hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
شبح آزادی
شبح آزادی (به فرانسوی: "Le Fantôme de la liberté") یک فیلم فراواقع‌گرایانه کمدی به کارگردانی لوییس بونوئل و محصول سال ۱۹۷۴ کمپانی فرانسوی گرینویچ است. موضوع فیلم پیرامون خانواده، کلیسا، ارتش و دیگر مسائل موجود در جامعه است.Wikipedia contributors، «The Phantom of Liberty (film)،» Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Phantom_of_Liberty_(film)&oldid=206343376
کالری
کالری برای اولین بار در سال ۱۸۲۴ میلادی توسط نیکلاس کلمان به عنوان واحدی از گرما تعریف شد. واژه کالری از وام‌واژه زبان لاتین "calor" به معنی "گرما" است. بین سال‌های ۱۸۴۱ و ۱۸۶۷ این لغت به فرهنگ‌های انگلیسی و فرانسوی اضافه شد.
کالری به دو صورت تعریف می‌شود:
۱ یک "کالری بزرگ" برابر است با ۱۰۰۰ "کالری کوچک".(میزان انرژی غذایی که می‌خوریم با کیلوکالری اندازه‌گیری می‌شود
این واحدها سالها در سیستم اندازه‌گیری متریک استفاده می‌شدند. در سال ۱۹۴۸، جامعه علمی تصمیم گرفت که چون در گرما (مانند کار) انرژی منتقل می‌شود یکای SI برای گرما باید همان ژول باشد.
یک کالری عبارت است از مقدار گرمای (انرژی) لازم برای اینکه دمای یک گرم آب را از ۱۴/۵ درجه به ۱۵/۵ درجه سلسیوس افزایش دهد.
هرچند واژه «کالری» واحدی برای اندازه‌گیری میزان انرژی در علوم فیزیک و شیمی مطرح است، ولی به علت کاربرد آن برای محاسبه انرژی خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها در میان مردم عادی هم بسیار کاربرد دارد. کاربرد فراوان «کالری» به این موضوع بر می‌گردد که میزان کالری مورد نیاز هر فرد باید با میزان کالری که از تغذیه روزانه دریافت می‌کند متوازن باشد و عدم این توازن منجر به اضافه‌وزن و چاقی یا کمبود وزن می‌شود. لذا در چند دهه گذشته رژیم‌های مبتنی بر محاسبه انرژی مصرفی روزانه و رژیم‌های غذایی با کالری مشخص همواره از بهترین روش‌های علمی و مورد توجه مراکز علمی و مردم بوده‌اند. در ایران هم تقریباً همه مراکز علمی که در زمینه تغذیه و مدیریت وزن فعالیت دارند بر مبنای شمارش کالری و برنامه غذایی دقیق عمل می‌کنند؛ چه متخصصینی که برنامه غذایی تجویز می‌کنند، چه مراکزی که در زمینه تولید بسته غذای رژیمی با کالری مشخص فعالیت می‌کنند و چه نرم‌افزارهایی که کالری شماری می‌کنند.
کالری شماری غذاها در رژیم غذایی از از حدود قرن ۲۰ و با ایده فردی به نام Jonny Bowden متخصص تغذیه، عصب‌شناس و نویسنده کتاب‌های زیادی در زمینه رژیم غذایی آغاز شد. به اعتقاد وی، اگر غذاها را در دستگاه بمب کالریمتری قرار دهیم و بسوزانیم، از محاسبه گرمای حاصل از سوختن ماده غذایی می‌توان کالری آن را به دست آورد و در رژیم غذایی این کالری را محاسبه نمود.
فهرست ظروف شرابخوری
نام انواع ظروفی که در زبان فارسی برای نوشیدن شراب و برخی دیگر از نوشیدنی‌های الکلی به کار می‌رود:
روبرتو باجو
روبرتو باجو بازیکن فوتبال نامدار ایتالیایی و از مشهورترین بازیکنان تاریخ فوتبال جهان است.
باجو در سال ۱۹۹۳ به عنوان مرد سال فوتبال اروپا انتخاب شد و جایزهٔ توپ طلای اروپا را کسب کرد. ظرافت بازی و تکنیک‌های نرم باجو هر فوتبالدوستی را به تحسین او وامی‌داشت.
باجو برای بسیاری از تیم‌های ایتالیایی از جمله فیورنتینا، یوونتوس، آ.ث. میلان، اینتر میلان، بولونیا و برشا بازی کرد.
باجو در ۳ جام جهانی نیز در تیم ملی ایتالیا بازی کرد. اوج درخشش او در جام جهانی ۱۹۹۴ بود. ایتالیا به لطف بازی درخشان باجو و نه قدرت تیمی، به فینال مسابقات جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا رسید. اوج درخشش روبرتو بازی یک‌هشتم نهایی در مقابل تیم قدرتمند نیجریه بود. جایی که هنوز هم فریادهای آریگو ساچی سرمربی تیم ملی ایتالیا در آن بازی در اذهان بسیاری باقی‌مانده‌است. گل به‌یادماندنی باجو در دقیقه ۸۹ آن دیدار کار را به تساوی و در نهایت پیروزی لاجوردی‌ها کشاند.
با وجود اینکه او به خبره بودن در ضربات کاشته مشهور بود، آخرین پنالتی تیمش در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ مقابل برزیل را هدر داد تا ایتالیا جام را از دست بدهد. آن پنالتی را می‌توان سیاه‌ترین نقطهٔ ورزشی باجو دانست. هرچند که فرانکو بارسی و دانیله ماسارو دو ضربه پیش از پنالتی باجو را از دست داده بودند. او در زندگی‌نامه خود به نام "دروازه‌ای در آسمان" درباره این پنالتی می‌نویسد "من در خواب‌هایم هزار بار این پنالتی را زدم و هر بار هم آن را به گل بدل ساختم ... من آسمان را فقط یک ثانیه از نزدیک دیدم و سپس سقوط کردم".
باجو در جام جهانی ۱۹۹۸ هم نقش پررنگ و تأثیرگذاری در تیم ملی ایتالیا داشت. حتی در آن جام هوش بالای باجو در بازی مقابل شیلی ایتالیا را از باخت نجات داد؛ به‌طوری‌که تیم ایتالیا درحالیکه تا دقیقهٔ ۸۵، ۲–۱ از تیم شیلی (که در آن سال خیلی قدرتمند بود) عقب بود، این روبرتو باجو بود که با هوشمندی خاصی توپ را در محوطه جریمه به دست مدافع شیلی زد و داور نیز اعلام پنالتی کرد که خود باجو ضربه پنالتی را به گل تبدیل کرد. در جام ۹۸، ایتالیا در دور یک‌چهارم با ضربات پنالتی مغلوب فرانسه میزبان شد که البته ایتالیا در آن مسابقه بازی خوب و پایاپایی را با تیم قهرمان یعنی فرانسه به نمایش گذاشت. همچنین یکی از ضربات پنالتی در آن بازی را روبرتو باجو با ظرافت خاصی به گل تبدیل کرد.
در سال ۲۰۰۲ با اینکه خیلی از کارشناسان فوتبال ایتالیا و دنیا اعتقاد داشتند که باجو باید به تیم ملی دعوت شود و در جام جهانی بازی کند اما سرمربی وقت ایتالیا (جووانی تراپاتونی) وی را به تیم ملی ملی دعوت نکرد و ایتالیا نیز جام ناموفقی را تجربه نمود. در ظاهر، سن باجو دلیل اصلی سرمربی ایتالیا بود اما کارشناسان، خصومت شخصی تراپاتونی و بودایی بودن باجو را از دلایل لجبازی سرمربی ناکام ایتالیایی عنوان کردند.
باجو در سال ۲۰۰۴ از فوتبال کناره‌گیری کرد و چندی بعد به عنوان رئیس کمیته فنی فدراسیون فوتبال ایتالیا مشغول به کار شد ولی پس از مدتی از این سمت استعفا داد.
در سال ۲۰۱۶ فدراسیون جهانی ۴۸ اسطوره تاریخ فوتبال جهان را معرفی کرد که نام روبرتو باجو نیز در این لیست قرار داشت. در این لیست ۴۸ نفره نام بازیکنان بزرگی همچون پله، زیکو، مارادونا، زیدان و… به چشم می‌خورد.
روبرتو باجو پیرو مکتب بوداست. در ایتالیا به او لقب «بودای کوچک» را داده بودند. او همیشه بازوبند کاپیتانی سه‌رنگ و خاصی مرتبط با بودا به همراه داشت که در تیمهای مختلف بر بازو می‌بست.
روبرتو باجو در مجموع تمام بازی ها، سی و هفت کارت زرد و چهار کارت قرمز دریافت کرده است.
یوونتوس
آث میلان
تیم ملی ایتالیا
کوه زیر
کوه زیر نام رشته‌کوهی است در جنوب ایران. کوه زیر در بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.
این رشته‌کوه از ارتفاعات جنوبی دهستان کوخرد شروع می‌شود و تا شمال کوه سفید ادامه دارد، و از سوی غرب به «کوه ده» و از سوی شرق به «بون کوه چهار برکه» محدود می‌شود. این کوه به سمت غرب ادامه دارد و همچنین از سمت شرق به «بون کوه لوز» و به «کوه گوچی» پیوند دارد.
در منطقهٔ کوه زیر شکارگاه‌ها و تفریحگاه‌های زیادی وجود دارد، همچنین غارها و اشکفت‌های فراوانی نیز وجود دارند که کوهنوردان در شبهای زمستانی در آن‌ها پناه می‌گیرند.
غارهای کوچک و بزرگی که در محل به نام اِشکَفت نامیده می‌شوند در جای‌جای این رشته کوه یافت می‌شود از جمله:
در پیرامون کوه شب جانوران وپرندگان مختلفی زندگی می‌کرده‌اند که شامل :آهو، بز کوهی، روباه، خوک، کفتار، شغال، جوجه‌تیغی و خرگوش بوده‌است. همچنین پرندگان مانند: کبک، عقاب، شاهین، بادخور، قُمری، تیهو، فاخته و بلبل وصدها پرنده مختلف دیکر زندکی می‌کرده‌اند که متأسفانه امروزه به دلیل نبود نظارت کافی و شکار بی‌رویه و غیرمجاز، نسل اکثر این حیوانات در حال انقراض می‌باشد. گفتاره‌است که در دوران گذشته جانوارنی مانند: گرگ، پلنگ، یوزپلنگ و خرس نیز در این کوه دیده شده‌است، اما در حال حاضر دیگه از اینگونه حیوانات هیچ اثری نیست.
درختان بزرگ و تنوهمندی وجود دارد مانند:، کُنار، بنه، کِرت، سمر، کُوهِنگ، کُور و سَلَم وغیره.
راه مشهور «گوچی» و گردنه گوچی و پیچهای خطرناک آن در این کوه واقع شده‌است. این راه از «بون کوه چهار برکه» شروع می‌شود و رو به سمت جنوب می‌رود و به بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه منتهی می‌شود.
نقاطی معروف که در مسیر این راه قرار دارد عبارت‌اند از: «گردنه گوچی»، «برکه زیر گوچی»، «پر رنده»، «دُکَل بَردِ مَد کاملی» (احشم نشین)، «دین، قهوه‌خانه دین، لاورِ دین»، «دره کوره‌ای» در این دره چند کوره گچی وجود دارد، «درواه دُمُو»، «خوئق»، «پشتخه چتالی» یعنی پشتخه سمری، «باتنگستان»، «چُک لِسُه»، «تنگو» برکه و کاورنسرای تنگو، «پَرِ بارام»، «دو رودخانه» جایی است که آب دو رودخانه به هم می‌پیوندد، «پشتخه شب خاب» ۲ باب آب‌انبار دارد، راه قافله (مالرو) قدیمی است، «درواه شنی»، «پشتخه کودان» یک باب آب‌انبار دارد، «مرزان»، «برکه مرزان»، «گردنه کرزائی»، «گردنه شرفائی»، «دُول گِردُه»، «شربتو» (احشم نشین)، «گُلِنگُو» (احشم نشین)، «روستای سورو»، سمر دان، روستای «چاه مسلم». «برکه وکاروانسرای بلدنگ»، «گردنه شیخ عبدالعزیز» که به گویش محلی «شبدیز» یا «شیخ دِس» می‌نامند، «گردنه شیخ عبدالرحمن» که باصطلاح اهالی منطقه «شبدرحمان» گفته می‌شود، «نمکی مهران» (معدن نمک بخش کوخرد)، «سیاه تک مهران»، «پل رودخانه مهران»، «پاسگاه ژاندارمری مِهران».
بلاتینگ
به‌طور کلی در ژنتیک مولکولی به عمل انتقال مولکولهای تفکیک شده در الکتروفورز از ژل به روی یک غشاء ویژه، بلاتینگ یا بلات کردن گفته می‌شود. معنای واژهٔ انگلیسی بلاتینگ، لکه‌گذاری است.
برای انجام اعمالی مانند هیبریداسیون اسیدهای نوکلئیک و شناسایی پروتئینها با پادتن‌ها، ژل محیط مناسبی نیست. علت اصلی این مسئله نفوذپذیری کم ژل و خروج شناساگرها (Probe) از ژل می‌باشد. از اینرو در صورت انجام عمل آشکارسازی به کندی و با مشکل صورت می‌گیرد. اما غشاء، محیط مناسبی برای اعمال فوق فراهم می‌کند.
برای انتقال مولکولهای DNA از ژل به غشاء از روشی استفاده می‌شود که سادرن بلاتینگ نام دارد (در فارسی اشتباهاً ساترن بلاتینگ هم نوشته شده). این روش ابتدا توسط ادوین سادرن از دانشگاه آکسفورد ابداع شد. در این روش از خاصیت موئینگی، برای انتقال مولکولهای DNA استفاده می‌شود. اصول این روش به این صورت است که پس از تفکیک مولکولها بر روی ژل، آن را در محلول هیدرو کسید سدیم قرار داده تا مولکولهای DNA دو رشته‌ای واسرشت شوند. درصورتیکه که ژل حاوی مواد واسرشت کننده باشد نیازی به این مرحله نیست. سپس ژل بر روی سکویی که دریک ظرف حاوی بافر قرار دارد، منتقل نموده و بر روی آن غشاء نیتروسلولز قرار می‌دهند. بر روی غشاء مزبور چندین لایه کاغذ نمگیر قرار داده می‌شود. این لایه‌ها باعث برقراری جریان بافر به سمت بالا می‌شود از ژل به غشا می‌شوند. همراه با جریان بافر، مولکولهای DNA از ژل خارج شده و بر روی غشاء نیتروسلولزی یا نایلونی قرار می‌گیرند. غشاء هائی که برای این منظور به کار گرفته می‌شوند کاملاً اختصاصی بوده ودارای بار الکتریکی مثبت می‌باشند، در نتیجه مولکولهای اسید نوکلئیک به‌طور محکم به آن‌ها متصل می‌شوند.
از سادرن بلاتینگ برای شناسایی جایگاه یک ژن در کل ژنوم و تعین تعداد مولکول ترانس‌ژن نیز استفاده می‌شود
از آنجا که RNA به سختی به کاغذهای نیتروسلولزی متصل می‌شود، از روش سادرن نمی‌توان برای مولکولهای RNA استتفاده کرد. برای انتقال مولکولهای RNA از روشی بنام نوردرن بلاتینگ استفاده می‌شود. اساس این روش مشابه روش سادرن بلاتینگ است. با این تفاوت که در آن از کاغذهای فعال شده یا کاغذهای DBM، استفاده می‌شود. این کاغذها را می‌توان به راحتی با تیمارهای شیمیایی خاصی از کاغذ صافی تهیه کرد. در این روش، به علت تک رشته‌ای بودن RNA و تفکیک آن بر روی ژل واسرشت کننده نیازی به مرحله مجاورت با هیدرکسید سدیم نمی‌باشد. در ضمن به علت حساس بودن مولکولهای RNA دقت بیشتری در انجام مراحل لازم می‌باشد.
برای انتقال پروتئینهای تفکیک شده بر روی ژل به غشاء از تکنیک وسترن بلاتینگ استفاده می‌شود. این روش نیز مشابه روش سادرن بلاتینگ می‌باشد با این تفاوت که جریان بافر به صورت افقی است. اخیرا روشهای بلاتینگ جدیدی از ترکیب روشهای بالا ابداع شده‌اند. از جمله این روشها روش بلاتینگ جنوب غربی و بلاتینگ شمال غربی را می‌توان نام برد. روش اول برای انتقال پروتئینهایی که به DNA متصل می‌شوند استفاده می‌شود و روش دوم برای پروتئینهایی که به RNA متصل می‌شوند، به کار گرفته می‌شود.
Primrose SB، Twyman RM ،Old RW (۲۰۰۱) Principles of Gne Manipulation ،۶th edn. Blackwell Scientific Publication، Oxford .
Brown TA (۲۰۰۱)Gene Cloning and DNA Analysis: An Introduction. Blackwell Scientific Publication، Oxford .
صلیب مسیحی
صلیب مسیحی به علامتی مانند ✞ گفته می‌شود. صلیب انواع مختلفی دارد و مسیحیان آن را به‌عنوان نماد مسیحیت به کار می‌برند. صلیب از نمادهای آیین مهرپرستی نیز می‌باشد.
در "لغت‌نامهٔ دهخدا" آمده‌است: صلیب. [صَ] (ع اِ) چوبی است که ترسایان در زُنّار بندند، و به فارسی آن را چلیپا گویند؛ و نوشته‌اند که صلیب معرّب چلیپ است. ("غیاث‌اللغات").» البته مصحح "برهان قاطع" ذیل کلمهٔ «چلیپا» به‌غلط توضیح داده که چلیپا مأخوذ از آرامیِ «صلیبا» (عربیِ «صلیب») است. این توضیح غلط است و در فارسی حرف «ص» عربی به «چ» تبدیل نمی‌شود، بلکه برعکس، «چ» فارسی در زبان عربی به «ص» و «ش» و «تش» تبدیل می‌شود. فردوسی گوید:
داغی است مر شتران را بر شکل چلیپا. ("منتهی‌الارب"). در عهد عتیق مجازات مرگ سنگسار بود، اما گاه اجساد بر درختی باقی می‌ماندند تا برای متخلفین هشداری جدی باشد (یوشع ۱۰:۲۶، تثنیه ۲۱:۲۲–۲۳). یهودیان مرگ این اشخاص را به‌مثابهٔ لعنت خدا بر زندگی‌شان می‌انگاشتند (غلاطیان ۳:۱۳)، و جسد آنها می‌بایست پیش از غروب شب مدفون می‌شد (یوحنا ۱۹:۳۱). صلیب عیسی، مطابق اشارات عهد جدید، یادآور همان درختی است که در عهد عتیق سمبل لعنت و حقارت بود (اعمال ۵:۳۰، ۱۰:۳۹، اول پطرس ۲:۲۴).
تاریخ گواه آن است که فنیقی‌ها و کارتاژها مجازات اعدام با صلیب را گاه اِعمال می‌کردند، اما این رومیان بودند که کاربرد گستردهٔ آن را باب کردند. تنها بردگان و بدترین جنایتکاران به صلیب کشیده می‌شدند. مطابق سنت مسیحی، پطرس، رسول عیسی مسیح، به شکل وارونه مصلوب شد، و این واقعه با شواهد تاریخی دیگر همخوانی دارد.
رومیان به سه شکل دار (صلیب) به‌پا می‌کردند؛ یکی T-شکل است که برخی بر این باورند که سمبل یکی از خدایان به نام تموز است. دیگری X-شکل است که برخی از حواریون مسیح مانند اندریاس قدیس را بر آن مصلوب کردند. اما نوع متداول آن شکلی است که گزارش‌های انجیل با آن مطابقت دارد (متی ۲۷:۳۷، مرقس ۱۵:۲۶، لوقا ۲۳:۳۸ و یوحنا ۱۹:۱۹–۲۲).
در گذشته‌های دور، صلیب نماد صلح و دوستی بوده‌است؛ برای مثال، «آمن هوتپ چهارم» (یکی از فراعنهٔ مصر و معروف به «آخناتون»)، که مردی صلح‌جو بود، برای پادشاهان کشورهای دیگر صلیب‌های طلایی به نشانهٔ صلح می‌فرستاد تا از جنگ جلوگیری کند. در آیین مهرپرستی یا میتراییسم، صلیب نماد خورشید بود؛ نمونهٔ آن در نقش رستم و چلیپای ایرانی وجود دارد.
میرزانق
میرزانق از روستاهای مرزی شهرستان نمین (استان اردبیل)است که در فاصله پنج کیلومتری شمال این شهرستان واقع شده‌است. جمعیتی بالغ بر ۷۰۰ نفر و ۱۵۰ خانوار دارد و مردمان آن به زبان تالشی تکلم می‌نمایند. از نقاط دیدنی این روستا می‌توان به مراتع و دشت‌های زیبای مرز جمهوری آذربایجان، و صخرهٔ بزرگ معروف به"رمضون هال"که در وسط روستا آرام گرفته اشاره کرد.
به دلیل پر آب بودن این روستا در دهه های قدیم آب های جاری در این منطقه به روستاها و مناطق دیگر با احداث جویبار صورت می گرفته تا دیگران هم از نعمت آب در کشاورزی،باغ ها و دامهایشان بهره ببرند.کسانی که حداقل یک بار در فصول بهار و تابستان به این روستا سفر کرده باشند خواهند دید که این روستا منابع طبیعی بکر و دلنشین با مناظر و زمین های سرسبز و باغ های زیبا کم ندارد.در گذشته هم به همین خاطر این روستا محل ییلاق خان های نمین بوده است.
این روستا بخاطر دارا بودن این منابع طبیعی در این چنین موقعیت جغرافیایی بهترین مکان برای احداث باغها و کشت کشاورزی مختص به این منطقه جغرافیایی می باشد.همچنین احداث گاوداری در این مکان بهترین تاثیر را در شیرده بودن و تمام مزایا را دارا است.اما امروزه با کم آب شدن این منطقه کشاورزی و باغداری برای اهالی این روستا سخت تر شده و همین امر باعث کوچ عده ای به شهر شده است.
این روستا در سال ۷۵ دارای نعمت برق شد و در سال ۱۳۸۴ نیز جاده این روستا آسفالته شده تلفن نیز در سال ۱۳۸۵ به همه خانه‌ها کشیده شده‌است. در بهار ۱۳۹۱ این روستا دارای لوله‌کشی آب گردید و همچنین در تابستان ۱۳۹۲ از نعمت گاز برخوردار گردید. مردم روستای میرزانق سالیان مدیدی‌ در مقابل توطئه های روسهای خائن ایستادگی نمودند با وجود اینکه شاهان خائن زمینهای کشاورزان ما را به روسها بخشیدند ولی خوشبختانه مردم اعم از مردان، زنان، کودکان و پیران برای حفظ زمین هایشان از خود غیرت و رشادت نشان دادند؛ ولی هم اکنون متاسفانه اداره ی منابع طبیعی با فروش غیر مجاز این زمینها به افراد سودجو باعث ایجاد و احیای زابل دیگری در اطراف نمین هستند. با عنایت به اینکه مردم این روستا به مهمان نوازی در استان اردبیل معروف است و هر ساله شاهد پذیرای مهمانان زیادی در این روستا هستیم زمینخواران این رویای خام را به گور خواهند برد؛ ما مردم اهتمام حجت بسته ایم که هرگز وجبی از خاک روستایمان را جهت نابودی به دیگران نخواهیم بخشید ...
= صنایع دستی =
طنجه
طَنجه (در انگلیسی Tangier یا Tangiers؛ در فرانسه Tanger و در اسپانیایی Tánger) سومین شهر مهم مراکش و شهری در نزدیکی جبل‌الطارق بین دریای مدیترانه و اقیانوس اطلس در مراکش با جمعیت ۹۴۷٬۹۵۲ در سال ۲۰۱۴ میلادی.
طَنجه تاریخی بسیار غنی دارد زیرا از سده پنجم میلادی تا کنون تمدن‌های متعددی در آن حضور داشته‌اند. در ۱۹۲۳ قدرت‌های استعماری، طنجه را شهری بین‌المللی به‌شمار آوردند و این شهر در آن زمان مقصد بسیاری از دیپلمات‌ها، جاسوسان، نویسندگان، و بازرگانان اروپایی و آمریکایی شد. این شهر در نقطه‌ای قرار گرفته که آفریقا را به اروپا متصل می‌کند و زمانی مخفیگاهی مناسب برای جاسوسان بین‌المللی محسوب می‌شد که با آمیختن در میان هنرمندان خود را استتار می‌کردند. در دهه ۱۹۵۰ این شهر پناهگاهی برای بسیاری از فرهنگ‌ها بود.
طَنجه امروزی یکی از شهرهای کهن فنیقی است که در آغاز سدهٔ ۵ پ. م. توسط کوچ‌نشین‌های کارتاژی بنا شد. نام این شهر احتمالاً از نام الهه تینجیس از الهه‌های قوم آمازیغ (بـِربـِر) گرفته شده و شهر طنجه برای این قوم همچنان مکان مهمی است. اسطوره‌های بربر این شهر را ساختهٔ دست سوفاکس، پسر تینجیس (زن قهرمان بربر، آنتایوس) می‌نامند. غار هرکول که در چند کیلومتری شهر قرار دارد از جاذبه‌های گردشگری است.
ابن حوقل می‌گوید: طنجه شهری است باستانی، چاه‌های آب آن روی پوشیده نیست، بنای این شهر تمامی از سنگ است و قائم بر دریا، و در این تاریخ شهر معمور طنجة بمسافت میلی بر کنار دریا واقع است و بارو ندارد، و موقع شهر در پشت کوه و آب آن از کاریزی روان است که اهالی آنجا از سرچشمهٔ آن بیخبرند. شهری است پرنعمت و بین طنجه و سبته یک روز مسافت است، ولی عمل طنجه و حومه و اطراف آن مسافت یک ماه راه است. شهر طنجه پایان حدود افریقیه است و فاصلهٔ بین طنجه و قیروان دوهزار میل باشد. (معجم البلدان). مملکتی بزرگ است از اقلیم دوم و سیُم و دارالملکش شهر طنجه که نواحی و مواضع و قصبات بسیار و توابع دارد.
رودکی می‌گوید:
هانری بکرل
هانری آنتوان بکرل (۱۸۵۲–۱۹۰۸) فیزیک‌دان فرانسوی و یکی از کاشفان پدیدهٔ پرتوزایی بود. وی در پاریس و در خانواده‌ای اهل علم زاده شد. تحصیلات خود را در پلی‌تکنیک این شهر و مدرسهٔ «پل‌ها و راه‌ها» به پایان رساند. در سال ۱۸۹۲ به کرسی استادی در موزهٔ ملّی تاریخ طبیعی پاریس انتخاب شد؛ او سوّمین نفر از خانوادهٔ بکرل بود که به این سمت برگزیده می‌شد. در سال ۱۸۹۴ مهندس ارشد وزارت راه و پل شد. بکرل در سال ۱۸۹۶ در حالی‌که مشغول بررسی خاصیت فسفرسانس در نمک‌های اورانیوم بود، پدیدهٔ پرتوزایی را کشف کرد. در ۱۹۰۳ همراه ماری کوری و پیر کوری جایزه نوبل فیزیک را «به خاطر خدمات برجسته‌ای که با کشف پرتوزایی خودبه‌خودی» انجام داده بود، دریافت کرد. «بکرل» -واحد اندازه‌گیری پرتوزایی- به نام او است؛ دو چاله در ماه و مریخ هم به نام او نام‌گذاری شده‌اند.
وی نوه آنتوان سزار بکرل، پسر آلکساندر ادمون بکرل و برادرزاده لوئی آلفرد بکرل بود
قضیه اساسی جبر
قضیهٔ اساسی جبر: هر چندجمله‌ای نا ثابت با ضرائب مختلط دارای حداقل یک ریشه مختلط است. به عبارت دیگر میدان اعداد مختلط یک میدان بسته جبری است.
"نتیجه": هر چندجمله‌ای ناصفر با ضرائب حقیقی و از درجهٔ formula_1، دارای دقیقاً formula_1 ریشهٔ مختلط است. این قضیه را کارل فردریش گاوس ریاضی‌دان شهیر آلمانی، در ۲۰ سالگی به عنوان رسالهٔ دکترا اثبات نمود.
مهندسی سطح
مهندسی سطح شامل کاربرد تکنولوژی‌های سنتی یا نوین عملیات حرارتی یا دیگر عملیات سطحی نظیر انواع روش‌های پوشش‌دهی بر روی مواد و قطعات حساس مهندسی به منظور دستیابی به بک ماده مرکب با خواصی است که در هیچ یک از مواد تشکیل دهنده مغز یا سطح قطعه به تنهایی وجود ندارد. اغلب دیده شده که تکنولوژی‌های مختلف سطحی را بر روی قطعات مهندسی از پیش طراحی و ساخته شده اعمال می‌کنند. مهندسی سطح عبارت است از طراحی و ساخت قطعه با علم به اینکه چه نوع عملیات سطحی یا عملیات حرارتی سطحی قرار است بر روی آن انجام گیرد.
اصطلاح مهندسی سطح (Surface Engineering) از اوایل دهه ۱۹۸۰ متداول گردید و به عنوان پایه مشخصی که بسیاری از میدان‌های مهندسی، فیزیک و علم مواد را در خصوص قطعات صنعتی پوشش می‌دهد، در نظر گرفته شد.
زمان کوتینگ (شناوری): مدت زمانی که طول می کشد تا سطح یک قطعه فلزی توسط یک ماده شیمیایی پوشش داده شود را زمان کوتینگ گویند. (min)
سطح قطعات صنعتی، مهم‌ترین بخش آن است، زیرا بسیاری از شکست‌ها، از سطح شروع می‌شود. لذا، حفاظت و مقاوم‌سازی سطح از مسائل بسیار حساس و تعیین‌کننده کیفیت و عمر قطعات و در نهایت، کارآیی یک واحد تولیدی و بهای تمام شده محصول می‌باشد.
انگیزه برای توسعه و گسترش عملیات حرارتی سطحی و مهندسی سطح تا حدودی بر می‌گردد به پیشرفت‌های سریع و وسیع در تکنولوژی‌هایی نظیر لیزر، پرتو الکترونی، عملیات حرارتی شیمیایی، تولید و بکارگیری پدال‌ها، انواع روش‌های لایه‌نشانی، نوآوری در رابطه با پوشش‌های مهندسی و هچنین کاشن بیرونی و روش‌های نوین دیگر. علاوه بر این منشا و مبانی و اصول مهندسی سطح را باید در تکنولوژی‌های سنتی عملیات حرارتی سطحی نظیر تبرید سریع بمنظور سخت کردن، کربن‌دهی و نیتروژن‌دهی آلیاژ‌های آهن جستجو کرد. ده‌ها سال است که طراحان قطعات مهندسی در تمام بخش‌های تولیدی صنایع با استفاده از فرایند کنترل شده تبدیل آستنیت به مارتنزیت به‌طور موضعی بر روی سطح قطعات توانسته‌اند آلیاژهای آهنی مرکب تهیه کنند به نحوی که مجموعه ساخته شده به دلیل خواص ویژه و منحصر بفرد آن در هیچ یک از نواحی سطحی یا حجمی به تنهایی قابل حصول نمی‌باشد.
ظهور تکنولوژی‌های نوین سطحی برای اولین بار این فرصت استثنایی را برای مهندسان فراهم کرد که بتوانند قطعات ساخته شده از آلیاژهای غیر آهنی و حتی مواد غیرفلزی را نیز تحت عملیات سطحی قرار دهند. بدین ترتیب دامنه کاربرد مهندسی سطح گسترش یافته و نه تنها آلیاژهای آهنی بلکه آلیاژهای غیر آهنی و حتی در مواردی مواد غیرفلزی و پلیمر‌ها را نیز در برگرفته‌است.
پاشش حرارتی
پاشش حرارتی نام کلی برای مجموعه‌ای از روش‌هایی است که برای ایجاد پوشش در سطح قطعات، با استفاده از ترکیبی از انرژی حرارتی و انرژی جنبشی انجام می‌گیرد. تقسیم‌بندی‌های مختلفی برای فرایندهای ترمال اسپری ارائه شده‌است.
این روش در سال ۱۹۱۰ در سوئیس ابداع شده‌است.
مواد اولیه مورد استفاده در این فرایندها، به شکل پودر، سیم یا میله می‌باشد. منابع انرژی مواد اولیه را به صورت ذوب شده یا خمیری درآورده و در مرحله بعد، ذرات ماده پوششی توسط یک گاز خنثی (آرگون، هلیوم، ازت ویا مخلوطی از این گازها) سرعت داده شده و با شتاب، به سطح آماده شده قطعه، پرتاب می‌شوند. در اثر شتاب زیاد، در هنگام برخورد ذرات به سطح قطعه، بین ذرات و سطح، یک پیوند مکانیکی قوی به وجود می‌آید.
ذرات، در اثر برخورد به سطح قطعه، تغییر شکل داده ویک ساختار لایه‌ای تشکیل می‌دهند. لازم است ذکر شود که در جریان این عملیات، انجماد ذرات، با سرعت بسیار زیاد، در حدود k/s ۱۰۶ (برای فلزات)، صورت می‌گیرد.
استفاده از تکنولوژی ترمال اسپری دارای امتیازات متعددی نسبت به روش‌های دیگر پوشش دهی می‌باشد. یکی از مزایای اصلی فرایند ترمال اسپری، در مقایسه با روش‌های دیگر پوشش دهی سطح قطعات، امکان ایجاد طیف گسترده‌ای از پوشش‌های مواد مختلف روی بستر قطعه مورد نظر، می‌باشد. در حقیقت، تمام موادی را که بدون تجزیه شدن، قابل ذوب باشند، می‌توان برای ایجاد پوشش به روش ترمال اسپری، مورد استفاده قرار داد.
مزیت دیگر پوشش دهی به روش ترمال اسپری، آنست که در جریان عملیات ترمال اسپری، قطعه عملاً زیاد گرم نمی‌شود، لذا، اثرات مخرب گرمایی ناشی از گرم شدن قطعه، وجود ندارد. ایجاد تنش‌های حرارتی در قطعه، در جریان استفاده از روش‌های دیگر پوشش دهی، که در آن‌ها گرم کردن سطح قطعه انجام می‌گیرد، می‌تواند علاوه بر تنش‌های حرارتی اثرات ساختاری نامطلوبی را نیز به بار آورد. در استفاده از روش ترمال اسپری، عدم گرم شدن قطعه و در نتیجه، عدم بروز تنش‌های حرارتی، یک مزیت اصلی در استفاده از تکنولوژی ترمال اسپری می‌باشد. با این ویژگی اخیر، امکان ایجاد پوشش‌هایی با نقطه ذوب بالا، بر روی قطعه، به روش ترمال اسپری وجود دارد، بدون آنکه حرارت ورودی، باعث تغییردر خصوصیات ساختاری قطعه یا پیچیدگی و تاب برداشتن آن گردد. همچنین، امکان بازسازی پوشش‌های آسیب دیده، بدون تغییر در ساختار میکروسکپی یا در ابعاد قطعه، از مزایای دیگر روش ترمال اسپری می‌باشد.
یکی از محدودیت‌های این فرایند، آنست که نقاطی از سطح قابل پوشش دادن هستند که توسط نوک مشعل قابل دیدن باشند؛ ولی این محدودیت نیز با بهبود شکل و طراحی‌های جدید تجهیزات ترمال اسپری و نیز با بکارگیری سیستم‌های پیشرفته رباتیک، تا حد زیادی بر طرف شده‌است.
توهم بزرگ
توهم بزرگ (به فرانسه :La Grande Illusion) فیلمی داستانی جنگی، به کارگردانی ژان رنوار و محصول سال ۱۹۳۷ کمپانی فرانسوی R.A.C می‌باشد. در این فیلم به زبان‌های فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و روسی صحبت می‌شود. "توهم بزرگ" یکی از بهترین فیلم‌هایی است که دربارهٔ جنگ، نوع‌دوستی و مسئولیت‌پذیری هنگام بحران‌ها ساخته شده است.
اسیران فرانسوی جنگ جهانی اول (آخرین جنگ کلاسیک جهان) در تلاش برای فرار از اسارت هستند ...
پارک شهر
پارکِ شَهْر قدیمی‌ترین پارک شهر تهران است. این پارک که در منطقه ۱۲ در مرکز تهران در محدوده خیابان‌های خیابان خیام و شهید فیاض‌بخش قرار دارد. این پارک در بیست و پنجم اسفند ۱۳۲۹ در زمینی که پیش از این با تخریب بخشی از محله سنگلج چندین سال خالی مانده بود، گشایش یافت. مساحت این پارک تقریباً ۲۵ هکتار است و ۸ در ورودی دارد. درون این پارک: موزه صلح تهران، آکواریم پارک شهر تهران، استخر، ورزشگاه، کتابخانه و سایت پرنده نگری ... وجود دارد.
این بوستان از جنوب به خیابان بهشت، از شمال به خیابان فیاض بخش، از خاور به خیابان خیام (تهران) و از باختر به وحدت اسلامی (شاپور) محدود می‌شود. پرنده‌نگری یکی از شاخه‌های طبیعت‌گردی است که سال‌هاست در میان علاقمندان به طبیعت طرفداران بسیاری پیدا کرده‌است. پرنده‌نگران با استفاده از دوربین دوچشمی و کتاب راهنمای پرندگان به مشاهده و ثبت این جانوران می‌پردازند. از آن جا که پرندگان را در همه جا می‌توان یافت، این تفریح به سرعت در میان عموم مردم در همه جای دنیا محبوبیت یافته‌است.
با توجه به قدمت و تنوع گونه‌های گیاهی پارک شهر، برای اولین بار در تهران، سایت پرنده‌نگری پارک شهر به منظور آشنایی بیشتر شهروندان با پرندگان در آذر ۱۳۹۳ خورشیدی راه‌اندازی شد. این مجموعه که مجهز به دوربین‌های دوچشمی و تلسکوپ است، در مرکز پارک و جنب فنس پرندگان قرار دارد و علاقمندان می توانند هر روزه با راهنمایی کارشناسان به پرنده‌نگری در پارک بپردازند. تاکنون بیش از ۴۰ گونه پرنده در پارک شهر شناسایی شده که شامل پرندگان ساکن، مهاجران زمستانی و تابستانی و مهاجران عبوری است.
در دهه بیست خورشیدی شهرداری تهران تصمیم‌گرفت زمین‌های سنگلج را برای پرداخت وام‌هایی که گرفته بود، به فروش بگذارد. موضوع در حضور شاه و نخست وزیر وقت به بحث گذاشته شد و همه بر این عقیده شدند که این زمین‌ها باید به پارک تبدیل شود.
محصور کردن پارک و آغاز درختکاری در آن در زمان شهرداری ابوالحسن ابتهاج آغاز شد. بتدریج، ادارات و مؤسسات و سازمان‌های مختلف کوشیدند محلی در پارک شهر برای خود بگیرند و در آن ساختمانی بسازند. ابتهاج در برابر این تلاش‌ها ایستاد و در هجدهم اسفند ۱۳۳۳ پانزده نماینده مجلس سنا طرحی پیشنهاد دادند که هرگونه ساخت و ساز را در پارک شهر ممنوع می‌کرد.
کمپلو
کمپلو یکی از محله‌های اهواز است که قسمت غربی آن واقع شده‌است و توسط خیابان انقلاب به دو منطقهٔ کمپلوی شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود که از شرق به لشکرآباد و پل راهنمایی و رانندگی و از غرب به خیابان شیخ بهایی و چهار راه شیخ بها محدود می‌شود.
این منطقه از محله‌های قدیمی شهر اهواز است که در گذشته محل اردوگاه نظامیان آمریکایی در آن قرار داشته. نام "کمپلو" از این اردوگاه نشات گرفته است. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از این محله با نام "کوی شاه" نیز یاد شده است. امروزه نیز از نام کوی انقلاب برای اشاره به آن استفاده می‌شود.
منطقهٔ "کمپلوی شمالی" که از سوی شهرداری لقب شهر سالم را گرفت و طرح‌هایی مثل طرح تفکیک و بازیافت زباله به صورت آزمایشی از این منطقه شروع شد و هم‌اکنون مراحل پایانی نصب فیبر نوری را می‌گذراند. کمپلو محل اسکان لهستانی‌های جنگزده و رانده شده جنگ دوم جهانی بوده که در شمال ایران انزلی تهران مشهد و در جنوب اهواز در مدت جنگ دوم اسکان داده شدند در حقیقت کلمه کمپلو مخفف camp poloniaبوده که مخفف گردیده‌است در منابع آمریکایی ولهستانی در خصوص این کمپ اشاراتی وجود دارد. کمپ مورد نظر توسط انگلیسی‌ها برای آنان احداث وتوسط آمریکایی‌ها مدیریت شده‌است و در پایان جنگ دوم ۱۹۴۵ منحل می‌گردد.
سبزی برگی
به گیاهان خوراکی معمولاً سبز رنگ که در تهیه خوراکها، دسرها و سایر خوردنی‌ها به کار می‌رود، سبزی برگی می‌گویند. از سبزی‌های برگیی در پخت برخی غذاها مثل: قورمه‌سبزی، انواع کوفته، انواع کوکو و انواع آش و هم چنین تهیه انواع ترشی استفاده می‌شود. در ایران و برخی کشورهای دیگر، برخی از سبزی‌های برگی به صورت خام و در قالب دسر همراه غذا مصرف می‌شود.
سبزی‌های برگی که به‌طور رایج به‌طور خام یا پخته در خوراک‌ها و خوردنی‌های ایرانی به کار می‌رود:
* امروزه، دیگر سبزی بابونه برای خوردن کاشته نمی‌شود و فراگیر نیست.
** معمولاً سیرِ تازه در ترکیب سبزی پلو به کار می‌رود.
*** علاوه بر سیر، گیاه موسیر نیز در ترکیب ترشی هفت بیجار به کار برده می‌شود.
**** معمولاً از نعنای خشک [شده] و گاهی به‌طور دلخواه، همراه نعناداغ (نعنای تفت داده) استفاده می‌شود.
[[رده:آشپزی]] [[رده:آشپزی یونانی]] [[رده:سبزیجات]] [[رده:سبزیجات برگی]]
برگشت‌ناپذیر (فیلم)
برگشت‌ناپذیر فیلمی به کارگردانی گاسپار نوئه، فیلمی رمزآلود محصول سال ۲۰۰۲ می‌باشد. در هنگام اکران این فیلم در جشنوارهٔ کن و سن‌سباستین اظهارات متناقضی در رابطه با آن بیان می‌شد. عده‌ای شیفتهٔ روایت بدیع و منحصربه‌فرد فیلم شده بودند. اما در مقابل تعداد زیادی از تماشاگران فیلم نیز از وجود بسیار تصاویر خشن و جنسی در آن ناراضی بودند. اکران این فیلم در سراسر دنیا با درجه‌بندی‌های محدودکننده همراه بود.
بسیاری از بینندگان فیلم در میانه فیلم سالن سینما را ترک کردند، زیرا حالت تهوع به آن‌ها دست داده بود. این حالت را کارگردان آگاهانه در فیلم گنجانده بود.
در این فیلم به زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی، ایتالیایی و انگلیسی صحبت می‌شود.
داستان فیلم در یک روز می‌گذرد. آلکس و مارکوس با دوست خود پیر به یک مهمانی می‌روند در مهمانی آلکس حالش بد می‌شود و از مارکوس و پیر جدا می‌شود تا به خانه برود در راه مترو و در یک زیرگذر خلوت، یک منحرف جنسی ابتدا با توسل به زور به او تجاوز می‌کند و سپس او را مورد ضرب و شتم شدید قرار میدهد که باعث میشود آلکس(مونیکا بلوچی) به کما برود.هنگامی که مارکوس متوجه ماجرا می شود،دیوانه وار به دنبال متجاوز آلکس می‌گردد تا این که به همراه پیِر به یک کلوب همجنس‌گرایان به نام رکتوم (به معنای مقعد) راه می‌یابند...
تمام داستان این فیلم برعکس به نمایش می‌آید یعنی ابتدا سکانس آخر داستان و بعد سکانس یکی مانده به آخر نمایش می‌یابدو در پایان فیلم سکانس اولی که می‌توان برای داستان در نظر گرفت به نمایش می‌یابد.
در سال ۲۰۰۲ بود که مونیکا بلوچی با فیلم "برگذشت‌ناپذیر" در جشنواره سینمایی کن حضور یافت؛ فیلمی که یکی از نامزدهای نخل طلایی بود. به ویژه صحنه‌ای ۹ دقیقه‌ای از این فیلم که بلوچی در آن در یک تونل با خشونت مورد تجاوز قرار می‌گیرد و به اغما می‌رود، سروصدای زیادی به پا کرد. این فیلم در کشورهای مختلف دنیا نیز با درجه‌بندی‌های محدودکننده به نمایش درآمد.
راجر ایبرت ، منتقد آمریکایی سینما ، این اثر سینمایی را " چنان خشونت آمیز و بی رحمانه خواند که بیشتر مردم آن را غیرقابل تماشا می دانند".
نامزد بهترین فیلم نخل طلای جشنواره کن
دودمان بوربون
دودمان بوربون از خانواده‌های مهم پادشاهی اروپا و کشور فرانسه و اسپانیا است.
خاستگاه این خاندان فرانسه است و یک شاخهٔ فرعی از خاندان کاپتی به‌شمار می‌آید. پادشاهان بوربون ابتدا در سدهٔ شانزدهم میلادی بر ناوار و فرانسه فرمان می‌راندند. سپس در سدهٔ ۱۸، افرادی از این خاندان بر اسپانیا و جنوب ایتالیا (سیسیل و پارما) چیره شدند و افرادی دیگر از بوربون‌ها دوک‌نشین‌های مهمی را در دست گرفتند (مانند دوک اعظم لوکزامبورگ) . امروزه دودمان پادشاهی اسپانیا از دودمان بوربون هستند.
پادشاهان بوربون از ۱۵۵۵ بر ناوار و از ۱۵۸۹ بر فرانسه فرمان راندند تا اینکه در ۱۷۹۲ در پی انقلاب فرانسه نظام پادشاهی واژگون گشت.
نام بوربون از نام دژی قدیمی گرفته شده که امروزه به نام بوربون لارشامبو (Bourbon l'Archambault) معروف است. این دژ در استان قدیمی بوربونز در مرکز فرانسه قرار داشت. سر دودمان خاندان بوربون، آدمار (Adhémar) نام داشت. یکی از اخلاف آدمار به نام بئاتریس بورگوندی در سال ۱۲۶۸ با کنت روبرت کلرمان، ششمین پسر شاه لوئی نهم ازدواج کرد. پسر ایشان به نام لوئی، در سال ۱۳۲۷ دوک بوربون شد.
در تاریخ بیست و پنجم مارس ۱۵۸۹ میلادی و همزمان با به قدرت رسیدن هانری چهارم،حکومت سلسله بوربون‌ها در کشور فرانسه آغاز شد. بوربون‌ها یکی از خاندان‌های مقتدر و نیرومند اروپایی بود که در برخی از کشورهای اروپا نظیر اسپانیا، فرانسه و… حکمرانی کردند. نام این خاندان از قلعه بوربون در فرانسه اخذ شده‌است. مؤسس این خاندان، روبرت، کنت کلرمونت ، پسر لوئی نهم بود. دو قرن پس از وی، این خاندان در نیمه قرن شانزدهم میلادی بار دیگر احیا شد و آنری چهارم به تخت پادشاهی نشست. هانری چهارم، خود، پروتستان مذهب بود، ولی برای سلطنت بر کشوری که اکثریت مردم آن کاتولیک بودند، مذهب کاتولیک را پذیرفت و در سال ۱۵۹۴ میلادی تاج گذاری کرد. دوران سلطنت برخی از سلاطین بوربون، بسیار طولانی بود به طوری که تنها نوه هانری چهارم با عنوان لوئی چهاردهم و پس از وی، لوئی پانزدهم ، مجموعاً بیش از ۱۳۰ سال از طول دوران دویست ساله حکومت بوربون‌ها را به خود اختصاص دادند. آخرین پادشاه این سلسله لوئی شانزدهم بود که در جریان انقلاب فرانسه در ۲۱ ژانویه سال ۱۷۹۳ میلادی، اعدام شد. با اعدام لوئی شانزدهم، پادشاهی بوربون‌ها در فرانسه خاتمه یافت و جمهوری اول فرانسه شکل گرفت.
از آن زمان تا ۱۸۱۴ میلادی، سلطنت فرانسه بدست ژنرال‌های ارتش خصوصاً ژنرال برجسته فرانسوی – ناپلئون بناپارت – افتاد. در ۱۸۱۴ با سقوط ناپلئون، متفقین (اتریش، بریتانیا، روسیه و پروس) از خاندان بوربون خواستند که به فرانسه بازگردند و قدرت را بدست گیرند. لوئی هجدهم – نوه لوئی پانزدهم که به مدت ۲۰ سال در گوشه و کنار اروپا در تبعید به سر می‌برد – به پاریس آمد و آخرین مرحله سلطنت بوربون‌های فرانسه آغاز شد. بوربون‌ها تا ۱۸۳۰ میلادی در فرانسه بر سر کار بودند تا این که در این سال، شارل دهم – برادر لوئی شانزدهم و جانشین لوئی هیجدهم- توسط انقلابیون فرانسوی سرنگون شد.
تاریخ‌ها نمایانگر زمان فرمانروایی است (نه زندگی):https://web.archive.org/web/20161012234236/http://tarikh1.com/house-of-bourbon/
پاوربیلدر
پاوربیلدر مجموعه ابزار مجتمعی برای توسعهٔ برنامه‌های رایانه‌ای، است. این ابزار بر روی سیستم‌عامل ویندوز اجرا می‌شود.
پاوربیلدر شامل زبانی اسکریپتی و شیءگرا به نام پاورسکریپت می‌شود.
ژان رنوآر
ژان رنوار (زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ – درگذشتهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۷۹) کارگردان پر آوازهٔ فرانسوی بود.
ژان رنوار فرزند دوم آلین ویکتورین شاریگو و پیر آگوست رنوار نقاش امپرسیونیست پرآوازهٔ فرانسوی در محله مون مارتر (Montmartre) در پاریس به دنیا آمد. در کودکی همراه با خانوادهٔ خود راهی جنوب فرانسه شد اعضای خانوادهٔ رنوار موضوع بسیاری از نقاشی‌های پدر ژان بودند. در جنگ جهانی اول ژان به ارتش سواره نظام رفت و در آنجا پایش تیر خورد و بعد او به عنوان خلبان شناسایی خدمت کرد.
او با دیدن فیلم‌های چارلی چاپلین به سینما علاقه پیدا کرد. دههٔ سی میلادی که به عنوان نقطهٔ اوج سینمای کلاسیک فرانسه محسوب می‌شود مملو از فیلم‌های درخشان ژان رنوار است. او هنگام جنگ جهانی دوم به آمریکا رفت و در هالیوود به فیلم‌سازی پرداخت. او در سال ۱۹۴۶ به تابعیت آمریکا درآمد. در سال ۱۹۴۹ رنوار سفری به هند داشت و در آنجا فیلم تحسین‌برانگیز رودخانه را ساخت و بعد از آن شروع به فیلم‌سازی در اروپا کرد. آخرین فیلم رنوار در سال ۱۹۶۹ به نمایش آمد و او بعد از آن بیشتر به نوشتن رمان و خاطرات خود پرداخت. در آن زمان او در بورلی هیلز کالیفرنیا زندگی می‌کرد و در همان‌جا نیز از دنیا رفت و جسد او به گورستان خانوادگی‌اش در فرانسه منتقل شد.ژان رنوار در حدود ۴۰ فیلم را کارگردانی کرد. اولین فیلم او که صامت بود در سال ۱۹۲۴ به نمایش درآمد. او همچنین در ۱۰ فیلم نیز بازی کرد و تهیه‌کنندگی چند فیلم اول خود را به عهده داشت.
دودمان کاپت
دودمان کاپِتی پس از کارولنژی‌ها از سال ۹۸۷ تا ۱۳۲۸ میلادی بر فرانسه فرمان راندند. سه شاخه از این دودمان با نام‌های والواها، بوربون‌ها و افسران بر فرانسه فرمان راندند.
نخستین مرد نیرومند این خاندان هوگو بزرگ پسر شاه روبر یکم بود. او در دوره ناتوانی کارولنژی‌ها قدرت و اعتبار بسیاری به دست آورد. پسر او، هوگو کاپه، که در آغاز چون پدر کنت پاریس بود توانست از ناتوانی واپسین شاه کارولنژی و نیز همیاری امپراتوران آلمان و اسقف رمس بهره گرفته و به پادشاهی برسد. هرچند تا سال‌ها کلیسای کاتولیک او را به شاهی فرانسه نمی‌پذیرفت. همچنین کاپتی‌ها در آغاز بر همه فرانسه چیرگی نداشتند و با گذشت زمان بر مرزهای کشورشان افزودند.
پادشاهی کاپتی‌ها با کشاکش جنگ‌های صلیبی همدوره بود و برخی از این پادشاهان نیز خود در جنگ‌های صلیبی شرکت کردند و حتی لوئی نهم برای دلاوریهایش در جنگ با مسلمانان از سوی کلیسا پس از مرگ، سن‌لویی یا لویی قدیس خوانده شد.
پس از لوئی دهم فرانسه دچار مشکلی به نام جانشینی پادشاه شد چرا که تا زمانی که لویی زنده بود پسری نداشت. همسر لویی دهم که آبستن بود ولی پس از مرگ شوهر پسری به دنیا آورد که از آغاز زاده شدن به پادشاهی فرانسه رسید و نام ژان یکم را بر او گذاردند؛ ولی این پادشاه نوزاد نیز پنج روز بیشتر زنده نماند و به ناچار عمویش به نام فیلیپ پنجم به پادشاهی برگزیده شد؛ ولی چون فیلیپ پنجم هم فرزند پسری نداشت باز فرانسه دچار تنگنای جانشینی شد و پس از مرگ فیلیپ برادر جوان‌تر وی شارل چهارم به پادشاهی رسید. از آنجا که از شارل نیز فرزند پسری نمانده بود که جانشین وی شود سرانجام پادشاهی به دودمان والوآ رسید که شاخه‌ای از کاپتی‌ها بودند.
خاطرات یک کشیش روستا
خاطرات کشیش روستا فیلمی فرانسوی در ژانر درام به کارگردانی روبر برسون محصول سال ۱۹۵۱ است. این فیلم یکی از ستایش شده‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای جهان است که برای برسون جوایز بسیاری از جمله جایزه بزرگ جشنواره فیلم ونیز را به ارمغان آورد.کلود لیدو کشیش جوان که از درد معدهٔ خود همیشه شاکی است مسئول منطقهٔ آمبریکور می‌شود و در آنجا با خانوادهٔ کنت آشنا می‌شود.کنتس بعد از مرگ پسرش حال و روز خوبی ندارد و ایمان او نیز در خطر است و بحث‌های زیادی با کشیش می‌کند ولی روز قبل از مرگش با کشیش صحبت می‌کند و ایمانش را دوباره پیدا می‌کند اما این موضوع را فقط کشیش می‌داند (کنتس در نامه‌ای این موضوع را به او توضیح می‌دهد) و همه مسئولیت پریشانی و مرگ کنتس را کشیش می‌دانند. روزهای بعد کشیش برای معالجهٔ مریضی‌اش به پاریس می‌رود و در آنجا می‌میرد.
در فیلم آنچه بر کشیش می‌گذرد را به صورت راوی سوم شخص می‌بینیم اما هنگامی که کشیش مشغول خاطره‌نویسی است ما گفته‌های کشیش را سوار بر متن می‌شنویم.
کوهرفت
کوهرُفت (Colluvium)، در زمین‌شناسی به تودهٔ سست ناهمگن و نامنسجم خاک که در پای دامنه‌های کوه‌ها و تپه‌ها انباشته شود، می‌گویند.
منبع اصطلاح کوهرفت (خبرنامهٔ فرهنگستان زبان فارسی)
سیل‌رفت
سیل‌رُفت در زمین‌شناسی، به رسوبی غیریکنواخت که بر اثر شست‌وشوی مواد خردشده با سیلاب در پای کوه‌ها انباشته می‌شود می‌گویند.
جعفری، عباس. فرهنگ بزرگ گیتاشناسی، تهران چاپ دوم ۱۳۷۲
محراب مسجد
مِحراب یا نمازگاه پیشوا، طاق‌نمایی است که جهت قبله را در مسجد نشان می‌دهد که پیشوای دینی یا پیش‌نماز در اثنای نماز گزاردن در آن می‌ایستد. در مسجدها محراب در وسط قبله مسجد قرار دارد. به‌طوری‌که با ایستادن امام یا پیش نماز رویش به سمت قبله باشد و نماز بگزارد. طرز قرار گرفتن محراب، جهت قبله را در داخل مسجد مشخص می‌کند. در واقع مذبح کلیسای مسیحی شکل کوچک شده محراب است. وجود محراب در همه مساجد لازم نیست. در مسجدی که به‌طور صحیح جهت یافته دیوار قبله به عنوان شاخصی هدایتگر، محراب را غیرضروری می‌کند
دلیل اینکه در بعضی از مساجد محراب کمی گودتر از کف بقیه جای‌های دیگر مسجد است این است که امام جماعت باید پایین‌تر از مردم نماز بخواند. در واقع محراب باید یا گودتر باشد یا حداقل مساوی دیگر قسمت‌های زمین نماز گذاران باشد. گودی محراب مانند سنگر جنگ در راه خدا بوده و امام جماعت نیز به عنوان جنگجویی در راه خدا در جنگ حق علیه باطل است؛ و امام جماعت وظیفهٔ سنگینی در برابر اسلام دارد که باید به نحو احسن از ارزش‌های اسلام دفاع کند. گودی محراب به امام جماعت با قرار گرفتن در محراب کمک می‌کند که این وظیفه‌ای که بر دوشش است را از یاد نبرد. همچنین است که برخی بر این عقیده‌اند که امام جماعت به دلیل اینکه نمادی از اسلام است در هنگام نماز در محراب مسجد باید پایین‌تر باشد تا عظمت خدا را از یاد نبرد، مغرور نشود و احساس برتری نسبت به مردم را نداشته باشد.
ریشهٔ واژهٔ محراب، از پرستشگاه‌های آیین مهرپرستی که در ایران و بین‌النهرین رواج داشته‌است الگو برداشته شده که به آن "مهرابه" می‌گفته‌اند. سپس این واژه پس از یوروش اعراب به ایران به محرابه تبدیل گشت. گرچه مسلمانان بر این باورند که ریشهٔ "محراب" از فعل "حرب" (به معنی «جنگیدن»، از ریشهٔ "ح ر ب") است و بنابراین "محراب" هم به معنی «میدان جنگ» است و اشاره به «محل جنگیدن با شیطان» دارد و این را به حدیثی نبوی هم ارتباط می‌دهند. برخی دیگر این توضیح را برای ارتباط این واژه و فعل کافی نمی‌دانند و "محراب" را وام‌واژه می‌دانند و به دنبال ریشهٔ آن در زبان‌های دیگر هستند؛ مثلاً واژهٔ اتیوپیایی "mekerab"، یا واژهٔ عبری "" (به معنی «خرابه»، «قصر»، و معانی دیگر). البته همکنون این تئوری نامحتمل دانسته می‌شود. گفته می‌شود این واژه پیش از اسلام برای اشاره به نوعی بنا به کار می‌رفته‌است.
نقشه‌های محرابی ریشه در آیین مهر دارد، معنی و ریشه درست قانع‌کننده‌ای در زبان عربی ندارد. می‌گویند یعنی محل جنگ (حرب) اما محراب جای جنگ نیست. ریشه این واژه را دکتر محمد مقدم استاد دانشگاه ادبیات روشن کرد. آب، آو و آوه به معنی ساختمان، خانه و امثال آن است. سردابه یعنی خانه سرد. گرمابه یعنی خانه گرم، محراب یعنی خانه مهر. نخستین محراب‌ها هم متعلق به آیین مهر است. محراب‌ها به شکل گنبد ساخته می‌شدند و در دو طرف آن نمادهای طلوع و غروب وجود داشت.
نقشه محرابی در ایران به شکل‌های مختلف بافته شد. اطراف و درون آن را به صدها طریق آراسته‌اند، اما حاشیه‌های آن، اگر هراتی یا دوستکامی باشد، با محراب و آیین مهر ارتباط دارد. در تعداد زیادی از محرابی‌ها از خط (دعاها، نام‌های خدا و سوره‌های قرآن) استفاده می‌شود. حتی نمونه‌های دوره صفوی در این مورد جذاب نیست. نه خط زیباست نه طرح متناسب، به‌طوری‌که اگر بناست بافت آن‌ها تجدید یا شبیه آن نقشه‌ها طراحی شود، تجدید نظر اساسی لازم دارد.
آبرفت
آبرُفت یا اِلوویِم در زمین‌شناسی به مواد آواری سستی که توسط رود یا آب‌های جاری دیگر نهفته شده باشد گفته می‌شود. آبرفت به‌طور معمول از مواد و ذرات گوناگونی، از ذرات ریز گل و لای و خاک رس، تا ذرات درشت تر شن و ماسه و سنگریزه تشکیل شده‌است.
به این فرایند بعضی فرایند نهشته شدن رسوب توسط رودخانه، آبرفت‌گذاری (Alluviation) می‌گویند.
آب جاری با مشارکت برف رود(تکه یخ غلتان در رود)، می‌تواند آبرفت نهشته کند. ولی نهشته شدن برف و یخ به تنهایی، آبرفت محسوب نمی‌شود.
آب رودخانه به‌طور ادامه دار، از منشا خود تکه‌های جامدی از سنگ و صخره و گل و لای را برداشته (شویانده) و در تمام طول مسیر خود رها می‌کند. جایی که جریان آب تند تر باشد، تکه‌های جامد بیشتری برداشته می‌شوند تا اینکه رها شوند، و همچنین جایی که جریان آب کند تر باشد، تکه‌های جامد بیشتری رها می‌شوند تا اینکه برداشته شوند. محلی که میزان بیشتری از مواد حمل شده توسط رود رها شوند، مسیل یا محل آبرفت می‌گویند و به آن مواد، آبرفت می‌گویند.
اگر چه رودهای کوچک نیز رسوبات و مواد ته‌نشین ایجاد می‌کنند، ولی در مسیل‌ها و دلتا‌های رودخانه‌های بزرگ و پرآب است که میزان قابل توجهی (از لحاظ علم زمین شناسی) از رسوبات و مواد ته‌نشین شده یافت می‌شود.
میزان موادی که رودخانه‌های بزرگ حمل می‌کنند، بسیار زیاد است. بسیاری از رودخانه‌ها توسط رنگی که مواد حمل شونده توسط آب رودخانه، به آب آن رود می‌دهند شناخته می‌شوند، مثلاً رودخانه هوانگ هه در چین از لحاظ ادبی به معنی رودخانه زرد رنگ است و همچنین رودخانه میسوری در آمریکا، به گِل آلود بزرگ مشهور است. این گونه برآورد می‌شود که رودخانه میسیسیپی در آمریکا، سالانه ۴۰۶ میلیون تن، و رودخانه هوانگ هه، سالانه ۷۹۶ میلیون تن رسوبات به دریا حمل می‌کنند.
گاهی اوقات، آبرفت‌ها حاوی سنگ‌های معدنی با ارزش مانند طلا و پلاتنیوم و همچنین جواهر آلات هستند. به محل تمرکز این نوع آبرفت‌ها، در اصطلاح انگلیسی Placer Deposit، به معنی محل ته نشینی طلا و جواهرات می‌گویند.
در طول تاریخ، بسیاری از آبگیرهای کم عمق که پر از مواد آبرفتی شده‌اند، که این امر باعث به وجود آمدن زمین‌های بسیار حاصلخیزی شده‌است(خاک آبرفتی، معمولاً حاصلخیز است). مثلاً گل و لایی که سالانه توسط رودخانه نیل در مصر ته‌نشین می‌شود، این امکان را برای مصری‌ها به وجود آورده‌است که آن‌ها از چهار هزار سال پیش، محصولات خود را بدون کمک از هیچ گونه کود مصنوعی پرورش دهند.
پلوار (رود)
پُلوار رودخانه‌ای است در استان فارس ایران.
این رودخانه در میان مردم منطقه «رودخانه بلاغی» نامیده می‌شود و سد سیوند بر روی آن ساخته شده‌است. این رودخانه فصلی بوده و در مسیر خود دشت پاسارگاد را آبیاری می‌کند و سپس در نزدیکی پل خان به رود کر می‌پیوندد.
تنگه بلاغی دره عریضی است که رودخانه پلوار در آن جاری است. این تنگه در حد فاصل پاسارگاد و تخت جمشید واقع است. بسیاری از سفرنامه نویسان این مسیر را دیده و همچنین در متون جغرافیای تاریخی فارس بر اهمیت آن به ویژه در دوره‌های کهن تأکید شده‌است.
رودخانه پلوار (رود سیوند) پس از گذشتن از کنار آرامگاه کوروش از راه تنگه بلاغی به شهر استخر و شهر پارسه (تخت جمشید) می‌رسد. این رودخانه به عنوان حلقه پیوند دو محوطه ثبت شده در فهرست میراث جهانی، هم از منظر طبیعی و هم از دیدگاه پیدایش مهم‌ترین استقرارهای دوره تاریخی ایران (خاستگاه امپراتوری هخامنشی و امپراتوری ساسانی)، حائز اهمیت فراوان است.
مساحت
مَساحَت یا پَهنِه تمام سطح یا کف هر شکل است، که در هندسه یک کمیّت تعیین‌کنندهٔ بزرگیِ یک سطح شکل‌های دوبعدی و سه‌بعدی است.
در هندسه مساحت با این اصل آغاز می‌شود: مساحت یک مربع به طول ۱ برابر است با ۱.
با این اصل می‌توان اثبات ریاضی کرد که مساحت مربعی به ازای هر طولی در دسته اعداد حقیقی؛ با مجذور طول آن ضلع برابر است. برای اثبات این مسئله ریاضی باید یک بار طول ضلع مربع را یک عدد طبیعی بگیرید. سپس ثابت کنید می‌توانیم n² تا مربع به طول ضلع ۱ در این شکل قرار دهیم. سپس طول ضلع را یک عدد گویا بیان می‌کنیم مانند ۱/۲ (یک و دو دهم). بعد ثابت می‌کنید در مربعی به طول ضلع ۱ می‌توان ۲ تا از این مربع‌ها قرار داد. پس در بازه اعداد گویا هم مساحت مربع برابر است با n². بعد باید به سراغ اعداد گنگ برویم مانند رادیکال ۲. اینجا ۲ دنباله صعودی و نزولی تعریف می‌کنید که دنباله صعودی از رادیکال ۲ بزرگ‌تر و یکی دیگر از دنباله‌های کوچک‌تر. (دقت کنید ریاضی‌دان‌ها ابتدا قبل از این کار اثبات می‌کنند عدد رادیکال ۲ وجود دارد. اول تعریف رادیکال ۲ را می‌گویند که هست: عددی که ضربدر خودش می‌شود ۲، سپس ثابت می‌کنند این عدد وجود دارد! سپس حاصل‌ضرب دو عضو این دنباله رو که کمترین اختلاف رو دارند در نظر می‌گیریم. سپس اختلاف این دو دنباله رو کم می‌کنیم (تفریق) طوری که خیلی نزدیک به مساحت مربعی به اندازه ۲ واحد می‌شویم. اینجا با استفاده از قضیه‌های حد (که اثبات دارند) استفاده می‌کنیم و می‌فهمیم باز هم مساحت مربع شده‌است مجذور طول ضلع آن. بعد از اثبات مساحت مربع به همین ترتیب مساحت مستطیل را اثبات می‌کنیم که کمی ساده‌تر است و سپس مثلث و شکل‌های دیگر به همین ترتیب هستند.
یکای مساحت بر پایهٔ سیستم SI متر مربع (m²) است و این یکا، برابر مساحت مربعی با ضلع یک متر است.
در قدیم در ایران برای اندازه‌گیری مساحت از یکاهای بومی ایرانی مانند گریب (جریب) استفاده می‌شد. همچنین از واحدهای بزرگتری چون هکتار (معادل ۱۰۰۰۰ متر مربع) و کیلومترمربع برای اندازه‌گیری مساحت استفاده می‌شود. واحد ایکر در سیستم انگلیسی برای اندازه‌گیری سطح به کار می‌رود و هر ایکر برابر ۴۰۴۶٫۸۵۶۴۲ متر مربع می‌باشد. در مورد اندازه جریب نظرهای متفاوتی وجود دارد و در مناطق مختلف این اندازه متفاوت است. معمولاً در گذشته هر جریب معادل با ۱۶۰۰ متر مربع بود. در ایران دوره صفویه، هر جریب معادل ۹۵۶ متر مربع بوده‌است. در دوره قاجار هر جریب تقریباً ۱۰۰۰متر مربع محاسبه می‌شده‌است. در سال ۱۳۰۲ محمدحسن خان صنیع الدوله پیشنهاد نمود اوزان و مقیاسهای سنتی ایران، از جمله جریب، با مقادیر متناسب آن‌ها در نظامهای بین‌المللی برابر شود؛ بنابراین از ۱۳۰۲ به بعد ۱۰ جریب معادل ۱هکتار در نظر گرفته شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی
لوئی سیزدهم
لوئی سیزدهم (۲۷ سپتامبر ۱۶۰۱ – ۱۴ مه ۱۶۴۳)، معروف به لوئی درستکار، از ۱۶۱۰ تا ۱۶۴۳ شاه فرانسه بود.
او فرزند ارشد هانری چهارم و ماریِ مدیچی بود.
وی در ۸٫۵ سالگی به حکومت رسید و در دوران کودکی وی، مادرش ماری مدیچی نایب‌السلطنه بود که زمام امور را به معشوق منفورش کونسینو کونسینی ایتالیایی سپرده بود. لوئی پانزدهم بعد از اینکه به سن بلوغ رسید مارشال دو انکر کونسینی را خفه کرد و مادرش را تبعید کرد که در غربت فوت کرد. لوئی با آن اتریش، دختر پادشاه اسپانیا ازدواج کرد و از وی دارای دو فرزند پسر با نام‌های لوئی چهاردهم یا کبیر و فیلیپ یکم، دوک اورلئان شد. فیلیپ سر سلسلهٔ خاندان اورلئان بود و فرزندش با نام فیلیپ دوم، دوک اورلئان پس از لوئی چهاردهم به نیابت سلطنت لوئی پانزدهم رسید. همچنین یکی از نوادگانش با نام لوئی فیلیپ دو اورلئان در موج انقلاب ۱۸۳۰ پس از شارل دهم تا ۱۸۴۸ به سلطنت رسید.
در زمان لوئی سیزدهم فرانسه یکی از قدرت‌های مهم اروپا بود که آن مرهون خدمات صدراعظم او کاردینال ریشلیو ملقب به عالیجناب سرخ‌پوش بود. وی قدرت حکام محلی را کاهش داد و حکومت فئودالی را بسیار تضعیف کرد. او همچنین ارتش را انتظام بخشید و شورشیان پروتستان را سرکوب کرد. با مرگ وی و با رسیدن کاردینال مازارن به صدارت عظمی مدتی هرج و مرج فرانسه را فرا گرفت.
لوئی سیزدهم و کاردینال ریشلیو به فاصلهٔ چند ماه از یک دیگر فوت کردند. لوئی سیزدهم در ۱۶۴۳ پس از مدتی بیماری درگذشت و در کلیسای سن‌دنی پاریس دفن شد.
اگزوز
سیستم اِگزُوز قطعه‌ای در خودرو و دیگر وسایل نقلیهٔ موتوردار است که دود حاصل از واکنش شیمیایی را که در سیلندر ایجاد می‌شود به خارج از خودرو انتقال می‌دهد. این تعریف اگرچه بیانگر عمده کار اگزوز است، اما امروزه ویژگی‌های اگزوز گسترش یافته و وظایف دیگری نیز بر عهده دارد. سه وظیفهٔ عمدهٔ اگزوز: اگزوزها از سه بخش اتصال به موتور، میانی و انتهایی ساخته می‌شود که در این میان، کاتالیست (کاتالیزور) به دلیل نیاز به دمای ۸۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد در قسمت اول تعبیه می‌شود و بخش‌های دوم و سوم در کاهش دما و صدا مؤثرند؛ و این وسیله می‌تواند برای کاهش خروج گازهای خطرناک حاصل از سوزاندن سوخت تأثیر بسزایی داشته باشد. در امور مربوط به تقویت موتور (tuning engine) از اگزوزهایی استفاده می‌شود که کمترین مقاومت را در عبور گازهای خروجی داشته باشند.
دودمان والوآ
والواها دودمانی بودند که پس از کاپتی‌ها از ۱۳۲۸ تا ۱۵۸۹ بر فرانسه فرمانروایی کردند . آنان از فرزندان شارل والوا بودند. او سومین پسر شاه فیلیپ سوم بود که برای پشتیبانی از ادوارد سوم پادشاه انگلستان از تاج و تخت محروم شده بود.
خاندان والوا فرمانروایان فرانسه از ابتدای جنگ صد ساله تا پایان قرن ۱۶ میلادی بودند. آنها در این ۳ قرن کشور را از پایان قرون وسطی و عصر حاکمیت فئودالی به سوی رنسانس هدایت کردند. والواها به دنبال پیشینیان خود (خاندان کاپتی) کار یکپارچگی فرانسه را به پیش برده و آن را با موفقیت به پایان رساندند. خاندان والوا خود یکی از شاخه‌های کاپتی‌ها- حاکمان فرانسه در قرون ۱۰ تا ۱۴ میلادی – محسوب می‌شدند. والواها که در دوره آشفتگی اوضاع فرانسه به قدرت رسیدند، به مرور به سه شاخه تقسیم شدند:
نخستین فرمانروایان والوا درگیر جنگ صد ساله با انگلستان بودند. این جنگ که در ابتدای سلطنت والواها (ابتدای قرن ۱۴ میلادی) آغاز شد، تا ۱۴۵۳ ادامه یافت. در این مدت، شاهان والوا با دو خطر مهم رو به رو بودند. نخست، پادشاهی انگلستان که بخش بزرگی از فرانسه را تصرف کرده بود و همچنین، فئودال‌هایی که با سوءاستفاده از کاهش قدرت شاه، در پی کسب نفوذ بیشتر بودند. این جنگ سرانجام در زمان شارل هفتم (۱۴۲۲–۱۴۶۱) با پیروزی فرانسویان خاتمه یافت. از آن پس شاهان والوا کوشیدند تا قدرت فئودالها را کاهش دهند؛ لذا، اختیارات مالیاتی و اعلام جنگ و صلح را از آنِ خود کردند و با افزایش توان نظامی، فئودال‌ها را به حاشیه راندند.
آغاز درگیری‌های موسوم به جنگ‌های ایتالیا در اوایل قرن ۱۶ میلادی، باعث شروع رقابت تاریخی والواها با خاندان هابسبورگ شد. مسئله ای که بعدها به رقابت فرانسه و اتریش تبدیل شد و بخش مهمی از تاریخ معاصر اروپا را به خود اختصاص داد. رنسانس فرانسه نیز در زمان دو پادشاه والواها – آنری دوم و فرانسوای اول (۱۵۴۷–۱۵۵۹) – روی داد.
این نبردها پس از مرگ شارل چهارم و پایان شاخهٔ اصلی دودمان کاپتی آغاز شد. چون هیچ وارث مذکری در شاخهٔ اصلی خاندان کاپتی نبود، ادوارد سوم، پادشاه انگلستان (که در عین حال خواهرزادهٔ شارل چهارم بود) مدعی تاج و تخت فرانسه شد. از سوی دیگر، اشراف فرانسه ترجیح دادند از فیلیپ ششم (که از شاخهٔ فرعی خاندان کاپتی و پسر شارل والوا و نوهٔ فیلیپ سوم بود) حمایت کنند. به این ترتیب، فیلیپ ششم به عنوان نخستین شاه دودمان والوا بر تخت فرانسه نشست.
نبردهای میان خاندان والوا و خاندان پلانتاژنه (خاندان سلطنتی انگلستان در آن زمان)، به همراه دو دورهٔ صلح موقتی (در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۶۰–۱۳۶۹ و ۱۳۸۹–۱۴۱۵)، چندین نسل به طول انجامید و در نهایت در سال ۱۴۵۳ با پیروزی خاندان والوا و بیرون راندن انگلیسی‌ها از خاک فرانسه به پایان رسید.
وقوع جنگ‌های مذهبی در فرانسه (۱۵۶۲–۱۵۹۸) تیر خلاصی بر پیکره دولت والواها وارد آورد. این جنگها میان کاتولیک‌ها– که دستگاه‌های دولتی در اختیار آنها بود – و پروتستان‌ها رخ داد. سرانجام در سال ۱۵۷۴ آنری چهارم – رئیس خاندان بوربون – از دل جنگ‌های مذهبی کشور سر برآورد. خاندان والواها منقرض شد و بوربون‌ها جای آن را گرفتند. اینان فرزندان فیلیپ پسر شاه ژان دوم بودند که در دوک‌نشین بورگوندی فرمان می‌راندند: