hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
استان سویدا
استان سویداء در جنوبی‌ترین نقطه سوریه قرار دارد. جمعیت این استان در سال ۲۰۱۱ میلادی حدود ۳۷۰،۰۰۰ نفر تخمین زده شده‌است.
استان سویداء در سوریه تنها استانی است که دروزی‌ها در آن اکثریت دارند. فقط سه درصد جمعیت سوریه را دروزی‌ها تشکیل می دهند. اکثر دروزی‌ها در استان سویداء زندگی می‌کنند.وبه همراه استان طرطوس کاملاً تحت تسلط دولت سوریه است. اکثر جمعیت استان سويدا دروزی هستند . اقلیتی از مسیحیان و مسلمانان سنی در این استان ساکنند.
در گوشه و کنار استان سویداء آثار گوناگونی از دوران مختلف بر جای مانده‌است. تاریخ شهر سویداء به دوران پیش از اسلام بر می‌گردد.
سنگ نبشته‌های موجود نشان می‌دهد که مردم سلوکی بر مردم آرامی چیره شده‌اند و مدتی بر این منطقه حکم می‌رانده‌اند.
در سال ۸۸ قبل از میلاد پادشاهی نبطی این شهر اشغال می‌کند، در موقعه‌ای که به نام موناثا (امتان) معروف است بر «السلوقیین» غلبه می‌کنند و شهر سویداء تحت نفوذ خود قرار می‌دهند.
اماکن تاریخی و گردشگری و آثارهای باستانی از دوران : «آرامی» ، «ساسانی» ، «نبطی» و «سلوکی» در گوشه‌وکنار این استان به چشم می‌خورد.
از شمال استان دمشق، و از جنوب کشور اردن، و از مغرب استان درعا، و از سمت مشرق به بادیه سوریه و الصفا محدود می‌گردد.
استان سویداء در حدود ۵۵۵۰ کیلومتر مربع وسعت دارد. ارتفاعش از سطح دریا مابین (۱۰۲۰ تا ۱۶۸۰) متر می‌باذ
استان سویداء از طبیعت خاصی برخوردار است . مناظر زیبا، جنگلهای انبوه از درختان مختلف کوهستانی و آب روان و هوای لطیف و از چشم‌اندازی بسیار زیبا و شاعرانه برخوردار است.
این منطقه در دوران گذشته به نام‌های مختلفی شناخته شده‌است ماند : «جبل الباشان» ، «جبل الریان» ،
این منطقه در مرور زمان چشم زد حاکمان و شاعران عرب بوده‌است و قصیده‌های زیبایی در مورد منطقه و بر سر جوی‌های آب روان رودخانه‌ها اشعاری زیبا ودلنشین سروده‌اند. خلیفه اموی ولید بن عبد الملک بن مروان در دوران خلافتش قصری مجلل در «ریمة اللحف» ساخته بود، آثار و بقایا این کاخ زیبا هنوز باقی‌مانده‌است .
همچنین شعراء معروف عرب مانند : امرو القیس ابن ابان و شریف الرَضی و لبید بین ربیعة اوقاتی در این مناطق گذرانده‌اند و اشعاری زیبا و دلنشین در وصف منطقه و طبیعت زیبای آن سروده‌اند.
هنگامی که اعراب بر بلاد الشام تسلط یافتند، ساکنان اصلی منطقه که از قبائل غساسنه و قحطانی بودند با خشنودی حکم اعراب را پذیرفتند. در سال ۶۳۶ میلادی به دستور خلیفه دوم عمر بن الخطاب، مالک پسر حارث به امارت حوران که جزءی از استان سویداء است گماشته شد.
در جنگ‌های «روم» و «صلیبی» و مسلمانان مردم حوران نقش مهمی داشته بوده‌اند.
اماکن و آثار باستانی متعددی در استان سویداء وجود دارد که عبارت‌اند از:
همچنین آثار گوناگونی از دوران فاتحان یونانی و رومی در مناطق مختلف استان مانند: «نجران»، «سلیم» و «عتیل» برجای مانده‌است. آثار کاخ «امپراتور فیلیپ» یکی از عجایب بناهای تاریخی سویداء به‌شمار می‌رود.
استان لاذقیه
لاذقیه ، نام استانی در کشور جمهوری عربی سوریه است. این استان در جریان جنگ داخلی سوریه بجز منطقه شمال شرق که در اختیار معارضان سوری است، کاملاً تحت تسلط دولت سوریه می‌باشد. استان لاذقیه به همراه استان طرطوس تنها استان هایی در سوریه هستند که به دریا راه دارند.
استان لاذقیه در شمال غربی کشور سوریه و در ساحل دریای مدیترانه واقع شده‌است. این استان از سمت شمال دارای مرز مشترک با کشور ترکیه است و از جنوب به استان طرطوس محدود شده‌است.
استان لاذقیه از شمال شرق به استان ادلب و از شرق به استان حماه محدود شده‌است.
پس از پایان جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراتوری عثمانی، شهر تاریخی لاذقیه و نواحی اطراف آن مدتی به صورت یک دولت مستقل جداگانه تحت قیمومیت جامعه ملل قرار گرفت و اداره آن به فرانسوی‌ها سپرده شده بود.
در بسیاری از متون تاریخی که به زبان انگلیسی یا فرانسوی نگاشته شده از این منطقه به عنوان منطقه «علویه» (Alawiya یا Alawite) نام برده شده زیرا اکثریت ساکنان آن علوی بوده‌اند. شایان توجه است که استان طرطوس تا سال ۱۹۷۲ به عنوان بخشی از استان لاذقیه به‌شمار می‌رفته‌است؛ لذا آنچه در متون تاریخی از آن به نام «علویه» (Alawiya یا Alawite) یاد شده، امروزه شامل استان‌های لاذقیه و طرطوس است.
جمعیت این استان در سال ۲۰۱۱ میلادی حدود یک میلیون نفر تخمین زده شده‌است. استان لاذقیه یکی از دو استان از چهارده استان سوریه است؛ که دارای جمعیت اکثریت شیعیان علوی 60-65% می باشد.
استان لاذقیه به چهار فرمانداری تقسیم شده‌است. فرمانداری‌های استان لاذقیه به شرح زیر می‌باشند:
منطقه اللاذقیة در بین این چهار منطقه از اهمیت بیشتری برخوردار است. بیش از پنجاه درصد جمعیت استان لاذقیه در منطقه لاذقیه زندگی می‌کنند. جمعیت منطقه اللاذقیة در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی برابر با ۵۲۶٬۸۸۸ نفر بوده‌است یعنی بیش از نیمی از جمعیت استان لاذقیه.
روستاها وآبادی‌های که از توابع این مراکز فرمانداری به‌شمار می‌آیند به شرح زیر می‌باشد:
استان لاذقیة دارای بسیاری از اماکن تفریحی، باغ‌ها، مصایف و اماکن گردشگری، استحمام، آسایش و تفریحگاه‌های تابستانه است که نمونه‌هایی از آن ذکر می‌گردد:
کشاورزی مهم‌ترین بخش اقتصادی در این استان باقی‌مانده‌است. مرکبات، سیب و زیتون محصولات اصلی این استان هستند. گردشگران که عمدتاً از کشورهای حاشیه خلیج فارس به لاذقیه می‌آیند به عنوان یک منبع اصلی درآمد برای ساکنان لاذقیه در فصل تابستان به‌شمار می‌آیند.
استان طرطوس
طرطوس ، نام استانی در کشور جمهوری عربی سوریه است. این استان تنها منطقه در سوریه است که در جریان جنگ سوریه تماماً در اختیار دولت سوریه بوده.
این استان در غرب سوریه و در کنار دریای مدیترانه قرار دارد.
کشور لبنان در جنوب این استان و استان لاذقیه در شمال آن قرار دارد. این استان از غرب به دریای مدیترانه و از شرق به استانهای حمص و حماه محدود می‌گردد.
این استان دارای ساحلی طولانی به طول ۹۰ کیلومتر است که از جنوب استان لاذقیه شروع شده و تا مرزهای شمال لبنان ادامه می‌یابد.
در مقابل این استان چند جزیرهٔ کوچک وجود دارد که عبارت‌اند از:
جزیرهٔ «ارواد»، جزیرهٔ «العباس»، جزیرهٔ «النمل» و جزیرهٔ «ابو علی» تمام این جزیره‌ها خالی از سکنه‌است.
مساحت استان طرطوس در حدود ۱۸۹۱ کیلومتر مربع می‌باشد. طرطوس در ۵۲ درجه و ۳۰ دقیقه طول شرقی و ۳۳ درجه و ۳۰ دقیقه عرض شمالی از نصف‌النهار مبدأ واقع شده‌است.
تا سال ۱۹۷۲ این استان، بخشی از استان لاذقیه به‌شمار می‌رفته‌است.
طرطوس آب و هوایی معتدل دارد. درجهٔ حرارت در تابستان بین ۳۰ تا ۳۵ درجه سانتیگراد و در زمستان از ۵ تا ۱۰ درجه، و گاهی به زیر صفر نیز می‌رسد.
در سال ۲۰۱۱ میلادی جمعیت این استان حدود ۸۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده شده‌است.
در بین چهارده استان سوریه تنها دو استان هستند که در آنها علویان اکثریت جمعیت را در اختیار دارند. استان طرطوس با دارا بودن جمعیت 70-75% شیعیان علوی یکی از این دو استان است. استان دیگر ، استان لاذقیه است.
استان طرطوس به پنج منطقه تقسیم‌بندی شده‌است که عبارتند از:
شهرهای پر جمعیت استان طرطوس به شرح زیر می‌باشند:
منطقهٔ کوها، جزئی از کوه‌های ساحلی ممتد از شمال لواء اسکندرون تا جنوب کوهای لبنان به ارتفاع بین (۴۰۰ تا ۷۰۰) متر از سطح دریا، که به تدریج در جنوب غربی افزایش می‌یابد.
پیشینهٔ تاریخی شهر طرطوس (مرکز استان طرطوس) به دوران اسکندر مقدونی بر می‌گردد. این منطقه به نام امریت (عمریت)، همچنین به نام‌های «انترادو» و «اوسناتو» و ارواد نیز شناخته شده‌است.
استان رقه
پیشینهٔ تاریخی شهر رقه به سالهای ۲۴۴ یا ۲۴۲ پیش از میلاد می‌رسد. و در ابتدای تأسیس نام شهر کالینیکوس نام‌گذاری شده‌است بنای این شهر را به سلوکس اول نسبت داده‌اند.
همچنین روایتی است که نام شهر از نام فیلسوف یونانی «کالینیکوس» گرفته شده‌است. به باور بومیان این فیلسوف در شهر «رقه» (کالینیکوس) به درود حیات گفته‌است و در همین شهر مدفون است.
در دوران فرمانروایی«امپراتوری بیزانس» این شهر یکی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی و نظامی بوده‌است.
و در سال ۱۷ هجری قمری مسلمانان شهر را فتح نمودند، و در قرن سیزده هم میلادی ارتش مغول به فرمانداری کتبغاء سردار هولاکو وارد شهر شدند و آن را با خاک یکسان کردند.
این استان در کرانهٔ شمالی رود فرات در منطقهٔ میان‌رودان قرار دارد، و در فاصلهٔ ۱۶۰ کیلومتر شهر حلب واقع شده‌است، از اواخر سال ۷۰ میلادی اعتماد عمدهٔ اقتصاد استان رقه از کشاورزی که از آبهای سدی که بر روی رودخانهٔ فرات ایجاد شده وتغذیه می‌شود، تأمین می‌گردد. همچنین یک چاه نفت کوچک نیز در منطقه وجود دارد و در اقتصاد استان سهیم است.
جمعیت استان رقه طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۹۹۴ میلادی، برابر با ۸۳۱٫۰۰۰ نفر بوده‌است. اکثر ساکنین این استان کرد سنى ها می‌باشند.در این استان کرد ها ساکنند.
در استان رقه موزهٔ کوچکی وجود دارد که شامل قطعات أثری از دوران مختلف می‌باشد که در اثر حفریات وکنجکاوی بدست آمده‌است.
آثارهای از دوران عصر عباسی (۷۵۰-۱۲۵۸) نیز یافت شده‌است. و از مهم‌ترین آثارهای باقیه در این شهر کاخ عذاری (قصر العذاری)، و «جامع الکبیر» که در قرن هشتم میلادی بنا شده‌است. همچنین تعدادی از آرامگاهای علماء اسلام در شهر قدیمی رقه وجود دارد.
آثار تاریخی گوناگونی در این شهر و از دوران تاریخی مختلف وجود دارد که عبارت‌اند از:
استان دیر الزور
دیرالزور ، نام استانی در کشور جمهوری عربی سوریه است. استان دیرالزور در مرز سوریه و عراق و در کرانه رود فرات واقع شده‌است. این استان در جریان جنگ سوریه بجز شهر دیرالزور که در اختیار دولت سوریه، راس شمالی این استان و نیمه شمالی مرز استان دیرالزور و استان حسکه که تحت تسلط کردهای سوریه و منطقه ابوخشاب که در اختیار جبهه النصره بود، تماماً تحت کنترل داعش بود.
تاریخ دیر الزور به دورهٔ هزارهٔ هفتم قبل از میلاد بر می‌گردد؛ و یکی از اماکن باستان‌شناختی در سوریه وشرق بوده‌است، مردم این منطقه در ابتکار ابزارهای کشاورزی نخستین دوران (بعل) در منطقه و میان‌رودان در حدود ۱۲ هزار سال پیشقدم بوده‌اند.
آثارهای متعددی مانند آثار: بقرص هزار سال قبل از میلاد، و آثار دور ختلیمو هزاره چهارم قبل از میلاد، و بسیاری از ممالک وشهرهای آشوری، بابلی و بسیاری از مواقع رومانی و اسلامی در شهر دیر الزور وجود دارد.
در سال ۱۹۲۱ میلادی فرانسوی‌ها این شهر را اشغال نمودند و مرکز بزرگ فرمانداری نظامی خود قرار دادند، و در سال ۱۹۴۶ میلادی به موجب پیمان سایکس - بیکو و سان ریمو، جزئی از کشور استقلال یافته سوری شد.
آثاری از دورهٔ یونانیان، رومیان، ایرانیان و تدمر (پالمیرا) باقی مانده‌است.
این استان در لهجهٔ عامیانهٔ سوریه، الدیر نیز نامیده‌می‌شود. این استان از شمال به مرزهای استان حسکه، از سمت غرب به مرزهای استان‌های رقه و حمص و از سمت شرق و جنوب به مرزهای کشور عراق محدود شده‌است.
رود فرات از میانهٔ «استان دیر الزور» عبور می‌کند.
مساحت این استان در حدود ۳۳٫۰۶ هزار کیلومتر مربع می‌باشد و به ۳ منطقه تقسیم شده‌است. هر کدام از این ۳ منطقه زیر نظر یک فرماندار اداره می‌شود.
استان دیرالزور حدود ۱ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر جمعیت دارد.
عرب های سنی بیش از 95% از جمعیت استان دیرالزور را تشکیل می دهند. به طور کلی 99% مردم این استان سنی هستند
اکثریت قاطع اعراب استان دیرالزور سنی مذهب هستند واقلیت کوچکی از سنی ها را نیز کردها تشکیل می دهند.
در بین چهارده استان سوریه تنها دو استان هستند که در آنها.شیعیان دوازده امامی اکثریت شیعیان را تشکیل می دهند. برخلاف استان طرطوس و لاذقیه که اکثریت شیعیان را علویان تشکیل می دهند این استان دارای شیعیان دوازده امامی است که 5000 عرب شیعه در آن ساکن اند. استان دیگر، استان ادلب است.
بعد از شروع جنگ داخلی سوریه خشونت های فرقه ای بین شیعیان و اهل سنت این استان افزایش یافته است که کشتار حطله
این استان از سه شهرستان تشکیل شده‌است. این سه شهرستان عبارت‌اند از:
هر شهرستان توسط یک فرماندار که از جانب رئیس‌جمهور سوریه منصوب می‌شود، اداره می‌گردد. در این سه شهرستان، ۳ شهر، ۱۱ دهستان و ۱۲۸ روستا واقع شده‌است.
در مرکز استان موزهٔ بزرگی وجود دارد که محتوی آن ۲۵۰۰۰ هزار قطعه اثری می‌باشد؛ که شامل ادوات نحاسی مس، و فخاری وشیشه می‌باشد. موزهٔ بزرگ (البیت الرومانی) که در سال ۲۰۰۰ میلادی اکتشاف شده‌است در این موقع واقع می‌باشد.
خرابه‌های خانه‌های قدیمی و شالدهایی که در زیر زمین کشف شده در حدود پنج اتاق از بنای قدیم است که نشان دهنده تاریخ سه مرحله بناء (دورا اوروپس) زمان یونانی، و زمان ایرانی و رومی می‌باشد.
ریاض فرید حجاب نخست‌وزیر سابق سوریه نیز اهل این استان است او در ۶ اوت ۲۰۱۲ به مخالفان در جنگ داخلی سوریه پیوست و هم‌اکنون در امان پایتخت اردن زندگی می‌کند.
قلعه ایلود (بستک هرمزگان)
«قلعۀ ایلود» یکی از محکم‌ترین قلعه‌های بستک بوده‌است. آثار این دژ برفراز قلۀ کوه ایلود باقی‌مانده‌‌است.
مصالح به کاررفته، سنگ‌های بزرگ و ملاط آن گِل و گچ و ساروج است. درب ورودی قلعه از جنوب بوده‌است که دارای در بزرگ چوبی با گل میخ و کنده کاری بوده‌است. بعد از ورودی اصلی یک هشتی بزرگ وجود داشته که دارای هشت طاقچه ساده بوده. زمانی که انسان از هشتی وارد حیاط بیرونی می‌شده، در جبهه شمالی آن یک ردیف پلکان به طبقه دوم منتهی می‌شده‌است، و یک درب چوبی ساده، آن را به اندرونی وصل می‌کرده‌است. در جبهه باختری نیز یک پلکان به طبقه دوم می‌رود. در این طبقه یک ایوان با ستون‌های سنگی و گچ بری‌های ساده وجود دارد. این ایوان از طرف پنج در چوبی به اتاقی راه می‌یابد که باختر آن قرار دارد. در این اتاق یک گچ بری با تزیینات گل و بوته وجود دارد که فاقد هرگونه تزیین است و در جبهه باختری از طریق پلکانی به طبقه دوم راه می‌یافته‌است.
متأسفانه در اثر بی‌توجهی مسؤولین و به مرور زمان قلعه به‌طور کامل ویرانه شده‌است، و فقط قسمتی از دیوار شمالی قلعه باقی مانده‌است. خرابه‌ها وآثارهای شالدهای باقی‌مانده نشان می‌دهد که قلعه‌ای بسیار مستحکمی بوده‌است.
فارگو (فیلم)
فارگو فیلمی جنایی ساختهٔ برادران کوئن و محصول سال ۱۹۹۶ و یک کمدی سیاه است. فارگو در شصت و نهمین جشنواره اسکار نامزد دریافت هفت جایزه شد و توانست دو جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به‌دست‌آورد. همچنین فیلم، برنده جایزه بفتا، جایزه بهترین کارگردانی فستیوال فیلم کن در سال ۱۹۹۶ برای جوئل کوئن و چندین جایزه بین‌المللی دیگر نیز شد. در صحنه آغازین فیلم نام شهر فارگو در داکوتای شمالی می‌آید که نام خود فیلم هم از آن گرفته شده‌است.
فیلم در سال ۲۰۰۶ توسط کتابخانه کنگره در فهرست ملی ثبت فیلم آمریکا در شمار آثار مهم و باارزش فرهنگی، ثبت شد.
اسپویل.
در زمستان ۱۹۸۷، جری لاندگارد (میسی) یک فروشندهٔ اتومبیل در مینیاپولیس دچار مشکلات مالیست. بعد از اینکه شپ پرودفوت (ریویس) یک سرخپوست سابقه دار که در شرکت جری تعمیرکار است جری را به دو تبهکار، شووالتر (بوشمی) و گایر گریمسراد (پیتر استورماره) معرفی می‌کند. جرمی به فارگو، داکوتای شمالی رفته و آن دو را به ازای یک اتومبیل جدید و نصف ۸۰۰۰۰ دلار پول آزادی، برای گروگان گرفتن همسرش اجیر می‌کند. در حالیکه جری قصد دارد مقدار بیشتری را از پدر همسرش، وید گاستاوسون (پرسنل) طلب کرده و بیشتر پول را برای خود بردارد.
شرکتی که جری در آن کار می‌کند به علت بی نظمی‌های حسابداری در بخشی که جری مسئول آن است تهدید به جریمه شده‌است. جری تلاش می‌کند با انجام یک معامله املاک با وید پولی بدست آورده و بدهی‌های خود را پرداخت کند. پس از اینکه وید با سرمایه‌گذاری موافقت می‌کند، جری سعی می‌کند گروگانگیری را متوقف کند، اما دیگر دیر شده و همان‌طور که بعداً مشخص می‌شود وید قصد دارد سرمایه‌گذاری را به تنهایی انجام داده و تنها پورسانت اندکی به جری بدهد.
پس از ربود جین توسط کارل و گایر، در حال گذر از برینرد افسر گشت مینه سوتا به دلیل ناخوانا بودن پلاک خودرو آن‌ها را متوقف می‌کند. پس از آنکه تلاش کارل برای دادن رشوه به افسر بی‌نتیجه می‌شود گایر به او شلیک می‌کند. پس از آن در حالیکه کارل مشغول جابجایی جسد افسر در کنار جاده‌است زن و مردی با اتومبیل خود از کنار آن‌ها رد شده و گایر با تعقیب اتومبیل شان آن‌ها را نیز می‌کشد.
به دنبال این قتل‌ها افسر پلیس محلی مارج گاندرسون (مک دورمند) بررسی پرونده را به عهده می‌گیرد. تحقیقات او از دو روسپی که با کارل و گایر رابطه داشته‌اند و بررسی شماره اتومبیل، وی را به مینیاپولیس و شرکت جری می‌رساند.
جری در تماس با وید می‌گوید که گروگانگیران اصرار دارند که تنها با وی معامله کنند. وید ابتدا می‌پذیرد ولی بعد تصمیم می‌گیرد که خود به محل قرار برود. در محل قرار وید از دادن پول‌ها قبل از دیدن جین امتناع کرده و کارل به او شلیک کرده و در مسیر خروج نگهبان را نیز می‌کشد. پس از آنکه کارل متوجه می‌شود که مبلغ داخل کیف یک میلیون دلار است مقداری از آن را برداشته و مابقی را در محلی دفن می‌کند. در نبود کارل در مخفی گاه گایر جین را بخاطر داد و بیداد کردن می‌کشد. پس از برگشتن کارل و نزاع بر سر پول‌ها گایر با تبر کارل را نیز می‌کشد.
قبل از ترک شهر مارج دوباره پیش جری رفته و از او در مورد اتومبیل استفاده شده در قتل‌ها می‌پرسد. جری برای چک کردن پارکینگ از اتاق خارج شده و فرار می‌کند. مارج در مسیر بازگشت در حال گذر از کنار دریاچه تصادفاً اتومبیل آدم‌رباها را دیده و درست وقتی که گایر در حال انداختن بدن کارل در دستگاه خرد کن چوب است وی را دستگیر می‌کند.
جری بعداً در متلی در بیسمارک، داکوتای شمالی دستگیر می‌شود.
جیمز هورنر
جـِیمز روی هورنر (زادهٔ ۱۴ اوت ۱۹۵۳ - درگذشته ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵) آهنگساز و رهبر ارکستر آمریکایی بود. او از آهنگسازان تحسین‌شده و موفق سینمای هالیوود به‌شمار می‌آید. در طول دوران فعالیتش برای بیش از یکصد اثر سینمایی موسیقی ساخت؛ نامزد دریافت ده جایزه اسکار بود و شش جایزه گرمی دریافت کرد. او برای موسیقی متن و ترانه فیلم پرهزینهٔ "تایتانیک" موفق به دریافت دو جایزه اسکار شد. موسیقی فیلم‌های "بیگانه‌ها"، "آپولو ۱۳"، "شجاع‌دل"، "ذهن زیبا"، "خانه‌ای از شن و مه"، "تروآ"، و "آواتار" از ساخته‌های اوست.
هورنر در ۱۹۵۳ در شهر لس آنجلس واقع در ایالت کالیفرنیا در آمریکا به دنیا آمد. او پیانو را از پنج سالگی شروع کرد گرچه بعدها خود را پیانیست خوبی نمی‌دانست. تحصیلاتش را در کالج سلطنتی موسیقی لندن، دانشگاه جنوبی کالیفرنیا و دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس به اتمام رساند و در ۱۹۷۹ فعالیت سینمایی خود را با ساخت موسیقی برای فیلم "بانوی سرخ‌پوش" آغاز کرد. در ۱۹۸۵ برای نخستین بار برای فیلم "بیگانه‌ها" نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین موسیقی متن گردید. هورنر موفق شد برای فیلم‌های کارگردانان شناخته‌شده‌ای چون جیمز کامرون، استیون اسپیلبرگ، جرج لوکاس و ران هاوارد موسیقی بسازد. وی تا پایان دوران زندگیش از معدود آهنگسازانی بود که برای دو فیلم از پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما ("تایتانیک" و "آواتار") موسیقی نوشت.
از خصوصیات بارز آثار هورنر اهمیت به محتوای فولکلور یک فیلم در گسترش موسیقی آن است. این خصیصه در ساختار ملودیک، سازبندی و جلوه‌های صوتی برخی از آثار او مانند "شجاع‌دل"، "نقاب زورو"، "آپوکالیپتو" و غیره، قابل توجه است. بهره‌گیری از حال و هوای موسیقی بومی اروپای غربی، اصوات الکترونیک، و تلفیق آن با کُر و ارکستر با حضور پر رنگ سازهای بادی از ویژگی‌های آثار اوست.
از نقاط بارز و موفقیت‌آمیز دوران کاری او فروش ۲۷ میلیون نسخه از موسیقی فیلم "تایتانیک" بود که عنوان پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی فیلم در تاریخ سینما را به خود اختصاص داد. او نامزد دریافت ده جایزه گلدن گلوب نیز بود و دو بار این جایزه را برای فیلم "تایتانیک" دریافت کرد؛ همچنین نامزد دریافت سه جایزه بفتا برای موسیقی "شجاع‌دل"، "تایتانیک"، و "آواتار" بود اما موفق به دریافت هیچ‌کدام نشد.
در صبح روز دوشنبه ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵، جیمز هورنر در حالی که با هواپیمای تک موتوره شخصی خویش بر فراز جنگل ملی لس پادرس در شمال سانتا باربارا پرواز می‌کرد دچار سانحه شد و درگذشت. وی در هنگام مرگ ۶۱ سال سن داشت. در ابتدا هویت خلبان برای نیروهای امدادی مجهول بود؛ اما تحقیقات بعدی و تأیید «سیلویا پاتریشیا»، دستیار وی، به تعیین هویت جیمز هورنر کمک کرد. پس از این سانحه، سلن دیون، خواننده ترانهٔ موفق فیلم "تایتانیک"، درگذشت وی را تکان‌دهنده توصیف کرد و نوشت: «ما مهربانی او و ذوق فوق‌العاده‌اش که کار هنری من را دگرگون ساخت برای همیشه در یاد خواهیم داشت».
تابع حسابی
در نظریه اعداد، تابع حسابی تابعی است با دامنه اعداد طبیعی.
گاهی به این توابع تابع نظریه اعدادی نیز می‌گویند اما این لفظ بیشتر به توابع حسابی با برد اعداد حقیقی یا مختلط استفاده می‌شود.
توابع حسابی نقش اساسی در نظریه اعداد دارند و کمک می‌کنند خواص اعداد را بهتر مورد مطالعه قرار دهیم توابع از اهمیت زیادی در ریاضیات برخوردار هستند و اکثر ضابطه ها را میتوان روی تابع به نمایش گذاشت.
نمونه‌های زیادی را می‌توان از توابع حسابی نام برد. چند نمونه از مهم‌ترین و پرکاربردترین آنها عبارت‌اند از:
یا به عبارت دیگر:
یا به عبارت دیگر: "برای مطالعه بیشتر به مقاله تابع ضربی مراجعه کنید."
تابع حسابی f را ضربی می‌گوییم هرگاه به ازای هر دو عدد طبیعی متباین(نسبت به هم اول) m,n داشته باشیم:
همچنین تابع حسابی f را ضربی قوی یا کاملاً ضربی می‌گوییم هرگاه برای هر دو عدد طبیعی m,n داشته باشیم:
به عنوان مثال تابع فی اویلر و تابع موبیوس از جمله توابع ضربی و تابع لیوویل، تابع یکهو تابع توان از جمله توابع کاملاً ضربی می‌باشند.
"برای مطالعه بیشتر به مقاله مجموع دیریکله مراجعه کنید."
اگر f تابعی ضربی باشد، برای هر عدد طبیعی n:
را مجموع دیریکله یا مجموعه مقسوم علیهی تابع حسابی f می‌گوییم که در آن مجموع بر روی مقسوم علیه‌های n چون d در نظر گرفته شده‌است.
آشکار است که اگر f تابعی حسابی باشد،formula_23 نیز تابعی حسابی است. اگر f ضربی باشد مجموع دیریکله آن یعنی g نیز ضربی خواهد بود.
نمونه‌های زیر مجموع دیریکله برخی توابع مهم را نشان می‌دهد: "برای مطالعه بیشتر به مقاله ضرب دیریکله مراجعه کنید."
اگر f و g دو تابع حسابی باشند حاصل ضرب دیریکله دو تابع را با f*g نشان می‌دهیم و برای هر عدد طبیعی n به صورت زیر تعریف می‌کنیم:
این مجموع‌ها در مطالعه توابع حسابی بسیار ظاهر می‌شوند.
همچنین لازم به توضیح است که به ضرب دیریکله، پیچش دیریکله نیز می‌گویند. این حاصل ضرب را می‌توان به پیچش‌های تعمیم یافته تعمیم داد که عملی مشابه را بین تابعی حقیقی یا مختلط و تابعی حسابی تعمیم می‌دهد.
"برای مطالعه بیشتر به مقاله مشتق توابع حسابی رجوع کنید."
اگر f تابعی حسابی باشد مشتق f را برای هر عدد طبیعی n به صورت:
تعریف می‌کنیم.
رفتار این مشتق تاحد زیادی به رفتار مشتق در حساب دیفرانسیل و انتگرال شبیه است.
به عبارت دیگر اگر f و g توابعی حسابی باشند:
جسی جین
سیندی تیلور (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۰) یک بازیگر پورنوگرافی و مدل فتیش سابق اهل ایالات متحده آمریکا است که بیشتر با نام هنری جِسی جِین شناخته می‌شود. وی تا کنون جوایز و نامزدی‌های متعددی در حرفه‌اش در صنعت بزرگسالان داشته که از جمله آنها می‌توان انتصاب در تالار مشاهیر ای‌وی‌ان و ایکس‌آرسی‌او اشاره کرد.
جسی جین در خانواده‌ای نظامی زاده و در پایگاه‌های متعددی در ایالت‌های غرب میانه آمریکا بزرگ شد. او به‌طور گسترده‌ای به یادگیری رقص پرداخت و در دبیرستانش در روز هیل، کانزاس، هلهله‌چی تیم مدرسه بود. او از دبیرستان مور در مور، اکلاهما در سال ۱۹۹۸ فارغ‌التحصیل شد.
جسی جین یک مقاله می‌خواند که در آن نوشته شده بود ترا پاتریک در دیجیتال پلی‌گراوند کار می‌کند، پس از خواندن مقاله فوراً با آن‌ها تماس گرفت و قرارداد امضا کرد. نخستین صحنه‌ای که وی در آن حضور داشت، همراه با دوون در فیلم "بدون محدودیت" بود.
در مارس ۲۰۰۶ جین و کرستن پرایس میزبان پرطرفدارترین نمایش زنده پلی‌بوی تی‌وی، "تماس‌های شبانه" شدند. به علاوه، جین همچنین میزبان برنامه "ویدئوهای خانگی غیرحرفه‌ای شیطنت‌آمیز" پلی‌بوی است.
جسی جین در سال ۲۰۰۰ میلادی صاحب یک پسر شد. وی در سال ۲۰۰۷ گفت که با ریک پاتریک بازیگر پورنوگرافی ازدواج کرده‌است. آن‌ها در اکلاهما سیتی زندگی می‌کنند. در تاریخ ۱ مارس ۲۰۱۲ وی در اکانت رسمی توئیترش اعلام کرد که او و پاتریک به‌طور رسمی طلاق گرفته‌اند. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲ دوباره در توئیتر اعلام کرد که با مربی شخصی‌اش مایکل جیووانی نامزد کرده‌است.
جین خودش را دوجنسگرا توصیف کرده‌است. در ۲۰۰۴ وی در نمایش "هُوارد استرن" گفت که به علت ابتلا به سرطان دهانه رحم که اکنون نهفته‌است، هیسترکتومی کرده‌است.
نادیه فضل
نادیه فضل (بهار ۱۳۴۵ خورشیدی) شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار (به ویژه در حوزه حقوق زنان) اهل افغانستان و ساکن آلمان است. از وی تا کنون سه گزینهٔ شعر با نام‌های «پرنیان خیال»، «جوانه‌های سبز غزل» و « ابرها بر شانه » منتشر گردیده‌است.
از نادیه فضل مقالات و نوشته‌های زیادی در مطبوعات برون مرزی افغانستان به چاپ رسیده‌است که بیشتر آن‌ها مسائل سیاسی و موضوعات پیرامون زندگی زنان افغانستان را بیان می‌نماید. نادیه فضل همچنان از گویندگان بانام افغانستان در برون از افغانستان است. او از سال 1998 به اینسو کارمند رادیو صدای آلمان است. نادیه فضل از سال ۱۹۹۲ بدین سو با رسانه‌های صوتی و کتبی افغانستانی‌ها همکاری دارد. نادیه فضل در بهار ۱۳۴۵ خورشیدی در باغ نواب شهر کابل زاده شد. پدر او از سرای خواجه کهدامن و مادر وی از روستای شکردره کهدامن بود. نادیه در دبیرستان محجوبه هروی در کابل تحصیل کرد. پس از پایان صنف ششم به لیسه عالی آریانا رفت و موفقانه از آنجا نیز فارغ شد. سپس چندگاهی در دانشگاه کابل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی تحصیل کرد ولی پس از ازدواج و تولد پسرش سهیل سادات، راهی غربت شد و از سال ۱۹۸۵ میلادی در جمهوری فدرال آلمان زندگی می‌کند. سال ۱۹۸۹ پسر دومش سیاوش سادات به دنیا آمد. نادیه فضل در آلمان هم درس خواند و اکنون کارمند رادیو صدای آلمان است. شاعران معاصر افغانستان صفحه ۱۱۲ چاپ سال ۲۰۰۲ کابل -افغانستان
دفترهای شعر «پرنیان خیال» را در ۱۹۹۷ و «جوانه‌های سبز غزل» را در ۲۰۰۶ و مجموعه شعر «ابرها برشانه» را در نوروز ۱۳۹۱ خورشیدی برابر به بیستم ماه مارس ۲۰۱۲ میلادی راخوانندگان شعر وی به خوانش گرفتند. نادیه فضل همچنین دو سی دی دکلمه شعر دارد به نام‌های «چلچراغ» و «جوانه‌های سبز غزل». برای نادیه فضل زبان فارسی و شعر فارسی دری جایگاه ویژه دارد، بدین مفهوم که وی زبان و شعر فارسی را به مثابهٔ یک اصل جدایی ناپذیر تثبیت فرد با هویت اصلی‌اش می‌داند.
نادیه فضل علاوه بر شعر، مقاله‌ها و نوشتارهای اجتماعی بسیاری نیز دارد که در آن‌ها بیشتر به دردهای زنان افغانستان با هدف تحقق برابری و عدالت پرداخته‌است، از جمله فراخوانی به نام «سنگسار، آغازی برای اندیشیدن» و نوشته‌های وی پیرامون قوانین زن ستیزی که در روزهای ابتدای سال ۱۳۸۸ در افغانستان به تصویب رسیده است.
عروس هفتم
یک شاخه غزل
مارک آلمان
مارک آلمان، (دویچه مارک) یکای پول آلمان غربی و پس از اتحاد دو آلمان در سال ۱۹۹۰ یکای پول آلمان متحد شد. این پول در سال ۱۹۴۸ یعنی با اشغال آلمان توسط متفقین به جای رایش مارک یکای پول رایش سوم رایج شد و در سال ۲۰۰۲ با آمدن یورو، جای خود را به یکای پول اروپایی داد. هر مارک از ۱۰۰ فنیگ آلمان تشکیل می‌شد.
وضعیت اقتصادی آلمان پس از جنگ جهانی اول بسیار وخیم شد و نرخ تورم بسیار بالا رفت. در اوج تورم، بیش از ۳۰ کارخانه کاغذسازی و ۱۵۰ چاپخانه و دو هزار ماشین چاپ به طور شبانه‌روزی برای برآوردن نیاز به پول کار می‌کردند. نرخ تورم به قدری زیاد بود که مقدار پول در گردش از سرعت افزایش قیمت‌ها کمتر بود. اسکناس‌هایی که به مقدار فراوان و با مبلغ اسمی ده‌ها هزار مارک چاپ شده بود، قبل از اینکه از چاپخانه خارج شود، مجدداً زیر ماشین چاپ می‌رفت و مبلغ اسمی آن به ارقام میلیونی تبدیل می‌شد. کارگران دستمزدهای خود را با کیسه‌های خرید و حتی گاه با چرخ دستی پر از پول و آن هم روزی دو بار دریافت می‌کردند، دستمزد صبح فقط صرف ناهار ظهر می‌شد، زیرا بیم آن می‌رفت نرخ ارز که بعدازظهر اعلام می‌شد، تغییر کند و قیمت‌ها باز هم افزایش یابد. هنگامی که بهای زغال‌سنگ به میزان سرسام‌آوری افزایش یافت، برخی از مردم دستمزدهای بعدازظهر را به جای زغال‌سنگ در اجاق آشپزخانه می‌سوزاندند. سرانجام کار به جایی رسید که با یک دلار آمریکا می‌شد ۴ تریلیون و ۲۰۰ میلیارد مارک آلمان خریداری کرد.
فرسنگ
فَرسَنگ یا فرسخ واحدی برای اندازه‌گیری مسافت و نزدیک به ۶٫۲۴ کیلومتر است. بر اساس نوشته‌های «میر سید علی جناب» در «کتاب الاصفهان» دو نوع فرسنگ وجود دارد: در ایران باستان و قبل از ورود اسلام، کلمه فرسنگ به صورت پرسنگ تلفظ می‌شد که معادل تقریبی ۵ کیلومتر بود. با ورود اسلام، این واژه به صورت معرب (عربی شده) در آمد و با توجه به اینکه در زبان عربی حروف «پ» و «گ» وجود ندارد، واژهٔ فرسخ متداول شد.
ایر ساپلای
ایر ساپلای(به انگلیسی: Air Supply)، نام گروه موسیقی سافت راکی بود که در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد از شهرت جهانی برخوردار بود.
دانیلا چیکارلی
دانیلا چیکارلی لیموس (؛ زاده )، مُدل سابق لباس، و مجری شبکهٔ تلویزیونی ام‌تی‌وی برزیل است. او همسر سابق ستاره فوتبال برزیل، رونالدو بوده‌است.
در سپتامبر ۲۰۰۶ ویدئویی از رابطه جنسی چیکارلی با دوست پسرش در ساحل تاریفا در اسپانیا، به‌سیلهٔ پاپاراتزی میگوئل تمپانو و در برنامهٔ تلویزیون «Dolce Vita» در ایستگاه اسپانیایی تِلِسینکو منتشر شد. این ویدیو در سراسر اینترنت پخش شد.
مسجد جامع کبیر نی‌ریز
مسجد جامع کبیر نی‌ریز، یکی از کهن‌ترین مسجدهای ایران و به باور برخی از آتشکده‌های زرتشتیان بوده که در دوره اسلامی به مسجد تبدیل شده‌است. ایوان اصلی به جا مانده از این مسجد به شیوهٔ معماری دوره ساسانیان ساخته شده‌است.
این بنا در نهم امرداد ۱۳۱۲ خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید و هم‌اینک زیر پوشش و پشتیبانی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران قرار دارد.
برابر نوشتهٔ مقدسی، تاریخ‌نگار سدهٔ چهارم هجری، ایوان اصلی این مسجد در سال ۳۴۰ هجری قمری ساخته شده‌است.
در بازسازی‌هایی که در سال‌های ۳۶۳، ۴۶۰ و ۵۶۰ هجری قمری انجام شد، ساختمان و محوطهٔ مسجد گسترش یافت و ایوان کوچک‌تری روبروی ایوان اصلی بنا گردید.
یکی از اصلی‌ترین قسمت‌های این مسجد تک ایوان اصلی آن می‌باشد که می‌توان آن را اولین مسجد تک ایوانی دانست که در سبک خراسانی بنا شده‌است. البته این ایوان در قدیم قسمت اصلی مسجد بوده و بعدها به آن ایوان دیگری اضافه شده‌است. این ایوان به صورت ناودانی ممتدی است رو به قبله که انتهای جنوبی آن کاملاً بسته شده و محراب در آن جای گرفته‌است. ساخت ایوان مربوط به قبل از عصر سلجوقیان است و به گفته‌ای با معماری ساسانی ساخته شده‌است. اندره گدار در کتاب آثار ایران تاریخ ساخت این ایوان را متعلق به اواسط قرن چهارم هجری می‌داند. در گذشته بر هر یک از اضلاع جانبی این ایوان پنج طاق نمای گود وجود داشته‌است که امروزه این شکل را از دست داده و پشت تکیه‌گاه‌های ایوان بخش‌هایی به رنگ سیاه (یعنی قدیمی) که پایه‌های پشتیبان بنا می‌باشد.
جدای از اصل مسجد اولیه این مسجد طی قرن‌ها تغییرات کمی‌کرده و بیوتات، مناره، ایوان روبه‌رو و... به آن اضافه شده که با این حال به راحتی می‌توان اصل بنا را جدا نمود. این بناها بجز مناره و نمای ورودی‌ها بقیه ارزشی ندارد.
ضلع شمالی ایوان کاملاً باز است و روبه‌روی آن حیاط مسجد است. ضلع‌های شرقی و همین‌طور غربی این ایوان از هر طرف به واسطه پنج طاق محرابی شکل که عمیق هستند به شبستان‌های مسجد متصل شده‌اند.
در ایوان اصلی بنا محرابی زیبا و هنرمندانه به سبک محراب الجایتو ساخته شده که به صورت گچبری برجسته از اشکال هندسی و گل و گیاه و آیاتی از قرآن مجید و همچنین کتیبهای از نام معصومین در اطراف محراب وجود دارد.
۱و۲. حقیقت، عبدالرفیع، "تاریخ نهضت‌های فکری ایرانیان: از آغاز قرن چهارم تا پایان قرن ششم هجری (از ظهور رودکی تا شهادت سهروردی)"، شرکت مؤلفان و مترجمان ایران، آذر ۱۳۵۷ خورشیدی، جلد دوم، صفحهٔ ۶۲۰.
رنگ روغن
رنگ روغن یکی از مواد به‌کار رفته در نقاشی و همچنین نام دسته‌ای از تکنیک‌های نقاشی است که از این ماده استفاده می‌کنند.
روغن به کار رفته در رنگ روغن با روش‌های مختلف تولید می‌شود که رایج‌ترین آنها، جوشاندن بذر گیاه کتان و گرفتن روغن آن است. سپس این روغن را با مواد رنگی مخلوط می‌کنند. رنگ‌دانه‌ها نیز معمولاً با پایه سرب و کادمیوم یا سنتتیک و پلیمری هستند.همچنین برای استفاده از رنگ روغن در نقاشی، از حلال‌های گوناگونی از جمله تینر و روغن‌های گیاهی استفاده می‌شود. امروزه مکمل‌های گوناگونی برای استفادهٔ بهتر از رنگ روغن ساخته شده‌اند که نقاشان بر اساس سبک و هدف خود از آن‌ها بهره می‌گیرند. رنگ روغن به عنوان رنگ پایهٔ روغن، دارای ویژگی‌های متفاوتی است که آن را ماندگار و پر استفاده کرده. به طوری که بخش زیادی از نقاشی‌هایی که از گذشته‌های دور به جا مانده‌اند را نقاشی‌های رنگ روغنی تشکیل می دهند. مارک‌های مختلف ساخت رنگ در تلاش هستند تا رنگ روغن‌هایی با رنگ دانه‌های قویتر و یکدست تری را تولید کنند.
برای پاک کردن رنگ روغن از تینر استفاده می‌شود.
روغن به کار رفته در رنگ روغن از مواد متفاوت و با روش‌های مختلف تولید می‌شود که رایج‌ترین آن‌ها روغن بزرک، روغن دانهٔ خشخاش، روغن گردو و روغن گلرنگ است.انتخاب نوع روغن با توجه به طیف وسیع خواص آن، مانند مقدار زمان زرد یا خشک شدن روغن صورت می‌گیرد. همچنین تفاوت‌های مشخص روغن‌ها در درخشندگی رنگ‌ها قابل مشاهده است. یک هنرمند ممکن است از چندین روغن مختلف در یک نقاشی بسته به نوع رنگدانه و اثرات مطلوب روغن استفاده کند.
از حدود ۱۴۰۰ م به بعد به نقاشی ای مستقل از دیوار برمی‌خوریم که آن را تابلوی رنگ روغن می‌نامیم. کشیشی به نام گوت فیلد با بهره‌گیری از آثار هنر شرقی (چین) که توسط شرق شناسان به اروپای شمالی رسیده بود که در آن نقاشان چینی روی نقاشی ای را که رنگ شده بود، لاک (صمغ عربی) می‌کشیدند تا جلای نقاشی از بین نرود. گوت فیلد برای اولین بار به جای ترکیب رنگ (پیگمنت پودر) با آب و زرده تخم مرغ از روغن بزرک Linseed Oil استفاده کرد. سپس برادران وان آیک Eyck (یان و هوبرت) با تأثیر از استاد فلاماندری رنگ روغن با تأسی از گوت فیلد رواج دادند. وان آیک با تابلوی رنگ روغن خود به نام جوانی آرنولفینی و نوعروسش در سال ۱۴۳۴م مشهوریتی بهم زد. از این مقطع به بعد،ما به جای دیوار یا تخته چوب به عنوان ساپورت یا تکیه گاه، بوم ساخته شده با متقال را داریم که به آن کانواس Canvas گویند. آنتونلو و جووانی بلینی Bellini (1516. 1430 م، بنیانگذار مکتب ونیز) دو نقاش ونیزی، روش رنگ روغن را از اروپای شمالی به ایتالیا می‌آورند که روش کارشان کاربرد صمغ در رنگ روغن است. بوم به شکل امروزی خود به سال ۱۵۲۰ م در ونیز عمومیت کامل یافته و به جای حرفه تخته نقاشی سازی، حرفه‌ای به نام بوم‌سازی رایج شد.
نخستین نمونه‌های نقاشی رنگ روغن نقش‌های بودا در غارهای بامیان (مناطق مرکزی افغانستان) است که در سال‌های 650 میلادی ترسیم شده‌اند.
رنگ روغن بر دو نوع می‌باشد:
رنگ روغن براق: دوام وماندگاری این نوع نقاشی،نسبت به رنگ روغن مات بیشتر است. به همین خاطر در مواردی که بیشتر در معرض نور آفتاب قرار دارند و همچنین دربهای آهنی را باید با استفاده از رنگ روغنی براق نقاشی نمود.
رنگ روغن مات: از این نوع رنگ در داخل ساختمان و بر روی سطوح گچی و بیشتر روی کارهایی که از نظر زیرسازی ایراد دارد و قابلیت ترمیم آن مشکل است انجام می دهند تا شکل و ایراد کار با رنگ‌آمیزی روغنی مات بر طرف گردد.
مسجد کوردان
«مسجد تاریخی کُوردان» در ضلع شمالی غربی «روستا» واقع شده‌است. بنای این مسجد برسبک معماری قدیم و سقف بغدادی می‌باشد. این مسجد چند بار مرمت شده‌است، تاریخ بنای آن دقیقاً مشخص نیست، برخی گویند که از بناهای دورهٔ قاجار است، اما به روایت دیگر تاریخ بنای آن به دورهٔ قاجاریه دانسته‌اند. در ساختمان این مسجد، از سبک معماری و شبستان مساجد تقلیدی بستک تقلید شده‌است. شبستان و ستون‌ها چهار ضلعی هستند. مصالح به کار رفته در بنای مسجد از سنگ، گچ، چوب و گاهی از ساروج در پایه ی‌های شالده‌ها به کار برده‌اند. در ساختمان اولیه مسجد از جهت به کار بردن قطعات سنگ‌تراشی شده نقوش گل و بوته قابل ملاحظه بوده‌است. پوشش تزئینی تاق و سردرها و زینت‌کاری رواق‌ها با قطعات سنگ‌تراشیده شده آهکی وبا تزیینات گچبری فوق‌العاده جالب و ظریف صورت گرفته بوده‌است . نقوش این رواق‌ها، از سبک نقش و نگار هندی تأثیر گرفته بوده‌است، اما در اثر عوامل طبیعت، زلزله، و تعمیر و بازسازی پی در پی دیگر از این رسوم‌ها و نگاره‌ها خبری نیست. سقف مسجد از چوب مخصوصی به نام صندل یا (چندل) که از هندوستان و مومباسا آورده می‌شد ساخته شده‌است.
بنگله بستکی (بندر لنگه)
بنگله بستکی توسط مرحوم محمدرضا خان مشهور به سطوت الممالک حاکم بستک و جهانگیریه ساخته شده‌است و بعداً محمد شریف بستکی آن را خریده‌است.
این عمارت که یکی از بناهای اواخر دوره قاجاریه و اوایل دورهٔ پهلوی در شهر بندرلنگه است، در یک طبقه ساخته شده و از ویژگی‌های معماری چشم‌گیری برخوردار است و تزئینات برجسته آن مشتمل بر منبت‌کاری و گچ‌بریهای زیبا بوده‌است.
این بنا در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۷۷ با شمارهٔ ۲۲۳۴ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است.
متأسفانه این بنای تاریخی در سایه کم‌توجهی در حال تخریب است و سقف کلیه اتاق‌های آن کاملاً فرو ریخته و اتاق‌ها و دیوارهای آن هم رو به تخریب کامل است.
مسجد چاله کوخرد
یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. «مسجد چالهٔ کوخرد» در سمت قسمت جنوبی روستا و در لبهٔ رودخانه مهران واقع شده‌است. این مسجد از بناهای دورهٔ قاجاریه است. مسجد مذکور چندبار تعمیر شده‌است. این مسجد نیز مانند سایر مساجد منطقه دارای شبستان زیر زمینی و ستون‌های آن از جهت به کار بردن قطعات و نقوش گل و بوته قابل ملاحظه‌است. پوشش تزئینی تاق و سردرها و زینت‌کاری رواق‌ها با قطعات سنگ‌تراشیده شده آهکی فوق‌العاده جالب و ظریف صورت گرفته‌است. نقوش این رواق‌ها، از سبک نقش و نگار هندی تأثیر گرفته‌است. سقف مسجد از چوب مخصوصی به نام صندل یا (چندل) که از هندوستان و مومباسا آورده می‌شد ساخته شده‌است. بنای مسجد چالهٔ کوخرد مشتمل بر صحن، ایوانی با دو ردیف ستون و شبستانی با یک ردیف ستون چهارتایی است. سردر ورودی دارای طاق و ایوان، تیر و چوبی است. اما پوشش شبستان برخلاف دیگر مساجد قدیمی شهرستان بستک به وسیله طاق و گنبد صورت گرفته‌است. به شیوه خاصی با تزیینات گچی به صورت مربع‌های متداخل تزیین و نماسازی شده‌است. مصالح مورد استفاده در بنا سنگ و گچ در مواردی از جمله پوشش بیرونی بایه‌ها ساروج است.  حوضچهٔ وضو در ناحیهٔ جنوبی صحن واقع شده‌است. این مسجد در سال ۱۴۱۸ هجری قمری به‌طور کامل توسط بعضی از خیرین ساکنان کشورهای شیخ نشین‌های خلیج فارس تعمیر و بازسازی شده‌است. و مناره‌ای و منبر و محرابی جدید با تزیینات زیبا به مسجد اضافه شده‌است.
قلعه میمون
قلعهٔ میمون قلعه‌ای تاریخی واقع در بین دهستان فداغ و دهستان خلیلی از توابع شهرستان گراش در جنوب استان فارس، یکی از نقاط دیدنی استان فارس در جنوب ایران است.
در 13 کیلومتری غرب فداغ و در نزدیکی روستاهای بشیرآباد و لب اشکن کوهی گرد و مجزا از کوه‌های دیگر قرار دارد. قلعهٔ میمون طبق شواهد و آثار بر جای مانده در حدود ۲۵۰۰ سال قدمت دارد. گویند این قلعه تا ۲۵۰ سال پیش از رونق خاصی برخوردار بوده‌است، رونق اقتصادی و نظامی داشته‌است. همچنین فعالیت کشاورزی نیز در پایین قلعه جریان داشته‌است. ارتفاع قلعه از سطح زمین در حدود ۴۵۰ متر می‌باشد که به وسیلهٔ پلکان و تونل‌های مخفی پایین قلعه را به بالا متصل می‌کرد. فاصله این قلعه از خلیج فارس حدود ۷۳ کیلومتر می‌باشد که به گفته بزرگان از این کوه خلیج فارس پیداست در روزهایی که هوا صاف است. در کتاب فارسنامهٔ ناصری از این مکان یاد شده‌است؛ همچنین در شاهنامهٔ حکیم فردوسی نیز با این مضمون از آن یادشده:
گویند که منظور از این بیت قلعهٔ میمون است.
در نزدیکی و کوه‌های اطراف فداغ، روستای دیده‌بان نیز وجود دارد. قلعه میمون طبق آمارجغرافیایی ازآثار باستانی روستای فداغ بوده که شاعر باقر فداغی که حدود ۱۵۰ سال قبل زندگی میکرده است هم در انجا اعدام و کشته شده است البته روستای همجوارش همچون لب اشکن ک قدمت ان به ۸۰ سال هم نمیرسد به تازگی مدعی شده است که قلعه میمون متعلق به انجاست ک این ادعای انها در سازمان محیط زیست رد شده است
قلعه دولاب (شهرستان لارستان)
قلعه دولو (dolow) دژی تاریخی واقع در روستای دیده‌بان از توابع بخش مرکزی شهرستان لار در جنوب استان فارس، یکی از نقاط دیدنی استان فارس در جنوب ایران است.
این قلعه از استحکامات دفاعی مهم ساکنان اولیه دیده‌بان که آئین زرتشتی داشتند در دوران گذشته‌است که موقعیت سوق الجیشی خاصی داشته بوده‌است، و مهم‌ترین انبار آذوقه محل بوده‌است. این قلعه در شمال شرقی دیده‌بان بر فراز تپه‌ای بلند به ارتفاع حدود۳۰۰۰ متر واقع شده و در ان آب‌انباری برکه وجود دارد که در مواقع خشکسالی یا جنگ ومحاصره دشمن از آن استفاده می‌کردند. هنوزآثاری ازمصالح به کاررفته ازجنس ساروج در آن مشاهده می‌شود. در وسط قلعه چاهی عمیق ومرموز وجود دارد که قطر ان ۶ مترمی باشد وعمق آن مشخص نبوده، و به مرور زمان قسمتی از دیواره هابش به داخل آن ریخته شده‌است.
مسجد بربار
در روستاهای کوهستانی مانند بار ، بربار و تخت گرو از سالهای اولیه هجری قمری وبا ورود اسلام به این مناطق مساجد ساخته شده‌است، قدیمی‌ترین آن‌ها مسجد بربار است که در «روستای بربار» قرار دارد. این مسجد یک بار در اثر زلزله به‌طور کامل ویران شده‌ اما بازسازی شده‌است. مسجد دارای صحن خارجی و شبستان است. ستوهای مسجد دایره‌ای مانند و از تزیین وگچبری مخصوص وزیبا، با طاق‌های اکلیل و گچ بری‌های زیبا از نقاشی وگچبری خواصی برخوردار است. این بنای تاریخی در ضلع شمالی روستا و در پایهٔ کوه بربار و  تپهٔ  چشمه واقع شده‌است. «چشمهٔ آب بربار» دقیقاً از جلو مسجد می‌گذرد و به سوی نخلستان می‌رود، مصالح مورد استفاده در بنا از سنگ، گچ، چوب و شاخهٔ نخل خرما استفاده شده‌است. ورودی صحن مسجد از جبهه خاوری است و در آن حوض جهت وضو تعبیه شده‌است. شبستان مسجد دارای دو ستون اصلی در میانه و دو نیم ستون در میانه اضلاع شمالی و جنوبی است. پوشش مسطح تیر و چوبی این شبستان بر روی ستون‌های میانی و جرزهای کناری قرار گرفته‌است. تزیینات منحصر به آرایه‌های گچی است. مسجد مانند سایر مساجد قدیمی فاقد مناره است. گویا تاریخ اولیهٔ این بنا به دورهٔ زندیه می‌رسد.
سد گمپو
سد گُمپو سدی تاریخی واقع در دهستان فداغ از توابع شهرستان گراش در جنوب استان فارس، یکی از نقاط دیدنی استان فارس در جنوب ایران است. این سد تاریخی در چند کیلومتری جنوب شرقی محمدزینا واقع شده و از آثار دوره ساسانیان است. مصالح ساختمان سد از سنگ و ساروج می‌باشد. ارتفاع تاج سد حدود۲۵متر و عرض آن۲۰متر و ضخامت سد۶متر می‌باشد و در جریان حمله افغان‌ها قسمتی از آن تخریب شده‌است. در پایین دشت سد چشمه ای واقع شده که آبش برای درمان بیماری پوستی و روماتیسم مفید است. این بنا در تاریخ ۱۳۷۸/۱/۹ باشماره ۲۲۸۸در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده‌است.
شهرستان یاردیملی
یاردیملی (به ترکی آذربایجانی: "Yardımlı") بخشی در جنوب شرقی جمهوری آذربایجان و هم‌مرز با ایران در استان اردبیل و با مرکزی به همین نام است که در فاصله کمی از شهر گرمی قرار دارد.
ویکی‌پدیای انگلیسی
قلعه حصار
مساحت قلعه ۴۰۰۰ متر مربع است و دارای چهار برج است که محل نگهبانی تفنگ چیان خارک بوده‌ است. قلعه دارای ۱۵ اتاق و یک حمام است که حمام دارای خزینه بوده و همیشه آب گرم داشته‌است.  پوشش سقف از بوریا و چوب بسیار محکمی به نام چندل جهت تیرپوش استفاده شده‌ است. اتاق‌ها از چوب ساج بوده و از ملاطی محلی به نام چاری نیز استفاده شده‌ است. در قسمت پایین ساختمان زیر زمین‌هایی درست شده که مخصوص مرغ و خروس و قسمتی مربوط به نگهداری گندم و جو برای سال آینده بوده‌ است. این ساختمان که در حقیقت حیاط اندرون خان بوده، دارای چندین قسمت مختلف می‌باشد. قسمت آشپزخانه، نان پُختن خدمت گزاران، قسمت مخصوص تهیه ماست و جمع آوری روغن و کره و قسمتی نیز مخصوص زندگی سپاهیان بوده‌است. ارتفاع ساختمان بیش از ۷ متر است. این بنا از قلاع زیبای حاشیهٔ خلیج فارس است که در بزرگی و وسعت چشم گیر است.
ساخت کیهان
ساخت کیهان نام کتابی است نوشتهٔ برایان گرین دربارهٔ نظریه ریسمان و کیهان‌شناسی که در سال ۲۰۰۴ پراکنش یافت.
این کتاب دربردارندهٔ جستارهای زیبایی دربارهٔ فیزیک نوین می‌باشد و پنج بخش دارد:
سلم (درخت)
سلم نام درختی است از تیره مخروطیان. درختی بسیار زیبا با اندامی بلند که شکل خارجی آن (از دور) شباهت زیادی به «مُظَلَه» یا (چتر) دارد. این درخت از خانوادهٔ درخت سمر است، وتقرباً شباهت زیادی نیز به درخت سُمر دارد. خارش از «خار سمر» بلندتر، وبرگش باریک وریز است.
شاخه‌های درخت سَـلـَم تو برهم و دور یگدیگر است. گویند که این درخت بین ۶۰ تا ۸۰ سال عمر می‌کند. چوب این درخت قرمز مایل به قهوه‌ای و بسیار محکم است. درخت سلم در برابر خشک سالی وکم آبی نسبتاً مقاوم است، ولی سرانجام مانند سایر درختان در اثر بی آبی وتشنگی خشک می‌شود و می‌میرد.
درخت سَـلـَم بیشترین پوشش جنلگلی کوهستانی منطقهٔ هرمزگان را دربر گرفته‌است. برگ درخت سلم غذای مخصوص شتر است، همچنین چوب درخت سمر برای زغال از چوب کُنار و چوب کُور مرغوب تر است. ازدرخت سلم در فصل تابستان گلی زرد رنگ مایل به رنگ برتقالی می‌روید و بوی مطبوعی دارد.
شهرستان زرداب
زرداب (به لاتین "Zərdab") نام بخشی در مرکز جمهوری آذربایجان است با مرکزی به همین نام. نام این شهر جمهوری آذربایجان هم واژه‌ای فارسی است که احتمالاً به سبب وجود گوگرد در آب‌های منطقه از این نام استفاده شده است.
ویکی‌پدیای انگلیسی و آذربایجانی
جهان زیبا
جهان زیبا کتابی است نوشتهٔ برایان گرین که در سال ۱۹۹۹ انتشار یافت.
کتاب با فیزیک کلاسیک آغاز می‌شود و نویسنده پس از بازگویی برخی رخدادهای تاریخی به نظریه ریسمان می‌پردازد. سپس گرین بزرگ‌ترین دشواری پیش روی فیزیک نو یعنی یگانه‌سازی و اتحاد مکانیک کوانتوم و نسبیت را بررسی می‌کند. در این کتاب برایان گرین نظریه ریسمان را، راه‌یافتن این نظریه می‌داند. در سال ۲۰۰۳ برنامهٔ تلویزیونی این کتاب در برنامه‌های نوا از شبکه پی‌بی‌اس پخش شد که دوستداران فیزیک را بسیار شادمان کرد. این کتاب را مازیار نوعی ترجمه کرده و انتشارات پارسیک منتشر کرده است.
ولایت خودمختار کوهستانی بدخشان
ولایت مختار کوهستان بدخشان (به فارسی تاجیکی: Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон) یا ولایت خودمختار کوهستانی بدخشان یک ولایت خودگردان در خاور تاجیکستان است.
این ولایت از جنوب با افغانستان، از شرق با چین و از شمال با قرقیزستان همجوار است. این ولایت دارای مساحت ۶۳٬۷۱۰ کیلومتر می‌باشد و مرکز آن شهر خاروغ است که براساس سرشماری سال ۲۰۰۸ حدود ۲۹ هزار نفر جمعیت داشته‌است.
ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی ۴۴٫۵ درصد از مساحت کشور تاجیکستان را در بر می‌گیرد اما تنها ۲۱۸ هزار نفر (سرشماری سال ۲۰۰۸) معادل ۳ درصد از جمعیت این کشور را در خود جای داده‌است. بیشتر باشندگان این ولایت تاجیک‌ها و پامیری‌ها هستند که به زبان فارسی تاجیکی و زبان‌های مختلفی از گروه زبان‌های پامیری از شاخهٔ ایرانی شرقی سخن می‌گویند. اقلیتی از قرقیزها هم در این ولایت سکنی دارند. مذهب بیشتر مردم این منطقه نیز شیعهٔ اسماعیلی از شاخهٔ نزاری است.
دودمان چینگ در زمان حکومت خود که تا سال ۱۹۱۲ بر چین حکومت می‌کرد، بر تمامی کوهستان پامیر به‌عنوان بخشی از خاک خود ادعا داشت. در سال ۱۸۹۰ قراردادی مرزی میان روسیه، چین و افغانستان مرزهای سه کشور را در این ناحیه مشخص کرد اما پس از آن هم گاه این مرزها مورد اعتراض چین واقع می‌شدند تا اینکه در سال ۲۰۰۲ معاهدهٔ مرزی چین و تاجیکستان اختلاف این دو کشور را حل کرد.
ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی رسماً در ۲ ژانویهٔ ۱۹۲۵ تشکیل شد و پس از بنیانگذاری جمهوری تاجیکستان در سال ۱۹۲۴، منطقهٔ بدخشان نیز جزئی از این جمهوری گشت. طی دههٔ ۱۹۵۰ بسیاری از مردم بومی کوهستان بدخشان که به پامیری‌ها معروفند به اجبار به مناطق جنوب غربی تاجیکستان کوچانده شدند. پس از استقلال تاجیکستان از شوروی، نام منطقهٔ خودمختار کوهستان بدخشان به ولایت (استان) خودمختار بدخشان کوهستانی تغییر کرد.
در جریان جنگ داخلی تاجیکستان که از ۱۹۹۲ آغاز شد، حکومت محلی ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی در سال ۱۹۹۲ اعلام استقلال کرد. در جریان جنگ داخلی، بسیاری از پامیری‌ها هدف حملات کشندهٔ گروه‌های رقیب قرار گرفتند و بدخشان یکی از دژهای گروه‌های مخالف دولت شد. مدتی پسانتر ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی اعلام استقلال خود را ملغی کرد.بلندترین کوه‌های رشته‌کوه پامیر و سه قله از پنج قلهٔ ۷٬۰۰۰ متری منطقهٔ آسیای میانه شوروی پیشین در این ولایت قرار گرفته‌است. سه قلهٔ بلند بدخشان عبارت‌اند از قلهٔ اسماعیل سامانی (نام پیشین: قلهٔ کمونیسم) (۷٬۴۹۵ متر)، قلهٔ استقلال (نام پیشین: قلهٔ لنین) (۷٬۱۳۴ متر) در مرز قرقیزستان، و قلهٔ کورژنیوسکی (۷٬۱۰۵ متر).ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۷. Middleton, Robert. 2008. Tajikistan and the High Pamirs: a companion and guide. Hong Kong: Odyssey Books.
خاروغ
خاروغ شهری است در کشور تاجیکستان. خاروغ مرکز ولایت مختار کوهستان بدخشان است.
جمعیت این شهر بنابر سرشماری سال ۲۰۲۰ میلادی حدوداً ۳۰ هزار نفر بوده‌است. ارتفاع آن از سطح دریا ۲٬۱۱۸ متر است و در ریزشگاه دو رود غُند و آمودریا (رود پنج) واقع شده‌است. خاروغ همچنین در نزدیکی مرز افغانستان قرار دارد.
مردم این شهر به زبان فارسی تاجیکی و شُغنی از زبان‌های ایرانی پامیری سخن می‌گویند.
در زمان سفر ناصرخسرو به منطقه، خاروغ تحت حاکمیت مستقلانه علی بن اسد، امیر بدخشان قرار داشته و یکی از مراکز مهم دعوت مذهب اسماعیلی بود.
تملک منطقه خاروغ تا اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی از سوی امیر بخارا، شاه افغانستان و همچنین روسیه و بریتانیا مورد مناقشه بود. پس از دوره‌ای از سیاست و نزاع که به بازی بزرگ معروف است، روسیه در این مناقشه پیروز شد و منطقه را به‌دست‌آورد.
دانشگاه دولتی خاروغ در این شهر قرار دارد و امروزه یکی از سه شعبه دانشگاه آسیای مرکزی در خاروغ در دست ساخت است. این دانشگاه در محلی به نام دَشت، در ۵ کیلومتری خاروغ ساخته می‌شود.
جاده‌ای اتوموبیل‌رو به نام جاده قُلمه-قراقروم در سال ۲۰۰۴ احداث شده که از خاروغ به کاشغر در سین‌کیانگ چین می‌رود.دانشگاه دولتی خاروغ
قلعه فتویه
آثار «قلعهٔ فتویه» که قدمت بنای آن به دورهٔ پیش از اسلام می‌رسد در دل کوه گاه‌بست و در جنوب دهستان فتویه، مشرف بر این دهستان واقع شده‌است، ویکی از قلعهٔ‌های تاریخی منطقه‌است. این قلعه در جنگهای محلی که بین خوانین بستک و نصیر خان لاری رخ داده‌است نقش مهمی داشته‌است.
مصالح به کاررفته، سنگ‌های بزرگ و ملاط آن گِل و گچ است، واحیاناً از ساروج در شالدهای اساسی قلعه نیز استفاده شده‌است. آثار این قلعه در جنوب شرقی دهستان فتویه در گوده شهرستان بستک باقی مانده‌است.
قلعه کوهیج
«قلعهٔ کوهیج» یکی از قلعه‌ها ومستحکمات دوران کذشته‌است. مصالح به کاررفته، سنگ‌های بزرگ و ملاط آن گل و گچ و ساروج است.
در زمان اغتشاش و شورش و نا امنی منطقهٔ بستک وجهانگیریه، وخروج عده‌ای علیه حاکمان محلی چندین بار قلعهٔ کوهیج مورد حمله قرار گرفته‌است. در زمان حکم (محمد رفیع خان) که بیشتر توجه بامور شرعی داشت و به امور انتظامی وسیاست علاقه چندانی نمی‌ورزید، عده‌ای یاغی شدند وشورش وغوغا برپا نموده وباعث نا امنی در منطقه شده بودند. تاج الدین نامی که سمت کدخدایی شهر کوهیج به عهده داشته بود بمخالفت محمد رفیع خان برخاست و قلعه کوهیج که سراخانه مستحفظین گماشتگان حکومتی محمد رفیع خان بود غفلتاً اشغال نموده وتفنگداران محمد رفیع خان را بیرون رانده و از پرداخت مالیات و انجام مراجعات حکومتی خود داری نموده و از زیر فرمان محمد رفیع خان بیرون می‌رود، بعد از مدتی تمام اشغالگران ویاغی گران دستگیر ومحاکمه وزندانی می‌شوند. این قلعه روی تپه‌ای در پایهٔ کوه گاه‌بست واقع شده‌است.
چیش‌پیش
چیش‌پیش (زاده ۶۵۰ پ. م - درگذشتهٔ ۶۲۰ پ. م) فرزند و جانشین هخامنش، شاه سرزمین پارس بود.
نام وی چیش‌پیش یا تیش‌پیش و حتی کیش‌پش (پارسی باستان: ČIŠPIŠ/چیش‌پیش؛ عیلامی: Zi-iš-pi-iš/زی-ایش-پی-ایش؛ بابلی: Ši-iš-pi-iš/شی-ایش-پی-ایش؛ یونانی: Teíspēs/تَیس‌پیس یا Tíspēs/تیس‌پیس) بوده‌است.
چیش‌پیش در درازای پادشاهی خود انشان را تصرف کرد و افزون بر پارسه بر انشان نیز چیره شد. او دارای دو فرزند بود که پس از او هر دو به فرمان‌روایی رسیدند. یکی از این فرزندان آریارمنه و دیگری کورش یکم بود. آریارمنه به فرمان‌روایی پارسوماش و کورش یکم شاهِ انشان شد. بعدها آریارمنه جای خود را به فرزندش آرشامه و کورش یکم جای خود را به کمبوجیه یکم، پدر کورش بزرگ داد. این درست در زمانی بود که مادها قلمرو خود را گسترش داده و پارسیان از آنان فرمان‌برداری می‌کردند و به آن‌ها خراج می‌پرداختند.
به روایت کتیبه بیستون که تألیف هرودوت نیز تاییدکننده آن است از سده هفتم پ.م. در سرزمین پارس خاندان هخامنشیان حکومت می‌کردند پس از هخامنش بنیان‌گذار خاندان هخامنشی و پسرش چیش‌پیش این خاندان به دو شاخه جدا گشت که هر دو در سرزمین پارس پادشاهی داشتند. ظاهراً شاخه نخست فرمان‌روایان انشان و شاخه دوم فرمان‌روای پارسوماش بودند و خاندان کوروش بزرگ از شاخه یکم و خاندان داریوش بزرگ از شاخه دوم بودند.
دابلیو. ئی. بی. دیو بویس
ویلیام ادوارد برگهارت دیو بویس ، (زاده ۱۸۶۸ - درگذشته ۱۹۶۳) نویسنده و اندیشمند آمریکایی و از مخالفان تبعیض نژادی در ایالات متحدهٔ آمریکا بود.
او تبار آمیختهٔ آفریقایی، فرانسوی، هلندی و سرخ‌پوستی داشت، اما همواره خود را یک آمریکایی آفریقایی‌تبار به‌شمار می‌آورد:
او در دانشگاه‌های فیسک و برلن تحصیل کرد و سرانجام دورهٔ دکتری را در دانشگاه هاروارد گذراند. او نخستین آفریقایی‌تباری بود که به این درجه نایل آمد. پایان‌نامهٔ دکتری او، «منع بازرگانی بردگان آفریقایی» بود که نخستین پایان‌نامهٔ این دانشگاه در زمینهٔ پژوهش‌های تاریخی به‌شمار می‌رفت.
ویلیام دوبوآ فعالیت‌های خود را با نبردهای رسانه‌ای آغاز کرد. او دیدگاه‌های خود را در مقاله‌هایی هم‌چون «ارواح مردم سیاه» بازتاب می‌داد، در مقاله‌های دیگری نیز به صاحب‌منسبان آفریقایی‌تباری که ایشان را وابستهٔ سفیدپوستان می‌دانست حمله می‌کرد.
در سال‌های پس از ۱۹۰۴ میلادی بسیاری از آفریقایی‌تباران تحصیل کرده، انجمن‌هایی تشکیل دادند و از او پشتیبانی نمودند. از جملهٔ ایشان، ویلیام مونروئه تراتر، مدیر مجلهٔ بوستون گاردین و از هم‌دوره‌ای‌های ویلیام دوبوآ در دانشگاه هاروارد بود.
در تابستان ۱۹۰۵ میلادی، دیو بویس به همراه بیست و نه تن از نخبگان آفریقایی‌تبار به برگزاری همایشی در آبشار نیاگارا دست زد. در این همایش، او رسماً هدف نبرد خود را اعلام کرد. مشارکت کنندگان همایش، بیانیه‌ای صادر کردند و خواهان برابری همهٔ افراد در بهره‌مندی از حقوق انسانی و الغای تبعیض بر اساس رنگ پوست شدند.
او هنگامی که به دعوت از قوام نکرومه، رئیس جمهور غنا به آکرا سفر کرده بود، در آنجا بیمار شد و در ۲۷ اوت ۱۹۶۳ در همانجا درگذشت و دفن شد.
منیژه دولت
منیژه دولت (؛ زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۸۲ در کولاب) خواننده اهل تاجیکستان است.
او در سال ۱۹۸۲ در کولاب به دنیا آمد. منیژه یکی از خوانندگان بسیار مشهور تاجیکستان به شمار می‌رود و اغلب او و شبنم ثریا را به عنوان دو خواننده اول زن تاجیکستان بر می‌شمرند. منیژه دولت در افغانستان بسیار محبوب است. او در سال ۲۰۰۵ میلادی سفری به افغانستان داشت و دو کنسرت نیز در شهرهای کابل و مزار شریف برگزار کرد. منیژه دولت دو آلبوم منتشر کرده است که هر دو در مزار شریف ثبت شده‌اند.
در سال ۲۰۰۶ او در یک کنسرت مشترک با لیلا فروهر در دوشنبه، تاجیکستان شرکت کرد.
منیژه از سال ۲۰۰۶ به بعد هیچگونه اجرایی انجام نداده است. او ادعا می کند دلیل این کار فرهنگ پاپ تاجیک امروز و علاقه او به دین اسلام است، که در آن خوانندگی زن برای سرگرمی گناه محسوب می شود .