اروین شرودینگر
اِروین رودولف یوزف آلکساندر شرودینگر (زاده ۱۲ اوت ۱۸۸۷ – درگذشته ۴ ژانویه ۱۹۶۱) فیزیکدان مشهور اتریشی، و از کسانی بود که در پیشنهاد و گسترش نظریه موج، نقش اساسی داشتند. از مکانیک موجِ او، نتایجی اساسی در مکانیک کوانتومی پدیدار شد.
شرودینگر در سال ۱۹۰۶ وارد دانشگاه وین شد و در سال ۱۹۱۰ دکترا گرفت. او پس از آن، در جنگ جهانی اول حضور یافت.
در سال ۱۹۲۰، نظریه‌ای به نام مکانیک کوانتومی پای به عرصه نهاد و شرودینگر آن را به مفیدترین شکل به شیمی‌دانان عرضه کرد. او در سال ۱۹۲۱ به دانشگاه زوریخ رفت و در سال ۱۹۲۶، اساسی‌ترین معادله غیر نسبیتی در مکانیک کوانتومی برای توصیف حالت یک ذره را به نام معادله شرودینگر به ثبت رساند و با کمک‌گرفتن از اصل عدم قطعیت، مدل جدید اتمی را، به نام اوربیتال اتمی، پیش نهاد داد. شرودینگر در سال ۱۹۳۳ به همراه پل دیراک، فیزیکدان انگلیسی، برای پیشنهاد معادله موج، برنده جایزه نوبل فیزیک شد، و در سال ۱۹۳۵ به همراه آلبرت اینشتین، آزمایش گربه شرودینگر را مطرح کرد. او در سال ۱۹۳۶ رئیس دانشگاهِ گراتس در اتریش شد، و در سال ۱۹۳۸ با ورود نازی‌ها به اتریش، اتریش را ترک کرد.
شرودینگر در ۴ ژانویه ۱۹۶۱ در وین، در ۷۳ سالگی، به دلیل بیماری سِل درگذشت.
او با اینکه از خانواده‌ای مسیحی می‌آمد، خداناباور (آتئیست) بود. به عنوان یک بی‌دین، شرودینگر خدا را آفرینندهٔ جهان نمی‌دانست و همواره، سنت‌گرایی دینی را نفی می‌کرد. با این حال، او به ادیان شرقی همچون بودیسم، هندوئیسم و جِینیسم و همچنین به همه‌خدایی اسپینوزا، علاقه داشت. او از نمادهای مذهبی در نوشته‌هایش استفاده می‌کرد. شرودینگر باور داشت که تلاش‌های علمی‌اش، دست آخر به یافتن سرچشمهٔ هستی خواهد انجامید.
اِروین شرودینگر در ۱۲ اوت ۱۸۸۷ چشم به جهان گشود. وی تنها پسر رودولف شرودینگر (گیاه‌شناس) و گئورگینه امیلا برندا (دختر الکساندرا باوئر) بود. پدر او صاحب یک کارخانه مُشمَع‌سازی در وین و پدربزرگ او استاد شیمی بود. شرودینگر در نوجوانی از آرتور شوپنهاور تأثیر گرفت و آثار او را مطالعه کرد و در زندگی به تئوری رنگ و فلسفه بسیار علاقه داشت.
مادر او اتریشی-انگلیسی بود؛ پدرش مسیحی کاتولیک و مادرش مسیحی لوتری بودند. اگرچه وی کودکی را در خانه‌ای لوتری گذراند، هنوز برای عموم نامشخص است که دین او چه زیرشاخه‌ای از مسیحیت بوده‌است.
اِروین در سال ۱۹۰۶ وارد دانشگاه وین شد و زیر دست استادش فردریش هاسنوهری فیزیک آموخت و در سال ۱۹۱۰ دکترا گرفت. او در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در جنگ جهانی اول، افسر جنگ در توپخانه قلعه اتریشی بود و پس از پایان جنگ به وین بازگشت. در سال ۱۹۲۰، دستیار مکس وین، فیزیک‌دان آلمانی در یِنا شد. در سال ۱۹۲۰ او به دانشگاه ینا دعوت شد و وین را ترک کرد و در آنجا با دختری به نام آن‌مِری برتال، دختر یک شیمیدان ازدواج کرد. در کریسمس ۱۹۲۱ او به وروتسواو و سپس برای تدریس به دانشگاه زوریخ رفت. با این حال در سال ۱۹۳۳ به دلیل مخالف بودن با نازی‌ها مجبور به ترک آلمان شد. او در کالج ماگدالن در آکسفورد شروع به کار کرد و بعد از این بود که همراه پل دیراک جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد. اروین شرودینگر پارتنوفیل بود و تمایل جنسی به دختران تازه بالغ داشت و با بسیاری از آن‌ها رابطه برقرار کرد. ایتی یونگر، ۱۴ ساله بود که شرودینگر ۳۹ ساله با سوء استفاده از موقعیت خود به عنوان معلم ریاضی از او سال‌ها سوء استفاده جنسی کرد. او در ۱۷ سالگی باردار شد، سقط جنین کرد و به دلیل نتایج فاجعه بار آن عقیم شد. از موارد دیگر فلیس کراوس ۱۵ ساله و آنه‌ماری برتل ۱۶ ساله بودند. او بعداً با آنه‌ماری ازدواج کرد، اما آن‌طور که برنارد بیگار بیان می‌کند، این تغییری در "فساد جنسی" او ایجاد نکرد.
شرودینگر در مورد زنان و دخترانی که با آنها همخوابه بود نوشت: «آن بیچارگان لحظه های شادی را در زندگی به من هدیه دادند اما خودشان گرفتار اندوه شدند. زندگی همین است.» شرودینگر «فتوحات» جنسی خود را در یک دفتر خاطرات با نام ephemeridae ثبت کرده است. او تمایل خود به دختران جوان را اینگونه توجیه می‌کند که معصومیت آن‌ها همتای ایده‌آلی برای نبوغ ذاتی اوست.
او در جوانی، مهندسی برق را پی گرفت و معمولاً با معلم سابقش فرانتس اکسنر کار می‌کرد. در سال اول زندگی حرفه ای شرودینگر با ایده‌های کوانتومی در آثار ماکس پلانک، آلبرت اینشتین، نیلز بور، آرنولد زومرفلد و دیگران آشنا شد. در سال ۱۹۲۶، شرودینگر برپایهٔ رفتار دو گانهٔ الکترون (موجی و ذره‌ای) و با تأکید بر رفتار موجی الکترون، محدود کردن الکترون به یک مدار را درست ندانست و از احتمال حضور الکترون در فضای سه بعدی سخن گفت. او این فضای سه بعدی که در آن احتمال حضور الکترون می‌رود را اُربیتال نامید. شرودینگر پس از محاسبات پیچیده، به این نتیجه رسید که همان‌طور که برای پیدا کردن یک جسم در فضا به سه عدد (طول، عرض و ارتفاع) نیاز داریم، برای مشخص کردن اوربیتال یک اتم هم به ۳ عدد کوانتمی نیاز داریم. در واقع شرودینگر با معرفی یک تابع موج (معادله دیفرانسیل جزئی) و حل انتگرال سه‌گانه آن به نتایجی دست یافت که اساس مدل کوانتومی شد. شرودینگر سه عدد کوانتومی را از روی معادلات دیفرانسیل و حساب انتگرال به دست آورد: ۱-عدد کوانتومی اصلی (n) ۲-عدد کوانتوم، اُربیتالی یا فرعی (L) ۳-عدد کوانتومی مغناطیسی(mL). البته دیگران بعدها عدد کوانتومی چهارم (mS) (عدد کوانتومی اسپینی) را به‌دست آوردند.