hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
اوتنپیشتیم
اوتنَپیشتیم یا اوتانا‌پیشتیم یکی از شخصیت‌های حماسه گیلگمش است که شباهت بسیاری با نوح در ادیان ابراهیمی دارد. گیلگمش پس از مرگ انکیدو و رویارویی با واقعیت مرگ، در پی او رفت تا راز جاودانگی را از او بپرسد. معنی واژگانی نام اوتنپیشتیم «او که زندگی را یافت» است.
این شخصیت اسطوره گیلگمش از سوی اآ (انکی)، یکی از خدایان سومری، فرمان یافت تا یک کشتی بزرگ بسازد. او سپس فرمان یافت همسر و فرزندانش، استادکاران روستا و همچنین نوزاد حیوانات را به همراه دانه‌های گیاهان به کشتی ببرد. توفانی برخاست و همه موجودات زنده را نابود نمود مگر کشتی نشینان را.
پس از ۱۲ روز اوتنپیشتیم پنجره کشتی را گشود تا نظری به اطراف بیفکند و چشمش به برآمدگی کوه نیسیر افتاد. کشتی را ۷ روز متوقف کرد و پس از این هفت روز کبوتری را به پرواز درآورد. کبوتر رفت و جز آب چیزی ندید و برگشت. بار دوم پرستویی را فرستاد اما او نیز برگشت. سرانجام کلاغی را فرستاد اما کلاغ برنگشت.
اوتنپیشتیم تمام حیوانات را آزاد کرد. خدایان از اینکه او نژاد انسان را نجات داد خوشحال شده و او و همسرش را جاویدان نمودند.
داستان نوح شباهت‌هایی زیاد و انکار ناپذیر با این داستان باستانی بین‌النهرین مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد دارد.
گیل گمش/ترجمه:احمد شاملو/نشر چشمه
اورشانابی
اورشانابی در حماسه گیلگمش قایق‌ران اوتنپیشتیم و گیلگمش در آب‌های مردگان بود.
گیلگمش به اندرز سیدوری نزد اورشانابیِ قایق‌ران می‌رود و از او برای راندن کشتی در آب‌های مردگان تقاضای کمک می‌کند. اورشانابی از شاه می‌پرسد که کیست و در آنجا چه می‌کند، پادشاه نیز پاسخ می‌دهد که به دنبال دوست نزدیکی است که درگذشته است. قایق‌ران می‌گوید که باید نخست چند امتحان به انجام رساند و سپس بازگردد. گیلگمش پس از انجام آزمون‌هایش بازمی‌گردد و اوتنپیشتیم را به همراه می‌آورد.
نرگال
نرگل یا نرگال، یکی از خدایان میان‌رودان (بین‌النهرین) باستانی بوده‌است.
در اسطوره‌ها او را خدای دوم دوزخ می‌دانند. نرگال مظهر مریخ بوده و شمایل تلفیقی از انسان و شیر دارد به صورتی‌که سر او مانند یک مرد و بدن او شبیه یک شیر است. در تاریخ باستان آفریقا نیز به وجود اهریمنی به نام نرگال اعتقاد داشتند که اگر وردی خاص با زبان اجدادیشان بخوانند میتوانند این اهریمن را ازجهنم فرا خوانده و از او کمک بخواهند ودر جنگ با اهریمن های دیگر از او استفاده کنند در فیلم جان کنستانتین نیوکاسل این مشهود است شمایل نرگال میتواند عجیب باشد زیرا در فریب انسان ها و به دست آوردن روح آنها زیرک عمل میکند نرگال در دسته شیاطین وجنیان قرار میگیرد.
توپ مروارید
توپ مروارید، یک توپ نظامی بزرگی بوده که در میدان ارگ تهران قدیم، روبروی نقاره‌خانه قدیم جای گرفته بود. این توپ بعدها به محوطه ساختمان باشگاه افسران وزارت جنگ (ساختمان کنونی شماره ۷ وزارت خارجه) در شمال میدان مشق تهران جابجا شد.
وجه تسمیه این توپ معلوم نیست اما برخی (کتیرائی، ۱۳۷۸) علت نامگذاری را چند رشته مروارید ذکر کرده‌اند که به دهانه توپ آویزان بوده‌است. نوشته برجسته حک شده در داخل ترنج روی توپ نام سازنده آن را یک ریخته‌گر نامدار اصفهانی به نام استاد اسماعیل ریخته‌گر و سال ساخت آن را ۱۲۳۳ قمری به دستور فتحعلی شاه قاجار ذکر کرده‌است. این توپ هم‌اکنون در مدخل ساختمان شماره هفت وزارت امور خارجه قرار دارد.
دربارهٔ این این توپ داستان‌های بسیاری روایت شده‌است. از جمله این که شاه عباس آن را از پرتغالی‌ها در جزیره هرمز به غنیمت گرفته یا این که به دستور کریم خان زند در شیراز ساخته شده یا حتی در منابع دیگری آمده است که نادر شاه آن را از هندوستان به ایران آورده است.
این توپ در فرهنگ عامه حائز اهمیت بوده‌است به نحوی که در دوران قاجار خرافات بسیاری پیرامون آن شکل گرفت و مردم برای گرفتن حاجتهای خود به آن توسل می‌جستند.رواج خرافاتی از این قبیل، باعث شده بود عده ای از زنان و دختران، به نیت حاجت روایی و بخت گشایی به دورش جمع شوند و به آن دخیل ببندند، بخصوص در شبهای بیست و هفتم ماه رمضان و شبهای قدر، در شب چهارشنبه سوری نیز زنان و دختران پول و شیرینی و کله قند به نگهبانان توپ می دادند تا در اجرای مراسمشان آزاد باشند.
به نقل از یک روزنامه آمریکایی، به علت احترامی که ماموران دولت و مردم برای این توپ قائل بودند، از دستگیری مجرمانی که در سایه این توپ بست می نشستد خودداری می کردند و منتظر می شدند که مجرمین از درد گرسنگی تسلیم شوند.
جعفر شهری در کتاب طهران قدیم آورده است:  » صادق هدایت کتاب "توپ مرواری" را در انتقاد از خرافات رایج میان مردم در باره این توپ باتوجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی آن دوره نوشت.
کافه رستوران گل رضائیه
کافه گل رضائیه یکی از قدیمی‌ترین کافه رستوران‌های تهران است که نزدیک به ۷۰ سال از گشایش آن می‌گذرد. این کافه در خیابان سی تیر و بالاتر از موزهٔ آبگینه و سفالینه قرار دارد.
گل رضائیه از میکده‌های دهه ۴۰ و ۵۰ تهران بود و دکوراسیون داخلی آن فضای همان دهه‌ها را بازسازی می‌کند. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۶۸۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. از روزنامهٔ آسیا
تلویزیون آریانا افغانستان
تلویزیون آریانا افغانستان شبکه‌ای تلویزیونی‌است که برنامه‌های خود را از شهرستان اورنج کالیفرنیا برای آمریکا، اروپا و افغانستان پخش می‌کند.
نبیل غمین مسکینیار ریاست این تلویزیون را بر عهده دارد. او به گفتهٔ خودش قبلاً معاون کتابخانه عامه کابل بوده‌است.
این شبکه تلویزیونی برنامه‌های مختلف از جمله سیاسی، دینی، مذهبی و هنری پخش می کند
فهرست خوش‌نویسان ایرانی
آسیدحسین عباسی شاه ابراهیمی گوهر تابناک سیادت پیر پیران آقاسید حسین عباسی شاه ابراهیمی پیر و مسند نشین خاندان  شاه ابراهیم آقا در سال ۱۳۰۶ در دهستان دهجامی بیونیج چشم به عرصه ی حیات گشود و در عنفوان جوانی نزد پدر با فضیلتشان راه و روش حقانی را فرا گرفت و مرید نوازی را در همان دوران شروع کرد که بعد از رحلت آقاسیدحسن ایشان سر سلسله ی خاندان عظیمشان را بدوش کشیدند و منزگاه و تکیه گاه مریدان و عاشقان بودند. آسیدحسین در سن ۲۵ سالگی منزلگاهشان را از دهجامی به روستایی بانزلان سفلی ایل تفنگچی گوران ترک کردند و تا سال ۱۳۴۵ در این روستا سکونت داشت ایشان در طول عمر با برکتشان همچنان در بین مریدان بود و هیچگاه از آنها قافل نمیشد و همچون پدر باطن دارش مریدان و یاران را همواره به راه راستی و حقانی دعوت میکردند آقا حدود چهل سال هر ساله به مدت چهار ماه از اوایل بهار تا مرداد ماه به دالاهو تشریف میبردند که قصد از این مسافرت و کوچ سرکشی از مریدان و یاران و سنت دیرینه ی جد بزرگوارش آسید محمد گوره سوار و شاه ابراهیم که همیشه مدتی را در دالاهو میگذراند ایشان نیز ابراهیم دستور همانگونه رفتار میکردند و سر کشی از میلکان پدریش در دالاهو باعث شد که مریدان و یاران احساس کنند پیرشان همچنان استوار و راهگشایشان هست و هر وقت به دالاهو عظیمت میفرمود عطر حقیقی وجودشان در سیر سرای دالاهو میپیچید و همواره چراغ راه مریدان بودن آقا بیش از یه دهه پایانی عمر با برکتشان در شهر کرمانشاه سکونت گزیدند که تنها کارشان سرکشی از مریدان و یاد آوری شرط و اقرار یاری بود. مریدان ایشان از جایجایی ایران و حتی خارج از کشور همواره گوش بفرمان پیرشان بوده و در همه حال جود این پیر را کوهی که در برابر هیچ سختی فوران نمیکند میپنداشتند تا اینکه در ۳۰ بهمن ماه سال ۱۳۹۶ پرده از دنیایی فانی برداشت و کوچ باقی نمود تا در کنار سلطان پردیور و جدش شاه ابراهیم روسفیدانه کارنامه ی زندگیش را ورق بزند و لباس حقانی محفل سلطان را برتن کند. عهد و پیمانه ازل روم بستن
ساسان مهیمی از استان کرمان
علی بن حسین مسعودی
ابوالحسن علی بن الحسین بن علی المسعودی (۲۸۰–۳۴۶ ه/ ۸۹۶-۹۵۷ م) تاریخ‌نویس و نویسنده و جغرافی‌دان و جهان‌گرد مسلمان و از اعضای دارالحکمه بود. نسب وی به عبدالله بن مسعود یکی از یاران پیامبر اسلام می‌رسد.
به گفته میکائیل کوپرسن، مسعودی در آثارش مذهبش را اعلام ننموده‌ ولی نحوه برخورد او با تاریخ اسلام مثلا خلافت علی ابن ابی طالب، و عنوان بعضی از کتاب‌هایش دلالت بر شیعه بودن او دارد.
مانند تعداد دیگری از عالمان شیعه معاصر مسعودی، رویکرد او نسبت به فقه، مکتب «ظاهری» بوده‌است. البته، به نظر می‌رسد که وی حداقل مکتب یک فقیه شافعی را نیز درک کرده‌است. به گفته ابولقاسم پاینده، او شیعه بوده‌است.
دانشنامه اسلام، شیعی بودن مسعودی را غیرقابل انکار می‌داند. در عین حال، مذهب فقهی او را به احتمال زیاد شافعی معرفی می‌کند. به گفته دانشنامه اسلام نویسندگان شیعه به اتفاق مسعودی را هم-مذهب خود می‌دانند. اما در میان نویسندگان سنّی برخی وی را سنّی معتزلی و برخی وی را شیعه می‌دانند.
به گفته جان هیوود، مسعودی به همه مذاهب از جمله هندو، زرتشتی، یهودیت و مسیحیت علاقه نشان داده‌است ولی در نگارش تاریخ خود به صورت غیر نقادانه آنچه را می‌شنیده، نقل می‌کرده‌است.
متولد بغداد و تعالیم اولیه را در آنجا فرا گرفت. در نوجوانی جهانگردی پیشه کرده از سرزمینهای دو دیدن می‌کند از: فلسطین، بلاد فارس، ارمنستان، بلاد قاف، هند، دریای چین، مدغشقر، زنگبار، عمان، در سال ۹۴۳ م به انطاکیه می‌رسد. در سال ۹۴۵ م وارد دمشق می‌شود. ده سال مابین سوریه و مصر می‌گذراند، سرانجام در ۹۵۶ م در شهر فسطاط مصر فوت کرده دفن می‌شود.
بیشتر تالیفات وی گم شده‌است. یکی از مهم‌ترین این تألیفات کتابی بنام "اخبار الزمان ومن آباده الحدثان" در ۳۰ جلد بوده‌ که فقط یک جلد از آن باقی مانده‌است.
در ۹۴۷ میلادی از سیستان بازدید کرده وجود آسیابهای عمودی برای آرد کردن گندم را توضیح میدهد
فاشیسم اسلامی
فاشیسم اسلامی اصطلاحی تازه‌است که به تندروان مسلمان از طرف مخالفین آنها که طیفی از اصلاح طلبان مسلمان و سیاست‌مداران غربی و تندروان دیگر مذاهب را در بر می‌گیرد اطلاق می‌گردد. برخی فاشیسم اسلامی را به «جهادگرایی مسلحانه» و «اسلام رادیکالی» توصیف کرده‌اند.
برخی واژه فاشیسم اسلامی را ساختهٔ نویسندهٔ فرانسوی ماکسیم رودینسون (۱۹۱۵–۲۰۰۴) برای توصیف انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران می‌دانند.
در سال ۲۰۰۷ برنامه‌ای بنام «هفتهٔ آگاهی از فاشیسم اسلامی» برگزار شد. اما در برخی دانشگاه‌ها نظیر هاروارد، نه تنها هیچ اجتماعی برای حمایت از این برنامه به راه نیفتاد بلکه در برابر برگزاری آن مقاومتهایی نیز به وجود آمد. برگزاری چنین مراسمی توسط گروه مسلمان دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، برنامه‌ای اسلام‌هراسانه دانسته شد و در زمان برگزاری مراسم، گروه‌های مسلمان و غیرمسلمان بسیاری برای مخالفت با این برنامه و به نشانهٔ اعتراض به آن در محوطهٔ دانشگاه‌های مختلف اجتماع نمودند. همچنین در دانشگاه ویسکانسین، اجتماعاتی در پاسخ به این برنامه برگزار شد.
البته مفهوم فاشیسم مربوط به تبعض علیه نژاد است و کاربرد آن برای مواردی که مربوط به نژاد نیست (همانند دین)، مغالطه آمیز (مغالطهٔ تغییر تعریف) است.
در ایران برای اولین بار شاهپور بختیار این واژه را برای مخالفان رادیکال مذهبی رژیم شاه بکار برد و امروزه ورد زبان محافظه‌کاران و تعدادی از سیاست‌مداران غربی است. آصفی سخنگوی پیشین دولت محمود احمدی‌نژاد در واکنش به به کار بردن این اصطلاح از سوی جرج دابلیو بوش آن را قبیحانه و توهین به اسلام و خارج از عرف دیپلماتیک خواند.
نورمن پادهورتز، نخبهٔ محافظه‌کار آمریکا، هدف از فاشیسم اسلامی را «نابودی غرب و از میان برداشتن آزادیهایی که آمریکا در دسترسی به آن می‌کوشد» عنوان کرده.
شیخلر
شیخلر یکی از روستاهای شهرستان بوکان در استان آذربایجان غربی است. این روستا در ۴٫۵ کیلومتری شهر بوکان واقع است.
شیخلر دارای جمعیتی ۴۵۰ نفری می‌باشد. اهل روستا سنی مذهب هستند. روستا دارای کوهایی مثل «به ردی کچان»، «شوکرالی»، «کانی کوران» است. در کوه شوکرالی مرقد شیخی واقع است که بعضی وجود این مرقد را دلیلی برای نامگذاری روستا می‌دانند. روستا داری مزارع مانند «چراغ بگ»، «اوی مه رد»، «کانی ملا» می‌باشد. روستا دارای امکاناتی چون برق، تلفن و آب نیز است. شغل مردم بیشتر کشاورزی است و عده‌ای هم مشغول دامداری هستند.
این روستا با حدود ۱۰۰ خانوار جمعیتی در حدود ۵۰۰ نفر داردو روز به روز به دلیل نزدیکی به شهر بر تعداد ساکنین آن افزوده می‌شود.
فردریک وینسلو تیلور
فردریک وینسلو تیلور مهندس مکانیک آمریکایی که سعی در بهبود کارایی صنعت داشت. او به عنوان پدر مدیریت علمی و همین‌طور روانشناسی صنعتی و سازمانی شناخته می‌شود و همچنین از اولین مشاوران مدیریت بود. وی مطالعات خود را در سال ۱۸۸۵ در صنعت فولاد میدویلو بتلهم آغاز و در حدود سال ۱۸۷۸ چهار اصل اساسی و مهم مدیریت علمی را ارائه کرد.
تیلور معتقد بود که روش مدیریت علمی باید جانشین روش آزمون و و خطا شود و همچنین مطالعات حرکت سنجی و زمان‌سنجی را توصیه می‌کرد سعی نمود تا استانداردهایی را برای تولید تدوین کند. به نظر وی کارکنانی برای انجام کار باید انتخاب شوند که مهارت لازم برای انجام کار به صورت اثر بخش و کارا را داشته باشند. همچنین تهیه برنامه‌های آموزشی برای آموزش کار به کارگر از دیگر فعالیت‌های او می‌باشد. تیلور معتقد بود که کار و مسئولیت باید به صورت مساوی میان مدیران و کارکنان تقسیم شود.
تیلور فکر می‌کرد با تجزیه و تحلیل شغل، بهترین راه برای انجام آن پیدا می‌شود. یکی از فعالیت‌های به‌یادماندنی او بهبود نرخ زمان‌سنجی است که بعدها با روشهای حرکت‌سنجی که توسط فرانک گیلبرت ارائه شده بود، ترکیب و رشتۀ جدیدی با عنوان زمان و حرکت‌سنجی معرفی شد. او یک شغل را به اجزای تشکیل دهنده آن تجزیه کرد و بارها هرکدام از آن‌ها را اندازه‌گیری کرد.
در اینجا به ذکر چند نمونه از تأثیراتی که کارهای تیلور بر دیگران گذاشت اکتفا می‌کنیم.آمریکا"گانت"، گانت چارت را توسعه داد، گانت چارت نوعی برنامه زمان‌بندی دیداری است که جریانی از کارها را نمایان می‌سازد. "هوگو مونستربرگ"، روانشناسی صنعتی را ابداع کرد. "لیلیان گیلبرث"، روانشناسی را به مطالعات مدیریت وارد کرد. "فرانک گیلبرث"، همسر لیلیان، در حالی که بر روی یک پروژه ساختمانی کار می‌کرد مدیریت علمی را تشریح کرد و نهایتاً مستقل از تیلور حرکت سنجی را ارائه کرد. "دانشگاه هاروارد"، یکی از اولین دانشگاه‌های آمریکاست که مدرک مدیریت بازرگانی را در سال ۱۹۰۸ براساس برنامهٔ آموزشی مدیریت علمی تیلور ارائه کرد. در فرانسه چاته لیر نوشته‌های تیلور را ترجمه کرد. مدیریت علمی که توسط وی ترجمه شده بود نظریه‌پرداز فرانسوی هنری فایول را تحت تأثیر قرار داد، فایول تحت تأثیر مدیریت علمی تیلور، در سال ۱۹۱۶ ساختار سازمانی در مدیریت را ارائه نمود. در سوئیس یک آمریکایی به نام ادوارد آلبرت، "مؤسسه‌های بین‌المللی مدیریت" را منتشر کرد که اطلاعاتی را در مورد تکنیک‌های مدیریت ارائه می‌کرد. در اتحاد جماهیر شوروی، ولادمیر لنین تحت تأثیر تیلوریسم قرار گرفت. با این حال روش‌های فردریک تیلور هرگز نتوانست جایگاه خود را در اتحاد جماهیر شوروی پیدا کند.
بسیاری از کسانی که از تیلور انتقاد می‌کنند، معتقدند که او نسبت به جنبه‌های انسانی و انگیزشی کار بی اعتنا بوده‌است. در ضمن تیلور نسبت به جنبه‌های اجتماعی کار دیدگاهی منفی داشت. او کار گروهی را مفید نمی‌دانست و معتقد بود هروقت کارکنان به صورت گروهی کار می‌کنند، کارایی هر یک از آن‌ها به سطح کارایی ضعیف‌ترین عضو گروه تنزل پیدا می‌کند.
فردریک تیلور، روز ۲۱ مارس ۱۹۱۵ (۲۹ اسفند ۱۲۹۳) در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
هنری فوردمدیریت علمیخط تولیدفرانک بانکر گیلبرت
وقتی یتیم بودیم
وقتی یتیم بودیم نام کتابی نوشتهٔ کازو ایشیگورو نویسندهٔ انگلیسی-ژاپنی منتشر شده در سال ۲۰۰۰ است. این کتاب در سال انتشار جزو فهرست نهایی جایزه بوکر قرار گرفت.
ایشی گورو در این رمان نیمه پلیسی به کندوکاو در زندگی یک کارآگاه خصوصی ژاپنی الاصل که در انگلستان زندگی می‌کند پرداخته‌است.
نام شخصیت اصلی این رمان کریستوفر بنکس است. رمان در سال‌های دهه ۱۹۳۰ می‌گذرد و کریستوفر بنکس مشهورترین کارآگاه انگلستان است. همهٔ مردم لندن دربارهٔ پرونده‌های او صحبت می‌کنند. ولی معمای حل نشده‌ای همواره ذهنش را مشغول کرده‌است: معمای ناپدید شدن اسرارآمیز پدر و مادرش در دوران کودکی او در شانگهای.
کاروانسرای سنگی (زنجان)
کاروانسرای سنگی به ترکی (داش کاروانسراسی) در جاده کمربندی زنجان-میانه روبروی ایستگاه قطار زنجان واقع شده‌است. قدمت این کاروانسرا به دوره صفویه باز می‌گردد و هم‌اکنون به عنوان رستوران سنتی مورد استفاده است. پلان این کاروانسرا به سبک چهار ایوانی است، حجره‌های آن در یک طبقه قرار گرفته‌اند و سقف‌‌ها از نوع قوسی هستند. استفاده از سنگ به عنوان مصالح اصلی در ساخت کاروانسرا باعث شده‌است که این بنا با عنوان کاروانسرای سنگی و در زبان محاوره ای داش کاروانسرا معروف شود. این بنا از لحاظ این که تنها بنای باقی مانده از کاروانسراهای زنجان است دارای اهمیت فراوانی است.
کارونسرا سنگی https://web.archive.org/web/20160304131642/http://www.ichto.ir/tabid/6220/language/fa-IR/Default.aspx
گاریسا، کنیا
گاریسا شهری در استان شمال شرقی کشور کنیا است.
مردم گاریسا در اصل سومالیایی‌تبار هستند. گاریسا یکی از لوکیشن‌های فیلم سینمایی ایرانی فرزند چهارم بود که با تهدید الشباب به حمله انتحاری به درخواست پلیس مجبور به ترک این شهر شدند که این تهدیدات فیلم پشت صحنه فیلم را بسیار دیدنی نموده‌است
افشین (نام کوچک)
افشین نام کوچک ایرانی پسرانه می باشد. همچنین این نام لقب حیدر بن کاووس بوده که یاران بابک خرمدین او را افشین حیدر یا اغشین حیدر صدا می کردند به معنی فرمانده حیدر می باشد این نام علاوه بر ایران در ترکیه ،جمهوری آذربایجان و دیگر کشورهای ترک زبان مانند ازبکستان ،ترکمنستان و منطقه خود مختار سین کیانگ چین نیز متداول می باشد.
افشین می‌تواند اشاره به یکی از افراد زیر باشد:
دوکامیان
دوکامیان (Digenea) (دومیزبانیان هم نامیده شده) نام یکی از زیررده‌های جانوری است.
این زیررده در رده بادکش‌داران (Trematoda)، شاخه پهن‌کرمان (Platyhelminthes) قرار دارد. این زیررده شامل آن دسته از کرم‌های پهن انگلی است که پوش آنها از نوع پوسته یاخته است و معمولاً دو مکنده دارند. مکنده‌های آنها یکی شکمی و دیگری دهانی است.
دوکامیان معمولاً در مجاری گوارشی یافت می‌شوند.
عطری، مرتضی، واژه‌نامه علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
مازندرانی
مازندرانی ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد.
آرتور بوخوالد
آرت "آرتور" بوخوالد متولد ۲۰ اکتبر ۱۹۲۵ در یک خانواده یهودی فرزند ژوزف بوخوالد و درگذشته به تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۰۷، طنزنویس مشهور آمریکایی، ستون‌نویس روزنامه اینترنشنال هرالد تریبون، واشینگتن پست، نیویورک هرالد تریبون، لس آنجلس تایمز، برنده جایزه پولیتزر (۱۹۸۲) که آثار وی در بیش از ۵۵۰ روزنامه محلی و کشوری در آمریکا به چاپ رسیده است.
آرت بوخوالد در ۱۹۷۴ به ایران سفر کرد. او یکی از شدیدترین لحن‌های انتقادی-طنزپردازنه را نسبت به رئیس‌جمهورهای آمریکا از ریچارد نیکسون تا جرج بوش داشته‌است.
آرت بوخوالد و طنزهایش در ایران توسط پرویز ایرانزاد (پ. الف. بوخی) معرفی شد. ایرانزاد که مترجم و خبرنگار بخش بین‌الملل روزنامه اطلاعات بود، همان ذوقی را که بوخوالد در مقام طنزنویس به کار می‌برد، در مقام مترجم به کار برده است و متنی خواندنی از خاطرات این روزنامه نگار نامی و شهیر آمریکایی به دست داده است.
هادی خرسندی طنز پرداز شهیر و تبعید شده ایرانی با حضور بیش از پنجاه سال در طنز ایران لقب آرت بوخوالد ایران را به خود اختصاص داده است. آقای خرسندی در سال ۱۹۷۴ در تهران با آرت بوخوالد ملاقات داشته‌است.
.uy
.uy دامنه اینترنتی کشور اروگویه است.
Wikipedia contributors, ".uy," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.uy&oldid=183622454 (accessed January 17, 2008).
.us
پسوند .us پسوند دامنه اینترنتی کشور آمریکا است. مسئول ثبت دامنه‌های با این پسوند نیو استار واقع در آرلینگتون کانتی ویرجینیا است طبق گزارش وب‌گاه این مرکز، تا اوایل آوریل ۲۰۰۸ بیش از یک میلیون دامنه با این پسوند در اینترنت ثبت شده‌است.پسوندهای ایالتی در آمریکا با گذاشتن شناسه اختصاری دو حرفی نام ایالت (مانند MD برای ایالت مریلند) پیش از نقطه پسوند اینترنتی us درست می‌شود.NeuStar
.uk
پسوند .uk پسوند دامنه اینترنتی کشور پادشاهی متحد است. مسئول ثبت دامنه‌های با این پسوند مؤسسه نامینت واقع در شهر آکسفورد در انگلستان است. طبق گزارش وب‌گاه این مرکز، تا اوایل آوریل ۲۰۰۸ بیش از ۶٬۱۲۶٬۷۸۵ دامنه با این پسوند در اینترنت ثبت شده‌است.Nominet
.ug
.ug دامنه اینترنتی کشور اوگاندا است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
.ua
.ua دامنه اینترنتی کشور اوکراین است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۷ ژانویه ۲۰۰۷
سلیمان (ابهام‌زدایی)
«سلیمان» ممکن است به یکی از معانی زیر باشد:
آندریا بوچلی
آندریا آنجل بوچلی خوانندهٔ نابینای تنور اهل ایتالیا است. برخی کارهای او در ایران نیز منتشر شده‌است.
سلن دیون خواننده نامدار کانادایی درباره بوچلی جمله ای معروف دارد :«
آندریا بوچلی در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۸ در روستایی در شهر لایاتیکو در توسکانی به دنیا آمد. او در همان کودکی از تنبلی چشم رنج می‌برد. آندریا در ۶ سالگی به دلیل علاقه فراوان به موسیقی در آموزشگاهی به یادگیری پیانو پرداخت و هم‌زمان به اپرا روی آورد. او در کنار علاقه‌اش به موسیقی، ورزش را نیز دنبال می‌کرد و طی بازی فوتبال در سن ۱۲ سالگی با اصابت توپ به چشمش بینایی خود را کامل از دست داد. او پس از این موضوع تصمیم می‌گیرد با اینکه به پیانو، فلوت و ساکسیفون تسلط داشت در مدرسه نابینایان ادامه تحصیل دهد. او در حقوق دکترای خود را نیز دریافت کرد. اما دوباره به موسیقی روی آورد.
بوچلی در اوایل کارش به عنوان آواز خوان در یک سالن پیانو یا پیانوبار  با همسر اولش ، انریکا چنزاتی (به انگلیسی : Enrica Cenzatti) ملاقات کرد.  آنها در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۹۲ ازدواج کردند. حاصل این ازدواج دو پسر اولی به نام آموس ، در فوریه ۱۹۹۵ به دنیا آمد و پسر دوم آنها بنام متئو ، در اکتبر ۱۹۹۷ به دنیا آمد. این زوج در سال ۲۰۰۲ از هم جدا شدند. در ۳۰ آوریل سال ۲۰۰۰ ، پدر بوچلی ، الساندرو بوچلی درگذشت. بوچلی در سال ۲۰۰۲ با مدیر برنامه های خود خانم ورونیکا برتی (به انگلیسی: Veronica Berti) آشنا شد و تا کنون با وی زندگی می کند . این زوج در سپتامبر ۲۰۱۱ ، اعلام کردند که برتی در بهار انتظار فرزند اول او و فرزند سوم بوچلی را دارد. ویرجینیا ، دختر اول بوچلی ، در ۲۱ مارس سال ۲۰۱۲ به دنیا آمد. این زوج در یک ویلای بزرگ در فورته دی مارمی زندگی می کنند. همسر اول بوچلی و دو پسرش در محل زندگی قبلی این زوج در همان کومونه ، در ورسلیا در ناحیه توسکانی زندگی می کنند.آندره در ۲۱ مارس سال ۲۰۱۴ با ورونیکا برتی در در پناهگاه  مونتنرو  در شهر ساحلی لیورنو ، ایتالیا ازدواج کرد. اگرچه او نابینا است ، اما بیشتر از هر چیزی در زندگی خود از اسب سواری لذت می برد. همچنین در ۱۱ آگوست سال ۲۰۰۳ بخشی از ساحل یسولو ، در دریای آدریاتیک ایتالیا ، به نام بوچلی نامگذاری شد. بوچلی خود هوادار پرشور باشگاه فوتبال اینتر میلان است. وی در مصاحبه ای در پیزا ، به گروهی از هواداران اینتر گفت : "اشتیاق من به اینتر در سالهای دانشگاه من شروع شد ، زمانی که اینتر برنده همه عناوین در لیگ ایتالیا شد. و وقتی که اینتر در سال ۲۰۱۰ فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد ، من با دوستانم بودم و از رادیو بازی را دنبال میکردم و آن شب پس از پیروزی سه گانه تیم محبوبم اشک شادی ریختم بنحوی که فکر نمی‌کنم در آن لحظه کسی در ایتالیا به این اندازه شاد شده باشد."و تعدادزیادی آلبوم بهمراه دیگر خوانندگان مطرح ایتالیا و جهان
یان شوانکمایر
یان شوانکمایر (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۳۴ در پراگ) هنرمند فراواقع‌گرای چکی است. او که با رسانه‌های مختلفی کار می‌کند، بیشتر به خاطر پویانمایی‌های فراواقع‌گرایانه و فیلم‌های بلندش شناخته شده‌است که الهام‌بخش هنرمندان بزرگ دیگری از قبیل تیم برتون، تری گیلیام و برادران کوای بوده‌است.
شوانکمایر در دهه‌های اخیر به خاطر استفادهٔ منحصر به فردش از تکنیک "استاپ موشن" و ساخت تصاویر فراواقع‌گرا، ترسناک و در عین حال مضحک مشهور شده‌است. او در حال حاضر نیز در پراگ مشغول فیلم‌سازی است.
از فیلم‌های بلند او می‌توان از "فاوست" (۱۹۹۴) که اقتباسی از اثر گوته است، و از فیلم‌های کوتاه به "ابعاد مکالمه" (عنوان اصلی: Moznosti dialogu) (۱۹۸۲) و "غذا" (عنوان اصلی: Jidlo) (۱۹۹۲) اشاره کرد.
بیت حانون
بیت حانون شهری در نوار غزه با جمعیت ۳۵٬۰۰۰ نفر است.
«بیت حانون» مانند سایر بخش‌های نوار غزه در قلمرو حکومت خودگردان فلسطین قرار دارد.
این شهر در کناره شمال شرقی نوار غزه در کنار چشمه حانون قرار دارد و فقط ۶ کیلومتر از شهرک سدرت اسرائیل فاصله دارد.
برخلاف شهر غزه تقریبا همه جمعیت آن از اعراب بادیه‌نشین است.
بیشتر از ۵۰۰۰ نفر از ساکنان آن از قبیله «زانین» هستند.
از آنجا که قبلا به علت عقب نشینی یک جانبه اسرائیل در سال ۲۰۰۵ از نوار غزه، بیت حانون پایگاه و مرکزی بود که حماس، موشک‌های قسام را به نواحی شمالی و ساکنان شهرهایی مانند سدیروت و گوش کاتیف قبل از تخلیه این مناطق شلیک می‌کردند. در نتیجه، اسرائیل گاهی این مناطق را با نیروی زرهی و توپ‌خانه و حملات هوایی در چندین عملیات مورد هدف قرار داده بود تا پرتاب راکت‌ها را از آنجا به اسرائیل متوقف کند.
درحمله یکم نوامبر سال ۲۰۰۶ شش فلسطینی و یک سرباز اسرائیلی کشته و ۳۵ نفر در بیت حانون توسط نیروهای دفاعی اسرائیل زخمی شدند. این حمله شامل سه حمله هوایی، شصت تانک که توسط هلیکوپترهای توپدار و غیره پشتیبانی می‌شدند، بود. خبرگزاری فرانسه گزارش داد که سه خانه توسط بولدوزرهای اسرائیلی و تعدادی دخانه‌های دیگر هم توسط توپها و سلاحهای تانکها خراب و منهدم شدند. هم رئیس جمهور دولت فلسطین محمود عباس و نخست وزیر اسماعیل هنیه این حمله را مانند کشتار و قتل و عام توصیف کرده‌اند و از آن انتقاد نموده‌اند.
در سوم نوامبر سال ۲۰۰۶ یکی دو زن فلسطینی کشته و ده نفر دیگر توسط آتش نظامیان اسرائیلی مجروح شدند. زنها در خارج یک مسجد در بیت حانون بعد از درخواست ایستگاه رادیوی محلی گرد آمده بودند که از مبارزان فلسطینی که در داخل آنجا سنگر گرفته‌اند، حمایت کنند. نظامیان اسرائیلی گفتند که سربازان آنها دو شبه نظامی فلسطینی را که در میان ازدحام جماعت زنان مخفی شده بودند، هدف گرفته بودند. پانویس توضیحی تلویزیون رویترز شبه نظامیانی را که در میان ازدحام جماعت زنان مخفی شده بودند، نشان نداد و هنوز ارتش اسرائیل ادعا می‌کند چنین چیزی حقیقت داشته‌است.
نخست وزیر دولت فلسطینی اسماعیل هنیه این زنان را ستایش و تمجید کرد و گفت «... بگذارید این اعتراض به محاصره بیت حانون پایان دهد»
در ۲۴ ژوئیه چهار تانک اسرائیلی به یک مدرسه تحت مدیریت آژانس کار و رفاه سازمان ملل در شهر بیت حانون در شمال غزه شلیک کردند که باعث کشته شدن ۱۶ انسان و جراحت ده‌ها شهروند دیگر شد که به آن مدرسه پناه برده بودند.
Wikipedia contributors, «Beit Hanoun,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Beit_Hanoun&oldid=203446725 (
آکیناکه
اَکینَکَه یا خنجرهای سکا (به یونانی acinaces، هم‌ریشه با سغدی "کیناک")، یک گونه شمشیر بوده که توسط هخامنشیان بکار می‌رفته‌است. طراحی آن از طرف سکاها بوده اما توسط پارسیان مشهور شد و به‌سرعت در تمام جهان باستان گسترش یافت.
غالباً آکیناکه ۳۵–۴۵ سانتیمتر درازا داشته و دو لبه بوده‌است و از پهنای بین دو لبه برای کوبیدن و له کردن بکار می‌رفته‌است و یک غلاف به شکل B برای حفظ دست داشته‌است. غلافش منحصر به فرد و معرفش بوده و معمولاً هلالی در یک سویش داشته که اجازه می‌داده از کفل سمت راست آویزان شود.
از آنجا که به دید می‌رسد آکیناکه یک جنگ‌افزار فروکردنی بوده، و از آنجا که قالباً به کفل راست آویزان می‌شده، پیداست که به یکباره بیرون کشیده می‌شده، در هنگام خطرهای ناگهانی.
متون باستانی اندکی دربارهٔ آکیناکه در دست است، آکیناکس یک شمشیر پارسی بوده ولی مولفینی که به لاتین می‌نوشته‌اند این واژه را بجای هر جنگ‌افزار مشابه دیگری که خواسته‌اند بکار برده‌اند. به ویژه، واژه آکیناکه در متون عهد وسطی زیاد دیده می‌شود و معرف نوعی شمشیر اروپایی است. هرچند شمشیر پارسی کنونی (شمشیر هلالی شکل) شباهت‌هایی به آکیناکه دارد و در عهد باستان وجود نداشته‌است. پارسیان عهد هخامنشی بیشتر از یک گونه شمشیر بکار برده‌اند: در آثار هنری پارسی باستان محافظان شاه و اشراف مهم، خنجرهای زیورگون و مورب دارند؛ و در آثار هنر یونان نیز سربازان پارسی مجهز به کپیس بارها دیده می‌شوند. بیشتر شمشیرهای پارسی بکار رفته بدست هخامنشیان شبیه هم بوده‌اند و دربارهٔ اینکه کدام یک آکیناکه بوده‌است باید پژوهید.
یک سرنخ سودمند این است که در متون یونانی و رومی آمده‌است که شاه پارسیان آکیناکه خود را به نشانه دوستی می‌فرستاده؛ این متون دال بر این است که خنجر شاه آکیناکه بوده‌است.
یک نقل قول از مورخ یهودی «ژوزفوس» بجا مانده که می‌گوید: سیکاریها که گونه‌ای راهزن بودند، در آن زمان به بیشترین تعداد رسیده بودند و از شمشیرهای کوچکی بهره می‌بردند، که از بهر اندازه شبیه آکیناکه پارسیان بود ولی به مانند سیکای رومی خمیده بود و این راهزنان نامشان را از آن داشتند. این نقل قول هم دال بر این دارد که آکیناکه همان خنجر پارسیان می‌باشد.http://en.wikipedia.org/wiki/Acinaces ویکی‌پدیای انگلیسی
درنا
دُرناها یا کُلنگ‌ها ، گروهی از پرندگان هستند که در خانوادۀ کُلنگان شناخته می‌شوند و متعلق به راستهٔ کلنگ‌سانان و کلاد کلنگ‌ریختان از کلاد بالاتر کلنگ‌مانندان هستند. آن‌ها پرندگانی هستند بزرگ، با پاها و گردن دراز، دم نسبتاً کوتاه، بال‌های دراز و نوک بلند و کلفت و در مجموع ظاهری شبیه لک‌لک‌ها دارند.
تا کنون ۱۵ گونه از درناها شناسایی شده‌اند که این گونه‌ها در سه سرده قرار گرفته‌اند. این گونه‌ها در اکثر نقاط جهان به جز قطب جنوب و آمریکای جنوبی پراکنده هستند. بعضی از انواع درناها، مهاجرت می‌کنند و زمستان‌ها را در جاهای گرم و تابستان‌ها را در نواحی سرد می‌گذرانند. بعضی از آن‌ها نیز مهاجرت نمی‌کنند و در مناطقی ثابت زندگی می‌کنند.
کلنگ واژه‌ای پهلوی برای این گروه از پرندگان است که در کتاب "بندهش" آمده بود. تا یک سدۀ گذشته نام کلنگ در شعرهای شاعران ایران‌زمین، فرهنگ‌های فارسی و کتاب‌های عمومی به کار می‌رفت. نام سنتی آن در بسیاری از گویش‌های ایران "قُلِنگ" است. گاهی به نام "قطار کُلَنگ" یا "غازقُلِنگ" نیز یاد می‌شود. نام‌واژۀ ترکی "درنا" از زمان چاپ کتاب "پرندگان ایران" در زبان فارسی رایج شد و برای نام فارسی گونه‌ها برای ترجمۀ نام انگلیسی آن یعنی Crane به کار می‌رود. اکنون نام‌واژۀ فارسی کهن "کلنگ" برای نام خانواده و راسته این گروه از پرندگان به کار می‌رود. همچنین "کلنگ" نام یک برنامه نرم‌افزاری با نماد پرنده‌ای افسانه‌ای است.
درناها اندازه‌های بسیار بزرگی دارند. برخی معتقدند که این پرندگان درازترین پرندگان پروازی هستند. کوچک‌ترین درنا، درنای طناز است که حدود ۹۰ سانتی‌متر طول دارد و بزرگ‌ترین آن‌ها نیز درنای ساروس است که می‌تواند تا ۱۷۵ سانتی‌متر رشد کند. از نظر وزنی درنای کاکل‌قرمز با ۱۲ کیلوگرم وزن سنگین‌ترین گونهٔ درنا است. شاهپرهای ثانوی داخلی بال‌های درناها خیلی بلند شده و روی دم را می‌پوشانند. این پرنده‌ها در زمان پرواز، گردن و پاهای خود را کشیده نگه می‌دارند. گله‌های آن‌ها هنگام مهاجرت در یک آرایش منظم و به شکل یک فلش یا به شکل عدد هفت فارسی پرواز می‌کنند. نر و ماده درناها هم‌شکل هستند اما پرنده‌های نر معمولاً اندازه‌های بزرگ‌تری دارند.
درناها با تغییر فصل‌ها و با توجه به نیاز بدنی خود به مواد مغذی، تغذیهٔ خود را تغییر می‌دهند. چند مورد از غذاهای مورد استفادهٔ درناها عبارت اند از جوندگان، ماهی‌ها، دوزیستان، برخی از مواد گیاهی مثل غلات و میوه‌ها.
درناها در فصول تولیدمثلی به شکل تک یا جفت - جفت دیده می‌شوند اما در سایر مواقع در اجتماع و گروه‌های بزرگی قرار می‌گیرند. درناها آشیانهٔ خود را در سواحل و در نزدیکی آب‌های کم عمق و بر روی زمین می‌سازند و در هر مرتبه معمولاً دو تخم می‌گذارند. درنای نر و ماده با همکاری هم از جوجه‌ها نگهداری می‌کنند. معمولاً جوجه‌ها تا دورهٔ بعدی تولیدمثل در کنار والدین خود زندگی می‌کنند.
فعالیت‌های انسانی و تخریب و اشغال زیستگاه‌های این پرندگان باعث شده که امروزه نسل بیشتر گونه‌ها و جمعیت‌های درناها مورد تهدید قرار بگیرد. به عنوان مثال طی دهه‌های اخیر، جمعیت غربی درناهای سیبری رو به کاهش گذاشته و امروزه فقط یک درنای نر از جمعیت غربی چندهزارتایی آن‌ها باقی مانده‌است.
ای‌بی‌سی آفریقا
ای‌بی‌سی آفریقا فیلمی ساخته عباس کیارستمی کارگردان ایرانی است که در سال ۱۳۷۹ خورشیدی توزیع شد.
ای‌بی‌سی آفریقا فیلمی است مستند با ساختار داستانی که به ماجرای سفر گروه عباس کیارستمی به قاره آفریقا می‌پردازد. آن‌ها طی این سفر قصد دارند فیلمی درباره بیماری ایدز و کودکان آفریقایی مبتلا به این بیماری بسازند.
ساج (درخت)
درخت ساج درختی از تیره نعناعیان و بومی کشورهای هندوستان، اندونزی و برمه است. چوب آن از نوع چوب‌سخت بوده و به «چوب سخت هند شرقی» معروف است و از آن برای قاب‌بندی و روکش بدنه قایق، میزوصندلی و اثاث خارج از منزل، یا داخل حمام، و همچنین کشتی‌های چوبی استفاده می‌شود. علت استفاده از این چوب روغنی بودن، فشردگی، و سخت بودن آن است که در مقابل پوسیدگی و کرم خوردگی در شرایط آب و هوایی سخت بسیار مقاوم است.
ساج که در بوشهر «سای» یا چوب سای تلفظ می‌شود، معرب واژه «ساگ» است که به هندی آن را «ساگون» و «ساکهو» گویند درختی است بسیار بزرگ و بیشتر در هندوستان می‌روید. این درخت بسیار بزرگ و مقاوم است و در ساختن کشتی‌ها به کار می‌رود.
در شعر فارسی کلمه ساج بسیار دیده می‌شود. ناصر خسرو در سفرنامه خود گفته است: در گعبه دری است از چوب ساج به دو مصراع «دو لنگه» ستون‌ها که در خانه است و در زیر سقف زده‌اند همه چوبین است چهارسو تراشیده از چوب ساج.
و همچنین فخرالدین اسعد گرگانی نیز در بیتی از مجموعه ویس و رامین گفته: «دهد او را شب و روز آب و دانه/کند او را ز عُود و ساجْ خانه.»
رنتسو پیانو
رنتسو پیانو (؛ ؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ) معمار برجسته ایتالیایی ست.
رنتسو پیانو معمار و مهندس مطرح ایتالیایی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۷ در شهر جنوا در ایتالیا زاده شد. او در دورهٔ ابتدایی چیزی نمانده بود که از مدرسه اخراج شود.
از جملهٔ ساختمان‌های مشهور وی می‌توان به مرکز ژرژ پمپیدو (به همراه ریچارد راجرز در سال ۱۹۷۷ میلادی)، برج شارد در لندن (۲۰۱۲) و موزه هنر آمریکایی ویتنی در نیویورک سیتی (۲۰۱۵) اشاره کرد.
وی در سال ۱۹۹۸ برای طراحی فرودگاه بین‌المللی کانسای در ژاپن، جایزهٔ پریتزکر دریافت کرد.
او ابتدا برای تحصیل معماری به دانشگاه فلورانس رفت. در دورهٔ اشغال دانشگاه‌های ایتالیا از سوی دانشجویان در میلان نزد فرانکو البینی به یادگیری عملی معماری پرداخت. در ۱۹۶۴ تحصیلات خود را در رشتهٔ معماری در پلی‌تکنیک میلان با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ ساختمان‌های عربی در قسمت‌های داخلی لیگوریا به پایان برد و به همکاری با استادش مارکو تسانوسو پرداخت.
به لطف پدر، که مانند چهار عمو و برادرش همه پیمانکار ساختمانی بودند، بی‌درنگ به کار حرفه‌ای و کارگاهی پرداخت و اولین روابط حرفه‌ای خود را با مشتریان پایه گذاشت.
او از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ بین انگلستان و ایالات متحده در سفر بود تا تحصیلات خود را تکمیل کند. در همین دوران با ژان پِرُووِه (۱۹۰۱–۱۹۸۴)، معمار فرانسوی آشنا و دوستی پایدار و پر ثمرش با او آغاز شد. ژان پرووه بعدها رئیس ژوری گزینش طرح پروژهٔ مرکز پمپیدو شد.
از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ با ریچارد راجرز در طراحی مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو همکاری کرد.
وکیل تسخیری
وکیل تسخیری یک وکیل مدافع (یا در مواردی هیئت وکلای مدافع) است برای دفاع از کسانی که از عهدهٔ دفاع از خود یا گرفتن وکیل خصوصی در امور کیفری بر نمی‌آیند. وکیل تسخیری همچنین می‌تواند از منافع ملی، حقوق بازداشت‌شدگان تبعهٔ یک کشور در کشور دیگر و در موارد خاص از حقوق اساسی و منافع یک کشور دفاع کند.
در ایران برای دسترسی یکسان عامه به دادرسی عادلانه در اصل ۳۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی آمده است: «در همهٔ دادگاه‌ها طرفین دعوی حق دارند برای خود وکیل انتخاب نمایند و اگر توانایی وکیل را نداشته باشند، باید برای آن‌ها امکانات تعیین وکیل فراهم شود»
در دعاوی کیفری شاکی و متهم حق دارند که از وکیل استفاده کنند و اگر متهم توانایی مالی برای انتخاب و معرفی وکیل نداشته باشد، می‌تواند از دادگاه درخواست کند تا برای او وکیلی تعیین نماید. اگر دادگاه تشخیص دهد که متهم قادر به انتخاب وکیل نیست با استفاده از بودجهٔ دادگستری برای متهم وکیل تعیین می‌کند، البته در جرائمی که مجازات آن‌ها حسب مورد اعدام یا قصاص نفس یا سنگسار یا حبس ابد است، چنانچه متهم شخصاً وکیل معرفی نکند دادگاه مکلف است برای او وکیل تسخیری تعیین نماید حتی اگر شخص متهم چنین درخواستی را به عمل نیاورد. البته در جرایم منافی عفت متهم حق دارد از حضور یا معرفی وکیل برای خودش امتناع کند.
وکیل تسخیری که از سوی دادگاه برای متهم انتخاب می‌شود از سوی متهم قابل تغییر نیست مگر در مواردی که وکیل تسخیری یا همسر یا فرزند او دارای نفع شخصی در قضیه باشند یا رابطهٔ خویشاوندی میان وکیل یا یکی از اصحاب پرونده وجود داشته باشد و مواردی از این دست که بی‌طرفی و امانت وکیل را دچار شائبه نماید (موارد مذکور صریحاً در قانون قضایی شمارش شده‌است).
منوچهر مزینی
منوچهر مزینی (۱۳۱۳ در ساری – ۱۳۸۱) از پژوهشگران ایرانی معماری و شهرسازی بود. همسر او، ناهید سالیانی، مجسمه‌ساز و استاد دانشگاه هنرهای زیبا بود.
منوچهر مزنی در سال ۱۳۱۳ در شهر ساری در استان مازندران متولد شد. مزینی تحصیلات مهندسی معماری را در دانشگاه تهران به پایان رساند و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته برنامه‌ریزی شهری از موسسه فنی ایلینوی (آی آی تی) در شیکاگو (۱۹۶۶) دریافت نمود. موضوع پروژه کارشناسی ارشد او با عنوان پیشنهادی برای تقسیم اراضی روستایی در آذربایجان تحت هدایت تکمیل گردید. او سپس دکترای شهرسازی خود را از دانشگاه فنی مونیخ دریافت نمود. منوچهر مزینی در طی حرفه آکادمیک خود به تدریس در دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی)، دانشگاه تهران، دانشگاه بوستن، دانشگاه ملک عبدالعزیز جده، دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه سهند تبریز پرداخت.
از وی مقالات و کتب متعددی به صورت تألیف و ترجمه در زمینه معماری و شهرسازی بر جا مانده‌است از جمله: "از زمان و معماری"، مقالاتی در باب شهر و شهرسازی، واسازی، و "فضا زمان معماری". از مهمترین آثار ترجمه او می‌توان به کتاب فضا، زمان و معماری نوشته زیگفرید گیدیون اشاره کرد.
این جایزه هر دو سال یک بار و با حمایت چند بنیاد خصوصی، طی مراسمی به معرفی و اهدا جایزه به مهمترین و اثرگذارتین کتب تألیف و ترجمه شده در حوزه معماری و شهرسازی طی دو سال گذشته می‌کند. این جایزه به دوسالانه کتاب معماری و شهرسازی هم شهرت دارد.
کارمینا بورانا
کارمینا بورانا قطعهٔ آوازی یا کانتاتا اثر کارل ارف است . کتاب کارمینا بورانا یک کتاب خطی است . شامل مجموعه‌ای از 254 شعر و متون نمایشی است که بیشتر آنها در قرن 11 و 12 میلادی و تعدادی هم در قرن 13 میلادی نوشته شده اند . این کتاب در سال ۱۸۰۳ میلادی در ایالت «باواریا» ی آلمانِ امروز پیدا شده‌ است. نسخهٔ اصلی این مجموعه ۱۱۹ صفحه داشته و گویا سه شاعر مختلف آن را سروده‌اند. "کارمینا بورانا "(سروده‌های بورانا) توسط کارل ارف در بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ ساخته شده‌است. این قطعه براساس ۲۴ شعر که در مجموعهٔ اشعار "کارمینا بورانا" مربوط به قرون وسطا، به دست آمده، ساخته شده‌اند.
نامی که ارف روی سرودها گذاشت، عبارت زیر بود:
«سرودهای روحانی برای خواننده و کُر که باید به‌صورت گروهی با ارکستر و تصاویر جادویی اجرا شوند.»
کارمینا یعنی سروده‌ها و بورانا برابر لاتین واژهٔ ژرمنی بویرن Beuern است که از ریشه bur به معنی «خانهٔ کوچک» می‌آید. نام دقیق‌ترش کانتات (کانتاتا) Cantata کارمینا بورانا است. معروفترین بخش این اپرا، قطعه آغازین و همچنین پایانی آن با نام او فورتونا است. در واقع کارمینا بورانا مجموعه‌ای در قالب یک کتاب خطی است که در سال ۱۸۰۳ میلادی در ایالت Bavaria «باواریا» ی آلمان امروز پیدا شده، نسخه اصلی این مجموعه ۱۱۹ صفحه داشته و گویا سه شاعر مختلف آن را سروده‌است. مجموعه فوق شش فصل داشته و فصل اول آن که مربوط به سرودهای مذهبی است گم شده‌است.
کارمینا بورانا سمفونی نیست و چنانچه به اشتباه نوشته‌اند، اپرا هم نیست. قطعه‌ای است که می‌توان به آن نام کانتات (کانتاتا) داد ولی بهتر است طبق نظر خود کارل ارف آن را تنها «کارمینا بورانا» بنامیم.
کارل ارف در ابتدا با متن اشعار در انتشارات جان آدینگتون سیموندز آشنا شد. شراب، زن، و ترانه که شامل ترجمه انگلیسی ۴۶ شعر از مجموعه می‌شد. میشل هافن یک دانشجوی جوان حقوق و علاقه‌مند به زبان‌های لاتین و یونانی، کارل ارف را در انتخاب و سازماندهی ۵۴ شعر از این اشعار، یاری کرد؛ تا آن‌ها را به زبان‌های لاتین و آلمانی قرون وسطا تبدیل کند. این گزیده، محدوده وسیعی از موضوعات دنیوی را شامل می‌شود. آن دو ابیاتی را انتخاب کردند که در قرن سیزدهم به اندازهٔ امروزه ملموس و آشنا هستند: بی‌ثباتی دارایی و ثروت، بی‌دوام بودن طبیعت زندگی، خوشحالی برگشت بهار، لذات و خطرات شرابخواری، شکم پرستی و قماربازی.
کارمینا بورانا بر اساس ۵ بخش بزرگ که هر کدام دارای موومانهای خاص خود هستند، تشکیل شده‌است. کارل ارف بین موومان‌ها از نشانهٔ آتاکا استفاده کرده‌است. بسیاری از قطعات بر اساس باور چرخش چرخ فُرچونا (سرنوشت و تقدیر) پایه‌گذاری شده‌اند. نقش چرخ که در صفحه اول مجموعه بورانا است شامل ۴ عبارت می‌شود که در اطراف چرخند: "من حکم رانی می‌کنم، من حکم رانی کرده‌ام، من بدون سلطنت هستم، من حکمرانی خواهم کرد. "
در هر صحنه، و گاهی در یک حرکت جزئی، چرخ فورتونا می‌چرخد: خوشحالی به ناراحتی تبدیل می‌شود، و امید به رنجش. "ای فورتونا"، اولین شعر در نسخه اسچملر، دایره را کامل می‌کند؛ با شکل‌دادن یک قاب برای نمایش به وسیلهٔ حرکات شروع‌کننده و پایان بخش.
سبک کارل ارف تمایل به صریح‌گویی دارد. بسط و گسترش (دِولوپمان) به روش کلاسیک بسیار کم است یا اصلاً وجود ندارد. همچنین نبود پولی فونی کاملاً مشهود است. اصلی‌ترین ویژگی بارز قطعه ریتم است. تغییرات متر نیز به گونه‌ای است که گاه در هر میزان نسبت به میزان قبلی عددمیزان تغییر می‌کند. ویژگی بارز دیگر قطعات بسیار سخت برای خوانندگان سولو است.
بهاءالدین املشی
شیخ بهاءالدین املشی معروف به «میزان» شاعر، نویسنده، مشروطه‌خواه و جنگلی معروف و نماینده رشت در مجلس مؤسسان اول و مجلس مؤسسان دوم.
او در سال ۱۲۹۹ ه.ق در منطقه رانکوه از توابع املش گیلان به دنیا آمد. پس از تحصیل مقدمات به نجف رفت و پس از تحصیل نزد ملا محمدکاظم خراسانی و شریعت اصفهانی درجه اجتهاد گرفت.
او پس از بازگشت به ایران وارد جریانات مشروطه خواهی شد (۱۳۲۲ - ۱۳۳۰ه.ق )و و در سال ۱۳۳۳ ه.ق به نهضت جنگل به زعامت میرزا کوچک خان جنگلی پیوست و از سال ۱۳۳۵ ه.ق از طرف کمیته اتحاد اسلام مأمور تشکیل سازمان‌های قضایی در حوزه تحت امر جنگلی‌ها شد و پس از چندی رسما عضو کمیته اتحاد اسلام شد.
املشی با پایان یافتن کار جنگلی‌ها در سال ۱۳۴۰ ه.ق (۱۳۰۰ ه.ش) به فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی و ادبی روی آورد و خاطرات خود را به صورت یادداشت و مقاله در جراید کشور منتشر می نمود.
او در سال ۱۳۰۴ ه.ش به نمایندگی از اهالی رشت در مجلس مؤسسان اول حضور یافت که کار آن تغییر سلطنت از قاجاریه به پهلوی بود. وی همچنین مقارن با جنگ جهانی دوم به نهضت مقاومت ملی پیوست و به فعالیت‌های پارتیزانی روی آورد.
نامبرده بار دیگر در سال ۱۳۲۸ ه.ق از رشت به نمایندگی مجلس مؤسسان دوم برگزیده شد که کار این مجلس افزایش اختیارات محمدرضا شاه پهلوی و اعطای حق انحلال مجلسین به وی بود.
شغل اصلی شیخ بهاءالدین املشی تصدی دفتر اسناد رسمی بود و در ضمن عضو شورای فرهنگ گیلان و رئیس هیأت امنای کتابخانه ملی رشت بود و در سمت اخیر با تهیه و ابتیاع کتب خطی خدمات ارزنده‌ای ارائه نمود.
وی در سال ۱۳۳۹ ه.ش در سن ۷۸ سالگی بدرود حیات گفت. یکی از آثار او با نام "گوشه‌هایی از تاریخ گیلان" در سال ۱۳۵۲ به کوشش محمدهادی میزان به چاپ رسید.
1- نمایندگان گیلان در مجالس قانونگذاری، هومن یوسفدهی، مجله گیله وا، ش 70 ص 15 و 16 .
سید عبدالوهاب صالح
سید عبدالوهاب صالح ضیابری مجتهد معروف، استاد فقه و اصول، مشروطه‌خواه فعال، عضو کمیته اتحاد اسلام و نماینده رشت در مجلس مؤسسان اول.
او فرزند حجه الاسلام آقا سید صالح ضیابری بود و در سال ۱۲۹۴ ه. ق در ضیابر گیلان چشم به جهان گشود و مقدمات علوم دینی را در زادگاهش و نیز در رشت نزد حاج میرزا علی مجتهد رشتی فراگرفت. سپس برای ادامه تحصیل در سال ۱۳۱۰ ه. ق به نجف اشرف رفت و نزد آخوند ملا محمدکاظم خراسانی و ملا علی نهاوندی و ملا علی شربیانی بهره‌های علمی فرا گرفت و پس از ۱۲ سال در اواخر سال ۱۳۲۲ ه. ق به رشت مراجعت نمود.
وی در رشت به تدریس فقه و اصول پرداخت. از شاگردان مشهورش شیخ علی ناصرانی و شیخ یونس (میرزا کوچک خان جنگلی) و سید رضی رودباری بودند. وارد جریانات مشروطه خواهی شد و از فعالان این جنبش در گیلان بود و به عضویت انجمن ایالتی گیلان نیز برگزیده شد. پس از به توپ بسته شدن مجلس شورای ملی در سال ۱۳۲۶ ه. ق توسط محمدعلی شاه قاجار، مدتی در مشهد بعد از مدت سه ماه با پادرمیانی عده‌ای از اعاظم اجازه بازگشت یافت به این شرط که مقیم رشت نشود. لاجرم به ضیابر زادگاه خود عزیمت کرد. بعد از قیام مشروطه طلبان رشت و قتل آقا بالاخان سردار افخم حاکم مستبد گیلان و تشکیل مجدد انجمن ایالتی، آقا سید الوهاب صالح به رشت منفصل و قوای روس در شهرهای تبریز، رشت و انزلی به تعرض مسلحانه پرداختند، بسیاری از آزادیخواهان دستگیر و برخی از آن‌ها بر اثر محاکمات قلابی در رشت و انزلی از طرف نکراسف کنسول وقت روس در رشت به دار آویخته شدند. در این جریان آقا سید عبدالوهاب صالح و جمعی از سران را مغلولاً به بادکوبه فرستاده و در شهر گرداندند که پس از پایان ماجرا و رهایی از زندان، آقای صالح و فرزند ارشدش سید صالح صالح (ایشان از دانشمندان گیلان و رئیس یکی از شعب دیوان کشور بودن) پس از تسلط روس‌ها بر گیلان در سال ۱۳۲۹ ه. ق و پس از تحمل سختی‌های بسیار و حبس و تبعید از راه بادکوبه عازم استانبول شدند و از آنجا از طریق حلب و بغداد راهی عتبات عالیات گردیدند.
ضیابری پس از سه سال؛ یعنی در ایامی که جنگ جهانی اول آغاز شد، به ایران بازگشت و در کمیته اتحاد اسلام که هیأت مدیره نهضت جنگل بود، عضویت یافت و خیلی زود به ریاست آن برگزیده شد. لیکن با ورود بلشویک‌ها به گیلان و تغییر مسیر مبارزات جنگلی‌ها، پس از پایان کار جنگل، کماکان در رشت به امور اجتماعی مشغول بود و مرجعیت داشت. در این زمان و با شروع به کار کتابخانه عمومی شهر رشت این مجتهد اکثر کتابهای خود را وقف این کتابخانه کردند.
نامبرده در سال ۱۳۰۴ ه. ش از رشت به نمایندگی مجلس مؤسسان اول برگزیده شد و عاقبت نیز در سال ۱۳۱۷ ه. ش (۱۳۵۷ ه. ق) در رشت درگذشت و در گورستان مدیریه در مقبره خانوادگی آقا سید شرف الدین فرزند سید عبدالله (شاه شرف یا شرف شاه) و به بیست و نه واسطه به حضرت امام موسی کاظم (ع) منتهی می‌گردد به خاک سپرده شد. مرحوم صالح ضیابری داماد جواد مجتهد رشتی بود. از این خانواده، شخصیت‌های فقهی، علمی و ... برخاسته‌اند.
چاه‌مبارک
چاه‌مبارک شهری است واقع در شهرستان عسلویه استان بوشهر در جنوب ایران.
چاه‌مبارک مرکز بخش چاه‌مبارک در سال ۱۳۹۶ با جمعیت ۴٫۹۶۸ نفری (آمار سال ۱۳۹۵) به شهر تبدیل شد.
این شهر در ۶ کیلومتری شرقی روستای بساتین واقع می‌باشد.
از شمال بستانو، از جنوب مروع، از مغرب دریا، و از سمت مشرق به کوه محدود می‌گردد. این شهر در ۲۰کیلومتری جنوب شرقی عسلویه واقع گردیده است.
طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۴۳نفر بوده‌است.
اکثر مردم این شهر از اهل تسنن بوده و جمعیت شیعه به نسبت کمتر در این روستا زندگی می‌کنند. شغل اکثریت مردم در قدیم ماهیگیری بوده ولی با گسترش پارس جنوبی در شرکت‌ها مشغول به کار شده و معدود افرادی نیز با دامداری و کشاورزی ارزاق می‌کنند.
ولوو
ولوو آبه شرکت خودروسازی و صنایع سنگین سوئدی چندملیتی است، که سازندهٔ خودروهای سنگین، تجهیزات سنگین و قطعات مربوط به آنان می‌باشد. از جمله تولیدات این شرکت کامیون، اتوبوس، موتورهای دیزل، تجهیزات سنگین، تجهیزات ترابری و سازه‌ای، سامانه‌های پیش‌رانش دریایی و صنعتی، تجهیزات هوافضا و ارائه خدمات مالی است.
ولوو در سال ۱۹۲۴ با مشارکت مدیر امور مالی شرکت اس‌کااف؛ اسار گابریلسن و یکی از مهندسان ارشد این شرکت بنام؛ گوستاو لارسون، به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از گروه اس‌کااف راه‌اندازی شد. ولوو در نهایت در سال ۱۹۲۷ به عنوان یک شرکت خودروسازی، در شهر یوتبری آغاز به‌کار کرد. این شرکت در آغاز شاخه‌ای از شرکت بلبرینگ‌سازی اس‌کااف به‌شمار می‌آمد، که در سال ۱۹۳۵ در پی ورود ولوو به بازار بورس اوراق بهادار سوئد، اس‌کااف سهامش را واگذار نمود.
گروه ولوو در سال ۱۹۹۹ اقدام به فروش بخش خودروهای سبک خود، تحت نام ولوو کارز، به ارزش ۶٫۴۵ میلیارد دلار آمریکا، به شرکت آمریکایی فورد نمود. در سال ۲۰۱۰ فورد نیز ولوو کارز را با قیمت ۱٫۸ میلیارد دلار به شرکت چینی جیلی فروخت و بخش ساخت خودروی سواری آن (ولوو کارز)، اکنون زیرمجموعه شرکت چینی جیلی است.
در سپتامبر ۲۰۲۱ ولوو اعلام نمود از سال ۲۰۳۰ در محصولات تولیدی این شرکت چرم طبیعی به‌کارگرفته نخواهد شد. ولوو این اقدام را در راستای اهداف زیست محیطی و اهمیت ویژه برخی مشتریان به مواد کاربردگرفته‌شده در محصولات انجام داد.
میلوه
این روستا در ۷ کیلومتری سمت مشرق بندر کنگان روی تپه‌ای به ارتفاع ۵۰ متر قرار دارد، و در ۲ کیلومتری ساحل دریا واقع شده‌است، و ارتفاعش از سطح آب ۶۰ متر می‌باشد.
میلوه از شمال به راه ارتباطی، از جنوب خلیج فارس، از مغرب بندر کنگان، و از سمت مشرق به عوینات محدود می‌گردد.
بنک (کنگان)
شهر بَنَک (به فتح اول و دوم) شهری است از توابع بخش مرکزی شهرستان کنگان استان بوشهر در جنوب ایران. شهر بنک دارای یکی از زیباترین سواحل ماسه‌ای جنوب کشور می‌باشد. بنک در سال ۱۳۸۲ به شهر تبدیل گردید.
بنک شهری از توابع شهرستان کنگان است که در منتهی‌الیه حدود غربی این شهرستان واقع شده‌است. ارتفاعش از سطح دریا ۱۰۰ متر می‌باشد، و در حدود ۳ کیلومتر از ساحل فاصله دارد. از شمال راه ارتباطی، از جنوب خلیج فارس، از مغرب راه ارتباطی، و از سمت مشرق به بندر کنگان محدود می‌گردد. مساحت قانونی محدوده شهر ۴۸۵هکتار و مساحت حریم شهر ۲۱۷۷هکتار می‌باشد. شهرداری بنک در سال ۱۳۸۳تاسیس گردید
بیشترساکنان این شهر دارای مذهب شیعه می‌باشند. همچنین اهل تسنن نیز در این شهر زندگی می‌کنند و از پیروان مذاهب: شافعی و مالکی هستند و به زبان فارسی وعربی تکلم می‌کنند. پیروان مذهب تشیع در این شهر در کنار اهل تسنن با آرامش زندگی می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۴٬۱۲۶ نفر (۳٬۸۰۷ خانوار) بوده‌است.
رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت: در کناره شهر کنگان و بنک بر اساس نوشته‌های جغرافی نگاران قرن اول تا ۶ هجری دهی کوچک به نام خورشیف یا خورشید را جستجو می‌کند و معتقد است این روستای باستانی در محدوده بنک و کنگان یا در محدوده بنک و بردستان می‌باشد. بَنک: بُنه +ک = محل بُنه و بار انداختن. بنه به معنای باروبنه یا بنه به معنای بنه و تنگه درختان. ساکنان اصلی شهر بنک کشاورزانی بوده‌اند که برای گذراندن زندگی خود به این مکان آمدند. ابتدا درکپرها و کومه‌هایی که از برگ خرما و چوب‌های درختان بومی چون گز، کنار و کرت برپا داشته‌اند به سر می‌بردند. به این کپرها و کومه‌ها بُنه می‌گفتند. بنه در اصطلاح عامیانه به تقسیم اراضی و تقسیم کار می‌گفته‌اند و بنه بندی نیز گفته شده‌است در زبان محلی بنه به معنی جمع کردن خرمن یا عبارت دیگر خرمن جا نیز گفته می‌شده‌است در ضمن در منطقه درختان بنه وجود دارد. رفته بُنه به بُنک تبدیل شده و پس از آن به بَنَک تبدیل شده‌است.
نام شهر بنک از نام «بنه» که در گذشته نوعی تقسیم اراضی و تقسیم کار بوده‌است گرفته شده و در اصطلاح «بنه بندی» نیز گفته شده‌است علاوه بر این توصیف، در زبان محلی «بنه» به معنی جمع کردم خرمن و با عبارت دیگر خرمن جا نیز گفته می‌شود در ضمن در منطقه درختان «بنه» نیز وجود دارد که احتمال اینکه نام شهر از این گیاه گرفته شده باشد وجود دارد
عجایب‌المخلوقات (زکریای قزوینی)
تاریخ نوشتن عجایب‌المخلوقات را به سال ۶۷۸ هجری قمری مطابق با ۱۲۸۰ میلادی گزارش کرده‌اند. دست‌نوشتهٔ اصلی آن در حال حاضر در موزهٔ مونیخ آلمان موجود است. این کتاب به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شده‌است.
کتاب شامل چهار مقدمه و دو مقاله است. مقالهٔ اول در عُلویات؛ مقالهٔ دوم در سُفلیات، که شامل عناصر و معدنیات، نباتات و حیوانات است. در مورد تمام کائنات روی زمین، بروج، ماه‌ها، فصول سال، ستارگان، زمین، کوهها، دریاها، رودها، جانوران، و تمام موجودات دنیا سخن رفته‌است.
این کتاب نخستین بار به اهتمام ووستنفلد در ۱۸۴۸ در گوتینگن، و ترجمهٔ نیمی از آن توسط هرمان اته در ۱۸۶۸ در لایپزیگ به طبع رسیده‌است. در سال ۱۳۰۹ هجری قمری نیز در مصر به چاپ رسیده‌است. چاپ ترجمه فارسی کتاب در سال ۱۲۸۳ هجری قمری در لکناو بوده‌است. همچنین ترجمه فرانسوی آن در سال ۱۸۰۵ در پاریس به زیر چاپ رفته و بعداً این کتاب به چند زبان دیگر مانندترکی، آلمانی، یونانی ترجمه و چاپ شده‌است.
این کتاب به زبان فارسی ترجمه شده و در تهران به سال ۱۲۶۴ ه‍.ق. طبع گردیده‌است. ترجمهٔ فارسی آن چند بار در تهران چاپ شده‌است.
به نوشته پرویز براتی در کتاب عجایب ایرانی ، قزويني در كتاب عجایب‌المخلوقات و غرایب‌الموجودات براي نخستين بار در چارچوب عجايب‌نامه‌اي، مرزبندي قاطعي از امر غريب و مفهوم شگفتي در ساخت ذهني و هستي‌شناسانه‌ي ايراني ترسيم مي‌كند.اين تلقي روش‌شناختي،كاملاً منطبق با مناسبات ذهني – تاريخي ايراني تدوين شده است.قزويني در مقدمه اول كتاب خود، از واژه‌ي «تعجّب» رمزگشايي مي‌كند.او مي‌نويسد: «قالَ الحُكَما، التّّعَجُبُ حِيرهُ تُعرض الانسانُ لِقصورهِ عَنْ مَعْرِفَهِ سَبَبُ الشّييِ أو عَنْ مَعرفهِ كيفيهِ تأثيرِ سَبَبِ لشَّيي فيه.»(«تعجّب حيرتي است كه بر انسان عارض مي‌شود به واسطه‌ي آن كه چيزي بيند كه سبب آن را نداند. در شگفت مي‌ماند از آن چيز، قبل از آن كه سبب آن دانسته باشد.»)قزويني از خلال سوبژكتيويته‌ي پيشامدرن ايراني به چنين تعريفي مي‌رسد؛تعريفي كه رسيدن به آن مختص جهان‌هاي مدرن و پسامدرن است.او بعد از اين اصطلاح‌شناسي دقيق مفهوم «تعجّب»، بلافاصله شگفتي زنبور عسل را مثال مي‌زند و اين‌كه چگونه اين مهندس حاذق و پركار آن سازه‌هاي شش ضلعي را مي‌سازد.قزوينيِ كيهان‌شناس كار زنبور عسل را توأم با شگفتي و مايه‌ي تعجب مي‌داند.اين تلقي هستي‌شناسانه البته از آن روست كه كيهان‌شناسان ايراني بعد از اسلام عمدتاً نگره‌هاي تئولوژيك داشته‌اند.