hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
آناتومی گری
آناتومی گری (نام کامل: "Henry Gray's Anatomy of the Human Body") کتابی مشهور به زبان انگلیسی در مورد کالبدشناسی بدن انسان اثر هنری گری است. این کتاب اولین بار با عنوان "آناتومیِ گری: توصیفی و جراحی" در سال ۱۸۵۸ و در انگلستان منتشر شد، و سال بعد از آن در آمریکا نیز انتشار یافت. آخرین ویرایش آن در انگلستان، ویرایش ۴۱ام کتاب است که در سپتامبر ۲۰۱۵ منتشر شده‌است.
نسخهٔ فعلی آناتومیِ‌گری ۱۶۰۰ صفحه، ۲۲۶۰ تصویر و ۵ کیلوگرم وزن دارد و به‌صورت برخط در اینترنت در دسترس است. عده‌ای این کتاب را بالاترین منبع علم کالبدشناسی انسان می‌دانند. نسخه خلاصه شده ای از آن نیز برای دانشجویان منتشر شده‌است.
چتیسگر
چَتیسگَر (به زبان چتیسگری و هندی: छत्तीसगढ़) یکی از ایالات کشور هند است. این ایالت در مرکز کشور هند است و از نظر وسعت دهمین ایالت هند به‌شمار می‌رود. مساحت چتیسگر ۱۳۵٬۱۹۴ کیلومتر مربع است و جمعیت آن ۲۸ میلیون نفر است. این استان هفدهمین استان پرجمعیت کشور است و منبع برق و فولاد هند به‌شمار می‌رود. چتیسگر یکی از ایالت‌های پر شتاب توسعه در هند است.
مرکز آن شهر رایپور است.
این ایالت در روز اول نوامبر سال ۲۰۰۰ از ایالت مادیا پرادش جداشد.
نام چتیسگر در هندی به معنی سی‌وشش دژ است (چَتیس: ۳۶ + گَر: دژ). بیشتر مردم چتیسگر به زبان چتیسگری که از زبان‌های هندوآریایی است گویش می‌کنند. مردم باستار در جنوب ایالت به زبانی دراویدی صحبت می‌کنند.
Wikipedia contributors, "Chhattisgarh," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chhattisgarh&oldid=207422914
هاریانا
هاریانا (به هندی: हरियाणा، به پنجابی: ਹਰਿਆਣਾ) یکی از ایالات شمالی کشور هند است. این ایالت در سال ۱۹۶۶ از ایالت پنجاب جدا شد.
مرکز ایالت هاریانا شهر چندیگر ولی بزرگ‌ترین شهر آن فریدآباد است.
هاریانا از ایالت‌های صنعتی هند است و شهر گورگائون در این ایالت از مراکز فناوری اطلاعات و خودروسازی است.
معنی نام هاریانا را برخی «محل آمدن خدا» و برخی «آریانا (سرزمین آریا)» دانسته‌اند.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
هیماچال پرادش
هیماچال پــِرادش (به هندی: हिमाचल प्रदेश) یکی از ایالات شمال غربی کشور هند است.
مرکز این ایالت شهر شیملا است.
معنی واژگانی نام این ایالت «سرزمین کوه‌های برفی» است. نام این منطقه در قدیم دِوا بومی (به معنی سرزمین خدا) بود.
حضور آریاییان در این منطقه به پیش از دوره ریگ‌ودا می‌رسد.
Wikipedia contributors, "Himachal Pradesh," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Himachal_Pradesh&oldid=183365517 (accessed January 11, 2008).
ناگالند
ناگالَند (به هندی: नागालैंड) یکی از ایالت‌های شمال شرقی کشور هند است.
مرکز این ایالت شهر کوهیما و بزرگ‌ترین شهر آن دیماپور است.
حدود ۸۴ درصد از مردم ناگالند از تیره‌های ناگا هستند که به زبان‌هایی از خانواده چینی-تبتی گویش می‌کنند و بیش از نود درصد ناگال‌تبارند. با این حال به علت وجود نداشتن زبانی که قالب و عمومی باشد، زبان انگلیسی در این منطقه زبان رسمی است. اکثر مردم این منطقه همچنین مسیحی هستند.
جنبش جدایی‌خواهی ناگالند و سرکوب آن از سوی دولت هند از سال ۱۹۴۷ که هند مستقل شده تا کنون، ۲۵ هزار نفر قربانی گرفته‌است.
Wikipedia contributors, "Nagaland," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nagaland&oldid=183084716 (accessed January 9, 2008).
ایران اجر
ایران اجر که با نام آریا رخش نیز شناخته می‌شود یک کشتی تدارکاتی آبی خاکی تولید ژاپن بود. آمریکا ادعا می کند که این کشتی توسط ایران برای مین‌گذاری دریایی در طول جنگ ایران و عراق به کار برده می‌شد. در مقابل ایران همواره این ادعا را رد کرده و می گوید ایران اجر تنها یک کشتی تجاری بود. این کشتی در سال ۱۹۷۸ ساخته شده بود و وزنی معادل ۶۱۴ تن و طولی معادل ۵۴ متر داشت، این کشتی دارای دو موتور دیزل و همچنین رمپ خم شونده برای راحتی در امور باربری بود.
در جریان جنگ نفت‌کش‌ها ایران اجر در نقطه عطف عملیات فرصت برجسته (Operation Prime Chance) قرار گرفت، که در حقیقت قسمتی از عملیات اراده جدی (Operation Earnest Will) بود، عملیاتی که هدف آن حفاظت از کشتی‌هایی بود که با پرچم ایالات متحده در خلیج فارس تردد می‌کردند.
در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۷ میلادی، بالگردهای فرستاده شده از عرشه ناوچه موشک‌انداز جرت (USS Jarrett) با تعقیب آن در شب متوجه شدند که کشتی اقدام به مین‌گذاری می‌کند، فرماندهان آمریکایی در خلیج فارس به خلبانان دستور دادند تا مین‌گذاری را متوقف کنند، هلیکوپترها به سمت کشتی ایرانی آتش گشودند، عده‌ای از ملوانان آن کشته شدند و عده‌ای دیگر نیز به آب پریدند، تعدادی از تکاوران بعداً به روی عرشه کشتی رفتند و وجود مین‌ها را تأیید کردند و همچنین اقدام به بازداشت ایرانیان نجات یافته کردند، همچنین در ۲۶ سپتامبر اقدام به سوراخ کردن و غرق کردن کشتی در آب‌های بین‌المللی کردند.
هنگامی که "ساموئل بی. رابرتز" در آوریل همان سال مورد اصابت یک مین دریایی قرار گرفت، غواصان با پیداکردن چندین مین در اطراف محل اصابت "رابرتز" و تطبیق آن با شماره سریال مین‌هایی که از روی عرشه ایران ارج یافته بودند متوجه شدند که مین‌ها توسط ایرانی‌ها رها شده بود و به‌دنبال این مسئله اقدام به حمله تلافی جویانه‌ای به مواضع ایران کردند که به عملیات آخوندک معروف شد.
ناو
ناو یک گونه کشتی جنگی بزرگ است که به‌صورت عمده از اواخر سدهٔ نوزدهم تا پایان جنگ سرد کاربرد داشت. فریدون جنیدی در کتاب داستان ایران درباره ی نام « ناو » می نویسد : « ناوَیَ » در اوستا : روان شدن ، و دویدن ، مانند روان شدن آب در جوی ، یا ناودان است ، و پیداست که چون کشتی ها در آب روان شدند ، این نام را به خود گرفتند . این نام از ریشه‌ی « سْنا » برگرفته شده است که دو گونه برابر نهاد دارد : روده و هر چیز میان تهی ، شست و شوی و شستن ، از آنجا که چنین چیز ، همواره در آب است و شسته می‌شود .
نخستین ناوها برای مأموریتهای منفرد یا حفاظت از ناوگان‌ها به کار می‌رفت ولی طی سالیان گذشته کاربری این کشتی‌ها به صورت عمده دگرگون شده و امروزه عموماً با ناوشکن‌ها جایگزین شده‌اند. از دیدگاه تاریخی ناو به شناورهای کوچکی گفته می‌شد که می‌توانست بدون وابستگی به یک ناوگان مأموریتهای خود را نظیر شبیخون زدن به کشتی‌های تجاری دشمن انجام دهد. در اواخر سدهٔ نوزدهم واژه ناو به هرگونه شناوری که توانایی انجام چنین مأموریتی داشت اطلاق می‌شد و از دهه ۱۸۹۰ تا اواخر ۱۹۵۰ ناوها گونه‌ای از کشتی‌های جنگی بودند که از لحاظ پهنا و درازا از رزمناوها کوچک‌تر و از ناوشکن‌ها بزرگترند. به دلیل اینکه کشتی‌های بزرگ‌تر معمولاً در نزدیک پایگاه باقی می‌ماندند در طول این سالیان ناوها به عنوان سلاح دوربرد نیروهای دریایی به‌شمار می‌آمدند و همچنان وظیفه آن‌ها ردیابی و انهدام کاروان‌های تدارکاتی و پشتیبانی دشمن بود. در اواخر سدهٔ بیستم با بازنشسته شدن رزمناوها، ناوها به بزرگترین جنگنده شناور تبدیل گشتند و مأموریت آن‌ها بیشتر حفاظت ناوگان‌ها از حملات هوایی و حمله ناوشکن‌های دشمن بود. در ابتدای قرن بیستم ناوها سنگین‌ترین کشتی نظامی در حال کار بوده که فقط پنج کشور ایالات متحده، روسیه، فرانسه، ایتالیا، پرو از آن‌ها بهره‌مند بودند و در حال حاضر با مرخص کردن ناو ویتوریو ونه‌تو توسط ایتالیا، و تنها ناو فرانسه، فقط سه کشور باقی‌مانده دارای ناو هستند.
کا-چینگ!
کا-چینگ! ، ترانه‌ای موفق و مشهور از شنایا تواین، خوانندهٔ کانادایی است. این ترانه، دومین تک‌آهنگ بین‌المللی بود که از آلبوم سال ۲۰۰۲ میلادی او، بالا! عرضه می‌شد. این ترانه به وسیلهٔ مات لانگه و شنایا تواین نوشته شد. «کا-چینگ!» دومین عرضه در بازارهای اروپایی و آمریکای مرکزی بعد از آیم گانا گچه گود! بود. «کا-چینگ!» به یکی از موفق‌ترین تک‌آهنگ‌های تواین در اروپا تاکنون تبدیل شده‌است. این ترانه مربوط به طمع‌ورزیدن‌های هرروزه در یک شخص معمولی است. جملهٔ «all we ever want is more» تم عمومی ترانه است.
موزیک ویدئوی ترانه‌ٔ «کا-چینگ!» در مکزیکو سیتی و مادرید گرفته شد. این موزیک ویدئو به وسیلهٔ کارگدان فنلاندی، انتی جی که نیز ویدئوی ترانهٔ «بالا!» را در زمانی نزدیک گرفته بود، کارگردانی شد. این ویدئو نخست در ۲۵ فوریه ۲۰۰۳ در اروپا و آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی عرضه شد. سه نسخهٔ متفاوت از ویدئو وجود دارند؛ یکی بدون لباس‌های نقره‌ایش، یکی بدون لباس قرمزش و یکی بدون هر دو پوشش. این ویدئو، شهری ازپادرآمده از غرور را مجسم می‌کند؛ شنایا شهر را خالی و اتومبیل‌ها را رهاشده می‌بیند، در حالی که همگی در یک کازینو، مرتبط با موضوع ترانه هستند. «کا-چینگ!» یکی از تنها دو ویدئویی از شنایا تواین هستند که به صورت تجاری در دسترس نمی‌باشند.
«کا-چینگ!» به یکی از موفق‌ترین تکآهنگ‌های شنایا در اروپا تبدیل شده‌است. در بریتانیا، این ترانه به ششمین ترانهٔ متوالی و هفتمین در کل تبدیل شد که به جدول ده ترانهٔ برتر راه می‌یافت. این ترانه در ۲۲ مارس ۲۰۰۳ با حداکنر رتبهٔ هشت عرضه شد و برای هشت هفته در جدول کلی باقی ماند. در کل، «کا-چینگ!» در نه کشور به ده‌تای برتر راه یافت: اتریش، آلمان، مجارستان، لتونی، لهستان، پرتغال، رومانی، سوییس و بریتانیا. این ترانه، به رتبهٔ یک در پرتغال دست یافت و به موفق‌ترین تک‌آّهنگ وی در جدول موسیقی تک‌آهنگی آلمان، اتریش و سوییس تبدیل شد.
صاریغ ویرجینیایی
صاریغ ویرجینیایی تنها جانور کیسه‌دار در آمریکای شمالی است. این جانور بزرگترین نوع صاریغ و تقریباً به اندازه یک گربه است. با اینکه این حیوان در جنگل‌های استوایی آمریکای جنوبی فرگشت یافته اما پس از اتصال دو قاره در دو میلیون سال پیش وارد آمریکای شمالی شد و توانست در نقاط مختلف آمریکای شمالی مستقر شده و تنها کیسه‌داری باشد که پستانداران جفت‌دار آمریکای شمالی را در خاک خودشان در تنازع بقا شکست دهد اما به طور طنزآمیزی در موطن خودش نتوانست باقی بماند و اکنون در آمریکای جنوبی حضور ندارد. این جانور از مناطق مسکونی انسان‌ها سود می‌برد، از آنجایی که این جانور در درون اصطبل یا انبار علوفه به دنبال سوراخ‌ها می‌گردد و در آنجا غذا پیدا می‌کند. این جانور حتی غذاهای باقی‌مانده انسان‌ها را نیز می‌خورد.
این پستاندار در شب فعال می‌باشد و به طور عمده از تخم‌ها، میوه‌ها و شاخ و برگ‌ها تغذیه می‌کند. این کیسه دار گاهی هم مرغ‌ها را به غارت می‌برند. در هنگام خطر این جانور خودش را به مردن می‌زند و گاهی این عمل چندین ساعت طول می‌کشد. این جانور موهایی خاکستری، قهوه‌ای (مایل به قرمز) یا مشکی دارد که معمولاً نوک موها روشن تر می‌باشد.
اندازه : طول بدن ۳۳ - ۵۰ سانتی متر، طول دم ۲۵ - ۵۴ سانتی متر پراکندگی : آمریکا، مکزیک و آمریکای مرکزی. در چمن زارها، مراتع و جنگل‌ها
مورچه‌خورک پوزه‌کوتاه
مورچه‌خورک پوزه‌کوتاه یا اکیدنه پستانداری بومی استرالیا و گینه نو است. این حیوان دارای خارهای بلند و کلفت است که در میان این خارها موهای کوتاهی نیز می‌روید. این حیوان دارای یک سر کوچک و یک پوزه دراز با تپش‌سنج بسیار حساس است.
این تپش‌سنج برای پیدا کردن غذا به حیوان کمک می‌کند. زبان چسبناک این پستاندار به ۱۷ سانتی متر می‌رسد و در هنگام شکار طعمه‌های کوچک به زبانش می‌چسبند. در دمای بسیار بالا یا پایین، این جانور به حالتی خیره و ثابت می‌ماند و در برخی اوقات دمای بدنش حتی ۴ درجه پایین می‌آید. این حیوان مانند نوک اردکی، یک پستاندار تخم گذار است و به بچه‌های خود شیر میدهد.
اندازه :طول بدن ۳۰- ۴۰ سانتی متر، طول دم ۱ سانتی متر پراکندگی : استرالیا، تاسمانی و گینه نو. در محیط‌های زیستی متفاوت، بجز جنگل‌های بارانی تذکر : از طریق مقایسه با حیوان ابتدایی، این حیوان بیشترین گسترش را در بین پستانداران استرالیا داشته‌است.
میلاس
میلاس شهری است در استان موغله ترکیه. میلاس در جنوب باختری ترکیه قرار دارد در محدوده خلیج بودروم - ماندالیا، دریاچه بافرا و خلیج گوک‌اوا قرار دارد. در نتیجه دارای یک نوار کرانه‌ای طولانی است. میلاس دارای تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های معتدل و پربارش است و دمای هوا خیلی کم زیر صفر می‌رسد. این شهر با پلاژها، دریاچه‌ها، و بازمانده‌های یونان باستان یکی از مراکز گردشگری در ترکیه است. میلاس، یکی از نقاط توقف اتوبوس‌های بین شهری به مقصد بودروم است.
وجود نیایشگاه زئوس کارلوس و نزدیکی نیایشگاه زئوس لابراندا میلاس را در روزگار باستان به عنوان مرکز دینی کاریا در آورده بود. میلاس باستان که یکی از مهم‌ترین شهرهای کاریا بود و در زمان هخامنشیان، این شهر بخشی از ایران بود و به عنوان مرکز کاریا درآمد. فرمانروای این شهر فردی بود که توسط اولیاد، ساتراپ ایرانی بر این شهر گمارده شده‌بود.
ماسولوس، ساتراپ معروف شاهنشاهی ایران نیز اهل این شهر بود. وی در میان سال‌های ۳۷۷ تا ۳۵۲ پیش از میلاد عملاً فرمانروای کاریا بود و آرامگاه پرآوازهٔ ماوزولیوم را در هالیکارناس ساخت. واژهٔ امروزی برای آرامگاه در زبان‌های غربی یعنی Mausoleum از نام این والی ایرانی گرفته شده‌است.
بزرگراه شهید چمران
بزرگراه شهید چمران (با نام پیشین اتوبان پارک وی) یکی از بزرگراه‌های شمالی - جنوبی تهران به درازای ۱۱٫۵ کیلومتر است که در غرب تهران جای دارد. این بزرگراه از راستای بزرگراه مدرس در تقاطع پارک وی آغاز می‌شود و پس از گذر از جنوب محلّه‌های ولنجک و اوین به سوی جنوب امتداد می‌یابد و پس از گذر از محله‌هایی چون شهرک غرب، ونک، ملاصدرا، امیرآباد، گیشا، شهرآرا و ستارخان سرانجام در میدان توحید پایان می‌یابد.بخش شمالی تونل توحید در انتهای بزرگراه چمران قرار دارد. این بزرگراه در درازای مسیر خود با بزرگراه یادگار امام، بزرگراه نیایش، بزرگراه شهید همت، بزرگراه حکیم و بزرگراه جلال آل‌احمد تقاطع دارد که به وسیله زیرگذر از همهٔ آن‌ها می‌گذرد.
این بزرگراه از گذردهنده‌های مهم نسیم توچال است.
سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران
سرشماری عمومی نفوس و مسکن جمهوری اسلامی ایران بزرگترین سرشماری است که در ایران انجام می‌گیرد. این سرشماری در ابتدا هر ۱۰ سال یک بار با هدف تعیین مشخصات جمعیتی کشور ایران توسط مرکز آمار ایران انجام می‌گرفت اما از سال ۱۳۸۵ به بعد مقرر شد این سرشماری هر ۵ سال یک بار انجام گیرد ولی به دلیل مشکلات اقتصادی ناشی از فشار حداکثری دولت ترامپ هیئت دولت از انجام سرشماری ۱۴۰۰ صرف نظر کرد و سرشماری بعدی را به سال ۱۴۰۵ موکول کرد. در سرشماری ۱۳۹۵ جمعیّت ایران حدود ۸۰ میلیون تن تعیین شد. در ایران، بنابر مادّهٔ ۴ قانون مرکز آمار ایران، سرشماری عمومی نفوس و مسکن، با فرمان رئیس‌جمهور اجرا می‌شود.
سرشماری‌هایی در اواخر سدهٔ سیزده و اوایل سدهٔ چهارده هجری شمسی در ایران انجام شده بود. چندین مرتبه هم دولت و هم شهرداری‌ها برای تأمین احتیاجات عمومی مخصوصاً خواربار اقدام به سرشماری کردند اما نتیجه موفقیت‌آمیزی نگرفتند. علت اصلی ناکام ماندن این سرشماری‌ها این بود که مردم از اظهار حقیقت خودداری می‌کردند. در سال ۱۳۰۷ خورشیدی با تصویب «قانون سجل احوال» دولت موظف شد هر ده سال یک بار سرشماری کند اما نخستین سرشماری رسمی در سال ۱۳۱۸ انجام گرفت.
دولت برای اجرای قانون سرشماری که در دهم خرداد ۱۳۱۸ به تصویب مجلس شورای ملی رسید، ابتدا در اول تیر آن سال سرشماری را به صورت آزمایشی در شهر کاشان اجرا کرد. روز اجرای سرشماری تعطیل همگانی شد و جز مأموران سرشماری، همهٔ مردم ملزم شدند در خانه بمانند. مأموران سرشماری از میان کارمندان دولت و شهرداری‌ها، کدخدایان، معلمان و استادان دانشگاه‌ها، دانش آموزان و دانشجویان برگزیده شدند.
نخستین «سرشماری عمومی نفوس و مسکن» به صورت علمی را مرکز آمار ایران در سال ۱۳۳۵ انجام داد. پس از تأسیس مرکز آمار ایران در سال ۱۳۴۴، قانون این نهاد را موظف کرد که هر ده سال یک بار سرشماری عمومی نفوس و مسکن را اجرا کند. به دنبال تصویب این قانون، مرکز آمار ایران از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۸۵ هر ده سال یک بار سرشماری عمومی نفوس و مسکن را اجرا کرد. پس از سرشماری ۱۳۸۵، بنا به پاره‌ای ضروریات و بر اساس مصوبه هیئت وزیران فاصله زمانی سرشماری به پنج سال کاهش یافت.
فهرست سرشماری‌ها:
روند تغییر و تحولاتی مانند تولد، ازدواج، فوت، طلاق، ساخت و ساز، دانش‌آموختگی، تقسیمات کشوری، مهاجرت مردم بین روستاها و شهرها و استان‌ها سرعت بالایی دارد؛ بنابراین سرشماری ۵ ساله می‌تواند به آمار و ارقام واقعی نزدیک‌تر باشد و شاخص‌های واقعی‌تری در اختیار تصمیم گیران جامعه قرار دهد. در بسیاری از کشورها مانند استرالیا، ژاپن، کانادا، کره جنوبی و نیوزیلند سرشماری‌ها ۵ ساله انجام می‌شود و در ایران هم از سال ۱۳۸۶ مقرر شد که سرشماری‌ها ۵ ساله انجام شوند.
در سال ۱۳۹۹، هیئت وزیران دولت حسن روحانی مصوبهٔ قبلی هیئت وزیران دولت محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۶ مبنی بر انجام سرشماری‌ها با بازهٔ ۵ ساله را لغو کرد. به این ترتیب در سال ۱۴۰۰ سرشماری صورت نخواهد نگرفت و فاصلهٔ زمانی بین آخرین سرشماری (۱۳۹۵) تا سرشماری بعدی (۱۴۰۵) مدت ۱۰ سال خواهد بود.
جمعیّت ایران و رشد متوسط آن در طی دهه‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۹۵
کاپیتان
کاپیتان یک وام‌واژه از زبان فرانسوی است که در دیگر زبان‌های اروپایی نیز از همین واژه با املای Capitan یا Kapitan استفاده می‌شود، تنها در انگلیسی به جای کاپیتان از واژه کَپْ‌تِیْن یا کاپْ‌تِین (Captain) استفاده می‌شود.
کاپیتان به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر
در سال ۱۹۸۶، ۱۸۶ عضو جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر گردهم آمدند و نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر را پایه‌گذاری کردند.
کنفرانس جهانی صلیب سرخ و هلال احمر معمولاً هر ۴ سال یکبار تشکیل می‌شود و قوانین و آیین‌نامه‌های مربوط به نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر پس از سال ۱۹۸۶ (کنفرانس ۲۵ام در ژنو) دو بار دیگر در سالهای ۱۹۹۵ (کنفرانس ۲۶ام) و ۲۰۰۶ (کنفرانس ۲۹ام) تمدید و تصویب گردید.
صلیب سرخ و هلال احمر مجموعه‌ای از سازمان‌های با اهداف و اساسنامه مشترک می‌باشد که در بیش از ۱۹۰ کشور دنیا نمایندگی‌های بومی دارند و به‌صورت بین‌المللی عمل می‌کنند.
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی نشان جمعیت شیر و خورشید سرخ به ایران تعلق گرفت که علیرغم جایگزینی آن با نشان هلال احمر همچنان امتیاز آن به ایران تعلق دارد. در۲۳ ژوئیه ۲۰۰۰ جمهوری اسلامی ایران به دولت سوئیس اعلام داشت که حق این را محفوظ می‌دارد که هر گاه که بخواهد از نشان شیر و خورشید سرخ دوباره استفاده کند و از وزارت خارجه سوئیس درخواست کرد که دولت سوئیس، دیگر کشورهای عضو کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ از تصمیم جمهوری اسلامی ایران آگاه سازد.
پس از ناکام ماندن درخواست اسرائیل برای ثبت ستاره سرخ داود در کنفرانس جهانی صلیب سرخ سال ۱۹۴۹، با پیگیری‌های آن دولت و با توجه به عدم تمایل بعضی کشورهای غیر مسیحی و غیر مسلمان در استفاده از نشان‌های صلیب سرخ و هلال احمر، کنوانسیون ژنو در سال ۲۰۰۵ «پروتکل سوم الحاقی» را به منظور اصلاح در آیین‌نامه نهضت جهانی صلیب سرخ و هلال احمر به تصویب رساند. این پروتکل در سال ۲۰۰۶ در ۲۹امین کنفرانس جهانی صلیب سرخ و هلال احمر به تصویب رسید و بدین ترتیب راه حلی برای این مشکل دیرینه یافت و نشان سومی به نام بلور سرخ را به دو نشان قبلی اضافه نمود.
بدین ترتیب از سال ۲۰۰۶ حرکت جدیدی با عنوان صلیب سرخ، هلال احمر، بلور سرخ با مشارکت و همراهی کشورهای بیشتری راه اندازی شد.
http://www.icrc.org/web/eng/siteeng0.nsf/htmlall/p0778?opendocument
محمد بن خفیف شیرازی
شیخ ابو عبداله محمد ابن خفیف بن اسکشفاذ شیرازی یا ابوعبدالله بن خفیف (وفات ۳۷۱ ه‍. ق) که به شیخ الاسلام، «شیخ المشایخ» و «شیخ کبیر» شهرت دارد. وی از مشایخ و عرفای قرن سوم و چهارم هجری و بنیان‌گذار سلسله خفیفیه بود.
پدرش خفیف نام داشت و در سپاه عمرو لیث صفاری خدمت می‌کرد. او با دختر یکی از بزرگان کرّامیه در نیشابور ازدواج کرد. به شهادت متون عرفانی، مادرش پارسا و پرهیزکار بود و در زمره زاهدان و عارفان قرار داشت. احتمالاً ابن خفیف در سال ۲۶۹ هجری قمری در شیراز به دنیا آمد و به توصیه مادرش به صوفیه پیوست. درگذشت او در سال ۳۷۱ هجری قمری اتفاق افتاده‌است. پس از مرگ، او را در وسط خانقاه و رباط خود او پشت بازار وکیل در شیراز دفن کردند. مزار ایشان امروزه محل کتابخانه‌ای عمومی‌ است.
ابن خفیف نزد استادان متعددی در تصوف، حدیث، فقه و کلام تلمذ کرد. او از جمله عارفانی بود که به کسب علوم ظاهر نیز اهمیت زیادی می‌داد و به همین سبب در میان اهل علوم مختلف صاحب اعتبار بود.
ابوطالب خزرج بغدادی، ابوالحسن اشعری، رویم بن احمد، ابوالحسین بندار شیرازی و ابوالحسن مزیّن از جمله استادان او بوده‌اند.
وی با مشایخ زیادی نیز مصاحبت داشت که از جمله می‌توان به ابن عطا، شبلی، حسین بن منصور حلّاج، جریری، طاهر مقدسی، ابو عمرو دمشقی، کتّانی، یوسف بن حسین رازی، ابوالحسین مالکی و ابوالحسین درّاج اشاره کرد.
وی مرجع و مقتدای اهل طریقت و حقیقت، و سر سلسله فرقه خفیفیه، یکی از فرق صوفیه می‌باشد. از استادان، مصاحبان و اقوالش مشخص می‌شود که مشرب عرفانی او از مشی عرفانی جنید و پیروانش متأثر بود. از این رو، وی می‌کوشید معاملات و سخنانش با شریعت کاملاً سازگار باشد و صوفیانی را که در این مسیر حرکت نمی‌کردند نکوهش می‌کرد. حلّاج از جمله کسانی بود که برخی از اقوال و اشعارش با انتقاد ابن خفیف روبرو شد.
وی سفارش می‌کرد در تصوف از این پنج استاد پیروی شود: حارث محاسبی، جنید بغدادی، رویم، عمرو بن عثمان مکی و ابوالعباس بن عطا.
نوشته‌اند که به آن جهت او را خفیف می‌گفته‌اند که سبکبار و سبک‌حساب و سبک‌روح و سبک‌غذا بوده‌است، افطار و خوراک شبانه روز او، هفت دانه مویز بوده‌است.
ابن خفیف از جمله عارفانی بود که در تألیف و تصنیف آثار علمی و عرفانی پرکار بود. عطار می‌نویسد در هر چهل روز تصنیفی می‌ساخت در غوامض و دقایق و در علم ظاهر نیز تصانیف بسیار داشت. حدود سی اثر از ابن خفیف برشمرده‌اند که در علوم مختلف و از جمله دربارهٔ مباحث و مبانی عرفانی نوشته شده‌است.
از جمله آثار اوست: شرف الفقر، الفصول فی الاصول، المعتقد الکبیر و الصغیر، المنهج فی الفقه، اللوامع، استدراج و اندراج، السماع.
یکی از شاگردان او به نام ابوالحسن دیلمی کتابی دربارهٔ سیره استاد خود به نام «سیرت ابوعبدالله» نوشت. این کتاب که به زبان عربی بوده در سده هشتم و نهم هجری قمری با ترجمه رکن الدین یحیی بن جنید شیرازی به فارسی درآمد. آن ماری شیمل این ترجمه را به همراه دو رساله کوتاه از ابن خفیف تصحیح و چاپ کرده‌است.
علاوه بر اقوال و احوالی که در این کتاب از ابن خفیف معرفی شده، سخنان دیگری از او دربارهٔ ایمان، رجا، یقین، صبر، رضا، فقر، حیرت، مشاهده، ارادت، تصوف و صوفی، خوف و مراقبه و دیگر موضوعات عرفانی نقل شده‌است.
بادبادک
بادبادَک نوعی هواگرد ثابت‌بال است. این هواگرد در فارسی افغانستان با نام‌های کاغذپران یا گُدی‌پران شناخته می‌شود. نام‌های دیگر آن که در زبان فارسی استفاده می‌شده بادپرک یا کاغذباد است.
بادبادک یکی از اختراعات قدیمی چین است و تاریخی دیرینه دارد.
در کتاب‌های قدیمی نوشته شده‌است که در سال ۴۰۰ قبل از میلاد، «مو زی» اندیشمند معروف و «لو بان» استاد نجاری در چین با خیزران و چوب پرندگان چوبی ساختند. این نوع پرندگان که «مو یوان» نام دارد، می‌توانست در هوا پرواز می‌کرد. این بادبادک نخستین بادبادک جهان محسوب می‌شود. بعدها مردم با خیزران و ابریشم بادبادک ساختند. بعد از آن از کاغذ استفاده کردند و بادبادک‌هایی به نام «جیر یوان» ساختند («جیر» در زبان چینی کاغذ معنا می‌دهد). در اواخر سلسله تانگ (سال ۶۱۸ تا ۹۰۷ میلادی) مردم سوتی در «جیر یوان» نصب می‌کردند و سوت با دمیدن باد به داخل آن به صدا درمی‌آورد و بدین سبب بادبادک گرفت.
بادبادک قبلاً یک وسیله نظامی بود. مثلاً برای اندازه‌گیری فاصله بین واحدهای نظامی دو کشور یا اطلاع‌رسانی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سلسله تانگ مردم به تدریج بادبادک را برای تفریح هوا می‌کردند. در سلسله «سون» در قرن ۱۰ میلادی، بادبادک چین به تدریج به مناطق مختلف جهان مانند کشورهای آسیایی کره شمالی، ژاپن، مالزی و اروپا و قاره آمریکا راه یافت. بادبادک چین در مناطق اروپایی و قاره آمریکا به وسیله پرواز تبدیل شد. سرانجام برادران «رایت» آمریکا نخستین هواپیمای مسافربری را ساختند. بدین سبب، در سالن نمایشگاه فضاپیمای واشینگتن آمریکا یک بادبادک چینی به چشم می‌خورد که روی آن نوشته‌است: نخستین وسیله پرواز بشر بادبادک و موشک چین است.
چگور
چُگور یا چوگور سازی از خانوادهٔ سازهای زهی مقید از ردهٔ قوپوز است. چگور مرکب از یک قطعه چوب مجوف بر شکل عودی کوچک است که دارای پنج وتر می‌باشد.
ساختمان این ساز از یک کاسه طنینی گلابی شکل و دسته‌ای مانند دسته تنبور تشکیل می‌شود. کاسه اش از سه‌تار بزرگ‌تر است.
نواختن این ساز هنوز هم میان ایرانیان آذری رایج است. چگور رایج در جمهوری آذربایجان و نواحی آذری‌نشین ایران، معمولاً نُه‌سیمه است و نسبتاً از دوتار و تنبور بزرگ‌تر است.
نوعی از چگور نزد عاشیقها در آذربایجان "قُپوز" نامیده می‌شود وسازی شبیه باغلاما است.
تفاوت چگور معمول در منطقه همدان با قوپوز یا ساز عاشیقهای آذربایجان و سازهای مشابه ترکیهای (چؤگؤر، باغلاما، تامبورا و دیوان) در کوک سیم‌ها و تعداد و فواصل پرده‌هاست؛ همچنین سازهای مذکور در شکل و اندازهٔ کاسه و صفحه تفاوتی اندک با هم دارند.به‌طور معمول چگور دارای یازده الی سیزده پرده است؛ اما نوازندگان حرفه‌ای این ساز گاه چندین پرده روی صفحه چگور تعبیه می‌کنند (با نواری باریک از جنس حصیر یا نخ پلاستیکی). معمولاً غیر از پرده اول چگور که ربع پرده یا اصطلاحاً کرن است، بقیه پرده‌ها یا اصلی است یا نیم‌پرده.
پرده‌هایی که در نواختن اغلب مقام‌ها و نغمه‌های ترکی به کار می‌رود، عبارت است از اول، سوم، پنجم، هفتم، هشتم و دهم.
چوگورنوازان در اجرای برخی از مقام‌ها با انگشت شست بر سیم‌های واخوان (شش سیم بالا) پرده‌گیری می‌کنند (عاشیقهای آذربایجان و به‌خصوص اوزان‌های ترکیه در استفاده از سیم‌های چهارم به بعد مهارت بیشتری دارند).
از تکنیک‌های نواختن چگور می‌توان به نواختن سرانگشت سوم یا چهارم دست راست بر صفحه چگور اشاره کرد که در بین نوازندگان سازهای خانواده باغلاما در کشور ترکیه نیز مرسوم است. در پرده‌گیری نیز در حالت نزولی دست چپ بر دسته ساز، نوازنده معمولاً با انگشت سوم بر پرده la کرن پس از پرده la وsol بمل پس از پرده sol اشاره می‌کند. این فن در نواختن کمانچه محلی نیز کاربرد دارد. سازهای موسیقی آذربایجان. مجید تیموری‌فر (صفا)
مکتب قوپوز. چنگیز مهدی‌پور
موسیقی آشیق‌های آذربایجان. دکتر حمید سفید گرشهانقی
سد فریمان
سد فریمان سدی تاریخی در شهرستان فریمان واقع در استان خراسان رضوی، ایران است. این سد بر روی رودخانه فریمان در یازده کیلومتری شهر فریمان و هفتاد کیلومتری جنوب‌شرقی مشهد ساخته شده‌است. از زمان ساخت آن اطلاعات دقیقی در دست نیست اما احتمالاً مربوط به دوره ساسانیان می‌باشد. این سد در دوره صفویه و نیز در چند دهه اخیر، به شکل اساسی مورد تعمیر قرار گرفته‌است.
با توجه به وضع موجود سد می‌توان آن را از انواع سدهای پایه‌ای یا پشت بنددار دانست. طول تاج سد حدود ۱۰۰ متر، ارتفاع دیواره ۲۰ متر و مصالح مورد استفاده، سنگ و ملات ساروج است. آبگیری از سد به وسیله دو برج آبگیر که هر کدام مستقلاً کار می‌کند، انجام می‌گیرد. بدین طریق، آب از مجراهای تعبیه شده در عمق‌های مختلف بند به داخل چاه‌ها وارد و از کف چاه در جانب دیگر سد خارج می‌شود. برای باز کردن مجراهای فوق، همانند بند اخلمد و بر خلاف آنچه در مورد سدهای دیگر دیده شده، الوارهایی در داخل چاه، در ارتفاعات مساوی و در جهات مختلف نصب کرده‌اند. این الوارها به جای پلکان مارپیچی و برای پایین رفتن و باز و بسته کردن مجراها و هم‌چنین از بین بردن و برای پایین بردن انرژی سقوط آزاد آب و ممانعت از تخریب بدنه چاه تعبیه شده‌است. ساختمان ساده برج آبگیر نشان می‌دهد که طول عمر سد بیش از دوره صفویه است.
در دوره قاجاریه، عین الدوله پس از عزل از صدارت، چند ماه در فریمان متوقف بود که در این مدت برای افزایش استحکام بنای سد، توسط مجدالسلطان – پیشکار خود – در جلو دیوار سد، پایه هرمی شکل بسیار قوی ساخت تا فشار وارد از طرف آب مخزن به دیواره سد را مهار کند. ضمن تعمیرات اوایل قرن حاضر، در ارتفاع ۵/۱ متری از روی تاج سد، دریچه‌ها بسته‌است؛ ولی در صورت طغیان‌های شدید، آن‌ها را باز می‌کنند تا آب از روی سد عبور نکند. در بخشی از آب‌های طغیانی رودخانه، از دو کناره سد و از روی سنگ‌های کوه جاری می‌شد که بدین ترتیب، بدنه سد از خرابی مصون می‌ماند. طول دریاچه پشت سد در حدود ۲ کیلومتر و عرض متوسط آن حدود ۵۰۰ متر است. قسمتی از حجم سد با گل و لای انباشته شده‌است. به‌طور تقریبی، گنجایش مخزن سد در حدود یک میلیون مترمکعب است. از آب این سد مجموعاً سه دهکده تقی‌آباد، قلعه نو و لوشاب و کارخانه قند فریمان و شهر فریمان استفاده می‌کنند.
بند فریمان مربوط به دوره قبل از اسلام است و در شهرستان فریمان، روستای تقی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
علیرضا آزمندیان
علیرضا آزمندیان (متولد ۲۰ فروردین ۱۳۳۲ در تهران) نویسنده، و سخنران انگیزشی در ایران است. او در سال ۱۳۷۶، مؤسسه فرهنگی_علمی پدیده فکر را با هدف اشاعه مباحث تحول آفرین و زندگی ساز تکنولوژی فکر را، تأسیس کرد.
علیرضا آزمندیان در سال ۱۳۳۲، در تهران به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدارس اسلامی و از جمله دبیرستان علوی تهران، طی کرد و در رشته ریاضی از دبیرستان علوی تهران، فارغ‌التحصیل شد. آزمندیان فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی مکانیک است. او پس از انقلاب به عنوان خبرنگار وارد صداوسیما شد به عنوان خبرنگار صداوسیما به آمریکا رفت. او در آمریکا فوق لیسانس و دکترا در رشته مهندسی صنایع و سیستم‌ها را به سرپرستی بهرخ خوشنویس از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸ روزنامه وال استریت ژورنال، گزارشی را با نام «تفکر مثبت در تهران» منتشر کرد و به اثرات برگزاری سمینارها و همایش‌های تکنولوژی فکر او در ایران، پرداخت.
آذر ماه سال ۱۳۸۸، در پی انتشار گزارش‌هایی مبنی بر حضور قربانیان شرکت‌های هرمی در همایش‌ها و کلاس‌های «علیرضا آزمندیان»، مجوز برگزاری سمینارهای وی از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی لغو شد. تعدادی از این قربانیان گفته‌اند کلاس‌هایی که با عنوان‌هایی مانند «تکنولوژی فکر» برگزار می‌شود، باعث جذب جوانان ساده لوح به شرکت‌های هرمی شده‌است.
عایشه بعد از پیغمبر
عایشه بعد از پیغمبر کتاب رمانی است که نوشته کورت فریشلر با ترجمه ذبیح‌الله منصوری، نشر امیر کبیر، سال ۱۳۴۳ خورشیدی است. کتاب فوق ترجمه کتابی است با عنوان آلمانی «عایشه همسر محبوب محمد» . این کتاب که نویسنده آن را از زبان ثابت بن ارطات که پلیس مخفی معاویه پسر ابوسفیان بوده نگاشته‌است، مربوط به تحقیقات «ثابت» در مورد عایشه، (همسر محمد پسر عبدالله، پیامبر اسلام و دختر ابوبکر، اولین خلیفه بعد از درگذشت محمد ابن عبدالله) می‌باشد. به طوریکه از مطالب کتاب می‌فهمیم عایشه در تمام وقایع سیاسی بعد از درگذشت پیامبر اسلام، مستقیم و غیر مستقیم دست داشته‌است.
ثابت بن ارطات برای کسب اطلاعات درباره زندگی عایشه و گزارش به معاویه از اشخاص زیر تحقیق می‌کند:نسخه ی زبان آلمانی کتاب موجود می باشد.
شهرستان خمیر
شهرستان خمیر یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در جنوب ایران است.مرکز این شهرستان، شهر بندر خمیر است.
این شهرستان در غرب شهرستان بندرعباس و در حاشیه سواحل خلیج فارس قرار دارد.
شهرستان خمیر شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
جمعیت شهرستان خمیر براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۵۶٬۱۴۸ نفر بوده‌است.
بولنت اورتاچگیل
بولنت اورتاچگیل متولد ۱ مارس ۱۹۵۰، آهنگساز و خواننده ترک است.
دمیر دمیرکان
دمیر دمیرکان ترانه‌سرا و موسیقیدان ترک است.
دمیر دمیرکان در ۱۲ آگوست ۱۹۷۲ در آدانا به دنیا آمده‌است. وی کودکی خود را در آدانا گذراند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در دانشگاه بیلکنت به آنکارا رفت.
او در سال ۲۰۰۳ به همکاری با سرتاب ارنر پرداخت و آهنگ آن‌ها برنده مسابقه یوروویژن شد.
هالوک لونت
هالوک لونت از خوانندگان سبک راک ترکیه است.
هالوک لونت در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸ در آدانا متولد شده‌است.
پاتاوه
پاتاوه شهری لُرنشین در ایران است. این شهر مرکز بخش پاتاوه در شهرستان دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد است. فاصلهٔ آن از یاسوج ۴۵ کیلومتر است. در نزدیکی این شهر یک آبشار نیمه‌بلند و غاری به نام غار دهشیخ که دارای قدمتی طولانی است وجود دارد
در حاشیه شهر پاتاوه آثاری از چند پل قدیمی وجود دارد. این ناحیه به دلیل ویژگی اقلیمی و جغرافیایی یکی از راه‌های اصلی تیسفون، اصطخر و شوش، بهبهان و اصفهان بوده بر همین اساس پل‌های زیادی در همین مکان احداث شده‌است.
پل‌ها به دوره پیش از اسلام تعلق داشته و در دوره‌های بعدی بازسازی شده‌است. بزرگ‌ترین این‌ها که آثار آن بهتر به‌جا مانده دارای اتاق‌ها پایه‌ها و مصالحی است که مشابه پل‌های خیرآباد بوده و مربوط به دوران صفوی است.
شبنم فراح
شـبنم فراح (۱۲ آوریل ۱۹۷۲ در یالووا ترکیه)، خواننده و ترانه‌سرای سبک راک ترک است.
شبنم فراح در ۱۲ آوریل ۱۹۷۲ در یالووا از پدر و مادری مقدونیهای زاده شد. او نخستین آموزش موسیقی را از پدرش که آموزگار بود آموخت و نخستین گیتارش را در سال نخست دبیرستان بورسا نامیک سوزری دریافت کرد و دورهٔ گیتار اکوستیک را گذراند. در سال دوم به کمک پدرش یک استودیو کرایه کرد واولین گروهش را با نام پگاسوس پدید آورد. پگاسوس نخستین تجربه‌اش را در جشنوارهٔ راک بورسا در سال ۱۹۸۲ به دست آورد.
پسته‌ایان
پسته‌ایان (Anacardiaceae) یا تیره ی سماق یا تیره ی بادام هندی، یک تیره از گیاهان گلدار است که ۸۳ سرده و ۸۶۰ گونهٔ شناخته شده دارد. پسته، انبه، سماق و بادام هندی گیاهانی از این تیره هستند.
برخی از اعضای این تیره عبارت اند از بادام هندی، پسته، درخت پَر، سماق، انبه، پیچک سمی آمریکایی، فلفل پروئی و مارولا
برخی اعضای این تیره مایعی چسبنده و غلیط تولید می‌کنند که در نهایت سیاه می‌شود و در دباغی به عنوان ورنی یا حتی ثابت‌کننده برای رنگ سرخ به کار می‌رود.
در پزشکی گفته می‌شود که آجیل‌های این تیره برای مغز مفید هستند.
تیره پسته‌ایان در اقلیم گرمسیری پیشتر یافت می‌شود ولی با این حال گونه‌هایی از آن در اقلیم معتدل نیز رشد می‌کنند. بیشتر گونه‌های این تیره بومی قاره آمریکا، آفریقا و هند هستند. "پسته‌ها" و برخی گونه‌های "سماق" را می‌توان در جنوب اروپا یافت، گونه‌هایی از "سماق" در آمریکای شمالی و گونهٔ "شینوس" تنها در آمریکای جنوبی رشد می‌کند.
سرده پسته گاهی تیرهٔ ویژه‌ای برای خود شناخته شده، چرا که ساختار گلی مختصرتر، کلالهٔ پره‌دار گل، و گردهٔ متفاوتی دارد. با این حال به علت شکل تخمدان آن را در تیرهٔ پسته‌ایان رده‌بندی می‌کنند، امری که از سوی تحقیقات شکل‌شناختی و ملکولی تأیید شده‌است.
در سال ۲۰۰۴ گونهٔ Abrahamia از انبه‌ایان جدا شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
زکی مورن
زکی مورن بازیگر، خواننده و آهنگساز ترکیه‌ای بود. زکی مورن در ۶ دسامبر ۱۹۳۱ در بورسا متولد شد و در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۶ در ازمیر درگذشت. او به خاطر صدای گیرا و تلفظ دقیق کلمات در آهنگ‌هایش که به سبک‌های موسیقی کلاسیک ترک و موسیقی معاصر بودند، مشهور است.
زکی مورن در شهر بورسا، مرکز استان بورسا در غرب ترکیه بزرگ شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ در آکادمی هنرهای زیبای شهر استانبول در رشته هنرهای تزیینی به تحصیل پرداخت و همزمان فعالیت خود را در حرفه موسیقی آغاز کرد. اولین آلبوم او در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. در آن زمان زکی مورن به‌طور منظم خواننده رادیو استانبول بود. در سال ۱۹۵۵ او اولین آلبوم پرفروش (Gold Record) خود را منتشر نمود.
در چهل و پنجمین سال زندگی حرفه‌ای مورن بیش از سیصد آهنگ ساخته و بیش از ششصد آهنگ ضبط نموده بود. از او به عنوان "خورشید" موسیقی کلاسیک ترکیه و همچنین با نام "پاشا" یاد می‌شود. برای سال‌های متمادی او به عنوان "هنرمند سال" انتخاب شده‌است. در دهه شصت و هفتاد میلادی بسیاری از آهنگهای مورن در یونان که در آنجا نیز محبوبیت داشت و همچنین در کشورهای مختلفی از جمله ایالات متحده آمریکا، آلمان و ایران منتشر شده‌است.
مورن شاعر با استعدادی نیز بوده و مجموعه Bıldırcın Yağmuru (باران بلدرچین) را در سال ۱۹۶۵ منتشر نموده است. علاوه بر این، او در سینمای ترکیه در ۱۸ فیلم بازی نموده و آهنگسازی بسیاری از آنها را بر عهده داشته‌است. همچنین او برای سرگرمی به نقاشی نیز می پرداخته است.
او در سپتامبر ۱۹۹۶ هنگام اجرای زنده بر روی صحنه در شهر ازمیر بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. واقعهٔ مرگ او برای سالها به عنوان یک اتفاق بسیار غم انگیز اجتماعی باقی‌ماند و هزاران ترکیه‌ای از مقبرهٔ او دیدن کردند. همچنین پس از مرگ او موزه هنری زکی مورن در شهر بودروم , محل زندگی وی، تأسیس شد. زکی مورن هرگز در طول زندگی اش ازدواج نکرد.در دهه ۵۰ با طرز لباس و رفتارش در صحنه توجه مردم همیشه به سویش معطوف بود. با وجود پوشیدن لباس هاو سبک موی معمولی تر در سالهای اول حرفه اش در سال‌های آینده، در صحنه با مدل مو و آرایش و لباسهای نزدیک به زنانهحاضر میشد.او هرگز بیانیه ای در مورد گرایش جنسی خود منتشر نکرد.
شیوه زندگی و تمایلات جنسی او تا زمان مرگش همیشه مورد بحث بود.گاهی اوقات در رپورتاژهابعضی کلمات را تایید میکرد ولی هرگز چیز بیشتری نگفت.
https://web.archive.org/web/20140504022638/http://www.zekimuren.net/
سینمای ارمنستان
سینمای ارمنستان به صنعت سینما در این کشور و همچنین پیشینۀ آن پیش از استقلال اشاره دارد. سینمای جمهوری سابق اتحاد شوروی اگرچه دارای بودجۀ فرهنگ عمومی بودند اما به دلیل فضای بسته و اختناق مرسوم دولت کمونیستی، آنچنان در سینما پیشرو و پیشگام نبودند.
با این حال ارمنستان نسبت به دیگر جمهوری‌ها از ۲ منظر در زمینهٔ سینما رشد داشته‌است: اول اینکه استودیوهای دولتی برای ساخت و سازهای سینمایی بسیار زود در این سرزمین سرو شکل گرفت و دیگر آنکه استعدادهای نابی از دل سینمای ارمنستان قد علم کردند که تا پایان کار سیستم حکومت کمونیستی توانستند کارکنند.
در ماه مارس ۱۹۲۴ نخستین استودیوی فیلم ارمنی به نام آرمن‌فیلم (به ارمنی: Հայֆիլմ، تلفظ: "های‌کینو") در ایروان بنیاد شد و کار خود را با یک فیلم مستند به نام «"ارمنستان شوروی"» (۱۹۲۴) آغاز کرد.
"ناموس" (۱۹۲۵) به کارگردانی هامو بیک-نازاریان نخستین فیلم صامت و سیاه و سفید ارمنی بود. داستان این فیلم بر پایهٔ نمایش‌نامه‌ای از آلکساندر شیروانزاده در مورد ناکامی‌های ۲ دلداده است. این دو در کودکی توسط خانواده‌شان نامزد شده بودند ولی به خاطر بی‌ناموسی دختر، پدرش او را به عقد شخص دیگری درآورد. نخستین فیلم صدادار "پِپو" نام داشت که در سال ۱۹۳۵ توسط هامو بیک-نازاریان ساخته شد.
در زمان اتحاد جماهیر شوروی، کارگردانان ارمنی اجازهٔ پرداختن به موضوع نسل‌کشی ارمنی‌ها را نداشتند. "ناهاپِت"، محصول سال ۱۹۷۷، نخستین فیلم ارمنی بود که به نسل‌کشی ارمنی‌ها پرداخت.
میان سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ خبری از تولید و ساخت ساز داستانی نبود اما با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم کم‌کم تولیداتی مستند و گزارشی توسط آرمن فیلم ساخته شد. در دههٔ ۱۹۶۰ اما با ظهور سرگئی پاراجانف، سینمای ارمنستان نه تنها جانی تازه گرفت بلکه آثار او باعث گردید سینمای این کشور جهانی بشود.
از هم‌نسلان سرگئی پاراجانف که به نوعی سینمای ارمنستان را میان دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ میلادی راهبری می‌کردند، هنریک مالیان؛ فرونزه دولاتیان و نسل بعدی افرادی مانند آرتاوازد پلشیان و ادموند کئوسیان قابل ذکرند.جشنواره بین‌المللی فیلم زردآلوی طلایی ایروان مهمترین رویداد سینمایی این کشور است. این جشنواره در سال ۲۰۰۴ از همکاری بنیاد «زردآلوی طلایی»، انجمن منتقدان فیلم ارمنستان و ژورنالیست‌های سینمایی به وجود آمد. بعدتر مورد حمایت وزارت امور خارجه و وزارت فرهنگ ارمنستان قرار گرفت. هدف این جشنواره نمایش فیلم‌های جدیدی است که به تهیه‌کنندگی یا کارگردانی ارمنیان یا افراد با تبار ارمنی در ارمنستان و خارج از آن کشور به وجود آمده‌اند تا خلاقیت و اصالت گسترش شود.
ارمنستان ۷۰ سالن سینما دارد و سرانه تولید فیلم بلند در این کشور ۵، فیلم کوتاه ۶ و فیلم مستند ۱۵ عدد است. جمعیت سینماروی ارمنستان ۷ میلیون نفر در سال برآورد شده‌است.
یونجا اوجیمیک
یونجا اوجیمیک یکی از خوانندگان زن موسیقی پاپ ترکیه‌است. او در ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳ در استانبول ترکیه متولد شده‌است.
او در رشته رقص و باله از دانشگاه معمار سینان فارغ‌التحصیل شده‌است. او بعدها در تئاتر به عنوان رقاص مشغول به فعالیت شد.
بورسا
بورسا یا بورسه نام یکی از شهرها و مرکز استان بورسا در ترکیه است. این شهر چهارمین شهر بزرگ ترکیه است.
نام این شهر از نام یونانی Προύσσα (پروسا) آمده است. در منابع عرب و ایرانی و اسلامی به صورت «بورصه» آمده است.
بورسا شهری صنعتی است و کارخانجات اتومبیلسازی توفاش ، کارسان و اویاک-رنو آنرا به قطب اتومبیلسازی ترکیه تبدیل کرده‌اند. در عین حال به خاطر شمار زیاد پارک و فضای سبز در این شهر، این شهر را گاه "یَشیل بورسا" (بورسای سبز) نیز می‌نامند. کوه اولوداغ فضای این شهر را احاطه کرده‌است.
دو شخصیت اصلی خیمه‌شب‌بازی کاراگوز یعنی کاراگوز و حاجی‌واد اشخاصی تاریخی بودند که در بورسا زندگی می‌کردند. مسجد معروف مسجد سبز ترکیه (یشیل جامع) و مجموعه بزرگ قونیه در این شهر قرار دارد. روح‌الله خمینی دوران تبعید در ترکیه را در این شهر گذراند.
متروی بورسا در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۳۸ ایستگاه می‌باشد.
هولیا آوشار
هولیا افشار ( زادۀ ۱۰ اکتبر ۱۹۶۳)، بازیگر، خوانندهٔ فولکلور و پاپ، بازرگان، مقاله‌نویس، طراح مد، سردبیر مجله، بازیکن تنیس حرفه‌ای، اهل ترکیه و دارندهٔ عنوان ملکهٔ زیبایی ترکیه می‌باشد. اوشار یکی از فیلم هایی که بازی کرد ماه پیکر بود نقش او به عنوان والد سلطان بزرگ مادر سلطان محمد و همسر احتمالا عقدی سلطان مراد را بازی کرد وی با بازی در ماهپیکر نیز شهرت زیادی یافت.
او در ادرمیت، بالیکسیر ترکیه به دنیا آمد. وی فرزند نخست اِمرال و جلال آوشار است. مادر او اهل استان بالیکسیر و از ترک‌های آناتولی و پدرش از اهالی شرق ترکیه است.
او از لیسهٔ جمهوریت آنکارا فارغ‌التحصیل شده‌است و از سال ۱۹۸۲ به عنوان شناگر حرفه‌ای کار می‌کرد. او به همراه خانواده‌اش در سال ۱۹۸۲ به استانبول نقل مکان کرد. نخستین کار بازیگری خود را در سال ۱۹۸۳، در فیلم حرم آغاز کرد. در سال‌های بعد، او در بیش از ۷۰ فیلم مطرح بازی کرد و برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن در هیجدهمین جشنوارهٔ بین‌المللی مسکو را از آن خود نمود. افزون‌بر این، او به عنوان یک خوانندهٔ حرفه‌ای هشت آلبوم و دو تک‌آهنگ را منتشر کرده‌است.
هولیا آوشار در سال ۲۰۰۰، از سوی تلویزیون کرال موفق به کسب جایزهٔ بهترین خوانندهٔ زن توسط ترکیه شد. در همان سال، او برای روزنامهٔ "گون‌آیدین" به عنوان یک ستون‌نویس فعالیت نمود. آوشار همچنین سردبیر هولیا (یک مجلهٔ ماهانه) بود.
آوشار همچنین به عنوان داور برنامهٔ استعدادهای درخشان ترکیه در سال ۲۰۰۹ بود. وی به مدت ۸ سال سردبیر و ویرایشگر مجلهٔ هولیا بوده‌است. هولیا آوشار بنیان‌گذار نام تجاری "byH" است.
او همچنین به عنوان داور و مربی مسابقهٔ آوازخوانی او سس ترکیه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ بوده‌است.
نیویورک تایمز
نیویورک تایمز روزنامهٔ آمریکایی است که مرکز آن در شهر نیویورک قرار دارد و هر روزه به‌طور هم‌زمان در ایالات متحده آمریکا و در دیگر نقاط جهان چاپ و منتشر می‌شود.
روزنامه "نیویورک تایمز" متعلق به شرکت نیویورک تایمز است که مالک هجده روزنامه دیگر از جمله نسخه بین‌المللی‌اش اینترنشنال هرالد تریبیون و روزنامه بوستون گلوب نیز می‌باشد. این روزنامه از سال ۱۸۹۶ در مالکیت خانواده سالزبرگر قرار داشته‌است.
رئیس هیئت مدیره کنونی کمپانی نیویورک تایمز یکی از اعضای این خانواده به نام آرتور او. سالزبرگر است.
اعتبار و نفوذ روزنامه "نیویورک تایمز" در آمریکا به حدی است که از آن به عنوان «منبع ملی» یاد می‌شود. "منبع ملی" به روزنامه‌هایی اطلاق می‌شوند که در کتاب‌ها و نوشتارها، از بایگانی ایشان به عنوان مدرک و یادکرد منابع تاریخی یاد می‌شوند.
روزنامه "نیویورک تایمز" در سال ۱۸۵۱ میلادی در شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا آغاز به کار کرد و تاکنون موفق به دریافت ۱۱۲ جایزه پولیتزر (معتبرترین جایزه روزنامه‌نگاری) در دنیا شده‌است که از این لحاظ در میان دیگر روزنامه‌های جهان رکورددار محسوب می‌شود.
ارزش سهام شرکت تایمز، مالک روزنامه "نیویورک تایمز" در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۴ میلادی، حدود ۲٫۴ میلیارد دلار برآورد شده‌است.
شیوه‌نامه انجمن روان‌شناسی آمریکا
شیوه‌نامهٔ انجمن روان‌شناسی آمریکا شیوه‌نامه‌ای برای صورت‌بندی و یادکرد منابع در مقاله‌های علمی است که توسط انجمن روان‌شناسی آمریکا (APA) تهیه شده‌است. بر اساس این شیوه‌نامه، ارجاع به آثار نویسندگان در داخل دو کمان با ذکر نام خانوادگی نویسنده و سال نشر اثر (و بعضاً صفحه) و در خود متن رساله است. در پایان رساله، فهرستی الفبایی (بر حسب نام خانوادگی نویسندگان) از منابع تنظیم می‌شود. شیوهٔ آپ‌آ پرکاربردترین شیوهٔ یادکرد منابع در علوم اجتماعی است (Fowler, 1998, p. 698).
شیوه‌نامهٔ انجمن روان‌شناسی آمریکا پیچیده‌است. یک نمونه قالب نقل و قول و مرجع در اینجا ذکر می‌کنیم.
ذکر کردن هر مرجع در کاغذ، به طوری که نویسنده باید سال نشر و نام نویسنده اثر را ذکر کند. می‌توانید با قرار دادن در کمان با ویرگول جدا کنید (نقل قول کمان) یا با قراردادن نویسنده در روایت و قراردادن سال نشر در کمان جداسازی کنید (نقل و قول روایتی یا داستانی).
نقل و قول روایتی یا داستانی:  نقل و قول کمان : In our postfactual era, many members of the public fear that the findings of science are not real (Schmidt & Oh, 2016). نویسنده باید نام نویسنده ، سال نشر، عنوان، منابع در فهرست الفبایی اثر ذکر کند. قالب مرجع بستگی به نوع سند (کتاب ، وبسایت ٬فصل کتاب ویرایش شده، مجله) متفاوت است ولی به طورکلی از همان قالب (تاریخ٬عنوان٬منبع) اسفاده می‌شود.
فریاد مورچه‌ها
فریاد مورچه‌ها فیلمی از محسن مخملباف است که در سال ۱۳۸۶ در هند ساخته شد.
داستان فیلم در مورد ازدواج دختری خداباور (با بازیِ لونا شاد) با مردی خداناباور (با بازی محمود شکرالهی) است که تصمیم می‌گیرند برای ماه عسل به هند بروند.
ناطور دشت
ناطورِ دشت یا ناتورِ دشت () نام رمانی اثر نویسندهٔ آمریکایی جروم دیوید سالینجر است که در ابتدا به صورت دنباله‌دار در سال‌های ۱۹۴۵–۴۶ انتشار یافت. این رمان کلاسیک که در اصل برای مخاطب بزرگسال منتشر شده بود، به دلیل درون‌مایه طغیان‌گری و عصبانیت نوجوان داستان، مورد توجه بسیاری از نوجوانان قرار گرفت.
هولدن کالفیلد نوجوانی هفده ساله است که در لحظهٔ آغاز رمان، در یک مرکز درمانی بستری است و ظاهراً قصد دارد آنچه را پیش از رسیدن به این‌جا از سر گذرانده برای کسی تعریف کند و همین کار را هم می‌کند، و رمان نیز بر همین پایه شکل می‌گیرد. در زمان اتفاق افتادن ماجراهای داستان، هولدن پسر شانزده ساله‌ای است که در مدرسهٔ شبانه‌روزی «پنسی» تحصیل می‌کند و حالا در آستانهٔ کریسمس به علت ضعف تحصیلی (چهار درس از پنج درسش را مردود شده و تنها در درس انگلیسی نمرهٔ قبولی آورده‌است) از دبیرستان اخراج شده و باید به خانه‌شان در نیویورک برگردد.
تمام ماجراهای داستان طی همین سه روزی (شنبه، یک‌شنبه و دوشنبه) که هولدن از مدرسه برای رفتن به خانه خارج می‌شود اتفاق می‌افتد. او می‌خواهد تا چهارشنبه، که نامهٔ مدیر راجع به اخراج او به دست پدر و مادرش می‌رسد و آب‌ها کمی از آسیاب می‌افتد، به خانه بازنگردد. به همین خاطر، از زمانی که از مدرسه خارج می‌شود، دو روز را سرگردان و بدون مکان مشخصی سپری می‌کند و این دو روز سفر و گشت و گذار، نمادی است از سفر هولدن از کودکی به دنیای جوانی و از دست دادن معصومیتش در جامعهٔ پُر هرج و مرج آمریکا.
"ناطور دشت"، در مدت کمی شهرت و محبوبیت فراوانی برای او به همراه آورد و بنگاه انتشاراتی راندوم هاوس در سال ۱۹۹۹ آن را به‌عنوان شصت‌وچهارمین رمان برتر سده بیستم معرفی کرد. این کتاب در مناطقی از آمریکا به‌عنوان کتاب «نامناسب» و «غیراخلاقی» شمرده شده و در فهرست کتاب‌های ممنوعهٔ دههٔ ۱۹۹۰ ــ منتشرشده از سوی «انجمن کتابخانه‌های آمریکا» ــ قرار گرفت. کتاب با وجود آنکه از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۲ جزو آثار ممنوعه یا به شدت سانسور شده بود اما توانست تبدیل به دومین اثر تدریس‌شده در مدارس ایالات متحده گردد.
این کتاب سه بار، ابتدا در دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی (۱۳۴۵ توسط انتشارات مینا) توسط احمد کریمی، بار دیگر در دههٔ ۱۳۷۰ به قلم محمد نجفی، و بار سوم در سال ۱۳۹۴ توسط انتشارات میلکان با ترجمهٔ آراز بارسقیان به فارسی ترجمه شده‌است. از این اثر با ترجمه علیرضا دولت‌آبادی در سال ۱۳۹۸ به همت انتشارات نگارتابان وارد بازار شده‌است عبارت «ناطور دشت» ترجمهٔ "Catcher in the Rye" و بر گرفته از شعری از سعدی در باب پنجم کتاب بوستان است. «ناطور (ناتور)» به‌معنی حافظ و نگهدارِ باغ و دشت است.
هولدن کالفیلد کاراکتر اصلی "ناطورِ دشت" است. یکی از تأثیرات بزرگ و جنجال‌برانگیز این کتاب، قتل جان لنون، اسطورهٔ بی‌همتای موسیقی راک و مؤسس گروه بیتلز است که توسط مارک دیوید چپمن به قتل رسید. چپمن بارها ادعا کرده که انگیزهٔ اصلی کشتن لنون، بعد از خواندن این کتاب به او الهام شده‌است.
گلوله
گلوله، مرمی یا پرّانه جسمی است که از سلاح گرم یا سلاح بادی شلیک می‌شود. گلوله معمولاً از فلز (بیشتر سرب) ساخته می‌شود و معمولاً فاقد مواد منفجره است. آسیبی که به هدف وارد می‌کند صرفاً ناشی از ضربه جسم جامد آن است. گلوله در سلاح کمری یا تفنگ بخشی از فشنگ است.
کلمه فارسی گلوله به صورت «غلوله» و «گولوله» نیز به کار رفته است. واژه گلوله یادگار دوره‌ای است که گلوله در سلاح‌های گرم به صورت کروی ساخته می‌شد. از قرن نوزدهم شکل گلوله‌ها تغییر کرد و به صورت کشیده و نوک تیز یا اسپیتزر درآمد. در برخی از متن‌های مربوط به شکار و تیراندازی واژه «مَرمی» نیز که واژه‌ای عربی است، به‌جای گلوله بکار می‌رود.
گلوله‌ها ویژگی‌های مشترک منحصر به فردی دارند. به عنوان نمونه ویژگی‌های نظیر مُهر کالیبر با فونت بخصوص، آلیاژ پوسته گلوله و سه دندانه در جایی که چاشنی به پوکه فشنگ وصل می‌شود، نشان‌دهنده یک سازنده مشترک است.
هم‌چنین در برخی موارد، گلوله‌ها دارای مُهرهایی هستند که در بایگانی‌های عمومی اطلاعات مربوط به سازندگان سلاح موجود است. مُهرها دارای علامت‌گذاری کالیبر ساده هستند که معمولاً دو رقم آخر سال ساخت گلوله را نشان می‌دهند. در ضمن معمولاً گلوله‌ها در صندوق‌های چوبی نسبتاً بزرگی بسته‌بندی می‌شوند که اطلاعات کشور و شرکت سازنده گلوله بر روی جعبه را نشان می‌دهند.
اگر سرعت گلولهٔ یک تفنگ معمولی ۳۷ برابر شود، بر نیروی گرانش زمین غلبه می‌کند و وارد فضای کیهانی می‌شود.
پرث (ابهام‌زدایی)
دو شهر در دو قاره متفاوت با نام پرث نامیده می‌شوند:
پرت (اسکاتلند)
شهر پرت در مناطق مرکزی اسکاتلند در دوسوی رود «تِی» (Tay) قرار دارد. این شهر مرکز استان «پرت و کینراس» (Perth and Kinross) است. شهر پرت را جنگل، زمین‌های حاصلخیز کشاورزی و زمین‌های گلف احاطه کرده‌است.
چندین شهر دیگر در جهان با نام «پرت» شناخته می‌شوند که مهم‌ترین آنها شهر پرت مرکز استرالیای غربی است. نام این شهر استرالیایی به درخواست سِر جُرج ماری (Sir George Murray) وزیر جنگ و مستعمرات امپراتوری بریتانیا انتخاب شده؛ که خود وی متولد پرت در اسکاتلند بوده‌است.
خواهرشهرهای پرت عبارت‌اند از:
مسجد النبی قزوین
مسجد النبی یا مسجد شاه معروف به مسجد سلطانی مسجدی در شهر قزوین است. این مسجد که مساحتی قریب به ۱۴۰۰۰ متر مربع دارد، کتیبه‌هایی دارد که بر طبق آن فتحعلی‌شاه قاجار بانی مسجد ثبت گردیده. اما شواهدی دال بر وجود مسجد در دوران صفوی نیز وجود دارد، و معمار بنا را شخصی بنام "استاد میرزای شیرازی" دانسته‌اند و سال بنا را ۱۱۶۶ هجری شمسی.
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گنبد مسجد دو پوسته، و صحن مسجد چهار ایوانیست. این مسجد، همانند مسجد جامع قزوین دارای شبستان است. این مکان محل گردهمایی نمازگزاران در هر جمعه در قزوین برای نماز جماعت می‌باشد.
مسجد سلطانی قزوین همراه با مسجد سلطانی بروجرد و مسجد سلطانی تهران از ساخته‌های دوران فتحعلی‌شاه قاجار هستند.
محمودآباد نمونه
محمودآباد نمونه شهری در استان قزوین ایران. این شهر در ۵ کیلومتری مرکز استان قزوین بخش مرکزی شهرستان قزوین قرار دارد. جمعیت محمودآباد نمونه در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۱،۹۸۲ نفر از ۶۴۸۱ خانوار بوده‌است.
در تاریخ ۲۵ فروردین ۱۳۷۸ محمودآباد نمونه مرکز دهستان اقبال غربی از توابع بخش مرکزی شهرستان قزوین، به شهر تبدیل و عنوان شهر محمودآباد نمونه شناخته شد.
مسجد حیدریه قزوین
مسجد حیدریه قزوین (جامع صغیر) بنایی کهن در شهر قزوین است. و در قزوین، خیابان طالقانی، خیابان بلاغی، محله بلاغی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در دوره کنونی پس از کاوش در ضلع شرقی گنبدخانه آثاری یافت شد که تخمین زده می‌شود هم زمان با دوره آل بويه می‌باشد .
با وجود بازسازی بدستور امیر خمار تاش (وزیر سلطان ملکشاه سلجوقی) پس از زمین لرزه سال ۴۹۸ هجری شمسی، اساس و بنیان این بنا به دوران قبل از اسلام باز می‌گردد، زمانی که این مکان یک آتشکده زردتشتی بود.
امروزه این بنا در داخل و قسمتی از یک مدرسه پسرانه ابتدایی و سالن امتحان و کتابخانه آن است.
این بنا در دوره‌های مختلف تاریخی استفاده‌های متفاوتی داشته‌است. بر اساس گمانه‌ها در دوره ای مسجد جامع بخشی از اهل سنت ساکن در شهر قزوین بوده‌است. همچنین با توجه به دیگر آثار یافت شده، کاربری بخشی از بنا به عنوان مدرسه علیمه قطعی است.
در سده اخیر این بنا به عنوان مدرسه ای نوین با نام مدرسه رهنما مورد استفاده قرار گرفته‌است. از سال 1383 شمسی کاوش این بنا آغاز شد و کاربری آن به یادمانی تاریخی تغییر پیدا کرده‌است.
این مسجد یکی از نمونه‌های کامل مساجد چهارطاقی می‌باشد که با کمی تغییر به شکل کنونی درآمده، محراب و تزئینات آن از نظر طرح در نوع خود جز بهترین و نفیسترین نمونه‌های هنر گچبری ایران به‌شمار می‌رود.همچنین هماهنگی طرح پیچیده گچبری و سادگی طرح آجر کاریبی نظیر است کتیبه‌های کوفی این مسجد که به‌شکل کوفی گلدار , کوفی گل و برگدار و کوفی پیچیده و مارپیچگچبری شده‌اند.بسیار به کتیبه‌های مقصوره مسجد جامع قزوین شباهت دارند مقصوره مسجد حیدریه تنها بازمانده شکوه این مسجد بوده که در دوره‌های بعد تخریب گردیده و قسمت‌های دیگر بدان ملحق شده گنبد رفیع مقصوره در دوران صفویه و به سال ۱۰۴۹ هجری قمری فرو ریخته و برای حفاظت ظرایف تزئینات آن سقفی شیروانی در دوران پهلوی بر آن بنا نموده‌اند. قدمت بنای نخستین مسجد تقریباً به دوران آل بویه می‌رسد و متأسفانه بانی بنا هم مشخص نیست و همان مسجدی می‌باشد که رافعی آن را بنام جامع اصحاب ابوحنیفه خوانده است .