اطمینان‌پذیری
در مهندسی سیستم، اطمینان‌پذیری معیار اندازه‌گیری در دسترس بودن سیستم، قابلیت اطمینان، و قابلیت نگهداری آن و عملکرد پشتیبانی نگهداری و در برخی موارد، سایر ویژگی‌ها مانند دوام، ایمنی و امنیت است. در مهندسی نرم‌افزار، قابلیت اطمینان توانایی ارائه خدماتی است که به‌طور قابل دفاع در یک بازه زمانی قابل اعتماد است. این ممکن است شامل مکانیسم‌هایی باشد که برای افزایش و حفظ قابلیت اطمینان یک سیستم یا نرم‌افزار طراحی شده‌اند.
کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک (IEC)، از طریق کمیته فنی TC 56 خود، استانداردهای بین‌المللی را تدوین و حفظ می‌کند که روش‌ها و ابزارهای سیستماتیک برای ارزیابی قابلیت اطمینان و مدیریت تجهیزات، خدمات و سیستم‌ها را در طول چرخه زندگی خود ارائه می‌دهد.
قابلیت اطمینان را می‌توان به سه عنصر تقسیم کرد:
برخی منابع معتقدند که این کلمه در نوزده نوجوان در تبلیغات چاپ اتومبیل برادران دوج ایجاد شده‌است. اما این کلمه قبل از آن دوره است، واژه‌نامه انگلیسی آکسفورد اولین کاربرد خود را در سال ۱۹۰۱ پیدا کرد.
با افزایش علاقه به تحمل خطا و قابلیت اطمینان سیستم در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، میزان اطمینان از معیار [x] بود زیرا معیارهای اطمینان شامل اقدامات اضافی مانند ایمنی و یکپارچگی بودند. در اوایل دهه ۱۹۸۰، ژان کلود لاپری به همین دلیل "قابلیت اطمینان را" به عنوان اصطلاح انتخاب کرد تا شامل مطالعات مربوط به تحمل خطا و قابلیت اطمینان سیستم بدون گسترش معنای ذاتی "قابلیت اطمینان" باشد.
حوزه اطمینان از این آغازین تبدیل به یک زمینه تحقیقاتی فعال بین‌المللی شده‌است که توسط تعدادی از کنفرانس‌های برجسته بین‌المللی، به ویژه کنفرانس بین‌المللی سیستم‌ها و شبکه‌های قابل اعتماد، سمپوزیوم بین‌المللی سیستم‌های توزیع شده قابل اعتماد و .
به‌طور سنتی، قابلیت اطمینان برای یک سیستم شامل در ، قابلیت اطمینان، قابلیت نگهداری است اما از دهه ۱۹۸۰، ایمنی و امنیت به اقدامات قابلیت اطمینان اضافه شده‌است.
صفات ویژگی‌های یک سیستم هستند. این را می‌توان برای تعیین اعتماد کلی آن با استفاده از ارزیابی یا کمی اقدامات. آویزینیس و همکاران ویژگی‌های وابستگی زیر را تعریف کنید:
همان‌طور که این تعاریف نشان می‌دهد، فقط در دسترس بودن و قابلیت اطمینان با اندازه‌گیری مستقیم قابل اندازه‌گیری هستند در حالی که سایر موارد ذهنی تر هستند. به عنوان مثال ایمنی را نمی‌توان مستقیماً از طریق معیار سنجید، اما یک ارزیابی ذهنی است که برای ارائه سطح اطمینان نیاز به استفاده از اطلاعات قضاوتی دارد، در حالی که قابلیت اطمینان را می‌توان به عنوان خرابی در طول زمان اندازه‌گیری کرد.
محرمانه بودن، یعنی "عدم افشای غیرمجاز اطلاعات" نیز هنگام رسیدگی به امنیت استفاده می‌شود. امنیت ترکیبی از محرمانه بودن، یکپارچگی و در دسترس بودن است. امنیت گاهی اوقات به عنوان یک ویژگی طبقه‌بندی می‌شود اما دیدگاه فعلی این است که آن را همراه با قابلیت اطمینان جمع کرده و از Dependability به عنوان یک اصطلاح ترکیبی به نام Dependability and Security استفاده کنید.
عملاً، اعمال تدابیر امنیتی در دستگاه‌های سیستم بطور کلی با محدود کردن تعداد خطاهای ناشی از خارجی، قابلیت اطمینان را بهبود می‌بخشد.
تهدیدها مواردی هستند که می‌توانند بر روی یک سیستم تأثیر بگذارند و باعث کاهش اعتبار شوندگی شوند. سه اصطلاح اصلی وجود دارد که باید به روشنی درک شوند:
توجه به این نکته مهم است که خرابی‌ها در مرز سیستم ثبت می‌شوند. آنها اساساً خطاهایی هستند که تا مرز سیستم گسترش یافته و قابل مشاهده شده‌اند. خطاها، خطاها و خرابی‌ها طبق مکانیزمی عمل می‌کنند. این مکانیزم گاهی اوقات به عنوان زنجیره خطای خطا - خرابی شناخته می‌شود. به عنوان یک قاعده کلی، یک خطا، هنگامی که فعال شود، می‌تواند منجر به خطا شود (که یک حالت نامعتبر است) و حالت نامعتبر ایجاد شده توسط یک خطا، ممکن است منجر به یک خطای دیگر یا خرابی شود (که این یک انحراف قابل مشاهده از رفتار مشخص در مرز سیستم)
پس از فعال شدن خطا خطایی ایجاد می‌شود. یک خطا ممکن است به همان روشی عمل کند که می‌تواند شرایط خطای بیشتری ایجاد کند، بنابراین یک خطا ممکن است چندین بار در مرز سیستم گسترش یابد بدون اینکه خرابی قابل مشاهده باشد. اگر خطایی خارج از مرز سیستم منتشر شود، گفته می‌شود که خرابی رخ می‌دهد. در واقع خرابی نقطه ای است که در آن می‌توان گفت یک سرویس نتوانسته مشخصات خود را برآورده کند. از آنجا که داده‌های خروجی از یک سرویس ممکن است به سرویس دیگری تغذیه شود، ممکن است خرابی در یک سرویس به عنوان یک خطا در سرویس دیگری منتشر شود، بنابراین می‌توان یک زنجیره از فرم تشکیل داد: خطای منجر به خطا منجر به شکست منجر به خطا و غیره.
از آنجا که مکانیزم خطای زنجیره خطا قابل درک است، می‌توان ابزاری برای شکستن این زنجیره‌ها ساخت و در نتیجه قابلیت اطمینان سیستم را افزایش داد. تاکنون چهار وسیله شناسایی شده‌است:
پیشگیری از خطا با جلوگیری از ادغام خطاها در یک سیستم سروکار دارد. این امر می‌تواند با استفاده از روش‌های توسعه و تکنیک‌های خوب پیاده‌سازی انجام شود.
حذف خطا را می‌توان به دو زیر مجموعه تقسیم کرد: حذف در حین توسعه و حذف در حین استفاده.
حذف در حین توسعه به تأیید احتیاج دارد تا قبل از تولید سیستم، عیب‌ها شناسایی و برطرف شوند. هنگامی که سیستم‌ها به تولید رسید، برای ثبت خرابی‌ها و حذف آنها از طریق یک چرخه تعمیر و نگهداری، به یک سیستم نیاز است.
پیش‌بینی خطا گسل‌های احتمالی را پیش‌بینی می‌کند تا بتوان آنها را از بین برد یا اثرات آنها را دور زد.
تاب‌آوری خطا با ایجاد مکانیزم‌هایی روبرو است که به شما امکان می‌دهد سیستم در صورت بروز خطا همچنان سرویس مورد نیاز را ارائه دهد، اگرچه ممکن است این سرویس در سطح تخریب شده‌ای باشد.
ابزارهای وابستگی به منظور کاهش تعداد خرابی‌های ارائه شده به کاربر یک سیستم است. خرابی‌ها به‌طور سنتی با گذشت زمان ثبت می‌شوند و مفید است که بدانیم چگونه فرکانس آنها اندازه‌گیری می‌شود تا بتوان اثربخشی وسایل را ارزیابی کرد.
برخی از کارهای مربوط به قابلیت اطمینان از سیستم‌های اطلاعاتی ساختاریافته، به عنوان مثال با SOA، برای معرفی ویژگی استفاده می‌کنند، بنابراین خدمات تخریب شده‌ای را که یک سیستم اطلاعاتی پس از نقص غیرقابل پوشاندن حفظ می‌کند یا از سر می‌گیرد، در نظر می‌گیرد.
انعطاف‌پذیری چارچوب‌های فعلی، معماران سیستم را تشویق می‌کند تا مکانیزم‌های پیکربندی مجدد را ایجاد کنند که منابع امن و موجود را برای پشتیبانی از مهمترین خدمات به جای تأمین بیش از حد برای ساخت سیستم ضد خرابی، دوباره متمرکز کند.
با تعمیم سیستم‌های اطلاعاتی شبکه، برای اهمیت بیشتر به تجربه کاربران فراهم شد.
برای در نظر گرفتن سطح عملکرد، اندازه‌گیری عملکرد به عنوان «کمی کردن عملکرد سیستم شی در حضور گسل‌ها در یک بازه زمانی مشخص» تعریف شده‌است.