ایندیوم
ایندیوم (Indium) از عنصرهای شیمیایی جدول تناوبی است. نشانه کوتاه آن In و عدد اتمی آن ۴۹ است. ایندیوم یک فلز نرم سفید نقره‌ای است و در برابر آب و هوا پایدار است. این فلز شبیه قلع است. ازنظر شیمیایی مشابه آلومینیوم و گالیوم است؛ اما از نظر ظاهری بیشتر شبیه روی می‌باشد. ایندیوم نرم ترین فلزی است که قلیایی نیست و نقطه ذوب آن از گالیم و سدیم بیشتر است ولی از لیتیم و قلع کمتر است.
ایندیم فلز سفید رنگ و بسیار نرمی است که با چاقو بریده میشود و دارای سطح درخشانی می باشد. این فلز اگر خالص باشد هنگام خم شدن تولید صدایی ممتد و زیر می کند. ایندیم را بیشتر از ته‌مانده هایی که در طول پردازش سنگ معدن روی بجا مانده‌است، تولید می‌کنند، اما در سنگ معدن آهن، سرب و مس نیز یافت می‌شود.
ایندیوم با آب واکنش نمی‌دهد ولی این ماده توسط اکسیدکننده‌های قوی‌تری مانند هالوژن‌ها اکسید می‌شود و ترکیبات ایندیوم (III) به دست می‌آید.
خاصیت ویژه و غیرمعمول آن، این است که در دمای بسیار پایین نرم و قابل کار می ماند.
ایندیوم هیچ نقش بیولوژیکی شناخته‌شده‌ای ندارد. اگر بیش‌از چند میلی‌گرم مصرف شود سمی است و می‌تواند روی رشد جنین تأثیر بگذارد.
ایندیوم در سال 1863 توسط دو شیمیدان آلمانی به نام‌های فردیناند رچ(ferdinand reich) و تئودور ریچر(hieronymous theodoe richter) کشف شد. ریچر در جستجوی عنصر تالیم در کانی‌های روی بود، که با مشاهده یک خط نیلی رنگ براق در طیف‌سنجی نمونه ها به وجود ایندیوم پی برد. نام ایندیوم از آبی نیلی نشأت گرفته است.
ایندیوم از لحاظ فراوانی همانند نقره است ولی بسیار ساده‌تر از نقره بازیابی می شود و معمولا همراه کانی های آهن، سرب و مس می‌باشد.
ایندیوم یکی از کمترین موادمعدنی موجود در زمین است. این ماده در طبیعت غیر ترکیبی یافت شده‌است، اما به‌طور معمول در ارتباط با موادمعدنی روی و سنگ معدن آهن، سرب و مس یافت می‌شود. ایندیوم به عنوان محصول جانبی تصفیه‌ی روی به‌صورت تجاری تولید می‌شود.
تولیدجهانی عمدتا از کانادا انجام می‌شود و حدود 75 تن در سال است، ذخایر این فلز بیش از 1500تن تخمین زده می شود.
عمده کاربرد ایندیوم در ساخت لایه‌های نازکی است که از آن‌ها به‌عنوان لایه‌های روغن‌کاری شده استفاده می‌شود. بیشترین مقدار ایندیوم مصرف شده مربوط به تولید جهانی LCD است.
اولین برنامه‌ی کاربردی در مقیاس بزرگ از ایندیوم، در زمان جنگ جهانی دوم بود که کارایی موتورهای هواپیمایی را بالا می‎برد تا از آسیب و خوردگی محافظت کند. البته امروزه کاربرد ایندیوم به این شکل رایج نیست.
بعدها کاربردهای بیشتری برای آن در آلیاژها، لحیم‌ها و علم الکترونیک یافت شد و تولید آن به‌تدریج افزایش یافت.
در اواسط و اواخر دهه 90 تولید نیمه‌هادی‌های فسفید ایندیم و لایه‌های نازک اکسید ایندیم – قلع برای liquid crystal displays یعنی همان LCD بیشتر مورد توجه قرار گرفت. تا پایان سال 1992 این لایه‌های نازک عمده‌ترین کاربرد این عنصر بود.
از دیگر کاربردهای آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
استفاده‌های نوین از ایندیوم عبارتند از :
اکسید قلع ایندیم(ITO) یک ترکیب سه تایی از ایندیم، قلع و اکسیژن در نسبت‌های مختلف است. بسته به محتوای اکسیژن، می توان آن را به عنوان سرامیک یا آلیاژ توصیف کرد.
ITO یک رسانا است ‌که معمولا به‌عنوان یک پوشش نازک استفاده می‌شود. در لایه‌های نازک شفاف و بی‌رنگ است، درحالی که به صورت جامد بسته به درجه‌ی اکسیداسیون آن، معمولاً مایل به زرد تا خاکستری است.
حدود 45٪ از کل ایندیم برای تولید ITO استفاده می شود و این در سلول‌های خورشیدی و LCD ها (نمایشگرهای کریستال مایع) کاربرد دارد. در هردو این وسایل از ITO برای ایجاد جریان الکتریکی روی دستگاه و عبور نور از آن استفاده می‌شود.
استفاده از ITO در موارد دیگر : پنل‌های لمسی، نمایشگرهای الکتروکرومیک، الکترو لومینسانس، نمایشگرهای پلاسما، نمایشگرهای انتشار میدانی، پوشش های بازتابنده گرما، سنسورهای گاز، فتوولتائیک.
افراد برای خستگی، پیری، تقویت سیستم ایمنی بدن و افزایش تولید هورمون از ایندیوم استفاده می کنند؛ اما هیچ مدرک علمی خوبی برای حمایت از این موارد وجود ندارد. استفاده از ایندیوم به صورت خوراکی نیز می تواند خطرناک باشد. ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی گاهی برای کمک به تشخیص انواع خاصی از سرطان، یک نسخه تایید شده توسط FDA، به نام indium (In-111) pentetreotide به روش IV استفاده می‌کنند.
ایندیوم اگر خورده‌شود خطرناک است.
ایندیوم برای بسیاری از قسمت‌های بدن سمی است.
هنگامی که یک محصول حاوی ایندیوم(In-111)پنتروتید توسط یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی به‌صورت IV تجویز شود، به احتمال زیاد به این روش ایمن است.
در زمان بارداری و شیردهی مصرف ایندیم از طریق دهان یا به صورت IV خطرناک است. اثرات ایندیوم بر نوزاد متولد نشده یا شیرخوار ناشناخته است، اما سمی بودن آن محرز است.
از آنجا که ایندیوم به‌طور گسترده‌ای در محیط پخش نمی‌شود، تهدیدی برای حیات زمین و دریا نیست. اثرات زیست محیطی این ماده به‌طور کامل بررسی نشده است.البته بخش قابل توجهی از آن از بازیافت بدست می‌آید.
امروزه هر سال حدود ۴۸۰ تن ایندیوم از معدن به دست می‌آید و ۶۵۰ تن از طریق بازیافت به دست می‌آید. فناوری مورد استفاده در بازیافت ایندیوم بیشتر اختصاصی است.
ایندیوم بیشتر از بهبود یافتن اکسید قلع ایندیوم(ITO) مصرف شده از طریق مراحل زیر دست می اید:ظرفیت پالایش برای بازیافت ITO مصرف شده، برای کاهش تقاضای اولیه‌ی ایندیوم از سال 1996 به‌طور قابل توجهی گسترش یافته است. برای این‌کار ژاپن، چین، کره‌جنوبی و بلژیک بیشترین ظرفیت را دارند.
از اضافات ITO در تولید LCD و سایر برنامه ها استفاده می‌شود.