مسعود امینی (ترانه‌سرا)
مسعود امینی (زادهٔ ۲۷ تیر ۱۳۲۸ تهران) شاعر، ترانه‌سرا، روزنامه نگار و شخصیت تلویزیونی ایرانی-آمریکایی است.
وی مقیم شهر لوس آنجلس میباشد.
محبوبیت مسعود امینی بیشتر در همکاری های او با خوانندگانی همچون معین، ابی، دایوش، شاهرخ، عارف، حمیرا، شهره و بسیاری از خوانندگان موسیقی ایران میباشد.
وی شاعر ترانه "من عاشق عاشق شدنم" که با صدای معین و هایده و عارف اجرا شده میباشد.
ترانه "کعبه" با صدای معین، ترانه "قبله" با صدای ابی و ترانه"سرتو بذار روشو نه هام" با صدای امید جایگاه ویژه ای در بین شنوندگان ایرانی دارند.
وی متولد خیابان شهباز (۱۷ شهریور) است. خانواده او اصلیت تهرانی دارند و اهل خیابان امیریه و خیابان باغ فردوس مولوی بودند.
در دوران نوجوانی به همراه دوستانش داریوش خواجه نوری و بیژن قادری گروه موسیقی "The Cat" را راه اندازی و در کلاب کاکوله در تهران به اجرای موسیقی میپرداختند. وی نوازنده درامز گروه بوده است.
در همان دوران شعرها و دست نوشته های او مورد توجه دوستان و اطرافیان قرار گرفت و حاصل این توجه همکاری مسعود و فریدون فروغی را فراهم می آورد. فریدون توسط مسعود امینی به جامعه موسیقی ایران معرفی و ترانه هایی همچون "قوزک پا" و "خاک" محصول دوران نوجوانی مسعود امینی و فریدون فروغی می باشد.
امینی در سال ۱۳۵۴ با دینامیک ازدواج نمود.
زندگی هنری مسعود امینی به دو بخش تقسیم میشود.
مجموعه صفحات صوتی منتشر شده شامل
مسعود امینی بعد از انقلاب از ایران خارج شده و نهایتاً بعد از چند سال جابه جایی بین کشورهای مختلف در کشور آمریکا و شهر لوس آنجلس ساکن میشود. مهاجرت بسیاری از آهنگسازان و خواننده گان ایرانی به آمریکا و حضور آن ها در شهر لوس آنجلس و ایالت کالیفرنیا فرصت همکاری بین مسعود و بسیاری از هنرمندان ایرانی مقیم آمریکا را فراهم می آورد. وی در کنار ترانه سرایی به فعالیت های روزنامه نگاری و ژورنالیستی پرداخته است. در طول فعالیت های هنری خود چندین روزنامه، هفته نامه، نشریه منشر نموده است. در زمینه مدیا مسعود امینی تلویزیون ""مردم " و شبکه رادیو "رادیوخونه" را راه اندازی کرده است. وی در بسیاری از تلویزیون های ایرانی-آمریکایی و اروپایی فعالیت و همکاری داشته و برنامه های مختلفی در ژانر های هنری، سیاسی، اجتماعی تولید و اجرا کرده است.
مسعود امینی افزون بر ۲۰۰ ترانه شناخته شده در موسیقی ایرانی سروه است.
در ترانه‌هایش او به عشق، دوری از عزیزان، سنت، مادر، مهاجرت، محله قدیم، ضرب المثل، کشور، میهن دوستی و بسیاری دیگر از دغدغه های انسانی میپردازد. سادگی کلام و لحن خوش آمیخته با کلمات نوستالژیک تهرانی هویت شعری خاصی رو ایجاد نموده که شنوندگان عمیقاً با کارهای او ارتباط حسی برقرار میکنند.
امینی در ترانه هایش به یپشینه و هویت تاریخی تهران و تاریخ بصری دوران کودکی خود می پردازد. ادبیات او کاملاً با مکان زندگی او و محل رشد و نمو او هماهنگ میباشد. او شاعر مردمی است و ترانه هایش مورد پسند آهنگسازان و موسیقی دان های ایرانی است.
"یکی را دوست میدارم ولی افسوس او هرگز نمی‌داند. نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من که او را دوست میدارم. ولی افسوس که او هرگز نگاهم را نمی‌خواند." "من به خاکستر نشینی عادتی دیرینه دارم. سینه مالآمال درد اما دلی بی کینه دارم. پاک بازم ولی در آرزویم عشق بازی است مثل هر جنبنده ای من هم دلی در سینه دارم. من عاشق عاشق شدنم."
"بهش بگو پلنگه، پلنگه چش قشنگه. بجون چشات هزارتا دل مثه دل من بجون تو جونش بنده. علی‌الخصوص وقتی چشات از ته دل جلوی چشام میخنده، نگی جاییا، مال ماییا پلنگه، پلنگه چشم قشنگه" "تو مال کجایی بانو؟ تاج سر مایی بانو. یه جور دیگس مرامت، بی بی شاهی بانو"
"تو مکه عشقی و من عاشق رو به قبلتم. من اولین قربونیه عیدای فطر کعبتم. میمیرم از عشق چشات اگه ندی تو حاجتم."
"پشت دیوار شب یه راهی داره که میره یه راست در خونه ستاره. چار قدم از ور دل ما که رد شی، میبینی ماه شب چارده داره خورشید خانمو ابروشو ور میداره."