حسن همایون
حسن همایون (متولد ۱۳۶۱) شاعر، داستان‌نویس و روزنامه‌نگار ایرانی است."برف تا کمر در تاریکی نشسته" و "آشویتس خصوصی من" دفترهای شعر او هستند. آثار ادبی و روزنامه‌نگاری او برنده جایزه‌هایی از جمله جایزه شعر خبرنگاران، جشنواره ادبی مجله تجربه، جایزه شعر احمد شاملو، جشنواره کتاب و رسانه و True Story Award (جایزه داستان واقعی) شده‌است.
حسن همایون آذرماه ۱۳۶۱ در مرودشت به دنیا آمد. او از اوئل دهه هشتاد خورشیدی با مجامع ادبی زادگاهش در ارتباط بود و کار نوشتن و خلق ادبی را به‌طور جدی با پیوستن به انجمن شعر جوان مرودشت در سال ۱۳۸۱ آغاز کرد.
حسن همایون، از اوائل دهه هشتاد کار روزنامه‌نگاری را در نشریه‌های محلی مرودشت آغاز کرد. از تابستان ۱۳۸۵ خبرنگار بخش فرهنگ خبرگزاری دانشجویان ایران شد. تا سال ۱۳۹۲ در خبرگزاری ایسنا کار کرد. در بیش از یک دهه فعالیت روزنامه‌نگاری عضو تحریریه روزنامه‌های آسمان، مردم امروز، اعتماد، ابتکار، شرق بوده‌است. همچنین به عنوان عضو تحریریه مجله‌های آسمان، صدا، مهرنامه و تجربه دربارهٔ ادبیات، تاریخ مطبوعات و سانسور قلم زده‌است.
همچنین این روزنامه‌نگار مقاله‌ها و گزارش‌ها و گفتگوهایی را در نشریه‌های ایران، روزگار، بهار، نافه، شوکران، وازنا، انگار و… منتشر کرده‌است. او هم‌چنین قریب یک سال دبیر تحریریه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) بود. . عمده حوزه علاقه و توجه این روزنامه‌نگار و نویسنده ادبیات و سانسور است.
این روزنامه‌نگار با وزرای ارشاد و معاون‌های آن‌ها در ده سال گذشته دربارهٔ سانسور گفتگوهای متعددی را انجام داده‌است. همچنین با انتشار گزارشی دربارهٔ بازار سیاه کتاب در ایران با عنوان کاسبان سانسور به در رقابت جهانی روزنامه‌نگاری مورد تقدیر قرار گرفت. طی پانزده سال روزنامه‌نگاری با تجربه توقیف دو روزنامه آسمان، مردم امروز روبرو شد که عضو تحریریه این دو روزنامه و از گزارشگران ادبی این نشریه‌ها بود.
این نویسنده هم‌اکنون دانشجوی فلسفه سیاسی در دانشگاه علامه طباطبایی است.کارشناسی مدیریت روابط عمومی از دانشکده خبر دارد و همچنین دوره یک ساله روزنامه‌نگاری را در دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها در کلاس درس بهمن جلالی، حسین قندی، فریدون صدیقی گذرانده‌است. او پیشتر در مقطع کاردانی در رشته علوم اجتماعی تحصیل کرده‌است.
"برف تا کمر در تاریکی نشسته" نخستین مجموعه شعر مستقل این شاعر است. این کتاب در برگیرندهٔ پنجاه شعر بلند است؛ شعرهای این کتاب فقط کشف محور نیستند و در چند کلمهٔ روزمره خلاصه نمی‌شوند، همچنین ساختار دراماتیک اعم از روایی، اپیزودیک دارند. این کتاب در دو فصل «علیه تهران» و «اعتراف‌ها» تدوین شده‌است. «چهارشنبه‌ها»، «خاطرهٔ تاریک رفتن را از یاد نمی‌بریم»، «پیشانی مردها سال‌هاست در فکر غرق شده!»، «شعر شیراز»، «بالکن»، «عینِ عین …»، «هیچ چیز نمی‌چرخد»، «زن‌ها برای همیشه از تاریخ کوچ می‌کنند»، «سربازها – سپیدارها»، «درخت»، «سه اپیزود درهم بافته از طناب»، «روزهای تهران»، «یک روایت مخدوش»، «تنهایی خرس قهوه‌ای‌ست»، «آشغال‌ها»، «استعاره»، «به اپیزودی که بر نمی‌گردد»، «ده اپیزود نوستالژیک از زندگی شاعری که رومانتیک بود» و… عنوان تعدادی از شعرهای این مجموعه است.
"آشویتس خصوصی من" دومین مجموعه شعر مستقل حسن همایون است. «آشویتس خصوصی من» در سه فصل «شکنجه‌شده‌ها»، «عاشقانه‌هایی ناتمام برای آنا» و «خرده‌روایت‌هایی از هراس و انزوا» تدوین شده‌است.  در بخشی از بیانیهٔ هیئت داوران سومین جایزه شعر احمد شاملو آمده بود: «اگرچه لزوماً هدف نهایی در انتخاب برگزیدگان، به صورت تام در نظر داشتن رویکردهای اجتماعی و توجه به انسان و مسائل پیچیده او در اجتماع که از ویژگی‌های شعر شاملوست نبوده، اما وجود نسبتی از حساسیت‌های اجتماعی و بغرنجی‌های جاری در زندگی انسان امروز، مدنظر داوران این مرحله قرار گرفت. توجه به شورمندی و حضور «آنِ» شاعرانه - حضور و تلفیق عناصری چون تخیل و شهود و اندیشه به همراه زبان آوری - تصاویر بکر، پیوند با تفکر فلسفی، تاریخ و اسطوره، وجود مشی فکری و اندیشه ورزی، حساسیت به مسائل اجتماعی و مختصات زندگی انسان معاصر به دور از احساساتی گری و رویکرد پند و اندرزگونه، از دیگر معیارهای داوران این مرحله بوده‌است.»
بر کتاب‌های حسن همایون نقدهایی متعددی در رسانه‌های چاپی و آن‌لاین منتشر شده‌است و گفتگوهایی با او انجام شده‌است. شمس لنگرودی، هرمز علی‌پور، سیما داد، شاپور پساوند و… از چهره‌های پیش‌کسوت هستند که دربارهٔ شعرهای او اظهار نظر کردند.