نتسوکه
نِتسوکه (به انگلیسی: Netsuke) (به ژاپنی: 根付) مجسمه‌های کوچک و ظریفی هستند که قدمت ساخت آنها به قرن ۱۷ میلادی در ژاپن بازمی‌گردد. در ابتدا یک اتصال‌دهنده دکمه‌ای ساده و تراشیده شده بر روی ریسمان‌های یک جعبه اینرو (inrō) بود، بعداً نِتسوکه به اشیای ساختاری با تزئینات منبت‌کاری شده تبدیل شد.
لباس‌های سنتی ژاپنی به نام کوسوده (kosode) و کیمونو (kimono) جیب نداشت. با این حال، مردانی که آنها را می‌پوشیدند به مکانی برای نگهداری وسایل شخصی خود مانند چپق، تنباکو، پول، مُهرها یا داروها نیاز داشتند. راه حل آنها قرار دادن چنین اشیایی در ظروف ساگِمونو (sagemono) بود که از بندهای اوبی (obi) آویزان شده بود.
این ظروف ممکن است کیسه یا سبدهای کوچک بافته شده باشد، اما محبوب‌ترین آنها جعبه‌های زیبای ساخته شده اینرو بود که توسط مهره‌های آجیمه (Ojime) بسته می‌شد. محفظه به هر شکل باشد، اتصال‌دهنده‌ای که بند را در بالای اوبی محکم می‌کند یک شیء دکمه‌مانند کنده‌کاری شده‌است که به آن نِتسوکه گفته می‌شود.
نِتسوکه مانند اینرو و آجیمه با گذشت زمان و از شدت سودگرایی به اشیایی با لیاقت هنری عالی و یک کاردستی فوق‌العاده تبدیل شد. این قبیل اشیا دارای سابقه طولانی هستند که جنبه‌های مهم فرهنگ عامیانه و زندگی ژاپنی را منعکس می‌کند. تولید نِتسوکه بیشترین محبوبیت را در دوره ادو در ژاپن داشت، حدود ۱۸۶۸–۱۶۱۵.
امروزه این هنر ادامه دارد و برخی از آثار مدرن می‌توانند قیمت‌های بالایی را در انگلیس، اروپا، ایالات متحده آمریکا، ژاپن و جاهای دیگر داشته باشند. بازتولیدات ارزان و در عین حال ارزشمند در نمایشگاه‌ها و فروشگاه‌های سوغاتی موجود است.
آکیمونو، مجسمه‌های کوچک و کاملاً تزئینی، اغلب توسط همان هنرمندانی ساخته می‌شدند که نِتسوکه را تولید می‌کردند.
این اصطلاح از دو حرف ژاپنی "ne" + "tsuke" به معنی «ریشه» و «پیوستن» شکل گرفته‌است. در انگلیسی این کلمه ممکن است در سبک خوابیده باشد یا نباشد، در انگلیسی آمریکایی تمایل به طرفداری از انگلیسی بریتانیایی دارد.نِتسوکه کاتابوری متداول‌ترین نوع نِتسوکه است. آنها ارقام جمع و جور سه‌بعدی هستند که به شکل گرد تراشیده شده‌اند و معمولاً ارتفاع آنها حدود یک تا سه اینچ است.
"anabori-netsuke" (穴彫根付) یا «نِتسوکه توخالی»
نِتسوکه آنابوری، زیرمجموعه نِتسوکه کاتابوری هستند که با یک مرکز توخالی تراشیده شده‌است. صدف‌ها معمولاً نقوش این نوع نِتسوکه هستند.
"sashi-netsuke" (差根付)
نِتسوکه ساشی، این یک شکل کشیده از نِتسوکه کاتابوری است، به معنای واقعی کلمه نِتسوکه خنجری. از نظر طول مشابه چوب‌هایی است که قبل از تولید قطعات تراش‌خورده به عنوان نِتسوکه بداهه استفاده می‌شود. طول آنها حدود شش اینچ است.نِتسوکه اوبی‌هاسامی، نِتسوکه کشیده دیگری با بالا و پایین منحنی. این نِتسوکه در پشت اوبی قرار می‌گیرد و فقط بالا و پایین آن دیده می‌شود.
"men-netsuke" (面根付) یا نِتسوکه صورَتَک
نِتسوکه مِن، بزرگترین رده بعد از نِتسوکه کاتابوری است. اینها غالباً تقلیدی از ماسک‌های نوعی تئاتر ژاپنی و نه در اندازه کامل و دارای ویژگی‌های مشترک با کاتابوری و مانجو/کاگامیبوتا هستند.نِتسوکه مانجو، یک نِتسوکه ضخیم، مسطح و گرد که دارای نقش‌برجسته می‌باشد. گاهی اوقات از دو نیمه عاج ساخته می‌شود. شبیه مانجو (Manjū)، نوعی شیرینی ژاپنی است.نِتسوکه رایسا، مانند نِتسوکه مانجو است، اما مانند توری حک شده‌است، به طوری که نور از طریق منافذ عبور می‌کند.
"kagamibuta-netsuke" (鏡蓋根付) یا «نِتسوکه سرپوش آینه»
نِتسوکه کاگامیبوتا، مانند نِتسوکه مانجو شکل گرفته، اما دارای یک صفحه فلزی است که به عنوان درپوش یک کاسه کم‌عمق عمل می‌کند، معمولاً از عاج است. این فلز اغلب با طیف گسترده‌ای از فن‌های فلزکاری بسیار تزئین می‌شود.
"karakuri-netsuke" (からくり根付) یا «نِتسوکه لِم سازوکار»
نِتسوکه کاراکوری، هر نِتسوکه دارای قطعات متحرک یا شگفتی‌های پنهان است.مانند بسیاری از اشکال هنری دیگر، نِتسوکه منعکس کننده ماهیت جامعه‌ای است که آنها را تولید کرده‌است. این اثر به دلیل انزوای طولانی مدت که توسط جغرافیا و سیاست داخلی تحمیل شده و به دلیل عرف و قانون، راه‌های محدودی برای ابراز وجود برای شهروندان ژاپنی وجود دارد. در نتیجه، نِتسوکه هر جنبه‌ای از فرهنگ ژاپن را شامل می‌شود، از جمله فرهنگ عامیانه و مذهب غنی، صنایع دستی، تجارت و حرفه، انواع مختلف مردم و موجودات، اعم از واقعی و خیالی، و هر نوع اشیاء. همانند سایر جنبه‌های فرهنگ ژاپنی، موضوعاتی که توسط نِتسوکه به تصویر کشیده می‌شوند، در طولانی مدت به دور از تأکید اولیه بر نقش و نگاره‌های مشتق چینی به سمت تمرکز بر اشیاء کاملاً ملی پیش می‌روند.
برخی از نتسوکه اشیاء منفرد، ساده و برخی از آنها صحنه‌های کامل تاریخ، اساطیر یا ادبیات را نشان می‌دهند.
در کیوتو، ژاپن، «نمایشگاه هنری کیوتو سیشو نِتسوکه» وجود دارد که تنها نمایشگاه هنری تخصصی نِتسوکه در ژاپن است. این نمایشگاه یک اقامتگاه سنتی سامورایی ژاپن است که در اواخر دوره ادو ساخته شده‌است. این مجموعه بیش از ۵۰۰۰ نِتسوکه دارد و ۴۰۰ عدد از آنها هر ۳ ماه یک بار نمایش داده می‌شوند. این مجموعه بر روی کارهای مدرن متمرکز است، اما آثاری از دوره ادو نیز وجود دارد. در نمایشگاه ملی توکیو، یک اتاق نِتسوکه کوچک وجود دارد که در آن برخی از آثار معاصر جمع‌آوری شده توسط شاه‌زاده و شاه‌دخت تاکامادو به نمایش گذاشته شده‌است.
نِتسوکه یک موضوع اصلی در «خرگوش با چشم‌های کهربایی» است، یک خاطره از ادموند دو وال، هنرمند سرامیک انگلیسی. این کتاب تاریخچه مجموعه‌ای از ۲۶۴ نِتسوکه را نشان می‌دهد. برخی از آنها توسط صنعتگران مشهوری در اواخر قرن نوزدهم به فرانسه برده شدند و توسط یک مجموعه‌دار ثروتمند هنری که عضوی از خانواده یهودی افروسی بود خریداری شد. آنها در خانواده شاخه وین فرود آمدند، جایی که هنگامی که نازی‌ها دارایی‌های دیگر خانواده را مصادره کردند، یک خادم خانواده آنها را در حین هولوکاست مخفی نگه داشت. در سال ۱۹۴۷، نِتسوکه توسط وارثی که برای زندگی در توکیو رفته بود به ژاپن برده شد.
در اپیزود ۲۰۱۹ از باب برگرها با عنوان «هلن هانت» دارای یک نِتسوکه در نقش یک مک‌گافین است. خانواده بلچر در تلاشند تا تدی را در کنار وارث ثروتمند هلن که در یک ساختمان آپارتمانی قدیمی پنهان شده‌است جستجو کنند.