بیان عادت و سابقه در زبان انگلیسی
در زبان انگلیسی از ساختار [used to + verb] برای بیان رویدادهایی که بارها در زمان گذشته اتفاق افتاده‌اند و دیگر رخ نمی‌دهند، استفاده می‌شود. این ساختار همچنین برای مواردی که قبلاً واقعیت داشته‌اند، ولی در حال حاضر وجود خارجی و حقیقت ندارند نیز کاربرد دارد. ساختار [used to + verb] به منظور بیان عادات و رفتارهای قدیمی مورد استفاده قرار می‌گیرد، رخدادها و کارهایی که اغلب و به تکرار بوده‌اند ولی انجام آن‌ها دیگر معمول نیست.
ساختار [to be + used to] به دو شکل [to be + used to + verb + ing] و [ to be + used to + noun] وجود دارد. هنگامی که می‌خواهیم بگوییم که با چیزی یا با انجام کار خاصی آشنایی داریم و آن چیز یا کار برایمان مشکل نیست از ساختارهای [to be + used to + verb + ing] و [to be + used to + noun] استفاده می‌کنیم.
هرگز نباید ساختار [used to + verb] و [to be + used to] را با هم ترکیب کرد و به شکل ادغام شده از آن‌ها استفاده نمود زیرا مفهوم متضاد دارند. مثلاً جمله .I am used to study کاملاً اشتباه است. این دو فرمول مفهومی مجزا دارند.
برای بیان چیزی که در حال عادت شدن برای کسی است از ساختارهای [get + used to + verb + ing] و [get + used to + noun] استفاده می‌کنیم. از فعل کمکی وجهی would همانند ساختار [to be + used to]، برای بیان کارهای پرتکرار و عادات و رفتارهایی که در گذشته انجام می‌شده‌است و دیگر تکرار نمی‌گردد، می‌توان استفاده نمود.
در زبان انگلیسی از فرمول [used to + verb] به منظور بیان رخدادهایی که به تکرار در زمان گذشته روی داده‌اند و دیگر اتفاق نمی‌افتند، استفاده می‌شود. این ساختار همچنین برای مواردی که پیش تر واقعیت داشته‌اند ولی در زمان حال وجود بیرونی و صحت ندارند نیز کاربرد دارد. ساختار [used to + verb] برای عادات و رفتارهای قدیمی کاربرد دارد، اتفاقات و اموری که اغلب و مکرراً روی داده‌اند ولی انجام آن‌ها دیگر جاری نیست و به عبارتی منسوخ شده‌است. برای بیان عاداتی که در زمان گذشته روی می‌داده‌اند، به ویژه هنگامی که هدف مقایسه بین زمان گذشته و حال است، از این ساختار استفاده می‌شود. ساختار [used to + verb] ذاتاً دلالت بر زمان گذشته دارد ولی یک نوع زمان نیست بلکه یک شبه-زمان محسوب می‌گردد. این ساختار ویژه، فقط برای زمان گذشته مورد استفاده قرار می‌گیرد.
واژه used در ساختار [used to + verb] و دیگر ساختارهای مشابه که توضیح داده خواهد شد، نوعی فعل ناقص به‌شمار می‌رود و بیشتر در گفتگوهای غیررسمی و عامیانه کاربرد دارد. زمان گذشته ساده و ساختار [used to + verb] هر دو می‌توانند برای بیان عادات، واقعیت‌ها، امور عمومی و کلی در زمان ماضی مورد استفاده قرار گیرند، اگرچه ساختار [used to + verb] برای تأکید کردن بیشتر آن موارد و فقط در جملات مثبت، نسبت به گذشته ساده ترجیح داده می‌شود. در این ساختار used برای همه اشخاص مفرد و جمع، بدون تغییر است و مانند افعال کمکی وجهی، برای سوم شخص مفرد از s سوم شخص استفاده نمی‌شود.برای حالت‌های سؤالی و منفی در بیان عادات، واقعیت‌ها، امور عمومی و کلی، استفاده از گذشته ساده، مقدم بر به‌کارگیری ساختار [used to + verb] می‌باشد.
بهتر است از خود ساختار [used to + verb] برای جملات سؤالی و منفی با کاربری توضیح داده شده، استفاده نکنیم. برای جملات سؤالی و منفی با همان مفهوم و کاربرد که در ساختار [used to + verb] توضیح داده شد، از زمان گذشته ساده استفاده می‌شود. این گونه پرسشی و منفی کردن بیشتر در مکالمه کاربرد دارد و گاهی به صورت did ... used to و didn't used to نوشته می‌شوند. بسیاری از مردم این نحوه نوشتن را صحیح نمی‌دانند.
گاهی اوقات در گفتگوهای غیررسمی و عامیانه از خود ساختار [used to + verb] برای سؤالی و منفی کردن استفاده می‌گردد. در این حالت از usedn't یا used not (برای تمام اشخاص مفرد و جمع) استفاده می‌شود. used not، usedn't و used you to کاربردی قدیمی و بسیار رسمی دارند. و در گفتار و نوشتار هر دو به کار می‌روند.
حالت منفی ساختار used to عموماً به شکل didn’t use یا didn’t used می‌باشد. برخی اوقات در انتهای use حرف d می‌نویسند و گاهی اوقات بدون d به کار می‌برند. هر دو شکل معمول و مرسوم است اما بسیاری از مردم ترکیب use با d را در این حالت اشتباه می‌پندارند. استفاده از ترکیب use با d در امتحانات و نوشتارها اصلاً توصیه نمی‌شود. در موارد خیلی رسمی برای جملات منفی از ترکیب used not to استفاده می‌شود.
حالت متداول سؤالی کردن used to استفاده از فعل کمکی did است که به صورت ساختار did + use(d) to نوشته می‌شود. بسیاری از مردم بر این تصور هستند حالت did + used to (استفاده هم‌زمان از did و d در انتهای use) اشتباه است. کاربرد هم‌زمان از did و d در انتهای use در امتحانات و مکاتبات اصلاً سفارش نمی‌شود.ساختار [used to + verb] دلالت بر زمان گذشته دارد و شکل زمان حال ندارد یعنی استفاده از ساختار [used to + verb] برای زمان حال اشتباه است. برای کاربرد مشابه در زمان حال از زمان حال ساده استفاده می‌شود. (مقایسه دو زمان در جدول) همچنین می‌توان از will برای بیان عادات و رفتارهای روزمره در زمان حال استفاده نمود.
ساختار [used to + verb] را نباید با زمان گذشته‌استمراری اشتباه گرفت.
می‌توان از did به صورت تأکیدی به همراه used to استفاده نمود. همچنین می‌توان در انتهای جملات دارای ساختار [used to + verb]، از پرسش‌های کوتاه برای پاسخ‌گیری از شنونده استفاده نمود. این عملیات دستور زبانی با استفاده از did انجام می‌شود.
برای پاسخ به برخی پرسش‌های مرتبط با ساختار [used to + verb] می‌توان به صورت پاسخ کوتاه از این ساختار استفاده کرد.ساختار [used to + verb] هم به صورت معلوم و هم به صورت مجهول نیز استفاده می‌گردد.
در واژه نامه "Longman Language Activator" عبارات متداول ساختار [used to + verb] به شرح زیر آورده شده‌است.
مترادف‌های کاربردی برای [used to + verb] در جدول توضیح داده شده‌است:
این ساختار به دو شکل [to be + used to + verb + ing] و [ to be + used to + noun] وجود دارد. هنگامی که می‌خواهیم بگوییم که با چیزی یا با انجام کار خاصی آشنایی داریم و آن چیز یا کار برایمان مشکل نیست از ساختارهای [to be + used to + verb + ing] و [to be + used to + noun] استفاده می‌کنیم. هرگز نباید ساختار [used to + verb] و [to be + used to] را با هم ترکیب کرد و به شکل ادغام شده از آن‌ها استفاده نمود زیرا مفهوم متضاد دارند. مثلاً جمله .I am used to study کاملاً اشتباه است.
برای بیان مواردی که حالت عادی خود را دارند و غیرمعمول نیستند از ساختار [to be + used to + verb + ing] استفاده می‌شود. به عبارت دیگر برای بیان اموری که احساس می‌شود حالت طبیعی برای ما دارند و ما به آن‌ها عادت کرده‌ایم، ساختار [to be + used to + verb + ing] کاربرد دارد. واژه‌های familiar و adopted دو صفت مترادف برای این حالت از کاربرد used می‌باشند.
برای ساختن حالت منفی و سؤالی در ساختار [be used to + verb + ing] عبارت used to بدون تغییر مانده و با مانور بر روی فعل to be عملیات انجام می‌شود.
از ساختار [to be + used to + noun] با همان کاربرد مشابه ساختار [be used to + verb + ing] می‌توان استفاده نمود.می‌توان با تغییر زمانی فعل to be، ساختار [to be + used to] را در زمان‌های گذشته و آینده هم مورد استفاده قرار داد.
استفاده از مصدر [to verb] در ساختار [to be + used to] اشتباه است. در این حالت to حرف اضافه است نه بخشی از مصدر.
مترادف‌های کاربردی برای [to be + used to] در جدول توضیح داده شده‌است:
ساختار [to be + used to] را نبایست با [used to + verb] اشتباه گرفت. این دو فرمول مفهومی مجزا دارند. استفاده از واژه use در [used to + verb] و [to be + used to] کمی گیج‌کننده و غلط انداز است. یکی از این دلایل این است که این واژه گاهی به عنوان فعل و مواقعی دیگر به عنوان صفت مورد استفاده قرار می‌گیرد. دلیل دیگر این به اشتباه افتادن این است که use to و used to تفاوتی شبیه تغییر زمان دستور زبانی دارند. با کمی دقت تشخیص این تفاوت‌ها آسان خواهد بود. در کاربری صفتی، از ساختار [to be + used to] استفاده می‌شود. وقتی کسی به چیزی عادت دارد و بدان خو گرفته‌است از این ساختار استفاده می‌کنیم. (مثال ۱–۲) در کاربری فعلی، از ساختار [used to + verb] استفاده می‌شود که برای بیان رویدادهایی که به دفعات در گذشته اتفاق افتاده است و دیگر رخ نمی‌دهد، می‌باشد. این ساختار با بهرگیری از ed زمان گذشته را نشان می‌دهد. باید توجه کرد در کاربری فعلی، همیشه از used برای بیان گذشته‌استفاده می‌شود. در حالت پرسشی و منفی از use بدون d در انتهای آن استفاده می‌شود. (مثال ۳–۴) برای سؤالی و منفی کردن ساختار [to be + used to] به خاطر استفاده از did، باید ساختار use to مورد استفاده قرار گیرد. به عبارت دیگر use to یک فعل کمکی وجهی (modal verb) نیست و برای ساختن حالت سؤالی و منفی در ساختار [used to + verb] باید از did استفاده نمود. هر گاه در جمله، did موجود بود از use to و اگر موجود نبود از used to استفاده می‌کنیم.
اشتباهی که زبان آموزان و حتی کسانی که زبان مادریشان انگلیسی است، مرتکب می‌شوند در تشخیص فرق میان used to و use to می‌باشد. برای سؤالی و منفی کردن ساختار [to be + used to] به خاطر استفاده از did، باید ساختار use to مورد استفاده قرار گیرد.
برای بیان چیزی که در حال عادت شدن برای کسی است از ساختارهای [get + used to + verb + ing] و [get + used to + noun] استفاده می‌کنیم. به عبارت دیگر برای ابراز چیزی که برای کسی در حال تبدیل شدن از حالت غیرطبیعی به طبیعی است از این ساختارها استفاده می‌کنیم. این کاربرد را می‌توان برای همه زمان‌ها استفاده نمود. همچنین ساختار [get + used to + noun]، برای این حالت مورد استفاده قرار می‌گیرد. یا این گونه می‌توان توضیح داد که ساختارهای [get + used to + verb + ing] و [get + used to + noun] به این معنا هستند که با آشنا شدن با چیزی یا کاری ویژه، دیگر آن چیز یا کار را مشکل نمی‌یابیم.
مترادف‌های کاربردی برای [get + used to] در جدول توضیح داده شده‌است:
عبارت used to در ساختارهای [used to + verb]، [to be + used to] و دیگر ساختارها با کاربردهای توضیح داده شده، به صورت یا می‌باشد. این در حالی است که تلفظ واژه used در دیگر کاربردهای معمول به شکل است.
کاربرد عبارت used to از سال ۱۷۰۸ میلادی تا سال ۲۰۰۸، افزایش چشمگیری داشته‌است. شتاب این روند افزاینده در ابتدای قرن نوزدهم بیشتر بوده‌است.
از فعل کمکی وجهی would همانند ساختار [to be + used to]، برای بیان کارهای پرتکرار و عادات و رفتارهایی که در گذشته انجام می‌شده‌است و دیگر تکرار نمی‌گردد، می‌توان استفاده نمود. این حالت برای بیان خاطرات و سرگذشت‌ها بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. البته از would نمی‌توان برای بیان واقعیت‌ها و امور عمومی و کلی که دیگر موجود نیستند و حقیقت ندارند، استفاده نمود.