طراحی ترانسلی
طراحی ترانسلی (به انگلیسی: Transgenerational Design)، عملی است برای سازگار کردن محصولات و محیط‌ها با آن دسته از آسیب‌های فیزیکی و حسی مرتبط با پیری انسان که باعث محدودیت و اخلال در فعالیت‌های اصلی زندگی روزمره می‌شود. اصطلاح "طراحی ترانسلی" در سال ۱۹۸۶ میلادی توسط استاد طراحی صنعتیِ دانشگاه سیراکیوس، جیمز جی. پیرکل (James J. Pirkl) برای توصیف و شناسایی محصولات و محیط‌هایی است که گسترده‌ترین طیف از کسانی که از آن‌ها استفاده می‌کنند (جوان، پیر، توانا، ناتوان) را بدون آسیب برای هیچ گروهی، در بر می‌گیرند. مفهوم طراحی ترانسلی از درون پروژۀ تحقیقاتی او که با بودجۀ فدرال دربارۀ طراحی برای سالخوردگان انجام می‌شد، با عنوان: «"سازگاری‌های طراحی صنعتی: چشم‌اندازی ترانسلی"»، پدیدار شد. دو نشریۀ اصلی پروژه در سال ۱۹۸۸ میلادی اطلاعات دقیقی در مورد فرآیند پیری ارائه کردند؛ و باعث ایجاد آگاهی و حساسیت در میان متخصصان طراحی صنعتی و دانشجویان طراحی دربارۀ واقعیت‌های پیریِ انسان گردیدند و مجموعه‌ای مفید از رهنمون‌ها و استراتژی‌ها را برای طراحی محصولاتی که نیازهای متغیر افراد در هر سن و توانایی را برآورده می‌کند، ارائه کردند.
مفهوم طراحی ترانسلی زمینۀ مشترکی را برای کسانی که متعهد به ادغام سن و توانایی در جمعیت مصرف‌کننده هستند ایجاد می‌کند. اصل اساسی آن این است که افراد، از جمله افراد مسن یا آسیب دیده، از حق برابر برای زندگی در یک جامعۀ واحد برخوردارند.
عمل طراحی ترانسلی بیان می‌کند که سالخوردگیِ انسان یک فرآیند پیوسته و پویا است که از بدو تولد شروع می‌شود و با مرگ خاتمه می‌یابد و در طول فرآیند پیری، افراد معمولاً با بروز بیماری‌ها، حوادث و کاهش توانایی‌های فیزیکی و حسی مواجه می‌شوند که به استقلال و سبک زندگی فرد آسیب می‌رساند؛ اما اکثر صدمات، آسیب‌ها و ناتوانی‌ها معمولاً با افزایش سن و تجربۀ اثرات پیری (پیری بیولوژیکی) اتفاق می‌افتند. چهار واقعیت رابطۀ متقابل سن با آسیب‌پذیری جسمی و حسی را روشن می کند:در هر موقعیتی، مصرف کنندگان از محصولات و خدمات انتظار دارند که سبک زندگی آنها را چه از نظر فیزیکی و چه به صورت نمادین ارتقاء دهند. طراحی ترانسلی بر تامین نیازهای آنها از طریق آنچه که کیگان و وگل (Cagan and Vogel) «فرآیند توسعه محصول ارزش‌گرا» می‌نامند تمرکز دارد. آن‌ها خاطرنشان می‌کنند که یک محصول برای مشتری زمانی ارزشمند تلقی می‌شود که «تأثیری قوی بر سبک زندگی، ویژگی‌های توانمند و ارگونومی معنادار داشته باشد» و در نتیجه محصولاتی «"مفید، قابل استفاده و مطلوب"» در طول استفادۀ کوتاه‌مدت و طولانی‌مدت توسط افراد در هر سن و توانایی باشند.
طراحی ترانسلی "به عنوان یک پاسخ آگاهانه از سوی بازار به پیری جمعیت است که نیاز به محصولات و محیط‌هایی را برآورده می‌کند که هم برای افراد جوان و هم افراد مسن که در یک محیط زندگی و کار می‌کنند، قابل استفاده است".
طراحی ترانسلی با ایجاد پیوندی هماهنگ بین محصولات و مصرف‌کننده‌، برای همه سنین و توانایی‌ها سودمند خواهد بود. این فواید عوامل روانشناختی، فیزیولوژیکی و جامعه‌شناختی درخواستی (و پیش‌بینی‌شده) کاربران در هر سن و توانایی را شامل و آن‌ها را برآورده می‌کند: طراحی ترانسلی به تک تک عناصر می‌پردازد و نیاز کاربر را (صرف‌نظر از سن یا توانایی) با ارایۀ سهولت استفادۀ نامحدود و همدردی در خور، فراهم می‌کند. چنین طرح‌هایی با ارایۀ گزینه‌های گسترده‌تر و انتخاب‌های بیشتر، دسترسی بیشتری را فراهم می‌کنند، در نتیجه استقلال فرد را حفظ و گسترش داده و کیفیت زندگی را برای همه سنین و توانایی‌ها (بدون هیچ هزینه‌ای برای گروه) افزایش می‌دهند.
طرح‌های ترانسلی به اصلاح تبعیض، ترحم و اَنگ‌ اجتماعی می‌پردازند؛ آنها این امر را توسط رعایت موارد زیر انجام می‌دهند:طراحی ترانسلی در اواسط دهۀ ۱۹۸۰ میلادی همزمان با مفهوم طراحی جهانی، در نتیجۀ جنبش حقوق معلولین و پیشتر از مفاهیم طراحی بدون مانع (Barrier Free Design) ظهور کرد. در مقابل، رشد طراحی ترانسلی از زمان قانون تبعیض سنی ۱۹۷۵ میلادی که ممنوعیت «تبعیض بر اساس سن در برنامه‌ها و فعالیت‌های دریافت‌کنندۀ کمک‌های مالی فدرال»، (یا مستثنی کردن، انکار یا ارایۀ خدمات مختلف یا کمتر بر اساس سن)، آغاز شد. تعلق سیاسی و بحث بر سر اصلاحات قانون ۱۹۷۸ میلادی، که بازنشستگی اجباری را در ۶۵ سالگی لغو کرد، و تزریق آن به جریان اصلی آگاهی اجتماعی، مسائل مربوط به سالمندی را به یکی از دغدغه های اصلی سیاست‌گذاری عمومی تبدیل کرد.
در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ میلادی، مسن‌ترین اعضای جامعه که در دوران رکود بزرگ به سن بلوغ رسیده بودند، با نسلی از بیبی‌ بومرها (Baby Boomers) جایگزین شدند و مداوم به میان‌سالی و به آستانۀ بازنشستگی نزدیک شدند. افزایش تعداد آنها حاکی از تغییرات عمیق جمعیتی در پیش‌رو است که به طور پیوسته سالخوردگی جمعیت را در سراسر جهان گسترش می‌دهد.
پیشرفت‌ها در تحقیقات پزشکی همچنین تصویر سالمندی را تغییر داد [از یک مشکل اجتماعی بیماری، فقر و سالخوردگی، که راه‌حل‌های آن به سیاست‌گذاری عمومی بستگی دارد] تا واقعیت در حال ظهور سالخوردگی جمعیت فعال که نیرو، منابع و زمان برای به کارگیری هر دو را دارد.
رسانه‌ها، سیاست های عمومی و برخی نهادها در واکنش به آگاهی روزافزون مردم، پیامدهای قریب الوقوع را تشخیص دادند. مجلات تایم و نیوزویک اخبار روی جلد خود را به «خاکستری شدن آمریکا» اختصاص دادند. ایستگاه‌های رادیویی محلی شروع به جایگزینی قالب‌های موسیقی راک اند رول خود با موسیقی برای سلایق بالغ‌تر کردند. "مجامع دانشگاهی" (داو جونز و شرکت، شرکت انتشاراتی) شمارۀ پاییز ۱۹۸۲ میلادی خود را به طور کامل به مقالاتی در مورد نیروی کار سالخورده اختصاص داد. "کنفرانس ملی پژوهشی فن‌آوری و سالمندی"، و "دفتر ارزیابی فن‌آوری مجلس نمایندگان ایالات متحدۀ آمریکا"، یک بررسی عمده از تأثیر علم و فناوری بر آمریکایی‌های مسن‌تر را آغاز کرد.
در سال ۱۹۸۵ میلادی، موقوفۀ ملی هنرها، ادارۀ‌ کل سالمندی (AOA)، ادارۀ کل خانۀ کشاورز و وزارت مسکن و توسعۀ شهری ایالات متحدۀ آمریکا توافقنامه‌ای را برای بهبود ساختمان، منظر، محصول و طراحی گرافیک برای آمریکایی‌های مسن امضا کردند که شامل برنامه‌های کاربردی تحقیقاتی جدید می‌شد. برای دوران سالمندی که پتانسیل استفاده از محصولات را برای افراد مسن را سهل‌تر و در نتیجه جذاب‌تر و سودآورتر می‌کند.
در سال ۱۹۸۷ میلادی، با شناخت پی‌آمدهای سالخوردگی جمعیت، "دپارتمان طراحی" دانشگاه سیراکیوس، "مرکز پیری‌شناسی تمام-دانشگاهی"، و "مرکز توسعۀ آموزشی"، پروژه‌ای میان‌رشته‌ای به نام «"سازگاری‌های طراحی صنعتی: چشم‌اندازی ترانسلی"» را آغاز و با یکدیگر همکاری کردند. این پروژۀ یک ساله که توسط یک کمک مالی فدرال حمایت می‌شد، به‌ واسطۀ ممارست حرفه‌ای طراحی صنعتی به اساس علوم پیری‌شناسی تبدیل شد.
این پروژه «سه جنبۀ پیری را عوامل روانشناختی، فیزیولوژیکی و جامعه‌شناختی تعریف کرد؛ و مسئولیت طراح را به دغدغه‌های زیبایی‌شناختی، فن‌آوری و انسان‌گرایانه تقسیم کرد». رابطۀ متقابل قوی بین جنبه‌های فیزیولوژیکی پیری و جنبه‌های انسان‌گرایانۀ طراحی صنعتی، آموزش پروژه را بر دسته‌بندی جنبه‌های فیزیولوژیکی پیری به عوامل: حسی و فیزیکی "بینایی"، "شنوایی"، "لامسه" و "حرکت"، متمرکز کرد. این رابطۀ متقابل به یک سری جداول مرجع ترجمه شد که ارتباط خاص با عوامل فیزیکی و حسی مرتبط با پیری داشت و نتایج حاصل در مجموعۀ دستورالعمل‌های طراحی به صورت زیر گنجانده شد:این پروژه، دو کتابچۀ راهنمای آموزشی را تولید و منتشر کرد (یکی برای مدرسان و دیگری برای متخصصان طراحی) که هر کدام شامل مجموعه‌ای دقیق از "دستورالعمل‌ها و استراتژی‌های طراحی برای طراحی محصولات ترانسلی" است. تحت شرایط کمک هزینه، کتابچه‌های آموزشی برای تمام برنامه‌های دانشگاهی طراحی صنعتی که توسط انجمن ملی دانشکده‌های هنر و طراحی (NASAD) به رسمیت شناخته شده بود، در ایالات متحدۀ آمریکا توزیع شد. در ادامۀ ظهور به عنوان یک استراتژی رو به رشد برای توسعۀ محصولات، به گونه‌ای که خدمات و محیط‌هایی برای افراد در هر سن و توانایی را در خود جای دهند، "طراحی ترانسلی توسط شرکت‌های بزرگی مانند: اینتل، مایکروسافت و کداک اتخاذ شده است" که "به توسعۀ محصول به همان شیوه‌ نگاه می‌کنند، به گونه‌ای که طراحی محصولات را برای افراد دارای اختلالات بینایی، شنوایی و جسمی انجام دهند» تا افراد در هر سنی بتوانند از آن‌ها استفاده کنند.
بحث‌های بین طراحان و بازاریابان نشان می‌دهد که طراحی موفقیت‌آمیز ترانسلی نیازمند «توازن صحیح کار تحقیقاتی اولیه، تجزیه و تحلیل یکپارچۀ عوامل انسانی، کاوش گسترده در طراحی، آزمایش‌ها و تفکر زیاد جهت کسب حقیقت» و اینکه «طراحی ترانسلی برای هر شرکت تولیدکنندۀ محصولات مصرفی قابل اجرا است - از تولیدکنندگان لوازم خانگی گرفته تا شرکت‌های الکترونیک، سازندگان مبلمان، آشپزخانه و حمام و شرکت‌های اصلی محصولات مصرفی».