hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
یرد کوخردی
یُرد کُوخِردی روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. یُرد کوخردی در چهار کیلومتری یرد خردو واقع شده‌است.
ساکنین این روستا در زمان خیلی دور از کوخرد «سیبه» مهاجرت کرده‌اند و در پارسیان سکنا شده‌اند. همچنان با مهاجرت گروه دیگر از کوخردیان که در آن دوران از کوخرد (سیبه) مهاجرت کرده بودند و در منطقه فرامرزان و در روستایی به نام کنار سیاه در منطقه فرامرزان ساکن شده‌اند. هجرت این دو گروه از کوخرد به این مناطق بعلت خرابی سیبه بوده در ایام شورش و حمله صادق خان به این منطقه و اشغال وخرابی سیبه از جانب قوای مهاجم صادق خان، و همچنین گروه دیگر نیز از کوخردیان «سیبه» به عمان و زنگبار و مومبای (بمبئی) مهاجرت کرده‌اند بعد از خرابی سیبه در آن دوران، بنابراین نام این مناطق به نام محلهٔ اصلی خودشان نامگذاری کرده‌اند. در عمان و زنگبار از نوه‌های کوخردیان مهاجر باقی هستند. شهرسیبه (کوخرد) یکی از شهرهای باستانی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این شهر تاریخی (ساسانی) در بخش کوخرد واقع می‌باشد. بخشی از این شهر تاریخی در حال حاضر زیر دهستان کنونی «کوخرد» مدفون است و روی بخش دیگری از آن گورستان، دهستان کوخرد قرار گرفته‌است. باستان‌شناسان از آن به عنوان شهر فراموش شده ساسانیان یاد می‌کنند، وسعت شهر باستانی سیبه از جانب باستان‌شناسان به ۴۰ هکتار تخمین شده‌است…
جمعیت آن در حدود ۲۵۹ نفر (۲۷خانوار) است، دارای مسجد، آب‌انبار (برکه)، دبستان، وخانه بهداشت أست. از اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند، همچنین دارای ۱۵۰ اصله نخل دیم و ۵۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
پیشهٔ مردم روستا دامداری وکشاورزی است و از این راه امرار معاش می‌کنند.
مریم نمازی
مریم نمازی فعال سیاسی کمونیست در عرصه‌هایی همچون مبارزه برای حقوق زنان، مبارزه برای حقوق پناهندگان، مبارزه علیه جمهوری اسلامی و اسلام سیاسی است. وی در حال حاضر مسئولیت کمیته مسلمانان سابق هلند را بر عهده دارد.
مریم نمازی، دبیر سابق کمیته ارتباطات بین‌الملل حزب کمونیست کارگری ایران و عضو کنونی کمیته مرکزی و دفتر سیاسی و هیئت هماهنگی این حزب، از مسئولان فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی، عضو کنونی شورای مرکزی سازمان آزادی زن و از برنامه سازان تلویزیون کانال جدید بود. او مسئول و مجری برنامهٔ دو زبانه فارسی و انگلیسی نان و گل سرخ در تلویزیون کانال جدید که با فعالان سیاسی و اجتماعی برجسته هم چون تسلیمه نسرین، ریچارد داوکینز، پی زی مایرز و اینا شوچنکو رهبر فمن مصاحبه کرده‌است. او سردبیر کنونی نشریه «بریفینگ»، ارگان انگلیسی حککا، است.
او در ۸ اکتبر ۲۰۰۵ موفق به دریافت جایزهٔ «سکولاریست سال» از «انجمن ملی سکولار» انگلستان شد. نیک کوهن، مقاله‌ای به نام «نبرد یک زن» را در مورد او در نشریه آبزرور انگلستان نوشت و دربارهٔ او گفت: «"مریم نمازی تجسم فاصله، میان لیبرال‌های شرمنده و خواستاران حقیقی برابری، است."»
او پس از ماجرای کاریکاتورهای محمد به همراه یازده نفر دیگر همچون سلمان رشدی، تسلیمه نسرین و آیان هیرسی علی بیانیه‌ای به نام «» را انتشار داد که در آن نسبت به ظهور اسلامیسم به عنوان یک «توتالیتاریسم نوین» هشدار داده شده بود.
مریم نمازی در تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷ به همراه فریبرز پویا از عضویت در حزب کمونیست کارگری ایران استعفا داد. حمید تقوایی دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری استعفای او را پذیرفته، اما حزب را کماکان حامی فعالیت‌های اجتماعی او دانست و ابراز امیدواری کرد که نمازی همچنان همکاری خود را با کانال جدید و تهیه و پخش برنامهٔ «نان و گل سرخ» ادامه دهد.
ترکستان
تُرکِستان به معنی سرزمین ترکان، لفظی پارسی است که هیچ‌گاه به یک منطقه واحد اطلاق نشده‌است. این نام اولین بار توسط جغرافی‌دانان پارسی‌زبان برای اشاره به منطقه زندگی تُرک‌ها استفاده شده‌است پس از تضعیف ایران در پی شکست‌های پیاپی از امپراتوری روسیه در سال ۱۸۶۰ روسیه برای تحت تسلط درآوردن کل آسیای میانه از نفوذ ایران و رفتن به سمت جنوب اقدام به تصرف شهر ترکستان (واقع در قزاقستان امروزی) نمود و به اشتباه نام این شهر را برای کل منطقه جدیدی که تحت تصرف درآورده بود گذاشت.
ترکستان امروزه منطقه‌ای از آسیای میانه است که شامل ایالت خودمختار سین‌کیانگ چین، قرقیزستان، ازبکستان، قزاقستان، ترکمنستان و شمال افغانستان فعلی می‌شود.
این منطقه سرزمین اصلی ایل‌های ترک است که از آنجا به طرف غرب تا منطقه بالکان در اروپا، ایران در جنوب و شمال دریای خزر مهاجرت کرده‌اند.
این نام اصولاً به سرزمینی اطلاق می‌شده که مسکن اصلی قوم ترک در آنجا بوده و تقریباً ایالت سین کیانک یا ترکستان چین کنونی است ولی بر اثر مهاجرت مستمر این قوم بطرف شرق و غرب، رفته رفته قسمت اعظم آسیای مرکزی نام ترکستان بخود گرفت چنان‌که دامنه‌های جبال تیانشان و دره‌های علیای جیحون و سیحون یعنی حوضه دریاچه‌های بالخاش و قره گول و ایسی گول و دره وانهار ایلی و چوو قزلسو که در عهد باستان توران می‌گفتند، بتدریج ترکستان نامیده شده و هم‌اکنون ترکستان غربی نام دارد.
ایالت خودمختار سین‌کیانگ در چین، ترکستان شرقی نیز نامیده می‌شود.
ترکستان شرقی: سرزمین وسیعی است که ایالت سین کیانگ در شمالغرب چین را تشکیل می‌دهد به اندازه خاک ایران وسعت دارد. سلسلهٔ جبال تیانشان، این ناحیه را دو قسمت کرده‌است و رود تاریم از آن می‌گذرد. شهرهای معروف آن ارومچی، کاشغر و یارکند، ختن، کوچا، تورفان، ینگی سار، آق سو و مارالبشی است. مسلمانان این ناحیه را به اسم کاشغر و ختن می‌شناسند.
ترکستان غربی یا ترکستان روس منطقهٔ پهناوری است که قسمت اعظم آن در قدیم به‌نام سرزمین تور، توران و خوارزم معروف بود که امروز بین افغانستان و شمال شرقی ایران و قزاقستان و ترکستان شرقی و مغولستان قرار دارد و جمهوری‌های ترکمنستان و ازبکستان در این ناحیه است. رود سیحون و جیحون در آن جاری است و در حقیقت می‌توان آن را حوضه دریاچهٔ ارال و دو رود یاد شده دانست. قسمت شمال غربی این سرزمین را پیش از مغول، ترکستان و قسمت جنوب شرقی آن را فرغانه می‌نامیدند.
این منطقه خود به دو منطقه "ترکستان جوزجان" یا "ترکستان جنوبی" و "ترکستان خوارزم" یا "ترکستان شمالی" تقسیم می‌شود.
"ترکستان جنوبی" یا "ترکستان جوزجان" (که به صورت "ترکستان گوزگان"، "ترکستان گوزگانان" و "ترکستان جوزجانان" نیز به کار می‌رفته‌است) در منطقه شمال افغانستان، جنوب رود جیحون و در غرب سرزمین بلخ قرار داشته‌است. ترکستان افغانستان یعنی ولایت‌های جوزجان، سرپل و فاریاب بخشی از این منطقه محسوب می‌شوند.
"ترکستان شمالی" یا "ترکستان خوارزم" شامل مناطقی از ماوراءالنهر و خوارزم می‌شده‌است که هم‌اکنون در کشورهای ازبکستان و قرقیزستان و قزاقستان و… قرار گرفته‌است. این منطقه در شمال رود جیحون، شرق دریاچه خزر و جنوب دریاچه آرال واقع شده‌است.
دهستان حومه (بندر لنگه)
دهستان حومه لنگه از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.
مرکز این دهستان «بندر کنگ» است (بندر نقطه‌ای است در کرانه دریا که کشتی‌ها در کنار آن پهلو می‌گیرند یا لنگر می‌اندازند تا در آنجا بارگیری یا بار خود را تخلیه نمایند.)
جمعیت دهستان حومه لنگه طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۹۸۴۸ نفر بوده‌است.
شهری آباد وپر رونق است، در زمان قدیم کنگ یکی از مراکز مهم دولت برتغال بوده، در زمانی که پرتغالی‌ها تسلط بر خلیج فارس و منطقه داشته‌اند، پرتغالی‌ها لنگرگاهی در کنگ ساخته بودند که کشتی‌های بزرگ خودرا در آن لنگر می‌کردند، همچنین قلعه بزرگی ساخته بودند که مقر حکم آن‌ها بود، آثار این قلعه در کنار دریا باقی مانده‌است، وقتی که آب دریا مَدّ می‌یابد آب اطراف بقایای این قلعه فرامی گیرد، اما وقتی که آب دریا جزر است قسمتی بزرگی از قلعه نمایان می‌شود، این قلعه در پیش مردم کنگ به قلعه پرتغالی‌ها معروف است.
روایت است که از قلعه پرتغالی‌ها تا قلعه لشتان که بر فراز کوه‌های بار چاه واقع است راهی زیر زمینی که قسمتی از این راه مانند تونل ساخته بودند و از کنگ به قلعه لشتان می‌رفتند، مخصوصاً در ایام جنگ و شورش و آشوب، از این راه نیز ذخیره و مهمات برای کسانی که در قلعه لشتان سنگر گرفته بودند، می‌رساندند.
در دوران قدیم در بندر کنگ ۳۰ کشتی بزرگ وجود داشته که به سرپرستی ملاحان برجسته کنگی به وسیله آن‌ها بر دریا سوار می‌شده‌اند و سفرهای دراز به سوی هند، آفریقا، بصره، مومباسا، و خرمشهر سفر می‌کردند، و کالاهای بازرگانی مانند: خرما، ورد، مستکی، جوز، و لوز، سجاده، به هند و آفریقا و مومباسا می‌بردند، و از آنجا چوب و چای و پارچه به بندر کنگ می‌آوردند، گاهی این کشتی‌ها در منطقه‌ای بنام «کوران» در رأس جزیره قشم لنگر می‌انداختند و بعد از مدتی توقف واستراحت به سفر خودشان ادامه می‌دادند، و گاهی هم برای اصلاح کشتی‌های خود در آنجا می‌رفتند.
بندر کنگ و اطراف آن جزو حومه بندر لنگه به‌شمار می‌آید، در کنگ مساجد متعددی و مغازه‌های گوناگونی وجود دارد. بیشتر اهل کنگ از پیروان امام شافعی هستند و به زبان فارسی تکلم می‌کنند اما نوشته آن‌ها به زبان عربی است و نامه‌ها و سندها بزبان عربی تدوین می‌نمایند.
دارای تأسیسات چونی برق، لوله‌کشی، بانک، مسجد، آب‌انبار (برکه)، دبستان و دبیرستان است.
در بیرون از شهر کنگ از سمت شمال یک برکه‌ای بسیار بزرگ وجود دارد که آن را «برکه دریا دولت» می‌گویند، به خاطر بزرگی غیرقابل تصور این برکه «دریا دولت» نامیده شده‌است، به خاطر وسعت این برکه فقط نیم سقف دارد و سقفش کامل نیست مانند سایر برکه‌ها که سقف کامل دارند.
خانه‌های قدیمی کنگ از سنگ و گچ ساخته شده‌است و در بالای آن‌ها بادگیر وجود دارد، به ویژه خانه‌های بازرگانانی که در آن دوران در بندر کنگ زندگی می‌کردند.
شناس (بندر لنگه)
شناس روستای بزرگی از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا در ده کیلومتری جنوب شرقی روستای ملو و در ۹ کیلومتری غرب بندر لنگه واقع شده‌است.فرودگاه بندرلنگه در شمال‌شناس واقع است.
محدوده روستای‌شناس از شمال: «دشت و بلندی های مشرف به روستای جنگل»، از جنوب خلیج فارس، از سمت مغرب روستای ملو، و از سمت مشرق به روستای جَشه منتهی می‌شود.
جمعیت آن در حدود ۱۷۱۷(سال ۱۳۸۶) نفر هستند که تماماً از اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند و بزبان عربی تکلم می‌کنند. دارای شش مسجد: مسجد جامع بزرگ که نمازجمعه در آن منعقد می‌گردد، مسجد علی بن ابیطالب، مسجد ابوبکربن الصديق-مسجد ایوب، مسجد ملا عبد الکریم و مسجد حاج احمد(بازسازی درسال1396)و مسجد فاطمه الزهراءاست برق، لوله‌کشی آب، آب‌انبار (برکه)، خانه بهداشت، مرکز مخابرات، مهدکودک، دبستان، مدرسه راهنمائی، دبیرستان پسرانه معراج و دبیرستان شبانه‌روزی دخترانه و پارک بانوان می‌باشد.
شغل مردم این روستا ماهی‌گیری و زراعت است، ولی اکنون معلم و کارمند ادارات دولتی نیز در این روستایافت می‌شود. چاه‌هایش کم عمق و آبش بسیار شیرین است. اما در پانزده سال اخیر بعلّت کم بود بارش بیشتر چاه‌هاشور گردیده است. در زمین‌های آن کشت جو و گندم، خربزه، هندوانه، پیاز، رواج دارد. لازم به ذکر است که پیاز سفید شناس درمنطقه و کشورهای حوزهٔ خلیج فارس مشهوراست. آرامگاه راشد مدنی در این روستا واقع است. نام قدیمی روستا «شناص» بوده که بعداً حرف "س" جای حرف "ص" را گرفته‌است.
باتمان
باتمان از شهرهای جنوب شرقی کشور ترکیه و واقع در استان باتمان است. نام باتمان کوتاه شدهٔ نام کوه‌های «باتی رامان» است. امروزه اکثر مردم باتمان را کُردهای کرمانج تشکیل می‌دهند و تُرک‌ها نیز اقلیتی از این شهر را تشکیل می‌دهند. تُرک‌ها مخصوصاً پس از کشف نفت در این منطقه به اینجا آمده‌اند. باتمان قبل از کشف نفت در حدود ۸۰ سال پیش شهر کوچکی با جمعیتی حدود ۴،۰۰۰-۳،۰۰۰ نفر بود اما امروزه صد برابر شده‌است که حتی با رشد طبیعی بیش از ده برابر نمی‌شد و این رشد ناگهانی بدلیل کوچ مردم از سایر نقاط ترکیه به آن است. مردم بومی باتمان کرد و از ایل خزل بوده و این منطقه موروثی آنان از گذشته دور بوده است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۷.
ملو
ملو روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. روستای ملو در ۱۸ کیلومتری شهر بندر لنگه واقع شده‌است.
محدوده روستا: از جهت شمال روستای جنگل، از جنوب روستای بستانه، از مغرب روستای دیوان، و از سمت مشرق به روستای شناس منتهی می‌شود.
واژه ملّو تحریف أم اللؤلؤ است، این روستا پیشتر «أم اللؤلؤ» نام داشته‌است، و علت اصلی نام‌گذاری این روستا به أم اللؤلؤ صید مروارید می‌باشد که در دیر باز مردم این روستا برای امرار معاش زندگی خود به صید مروارید می‌پرداخته‌اند که همین نام بر گرقته از کار آن‌ها می‌باشد، از سوی دیگر پرنده‌هایی پرنده‌ها در دسته‌های بزرگ از سوی دریا به ساحل می‌آیند و در این منطقه و در صحرای ملو برای بدست آوردن جیره ودانه پراکنده می‌شوند، بنابراین این منطقه و روستا به نام (أم اللؤلؤ) نامگذاری شده‌است؛ که بعداً به (ملو) تبدیل شده‌است.
روستای ملو روستایی به صورت طولی که به وسعت و پهنایی زیادی دیده می‌شود که تعداد جمعیت آن در حدود ۷۰۰–۸۰۰ نفر است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان عربی و فارسی با گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، آب‌انبار به گویش محلی (برکه)، دبستان و برق، مخابرات است. مردم این روستا به شغل ماهی‌گیری و کشاورزی و دامداری اشتغال دارند.
استان باتمان
استان باتمان (کردی:Êlih، ترکی:Batiman) از استان‌های جنوب شرقی کشور ترکیه است. این استان در ناحیه آناتولی جنوب شرق واقع شده که مرکز آن شهر باتمان است.
جمعیت این استان کمی بیشتر از نیم میلیون نفر است که ۴۰۰،۰۰۰ نفر در شهر باتمان ساکن‌اند.
مکان‌های دیدنی آن عبارتند از صومعه عبدالله درویش و پل‌های جامع‌الرزق و حصن کیف.
استان باتمان ۶ شهرستان دارد:
Wikipedia contributors, "Batman Province," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed December 22, 2008).
تسان
محدوده :ازشمال لوبی، از جنوب دهنگ، از مغرب مردنو، و از سمت مشرق به عالی قندی محدود می‌گردد.
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ ۴۱ نفر و (۷ خانوار) بوده است. که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان اچمی تکلم می‌کنند. دارای دبستان، مدرسه راهنمایی، برق، لوله کشی آب، خانه بهداشت و مسجد است. ۸ باب آب‌انبار برکه است.
سه رشته قنات که به هم متصل است دایر است. آب این قناتها در باغهای ناخهری به مصرف آبیاری باغ مرکبات ونخل می‌رسد و آبش شیرین است. همچنین چند حلقه چاه در شمال غربی قناتها وجود دارد که در دوران قدیم به‌وسیله دَلُو و چاه چرخ گاوی از آن آب می‌کشیدند.آب زیرزمینی‌اش شیرین است.
آرامگاه شیخ محمد صوفی (فرامرز تسانی) در طسان واقع است که مورد احترام واعتقاد مردم منطقه‌است. در ضلع جنوبی دره تسان و در ارتفاع صحرایی است، در این صحرا آثار جاشالدهای روستای بزرگی به چشم می‌خورد وهمانطور که مشاهده می‌شود روستای بزرگ وده پررونقی بوده‌است، گویا پیش از روستای دهنگ ده آبادی بوده‌است که در اثر زلزله ویران شده‌است. دره‌ای از طسان سرچشمه می‌گیرد که به نام «دره کمپیر» می‌نامند، آب این دره در هنگام باران به طرف روستای دهنگ می‌رود.
چهره مرد هنرمند در جوانی
چهرهٔ مرد هنرمند در جوانی یا سیمای مرد هنرآفرین در جوانی رمانی است از جیمز جویس که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد.
این داستان، که ماجراهای پسری را از ۲ سالگی تا ۲۰ سالگی بیان می‌کند، بسیار پیچیده است و در آن به موضوعاتی دربارهٔ ایرلند، انسان، کودک، ترس و خدا پرداخته می‌شود. منتقدان بر این باورند که این داستان پیش‌درآمد داستان "اولیس" شاهکار جیمز جویس است. این اثر به‌نوعی خودزندگی‌نامه اوست.
نویسنده روایت رمان را، که توسط سوم‌شخص مفرد بیان شده، با ذهنیات استیون ددالوس ادغام کرده و خواننده در بعضی قسمت‌های رمان با این ادغام روایت و ذهنیت مواجه می‌شود. نویسنده به تلاش و نوسانات روحی ددالوس برای غلبهٔ روحی بر عوامل منفی اطرافش - ازجمله رفتار نامناسب برخی از معلمان و خشونتی که بین پسرهای مدرسه رواج دارد - پرداخته‌است.
جویس در شخصیت اصلی رمان، یعنی استفان ددالوس، تردید و آشفتگی و پوچ‌گرایی نسل جدید را نشان داده‌است. نویسنده از تلمیح استفاده کرده و با استفاده از متن "کتاب مقدس" صحنهٔ مرگ و قیامت را در این رمان نوشته‌است.
این رمان تاکنون با عناوین زیر به فارسی ترجمه شده‌است:
رودابه
رودابه دختر سیندخت و مهراب کابلی ، همچنین همسر زال و مادر رستم است. زال در گذری از مرز کابل، به رودابه علاقه‌مند شد و او را به همسری برگزید .
زال و رودابه از عاشق و معشوق‌های دنیای باستان هستند:
زال در نوجوانی از جانب منوچهر، پادشاه ایران، حکمران قبایل زابلی شد و پس از این تفویض قدرت روزی برای شکار و تفرّج با گروهی مرزهای کشور را در نوردید تا به مرز شهر یا کشور کابل رسید. گروهان زابلی در دشت کابل خیمه را بر پا کردند و سرگرم شکار شدند تا اینکه یک روز در ملاقات دو جانبه زال و مهراب، زال جوان از وجود رودابه آگاه گشت و با توصیفات همراهان ندیده عاشق رودابه شد.
رودابه نیز ندیده دلداده زال گشت، در این میان پرستندگان و ندیمه‌های رودابه وسیله دیدار هر دو عاشق و معشوق را مهیا کردند تا آن دو یکدیگر را از نزدیک ملاقات نمایند. زال باید شبانه از دشت کابل مخفیانه و به‌دور از نگهبانان کاخ مهراب به قصر رودابه نزدیک می‌شد تا بتوانند چهره به چهره با یکدیگر گفتگو نمایند چون راهی جز این وجود نداشت. وصفی که زال از رودابه شنیده بود:
ظاهراً واژهٔ رودابه از دو بخش رود به‌معنای فرزند و آب به‌معنای تابش و روشنایی تشکیل شده‌است و به‌معنی فرزند تابناک است. رودابه عمر درازی داشته‌است و پس از مرگ پسرش رستم، در حالتی نزدیک به دیوانگی می‌افتد.
عبید زاکانی
خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی معروف به عبید زاکانی شاعر، نویسنده و لطیفه‌پرداز ایرانی قرن هشتم هجری است که طبق قراین موجود در اواخر قرن هفتم یا اوایل قرن هشتم ه.ق. در یکی از توابع قزوین چشم به جهان گشود.
علت مشهور بودن او به "زاکانی" نسبت داشتن او به خاندان "زاکان" است که این خاندان تیره‌ای از «عرب بنی خفاجه» بودند که بعد از مهاجرت به ایران به نزدیکی قروه درجزین از توابع همدان رفتند و در آن ناحیه مستقر شدند. وی در شیراز به دانش اندوزی پرداخت و در این شهر در نزد بهترین استادان پرورش یافت، اما بعد از اتمام تحصیلاتش به شهر خود قزوین بازگشت و تا پایان عمر در این شهر ماند. در خاندان او دو شعبه از دیگران مشهورتر بودند؛ شعبهٔ یکم که به گفتهٔ حمدالله مستوفی (معاصر و همشهری عبید) اهل دانش‌های معقول و منقول بودند و شعبهٔ دوم که این مورخ آن‌ها را "ارباب الصدور" (یعنی وزیران و دیوانیان) می‌نامد. حمدالله مستوفی، از عبید به عنوان "نظام‌الدین عبیدالله زاکانی" یاد می‌کند و او را از شعبهٔ دوم می‌داند. با این همه اطلاع دقیقی از مقام صدارت یا وزارت برای عبید در دست نیست و همین قدر می‌دانیم که در دستگاه پادشاهان فردی محترم بوده.
بنا به گفتهٔ تاریخ نویسان "عبید" در طول حیات خود لقب‌هایی را از امراء و حکام زمان خود گرفته‌است؛ و اشعار خوب و رسائل بی‌نظیری دارد.
عباس اقبال در مقدمه دیوان عبید می‌نویسد: از شرح حال و وقایع زندگانی عبید زاکانی اطلاع مفصل در دست نیست. اطّلاعات ما در این باب منحصر است به معلوماتی که حمدالله مستوفی معاصر و همشهری قزوینی عبید و پس از او دولتشاه سمرقندی در تذکره خود، تألیف شده در قرن هشتم و سال ۸۹۲ ه.ق. در ضمن شرحی مخلوط به افسانه در باب او به دست داده و مؤلف ریاض العلماء در باب بعضی از تألیفات او ذکر کرده‌است. معلومات دیگری نیز از اشعار و مؤلفات عبید به‌دست می‌آید. از مختصری که مؤلف تاریخ گزیده راجع به عبید نوشته‌است، مطالب زیر استنباط می‌شود:
۱- اینکه او از جمله صدور وزرا بوده، ولی در هیچ منبعی به آن اشاره نشده‌است.
۲- نام شخص شاعر نظام الدین بوده‌است، در صورتی که در ابتدای غالب نسخ کلیات و در مقدمه‌هایی که بر آن نوشته‌اند وی را نجم الدین عبید زاکانی یاد کرده‌اند.
۳- نام شخصی شاعر عبیدالله و عبید تخلص شعری او است. خود او نیز در تخلص یکی از غزلهای خود می‌گوید:
۴- عبید در هنگام تألیف تاریخ گزیده که قریب چهل سال پیش از مرگ اوست به اشعار خوب و رسائل بی‌نظیر خود شهرت داشته‌است. در تذکره دولتشاه سمرقندی چند حکایت راجع به عبید و مشاعرات او با جهان خاتون شاعره و سلمان ساوجی و ذکر تألیفی از او به‌نام شاه شیخ ابواسحاق در علم معانی و بیان و غیره هست.
عبید در تألیفات خود از چندین تن از پادشاهان و معاصران خود مانند علاءالدین محمد، شاه شیخ ابوالحسن اینجو، رکن الدین عبدالملک وزیر سلطان اویس جلایری و شاه شجاع مظفری را یاد کرده‌است. وی از نوابغ بزرگان است. می‌توان او را تا یک اندازه شبیه به نویسنده بزرگ فرانسوی ولتر دانست.
صرفنظر از این‌که عبید شاعر بوده‌است، همگان نام او را با طنز و هزل عجین و اغلب عامه او را به لطایفش می‌شناسند. برخی عبید زاکانی را پدر طنز فارسی لقب داده اند. در این میان منظومه موش و گربه شهرت بسیار داشته و ریش نامه و صد پند از همه لطیف ترند. مانند بسیاری از طنزپردازان متقدم مانند سعدی شیرازی، طنز و هزل به یکسان در لطایف او راه یافته‌است. دیوان لطایف او شامل بخش‌های زیر است:عشاق نامه عبید زاکانی در فرمت PDF
موش و گربه عبید زاکانی در فرمت PDF
رساله دلگشای عبید زاکانی در فرمت PDF از سرور 4shared
گزیده طنز عبید زاکانی
حکایاتی از عبید زاکانی
گودرز
گودرز پسر کشواد از پهلوانان بزرگ ایران در "شاهنامه" است. گودرزیان که یکی از بزرگ‌ترین خاندانهای پهلوانی ایران در شاهنامه هستند از نسل او بشمار می‌آیند . گودرز در جنگهایی که به خونخواهی سیاوش صورت گرفت، حضور داشت و گاهی فرماندهی سپاه ایران را بر عهده می‌گرفت. به روایتی هفتاد و هشت پهلوان از نسل گودرز وجود داشت که هفتاد تن از ایشان در جنگ کشته شدند. گیو , رهام , بهرام , شیدوش , هجیر و نستوه , تنی چند از فرزندان وی میباشند. و نیز , بیژن , فرزند گیو از بانوگشسب دختر رستم , نوه ی گودرز است.
از یادکردهای مهم او شبی در خواب دید که سروش به او گفت: رهایی از شر افراسیاب به دست کیخسرو ممکن است. کیخسرو پسر سیاوش و نوهٔ کیکاووس است او از نسب مادری از نژاد تور و اینک در توران است و ...
پس از خواب، گودرز پسرش گیو را به دنبال کیخسرو به توران فرستاد تا او را به ایران بیاورد. گودرز بعد از کیخسرو نیز زنده بود و پس از مشایعت کیخسرو از نیمهٔ راه به همراه رستم و زال باز گشت. آورده شده کیخسرو به همرا نزدیکان خویش پس از کولاک شدید در کوهستان تنها به آسمان صعود کرد.
چون کیکاووس از کیفیت قتل سیاوش خبر یافت که چگونه با زاری و خواری او را هلاک نمودند عزای بسیار نمود ولی از کیخسرو که هنوز متولد نشده بود کسی خبر نداشت.
گودرزیان
گودرزیان یا کشوادیان یکی از خاندان های پهلوانی در شاهنامه اند که از نسل گودرز پسر کشواد و از نوادگان کاوه آهنگرهستند. اصالت گودرزیان در ادوار بعد به اشکانی منتسب شده است ولی پیشینه آن‌ها بسیار مقدم‌تر از دوره اشکانی می‌باشد.
این خاندان بر اثر دلاوریهای بسیار به داستان‌های حماسی ملی ایران راه یافتند. گودرزیان که شامل خود گودرز و پسرانش رُهام و گیو وهژیر و بهرام و شیدوش ... نوادگانش بیژن و ... بودند. پسران گودرز در جنگهای بسیاری در سپاه ایران مشارکت کردند و دلاوری‌های زیادی بروز دادند از جمله جنگ با خاقان چین و کاموس کشانی و جنگ با تورانیان که به علت خونخواهی سیاوش بود شرکت و در اغلب جنگ‌ها مانند جنگ دوازده رخ خود گودرز سپهسالار سپاه ایران بود. در شاهنامه از زبان گیو آمده است که هفتاد و هشت برادر دارد
نیای بزرگ گودرزیان کشواد بود، او احتمالاً در زمان فریدون می‌زیست ولی صراحتاً در آن دوران از ایشان نامی نیامده است . در زمان نوذر و پس از واقعه جنگ پشنگ کشواد از جمله نام‌آوران ایرانی است که هنگام فتح ری توسط لشکر افراسیاب، با سایر نامداران ایرانی در زابل نزد زال بسر می‌برند. البته چون تمام کشورهای ایران مفتوح افراسیاب شده بودند همهٔ بزرگان و حاکمان ایرانی در این زمان پناهندهٔ به زال هستند از جمله طوس و گستهم فرزندان شاه مقتول ایران:
بنابه داستانهای شاهنامه گودرزیان از نوادگان کاوه آهنگر بوده‌اند و در جنگها درفش کاویانی را همراهی میکرده‌اند. به گردش سواران گودرزیان میان اندرون اختر کاویان
باوردان
این روستا در هفت کیلومتری شمال شرقی بندر چارک واقع شده‌است.
جمعیت آن در حدود ۱۵۰ نفر است. دارای مسجد، برق، آب‌انبار (برکه)، خانه بهداشت، و دبستان است.
مردم این روستا از نژاد عرب و اهل سنت از شاخه حنبلی هستند یعنی از پیروان امام احمد ابن حنبل هستند.  ساکنان این روستا به زبان عربی و فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند.
اهالی روستا از طریق صید، ماهی‌گیری دربنادرهمجوار و کشاورزی امرار معاش می‌کنند.  حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمین‌های آن جو و گندم کشت می‌شود.
لاوان
جزیرهٔ لاوان یکی از جزایر استان هرمزگان در خلیج‌فارس است. لاوان از توابع دهستان لاوان در بخش کیش شهرستان بندر لنگه است و در مقابل منطقهٔ گاوبندی (پارسیان) و شیبکوه قرار دارد ولی به منطقهٔ شیبکوه نزدیک‌تر است. این جزیره از شمال‌شرقی به بندر مقام و از شرق به جزیرهٔ شیدور (شتور) منتهی می‌شود و در ۲۸ کیلومتری غربی ساحل نخیلوه در آب‌های خلیج‌فارس واقع شده‌است.
طول این جزیره ۲۳٫۵ و عرض آن حداکثر ۴٫۸ کیلومتر و مساحت آن ۸۱ کیلومتر مربع است و از سمت باختر رو به خاور کشیده شده‌است. جزیرهٔ لاوان پس از جزایر قشم بزرگ‌ترین جزیرهٔ ایرانی در آب‌های خلیج‌فارس است.
فاصلهٔ این جزیره تا بندر عسلویه ۱۱۷ کیلومتر و تا بندر لنگه ۱۴۷ کیلومتر است. این جزیره از دیرباز به دلیل آنکه قطب صید مروارید بوده به نام مروارید پنهان خلیج‌فارس شناخته شده‌است، که البته در حال حاضر به دلیل وجود نفت جولانگاه مهندسان داخلی در صنعت نفت است. لاوان علی‌رغم جاذبه‌های زیست‌محیطی از امکانات چندانی برخوردار نیست و اندک پیشرفت خود را نیز مدیون شرکت‌های نفتی موجود در منطقه است که اکثر ساکنین را در خود مشغول بکارکرده و نقش تعیین‌کننده ای در اقتصاد جزیره ایفا می‌نماید با توجه به دما و رطوبت بالا در جزیره زندگی تا حدودی سخت و طاقت‌فرسا می‌گردد.
تعداد معدودی از اهالی جزیره از دیر باز در تابستان به صید مروارید می‌پرداخته‌اند که دیگر کمتر نشانی از آن یافت می‌شود. شغل اساسی مردم جزیره در حال حاضر ماهی‌گیری است ولی در سال‌های اخیر گرایش مردم روستا به کار کردن در شرکت نفت رواج یافته‌است.
این جزیره دارای مسجد، حسینیه، برق، آب لوله‌کشی، آب‌انبار، برکه، دبستان و راهنمایی و دبیرستان است.
جمعیت جزیرهٔ لاوان در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱٬۲۱۴ نفر بوده‌است که بیشتر آنان از نژاد عرب و از اهل سنت پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. مردم به زبان‌های عربی و فارسی تکلم می‌کنند. نزدیک به نیمی از جمعیت این منطقه شیعه‌نشین هستند که عمدتاً برای کار به لاوان مهاجرت کرده‌اند.
در این جزیره حدوداً یکصد و پنجاه راس جبیر که نوعی آهو است یافت می‌شود. همچنین تعداد زیادی گوسفند وحشی در سراسر جزیره پراکنده شده‌است که از میان گوسفندان اهلی ساکنان جزیره به دامان طبیعت فرار کرده‌اند. جزیره از اواسط اسفند تا اوایل مرداد ماه محل تخم‌گذاری چندگونه لاک‌پشت دریایی از جمله پوزه عقابی و سبز نیز هست.
ذخایر نفت آب‌های نزدیک جزیره لاوان بسیار قابل توجه‌است، در حال حاضر صنایع جزیره منحصر به دو گونه تأسیسات نفتی است:
۱- شرکت پالایش نفت لاوان که به پالایش نفت خام و میعانات گازی مشغول میباشد.
۲- شرکت نفت فلات قاره ایران چند سکوی استخراج و بهره‌برداری نفتی از جمله سکوی سلمان، سکوی بلال، سکوی رسالت (مشهور به R۱) و سکوی رشادت (مشهور به R۴) در نزدیکی جزیره دارد که رفت‌وآمد به این سکوها با بالگرد و کشتی انجام می‌شود.
سازمان منطقه ویژه اقتصادی لاوان مسئول توسعه امکانات جزیره لاوان است. این سازمان زیرنظر شرکت ملی نفت ایران فعالیت می‌کند. محورهای توسعه لاوان در سه حوزه اقتصاد انرژی، آبخیزداری و شیلات صورت می‌گیرد. مدیریت جدید سازمان منطقه ویژه اقتصادی لاوان قصد دارد با محوریت قرار دادن توسعه پایدار و رعایت اصول زیست‌محیطی اولین دهکده سبز ایران را در جزیره لاوان احداث نماید. بر این اساس در این دهکده سبز با وجود دسترسی به منابع ارزان قیمت و سهل الوصول نفتی و گازی جزیره از منابع انرژی تجدیدپذیر باد و خورشید استفاده خواهد شد و همچنین در ساخت بناهای جدید از معماری سازگار با طبیعت مناطق گرمسیری و بر اساس معماری بومی هرمزگان بهره‌گیری خواهد شد.
ادبیات شفاهی آذربایجان
ادبیات شفاهی آذربایجانی (در ترکی آذربایجانی: Azərbaycan şifahi xalq ədəbiyyatı)قسمتی از ادبیات مردمان آذربایجانی، باورهای عامه، افسانه‌ها، داستان‌ها، موسیقی، ضرب‌المثل‌ها و رسوم‌های دهان به دهان یا سینه به سینه یا نسل به نسل از نسل‌های گذشته بجا مانده گفته می‌شود.بایاتی قسمتی از ژانرهای مهم در ادبیات شفاهی مردم آذربایجان است در این سبک مضامین عمیق فلسفی، تاریخی، دینی، اخلاقی و لیریک در مصراع‌های کوتاه بیان می‌شود.
ادبیات بسیار گسترده شفاهی و زنده‌ای در آذربایجان رایج است. این ادبیات شامل منظومه ها، اشعار، بیاتی ها، ترانه‌ها و غیره می‌شود. یکی از خصایص این ادبیات حالت پویائی و متغیر این ادبیات است. عاشق‌ها بنا به موقعیت‌های مختلف اجتماعی و زمانی ابعاد جدیدی به این حماسه‌ها یا داستان‌های رمانتیک اضافه می‌کنند و در نتیجه زبان این داستان‌ها و مضوع آنها در حد امکان همراه با تحولات جامعه پیش می‌رود ولی عناصر و شخصیت‌های اصلی آنها در بطن منتقل می‌شود. خصوصیت دیگر این ادبیات نزدیکی قهرمانها و شخصیت نقشها به آمال و آرزوهای توده‌های مردم است، چنان‌که گاه آنها در نقش قهرمانی مردمی همچون کوراوغلی هستند که با خانهای ظالم در می‌افتد یا در نقش یک عاشیق هنرمندی که دلباخته دختر خان شده. یکی از نقشهای اصلی این داستانها انتقال ارزشهای اخلاقی و احیای هویت گروهی هستند. تأثیر این ادبیات در سده‌های پیشین کمتر از تأثیر دین و فرهنگ عامه در ایجاد سجایای اخلاقی و تربیتی نبوده است. البته با تأثیر روز افزون آموزشهای رسمی و رسانه‌های عمومی این تأثیر را کمتر نموده.
منظومه‌هایی همچون کور اوغلی، اصلی و کرم، عاشیق غریب، شاه صنم عمدتاً به وسیله نوازندگان مردمی آذربایجان عاشیق‌ها نقل می‌شوند. بسیاری از داستان‌ها مانند کور اوغلو مربوط به اسطوره‌ها و حماسه‌های قدیمی قبایل ترک است که با تغییرات اندکی در بعضی از دیگر زبان‌های ترکی نیز و جود دارند.
قسمت دیگر این ادبیات شامل اشعار، و دو بیتیها است که به آذربایجانی بیاتی نامیده می‌شوند. تعداد بسیار زیادی ترانه، متل و افسانه نیز سینه به سینه در طول قرن‌ها از نسلی به نسل دیگر منتقل گشته است.
در جمهوری آذربایجان این ادبیات به نحو علمی تحقیق و تا حدودی ثبت شده. شمار این گونه پژوهش‌ها در ایران چندان زیاد نبوده است. این بدین دلیل بوده که در آذربایجان ایران، تعلیم و آموزش به زبان آذری در مدارس ممنوع است و آگاهی نوشتاری نیز بدین سبب از زبان مادری اندک می‌باشد.
موسیقی آذربایجانی
موسیقی آذربایجانی به موسیقی سنتی مردمان آذربایجانی اطلاق می‌شود. هنرمندان آذربایجانی با خلاقیت خود، موسیقی منحصربه‌فردی را می‌آفرینند. کسانی که این نوع موسیقی را به‌همراه سروده‌های خود به‌زبان ترکی آذربایجانی می‌خوانند، عاشیق خوانده می‌شوند. عاشیق‌ها در وصف آذربایجان و دلاوری‌های بزرگان آن، در مراسم جشن و عزاداری، سروده‌های زیبایی را به‌همراه موسیقی آذربایجانی می‌خوانند و مورد توجه مردم قرار می‌گیرند. عاشیق‌ها از دوران قبل از اسلام در بین مردمان ترک‌تبار وجود داشته‌اند.
موسیقی آذربایجانی از دو نوع یا شاخهٔ اصلی تشکیل شده که از لحاظ تقسیم‌بندی موسیقایی منشاء و حالت‌های مختلفی دارند. معمولاً نوع سازهای موسیقی آذربایجانی، خاستگاه و دوستداران اقسام موسیقی با هم تا حدی متفاوتند، هرچند بسیاری دوستدار هردو هستند. تعداد بسیاری از موسیقی‌دانان آذربایجانی با آشنایی به هردو نوع از این موسیقی‌ها توانسته‌اند آثاری هنری بزرگی در قالب اپرا‌ها، موسیقی سمفونیک و موسیقی برای باله خلق نمایند. از مهم‌ترین گونه‌های موسیقی آذربایجانی می‌توان به موسیقی میخانه‌ای، هنر اجرای آذربایجانی تار، بالابان، ناقارا، باغلاما و گارمان اشاره کرد.
. اگرچه موسیقی موغام آذربایجان به دستگاه‌های موسیقی ایرانی نزدیک است و در بعضی مواقع حتی یکی هم هستند، ولی طرز اجرای این دو موسیقی ملی در انسان احساس بسیار متفاوتی ایجاد می‌کند. موسیقی آذربایجانی مملو از حس قهرمانی و جسارت است. در حالی که موسیقی ایران عارفانه است. درست است که موسیقی آذربایجان نیز دارای مقام‌های حزین و غمگین و عارفانه است، ولی به‌هنگام شنیدن آن، امید و تحرک در آن احساس می‌شود. در این موسیقی حرکت و دینامیسم وجود دارد.
این نوع موسیقی شامل موسیقی «عاشیقی»، «بزمی» و «ایلی» است.
کرون دانمارک
کرون دانمارک یکای پول کشور دانمارک، گرینلند و جزایر فارو است.
البته این یکای پول در جزایر فارو، کرون فارویی نامیده می‌شود ولی ارزش آن برابر با کرون دانمارک است. هر کرون دانمارک به صد اوره بخش می‌شود. کد ایزو ۴۲۱۷ کرون دانمارک DKK است.Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801-1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. .
جزیره هندرابی
جزیره هِندُرابی (هندورابی) یکی از جزایر ایرانی خلیج‌فارس است. این جزیره از توابع بخش کیش شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
هندورابی در حد فاصل بین جزیره کیش و جزیره لاوان قرار گرفته و طول آن ۷ مایل و پهنایش ۴ مایل است و ۲۲٫۸ کیلومترمربع مساحت دارد.
فاصله هندرابی تا بندر چیرویه ۹ کیلومتر، تا جزیره کیش ۲۸ کیلومتر، تا بندر لنگه ۱۳۳ کیلومتر و تا بندرعباس ۳۲۵ کیلومتر است.
این جزیره سرزمینی هموار و تقریباً بدون عوارض طبیعی است.
در بهمن‌ماه ۱۳۸۹ قانون الحاق جزایر هندورابی و فارور کوچک و بزرگ به محدوده منطقه آزاد کیش از سوی رئیس‌جمهور ابلاغ شد.
در ۱۳۹۵ جمعیت جزیره هندرابی ۱۹۱نفر شامل ۱۴۱مرد و ۵۰ زن بوده‌است. عمده جمعیت این جزیره عربتبار بوده و به عربی و فارسی گفتگو می‌کنند. فعالیت اقتصادی اکثر اهالی در جزیره هندورابی، صید و غواصی است.
منابع تأمین آب در جزیره بسیار محدود و کم است و آب مصرفی آن از طریق چاه و آب‌انبار (برکه) تأمین می‌شود. آب چاه‌هایش نسبتاً شیرین است در حالات استثنائی و کمبود آب برای آشامیدنی می‌توان مصرف کرد. بیشتر خانه‌های جزیره قدیمی و از سنگ و گچ و گل و لای و ام دی اف و فیبرکربن و فایبرگلاس ساخته شده‌است.
در جزیره هندرابی روستایی است به نام روستای «هندرابی» هست که در نزدیکی این روستا آثار خرابه‌های قریه‌ای به نام «الدورات» دیده می‌شود.
همچنین در یک کیلومتری جنوب‌غربی این روستا آثار قریه دیگری نیز وجود دارد که به‌نام «الصراة» معروف است، در این خرابه‌ها آثار گوناگونی از دوران بسیار دور یافت شده‌است.
در سال‌های ۹۰۸ ه. /۱۵۰۲ م تا ۱۵۰۸ خ. /۱۶۴۸ م؛ که پرتغالی‌ها کنترل مناطق جنوب ایران را در دست داشتند جزیرهٔ هندرابی نیز از از پایگاه‌های لشکری و بازرگانی آنان بود و در آن سازه‌ها و تأسیسات دفاعی و مسکونی بنیاد کردند. ویرانه‌های دهکدهٔ پرتغالی‌نشین و یک دژ امروزه در نزدیک روستای کنونی جزیره دیده می‌شود.
در سال ۱۲۱۲ قمری، یعنی در زمان پادشاهی فتح‌علی‌شاه قاجار، هندرابی از توابع ایالت فارس بود.
پس از الحاق جزیره هندورابی به منطقه آزاد کیش، توسعه این جزیره با رویکرد گردشگری در دستورکار قرار گرفت.
از پایان سال ۱۳۹۲ توسعه جزیره زیبای هندورابی با راه‌اندازی هتل‌های چادری برای گردشگران آغاز شد و در سال ۱۳۹۳ با بازدید حسن روحانی ریس‌جمهوری توسعه هندورابی در دستور کار جدی قرار گرفت.
به گفتهٔ مونسان مدیرعامل منطقه آزاد کیش؛ مطالعات طرح جامع هندورابی با همکاری مشاور آلمانی آغاز شد و برای تسریع در امور بر اساس دستور رئیس جمهوری از مشاور خواستیم عملیات احداث فرودگاه و بندرگاه هندورابی را زودتر شروع کند.
تیرماه ۱۳۹۶ بندر و فرودگاه هندورابی با حضور اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهوری وقت افتتاح شد.
حجم سرمایه‌گذاری و اشتغال‌زایی مستقیم در فرودگاه هندورابی به ترتیب ۵۱۵ میلیارد ریال و ۱۵۰ نفر و نیز حجم سرمایه‌گذاری و اشتغال‌زایی مستقیم در مورد بندرگاه هندورابی به ترتیب ۵۶۵ میلیارد ریال و ۱۴۰ نفر است.
برای سفر به هندورابی از دو مسیر دریایی و هوایی می‌توان تردد کرد اما بیشتر جابه‌جایی‌ها از طریق دریا صورت می‌گیرد.
برای سفر دریایی شناورهای بزرگی با ظرفیت حدود ۳۵۰ نفر از جزیره کیش به هندورابی در نظر گرفته شده‌است.
همچنین دو فروند هواپیمای کوچک برای انجام سفرهای هوایی وجود دارد.
چیرو
چیرو روستای آبادی در ساحل خلیج فارس، در رأس بالدود بمسافت شش کیلومتر، و در جنوب شرقی روستای عرمکی بمسافت ۳۵ کیلومتر واقع شده‌است. ارتفاعش از سطح دریا در حدود پنجاه متر است.
از شمال مرباغ، از جنوب خلیج فارس، از مغرب عرمکی و از سمت مشرق به کلات محدود می‌گردد.
جمعیتش در حدود ۸۵۰ نفر است، که از نژاد عرب هستند. ساکنان این روستا تماماً از عرب هستند و به دو گروه تقسیم می‌شوند، اکثریت از اهل سنت هستند، و اقلیتی عرب شیعه هستند که از زمان خیلی دور از جزیره بحرین به این روستا آمده‌اند، این گروه شیعه (الشیعة البحارنه) نام دارند، یعنی آنهائیکه که از بحرین به اینجا مهاجرت کرده‌اند. در سال‌های پیشین گروه زیادی از این منطقه به کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس مهاجرت نموده‌اند، هم‌اکنون در کشورهای بحرین، کویت، قطر و امارات متحده عربی سکونت دارند و توابع این کشورها دارد، این خاندان در امارات به قبیلهٔ «شیراوی» (الشیراوی) معروف هستند.
روستا دارای مسجد، آب‌انبار (برکه) برق، دبستان و راهنمایی است.
پیشهٔ مردم روستا غواصی، ماهی گیری، صید مروارید، دامداری، و کشاورزی است.
آثار قلعه بزرگی در روستا وجود دارد که مقر حاکم وقت بوده‌است، این قلعه در کرانه دریا قرار دارد.
بستنی
بستنی گونه‌ای دسر منجمد و مزه‌دار است که باید شامل حداقل ۱۰٪ چربی شیر باشد. مقدار این چربی می‌تواند از ۱۰ تا ۱۶ درصد تغییر یابد که بیشتر بستنی‌ها دارای ۱۴٪ چربی شیر هستند، همچنین بستنی می‌تواند شامل دیگر گونه‌های لبنیات مانند خامه باشد که به همراه مواد شیرین‌کننده و طعم‌دهنده تهیه می‌شود. نخستین کارخانه صنعتی بستنی‌سازی جهان در سال ۱۸۵۱ در مریلند، کار خود را آغاز نمود. بستنی معروف‌ترین دسر در جهان است. ریشه دسرهای یخ زده ناشناخته است، اگرچه چندین افسانه تکراری در اوایل هزاره سوم پیش از میلاد مسیح در چین باستان وجود دارند. طبق یکی از افسانه‌های قدیمی، امپراتور روم نرون از کوهستان آپنینی یخ جمع‌آوری کرده بود تا اولین سربی مخلوط با عسل و شراب را تولید کند. افسانه‌های دیگر می‌گویند که بستنی در امپراتوری مغول سرچشمه گرفت و اولین بار در طول گسترش آن به چین گسترش یافت.
بستنی دارای تنوع‌های گوناگونی است. مانند بستنی‌های سنتی، بستنی‌های ایتالیایی یا میوه‌ای، میلک شیک‌ها و بستنی‌های یخی.
قدمت دسرهای یخی در چین به ۴ هزار سال قبل می‌رسد. یک نوع از این دسرها با قرار دادن سنگ نمک و برف در جداره‌های ظروف حاوی شربت تهیه می‌شد (نمک باعث می‌شود دمای یخ‌زدن آب به زیر صفر برسد) و نوع دیگری با قرار دادن شیر، برنج کاملاً پخته به همراه ادویه در داخل برف تهیه می‌شد. بستنی یخی هم با آب‌میوه، عسل و ادویه درست می‌شد. این دسرهای یخی از مسیرهای تجاری وارد ایران هم شدند. همچنین حدود ۴ هزار سال پیش در ایران دسر یخی فالوده با استفاده از یخ، گلاب، آرد برنج رشته‌ای و زعفران و طعم‌دهنده‌های دیگر ساخته می‌شد.
نوعی بستنی با نام بستنی سنتی یا ایرانی در ایران رواج دارد که دارای طعم زعفران و رنگ زرد می‌باشد. این بستنی همراه با خلال پسته و تکه‌های بزرگ خامه است و طرفداران زیادی دارد. اکبر مشتی یکی از اولین کسانی بوده که در ایران بستنی فروشی داشته‌است. بستنی اکبر مشتی با نوع خارجی آن بسیار متفاوت بود. ایرانی‌ها استفاده از گلاب و زعفران را بر ثابت کننده‌ها ترجیح می‌دادند.
پیش از این بستنی‌های سه رنگ در بسیاری از شهرها رواج داشت که رنگ زرد آن زعفرانی، سفید آن وانیلی و رنگ قهوه‌ای دارچینی بود که توسط استاد بستنی‌ساز این سه رنگ به هم چسبیده و در ظروف یک بار مصرف فروخته می‌شدند.
بستنی قیفی
بستنی قیفی نخستین بار توسط یک مهاجر ایتالیایی به نام ایتالو مارچیونی (Italo Marchiony) در نیویورک تهیه شد. او قالب مخصوص خود را در ۱۹۰۳ به ثبت رساند. در ۱۹۰۴ قیف بستنی به طور اتفاقی در نمایشگاه جهانی سنت لوییس معرفی شد. در این نمایشگاه یک تولید کننده وافل اهل سوریه به نام حموی Hamwi تعدادی وافل را به شکل مخروط لوله کرد تا همسایه بستنی فروشش بتواند برای توزیع بستنی از آن استفاده کند. این شکل عرضه بستنی، تا امروز یکی از محبوبترین شیوه‌ها باقی‌مانده است. سالانه میلیاردها قیف بستنی در جهان تولید و مصرف می‌شود. تولید انواع دیگر بستنی مانند بستنی چوبی، بستنی با روچینه متفاوت (میوه‌ای و شکلاتی) و... از سال ۱۹۲۰ آغاز شده است که در آن زمان " پدیده‌ای نوظهور" نامیده می‌شدند. توجه داشته باشید که بسیاری معتقدند که بستنی چوبی محصولی از کشور ترکیه هست و در آنجا اختراع شده که کاملا در اشتباه اند زیرا که به‌طور کلی ترکیه نقشی در بستنی آن زمان نداشته است
ذکر (نرم‌افزار)
ذکر یک نرم‌افزار جامع قرآنی است که به کاربران امکان مرور قرآن و مشاهدهٔ ترجمه‌های مختلف آن را می‌دهد. هدف این نرم‌افزار ایجاد یک محیط پیشرفته با کاربری آسان برای کار با قرآن است. «ذکر» در مدل توسعهٔ منبع‌باز / آزاد تولید شده و برای استفاده و بارگذاری عموم بر روی اینترنت قرار دارد. محیط این نرم‌افزار در بیش از ۱۵ زبان مختلف (از جمله انگلیسی، فارسی، عربی، روسی و…) قابل مشاهده است و ترجمه‌های مختلفی از قرآن برای آن وجود دارد. کاربران این نرم‌افزار می‌توانند با استفاده از «طرح‌های» مختلف نمایشی، متن قرآن یا ترجمه را به تنهایی، زیر هم یا حتی چندین ترجمه را با هم مشاهده و مقایسه کنند.
این نرم‌افزار، امکان جستجو در متن قرآن (با و بدون مطابقت علائم) یا متن ترجمه‌ها را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. به علاوه کاربران می‌توانند از امکانات جستجوی پیشرفته در متن قرآن بهره ببرند. جستجوی پیشرفته به کاربران امکان پرس‌وجوهای پیچیده با استفاده از عبارت‌های منطقی (AND, OR و NOT)، و همچنین جستجوی کلمات شبیه را می‌دهد. به علاوه می‌توان دامنهٔ جستجوی خود را به یک یا چندین سوره (و یا حتی قسمتی از آن‌ها) محدود کرد.
«ذکر» دارای دو متن قرآن است که یکی با اعراب‌گذاری و متن مشابه مصحف عثمان طه است و دیگری متن ساده‌شدهٔ قرآن کریم است. به صورت پیش‌فرض متن ساده‌شده نمایش داده می‌شود و برای استفاده از متن عثمان طه، کاربر می‌تواند از «مضمون عثمان طه» در فرم تنظیمات استفاده کند.
این امکان در قالب مجموعه نشان‌ها در نرم‌افزار موجود است و کاربران می‌توانند برای یک آیه چندین نشان مختلف بسازند یا چندین آیه را زیر عنوان یک نشان قرار دهند.
«ذکر» امکان ناوش‌های مختلف از جمله آیه به آیه، سوره به سوره، ربع حزب به ربع حزب و جزء به جزء را مهیا می‌کند. علاوه بر آن علائم مختلف جهت ابتدای جزء، ابتدای ربع جزء و همچنین مکان سجده‌های قرآنی در این نرم‌افزار گنجانده شده است.
ذکر به زبان جاوا و با استفاده از کتابخانهٔ گرافیکی SWT نوشته‌شده است. این نرم‌افزار بر روی سیستم‌های عامل ویندوز، لینوکس و مک قابل اجرا است. برای استفاده از این نرم‌افزار، کاربر باید ماشین مجازی جاوا را نصب کند. «ذکر» برای اجرا به جاوای ۱٫۴٫۲ یا جدیدتر نیاز دارد.
پیژامه
پیژامه یا پاجامه‌ یا پای‌جامه، شلوار راحتی‌ای است که جزو تنپوش خواب بوده و ترجیحاً هنگام خواب و گاهی به عنوان لباس زیر پوشیده می‌شود. این لباس بیشتر توسط کودکان استفاده می‌شود. بزرگسالان بیشتر به صورت فصلی از آن استفاده می‌کنند که موارد آن در فصل‌های سرد سال است. پیژامه در گذشته در ایران به پای جامه به معنای لباسی که پا را میپوشاند معروف بوده که پس خروج از لغات اصیل فارسی به واژگان فرانسه و بازگشت مجدد به پیژامه تغییر نام پیدا کرده‌است.
واژهٔ پارسی «پای‌جامه»، برای پوشش پائین‌تنه، از طریق کشور هند به زبان انگلیسی راه یافت و تبدیل شد به «pajamas» و بعدها مجدداً به شکل پیژاما و یا پیژامه به فارسی بازگشت.
کافه
کافِه محلی است عمومی؛ که در آن نوشیدنی غیرالکلی و گاه غذاهای سبک عرضه می‌شود. کافه در برخی از کشورها جایی برای معاشرت و گفتگوی مردم است.
کافه و کافی شاپ در کلمه کاملا شبیه به هم هستند؛ اما نباید کافه را با کافی‌شاپ اشتباه کرد. کافی‌شاپ محل عمومی آمریکایی است که در آن معمولاً فقط قهوه عرضه می‌شود.
از سال ۱۳۶۰، کافی‌شاپ‌ها جای چایخانه‌ها را تنگ کرد. در چایخانه‌های ایران به‌جای سرو قهوه، بیش‌تر چای و انواع غذاهای سنتی ایرانی با موزیک زندهٔ ایرانی ارائه می‌شود.
مارک اسپیتز
مارک اسپیتز (زاده ۱۰ فوریه ۱۹۵۰ در مودستو، کالیفرنیا) شناگر بازنشسته آمریکایی است که با کسب هفت مدال طلا در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ بهترین دستاوردی را که در آن زمان، یک ورزشکار در یک دوره المپیک به آن رسیده‌است، ثبت کرد.
رکورد اسپیتز تا ۳۶ سال بعد پابرجا بود، تااینکه مایکل فلپس، شناگر هموطن او، در المپیک ۲۰۰۸ پکن، با کسب هشت مدال طلا، آن را بهبود بخشید.
اسپیتز در طول دوران ورزش حرفه‌ایِ خود ۳۳ رکورد جهانی را به ثبت رساند او در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۱، ۱۹۷۲ به عنوان شناگر برتر سال جهان انتخاب شد.
خوان آنتونیو سامارانش
خوان آنتونیو سامارانش (۱۷ ژوئیه ۱۹۲۰ در بارسلون - ۲۱ آوریل ۲۰۱۰ در بارسلون) مدیر ورزشی و سیاستمدار اسپانیایی بود. او از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۱ رئیس کمیته بین‌المللی المپیک بود.
سامارانش پیش از انتخاب به سمت وزیر ورزش اسپانیا در سال ۱۹۶۷، سرپرست کاروان ورزشی اسپانیا در چند المپیک بود. او که ریاست کمیته ملی المپیک اسپانیا را نیز در اختیار داشت از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ نایب رئیس این سازمان و در ۱۹۸۱ به ریاست آن برگزیده شد. سامارانش که در دوران حکومت فرانکو یکی از شاخص‌ترین سیاست‌مداران این کشور بود از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰ سفارت اسپانیا در مغولستان و شوروی را نیز برعهده داشت.
سامارانش در دوران ریاست خود بر این سازمان راه ورود ورزشکاران حرفه‌ای را به المپیک باز کرد و با قراردادهای کلانِ حق پخش تلویزیونی، مسابقات المپیک را از خطر ورشکستگی نجات داد.
سامارانش در ۱۹۵۵ با ماریا ترزا سالیساش (۱۹۳۱–۲۰۰۰) ازدواج کرد. او دو فرزند دارد. دخترش ماریا ترزا نام دارد و پسرش خوان آنتونیو سامارانش سالیساش از سال ۲۰۰۱ نماینده اسپانیا در کمیتهٔ بین‌المللی المپیک و از سال ۱۹۹۶ نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی پنج‌گانه مدرن است.
رابرت پری
رابرت پری (زاده ۶ می ۱۸۵۶ - درگذشته ۲۰ فوریه ۱۹۲۰) کاشف آمریکایی بود که ادعا داشت در ۶ آوریل ۱۹۰۹ به عنوان نخستین فرد به مختصات جغرافیایی قطب شمال رسیده‌است. ادعای او در بیشتر قرن بیستم به گستردگی تأیید می‌شد اما امروزه به گستردگی مورد شک قرار گرفته‌است.
رابرت ادوین پری در سال ۱۸۵۶ در کرسون، پنسیلوانیا (Cresson) متولد شد. در ۲۴ سالگی به یگان مهندسی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست. به عنوان یک افسر، پری در سفری اکتشافی به نیکاراگوئه در سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۵ شرکت کرد. سپس او برای اکتشاف مناطق قطبی به شمال رفت.
در سال ۱۸۹۵، پری در حال نقشه‌برداری برای نیروی دریایی در گرینلند نزدیک بود از گرسنگی جان خود را از دست بدهد. در آنجا وی با مردم اینویت آشنا شد و از آن‌ها مهارت‌های زنده ماندن در شرایط سخت قطبی را آموخت. در سال ۱۹۰۰، پری به شمالی‌ترین بخش گرینلند رسید. بررسی پری نشان داد که گرینلند جزیره است. امروزه، منطقه ساحلی شمال گرینلند به افتخار پری، پری لند نامیده می‌شود.
سپس پری برای رسیدن به قطب شمال تلاش کرد. کسی تا آن زمان از قطعات خطرناک یخی که قطب شمال را احاطه کرده‌است، نگذشته بود و از سرمای کشنده آن با موفقیت نجات نیافته بود.
در ۱۹۰۲، نخستین تلاش پری برای رسیدن به قطب شمال شکست خورد. در ۱۹۰۵، پری برای رسیدن به قطب بار دیگر تلاش کرد. او یک رکورد برای سفر به دورترین نقطه شمال برجاگذاشت اما آب‌وهوای بد و کمبود غذا او را مجبور به بازگشتن کرد.
در ۱۹۰۸، پری سوم تلاش خود را برای رسیدن به قطب شمال نمود. سفر او شامل ۲۴ مرد، ۶ سورتمه و ۱۳۳ سگ می‌شد. سرانجام، در ۶ آوریل ۱۹۰۹، پری به قطب شمال رسید یا به آن بسیار نزدیک شد. او توسط دوستش، کاشف آمریکایی آفریقایی‌تبار متیو هنسون، و چهار اینویت (Inuit) همراهی می‌شد.
مردان پری، خوشحال و مفتخر از موفقیتشان سفر سرد و دراز بازگشت به کمپ در کانادا و سپس به خانه را آغاز کردند. اما مردان با شگفتی متوجه شدند که کاشفی به نام فردریک کوک ادعا کرده‌است که پیش از آن‌ها به قطب شمال رسیده‌است!
پری مجبور شد تا ۱۹۱۱ منتظر بماند تا کارشناسان ادعای کوک را رد کنند. پس از آن، کنگره ایالات متحده رسماً دستاورد پری را به رسمیت شناخت. نیروی دریایی آمریکا در همان سال پیش از اینکه بازنشسته شود، او را به درجه دریادار نائل کرد.
وی سال‌های پایانی عمر را در جزیره ایگل در نزدیکی ساحل مین به همراه خانواده‌اش به سر برد. پری در ۱۹۲۰ در گذشت. سال‌ها بعد در ۱۹۸۸، تیمی از کاشفان محاسبه کردند که پری از مسیر منحرف شده و دستکم ۵۰ کیلومتر با مکان قطب شمال فاصله داشته‌است. مطالعه‌ای دیگر این یافته‌ها را به چالش کشید. امروزه هنوز دربارهٔ اینکه آیا پری واقعاً به محل قطب شمال رسیده‌است یا خیر، بحث در جریان است.
ماتیو هنسون
ماتیو آلکساندر هنسون (زاده ۱۸۶۶ - درگذشته ۱۹۵۵) کاشف سیاه‌پوست که عضو گروه اکتشافی بود که در سال ۱۹۰۹، به رهبری رابرت پری، موفق به کشف قطب شمال شد.
مری لو رتون
مری لو رتون (زاده ۱۹۶۸) ژیمناست آمریکایی، که در بازی‌های المپیک ۱۹۸۴ لوس آنجلس، موفق به کسب مدال طلا شد.
او اولین ورزش‌کار آمریکایی و در واقع اولین فرد خارج از اروپای شرقی بود که در این رشته، موفق به کسب مدال طلا می‌شد.
فارسان
فارسان شهری از توابع استان چهارمحال و بختیاری و مرکز شهرستان فارسان است.
شهر فارسان در ۵۰ درجه و ۳۵ دقیقه طول شرقی جغرافیایی و ۳۲ درجه و ۱۶ دقیقه عرض شمالی جغرافیایی، و ارتفاع ۲۰۷۲ متر از سطح دریا در یک منطقه کوهستانی قرار دارد. شهر فارسان در ۳۵ کیلومتری شهرکرد، میان پیشکوه‌های زاگرس در مکان مرتفع و خوش آب و هوا بنا گردیده و کوه کلک معروف به کوه کبود در جنوب شهر قرار دارد و اکثر ماه‌های سال پوشیده از برف است در اطراف این شهر چشمه ساران و ییلاقهای خوش آب و هوایی وجود دارد؛ که فصول گرم سال از مناطق مختلف کشور جهت تفریح و تنوع آب و هوا به این شهر مسافرت می‌کنند. رود سراب غرب و جنوب این شهر را مشروب می‌سازد.
نام این شهر ریشه در نام سرزمین پارسوآش، پارسوا، پارسوماش یا پارسومش یا پارساماش (سرزمین شاهان پارسی) دارد که در گذر زمان بر اساس قواعد تغییر و تطور واژگان در بستر زبان محاوره، ابتدا به پارسوم، سپس پارسون و در سده اخیر ابتدا به فارسون و درنهایت به فارسان تغییر پیدا کرده‌است. اما کماکان در روستاهای اطراف و در میان بختیاریها با نام پارسون از این شهر یاد می‌گردد. این منطقه، سرزمین اصلی طوایف پارسه بوده‌است که گفته می‌شود از محلی در نواحی رشته کوه‌های زاگرس مرکزی به نام پارسوآش در امتداد زاگرس در دره‌های کرخه و کارون تدریجاً به سمت جنوب فلات ایران و سرزمین عیلام سرازیر شده‌اند.
ساکنین این شهر به گویش بختیاری سخن می‌گویند. بختیاری‌ها جزئی از مردم لر به‌شمار می‌آیند که به آن‌ها لُر بزرگ می‌گویند و در جنوب غربی ایران ساکن هستند. گویش بختیاری از جمله گویش‌های جنوب غربی ایران و یکی از گویش‌های زبان لری به‌شمار می‌رود. در این گویش واژگان پهلوی میانه و اوستایی فراوانی وجود دارد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۰٬۵۰۴ نفر (در ۸٬۴۰۰ خانوار) بوده‌است. مهمترین مرکز تفریحی فارسان، پیرغار واقع در ۴ کیلومتری شهر در روستای ده چشمه است. پیرغار در دامنه کوه لاخرسان قرار گرفته و مشتمل بر چشمه ای پرآب، آبشار فصلی و منطقه جنگلی است. سنگ نوشته دوران مشروطه که شرح لشکر کشی بختیاریها به تهران در انقلاب مشروطه می‌باشد نیز در این تفریحگاه واقع شده‌است. این سنگ نوشته به دستور سردار اسعد بختیاری حجاری شده‌است.
از مهم‌ترین و ارزشمندترین صنایع دستی که قدمتی دیرینه دارد بافتن فرش دستباف است که در روستاهای مختلف با طرح‌ها و نقش‌های متفاوتی بافته می‌شود. سایر دستبافته‌ها که هنوز در این شهر رایج است عبارت‌اند از: گلیم بافی، جاجیم یافی، چوغا بافی، خرسک بافی (نوعی قالیچه)، نمد مالی، کلاه مالی، می نا دوزی، لچک دوزی و گیوه دوزی.
از جمله خصوصیات برجسته شهر فارسان استعداد و علاقه زیاد اهالی این شهر به فرهنگ و هنر است. به گونه‌ای که رشته‌های هنری شهر همچون شعر و ادب، تئاتر و نمایش، شاهنامه خوانی و… کارنامه درخشانی در سطح کشور دارند. به عنوان نمونه، گروه تئاتر شهر، بارها نمایش‌هایی را در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر اجرا کرده‌است. همچنین، این شهر، سالانه میزبان جشنواره تئاتر استان با عنوان جشنواره تئاتر ققنوس است.
در سالهای گذشته، دو تیم از شهر فارسان در بالاترین سطح ورزش حرفه‌ای کشور حضور داشته‌اند. به علاوه تیمهای زیر نیز در رده‌های پایین‌تر حضور داشته‌اند.
* دانشگاه هنر فارسان
* دانشگاه آزاد واحد فارسان
* دانشگاه پیام نور واحد فارسان
* دانشگاه جامع علمی کاربردی واحد فارسان
برکه سفلین
در جنوب شرقی دژگان واقع شده‌است؛ و در یک کیلومتری غربی روستای حمیران قرار دارد.
از شمال جاده ارتباطی بندر لنگه به بندرعباس، از جنوب دریا، از مغرب حمیران، واسمت مشرق به مهتابی محدود می‌گردد.
جمعیتش ۶۴۷نفر ۱۶۶خانوار) است که اهل سنت و از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه)، وخانه بهداشتنانوایی مخابرات اسکله پاسگاه پارک مکتب خانه است.
اهالی این روستا از راه صید و ماهی گیری، کشاورزی، و دامداری امرار معاش می‌کنند. تعداد ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت دارد.
لادن مستوفی
لادن مستوفی (زاده ۲۰ اسفند ۱۳۵۱) هنرپیشه ایرانی است. او کار خود را با فیلم روز واقعه آغاز کرد و چند سال بعد پس از بازی در مجموعه تلویزیونی دوران سرکشی به شهرت رسید.
لادن مستوفی زاده سال ۱۳۵۱ در شهرستان تنکابن است. وی تحصیلات دانشگاهی خود را نیمه‌تمام رها کرد و وارد عرصه بازیگری شد. او در ۲۲ سالگی در نخستین فیلم خود روز واقعه (سال ۱۳۷۳) بازی کرد و پس از بازی در مجموعه تلویزیونی دوران سرکشی کمال تبریزی به شهرت رسید.
لادن مستوفی همسر شهرام اسدی کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس و نیز خواهر لاله مستوفی منشی صحنه سینمای ایران است. مستوفی در بسیاری از فیلم‌هایی که اسدی کارگردانی آن را بر عهده داشته بازی کرد که از جمله آنها می‌توان به فیلم روز واقعه و مجموعه تلویزیونی شیخ بهایی اشاره کرد.
یورگن روتگرز
یورگن روتگرز (Jürgen Rüttgers) (-۱۹۵۱) سیاست‌مدار آلمانی از اتحادیه دموکرات مسیحی است. او در حال حاضر رئیس ایالت نوردراین-وستفالن است.
روتگرز در ۲۶ ژوئن ۱۹۵۱ در شهر کلن به دنیا آمد.
Wikipedia contributors، "Jürgen Rüttgers،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jürgen_Rüttgers&oldid=190700313 (accessed February ۱۷، ۲۰۰۸).
علی پارسا
علی اصغرزاده پارسا (زادهٔ ۱۳۲۹) کویرنورد و دریانورد ایرانی است. او در حال حاضر عضو علی‌البدل هیئت مدیرهٔ انجمن انفورماتیک ایران و عضو هیئت امنای بنیاد علمی زیرک‌زاده است. او سابقاً به مدت چهار سال سردبیر مجلهٔ تخصصی گزارش کامپیوتر (از انتشارات انجمن انفورماتیک ایران) بوده‌است. پارسا همچنین از پشتیبانان قدیمی ویکی‌پدیای فارسی است.
او فرزند اصغر پارسا، سخنگوی سابق فراکسیون جبههٔ ملی در مجلس شورای ملی ایران است.
علی پارسا دانش‌آموختهٔ دبیرستان البرز، دانشگاه صنعتی آریامهر، دانشگاه سان فرانسیسکو و دانشگاه ایالتی سن خوزه است.
علی پارسا با گروه کویرنورد همراهش (حمید بریری، مسعود پور کرامتی و فرخ مستوفی) اولین گروهی بودند که پس از ۸ بار اقدام به سفر به این ناحیه، موفق شدند در آخرین سفر در زمستان ۱۳۸۴ طلسم عبور از ریگ را بشکنند و از جنوب وارد کویر ریگ جن شده و تا مرکز آن را طی کنند.
او در تابستان ۱۳۹۵ با گذر از خط استوا مسیر ۳۰۰۰ کیلومتری اقیانوس اطلس را با قایق بادبانی پیمود و از مکزیک به یکی از جزایر فرانسه در اقیانوس آرام رفت که به دلیل ایجاد شکستگی در دستش از ادامه سفر بازمانده به آمریکا مراجعت کرد. رسانه‌ها به او لقب کریستف کلمب ایرانیدادند.
زبان ترکی
زبان ترکی ممکن است به یکی از موارد زیر اطلاق شود: