hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
محمد مهرداد
محمد مهرداد (مرگ ۱۶ بهمن ۱۳۸۴) در دوران دکتر محمد مصدق رهبری سازمان پرچمداران پان‌ایرانیسم را عهده‌دار بود و روزنامه پرچمدار را منتشر می‌کرد.
پدرش حکمران کرمان بود. پس از سقوط رضاشاه و اشغال ایران توسط متفقین، به تهران آمد و وارد جریانات سیاسی شد. اندیشه‌های ملی‌گرایانهٔ او سبب شد تا به همراه چند تن دیگر از دوستانش مکتب پان‌ایرانیسم را بنیان‌گذاری کند. در جریان نهضت ملی شدن نفت به رهبری محمد مصدق به همراه دیگر کوشندگان مکتب پان‌ایرانیسم به این نهضت پیوست
مهرداد در ۱۶ بهمن ۱۳۳۱ توسط گروهی مخالف ترور شد که به علت ضایعات ناشی از این ترور تا پایان عمر قادر به برخاستن و حرکت نبود.
دانشگاه توکیو
دانشگاه توکیو که به اختصار به آن گفته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مراکز آموزش عالی کشور ژاپن است که در سطح جهانی مقام والایی در کلیه زمینه‌های آموزشی و فرهنگی دارد. این دانشگاه بر پایه رتبه‌بندی دانشگاه‌ها در آسیا رتبه اول را کسب کرده‌است.
دانشگاه توکیو ۱۰ دانشکده دارد و هر ساله نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ دانشجو ثبت‌نام می‌کند که ۲٬۱۰۰ دانشجوی بین‌المللی هستند. این دانشگاه یکی از دانشگاه‌های برگزیده‌ای است که وزارت علوم ژاپن در راستای پروژه دانشگاهی ژاپن ۲۰۱۴ بودجه آن را افزایش داده است تا توان رقابتی ژاپن در آموزش در سطح جهان افزایش یابد.
افراد سرشناس بسیاری از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند که در میان آن‌ها ۱۷ نخست‌وزیر، ۷ برنده جایزه نوبل و ۳ برنده جایزه معماری پریتزکر هستند.
دانشگاه توکیو ۱۰ دانشکده و ۱۵ مدرسه عالی دارد.
در رتبه بندی برترین دانشگاه های دنیا سال ۲۰۲۰ که موسسه QS آن را انجام داده است دانشگاه توکیو در رده ۲۲ برترین دانشگاه های جهان و اول ژاپن قرار دارد. در رده بندی دانشگاه های جهان در سال ۲۰۲۰ به نقل از موسسه تایمز این دانشگاه در رتبه ۳۶برترین دانشگاه های جهان قرار دارد.
سهره
سِهرِه یا فنچ خانواده‌ای از پرندگانی دانه‌خوار و حشره‌خوار با منقاری کوتاه، مخروطی و قوی، و پر و بالی رنگارنگ است. در فصل بهار و تابستان به‌صورت تک یا جفت یا والدین به همراه جوجه‌ها، در خارج از فصل زاد و ولد در فصل پاییز و زمستان به‌صورت دسته‌جمعی به سر می‌برند. نر و ماده تقریباً هم‌شکل هستند، به صورتی که رنگ پرهای جنس نر تنوع و جلای بیشتری دارد.
معمولاً در بیشتر نقاط جنگلی و کوهستانی و سرسبز حضور دارند.
انواع گونه‌های مختلف این پرندگان در تمامی نقاط آسیا، اروپا، استرالیا، آمریکا و… حضور دارند.
محمد بهشتی
محمد بهشتی می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
دست‌نوشته‌های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴
دست‌نوشته‌های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ یا دست‌نوشته‌های پاریس مجموعه یادداشت‌هایی هستند که بین آوریل و اوت ۱۸۴۴ توسط کارل مارکس نوشته شده‌اند. این یادداشت‌ها در زمان زندگی مارکس و مدت‌ها پس از مرگش منتشر نشد و برای اولین بار در سال ۱۹۳۲ توسط محققان اتحاد شوروی یافته شد و به چاپ رسید.
فهرست وام‌واژه‌های روسی در فارسی
بر اثر روابط ایران و روسیه که از دورهٔ قاجاریان آغاز شده‌است، کلمات فراوانی از زبان روسی به زبان فارسی راه یافته‌اند. برخی از این لغات به گمان بیشتر زبان‌شناسان ریشهٔ روسی دارند و بعضی ممکن است ریشهٔ روسی نداشته باشند. برخی از این واژه‌ها ریشهٔ اصلی‌شان زبان دیگری مانند زبان فرانسوی است ولی از طریق زبان روسی به زبان فارسی وارد شده‌اند. این صفحه فهرستی از لغات فارسی با ریشهٔ روسی است.
تلویزیون نورین
تلویزیون نورین یکی از شبکه‌های تلویزیونی خصوصی افغانستان است. این شبکه از شهر کابل برنامه‌های خود را به طور ۲۴ ساعته پخش می‌کند. برنامه‌های این شبکه بیشتر به زبان فارسی است و برخی برنامه‌ها نیز به زبان پشتو پخش می‌شوند.
برنامه‌های این شبکه بر روی ماهواره اکسپرس «ای ام 22» قابل دریافت می‌باشد.
زنجان‌رود
زنگان رود یا ( زنجان رود) یکی از شعب رودخانه قزل اوزن است که از شهر زنجان می‌گذرد. این رودخانه با طول تقریبی ۱۲۰ کیلومتر از حدود سلطانیه  واقع در جنوب خاور زنجان سرچشمه می‌گیرد و بعد از گذر از جنوب شهر زنجان  در حدود روستای رجعین در کیلومتر ۸۴ شمال باختری زنجان به رودخانه قزل اوزن می‌ریزد. جریان رودخانه از جنوب خاوری به شمال باختری است و اوایل آن زاینده رود است. حمدالله مستوفی در  نزهةالقلوب  می‌نویسد آب زنجان رود که آن را ناج رود، ماج رود، ماخ رود، ناجر رود و ناخرود خوانند از توابع سلطانیه بر می‌خیزد و با آب کوه‌های زنجان جمع شده بر ولایت زنجان می‌گذرد و به سفید رود می‌ریزد. طول آن ۲۰ فرسنگ  باشد و در این رود نیز از آغاز تا ۱۰ فرسنگ زاینده است.
این رود که در خاک شهر زنجان از میان باغات جنوبی شهر می‌گذرد در دو طرف بستر خود و تقریباً در تمام طول خود دره سر سبز باغات زنجان‌رود را تشکیل می‌دهد که از سلطانیه شروع و در روستای رجعین پایان می‌یابد و در این مسیر نه تنها باغات طرفین بستر رودخانه از آب این رودخانه آبیاری می‌شوند بلکه با بستن سدهای محلی موسوم به «باستیان» آب رودخانه را به جوی های منشعبه از آن هدایت می‌نمایند و به وسیلهٔ آن جوی ها باغات و کشتزارهای شهر را آبیاری می‌نماید. در گذشته بسیار نزدیک این جوی ها در محدوده خاک شهر زنجان که از روستای سایان واقع در ۶ کیلومتری شرق زنجان با باستیان‌های محلی شروع و در قریه کوشکان ولقع در ۸ کیلومتری باختر زنجان پایان می‌یافت، از خاور به باختر عبارت بودند از: نهر خراب، نهر زرتان، هر گلجین، نهر خساغ، نهر اکبر، نهر رامین، نهر فولاد، نهر توپ آغاجی، نهر مال دره، نهر دفترخانه، نهر خلول، نهر سرداب، نهر زنجان، نهر اسحق. نحوه ساخت باستیان یا سد محلی به این گونه بوده‌است که مالکین باغات جنوب خاوری باستیان یا سد محلی اولیه جلو جریان آب را می‌گرفتند و با تشکیل دادن حوضچه‌های آب رودخانه را بالا می‌آوردند و در نتیجه قسمتی از آب زنجان‌رود را به نهر خراب (سایان ارخی) بسته سوار می‌کردند و با آن باغات و اراضی زراعی خود را مشروب می‌کردند. بعد آب زنجان‌رود پس از پر شدن حوضچه در بستر خود جریان می‌یافت و با آب‌های زائد از بستر رودخانه بسوی باستیان دوم (نهر رزتان) بسته که چند صد متر پایین‌تر از آن احداث شده بود جاری می‌شد. و در مبدأ نهر ورتان باز قسمتی از آب رودخانه زنجان‌رود سوار نهر وران می‌شد. و اراضی و باغات اطراف خود را مشروب یکرد و بقیه آن باز در بستر رودخانه جاری می‌شد و این روش تا آخر باستیان (مبدأ نهر اسحق) ادامه می‌یافت و به این ترتیب کلیه باغات نهر را از آب رودخانه زنجان‌رود مشروب می‌شدند و دره سرسبز را به وجود می‌آوردند.
ژوزفین بوهارنه
ماری ژوزف روز تاشر دولا پاژری معروف به ژوزفین بوهارنه نخستین ملکه یا امپراتریس فرانسه پس از انقلاب بود وی همسر ناپلئون بناپارت بود.  ژوزفین در ۲۳ ژوئن ۱۷۶۳ در مارتینیک به دنیا آمد و در ۲۹ مه ۱۸۱۴ درگذشت.
ژوزفین در سال ۱۷۷۹ به عقد ازدواج ویکنت الکساندر بوهارنه درآمد. ژوزفین پس از مرگ ویکنت در سال ۱۷۹۶ با ژنرال بناپارت که شش سال جوانتر از وی بود، ازدواج کرد و در سال ۱۸۰۴ ملکه فرانسه شد.پس از خیانتهای متقابل ناپلئون او را در سال ۱۸۰۹ طلاق گفت. وی مادربزرگ مادری ناپلئون سوم و مادر بزرگ پدری ژوزفین لوختنبرگ نیز می باشد .
نام ژوزفین در کودکی ماری ژوزه روزه و از خانواده دولاپاگری بود. پدر الکساندر نامه‌ای به پدر وی می‌نویسد و درخواست ازدواج پسرش با کاترین (خواهر ژوزفین) را مطرح می‌کند. نامه چند روز پس از مرگ کاترین می‌رسد و لاجرم ژوزفین به ازدواج الکساندر در می‌آید.
رابطه زناشویی آنان مدت طولانی ادامه نیافت. الکساندر بهانه جویی می‌کند و او را به یک صومعه می‌فرستد. جدایی آنان با اعدام لویی و تغییر وضع حکومتی تکمیل می‌شود. ژوزفین جزء زنان درجه اول پاریس می‌شود و با بناپارت که شش سال جوانتر از وی بود، ازدواج می‌کند. مدت‌ها پیش از تاج‌گذاری، این دو نیز رابطه خود را با یکدیگر سرد می‌بینند. نقش خواهران بناپارت و ولخرجی‌های ژوزفین در این رابطه بی تأثیر نبوده‌است. با وجود ازدواج، خیانت متقابل و نهایتاً جدایی ناپلئون از ژوزفین، آخرین کلمات ناپلئون در بستر مرگ دربارهٔ ژوزفین بوده‌است :"فرانسه، ارتش، در راس ارتش، ژوزفین"
جواد صفا
وی در سال ۱۳۵۴ در رشته تصویربرداری از مدرسه عالی سینما و تلویزیون فارغ‌التحصیل شد.
در سال ۱۳۵۴ در تلویزیون شروع به‌کار کرد. عمده سابقه قبل از انقلاب وی، تصویربرداری برنامه‌ها و سریال‌هایی نظیر، آقای مربوطه، آدم‌های شهرت و... بوده‌است.
دفتر خاطرات زن خدمتکار
دفتر خاطرات زن خدمتکار یا روزنگار پیشخدمت زن مهم‌ترین اثر اکتاو میربو نویسندهٔ فرانسوی است که در سال ۱۹۰۰ به رشتهٔ تحریر در آمد.
فیگارو
فیگارو از قدیمی‌ترین و سرشناس‌ترین روزنامه‌های صبح فرانسوی زبان و از پرآوازه‌ترین نشریات جهان است که در پاریس منتشر می‌شود. خط مشی سیاسی این روزنامه بر پایه اصول محافظه‌کاری است و از حامیان فعال حزب سیاسی اتحاد برای جنبش مردمی بوده‌است.
"فیگارو" با شمارگان بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ هزار نسخه در روز منتشر می‌شود.
نقده (ابهام‌زدایی)
نقده شهری‌است در استان آذربایجان غربی در ایران.
نقده همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سونات شماره ۲۳ پیانو (بتهوون)
سونات پیانو شماره ۲۳ لودویگ فان بتهوون اپوس ۵۷ در فا مینور، بزرگ‌ترین سونات بتهوون در دورهٔ دوم سونات‌های اوست. کرانس، یکی از ناشران آثار بتهوون در هامبورگ، در ۱۸۳۸ نام "آپاسیوناتا" را برای این سونات انتخاب کرد و از این جهت به این نام مشهور شده‌است. این اثر در طی سال‌های ۱۸۰۴ و ۱۸۰۵ نوشته و اولین بار در ۱۸۰۷ در وین منتشر شد. از حیث قدرت و هیجان، "آپاسیوناتا" شبیه سونات شماره ۸ "(پاتتیک)" است، ولی قدرت و ارزش آن از لحاظ فنی به‌مراتب بیش از آن است. یک بار آنتون شیندلر (۱۷۹۵–۱۸۶۴)، دوست و شاگرد بتهوون، منظورِ آهنگ‌ساز را از جملات هیجان‌آورِ این سونات سؤال کرد؛ بتهوون گفت: "طوفان" شکسپیر را در این قطعه بیابید.
اجرای کامل این اثر به‌طور معمول حدود ۲۵ دقیقه طول می‌کشد. این سونات دارای سه موومان است:
زن سی‌ساله
زن سی ساله رمانی از انوره دو بالزاک نویسندهٔ فرانسوی است.
این رمان سرگذشت دردناک زنی است که زندگی زناشویی کامش را برنمی‌آورد و سرانجام پس از وسوسه‌های بسیار به عشقی رمز آلود تن می‌دهد. وی به کودکی که حاصل این عشق اوست بیش از فرزند مشروع خود مهر می‌ورزد. دخترش که از راز مادرش آگاه است، آن کودک را به رودخانه می‌اندازد و خود با خشم از دامن آلودهٔ مادرش به آغوش جوانی، که خود نیز مثل دختر دستش به خون آغشته است، می‌افتد و تا آخر عمر با هم به شادی زندگی می‌کنند. در انتهای داستان حوادث هیجان انگیزی روی می‌دهد و زن ناپاک از شدت درد و رنج می‌میرد.
زن سی ساله از جهت مطالعهٔ دقیق عواطف انسانی و به‌ویژه تحلیل خواهش‌ها و هوس‌های زنان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
شیخ طوسی
محمد بن حسن طوسی معروف به شیخ طوسی، شیخ‌الطایفه و شیخ، از علمای ایرانی شیعه در قرون چهارم و پنجم هجری قمری بود. او معاصر سلطان محمود غزنوی، حکومت آل بویه، شیخ صدوق، فردوسی، شیخ مفید، ابن سینا، ابوریحان بیرونی و سید مرتضی بوده است.
به نوشته ابوالقاسم گرجی، طوسی توانست مکتب اجتهادی فقه جعفری را در برابر مکاتب فقهی اهل سنت به استقلال برساند و آن را کامل کند. دستاوردهای علمی وی در علم حدیث، رجال، اصول، فقه، کلام و تفسیر شیعه چنان بود که علمای بعدی از جمله علامه حلی وی را رئیس طایفه شیعه نامیده‌اند.
وی در رمضان سال ۳۸۵ هجری قمری در طوس زاده شد، گرچه تاریخ دقیق تولد او در دست نیست. از کودکی آغاز به آموختن علوم اسلامی کرد. در سال ۴۰۸، در ۲۳ سالگی، خراسان را به قصد عراق ترک کرد و به بغداد رفت تا از محضر بزرگ‌ترین دانشمند شیعه آن دوران یعنی شیخ مفید درس آموزی کند.
محمد طوسی در جوانی به درجه اجتهاد رسید و کتاب تهذیب الاحکام را در این دوره و با پیشنهاد استادش، شیخ مفید تألیف کرد. وی پنج سال از عمرش را به شاگردی شیخ مفید گذراند. پس از مرگ شیخ مفید، نزد شاگرد او سید مرتضی حاضر شد و ۲۳ سال تحصیل کرد.
سید مرتضی علم الهدی به سال ۴۳۶ درگذشت و پس از وی طوسی، مرجع شیعه شناخته شد. ترکان سلجوقی در سال ۴۴۷ با استفاده از ضعف آل بویه - که شیعه مذهب بودند - به بغداد حمله کردند و با اشغال آن، حکومت آل بویه را برانداختند. طوسی تا سال ۴۴۸ در بغداد بود و مجلس درس خود را در همان شهر تشکیل داد. در سال ۴۴۸ به سبب حمله طغرل به بغداد و انقراض آل بویه بر آزار و اذیت شیعیان توسط اهل سنت و سلجوقیان افزوده شد.
در این زمان "عبد الملک" وزیر طغرل بیک، به محله‌های شیعه‌نشین حمله کرد و به کشتار آنان پرداخت. حتی به خانه شیخ حمله کردند تا وی را به قتل برسانند، ولی او را نیافتند و وسایل منزل و کتاب‌های او را به آتش کشیدند و نابود ساختند. گفته‌اند طغرل بیک تا سال ۴۴۹، چندین بار کتاب‌های شیخ طوسی را در ملأ عام سوزاند. پس از این حادثه شیخ از بغداد خارج شد و به نجف رفت و حوزه علمیه نجف را تأسیس کرد. گفته شده که در آنجا ۳۰۰ مجتهد تربیت کرد و چندین کتاب نوشت. برخی گزارش‌ها نیز سال ۴۴۸ را سال تأسیس حوزه علمیه نجف می‌دانند.
نفوذ علمی به گونه‌ای بود که تا ۸۰ سال فتوایی مخالف فتواهای وی صادر نشد. خاندان شیخ طوسی تا چند نسل همه از علما و فقها بوده‌اند. پسرش "شیخ ابو علی ملقب" به «مفید ثانی» کتابی به نام «أمالی» دارد و کتاب «النهایة» تألیف پدرش را نیز شرح کرده‌است. همچنین دختران شیخ طوسی نیز فقیهه و فاضله بوده‌اند.
استادان شیخ طوسی بسیارند، محدث نوری در مستدرک الوسائل ۳۷ نفر را ذکر می‌کند که اسامی شان را از کتاب‌های شیخ طوسی درآورده است. اما مهم‌ترین استادانی که از آنان بیشتر روایات تهذیب و استبصار را ذکر کرده‌است ۵ نفر بودند: از این ۵ نفر در بیشتر کتبش نام برده‌است و از آنان روایت می‌کند، و دیگر مشایخ او عبارتند از:
تعداد شاگردان وی از فقها و مجتهدان و علمای شیعه، بیش از ۳۰۰ نفر بود و در همان وقت چند صد نفر از علمای اهل سنت نیز نزد او تحصیل می‌کردند.
شیخ طوسی در شب دوشنبه ۲۲ محرم سال ۴۶۰ درگذشت و در نجف در خانه خویش به خاک سپرده شد. بنا به وصیت وی، آن جا تبدیل به مسجد شد. این مسجد هم‌اکنون در قسمت شمال بقعه علوی، به نام مسجد طوسی معروف است.
تعداد آثار شیخ طوسی به ۵۱ جلد می‌رسد، که از آن جمله‌است:
چراغ‌علی اعظمی سنگسری
چراغعلی اعظمی سنگسری نویسنده و پژوهشگر ایرانی است. وی در سال ۱۳۰۳ در سنگسر به دنیا آمده و در سال ۱۳۸۱ وفات یافت. وی از سال ۱۳۲۶ در تهران مقیم شد، اعظمی دانش‌آموخته دانشگاه کمبریج در رشته زبان و ادبیات انگلیسی بود.
اعظمی سنگسری در موضوعات مختلف آثار مکتوب داشته‌است که مهم‌ترین آن‌ها درباب گله‌داری، باورهای عامیانه، جشن‌های ملی، گاه‌شماری سنگسری، بازی‌ها، موقعیت جغرافیایی و موضوعات دیگر سنگسر است که زادگاه او بوده. از برجسته‌ترین آثار وی دراین زمینه، واژه‌نامه سنگسری نام دارد که با همکاری «گرنات. ل ویندفوهر» زبان‌شناس مشهور آلمانی در سال ۱۳۵۱ توسط انتشارات «فرانکلین» و نشر «جیبی» با همکاری دانشگاه «میشیگان» منتشر شده‌است. مکمل این کتاب ۱۲ دفتر در دو مجلد در کتابی با عنوان «سنگسری وات وات» به معنای گفتگوی سنگسری است که در سال ۱۳۷۲ این دفاتر به فرهنگستان زبان ایران سپرده شد و از طرف فرهنگستان به تعداد ۱۵ نسخه تکثیر زیراکسی شد. در نهایت به علت کهولت سن او، این کتاب حروفچینی نشد. چون بازدید مجدد توسط اعظمی سنگسری مشکل بود، این کتاب تکثیر شده به کتابخانه‌های ایران‌شناسی در داخل و خارج از ایران فرستاده شد. کتاب دیگری نیز دراین زمینه نوشته و چاپ شده کتاب «تاریخ سنگسر» نام دارد که به طورخلاصه نکات مهم تاریخی سنگسر در آن گردآوری شده‌است، این کتاب حدود ۱۰۰ صفحه‌است و در سال ۱۳۷۱ چاپ شده و مطالب ذکر شده در آن در کلیات سنگسری آورده می‌شود.
آثار دیگر چراغعلی اعظمی سنگسری در موضوعات غیر از سنگسر ترجمه متون پهلوی و باستانی از قبیل: «از توسر تا زاد سپرم»، «خسرو کوآتان»، «زندوهومن سین»، «واژه‌های برابر پهلوی و سنگسری» و «واژه‌های مشکل پهلوی» است. در زمینه‌های تاریخی نیز آثاری مانند «کرونولوژی لشکرکشی‌های مسلمانان به شبه قاره هند» که در مجله ایران شناخت شماره ۷ به چاپ رسیده‌است، «پرستشگاه آرتازقره کلیسا» که به چاپ رسیده و «پیشینه ارتشتاری در ایران» که هنوز منتشر نشده‌است. این نویسنده در زمینه ستاره‌شناسی نیز مقالاتی دارد با عنوانهای «پندار ایرانیان باستان دربارهٔ خورشید، ماه و ستارگان»، «آغاز گردش سپهر به باور ایرانیان» و مقاله‌ای با عنوان آثار الباقیه و متون پهلوی که در نامواره دکتر محمد افشار جلد ششم به چاپ رسیده‌است. وی از سکه‌شناسان ایران بود و در این ارتباط مقالاتی در نشریات خارجی به چاپ رساند که می‌توان «تحولات سکه در ایران از دوره هخامنشی تا اوایل دوره اسلامی»، «سکه‌های طبرستان» و «۲۵ قرن سر گذشت سکه در ایران» را در آن‌ها مدنظر قرار داد. همچنین در ترجمه‌های کتیبه‌های ایرانی نیز فعال بوده‌است و تحقیقی مفصل در خصوص خاندان گاووارگان داشت و کتابی نیز با عنوان «گاووارگان پادوستیانی» در قبل ازانقلاب منتشر کرد.
کتاب دیگر اعظمی سنگسری «راهگشا»، نام دارد که واژه‌نامه‌ای ویژه برای خط میخی می‌باشد. این کتاب به صورت دست‌نویس تکثیر شده و به کتابخانه‌های مهم ایران‌شناسی در جهان ارسال شده‌است. ایشان با خط و زبان پهلوی ساسانی و اشکانی آشنایی کامل داشت و خط کوفی و میخی را به سهولت می‌خواند.
برخی آثار چراغعلی اعظمی سنگسری به صورت موضوعی عبارت‌اند از:
ملل و نحل
المِلَل و النِحَل کتابی است برپایهٔ مذاهب و ادیان و عقاید ملت‌های مختلف جهان در دورانی که نویسنده می‌زیسته‌است. این کتاب توسط محمد بن عبدالکریم شهرستانی (۴۷۹–۵۴۸) هجری قمری به زبان عربی نوشته شده‌است. در آن مراتبی دربارهٔ آداب و رسوم دین زرتشتی وجود دارد. در این کتاب شهرستانی جهان را به هفت اقلیم تقسیم وشرح می‌نماید وچنین می‌گوید: این کتاب دانشنامه کوتاهی از ادیان، مذاهب و آراء فلاسفه در دوران نویسنده است که در زمان خودش مورد استقبال مردم چه در شرق و چه در غرب قرار گرفته بود. این کتاب به چندین زبان زنده دنیا از جمله آلمانی توسط تئودور هابروکر، ترجمه شده‌است. هابرکر در مقدمهٔ ترجمهٔ خود می‌گوید: «مردم جهان توسط شهرستانی توانستند به تاریخ فلسفهٔ قدیم و جدید پی ببرند.» متن عربی و ترجمه فارسی جلد سوم این کتاب با ترجمه فارسی دکتر محسن ابوالقاسمی در بازار موجود است.
سایپرس هیل
گروهِ هیپ هاپ لاتین-آمریکایی سایپرس هیل ، از ناحیه South Gate واقع در کالیفرنیا، اولین گروه رپ لاتین بود که با فروش آلبوم‌هایش به موقعیتِ پلاتینوم (فروش یک میلیون نسخه) و مولتی-پلاتینوم (فروش چندین میلیون نسخه) دست یافت و به همین ترتیب به خوش فروش‌ترین گروه لاتین رپ مبدل شد. یکی از جنبه‌های محبوبیت این گروه سرسپردگی آنها به قانونی کردن مصرف ماریجوانا است. این گروه سه بار نامزد دریافت جایزهٔ گرمی بوده است. گروه در آغاز متشکل از دو برادر،سن داگ و ملو من ایس، بود و بعدأ دی‌جی ماگز و بی-ریل به گروه اضافه شدند و اسم گروه را از روی خیابانی در محله ساوث گیت، سایپرس هیل نامیدند.
محمد بن عبدالکریم شهرستانی
محمد فرزند عبدالکریم با نام کامل ابی الفتح محمد بن عبدالکریم بن ابی بکر احمد الشافعی الشهرستانی (۴۷۹–۵۴۸) هجری قمری. مورخ مشهور، دانشمند و جهان‌گرد ایرانی قرن ششم بود.
وی در سال ۴۷۹ هجری قمری در روستای شهرستان در شمال خراسان — بین نیشابور و خوارزم — دیده به جهان گشود و دوران کودکی و تعالیم در زادگاه خود فرا گرفت. وی در نیشابور فقه شافعی و کلام اشعری را فرا می‌گیرد و در وادی فلسفه نیز گامهایی برداشته است. ایشان تعالیم خود نزد علماء برجستهٔ عصر خود مانند: احمد الخواجه، و ابی القاسم الانصاری، و ابی الحسن المدائنی، و ابی نصر بن القاسم القشیری به پایان رسانید. ایشان نیز مانند علماء عصر خویش علاقه به سفر و انتقال داشت و از نواحی مختلف دیدن نمود من‌جمله خوارزم و خراسان. در عمر ۳۰ سالگی برای فریضهٔ عمره رهسپار مکه شد در سال ۵۱۰ هجری قمری. بعد از اداء عمره به بغداد رفت و ۳ سال در آنجا گذراند. در این مدت در مدرسهٔ نظامیه کسب علم نمود. وی در سال ۵۴۸ هجری قمری این دار فانی را بدرود حیات گفت. آرامگاه وی (آرامگاه علامه شهرستانی) در دهستان شهرستانه ،‌ بخش نوخندان ، شهرستان درگز قرار دارد.
او در وادی فلسفه گام‌هایی برداشته و افزون بر نقل و بررسی سخنان فیلسوفان در کتابهای مختلف، خود کتابی مستقل در نقد اندیشه‌های ابن سینا نگاشته‌است. این کتاب که با نام‌هایی چون المصارعات و مصارعه الفلاسفه خوانده می‌شود، در مسایلی مانند اقسام وجود، توحید واجب الوجود و حدوث و قدم عالم، دیدگاه ابن سینا را به چالش می‌کشد.
شهرستانی در کتاب المصارعات و مصارعة الفلاسفة به نقد اندیشه‌های ابن سینا برمی‌خیزد البته گفتنی است خواجه نصیر الدین طوسی در پاسخ به این نقدها کتابی تألیف کرده که آن را مصارع المصارع نامیده‌است و در این کتاب قول شهرستانی را سخیف می‌شمارد. به هر حال آنچه نام شهرستانی را همواره پرآوازه ساخته کتاب الملل و النحل اوست که هرچند خالی از نقص و اشتباه نیست، از مهم‌ترین آثار موجود در شناخت ادیان و مذاهب به‌شمار می‌رود. این کتاب به همراه کتاب نهایة الاقدام فی علم الکلام — که در آن به نقد تند شیعیان و گاه به سخره گرفتن آنان می‌پردازد — شهرستانی را متکلمی اشعری مسلک تصویر می‌کند، با این همه آنچه جای شگفتی دارد این است که شهرستانی در کتاب تفسیر قرآن خویش موسوم به مفاتیح الاسرار و مصابیح الابرار چهره‌ای کاملاً متفاوت از خود به نمایش می‌گذارد و همچون یک شیعه اسماعیلی سخن می‌گوید.
وانشان (روستا)
وانِشان، روستایی از توابع شهرستان گلپایگان واقع در استان اصفهان است.
بنای تاریخی آرامگاه امامزاده ابوالفتوح (متعلق به قرن دهم خورشیدی) در این روستا قرار دارد.
سردار سرلشکر حسین سلامی (فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) متولّد این روستا می باشد.
ر این روستا محصولات باغی نظیر انگور، سیب، زردآلو همچنین محصولات صیفی نظیر خیار و سبزیجات کاشته می‌شود. گردو و بادام نیز یکی از محصولات این روستا است و گردوی وانشان از شهرت بالایی برخوردار است. کوه تیر یکی از معروفترین قله‌های مجاور این روستا می‌باشد.از میان دیدنی‌های وانشان می‌توان به:
باغ‌های سبز و زیبا، کوه بابادودورشاه، چشمهٔ لمبی، مورا، دزی، کوه دیگا، کوه محد حیدر، قلعه جمال، سدکرا (مقبره سید کرار)، مقبره پهلوان علی، برج حاج فرج‌الله، مزرعه امیریه، قلعهٔ وانشان اب انبار و …
اشاره کرد که البته امامزاده ابوالفتوح جایگاه ویژه‌ای دارد.
روستاهای ایران: چهره‌های ماندگار اصفهان - سید حسین اطیابی - وانشان
بنگال غربی
بنگال غربی (به زبان بنگالی: পশ্চিমবঙ্গ؛ تلفظ: "پُشچیمبُنگُ") یکی از ایالات شمال‌شرقی کشور هند است مرکزیت این ایالت شهر کلکته است.
ایالت بنگال غربی با کشور بنگلادش هم‌مرز است و این ایالت به‌همراه بنگلادش، منطقهٔ قومی-زبانی بنگال را تشکیل می‌دهند.
در شمال شرقی این ایالت، ایالت‌های آسام و سیکیم و کشور بوتان قرار دارد و در جنوب غربی آن، ایالت اریسا. بنگال غربی همچنین از سوی باختر با ایالت‌های جارکند و بیهار و از سوی شمال غربی با نپال هم‌مرز است.
بازمانده‌های تمدن در ناحیه بنگال بزرگ به ۴ هزار سال قبل، یعنی زمان سکونت اقوام دراویدی، تبتی-برمه‌ای و آستروآسیایی برمی‌گردد.
ریشهٔ واژهٔ بنگال به درستی روشن نیست ولی آن را مشتقی از اسم قبيله دراویدی‌زبان «بنگ» دانسته‌اند. این ایل ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد در این ناحیه سكنا گزیده‌ بود.
بعد از ورود مردمان شمال به این ناحیه، در سدهٔ ۷ ب. م. پادشاهی ماگادا شکل گرفت که مناطق بیهار و بنگال را دربرمی‌گرفت.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۵ فوریه ۲۰۰۷.
سوخومی
سوخومی ( به آبخازی: Aqwa، به روسی: Сухуми) پایتخت جمهوری آبخاز با جمعیت ۱۲۵ هزار نفر (۲۰۰۳ م) است.
شهر سوخومی در جریان درگیری گرجستان و آبخاز در آغاز دهه ۱۹۹۰ آسیب فراوانی دید.
سوخومی در خلیج پهناوری در کرانه شرقی دریای سیاه قرار گرفته و بندر مهمی برای گرجستان به‌شمار می‌آید.
این شهر همچنین محل تلاقی خطوط راه آهن مختلف است و از تفرج‌گاه‌های گردشگری نیز هست. شمار زیادی از گردشگران روسی برای تعطیلات به سوخومی می‌آیند.
هندودر
هندودَر (Hendudar) شهری کوچک در قسمت جنوبی استان مرکزی و مرکز بخش سربند به شمار می آید. در بخش سربند بیش از 90 روستای کوچک و بزرگ تابعه شهر هندودر میباشد. از نظر آب و هوایی زمستانهای بسیار سرد و تابستان های بسیار مطبوع دارد و این منطقه را با توجه به پتانسیل بالایی که دارد به یکی از قطبهای گردشگری استان مرکزی تبدیل کرده است. امروزه از نظر گویش ساکنین این شهر به زبان فارسی و ترکی تکلم می کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر 5000 نفر (نزدیک 1000 خانوار) بوده‌است. بیشتر افراد متولد این منطقه و جوانان برای ایجاد کسب و کار خود به شهرهای بزرگ و صنعتی مهاجرت نمودند و شیب رشد جمعیتی در چند سال ثابت و حتی منفی گزارش شده است. مهاجرت جوانان و سرمایه گذاری آنها در شهرهای بزرگ و صنعتی باعث شده که در این زمینه نخبگان بسیار موفق و کارآفرین چه در عرصه صنعت و چه علمی به جامعه معرفی و مشغول ارائه خدمات در مجموعه های مختلف کشور باشند.
در این شهر مراکز تفریحی تابستانی و زمستانی شامل پیست اسکی و دریاچه و "پیست موتور سواری (کراس)" و " سکوهای پرواز پاراگلایدر " و " جنگل بلوط " و "شهر بازی پارک شادی" و "رودخانه چهارفصل" و "سد کمال صالح "قرار دارد. سد هندودر از مناطق مهم پرورش ماهی و ماهی‌گیری در استان مرکزی است از نظر آموزشی تمامی مقاطع تحصیلی و دبیرستانهای شبانه روزی دخترانه و پسرانه در این شهر دایر بود و خدمات آموزشی به دانش آموزان منطقه و اطراف ارائه میدهند.
شیخ صدوق
ابوجعفر محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابَوَیْه قمی معروف به شیخ صدوق قمی و اِبنِ بابَوَیْه (زادهٔ ۳۰۶ ـ درگذشتهٔ ۳۸۱) از علمای شیعه در قرن چهارم هجری قمری و از عالمان علم حدیث است.
علی بن بابویه صدوق اول، پدر او بود.
او در حدود سال ۳۰۶ در قم متولد شد. تولدش با آغاز نیابت حسین بن روح سومین نایب خاص حجت بن حسن هم‌زمان بوده‌است.
پدر صدوق علی بن حسین بن موسی بن بابویه، از فقهای شیعه و در زمان حسن عسکری و حجت بن حسن می‌زیسته و مورد احترام آنان بوده‌است. (هر دو پدر و پسر معروف به ابن بابویه و صدوقَین هستند)
دربارهٔ تولد صدوق در کتاب‌های شیعه آمده‌است که پدر او بعد از گذشت ۵۰ سال از عمرش، دارای فرزند نشده بود. از این رو برای حسین بن روح سومین نائب حجت بن حسن نامه می‌نویسد و از او تقاضا می‌کند که درخواست او را به حجت بن حسن برساند. در جواب این نامه، حجت بن حسن برای پدر صدوق می‌نویسد: «از خداوند خواستم دو پسر روزیت کند که وجودشان، خیر و برکت باشد.» از این رو وی «متولد به دعای امام زمان» نیز خوانده می‌شود.
وی از طرف رکن الدوله دیلمی پادشاه ری به آن شهر دعوت شد و در آنجا اقامت گزید و نزد آن پادشاه شیعی و وزیرش صاحب بن عباد با احترام می‌زیست و ریاست روحانی شیعیان عصر به او واگذار شد. وی سپس به شهرهای خراسان، ماوراءالنهر، نیشابور، بلخ و بخارا سفر کرد و به منظور حج و زیارت به حجاز و عراق رفت و در شهرهای کوفه و بغداد، علمای دینی از معلوماتش استفاده کردند و سپس به ایران بازگشت و در سال ۳۸۱ هجری در ری درگذشت. صدوق ابن بابویه قمی به خاطر فشار حکومت در سخت‌گیری بر شیعیان، زندگی در قم برایش مشکل شد و به طرف یکی از روستاهای بلخ، که ساکنان آن همه شیعه بودند، مهاجرت کرد و شیعیان با گرمی از او استقبال نمودند و از او تقاضای نوشتن کتاب فقهی کردند و او نیز کتاب معروف خود، من لایحضره الفقیه، را در این روستا تألیف نمود.
شیخ مفید وی را فردی ناقص‌العقل و ضعیف‌الرای خوانده‌است.
نخستین کسی که ابن بابویه را صدوق نامیده ابن ادریس حلی است، ولی پس از وی تا زمان شهید اول، علامه مجلسی، این لقب شهرت نداشته‌است.
صدوق استادان زیادی داشته‌است، عبدالرحیم ربانی شیرازی ۲۵۲ تن از آن‌ها را نام برده‌است که گروهی از آن‌ها در زمره مشاهیر بوده عبارتند از: برخی از استادان او کسانی همچون عبدالواحد ابن محمد نیشابوری، حاکم بیهقی و محمد ابن عمر ابن جعابی هستند.
صدوق به دلیل مسافرت‌های فراوانی که به شهرهای مختلف داشته، شاگردان بسیاری پیدا کرده بود؛ بنابر این تعداد شاگردان وی را صدها تن نوشته‌اند. بزرگ‌ترین شاگرد او شیخ مفید است که خدمات بسیاری به دین اسلام و مذهب تشیع نمود. غیر از شیخ مفید، به نام برخی از علمای معروفی که شاگرد صدوق محسوب می‌شده‌اند به عنوان نمونه اشاره می‌شود:
شیخ طوسی نوشته‌است که شیخ صدوق ۳۰۰ جلد کتاب تألیف کرده‌است و نجاشی ۱۹۸ کتاب از وی نام برده‌است. برخی از مهم‌ترین آثارش عبارت‌اند از: وی پس از گذشت هفتاد و پنج سال از عمرش، در سال ۳۸۱ در شهر ری درگذشت و در شهر ری مدفون گردید که بعدها گورستان ابن‌بابویه در اطراف آن ساخته شد.
حسین بن روح نوبختی
حسین بن روح نوبختی، (نام کامل: "شیخ ابوالقاسم حسین بن روح بن ابی بحر نوبختی") سومین نایب خاص ((حدود ۳۰۵ تا ۳۲۶ ه.ق)) (سفیر) امام زمان در دوران غیبت صغری با ملیتی ایرانی از شهر قم بوده‌است.
حسین بن ابی بحر را مورّخان و محدّثان گاهی «نوبختی» زمانی «روحی»، گاهی «حسین بن روح بن بنی نوبخت» و بعضاً «قمی» گفته‌اند. همان‌گونه که از نام وی هویداست، ایرانی‌تبار بوده‌است. نوبختیان از خاندانهای ایرانی مسلمان شده دوره منصور عباسی و پیوسته همنشین و همراه خلفای عباسی بودند. ایشان در اثر قدرت سیاسی و توان اقتصادی، پایگاه اجتماعی مناسبی داشتند که با تکیه بر آن، در پیشبرد تفکّر شیعی و حمایت از شیعیان نقش اساسی بازی کردند در بعضی از روایات آمده که وی اهل قم بوده‌است، و گفته‌اند در گفتگوی فارسی به لهجهٔ اهالی "آبه" (از روستاهای شهرستان ساوه) سلیس و روان بود، حال آنکه برخی دیگر معتقدند که ملقّب شدن نوبختی به «قمی»، بخاطر شدّت علاقه و ارتباط وی با قم و علمای آن سامان بوده‌است. و در بعضی منابع حسین بن روح نوبختی را با لقب آوی (آوه یا آبه) نیز خطاب می‌کردند. شیخ صدوق نیز وی را از اهالی آوه یاد کرده‌است.
او از نزدیکان مورد اعتماد محمد بن عثمان (دوّمین نایب خاص) بود و رابط بین او، عثمان بن سعید و شیعیان بود.
فقهای بزرگ در آن عصر با تمام علم و فقاهت از وی پیروی می‌کردند. «علی بن بابویه» (پدر شیخ صدوق)، محدث نامدار قم، برای دیدار با "حسین بن روح" به بغداد رفت، و پاسخ پرسشهایش را از وی دریافت کرد و به قم بازگشت.
نخستین توقیعی که راجع به "حسین بن روح" از "ناحیه مقدسه" صدور یافت، در سال ۳۰۵ هجری بود. در آن توقیع آمده‌است: روزی محمّد بن عثمان، بزرگان شیعه را گرد آورد و گفت:
او در دوران حکومت «مقتدر عباسی» به مدت ۵ سال به زندان افتاد و در سال ۳۱۷ آزاد شد.
حسین بن روح در ۱۸ شعبان سال ۳۲۶ هجری در گذشت. قبر وی در محله نوبختیه در جانب غربی بغداد در وسط بازار عطاران، در انتهای کوچه‌ای است که در آنجا بقعه و صحن مختصری بنا کرده‌اند.
کمال‌الدین و تمام‌النعمة
کتاب کمال الدّین و تمام النّعمة، تألیف محمد بن علی بن بابویه معروف به شیخ صدوق (متوفّی ۳۸۱ هـ ق) است.
محتوای این کتاب بر مأخذ اصلی شیعه الاصول الاربع مأة که قبل از سال ۲۶۰ هـ ق، توسط جعفر صادق و دیگر امامان شیعه گرد آوری شده، تکیه دارد. شیخ صدوق به خاطر این که پدرش ابن بابویه از فقهای عالیقدر و وکیل امام در قم بوده، توانست اطلاعات موثقی را دربارهٔ ارتباطات پنهانی بین وکلا و مهدی به وسیلهٔ چهار سفیر ارائه دهد. وی همچنین فصلی را دربارهٔ معمّرینی که بیش از صد سال عمر کرده‌اند، اختصاص داده، تا طول عمر امام دوازدهم را توضیح دهد.
شیخ صدوق می‌نویسد: «کتاب خود را زمانی که در نیشابور بوده جمع آوری و انشاء کرده‌است، زیرا غیبت امام عصر (عج) موجب حیرت و تحیّر در بین اکثریت شیعیانی که او را ملاقات می‌کردند، شده و در نتیجه باعث انحراف آنها گردیده بود».
عثمان بن سعید
عثمان بن سعید اسدی عمروی، مشهور به ابو عمرو؛ نخستین نایب حجت بن الحسن و از یاران و شاگردان و همچنین وکیل مورد وثوق علی نقی و حسن عسکری بود.
عثمان از یازده سالگی در مصاحبت هادی بوده و مقام شامخی کسب کرده است. از قول احمد بن اسحاق قمی نقل شده است که هادی او را برای پرسیدن سوالات دینی به عثمان بن سعید ارجاع داده است و از عثمان به عنوان امین خود نام برده است. او از قبیله "بنی اسد" بود و چون در سامرا زندگی می‌کرد به او "عسکری" هم می‌گفتند. در محافل شیعه به او «سمّان» و «زیّات» (به معنی روغن فروش) هم می‌گفتند. به خاطر اختفاء امر نیابت و استتار فعالیت‌های سیاسی، روغن‌فروشی می‌کرد، و اموال و نامه‌ها را با ظرف روغن میان امام و شیعیان جابه‌جا می‌کرد. وی همچنین به خاطر ابراز نیابت از طرف امام دوازدهم خود را باب (به معنای درب [امامت]) می‌نامید. حسن عسکری چون نام طولانی او را شنید، گفت: «کنیه "ابن عثمان" و "ابو عمرو" در یک مرد جمع نمی‌شود». و بنابراین دستور داد که کنیه او را که "ابو عمرو" باشد بر هم بزنند و وی را «عمری» نامیدند.
به ادعای بحار الانوار، پس از در گذشت حسن عسکری، احتمالاً عثمان بن سعید حسن عسکری را غسل داد و کفن کرد و حنوط نمود و به خاک سپرد.
به عقیدۀ شیعیان، در این زمان که غیبت صغری هم آغاز گردید، عثمان بن سعید از سوی حجت بن الحسن به‌عنوان نخستین نایب خاص وی منصوب گشت و واسطه میان امام و شیعیان شد. درگذشت او را میان سال ۲۶۰ تا ۲۶۷ قمری ذکر کرده‌اند. پیکرش در شهر سامرای کشور عراق در جایی که سابقا دروازه شهر بود به خاک قرار سپرده شد. بعد از مرگ عثمان بن سعید در سال ۲۶۷ هجری پسر وی محمد بن عثمان به نیابت امام دوازدهم شیعیان منصوب شد.
دریای آدریاتیک
دریای آدریاتیک پهنه‌ای آبی در سمت شمالی دریای مدیترانه است که شبه‌جزیره آپنین را از شبه‌جزیره بالکان جدا می‌کند. این دریا همچنین رشته‌کوه‌های آپنین را از آلپ دیناریک و کوهستان‌های مجاور آن جدا می‌سازد.
کرانهٔ غربی دریای آدریاتیک کرانه‌های کشور ایتالیا را تشکیل می‌دهد و کرانهٔ شرقی آن تشکیل‌دهنده سواحل کشورهای اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته‌نگرو، آلبانی و ایتالیا است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۶ فوریه ۲۰۰۷.
کاجاران
کاجاران (به ارمنی: Քաջարան) یک شهر در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده‌است. کاجاران در ۲۶ کیلومتری جنوب غربی کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است.
کاجاران ۲٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۱۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در کیلومتری جنوب کاپان، مرکز استان سیونیک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرتاشات، مرکز استان آرارات واقع شده‌است.
کاجاران به‌خاطر معدن مس-مولیبدن خود معروف است. این معدن که معدن مس و مولیبدن زانگزور نام دارد باعث آلودگی رود ووغجی شده‌است.
در سال ۱۳۸۷ خورشیدی، با اتصال خط لوله انتقال گاز ایران به خط لوله سراسری ارمنستان در منطقه کاجاران، آخرین مرحله احداث این طرح پایان یافت. گاز ایران از طریق کاجاران به مناطق مرکزی ارمنستان منتقل خواهد شد.
احداث بخش ارمنی خط لوله مغری کاجاران در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۴ میلادی آغاز شده بود. بخش دوم کاجاران-سیسیان-جرموک-آرارات را نیز یک شرکت ایرانی به نام «سانیر» احداث می‌کند.
چامباراک
چامباراک (به ارمنی: Ճամբարակ) یک شهر در ارمنستان است که در استان گغارکونیک واقع شده‌است. در کیلومتری شمال گاوار، مرکز استان گغارکونیک واقع شده‌است.
چامباراک ۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۸۵۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر (پا) بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
چامباراک طی سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۰ بر کرانه رودخانه گتیک و توسط مهاجران روسی بنا شد و در آغاز میخایلووکا نام داشت.
میخایلووکا Mikhaylovka (تا ۱۹۲۰)کارمیر گیوقKarmir Gyugh (۱۹۲۰–۱۹۷۲)کراسنوسلسک Krasnoselsk (۱۹۷۲–۱۹۹۱)
آختالا
آختالا (به ارمنی: Ախթալա) یک شهر در ارمنستان است که در استان لوری واقع شده‌است. آختالا در ۶۲ کیلومتری شمالشرق وانادزور، مرکز استان لوری واقع شده‌است.
آختالا در سال ۱۹۳۹ بنیانگذاری شده‌است.
آختالا ۴٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد و ۷۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
در آختالا یک صومعه و دژ مربوط به سدهٔ سیزدهم بجا مانده که بناهایی چشمگیر هستند.
شوسف
شوسف مرکز بخش شوسف شهرستان نهبندان در استان خراسان جنوبی ایران است. شهر شوسف در کنار شهر نهبندان یکی از دو شهر واقع در شهرستان نهبندان را تشکیل می‌دهند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۱۸۱ نفر (در ۸۷۹ خانوار) بوده‌است.
در حدود ۵ کیلومتری غرب شوسف و در میان کوه‌های نسبتاً بلند بر فراز کوهی به ارتفاع ۲ هزار و ۲۰۰ متر قلعه‌ای واقع شده که اهالی روستای طارق در شمال این کوه از آن به قلعه رستم و اهالی شوسف از آن به قلعه دختر یاد می‌کنند این قلعه از لحاظ موقعیت، صعب العبورترین قلعه شهرستان نهبندان است. در دره‌های واقع در دو طرف این کوه جویباری روان است که در گذشته آب مورد نیاز اهالی قلعه را تأمین می‌کرده‌است. مصالح استفاده شده در این قلعه بیشتر سنگ و مقداری هم آجر با ابعاد ۳۰در۳۰ بوده‌است. قطعات سفالی یافت شده در این قلعه مربوط به ۲ دوره است نوع اول سفال‌ها شباهت زیادی به سفال‌های دوران تاریخی قلعه نهبندان دارد و نوع دوم مربوط به دوران اسلامی است به‌طور کلی بررسی آثار سفالی قلعه بیانگر احداث آن در دوران ساسانی و استفاده از آن در دوران اسلامی به ویژه اسماعیلیه است.
بند بخشدار در فاصله سه کیلومتری جنوب غرب شوسف و۳۵کیلومتری شمال نهبندان در مسیر رودخانه‌ای به نام هنگر که از کوه‌های غرب شوسف سر چشمه گرفته و به طرف شوسف سرازیر می‌شود، احداث شده‌است.
بند تاریخی بخشدار در فاصله حدود پنج کیلومتری غرب شوسف بر روی رودخانه هنگر که از کوه‌های واقع در غرب شوسف سرچشمه گرفته و به طرف شوسف جاری می‌شود بسته شده‌است. این بند در مناسبترین محل از نظر استحکام زمین و محلی که دو دماغه سنگی درست روبروی یکدیگر قرار گرفته و کم عرض‌ترین محل رودخانه را به وجود آورده‌اند بسته شده. طول تاج این بند حدود ۱۵ متر، عرض تاج حدود ۵/۸ متر و عرض بند در پایه ۱۰ متر است ارتفاع اولیه بند طبق شواهد ۶ متر بوده که بعلت تخریب قسمت‌هایی از بتد ارتفاع کنونی بند حدود ۸/۴ متر است. متأسفانه نیمی از بند در گذشته در پی یک بارندگی شدید تخریب شده‌است. مصالح بکار رفته در ساخت این بند سنگ، آجر و ملات ساروج می‌باشد. هر چند این بند از لحاظ تاج کوچک است اما مخزن بند به لحاظ عرض زیاد رودخانه نسبتاً وسیع بوده و میزان زیادی آب را ذخیره می‌کرده‌است. با توجه اینکه این رودخانه در سال‌های پر باران همیشه جریان دارد، بازسازی این بند به صورت سنتی و اولیه علاوه بر بازسازی یک اثر تاریخی از چند لحاظ دیگر مفید است. اول ازلحاظ تأمین آب کشاورزی و نیز آب شرب شوسف و روستاهای اطراف و دیگر از لحاظ جذب توریست و گردشگر. بند بخشدار مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و این اثر در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۳۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.واقعا زیباست دیدن فرمایید
همان سد شوسف است که آب مصرفی خانوار های شوسف را تامین می‌کند.اهالی شوسف در مواقع خاص مثل لحظه باریدن باران، شکست عشقی... یا برای به اصطلاح دور دور به آنجا می‌روند و فرشی پهن می‌کنند و به امواج آب می‌نگرند. سرسد برای شوسفی ها مثل بام تهران برای تهرانی ها است. به طوری که اگر به یک شهروند شوسفی بگویید برویم و یک دوری بزنیم وی قطعا شمارا به سر سد خواهد برد. مهدی نوری کاربر ویکی پدیا.
خسروی (نهبندان)
خُسرَوی یکی از روستاهای بخش سرداران عربخانه شهرستان نهبندان در استان خراسان جنوبی است.این روستا در فاصله تقریبی ۱۵۲ کیلومتری بیرجند از مسیر سربیشه و سهل‌آباد و 119 کیلومتری از مسیر بیرجند مود مختاران و در فاصله ۱۱۲ کیلومتری نهبندان از مسیر شوسف و سهل‌آباد قرار گرفته است.جمعیت آن بنابر آمار سرشماری سال ۱۳۸۵ ، ۳۴ نفر بوده است. نام پیشین این روستا کلاته سنجتی بوده‌است. و فامیل اهالی روستا "مرادی" وبراتی می باشد
ایل-دو-فرانس
ناحیه ایل-دو-فرانس در شمال کشور فرانسه واقع است و یکی از هجده ناحیه این کشور است. این ناحیه شامل هشت شهرستان است ولی به دلیل اهمیت پاریس، ایل-دو-فرانس همچنان معنی «پاریس متروپولیتن» را در اذهان تداعی می‌کند.
مساحت کل این ناحیه ۱۲۰۷۲ km² (کیلومتر مربع) است.
جمعیت کل آن تا سال ۲۰۱۶ میلادی به ۱۲٬۱۱۷٬۱۳۲ نفر می‌رسد که ۱۸٬۸ درصد از جمعیت کل کشور فرانسه را تشکیل می‌دهد.
دارای ۸ شهرستان می‌باشد که عبارت‌اند از:
این ناحیه در قرن دهم میلادی از مناطق زیر سلطه پادشاهان فرانسه بنام کاپتی‌ها بوده‌است.
در قرن پنجم میلادی ایل-دو-فرانس محل اقامت قوم فرانک بوده‌است.
فرانک‌ها از نژاد ژرمنیک بوده که به این قسمت از کشور گول کوچ کرده‌بودند.
خالد اسلامبولی
خالد بن احمد شوقی اسلامبولی (۱۵ ژانویه ۱۹۵۵ منیا، مصر – ۱۵ آوریل ۱۹۸۲) یک افسر مصری و عضو گروه جهاد اسلامی مصر بود که به همراه تنی چند از همفکرانش در روز ۶ اکتبر ۱۹۸۱ انور سادات رئیس‌جمهور مصر را ترور کردند.
او در سال ۱۹۵۵ میلادی در مصر متولد شد؛ و در مدرسهٔ فرانسوی «نوتردام» قاهره تحصیل کرده، سپس به ارتش مصر پیوست. او در سن ۲۰ سالگی با درجهٔ ستوانی در واحد توپخانه ارتش مصر مشغول خدمت شد.
خالد اسلامبولی مدتی با جنبش اسلامی «الجهاد» که مخفیانه فعالیت می‌کرد، همکاری داشت.
او پس از برنامه‌ریزی دقیق در روز ۶ اکتبر ۱۹۸۱ هنگامیکه واحدهای ارتش و نظامیان کشور مصر در سالگرد جنگ رمضان در برابر انور سادات رژه می‌رفتند، در ساعت ۱۲:۴۰ به همراه چند همفکرش به جایگاه مخصوص حمله کرد. در این حمله علاوه بر انور سادات رئیس‌جمهور مصر، ۵ نفر دیگر از مقامات مصری نیز کشته شدند. ۲۸ نفر از جمله ۱۴ افسر آمریکایی زخمی شدند.
خالد اسلامبولی به همراه سه تن از عاملان ترور دستگیر و روانه زندان شدند. او و سایر متهمان در قفس‌های فولادی در دادگاه شرکت می‌کردند. وی طی جلسات محاکمه خود انگیزه‌اش را از قتل انور سادات، بستن پیمان صلح میان مصر و اسرائیل موسوم به پیمان کمپ دیوید اعلام کرد.
سرانجام خالد اسلامبولی در ۱۵ آوریل ۱۹۸۲ به جرم «ترور و قتل رئیس‌جمهور» به اعدام محکوم شد. حکم اعدام وی در آوریل ۱۹۸۲ به مرحله اجرا گذاشته شد. در مصر و کشورهای غربی از اسلامبولی به عنوان یک «تروریست» یاد می‌شود.اما جمهوری اسلامی ایران وی را یک «شهید» می‌نامد.
با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، رابطه ایران و مصر بحرانی شد. انور سادات در قاهره به گرمی از خانواده شاه استقبال کرد و سخنان رهبر ایران سید روح‌الله خمینی را مورد سرزنش قرار داد. انور سادات در داخل مصر مورد احترام، قهرمان جنگ ۱۹۷۳ و کسی بود که قادر شده بود صحرای بزرگ سینا را که در اشغال اسرائیل بود با جنگ، مذاکره و قرارداد کمپ دیوید به خاک مصر بازگرداند.
جمهوری اسلامی ایران، انور سادات را به عنوان یک فرد خائن قلمداد می‌کند و خالد اسلامبولی که انور سادات را کشت، مورد تقدیر و ستایش جمهوری اسلامی ایران قرار می‌گیرد، خیابان وزرا در تهران به اسم او نام‌گذاری شده و این موضوع بر روابط ایران و مصر همچنان سایه افکنده‌است.
برقراری رابطه ایران و مصر در سال ۱۳۸۲ تنها به برداشتن تابلو خیابان خالد اسلامبولی منوط شده بود با این حال گفته می‌شود که در آن موقع شهرداری مسئولیت این کار را نپذیرفته‌است.
پیش از نامگذاری خیابان وزرای سابق در تهران به نام وی، روابط ایران و مصر در سال ۱۳۵۸ به دستور سید روح‌الله خمینی قطع شد. در زمان ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، تلاش‌هایی در زمینه تغییر نام این خیابان صورت گرفت که ناکام ماند. در زمان فعالیت محمود احمدی‌نژاد به عنوان شهردار تهران، شورای شهر وقت تهران تصمیم گرفت تا نام خیابان خالد اسلامبولی به انتفاضه تغییر یابد ولی این تصمیم اجرایی نشد. برادر خالد اسلامبولی ۸ سال در ایران زندگی کرد و در سال ۲۰۱۱ در زمان ریاست جمهوری احمدی‌نژاد به مصر بازگشت و بازداشت شد.
گویش بیرجندی
گویش بیرجندی از گویشهای فارسی نو است که مانند گویشهای دیگر به نسبت زبان رسمی کمتر تحول پذیرفته و از اینرو بسیاری از ویژگی‌های فارسی کهن را نگه داشته‌است.
محمود رفیعی در مقدمه "واژه‌نامه گویش بیرجند" می‌نویسد که چون بیرجند در نزدیکی کویر و در منطقه‌ای کوهستانی واقع شده، در گذر تاریخ کمتر مورد تاخت و تاز و هجوم قرار گرفته و در نتیجه گویش آن نیز پاکیزه و دست نخورده باقی مانده‌است.
در زمینه آواشناسی این گویش ده واکه (= مصوت ) ساده و دو سایواک (نیم واکه ) دارد که در قیاس با فارسی رسمی دوواکة و ¦a در فارسی نو اصلا وجود ندارد و دوواکة ¦e (یای مجهول ) و ¦o (واو مجهول ) نیز در فارسی میانه و سده‌های نخستین فارسی نو رواج داشته اما ظاهراً از سده ششم به بعد از میان رفته‌است.
گویش بیرجندی ۲۲ همخوان دارد و از این نظر با فارسی رسمی اختلاف آشکاری ندارد.
تکیه در این گویش بیشتر از زیر و بم برمی خیزد و فشار آن نسبتا کم است و از اینرو گویش را مانند فارسی باید «گویش نرم » گفت . تکیه روی آخرین واکه هجای پایانی است . واژه‌های مرکب نیز مانند فارسی نو یک تکیه روی آخرین واکه هجای پایانی دارند. محل تکیه در فعل برحسب نوع و ساختمان آن متفاوت است . آهنگ افتان و خیزان است و از زیر و بم سرچشمه می‌گیرد.
حذف قلب و ابدال نیز تابع قواعد و شرایط خاص این گویش است. ساخت واژه از راه اشتقاق (افزایش «وند» به واژه‌ها و بنهای فعل ) و ترکیب واژه هاست که در غالب موارد مانند فارسی نو به راه‌های مختلف امکان دارد و در مواردی متفاوت با فارسی رسمی است.
گویش بیرجندی در کاربرد فعل به نسبت فارسی تنوع و گستردگی بیشتری دارد و گونه‌های صرفی و صورتهای تازه‌ای از استعمال فعل در آن وجود دارد که در فارسی و در گویشهای دیگر شبیه آن را نمی‌یابیم. صورتهایی چون گذشتة نقلی مستمر، گذشته بعید مستمر، گذشته بعید التزامی، آینده استمراری، آینده دور، آینده دور استمراری و آینده دورتر. برخی از این صورتها دارای دو یا سه گونة مختلف است.
صرف فعل ماضی متعدی به شیوه‌ای که در دوره میانه وجود داشته‌است، نیز در این گویش دوگونه دارد. این نوع صرف فعل که در فارسی میانه فقط در ماضی متعدی معمول بوده در این گویش به فعل مضارع و ماضی لازم نیز تعمیم داده شده‌است.
نحو گویش بیرجندی تابع اصول جمله بندی زبان فارسی است و تفاوت اساسی گویش بیرجندی با فارسی رسمی در آواشناسی و صرف است. این توصیف دربرگیرنده گویش شهر بیرجند (تقریبا تا شعاع پانزده کیلومتری ) است و روستاها و بخش‌های منطقه بیرجند را در برنمی گیرد.
طبیعی است که میان گویشهای مناطق مختلف تفاوت آوایی و واژگانی موجود باشد اما با قطع نظر از اقلیتی بسیار کوچک که اصالتا عرب یا بلوچ اند و گویشی خاص دارند، دیگر نقاط منطقه بیرجند همانطور که گفته شد به گونه‌ای از فارسی سخن می‌گویند.
اثر مکتوبی از این گویش در دست نیست و مهم‌ترین اثر بر جای مانده دو بیت شعر منسوب به حکیم نزاری قهستانی شاعر سده هفتم و هشتم می‌باشد که معنای آن‌ها امروزه مشخص نیست. این احتمال وجود دارد که این ابیات به شکل صحیح منتقل نشده باشند: و یا این بیت:
درباره گویش بیرجندی تاکنون چند مطالعه صورت گرفته‌است از جمله پژوهش ایوانف خاورشناس روس که نخستین مطالعه در مورد این گویش است و نیز پژوهشهای علمی دکتر جمال رضائی که تاکنون به صورت سه اثر شامل "نصاب صبوحی" (مجله دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، سال ۱۳، ش ۳، فروردین ۱۳۴۵)، "واژه نامه گویش بیرجند" (تهران، ۱۳۷۷)، و "بررسی گویش بیرجند" (تهران، ۱۳۷۷) منتشر شده‌اند.
برخی از واژه‌های این گویش به عنوان نمونه عبارت‌اند از (واژه‌ها برگفته از "واژه‌نامه گویش بیرجند" هستند):
موزه اسناد مشروطیت بروجرد
خانه طباطبایییکی از خانه‌های مجلل تاریخی شهر بروجرداست که توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۸۴ خریداری شده و در حال حاضر تبدیل به موزه اسناد مشروطه بروجرد شده‌است.
این خانه قدیمی با دارا بودن یک حیاط نسبتاً، بزرگ (در مقایسه با وسعت و بنا) از شرایط ویژه‌ای برخوردار است و شامل یک حیاط بزرگ که با نمای آجری و کاشی پیرامون مزین گردیده و سه طبقه ساختمان می‌باشد. ورودی این بنای تاریخی که دارای یک در چوبی بزرگ و سردر آجری زیبایی است که پس از عبور از یک دالان طولانی که در انتهای آن نیز دری ساده بنام هرزه پوش وجود داشت به حیاط اصلی منتهی می‌شود. ساختمان این عمارت در سه طبقه و در ضلع شمال احداث شده و شاید اصل قرینه سازی در اولین نگاه خود را نمایان می‌سازد. طبقه اول عمارت دارای دو شبستان زمستانی با پوشش سقف طاق گهواره و یک پیچ دری در وسط و پستوی بزرگ در انتهای اتاق پنج دری است. در طرفین پنج دری پلکان آجری قرینه راه ورود به طبقات اصلی ساختمان می‌باشد. طبقه وسط (دوم) دارای یک تالار پنج دری بر بالای شبستان زیر که در انتهای آن پس تالار ی با درها زیبای هنرمندانه، سقفها و پیش بخاری نقاشی شده با جلوه بسیار آراسته شده‌است. در طرفین غربی و شرقی تالار و راه پله در اتاق بزرگ با چند بقعه (گنجه) وجود دارد. طبقه آخر که آن را شاه‌نشین می‌گویند دارای سقف‌های کوتاهتری نسبت به طبقه زیرین است و به لحاظ فرم و فضا نظیر طبقه دوم با این تفاوت که تزئینات آن بنحوه چشمگیر کاسته شده‌است. شواهد مبین تغییراتی در فضای‌های مورد استفاده در این بخش ازعمارت می‌باشد. در انتهای ضلع جنوب حیاط درست در زیر زمین یک یخچال قدیمی با پوشش طاق ضربی چهار بخشی با پلکهای تیز وجود دارد که سابقاً اهالی اصلی خانه در فصل زمستان لایه‌های متعدد یخ را از حوض جدا کرده و از طریق یک سوراخ درون آن می‌ریختند و به تدریج در فصلهای گرم سال از آن استفاده می‌کردند بدون اینکه لایه‌های یخ در فصل گرم به کلی ذوب شود.
در حال حاضر این خانه ارزنده تاریخی در مالکیت شهرداری بروجرد و به عنوان موزه از آن بهره‌برداری می‌شود.
عبدالرسول سیاف
عبدالرسول سیاف (زادهٔ ۱۹۴۶، پغمان، کابل،) جنگ‌سالار، سیاستمدار و فرمانده سابق مجاهدین است. او در جنگ علیه دولت حزب دموکراتیک خلق در دهه ۱۹۸۰ شرکت کرد و رهبری جناح مجاهدین افغان تنظیم دعوت اسلامی افغانستان را بر عهده داشت.
در طول جنگ، او روابط نزدیکی با عربستان داشت و از با دریافت حمایت‌های گسترده از سوی منابع عربی داوطلبان عرب را برای نیروهای مجاهد بسیج می‌کرد. گفته می‌شود، پس از اخراج بن لادن از سودان در سال ۱۹۹۶ توسط رژیم سودان تحت فشار عربستان، مصر و آمریکا، سیاف اولین کسی بود که اسامه بن لادن را به پناهندگی در افغانستان (جلال‌آباد) دعوت کرد. او با وجود رابطه نزدیک با عربستان سعودی که از شبه نظامیان طالبان حمایت می‌کرد، عضو ائتلاف شمال بود
در سال ۲۰۰۵، اتحادیه اسلامی سیاف به یک حزب سیاسی تبدیل شد و او به عنوان عضو پارلمان افغانستان انتخاب شد. او تا امروز نفوذ سیاسی خود را حفظ کرده‌است.
دیدگاه‌های اسلام‌گرایانه او به گرایش سلفی است، او پشتیبانی زیادی را از مخالفان رژیم کابل (شوروی) به ویژه از سوی آژانس اطلاعات مرکزی و عربستان دریافت کرد. نیروهای سیاف پس از سرنگونی قدرت جمهوری دموکراتیک افغانستان وارد کابل شده و در جریان جنگ داخلی افغانستان، درگیری‌های خونینی با حزب وحدت اسلامی افغانستان و دیگر گروه‌های شیعه داشتند که به قتل‌عام شیعیان انجامید. عفو بین‌الملل او را به جنایت‌های جنگی در سال ۱۹۹۲ پس از فروپاشی دولت محمد نجیب‌الله متهم است. طبق این گزارش‌ها نیروهای سیاف به مناطق شیعهٔ مردم هزاره شهر کابل حمله کرده و همچنین نقش بسزایی در حادثه افشار داشته‌اند؛ بنابراین گزارش نیروهای سیاف به کشتار، تجاوز و آتش‌زدن خانه‌های غیرنظامیان افشار دست زدند.
سیاف در جریان درگیری‌های کابل و مقاومت در برابر تروریستان طالب، همواره از هم‌پیمانان کلیدی برهان‌الدین ربانی و احمدشاه مسعود بوده‌است. دو نخست‌وزیر افغانستان بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، ارسلا رحمانی دولت و احمدشاه احمدزی از اعضای حزب او انتخاب شدند. او علی‌رغم شباهت‌های اعتقادی‌اش با طالبان و القاعده به آنها نپیوست و پس از سرنگونی امارت اسلامی افغانستان، به جمع مخالفان آنان در اتحاد شمال پیوست. سیاف در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۳ افغانستان شرکت کرده و اسماعیل خان را به عنوان دستیار اول در کنار خود داشت. او در این انتخابات حدود ۷ درصد آرا را به دست آورد که به نفع کرزی کنار رفت.
در سال ۱۹۴۴ میلادی در خانواده‌ای از قوم پشتون در درهٔ پغمان در حومهٔ کابل پایتخت افغانستان متولد شد. وی فارغ‌التحصیل رشته «شریعت اسلامی» از دانشگاه کابل در سال ۱۹۶۷ است. ۱۹۷۱ برای ادامه تحصیل راهی مصر شد. پس از دریافت مدرک فوق لیسانس از دانشکده حدیث دانشگاه الأزهر به افغانستان بازگشت. سیاف در دهه ۱۹۷۰ به اخوان‌المسلمین افغانستان پیوست که برهان‌الدین ربانی و گلبدین حکمتیار به تازگی آن را تأسیس کرده بودند. در سال ۱۹۷۴ قصد سفر به آمریکا را داشت اما به اتهام اینکه عضو گروه «نهضت جوانان مسلمان» بود، توسط پلیس افغانستان بازداشت شد و شش سال در زندان بود. در ۱۹۷۹ به‌طور ناگهانی آزاد شد. سال ۱۹۸۰ ریاست اتحادیه سازمان‌های جهادی افغانستان را بر عهده گرفت. پس از فروپاشی این اتحادیه، یک حزب سیاسی جدید بنام «حزب اتحاد اسلامی مجاهدین افغانستان» تأسیس کرد.
دعای افتتاح
دعای افتتاح یکی از دعاهایی‌است که شیعیان دوازده‌امامی در شب‌های ماه رمضان می‌خوانند.، ایشان معتقدند که این دعا را امام غائبشان به «محمد بن عثمان» (دومین نائب خاص) تعلیم داده‌است و او منتشر نموده‌است.
محمد باقر مجلسی در زاد المعاد می‌گوید: امام زمان آن را برای شیعیان نوشته‌است که هر شب ماه رمضان بخوانند، فرشتگان می‌شنوند و برای خوانندهٔ آن استغفار می‌کنند.
در این دعا به ویژگیهای حکومتی که شیعیان معتقدند امام مهدی پس از ظهور ایجاد خواهد کرد اشاره شده‌است. این حکومت را «دولت کریمه» گویند.
دعای عهد
دعای عهد یکی از دعاهای شیعیان دوازده‌امامی است. دعای عهد دعایی است که از جعفر صادق روایت شده و مشتمل بر تجدید بیعت با مهدی امام دوازدهم شیعیان است.
عباس قمی در مفاتیح‌الجنان نقل کرده‌است: «هر کس چهل صبح این دعا را را بخواند از یاران امام دوازدهم شیعیان خواهد بود و اگر پیش از ظهور بمیرد، خداوند او را از قبرش بیرون آورد (رجعت می‌کند) تا به خدمت وی درآید.»
زمان فضیلت خواندن دعای عهد پس از نماز صبح و قبل از طلوع آفتاب است.
طبق روایتی از جعفر صادق، جبرئیل به محمد گفته: «یا محمد! کسی که در ماه رمضان با دعای «اللهم رب‌النور العظیم» قبل از افطار دعا کند، خداوند دعاهای او را مستجاب، نماز و روزهٔ او را قبول و ده دعای او را برآورده می‌نماید، گناهان او را می‌بخشد غم و غصهٔ او را از بین می‌برد و گرفتاریهایش را برطرف می‌کند، حاجت او را برآورده می‌نماید، او را به مقصودش می‌رساند، عمل او را با عمل صدیقین و پیامبران بالا می‌برد و در روز قیامت چهرهٔ او درخشان تراز ماه شب چهارده خواهد بود».
توضیح: دعایی که برای ماه مبارک توصیه شده ربطی به این دعای عهد ندارد و دعای دیگری است که با همین عبارت آغاز می شود.
این دعا با اوصاف خدا شروع می‌شود، سپس از طرف همه مؤمنان به امام دوازدهم سلام داده می‌شود و پس عهد و پیمان از خدا می‌خواهد که اگر ظهور در طول زندگی آنها رخ نداد و مردند، هنگام ظهور دوباره زنده شوند و به دنیا بازگردند.
دعای کمیل
دعای کمیل، از دعاهای رایج شیعیان است. مشهور است که دعای کمیل آن دعایی است که جبرائیل به خضر آموخت سپس علی آن را به کمیل بن زیاد که از خواص وی بود آموخت.
این دعا، حاوی مضامین بلند عرفانی است و شامل مجموعه‌هایی از سری جملات هم آهنگ است که خواننده دعا در آنها از خداوند طلب بخشایش گناهانش را می‌نماید. دعای کمیل در شب‌های نیمه شعبان و در هر شب جمعه خوانده می‌شود. به باور شیعیان برای آسودگی از شرّ دشمنان و گشایش روزی و آمرزش گناهان سودمند است.
این دعا با درخواست از خدا شروع می‌شود. مضمون دعا بدین شرح است:
و قد اتیتک یا الهی بعد تقصیری و اسرافی علی نفسی، معتذرا نادما منکسرا مستقیلا مستغفرا منیبا مقرا مذعنا معترفا یعنی اینکه خدایا بعد از این همه تقصیر و کوتاهی و اسراف نزدت آمده‌ام با حالت پشیمانی و عذرخواهی و دل شکسته پس (فاقبل عذری) که عذرم را ببخشای، زیرا (انت اکرم من ان تضیع من ربیته): تو بزرگوارتر از آن هستی که پرورده‌ات را ضایع گردانی. (و انت تعلم ضعفی عن قلیل من بلاء الدنیا و عقوباتها): تو می‌دانی در برابر بلاهای کم دنیا و مجازات آنها تاب و توان ندارم، (یا غایه آمال العارفین). ای نهایت آرزوی عارفان (یا حبیب قلوب الصادقین)، ای محبوب راستگویان (قو علی خدمتک جوارحی): اعضا و جوارحم را برای خدمتگزاریت نیرومند کن، (و اجعل لسانی لذکرک لهجا): زبانم را به ذکر و یاد خود گویا کن. یا سریع الرضا که آخر دعا با سلام بر محمد و آل محمد به خاتمه می‌رسد.
دعای رجبیه
دعاء رجبیه از آداب «مسجد صعصعه» شمرده شده‌است زیرا که به اعتقاد شیعیان محمد پسر حسن در آنجا این دعا را می‌خوانده‌است. و همچنین این دعا از ادعیّهٔ ماه رجب نیز می‌باشد.
دعای ندبه
دعای نُدبه ندبه به معنای خواندن و گریه بر شخص با ذکر خوبی‌های اوست. این دعا دلایل غیبت مهدی را شرح می‌دهد.
این دعا مشتمل بر عقاید شیعه و تأسف بر غیبت مهدی است که از جعفر صادق نقل شده و به خواندن آن در این چهار مناسبت جمعه، عید فطر، عید قربان، عید غدیر توصیه شده‌است.
دعای ندبه را عده‌ای از علما و محدثین نقل کرده‌اند و برخی تا ۱۵ سند برای آن برشمرده‌اند؛ از آن جمله:
محدث میرزا حسین نوری، در کتاب "تحیة الزائر" دعای ندبه را به نقل از "مزار کبیر"، "مزار قدیم"، و "مصباح الزائرِ" سید بن طاووس روایت کرده‌است.
محققان این دعا را مورد توجه خود قرار داده و بر آن شروح و حواشی نوشته‌اند. برخی از قدیمی‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: