hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
آذر ماجدی
آذر ماجدی فعال سیاسی کمونیست ایرانی و حقوق زنان و رئیس سازمان آزادی زن و عضو سابق کمیتۀ مرکزی دو حزب کمونیست کارگری ایران و اتحاد کمونیسم کارگری، و عضو کنونی کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست است.
او همچنین عضو هیئت اجرایی سازمان بین‌المللی سازمان ابتکار فمینیستی اروپایی (European Feminist Initiative) که در حوزه سکولاریزم و حقوق زنان در مناطق اروپا و خاورمیانه فعالیت می‌کند است.
او سابقهٔ ریاست دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری ایران (حککا) را دارد و همیشه از مقامات بالای این حزب به حساب می‌آمده‌است در سال ۱۹۹۱ که منصور حکمت حزب کمونیست کارگری ایران را بنیان نهاد، آذر ماجدی از حزب کمونیست ایران خارج شده و عضو حزب جدید شد. هنگامی که در اوت ۲۰۰۴ حکمتیست‌ها از حزب کمونیست کارگری منشعب شدند، آذر ماجدی در حزب کمونیست کارگری ماند. پس از این که در دسامبر ۲۰۰۶ به همراه چهار نفر دیگر «فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری» را بنیان گذاشت با مخالفت‌های بسیاری از سوی اکثریت رهبری حزب مواجه شد. نهایتاً در پلنوم ۲۷ او و سایر بنیانگذاران فراکسیون حتی به دفتر سیاسی نیز انتخاب نشدند. این اولین بار از زمان تأسیس این حزب بود که ماجدی به دفتر سیاسی انتخاب نمی‌شد.
آذر ماجدی به سفارش شفاهی منصور حکمت (که توسط خود او، علی جوادی و کورش مدرسی شنیده شده‌است) نوعی مسئولیت نشر و ویرایش آثار حکمت را به عهده دارد و برای انتشار آثار او، «بنیاد منصور حکمت» را تأسیس کرده‌است و در واقع بنیان‌گذار و رئیس کنونی این بنیاد است. البته این «حق» و کلا مسئلهٔ آثار حکمت توسط بسیاری و بخصوص حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست برداشت‌های متفاوتی دارد و مبنای جدل‌های بسیاری بین حزب کمونیست کارگری ایران و حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست بوده‌است.
او در دسامبر ۲۰۰۶ به همراه علی جوادی، سیاوش دانشور، نسرین رمضانعلی و هما ارجمند، فراکسیون «اتحاد کمونیسم کارگری» را در حزب کمونیست کارگری ایران تأسیس کردند. این فراکسیون با مخالفت اکثریت رهبری این حزب روبرو شد و باعث جدال‌های بسیاری گشت. در پلنوم ۲۷ حزب او به همراه سایر بنیانگذاران فراکسیون، از راهیابی به دفتر سیاسی بازماندند. او و فراکسیون این اقدام سایر اعضای کمیته مرکزی را محکوم کردند و علیه پلنوم ۲۷ اظهارات مختلفی کردند.
در ماه مه ۲۰۰۷ حزب اتحاد کمونیسم کارگری از حککا جدا شد و ماجدی در هیئت رهبری حزب جدید قرار گرفت.
آذر ماجدی با منصور حکمت ازدواج کرد و این دو تا زمان مرگ حکمت در سن ۵۱ سالگی در رابطۀ زناشویی بودند. آن‌ها صاحب سه فرزند شدند که یکی از آن‌ها دختر و دو فرزند دیگر پسر هستند.
نیکان (خمیر)
نیکان روستای کوچکی از توابع بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. در دوکیلومتری رودبار واقع شده‌است.
جمعیتش ۸۷ نفر (۱۶ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای یک باب مسجد، و یک باب مدرسه، و آب انبار «برکه» است؛ و ۵۰۰ اصله نخل و ۱۰۰ من زمین زیر کشت دیم است.
پیشه مردم این روستاها کشاورزی و دامداری است.
از شمال پیامبران، از جنوب تنگ گچ، از مغرب گوین، و از سمت مشرق به کرویه محدود می‌گردد.
بز کوهی (سرده)
بز کوهی به صورت دسته‌های کوچک در کوهستان‌ها زندگی می‌کند.
در کوه‌های ایران از این حیوان بسیار دیده می‌شود. در کوهستان‌های آسیای کوچک و کوه‌های هیمالیا و هندوکش فراوان است و توسط شکارچیان شکار می‌شود.این حیوان در ایران بسیار پراکنده است و در تمام نقاط ایران پیدا می شود.
موهای بدن به‌طور کلی زبر و کوتاه هستند و در نرها در پایین چانه دسته‌ای از موهای بلند ریش مانند روئیده‌است. همچنین در پشت بدن در طول خط طولی تیره پشت از شانه تا حدود دم موها بلند شده و به صورت تیغه‌ای درآمده‌اند. دم کوتاه است و طول آن با موهای انتهایی کمی بیشتر از طول گوش است. پاها قوی و سم نسبتاً پهن است. ماده‌ها بدون ریش هستند و شاخ در آن‌ها کوتاه است و طول آن معمولاً کمتر از ۲۰ سانتیمتر است. نرها شاخ بلند و زیبایی دارند که مانند شمشیر خمیده به طرف عقب متمایل شده‌اند. قاعده شاخ‌ها در روی جمجمه خیلی بهم نزدیک شده‌اند ولی بقیه شاخ به تدریج از هم دور شده و در نوک کاملاً از هم فاصل بیشتری پیدا می‌کنند.
رنگ بدن در پایین گونه‌ها و پهلوهای گردن و پهلوهای بدن نخودی خاکستری که در روی ران‌ها و پاهای جلو تیره‌تر متمایل به قهوه‌ای می‌شود. ریش بلند و سیاه‌رنگ و یک خط قهوه‌ای تیره رنگ در خط میانی پشت در عقب سر از بین گوش‌ها تا نزدیک دم وجود دارد و همچنین نوار عرضی تیره‌ای به همین رنگ در روی شانه به طرف پهلوها و پایین سینه ادامه دارد. پوزه در بالای سوراخ‌های بینی خاکستری تیره و پیشانی قهوه‌ای روشن که در جلوی قاعده شاخ‌ها تیره می‌شود. جمجمه حجیم و از استخوان‌های ضخیم تشکیل شده و پهنای آن در ناحیه برجستگی‌های حدقه خیلی زیاد و پوزه برعکس دراز و باریک است. استخوان‌های بینی کوتاه است.
یونان، ترکیه، شبه جزیره عربستان، قفقاز، ایران، پاکستان، هند و افغانستان محل زندگی بزهای کوهی می‌باشد.
کل و بز در دنیا شامل ۹ گونه زیر است:
بز کوهی معمولاً به صورت دسته جمعی زندگی می‌کنند. بیشتر گله‌های ده تا بیست راسی تشکیل می‌دهند؛ ولی گاهی گله‌های بزرگ بیش از ۷۰ راس از آن‌ها دیده می‌شود. معمولاً گله به‌وسیله یک نر مسن و قوی رهبری می‌شود. گاهی نرهای جوان گله‌های جداگانه تشکیل می‌دهند. از گیاهان کوهستانی و جوانه درختچه‌ها و درخت‌ها تغذیه می‌کنند. بیشتر ارتفاعات زیاد را ترجیح می‌دهند ولی ممکن است تا کوهپایه پایین بیایند. از توانایی زیاد برای برای جست و خیز و دویدن روی صخره‌ها و پرتگاه‌ها برخوردارند. معمولاً در صبح زود و عصرها می‌چرند و ساعات گرم روز را در سایه سنگ‌ها و صخره‌ها و بوته‌ها می‌خوابند.
در پاییز جفت‌گیری می‌کنند و دوران آبستنی آن‌ها ۵ تا ۵٫۵ ماه است. هنگام جفت‌گیری میان نرها نزاع می‌شود. نرهای مسن و قوی نرهای ضعیف و جوان را از گله رانده و با چند ماده جفت‌گیری می‌کنند. زایش در بهار صورت می‌گیرد. بچه‌ها یکی و گاهی دوقلو هستند. بچه‌ها چند ساعت بعد از تولد به دنبال مادرشان راه می‌افتند و پس از چند روز می‌توانند به سرعت بدوند.
در داخل معده کل‌ و بز جسم سختی وجود دارد که به پادزهر معروف است که در قدیم برای درمان مارگزیدگی و بعضی بیماری‌ها بکار برده می‌شده‌است.
۳ تیر
۳ تیر - از آغاز سال در تقویم رسمی ایران ۹۶ روز گذشته و به پایان آن ۲۶۹ روز (در سال عادی) یا ۲۷۰ روز (در سال کبیسه) مانده است.
بسته‌ای
بسته‌ای روستای کوچکی از توابع بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. در ۱۸ کیلومتری جنوب روئیدر واقع شده‌است.
محدوده بسته‌ای: از شمال روئیدر، از جنوب رودخانه، از مغرب کرویه، وازسمت مشرق به کوه محدود می‌گردد.
جمعیتش ۱۲۴ نفر (۲۲ خانوار) است که از اهل تشیع و از شاخه جعفری هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار، و مخابرات است.
پیشه مردم این روستاها کشاورزی و دامداری است.
چشمه کوچکی در گوشهٔ دهکده وجود دارد که در حدود ۵۰ اصله نخل را آبیاری می‌نماید، و در حدود ۱۰۰ من (۴۰۰ کیلوگرم) از طریق آن محصول کشاورزی بدست می‌آید.
گوین (خمیر)
گِوین دومین روستای بزرگ بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است که در ۱۸ کیلومتری جنوب رویدر واقع شده‌است.
مردم روستا از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان محمد ادریس شافعی هستند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۲۱۷ نفر (۴۰۲خانوار) بوده‌است.دلیل اصلی رشد منفی جمعیت در این روستا مهاجرت بوده است.
دارای ۷ مسجد، ۱۳ آب‌انبار، برکه و مدرسهٔ راهنمای دخترانه و پسرانه، آب برق، مخابرات تلفن همراه، سالن ورزشی بسیج، سد و پارک ناخ
دارای چشمه آبی است که تعداد ۲۰۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند. زمین دیم آن ۵۰۰ من (۲۰۰۰من) است که در آن جو و گندم کشت دیم می‌کنند.
از شمال غربی تنگ گچ،از غرب روستای کنویی و کوه شب و ازجنوب غربی کوه کیشی، کوه «رخ» ازشمال روئیدر، از شرق شهرک، و از سمت جنوب به کیشی محدود می‌گردد.
مورمونیسم
مورمونیسم () سنت دینی اصلی جنبش قدیسان آخرالزمان در مسیحیت احیاگر است. این جنبش در دههٔ ۱۸۲۰ توسط جوزف اسمیت در بالاایالت نیویورک بنیان نهاده شد. در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰، مورمونیسم خود را از پروتستانتیسم سنتی متمایز کرد. امروزه مورمونیسم، آیین جدید غیر پروتستانی است که توسط اسمیت در دههٔ ۱۸۴۰ ترویج می‌شد. پس از مرگ اسمیت، بیشتر مورمون‌ها در هجرت بریگم یانگ به سوی غرب به قلمروی یوتا، از او پیروی کرده و خود را کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر الزمان نامیدند. گونه‌هایی که جزیی از این کلیسا نیستند شامل بنیادگرایی مورمون است، که خواهان حفظ آدابی چون چندهمسری است که رسمی که کلیسای قدیسان ترکش کرده، و نیز چند مذهب کوچک مستقل.
غلامرضا حسنی
غلامرضا حسنی (زاده ۱۲ اسد ۱۲۹۸ یا مطابق شناسنامه رسمی ۲۹ تیر ۱۳۰۶ در بزرگ‌آباد ارومیه - درگذشتهٔ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ در ارومیه) تا ۲۴ دی ۱۳۹۲ نماینده ولی فقیه در استان آذربایجان غربی، و امام جمعهٔ شهر ارومیه بود.
غلامرضا حسنی پیش از انقلاب، سر دفتری ازدواج و کشاورزی را داشت. او از مخالفان دودمان پهلوی بود و به گفتهٔ خود از ۱۸ سالگی تا امروز (قبل و بعد از انقلاب) همیشه اسلحه گرم به همراه داشته و به مبارزه مسلحانه با نظام پهلوی پرداخته‌است. او در ماه‌های انتهایی حکومت پهلوی هم، از عوامل مؤثر در بسیج مردم علیه حکومت بود. جمشید حقگو، نخستین استاندار آذربایجان غربی، نقل می‌کند که حسنی «یکروز در بالای منبر به‌طور غافلگیرانه یک کلاشنیکف از زیر عبای خود درمی‌آورد و می‌گوید: "مردم این یک تفنگ است نوک مگسک قلب شاه!" مردم با دیدن این صحنه به هیجان در می‌آیند و از آن تاریخ، مردم ارومیه به سرعت مسلح می‌شوند.»
حسنی، پس از انقلاب ریاست کمیته‌های انقلاب در آذربایجان غربی را برعهده گرفت و در عملیات مقابله با گروه‌های مسلح کرد، با لباس نظامی و به‌طور مسلح شرکت می‌کرد. حسنی از معدود افرادی بود که با سلاح به دیدار سید روح‌الله خمینی رفت. او، در اوایل انقلاب، محل اقامت پسر خود، "رشید حسنی" که از اعضای سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود را به کمیته انقلاب اسلامی اطلاع داد. رشید حسنی پس از محاکمه، اعدام شد.
برخی، حسنی را در کشتار قارنا در ۱۱ شهریور ۱۳۵۸ متهم می‌دانند. در این واقعه، عده‌ای از اهالی کرد روستای قارنا و بعضی از اعضای حزب کومله که اهالی روستا به آن‌ها پناه داده بودند، در شهرستان نقده توسط عده‌ای ناشناس کشته شدند. اما خود وی، هرگونه دخالت در این ماجرا را رد کرده‌است.
غلامرضا حسنی بزرگ آباد با ۷۷/۹ درصد آرا، نمایندهٔ دوره نخست مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
در اسفند سال ۱۳۸۸، مدیرکل سازمان میراث فرهنگی آذربایجان غربی به خبرگزاری ایلنا گفت که برای «ثبت معنوی» نام غلامرضا حسنی در فهرست «آثار معنوی» از سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری تقاضا کرده‌است و امیدوار است تا پایان سال ۸۸ نام حسنی، به‌عنوان یکی از میراث فرهنگی ایران، به ثبت برسد.
در ۱۴ فروردین ۱۳۹۰ و در جلسه اعضای هیئت دولت ایران، حسنی «نشان درجه یک شجاعت» را از محمود احمدی‌نژاد دریافت کرد. به گفتهٔ خبرگزاری فارس، این نشان به‌خاطر سوابق مبارزاتی حسنی پیش از انقلاب ۵۷، مبارزه با مخالفان کُرد در سال‌های نخست پس از پیروزی انقلاب، و حضور در جنگ ایران و عراق به او داده شده‌است.
غلامرضا حسنی از منتقدان شدید ریاست جمهوری سید محمد خاتمی و از حامیان محمود احمدی‌نژاد بود. وی از دولت سید محمد خاتمی به «دولت افسادات» نام برده و دولت ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد را «دولت عدالت» به سبک امام زمان می‌دانست.
او در سال ۱۳۹۲، به علت کهولت سن و بیماری، از امامت جمعه و نمایندگی ولی فقیه در آذربایجان غربی، کنار گذاشته شد.
غلامرضا حسنی علاوه بر سمت‌های رسمی خود در استان آذربایجان غربی، به کشاورزی نیز، می‌پرداخت.
غلامرضا حسنی در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷، در ۹۰ سالگی در اثر عفونت کلیه، در گذشت
صباح
صَباح (تا ۱۹۶۳: "بُرُنِئوی شمالی" نامیده می‌شد) یکی از ایالت‌های کشور مالزی در شمال شرقی آن کشور است.
این ایالت در مالزی شرقی قرار دارد و جزئی از جزیرهٔ بورنئو به‌شمار می‌آید.
مرکز آن کوتا کینابالو نام دارد. صباح دومین ایالت بزرگ بعد از ساراواک می‌باشد.
از جنوب با ایالت کالیمانتان شرقی و از جنوب شرقی با ایالت ساراواک هم‌مرز می‌باشد.
مالکیت صباح هنوز مورد ادعای فیلیپین می‌باشد.
حزب اسلامی پان مالزی
حزب اسلامی پان مالزی حزبی سیاسی در این کشور است که به عنوان حزبی بنیادگرا و تندروی اسلامی شناخته می‌شود.
این حزب پس از "بحران انور" که طی آن ماهاتیر محمد، نخست وزیر وقت مالزی، معاون خود انور ابراهیم را بر کنار کرد، مشهورتر شد و از فضایی که بعد از سال‌ها ضد حزب حاکم درست شده بود برای گرفتن قدرت استفاده کرد. این حزب در انتخابات ۱۹۹۹ علاوه بر ایالت کلانتان که قدرت را در آن به دست داشت، ایالت ترنگانو را نیز از دست "باریسان ناسیونال" گرفت. اما در انتخابات ۲۰۰۴ نه تنها ترنگانو را از دست داد که قدرتش در کلانتان نیز محدود شد و با اکثریتی بسیار نازل به قدرت در این ایالت رسید.
این حزب به همراه چندین حزب دیگر، ائتلاف "باریسان آلترناتیف"(به فارسی:"جبههٔ آلترناتیو") را در مقابل باریسان ناسیونال (به فارسی:"جبهه ملی") تشکیل می‌دهد.
در سال 2013 عرصه سیاسی مالزی شاهد جنجالی پیرامون انتخاب محمد سبو بعنوان رهبر این حزب بود. مخالفان وی را متهم به تشیع می کردند و خواستار کناره گیری وی بودند.
ساراواک
ساراواک (با الفبای جاوه‌ای: "سراوق") (تلفظ در زبان مالایی: ساراواک) معروف به سرزمین منقارشاخیها، ایالتی در کشور مالزی است.
در سال ۱۸۳۹، یک انگلیسی به نام جیمز بروک (۱۸۰۳-۱۸۶۸) با ثروتی که به ارث برده بود یک کشتی تفریحی خریداری کرد و آن را مسلح ساخت. با این کشتی به سنگاپور رفت و سپس در پی ماجراجویی به بورنئو عزیمت کرد. در آنجا به خدمت سلطان برونئی در آمد که در آن زمان طعمه جنگ داخلی بود. در سال ۱۸۴۱ لقب راجا به او اهداء شد و از آن پس در منطقه کوچینگ حکومت کرد. این آغاز تشکیل یک امپراتوری خصوصی برای بروک و دو جانشین بود.
ساراواک در فردای جنگ دوّم جهانی به سال ۱۹۴۶ به مستعمرات انگلیس ملحق شد و در سال ۱۹۶۳ به استقلال رسید و به فدراسیون مالزی پیوست.
حزب خلق متحد ساراواک، حزب دموکرات ترقی خواه ساراواک، حزب بومیان سارواک، حزب ملی ساراواک از احزاب سیاسی این ایالت هستند.
این ایالت در مالزی شرقی و در شمال غربی جزیره بورنئو قرار دارد و مرکز آن شهر کوچینگ است.
این ایالت که به "سرزمین منقارشاخیها" معروف شده بزرگ‌ترین ایالت کشور مالزی است.
مهم‌ترین شهر و پایتخت آن کوچینگ است که جمعیت آن طبق آمار سال ۲۰۰۰ به ۴۵۸٬۳۰۰ نفر می‌رسد و کل جمعیت نیز بالغ بر ۲٬۱۷۶٬۸۰۰ نفر است.
شهرهای دیگر عبارت‌اند از :
سیبو با ۲۵۴٬۰۰۰ نفر جمعیت، بینتولو با ۱۷۶٬۸۰۰ نفر جمعیت و میری با ۲۶۳٬۰۰۰ نفر جمعیت.
کداح
کداح (در زبان جاوه‌ای: قدح) معروف به دارالامان ایالتی در کشور مالزی است.
مرکز آن شهر الور ستار است.
شهر دیگر اصلی آن سونگای پتانی است.
جزیره‌های لنکاوی بخشی از این استان است.
جمعیت این ایالت ۱٬۷۷۸٬۱۸۸ نفر است و برای آن لقب عربی "دارالامان" (خانه آشتی) بکار می‌رود.
برآورد جمعیتی اقوام این ایالات در سال ۲۰۰۳ بدینگونه بود:
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲ ژانویه ۲۰۰۷.
پراک
پراک (در زبان جاوی: ڨیرق) معروف به پراک دارالرضوان یکی از ۱۳ ایالت کشور مالزی است. این ایالت بر ساحل غربی مالزی غربی قرار دارد و پایتخت آن شهر ایپوه است.
پراک به علت داشتن منابع غنی قلع در تاریخ مشهور بوده است. نام پراک در زبان مالایی به معنای "نقره ای" است و به علت همین صنعت قلع به این ایالت تعلق گرفته.
این ایالت همچنین محل تولد صنعت لاستیک و کائوچو در این کشور (در شهر کوالا کانگسار) می‌باشد.
پسوند عربی نام این ایالت "دارالرضوان" است.
جزیره پانگ کور، از مهم‌ترین مراکز گردشگری مالزی، در این جزیره قرار دارد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۶ فوریه ۲۰۰۷.
ارمنیان در کشورهای عربی
کشورهای عربی یکی از مناطق مهم استقرار ارامنه به شمار می‌رود که تعداد آنان در این منطقه بالغ بر نیم میلیون نفر است، اما اکثریت آنان به ترتیب در کشورهای لبنان، سوریه و مصر و ... مستقرند.
ورود و حضور ارمنیان لبنان به نسل‌کشی ارامنه سال ۱۹۱۵ بازمی‌گردد که از طریق اراضی سوریه وارد این کشور شدند و اکثریت آنان در اردوگاه‌های پناهندگان در بیروت سکنی گزیدند. سپس در سال ۱۹۳۹ تعدادی بالغ بر ۱۵ هزار نفر از ارامنه لواء اسکندرون که تحت سیطره ترکیه قرار داشتند به بقاع مهاجرت کردند و گروهی دیگر از آن‌ها نیز در خلال جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ از فلسطین به سرزمین لبنان مهاجرت کردند.
برخی از شخصیت‌های ارامنه در لبنان با مشارکت در صحنه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی این کشور، موفق شدند در مجلس، دولت و احزاب سیاسی حضور فعال یافته و همچنین در فعالیت‌های اقتصادی، خصوصاً صنایع، امور فنی و حرفه‌ای، تجارت و زیرساخت‌های اقتصادی این کشور نقش سازنده‌ای ایفا کنند.
وجود ارامنه در سوریه به پیش از درگیری آنان در ترکیه بازمی‌گردد. شهر حلب به علت فعالیت‌ها و رونق اقتصادی گروهی از بازرگانان و صنعتگران ارمنی را به خود جذب کرده بود و پس از تحولات سال ۱۹۱۵ حضور آنان افزایش یافت و در خلال دهه‌های اولیه اقامت آن‌ها در این منطقه در حیات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی فعالیت‌های بارزی از خود نشان دادند، به طوری که در زمینه مسائل فرهنگی و تبلیغاتی تنها در حلب و در خلال سال‌های ۱۹۷۸–۱۹۱۸ ده‌ها روزنامه، ۱۱ هفته‌نامه و ۳۲ ماهنامه منتشر می‌کردند و تعداد زیادی از مؤسسات و مراکز فرهنگی و سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و تحت اشراف آن‌ها اداره می‌شد.
روابط ارامنه با قدس و فلسطین به تاریخ قدیم و قرن چهارم و پنجم میلادی بازمی‌گردد که ضمن اشتغال به امور فنی و اقتصادی در طول سده‌ها با تحولات و تغییرات در تعداد جمعیت، آنان حضور خود را حفظ کردند و در نیمه سده ۱۷ ارامنه از نظر جمعیت سومین طائفه مسیحی در فلسطین به شمار می‌آمدند ولیکن با اجرای طرح یهودی‌سازی این منطقه و باریکه ساحلی فلسطین، آنا به سمت اورشلیم و مناطق شرقی فلسطین کوچ کردند و طبق برآورد آماری تعداد ارامنه در سال ۱۹۴۵ بالغ بر پنجاه هزار بود و بعد از تجاوزات اسرائیل در سال ۱۹۶۷ به سی هزار نفر تقلیل یافتند و با استمرار مهاجرت آن‌ها در سال ۱۹۷۴ به دوهزار و در سال ۱۹۸۵ به هزار نفر کاهش یافت که غالباً در ده‌ها مؤسسه فرهنگی، اجتماعی و دینی به کار اشتغال داشتند. ارامنه در قبال مسئله اشغال سرزمین همواره از مواضع منسجم و شجاعانه برخوردار بودند و با تقسیم اراضی در سال ۱۹۴۷ بشدت مخالفت کردند و خواستار استقلال فلسطین و برپائی حکومت مردمسالارانه ادیان سه‌گانه شدند.
وجود ارمنیان در مصر نیز به تاریخ قدیم بازمی‌گردد و در خلال جنگ جهانی اول و تغییر در توزیع ارامنه در منطقه تعداد آنان در این کشور افزایش یافت و به بیش از ۳۰–۲۵ هزار نفر رسید که اکثریت آن‌ها در قاهره و اسکندریه اقامت داشتند. ارامنه در مصر موفق شدند طی قانون ویژه‌ای در سال ۱۹۴۶ امتیازاتی را برای خود کسب و تضمین کنند و دولت مصر در سال ۱۹۵۵ آن را تصویب کرد. با مهاجرت ارامنه در دهه‌های اخیر تعداد آن‌ها در مصر کاهش یافته و اقلیت باقی‌مانده در این کشور در امور و حرف سنتی ریسندگی، پوست و مفروشات به کار اشتغال دارند که از جایگاه خاصی در این کشور برخوردارند ولیکن در مقایسه با قبل از انقلاب ۱۹۵۲ از حضور شخصیت‌های فرهنگی آنان کاسته شده‌است.
نوشتاری از صلواتی‌پور در وب‌گاه مؤسسه گفتگوی ادیان (برداشت آزاد)
خردادگان
جشن خُردادگان به پاسداشتِ آب و آبادانی برگزار می‌شود.
روز خرداد (ششمین روز ماه) از ماه خرداد (سومین ماه سال) است.
فرخندگی هم نامی روز و ماه به نام امشاسپند خرداد و بزرگداشت جایگاه آن در اندیشه ایرانیان.
خرداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به معنی رسایی و کمال است که در گات‌ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است. خرداد، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان خویشکاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در سنت، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود. در گات‌ها، از خرداد و امرداد پیوسته در کنار یکدیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند، پاسدارنده آب‌ها و گیاهان اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند. در یسنا، هات ۴۷، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خرداد و جاودانگی امرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.
چهارمین یشت از یشت‌های بیست و یک‌گانه اوستا، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خرداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «... یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خرداد را برای مردمان اشون بیافریدم…» و سپس تأکید می‌شود هر آن کس که خرداد را بستاید همانند آن است که همه امشاسپندان را ستایش کرده‌است. در بندهش نیز دربارهٔ خرداد آمده‌است: «... ششم از مینویان، خرداد است؛ او از آفرینش گیتی آب را به خویش پذیرفت..»، «... خرداد سرور سال‌ها و ماه‌ها و روزهاست [ یعنی] که او سرور همه‌است. او را به گیتی، آب خویش است. چنین گوید: هستی، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست…»
در کتاب بندهش از گل سوسن به عنوان گل ویژه امشاسپند بانو «خُرداد» نام برده شده‌است: «... این را نیز گوید که هر گلی از آنِ امشاسپندی است؛ و باشد که گوید: … سوسن خرداد را، ..» که بر این بنیان بهترین نماد برای جشن خردادگان گل سوسن است. معروف‌ترین نمونه‌های گل سوسن نزد ایرانیان سوسن سپید Lilium candidum یا سوسن آزاد است که به نام سوسن ده زبان یا سوسن گل دراز نیز شناخته می‌شود، همچنین یکی دیگر از گونه‌های نادر گل سوسن که بومی برخی مناطق شمالی ایران است، سوسن چلچراغ Lilium lederbourii نام گرفته‌است. در متن پهلوی «خسرو قبادان و ریدکی» بوی گل سوسن سپید، چون «بوی دوستی» توصیف شده‌است.
یکی از مهم‌ترین آیین‌های روز خرداد که در جشن خرادگان پررنگ تر می‌شود، رفتن به سرچشمه‌ها یا کنار دریاها و رودها، تن شویی در آب و خواندن نیایش‌های ویژه این روز همراه با شادی و سرور در کنار خانواده و دوستان بوده‌است. نمونه‌ای از سنت‌های رایج در این روز را می‌توان از سروده «دستور داراب پالن» موبد بزرگ پارسی در منظومه «فرضیات نامه» برداشت نمود که از آیین‌های ویژه خرداد روز به «تن شویی» و «کندن چاه» و «نو کردن کاریز» اشاره می‌کند و در همین مورد در متن پهلوی «اندرز انوشه روان آذرپاد مهر اسپندان» یادآوری شده که «در خرداد روز جوی کن». بر این پایه، در این روز توجه‌ای ویژه می‌شده به نگهداری و نوسازی جای‌هایی که آب از آن‌ها سرچشمه می‌گیرد و در آنجا جاری می‌شود چون چشمه‌ها، چاه‌ها، جوی‌ها، کاریزها و رودها که با آب زندگی بخش خود، ادامه زندگی را در این کره خاکی برای زیستمندان امکان‌پذیر می‌کنند.
پیامبران (خمیر)
در جنوب نیکان واقع شده‌است.
جمعیتش ۴۰ نفر (۱۵ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار «برکه» وچشمه ای دارد که حدود ۱۰۰ بته نخل را آبیاری می‌کند.
در حدود ۵۰ من زمین زیر کشت دیم دارد که در مواسم باران کشت وکار می‌کنند، و در زمینهایش جو و گندم می‌کارند.
پیشه مردم این روستاها کشاورزی و دامداری است.
از شمال روئیدر ، از جنوب رودخانه، از مغرب گوین، و از سمت مشرق به تنگ گچ محدود می‌گردد.
کرمران
در یک کیلومتری گوین واقع است.
دارای چشمه ای است که آبش شیرین است و در حدود ۱۰۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند و در حدود ۲۰۰ من (۸۰۰ کیلوگرم) زمین زیر کشت دارد و همچنین ۵۰ من زمین دیم دارد که در آن جو گندم می‌کارند.
از شمال گوین، از جنوب کشی، از مغرب کینوئی، و از سمت مشرق به راوا محدود می‌گردد.
هتران
این روستا کوهستانی و فاقد جاده ماشین رو بوده و راه آن مالرو است.
دارای ۲۵ نفر (۶ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، وآب‌انبار برکه است.
چشمه کوچکی دارد دل کوه به سمت دشت جیحون آبش شیرین است و ۵۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند.
از شمال کوه، از جنوب دشت جیحون، از مغرب گوین، و از سمت مشرق به کشی محدود می‌گردد.
گیشی (خمیر)
جمعیت آن در حدود ۴۵۰ (۵۵ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. جاده‌اش نیم آسفالت و نیم خاکی و جیپ رو است.. دارای مسجد، دبستان، و آب انبار «برکه» می‌باشد.
دارای دو چشمه است که ۳۰۰۰ اصله نخل را آبیاری می‌کند، و حدود ۳۰۰ من زمین بذرافکن دارد.
از شمال رویدر، از جنوب تقی خان، از مغرب جیحون و از سمت مشرق به قهوه خانه میر محدود می‌گردد.
چاماخور
چاماخور یا چاه ماخور روستایی در دهستان کهورستان بخش مرکزی شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است.
مردم روستا از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار «برکه» و در حدود ۱۰۰ اصله نخل دیم است؛ و در راه بندرعباس بستک قرار دارد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۱۲ نفر (۱۷۲خانوار) بوده‌است.
یک احشم از سمت راست چاماخور است که ۲۱ خانوار و ۷۰ نفر جمعیت دارد که از توابع چاماخور است.
از شمال قهوه‌خانهٔ میر، از جنوب کوه، از مغرب کشی، او سکت مشرق به کوه محدود می‌گردد.
بنفشه‌دان
بنفشه دان روستای کو چکی از توابع بخش رویدر شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. درجنوب برکه نو قرار دارد.
جمعست این روستا ۲۴ نفر (۸ خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند و دارای مسجد، آب‌انبار و برکه است.
در روستا در حدود ۵۰۰ اصله نخل خرما وجود دارد، همچنین دارای ۱۵۰ من زمین کشت دیم است.
از شمال برکه نو، از جنوب تقی خان، از مغرب کوه، و از سمت مشرق به دره محدود می‌گردد.
پس‌بست
در پنج کیلومتری بنفشه دان قرار دارد.
دارای ۸ خانوار و ۲۵ نفر جمعیت دارد که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند. دارای مسجد، آب‌انبار «برکه»، دبستان و خانه بهداشت است.
دارای زمین زیر کشت وسیعی باشد و در آن جو و گندم می‌کارند، دارای ۷۰۰ اصله نخل دیم و در حدود ۲۰۰ من زمین زیر کشت است.
از شمال پیامبران، از جنوب نیکان، از مغرب بنفشه دان، و از سمت مشرق به گوین محدود می‌گردد.
گیشو (خمیر)
در ۳۰ کیلومتری شرق روئیدر واقع شده‌است.
جمعیت روستا ۲۸۰ نفر (۵۱خانوار) است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار «برکه» است.
دارای ۱۰۰۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت م باشد. در زمین کشت آن جو و گندم زیاد به بار می‌آید.
از شمال چاهو، از جنوب کوه، از مغرب روئیدر، و از سمت مشرق به تنگ اشکن محدود می‌گردد.
نایو مارش
اِدیت نایو مارش (؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۹۸۲)، بانوی نویسندهٔ آثار کارآگاهی و کارگردان تئاتر نیوزیلندی است. شهرت جهانی او بیش‌از همه به‌خاطر خلق شخصیت «رودریک آلین»، کارآگاه نجیب‌زاده‌ای است که در پلیس متروپولیتن (لندن) کار می‌کرد. او نشان والای امپراتوری بریتانیا (DBE) را در ۱۹۶۶ دریافت کرد.
از او به‌عنوان یکی از ملکه‌های داستان کارآگاهی، در کنار آگاتا کریستی، دوروتی ال. سایرز و مارجری الینگهام نام می‌برند.
اِدیت نایو مارش در شهر کرایست‌چرچ نیوزیلند به دنیا آمد و در همان‌جا درگذشت. سهل‌انگاری پدرش در ثبت رسمی تولد او تا سال ۱۹۰۰، باعث شده تردیدهایی دربارهٔ تاریخ دقیق تولد وی باقی بماند. او تنها فرزند رُز و کارمند بانک، هنری مارش بود. خواهر مادرش، روث، همسر زمین‌شناس و موزه‌دار، رابرت اسپایت بود. نایو در کالج سنت مارگارت تحصیل کرد و یکی از اولین گروه دانش‌آموزان این مدرسهٔ تازه‌تأسیس بود. او سپس به یادگیری نقاشی در دانشگاه کانتربوری مشغول شد.
وی هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت.
مدل اتمی رادرفورد
مدل اتمی رادرفورد مدلی از ساختمان اتم است که ارنست رادرفورد در سال ۱۹۱۱ میلادی ارائه کرد.
پیش از مدل رادرفورد تصور دانشمندان از ساختمان اتم براساس مدل اتمی تامسون بود. مدل تامسون اتم را به صورت مجموعه‌ای از الکترون‌ها (بارهای منفی) که در میان بارهای مثبت پراکنده هستند در نظر می‌گرفت. این مدل به مدل کیک کشمشی معروف شد.
هشت سال پس از تامسون یعنی در سال ۱۹۱۱ رادرفورد پس از آزمایش معروف ورقه طلای خود مدل دیگری را پیشنهاد کرد. رادرفورد با تاباندن ذرات آلفا به ورقه نازکی از طلا (به ضخامت ۲۰۰۰اتم طلا) مشاهده کرد که بیشتر ذرات از ورقه عبور می‌کنند یا به مقدار کمی منحرف می‌شوند. اما درصد بسیار کوچکی از ذرات (تقریباً یک در ۲۰۰۰۰) با زاویه‌ای بیش تر از ۹۰ درجه بازمی‌گردند. رادرفورد نتیجه گرفت که بخش بزرگی از اتم فضای خالی است و در مرکز اتم هسته چگالی وجود دارد.
جیحون (خمیر)
جیحون روستایی در دهستان کهورستان بخش مرکزی شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است.
مردم روستا از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای ۳ باب آب‌انبار «برکه» و مسجد، دبستان و بانک. خانه بهداشت. مخابرات. مدرسه راهنمایی. جادهٔ اسفالته است و دارای مسجد جامع می‌باشد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۴۳ نفر (۱۹۳خانوار) بوده‌است.
دشت جیحون صحرای بزرگی که هرسال مردم جو و گندم می‌کارند. سه برکه در بشت روستا قرار دارد. سه تا برکه در دو سه کیلومتری شرق روستا به نام برکهٔ دم دشت قراردارد. کاروانسرا و یک برکه در غرب روستا قراردارد.
از شمال گوین، از جنوب تقی خان، از مغرب دالان، و از سمت مشرق به قهوه‌خانهٔ میر محدودهٔ می‌گردد.
قسطنطنیه
قُسْطَنْطَنِیّه یا قُسْطَنْطِینِیّه (عربی‌شدهٔ Κωνσταντινούπολις، «کونستانتینوپولیس» به معنای شهر کنستانتین)، نام پیشین شهر کنونی استانبول است که به افتخار قیصر روم، کنستانتین یکم نام‌گذاری شده‌بود. این شهر سال‌ها پایتخت امپراتوری روم شرقی بود. پس از سرنگونی رومی‌ها و فتح قسطنطنیه به‌دست مسلمانان عثمانی، این شهر اسلامبول (به‌معنای شهر اسلام) خوانده شد که با گذشت زمان به استانبول تغییر نام پیدا کرد.
بنیانگذار این شهر کنستانتین یکم (۲۷۴–۳۳۷ میلادی)، نخستین امپراتور روم است که مسیحیت را پذیرفت و آن را دین رسمی کشور روم اعلام کرد و کلیسا را با حکومت پیوند داد. وی پس از اینکه بر دشمنانش پیروز شد، در سال ۳۳۰ پایتخت خود را به دهکده بیزانتیوم (قسطنطنیه) که در حاشیه تنگه بسفر قرار دارد انتقال داد و آن را گسترش داد؛ ساختمان‌های زیادی در آن ساخت و آن را پایتخت اصلی خود اعلام کرد.
مسلمین در زمان امویان و اوایل عباسیان تقریباً هر سال و غالباً سالی دو بار یعنی در بهار و پاییز به عملیات جنگی دست می‌زدند و از گردنه‌های جبال توروس گذشته وارد بلاد روم می‌شدند و منظور اصلی آن‌ها رسیدن به قسطنطنیّه بود و بالاخره هم توانستند سه دفعه قسطنطنیه را در زمان بنی‌امیه محاصره کنند ولی در هر سه محاصره به سختی شکست خوردند… اولین سه محاصرهٔ مشهور در سال ۳۲ هجری زمان خلافت عثمان به وقوع پیوست و معاویه که بعدها به خلافت رسید آسیای صغیر را مورد تاخت و تاز قرار داده متوجه قسطنطنیه شد و خواست آنجا را اول با هجوم و یورش و سپس به وسیلهٔ محاصره تصرف کند ولی چون خبر قتل عثمان در اثنای محاصره رسید از محاصره دست برداشت و حوادثی پیش آمد که به تأسیس خلافت اموی منتهی گردید. محاصرهٔ دوم در سال ۴۹ زمان خلافت همین معاویه روی داد و او پسر و جانشین خود یزید را به جنگ کنستانتین چهارم فرستاد ولی در نتیجهٔ بی‌لیاقتی سرداران لشکر اسلام شکست بزرگی نصیب محاصره‌کنندگان گردید و در این اثناء معاویه هم مرد و یزید به خلافت رسید و به پایتخت برگشت. سومین محاصرهٔ قسطنطنیه که مهم‌ترین آن‌ها می‌باشد محاصرهٔ مهمی است که در زمان خلافت سلیمان بن عبدالملک اموی واقع شد و چند سال به طول انجامید. سلیمان برادر خود مسلمه را در سال ۹۶ به جنگ لئوی ایزوری {لئوی سوم (امپراتور بیزانس)} گسیل داشت. از این پیکار باز هم به شکست مسلمین تمام شد… و در این نبردها بود که عبدالله معروف به بطال یعنی قهرمان شهرت عظم یافت و بعدها ترک‌ها او را قهرمان ملی خود و جنگجوی شکست‌ناپذیر اسلام شمردند.
حاکمان امپراتوری روم شرقی همیشه بر این مطلب تأکید داشتند که دولت بیزانس (دولت روم شرقی) دولتی شرقی است. قسطنطنیه تا سال ۱۴۵۳ پایتخت امپراتور روم شرقی محسوب می‌شود. در این سال این دولت از سپاهیان دولت عثمانی به فرماندهی سلطان محمد فاتح شکست خوردند و قسطنطنیه تصرف شد و بدین ترتیب عمر امپراتوری هزار ساله روم شرقی پایان یافت. شهر قسطنطنیه پس از تصرف توسط نیروهای عثمانی (اسلامبول) یعنی شهر اسلام خوانده شد.
این شهر هم‌اکنون یکی از شهرهای مهم و بزرگ کشور ترکیه به‌شمار می‌آید که در کنار تنگه بسفر (تنگه‌ای که دریای سیاه را به دریای مرمره می‌پیوندد) قرار دارد. اسلامبول یا استانبول در بخش اروپایی ترکیه‌است و حلقه ارتباطی آسیای صغیر با اروپای شرقی به‌شمار می‌آید.
بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه
بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه یکی از بخش‌های شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
بخش مرکزی دارای چهار دهستان و بیش از ۲۵ روستای بزرگ و کوچک است. این بخش از سوی شمال به لاورِ دین و بخش کوخرد، از جنوب به خلیج فارس و بخش کیش و جزیره هندرابی، و از مغرب به بخش شیبکوه، و از مشرق به بخش خمیر محدود می‌شود.
طبل حلبی
طَبلِ حَلَبی (به آلمانی: "Die Blechtrommel") رمانی است به قلم گونتر گراس که سال ۱۹۵۹ میلادی منتشر شد. این رمان در کنار دو رمان دیگر با نام‌های "موش و گربه" و "سال‌های سگی" سه‌گانه‌ای را تشکیل می‌دهند.
گونتر گراس در مصاحبه‌های مختلف خود بارها گفته‌است که او هیچ وقت انتظار نداشته این رمان تا این اندازه مورد استقبال خوانندگان و منتقدان قرار گیرد.
او در گفتگویی که سال ۱۳۸۹ با ماهنامه ادبی ـ هنری نافه کرد دربارهٔ این رمان گفته بود «من مدیون گروه ۴۷ هستم. آن موقع نویسنده جوانی بودم و در گروه ۴۷ شعرهای اولیه‌ام را می‌خواندم. بعداً در همان گروه اولین رمانم "طبل حلبی" را خواندم.»
گراس در این گفتگو دربارهٔ شوخی‌های اسکار، قهرمان رمانش با مسیح و مذهب گفته بود «شوخی‌ها و طنز او دشمنی با مذهب نیست. اسکار دچار توهم می‌شود و به خیالات واهی می‌افتد. همان چیزی که در خیلی از مردم می‌بینیم. اسکار فکر می‌کند مسیح نجات‌دهنده است.»
سال ۲۰۰۹ به مناسبت پنجاهمین سال انتشار این رمان در بسیاری از انجمن‌ها و مراکز فرهنگی آلمان برنامه‌های بزرگداشتی با حضور گونتر گراس برگزار شد.
شخصیت اصلی این رمان پسری است که تصمیم می‌گیرد از سن سه سالگی بزرگ‌تر نشود؛ بنابراین در همان قد و قوارهٔ کودکی باقی می‌ماند. اما از نظر فکری رشد می‌کند. افراد دور و بر این پسر او را کودک می‌انگارند. در حالی که او همه چیز را می‌بیند و درک می‌کند و هر جا که بتواند از توانایی‌های خاص خودش برای تفریح یا تغییر شرایط استفاده می‌کند.
در این رمان وقایعی مربوط به دوران هیتلر آمده‌است که این کودک نیز شاهد آنها است و نقشی در آنها ایفا می‌کند. شرایط این کودک که به صورتی ناقص‌الخلقه باعث آزار دیگران می‌شود یا با استفاده از احساسات دیگران از آنها سوءاستفاده می‌نماید، به نوعی نشانگر شرایط زمانی جامعهٔ آن دوران آلمان است.
رمان "طبل حلبی" را سروش حبیبی به فارسی برگردانده که انتشارات نیلوفر سال ۱۳۸۱ آن را چاپ کرد.
از روی این رمان فیلمی با همین نام به کارگردانی فولکر شلوندورف ساخته شد که توانست اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان و نخل طلای جشنواره فیلم کن را از ان خود کند.
کهورستان
کهورستان روستایی در دهستان کهورستان بخش مرکزی شهرستان خمیر استان هرمزگان ایران است. این روستا مرکز دهستان کهورستان است.
به علت فراوانی درخت کهور (کُور) این ناحیه کهورستان نامیده شده‌است. کهورستان منطقه‌ای است زراعتی و به سبب فراوانی آب شیرین در این منطقه باغهای مرکبات و سبزیجات زمستانه و تابستانه فراوان است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳٬۴۱۸ نفر (۱٬۰۳۶خانوار) بوده‌است.
دبستان پسرانه، دبستان دخترانه، مدرسه راهنمائی، دبیرستان، درمانگاه، آب لوله‌کشی، برق، ۵ باب آب‌انبار برکه و مسجد و بانک است. در خود تعداد ۲۵۰۰۰ اصله دیم دارد. ۲پمپ بنزین. داری ۳ بانک. بانک ملی. بانک صادرات. بانک تجارت.. درمانگاه. داندانپزشکی. زنان زایمان. دارای مرکز پلیس راه؛ و پاسگاه نیروی انتظامی
پیشهٔ مردم روستا دامداری و کشاورزی است و از این راه امرار معاش می‌کنند.
دهستان کهورستان
دهستان کهورستان یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان خمیر، استان هرمزگان در ایران است.
این نام از نام های باستانی حکومت ساسانیان و مربوط به قوم هوری یا خوری ساکن لرستان میباشد گفتنی است میرآهوری ویا میرآخوری نیز مرتبط با این نام میباشند
جمعیت دهستان کهورستان طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۵٬۸۹۹ (۴٬۵۶۱ خانوار) نفر بوده‌است.
بتن‌روژ، لوئیزیانا
بتن روژ پایتخت و دومین شهر بزرگ ایالت لوئیزیانا از ایالت‌های جنوبی آمریکا است.
نام این شهر که از زبان فرانسه گرفته شده به معنی «چوب سرخ» است. واژه فرانسه باتون در فارسی به معنی چوبدستی ویژه پلیس ضدشورش بکار می‌رود.
این شهر در کنار رود می‌سی‌سی‌پی واقع شده‌است و به واسطه موقعیت سوق‌الجیشی آن صحنه چندین نبرد در جریان جنگ‌های داخلی آمریکا بوده‌است.
در عین حال بندر بتن روژ نهمین بندر آمریکا از نظر تناژ شناخته شده‌است. صنعت مهم شهر پتروشیمی می‌باشد، که در حاشیه غربی شهر در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی قرار گرفته‌اند. پتروشیمی شرکت اکسان موبیل در این شهر دومین مجتمع بزرگ پالایشگاهی در ایالات متحده می‌باشد.
در عین حال چند مرکز و شرکت تحقیقاتی بیولوژیک و دارویی هم در این شهر فعالیت دارند.
این شهر در توفان کاترینا در سال ۲۰۰۵ میلادی آسیب دید، اما در عین حال بعنوان مرکز پشتیبانی و لجستیکی برای شهر سیلزده نیواورلئان عمل کرد، بعنوان مثال تمام پروازهای فرودگاه نیواورلئان به فرودگاه این شهر منتقل شد.
دارای آب و هوایی معتدل و مرطوب می‌باشد. متوسط بارش سالیانه در این شهر ۱۶۰۲ میلیمتر می‌باشد.
ین شهر در سال ۲۰۰۴ تعداد ۲۲۴٬۰۹۷ نفر جمعیت داشت. بعد از توفان کاترینا به علت هجوم مردم آواره از قسمتهای جنوبی ایالت لوئیزیانا جمعیت شهر دستخوش تغییرات ناگهانی شد.
در این شهر سه کالج و دانشگاه اصلی وجود دارد که عبارتند از: دانشگاه ایالتی لوئیزیانا ، دانشگاه ساترن و کالج عمومی بتن روژ .
آتشکده
آتَشکَده، یا آتَشگاه یا دَرِ مِهر، به گونه‌ای از نیایشگاه‌های زرتشتیان گفته می‌شود که در آن آتش در جایگاه ویژه‌ای جای گرفته‌است و مهمترین نیایش‌های دینی در آن و در برابر آتش انجام می‌گیرد. از جمله نیایش‌ها خواندن اوستا و گاتها است.
بسیاری از بناهای چارتاقی در سطح کشور - به تصّور آتشکده - یا به‌طور کامل تخریب شده یا تغییر کاربری داده شده‌است؛ ولی تعدادی هم مانند چهار طاقی بازه هور ، چهارتاقی نیاسر و چارطاقی تفرش، سالم مانده‌اند. چارتاقی‌ها را آتشکده‌های دوره ساسانی می‌دانند.
بنا بر نظر احمد تفضلی اطلاعات ما دربارهٔ آتشکده‌ها عموماً از دوره ساسانی و اسلامی است. شکل و بنای آتشکده‌ها در همه جا یکسان بوده، معمولاً هر آتشکده هشت درگاه و چند اتاق هشت گوشه داشته و آتشدان در وسط بنا واقع بوده و پیوسته آتش مقدس در آن می‌سوخته‌است. اما با گذر زمان و به تدریج در دین زرتشت مقرر می‌شود که آفتاب بر آتش نتابد؛ بنابراین آتش را در فضای باز نگهداری نکرده و اتاقی در وسط بنا ساختند که آتشدان در آن جای داشت. شمار آتشکده‌ها بسیار بود و بنیاد آن‌ها به زمان پیش از زرتشت، یعنی زمان پیشدادیان (هوشنگ و جمشید) می‌رسید؛ ولی در دوره ساسانیان سه آتشکدهٔ مشهور بدین قرار بود: به نام سه طبقهٔ اصلی اجتماعی در آن دوران یعنی طبقهٔ ارتشتاران و نظامیان، طبقهٔ کشاورزان و پیشه وران، و طبقهٔ موبدان و روحانیان، که با سه رنگ سرخ و سبز و سپید یا همان سه رنگ پرچم ایران مشخص می‌شده‌اند، اهمیت می‌یابد. به زعم احمد تفضلی آتشکده‌ها بنا بر اهمیت نوع آتشی که در آن است، به سه دسته تقسیم می‌شوند: آتشِ بَهْرام، آدُران و دادگاه.
آتشکده‌های زیادی چون کوه آتشکده، در ایران موجود است که پس از حمله اعراب به ایران و همچنین در دوران صفویه به زور خاموش شدند. تعدادی از آتشکده‌ها نیز به دست اعراب یا خود تندروهای ایرانی تخریب گشتند.
رابرت گدارد
رابرت هاچینگز گُدارد (زاده ۵ اکتبر ۱۸۸۲ - درگذشته ۱۰ اوت ۱۹۴۵) استاد و دانشمند آمریکایی پیشگام موشک سوخت مایع کنترل‌شونده.
گدارد اولین موشک سوخت مایع را در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۲۶ پرتاب کرد. بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ با پرتاب موشک‌های مختلف به سرعت ۵۵۰ مایل بر ساعت دست یافت.
در سال ۱۹۰۸ مدرک کارشناسی دریافت کرد و در پاییز همان سال دانشگاه کلارک ثبت‌نام کرد. در سال ۱۹۱۰ کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۱۱ مدرک دکترای خود را از همان دانشگاه دریافت کرد. او در سال ۱۹۱۲ فرصت مطالعاتی از دانشگاه پرینستون را پذیرفت.
او ۲۱۴ اختراع به نام خود ثبت کرد، مرکز پرواز فضایی گدارد که در سال ۱۹۵۹ در مریلند تأسیس شد نیز به یاد او نامگذاری شده‌است. همچنین کتابخانه‌ای در دانشگاه کلارک به نام کتابخانه گدارد نامگذاری شد. یکی از دهانه‌های ماه نیز بنام دهانه گدارد نامگذاری شده‌است.
بخش مرکزی شهرستان خمیر
بخش مرکزی شهرستان خمیر یکی از بخش‌های شهرستان خمیر در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.
بخش خمیر از شمال به بخش رویدر و بخش کوخرد، و از جنوب به خلیج فارس، و از مغرب به بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه، و از مشرق به بخش فین و به بخش تخت منتهی می‌شود. این بخش قبلاً با نام بخش خمیر از توابع شهرستان بندرعباس بود.
جمعیت بخش مرکزی شهرستان خمیر طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۴۸۲۴۱ نفر بوده‌است.
جوزپه گاریبالدی
جوزپه گاریبالدی یکی از مبارزان اصلی میهنی در جنگ استقلال ایتالیا بر ضد اتریشیها بوده‌است. به خاطر خدمات نظامی‌اش در آمریکای جنوبی و اروپا لقب قهرمان دو جهان را به او داده‌اند. گاریبالدی فرماندهِ جنگ‌های وحدت ایتالیا و قهرمان ملی ایتالیا به‌شمار می‌آید.
وی زاده ۴ ژوئیه ۱۸۰۷ در شهر نیس و درگذشته به تاریخ ۲ ژوئن ۱۸۸۲ در «کاپررا» بود.
از یک خانواده ماهیگیر برخاسته و در نیروی دریایی سلطنتی ساردنی-پیمونت خدمت کرد. وی ابتدا در راه وحدت ایتالیا و ضد اتریش و بعداً ضد دولت پادشاهی ناپل و حکومت پاپ مبارزه کرد. در سال ۱۸۳۳ به سازمان مخفی «ایتالیای جوان» و مؤسس آن جوزپه ماسینی پیوست. گاریبالدی در سال ۱۸۳۴ پس از یک قیام ناکام، دستگیر و به اعدام محکوم شد اما توانست از طریق فرانسه به آمریکای جنوبی فرار کند و با شرکت در جنگهای آزادی‌خواهی آن دیار به تجارب نوینی در مبارزات چریکی دست یابد.
با شروع انقلاب سال ۱۸۴۸ گاریبالدی به ایتالیا بازگشت و با یک گروه چریکی در لمباردی علیه سربازان اتریش به مقابله پرداخت و سرانجام با پشتیبانی از انقلابیون ایتالیا و فراخوانی جمهوری روم در فوریه ۱۸۴۹، در مقابل اشغالگران فرانسوی و سربازان بوربونی، شجاعانه ایستادگی نمود اما مجبور به عقب‌نشینی و فرار مجدد به آمریکا شد. در سال ۱۸۵۴ با پذیرفتن شرایطی، اجازه بازگشت به پیمونت را دریافت نمود و در جزیره کاپررا به کشاورزی مشغول شد. پس از اندک زمانی به جنبش رهائی بخش ایتالیا پیوست. گاریبالدی در سال ۱۸۶۰ با همکاری کاوور از آزادیخواهان ایتالیا، جزیره سیسیل را از زیر سلطه بوربون‌ها آزاد نمود. در جنگ بین فرانسه و آلمان در سال ۱۸۷۰–۱۸۷۱ گاریبالدی در حمایت از جمهوری نوخاسته فرانسه و علیه ارتش آلمان شرکت نمود. وی حتی برای مدت کوتاهی عضو اتحادیه ملی فرانسه بود. گاریبالدی دوش به دوش کاوور، ماسینی و امانوئل دوم از شخصیت‌های اصلی «ریسورجیمنتو» می‌باشد. او شکوه پیروزی و موفقیت انقلابی را مدیون جوشش و تحرک جسورانه‌اش می‌باشد که باعث تهیج احساسات و مشوق مبارزان داوطلب و فداکارش بود. او از نظر سیاسی دارای موضعی متزلزل و ناپایدار بود و هیچگاه نتوانست بین پادشاه و ماسینی یکی را انتخاب نماید. چندین بار از روند سیاسی حکومت ملی و جوان و نوپای ایتالیا سرخورده و ناامید شد و سرانجام به اتفاق طرفداران خود در مجلس ایتالیا، به چپ‌ترین جناح موجود پیوست.
بخش شیبکوه (بندر لنگه)
بخش شیبکوه به مرکزیت شهر بندر چارک یکی از بخش‌های شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان است.
بخش شیبکوه در جنوب کشور و غرب هرمزگان، از شمال به لاور نادردون و بخش کوخرد، و از جنوب به خلیج فارس و بخش کیش، و از مغرب به شهر پارسیان، و از مشرق به بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه منتهی می‌شود.در دوران قدیم منطقه شیبکوه به چهار قسمت تقسیم شده بوده و زیر نفوذ چهار قبیله عرب، بوده‌است. این قبائل عربی در سده دهم یا نهم هجری قمری از شبه جزیره عربستان به منطقه «شیبکوه» هجرت کرده بودند. شیبکوه به معنی زیرتپه‌ها بوده و این نام به نواری ساحلی به طول ۲۸۰ کیلومتردر امتداد خلیج فارس اشاره دارد که از از شمال به طیف وسیعی از تپه‌های دامنه زاگرس می‌رسد. این منطقه از بنک تا لنگه کشیده شده و برخی نیز معتقدند مگام، شمالی‌ترین نقطه نوار شیبکوه است. عرض این نوار در کنگان به ۱۰ کیلومتر و در مقو به ۵۰ کیلومتر می‌رسد. این سواحل باریک، شامل بندرهای متعدد و چندین جزیره می‌باشند، در حالی که جزایر شیخ شعیب (لاوان کنونی)، شاتوار، هندورابی، کیش و به‌طور مدیریتی بخشی از بنادر شیبه نمونه‌هایی از این جزایر هستند.
هر کدام از این قبائل چهارگانه بر گوشه‌ای از این منطقه وسیع حاکم بودند که به شرح زیر است:
این چهار گوشه از منطقهٔ گسترده «شیبکوه» شامل دهستان‌ها و روستاهای بزرگ و کوچک بوده که قسمت زیادی از آن روستاها به همان نام پیشین خود باقی مانده‌است. مرکز رئیسی منطقه «شیبکوه» در آن دوران بندر چارک بوده. البته به مرور زمان و گذشت دوران این حکومات برچیده می‌شود، و منطقهٔ شیبکوه از جانب دولت و تقسیمات کشوری به بخش‌های مختلف تقسیم می‌شود.
اعراب ایران همگی ساکن حاشیهٔ خلیج فارس هستند. این دسته از اعراب که در داخل مرزهای ایران زندگی می‌کنند، بازمانده‌های ارتش اعراب مسلمانی هستند که در سده ۷ و ۸. م و پس از پیروزی‌های پی‌درپی مسلمانان از عراق به ایران آمدند. با اینکه اعراب حاشیه خلیج فارس از بصره و عمان به ایران آمده‌اند، اما این احتمال هم وجود دارد که برخی یا بسیاری از این اعراب مهاجر، رگ و ریشه هوله ای داشته باشند. چون مهاجرت اعراب به ایران در سده ۱۹و۲۰ میلادی همچنان ادامه داشت. حتی اعرابی هم هستند که از جنوب عراق به خوزستان مهاجرت کرده‌اند. در نتیجه در کشور ایران دو منطقه عرب نشین داریم. اولین ناحیه پرجمعیت عرب نشین، جنوب خوزستان است و دومین منطقه عرب نشین ایران هم ناحیه شیبکوه است.
بازدانگان
از قدیمی ترین درختان امروزی بر روی کره زمین هستند .بر خلاف دیگر گیاهان بدون گل، بازدانگان دارای دانه هستند. از جمله فراوان‌ترین گونه‌ها گروه کاجها هستند که دانه‌های خود را داخل مخروط کاج تولید می‌کنند. بازدانه‌ها همچنین شامل سرخسهای نخلی، درخت معبد و یک نوع گیاه عجیب صحرایی به نام ول‌ویچیا هستند.بازدانه‌ها همچنین از گیاهان همیشه سبز هستند که برگ ریزان ندارند.همچنین توانایی رویش در مناطق سرد و معتدل را دارند. ریشه و ساقه و برگ حقیقی دارند.برگ های ان ها سوزنی شکل است و به انها گیاهان همیشه سبز میگویند « زیرا برگ سوزنی داشته و اب خود را از دست نمیدهند».
علت نامگذاری این گروه به این دلیل است که دانه بر خلاف نهان دانگان در محوطه های بسته قرار ندارند بلکه میوه ها حول محوری جمع شده و مخروط را می سازند به همین دلیل به بازدانگان مخروط دار نیز می گویند مخروط شامل چند پولک می باشد که به طور منظم یک محور قرار دارند و پولکا برگهای تغییر شکل یافته هستند در واقع هر یک از پولک های مخلوط که حاوی یک دانه است در حکم میوه می باشد درخت کاج از نظر ساختمان تشریحی ریشه و ساقه شبیه گیاهان دو لپه می‌باشد شاخه‌های کاج بر دو نوع شاخه های بلند به وسیله برگهای فلس مانند ای قهوه ای رنگ پوشیده شده بر روی فرعی کوچکی را که همان شاخه های کوتاه هستند به وجود آوردند شاخه های کوچک دارای برگهای سوزنی شکل هستند که بر حسب گونه کاج ابتدای هر دو سه چهار یا پنج برگ با هم به وسیله غلاف پوشیده می شودبرگرفته از دانشنامهٔ رشد
قاضی‌جهان
قاضی‌جهان یکی از دهستان های استان آذربایجان شرقی است که در دهستان قاضی‌جهان بخش حومه واقع شده‌است.
شهرستان زاهدان
شهرستان زاهدان از توابع استان سیستان و بلوچستان است مرکز آن شهر زاهدان است. این شهرستان در محدوده‌ ‌بلوچستان و در جنوب شرقی کشور ایران قرار دارد. شهر زاهدان مرکز این شهرستان است.
زاهدان تا قبل از دوره پهلوی روستایی بلوچ نشین به نام دزآپ بود. دزآپ به معنی فرورفتن آب در مسیر و بالا آمدن مجدد آن است. بعدها توسط رضاشاه با توجه به اکثریت مردم دیندار و متدین این شهر زاهدان نامگذاری گردید.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهرستان ۶۷۲٫۵۸۹ نفر (در ۱۶۸٫۴۸۰ خانوار) بوده‌است.
این شهرستان در شرق ایران و شمال سیستان و بلوچستان قرار دارد.
شهرستان زاهدان دارای تعداد ۳ بخش، ۶ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
شهرستان زاهدان دارای آب و هوای بیابانی گرم و خشک می‌باشد. میانگین بارش سالانه در این شهرستان ۷۲ میلی‌متر و میانگین دمای آن در سال ۸۲ از ۵/۴۲ الی ۶/۱۲- درجه سانتیگراد در تغییر است.
مردم این شهر بلوچ که اهل سنت و به زبان بلوچی لهجه سرحدی و سیستانی و فارس که اکثراً شیعه هستند و به زبان فارسی صحبت می‌کنند. هامون کنار و گراناز پارک ملت باغ خانواده و پارک لاله پارک شهدای گمنام (کوهستان پارک) از مکانهای تفریحی زاهدان است.
در سال زراعی ۸۳–۱۳۸۲ سطح زیر کشت محصولات زراعی و باغی شهرستان زاهدان بالغ بر۱۸۳۳۲ هکتار است که۵/۱۱ درصد از سطح کشت زیر کشت استان را تشکیل می‌دهد. از این مقدار۴/۲۷ درصد به کشت باغات و۶/۷۲ درصد به زراعت‌های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی شهرستان غلات و نباتات علوفه‌ای می‌باشد. طی همان سال ۶۴ واحد صنعتی پرورش و نگهداری دام و طیور در سطح شهرستان فعال بوده‌است. همچنین میزان تولید شیر، گوشت قرمز، گوشت مرغ و عسل به ترتیب ۶/۱۹، ۷/۱، ۹/۰ و - هزار تن بوده‌است. لازم است ذکر شود این شهرستان دارای ۵۹ واحد پرورش ماهی با تولید ۵/۸۸ تن می‌باشد.
این شهرستان از وجود سه ورزشگاه، سه میدان فوتبال، سه میدان والیبال، سه بسکتبال، ۱۷ سالن ورزشی و سه ورزشگاه بهرمند می‌باشد. سرانه فضای ورزشی به ازای هر هزار نفر (سر پوشیده) ۱۰۸ متر مربع و سرانه فضای ورزشی روباز ۲۵۰۰۷ متر مربع برای هزار نفر جمعیت است.
شهرستان چابهار
شهرستان چابهار یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان است. مرکز این شهرستان، شهر چابهار است.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان چابهار برابر با ۲۰۳،۲۹۳ نفر بوده‌است.
شهرستان چابهار دارای ۳ بخش، ۵ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
شهرستان چابهار در جنوب استان سیستان و بلوچستان است و از جنوب با دریای عمان از شمال با شهرستان قصرقند از غرب با شهرستان کنارک و از شرق با شهرستان دشتیاری همسایه است. تا سال ۹۸ چابهار با پاکستان مرز مشترک داشت که با ارتقا بخش دشتیاری، هم اکنون چابهار با پاکستان مرز مشترک ندارد.
سرچشمه رودخانه‌های منتهی به شهرستان چابهار تماماً بخشی از حوزه آبریز بزرگ دریای عمان را تشکیل می‌دهند. آن بخش از این حوزه آبریز که در این شهرستان واقع شده‌است را حوزه آبریز رودخانه‌های سرباز، کاجو، کهیر و راپیچ تشکیل می‌دهد که از ارتفاعات مکران سرچشمه می‌گیرند و از شمال به جنوب جریان دارند و در انتها به دریا می‌ریزند. از نظر هیدروژنولوژیکی محدوده شهرستان چابهار را هفت محدوده مطالعاتی تشکیل می‌دهد. در این شهرستان، در حال حاضر تقریباً تمام بهره‌برداری از منابع زیرزمینی صورت می‌گیرد ولی این منابع شدیداً وابسته به جریان‌های سطحی اند و به همین دلیل منابع حساس و آسیب‌‌‌پذیری هستند.
آب این شهرستان از طریق ۱۰۴۲ حلقه چاه ۱۳ رشته قنات ---رشته چشمه با میزان آبدهی ۵/۹۵ میلیون متر مکعب و رودخانه‌های سرباز و با میزان آبدهی متوسط سالانه ۵۰۰ هزار میلیون متر مکعب تأمین می‌شود.
شهرستان چابهار دارای اقلیم بیابانی گرم و مرطوب می‌باشد. میانگین بارش سالانه در این شهرستان ۲/۱۱۴ میلی‌متر و متوسط دمای آن در سال ۸۲ از ۸/۴۰ + الی ۸/۹+ درجه سانتی گراد در تغییر است.
مردم چابهار بلوچ و اهل مذاهب تسنن هستند.‌ و به زبان بلوچی و گویش مکرانی سخن می گویند. لهجه مکرانی بیشتر در مرکز و جنوب بلوچستان و همچنین در بندر جاسک رواج دارد. در سال زراعی ۸۳–۱۳۸۲ سطح زیر کشت محصولات زراعی و باغی شهرستان چابهار بالغ بر۹۹۸۷ هکتار است که۲/۶ درصد از سطح کشت زیر کشت استان را تشکیل می‌دهد. از این مقدار ۴۶ درصد به کشت باغات و۵۴ درصد به زراعت‌های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی شهرستان سبزیجات، محصولات جالیزی و نباتات علوفه‌ای می‌باشد. طی همان سال، ۲ واحد صنعتی پرورش و نگهداری دام و طیور در سطح شهرستان فعال بوده‌است. همچنین میزان تولید شیر، گوشت قرمز، گوشت مرغ و عسل به ترتیب ۶، ۷/۵، ۳/۰ و هزار تن بوده‌است.
تعداد صنایع موجود شهرستان چابهار ۷۶ واحد می‌باشد که تعداد – واحد آن در نقاط روستایی و تعداد – واحد بقیه در نقاط شهری مستقر می‌باشند. در سال ۱۳۸۲ تعداد ۲ کارگاه فعال مسئولیت استخراج معادن را به عهده داشته که عمده‌ترین معادن موجود در سطح این شهرستان عبارت‌اند از: سنگ لاشه ساختمانی. سهم شهرستان از کارگاه‌های معدنی فعال استان ۳/۱۳ درصد می‌باشد.
شهرستان میناب
شهرستان میناب یکی از شهرستان‌های شرقی استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
شهرستان میناب در سال ۱۳۳۹ تأسیس شده، کد تقسیماتی آن ۱۳۴ و مرکز این شهرستان، شهر میناب است.
جمعیت شهرستان میناب طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۵۹٬۲۲۱ نفر بوده‌است.
از دشت میناب با نام پیشین هرمز کهنه یاد شده و از دیرباز تاکنون به نام‌های منا، مناب، مناو، مینا، میناو، مینو، هرمز، هارموز، آرموز … نیز خوانده شده‌است. قدیمی‌ترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا ORGANA بوده‌است.
میناب را به دلیل نزدیکی با دریا و وجود رودهایی در پیرامون آن، «میان آب» نیز گفته‌اند، که اندک‌اندک به میناب تغییر یافته‌است. واژه میناب، در گذشته به جهت شفافیت آب رود میناب، مینا آب بوده، که به مرور زمان و به دلیل دگرگونی، حرف «آ» از بین رفته و به شکل میناب درآمده است.
مردم محل بر این باورند که در روزگاران کهن، دو خواهر به نام‌های «بی‌بی مینو» و «بی‌بی نازنین» این شهر را پایه‌گذاری کرده‌اند. ناحیه میناب از دیرباز نه تنها به نام‌های گوناگون، نظر جهانگردان را به خود جلب کرده، بلکه دست‌خوش یورش‌های ویران‌گر نیز بوده‌است.
در محل امروزی میناب، شهری آباد، که مرکز ایالت هرمز کهنه بوده، قرار داشته که تیمورلنگ با یورش وحشیانه خود، آن را خراب کرده و هفت دژ استوار آن را نیز ویران ساخته‌است. یکی از دژهای ویران شده شهر به نام دژ «بی بی می نو»، که همان «بی‌بی مینو» باشد، در گوشه شرقی شهر بازمانده‌است و به این دژ «هزاره» هم می‌گویند.
از بازمانده‌های تاریخی این شهر، دژ میناب است، که شهر میناب بر دامنه آن بنا شده‌است. این دژ تا اواخر دوران قاجاریه، مرکز حکومت بوده و اکنون خرابه‌ای بیش نیست.
شهرستان میناب دارای ۴ بخش، ۱۱ دهستان و ۷ شهر به شرح زیر است: