هتل شوالیه
هتل شوالیه () فیلم کوتاهی به کارگردانی وس اندرسن و محصول مشترک آمریکا و فرانسه است که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. بازیگران آن جیسون شوارتزمن و ناتالی پورتمن در نقش عاشقان سابقی هستند که در اتاق یک هتل در پاریس همدیگر را دوباره می‌بینند؛ این فیلم ۱۳ دقیقه‌ای به عنوان پیش‌درآمد فیلم اصلی اندرسون در سال ۲۰۰۷ ("دارجلینگ محدود") عمل می‌کند. این فیلم در مکانی در هتلی در پاریس توسط تیم کوچکی فیلمبرداری شد و توسط خود اندرسون تأمین مالی شد که در ابتدا قصد داشت آن را به شکل مستقل بسازد. اولین نمایش آن در افتتاحیه جشنواره فیلم ونیز در دوم سپتامبر سال ۲۰۰۷ بود.
در لابی یک هتل، کانسیرژ به تماس تلفنی از اتاق مهمان پاسخ می‌دهد. جک (جیسون شوارتزمن) با لباس حمام زردرنگ روی تخت هتل دراز کشیده‌است و فیلم آکریکایی جنگی سیاه و سفید بازداشتگاه شماره ۱۷ را تماشا می‌کند و روزنامه می‌خواند. پس از سفارش سرویس اتاق به کانسیرژ به زبان فرانسوی دست و پا شکسته، او از رت، دوست‌دختر سابقش، تماسی دریافت می‌کند. رت می‌گوید که از فرودگاه می‌خواهد به آن‌جا بیاید و شماره اتاقش را می‌پرسد. جک با وجود اعتراض به اینکه به او نگفته که می‌تواند بیاید، با این حال رضایت می‌دهد. جک سپس با عجله تلاش می‌کند اتاق را مرتب کند؛ مکثی می‌کند تا آهنگ «کجا می‌روی؟ (عشق من)» (پیتر سارسید) را در سیستم استریوی خود پخش کند و حمام را آماده می‌کند.
جک دوباره روی تخت دراز کشیده‌است، این بار با کت و شلوار خاکستری. صدای در را می‌شنود، آهنگ را دوباره پخش می‌کند و در را به روی رت رت (ناتالی پورتمن) باز می‌کند. پس از چند ثانیه خیره شدن به جک، رت سکوت را می‌شکند و می‌پرسد چه موزیکی در حال پخش است. جوابی دریافت نمی‌کند، وارد اتاق می‌شود و یک دسته گل به جک می‌دهد. رت قصد دارد لب جک را ببوسد ولی او سرش را می‌گرداند و آن دو یکدیگر را در آغوش می‌گیرند. جک در را می‌بندد و می‌پرسد چگونه او را پیدا کرده‌است؛ رت پاسخ می‌دهد «در واقع آنقدرها هم سخت نبود». رت در اطراف اتاق حرکت می‌کند و در میان اموال جک چرخی می‌زند، دندان‌هایش را با مسواک جک تمیز می‌کند و از استفاده از حمامی که جک برایش آماده کرده‌است، خودداری می‌کند.
رت به اتاق خواب برمی‌گردد، رو به روی جک می‌ایستد و می‌پرسد «چه کوفتی شده؟» جک با حرکت سر او را دعوت به تخت خواب می‌کند؛ در جوابِ رت آشکار می‌کند که «بیش از یک ماه» است که در هتل زندگی می‌کند و او را ترک کرده تا رابطه‌شان را پایان دهد. آنها روی تخت دراز می‌کشند و به یکدیگر نگاه می‌کنند، سرویس اتاق از راه می‌رسد، وقفه‌ای در کارشان می‌اندازد. دوباره که تنها می‌شوند، همدیگر را می‌بوسند و جک شروع به درآوردن لباس‌های رت می‌کند. آن دو چند جمله ناخوشایندی دربارهٔ اینکه آیا با دیگران خوابیده‌اند، رد و بدل می‌کنند؛ جک پس از درآوردن بیشتر لباس‌های رت، متوجه کبودی روی بازوی او می‌شود، رت جوابی دراینباره نمی‌دهد. روی جک دراز می‌کشد و می‌گوید که نمی‌خواهد دوستیِ او را از دست دهد، دوستش دارد و هرگز نمی‌خواهد آسیبی به او بزند. جک به سردی پاسخ می‌دهد «هرگز دوستش نخواهد بود» ولی وقتی رت در آغوشش می‌گیرد، او در بغل می‌گیردش. «کجا می‌روی؟ (عشق من)» دوباره پخش می‌شود و جک به رت پیشنهاد می‌دهد که نظره پاریس را نشانش دهد.
رت به گنجه تکیه زده‌است، جک نزدیک به او می‌شود و بدن برهنه او را با لباس حمام زردرنگ می‌پوشاند؛ هر دو به سوی پنجره می‌روند. به بالکن می‌روند، جک خلال دندانی از جیبش درمی‌آورد و به رت می‌دهد؛ سری به بالا تکان می‌دهد که رت هم همین کار را انجام می‌دهد. چندثانیه‌ای به بیرون نگاه می‌کنند، رت دستش را به نرمی بر گردن جک می‌گذارد و به درون برمی‌گردند.اولین بار وس اندرسن در سال ۲۰۰۵ برای هتل شوالیه به سراغ شوارتزمن و پورتمن رفت. شوارتزمن و اندرسن پیش از آن با یکدیگر در "راشمور" (۱۹۹۸) کار کرده بودند و در ماه‌های منتهی به شروع فیلمبرداری با هم در آپارتمان شوارتزمن در پاریس زندگی می‌کردند. پس از آن‌که کارگردان ایمیل پورتمن را از اسکات رودین تهیه‌کننده اجرایی نزدیک‌تر (۲۰۰۴) به دست آورد، با او وارد مذاکره شد. بازیگران بدون دریافت دستمزد کار کردند و اندرسون سایر هزینه‌های تولید را خودش تقبل کرد. فیلمبرداری آن در هتل رافائل پاریس، در خیابان کلبر، در فاصله دو بلوک از طاق پیروزی انجام شد. پیش از آن فیلم‌های عشق در پاریس (۱۹۹۶) نیز در آن‌جا فیلمبرداری شده بود. این فیلم با گروهی ۱۵ نفره به صورت پاناویژن فیلمبرداری شد، وسائل صحنه‌اش از آپارتمان اندرسون تهیه شد. فیلمبرداری دو روز و نیم طول کشید و تدوین (با کامپیوتر اندرسون) یک هفته دیگر زمان برد. با وجود استفاده از لباس‌خانه طراح مد معتبری مانند مارک جیکوبز و چمدان دست‌سازی از لویی ویتون، کارگردان تولید فیلم را «مثل ساختن یک فیلم دانشجویی» توصیف کرد.
اندرسون در ابتدا قصد داشت که آن را به عنوان یک فیلم موتاه مستقل بسازد اما اندکی قبل از شروع فیلمبرداری، متوجه شد که جک (شوارتزمن) شباهت زیادی به یکی از قهرمانان فیلم بلندی دارد که در آن زمان مشغول نوشتنش بود. تولید آن فیلم، "دارجلینگ محدود"، یک سال بعد آغاز شد. "شوالیه" دو هفته پیش از آن‌که جک به دو برادر بزرگترش برای سفری به هند در "دارجلینگ" بپیوندد، اتفاق می‌افتد. گفتگوی شخصیت‌ها در پایان "شوالیه"، در خاتمه فیلم بلند توسط جک برای برادرانش بازگو می‌شود؛ در قالب گزیده‌ای از داستان کوتاهی که نوشته‌است. رت (پورتمن) نقش کوتاهی در فیلم بلند دارد. سرچلایت پیکچرز، استودیویی که "دارجلینگ" را پشتیبانی کرد تا زمان ساخته شدن فیلم بلند از فیلم کوتاه بی‌خبر بود و اعلام کرد که هیچ علاقه مالی به آن ندارد.
"هتل شوالیه" به عنوان بخشی از برنامه در اولین نمایش جهانی "دارجلینگ محدود" در شصت‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی ونیز، دوم سپتامبر ۲۰۰۷، به نمایش درآمد. این فیلم کوتاه، اولین نمایش خود را در فروشگاه‌های اپل در نیویورک، شیکاگو، سن فرانسیسکو و سانتا مونیکا، کالیفورنیا در ۲۵ سپتامبر داشت. اندرسون، شوارتزمن و پورتمن در اکران نیویورک، در سوهو حضور داشتند و پس از آن جلسه پرسش‌وپاسخی با حضار برگزار کردند. روز بعد، فیلم کوتاه به عنوان یک دانلود رایگان از آی‌تیونز استور اپل در دسترس قرار گرفت. در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۷، در شب افتتاحیه جشنواره فیلم نیویورک، پیش از فیلم بلند به نمایش درآمد. در بیانیه مطبوعاتی که پیش از نمایش منتشر شد، "هتل شوالیه" به عنوان «قطعه آخر کوتاهی برای یک عاشقانه شوم و پیش‌درآمد "دارجلینگ محدود"» توصیف شد.
این فیلم پس از یک ماه دسترسی در آی‌تیونز، از دسترس خارج شد. ستون‌نویس یواس‌ای تودی آن را به عنوان دسر مجانی سرآشپز رد کرد و نوشت «مقدر شده بود یک پاورقی صرف باشد». در این دوره بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ بار دانلود شد و مورد تحسین گسترده قرار گرفت. پس از خارج از دسترس شدن در آی‌تیونز، به عنوان پیش‌درآمد فیلم بلند در سینماها به نمایش درآمد. اگرچه "نیویورک تایمز" در اکتبر ۲۰۰۷ گزارش داد که توزیع‌کننده آن سرچلایت پیکچرز قصد دارد "شوالیه" را برای جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه نامزد کند، در میان نامزدان آن سال قرار نگرفت.
"هتل شوالیه" یکی از مورد بحث‌ترین فیلم‌های کوتاه سال بود و تحسین منتقدان زیادی را جلب کرد که در مقایسه با "دارجلینگ محدود" آن را بهتر می‌دانستند. گری ساسمن، منتقد "انترتینمنت ویکلی" آن را «داستان کوتاهی عالی که دربارهٔ دو شخصیت آن خیلی چیزی نمی‌دانیم ولی دقیقاً به همان میزان که باید آن‌ها را می‌شناسیم» توصیف کرد و ادامه داد «"شوالیه" شیوه کار اندرسون را در قالب مرسومش، جعبه جواهرات/خانه عروسکی نشان می‌دهد ولی فرم و طول آن در اینجا با هم جور درمی‌آیند.» آرموند وایت، منتقد "نیویورک پرس" آن را «تأثیرگذار و حقیقتاً جدید» ارزیابی و به «اندوه دختر گم‌گشته» در آن اشاره کرد. این فیلم توجه عده‌ای را به خاطر صحنه کوتاه و تقریباً برهنه پورتمن و بدن کبود او به خود جلب کرد. پورتمن از این تمرکز نابه‌جا ابراز ناامیدی کرد و گفت «واقعاً افسرده‌ام می‌کند که نصف هر انتقادی … دربارهٔ برهنگی بود.» این ماجرا پورتمن را به بازنگری در درستی این بخش از اجرایش واداشت و پس از آن قول داد که برهنه در فیلمی ظاهر نشود.
گرچه "دارجلینگ محدود" در کل نقدهای مثبتی دریافت کرد - ۶۸ درصد نظرات در سایت راتن تومیتوز مثبت بود - با این حال بسیاری از طرفداران "هتل شوالیه" تحسینِ "شوالیه" را با گوشه‌زدن به "دارجلینگ" همراه می‌کردند. منتقد مجله "تایم"، ریچارد کورلیس، بازی پورتمن در نقش رت را تحسین کرد و او را «بازیگر کمیک در حال شکوفایی» در «وینیِتی فریبنده» دانست و ابراز کرد که آرزو داشت نقش او در "دارجلینگ" بیشتر باشد. دربارهٔ فیلم بلند، نظر او این بود که «فاقد احساس و هوشمندی فیلم کوتاه» است. استفانی زاکارک منتقد "سلان" با این نظر موافق بود و اظهار داشت که «داستان ناگفته "هتل شوالیه" ده برابر جالب‌تر و بی‌نهایت غنی‌تر از داستانی است در "دارجلینگ محدود" به‌طور کامل بیان شد» و فیلم کوتاه را «بسیار نزدیک به کامل» نامید.