لورازپام
عوارض جانبی رایج شامل ضعف، خواب آلودگی، فشار خون پایین و کاهش تنفس است. در صورت تزریق وریدی، فرد باید از نزدیک زیرنظر باشد. در میان کسانی که افسردگی دارند، احتمال افزایش احتمال اقدام به خودکشی وجود دارد. در استفاده طولانی مدت، ممکن است دوزهای بالاتری برای اثرگذاری دارو لازم باشد. وابستگی جسمی و وابستگی روانی نیز ممکن است در طول مصرف این دارو رخ دهد. اگر مصرف پس از استفاده طولانی مدت به‌طور ناگهانی متوقف شود، ممکن است سندرم ترک بنزودیازپین رخ دهد. بیشتر اوقات این افراد مسن هستند که در معرض عوارض جانبی قرار میگیرند. در این گروه سنی، لورازپام می‌تواند با شکستگی لگن همراه شود. به دلیل این نگرانی‌ها، مصرف لورازپام معمولاً فقط تا دو تا چهار هفته توصیه می‌شود.
لورازپام دارای اثرات کاهش دهنده اضطراب است و شناخته شده‌ترین کاربرد آن، مدیریت کوتاه مدت اضطراب شدید است. سازمان غذا و دارو ایالات متحده مصرف بیش از چهار هفته بنزودیازپین‌ها از جمله لورازپام را توصیه نمی‌کند. سرعت عمل دارو بالا است و برای درمان سریع اضطراب و وحشت مفید است.
لورازپام به‌طور مؤثری می‌تواند باعث کاهش آشفتگی و افزایش خواب‌آلودگی شود و مدت زمان اثرات یک دوز آن، می تواند انتخابی مناسب برای درمان کوتاه مدت بی خوابی مخصوصاً در صورت اضطراب شدید یا وحشت شبانه باشد. دارو به مدت زمان نسبتاً کوتاهی برای اثرگذاری نیاز دارد.
علائم بازگشتی، از جمله برگشتن بی خوابی و اضطراب، ممکن است پس از هفت روز استفاده از لورازپام بروز کند.
لورازپام گاهی اوقات برای افرادی که با تنفس مکانیکی نفس می‌کشند استفاده می‌شود. با این حال، در بیماران با شرایط حساس، پروپوفول از نظر کارایی و هزینه کلی نسبت به لورازپام برتری دارد. در نتیجه، استفاده از پروپوفول در حال حاضر تشویق شده در حالی که مصرف از لورازپام توصیه نمی‌گردد.
اثربخشی نسبی آن در جلوگیری از شکل‌گیری در حافظه برای خاطرات جدید، در کنار توانایی آن در کاهش اضطراب و استرس، باعث می‌شود که لورازپام به عنوان یک پیش درمان مفید باشد. دارو قبل از بیهوشی عمومی مصرف می‌شود تا میزان داروی بیهوشی مورد نیاز کاهش یابد، یا قبل از انجام روش‌های ناخوشایند پزشکی مانند دندانپزشکی یا آندوسکوپی، که نیاز به بیهوشی ندارند با هدف کاهش اضطراب، افزایش انطباق و القاء فراموشی مصرف می‌شود. لورازپام از طریق دهان ۹۰ تا ۱۲۰ دقیقه قبل از عمل و لورازپام وریدی تا ۱۰ دقیقه قبل از عمل تجویز می‌شود. لورازپام گاهی به عنوان جایگزین برای میدازولام در آرام بخش با خاصیت مسکن استفاده می‌شود. در بخش‌های مراقبت ویژه گاهی از لورازپام برای توقف اضطراب، هیپنوتیزم و فراموشی استفاده می‌شود.
لورازپام گاهی به عنوان جایگزینی برای هالوپریدول در صورت نیاز به آرام بخشی سریع در افراد خشمگین یا آشفته مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما هالوپریدول به همراه پرومتازین به دلیل اثربخشی بهتر و همینطور به دلیل نداشتن اثرات منفی لورازپام بر عملکرد تنفسی، ترجیح داده می‌شود. با این حال، بروز اثرات نامطلوبی مانند انجام رفتارهای جسورانه ممکن است بنزودیازپین‌ها را برای برخی از افراد که دارای اختلال روانی هستند، نامناسب کند. هذیان حاد گاهی با لورازپام درمان می‌شود، اما از آنجا که می‌تواند اثرات متناقضی ایجاد کند، ترجیحاً همراه با هالوپریدول تجویز می‌شود. در صورت مصرف عضلانی، لورازپام نسبتاً آرام جذب می‌شود، تزریق دارو در صورت وجود محدودیت بلع میتواند شیوه‌ی مصرفی کارآمدی باشد.
بسیاری از اثرات مفید لورازپام (به عنوان مثال، آرام بخش، شل کننده عضلات، ضد اضطراب و اثر بر فراموشی) ممکن است عوارض جانبی ناخواسته ایجاد کنند. عوارض جانبی می‌تواند شامل آرام بخشی و کاهش فشار خون باشد. اثرات لورازپام در ترکیب با سایر داروهای ضد افسردگی سی ان اس افزایش می‌یابد. از دیگر عوارض جانبی آن می‌توان به سردرگمی، آتاکسی، جلوگیری از شکل‌گیری خاطرات جدید و اثرات خماری اشاره کرد. مشخص نیست که درصورت استفاده از بنزودیازپین ها به صورت طولانی مدت، آیا اختلالات شناختی پس از قطع مصرف لورازپام به‌طور کامل به حالت عادی برمی گردد یا خیر. نقص‌های شناختی حداقل شش ماه پس از توقف مصرف باقی می‌ماند، اما بهبود عملکرد شناختی ممکن است بیش از شش ماه طول بکشد. به نظر می‌رسد که لورازپام نسبت به سایر بنزودیازپین‌ها اثرات منفی عمیقی بر حافظه دارد. این دارو هم حافظه آشکار و هم حافظه ناآشکار را مختل می‌کند. در افراد مسن، زمین‌خوردن در نتیجه مصرف بنزودیازپین‌ها محتمل است. عوارض جانبی در افراد مسن شایع تر است و در دوزهای پایین‌تری نسبت به افراد جوان ظاهر می‌شود. بنزودیازپین‌ها می‌توانند باعث افسردگی یا بدتر شدن آن شوند. اثرات متناقض نیز شایع است، مانند بدتر شدن تشنج یا هیجان پارادوکسیکال. هیجان پارادوکسیک بیشتر در افراد مسن، کودکان، افراد دارای سوء مصرف الکل و افرادی که سابقه پرخاشگری یا مشکلات عصبی دارند اتفاق می‌افتد. اثرات لورازپام وابسته به دوز آن است، یعنی هرچه دوز بیشتر شود، اثرات (و عوارض جانبی) قوی تر خواهد بود. استفاده از کمترین دوز برای رسیدن به اثرات مورد نیاز، خطر عوارض جانبی را کاهش می‌دهد. داروهای آرام بخش و قرص‌های خواب‌آور، از جمله لورازپام، با افزایش خطر مرگ همراه است.
آرام بخشی عارضه جانبی‌ای است که افراد مصرف‌کننده لورازپام اغلب گزارش می‌کنند. در گروهی متشکل از حدود ۳۵۰۰ نفر که بابت اضطراب تحت درمان قرار گرفتند، شایع‌ترین عوارض جانبی شکایت از لورازپام؛ آرام بخشی (۹/۱۵٪)، سرگیجه (۹/۶٪)، ضعف (۴/۴٪) و بی‌ثباتی (۳٫۴٪) بود. عوارض جانبی مانند آرام بخشی و بی‌حسی با افزایش سن بیشتر میشود. اختلال شناختی، اختلال در رفتار و اختلال تنفسی و همچنین اختلال در فشار خون نیز ممکن است رخ دهد.
لورازپام با دوز بالا یا درصورت مصرف طولانی مدت گاهی با مسمومیت پروپیلن گلیکول همراه است.لورازپام معمولاً در صورت مصرف بیش از حد کشنده نیست، اما در صورتی که اینکار به همراه مصرف الکل باشد ممکن است باعث مشکلات تنفسی شود. همچنین ترکیب مصرف این دو باعث افزایش بیشتر مهارگسیختگی و فراموشی شدید به همراه احتمال انجام اقدامات شرم‌آور یا جنایی میشود. برخی از متخصصان توصیه می‌کنند که افراد در هنگام مصرف لورازپام در مورد نوشیدن الکل هوشیار باشند اما چنین هشدارهایی فراگیر نیست.
در موارد مصرف بیش از حد لورازپام، مشخص کردن این مسئله که آیا فرد به‌طور مرتب لورازپام یا سایر بنزودیازپین‌ها را استفاده می‌کند مهم است زیرا استفاده مداوم باعث ایجاد مقاومت دارویی می‌شود.
لورازپام خالص یک پودر تقریباً سفید است که تقریباً در آب و روغن نامحلول است. از نظر دارویی، به‌طور عمده به صورت قرص یا محلول برای تزریق در دسترس است، اما در بعضی موارد نیز به صورت مصرف روی پوستی، محلول خوراکی یا قرص زیر زبانی مصرف می‌شود.