرسی گذارده شد و با رای ۸۲٫۶٪ مردم به تصویب رسید.
رئیس‌جمهور در آغاز از سوی انجمن انتخاباتی برگزیده می‌شد ولی در سال ۱۹۶۲ دوگل پیشنهاد کرد که رئیس‌جمهور با رای مستقیم مردم برگزیده شود.انتخابات در فرانسه تا انتخابات سال ۱۹۹۵ برای دوره‌های ۷ ساله بود ولی از انتخابات سال ۲۰۰۲ به دوره‌های ۵ ساله کاهش یافت.
ژرژ پمپیدو در سال ۱۹۷۴ در گذشت و برای همین دوره ریاست جمهوری اش نیمه تمام ماند
جانشینان دوگل به ترتیب عبارتند از: از سال ۱۹۷۰ تاکنون تغییرات اندکی به قانون اساسی فرانسه وارد آمده‌است. از شمار عزل و نصب‌ها بسیار کاسته شده‌است. درازای زمامداری رئیس‌جمهور و پارلمان هر دو پنج سال است. نخست‌وزیر دارای مقداری قدرت اجرائی برای انتقال به اتحادیه اروپا است.
گاهی به دلیل داشتن قدرت اجرائی رئیس‌جمهور در جمهوری پنجم، این رژیم را برای برپایی یک حکومت پادشاهی، نکوهش کرده‌اند. برخی جناح‌های چپ فرانسه نیز مانند فردی به نام آرنو مونتبورگ سخن از ویرانی جمهوری پنجم و برپایی جمهوری ششم بر زبان می‌آورند ولی به هر روی، نشانه‌ای از فروپاشی در این رژیم دیده نمی‌شود.
تاریخ نظامی فرانسه
تاریخ نظامی فرانسه دربر گیرنده جنگ و ستیزهای دراز از دوهزار سال پیش تاکنون در فرانسه امروزی، اروپا و سرزمینهای متصرفه اروپاییان در آن سوی دریاهاست.بسیاری از رویدادهای تاریخی و درگیریهای نظامی فرانسویان با اروپا و جهان پیوند خورده است و یافته‌های نظامی چندی هم از این جنگ‌ها برخاسته است.
زد و خورد میان گلها و روم از ۴۰۰ (پیش از میلاد) تا سال ۵۰ (پیش از میلاد) که ژولیوس سزار بر سرزمین گل چیره گشت دنباله داشت.با آغاز ناتوانی امپراتوری روم، قبیله‌های ژرمن که ما آنان را امروز به نام فرانک‌ها می‌شناسیم بر این سرزمین دست یافتند.نام کنونی فرانسه از" فرانسیا" یا "سرزمین فرانکها" که اینان بر سرزمین تازه خویش داده بودند سرچشمه گرفته است. این سرزمین با فرمانروایی کلوویس یکم و شارلمانی گسترده و پرتوان شد.
در سده‌های میانه همچشمی میان پادشاهی انگلستان و پادشاهی فرانسه به جنگ صد ساله میان این دو کشور انجامید.با گذر از سده‌های میانه و کم شدن مرکزگرایی امپراتوری مقدس روم، کشور فرانسویان به نیرومندترین ملت آن زمان اروپا بدل شدند. جنگ‌های مذهبی در پایان سده شانزدهم فرانسه را فلج نمود ولی پیروزی بر اسپانیا با یاری سوئد در جنگهای سی‌ساله فرانسه را نیرومندترین کشور قاره اروپا نمود. جنگ‌های لوئی چهاردهم در سده‌های هفدهم و هجدهم اگرچه خاک فرانسه را بسیار گسترده نمود ولی سبب ورشکستگی آن شد.
در سده هجدهم فرانسه و انگلستان رو به هم‌آوری گسترده‌ای در جهان آوردند که سرانجامش از دست دادن مستعمره‌های فرانسه در آمریکای شمالی و هندوستان گردید، ولی به تلافی این ناکامی فرانسویان در جنگهای استقلال به آمریکایی‌ها یاری رساندند تا بتوانند انگلیسی‌ها را شکست داده و مستقل شوند.پس از آن تغییر سیاست درونی فرانسه به جنگهای بیست‌و‌سه ساله انقلاب فرانسه و جنگهای ناپلئون بناپارت انجامید. با گذشت این زمان فرانسه به نیروی بسیاری رسید چنانکه در ۱۸۱۵توانست مرزهای خویش را به وضع پیشین بازگرداند.سال‌های پایانی سده نوزدهم شاهد گسترش مستعمره‌های فرانسه و جنگ این کشور با اتریش، روسیه و پروس بود. هم‌آوری میان فرانسه و پروس و در آینده فرانسه و آلمان تا جنگ جهانی یکم به درازا کشید. با پایان این جنگ آمریکا، بریتانیا و فرانسه از آن پیروز بیرون آمدند.
فشارهایی که پیمان ورسای بر آلمانی‌ها می‌آورد به جنگ دوم جهانی انجامید؛ در این جنگ فرانسه به دست آلمانها افتاد ولی سرانجام آلمان شکست خورد و فرانسه آزاد گشت. این دو جنگ به همچشمی آلمان و فرانسه پایان داد و راه را برای پیوستگی و همبستگی میان اروپاییان باز نمود.
امروزه ارتش فرانسه یا در مستعمره‌های پیشین این کشور به میانجیگری می‌پردازد یا زیر پرچم ناتو در نقطه‌های بحرانی جهان به خدمت می‌پردازد.
فوزیه
فوزیه فؤاد (به عربی: فوزیة بنت الملک فؤاد؛ زاده ۱۴ آبان ۱۳۰۰ – درگذشته ۱۱ تیر ۱۳۹۲) شاهدخت مصر، دختر پادشاه مصر فؤاد یکم و خواهر ملک فاروق پادشاه ماقبل آخر مصر و نخستین همسر محمدرضا پهلوی بود.
فوزیه در ۵ نوامبر ۱۹۲۱ در کاخ راس التین در اسکندریه چشم به جهان گشود. وی بزرگترین دختر ملک فؤاد یکم و همسر دومش نازلی صبری بود. فوزیه شهروند مصر ولی از تبار چرکسی، آلبانیایی و فرانسوی بود. او از دودمان پادشاهی محمدعلی پاشا بود. خاندان محمدعلی از تبار آلبانیایی بودند که در زمان فرمان‌روایی عثمانیها در مصر به مدارج بالا رسیدند. جد مادری او جنرال محمد شریف پاشا نخست‌وزیر و وزیر خارجه و یکی دیگر از اجداد او سلیمان پاشا از افسران ارتش ناپلئون بود که به اسلام گروید و نظارت بر بازسازی ارتش مصر را به عهده گرفت. پرنسس فوزیه تحصیلکرده سوئیس بود و به زبانهای انگلیسی و فرانسه علاوه بر عربی مسلط بود. او از نظر زیبایی اغلب با ستارهایی مثل ویوین لی و هدی لامار مقایسه می‌شد.
ازدواج او با محمدرضا به هنگام ولیعهدی او در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۳۹ (۲۵ اسفند ۱۳۱۷) در قاهره انجام گرفت. پس از برگشت از ماه عسل، مراسم ازدواج در تهران نیز تکرار شد. بزرگترین مشکل برای این ازدواج، اصل سی و هفتم متمم قانون اساسی ایران بود که بر اساس آن مادر ولیعهد الزاماً باید ایرانی‌تبار می‌بود. مجلس در اقدامی بی‌سابقه نه تنها به فوزیه تابعیت ایران داد، بلکه او را ایرانی‌تبار نامید.
مراسم ازدواج در مصر با حضور خانواده سلطنتی در قصر قبه برگزار شد و در تهران با حضور رضاشاه و نازلی صبری مادر عروس در محل سفارت مصر مراسم دیگری برگزار شده و همچنین جشن بزرگی با حضور فرستادگان کشورهای خارجی برپا شد.
فوزیه در دوران ولیعهدی محمدرضا پهلوی به مدت یک سال همراه با همسرش در کاخ مرمر تهران اقامت داشتند. دو سال بعد محمدرضا جانشین پدرش رضاشاه شد. با آغاز سلطنت محمدرضا، روابط سرد میان این زوج به سرعت رو به تیرگی نهاد. حاصل ازدواج محمد رضا با فوزیه دختری به اسم شهناز بود. ازدواج فوزیه و شاه ایران به جدایی انجامید. ثبت رسمی طلاق در مصر به سال ۱۹۴۵ و در ایران به سال ۱۹۴۸ انجام شد. بعد از آن فوزیه در ۲۸ مارس ۱۹۴۹ با سرهنگ اسماعیل حسین شیرین‌بک وزیر دفاع و فرمانده نیروی دریایی سابق مصر و از بستگان خود در قاهره ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های نادیا و حسین بود. با کودتای ضد سلطنتی ۱۹۵۲ در مصر، عنوان شاهزادگی از فوزیه گرفته و ثروتش نیز مصادره شد اما او عموماً برای احترام شاهدخت فوزیه خوانده می‌شد. او پس از آن حاضر به ترک کشورش نشد و به همراه همسرش در اسکندریه زندگی می‌کرد. فوزیه هیچ‌گاه در مورد دوران ملکه بودنش مصاحبه‌ای نکرد و خاطراتش را منتشر نکرد.
سرانجام فوزیه در ۱۱ تیر ۱۳۹۲ درسن ۹۱ سالگی و در مصر درگذشت و در شهر قاهره به خاک سپرده شد. او مسن‌ترین عضو خاندان محمدعلی پاشا بود که در مصر زندگی می‌کرد.
در شهر تهران یکی از میدان‌ها مرکزی شهر به نام وی (میدان فوزیه) نامیده شد که پس از جدایی او از محمدرضاشاه پهلوی به «میدان شهناز» و پس از انقلاب به میدان امام حسین تغییر نام یافت.
اتحاد دموکراتیک ملی (سودان)
اتحاد دموکراتیک ملی گروهی متشکل از ۱۳ حزب سیاسی است که در ۱۹۸۹ در مخالفت با نظام جدید عمر حسن البشیر که بر اثر کودتا سر کار آمده بود شروع به کار کرد. در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۵ این اتحاد پس از پایان جنگ داخلی دوم سودان در ۹ ژانویه ۲۰۰۵ توافق‌نامه‌ای با دولت سودان امضا کرد.
شورای رهبری اتحاد دموکراتیک ملی از سازمان‌های زیر تشکیل می‌شود.
حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا
حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا یکی از احزاب سیاسی اسپانیا و قدیمی‌ترین حزب این کشور است. این حزب در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ در اسپانیا دولت را در دست داشت. مرام سیاسی این حزب، سوسیال دموکرات است.
حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا در ۱۸۳۳ بنیان گذاشته شده‌است. این حزب از لحاظ تاریخی با اتحادیه عمومی کارگران (اتحادیه‌ای کارگری در اسپانیا) پیوند داشته و حتی زمانی عضویت در این اتحادیه پیش‌شرط عضویت در این حزب بود. اما در دههٔ ۸۰ اختلافاتی بین این دو پیش آمد.
پس از انتخابات قانونی اسپانیا در ۱۴ مارس ۲۰۰۴ این حزب بزرگ‌ترین حزب تشکیل‌دهندهٔ دولت بود. این حزب بخشی از حزب سوسیالیست‌های اروپا است و عضو انترناسیونال سوسیالیست است. خوزه لوئیز رودریگز زاپاترو رهبر این حزب بود که در دو دوره با رای پارلمان اسپانیا به نخست وزیری رسید.
دومین جنگ داخلی سودان
دومین جنگ داخلی سودان در ۱۹۸۳ آغاز شد گرچه ادامهٔ اولین جنگ داخلی سودان از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲ است. صحنه این جنگ اکثراً در جنوب سودان بود و یکی از طولانی‌ترین و خونین‌ترین جنگ‌های قرن بیستم به‌شمار می‌آید. از آغاز جنگ، ۱٫۹ میلیون نفر از غیرنظامیان در جنوب سودان کشته شدند و ۴ میلیون نفر بی‌خانمان شدند. آمار کشته‌های غیرنظامی جنگ یکی از بیشترین آمارهای تاریخ جهان پس از جنگ جهانی دوم است.
این جنگ در ژانویه ۲۰۰۵ با امضای توافق‌نامه جامع صلح به پایان رسید.
صادق المهدی
صادق المهدی (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۳۵ – درگذشته ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰) دولت‌مرد سودانی بود که در دو دورهٔ مختلف نخست‌وزیر این کشور بود.
ابتدا مدت کوتاهی در ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ و سپس از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹. دولت دوم او دولتی ائتلافی متشکل از حزب امت (تحت رهبری او)، جبههٔ ملی اسلامی (تحت رهبری برادرزن او، حسن الترابی)، حزب دموکراتیک یونیونیست و چهار حزب کوچک جنوبی بود. این حکومت در ۱۹۸۹ در کودتایی توسط عمر حسن احمد البشیر سرنگون شد.
او همچنین عموی الکساندر صدیق بازیگر بریتانیایی است که در مجموعهٔ سفر ستاره‌ای نقش دکتر ژولیان بشیر را بازی می‌کرد.
المهدی در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰ بر اثر ابتلا به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
حزب مردم (اسپانیا)
حزب مردم حزب لیبرال و محافظه‌کار در اسپانیا است که از بزرگ‌ترین احزاب این کشور به‌شمار می‌آید. این حزب عضو اتحادیه دموکرات بین‌المللی و انترناسیونال دموکرات مسیحی است و موفق شد حزب ناسیونالیست باسک را از انترناسیونال دموکرات مسیحی بیرون کند.
این حزب از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ دولت اسپانیا را تشکیل می‌داد و نخست‌وزیر خوزه ماریا آزنار از این حزب بود. در اوت ۲۰۰۳ ماریانو راخوی به عنوان جانشین آزنار و نامزد این حزب برای نخست‌وزیری در انتخابات عمومی ۲۰۰۴ انتخاب شد.
تا سال ۲۰۱۱ حزب مردم بزرگ‌ترین حزب اقلیت در کنگرهٔ نمایندگان بود که ۱۵۳ کرسی از ۳۵۰ کرسی را در اختیار داشت و در مجلس سنا ۱۰۱ کرسی از ۲۰۸ کرسی را در اختیار داشت. اما از آن پس تا کنون با در دست داشتن ۱۸۵ کرسی در کنگرهٔ نمایندگان تبدیل به حزب اکثریت شده‌است. در پارلمان اروپا این حزب عضو حزب مردم اروپا است و ۱۶ نفر عضو در این پارلمان دارد.
نوبنیاد کمونیست سان مارینو
نوبنیاد کمونیست سن مارینو حزبی سیاسی در کشور سن‌مارینو است. این حزب وقتی تشکیل شد که حزب قدیمی کمونیست این کشور نام خود را به "حزب دموکرات‌ها" تغییر داد. این حزب همانند حزب نوبنیاد کمونیست در ایتالیا سازمان داده شده‌است.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۱ این حزب ۳٫۳۸ درصد آرا را کسب کرد.
این حزب از اعضای بنیان‌گذار حزب چپ اروپا است.
این حزب مجله ریفوندینفورما (Rifondinforma) را منتشر می‌کند و رهبر کنونی آن ایوان فوشی است.
Wikipedia contributors، "Sammarinese Communist Refoundation،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sammarinese_Communist_Refoundation&oldid=173463288
وبگاه رسمی نوبنیاد کمونیست سن‌مارینو
ایمره نادی
ایمره نادْیْ (؛ زاده ۷ ژوئن ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۶ ژوئن ۱۹۵۸) سیاست‌مدار کمونیست و در دو نوبت نخست‌وزیر مجارستان بود. نادی پس از شکست انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان به جرم خیانت به حزب و نقش داشتن در قیام‌های ضد اتحاد جماهیر شوروی، محاکمه و اعدام شد.
نادی در خانواده‌ای دهقانی در کاپشوار به دنیا آمد. او در جوانی به عنوان شاگرد مهندس و کارگر کار کرد. در جنگ جهانی اول به جبههٔ شرق فرستاده شد و در ارتش مجارستان جنگید و در ۱۹۱۵ میلادی بعنوان اسیر جنگی زندانی شد. در ۱۹۱۷–۱۹۱۸ به ارتش سرخ و حزب بلشویک پیوست و پس از آن به عضویت حزب کمونیست مجارستان که غیرقانونی بود درآمد. بین ۱۹۲۹–۱۹۳۲ در مؤسسه بین‌المللی کشاورزی مسکو مشغول به فعالیت شد، چندین مقاله برای مجلهٔ داس و چکش نوشت و از طرف کمینترن برنامه‌هایی کمونیستی برای مبارزه با مشکلات کشاورزی طراحی کرد. او در انتهای جنگ جهانی دوم به مجارستان بازگشت و به عنوان وزیر کشاورزی در دولت جدید کمونیستی شروع به فعالیت کرد و همچنین عهده‌دار اصلاحات ارضی در ۱۹۴۵ شد.
نادی در ۱۹۵۳–۱۹۵۵ نخست‌وزیر مجارستان بود. اما پس از آن مجبور به استعفا و از حزب کمونیست نیز اخراج شد. این اخراج توسط کسانی چون دبیرکل حزب، ماتیاش راکوشی، و در مخالفت با گرایش‌های آزادسازی او انجام گرفت. او در مدت دوری از سیاست به تدریس پرداخت.
ایمره نادی در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان مجدداً برای مدت کوتاهی نخست‌وزیر شد و در یکم نوامبر از غرب تقاضای کمک به مجارستان کرد. با سرکوب انقلاب توسط شوروی، نادی و دیگران به سفارت‌خانهٔ یوگسلاوی پناهنده شدند.
با شکست انقلاب، ایمره نادی در ۲۲ نوامبر دستگیر شد و به جرم خیانت به حزب و نقش داشتن در قیام‌های ضد اتحاد جماهیر شوروی، به همراه هفت نفر از دستیارانش در دادگاهی مخفی محاکمه شد. وی به همراه پال مالِتِر، وزیر دفاع و میکلوش گیمِش، روزنامه‌نگار سرشناس مجاری، در تابستان ۱۹۵۸ اعدام شد. جسد وی در نقطه‌ای دور از دسترس (قطعهٔ ۳۰۱) در گورستان شهرداری در بیرون از بوداپست به خاک سپرده شد. قبر او تا سال ۱۹۸۹ قابل بازدید نبود. در زمان دولت کمونیستی در مجارستان که دسترسی به مقبرهٔ واقعی او امکان‌پذیر نبود مقبره‌ای خالی به یادش در گورستان پرلاشز در پاریس ایجاد شد. در ۱۹۸۹ یاد او مجدداً گرامی داشته شد و در تشیع‌جنازه‌ای دولتی از او تقدیر شد.
دست نوشته‌های او به عنوان «ایمره نادی در مورد کمونیسم» که پس از انفصال از نخست‌وزیری در ۱۹۵۵–۱۹۵۶ نوشته بود در ۱۹۵۷ مخفیانه به غرب رسید و چاپ شد.
در ۲۰۰۴ مارتا مساروش فیلمی بر اساس زندگی وی به نام "" ساخت.
در ۹ ژوئن ۲۰۰۸ میلادی، آرشیو دولتی مجارستان، نوار محاکمه او در دادگاه کمونیستی وابسته به اتحاد جماهیر شوروی را برای عموم منتشر کرد.
در ژوئن ۱۹۹۶ به مناسبت تولد صد سالگی نادی، مجسمه‌ای از او در نزدیکی پارلمان مجارستان پرده‌برداری شد. انتقال مجسمه در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ از این محل جنجال‌برانگیز شد. در همین مکان مجسمهٔ یادبود دیگری، مربوط به شهدای ترورهای کمونیستی سال ۱۹۱۹ در پس از جنگ جهانی اول قرار داشته‌است، که بازسازی و مجدداً نصب شد. از مجسمهٔ نادی پس از انتقال، در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ بدون تشریفات در میدان ماری یاسایی در لیپوت‌واروش پرده‌برداری شد. نگاه مجسمه این‌بار به بودا، میدان ایمره نادی، محل محاکمه‌اش دوخته شده‌است.
حزب کارگران مجار
حزب کارگران مجار از ۱۹۴۸–۱۹۵۶ حزب کمونیستی حاکم بر این کشور بود. این حزب از ادغام حزب کمونیست مجارستان و حزب سوسیال دموکرات تشکیل شد. تا سال ۱۹۵۶ ماتیاش راکوشی رهبر آن بود، با کناره‌گیری او، ارنو گرو دو ماه به عنوان رهبر به قدرت رسید. سپس یانوش کادار تا انحلال این حزب رهبری آن را به عهده داشت. سایر احزاب فعال در مجارستان در این حزب نقش چندانی نداشتند.
در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان این حزب توسط گروهی از کمونیست‌ها به رهبری ایمره نادْیْ دوباره سازمان یافت و نام خود را به "حزب کارگران سوسیالیست مجار" تغییر داد. اما پس از ۴ نوامبر ۱۹۵۶ این حزب نیز تحت نفوذ یانوش کادار و اتحاد شوروی قرار گرفت. در دههٔ ۶۰ حزب کارگران سوسیالیست مجار تا حدودی از خط اتحاد شوروی فاصله گرفت و در مسائلِ به‌خصوص اقتصادی، وضعیت مستقل‌تری پیدا کرد.
نفس عمیق
نفس عمیق فیلمی به نویسندگی و کارگردانی پرویز شهبازی محصول سال ۱۳۸۱ است.
این فیلم نخستین بار در بیست و یکمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۸۱ به نمایش درآمد و تحسین منتقدان را برانگیخت. این فیلم پس از "مسافر جنوب" و "نجوا" سومین فیلم پرویز شهبازی است. این فیلم نامزد نهایی ایران برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی سال بود. نفس عمیق برنده جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم پوسان شد.
"نفس عمیق" داستان سه جوان است که در نقطه عطفی از زندگیشان به یکدیگر می‌رسند و با هم این راه را می‌پیمایند. داستان در تهران اواخر دهه ۱۳۷۰ می‌گذرد.
کلوویس یکم
شلودووِش، خلودووِش،شلودویگ یا کلوویس یکم (زادهٔ ۴۶۶، مرگ ۲۷ نوامبر۵۱۱ در پاریس) از دودمان مروونژی و از ۴۸۱ جانشین پدرش و پادشاه فرانک‌های سالی بود.این مردمان ژرمن بخش‌هایی از باختر رود راین را که امروزه میان مرزهای فرانسه و بلژیک جای گرفته و توکساندری خوانده می‌شود را در دست داشتند. کلوویس را در آلمانی کنونی "لودویگ" و در فرانسوی امروزین "لوئی" می‌خوانند.
در سال ۴۸۶ در شمال سرزمین گل بر واپسین فرمانداران وفادار به روم چیره گشت.پس از آن کلوویس با اوستروگوت‌ها همپیمان شد و خواهرش را به همسری پادشاه ایشان تئودوریک بزرگ درآورد.او در سال‌های پس از آن نیز به پیروزیهایش دامنه بیشتری داد.در ۴۹۱ بر تورنژی‌ها در خاور مرزهایش چیره شد.
کلوویس در ۴۹۳ با شاهدخت کلوتیلده از بورگوندی پیمان زناشویی بست. وی پس از نبرد تولبیاک در سال ۴۹۶ آیین کاتولیک را پذیرفت. پذیرش مسیح‌باوری از سوی کلوویس رخداد مهمی بود که سبب پدید آمدن دگرگونیهای بنیادینی در ژرمن‌ها گشت.
مسیحی شدن شاه کافر فرانکها اگرچه به سود مسیحیت کاتولیک رومی بود ولی شماری از قبیله‌های زیرفرمان ژرمن را نسبت به او بیگانه نمود و نیروی سپاهیش را برای سالهای آینده رو به ناتوانی نهاد.
کلوویس اندکی پیش از مرگ خواستار برپایی انجمنی از اسقفان در اورلئان شد تا راهی برای پیوند میان کلیسا و تاج و تخت بیابند.
کلوویس در سال ۵۱۱ ترسایی درگذشت و در کلیسای سن-دنی در پاریس به خاک سپرده شد. پس از مرگ قلمرو وی را میان چهار پسرش تئودریک، کلودومر، شیلدبر و کلوتار بخش کردند.این کار سبب پدید آمدن یگانهای سیاسی تازه‌ای به نام پادشاهی پاریس، رایم، اورلئان و سوآسون در زیر پادشاهی مِرووٙنژی‌ها گردید.
همانگونه که امروزه فرانکها را پدیدآورندگان ملت فرانسه می‌دانند، کلوویس یکم را نیز نخستین پادشاه این کشور می‌دانند.
Wikipedia contributors، "Clovis I،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Clovis_I&oldid=89122275 (accessed November 21، 2006).
لریجان
لریجان روستایی در دهستان باقرآباد بخش مرکزی شهرستان محلات استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۰۸ نفر (۱۷۰خانوار) بوده‌است.
ابوالهول
ابوالهول غول افسانه‌ای مصر باستان و اسطورهٔ ادیپ، مخلوطی از انسان و حیوان با پیکری از شیر، مزیّن به بال‌های عقاب و دارای سری شبیه سر انسان با پوشش زنان زمان مصر باستان است. این موجود افسانه‌ای کسانی را که موفق به حل معمّای او نمی‌شدند می‌کشت و در نظر مصریان باستان مظهر آفتاب محسوب می‌شد. مجسمه‌های زیادی از این موجود ساخته شده و معروفترین آن‌ها ابوالهول بزرگ که در مصر قرار دارد از صخره‌ای یکپارچه تراشیده شده‌است و ۲۰ متر ارتفاع و ۷۰ متر طول دارد.
اسرارآمیز بودن ابوالهول احتمالاً در ارتباط با تعهد و ادای سوگند هنرمندان و خالقین اساطیر است که بر اساس آن موظف به حفظ اسرار و رموز عقاید و اندیشه‌های فرهنگی و عرفانی آثار خود بوده‌اند. این موجود افسانه‌ای بیش از هر پدیده دیگری در ادبیات و فرهنگ، اقتدار اسطوره‌ای خود را تثبیت نموده و به نماد اعلی و عمیق علم و دانائی و همچنین نمودی از هلاک و نیستی شهرت یافته‌است. بسیاری از هنرپیشگان زن سینمای قرن بیستم که اسرارآمیز، شهوانی، حیله‌گر و مرموز بوده‌اند به ابوالهول مصری واقع در جیزه تشبیه شده‌اند. همچنین گفتنی است که این بنا بزرگترین بنای تاریخی مصر است..
ابوالهول هیکل عظیم اساطیری است که هنرمندان مصری و به تقلید آنان هنرمندان یونانی، به کرات از آن مجسمه ساخته‌اند. ابوالهول نام حیوان موهومی است که دetبه‌هیاکل مختلف مجسم می‌کردند. در مصر ابوالهول را به‌شکل شیری نقش می‌کردند که سر او به‌صورت سر مردی بود. احتمالاً این هیاکل را به قصد تعظیم و تکریم نیت که به زعم مصری‌ها الهه حکمت و دانش بود برپا می‌کردند. در خرابه‌های بلاد باستانی مصر ابوالهول‌های بسیار مشاهده می‌شود که از یکپارچه سنگ ساخته شده و از همه بزرگ‌تر را ابوالهول خوانند که در بین دو هرم واقع شده و تنه این هیکل در زیر ریگ‌ها مدفون و پوشیده‌بوده‌است و فقط سینه و سر او خارج از ریگ مشاهده شد که بیست و هشت متر ارتفاع دارد؛ که بعداً از زیر شن خارج شد.
بند ماهی‌بازان شوشتر
بند ماهی‌بازان یا بند خداآفرین، یک بند طبیعی در مسیر رودخانه گرگر است که احتمالاً درزمان حفر رودخانه آن را پیش بینی کرده‌اند (رودخانه گرگر ساخته دست انسان است). این بند از یک رشته سنگ یکپارچه تشکیل شده و در وسط آن سه دیوار ساخته شده از مصالح وجود دارد که مجرای گذر آب است. پیشینه ساخت این پل همانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دورهٔ ساسانیان باز می‌گردد این بند به همراه 15 اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسیده است.
چشمه سیزنگر
چشمه سیزنگر چشمه‌ای است در نزدیکی مقام صاحب الزمان شوشتر، که مردم آن را مقدس می‌شمرند و معتقدند سهل بن عبدالله شوشتری (عارف نامدار قرن سوم هجری) در همین مکان به عبادت می‌پرداخته و خانه‌اش در این حدود بوده و در این زمینها و با آب این چشمه کشت و زرع می‌نموده و از چشمه می‌نوشیده است.
سیزن در گویش خوزی (منطقهٔ شوشتر و دزفول) به معنای سوزن، و سیزنگر به چم سوزنگر است. سوزنگر همچنین نام یکی از خانواده‌های اصیل دزفول است که خانه تاریخی آنان (خانه سوزنگر) توسط سازمان میراث فرهنگی بازسازی شده و جزو آثار تاریخی دزفول است.
دخمه‌های زرتشتی شوشتر
از این نوع دخمه‌ها در شوشتر بسیار است و مربوط هستند به پیش از اسلام که اموات را در دخمه‌ها دفن می‌نمودند. دخمه‌ها را در دیوارهٔ کوه‌ها و صخره‌ها حفر می‌کرده‌اند و به آن‌ها استودان یا خرف خانه هم اطلاق می‌شود.
قلعه سلاسل
قلعه سلاسل شوشتر دژی است بسیار بزرگ که دارای حیاط‌های مفصل و متعدد و سربازخانه‌ها و طویله‌ها و حمام‌ها و شبستانها و برج‌ها و باغچه‌ها و قورخانه و نقاره خانه و حرم خانه و آشپزخانه و قاپیهای متعدد و حوضهای بزرگ و حصار و خندق بوده‌است. این قلعه به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.پرونده نظام آبی تاریخی شوشتر در یونسکو
اکنون بیشتر عمارت‌های آن تخریب شده‌اند و جز اتاق‌های زیر زمینی، شوادانها و تونل‌های داریون چیزی از آن نمانده‌است. متون تاریخی از وجود آن در زمان هخامنشیان حکایت می‌کنند و قلعه تا حدود ۵۰ سال پیش آباد بوده‌است. این قلعه به جز نقش دفاعی که از شهر شوشتر داشته‌است، مرکز کنترل نهر داریون و همچنین محل استقرار والی خوزستان می‌بوده. باوجود تخریب قسمت عمده این قلعه، بخش‌های باقیمانده چشمگیر و بسیار دیدنی هستند. مادام ژان دیولافوآ باستان‌شناس معروف اعزامی دولت فرانسه در سال ۱۸۸۱م دربارهٔ قلعه می‌گوید: «قلعه سلاسل اقامتگاه رسمی والی خوزستان است، و در روی کوهی که مانند فلات کوچکی است قرار دارد. در پای این کوه هم یکی از شعب کارون که شطیط نام دارد عبور می‌کند، و ساختمان‌ها و استحکاماتی که از عهد ساسانیان باقی مانده‌اند آن را از طرف شهر قابل دفاع می‌سازند.»
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. قلعه سلاسل تا اواخر دوره قاجار مركز حكومتي شهر و استانداری خوزستان بوده و مركز مديريت آب منطقه دشت ميان‌آب شوشتر به حساب مي‌آمد، اما در حال حاضر تخريب آن به حدي است كه در حال نابودي است. طبق گفته رییس وقت سازه‌های آبی شوشتر، در دوره‌هاي پهلوي اول، گزارش تخريبي از عوامل انساني در دست داريم اما پس از آن عدم رسيدگي و توجه به اين بنا از جمله انجام نشدن طرح مطالعات و سامان‌دهي این قلعه به منظور شروع عمليات حفاظت و مرمت، خود نوعي دخالت در تخريب محسوب مي‌شود.
بند قیصر
پل شادُروان شوشتر یا بند قیصر قدیمی‌ترین پل ایران، و یکی از قدیمی‌ترین پلهای جهان و مربوط به دوران ساسانی است. این پل‌بند بزرگ‌ترین پل بند سنگی جهان، یکی از میراث جهانی یونسکو و یکی از بخش‌های ۱۳ گانه سیستم آبی تاریخی شوشتر است. پل شادروان شوشتر دارای ۴۴ دهنه بوده که اکنون برخی دهانه‌های آن از بین رفته‌است. وصف ساخت پل در شاهنامه فردوسی آمده‌است. فردوسی معمار پل را برانوش سپهدار اسیر شده رومی معرفی می‌کند، که در ازای ساخت پل به او وعده آزادی داده می‌شود. و پس از ساخت آزاد می‌گردد.
به موجب روایات شرقی شاپور یکم شاهنشاه ساسانی پس از اسارت والریانوس امپراتور روم او را مجبور کرد که در ساختن این پل-بند در شوشتر کار کند. این سد ۱۵۰۰ قدم طول داشت و برای برگرداندن آب کارون از طریق نهر تاریخی داریون به مزارع بکار می‌رفت. احتمال قوی می‌رود که شاهنشاه ایران اسیران رومی را در ناحیهٔ گندی شاپور و شوشتر مستقر کرده باشد.
بند قیصر یا پل شادُروان شوشتر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. در سال ۲۰۰۹ نیز این پل-بند به همراه ۱۵ اثر تاریخی آبی دیگر شوشتر به صورت یکجا در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.
این سد ۱۵۰۰ قدم طول داشت و احتمال قوی می‌رود که شاهنشاه ساسانی ایران برای ساخت آن اسیران رومی را در ناحیهٔ گندی شاپور و شوشتر بکار گماشته باشد. پل بند شادروان دارای ۴۴ دهانه بوده که در حال حاضر تعداد ۳۷ دهانه آن موجوداست. ظاهراً این پل در طول تاریخ چند بار به عمد تخریب شده‌است.
فردوسی در شاهنامه ساخت این پل را به دوره شاپور یکم ساسانی، توسط معمار رومی برانوش که اسیر جنگی بود، نسب می‌دهد، که در مقابل به برانوش وعده آزادی پس از ساخت پل را می‌دهد. فردوسی در شاهنامه ساخت پل شادروان را چنین آورده‌است.
مسجد جامع شوشتر
ساخت مسجد جامع شوشتر مربوط به صدر اسلام و دوره سیزدهمین خلیفه عباسی که در زمان امام حسن عسکری خلافت می‌کرده آغاز شده‌است. مسجد جامع شوشتر در جانب غربی شوشتر قرار دارد و بر طبق نوشته کتب تاریخی، در سال ۲۵۴ ه‍.ق توسط المعتزبالله (خلیفه عباسی) بنیان نهاده شد و سال‌ها بعد توسط المسترشد بالله (خلیفه دیگر عباسی) بنا به اتمام رسید.
براساس شواهد موجود بنای اولیه مسجد به سبک منسوب به عربی مشتمل بر شبستانی در جانب قبله و شاید رواقی در اضلاع دیگر صحن بوده استساخته شده بود و همچنین بر اساس نوشته تذکره شوشتری، شبستان مسجد تیرپوش بوده تا اینکه در دوره صفوی و در سال ۱۰۸۸ ه‍.ق به جهت فساد تیرهای چوبی، شبستان با طاق‌های آجری بر روی پایه‌های متشکل از قطعات سنگی پوشیده شده‌است و بر این اساس بنای فعلی مسجد، بیشتر از آثار دوره صفوی و بعد از آن می‌باشد و از بنای اولیه، غیر از نقشه ساختمانی، بقایای کتیبه بخشی از دیوار جانب قبله و دیوار شرقی بین گلدسته و منار و خود منار که در قرن هشتم هجری به بنای اولیه افزوده شده، چیز دیگری باقی نمانده‌است.
شبستان مسجد دارای ۴۸ ستون سنگی و سقف‌های گنبدی بین ستونهاست. در این شبستان یک منبر چوبی و کتیبه‌هایی به خطوط ثلث، کوفی و نستعلیق وجود دارد. دیواره‌های خارجی مسجد نیز با ستون‌های سنگ تراشیده با طاق رومی بلند و بعضی نقش‌های لچکی در روی بعضی از ستونها است. در ضلع شرقی مسجد، بقایای مناره زیبایی از قرن هشتم قرار دارد که تا اواسط قرن دوازدهم هجری، ۲۶ متر از ارتفاع مناره برجای مانده بود که امروزه تنها ۱۶ متر آن باقی است و کتیبه تاریخی آن بر لوحی سنگی بر قسمت بالای مناره نصب بوده‌است که براساس کتیبه مزبور، بانی مناره، سلطان اویس بن حسن ایلکانی است. در وصف این مسجدَ لغت‌نامه دهخدا نوشته‌است که پس از مسجد کوفه، قبله این مسجد از تمام مساجد دیگر در اعتدال است.
هر خلیفه عباسی که در مسجد کاری انجام می‌داد، کتیبه‌ای بر مسجد نصب می‌کرد و همچنین بسیاری از دستورها حکومتی و احادیث زیادی در قالب کتیبه‌های خطی و سنگ نوشته بر دیوار حکاکی یا نصب گردیده‌است که در حال حاضر تنها ۱۹ کتیبه باقی‌مانده‌است و بسیاری از آنها درر تعمیرات دهه ۴۰ و بعد از آن از بین رفته‌است برخی از این فرامین مانند دستور ممنوعیت شرب خمر و کبوتر بازی بوده‌است و برخی دیگر که با خط کوفی و زیبا بر سنگ حک شده‌است و در دهه ۲۰ در مسجد جامع قاب گرفته شده‌است، به دستوراتی حکومتی دربارهٔ قلعه سلاسل مربوط می‌گردد.
در ضلع شرقی صحن مسجد، در غرفه اختصاصی کوچکی، قبر مؤلف تذکره شوشتر: سیدعبدالله جزایری و پدرش سیدنورالدین - به ترتیب، متوفی ۱۱۷۳ و ۱۱۵۸ ه-. ق - قرار دارد. این مسجد به شماره ۲۸۶ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است و مالکیت آن در اختیار اداره اوقاف می‌باشد.
کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل
کمیته روابط عمومی آمریکا-اسرائیل مشهور به اِی‌پَک، یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین گروه‌های لابی‌گری در ایالات متحده آمریکا است. این گروه لابی با بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ عضو، هر ساله میلیون‌ها دلار خرج سرمایه‌گذاری در نفوذ بر سیاست‌های دولتی و قانونگذاری آمریکا می‌کند.
این گروه در سال ۱۹۵۱ به رهبری آی‌ال کنن (I.L. Kenen) (یک آمریکایی که در دهه چهل در مذاکرات مربوط به نزاع اعراب و اسرائیل به عنوان یک لابی‌گر بسیار فعال برای کشور اسرائیل عمل کرده بود) شکل گرفت. علت سازماندهی یک لابی نیاز اسراییل به کمک‌های اقتصادی برای جذب شمار گسترده یهودیان مهاجر و نیز بی میلی وزارت امور خارجه آمریکا نسبت به اعطای کمک‌ها بود.
رئیس کنونی این کمیته (سال ۲۰۰۸) داوید ویکتور است.
برنیس منوچهریان
برنیس منوچهریان ، یک ایرانی-آمریکایی یهودی‌تبار و رئیس سابق کمیته روابط عمومی آمریکایی اسرائیلی و عضو کنونی هیئت مدیره «آی‌پک» است.
این کمیته از کانون‌های بزرگ سازماندهی‌شده برای انجام لابی‌گری به سود منافع کشور اسرائیل در سیاست آمریکا است.
مریوان حلبچه‌ای (نویسنده)
مَریوان حَلَبچه‌ای (به کُردی: مه‌ریوان ههڵه‌بجه‌ای) از نویسندگان و مترجمان کرد عراقی است که به کردی سورانی می‌نویسد. به وی لقب سلمان رشدی کردستان داده‌اند. کتاب معروفی از او به نام «سکس و شرع و زن در اسلام» باعث شده تا اسلام‌گرایان فتوای کشتن او را صادر کنند. سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر این فتوا را محکوم کرده‌اند.
مریوان حلبچه‌ای از مردم شهر حلبچه است و در هنگام بمباران شیمیایی حلبچه عراق به همراه خانواده‌اش صدمه دیده بود.
مریوان حلبچه‌ای نویسنده کتاب سکس و شرع و زن در تاریخ اسلام معمولاً با فرد دیگری به همین نام که مترجم فارسی به زبان کُردی و برعکس است اشتباه می‌شود. مریوان حلبچه‌ای بیشتر در زمینه دین می‌نویسد و موضوع کتب و ترجمه‌هایش نیز در همین راستا می‌باشد از جمله کتابهای او می‌توان به: ۱ - دروازه‌های دین در میان زمین و آسمان ۲ - خوننامه ۳ - سکس و زن در تاریخ و شریعت اسلام و از ترجمه‌های او می‌توان به کتاب بسیار با ارزش نگرشی منتقدانه به دین اسلام از دکتر کامل النجار اشاره کرد.
مریوان حلبچه‌ای چندین بار از طرف رهبر اسلامگرایان کردستان عراق معروف به «ملا کریکار» به خاطر نوشته‌هایش مورد تهدید قرار گرفت. اما بعدها مشخص شد که این دروغی بیش نیست و از طرف دادگاه نروژ این اتهام رد شد.
متارکه مودروس
متارکه مودروس ، متارکه‌ای بود که بین رئوف اربای از طرف دولت عثمانی و آدمیرال کالتروپ نماینده انگلستان به نیابت از نیروهای متفقین در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ میلادی که بعد از شکست عثمانی در جنگ جهانی اول (خاورمیانه در جنگ جهانی اول)، در کشتی اچ‌ام‌اس آگاممنون (۱۹۰۶)، بندر مودروس، جزیره لیمنوس، یونان بسته شد.
در پی انقلاب بلشویکی در روسیه و گسیختن اوضاع روسیه و بعد از اینکه ولادیمیر لنین و حزب بلشویک قدرت را در دست گرفتند سیاست لنین بر خروج از جنگ بورژوازی دول غربی به منظور تحکیم پایه‌های قدرت حکومت تازه بنیان شوروی قرار گرفت لذا در سال ۱۹۱۷ میلادی در پی مذاکراتی که بین هیئت روس و عثمانی صورت گرفت متارکه ارزنجان بین طرفین امضاء شد.
دولت آلمان که شاهد حضور و نفوذ عثمانی‌ها در قفقاز بود وارد عمل شده و در پی اعلام استقلال جمهوری دموکراتیک گرجستان نخستین رئیس‌جمهور آن نئورامیشویلی با نماینده آلمان فریدریش کرس فون در بندر پوتی واقع در دریای سیاه دیداری انجام دادند که به موافقت نامه پوتی ۲۸ می ۱۹۱۸ بین گرجستان و آلمان منجر شد.
این اولین قراردادی بود که بین آلمان و گرجستان منعقد شد که بر طبق آن آلمان استقلال و تمامیت ارضی گرجستان را به رسمیت شناخت؛ در مقابل آلمان حق بهره‌برداری آزاد و نامحدود از سیستم راه‌آهن گرجستان را به دست می‌آورد، به علاوه حق استفاده از بنادر گرجستان و اشغال استراتژیک گرجستان برای تدارک کشتی‌های جنگی آلمان، کشف معادن ناشناخته و تبادل سفرا و نمایندگان سیاسی بین دو دولت از دیگر مفاد توافقنامه بود. علاوه بر این فریدریش کرس فون متعهد شد تا به شناسایی بین‌المللی گرجستان کمک رساند و تمامیت ارضی آن را تعهد کند، این معاهده کاملاً به زیان نقشه‌های عثمانی در قفقاز بود.
با پذیرش شکست امپراتوری آلمان و تحلیل رفتن قوای عثمانی، رؤیای بسط قلمروی عثمانی در قفقاز و آسیای مرکزی به پایان رسید و دولت عثمانی در پی استعفای کابینه طلعت پاشا تقاضای ترک مخاصمه را بر اساس شرایط اصول چهارده‌گانه ویلسون رئیس‌جمهور آمریکا که مجموعاً (اصول موافقت) خوانده می‌شد، اعلام کرد. جرج کرزن وزیر امور خارجه انگلیس نیز طی یادداشتی خطاب به کابینه آن کشور راه حلی را ارائه داده بود که به قول خودش، بر بنیاد این اصول قرار داشت. پیشنهاد مزبور (حق تعیین سرنوشت) را نه تنها برای اعراب و ارمنیان که نژادهای قیمومیت امپراتوری عثمانی بودند بلکه برای خود تُرک‌ها هم قائل شده و چنین مقرر می‌داشت که، علاوه بر عربستان و ارمنستانی مستقل باید یک دولت مستقل تُرک نیز به وجود آید که در داخل مرزهای آسیای صغیر قرار داشت و پایتخت آن یا در آنکارا یا در بورسا باشد.
مفاد متارکه مودروس:
اما این پیمان برخلاف پیمان ترک مخاصمه‌ای که با آلمان و اتریش-مجارستان و بلغارستان امضاء شد عثمانی را خلع سلاح نمی‌کرد؛ حتی از دولت عثمانی هم نمی‌خواست که ارمنستان غربی را از سپاهیان خود تخلیه و جنایتکاران جنگی تُرک را به متفقین تسلیم کند. همان گونه که مورخ عرب، رهبانی متذکر شده‌است این ترک مخاصمه در حقیقت نخستین قدم عقب‌نشینی متفقین در قبال ارمنستان بود.
ترکیه با تجهیز ارتش خود و ابتکار سران ملی خویش توانست سه جبهه مبارزه ضد فرانسویان در کیلیکیه، ضد یونانیان در قسمت غربی آسیای صغیر و ضد ارمنیان در قفقاز جنوبی تشکیل دهد و در پاییز سال ۱۹۲۰ میلادی جنگ ارمنستان–ترکیه آغاز شد.
جمهوری ارس
جمهوری ترک ارس حکومتی کوتاه در قفقاز جنوبی بود. بعد از شکست عثمانیها در جنگ جهانی اول، آنها متعهد شدند تا از قفقاز خارج شوند، ولی از اجرای کامل این تعهد سرباززدند و ستادهای نظامی آنها در جنوب غرب قفقاز – نخجوان باقی‌ماندند. این گروه نظامی با کمک مساواتی‌های نخجوان هسته‌های اولیه بنیان جمهوری ارس را تشکیل دادند. جمهوری ارس با حمایت و دخالت مستقیم لشکر ۹ ترکیه تأسیس گردید که حوزه عملکرد آن از غرب به قارص و از شرق به اردوباد کشیده شده بود و اراضی وسیعی از ناحیه ارس را می‌پوشاند. این جمهوری از ۱۲ آوریل سال ۱۹۱۸ میلادی شروع به فعالیت رسمی نمود.
قلمرو جمهوری ارس از ایگدیر تا مهری کشیده شده بود که شامل نخجوان، شرور، دره لیز، و دی‌باسار، قمرلی، جلفا، اردوباد و مهری بود.
جمهوری ارس تا ۱۲ فوریه سال ۱۹۱۹ میلادی در جنوب غرب قفقاز ادامه داشت تا اینکه در ژانویه سال ۱۹۱۹ میلادی نیروهای انگلیسی نخجوان را اشغال کردند.
شهناز پهلوی
شهناز پهلوی (زادهٔ ۵ آبان ۱۳۱۹) که تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ با عنوان سلطنتی «والاحضرت شاهدخت شهناز پهلوی» خطاب می‌شد، نخستین فرزند محمدرضا پهلوی و همسر اول او فوزیه شاهزاده‌ی مصری است. پدربزرگ پدری او رضاشاه، بنیانگذار شاهنشاهی پهلوی و پدربزرگ مادری او ملک فؤاد اول، پادشاه مصر است. همچنین دائی وی ملک فاروق آخرین پادشاه مصر بود. شهناز پهلوی خواهر ناتنی رضا پهلوی، فرحناز پهلوی، علیرضا پهلوی و لیلا پهلوی است.
شهناز پهلوی در سال ۱۳۳۶ با اردشیر زاهدی فرزند سپهبد فضل‌الله زاهدی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دختری به نام مهناز زاهدی است. این ازدواج پس از هفت سال به جدائی انجامید. در اسناد ساواک دلیل این جدائی عیاشی اردشیر زاهدی دانسته شده است.
شهناز پهلوی سپس در سال ۱۳۴۹ با خسرو جهانبانی نقاش و هنرمند، فرزند امان‌الله جهانبانی و برادر نادر جهانبانی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج پسری به نام کیخسرو و دختری به نام فوزیه است. این ازدواج تا زمان درگذشت خسرو جهانبانی در سال ۱۳۹۳ پایدار بود. ازدواج شهناز پهلوی و خسرو جهانبانی در آغاز با مخالفت محمدرضا شاه روبرو شد اما سرانجام مخالفت او کاری از پیش نبرد.
او پس از انقلاب ۱۳۵۷ به خارج از ایران مهاجرت کرد و در سوئیس زندگی می‌کند. در آذر ۱۳۹۲ (دسامبر ۲۰۱۳) دولت مصر به شهناز پهلوی تابعیت مصری داد. او تابعیت سوئیسی نیز دارد.
پس از ازدواج محمدرضا پهلوی با فوزیه میدان نوینی که به تازگی در تهران ساخته شده بود میدان فوزیه نام گرفت اما پس از جدائی وی از محمدرضا پهلوی به نام دخترشان به طور رسمی میدان شهناز نامگذاری شد. این میدان پس از انقلاب ۱۳۵۷ میدان امام حسین نام گرفت.
همچنین یکی از پرآوازه ترین خیابان‌ها در تبریز خیابان شهناز نام داشت که پس از بر سر کار آمدن نظام جمهوری اسلامی ایران شریعتی نام گرفت، خیابان شهناز پیشین و شریعتی کنونی در تبریز جایگاه ساختمان‌های کهن و یادگارهای تاریخی فراوان است. هم‌اکنون نیز برخی از مردم تبریز از این خیابان با نام «خیابان شهناز» نام می‌برند.
فهرست دوزیستان
راستهٔ بی‌دمان یا قورباغه‌ها عبارت است از تیره‌های زیر:
راستهٔ دم‌داران یا سمندرسانان.
راسته بی‌پائیان مانند برهنه‌ماران و کورسمندر‌.
دی‌جی
دی‌جِی (DJ) (کوتاه شدهٔ دیسک‌جاکی) دی‌جی، به کسی گفته می‌شود که آهنگ‌های پیشتر ضبط شده روی دیسک را انتخاب کرده و با شکل متفاوتی برای مخاطبان مورد نظر خود پخش کند.
دی‌جی‌ها برای پخش موسیقی از یک ست، شامل دو پخش‌کننده دیسک و یک میکسر حداقل دوکاناله استفاده می‌کنند. در گذشته این پخش کننده‌ها فقط ترن تیبل‌ها بودند و صفحه‌های آنالوگ موزیک را پخش می‌کردند اما امروزه سی‌دی‌جی‌ها نیز در کنار ترن تیبل‌های آنالوگ کار پخش سی دی‌ها را برای دی‌جی‌ها میسر ساخته‌اند.
از دی‌جی‌ها معمولاً انتظار می‌رود تا در شناخت، برگزیدن و هم‌آمیزی جالب آهنگ‌ها خبرگی کافی را داشته باشد. مخاطبان دی‌جی معمولاً جمعیت رقصنده در دیسکوها (Disco) هستند.
نام دی‌جی کوتاه شده واژه انگلیسی "دیسک‌جوکی" است. دیسک در انگلیسی در آغاز به معنی صفحه گرامافون نیز بکار می‌رفت. کسانی که در رادیو به اعلام پخش صفحه‌های مختلف گرامافون می‌پرداختند را دیسک‌جوکی می‌گفتند زیرا جوکی از فعل "to jockey" انگلیسی به معنای آوازه‌خوانی نیز هست و بنابراین دیسک‌جوکی در آغاز به معنی «صفحه‌خوان» یا «صفحه‌گذار» بوده‌است.
در حرفه دی‌جی‌گری به پخش ساده یک رشته آهنگ‌های آماده اصطلاحاً برنامه‌گذاری (programming) می‌گویند. دی‌جی‌های کارآزموده، به تشکیل دادن یک فهرست آهنگ (playlist) به انتخاب خود می‌پردازند. از کارهای دیگر آنها ایجاد تغییرات (دستکاری) در آهنگ‌های اصلی، و انجام فنونی مانند آمیزش صدا (audio mixing)، صف‌بندی آهنگ‌ها (cueing)، روانی اتصال آهنگ‌ها یا آهنگ‌آمیزی (phrasing)، برشکاری (cutting)، خراشکاری (scratching)، هماهنگ‌کردن ضرب‌ها یا همان ضرب‌آمیزی (beatmatching) و ابتکار در ایجاد آهنگ‌های جدید است.دی‌جی خوب کسی است که سرعت ضرب آهنگ‌ها و نوع آهنگ‌های پشت سر هم را جوری تنظیم کند که رقصنده‌ها و شنونده‌ها قطع و وصل آنچنانی‌ای در روند آهنگ‌ها حس نکنند. دی‌جی باید با تنظیمات خود یک «گذار نرم» را بین آهنگ‌ها ایجاد کند تا به‌وسیله آن، حال و هوای سکوی رقص را بارها پشت سر هم در یک شب عوض کند بدون اینکه جریان رقص قطع بشود.
دوزیستان
دوزیستان یک رده از مهره‌داران هستند که شامل ۲۵۰ جنس و ۲۵۰۰ گونه هستند.
دوزیستان جانورانی خون‌سرد هستند که دو دوره زندگی دارند. دوران نوزادی در آب زندگی می‌کنند و دوران بلوغ را در خشکی و آب زندگی می‌کنند. دوزیستان در دورهٔ نوزادی دارای باله هستند و در آب شنا می‌کنند و مانند ماهی‌ها با آبشش تنفس می‌کنند اما وقتی بزرگ شدند دارای دست و پا می‌شوند و به وسیلهٔ شش تنفس می‌کنند دوزیستان هم مانند ماهی‌ها تخم‌گذار هستند. قورباغه و وزغ جزء دوزیستان هستند.
دوزیستان دارای نیش و چنگال نیستند ولی دارای سیستم دفاعی دقیقی بوده که به خوبی فعال می‌باشد. آن‌ها دارای بدنی کوچک و لغزنده بوده و طبیعتی آرام دارند. بیشتر گونه خودشان را در روز نشان نمی‌دهند. دوزیستان جهت بقاء خود از ترفندهای دیگر نظیر هم رنگ شدن با محیط (نظیر آفتاب پرست) استفاده می‌کنند.
دوزیستان دارای دوره دگردیسی کامل هستند.
دوزیستان از حدود ۳۶۰ میلیون سال پیش گام به خشکی نهادند و از حدود ۳۰۰ میلیون سال پیش توانستند وابستگی خود را به آب و محیط‌های مرطوب برای بقا و زادآوری کم یا قطع نمایند و با شش تنفس کنند.
بسیاری از دودمان‌های دوزیستان اولیه کالبدهای نسبتاً بزرگی را تکوین دادند و به مکان‌های مسکونی موجود دست یافتند و تبدیل به گیاهخواران و شکارچیان بسیاری از اقلام غذایی محیط‌های آبی، نیمه‌آبی و زمینی گردیدند. گرچه آن‌ها باید کاملاً پرطاقت بوده و شاید در این جنبه با خزندگان برابری کرده باشند، ولی هنوز برای تولید مثل، نظیر قورباغه‌ها و سمندرهای امروزی، به آب وابسته بوده‌اند.
دوزیستان جدید کاملاً متفاوت از دوزیستانی هستند که حدود ۷۵ میلیون سال بر قلمرو زمین فرمان راندند. نیاکان دوزیستان امروزی احتمالاً طی اواخر دوران دیرین‌زیستی به‌وجود آمده‌اند: بدن آن‌ها کوچک بود و با مناطق زیستی حاشیه‌ای سازگاری یافتند و از منابعی استفاده می‌کردند که مورد استفادهٔ خویشاوندان بزرگشان واقع نمی‌شد. شاید بدین‌طریق آن‌ها از رقابت با مهره‌داران بعدی گریخته باشند.
خزندگان از یک دودمان دوزیستی ابتدایی پدید آمدند که در نتیجهٔ تکامل تخمی که می‌توانست در محیط خشکی رشد کند، از وابستگی به آب آزاد شده بود. خزندگان بسرعت شاخه-شاخه شدند و در تمام محیط‌هایی که توسط پسر عموهای دوزیستی بزرگشان اشغال شده بود، گسترش یافتند و شکارچیان و رقبای موفقی گردیدند. دوزیستان بزرگ در اواخر دورهٔ تریاس به تدریج از میان رفتند.
به‌طور سنتی ردهٔ دوزیستان شامل آن دسته از چهاراندامان می‌شود که در زمره آب‌پرده‌داران قرار نمی‌گیرند یعنی مشیمه ندارند. ردهٔ دوزیستان به سه زیررده بخش می‌شود که دو زیررده از آن منقرض شده‌اند: (علامت † در زیر).
گتو
در شهرها یا مناطق دیگر به محله‌ای که ساکنان آن غالباً از یک قوم یا از یک مذهب باشند گِتو گفته می‌شد و امروزه در کل به مناطق فقیر شهری که بیشتر، مهاجران یا اقلیت‌ها در آن ساکنند گتو گفته می‌شود.
گتو از نظر تاریخی در اروپا به محله‌هایی که اقلیت یهودی در آن ساکن بودند گفته می‌شد. در ایران برای بیان این معنی گاه واژه «جهودمحله» بکار می‌رفته و امروزه در معنی امروزی‌اش بیشتر از آن به عنوان پدیده حاشیه‌نشینی یاد می‌شود. در سال ۱۵۳۶ به دستور پاپ اعظم یهودیان را مجبور ساختند در محله بسته‌ای در شهر ونیز زندگی کنند که در کنار یک ریخته‌گری بزرگ چدن (چدن به ایتالیایی getto نامیده می‌شود که در گویش عامی ghèto تلفظ می‌شود) قرارداشت. به این خاطر این محله را گتو می‌نامیدند.
از گتوهای اجباری معروف و یهودی‌نشین گتوی ورشو بود. در زمان آلمان نازی گتوسازی گسترده‌ای برای ایزوله کردن اجباری یهودیان در اروپا انجام گرفت. نمونه این سیاست از سوی دولت اسرائیل در مناطق اشغالی فلسطین نیز اجرا شده‌است.
در اروپای شرقی به شهرک و محله هایی که یهودیان در آن زندگی می‌کردند، اشتتل می گفتند.
در شهرهای ایالات متحده آمریکا معمولاً حاشیه‌نشینانی از اقلیت سیاهپوست یا مکزیکی گتوهای فقیری را به وجود آورده‌اند. گتونشینان در فرانسه بیشتر از عرب‌های مراکشی و الجزایری و همچنین سیاه‌پوستان هستند. به گتوهای یهودی‌نشین در مراکش «مِلاح» گفته می‌شود.
در ایران از قدیم در برخی شهرها گتوهایی وجود داشته که با نام‌هایی مانند عرب‌محله، عربخانه، یهودیه (مثلاً در اصفهان)، قزاق‌محله (در گرگان)، گرجی محله (بهشهر)، محله یهودیان بوشهر و غیره نامیده شده‌است.
محله‌های یهودی‌نشین معروف:
دیکلوفناک
دیکلوفناک یکی از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است که معمولاً جهت کنترل درد استفاده می‌شود.
دیکلوفناک به عنوان کاهنده درد، تحریک، تورم و خشکی مفصل در آرتریت، نقرس و سایر بیماری‌های روماتیسمی و نیز برای درمان دیگر موارد درد مثل سردرد، درد عضلانی، درد قاعدگی، درد پس از جراحی، تب و زایمان نیز استفاده می‌شود.
دیکلوفناک از مهارکننده‌های قوی آنزیم سیکلواکسیژناز است. آنزیم سیکلواکسیژناز باعث تبدیل اسید آراشیدونیک به پروستاگلاندین‌ها می‌شود. حداقل دو ایزوفرم سیکلواکسیژناز وجود دارد: Cox-1 و Cox-2. این دارو با مهار سیکلواکسیژناز تولید پروستاگلاندین‌ها و ترومبوکسان را کاهش می‌دهد و به این روش اثر ضد درد و التهاب خود را نشان می‌دهد.
دیکلوفناک از راه‌های خوراکی، تزریقی، پماد (ژل موضعی) و شیاف استفاده می‌شود.عوارض گوارشی شامل تهوع، اسهال و خون‌ریزی یا زخم معده ممکن است بروز نماید. واکنش‌های آلرژیک به ویژه آنژیوادم، برونکواسپاسم و بثورات جلدی و نیز عوارضی نظیر سرگیجه، سردرد، اختلالات شنوایی مانند وزوز گوش و دفع خون از ادرار ممکن‌است ایجاد گردد.
در مصرف هم‌زمان با مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین (ACE)، سبب مهار اثر ضدفشار خون این داروها گردیده، و احتمالاً خطر نارسایی کلیوی و بالا رفتن پتاسیم خون را افزایش می‌دهد. مصرف داروهای ضدمیکروبی از دسته کینولون‌ها مثل سیپروفلوکساسین همراه دیکلوفناک خطر بروز تشنج را افزایش می‌دهند. خطر سمیت کلیوی در صورت مصرف هم‌زمان سیکلوسپورین و دیکلوفناک افزایش می‌یابد. دفع لیتیوم و نیز احتمالاً متوترکسات به‌وسیله این دارو کاهش یافته، سمیت آن‌ها افزایش می‌یابد. عوارض گوارشی شامل تهوع، اسهال، و نیز گاهگاهی خون‌ریزی یا زخم ممکن است بروز نماید.
یک نهاد ناظر بر مقررات بریتانیا توصیه کرده‌است کسانی دارای مشکلات قلبی هستند مصرف این دارو را متوقف کنند. به گفتهٔ این نهاد این دارو می‌تواند احتمال خطر حملات قلبی و سکتهٔ مغزی برخی از بیماران را افزایش دهد. این توصیه پس از بررسی خطرات ناشی از این دارو در اروپا ارائه شده‌است. آن‌ها از این دارو به عنوان دارویی مسکن برای سر درد، دردهای کمر و آرتروز استفاده می‌کردند. این ناظر همچنین به افراد سیگاری، کسانی که دارای فشار خون بالا هستند، افراد دیابتی و هم چنین کسانی که کلسترول خونشان بالاست توصیه کرده‌است قبل از مصرف دیکلوفناک با پزشک خود مشورت کنند. هم چنین اضافه کرده‌است که استفاده از این دارو به جزء افرادی که در معرض خطرند می‌تواند به عنوان مسکنی قوی و مطمئن برای سایر افراد استفاده شود.
قزاق‌های ایران
قزاق‌های ایران گروهی از قزاق‌ها هستند که در اوایل قرن بیستم میلادی از جنوب قزاقستان شوروی به ایران مهاجرت کرده‌اند.
مهاجرت قزاق‌ها از سرزمین خود به ایران در سال‌های ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۵ به دلیل فشار استالین آغاز شد. در آن سال‌ها تعداد بسیاری از قزاق‌ها از منطقه سیاه‌کوه (منقشلاق) در جنوب غربی قزاقستان در حاشیهٔ دریای خزر از مرزهای شمالی ایران و با گذشتن از ترکمنستان و مواجهه با عشایر ترکمن که گاه منجر به درگیری می شد، وارد خاک ایران شدند. مهاجرت قزاق‌ها پس از آن نیز ادامه پیدا کرد. در ابتدا بصورت پراکنده از مرز نسبتا طولانی ایران وارد شدند و نزد عشایر ترکمن ساکن مرز بسر بردند و سپس با صلاحدید بزرگان در کنار شهرهای بندر ترکمن، گرگان و گنبدکاوس مسکن گزدیدند و بدین صورت قزاق محله ها ایجاد شد. البته در ابتدا در بندرترکمن دو محله بنام شمالی و جنوبی، در گرگان یک قزاق محله و همچنین یک محله در چای بوئین گنبدکاوس بوجود آمد و کم کم با زیاد شدن جمعیت در گنبد کاووس محله دوم که در نزدیکی محله قبلی حدود ۵۰۰ متر فاصله تشکیل شد. در گرگان بدنبال انقلاب سال ۵۷ و فروش زمین یک شخص متمول قزاق بخاطر ترس از مصادره به قزاق ها در پشت کمربندی، محله ای بنام همت آباد بوجود آمد. آن‌ها بیشتر در سه شهر گرگان، گنبد و بندرترکمن ساکن شدند و در هر سه شهر محل اصلی اقامت آن‌ها «قزاق‌محله» نام دارد. ابتدا با توجه به وجود ایستگاه راه‌آهن بندرترکمن - تهران (که تا سال ۱۳۳۹ به گرگان نرسیده بود) بیشتر بندر ترکمن را انتخاب می‌کردند. قزاق‌ها استعداد خوبی در زمینه‌های صنایع دستی دارند. آن‌ها در حدود سال‌های ۱۳۴۰ موفق به دریافت شناسنامه از دولت ایران شدند. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ جمعیت آن‌ها به حدود ۵ هزار نفر می‌رسید و تا زمان فروپاشی شوروی و استقلال قزاقستان جمعیت آن‌ها رو به افزایش بود ولی پس از استقلال این کشور در سال ۱۳۷۱، برخی از قزاق‌های ایران با تشویق دولت قزاقستان و تسهیلاتی که آن دولت برای ورود مهاجران قزاق فراهم کرده بود، راهی کشور مادری خود شدند. در این دوران حدود یک‌سوم قزاق‌های ایران به قزاقستان بازگشتند که اکثر آن‌ها قزاق‌هایی بودند که در سال‌های اخیر از افغانستان به ایران مهاجرت کرده بودند. هم‌اکنون بیش از ۱۵٫۰۰۰نفر قزاق در ایران زندگی‌می‌کنند.
قزاق‌محله نام محله‌هایی در سه شهر گرگان، گنبد کاووس و بندر ترکمن در استان گلستان است که محل‌های اصلی سکونت و زندگی این گروه از مردم قزاق در ایران به‌شمار می‌روند.ضمنا در هر یک از این شهرهای مذکور، دو محله وجود دارد.
قزاق‌محلهٔ گرگان در مرکز این شهر قرار دارد و یکی از هفت محله قدیمی شهر گرگان است. قزاق‌های قزاق‌محله در گذشته به کارهایی مانند پر کردن خندق‌های اطراف گرگان، جاده‌سازی و قالیبافی مشغول بودند.
با توجه به جمعیت قزاق‌های ایران که در حدود ۱۵٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، نخستین کنسولگری قزاقستان پس از فروپاشی شوروی در استان گلستان، شهر گرگان تأسیس شده‌است.
وفا (مجموعه تلویزیونی)
وفا نام مجموعهٔ تلویزیونی است که در نوروز سال ۱۳۸۵ هر شب از شبکهٔ سوم نمایش داده می‌شد. این مجموعه تلویزیونی در اعتراض به سیاست‌های دولت اسرائیل، علیه لبنان و ایران ساخته شده است.
سریال وفا درباره عشق جوانی ایرانی یهودی به نام "ژوبین پناهی" به دختری لبنانی-ایرانی به نام "وفا" است که به جرم جاسوسی برای اسرائیل در ایران زندانی شده. او به دلیل مشکلات روحی و روانی ناشی از کشته شدن پدر و مادرش در انفجار بمبی درقبرس و دوری از دختر مورد علاقه اش وفا در تیمارستان بستری شده است. ژوبین توسط یک جاسوس اسرائیلی که اسم مستعارش "خرچنگ" است از تیمارستان فراری داده می‌شود و پس از تغییر قیافه و با هویت جعلی همراه خرچنگ از ایران به اردن و منزل "دیوید" می‌رود؛ سپس او طبق نقشه قبلی دیوید برای دیدن وفا به لبنان می‌رود و بعد از مدتی دیوید و خرچنگ به او اضافه می‌شوند. ژوبین پس از بی توجهی های وفا واقعیت را به او و پدرش می‌گوید و وفا از ژوبین می خواهد که به او فرصت دهد. وفا بعد از چند روز پیشنهاد ژوبین را برای فرار قبول می‌کند و...
این مجموعه تلویزیونی که در ایران و لبنان فیلمبرداری شده بود، در دومین جشنواره فیلم پلیس موفق شدجایزه ی ویژه ی هیئت داوران را دریافت کند.
پوریا پورسرخ در نقش ژوبین پناهی؛ دانشجو و جاسوس ایرانی یهودی، عاشق وفا.
هانیه توسلی در نقش وفا ابوزید؛ دانشجوی لبنانی-ایرانی، معشوقۀ ژوبین، خواهر حسین.
فرهاد اصلانی در نقش سعید خاوری؛ مأمور اطلاعاتی، قاتل خرچنگ.
فرهاد قائمیان در نقش ارمیا نیکونظر معروف به خرچنگ؛ عضو موساد، تروریست، قاتل وفا، ژوبین، حق‌شناس، فروغ و اشرف.
الیزابت امینی در نقش فروغ؛ همسر خرچنگ.
رضا ایرانمنش در نقش حسین ابوزید؛ عضو حزب الله و برادر وفا.
عدی رعد‌ در نقش پلیس لبنانی.
لیدا عباسی در نقش اشرف شوکولات؛ زندانی سابق.
مجید یاسر در نقش حسین حق‌شناس؛ مامور نیروی انتظامی.
پوریا پورسرخ
پوریا پورسرخ (زادهٔ ۴ تیر ۱۳۵۶ در تهران) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است.
پوریا پورسرخ در تهران متولد شد و فرزند اول خانواده است. او دو خواهر و یک برادر کوچک تر از خود دارد. مادرش معلم زبان انگلیسی است و پدرش بازنشسته شرکت نفت می‌باشد. پورسرخ با بازی در سریال تلویزیونی "فرار بزرگ" وارد حرفه بازیگری شد.
پوریا پورسرخ در سال ۱۳۸۵ با بازی در سریال "وفا" به کارگردانی محمدحسین لطیفی به‌عنوان چهره‌ای جدید مطرح شد و پس از آن این مسیر را با ایفای نقش‌های متنوع و متعدد دیگری ادامه داد. او در همین سال و با بازی در فیلم "روز سوم" ساختهٔ محمدحسین لطیفی نامزد بهترین بازیگر نقش اول مرد از بیست و پنجمین جشنوارهٔ فیلم فجر شد. پورسرخ مسیر بازیگری را با بازی در فیلم‌هایی نظیر "آناهیتا" (۱۳۸۷، عزیزالله حمیدنژاد)، "عیار ۱۴" (۱۳۸۷، پرویز شهبازی)، "روز رستاخیز" (۱۳۹۲، احمدرضا درویش) ادامه داد. وی در اولین فیلم سه‌بعدی سینمای ایران "آقای الف" علی عطشانی ایفای نقش آقای الف را عهده‌دار بود و در مجموعهٔ تلویزیونی کیمیا نیز به‌عنوان یکی از بازیگران اصلی حضور داشت.
آلفرد (۱۳۹۸)، (تماشاخانه ایرانشهر)، به کارگردانی هادی عامل
جامع آدمیت
جامع آدمیت از انجمن‌های شبه فراماسونری ایران در دوره مشروطیت بود که توسط عباسقلی خان قزوینی - مشهور به آدمیت - از ارادتمندان میرزا ملکم خان و از اعضای انجمن تعطیل شده مجمع آدمیت تشکیل شد.
مجمع آدمیت از انجمن‌های شبه فراماسونری در ایران بود که در سلطنت ناصرالدین شاه قاجار توسط میرزا ملکم خان از روشنفکران ایرانی تشکیل شد ولی پس از مدتی به فعالیت آن خاتمه داده شد.
بسیاری از رجال صاحب نام و گمنام در آن عضو شدند. ولی عمر این انجمن نیز طولانی نشد و بر اثر اختلافات پیش آمده بین اعضاء، در سال ۱۳۲۵ ه‍. ق به تعطیلی گرایید.
برخی از معروفترین اعضای آن عبارت بودند از: فتح الله خان اکبر، عبدالحسین خان سردار محیی، ابوالفضل میرزا عضدالسلطان، دکتر محمد مصدق السلطنه.
حزب دموکرات ایران
حزب دموکرات ایران (Democratic Party) در تاریخ ۹ تیر ۱۳۲۴ به دستور نخست‌وزیر وقت احمد قوام (قوام‌السلطنه) و در پی یک نطق رادیویی تأسیس شد.
هیئت مؤسسِ حزب، ۲۹ تیر ماه تشکیل جلسه داده و قوام‌السلطنه برای جلوگیری از نگرانی روس‌ها، مظفر فیروز، را به معاونت رهبر کل حزب منصوب کرده و در کنار او احمد آرامش را که تعدیل‌کننده گرایش به شوروی بود عنوان دبیرکلی انتخاب کرد.
از جمله اعضای این حزب می‌توان به افرادی چون: حسن ارسنجانی، محمود محمود و داریوش فروهر اشاره کرد که در این میان حسن ارسنجانی تا مقام وزارت پیش رفت و از صحنه گردانان اصلاحات ارضی در دولت علی امینی گردید.
قوام هدف خود را تشکیل حزب، وحدت طبقات مختلف به‌ویژه آزادیخواهان و رشد دموکراسی اعلام کرد. حزب دموکرات دارای برنامه گسترده و آیین‌نامه‌ای در چهارده ماده و مرامنامه‌ای تفصیلی در یازده ماده بود. در مرامنامه حزب، تساوی حقوق زن و مرد و حق شرکت زنان در انتخابات، ریشه‌کن کردن بیکاری، ساختن درمانگاه و مدارس و طرح آبیاری روستاها آمده بود. قوام با تشکیل حزب، پایگاه خود را در رأس دولت مستحکم‌تر کرد. حزب توانست با برنامه سازمان یافته در برابر شاه و دربار به مقابله بپردازد. با این حال، پیوستن افراد گوناگون با گرایش‌ها و اهداف مختلف و بعضاً متضاد، زمینه شکاف و اختلاف در حزب را فراهم ساخت و در واقع برخی زمینه‌های پیدایش و گسترش حزب، خود به اسباب و عوامل فروپاشی آن انجامید.
حزب دموکرات عموماً به عنوان یک حزب فرد ساخته و وابسته به دولت شناخته شد و به او حزب قوام می‌گفتند. اعضا کارد مرکزی آن مانند:ملک الشعراء بهار، منوچهر اقبال، مظفر بقایی و … با وجود توانمندی لازم با یکدیگر سازگار نبوده و در برخی از موارد هم در تضاد قرار می‌گرفتند؛ و مجموعه دارای ایدئولوژی واحدی نبود. بیشتر افراد عضو به طمع گرفتن پست و برخی دیگر هم برای مقابله با حزب توده عضویت یافته بودند.