hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
شهرستان سرباز
شهرستان سَرباز یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر سرباز است.
این شهرستان در تاریخ ۱۳ آذر ۹۸ از شهرستان راسک جدا شد و مستقل گردید.
شهرستان سرباز از شمال شرقی تا شرق با شهرستان مهرستان، از شمال غربی با شهرستان ایرانشهر، از جنوب شرقی با شهرستان راسک، از جنوب غربی با شهرستان قصرقند و از غرب با شهرستان نیک‌شهر همسایه است.
سرباز از دو واژهٔ بلوچی سَر به معنای سَر یا بالادست و باز به معنای زیاد ساخته شده‌است؛ دلیل نامگذاری رودخانه سرباز، داشتن بالادستی بسیار برای این رودخانه هست.
از بالادستی‌های مهم این رودخانه می‌توان سرکور، گوَیمرک، جژان و کیشکور را نام برد.
شهرستان سرباز دارای ۴ بخش، ۸ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است:
جمعیت شهرستان سرباز براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۹۱٬۲۷۴ نفر بوده‌است.
شهر سرباز مرکز این شهرستان با هوایی خنک بعضاً با بارندگی سیل‌آسای یا سرما در محدوده تفتان رو به رو است. کاشت و تولید انواع محصولات کشاورزی گرمسیری، نیمه گرمسیری و سردسیری چون موز، انبه، پاپایا، مرکبات، سیب، آلو، انار، زردآلو و انگور و غیره در این شهرستان امکان‌پذیر است. در دهه ۱۳۹۰ خورشیدی ۱۴۰۰ هکتار باغ انبه در سیستان و بلوچستان وجود دارد که ۴۰ درصد از این باغات در شهرستان سرباز قرار گرفته‌است، استان‌های هرمزگان، بوشهر و کرمان نهال‌های انبه، چیکو، کُنار ( میوه وحشی جنگلی) و دیگر نهال‌های گرمسیری خاص را از سرباز تهیه می‌کنند.
دوست‌محمد
شهر دوست محمد مرکز شهرستان هیرمند است.  این شهر در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شهر زابل و در نزدیکی مرز افغانستان جای گرفته است. شهر دوست محمدخان در دشت واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا تقریباً۴۷۰ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است. این شهر در اوایل سال ۱۳۸۷ از مرکزیت بخش به شهرستان ارتقا یافت و هم‌اکنون دارای فرمانداری و برخی امکانات مشابه سایر شهرستان‌ها می‌باشد. شهر دوست محمد یکی از شهرهای مهم سیستان محسوب می‌شود. قدمت این شهر به دوره قاجار می رسد. یکی از نخستین مدارس شرق کشور و استان که دومین یا سومین مدرسه تاسیس شده در استان سیستان و بلوچستان بوده است به نام مدرسه فرخی در این شهر تاسیس شد. سه خاندان سارانی ، میر و سراوانی از نخستین ساکنان این شهر بوده اند. دوست محمدخان سارانی که گفته می شود مدافع حقوق مردم منطقه بوده است و در برابر مالیات های گزاف خاندان علم قائنات مقاومت می کرده است در نهایت به شهر بیرجند تبعید می شود. از خاندان میر این شهر که از نسل خوانین قدیم منطقه سیستان بوده اند و در کتبی مانند احیاالملوک و جغرافیای نیمروز از گذشته و اعتبار آنان یاد شده است نیز کمتر کسی در این شهر باقی مانده و در چند دهه اخیر به سایر نقاط کشور مهاجرت کردند. همین خاندان هسته اصلی مبارزات انقلابی بر ضد حکومت پهلوی را تشکیل می داده اند. خاندان سراوانی دوستمحمد نیز از خاندان های قدیمی این شهر اند که از قدیم کارگاه های رنگ رزی آنان مشهور بوده است. با گسترش دوست محمد و استقرار ادارات آبادی های کندو و محمودی ها نیز به این آبادی اتصال یافت و به شکل طولی گسترش یافت. امروزه ساکنان شهر دوست محمد ترکیبی از خاندان های قدیمی، مهاجران روستاهای اطراف و جمعیت عظیمی از مهاجران تابعه افغانستان اند. نزدیکی زیاد این شهر به مرز افغانستان سبب ورود جمعیت زیادی از مهاجران کشور همسایه به آن شده است.
مردم شهر دوست محمد ترکیبی از فارسی زبانان شیعه سیستانی و مردمان تسنن بلوچ است. البته بافت این شهر به گونه ای است که بلوچ و سیستانی معمولا با هم رابطه خویشاوندی دارند و با قدم زدن در بازار این شهر و میان مردمش می فهمیم مردم شیعه و سنی این شهر تفاوتی میان خود نمی بینند.
شهرستان هیرمند یکی از دروازه‌های تجاری ایران به افغانستان است و مبادلات تجاری از طریق مرز میلک در جنوب هیرمند انجام می‌شود و سالانه تجار ایرانی، افغان و… وارد هیرمند وراهی مقصد و مبدأ خود می‌شوند. علاوه بر این وجود دریاچه هامون و جاذبه‌های دیدنی مانند آتشکده کرکویه می‌تواند موجب رونق گردشگری شهرستان و شهر دوست محمد می‌شوند
گلمورتی
گُلمورتی شهری در بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. این شهر، مرکز شهرستان دلگان است. شهر گلمورتی که پیش از این در شهرستان ایرانشهر قرار داشت از تاریخ ۴ دی ۱۳۸۶ به عنوان مرکز شهرستان تازه‌تأسیس دلگان برگزیده شد.
گلمورتی نزدیک‌ترین شهر به هامون جازموریان از سوی شرق است. ارتباط با دریاچه جازموریان از استان سیستان و بلوچستان از راه آسفالتهٔ ایرانشهر ـ بمپور ـ گل‌مورتی ـ روباهی - چاه کیچی است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۰٬۲۹۲ نفر (۲٬۴۵۰ خانوار) بوده‌است.
در سال ۱۳۵۹ خورشیدی فیلم مستندی به نام «نان بلوچی» توسط ابراهیم مختاری در مورد زندگی مردم گلمورتی ساخته شد که در جشنواره فیلم لایپزیگ آلمان در سال ۱۹۹۷ نمایش داده شد.
طبق این فیلم مستند، مردم گلمورتی در آن سال هنوز در کومه‌ها زندگی می‌کردند و تنها شب‌ها برق داشتند. منطقه نیز به خاطر درگیری خان‌ها با ناامنی روبرو بود.
امروزه راه آسفالتهٔ ایرانشهر به جیرفت از گلمورتی می‌گذرد.
در سال ۱۳۸۶ بخشی از واحدهای مسکونی ویران‌شده در اثر چَرخَند گونو در گلمورتی بازسازی شد.
سرباز (سیستان و بلوچستان)
سَرباز مرکز شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
سرباز دارای روستاهای سرسبز و خوش آب و هوا است که مسیر ایرانشهر و چابهار را به هم متصل میکند این زیبایی ها رو وقتی توی این مسیر برید مشاهده خواهید کرد.
مردم این شهرستان از امتیازاتی همچون خانه بهداشت ، مهد کودک ، مدرسه ابتدایی ، پارک بازی کودکان و مزارع و باغات سرسبز برخوردار میباشند جز آنتن که در بعضی از روستاها هنوز کار نمیکنه مثل یکی از روستاهای معرف بندان ، که اشرافیت زمینهای کشاورزی روستا  در حاشیه جاده اصلی سرباز به بندر چابهار چشم هر رهگذری را به خود جلب میکند که میتوان گفت این سرسبزی منحصر به فرد شهرستان سرباز همانند دامن گردی حجاب و پرده این شهرستان خوش چهره محسوب میشود چرا که از دور فقط نمای درختان نخل خرما، انبه ،پاپایا و مرکبات چشم نوازی میکند و خانه ها و منازل مردم پشت این چادر و دامن سبز قراردارند.
جاذبه های دیدنی شهرستان سرباز : بندان ( روستایی  پر آب با برکه های زیبا و درختان نخل و... را دارا می باشد)
جمعیت این شهر بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۲٬۰۲۰ نفر بوده‌است.
تنوع محصولات کشاورزی در سرباز به دلیل وجود رودخانه فصلی سرباز زیاد است. چیکو، پاپایا، زیتون، لیمو ترش و خرما از جمله محصولات کشاورزی این منطقه سرسبز است که باعث شده بومیان سرباز را هندوستان کوچک بنامند.
http://news.gooya.com/didaniha/archives/2013/12/172718.php
دهستان محمدآباد (هامون)
دهستان محمدآباد دهستانی در بخش مرکزی شهرستان هامون استان سیستان و بلوچستان ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این دهستان ۱۳٬۵۲۶ نفر (در ۳٬۹۴۴ خانوار) بوده‌است.
قیر (فارس)
قیر، مرکز شهرستان قیر و کارزین در استان فارس می باشد.
علت نامیدن این شهر به نام قیر مربوط به دوره سلجوقیان و قلعه پرگان، نشانگر حاکمیت آنان بر این محدوده جغرافیایی است. همچنین قیر در زبان پهلوی به معنی مرز است و علت این نامگذاری قرار گرفتن این شهر بر روی مرز گرما و سرما است به نحوی که ۱۰ کیلومتر از شمال قیر، آب و هوا سردسیری و کیلومتر به سمت جنوب قیر آب و هوا و طبیعت گرمسیری می‌شود.
روایت‌های دیگر نیز نسبت می‌دهند مانند جمعیت بسیار زیاد که چندان معتبر نیست. با توجه به آثار باستانی و تاریخی بجا مانده از عهد ساسانیان و قدمت این شهر نقل می‌کنند از دلایل انتخاب اسم «قیر» برای آن این است که در گذشته‌های دور نیز این شهر همواره دارای جمعیت زیاد و درخوری بوده‌است به‌طوری‌که نمای این شهر از دور به سیاهی و انبوهی می‌زده‌است و به همین دلیل نام قیر را برای آن برگزیده‌اند.
فرهنگ فارسی معین از کتاب راحه الصدور قیر را به زبان ترکی به معنی سرحد و ثغر مربوط می‌داند که محافظ سرحد مملکت و آن ظاهراً عنوانی بوده مثل قیر خان و مانند آن.
جمعیت این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۰٫۰۱۰ تن بوده‌است.
و اهالی شهر قیر اکثرا فارسی زبان مادری آنها میباشد و درصد کوچکی هم با زبان ترکی قشقایی صحبت میکنند که درمحله عشایر و محله شهید چمران سرآسیاب ساکن هستند  شهر قیر سابقه‌ای نسبتاً کهن دارد و مورخین و سیاحانی همچون ابن حوقل بغدادی، اصطخری، ابن بلخی، مستوفی ودیگران بدین شهرستان اشاراتی داشته‌اند. نقش پارتی در فاصله ۳ کیلومتری قیر مربوط به دوره پارت‌ها و قلعه‌های به جامانده از زمان پیش از اسلام نشان دهندهٔ قدمت این شهر است. (قلعهٔ شاپریون یا پرگون و قلعه گبری)
در ۲۱ فروردین سال ۱۳۵۱ شمسی زلزله‌ای به شدت ۶٫۸ در مقیاس ریشتر باعث تخریب گسترده این شهر تاریخی شد؛ و تعداد زیادی از مردم در این فاجعه عظیم جان باختند.
علاوه بر کشاورزی و باغداری شهر می‌توان به وجود سد سلمان فارسی قیر و کارزین (سد قیر) اولین سد بتنی قوسی وزنی ایران واقع در حدود ۲۰ کیلومتری شمال شرقی شهرستان قیر و کارزین و میدان‌های بزرگ گاز و ذخایر انرژی در منطقه اشاره نمود. محصولات خرمای این شهرستان نیز از لحاظ کمّی قابل توجه و به لحاظ کیفی از بهترین خرماهای منطقه‌است.
شهرستان فراشبند
شهرستان فراشبند یکی از شهرستان‌های استان فارس در ایران است.
مرکز این شهرستان، شهر فراشبند و جمعیت آن بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۴۵٬۴۵۹ تن بوده‌است. این شهرستان دارای منابع گاز طبیعی است.
شهرستان فراشبند با دارا بودن بیش از ۲۵ چهارطاقی نه تنها لقب پایتخت چهارطاقی‌های ایران را داراست بلکه نشان از قدمت این شهرستان می‌باشد بقایای ۱۰ آتشکدهٔ زرتشتی در شهرستان فراشبند وجود دارد. اقتصاد این شهرستان مبتنی بر زراعت، باغداری و قالیبافی است. باغات این شهرستان نخلستان است. میدان گازی دالان و پالایشگاه آغاردالان در این ناحیه واقع شده‌است.
کتاب پارسه، نوشته سید رزاق امیری، نمایانگر جامع و کاملی از این سرزمین و خطهٔ فارس است.
شهرستان فراشبند از سال ۱۳۲۲ یعنی پس از تأسیس شهرستان فیروزآباد تا سال ۱۳۸۱ بخشی از شهرستان فیروزآباد بود و در سال ۱۳۸۱ به عنوان بیست و دومین شهرستان فارس به شهرستان ارتقا یافت و هم‌اکنون دارای دو بخش مرکزی و دهرم به شرح زیر می‌باشد. شهرها: فراشبند، نوجین شهرها: دهرم
در منطقه فراشبند، دو گروه عمده قومی، شامل عشایر و غیر عشایر وجود دارد. گروه های عشایر شامل ترکان قشقایی با طوایف دره شوری، شش بلوکی، عمله، کشکولی بزرگ و کشکولی کوچک و گروه غیر عشایر اقوام فارسی زبان است . زبان مردم منطقه به دو صورت ترکی قشقایی و فارسی با گویش‌ های مخالف همراه است .
شهرستان خنج
شهرستان خُنج یکی از شهرستان‌های استان فارس، ایران است. مرکز این شهرستان، شهر خنج می‌باشد. جمعیت این شهرستان بر پایهٔ سرشماری سال ۱۳۹۵ ه‍.ش برابر با ۴۱٬۳۵۹ تن بوده‌است. این شهرستان دارای وسعتی بیش از ۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع و ۴۱٬۳۵۹ نفر جمعیت (آمار سال ۱۳۹۵) است. امکانات و صنایع این شهرستان شامل: شرکت نوشابه‌سازی خنج نوشینه، موزائیک سازی، ۲ کارخانهٔ سنگ‌شکن، سدهٔ گاز خنج، کارخانهٔ خوراک دام، کارخانهٔ قند خنج، نیروگاه ۱٬۰۰۰ مگاواتی در دست ساخت و ۲٬۵۰۰ هکتار نخلیات، ۳۰۰ هکتار مرکبات و ۱۸ رشته قنات، بیش از ۱٬۱۰۰ حلقه چاه است و دارای منابع عظیم گاز است.
شهرستان خنج، براساس سرشماری رسمی سال ۱۳۹۵، تعداد ۴۱٬۳۵۹ تن و شهر خنج، ۱۹٬۲۱۷ تن جمعیت داشته‌است. مردم خنج دو گروه ترک و فارس هستند. فارس‌های خنج به زبان لارستانی با گویش خنجی و دین فارس‌های خنج اسلام و مذهب مردم خنج از اهل سنت از شاخه شافعی هستند، یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند.
و ترک‌های این شهرستان از ایل قشقایی هستند و به زبان ترکی قشقایی سخن می‌گویند و از شیعه هستند.
شهرها: خنج
شهرستان خرم‌بید
شهرستان خرم‌بید یکی از شهرستان‌های استان فارس ایران است. مرکز این شهرستان، شهر صفاشهر است.
جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۵۰٬۵۲۲ تن بوده‌است.
شهر: صفاشهر شهر: قادرآباد
خماری
خماری حالتی عمومی است که در اکثر مواقع پس از ازمیان رفتن اثر نشئه‌جات یا مسکرات به فرد دست می‌دهد. خماری را در مقابل نشئگی به‌کار می‌برند و دو تضاد عینی و واقعی که عبارت از ناراحتی و خوشی است را پدید می‌آورند.
در این حالت، معتاد همه همّ و غمش متوجه رفع خماری است. بسیاری از مفاسد اجتماعی را نتیجۀ مستقیم یا غیرمستقیم آن دانسته‌اند.
مستی
مستی عموماً به حالتی گفته می‌شود که در اثر نوشیدن نوشیدنی‌های الکلی رخ می‌دهد. برخی از داروهای سیستم اعصاب مرکزی مانند زولپیدم و اکستازی نیز باعث مست شدن افراد می شود در ادبیات از این واژه برای مخالف هشیاری و همچنین (با ضم م) مترادف گله و شکایت استفاده می‌شود.
در اسلام نوشیدن مسکرات حرام و مستی گناه شمرده می‌شود. مجازات شخص شراب خوار در اسلام تا سه بار اجرای حد و بار چهارم قتل است. قرآن مضرات شراب را در برابر منافعش بیشتر می‌داند همچنین نماز گزاردن شخص مست را مجاز نمی‌داند. در روایات اسلامی به شدت از هر مادهٔ مست کننده‌ای (مسکرات) منع شده‌است. از پیامبر اسلام در این مورد نقل است: تمامی مذاهب اسلامی در مورد حرمت مستی توافق دارند.
در دین یهود نیز استفاده از هر مست‌کننده ای نهی شده‌است.
در مسیحیت در قسمت‌هایی از انجیل از مستی حذر شده‌است و حتی معاشرت با افراد مست نیز نهی شده‌است. اما در عین حال از نوشیدن شراب توسط مسیح سخن گفته شده. در انجیل آمده‌است:
مسیحیان شراب را هدیه‌ای از سوی خدا می‌دانند که به زندگی شادی می‌بخشد اما مصرف زیاد آن را که به مستی منجر می‌شود گناه می‌دانند.
در کوتاه مدت:
در دراز مدت:
بر اساس قوانین جمهوری اسلامی ایران مجازات خوردن مسکرات مطابق اسلام تا دو بار اجرای حد است و بار سوم شخص کشته می‌شود. این مجازات بر کسی اعمال می‌شود که بالغ و عاقل و مختار و آگاه به مسکر بودن و حرام بودن آن باشد. این حکم با دو بار اقرار خود فرد یا شهادت دو نفر دیگر قابل اجراست. اگر پیش از شهادت متهم توبه کند مجازات حد برداشته می‌شود. حد برای مستی برابر ۸۰ ضربه تازیانه‌است. بدین صورت که مردان را به صورت ایستاده و نیمه عریان و زنان را به صورت نشسته و پوشیده تازیانه می‌زنند. طبق ماده 266 قانون مجازات غیرمسلمان تنها در صورت تظاهر به مصرف مسکر , محکوم به حد می‌شود . در قوانین جمهوری اسلامی یکی از شرایط شخص «عاقل» اینست که مست نباشد. به‌طور مثال در اقرار به قتل نفس، اقرار فرد در حالت مستی پذیرفته نیست.
گوزن
گوزن به اعضای خانوادهٔ گوزنان (Cervidae) در راستهٔ جفت‌سمان گفته می‌شود. آن‌ها حدود ۲۷ تا ۲۸ میلیون سال پیش از گاوسانان جدا شدند و اکنون حداقل ۹۰ گونه زنده از آن‌ها در نقاط مختلف دنیا زندگی می‌کنند. جنس نر تمام گونه‌های گوزن به جز گوزن آبی شاخ دارد اما در بیشتر گونه‌ها به جز گوزن شمالی جنس ماده شاخ ندارد. شاخ گوزن‌ها تفاوت مهمی با سایر جانوران شاخ‌دار مثل گاوسانان و کرگدن‌ها دارد. شاخ آن‌ها دائمی نیست و هر سال می‌افتد و به جایش شاخ جدیدی می‌روید. گوزن مشک در واقع به خانواده گوزن‌ها تعلق ندارد و عضو خانواده مستقلی به نام Moschidae است که به گاوسانان کمی نزدیکتر است تا به گوزن‌ها. گوزن به جانوری نشخوارکننده از خانواده گوزنان در راستۀ جفت‌سمان گفته می‌شود. نرها شاخ‌های بلند و نسبتاً پهنی دارند. رشد شاخ‌ها از یک سالگی به بعد شروع می‌شود، ولی شاخک‌ها از دو سالگی ظاهر می‌گردد. در اواخر فصل زمستان شاخ‌ها می‌افتند و شاخ‌های جدید بلافاصله شروع به رشد می‌کنند و در تابستان تکمیل می‌شوند.
گوزن‌ها در زیست‌بوم‌های مختلفی زندگی می‌کنند از توندرا تا جنگل باران‌خیز استوایی.
گوزن نقشی مرکزی در هنرهای باستانی، فرهنگ و اسطوره‌های هیتی‌ها، مصریان باستان، سلت‌ها، یونانیان باستان و آسیایی‌ها داشته‌است. برای نمونه موزاییک شکار گوزن ساخته‌شده در مقدونیه باستان (قرن چهارم پیش از میلاد)، احتمالاً اسکندر را در حال شکار یک گوزن با همراهی هفستیون نشان می‌دهد. در آیین شینتو ژاپنی، گوزن سیکا را پیام‌رسان خدایان می‌دانند. در چین باستان گوزن‌ها دارای ویژگی‌های پزشکی شمرده شده و این باور وجود داشته‌است که آلت تناسلی این حیوان دارای خواص ضدافسردگی است. در چین عمر گوزن‌ها را هم‌پایه خدا می‌دانستند. در میان سرخپوستان هویچال مکزیک، گوزن جانور اصلی مناسب برای قربانی به‌شمار می‌رفت. در اروپای قرون وسطی گوزن در نقاشی‌های شکار و نشان‌های خانوادگی دیده می‌شد. همین‌طور گوزن‌ها در بسیاری از آثار متعلق به تمدن‌های مختلف پیشااسپانیایی آند دیده می‌شود.
گوزن‌ها شامه‌ای بسیار قوی دارند به‌طوری‌که می‌توانند از چند صد متری به وجود دشمن پی ببرند. گوزن‌ها پرش‌های بلندی دارند که حتی می‌تواند به ارتفاع ۲ ،۳ متر و طول ۶٬۷ متر برسد.
پنجره مخفی
پنجره مخفی یک فیلم تریلر روانشناسانه آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی دیوید کپ و با بازی جانی دپ و جان تورتورو، محصول سال ۲۰۰۴ استودیو کلمبیا پیکچرز است که براساس رمانی از استیون کینگ با نام باغ مخفی، پنجره مخفی ساخته شده‌است.
مورت رینی نویسنده موفق کتاب‌های جنایی، پس از آن‌که پی به خیانت همسرش می‌برد، از او جدا شده و به شهری دورافتاده می‌رود. روزی غریبه‌ای به نام جان شوتر به دیدن او می‌رود و ادعا می‌کند داستان او را که در سال ۱۹۹۷ نوشته، دزدیده و به نام خود منتشر کرده. مورت مدرکی دارد که او در سال ۱۹۹۴ برای اولین بار این کتاب را منتشر کرده‌است. جان شوتر زندگی مورت را به هم می‌ریزد، سگش را می‌کشد و او را تهدید می‌کند که مدرک خود را به او نشان دهد. تنها مدرک مورت نسخه‌ای از مجله‌ای است که برای اولین بار داستان او را چاپ کرده و این مجله نزد همسر سابقش است. مورت در راه به دست آوردن مجله با مشکلات فراوانی روبه‌رو می‌شود و خانه همسرش در آتش می‌سوزد. چیزی که مورت را می‌ترساند این است که متوجه می‌شود ماجراهای داستانش کم‌کم به زندگی‌اش راه می‌یابد.
روبوکاپ
روبوکاپ (RoboCup) عنوان مسابقاتی بین‌المللی در زمینه دانش روباتیک و هوش مصنوعی است که به صورت سالیانه توسط فدراسیون بین‌المللی RoboCup برگزار می‌شود. نام RoboCup برگرفته از کلمات «Robot Soccer» (مسابقه فوتبال) و «World Cup» (جام جهانی) است اما این رقابت‌ها در حال حاضر در لیگ‌هایی فراتر از لیگ فوتبال برگزار می‌شود.
هدف نمادین ربوکاپ پیروزی تیم فوتبال روباتهای انسان نما در سال ۲۰۵۰ (میلادی) در رقابت با برترین تیم فوتبال همان سال است ولی هدف آن به‌طور کل توسعه دانش روباتیک و هوش مصنوعی است.
ایده برگزاری ربوکاپ برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ توسط پروفسور آلن مک ورث از دانشگاه British Columbia کانادا در مقاله‌ای تحت عنوان روباتهای بینا مطرح شد که این مقاله در سال ۱۹۹۳ در کتابی تحت عنوان «Computer Vision: System, Theory, and Applications» منتشر گردید. در همین زمان گروهی از محققان کشور ژاپن به بررسی امکانپذیری برگزاری مسابقه فوتبال روباتها پرداختند که این بررسی‌ها منجر به تأسیس رقابت‌های Robot J-League (که بعد به RoboCup تفییر نام داد) توسط پروفسور مینورو آسادا، یاسو کنیوشی و هیرواکی کیتانو شد. رقابت‌های روبوکاپ در سال ۱۹۹۶ به صورت رسمی آغاز بکار کرد. لیست زیر بیانگر تاریخ و محل برگزاری مسابقات روبوکاپ از بدو تأسیس آن می‌باشد.
خورش آلو با مرغ (رمان گرافیکی)
خورشت آلو با مرغ ("Poulet aux prunes") نام رمانی گرافیکی است که توسط مرجان ساتراپی نوشته شده‌است.
جان‌فرانکو فرره
جان‌فرانکو فرره (۱۵ اوت ۱۹۴۴-۱۷ ژوئن ۲۰۰۷) (به ایتالیایی: Gianfranco Ferré) طراح لباس ایتالیایی بود، وی همچنین به عنوان معمار مد اروپا شناخته می‌شود.
او در شهر لنیانو در ایتالیا به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلاتش در رشته معماری در دانشگاه پلی تکنیک میلان برای انجام پروژه کاری به هندوستان رفت و در آنجا به طراحی لباس روی آورد.
گوگل تاک
گوگل تاک یا جی‌تاک نام یک نرم‌افزار پیام‌رسان فوری و صدا روی پروتکل اینترنت رایگان تحت ویندوز و وب است. این نرم‌افزار توسط شرکت گوگل در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۰۵ ارائه شد. این نرم‌افزار برای رد و بدل کردن پیام و فایل بین کاربران به کار می‌رود. کاربرانی که دارای حساب گوگل هستند می‌توانند از گوگل تاک استفاده کنند.
گوگل تاک برای ارتباط بین سرویس‌دهنده‌ها و سرویس‌گیرنده‌های خود از پروتکل XMPP (سابقاً Jabber) استفاده می‌کند، که به کاربران سایر سرویس‌گیرنده‌های XMPP/Jabber امکان ارتباط با کاربران گوگل تاک را می‌دهد. تکنولوژی صدا روی پروتکل اینترنت به کار رفته در گوگل تاک نوع قدیمی‌تر پروتکل Jingle می‌باشد.
نرم‌افزار گوگل تاک فقط برای رایانه‌های دارای سیستم‌عامل ویندوز شامل (۷,اکس‌پی، سرور ۲۰۰۳,۲۰۰۰,ویستا) ارائه شده‌است. همچنین می‌توان از طریق تلفن‌های همراه نظیر Palm Pre, بلک‌بری و آی‌فون و دستگاه‌های مبتنی بر اندروید از آن استفاده کرد. با این حال بسیاری از سایر سرویس گیرنده‌های XMPP/Jabber نیز با گوگل تاک هماهنگ بوده و می‌توان از آن‌ها در دستگاه‌ها و سیستم‌عامل‌های مختلف از استفاده کنند. با این حال می‌توان از طریق وب نیز به استفاده از گوگل تاک پرداخت.
این نرم‌افزار بنابر سیاست گوگل، در ایران غیرفعال است.
گوگل با ارسال پیامی به کاربران گوگل تاک، اعلام کرد این برنامه از ۱۶ فوریه ۲۰۱۵ برای ویندوز غیرفعال شده و هنگ‌اوتس جایگزین آن خواهد شد.
برخی از خصوصیات مهم گوگل تاک عبارتند از
آبگرم (مرودشت)
آبگرم (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 93 نفر (27خانوار) بوده‌است.آبگرم از روستاهای شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا در ۲۵ کیلومتری شهر مرودشت واقع شده ودارای آب وهوای معتدل و چشم‌اندازهای زیباست.
هم چنین این روستا در ۸ کیلومتری آرامگاه حضرت ایوب نبی قرار دارد که هرساله پذیرای زائران زیادی است.از محصولات مهم «آب گرم» می‌توان به گندم، برنج، جو و صیفی جات اشاره کرد.وجه تسمیه این روستا به علت قرار گرفتن یک چشمه در نزدیکی این روستاست که به علت حفر چاهای زیادی توسط مجتمع گوشت فارس، این چشمه تنها در ایام زمستان وابتدای بهار پرآب است.
پالایشگاه گاز پارسیان
پالایشگاه پارسیان یکی از پالایشگاه‌های گاز ایران است که حدود ۹ کیلومتری شهرستان مُهر استان فارس قرار گرفته‌است و دومین پالایشگاه گاز کشور می‌باشد.
این پالایشگاه در موقعیت طول ۵۸ و ۵۲ شرقی و عرض ۲۸ و ۲۷ شمالی، با ۴۲۰ متر ارتفاع از سطح دریا، در فاصلۀ ۹ کیلومتری مرکز شهرستان مُهر قرار دارد. در دشت میان آخرین رشته‌کوه‌های فلات ایران (زاگرس جنوبی) بر کنارۀ بزرگراه مُهر-لامرد قرار گرفته، تاکنون دو فاز آن به بهره‌برداری رسیده است.
بخش اول این پالایشگاه با حضور سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۸۲ خورشیدی با ظرفیت روزانۀ ۲۱ میلیون مترمکعب گاز و ۱۲ هزار بشکه میعانات گازی، فعالیت خود را آغاز نمود و هم‌اکنون ظرفیت اسمی تولید روزانه ۸۰٫۶ میلیون مترمکعب گاز طبیعی را داراست.
این پالایشگاه پس از پالایشگاه‌های گاز پارس جنوبی به عنوان دومین تولیدکنندۀ گاز ایران (۸٫۶ درصد گاز کشور) می‌باشد. منابع تأمین گاز پالایشگاه در حال حاضر شامل میدان‌های تابناک (۵۵ درصد)، شانول و هما (۳۵ درصد) و وراوی (۱۰ درصد) می‌باشد.
طراحی این پالایشگاه به منظور تصفیۀ گاز شیرین جهت تزریق به خط چهارم سراری، و همچنین تثبیت میعانات گازی می‌باشد.
به منظور انتقال گاز طبیعی تولیدی، خط لوله‌ای از پالایشگاه‌های گاز پارس جنوبی، پارسیان، جهرم، ارسنجان، اصفهان احداث شده‌است. این خط لوله علاوه‌بر تأمین بخشی از گاز مورد نیاز شمال کشور، گاز مورد نیاز شهرستان‌های جنوب استان فارس را نیز تأمین می‌کند.
سورمق
سورمَق یکی از شهرهای استان فارس ایران است. این شهر، در دهستان سورمق در بخش مرکزی شهرستان آباده قرار دارد و از اماکن دیدنی سورمق می‌توان به عمارت کلاه فرنگی که محلی‌ها به آن کُل فرنگی می‌گویند، اوجاق سید و قصر بهرام گور اشاره کرد.
جمعیت آن طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۳٬۰۵۰ تن است.
سورمق در یکی از چهار راه‌های مرکزی ایران قرار دارد بطوریکه این چهار راه، چهار استان یزد، فارس، کهگیلویه و بویر احمد و اصفهان را به هم متصل می‌نماید. سورمق در ۱۸ کیلومتری اقلید، ۲۲ کیلومتری آباده، ۶۵ کیلومتری صفاشهر و ۲۴۵ کیلومتری شیراز قرار دارد. روستاهای پیرامون آن عبارت‌اند از: دشت بیضا، باقرآباد، جوشقان سورمق، ده بالا، فیض‌آباد، امیرآباد، چنار، یعقوب آباد و بیدک. البته در سال‌های گذشته فیض آباد به عنوان یک محله به سورمق الحاق شده و هم‌اکنون تحت عنوان خیابان امام حسین این شهر می‌باشد.
محلی‌ها این شهر را سورمه می‌نامند. خانه‌های روستایی با بافت و ساختار بسیار زیبا در این روستا وجود دارد از جمله خانه محمد خان
این شهر یعنی سورمق بخاطر این که مردم ان در کنار آتش جشن می‌گیرند به سورمق معروف است. سور (مهمانی) مق (کنار آتش).
پیشه مردم این شهر غالباً کشاورزی و دامداری و صنایع وابسته به آن است هم چنین در شهر سورمق به دلیل عبور جاده اصفهان شیراز کسب و مغازه داری رونق فراوان دارد.
در جلد هفتم فرهنگ جغرافیائی ایران آمده:
قصبه سورمق مرکز دهستان سورمق بخش مرکزی شهرستان آباده است. دارای ۴۳۶۰ تن سکنه. آب آن از قنات. محصول آنجا غلات، پنبه، انگور، بادام است.
قصر بهرام در این دهستان قرار دارد که امروزه به دلیل شرایط جوی اب و هوایی نظیر سیل و باران و غیره چیز زیادی از این قصر باقی نمانده‌است. از دیگر بناهای تاریخی آن عمارت کلاه فرنگی مربوط به دوران قاجاریه است همچنین وجود خانه‌های قدیمی حداقل با قدمت ۲۰۰ ساله نیز از دیگر ابنیه تاریخی این روستا می‌باشد. علی ابن موسی الرضا در هجرت از مدینه به خراسان از این دهستان عبور کرده‌اند. بنای قدمگاه ایشان در کوهپایه‌های سورمق معروف به قدمگاه علی قرار دارد. از دیگر بناهای مذهبی این روستا به اجاق حمزه نیز می‌توان اشاره کرد.
شهرستان البرز
شهرستان اَلبرز یکی از شهرستانهای استان قزوین در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر الوند است. جمعیت این شهرستان طبق سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۴۲٫۸۶۵ نفر بوده‌است. آذری‌ها، تات‌ها و فارس‌ها ساکنان اصلی شهرستان البرز هستند.
شهرها : محمدیه و شریفیه و بیدستان
شهر: الوند
استان البرز
سایت شهرستان البرز
شهرستان بوئین‌زهرا
شهرستان بوئین‌زهرا یکی از شهرستان‌های استان قزوین ایران است که بخش عمده دشت قزوین در این شهرستان واقع شده است. مرکز این شهرستان، شهر بوئین‌زهرا است و دارای چهار بخش به نام‌های مرکزی، دشتابی، رامند و شال و نیز چهارده دهستان و۱۳۰آبادی دارای سکنه است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۶۴٬۷۲۳ نفر در ۴۷٬۰۲۹ خانوار بوده‌است. استان قزوین تقریباً زلزله‌خیزترین استان کشوراست و شهرستان بوئین زهرا نیز لرزه‌خیزترین شهرستان آن. در سال ۱۳۴۱، زلزله‌ای در آن رخ داد و ۲۰٬۰۰۰ نفر جان باختند.
زبان ساکنین مرکز شهرستان و عمده روستاهای این شهرستان ترکی آذربایجانی است. ،اما اهالی ۳ شهر دانسفهان،شال و سگزآباد در این شهرستان تات هستند و به زبان تاتی از زبان‌های ایرانی شاخه شمال‌غربی سخن می‌گویند.
این شهرستان با وسعتی حدود ۵۹۸۸ کیلومتر مربع از شمال با شهرستان های قزوین و البرز، از شمال غرب و غرب با شهرستان تاکستان، از شمال شرق با شهرستان آبیک، از جنوب غرب با شهرستان آوج، از جنوب با استان مرکزی و از شرق به استان البرز هم‌مرز است. شهرستان بوئین زهرا در درجه اول از نظر پسته و سپس گردو و انگور کشت خوبی دارد. در این شهرستان پیاز، پنبه و انواع صیفی جات نیز کشت می‌شود. البته با توجه به آب و هوای بسیار مساعد بوئین زهرا برای کشت پسته ظرف چند سال گذشته سرمایه‌گذاری‌های بسیار عمده‌ای توسط بخش خصوصی برای توسعه اراضی زیر کشت پسته در این شهرستان صورت گرفته‌است. شهر بوئین زهرا در محل تلاقی راه‌های قزوین به ساوه و کرج به همدان قرار دارد؛ و ۳۰ کیلومتری بخش رامند در در شهرستان بوئین زهرا بخشی از طوایف ایل شاهسون نیز زندگی می‌کنند.
شهرها: بوئین‌زهرا، سگزآباد و عصمت‌آباد
شهرها: دانسفهان شهرها: شال شهرها: ارداقبوئین‌زهرا منطقه‌ای زلزله‌خیز است و بر روی گسل قرار دارد و تاکنون زمین‌لرزه‌های شدیدی را به خود دیده‌است که تلفات بسیاری را بر جای گذاشته‌است. شدیدترین آن مربوط به زمین‌لرزه ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ می‌باشد. این زمین‌لرزه‌ها عبارتند از:
سایت خبری-تحلیلی شهرستان بوئین زهرا: سایت خبری بوئین نیوز پایگاه خبری تحلیلی بوئین زهرا: سایت خبری پایگاه خبری تحلیلی بوئین زهرا
سیردان
سیردان یکی از شهرهای استان قزوین ایران است. این شهر مرکز بخش طارم سفلی و در شهرستان قزوین واقع گردیده است. جمعیت این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ ، برابر با ۱٬۴۶۵ نفر بوده‌است.
جاذبه اصلی شهر سیردان آب و هوای بسیار عالی با چشم‌انداز بسیار زیبا است. از جمله مناطق دیدنی سیردان باغات زیبا، چناران کهنسال، حمام خزینه و جنگل های بلوط می باشد. با فاصله حدود یک ساعته از شهر سیردان می توان به کوهستان شامادشت رسید و زندگی عشایری همراه با گله‌های گوسفندان و آداب و سنن آنان را مشاهده کرد و از محصولات لبنی طبیعی آن بهره برد و به قله شاما دشت که بلندترین قله طارم سفلی با ارتفاع بیش از ۲۸۵۰ متر می‌باشد رسید. تا نیمه‌های تابستان آثار برف در این ارتفاعات مشهور است. در نزدیکی شهر سیردان می توان به روستای گردشگری عمقین اشاره نمود که دارای طبیعت زیبا و از لحاظ بوم گردی یکی از مناطق بکر و ایده آل منطقه است.
سیردان شهری کوهستانی است که در ارتفاع ۱٬۱۰۰ متری و در دامنه شمال شرقی کوه‌های شامادشت واقع شده‌است. طبق تقسیمات کشوری شهر سیردان مرکز بخش طارم سفلی از استان قزوین می‌باشد. این شهر تنها شهر منطقه طارم سفلی در مرز مشترک سه استان قزوین، زنجان و گیلان واقع گردیده.
بادهای همیشگی و موسمی از سمت شمال شرقی وجود دارد.
سیردان دارای دو چنار کهنسال چند صد ساله در بافت شهری خود است. یکی با سن حدودی هزار سال و دیگری با سن حدودی ۳۰۰ سال. قطر تنه اصلی چنار بزرگتر به ۵ متر می‌رسد. چنار بزرگتر، بزرگترین چنار با حجم چتر پوششی کامل در ایران است.
همچنین در این شهر یک حمام تاریخی مربوط به دوران زندیه وجود دارد که تا حدود پنجاه سال پیش فعال بوده است ولیکن امروز تنها مخروبه ای از آن باقیست.
در نزدیکی این شهر قزل اوزون نیز می‌گذرد و این منطقه دارای پوشش گیاهی و تنوع جانوری منحصر به فردی می‌باشد. جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱٬۴۸۹ نفر و ۴۵۳ خانوار بوده‌است. مردم سیردان به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند و دین مردمان این مردمان اسلام و از مذهب شیعه جعفری می‌باشند.
از دیرباز سیردان دارای فرهنگ غنی و اصیلی بوده‌اند. این که از گذشته‌های دور سیردان در مرکزیت طارم بزرگ قرار داشته تأثیر به سزایی در ایجاد یک فرهنگ غنی و اصیل در این شهر داشته‌است، وجود مکاتبات و عالمان بی‌شمار خود دلیلی بر این سخن است. از عالمان سیردان می‌توان به سید محمد مجتهد سردانی «سیردان» و حاج باقر سیردانی و از بزرگان و قدیمی‌های شهر سیردان می‌توان به مرتضی شیخ سیردانی که در مسجد سیردان در روزهای تاسوعا وعاشورا به تعزیه می‌پرداخت می‌توان نام برد.
سگزآباد
سگزآباد (به تاتی: "سزجوه") یکی از شهرهای استان قزوین است که در بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا قرار دارد. جمعیت این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۵،۴۹۲ نفر بوده‌است.
اهالی سگزآباد از قوم تات هستند و زبان‌شان تاتی است.
تپه سگزآباد واقع در دشت قزوین در منطقه بوئین زهرا یکی از تپه‌های باستانی ایران است که به اواخر هزاره دهم پیش از میلاد تا دوره هخامنشی بازمی‌گردد. آثار بدست آمده از این تپه به هزاره دوم پیش از میلاد تا دوره هخامنشی برمی‌گردد. همچنین در این دوره استقرار عصر آهن نیز مشهود است. تپه سگزآباد یکی از قدیمیترین مناطق سکونت و یکجانشینی انسان در فلات ایران است. انسان‌هایی که حتی با فناوری ذوب فلزات هم آشنایی داشتند. تپه سگزآباد یکی از تپه‌های سه‌گانه باستانی ای می‌باشد که در فاصله‌ای نزدیک به هم در منطقه بوئین زهرا در جنوب شرقی استان قزوین قرار گرفته‌اند. این سه تپه بنام‌های تپه زاغه، تپه قبرستان و تپه سگزآباد با قدمتی بین هفت تا نه هزار سال، یکی از قدیمیترین سایت‌های باستان‌شناسی دنیا می‌باشند.
تپه سگزآباد در فاصله هشت کیلوتری شمال سگزآباد و در بین مزارع گندم و جو قرار گرفته‌است. ارتفاع تپه زیاد نیست ولی در بین مزارع پست و کم ارتفاع منطقه به راحتی قابل تشخیص است. متأسفانه این تپه ارزشمند باستانی در وضعیت بسیار نامناسبی نگهداری می‌شود. راه رسیدن به آن بسیار ناهموار و خاکی است و دور تا دور تپه هیچ حصار و مانع و نگهبان یا حتی تابلویی که به بازدیدکنندگان تنها کمی اطلاعات بدهد، وجود ندارد. احتمالاً این تپه بزودی شخم هم بخورد و برای کشت گندم و جوی دیم مورد استفاده قرار بگیرد. اگر از سمت شمال وارد تپه شوید تعداد بسیار زیادی سفال شکسته طرح دار و حتی تعدادی استخوان غیرقابل تشخیص بسیار فرسوده توجه شما را به خود جلب خواهد کرد.
«مطالعات باستان‌شناسی در منطقه ی فلات مرکزی ایران، نسبت به منطقه غرب به ویژه جنوب غربی بسیار جدید است و سابقه آن به سال ۱۹۳۰ می‌رسد. تا پیش از حفاری‌های دانشگاه تهران در دشت قزوین، آثار به دست آمده از تپه ی «سیلک» کاشان، شاخص ادوار مختلف دوران نوسنگی در فلات مرکزی ایران بود. ولی، با انجام حفاری‌ها در دشت قزوین و مطالعات انجام شده پسین بر روی آثار به دست آمده از تپه‌های سه‌گانه «زاغه»، «قبرستان» و تپه «سگزآباد» مشخص شد که تاریخ گونه گونی فرهنگ را در فلات مرکزی ایران از دوران نوسنگی تا میانهٔ دوره هخامنشی می‌توان در این سه تپه باستانی مورد مطالعه دقیق قرار داد.»
مارکوپولو در سفرنامه خود از شهر سگزآباد نام برده و آن را سر راه جاده ابریشم خوانده‌است. جلال آل احمد نیز در کتاب معروف تات‌نشین‌های بلوک زهرا به معرفی سگزآباد و مقایسهٔ آن با ابراهیم‌آباد پرداخته‌است.
قنوات
قنوات شهری است که در بخش مرکزی از توابع شهرستان قم در استان قم واقع شده‌ است. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری رسمی سال ۱۳۹۵، برابر با ۹٬۶۶۷ نفر (۲٬۴۶۰ خانوار) بوده که بعد از شهر قم پرجمعیت‌ترین شهر استان می‌باشد و همچنین مساحت آن ۷۵۲ هکتار است. فاصله قنوات با شهر قم ده کیلومتر است. شغل اصلی ساکنین آن دامداری و کشاورزی است.
دستجرد (قم)
دَستجِرد یکی از شهرهای استان قم در ایران است. این شهر مرکز بخش خلجستان می باشد. جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۵۲۵ نفر بوده‌است.
دستجرد تغییر یافته "دستگرد" است که از دو بخش "دست" و "گِرد" تشکیل شده‌است. از این رو نام این شهر از نظر ریشه‌شناسی با نام شهرهایی چون دارابگرد، بروجرد و سوسنگرد قابل قیاس است. معنی واژگانی واژهٔ "دستگرد"، «دست‌ساخته» است و این واژه در معنی زمین‌های خالصه به کار می‌رفت. شهر دستجرد یکی از مناطق خوش آب و هوا و زیبای استان قم می باشد که اهالی آن به زبان فارسی و با لهجه محلی صحبت میکنند؛ عمده جمعیت شهر نیز بدلیل مهاجرت بصورت فصلی است. شهر دستجرد دارای بافت قدیمی و جدید است که بوسیله یک پل مرتفع به یکدیگر اتصال پیدا کرده اند دهکده سلامت صبا به عنوان اولین دهکده سلامت ایران در این شهر قرار دارد.
بخش سلفچگان
بخش سلفچگان یکی از بخش‌های شهرستان قم در استان قم ایران است.
شهر: سلفچگان
جمعیت بخش سلفچگان براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۹،۹۳۸ نفر بوده است.وب سایت بخشداری سلفچگان : http://salafchegan.ghom.ir
بخش مرکزی شهرستان کهک
بخش مرکزی شهرستان کهک یکی از بخش‌های شهرستان کهک در جنوب استان قم ایران است.شهر: کهک
جمعیت بخش مرکزی شهرستان کهک بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۷٬۱۰۶ نفر بوده‌است.
همچنین نام این بخش مدتی نوفل لوشاتو بود که برگرفته از روستای نوفل‌لوشاتو در نزدیکی پاریس بوده که اقامگاه سید روح‌الله خمینی برای چند ماه بوده‌است. در تاریخ ۹۷/۱۲/۲۶ با تصویب هیئت دولت دوباره اسم این بخش تغییر کرد از نوفل لوشاتو به کهک بازگشت.
بخش مرکزی شهرستان جعفرآباد
بخش مرکزی یکی از بخش‌های شهرستان جعفرآباد در استان قم ایران است.
شهرها: جعفریه
جمعیت بخش مرکزی شهرستان جعفرآباد براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۹٬۰۶۳ نفر بوده‌است.
بخش خلجستان
بخش خَلَجستان یکی از بخش‌های شهرستان قم در غرب استان قم ایران است.
فاصلهٔ مرکز بخش شهر دستجرد تا شهر قم حدود ۸۵ کیلومتر است.شهر: دستجرد جمعیت بخش خلجستان براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴،۳۰۷ نفر بوده‌‌است.
مسجد خمیس
مسجد خمیس به عربی ( مسجد الخمیس ) نام مسجدی تاریخی در کشور پادشاهی بحرین است، و از نقاط دیدنی بحرین به‌شمار می‌آیند. این مسجد در استان شمالی بحرین واقع می‌باشد. «مسجد الخمیس» یکی قدیمی‌ترین بناهای اسلامی در این کشور است. تاریخ بنای این صرح معماری اسلامی به سدهٔ اول هجری قمری بر می‌گردد. گویند این مسجد در دوران خلافت خلیفهٔ اموی عمر بن عبدالعزیز ساخته شده‌است.
وجه تسمیه مسجد مذکور به مسجد خمیس به «منطقهٔ الخمیس» نسبت داده‌اند که مسجد مذکور در آن ساخته شده‌است. بنابراین «مسجد الخمیس» نامگذاری کرده‌اند. منطقهٔ باستانی «الخمیس» مابین ستره و رفاع واقع شده‌است.
مسجد خمیس دارای دو مناره است. منارهٔ غربی مسجد چنان‌که از سنگ نبشته‌ای که با خط کوفی نوشته شده‌است و در مدخل ورودی آن وجود دارد، نشان می‌دهد که این مناره در نیمهٔ دوم قرن یازده هم میلادی توسط شخصی بنام ابی سنان محمد بن الفضل عبدالله سومین حکمران از قبیلهٔ العوینیین ساخته شده‌است. اما منارهٔ دوم مسجد در قرن شانزده هم میلادی به مسجد اضافه شده‌است. مسجد خمیس باشکلی جذاب از فن معماری اسلامی ساخته شده‌است، ازآثار باقی‌مانده ستون‌ها، رواق‌ها و اقواص مداخل ومخارج از تزیین گچبری خاصی برخوردار بوده‌است. همچنین قسمتی از سقف مسجد نیز از تنهٔ درخت خرما استفاده نموده بوده‌اند. قسمت غربی مسجد مدرسه علوم دینی وشرعی بوده، علماء علوم شرعی، فقه، حدیث، نحو و مسائل دینی ودنیوی به کودکان تعلیم می‌داده‌اند. همچنین قبرستانی در گوشه‌ای از صحن خارجی مسجد وجود دارد که به نظر می‌رسد این قبرستان متعلق به علماء این مدرسه بوده که در آنجا مدفون شده‌اند. وهمانطور که معلوم مردن بحرین توسط العلاء بن الحضرمی که فرستاد هٔ پیبغمبر برسر مردم بوده، بدون جنگ به اسلام گرویده‌اند.
بابارشانی
بابارَشانی شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر در بخش چنگ الماس شهرستان بیجار قرار گرفته‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۰، برابر با ۶۳۲ نفر بوده‌است.
این شهر در شمال شرق استان کردستان و در نزدیکی استان‌های همدان و زنجان واقع شده‌است. کوه چنگ الماس از کوه‌های پیرامون بابارشانی هستند.
مردم این شهر به زبان کردی صحبت می‌کنند.
از بابارشانی جاده‌ای از بیجار به همدان متصل می‌شود.
۳. علی یاری
نام اعضای شورای شهر اسلامی شهر بابارشانی
بویین سفلی
هم چنین این شهر دارای منابع آبی فراوانی است. از چشمه‌های معروف آن نچیران و کانی بیدها و سوله می‌باشد که از اولی برای کشتزارها از دومی برای مصارف عمومی بانه و از سومی صرفاً برای مصارف گله‌های این منطقه استفاده می‌شوند. این شهر در ۵ کیلومتری بانه قرارگرفته. در مسیر جاده اصلی بانه مریوان واقع شده و از طرف جنوب به مرز بین‌المللی سیرانبند منتهی می‌شود. این مرز رابط بین اقلیم کردستان عراق و کردستان ایران می‌باشد؛ که به شهر سلیمانیه منتهی می‌شود. بویین با طبیعت زیبای که دارد گردشگران زیادی را به طبیعت خود می‌کشاند.
کانی نچیران،کانی بید، به رده ره‌شان، گومه ته نوران، تپهٔ گرد قله، کانی کوپیته، و گلخانه کاکتوس هیوا خیلی از جاهای دیگر
از بزرگان و نخبه گان بویین سفلی از جمله حاج شیخ و همچنین خانواده هنرمند کریمی اشاره کرد.
چناره
چـِناره شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش سرشیو شهرستان مریوان است.
جمعیت این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۴۵۵ نفر بوده است.
لغتنامه دهخدا به نقل از جلد پنجم فرهنگ جغرافیایی ایران می‌نویسد: چناره دهی است از دهستان سرشیو بخش مریوان شهرستان سنندج که در ۳۲ هزار گزی شمال خاوری دژ شاهپور و ۶ هزارگزی شمال ویله واقع است. کوهستانی و سردسیر است و ۲۰۰ تن سکنه دارد. آبش از رودخانه کویله. محصولش غلات، لبنیات و حبوبات. شغل اهالی زراعت و گله‌داری و راهش مالرو و سخت‌گذر است.
دزج
دزج نام شهری در استان کردستان در غرب ایران است. این شهر در بخش چهاردولی شهرستان قروه قرار گرفته‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲٫۶۱۷ نفر بوده‌است مردم این شهر به زبان کردی با گویش های سورانی و گورانی سخن میگویند. شهر دزج مرکز بخش چهاردولی است. اصالت مردم دزج به دو طایفه کوردزبان سلیمان خان و حیدر برمی‌گردد که از استان ایلام به این منطقه مهاجرت کردند.
http://akimo.persiangig.com/dezaj/index.html
در حدود ۳۵ کیلومتری شرق شهر قروه، در نزدیکی روستای وینسار بر روی کوهی مرتفع، بقایای یک معدن بزرگ سنگ قرار دارد که از نظر نوع، اندازه و تراش سنگ دارای ویژگی‌های خاص و از اهمیت بسیار برخوردار است. باور مردم برآن است که این سنگ‌ها به داستان شیرین و فرهاد ارتباط دارد. نوع حجاری و سفال‌های موجود در منطقه، احتمالاً به دوره ساسانی تعلق دارد. این منطقه در ایام بهار به عنوان تفرجگاه مورد استفاده مردم است. در ضلع شرقی همین کوه فرهادتاش، دهانه غاری وجود دارد که " اورل استین " مستشرق اروپایی هنگام بررسی منطقه غرب کشور، از این غار نام برده و ظاهراً نتوانسته وارد آن شود.
تپه دینار وینسار مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قروه، روستای وینسار واقع شده. این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۵۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
روان تپه وینسار نیز در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۵۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. یکی دیگر از آثار تاریخی وینسار کوه صخره‌ای کماجار می‌باشد که این کوه هم یکی دیگه از آثار ثبت شده وینسار می‌باشد.
دلبران
دلبران شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان قروه قرار گرفته‌است. زبان مردم این شهر ترکی آذربایجانی است.
زرینه
زَرّینه شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر در بخش کرفتو شهرستان دیواندره قرار گرفته‌است. جمعیت این بخش، برابر با ۱۹هزار نفر بوده‌است که به زبان کردی لهجه اردلانی تکلم می کنند.
شهر زرینه در جاده دیواندره به سقز واقع شده‌است. زرینه با دمای میانگین ۷/۶ درجه سانتیگراد بالای صفر سردترین شهر ایران از لحاظ میانگین دما است. حریم قانونی شهر زرینه ۴۳۰ هکتار می باشد مساحت حریم خدماتی ۷۷ هکتار و مساحت معابر زرینه ۱۹ هکتار می باشد فاصله زرینه از دیواندر ۲۱ کیلومتر و از سقز۶۵ کیلومتر و از سنندج ۱۱۰ کیلومتر است
وجه تسمیه زرینه از دوکلمه زرینه و هه وه تو ساخته شده است زرینه به معنای طلا و هه وه تو به معنای هوای سرد و معنای دیگر ان معنای هه وه در کوردی به معنای شما و معنای دیگر ان هوو نزدیکترین معنا همان شما می باشد و تو در کوردی یعنی طایفه شما
وجه تسمیه هه وه تو یعنی طایفه شما و بیشتر یک مرز را می رساند چون منطقه زرینه محل قشلاق ییلاق طوایف تیلکو گلباغی و جافهای عراق بوده است (تحلیل از یوسف نادری)
زرینه در سال ۱۳۷۹ به شهر تبدیل شد. جاذبه های زرینه شامل آب شفا بخش که با یک بار مصرف این آب سنگهای کلیه دفع می شود افرادی که دارای کلیه سنگ ساز هستند می توانند با مصرف این آب برای همیشه از شر سنگ کلیه رها شوند. چمنزارهای این منطقه جز بیشتر امار چمن زار طبعی در کشور است که نابترین و کم یاب ترین گیااهان داروی کشور را دارد گیاه ثعلب از مهمترین گیانهان منطقه هه وه تو است که در نوع خود بی نظیر است
سریش‌آباد
سِریش آباد شهری در استان کردستان در غرب ایران است. این شهر در بخش سریش‌آباد شهرستان قروه و در شرق استان در ۷ کیلومتری شمال قُروه و حاشیه رشته کوه زاگرس قرار گرفته‌است.
این شهر دارای معادن بسیار غنی سنگ مرمر و معادن پوکه معدنی می‌باشد کشاورزی در این منطقه بیشتر گندم و همچنین دارای باغات کم انگور می‌باشد البته بیشتر باغات در این منطقه به دلیل استفاده بی‌اندازه از چاهای عمیق خشک شده‌اند و کشاورزی در حال از بین رفتن است.
معادن سریش آباد : سریش آباد دارای معادن مرمر سفید، سبز و همچنین معادن سنگ پوکه ساختمانی است.
مرمر باباشوراب توسط شرکت سرمایه گذاری توسعه صنایع و معادن کوثر مورد بهره برداری قرار می گیرد که توسط این شرکت شهرک تولید مصنوعات سنگ در این شهر با سرمایه گذاری 18 میلیارد تومان به بهره برداری رسیده است.
جمعیت سریش آباد بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ برابر با ۸۸۷۱ نفر در قالب ۲،۳۱۲ خانوار بوده است. مردم شهر سریش آباد به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند
شویشه
شویـِشِه شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش کلاترزان شهرستان سنندج است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱٫۲۲۹ نفر بوده‌است. این شهر در جادهٔ سنندج به مریوان واقع شده‌است.وجه تسمیه شویشه ازکلمه کوردی شه وی شا گرفته شده بمعنی شب شاه شویشه مرکزبخش کلاترزان است،مکانهای دیدنی شویشه ابشارشویشه،کوه زیبای سیه چشم،وتپه باستانی گردی ون است.پارک تفریحی مکانی ارام وباصفاروبروی شهراست که مسافران میتوانند دران استراحت کرده ولذت ببرند،عسل طبیعی یکی از سوغات های شهرشویشه است
صاحب (سقز)
صاحب شهری است در استان کردستان در غرب ایران. این شهر در بخش زیویه در شهرستان سقز قرار گرفته‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱٫۷۰۳ نفر بوده‌است.
کار پژوهشی در مورد کشف کانسار آهن صاحب در سال ۱۳۷۹ خ. پایان یافت.
قلعه صاحب با قدمت ۳ هزار ساله در مرکز شهر صاحب و در ۱۵ کیلومتری سقز واقع شده‌است. این قلعه به شماره ۱۰۰۶۸ در تاریخ ۲۳/۶/۱۳۸۲ در فهرست آثار ملی قرار گرفت و به هزاره اول ق.م (۳۰۰۰ سال قبل) تعلق دارد.
کانی‌سور
کانی‌سور شهری است در استان کردستان در غرب ایران. کانی سور در بخش نمشیر شهرستان بانه قرار گرفته‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵، برابر با۱۲۸۴ نفر بوده‌است.
موچش
موچش به کُردی ( مووژەژ) شهری است در استان کردستان در غرب ایران . این شهر در شهرستان کامیاران قرار گرفته‌است . جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳،۲۱۱ نفر ، و در سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳،۳۷۰ نفر بوده است. شهر موچش مرکز بخش موچش در ۵۰ کیلومتری شهر سنندج و در فاصله حدود ۵۰ کیلومتری کامیاران و حدود ۳۵ کیلومتری شهر دهگلان واقع شده و از جاده کرمانشاه، سنندج حدود ۲۰ کیلومتر فاصله دارد. شغل مردم این شهر دامداری ، کشاورزی و کاسبی در بازار کوچک این شهر است. یک قلعه ۵۰۰۰ ساله در محله قدیمی شهر موچش قرار دارد.
ازهنرمندان نامدار این منطقه میتوان به؛ حیدر محمدی (سازنده‌ی دف)، محمد زارع‌رمشتی به کُردی: حەمە نەسێ ( نوازنده سرنا) و جلال ساعدپناه ( فیلم ساز) اشاره کرد.
شهرستان رودبار جنوب
شهرستان رودبار جنوب یکی از شهرستان‌‌های جنوب شرق استان کرمان ایران است.مرکز این شهرستان، شهر رودبار است.
طوایف رودبارجنوب از طوایف آن میتوان به زابلی-نارویی-بامری-سابقی-منصوری-عصابر پورکی- سهرابی رئیسی گمشادی فلاحی خانه‌گیر زمانخانی سنجری و سالمی اشاره کرد
شهرستان رودبارجنوب از شمال غربی با شهرستان ریگان، از شمال شرقی با شهرستان عنبرآباد، از غرب با شهرستان کهنوج، از شرق با شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان و از جنوب با شهرستان قلعه‌گنج همسایه است.
فاصله رودبارجنوب از مرکز استان ۲۳۰ کیلومتر و با جیرفت ۷۵ کیلومتر و فاصله آخرین آبادی آن تا مرکز استان ۴۰۰ کیلومتر است.
مساحت این شهرستان ۶،۸۶۴ کیلومتر مربع است و مرکز آن شهر رودبار است.
شهرک صنعتی شهرستان فعال می باشد و در حال حاضر داری کارخانه‌هایی می باشد.
رودبارجنوب به دلیل نزدیک بودن به هلیل رود در ایام گذشته دارای جایگاه خوبی بوده و مردمانی در اینجا سکونت داشته اند در رودبارجنوب قلعه ای وجود دارد که محلی ها به آن [کلات رودبار] می گویند این قلعه در هفت کلیومتری شهر رودبار در روستایی به نام قلعه واقع شده است اما متاسفانه به دلیل سوء مدیریت اکتشافات روی آن صورت نگرفته است .
مردمان شهرستان رودبار جنوب لهجه و گویش خاص و منحصر به فرد خود را دارند که با سایر نقاط شاید تفاوت هایی بنکند.
از نکات جالب در گویش رودباری این است که حرف های اضافه به ، با و از وجود ندارند یا کاربردشان بسیار کم است و جایشان را به کلماتی دیگر می دهند که این در تمام استان کرمان رایج است.
برای مثال می خواهند بگویند از شهر آمدم ؛می گویند:
اِی شهر یَهتوم
یا با علی هستم ؛ را می گویند:
خُوی (وِی/خِی) علی اُم
یا به من نگفتی ؛ را می گویند:
خُوی (خِی/اِی/وِی) مُونِت نگو
یا اینجا رودبار است را می گویند:
شهرستان رودبار جنوب دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
رودبارجنوب از دیرباز یک قطب کشاورزی در جنوب استان کرمان بوده است؛به دلیل آب و هوای مساعد، خاک حاصلخیز و آب کافی به محل خوبی برای کشت محصولات مختلف تبدیل شده است اعم از صیفی‌جات و مرکبات و...
عمده کشت در این شهرستان، محصولات جالیزی از جمله گوجه فرنگی، خیار و هندوانه است.
یکی از روستاهایی که سالانه گردشگران زیادی را از سراسر کشور به این منطقه می آورد روستای مهن آباد است که همساله در ایام عید نوروز گردشگران زیادی را به خود جذب می کند و بازارچه موقتی نیز در این ایام افتتاح می شود.
جمعیت شهرستان رودبار جنوب براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۰۵،۹۹۲ نفر بوده‌است.
۲. گویش رودباری
شهرستان قلعه‌گنج
شهرستان قلعه‌گنج یکی از شهرستان‌های استان کرمان ایران است.مرکز این شهرستان، شهر قلعه‌گنج است.
شهرستان قلعه گنج از شمال با شهرستان رودبار جنوب، از شمال غربی با شهرستان کهنوج، از غرب با شهرستان منوجان، از شرق با شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان، از جنوب شرقی با شهرستان فنوج استان سیستان و بلوچستان و از جنوب با شهرستان بشاگرد استان هرمزگان همسایه است. مردم این شهرستان اکثرا مهاجر هستند  شهرستان قلعه گنج در جنوب استان کرمان به فاصله ۴۰۰ کیلومتری از مرکز استان واقع شده‌است. وسعت آن ۱۰،۴۳۸ کیلومتر مربع و طول آن ۳۹۰ کیلومتر می‌باشد و دارای ۳۹۰ پارچه آبادی و روستا است.
۸۰ درصد از روستاهای شهرستان قلعه‌گنج در حاشیه تالاب جازموریان و کانون بحرانی فرسایش بادی قرار گرفته‌اند.
شهرک صنعتی قلعه گنج دارای کارخانجاتی چون تولید روغن زیتون، فرآوری خرما، رب صنعتی، شیر و فرآورده‌های لبنی است.
شهرستان قلعه‌گنج دارای ۲ بخش، ۵ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است :
جمعیت شهرستان‌ قلعه‌گنج براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۷۶٬۴۹۵ نفر بوده‌است.
شهرستان کوهبنان
شهرستان کوهبنان یکی از شهرستان‌های استان کرمان ایران است.این شهرستان در شمال شرقی این استان قرار گرفته و مرکز آن شهر کوهبنان است.
شهرستان کوهبنان از شمال با شهرستان های بهاباد و بافق استان یزد، از شرق با شهرستان راور و از جنوب تا غرب با شهرستان زرند همسایه است.
شهرستان کوهبنان شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
جمعیت شهرستان کوهبنان براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۱،۲۰۵ نفر بوده‌است.
معادن سنگ اهن- خاک نسوز- ذغالسنگ- سرب و روی- مس و...
80 درصد معادن غنی ذغالسنگ در شهرستان کوهبنان واقع شده است که از جمله انها می توان به معادن ذغالسنگ پابدانا-همکار- هشونی- چشمه پودنه- 12-14- کمسار و... اشاره کرد
معادن سرب و روی تاجکوه- جور- کوه قلعه- مگساب- کاروانگاه و...
مجتمع سرب و روی تاجکوه
کارخانه سرب و روی جور(در حال احداث)
کارخانه فراوری ذغالسنگ پابدانا.
کارخانه زغالشویی پابدانای جنوبی (در حال احداث)
اندوهجرد
اندوهجرد شهری در بخش شهداد شهرستان کرمان استان کرمان در جنوب شرقی ایران در منطقه کویری قرار دارد. این شهر در ۲۰ کیلومتری جنوب شهر شهداد شهرستان کرمان و ۱۰۰ کیلومتری شمال شرق شهر کرمان واقع است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲٫۹۱۵ نفر و در سال ۱۳۸۶ آن را در حدود ۴ هزار نفر تخمین زده شده‌است.در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴،۰۴۱ هست .
شهر اندوهجرد در سال ۱۳۸۳ خورشیدی از ادغام دو روستای اندوهجرد و گودیز تشکیل شد. اندوهجرد از سوی غرب در میان کوهپایه‌های کوهستان پلوار و از سوی شرق درمیان کویر لوت قرار گرفته‌است.
و بین دو بخش شهداد و گلباف قرار دارد.
از محله‌های اندوهجرد می‌توان به گودیز، شریف‌آباد، شاهرخ آباد،ولیعصر،مهدیه، قبله، سی‌دستگاه اشاره کرد.
روستاهای اطراف اندوهجرد عبارتند از:پیرغیب،زوار،کدروت،هنزا،جهر و پشوئیه
در منطقه اندوهجرد سدی به نام سد اندوهجرد  و یک گسل زمین‌شناختی نیز به نام گسل اندوهجرد قرار دارد. در تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۷۶ خورشیدی زمین‌لرزه‌ای در منطقه گلباف، روستای اندوهجرد را نیز لرزاند.
از محصولات اندوهجرد می‌توان به انواع خرما و مرکبات اشاره کرد.
از سازهای بومی منطقه اندوهجرد می‌توان به گونه‌ای بوق صدفی به نام سفیدمهره اشاره کرد.
از جاذبه‌های گردشگری اندوهجرد می‌توان به قلعه کت‌کتو در مجاورت محله گودیز که مورد کاوش‌های باستان‌شناسی هم قرار گرفته،و تپه های شنی (شن های روان) واقع در روستای هنزا در ۵کیلومتری اندوهجرد و همینطور به غار خفاش‌ها و کوه های اَرّه ای واقع در روستای جهر در فاصله ۱۸کیلومتری اندوهجرد اشاره کرد.
نودژ
نودِژ، مرکز بخش آسمینون و شهری از توابع این بخش در شهرستان منوجان استان کرمان ایران است.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر نودژ برابر با ۵٬۵۶۲ نفر بوده‌است.
فاصله نودژ تا بندرعباس ۱۱۰ کیلومتر است. نودژ دارای تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد و خشک می‌باشد و با میانگین بارندگی ۱۷۰ میلی‌متر در سال یکی از مناطق کم‌آب به‌شمار می‌آید.
یشینه سکونت در نودژ به پیش از اسلام بر می‌گردد. وجود دژی به اسم قلعه کافران و نیز گورستان غیر مسلمانان گواه بر این مدعا است. از مهم‌ترین مکان‌های مذهبی آن امامزاده سیف‌الدین است. از دیگر زیارتگاه‌های این شهر می‌توان زیارت حضرت بی بی طیبه (س) را نام برد که سالانه میزبان زائران زیادی است.
یکی از محصولات مهم کشاورزی نودژ پرتقال معروف آن است. نودژ همچنین دارای نخلستان‌های فراوانی می‌باشد که طی چند سال اخیر به علت خشکسالی‌های پی در پی به یک سوم مقدار اولیه کاهش یافته‌است. سرمای سوزان نیز باعث خشک شدن شمار زیادی از باغ‌های لیموترش و پرتغال آن منطقه شده‌است. یکی از قنات‌های معروف و قدیمی این شهر که قدمت دیرینه‌ای دارد. قنات دهنه ناییز است که طی سالهای اخیر به علت خشکسالی و احداث چاه‌های غیرقانونی اطراف آن به‌طور کامل خشک شده‌است. نودژ همچنین دارای یک معدن عظیم فروآلیاژ کروم می‌باشد که سنگ معدن آن پس استخراج به پالایشگاهی به نام آبادان که در جنوب نودژ واقع است انتقال داده می‌شود. رودخانه کندر یکی از مکان‌های بسیار زیبا برای گردشگران می‌باشد.
گویش مردم نودژ ترکیبی از گویش‌های بندری و منوجانی و فارسی می‌باشد. از لحاظ جمعیتی بزرگترین و معروف‌ترین طوایف ساکن در این دیار: اخلاقی پور، دوراندیش، محمودی، صالحی، سالاری، محبی، ظهیری، حاجب، خودستان، رهروان، راهبر، مرشدی، سراجی، صمیمی می‌باشد.
از تیم‌های فوتبال معروف این شهر می‌توان از تیم‌های پتروک، انقلاب، اتحاد، پرسپولیس، وحدت، رخسار و عقاب و نخل و خیبر و امید لاریان نام برد.