ام‌کیووی
ام‌کیووی (MQV) یک پیش‌نویس معتبر برای طرحهای DIFFLE HELMAN که بر پایهٔ توافق‌نامه‌های کلیدی است می‌باشد.
مانند دیگر طرحهای معتبر diffie hellman.
mqv نیز در برابر یک مهاجم فعال محافظا ایجاد می‌کند. این پیش نویس می‌تواند طوری اصلاح شودکه در یک گروه قراردادی محدود و بخصوص در گروه‌های منحنی‌های بیضوی کارکند؛ که با نام ecmqv شناخته می‌شود.
mqvدر ابتدا توسط, Minghua Qu. در سال ۱۹۹۵ مطرح شد ودر سال ۱۹۹۸ توسط law , Solinaasبا وجود انواع یک بار دو بار و سه بار تأیید و اصلاح شد.
MQV در استاندارد عمومی IEEE P1363 و استاندارد SP800-56A NIST در کلید عمومی گنجانیده شده‌است.
برخی از انواع MQV در حق ثبت اختراعات به Certicom ادعا شده‌است.
ECMQV از مجموعه استاندارد B رمزنگاری آژانس امنیت ملی حذف شده‌است.
alice یک جفت کلیدی دارد formula_1 formula_2 کلید عمومی او و formula_3 کلید خصوصی او است و باب جفت کلیدی دارد formula_4 formula_5 کلید عمومی او و formula_6 کلید خصوصی اونشان داده می‌شود
در ادامه formula_7 معنای زیر را دارد: اگر formula_8 یک نقطه در یک منحنی بیضوی باشد. سپس formula_9 جایی که formula_10 و formula_11 منظور از نقطه تولید ژنراتور است formula_12 . بنابراین formula_7 اولین سری بیت‌های "L" که در مختصات اول formula_14 هستند.
توجه: برای ایمن بودن الگوریتم برخی از بررسی‌ها باید انجام شود. به هنکرسون و همکاران مراجعه کنید.
باب محاسبه می‌کند: formula_15
آلیس محاسبه می‌کند: formula_16
بنابراین مجهولات مشترک formula_17 در واقع یکسان هستند با formula_18
پیش نویس اصلی MQV شامل هویت کاربرهای بخش ارتباط دهنده در جریان مبادلات کلیدی را شامل نمی‌شود. هویت کاربرها فقط در فرایند تأیید کلید صریح بعدی گنجانده شده‌است. با این وجود، تأیید کلید صریح در MQV اختیاری است (و در تصریح IEEE P1363). در سال ۲۰۰۱، کالیسکی یک حمله ناشناس کلید مشترک را ارائه داد که از هویت مفقود شده در پیش نویس کلید تبادل MQV سوء استفاده می‌کرد. این حمله در مقابل MQV معتبرمجازا عمل کردکه تأیید صریح کلید ندارد. در این حمله، کاربریک کلید جلسه را با کاربر دیگری پایه‌ریزی می‌کند اما به این باورفریب می‌خورد که وی این کلید را با کاربر متفاوت دیگری به اشتراک می‌گذارد. در سال ۲۰۰۶، Menezes و Ustaoglu پیشنهاد کردند این حمله را با درج هویت کاربرها در عملکرد مشتق کلید در پایان مبادله کلید MQV، برطرف کنند. فرایند تأیید کلید صریح همچنان اختیاری باقی می‌ماند.
در سال ۲۰۰۵، کراوسیک یک نوع هش از MQV را به نام HMQV پیشنهاد کرد. پیش نویس HMQV برای مقابله با حمله کلایسکی (بدون تأیید کلید صریح) با اهداف اضافی دستیابی به امنیت قابل اثبات و بهره‌وری بهتر طراحی شده‌است. HMQV سه تغییر در MQV ایجاد کرد:
HMQV ادعا می‌کند در عملکرد از MQV برتر است زیرا از عملیاتهای ۲) و ۳)، بالا معاف است درحالیکه در MQV اجباری است. مقاله HMQV «مدارک امنیتی رسمی» را شامل می‌شود که اطمینان حاصل شود که معاف شدن از این دو عملیات ایمن است.
در سال ۲۰۰۵، منیز برای اولین بار حمله به زیر گروه کوچک علیه HMQV ارائه داد. این حمله از فقدان دقیق اعتبارسنجی کلید عمومی در ۲) و ۳) بهره می‌برد. این نشان می‌دهد که هنگام درگیر شدن با یک مهاجم فعال، پیش نویس HMQV اطلاعاتی در مورد کلید خصوصی طولانی مدت کاربر درز می‌دهد و بسته به تنظیمات گروه رمزنگاری زمینه ای، ممکن است کل کلید خصوصی توسط مهاجم بازیابی شود. منزز پیشنهاد کرد که حداقل با تعیین اعتبار کلید عمومی در ۲) و ۳) به این حمله رسیدگی کند.
در سال ۲۰۰۶، در پاسخ به حمله منیز، کروشزیک HMQV را در ارسال IEEE P1363 تجدیدنظر کرد (شامل پیش نویس IEEE P1363 D1-pre). با این حال، به جای اعتبار کلیدهای عمومی بلند مدت و زودگذر در ۲) و ۳) به ترتیب به عنوان دو عملیات جداگانه، Krawczyk پیشنهاد کرد تا آنها را در یک عملیات ترکیبی در طی فرایند تبادل کلید اعتبار سنجی کند. این باعث صرفه جویی در هزینه می‌شود. با جایگذاری اعتبار کلید ترکیبی عمومی، از حمله منیز جلوگیری می‌شود. HMQV اصلاح شده هنوز هم می‌تواند ادعا کند که از MQV کارآمد تر است.
در سال ۲۰۱۰، هائو دو حمله به HMQV اصلاح شده ارائه داد (همان‌طور که در پیش نویس IEEE P1363 D1- پیش‌بینی شده‌است). اولین حمله از این واقعیت سوء استفاده می‌کند که HMQV اجازه می‌دهد تا هر رشته داده‌ای به غیر از ۰ و ۱ به عنوان یک کلید عمومی بلند مدت ثبت شود. از این رو، یک عنصر زیر گروه کوچک مجاز است به عنوان «کلید عمومی» ثبت شود. با آگاهی از این «کلید عمومی»، کاربر می‌تواند تمام مراحل تأیید صحت را در HMQV بگذراند و در پایان کاملاً «تأیید شده» است. این در تضاد با درک مشترک است که «احراز هویت» در یک پیش نویس معتبر مبادله کلید بر اساس اثبات دانش یک کلید خصوصی تعریف شده‌است. در این حالت، کاربر «تأیید اعتبار» می‌شود اما بدون داشتن کلید خصوصی (در واقع، کلید خصوصی وجود ندارد). این مسئله برای MQV کاربرد ندارد. حمله دوم از حالت خود ارتباطی سوءاستفاده می‌کند، که صریحاً در HMQV پشتیبانی می‌شود تا به کاربر اجازه دهد با استفاده از همان مجوز کلید عمومی ارتباط برقرار کند. در این حالت، HMQV در برابر یک حمله ناشناخته کلید مشترک آسیب‌پذیر است. برای مقابله با حمله اول، هائو پیشنهاد کرد اعتبار سنجی کلید عمومی را در ۲) و ۳) جداگانه انجام دهد، همان‌طور که در ابتدا توسط Menezes پیشنهاد شده‌است. با این حال، این تغییر مزایای بهره‌وری HMQV نسبت به MQV را کاهش می‌دهد. برای مقابله با حمله دوم، هائو پیشنهاد کرد که هویت‌های دیگری را برای تمایز کپی از خود یا غیرفعال کردن حالت خود ارتباطی درج کند.
دو حمله هائو توسط اعضای کارگروه IEEE P1363 در سال ۲۰۱۰ مورد بحث قرار گرفت. با این حال، هیچ اجماعی در مورد چگونگی تجدید نظر در HMQV وجود ندارد. در نتیجه، مشخصات HMQV در پیش نویس IEEE P1363 D1-پیش بدون تغییر بوده‌است، اما استانداردسازی HMQV در IEEE P1363 از آن زمان به بعد متوقف شده‌است.