hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
پوران درخشنده
پوران درخشنده (زاده ۷ فروردین ۱۳۳۰) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل ایران است. وی فارغ‌التحصیل سینما با گرایش کارگردانی از مدرسه عالی تلویزیون و سینما و دارای لوح افتخار درجه یک هنری معادل دکتری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران است.
پوران درخشنده در ۷ فروردین ماه سال ۱۳۳۰ در شهر کرمانشاه به دنیا آمد، او تحصیل تکمیلی خود را در مدرسه عالی تلویزیون و سینما گذراند و در سال ۱۳۵۴ در سازمان صدا و سیما شروع به کار کرد و در همان زمان فیلم طاعون که دربارهٔ طاعون در کردستان به سال ۱۳۲۸ است را تهیه کرد. سال بعد نیز ۱۳۵۵ دربارهٔ چهارشنبه سوری و نیز فیلمی دربارهٔ مراسم سنتی نواحی مختلف ایران موسیقی نواحی ایران را سال ۱۳۵۶ تولید کرد. «موج، جانماز، سجاده»، تحقیقی دربارهٔ زنان، اشتغال و صنایع دستی در کردستان در سال ۱۳۵۷ فیلم‌های مستند «چشمه‌های آب معدنی راه هراز»، به تصویر کشید و همان سال مستندهای سه‌گانه صنایع دستی را در کردستان تولید کرد.«موج، سجاده، جانماز»، «نازک کاری»، «گلیم». الیاف طبیعی و مصنوعی (۴ قسمت) مستندی تحقیقی دربارهٔ نخ، ابریشم و پشم و الیاف مصنوعی را ساخت.
سال ۵۹–۱۳۵۸ با ساخت فیلم مستند «چرخها می‌چرخند» را تولید نمود که نگاهی به مسایل رکود اقتصادی و تعطیلی کارخانه‌ها به‌خصوص ایران ناسیونال (ایران خودرو فعلی) را به تصویر کشاند. «شوکران» ۱۷ قسمت که از سال ۱۳۶۹ تا ۷۱ طول کشید مستندی است دربارهٔ پدیده اعتیاد در زنان، مردان و کودکان در ایران و مسئله قاچاق مواد مخدر و راه‌های پیشگیری آن که ۳ قسمت از آن بیشتر پخش نشد.
پوران درخشنده عضو انجمن‌های فیلمسازان زن آمریکا (WIF)، کارگردانان مستقل آمریکا () و مرکز بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان یونسکو (CIFEJ) نیز هست.
یکی از دغدغه‌های اجتماعی پوران درخشنده، کم توجهی هنرمندان به مشکلات و آسیب‌های اجتماعی است. او در این خصوص اظهار داشت: «کارگردان مثل بقیه انسان‌ها و حتی مسوولانی که در کنار ما هستند باید بسیار کنجکاو باشد یعنی بتواند ببیند چه مسئله‌ای در جامعه حاد و چه مسئلهٔ اجتماعی نیاز به بررسی و درمان دارد، بطور کلی کارگردانان باید حساس و فرزند زمانه خودشان باشند، نقش یک کارگردان این است که به اطراف خود نگاه کند و بیندیشد که در شرایط فعلی چه فیلمی می‌تواند بسازد که مشکلی از مشکلات مردم را کمرنگ کند.»
درخشنده در خصوص اکران فیلم‌های ایرانی در خارج از کشور نیز بر این عقیده است که فیلم‌های سینمایی ایران از پتانسیل خوبی برای اکران در کشورهای مختلف از جمله کشورهای اسلامی برخوردارند. او در مصاحبه‌ای اظهار داشت: فیلمهای سینمای ایران چون نگاهی انسانی به مسائل اجتماعی دارند قطعاً با استقبال بسیاری از مردم در دنیا از جمله مسلمانان مواجه خواهند شد. متأسفانه مسوولان در این زمینه کم‌کار بوده‌اند و به نظرم مسوولان سینمایی در دهه شصت و افرادی مانند انوار در معرفی فیلم‌های سینمای ایران به مردم دنیا موفق تر بوده‌اند. او در این خصوص به استقبال مردم عراق از فیلم رؤیای خیس، استقبال مردم فرانسه از فیلم رابطه و همچنین موفقیت فیلم پرندهٔ کوچک خوشبختی در کشورهای مختلف اشاره کرد. او از علاقهٔ مردم کشورهای آسیایی از جمله هند، بنگلادش، سریلانکا و پاکستان به فیلم‌های خود نیز ابراز خرسندی کرد.
او در مصاحبه‌ای دیگر بر ضرورت ترویج فرهنگ عاشورایی توسط سینماگران تأکید کرد و افزود: آزادگی، انسانیت و تلاش برای دفاع از حق و مبارزه با باطل از عناصر اصلی فرهنگ عاشورایی هستند و فلسفه عاشورا باید همواره در فیلم‌های سینمای ایران جاری باشد.
پریانکا چوپرا
پریانکا چوپرا جوناس (؛ زادهٔ ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۲) بازیگر و مدل هندی است. چوپرا که برندهٔ مسابقه دوشیزۀ دنیا ۲۰۰۰ شده، یکی از پردرآمدترین و محبوب‌ترین سرگرمی‌سازهای هند است. او جوایز مختلفی از قبیل دو جایزهٔ ملی فیلم و پنج جایزهٔ فیلم‌فیر دریافت کرده‌است. در سال ۲۰۱۶، دولت هند او را با نشان پادما شری تجلیل کرد و "تایم" او را به عنوان یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان معرفی کرد. نام او در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ از سوی "فوربز" در فهرست قدرت‌مندترین زنان جهان آمده‌است.
پریانکا چوپرا در سال ۱۹۸۲ به دنیا آمد. پدر او آشوک چوپرا و مادرش مادو چوپرا بودند پدر او در ارتش کار می‌کرد و آن‌ها به خاطر شغل پدر مجبور بودند به‌طور مداوم محل زندگی خود را تغییر دهند و همین باعث شد تا پریانکا با آداب و رسوم قسمت‌های مختلف هند آشنایی کامل داشته باشد. پریانکا فرزند اول خانواده بود و مادر و پدرش علاقه بسیار زیادی به او داشتند علاوه بر این او فرزند مورد علاقه پدر بزرگ و مادر بزرگ خود بود. پریانکا برادری به نام سیدارت نیز دارد که هفت سال از او کوچکتر است. دختر عموی پریانکا چوپرا به نام پرینیتی چوپرا از بازیگران بالیوود است. پریانکا چوپرا در سال ۲۰۰۰ دختر شایسته جهان شد. وی برای فیلم اعتراض (۲۰۰۴) برنده بهترین بازیگر نقش منفی از جشنواره فیلم فیر شد. در فیلم اعتراض (۲۰۰۴)همراه با آمریش پوری بازی کرد که همچنین آخرین بازی آمریش پوری بازیگر برجسته درگذشته هندی بود. وی در سال ۲۰۰۸ با بازی در فیلم‌های "دوستانا" و "فشن" ثابت کرد که بهترین بازیگر حال حاضر سینمای هند است. وی در سال ۲۰۰۸ به خاطر بازی چشمگیر در فیلم فشن جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را از جشنوارهٔ فیلم "فیر" و دیگر جشنواره‌های بالیوود دریافت کرد. او همچنین دو آهنگ خوانده‌است که یکی از آن‌ها به همراهی ویل.آی.ام به نام (در شهر من) است و دیگری به همراه پیت‌بول به نام بیگانه است. او همچنین در سال ۲۰۱۸ با نیک جوناس خواننده و بازیگر آمریکایی ازدواج کرد.
جوشکاری نقطه‌ای
جوشکاری نقطه‌ای (Spot Welding) روشی از جوشکاری مقاومت الکتریکی است که در آن برای ایجاد انعقاد از فشار و گرما به‌طور همزمان استفاده می‌شود. گرما به دلیل مقاومت الکتریکی قطعات کار و تماس آن‌ها در فصل مشترک به وجود می‌آید. پس از رسیدن قطعه به دمای ذوب و خمیری فشار برای آمیخته شدن دو قطعه بکار می‌رود. در این روش فلز کاملاً ذوب نمی‌شود. گرمای لازم از طریق عبور جریان برق از قطعات و طبق فرمول زیر بدست می‌آید.H=RItجوشکاری نقطه ای، یکی از انواع جوشکاری مقاومتی است که از آن به منظور جوشکاری ورق‌ها استفاده می‌شود. به‌طور متوسط، ضخامت ورق‌هایی که با این روش جوشکاری می‌شوند، بین ۵/۰ تا ۳ میلی‌متر است. در این نوع جوشکاری از دو الکترود مسی مشابه برای متمرکز کردن جریان بر روی قطعه کار و همچنین وارد کردن فشار روی قطعه کار استفاده می‌شود. نتیجه کار، خال جوشی است که به سرعت تا نقطه ذوب آن گرم می‌شود و با قطع جریان در آن نقطه، دو قطعه کار به هم متصل می‌شوند. مقدار گرمای تولیدی به میزان و مدت زمان انتقال جریان بستگی دارد. شدت جریان و مدت زمان عبور جریان توسط عواملی نظیر جنس و ضخامت قطعه کار و همچنین نوع الکترودها، انتخاب می‌شود. اگر جریان برای مدت زیادی از قطعه کار عبور داده شود، موجب خراب شدن جوش شده و قطعه کار ذوب می‌شود. حتی ممکن است سوراخی در نقطه موردنظر ایجاد شود.
جوشکاری نقطه‌ای را به راحتی می‌توان برای انواع اجناسی که از ورق ساخته می‌شوند، مانند سطل‌های آهنی به کار برد. آلیاژهای آلومینیم را نیز می‌توان با این روش جوش داد، اما هرچه قابلیت رسانایی الکتریکی و گرمایی بیشتر باشد، برای جوشکاری آن‌ها شدت جریان را باید تا ۳ برابر افزایش داد. این کار مستلزم برخورداری از دستگاه‌های جوشکاری بزرگ‌تر، قوی تر و گرانتری است. متداول‌ترین کاربرد جوشکاری مقاومتی در صنعت خودرو است که در همه جا به منظور جوشکاری ورق‌های بدنه خودرو به کار می‌رود. همچنین، دستگاه‌های مقاومتی را می‌توان کاملاً اتوماتیک کرد. امروزه ربات‌های جوشکار زیادی را می‌توان در خطوط مونتاژ مشاهده کرد.
از دیگر کاربردهای جوشکاری مقاومتی، کلینیک‌های دندانپزشکی است که در آنجا، تجهیزات کوچک جوشکاری مقاومتی برای چسباندن چسب‌های فلزی به کار می‌روند.
مرحله دهانی
مرحلهٔ دهانی یا روان‌نَژَندی دهانی یکی از عارضه‌های روانشناختی است.
افراد مبتلا به این عارضه همواره به دنبال انجام اعمالی هستند که به تحریک دهان‌شان مرتبط است مانند گاز گرفتن، پستانک خوردن، مکیدن چوب سیگار و غیره. این عارضه نخستین بار توسط زیگموند فروید توضیح داده شد.
نوزادان به‌طور طبیعی در مرحله‌ای به نام «مرحله دهانی» به اکتشاف جهان از راه تماس با دهان می‌پردازند و تمایل به لمس همه چیز با دهان دارند. در برخی افراد این اشتها همچنان در سنین بالاتر هم بجا می‌ماند و ایشان را دچار عارضه روان‌نژندی دهانی می‌سازد.
ویکی‌پدیای انگلیسی.
عصمت دولتشاهی
عصمت‌الملوک دولتشاهی (۱۲۸۴ در کرمانشاه – ۱۳۷۴ در تهران) آخرین همسر رضا شاه پهلوی و سوگلی او بود که نَسَبی قاجاری داشت. عصمت از نوادگان فتحعلی شاه قاجار بود و رضاشاه علاقه فراوانی به او داشت. به گفته ملکه تاج الملوک آیرملو اگرچه رضاشاه توانست بر قاجار فائق آید ولی یک زن قاجار نیز توانست بر رضاشاه حاکم شود.
رضاشاه از طریق امیرلشکر خدایارخان خدایاری با عصمت‌الملوک دولتشاهی دختر غلامعلی میرزا مجلل‌الدوله دولتشاهی که بعدها از سوی رضا شاه به سمت ریاست تشریفات داخلی دربار پهلوی منصوب شد، آشنا گردید و پس‌از چندی وی را به عقد خود درآورد.
عصمت‌الملوک از سال ۱۳۰۲ که وارد دربار شد تا تاج‌گذاری رضا شاه پهلوی در سال ۱۳۰۵، سه فرزند به نام‌های عبدالرضا، احمدرضا، محمودرضا و سال‌های بعد دو فرزند دیگر با نام‌های فاطمه و حمیدرضا به دنیا آورد. در سال ۱۳۰۶ وی به همراه شمس و اشرف راهی حرم فاطمه معصومه شدند. وی در غرفه‌های بالای رواق چادرهای سیاه و سفیدشان را تعویض نمود اما چون در این کار اندکی تعلل کرد چند لحظه‌ای بی‌حجاب ماند. در همین زمان محمدتقی بافقی که بر منبر بود به شدت به این امر اعتراض کرد و نزدیک بود که در همین مورد بلوایی در قم برپا شود. زمانی که خبر به رضاشاه پهلوی مخابره شد وی با عده‌ای از قشون فوراً به سمت قم حرکت کرد و شیخ را در حرم شخصاً با عصا تنبیه نمود.
عصمت‌الملوک دولتشاهی به هنگام تبعید رضاشاه ، همراه وی به جزیره موریس رفت و پس از چند ماه به تهران بازگشت.
پس از انقلاب ۱۳۵۷ در تهران ماند و در ۳ مرداد ۱۳۷۴ در سن ۹۰ سالگی درگذشت و در قطعه ۳۷ ردیف ۹۱ شماره ۲۵ بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد.
مریم سوادکوهی
مریم سوادکوهی یا تاج‌ماه دخترعمو و نخستین همسر رضاخان (بعدها رضاشاه) بود. رضاخان به سفارش مادرش در سال ۱۲۷۴ با وی ازدواج کرد. حاصل ازدواج مریم (تاج‌ماه) با رضاشاه، همدم‌السلطنه پهلوی است. مریم سوادکوهی در سال ۱۲۹۰ درگذشت.
سالتیمبوکا
سالتیمبوکا که می‌توان در فارسی آن را «دهان‌پَر» نامید نام یک خوراک ایتالیایی است که در جنوب سوئیس، ایتالیا، اسپانیا و یونان طرفداران زیادی دارد.
این خوراک معمولآ به گونه پیچه ای از گوشت گوساله، کالباس ران بیشتر از نوع کالباس پارما، پنیر و گیاه مریم‌گلی درست می‌شود. سالتیمبوکا را معمولاً بسته به سلیقه منطقه‌ای در شراب، روغن یا آب‌نمک نیز می‌خوابانند.
منظور از نام دهان پر اینست که این غذای تکه‌ای و ساندویچی یکباره به دهان آدم می‌پرد یعنی از لقمه‌های یکباره‌ای درست شده. Saltim در زبان ایتالیایی یعنی جهنده و bocca یعنی دهان.
منبع اصلی: ویکی‌پدیای انگلیسی.
محمودرضا پهلوی
محمودرضا پهلوی (۱۳۰۵ تهران – ۱۳۷۹ لس آنجلس) شاهزاده ایرانی و نهمین فرزند رضاشاه بود.
محمودرضا پهلوی سومین فرزند رضاشاه از عصمت دولتشاهی در ۱۲ مهر ۱۳۰۵ به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و مقدمات نظام را در تهران سپری کرد. او پس از برکناری و تبعید پدرش با او به آفریقای جنوبی رفت و پس از مرگ رضا شاه به ایران بازگشت و چندی بعد برای ادامه تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی و صنعتی در دانشگاه کالیفرنیا و میشیگان به آمریکا رفت.
او پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۳ با مهردخت اعظم زنگنه ازدواج کرد که این ازدواج پس از سه سال به جدایی انجامید و شاهپور محمودرضا در سال ۱۳۴۳ با مریم اقبال دختر منوچهر اقبال ازدواج کرد ولی نامبرده نیز پس از مدتی از او جدا شد.
وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران را ترک کرد و ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ در کالیفرنیا درگذشت.
احمدرضا پهلوی
احمدرضا پهلوی (۱۳۰۴–۱۳۶۰) هشتمین فرزند و پنجمین پسر رضاشاه و دومین فرزندِ رضاشاه از عصمت دولتشاهی بود.
او در ۵ مهر ۱۳۰۴ به دنیا آمد و پس از تحصیلات ابتدایی مشغول تحصیل در مدرسه نظام بود که پس از برکناری و تبعید پدرش در سال ۱۳۲۰ با او به آفریقای جنوبی رفت و در سال ۱۳۲۳ برای ادامه تحصیل به بیروت رفت. وی پس از مرگ رضاشاه به ایران بازگشت.
پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۲۵ ه‍.ش با سیمین‌تاج بهرامی دختر حسین احیاءالسلطنه بهرامی (همان کسی که در صحن مجلس شورای ملی به گوش سید حسن مدرس سیلی نواخت) ازدواج کرد که ثمره این ازدواج دو فرزند به نامهای شاهرخ (۱۳۲۶) و شهلا پهلوی (۱۳۲۷) بود. این پیوند در سال ۱۳۳۳ به جدایی انجامید و شاهپور احمدرضا در سال ۱۳۳۷ ه‍.ش با رزا بزرگ‌نیا دختر محمد بزرگ‌نیا معروف به دانش بزرگ‌نیا (شاعر و نویسنده) ازدواج کرد و از او نیز صاحب سه فرزند به نامهای شاهین، شهرناز و پری‌ناز پهلوی شد.
احمدرضا در امور اقتصادی، سیاسی و اجتماعی دخالتی نمی‌کرد و کمتر در دربار حاضر می‌شد ولی پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ه‍.ش او نیز به اتفاق خانواده‌اش ایران را ترک کرد و در غربت به علت سرطان خون درگذشت.
الغ‌بیگ
میرزا محمد طارق بن شاهرخ یا میرزا محمد تَراغای بن شاهرخ مشهور به‌نام اُلُغ‌بیگ (۷۹۵ تا ۸۵۳ هجری قمری / ۷۷۲ تا ۸۲۸ هجری خورشیدی / ۱۳۹۳ تا ۱۴۴۹ میلادی) فرزند شاهرخ و نوه تیمور از پادشاهان تیموری ایران بود. او پادشاهی ستاره‌شناس، ریاضی‌دان و اهل علم و ادب بود. او در عین اینکه پادشاه بوده، کتابش به نام زیج الغ بیگ از دقیق‌ترین ‌تقویم‌های اسلامی است. و همچنین به افتخار او دهانه الغ بیگ در کره ماه در کنار بزرگترین دانشمندان علم نجوم به نام این پادشاه دانشمند ثبت شده است او در سال ۸۲۸ خورشیدی توسط پسرش عبداللطیف کشته شد.
الغ‌بیگ در سلطانیه در زنجان به دنیا آمد. مادرش گوهرشادبیگم از شاهزادگان ترک تبار بود که بناهایی چون مسجد گوهرشاد را در مشهد ساخت و پدرش شاهرخ، در تحکیم حکومت تیموری و رشد هنر در آن دوران و شکل گرفتن مکتب هرات بسیار مؤثر بود.
شاهرخ در ۸۱۱ خورشیدی به فرارود لشکر کشید، خدایداد حاکم آنجا را کشت و خلیل سلطان پسر میرانشاه و نوۀ تیمور را پس از رهایی به ری فرستاد و حکومت سمرقند را به اُلُغ‌بیگ داد. الغ بیگ، بیشتر اوقات در سمرقند بود و به عنوان مهمان به دربار پدر دعوت می‌شد و در امور سلطنت دخالتی نداشت.
دولتشاه سمرقندی در تذکره الشعرا خود می‌نویسد: فضلا و حکما متفق‌اند که به روزگار اسلام بلکه از عهد ذوالقرنین تا این دم پادشاهی به حکمت و علم میرزا الغ‌بیگ بر مستقر سلطنت قرار نیافته. الغ‌بیگ در سمرقند رصدخانه‌ای عظیم و مجهزی به نام رصدخانۀ الغ‌بیگ را برپا کرد و همراه با دانشمندان بزرگ آن زمان مانند غیاث‌الدین جمشید کاشانی مشغول رصد و تحقیقات علمی شد و با همکاری آن‌ها زیجی را که شامل دقیق‌ترین جداول ستاره‌شناختی و مثلثاتی آن عصر بود پدید آورد که به زیج سلطانی معروف است. مدرسه‌ای نیز برای آموزش علوم و فنون تأسیس کرد و بهترین استادان را در آنجا به‌کار تدریس گمارد. یادداشت‌ها و نامه‌هایی که کاشانی برای پدرش در کاشان می‌فرستاد از سطح بالای فهم و دانش الغ بیگ حکایت می‌کند.
او در سمرقند با برادرانش: بایسنقر پسر شاهرخ در هرات و سلطان ابراهیم میرزا تیموری در شیراز، که جملگی هنرمند بودند، دربارهٔ شعر فارسی مکاتبه می‌کرد. اشعار نظامی گنجوی را بر اشعار امیر خسرو دهلوی که بایسنقر می‌پسندید، ترجیح می‌داد. او از کودکی به آموختن خوشنویسی پرداخت اما همچون برادرانش در این هنر نام‌آور نشد.
الغ بیگ، پس از دو سال درگیری با پسرش عبداللطیف، عاقبت در سال ۸۲۸ خورشیدی (۱۴۴٩ میلادی)، به دست او کشته شد.
عبدالرضا پهلوی
عبدالرضا پهلوی (۱۳۰۳ تهران - ۱۳۸۳ فلوریدا) هفتمین فرزند و چهارمین پسر رضا شاه و نخستین فرزند وی از عصمت دولتشاهی بود.
او در ۹ مهرماه ۱۳۰۳ به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و مقدمات نظام را در تهران سپری کرد. سپس به همراه برادرش محمدرضا برای تحصیل به مدرسه «انستیتو لو روزه» سوییس فرستاده شد. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۱۵ وارد مدرسه نظام و دانشکده افسری شد. او پس از برکناری و تبعید پدرش با او به آفریقای جنوبی رفت و پس از مرگ رضا شاه در سال ۱۳۲۳ برای ادامه تحصیل در رشته اقتصاد در دانشگاه هاروارد به آمریکا رفت.
او پس از اتمام تحصیلات در سال ۱۳۲۶ به ایران بازگشت و علی‌رغم داشتن تحصیلات عالیه در رشته اقتصاد تنها سمت تشریفاتی ریاست افتخاری برنامه هفت ساله دولت به او سپرده شد. نامبرده در سال ۱۳۲۹ با پری‌سیما زند دختر ابراهیم زند (وزیر و استاندار دوره پهلوی) ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند به نام‌های کامیار و سروناز پهلوی شد. نزدیکان شاهپور عبدالرضا ابوالقاسم امینی مجدی و منوچهر ریاحی بودند.
او به دلیل مسایل خانوادگی و شخصی و اختلاف همسرش پری سیما زند با شاه از دربار دوری می‌جست و بیشتر خود را صرف شکار و تاکسیدرمی حیوانات و کشاورزی مکانیزه و رسیدگی به زمین‌های کشاورزی ۳۷۰۰ هکتاری خود در دشت ناز ساری می‌کرد. عبدالرضا پهلوی همچنین چندین دوره ریاست مجمع جهانی حفاظت از حیات وحش را به عهده گرفت.
او پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ ه‍.ش به اتفاق خانواده‌اش کشور را ترک کرد و هیچ‌کس از محل زندگی او اطلاعی نداشت و حتی معروف بود که نام خانوادگی خود را هم تغییر داده‌است و سرانجام در سال ۲۰۰۴ در فلوریدا فوت کرد. او از فعالان ایجاد تعادل بین شکار و گروه‌های سبز بود و کتاب خاطرات شکار وی توسط سافاری پرس منتشر شده‌است.
حمیدرضا پهلوی
حمیدرضا پهلوی (۱۳ تیر ۱۳۱۱ – ۳۱ تیر ۱۳۷۱) آخرین و یازدهمین فرزند رضا شاه پهلوی بود.
او که هفتمین پسر رضاشاه و پنجمین فرزند وی از عصمت دولتشاهی بود، در ۱۳ تیر ماه ۱۳۱۱ برابر با ۴ ژوئیه ۱۹۳۲ به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی را در تهران سپری کرد.
او پس از استعفا و تبعید پدرش با او به آفریقای جنوبی رفت و پس از مرگ رضاشاه در سال ۱۳۲۳ برای ادامه تحصیل به بیروت فرستاده شد. وی اهل خوشگذرانی بود به همین خاطر در سن ۱۹ سالگی مقدمات ازدواج او را فراهم کردند و در سال ۱۳۳۰ با دخترعموی مادرش مینو دولتشاهی فرزند ابوالفتح دولتشاهی ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام نیلوفر پهلوی شد ولی این ازدواج اندکی بعد به جدایی انجامید.
او سپس با هما خامنه ازدواج کرد که از او هم صاحب دو فرزند به نامهای نازک و بهزاد شد. این ازدواج هم دوامی نیافت.
حمیدرضا از سوی خاندان پهلوی متهم بود که در مجامع و محافل موجبات آبروریزی خانواده پهلوی را فراهم می‌آورد. گزارش‌هایی از سوی ساواک خطاب به دربار ارسال می‌گردید که حاکی از اعتیاد و اعمال خلاف شئون از سوی او بود. عصمت دولتشاهی، مادر حمیدرضا، ضمن تأیید اعتیاد وی می‌گوید که او بر سر دستگیری دو تن از دوستان هما خامنه توسط ساواک، با نصیری درگیر شده و به ضمن کندن درجه‌های او به وی سیلی زده است و همین امر سبب تشدید گزارش‌ها علیه او توسط ساواک بوده‌است. او پس از انقلاب نیز با نامهای مستعار مختلف به قاچاق مواد مخدر ادامه داد.
در سال ۱۳۴۰، او به‌طور کامل از خاندان پهلوی جدا شد.
حمیدرضا به علت عدم ارتباط با خاندان پهلوی، پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ ایران را ترک نکرد. وی چندی زندانی شد و نهایتاً در ۳۱ تیر ۱۳۷۱ درگذشت و در قطعه ۷۶ ردیف ۲۷ شماره ۶۴ بهشت زهرا دفن شد.
نارنگی
نارنگی (در فارسی افغانستان: کینو) میوه ای‌ از تیره مرکبات است. نارنگی نسبت به پرتقال کوچک‌تر است، و مزهٔ ترش و شیرین‌تری دارد.
در پزشکی سنتی ایرانی طبع این میوه را سرد و تر می‌دانند و برای آن خواصی چون «مفرح قلب، رافع خفقان، صفرابُر و فرونشاننده لهیب معده و کبد» نام می‌برند. این میوه دارای مقدار زیادی منیزیم است و از این طریق در فعالیت ماهیچه‌ها، دستگاه گوارش و دستگاه عصبی مؤثر است.
یکی از قدیمی‌ترین انواع نارنگی موسوم به "Dancy Tangerine" در اواخر قرن نوزدهم در فلوریدای آمریکا کشت می‌شده‌است. امروزه نارنگی در کشورهای تولیدکنندهٔ مرکبات مانند چین، اسپانیا، برزیل، ژاپن و ایران تولید می‌شود.
نارنگی میوه پاییز و زمستان و دارای ویتامین‌های A، B1، B2، C پروتئین، چربی، قند، حاوی مقدار زیادی فسفر، کلسیم است. نارنگی به خاطر داشتن مقدار فسفر و کلسیم بالا، یکی از میوه‌هایی است که در تشکیل استخوان و اسکلت بدن مؤثر است. نائنگی همان نارنگی است که در ادبیات جوانان بیشتر مورد پذیرش است.
کشور چین به تنهایی ۵۵٪ از محصول نارنگی جهان را تولید میکند
سید نعمت‌الله جزایری
سید نعمت‌الله موسوی جزایری (زاده ۱۰۵۰ ق، روستای صباغیه از جزایر بصره، عراق) فرزند سید عبدالله که به دوازده واسطه نسب او به عبدالله پسر موسی بن جعفر می‌رسد یکی از اعلام بزرگ شیعه در اواخر قرن یازدهم و اوایل قرن دوازدهم هجری است که به سید جزائری معروف بوده‌است.
نسب او بر اساس کتاب اجازات علمای حویزه تألیف سید عبدالله سالف الذکر چنین است:
سید نعمت‌الله فرزند عبدالله فرزند محمد فرزند حسین فرزند احمد فرزند محمود فرزند غیاث الدین فرزند مجدالدین فرزند نورالدین فرزند سعدالله فرزند عیسی فرزند موسی فرزند عبدالله فرزند موسی الکاظم. در سال ۱۰۵۰ ه‍.ق در قریه صباغیه از قراء جزایر متولد شد.
سید نعمت‌الله دارای چهار فرزند بود، بنام‌های: سید نور الدین، سید حبیب‌الله، سید محمد شفیع قاضی و سید جمال الدین. وی در جزایر (جنوب) و فارس مقدمات و قسمتی از سطوح فقهی را به پایان برد، سپس در دارالعلم اصفهان سال‌ها از حضور استادان مختلفی چون محقق خوانساری، محقق سبزواری، حاج میرزا رفیعا، ملا محسن فیض کاشانی و مخصوصاً علامه مجلسی بهره‌مند بود. سید جزائری در فقه و حدیث و روایات و تفسیر و سایر علوم متداول مهارت داشت.
وی سال‌های زیادی از عمر خود را در اصفهان گذارند، خیلی با علامه مجلسی مأنوس بود و در اکثر اوقات شبانه روز در محضر او همکاری صمیمانه‌ای داشت. سید نعمت‌الله در این باره می‌گوید: سید نعمت‌الله در سالهایی که علامه مجلسی مشغول تدوین و نگاشتن بحارالانوار بود بهترین همدم و مددکار وی بود.
سید نعمت‌الله بنا را در اختیار وطن بر استخاره از قرآن گذاشت. تفأّل به توطن شوشتر خوب آمد لهذا رهسپار شوشتر گردید. فتحعلی‌خان حاکم شوشتر و خوزستان و میرزا عبدالله خان مرعشی و سایر اعیان و اشراف به استقبال شتافتند. محمدتقی کلانتر بنای کاروانسرایی شروع کرده بود و آن را به سید نعمت‌الله تقدیم نمود. سید نعمت‌الله تغییراتی در آن داده و مدرسه‌اش قرار داد که تا این زمان برقرار و به نام مدرسه جزایریه شوشتر معروف است. در سال هزار و صد و یازده (۱۱۱۱ ه‍.ق) سید نعمت‌الله در بازگشت از سفر مشهد مریض شد و در شب جمعه بیست و سوم شوال هزار و یک صد و دوازده (۱۱۱۲ ه‍.ق) در نزدیک پل‌دختر درگذشت.
محدث قمی ضمن شرح مفصلی از حالات و مقامات او می‌نویسد او در شب جمعه بیست و سوم شوال سال ۱۱۱۲ ه‍.ق در پلدختر (در استان لرستان) فوت کرد و فرزند ارشد وی سید نورالدین معروف به آقا نور وارث جایگاه وی گردید.در اسفندماه سال ۱۳۹۱ کنگره دو روزه سید نعمت‌الله جزایری با حضور سید محمد حسینی وزیر ارشاد دولت دهم در شهر شوشتر برگزار شد. در این مراسم که در آن سید محمدعلی موسوی جزایری امام جمعه اهواز و از نوادگان سید نعمت‌الله جزایری نیز حضور داشت، از تمبر یادبود سید نعمت‌الله جزایری و کتاب زندگینامه او رونمایی شد.
مهدی شرف‌الدین شوشتری
شیخ مهدی شرف الدین شوشتری (درگذشته ۱۳۵۳ خورشیدی) دانشمند و واعظ و مؤلف کتب دینی، یکی از علمای شوشتر است.  وی در زمینه ریاضیات، جبر، ستاره‌شناسی و فلسفه و همچنین در علوم غریبه چون رمل و اسطرلاب هم مطالعاتی دارد و کتبی نوشته است. وی ۲۳ سال نیز در حوزه علمیه تدریس کرده است. وی در سال 1353 شمسی وفات می کند.
واژه‌نامه سنگسری
واژه‌نامهٔ سنگسری مهم‌ترین اثر علمی در گویش‌شناسی زبان سنگسری است که خاستگاه آن شهر مهدیشهر ( سنگسر ) است .
این واژه‌نامه توسط پرفسور چراغعلی اعظمی سنگسری تألیف شده‌است و شامل شرحی دربارهٔ سنگسر، ۱۸۰۰۰واژهٔ سنگسری همراه با دستور زبان و ضرب‌المثل‌های سنگسری به سه زبان فارسی، انگلیسی و سنگسری است .
در این واژه نامه هزاران واژه و اصطلاح که شامل کلیه شئون زندگی شهری و عشایری مردم سنگسر است، ثبت و ضبط شده‌است.
این کتاب یکی از ارزنده‌ترین آثار علمی و تحقیقی است که در رشته زبان‌شناسی تدوین شده‌است . پرفسور چراغعلی اعظمی سنگسری کار تدوین بیش از ۱۸ هزار واژه سنگسری را از تاریخ ۲۸آبان ۱۳۳۳ آغاز و تا سال ۱۳۵۱ ادامه داد .
این واژه نامه در سال ۱۳۵۱ با همکاری پروفسور گرنات ل. ویندفوهر توسط شعبه زبان دانشگاه میشیگان آمریکا در ۹۰۰ صفحه منتشر شده‌است.
با استناد به مقدمه ای که پرفسور اعظمی در ابتدای کتاب نوشته است، گردآوری واژه‌های سنگسری این کتاب ۱۸ سال طول کشیده که در ۱۱ سال آن ویندفوهر با وی در گردآوری اثر همکاری داشته‌است .
شجاع الدین شفا دبیرکل وقت اتحادیه جهانی ایرانشناسان در مقدمه ای بر این کتاب می نویسد :
دکتر علی اشرف صادقی، زبان‌شناس مشهور نیز زبان سنگسری را به واسطه دارا بودن این واژه نامه، زبانی خوشبخت می داند.
واژه نامه سنگسری در سه فصل تدوین شده‌است که عبارت اند از : 1.کتاب بررسی زبان سنگسری،تألیف ناصر صباغیان،انتشارات شمال پایدار،فروردین 1390
بسپار معدنی
بسپار معدنی یا پلیمر معدنی به بسپارهایی گفته می‌شود که زنجیرهٔ اصلی آنها به جای کربن از اتم‌های معدنی دیگری ساخته شده باشد.
پیک دانش‌آموز
پیک دانش‌آموز نام پیشین مجله رشد دانش‌آموز است. این نشریه نخستین مجلهٔ دفتر انتشارات کمک آموزشی وزارت آموزش و پرورش، برای کودکان است.
نخستین شمارهٔ این مجله در ۱۶ صفحه و به بهای ۳ ریال عرضه شد. سردبیر نخستین شماره‌های پیک دانش‌آموز ایرج جهانشاهی بود. نام او هیچ‌گاه به عنوان سردبیر در مجلّه نیامد، اما عملاً نقش یک سردبیر را بازی می‌کرد.
سال‌های بعد اسماعیل سعادت و ایران گرگین هر یک مدتی سردبیری این مجله را بر عهده داشتند. اسماعیل سعادت عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی و ایران گرگین سرویراستار فرهنگ‌نامهٔ کودک و نوجوان است.
در دی‌ماه ۱۳۵۷ کارکنان دفتر مذکور دست از کار کشیدند و در چهاردهمین سالگرد نشر پیک دانش‌آموز، انتشار این مجله با نام پیک متوقف شد.
در مهر ماه نخستین سال تحصیلی پس از انقلاب اسلامی ایران، همین مجله، تقریباً با همان نویسندگان سابق و البته بدون عنوان پیک و با نام "دانش‌آموز" روانهٔ مدرسه‌های کشور شد. سردبیر این نشریه، محمود حاج حکیمی بود و اسماعیل سعادت و ایران گرگین از نویسندگان فعال آن به‌شمار می‌آمدند. این مجله در دی ۱۳۵۹ کار خود را متوقف کرد.
در مهر ۱۳۶۱ مجله با عنوان تازهٔ رشد و نویسندگانی متفاوت دوباره به حیات خود ادامه داد. سردبیری این مجله با مصطفی رحمان‌دوست بود.رشد دانش‌آموز
شمارگان
شمارگان واژه‌ای است پارسی که در برابر واژهٔ «تیراژ» که واژه‌ای فرانسوی است استفاده می‌شود. این واژه جمع «شماره» است و مراد از آن تعداد نسخه‌هایی از یک مجلّه، کتاب، لوح فشرده (سی‌دی)، نوار کاست، روزنامه یا فیلم است که در یک بار تکثیر و منتشر می‌شود.
به عنوان مثال می‌گوییم: شمارگان مجلّهٔ رشد دانش‌آموز در بهمن ماه سال ۱۳۸۴ برابر ۸۶۰ هزار نسخه بوده است یا این که شمارگان نخستین چاپ کتاب «قرآن حکیم» بیست هزار نسخه بوده‌است.
نیروانا
نیروانا(; "nibbāna "; ) واژه ای در زبان باستانی سانسکریت است که در بودیسم برای توصیف آنچه عمق آرامش ذهن در نتیجه اکتساب موکشه می‌نامند به کار می‌رود. بوداییان بر این باورند که هیچ‌کس نمی تواند نیروانا را تشریح کند و نمی‌توان آن را با هیچ شرح و بیانی به کلام درآورد.
بودا، «نیروانا» را به صورت‌های متعددی تعریف کرده‌است به صورت شادی عظیم، صلح و آرامش، فناناپذیری، بدون شکل و قالب، آنسوی زمین، آنسوی آب، آنسوی آتش، آنسوی هوا، آنسوی خورشید و ماه، پایان‌ناپذیر و بیکران و همچنین رهایی از درگیری و منی و ریشه کن کردن حرص و طمع، کینه و دشمنی و فریب و تمامی خصوصیات نازیبا، به عبارت دیگر نیروانا پاکی محض و آرامش مطلق است.
نیروانا در لغت به معنی «به کمال و سلوک رسیدن » است.
تعریف امروزی نیروانا: بُعدی از زندگانی که در آن جا هیچ زمان و مکانی وجود ندارد. در ضمن نیروانا به معنی رهایی از خود و نیز کارما و چرخه مرگ و زندگی و به نوعی خدایی است.
عمارلو (خراسان)
عمارلو نام یکی از ایلهای کرمانج که مرکز ایشان دشت ماروش Maarus یا ماروسک Maaruzsk در شهرستان نیشابور می‌باشد. بنا به کتاب حرکت تاریخی کرد به خراسان نوشته کلیم الله توحدی ایشان را شاه عباس صفوی به اینجا آورده و در زمان نادر شاه افشار گروهی ازایشان را به فرماندهی ولی خان عمارلو به استان گیلان منطقه خورگام Xorgaam کوچانده‌اند تا از ایران در برابر قوای روس دفاع کنند. فرزندان ولی خان عمارلو امروزه خوانین جیرنده می‌باشند و دو خانواده زند Zand و مهرابی Mehraabi را تشکیل می‌دهند.
عمارلو AAmmaarlu یا به بیانی آمارلوAAmaarlu نام ایلی از ایلات معتبر کرمانج است که زمان نادر شاه افشار از دشت ماروشMarus یا ماروسکMaruzsk شهرستان نیشابور در استان خراسان به استان گیلان شهرستان رودبار آورده شدند تا در برابر قوای روس مدافع خاک ایران باشند. عده‌ای نیز بر این باورند که ایشان از اقوام آماردAamaard هستند که زمانی تمدن مارلیک را در کرانه سپیدرود بنیان نهادند. نام قدیمی عمارلو خورگام بوده است. بعد از صفویه، نادر شاه نیز به انتقال بعضی از ایل و طایفه‌ها فرمان داد. چنانکه طایفة (عمارلو) را که از جملة طوایف کرد شمال خراسان بود به منطقه‌ای از کوهستانهای (گیلان ) کوچانید که در سمت غربی کوههای (الموت) واقع است. و این منطقه اینک به نام همین طایفه نامیده می‌شود، زیرا که بیشتر مردمانش از طایفة (عمارلو )هستند. و گویشی را که هنوز به آن سخن می‌گویند(کردی ) یا (کرمانجی – Kermanji می‌نامند.
عمارلو (زنجان)
عمارلو نام یکی از ایلهای کرد کرمانج و از قوم های باستانی کرانه مدیترانه می‌‌باشد. شهرستان طارم به مرکزیت شهر آب‌بر یکی از مراکز سکونت عمارلو می باشد. بنا به کتاب حرکت تاریخی کرد به خراسان نوشته کلیم الله توحدی، در زمان نادر شاه افشار، این ایل به فرماندهی ولی خان عمارلو به کرانه های سفید رود کوچیده اند. از آن پس این کرانه ها، به نام ساکنانش، منطقه عمارلو نام گرفته است. در پی با جدا سازی استان زنجان از استان گیلان، امروزه، منطقه عمارلو از سمت شمال سفید رود در گیلان، و از سمت جنوب در زنجان جای گرفته است.
فرزندان ولی خان عمارلو امروزه خوانین جیرنده می‌‌باشند؛ و، دو خانواده زند و مهرابی را تشکیل می‌‌دهند. جیرنده مرکز منطقه عمارلو شناخته می شود.
فرزندان ولی خان عمارلو عبارتند از:
دشت ماروش یا ماروسک شهرستان نیشابور در استان خراسان از سکونت گاه های دیگر این ایل می باشد. کرانه های مدیترانه، سکونت گاه نخستین ایشان بوده است. به استان گیلان و زنجان (کرانه خاوری و باختری سفیدرود)آورده شدند تا در برابر قوای روسیه مدافع خاک ایران باشند. نادرشاه افشار ، در سال ۱۱۴۵، این قوم را به سرپرستی ولی خان عمارلو، از پیرامون پایتخت نادری، در خراسان، به گیلان کوچاند؛ تا، جلوی تاخت و تاز و تجاوز روسها دراین منطقه گرفته شود.
در طارمِ، امروزه دیگر ایشان به زبان فارسی و گاه ترکی گپ می زنند. اما زبان نخستین ایشان  کردی کرمانجی بوده است. در شمال رودخانه سفید رود، زبان کردی کرمانجی را حفظ کرده اند؛ زبان تاتی نیز می دانند. نکته قابل توجه این که این ایل لهجهٔ خاص خود را در زبان کردی کرمانجی دارد.
مردم ایل عمارلو برای رقص کُردی به صورت حلقه و دست تو دست هم می‌رقصند و بهترین رقصنده (مرد) نقش هدایت و اولین نفر گروه رقصندگان است (سَرچوپی کِش).
جیمز کلرک ماکسول
جِیمز کلارک ماکسوِل (زاده ۱۳ ژوئن ۱۸۳۱ در ادینبورگ – درگذشته ۵ نوامبر ۱۸۷۹ در کمبریج)، فیزیک‌دان اهل اسکاتلند بود. مهم‌ترین دستاوردهای او، فرمول‌بندی نظریه کلاسیک امواج الکترومغناطیسی و گردآوردن الکتریسیته، مغناطیس و نور برای نخستین بار در کنار هم، به عنوان جلوه‌هایی از یک پدیده، اشاره بوده‌است. معادلات ماکسول، دومین یکپارچه‌سازی بزرگ در فیزیک، پس از نخستین آن که از سوی نیوتن انجام گرفت، به‌شمار می‌رود.
ماکسول با انتشار «یک نظریه دینامیک برای میدان الکترومغناطیسی» در سال ۱۸۶۵ نشان داد که میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی به شکل امواجی با سرعت نور در فضا حرکت می‌کنند. او بنیان‌گذار رشته نوین مهندسی برق شناخته می‌شود.
ماکسول همچنین به گسترش توزیع ماکسول–بولتزمن، روشی استاتیکی برای بیان نظریه جنبشی‌مولکولی گازها، کمک کرد.
نبوغ ماکسول در ریاضیات، در دوران کودکیِ وی آشکار شد که بعدها آن را در بسیاری از حوزه‌ها به کار گرفت. او در چهارده سالگی، نوشتاری دربارهٔ بیضیها منتشر کرد. ماکسول در سال ۱۸۵۴ تحصیلات خود را به پایان رساند و بعد از تکمیل تحصیلات در دانشگاه ادینبورگ و کمبریج، نخستین استاد علوم طبیعی در دانشگاه اسکاتلند و سپس کمبریج شد.
او نظریه الکترومغناطیس در الکترودینامیک را کامل و فرمول‌بندی کرد. این فرمول‌بندی ریاضی، امروزه معادلات ماکسول نامیده می‌شود. این معادله‌ها وجود موج‌های الکترومغناطیسی را پیش‌بینی می‌کنند. ماکسول نظریه‌ای توسعه داد که تئوری ذرّه‌ای‌بودن نور آیزاک نیوتون را به چالش می‌کشید. بعدها، هاینریش رودلف هرتز خاصیت موجی نور را در عمل نشان داد، که امروزه مبانی سیستم‌های مخابراتی مانند رادیو، تلویزیون، تلفن همراه، شبکه بی‌سیم (WLAN)، و حتی مایکروفر را تشکیل می‌دهد.
دومین زمینه پژوهشی ماکسول، تئوری جنبشی گازها (مکانیک آماری) بود و توزیع بولتزمن-ماکسول به نام اوست. او علاوه بر دستاوردهایش در گازها که منجر به نظریه جنبشی گازها شد، روی ترمودینامیک کار کرد و چندین فرمول بنیادی را که موجب شهرتش شد عرضه کرد. در ترمودینامیک، روابط ماکسول از آثار اوست.
بزرگ‌ترین دستاورد ماکسول کشف و فرمول بندیِ معادلات حاکم بر الکترومغناطیس بود. او نخستین کسی بود که تشخیص داد نور، موج الکترومغناطیسی است، و شکل‌گیری امواج الکترومغناطیسی امروزی را پیش‌بینی کرد.
ماکسول بر اثر بیماری برای چندین سال خانه‌نشین شد. او در ۳۰ سالگی، تقریباً بیشتر کارهایش را به انجام رسانده‌بود و در ۴۸ سالگی درگذشت.
گئورگ بوشنر
کارل گئورگ بوشنر (آلمان ۱۸۱۳ تا ۱۸۳۷) نویسنده، شاعر، پزشک و انقلابی آلمانی بود.
گئورگ بوشنر سال ۱۸۱۳ در منطقه گودلاو در نزدیکی دارمشتات متولد شد. او در خانواده‌ای زاده شد که تمام اعضای آن تحصیل کرده و سرشناس بودند.
بوشنر در مدرسه‌ای تحصیل کرد که به زبان‌های فرانسه، ایتالیا و انگلیسی توجه خاصی می‌کرد. او در استراسبورگ در رشته پزشکی تحصیل کرد.
در ۱۵ سالگی به سیاست علاقه‌مند شد و به تدریج به یک فعال سیاسی تبدیل شد. او از نوجوانی به مطالعه فلسفه و تاریخ انقلاب فرانسه پرداخت.
او به دلیل فعالیت‌های سیاسی خود در سال‌های آغاز جوانی به زوریخ تبعید شد و همان‌جا در ۲۴سالگی از تیفوس مُرد.
بوشنر از نخستین دموکراتهای انقلابی در اروپا به‌شمار می‌آید. هنگامی که او شب‌نامه موسوم به پیام ایالتی را پخش می‌کرد مارکس تنها ۱۵ سال داشت.
این جزوه انقلابی، پیش از انتشار مانیفست کمونیست، مورد توجه رهبران انقلاب آلمان قرار گرفت.
از دیگر آثار اجتماعی بوشنر مرامنامه حقوق بشر است که در تاریخ مبارزات اجتماعی اهمیتی به اندازه مانیفست کمونیسم دارد. شعار معروف صلح برای کلبه‌ها - جنگ به درون کاخ‌ها از شعارهای بوشنر است.
او در زمان حیاتش سه نمایشنامه نوشت. معروفترین آن‌ها "وویتسک" (۱۸۳۷) است. در زمان حیات بوخنر به نمایشنامه‌هایش توجه چندانی نشد و تازه پنجاه سال پس از مرگش بود که گروه‌های نمایشی شروع به اجرای آثارش کردند. با مرگ بوخنر نمایشنامه وویتسک ناتمام ماند. البته این نمایشنامه تا هدف مخصوصش پیش رفته بود (قتل زن وویتسک توسط او). وویتسک داستان سربازی است که گماشته یک افسر است و سر و صورت درجه داران را اصلاح می‌کند. او با زن فاحشه‌ای که بچه هم دارد آشنا می‌شود. وویتسک مذهبی و خیالاتی است و در ذهنش توهم‌های بسیار به وجود می‌آید مانند صداها. زن او با یک درجه دار جوان رابطه نامشروع برقرار می‌کند و وویتسک زنش را می‌کشد. نمایشنامه در همین‌جا – به علت مرگ بوخنر – ناتمام می‌ماند. دربارهٔ بوخنر نوشته شده که در نمایش نامه‌هایش چپ‌گرایی و بدبینی و پوچ بینی موج می‌زند. در وویتسک جملاتی است که آن را تبدیل به نمایشنامه سیاسی کرده: "چیزی جز کار در آفتاب وجود ندارد. ما فقرا حتی هنگامی که خوابیده‌ایم عرق می‌ریزیم. "پس از اینکه زن وویتسک می‌میرد، رنگ سیاسی نمایشنامه از بین می‌رود و رنگ ملودرام به خود می‌گیرد.
اغلب آثاری که از بوشنر باقی‌مانده، نمایشنامه هستند. او را از پایه‌گذاران نمایشنامه نویسی مدرن اروپا می‌دانند.
از نمایشنامه‌های او بارها اقتباس سینمایی شده‌است. از نمایشنامه وُیتسک ۱۲ بار فیلم سینمایی ساخته شده که معروفترین آن‌ها به کارگردانی ورنر هرتزوگ بوده‌است.
داریوش مهرجویی در سال ۱۳۵۱ از نمایشنامه وویتسک، فیلمنامه‌ای به نام پستچی فراهم آورد. از این فیلمنامه فیلم پستچی را می‌سازد که از شاهکارهای سینمای ایران به‌شمار می‌رود.
از سال ۱۹۲۳ جایزه‌ای به یاد گئورگ بوشنر تأسیس شد که تنها به هنرمندانی اهداء می‌شد که در شهر و ایالت هسن متولد شده باشند.
اما از سال ۱۹۵۱ این جایزه هر ساله از سوی آکادمی زبان و شعر آلمان به یکی از نویسندگان و شاعران آلمانی زبان اهداء می‌شود.
ارزش این جایزه ۴۰ هزار یورو است و معتبرترین جایزه ادبی در آلمان به‌شمار می‌رود. تاکنون نویسندگان مهمی این جایزه را دریافت کرده‌اند.
گوتفرید بن، پاول سلان، اینگه‌بورگ باخمن، الیاس کانتی، پتر هاندکه، ماکس فریش، اریش فرید، گونتر گراس، هاینریش بل از برندگان این جایزه در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم هستند.
فهرست شهرهای ازبکستان
ازبکستان پرجمعیت‌ترین کشور واقع در منطقهٔ آسیای مرکزی است. پایتخت این کشور، شهر تاشکند نیز پرجمعیت‌ترین شهر این منطقه محسوب می‌شود.
ازبکستان مجموعاً ۱۲۰ شهر را در خود جای داده است که این شهرها در ۱۴ بخش این کشور (شامل ۱۲ استان، جمهوری خودمختار قره‌قالپاقستان و قلمرو مستقل تاشکند) پراکنده شده‌اند.
فهرست شهرهای ازبکستان و جمعیت آن‌ها در سال ۲۰۱۶ به شرح زیر است:
خارطوم
خارطوم، خَرطوم یا خُرطوم پایتخت و دومین شهر بزرگ کشور سودان و نیز مرکز ایالت خارطوم است.
شهر خارطوم که مرکز استان خارطوم می‌باشد در برخوردگاه رودخانه نیل سفید و نیل آبی قرار گرفته‌است.
به این پیوند دو نیل اصطلاحاً «مُگران» می‌گویند.
نام عربی شهر یعنی الخرطوم در همان معنی خرطوم فیل است.
تاریخچه این شهر به سال ۱۸۲۱ بازمی‌گردد که ارتش مصر در جای کنونی این شهر یک پاسگاه دورافتاده ساخت.
سپس این شهر با خرید و فروش برده رونق پیدا کرد.
در حال حاضر با هجوم کشورهای گوناگون، این شهر روز به روز پیشرفت می‌کند به طوری که سال به سال شاهد تغییرات بسیاری در این شهر هستیم.
کمبریج
کمبریج، شهری دانشگاهی و مرکز اداری استان کمبریج‌شایر در انگلستان است. این شهر در ناحیه انگلیای شرقی و در کناره رود کم و در حدود ۸۰ کیلومتری شمال لندن واقع شده‌است. بر پایه سرشماری سال ۲۰۱۸ جمعیت کمبریج بالغ بر ۱۲۵٬۷۵۸ نفر شامل ۳۰۰۰۰ نفر دانشجو می‌شود. کمبریج پس از پیتربورو دومین شهر پرجمعیت استان کمبریج‌شایر و پنجاه و چهارمین شهر بزرگ بریتانیا به حساب می‌آید.
شواهد باستان‌شناسی مبنی بر زیست انسان‌ها در عصر برنز و دوران رومیان در این ناحیه موجود است. در زمان وایکینگ‌ها این شهر به یکی از مراکز مهم تجاری مبدل گشت. قوانین شهرداری از سده ۱۲ میلادی در کمبریج حاکم بوده گرچه تا سال ۱۹۵۱ میلادی عنوان شهر به آن اعطا نشده بود. کمبریج شهرت خود را بیشتر به واسطه دانشگاه کمبریج کسب کرده‌است که در سال ۱۲۰۹ تأسیس و همواره یکی از پنج دانشگاه برتر دنیا بوده‌است. از دیدنی‌ها و مکان‌های مشهور این شهر می‌توان آزمایشگاه کاوندیش، عبادتگاه کینگز کالج و کتابخانه مرکزی دانشگاه که همه جزئی از دانشگاه هستند را نام برد.
بافت جمعیت در کمبریج به‌طور قابل ملاحظه‌ای در ایام و ترم دانشگاه تغییر می‌کند، بنابراین سنجش آن می‌تواند مشکل باشد.
در سرشماری سال ۲۰۰۱ که در طول دوره تحصیلی برگزار شد، ۸۹٫۴۴ درصد از ساکنان کمبریج خود را سفیدپوست معرفی کردند، در مقایسه با میانگین ملی که ۹۲٫۱۲ درصد است. در بین جمعیت دانشگاه، ۸۴ درصد از دانشجویان مقطع کارشناسی و ۸۰ درصد از فارغ التحصیلان به عنوان سفیدپوست (شامل دانشجویان داخلی و خارجی) شناخته شدند.
فریدون تنکابنی
فریدون تنکابنی (زاده ۱۳۱۶ خورشیدی) طنزپرداز و داستان‌نویس ایرانی است.
فریدون تنکابنی در سال ۱۳۱۶ در خانواده‌ای فرهنگی در تهران به دنیا آمد. پدرش دبیر و مدیر دبیرستان بود و مادرش آموزگار. خود او نیز پس از پایان تحصیل، دبیر زبان و ادبیات فارسی شد. در سال ۱۳۴۰ اولین داستان خود را به نام «مردی در قفس» منتشر کرد که لحنی رمانتیک دارد. او سپس با نشریات ادبی ایران به همکاری پرداخت و نوشته‌های او بیشتر به طنز گرایش پیدا کرد. تنکابنی در سال ۱۳۴۸ از اعضای «کانون نویسندگان ایران» بود و در برخی دوره‌های این تشکل مدافع آزادی نشر و بیان، در هیئت دبیران آن حضور داشت. او پس از انقلاب در «شورای نویسندگان و هنرمندان ایران» فعال بود که از نهادهای وابسته به حزب توده ایران به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۳۶۲ و یورش حاکمیت جمهوری اسلامی برای دستگیری اعضا و هواداران حزب، تنکابنی متواری شد و در اواخر همان سال ناگزیر از کشور گریخت. تنکابنی از راهی ناهموار و دشوار خود را به آلمان غربی رساند و اینک سال‌ها است که در شهر کلن زندگی می‌کند. فریدون تنکابنی با طنز سیاسی خود به ویژه از اواخر دهه ۱۳۴۰ تا پایان ۱۳۵۰ خوانندگان بیشمار داشت. از میان هجده کتابی که او تا امروز منتشر کرده، به ویژه کتاب‌های «یادداشت‌های شهر شلوغ»، «ستاره‌های شب تیره» و «اندوه سترون بودن» شهرت بیشتری دارند. او در خارج به فعالیت مطبوعاتی ادامه داد و نوشته‌های خود را در نشریات گوناگون یا به صورت کتاب منتشر کرد.
در سال ۱۳۵۸ خورشیدی، هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران که عبارت بودند از: باقر پرهام، احمد شاملو، محسن یلفانی، غلامحسین ساعدی و اسماعیل خوئی تصمیم به اخراج فریدون تنکابنی، به‌آذین، سیاوش کسرائی، هوشنگ ابتهاج و برومند گرفتند. این تصمیم نهایتاً به تأیید مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران رسید و منجر به اخراج کل عناصر توده‌ای، به همراه این پنج تن، از کانون نویسندگان ایران شد.
تنکابنی در آثارش بیشتر به انتقاد اجتماعی و زندگی بی امید معلمان و کارمندان پرداخته است.
شرکت هواگرد روسی میگ
شرکت هواگرد روسی میگ شرکت هوافضا و صنایع دفاعی روسی است، که دفتر اصلی آن در شهر مسکو قرار دارد. شرکت میگ در سال ۱۹۳۹ توسط آرتیوم میکویان و میخائیل گورویچ بنیان نهاده شد و پیش‌تر به عنوان "دفتر طراحی شماره ۱۵۵"، "دفتر طراحی میکویان و گورویچ"، و "دفتر طراحی میکویان" نیز شناخته می‌شده‌است. نام میگ از ترکیب نام‌های خانوادگی میکویان و گورویچ ساخته شده‌است.
هواپیماهای میگ به‌طور وسیعی در نیروهای دفاعی شوروی، کشورهای بلوک شرق سابق و متحدان آنها استفاده شده‌است. امروزه نیز هواپیماهای میگ بخش عمده‌ای از ساختار نیروهای دفاعی را در کشورهای گوناگون تشکیل می‌دهد. در حال حاضر شرکت یونایتد ایرکرفت کورپوریشن مالک کلیه سهام شرکت میگ است.
شرکت هوانوردی "میکویان و گورویچ" در سال ۱۹۳۹ در مسکو توسط مهندس ارمنی‌تبار آرتیوم میکویان و مهندس روسی میخاییل گورویچ بنیان نهاده شد. نام میگ از ترکیب بخش اول نام خانوادگی میکویان و گورویچ ساخته شده‌است و به عنوان نام بیشتر هواپیماهای جنگنده ساخت این شرکت بکار می‌رود. در سال ۱۹۷۰ و پس از مرگ گورویچ، نام شرکت به «میکویان» تغییر یافت، گرچه شرکت به استفاده از نام مخفف «میگ» برای هواپیماهای خود ادامه داد.
شرکت میگ از طراحی، تولید و آزمایش گرفته تا بازاریابی، تعمیرات و ارائه خدمات پس از فروش، بر تمامی مراحل و چرخهٔ ساخت و سرویس هواپیما نظارت دارد. این شرکت دارای سه کارخانه ساخت هواپیما در مسکو، لوخوبیتزه و کالیازین، مرکز آزمایش هواپیما در ژوکوفسکی، و کارخانه ساخت موتور هواپیما در سن پترزبورگ است.
هواپیماهای نظامی ساخت شرکت میگ با نام مخفف میگ و یک شماره فرد نامگذاری می‌شوند (مثل میگ-۲۳ یا میگ-۲۹). مدل‌هایی که دارای شماره زوج هستند (مانند میگ-۸ یا میگ-۱۱۰) هواپیمای آزمایشی یا غیرنظامی محسوب می‌گردند.
هواپیماهای تولید شده توسط میگ را می‌توان بر اساس نام به سه دسته تقسیم کرد.
بون خیر
بونِ خیر نام محوطه‌ای است در کوخرد از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران. بون خِیر محوطه‌ای تاریخی و بسیار قدیمی است در وسط دهستان کوخرد فعلی واقع شده‌است.
وجه تسمیه این محوطه به «بون خیر» از این قرار است که در دوران بسیار دور کوخِردی‌ها خانه‌ای در نزدیکی برکه شیخ عبدالرحمن بزرگ ساختند برای مسافران و رهگذرانی که از جایی به جای دیگر می‌رفتند و از راه کوخرد عبور می‌نمودند و گاه وقتی وادار بودند برای مدتی در روستای کوخرد توقف کنند سر پناهی باشد. نام این خانه «خانه خیر» گذاشتند. دیری نگذشت که این خانه نزد رهگذران و مسافران غریبه معروف گردید و هرکس از کوخرد عبور می‌کرد شبی در آن خانه خستگی راه را از تن بدر می‌کرد و روز بعد به مسیر خود ادامه می‌داد. رهگذران در هنگام زمستان و سرما در داخل خانه می‌خوابیدند و در تابستان به پشت بام خانه می‌رفتند و در هوای آزاد تابستانه در پشت بام خانه خیر می‌خوابیدند، از اینجا بود که خانه خیر «بون خیر» نیز نامیده شد، یعنی «بام خانه خیر»، زیرا در گویش کوخردی به بام خانه «بُون خانَه» گفته می‌شود و از آنجائیکه این خانه برای خیر ساخته شده بود و خانه خیر نامگذاری کرده بودند از آن به بعد به «بون خیر» مشهور گردید.
بعد از مدتی محوطهٔ «بون خیر» به یک بازار عمومی تبدیل می‌یابد، و بازرگانان کالاهای خود برای فروش به «بون خیر» می‌آوردند و مردم کوخرد و روستاهای اطراف کوخرد از دور و نزدیک به بون خیر آمده لوازم مورد نیازشان از «بازار بون خیر» کوخرد خریداری می‌کردند و به روستاهای خودشان برمی‌گشتند. در آن دوران کامیونهای بزرگ از طرف لار و جهرم و حتی شیراز به بون خیر آمده خواربار و مواد خوراکی و به ویژه میوه‌جات زمستانی مانند انار و سیب و پرتقال و زردآلو و غیره می‌آوردند و در بازار بون خیر می‌فروختند.
در فصل زمستان و سرما و موسم ماهی گیری از آب‌های خلیج فارس، کاروانهای بازرگانی از کرانه خلیج فارس به بازار بون خیر می‌آمدند. این کاروانها که از ده‌ها نفر شتر تشکیل می‌یافت، همراه با کاروانسالاران مجرب و زیرک از فراز کوه‌های بون، کوه زیر و راه «گوچی» به کوخرد می‌آمدند و از ساحل دریا ماهی تازه و ماهی خشک و ماهی ساردین (هشینه) و موتوت می‌آوردند و در بازار بون خیر می‌فروختند، کاروانسالاران چندین روز در خانه خیر می‌ماندند و در محوطهٔ بون خیر جنب وجوش و هیاهوی خاصی برپا می‌شد و مردم منطقه در حال خرید و بازدید از کاروانهای از دور رسیده بودند.
بون خیر در دوران قدیم برای بزرگسالان کوخرد مانند یک مجلس عمومی بود که در آن جمع می‌شدند. بزرگسالان و پیرمردها و ریش‌سفیدان کوخرد در دو وقت بامداد و شامگاه در «بون خبر» جمع می‌شدند، در این گردهمایی‌ها همچون یک کنفرانس عمومی یا کمیسیونهای مجالس اداری از پیش تعیین ساعت و وقت در نظر گرفته می‌شد. در این اجتماعات مسائل اجتماعی دینی و شرعی مطرح می‌شد، و گاهی نیز وقتی برای بازگویی نام گذشتگان و نیکوکاران و داستان‌های شیرین و حکایات زمان صرف می‌شده‌است. «بون خیر» تا سی سال پیش مکانی پررونق و آباد بوده‌است؛ ولی با گذشت روزگار و درگذشت کهنسالان وریش سفیدان و پیر مردان پیشین، «بون خیر» نیز کم‌کم رونق خود را از دست می‌دهد تا اینکه در بیست سال گذشته به‌طور کلی آن همه هیاهو وجنب جوش و رفت آمد کاروانها از محوطهٔ تاریخی «بون خیر» ناپدید می‌شوند. اکنون فقط خرابه‌های «خانه خیر» برجای مانده‌است که حکایت از دوران پرشکوه آن زمان بیاد ماندنی دارد.
میگ-۱
میکویان-گورویچ میگ-۱ یکی از جنگنده‌های شوروی در طی جنگ جهانی دوم بود که توسط دفتر طراحی میگ ساخته شده بود. اگر چه کنترل آن بسیار سخت می‌نمود، اما از آن برای پایه‌ریزی میگ-۳ استفاده گردید، هواپیمایی که ثابت کرد توانایی ایفای نقش به‌عنوان هواپیمای رهگیر بلند پرواز را دارد و همین امر سبب کسب شهرت و وجهه جهانی برای تولید طراحانش شد.
میگ-۱ در پاسخ به نیاز جبهه‌ها و درخواست نیروی هوایی شوروی در ماه ژانویه ۱۹۳۹به جنگنده‌ای با موتور خطی ساخته شد. درابتدا هواپیما طراحی شده توسط تیم ساخت پولیکارپف، I-۲۰۰نام نهاده شد و کار خود را در ژوئن ۱۹۳۹، تحت نظارت و کنترل نیکولای پولیکارپف و دستیارش تتیویکین آغاز نمود. پولیکارپف شخصاً به استفاده از موتورهای رادیال علاقه داشت، به همین دلیل در آن زمان طرح را بر اساس نقشه I-۱۸۰ ساخته شده توسط خودش پیش برد، اما زمانی که موتور خطی پرقدرت میکولین AM-۳۷ ساخته شد او تصمیم به استفاده از موتور جدید در جنگنده در حال ساخت گرفت.
تصمیم درستی که وی در این زمان گرفت موجب ساخت کوچک‌ترین هواپیمای ممکن در آن زمان شد، به موجب آن توانست از وزن و پسای آن بکاهد، که در واقع فلسفه اصلی ساخت هواپیماهای کوچک بود. همانطوری‌که پیش‌بینی می‌شد، هواپیما قادر بود تا به سرعت ۶۷۰ کیلومتر بر ساعت برسد. در اوت ۱۹۳۹ کم کم از محبوبیت پولیکارپف نزد استالین کاسته شد. در نتیجه، وقتی پولیکارپف در نوامبر ۱۹۳۹ برای بازدید از کارخانه صنایع هوایی آلمان از شوروی خارج شد، مسئولین وقت تصمیم به پراکنده کردن تیم ساخت وی گرفتند و نهاد جدیدی را بنام بخش ساخت آزمایشی یا OKO تأسیس کردند، که توسط میکویان و گورویچ رهبری می‌شد با این وجود آن‌ها تا ژوئن ۱۹۴۰ به کار بر روی پروژه پولیکارپف ادامه دادند. تحقیقات آتی موجب طراحی I-۲۰۰ شد که البته نتوانست شهرتی را که سازندگانش در سال‌ها بعد بدست آوردند برای خود کسب کند.
در نهایت، تحقیقات منجر به ساخت هواپیمایی کاملاً متعارف گردید که اگرچه نیروی محرک در نظر گرفته شده برای آن بموقع حاضر نشد اما طبق برنامه در ۵ آوریل ۱۹۴۰ هواپیما به پرواز در آمد. در واقع، هواپیما توسط نیروی محرکه AM-۳۵ که کمی ضعیفتر بود به پرواز در آمد با این حال شوروی توانست رکورد سرعت را بشکند. با این وجود هرگز به سرعتی که در ابتدای کار برای آن در نظر گرفتند نرسید. در ۳۱ می۱۹۴۰، موتور I-۲۰۰ به سرعت در خط تولید قرار گرفت. بر خلاف دیگر طرح‌های رقیب مانند I-۲۶(یاک-۱) و I-۳۰۱(LaGG-۳)، I-۲۰۰ آزمایش‌های مورد نظر را در ماه اوت با موفقیت پشت سر نهاد. با پایان سال، این مدل به اسکادران‌ها جهت آزمایش تحویل داده شد. در اینجا بود که معلوم شد Wing Loading (وزن غیر خالص هواپیما تقسیم بر سطح زیر آن) بالا در هواپیمای کوچک تولید مشکلات آزار دهنده در هدایت و کنترل هواپیما می‌کند، مشکلاتی که شامل واماندگی و چرخش و کاهش پایداری در مسیر حرکت می‌شدند.
میکویان و گورویچ به محض اطلاع از این مشکلات در صدد رفع این نقایص بر آمدند و تغییرات بسیاری را در طرح اعمال کردند. آن‌ها همچنین با افزودن به حجم باک برد هواپیما را افزایش دادند. هواپیمای بهینه شده در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۰ به پرواز در آمد. از ۹ دسامبر ۱۹۴۰، بر طبق سیستم نامگذاری جدید، ۱۰۰ فروند اول از I-۲۰۰ را میگ-۱ نام نهادند، بعد از اولین تجربه میکویان و گورویچ در ساخت هواپیما هواپیمای پیشرفته بعدی آنها، میگ-۳ نام نهاده شد.
شوروی
نیکولای نیکولائوچ پولیکارپف
نیکولای نیکولائوچ پولیکارپف طراح هواپیماهای روسی و معروف به «پادشاه جنگنده‌ها» بود.
وی دو ۸ ژوئیه ۱۸۹۲ متولد شد و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۴ درگذشت.
در اکتبر ۱۹۲۹ پولیکارپف دستگیر و به مرگ محکوم شد. بعد از دو سال انتظار مرگ به تیم طراحی ویژه یا OGPU (CKB-۳۹ OGPU) که در زندان بوتیرکا واقع بود منتقل شد و محکومیتش به ده سال کار اجباری تقلیل یافت. خوشبختانه، بعد از یک نمایش موفقیت‌آمیز محکومیت وی به آزادی مشروط بدل گردید و در ژوئیه ۱۹۳۱ بهمراه گروهی از محکومین مشمول فرمان بخشش عمومی گردید.
پولیکارپف طراح مجموعه جنگنده‌های I-۱۵ و جنگنده I-۱۶ Ishak معروف به «Little Donkey» است.
پولیکارپف شایسته دریافت جوایز بیشماری، از جمله جایزه دولتی استالین به سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۳ گردید.
قله پولیکارپف در پامیر به افتخار وی نامگذاری شده‌است.
تولید نور
چندین فرایند تعیین‌کننده طیف نور باعث ایجاد تشعشع الکترومغناطیس می‌شوند.
طیف نوری که از یک جسم ساطع می‌شود شامل رنگ‌ها یا نوارهای رنگی جدا از هم می‌باشد. این از طبیعت تولید نور برمی‌خیزد و نشانه آن است که انرژی نورانی ساطع شده از آن جسم دارای مقداری مشخص می‌باشد. انرژی تمام سیستم‌ها کوانتایی می‌باشد که این انرژی می‌تواند در بسته‌های جدا از هم جذب یا آزاد شود. انرژی سیستم پس از آنکه انرژی جذب آن سیستم شود افزایش می‌یابد و در مرحله بعدی آن انرژی آزاد می‌شود. مدتی که این انرژی آزاد می‌شود راندوم یا اتفاقی بوده که نشر خودبخودی نامیده می‌شود. انرژی را می‌توان توسط جریان الکتریکی، نور از منبع خارجی، واکنش شیمیایی یا گونه‌های دیگر به سیستم وارد نمود. بهر حال مشخص شده‌است که یک موج وارده که دارای انرژی معینی است می‌تواند آزاد شدن موجها را از سیستم برانگیخته تحریک کند و باعث آزاد نمودن دو موج شود. به این حالت نشر برانگیخته می‌گویند. این موجها خواص مهمی دارند.
کلوتار یکم
کلوتار یکم، خلوتار، کلودریک یا کلوتِر (۴۹۷-۵۶۱ (میلادی)) شاه فرانک‌ها و یکی از چهار پسر کلوویس یکم بود. گاهی در تاریخ به او لقب پیر هم داده‌اند.
او در شهر سوآسون (استان ان کنونی) در فرانسه کنونی زاده شد و پس از مرگ پدرش در سال ۵۱۱ وی پادشاه بخشی از سرزمین پدر گشت و زادگاهش را پایتخت خویش نمود. وی مرد جاه طلبی بود و می‌خواست مرزهایش را گسترش دهد. وی در ۵۲۴ توطئه‌ای ریخت و فرزندان برادرش کلودومر را کشتار کرد و شهرهای پواتیه و تور را تاراج کرد. او به بورگوندی لشکر کشید و پس از ویران نمودن آن پادشاهی به شهرهایی دست یافت.
هنگامی که گت‌های خاوری پرووانس را به فرانکها واسپردند، او بر شهرهای اورانژ، کارپنترا و گپ دست یافت. در ۵۳۱ وی همراه برادرش تویدریک یکم به جنگ با تورنژی‌ها پرداخت و در ۵۴۲ به همراه برادر دیگرش شیلدبرت یکم با ویزیگوت‌ها در اسپانیا به جنگ پرداخت. در ۵۵۵ که برادرزاده‌اش تئودبالد مرد وی سرزمینهای او را به کشورش افزود و پس از مرگ شیلدبرت در سال ۵۵۸ وی یگانه پادشاه فرانکها گردید.
او همچنین بر بخش بزرگی از آلمان فرمان می‌راند. وی با ساکسون‌ها به جنگ پرداخت و توانست از آنها سالانه پانصد گاو باج بگیرد.
وی در سالهای پایانی پادشاهیش از چنددستگی پیروانش رنج می‌برد. پسرش کرام بر او شورید و به بریتانی پناه برد. کلوتار بر او دست یافت و او و همسر و فرزندانش را در کلبه‌ای روستایی خفه نمود و کلبه را به آتش کشید ولی چندی پس از این از کار خود پشیمان شد و به افسردگی دچار گشت. او به دیر سنت مارتن رفت و برای آمرزش خویش به نیایش پرداخت و اندکی پس از آن درگذشت.
گردنه سیمپلون
گردنه سیمپلون (به ایتالیایی: Sempione، به انگلیسی: Simplon) یک گذرگاه کوهستانی در ارتفاع ۲٬۰۰۸ متری در منطقه آلپ لپونتین است که سوئیس و ایتالیا را به هم می‌پیوندد. این گردنه، بریگ در واله را به دومودوسولا در پیه‌مونته پیوند می‌دهد.
در سال ۱۹۰ میلادی یکی از راه‌های در دست ساخت رومیان از این گردنه گذشت.
هفت دبیرگ ساسانی
هفت دبیرگ ساسانی به هفت نوع دبیره‌ای گفته می‌شود که در زمان ساسانیان در ایران برای نوشتن روایی داشته‌اند. این دبیره‌ها شامل:  ۱- اَم دبیره یا هام دبیره: دبیره‌ای همگانی بوده‌است و به ۲۸ شیوه نوشته می‌شد که از این دست بودند:
۲- گشته دبیره؛ این دبیره ۲۸ وات داشته که برای پیمان‌ها و بر روی دینار و درهم نوشته می‌شد.  ۳- نیم‌گشته دبیره؛ این دبیره دارای ۲۸ وات بوده و باآن پزشکی و فرزان (فلسفه) را می‌نوشتند.  ۴- فرورده دبیره؛ این دبیره دارای ۳۳ وات بوده و منشورهای پادشاهان را می‌نوشتند، نام دیگر این دبیره «نامه دبیره» است.  ۵- راز دبیره؛ این دبیره دارای ۴۰ وات بوده و رازهای شاهان را با آن می‌نوشتند، نام دیگر این دبیره «شاه دبیره» یا «راز سهریه» است.  ۶- دین دبیره؛ دارای ۶۰ وات بوده و سرودهای دینی را می‌نوشتند و از رساترین دبیرگان جهان است.  ۷- ویسپ دبیره؛ این دبیره در بردارندهٔ همهٔ دبیرگان بوده و با این دبیره زبان‌های رومی، کپتی (قبطی)، بربری، هندی، چینی، ترکی، نبطی، تازی، حتی نمایگان و هر صدایی و صدای شرشر آب را نیز می‌نوشتند. دبیرهٔ نامبرده ۳۶۵ وات داشته‌است که ۱۶۰ وات آن برای زبان‌های ملت‌ها، ۲۰۵ وات آن برای آواهای نامردمی (ون‌مایه‌ها) بود.
بقاره
بَقّاره نام گروهی از مردم بیابانگرد عرب‌تبار ساکن ناحیه میان دریاچه چاد و رودخانه نیل در آفریقا است.
زیستگاه آنها بخش‌هایی از کشورهای سودان، (بویژه منطقه دارفور)، نیجر، چاد، کامرون، نیجریه و جمهوری آفریقای مرکزی را در بر می‌گیرد. بقاره‌ها با نام عرب شوا نیز مشهورند زیرا گویش عربی ایشان گویش شُوا نام دارد. مهم‌ترین تیره‌های بقاره در دارفور عبارت‌اند از رزیقات، هبانیه، تعایشه و بنی‌هلبه.
پیشه بیشتر بقاره‌ها گاوچرانی است و نام ایشان نیز در عربی به معنی گاوچران است ("بَقَره" به زبان عربی یعنی گاو). مردم بقاره به‌طور فصلی کوچ می‌کنند و فصل‌های بارانی را در چراگاه‌ها و فصل‌های خشک را در کنار رودخانه‌ها به‌سر می‌برند.
بقاره‌ها مسلمانند و تبار ایشان به عرب‌هایی از شاخه جُهَینه می‌رسد که در خلال سده‌های میانه از لیبی به دیگر مناطق پخش شدند. در سودان باختری در کل برای عرب‌های کوچ‌نشین بیشتر همین نام بقاره استفاده دارد.
بقاره‌های دارفور و کُردُفان نیروی اصلی خیزش مهدی‌گرایان در دهه ۱۸۸۰ م. علیه فرمانروایی ترک‌ها و مصری‌ها در سودان را تشکیل می‌دادند.
دارفور سرزمین قبیله‌ها (روزنامه همشهری دیپلماتیک)Wikipedia contributors، "Baggara Arabs،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Baggara_Arabs&oldid=210857181