hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
دغوبایزید
دُغوبایَزید (؛ /) شهری است در شرق ترکیه نزدیک به مرز ایران. دغوبایزید در ۱۵ کیلومتری جنوب باختری کوه آرارات، ۳۵ کیلومتری مرز ایران و ۹۳ کیلومتری خاور شهر آغری قرار دارد. جمعیت آن در سال ۲۰۰۹ برابر با ۶۶٬۴۲۳ نفر و اکثریت مردم این شهر را کردها تشکیل می دهند و با شمارش حومه برابر با ۱۱۱٫۶۴۰ نفر و مساحت آن ۲۳۸۳ کیلومتر مربع بود.
شهر دغوبایزید در قدیم به خاطر نزدیکی آن به مرز ایران همواره از اهمیت بیشتری نسبت به امروز برخوردار بود.
این منطقه از زمان پادشاهی اورارتو (۲۷۰۰ سال پیش) مسکونی بوده و پیش از روزگار عثمانی با نام ارمنی خود, دارویْنْک () نامیده می‌شد. در سدهٔ چهارم میلادی این منطقه صحنه کشمکش میان ساسانیان و خاندان ارمنی باگراتونی بود و شاهان باگراتونی دژ داروینک را بازسازی کردند. در روزگاران بعد این شهر به دست ایرانیان، رومی‌ها، اعراب و بیزانسی‌ها تسخیر شد و به عنوان لشکرگاهی برای ادامه لشکرکشی بر فراز کوه‌ها به‌شمار می‌آمد.
مردمان ترک‌زبان برای نخستین بار در سال ۱۰۶۴ میلادی به منطقه وارد شدند و پس از آن‌ها مغول‌ها به منطقه آمدند. دژ داروینک در جریان درگیری‌ها بارها ویران و بازسازی شد که یکی از این بازسازی‌ها در سال ۱۳۷۴ میلادی توسط جنگ‌سالار ترک، شهزاده بایزید جلایری صورت گرفت. بعدها در سدهٔ شانزدهم نام خود شهر نیز به بایزید تغییر یافت.
این شهر در سال ۱۵۱۴ به دست عثمانیان افتاد و سرای اسحاق‌پاشا از بناهای یادگار این دوره است. این شهر در سال‌های ۱۸۲۱–۱۸۲۲ شاهد جنگ میان عثمانی و ایران بود و در سال ۱۸۵۶ مورد یورش روس‌ها قرار گرفت. بایزید در این جنگ‌ها به تصرف روسیه درآمد و بعداً با واپس‌نشینی روس‌ها جمعیت ارمنی آن نیز شهر را ترک کرده و به ارمنستان کوچیدند. آن‌ها در نزدیکی دریاچه سوان روستای بایزید نو (گاوار امروزی) را بنا نهادند.
شهر بایزید که در اصلیت خود شهری ارمنی بود توسط ارتش ترکیه ویران شد و در سال ۱۹۳۰ کردها در آن جای گرفتند. در جریان جنگ جهانی یکم، نسل‌کشی ارمنی‌ها و جنگ استقلال ترکیه این شهر با ویرانی‌های بیشتری روبه‌رو شد و در دههٔ ۱۹۳۰ شهر جدیدی در کنار آن ساخته شد که دغو بایزید (به معنی بایزید شرقی) نامیده شد.
آب‌وهوای آن در زمستان خشک و سرد و در تابستان خشک و گرم است.
از اماکن تاریخی دغو بایزید می‌توان از سرای اسحاق پاشا و آرامگاه احمد خانی نام برد.
نخست‌وزیر
نَخُست‌وزیر، سَروزیر یا صَدر اَعظَم رئیس هیئت وزیران است. در کشورهای مشروطه پادشاهی و بیشتر کشورهای دارای حکومت جمهوری (جمهوری‌های پارلمانی و نیمه‌ریاستی) این مقام وجود دارد. اما در برخی از انواع حکومت جمهوری (جمهوری ریاستی) این مقام وجود ندارد و رئیس‌جمهور رئیس هیئت وزیران است.
این مقام را در گذشته در ایران وزیر، صدر اعظم و رئیس‌الوزرا می‌گفتند. در دورهٔ قاجار تا پیش از انقلاب مشروطه (۱۲۱۰–۱۳۱۳ ه‍. ق) در هیئت دولت، «صدراعظم» به جای عنوان اعتمادالدوله به کار گرفته می‌شد. عزل و نصب صدراعظم منحصراً به تصمیم شاه و عزل و نصب سایر وزرا به حکم شاه و تعیین صدراعظم بود. اجرای اوامر شاه و اداره کل امور دولت برعهده نه وزارتخانه قرار داشت که وزرا زیرنظر شخص صدراعظم انجام وظیفه می‌کردند. بعد از انقلاب مشروطه و تصویب قانون اساسی و متمم آن (۱۳۱۳–۱۳۴۴ ه‍. ق)، رئیس‌الوزرا یا همان نخست‌وزیر جای صدراعظم را گرفت.
در نظام جمهوری اسلامی ایران پنج نفر به نخست‌وزیری رسیدند؛ مهدی بازرگان، محمدعلی رجایی، محمدجواد باهنر، محمدرضا مهدوی کنی و نهایتاً میرحسین موسوی، ولی با بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ خورشیدی این مقام حذف شد و پس از آن رئیس‌جمهوری بالاترین مقام اجرائی و رئیس هیئت وزیران شد. واپسین نخست‌وزیر تاریخ ایران میرحسین موسوی بود.
اولین نخست‌وزیر پس از مشروطیت ایران نصرالله مشیرالدوله بود که در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ هم‌زمان با فرمان مشروطیت به مقام نخست‌وزیری رسید و در ۲۶ اسفند ۱۲۸۵ پس از ۷ ماه و دوازده روز استعفاء کرد. بلندترین زمان نخست‌وزیری در ایران با نزدیک به ۱۳ سال نخست‌وزیری در اختیار امیرعباس هویدا بوده‌است. وی در بهمن ۱۳۴۳ به عنوان نخست‌وزیر انتخاب و جانشین حسنعلی منصور شد و در نیمه مرداد سال ۱۳۵۶ پس از ۴۶۰۳ روز برکنار شد.
فهرست نخست‌وزیران ایران
فهرست نخست‌وزیران ایران شامل نام کسانی است که به جایگاه نخست‌وزیر ایران رسیده‌اند. در ابتدا، نام این جایگاه «رئیس‌الوزرا» بود و جایگزین «صدر اعظم» شده بود. عنوان نخست‌وزیر از سال ۱۳۲۰ و دوران نخست‌وزیری محمدعلی فروغی رایج شد. جایگاه نخست‌وزیر در پی همه‌پرسی ۶ مرداد ۱۳۶۸ حذف شده و ریاست هیئت وزیران به «رئیس‌جمهور» واگذار شد.
با پیروزی انقلاب مشروطه و صدور فرمان مشروطیت از سوی مظفرالدین‌شاه ( ۱۲۸۵–۱۲۷۵)، انتخابات مجلس شورای ملی برگزار شده و نخستین دورهٔ مجلس از مهر ۱۲۸۵ شروع به کار کرد. نصرالله نائینی مشیرالدوله صدر اعظم وقت ایران، قانون اساسی مشروطه را که در تاریخ ۸ دی ۱۲۸۵ به توشیح شاه رسیده بود، در ۱۰ دی به مجلس برد. از آنجا که در تنظیم قانون اساسی، حدود وظایف و مسئولیت وزیران مشخص نشده بود، هیئت دولت به مجلس معرفی نشد. این امر، و به طور کلی رفتار منفی دولت در برابر مجلس، نمایندگان را بر آن داشت تا در تاریخ ۷ بهمن، اسامی وزیران و حدود وظایف آن‌ها را از دولت بخواهند. عدم حضور مشیرالدوله در مجلس و بی‌اعتنایی به خواسته‌های نمایندگان درخصوص معرفی وزارتخانه‌ها و وزیران آن‌ها، در نهایت موجب کناره‌گیری او از صدارت در ۲۶ اسفند شد. مجلس به منظور تسلط بر قوه مجریه، تصمیم گرفت که جایگاه صدارت را منحل کند. در این هنگام، محمدعلی‌شاه ( ۱۲۸۸–۱۲۸۵)، علی‌اصغر اتابک را مأمور تشکیل دولت مشروطه کرد اما چون اتابک در خارج از کشور بود، دولت موقتی به سرپرستی سلطانعلی افخم در ۲۹ اسفند تشکیل شد. سرانجام اتابک روز ۱۱ اردیبهشت ۱۲۸۶ رسماً رئیس‌الوزرای دولت مشروطه شد.
در قانون اساسی مشروطه، نحوهٔ انتخاب نخست‌وزیر تصریح نشده بود. عرف مشروطه غیر از دوره های رضا شاه و یا بعد از کودتای 28 مرداد بدین صورت بود که پس از رای استمزاجی مجلس به نامزهای مطرح شده در مجلس برای نخست وزیری، فرد منتخب مجلس از سوی شاه به مجلس معرفی نامه صادر شده تا بصورت رسمی به مجلس معرفی شود. در صورت اخذ رأی اعتماد از سوی مجلس، فرمان نخست‌وزیری برای نامزد منتخب مجلس صادر می‌شد.
همچنین اگر نخست‌وزیر وقت از مجلس رأی عدم اعتماد دریافت می‌کرد، نسبت به تمایل مجلس به زمامدار آینده، در یک جلسهٔ خصوصی رأی‌گیری شده و نتیجه به اطلاع شاه می‌رسید تا شخص موردنظر مأمور تشکیل دولت شود. در دورهٔ پادشاهی احمدشاه ( ۱۳۰۴–۱۲۸۸) و دورهٔ اول سلطنت محمدرضاشاه (۱۳۳۲–۱۳۲۰) این سنت‌ها رعایت می‌شد؛ اما در دورهٔ رضاشاه ( ۱۳۲۰–۱۳۰۴) و پس از کودتای ۲۸ مرداد، محمدرضاشاه ( ۱۳۵۷–۱۳۲۰) رأساً به نصب و عزل نخست‌وزیر بدون رعایت این سنت اقدام می‌کردند. همچنین بر اساس یک سنت پارلمانی، با آغاز دورهٔ جدید فعالیت دو مجلس نخست‌وزیر از سمت خود استعفا داده و پس از مأمور شدن مجدد از سوی شاه به تشکیل دولت، هیئت دولت جدیدی را ابتدا به شاه و سپس به مجلسین معرفی می‌کرد.
در کشاکش انقلاب، سید روح‌الله خمینی رهبر انقلاب اسلامی، به موازات دولت منتسب به حکومت شاهنشاهی که تا ۲۲ بهمن سر کار بود، دولت موقت را با نظر شورای انقلاب (که نقش مجلس موقت را داشت) تشکیل داد. پس از استعفای دولت بازرگان، شورای انقلاب مستقیم تشکیل دولت را عهده‌دار شد. طبق اصل ۱۲۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که در ۱۰ و ۱۱ آذر ۱۳۵۸ به تصویب ملت رسید، ساختاری نیمه‌ریاستی برای کشور تعریف شد، که نخست‌وزیر به عنوان رئیس حکومت، از سوی رئیس‌جمهور نامزد شده و در صورت کسب رأی اعتماد از مجلس شورای اسلامی عهده‌دار این منصب می‌شد، و رهبر به عنوان رئیس کشور نقشی در تعیین وی نداشت. در بازنگری قانون اساسی، با انتقال ریاست دولت به رئیس‌جمهور و ادارهٔ هیئت وزیران به معاون اول رئیس‌جمهور، نظام کشور به ریاستی تغییر یافت، و سمت نخست‌وزیر حذف گشت.
مسجد شاه (تهران)
مسجد شاه، یکی از بناهای دوره قاجار است که در منطقه بازار تهران قرار دارد؛ و به عنوان یکی از آثار ملی ایران در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۶۷ به ثبت رسیده‌است.
این مسجد با قدمتی در حدود ۱۸۰ سال از زیباترین مساجد تاریخی تهران است. بانی آن فتحعلی‌شاه قاجار (۱۲۱۲–۱۲۵۰ هـ. ق) بود و از این رو در آغاز آن را مسجد سلطانی می‌نامیدند. بنابر شواهد تاریخی این مسجد دومین مسجد جامع بزرگ تهران بعد از مسجد جامع بازار یا جامع عتیق بود.
بنابر کاشی‌نوشته‌ها و کتیبه‌هایی که در ایوان جنوبی مسجد به جای مانده، زمان تقریبی شروع ساخت آن سال ۱۲۱۲ یا ۱۲۲۴هـ. ق است. در سال ۱۳۰۷هـ. ق به دستور ناصرالدین‌شاه قاجار درِ اصلی در جهت شمال تعمیر و نیز به دستور وی دو مناره در دو طرف گل‌دسته مسجد ساخته شد؛ بنابراین تکمیل‌کننده اصلی آنرا می‌توان ناصرالدین‌شاه قاجار نامید.
این مسجد، بنایی چهار ایوانی است که شبستان‌های اصلی آن در جبهه جنوبی قرار دارد و معماری کلی و نیز پاره‌ای از جزئیات آن از مسجد وکیل شیراز گرفته شده و در طراحی و ساخت آن مانند سایر ابنیه آن زمان هنرمندان شیرازی دست داشته‌اند.
ساختمان این مسجد فضایی‌ست مربعی با تقارن نقطه‌ای و حیاط مرکزی، با چرخشی ملایم نسبت به بافت شهر برای استقرار در امتداد قبله است. ۴ ایوان در وسط ۴ ضلع، گنبدخانه در ضلع جنوبی، ۳ شبستان اصلی در کنج‌ها و حوض مربعی در مرکز حیاط مسجد قرار دارند.
مسجد سلطانی تهران همراه با مسجد سلطانی بروجرد و مسجد سلطانی قزوین از ساخته‌های دوران فتحعلی‌شاه قاجار هستند اما مسجد سلطانی بروجرد از دو نمونه دیگر بزرگتر و قدیمی‌تر است.
در تاریخ ۲۰ آذر ۱۲۸۴، علاءالدوله دستور به چوب بستن و تحقیر عمومی دو تن از بازاریان به بهانه بالا بودن قیمت قند کرد. حکم فلک حاجی سید هاشم قندی و حاجی سید اسماعیل خان در حیاط مسجد شاه انجام شد که واکنش اعتراضی بازار تهران
حاج‌علی رزم‌آرا، نخست‌وزیر وقت ایران در روز ۱۶ اسفند ۱۳۲۹ در مسجد شاه به ضرب گلوله یکی از اعضای فدائیان اسلام ترور شد.
کانی، گیفو
کانی (به ژاپنی: 可児市) نام شهری است در استان گیفو ژاپن. جمعیت آن در سال ۲۰۰۳ میلادی ۹۴٬۴۵۶ و تراکم جمعیت در آن ۱٬۱۱۱٫۳۸ نفر در کیلومتر مربع بود. مساحت کل آن ۸۴٫۹۹ کیلومتر مربع است.
این شهر در ۱ آوریل ۱۹۸۲ بنیاد شد.
باغ توتی
باغ توتی یا باغ طوطی گورستانی است در ضلع غربی حرم شاه عبدالعظیم در شهرری به دلیل وجود درختان توت بسیار تفرجگاهی بود برای عموم مردم منطقه بیست تهران قرار دارد که از یک سوی به حرم و از سوی دیگر به بازار شاه عبدالعظیم راه دارد. بسیاری از مشاهیر در این گورستان واقع شده‌است.
این باغ وجه تسمیه روشنی ندارد؛ بعضی می‌گویند که نام باغ از طوطی‌های پر تعدادش گرفته شده، بعضی دیگر هم این نام را برگرفته از نام یکی از نزدیکان ناصرالدین شاه و عده‌ای هم برگرفته از نام یکی از همسران فتحعلی‌شاه می‌دانند. چند نفری هم درختان توت فراوان باغ را دلیل این نام‌گذاری می‌دانند. باغ توتی گرچه گورستان است اما به یمن طراوتی که از آمد و شد زائران حرم عبدالعظیم نصیبش شده پر از زندگی است.مصطفی عدل
حمام سیبه
حمام سیبه نام گرمابه‌ای تاریخی در روستای کوخرد (مرکز بخش کوخرد) واقع در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان، از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است.
در حال بررسی
بنا به نظر عامیانه مردمان شهر قدیمی و بزرگ سیبه در پی سیلی که از آبراه‌های کوه‌های شمال سیبه یعنی درواه شمو به راه افتاده بود ناچار به ترک سیبه شدند و بازماندگان آنان دهستان کوخرد را بنیاد نهادند. گرمابه سیبه نیز از آثار همان مردمان است.
حمام سیبه به صورت برکه‌ای سربسته با شیارهایی در اطراف آن در زیر زمین مدفون بوده که با آمدن باران بخشی از این سازه قدیمی و تاریخی و یکی از بناهای مهم تاریخی کوخرد از زیر خاک نمایان می‌شود. دور تا دور حمام سیبه عمق دایره مانندی دارد که باران آن را مشخص کرده‌است. در عمق زمین به اندازه ۳ متر ساختمان و سقف حمام بوده‌است که اگر دور تا دور این ساختمان برداشته شود گرمابه به صورت کامل پیدا می‌شود و نما و جلوه‌ای از آثار قدیم را به معرض تماشا می‌گذارد.
حمام سیبه برای کوخرد و شهرستان بستک و منطقه حائز اهمیتی بسیار است، دربارهٔ بازسازی این گرمابه صحبتهایی مطرح شده‌است.
اختناق ایران
اختناق ایران نام کتابی است از مورگان شوستر. او در آن کتاب به شرح استخدام خود در ایران و ماجرای اولتیماتوم روسیه می‌پردازد.
این کتاب با ترجمه ابوالحسن موسوی شوشتری به فارسی نیز منتشر شده‌است. در سال ۱۳۸۶ خورشیدی ترجمه جدیدی از این کتاب به ترجمه حسن افشار توسط نشر ماهی منتشر شد.
برکه لاری
شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.  در ۴۲ کیلومتری شمال شرقی شهر بستک واقع است.
از شمال به رودخانه شور، از جنوب به(لاور)، از مغرب به ایلود، و از سمت مشرق به چاه دزدان محدود می‌گردد.
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۱۳ نفر (۱۶۲ خانوار) بوده‌است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان لارستانی و گویش محلی( بستکی ) تکلم می‌کنند. دارای دبستان، مدرسه راهنمایی، مرکز بهداشتی درمانی، برق، لوله کشیآب، خانه بهداشت و مسجد است. ۸ باب آب‌انبار برکه است. آب قابل شرب بصورت لوله کشی ندارد. ومردم از آب باران ذخیره شده در برکه برای پخت و پز و خوردن استفاده میکنند.که دارای الودگی بسیار بالایی است. چند دستگاه موتور بمب آب و تعداد ۵۰۰۰ اصله نخل و ۶۰۰۰ من ۳۰۰۰۰ کیلو زمین کشت دیم کار دارد.
چنانکه شاعر محلی می‌گوید:
نایب‌السلطنه
نایب‌السلطنه مقامی بود که در دورهٔ افشار و قاجار به برخی از شاهزادگان یا درباریان می‌دادند تا در غیاب شاه یا در روزگار خردسالی شاه امور پادشاهی را اداره کند. گهگاه نیز این عنوان صرفاً جنبهٔ تشریفاتی داشته‌است. در دورهٔ دودمان صفوی گاهی واژهٔ «وکیل‌الدوله» برای این مقام به کار می‌رفت. در اواخر دورهٔ پهلوی، محمدرضا شاه مقامی شبیه به این برای همسر خود شهبانو فرح پهلوی در نظر گرفت.
معنای نایب‌السلطنه در تاریخ ایران نزدیک به واژهٔ Regent در زبان انگلیسی می‌باشد. با این حال در نوشته‌های فارسی گاهی این واژه را همسنگ Viceroy در زبان انگلیسی به کار می‌برند؛ یعنی کسی که مستعمره، شهر، استان یا دولتی را به نمایندگی از پادشاه اداره می‌کند. برای نمونه جرج کرزن را نایب‌السلطنهٔ هندوستان از سوی ملکه ویکتوریا می‌نامند. در انگلیسی واژهٔ Viceregent هر دو مفهوم را پوشش می‌دهد.
نایب‌السلطنه‌های صفوی
نایب‌السلطنه‌های افشار
نایب‌السلطنه‌های قاجار
بطری
بُطری به ظرف درازقامت و گِردی گفته می‌شود که گردن آن از بدنه‌اش باریکتر باشد. جنس بطری‌ها معمولاً از شیشه یا پلاستیک و گهکاه از سفال یا سنگ است و عمومآ برای نگهداری مایعات بکار می‌روند. برخی بطری‌ها برای نگهداری مواد شوینده، شامپو، لوسیون، پاک‌کننده‌ها نیز بکار می‌روند. بطری‌ها به‌طور کلی مصارف دارویی، بهداشتی، آرایشی، شیمیایی و غذایی دارند. دهانه بطری معمولاً با یک سرپوش یا چوب‌پنبه بسته می‌شود.
معمولاً انواع بطری‌های مصرف شده را چه شیشه‌ای و چه پلاستیکی، در قسمت‌های ویژه این نوع زباله‌ها جمع‌آوری می‌کنند تا بازیافت شود.
نگهداری مواد غذایی در بطری شیشه‌ای یا پلاستیکی، بسیار بهداشتی‌تر از نگهداری آن‌ها در ظروف سفالی یا بشکه بود و با اختراع بطری، خطر ابتلا به انواع آلودگی و میکروب کاهش یافت. بطری‌های پلاستیکی را از مواد محکمی تهیه می‌کنند که در برابر فشار، مقاوم باشند.
به دلیل حمل و نقل راحت و بهداشتی بودن آن‌ها به سرعت استفاده از بطری شیوع یافت و در بسیاری موارد از آن‌ها استفاده شد.
در حدود ۱٬۵۰۰ پیش از میلاد، بطری‌های شیشه‌ای برای نخستین بار در مصر مورد استفاده قرار گرفت.
Wikipedia contributors, "Bottle," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bottle&oldid=187532842 (accessed January 31, 2008).
آبمیوه‌گیری
آبمیوه‌گیری نام وسیله‌ای است که برای گرفتن آبمیوه از میوه ها استفاده می‌شود. دستگاه آبمیوه‌گیری ممکن است برقی یا دستی باشد.
اهرم فشارنده، درپوش یا مخزن، صافی یا توری، ظرف یا مخزن، در پوش دهانه، کلاهک صفحه برنده، صفحه برنده، کلاهک لاستیکی، محفظه موتور، گیره B و A، صفحه کلید، کلید، دیود، زغال کربنی خازن، پیچ موتور پایینی، سیم رابط، صفحه پایینی دستگاه، صفحه مشخصات، برس تمیز‌کننده، ظرف شیشه‌ای یا بلوری، تیغه برنده، حلقه بالا رونده، متصل‌کننده بالایی، پیچ و مهره و واشر.
الیاف عصبی وابران
به آن دسته از سلول‌های عصبی که پیامهای الکتریکی را از مرکز دستگاه عصبی بدن به سوی بیرون می‌برند در پزشکی وابَران گفته می‌شود. یاخته‌هایی که این پیامها را در خلاف جهت وابران یعنی به سوی مرکز دستگاه عصبی می‌آورند آوران نام دارند.
الیاف عصبی آوران
در دستگاه عصبی بدن به آن دسته از یاخته‌ها که پیامهای عصبی حاوی اطلاعات را به سوی مغز هدایت می‌کنند سلولهای آوران می‌گویند. برعکس به یاخته‌هایی که پیامها را از مغز به بقیه نقاط میرسانند سلولهای وابَران گفته می‌شود.
برای نمونه هنگامی که یک محرک دردناک به بدن شما می‌خورد تنها پس از اینکه یاخته‌های آوران اطلاعات مربوط به آن درد را به مغز شما حمل کنند شما حس درد را در مغز خود متوجه می‌شوید.
ویکی‌پدیا انگلیسی Afferent nerve fiber بازبینی ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲
واشر
واشِر حلقه‌ای است از جنس فلز یا گاه لاستیک. واشرها معمولاً جهت توزیع بار پیچ و مهره‌ها استفاده می‌شوند.
گاهی برای اشاره به درزبند نیز از کلمه واشر استفاده می‌شود درحالی که درزبند وظیفه جلوگیری از نشت را بر عهده دارد.چون نیروی اصطکاکی مهره بر روی پیچ کم است با اضافه کردن واشر بین مهره و قطعه اتصال،مقدار اصطکاک را افزایش می دهد.که از بازشدن مهره جلوگیری می‌کند.
واشر انواع مختلفی دارد که هر یک به منظور خاصی استفاده می‌شود. با این حال واشرها را می‌توان به دو دسته کلی تقسیم نمود. انواع واشر:
توزیع یکنواخت فشار
از آنجایی که پیچ ها به جسمی که بسته می شوند فشار وارد می کنند، هدف اصلی اکثر واشرها توزیع یکنواخت فشار این پیچ و مهره ها بر سطح آن جسم است. مثلاً بستن پیچ به چوب ممکن است باعث ترک خوردن سطح چوب شود. واشرها با توزیع یکنواخت فشار پیچ و مهره بر سطح جسم، امکان وقوع چنین اتفاقاتی را کاهش می دهند. لازم به ذکر است که در همه اجسام نیازی به استفاده از واشر نیست. اما برای چوب و سایر اجسام نسبتاً نرم ، واشرها برای محافظت در برابر آسیب های ناشی از تنش، هنگامی که اتصال دهنده رزوه ای به جسم بسته می شود، مفید هستند.
فاصله گذاری
از واشرها می توان به عنوان فاصله دهنده نیز استفاده کرد. بدین صورت که اگر ارتفاع پیچ بیشتر از ضخامت جسم باشد ، شما نمی توانید آن را تا انتها به جسم ببندید (حداقل بدون اینکه مقداری از پیچ از پشت جسم بیرون زده باشد). با پیچاندن یک پیچ ۴ اینچی در یک شی که ضخامت آن ۳ اینچ است ، منجر به بیرون آمدن ۱ اینچ نوک پیچ از پشت جسم می شود. یک راه حل ساده برای این مشکل استفاده از واشر است. یعنی قرار دادن واشر بین پیچ و سطح جسمی که پیج به آن بسته شده است باعث ایجاد لایه ای می شود تا پیچ از سمت دیگر جسم خارج نشود.
جذب ارتعاش
انواع خاصی از واشرها برای جذب ارتعاشات طراحی شده اند که به واشرهای میرایی لرزش یا منزوی کننده لرزش شناخته می شوند و جنس آنها معمولاً فلزی نیست. جنس آنها از ماده نرم تری مانند پلاستیک، لاستیک یا یورتان است، زیرا مواد نرم در جذب ارتعاشات موثرتر از مواد سخت از جمله فلز هستند. اگر از پیچ برای اتصال دو جسم استفاده شود که یکی از آن اجسام که به صورت خشن مرتعش باشد، با استفاده از واشرهای میرایی لرزش می تواند جسم دیگر را از آسیب محافظت کند.
محافظت در برابر مایعات
انواع دیگر واشر از ورود آب و مایعات جلوگیری می کند. آنها اغلب در لوله ها و اتصالات آب برای ایجاد یک مانع ضد آب استفاده می شود. واشرهای آب بندی کننده مانند واشرهای میرایی لرزش از ماده نرمی ساخته شده اند که می توانند کاملاً روی سطح جسم فشار بیاورند.
1.Wikipedia contributors, "Washer (hardware)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Washer_(hardware)&oldid=244631848 (accessed October 13, 2008).
2.سایت پیچ و مهره مهربولت . چرا از واشر استفاده می کنیم؟ https://mehrbolt.com/%da%86%d8%b1%d8%a7-%d8%a7%d8%b2-%d9%88%d8%a7%d8%b4%d8%b1-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%81%d8%a7%d8%af%d9%87-%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85%d8%9f/
درزگیر
دَرزگیرها در صنعت به آن دسته از مواد یا ابزار گفته می‌شود که برای عایق کردن و کیپ کردن نقاط تماس سطوح بکار می‌رود.
درزگیرها معمولاً از مواد وُشکسان ساخته‌می‌شوند. در بخش‌ها گوناگون صنعت بنا به مورد به عمل استفاده از درزگیرها، درزگیری، درزبندی، آب‌بندی و اندودکاری گفته می‌شود.
درزبند
درزبند یا گَسکِت یا به نادرستی واشر آب‌بندی، آب‌بندی مکانیکی است که برای پر کردن فضای میان دو جسم برای جلوگیری از نشت بکار می‌رود. درزبندها را معمولاً از راه برش دادن در صفحه‌های لاستیکی، فلزی، نمدی، مقوایی، فایبرگلاسی، سیلیکونی یا بسپاری می‌سازند. درزبندهای مربوط به کاربردهای ویژه ممکن است حاوی آزبست هم باشند.
گاهی برای اشاره به درزبند از کلمه واشر استفاده می‌شود اما واشر در اصل وسیله‌ای است که برای توزیع بار پیچ و مهره‌ها به کار می‌رود. واشرها در آببندی صنایع مختلف کاربرد زیادی دارد و انواع متفاوتی بر حسب اندازه،جنس،ساختار و … تقسیم می شود.واشر های آببندی بسته به نوع جنس عبارت است از؛واشر کلینگریت یا همان واشر نسوز(Non-Metallic/Compressed Gasket)، واشر لاستیکی(Rubber Gasket)، واشر تفلونی (Ptfe gasket)،واشر فیبری (phenolic sheet gasket)،واشر کربنی یا گرافویل(Geraphoil Gasket)،واشر گرافیتی(graphite gasket)،واشر نمدی(felt industrial gasket)،واشر ویکتوری یا ویکتوریا(vegetable fiber gasket)، واشر چوب پنبه(Rubber Cork gasket) و …(مهرگان نسوز) عموماً واشرها بر اساس ساختار به دسته های زیر تقسیم می شوند: ارزان‌ترین و پر مصرف‌ترین نوع واشر می‌باشد که تشکیل شده از صفحه‌ای از جنس معمولاً آزبست یا فیبر یا جنس‌های مشابه که به شکل و اندازه مناسب بریده شده و بین دو سطح مورد درزبندی قرار می‌گیرد. واشری مشابه واشرهای صفحه‌ای است که دارای کیفیت و مرغوبیت بیشتری می‌باشد. این نوع واشر پر مصرف‌ترین نوع واشر در صنعت می‌باشد. نوعی واشر می‌باشد که با استفاده از حلقه‌های فلزی ساخته شده‌است که ما بین آن‌ها با مواد پر کن مانند گرافیت پر می‌شود. جنس حلقه‌های فلزی بستگی به نوع ماده‌ای که درزبندی می‌شود دارد. از این نوع واشر در تابه‌های دو طرفه برای پخت غذای بدون آب و روغن به نام چفل ساخت کشور کره جنوبی استفاده شده‌است که اولین اختراع در نوع خود محسوب می‌گردد. برای جلوگیری از اختلاط آب و روغن در موتور به کار می‌رود.
استاندارد مورد استفاده در صنایع نفت و گاز و مخازن تحت فشار برای واشرها ASME B۱۶٫۲۰ می‌باشد که توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا تهیه و تدوین شده‌است.
سرسیلندر
در یک موتور درونسوز، سر سیلندر به قطعه‌ای گفته می‌شود که بر فراز بخش بالایی سیلندرها قرار دارد.
چنانچه بلوک سیلندر یک موتور را به تنهایی دیده باشید. متوجه شده‌اید که قسمت فوقانی آن باز بوده و پیستونها در درون سیلندرها قابل دیدن هستند. در ضمن سوراخهایی در بدنه موتور وجود دارد (بدنه موتورهای بلوک سیلندر است) که انتهای آن‌ها باز است. برای تکمیل شدن ساختار بلوک سیلندر به سرسیلندر نیاز است. (خودرو) جنس اکثر سرسیلندرها از آلیاژهای آهن (چدن دانه ریز) یا آلیاژهای آلومینیوم به دو صورت ریختگی یا تزریقی در داخل قالب‌های مخصوص ساخته می‌شود.
که عمل تراکم مخلوط هوا و سوخت و نیز عمل انفجار این مخلوط در آنجا صورت می‌گیرد، نیز در بدنه سرسیلندر تعبیه شده‌است که از لحاظ شکل و ابعاد دارای گونه‌های فراوانی است. ناگفته نماند که سرسیلندر در زیر یک درپوش محفوظ است.
قطعات عمده سرسیلندر که تحرک دارند همان سوپاپ‌های سرسیلندر است که می‌بایست به صورت بسیار دقیق و متناسب با حرکات پیستون باز و بسته شوند. عمل باز و بسته شدن این سوپاپ‌ها و نیز زمان‌بندی آن (تعیین مدت زمان بسته بودن یا بازبودن سوپاپ‌ها) به‌وسیله میل بادامک انجام می‌پذیرد. قسمت‌های دیگر سرسیلندر که فاقد تحرک هستند کافیست که در برابر حرارت‌های بالای ایجاد شده در اثر احتراق و نیز در برابر شوک‌های به‌وجود آمده در اثر انفجار سوخت پایداری داشته باشند؛ و البته بازبودن مجاری عبور آب و روغن نیز ضروری است.
سرسیلندرها تنها در موتورهای احتراق داخلی چهارزمانه وجود دارند و علت استفاده از آن‌ها این است که اگر به علت خرابی نیاز باشد که سیلندرها یا پیستونها دستکاری شوند، یا برداشته شوند، با باز کردن سرسیلندر دسترسی به آن‌ها بسیار ساده‌تر خواهد بود.
دائوا
دائوا یا دئوا (اوستایی: 𐬛𐬀𐬉𐬎𐬎𐬀 "daēuua", دوا سانسکریت: देव "deva") یکی از واژه‌های کهن و قدمت آن به دوران آریاییان می‌رسد. دیوان گروهی از پروردگاران آریائی بوده‌اند. پس از جدائی ایرانیان از هندوان و ظهور زرتشت پروردگاران مشترک قدیم یعنی دائوا که مورد پرستش هندوان بودند، نزد ایرانیان گمراه‌کنندگان و شیاطین خوانده شدند. چنان‌که در آئین مزدیسنا کلاً به مردم بدمنش هم اطلاق می‌شود. به این خاطر واژه دیو که ریشه در واژه دائوا دارد در فارسی امروز به معنی موجودی پلید و منفی دانسته می‌شود.
واژهٔ دیو در اوستا به صورت دَئوَ و در پهلوی دِو و در فارسی دیو گفته می‌شود. در زبان هند باستان دِوَ یا دَئوه به معنی فروغ و روشنائی و نام خداست. اشتقاق این واژه در میان اقوام آریائی نیز معنی خدا دارد چنان‌که در یونانی زئوس و در لاتینی دَئوس در فرانسه دی‌اُ و در انگلیسی دِئیتی و در ایرلندی دیابکار می‌رود.
دوا (هندوئیسم) در دین هندوئیسم به معنی خدا و الوهیت است. در هندوئیسم مدرن، می‌توان آن را آزادانه به هر موجود خیرخواه خارج از جهان مادی اطلاق کرد. دیوها همچنین نابرادری اسوراها به شمار می‌آیند که قدرتی هم پایه دارند. دیوها همواره با اسوراها در حال جنگ هستند.
دِوی و برابر ایزدبانو است؛ این واژه در آئین هندو به جای شاکتی یا نمود مادینه خداوند به کار می‌رود. او همتای مادینه‌ای است، که بدون وی، نمود نرینه، که نمایانگر هوشیاری و پرواگری است، ناتوان و ناپایاست. دِوی، گوهر و هسته همه ایزدبانوان هندوست. سه نمودگار شناخته شده مادر جاودانه در آئین هندو، لاکشمی (خدای دارایی و توانگری)، پارواتی (خدای مهر و امید مینوی) و سرسوتی (خدای دانش، شناخت و هنر) هستند.
ولایت‌های تاجیکستان
بنا بر قانون تقسیمات کشوری، تاجیکستان به واحدهای زیر تقسیم شده‌است:در تاجیکستان هر ولایت (معادل استان در تقسیمات کشوری ایران) به چندین ناحیه (معادل شهرستان در تقسیمات کشوری ایران) و هر ناحیه به چندین جماعت دهات (معادل دهستان در تقسیمات کشوری ایران) و هر جماعت به چندید ده (معادل روستا در تقسیمات کشوری ایران) تقسیم می‌گردد.
براساس آخرین تقسیمات کشوری در بهار ۱۳۸۸ خورشیدی، کشور تاجیکستان از یک ولایت مختار، دو ولایت، ۱۷ شهر، ۵۸ ناحیه (از آن جمله ۱۳ ناحیه تابع پایتخت) و ۵۴ شهرک تشکیل یافته‌است:
فهرست شهرهای تاجیکستان
فهرست شهرهای تاجیکستان
اسفره
شهر اِسفَره در استان سغد، تاجیکستان است. جمعیت این شهر ۳۷٬۳۰۰ نفر است. اسفره از کهن‌ترین شهرهای آسیای میانه است و صورت قدیمی نام آن اسبره (Асбара) بوده‌است. در سدهٔ دهم میلادی نام این شهر در تاریخ طبری ذکر شده و در سده‌های یازده و دوازده میلادی پیشرفت اقتصادی داشته‌است. بابر (۱۴۸۲–۱۵۸۰) اسفره را جزء شهرهای اصلی منطقه نامیده و در سدهٔ ۱۶ پیشرفتی در ساخت مدرسه‌ها و مسجدهای بزرگ حاصل شده‌است. در سدهٔ هفدهم اسفره بخشی از خانات خوقند بود.
اسفره نزدیک به مرز دو کشور ازبکستان (شهر فرغانه) و قرقیزستان (استان بادکَند) قرار گرفته‌است. مساحت آن ۸۳۲ کیلومتر مربع و بلندی آن از سطح دریا ۸۶۳ متر است.
حدود ۲۰ شرکت صنعتی در زمینه‌های تولید برق، صنایع شیمیایی و متالورژی، مصالح ساختمانی و مواد غذایی در اسفره فعالیت دارند.
باغ‌های زردآلو اسفره نیز در منطقه معروف است. برخی از انواع زردآلو را خود کشاورزان اسفره از راه پیوند پرورش داده‌اند، مانند زردآلوهای «نشانی» و «بی‌نگارین» که در جای دیگر پرورده نمی‌شوند. زردآلوی «قـَـندَک»، با این که در نواحی دیگر هم هست، در اسفره شیرین‌تر است. باغ‌های زردآلوی اسفره به حدی حاصل‌خیز است که کشاورزان همه‌ساله از هر درخت آن سیصد تا پانصد کیلوگرم زردآلو برداشت می‌کنند. یعنی چند بیخ درخت زردآلو می‌تواند هزینهٔ سالانهٔ زندگی یک خانواده را دربیاورد.Википедиа contributors, "Исфара," Википедиа, http://tg.wikipedia.org/w/index.php?title=Исфара&oldid=99221 (accessed Ноябр 1, 2008).
نیروی هوایی
نیروی هوایی در بیشتر کشورها بخشی از نیروهای مسلح کشور است که وظیفه نبرد هوا-پایه را به عهده دارد.
نیروی هوایی معمولاً از انواع هواگردها از جمله هواگردهای جنگنده و بمب‌افکن و ترابری استفاده می‌کند.
در بعضی از کشورها وظایف نظامی مربوط به فضا (مانند پرتاب و اداره ماهواره‌های جاسوسی یا موشک‌های قاره‌پیما) نیز به‌عهده نیروی هوایی آن کشور است.
۱۳۷۷ (خورشیدی)
سال ۱۳۷۷ هجری خورشیدی، سالی است."فروردین"
"اردیبهشت"
"خرداد"
"تیر"
"مرداد"
"شهریور"
"مهر"
"آبان"
"آذر"
"دی"
"بهمن"
"اسفند"
فرهنگ فارسی معین
فرهنگ فارسی معین معروف به فرهنگ معین یکی از فرهنگ‌های لغت یک‌زبانهٔ نامدار و بارز به فارسی است. نویسندهٔ این فرهنگ محمد معین و ناشر آن مؤسسهٔ انتشاراتیِ امیرکبیر (در تهران) است. «ویرایش متوسطِ» این فرهنگ نخستین بار در سال ۱۳۵۱ پس از درگذشت محمد معین و با کوشش سید جعفر شهیدی انتشار یافت.
"فرهنگ فارسی معین" در شش مجلد تدوین شده و بارها، در ایران به چاپ رسیده‌است.
عبدالرحیم جعفری در خاطرات خود به مذاکرات اولیه با معین اشاره می‌کند که قرار بوده این فرهنگ در یک جلد ۱٬۵۰۰ تا ۱٬۶۰۰ صفحه‌ای چاپ شود و ۱٬۰۰۰ تا ۱٬۱۰۰ صفحهٔ آن شامل لغات و ۵۰۰ تا ۶۰۰ صفحهٔ آن شامل اعلام باشد.
فرهنگ (متوسط) معین شامل ۳ بخش لغات، ترکیبات خارجی و اعلام آن است که هرکدام از این ۳ بخش دارای مشخصاتی به شرح زیر است:
معین با اعتقاد بر اینکه هیچ فرهنگ کاملی کار یک تن نباید و نمی‌تواند باشد، با همکاری گروهی دوستان فاضل و بالغ بر ۴۰۰ دانشجو در طی ۲۰ سال و با استفاده از ۳۰۰ هزار فیش کار تنظیم فرهنگ را به پیش برد. معین برای بیان بهتر تلفظ‌ها از حروف لاتین استفاده کرد.
محمد معین در پیشگفتار چاپ نخست کتابش تأکید کرده بود که فرهنگ معین وقتی رضایتش را فراهم می‌کند که دستِ‌کم سه بار کاملاً ویرایش شود، اما عمرش برای پایان یکبار این فرهنگ هم کافی نبود. به علت سکته نابه‌هنگام معین، بخش‌های پایانی از اعلام (نشانه‌ها) نیمه‌کاره ماند که پس‌ازآن بدست جعفر شهیدی به‌فرجام رسیده و به آن افزوده شد.
"فرهنگ معین" تنها فرهنگ بزرگی است که تنها دورهٔ شش‌جلدی آن ارزشمند است؛ چراکه در زمان محمد معین و تصدی نشر بدستِ عبدالرحیم جعفری، که بانی مالیِ این کار بود، تنها همین فرهنگ منتشر شد و در قاعده هر فرهنگ دیگری که از ایشان با نامِ «فرهنگ فارسی معین» و «فرهنگ معین» منتشر شود، ارزش علمی (دانشیک) ندارد و نباید بر آن نام «معین» را نهاد و هدف از انتشارِ چنان اثری تنها سوءاستفاده از اعتبار و شهرت این نام برای فروش فرهنگ‌های دیگر است.
جدول تناوبی (گسترش یافته)
جدول تناوبی عنصرهای شیمیایی، نمایشی از عنصرهای شیمیاییِ شناخته‌شده‌است که براساس ساختار الکترونی مرتب گردیده‌است، به‌گونه‌ای که بسیاری از ویژگی‌های شیمیایی عنصرها به‌صورت منظم در طول جدول تغییر می‌کنند. یکی از شیوه‌های نشان‌دادن این جدول، «جدول تناوبی توسعه‌یافته» نام دارد.
دمبل (گیاه)
دمبل یا دنبلان قارچی است از تیره ریشه‌داران رده قارچ‌ها که در تداول عامه به قارچ‌های خوراکی و قارچ‌های چتری و کلاهکداری اطلاق می‌شود، که پس از بارش باران می‌روید[قارچ‌ها جزو گیاهان نیستند].
دمبل را در عربی فطر، الکمأ یا الفقع می‌گویند.
مردمان جنوب ایران به ویژه در کوخرد هرمزگان دُمبَل را جمع می‌کنند و پس از شستن و تمیز کردن می‌پزند و با برنج یا نان می‌خورند یا آن را کباب می‌کنند. به این خوراک خیر می‌گویند. خیر خوراکی خوشمزه و مقوی است.
در فصل زمستان و بهار و پس از بارش باران در پشته‌ها (پشتخه‌های) کوخرد به ویژه در پشتخه‌های مدی آباد، او شیرینو، و بشتخه جابر و بشتخه ترارو و کوه زیر بهترین نوع خیر درست می‌شود.
ادبیات گینه
ادبیات شفاهی و روایتی آفریقا در بسیاری از کشورها اساس و پایه فرهنگ آنها را تشکیل می‌دهد و نقالان و قصه‌گوها بواسطه داشتن اطلاعات عمومی میان مردم آفریقائی ارزش و احترام دارند و در زبان گینه به این دسته از قصه‌گوها گریو «Griot) یعنی جادوگر گویند اما نه آن جادوگر که متبادر به ذهن بلکه در اینجا به معنی کسی که بر مردم عادی و معولی از لحاظ دانستن ادبیات شفاهی و معلومات پراکنده برتری دارد.
تمسیرنیان Tamsir Niane یکی از ادیبان برجست گینه به‌شمار می‌رود وی علاوه بر قصه‌گوئی و اطلاع از تاریخ، به تألیف تاریخی دربارهٔ ملت‌های غرب آفریقائی پرداخته و حماسه‌ای به نام سونجاتا (یا سوندیاتا) نیز تنظیم کرده‌است؛ که از لحاظ ادبی و نگارش و نقل روایات اثر مهم به‌شمار می‌رود.
حماسه سونجاتا با اینکه از روایات مردم مالی گرفته شده با اینحال چون تمسیرنیان به خوبی از عهده نگارش و دمیدن روح ادبی به آن برآمده بسیار مقبول نظر مردم گینه قرار گرفته‌است.
در سونجاتا که از سده دوازدهم میلادی است قهرمان داستان موجودی روشن بین، شجاع دارای قدرت جسمی و مؤید و متکی به معجزات و خرافات، در این داستان خدایان، جانوران و برخی از عوامل طبیعی دست اندرکار کمک به قهرمان حکایت هستند.
برای مکتب و ساختن ادبیات شفاهی گینه عده‌ای به تلاش و کوشش برخاستند از جمله می‌توان کئیتافوده با Keita Fodeba را ذکر کرد.
اولین کار پرارزش فوده با تنظیم باله‌های آفریقائی بود، این باله‌ها مورد استقبال سایر کشورها قرار گرفت و از آن پس به ترانه‌ها و موسیقی و رقص مردم گینه علاقه‌مندی مردم سایر کشورها آغاز گشت.
فوده با دیوانی مشتمل بر اشعار و حماسه‌های قومی و ملی خویش ترتیب داد که در آن از شعر، موسیقی سود جسته‌است. در دیوان اشعار این شاعر که در سال ۱۹۴۸ منتشر گردید آمیخته‌ای از شعر و نثر موسیقی و آواز، تک گوئی وهمسرائی است.
کاماراله Camar Laye از رمان نویسان برجسته گینه بلکه همه آفریقاست زیرا رمان کودک سیاه وی یک اثر عالی است. نویسنده آن یکنفر مهندس گینه‌ای است که در سال ۱۹۲۸ به دنیا آمده‌است.
کاماراله از سبکی ساده و روان و واقع‌نگاری استفاده کرده و در خلق رمان کودک سیاه و رمان درامون از سبک واقع‌نگاری Dramoun سود بسیار جسته‌است. رمان درامون در حقیقت دنباله رمان کودک سیاه و شرح دوران تحصیل و دانشجوئی وی در اروپاست.
کامران میرزا
کامران میرزا (۱۲۳۵–۱۳۰۷)، ملقب به نایب‌السلطنه، شاهزادهٔ قاجار و فرزند سوم ناصرالدین شاه و نیز برادر مسعود میرزا ظل‌السلطان و مظفرالدین شاه بود.
کامران میرزا در ۱۹ ذی‌القعده ۱۲۷۲ قمری (۱۲۳۵ خورشیدی) در تهران متولد شد. مادرش منیرالسلطنه دختر معمارباشی دربار بود. با اینکه مورد علاقه پدرش بود، ولی به سبب زاده شدن از مادری غیر قاجار به ولیعهدی نرسید.
در سنّ شش سالگی در ۱۲۴۱ به پیشکاری پاشاخان امین‌الملک به حکومت تهران منصوب شد. در ۱۲۴۶ و پیش از سفر ناصرالدین شاه به خراسان ملقب به نایب‌السلطنه شد و در سال ۱۲۶۵ عنوان امیر کبیر، بالاترین عنوان نظامی قاجار را دریافت کرد.
او بار دوم از ۱۲۵۳ تا ۱۲۵۴ به حکومت تهران، از ۱۲۵۶ تا ۱۲۶۴ به حکومت مازندران، قزوین و گیلان و سه بار در بین سالهای ۱۲۴۷–۱۲۵۱، ۱۲۶۳ و ۱۲۷۴ به وزارت جنگ منصوب شد. در سراسر سلطنت ناصرالدین شاه، بین کامران میرزا و میرزا علی اصغر خان امین‌السلطان اختلاف بود. بعضی توطئه قتل ناصرالدین شاه را پیامد این درگیری‌ها می‌دانند. میرزا رضا کرمانی در اعتراف‌های خود گفته بود که دلیل قتل ناصرالدین شاه، ظلم و ستم مأموران کامران میرزا به او بوده‌است.
پس از قتل ناصرالدین شاه، قدرت کامران میرزا محدود شد. دختر او، ملکه جهان، با محمدعلی میرزا ولیعهد مظفرالدین شاه، ازدواج کرد. در طول انقلاب مشروطه، نایب‌السلطنه از مشروطه‌طلبان حمایت کرد. در ۱۲۸۶ برای بار چهارم وزیر جنگ شد. در دورهٔ استبداد صغیر برای مدت ۳ روز نخست‌وزیر ایران شد ولی به‌زودی کنار گذاشته شد و ابوالقاسم ناصرالملک که خارج از کشور بود به عنوان نخست‌وزیر برگزیده شد و موقتاً جواد سعدالدوله کفالت نخست‌وزیری را بر عهده گرفت. ناصرالملک قبول مسئولیت نکرد و سعدالدوله به نخست‌وزیری رسید. در سلطنت نوهٔ خود سلطان احمد شاه در بین سال‌های ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۷ به حکومت خراسان رفت.
کامران میرزا در سال ۱۳۰۷ خورشیدی در سن ۷۲ سالگی بر اثر ابتلا به نقرس در تهران در گذشت و در صحن عتیق آرامگاه حضرت معصومه در قم کنار فتح‌علی شاه قاجار به خاک سپرده شد.او علاوه بر زبان‌های فارسی و عربی، زبان فرانسه را پیش ژول ریشار، معلم فرانسه دارالفنون آموخته بود و به خوبی تکلم می‌کرد. همچنین به سبب گفتگو با افسران اطریشی که در تهران زندگی می‌کردند، به زبان آلمانی نیز تسلط داشت.کامرانیه و فیشر آباد باغ‌های ییلاقی کامران میرزا در شمال تهران و امیریه و منیریه باغ‌های قشلاقی‌اش در مرکز تهران بودند که اکنون تبدیل به محلاتی به همین نام‌ها شده‌اند.
کامران میرزا از ازدواج خود با سرورالدوله دختر حسام السلطنه (پسر عباس میرزا)، صاحب سه دختر و یک پسر شد. از آن میان دوتن، معصومه و قمرالملوک، در سنین جوانی درگذشتند. دختر سوم، ملکه جهان، با محمدعلی شاه ازدواج کرد و مادر احمد شاه شد؛ و تنها فرزند پسر فتحعلی میرزا، که بسیار مورد محبت پدر بود، در سن پنج سالگی درگذشت. بعد از فوت او، کامران میرزا به امید یافتن فرزند پسر همسران دیگر گرفت که از آنان صاحب نه دختر و ده پسر شد. نوادگان او، نام خانوادگی "کامرانی" بر خود گذاشتند
کامران میرزا همسران عقدی وصیغه ایی بسیاری داشت که بعد از مرگ پدرش مجبور به متارکه با بسیاری از انها شد اما یکی از همسران عقدی او دختری از توابع مازندران بود که ستاره خانوم نام داشت از انجا که ستاره خانوم پسری برای او به دنیا اورد بسیار مورد لطف و علاقه کامران میرزا بود او که مادر قربان میرزا بود به همراه پسرش تا آخر عمر در نزدیکی مشهدسر آن زمان ویا بابلسر امروزی ماند و هیچ گاه زادگاه پدری اش را ترک نکرد قربانزاده های ساکن ان منطقه همگی از فرزندان و نوادگان او هستند
نام محله کامرانیه از نام کامران میرزا گرفته شده که باغ و عمارتش در آن محله بود.
نهنگ سفید
نهنگ سفید یا نهنگ بـِلوگا یکی از آب‌بازسانان است که در آب‌های نزدیک به قطب شمال می‌زید و به همراه شبه‌نهنگ تک‌شاخ، دو عضو تیره تک‌دندانان را تشکیل می‌دهند. نهنگ‌های سفید به خاطر صدای زیری که دارند «قناری‌های دریا» نیز نامیده می‌شوند. با دارا بودن طولی در حدود ۵ متر و رنگ سفید بدن، تشخیص این آبزیان از دیگر پستانداران دریایی بسیار ساده است.
نهنگ سفید یا (دلفیناپترس لوکس) Delphinapterns leucas از جمله گونه‌های قطبی و زیر قطبی نهنگ‌ها، از حیث اندازه و ترکیب شبیه دلفین‌ها می‌باشند و این گونه از نسل شبه‌نهنگ‌های تک‌شاخ هستند و همینطور به گونه دلفین‌ها شبیه‌اند. بلوگا از راسته آب‌بازسانان است. طول این نهنگ‌های کوچک اجتماعی به ۵ متر می‌رسد و وزنشان نیز حدود ۵/۱ تن می‌باشد . وزن آن‌ها در زمان تولد حدود ۸۰ کیلو گرم است. وال‌های بالغ به دلیل رنگ سفید، سر گرد و کوچک و تیغه پشتی بجای باله از سایر وال‌ها قابل تشخیص هستند. این وال‌ها پستاندارانی هستند که به کندی شنا می‌کنند و خوراک عمده آن‌ها ماهی است. بعضی از گروه‌های این وال‌ها مهاجرت می‌کنند ولی اندازه پوشش یخ میزان جمعیت مهاجر را تعیین می‌کند.
تنها شکارچیان طبیعی این نهنگ‌ها، خرس‌های قطبی و نهنگ‌های قاتل هستند. خرس‌های قطبی به‌ویژه هنگامی که نهنگ‌های سفید در میان یخ گرفتار می‌شوند به آن‌ها حمله می‌کنند. انسان‌ها هم از جمله خطرناکترین تهدیدها برای این والها به‌شمار می‌آیند. اسکیموها در گذشته به شکار این گونه می‌پرداختند اما در حال حاضر شکار بی رویه و تجاری این گونه‌ها نگران کننده‌است. مزاحمت‌های انسان‌ها و آلودگی آبها از دیگر تهدیدات بشمار می‌آید. بدن نهنگ‌های سفید ساکن خلیج نسیت لورنس در کانادا مملو از مواد آلاینده‌است که اجساد این وال‌ها را به لاشه‌های سمی تبدیل کرده‌است.
نهنگ‌های سفید یکی از معدود والهایی هستند که در اکواریوم و پارکهای حیات دریایی نگهداری می‌شوند. این گونه‌ها به دلیل رنگ خیره‌کننده و لبخند همیشگی صورتشان که توجه همگان را به خود جلب می‌کنند. بیش از خوک دریایی به چشم می‌خورد.
نهنگ‌های سفید نر بزرگ‌جثه‌تر از ماده‌ها هستند. طول آن‌ها میان ۲٫۶ تا ۶٫۷ متر است در حالی که طول ماده‌ها میانگینی برابر ۳٫۶ متر دارد. وزن این جانوران میان ۴۰۰ تا ۱٬۵۰۰ کیلوگرم است. طول بچه‌ها در هنگام تولد ۱٫۶-۱٫۵ متر و وزنشان ۸۰ کیلوگرم است.
نهنگ‌های سفید بالغ به ندرت با جانوران دیگر اشتباه گرفته می‌شوند چرا که کامل سفید یا سفید متمایل به خاکستری (شیری) هستند. با این حال بچه‌ها رنگی خاکستری دارند که به تدریج به سفید می‌گراید. سر این نهنگ‌ها شکلی بر خلاف شکل سر هر آب‌بازسان دیگری دارد. مانند بیشتر نهنگ‌های دندان‌دار، نهنگ‌های سفید در جلوی سر خود بخش ملون دارند و ملونشان بسیار گوی‌وار است.
نهنگ سفید می‌تواند با دمیدن هوا در سینوس‌های خود، شکل سرش را تغییر دهد. بر خلاف بسیاری از نهنگ‌ها و دلفین‌ها، ستون مهره‌ها در سر این جانور به هم جوش خورده نیستند و این امکان را به نهنگ سفید می‌دهد که سر خود را به جهت‌های گوناگون بچرخاند. هر فک در آرواره دارای ۱۷ تا ۲۰ دندان است که میزان کل دندان‌های این جانور را به ۳۴ تا ۴۰ عدد می‌رساند.
نهنگ سفید در آب‌های قطب شمال میان عرض‌های جغرافیایی °۵۰ تا °۸۰ شمالی زندگی می‌کند. این نهنگ در حوضه آبی رود سن لوران در استان کبک کانادا نیز یافت می‌شود. در هنگام تابستان آن‌ها در دهانه رودها دیده می‌شوند؛ جایی که در آن به تغذیه و پرورش بچه‌هایشان می‌پردازند. دمای آب این مناطق ۸ تا ۱۰ درجه سلسیوس است.
اردک‌ماهی (سرده)
اردک‌ماهی سرده‌ای از ماهی‌هاست که مانند گونه‌های دیگر خانوادهٔ اردک‌ماهی‌ها ماهی شکارچی و مهاجم است سر او به شکل پوزه اردک پهن می‌شود و دارای یک دهان با تعداد زیادی دندان تیز می‌باشد. اردک ماهی در میان خزه‌های آب‌های تمیز محل زندگیش به دنبال شکار پرسه می‌زند و آماده حمله به هر موجود قابل خوردن مثل پرندگان در حال شنا در سطح آب است.
اردک ماهی‌ها می‌توانند تا ماکزیمم طولی معادل ۱۸۳ سانتیمتر رشد نمایند و به حداکثر وزنی معادل ۳۵ کیلوگرم برسند. گزارش شده‌است که این ماهی می‌تواند به سن ۳۰ سالگی برسد. آنها شکلی کشیده و اژدر مانند با سری نوک تیز و دندانهای برنده همانند اغلب ماهیهای شکارچی دارند. رنگ آمیزی آنها خاکستری – سبز با خالها یا لکه‌های آشکار است. اشکال روی بدن اردک ماهی همانند اثر انگشت می‌باشد و هر کدام با شکلها و الگوهای متفاوت می‌باشند.
اردک ماهی از دامنه وسیعی از منابع غذایی تغذیه می‌کند. عمده شکارشان دیگر ماهیها به انضمام انواع خودشان می‌باشد. شکار اصلیشان که همواره در دسترس می‌باشد ماهی کولمه یا Roach می‌باشد. همچنین آنها به شکار ماهیانی همچون سوف حاجی طرخان (Perch)، مار ماهیها و کپور ماهیان می‌پردازند. آنها ماهیهایی به اندازه یک سوم خودشان را می‌بلعند. اردک ماهیها همخوار هستند(همانند ماهی سوف). تقریباً ۲۰ درصد جیره غذایشان را ماهیهای کوچکتر از جنس خودشان تشکیل می‌دهد.
اسب دریایی
اسب دریایی یا اسب ماهی یک نوع ماهی از خانواده سوزن‌ماهیان (syngnathidae) است که در آب‌های حاره‌ای و معتدل سرتاسر جهان یافت می‌شود. طول بدن اسب های دریایی از ۱۶ میلی‌متر تا ۳۵ سانتی‌متر متغیر است. مشخصه ویژه این نوع ماهی ها این است که آن‌ها معدود ماهیانی هستند که در آن‌ها جنس ماده تخم ها را به بدن جنس نر منتقل کرده و جنس نر آنها را حمل می کند. طول مدت حاملگی در اسب دریایی بین ۱۰ روز تا ۶ هفته متغیر است. تک همسری در برخی از گونه‌ها، از جمله دیگر خصوصیات غیرعادی اسب های دریایی می‌باشد. این ماهی غیرمعمول بلند قد دارای سری به شکل اسب است و به سمت بالا شنا می کند. بیشتر اوقات اسب های دریایی بدون حرکت باقی می‌مانند این حالت را به صورت گیر دادن دم چسبیده خود در لابه لای مرجان ها و جلبک های دریایی انجام می‌دهند و با همین حرکت در مقابل دشمنان ایجاد استتار می‌کنند. چشمها مستقل از سر به طرفین حرکت می‌کنند و به این وسیله دائماً مراقبت دشمنان بوده و همچنین غذای خود را جستجو می‌کنند. نوع ماده این حیوان تخم‌های خود را در کیسه نوع نر می‌ریزد و در همانجا نوزادان از تخم بیرون می‌آیند که به شکل اسب‌های دریایی کوچک می‌باشند.
اسب‌های دریایی دارای باله‌ای حرکتی در پشت خود هستند که بیش از ۳۵ بار در ثانیه در نوسان است. همچنین این موجودات دارای باله‌های جانبی بسیار ریزی در نزدیکی پشت سر هستند که برای کنترل حرکت آن‌ها استفاده می‌شود.
تقریباً ۳۵ گونه شناخته شده اسبهای دریایی وجود دارد که شامل گونه‌های زیر می‌باشد:
شکار بی‌رویه در سال‌های اخیر جمعیت اسب‌های دریایی را به خطر انداخته‌است. اسب‌های دریایی در گیاه‌شناسی دارویی سنتی چین مورد استفاده قرار می‌گیرند. در حدود ۲۰ میلیون اسب دریایی در طول یکسال صید و برای این هدف فروخته می‌شوند. خویشاوندان نزدیک اسب‌های دریایی که همان اژدهای دریایی هستند، بدن بزرگ‌تر و اندام‌های ثانوی برگ مانندی دارند که آن‌ها را قادر می‌سازد که خود را در میان علف‌های دریایی یا بسترهای کتانخک پنهان سازند. اژدهای دریایی از ماهی‌های لیسه‌ای و amphipodها مانند سخت پوستان میگو مانند کوچک بنام mysids (شپش‌های دریایی) تغذیه می‌کنند. آن‌ها شکار خود را به طرف دهان کوچک خود می‌مکند. اکثر amphipadها از جلبک‌های قرمز که در سایه جنگل‌های کتابخک رشد می‌کنند تغذیه می‌کنند و این درست همان محلی است که اژدهاهای دریایی زندگی می‌کنند.
بلنی سه‌باله
بلنی سه باله ماهیهای دریایی کوچک، سوف‌ماهی‌شکل و بلنی‌وار (blennioid) و از خانواده سه‌باله‌ای‌ها (Tripterygiidae) هستند. این خانواده تقریباً ۱۴۴ گونه در ۲۰ رده‌است که در آبهای گرمسیری و معتدل اقیانوس‌های هند، آرام و اطلس زندگی می‌کنند. نام این خانواده از واژه یونانی tripteros به معنای «سه باله‌ای» گرفته شده‌است.
بلنی سه باله با بدنی کشیده و به شکل بلنی و با یک باله پشتی که به سه قسمت تقسیم می‌شود (که نام این ماهی از آن گرفته شده) از همنوعان خود متمایز می‌شود. از سه باله پشتی نامبرده دوتای اولی خارمانند هستند. باله‌های باریک و کوچک لگنی ماهی درست زیر گلوی ماهی قرار دارند و دارای یک برآمدگی هستند، باله‌های استی ماهی دارای یک یا دو برآمدگی هستند. باله‌های سینه‌ای این ماهی بسیار کشیده هستند و باله دمی آن دایره مانند نیز است. پَرمُشته نیوزلندی (Natoclinns fenestratus) با طول ۲۰ سانتی متر به‌عنوان بزرگ‌تری گونه بشمار می‌آید، طول اکثر گونه‌های دیگر از ۶ سانتی متر تجاوز نمی‌کند.
بسیاری از بلنی‌های سه باله، رنگارنگ هستند که در استتار آن نقش مهمی ایفا می‌کند و به همین دلیل به‌عنوان یکی از معمولترین ماهیهای آکواریومی یافت می‌شوند. بلنی‌های سه بالدار بیشتر اوقات خود را در زیر بستر آب روی سنگها و مرجانها می‌گذارند. این ماهیها عموماً در آبهای صاف و کم عمق دریاها و در معرض نور آفتاب زندگی می‌کنند. دریاچه‌ها و تپه‌های دریایی که به سمت دریا قرار دارند، از جمله مهم‌ترین زیستگاههای این نوع ماهی بشمار می‌رود.
این ماهیها در صورت احساس خطر به سمت شکاف سنگها عقب نشینی می‌کنند. بلنی‌های سه باله فقط در طول روز فعالیت می‌کنند و در منطقه خاصی زندگی می‌کنند، در بسیاری از آنها رنگ بدن جنس نر با بدن جنس ماده متفاوت است و جنس ماده در مقایسه با جنس نر دارای بدنی به زنگ قهوه‌ای مایل به زرد است. دومین باله پشتی در جنس نر بعضی از این گونه‌ها نیز امتداد یافته‌است. بی مهرگان کوچک عمده رژیم غذایی بلنی‌های سه باله را تشکیل می‌دهند. دانشنامهٔ رشد
لری الیسون
لارنس ژوزف الیسون، (زاده ۱۷ اوت، ۱۹۴۴) یکی از بنیانگذاران و مدیر عامل شرکت اوراکل، یکی از شرکت‌های عمده در زمینهٔ نرم‌افزارهای پایگاه داده است.
مجلهٔ بلومبرگ گزارش داده‌است که الیسون در ردهٔ هشتم ثروتمندترین افراد در دنیاست. در سال ۲۰۲۱، بلومبرگ اعلام کرد که ارزش خالص دارایی‌های الیسون در حدود ۱۱۵ میلیارد دلار است.
الیسون استعداد زودهنگامی در ریاضیات داشت و در جوانی برای شرکت امپکس (Ampex) کار می‌کرد. یکی از پروژه‌های او پایگاه دادهای برای سازمان اطلاعات آمریکا (سیا) بود که او آن پروژه را Oracle نامید.
مقالهٔ نوشته شده توسط ادگار ف. کاد در کاس رسمی بود. خانم کرافت، همسر چهارم الیسون است. الیسون یک پسر و یک دختر از همسران پیشین‌اش دارد.
الیسون رهبر و سرمایه‌گذار اصلی تیم مسابقاتی اوراکل-بی ام و است که برای قهرمانی در جام آمریکا در سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳ مسابقه داده‌است.
الیسون با قایق تفریحی‌اش که "Sayonara" نام دارد، برندهٔ مسابقه قایقرانی فاجعه‌بار سیدنی به هوبارت در سال ۱۹۹۸ بوده‌است. در این مسابقه طوفان در حین مسابقه باعث شد که ۶ دریانورد جان خود را از دست بدهند. این تجربه باعث شد که الیسون مسابقات قایقرانی در اقیانوس‌ها را کنار بگذارد.
همچنین قایق تفریحی دیگر او به نام "The Rising Sun" تا سال ۲۰۰۴ در میان بزرگ‌ترین قایق‌های تفریحی دنیا در مقام دوم جای دارد. اعلام شده‌است که ساخت این قایق بیش از ۲۰۰ میلیون دلار هزینه دربرداشته‌است. طول این قایق ۱۳۸ متر می‌باشد (بزرگ‌ترین قایق تفریحی "شاهزاده عبدالعزیز" نام دارد و متعلق به خانوادهٔ سلطنتی عربستان می‌باشد و طول آن ۱۴۷/۱ متر است).
الیسون بارها به دلیل سروصدای تولید شده توسط هواپیمای جت خصوصی‌اش از سوی مقامات فرودگاه بین‌المللی سان خوزه، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در سان خوزه، کالیفرنیا، قوانینی وجود دارد که برخاستن و نشستن هواپیماهایی با وزن بیش از ۳۴ تن (۷۵۰۰۰ پاوند) در هنگام شب مجاز نیست و الیسون در این باره چندین اخطاریه دریافت کرده‌است. در سال ۲۰۰۱ امتیاز عدم مشمولیتی ویژه از این قانون به الیسون اهدا شد.
او مِلکی طراحی شده شبیه روستاهای ژاپنی در قرون وسطا، دارد که در وودساید، کالیفرنیا قرار گرفته‌است. همچنین او خانهٔ مدرنی در محلهٔ اختصاصی پاسیفیک هایتز سان فرانسیسکو در خیابان برادوی دارد.
الیسون چندین بار سعی کرده‌است که امتیاز یک تیم ورزشی حرفه‌ای را خریداری کند. او تلاشهایی برای خریدن تیم‌های بسکتبال Golden State Warriors و San Francisco 49ers انجام داد که در هر دو مورد تقاضای او رد شد. اکنون او به‌دنبال خرید امتیاز یک تیم ورزشی در لس‌آنجلس است. لازم است ذکر شود که این شهر محل برگزاری لیگ ملی فوتبال آمریکا است.
حیدربابایه سلام
حیدربابایا سالام یا حیدربابایه سلام (به فارسی: سلام بر حیدربابا) که اغلب به صورت کوتاه «حیدربابا» خوانده می‌شود، نام منظومه‌ای از محمدحسین شهریار است که به ترکی آذربایجانی سروده شده‌است. شهریار در این اثر از دوران کودکی خود در خشکناب، که در پای کوهی به نام حیدربابا قرار دارد یاد می‌کند. او کوه کوچک حیدربابا را خطاب قرار داده و توصیف گیرائی از طبیعت و مردمان آن سامان به دست می‌دهد و گاه احساس خود از اوضاع گذشته و حال را با زبانی ساده و بی‌تکلف و نزدیک به زبان عامهٔ مردم بیان می‌کند.
این اثر در ۱۲۱ بند نوشته شده‌است که ۷۶ بند آن متعلق به قسمت نخست می‌باشد.
حیدربابا گؤیلر بوْتوْن دوماندی
گونلریمیز بیر-بیریندن یاماندی
بیر-بیروْزدن آیریلمایون، آماندی
یاخشیلیغی الیمیزدن آلیبلار
یاخشی بیزی یامان گوْنه سالیبلار
حیدربابا تمام جهان، غم گرفته‌است
وین روزگارِ ما همه ماتم گرفته‌است
ای بد، کسی که که دست کسان کم گرفته‌است
نیکی برفت و در وطنِ غیر لانه کرد
بد در رسید و در دل ما آشیانه کرد
وزن این اشعار بر خلاف اکثر اشعار کلاسیک ترکی آذربایجانی که عروضی هستند، بر اساس وزن هجایی است به این ترتیب که مصرع‌ها از سه قسمت «چهار، چهار، سه» هجایی تشکیل شده‌است برای نمونه:
حیدر بابا ایلدریملار شاخاندا
حی در با با _ ایل د ریم لار _ شا خان دا
این اثر به زبان‌های مختلف چه به صورت نظم و چه به صورت نثر ترجمه شده‌است.
نمونه‌ای از ترجمه نظم به فارسی اثر کریم مشروطه چی (سونمز):
نمونه ای از ترجمهٔ بهروز ثروتیان به زبان فارسی:
عضدالملک
علی‌رضاخان عضدالملک (زاده ۱۲۳۸ قمری - درگذشته ۱۳۲۸ قمری) اولین نایب‌السلطنه احمدشاه قاجار بود. او پسر موسی‌خان قاجار و از ایل قاجار بود و در دربار چند تن از شاهان قاجار خدمت می‌کرد.
در سال ۱۲۸۳ قمری وی را به همراه خشت‌های طلا به عتبات فرستادند تا حرمین عسکریین را تذهیب کند. در ۱۲۸۵ قمری لقب عضدالملکی دریافت کرد. پس از چندی در همان سال به منصب خازن مهر نایل شد.
در ۱۲۸۷ قمری پس از بازگشت از سفری که به همراه شاه به عتبات رفته بود به حکومت مازندران منصوب شد. کمی بعد به منصب نظارت خاصه و خوانسالاری اعظم رسید. در همان حین جزو وزرای اربعه به‌شمار می‌رفت.
در ۱۲۹۰ به همراه شاه به اروپا رفت و پس از بازگشت در کنار سایر مناصب، ایلخان ایل قاجار شد. در ۱۲۹۱ قشون کل ایران به چهار بخش تقسیم شدند و او را به فرماندهی کل قشون مازندران، استرآباد، سمنان، دامغان، شاهرود، بسطام، گلپایگان، خوانسار و همچنین قراول مخصوص شاه گماردند.
کمی بعد او را جزو وزاری سته یا وزرای مختار دربار قرار دادند. در ۱۲۹۲ به وزارت عدلیه و ریاست صنادیق عدالت نیز رسید.
در سال ۱۲۹۵ قمری بار دیگر به همراه شاه به اروپا رفت.
در ۱۳۰۰ قمری نیز به وزارت حضور همایون نائل شد.
عضدالملک در حدود نود سال عمر کرد و مجلس دوم مشروطه در نهم ذیقعده ۱۳۲۷ (آذر ۱۲۸۸) او را به نایب السلطنگی احمد شاه برگزیداما وی ده ماه بعد در عصر همین مجلس وفات یافت (هفدهم رمضان ۱۳۲۸) و به جایش ناصرالملک نائب السلطنه شد. عضدالملک جمعاً هجده ماه نائب السلطنه ایران بود.
پسرش مصطفی خان مشیرالسلطنه (امیرسلیمانی) در دوره پهلوی سناتور شد.
شهرستان تبریز
شهرستان تبریز یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی است که در مرکز این استان واقع شده‌است. مرکز این شهرستان، شهر تبریز است که مرکز اداری و سیاسی استان است. شهرستان تبریز طبق آخرین تقسیمات کشوری از ۳ بخش، ۴ شهر، ۷ دهستان و ۷۰ روستا تشکیل شده‌است.
وسعت شهرستان تبریز به‌طور تقریبی ۱۷۸۱ کیلومتر مربع است. شهرستان تبریز از شمال به شهرستان ورزقان، از جنوب به شهرستان مراغه، از شرق به شهرستان هریس و بستان آباد، از غرب به شهرستان اسکو و شمال غرب به شهرستان شبستر محدود می‌گردد.
این شهرستان در ۴۶ و ۲۵ طول شرقی و ۳۸ و ۲ عرض شمالی از نصف‌النهار گرینویچ واقع شده‌است و ارتفاع تقریبی آن از سطح دریا۱۳۰۰ تا۲۱۰۰ متر متغیر می‌باشد. شهرستان تبریز از دو ناحیهٔ کوهستانی و دشت تشکیل شده‌است. ارتفاع از سطح دریا در دشت ۱۳۱۰ و در مناطق کوهستانی تا ۲۱۰۰ متر بالغ می‌گردد. این شهرستان از شمال و جنوب، به‌وسیلهٔ کوه‌های عینالی و سهند احاطه شده‌است.
پوشش گیاهی و جانوری شهرستان تبریز به‌شرح زیر است:
جمیعت شهرستان تبریز در سال ۱۳۹۵ خورشیدی بالغ بر ۱٬۷۷۳٬۰۳۲ نفر بوده که از این تعداد ۱٬۶۴۹٬۲۵۸ نفر ساکن ۴ شهر تبریز، سردرود، خسروشاه و باسمنج و ۱۲۳٬۷۷۴ نفر نیز ساکن روستاهای شهرستان بوده‌اند.
لاهیجان (ابهام‌زدایی)
لاهیجان ممکن است در یکی از موارد زیر کاربرد داشته باشد:
هیزم
هیزُم (هیمه یا چوب خشک) به چوب‌ها و الوارهایی گفته می‌شود که به منظور سوزاندن برای تولید گرما یا آشپزی بکار می‌رود. از هیزم گاه برای گرداندن موتور بخار (برای نمونه در لوکوموتیوها) نیز بهره می‌گیرند. استفاده از هیزم به عنوان سوخت برای گرمای خانه‌ها به قدمت خود تمدن است. با اینکه امروزه در بسیاری نقاط، زغال‌سنگ، نفت و گاز جای هیزم را گرفته‌اند ولی هنوز در بسیاری خانه‌ها در سراسر جهان کاربرد دارد.
هیزم را در قدیم بیشتر در تنورها قرار می‌دادند. امروزه در برخی از خانه‌ها محل ویژه‌ای برای سوزاندن چوب و گرم کردن خانه تعبیه شده که به آن شومینه (واژه فرهنگستان زبان: هیمه‌سوز) گفته می‌شود. برخی هیمه‌سوزها هم امروزه گازسوز و تنها زینتی هستند و هیزم‌های مصنوعی در آنها قرار دارد.
هیزم کش به کسی گفته می‌شود که برای فروش هیزم جمع می‌کند، در مناطق روستایی جهان در زمان قدیم این عمل بسیار رواج داشته و ساکنین مناطق کوهستانی هیزم را برای فروش یا برای ساختن زغال جمع‌آوری می‌کردند، و در روستاهای مجاور خود می‌فروختند. امروزه میزان این شغل نسبت به سابق خیلی کاسته شده و دیگر مردم به شغل هیزم کشی چندان روی نمی‌آورند.
هیزم پس از اینکه مقداری سوخت تبدیل به زغال و سپس تبدیل به خاکستر می‌شود. هیزم را در بعضی گویشهای جنوب ایران «خجه» می‌گویند. هیزم در تدفئه خانه‌های روستایی، ومخصوصاً در فصل زمستان نقش مهمی داشته بوده‌است.