حلبی آباد
حلبی‌آباد یا منطقه آلونک‌نشین یک محدوده مسکونی زاغه‌نشین دارای خانه‌های ساده و دست‌ساز است که این خانه‌ها عمدتاً به شکل کپر یا آلونک هستند. جنس دیوار و سقف خانه‌های حلبی آباد از چوب، تخته سه لا، ورق فلزات (مانند حلبی)، ورق‌های پلاستیکی و جعبه‌های مقوایی است. چنین شهرک‌هایی معمولاً در حاشیه شهرها، پارک‌های عمومی، یا در نزدیکی راه‌آهن، رودخانه‌ها، تالاب‌ها یا محل‌های دفن زباله در حاشیه شهرها یافت می‌شوند. حلبی آبادها اغلب فاقد زیرساخت‌های مناسب، از جمله بهداشت مناسب، تأمین آب سالم، برق، خیابان‌های بهداشتی یا سایر نیازهای اساسی برای پشتیبانی از سکونتگاه‌های انسانی هستند.
حلبی آبادها بیشتر در کشورهای در حال توسعه یافت می‌شوند. اما همچنین در بعضی از نقاط کشورهای توسعه یافته نیز مشاهده می‌شوند.
از آنجا که ساخت و ساز در حلبی آبادها غیررسمی است و با برنامه‌ریزی شهری ناسازگار است، معمولاً هیچ شبکه خیابانی رسمی، شماره خانه یا خیابان‌ها وجود ندارد. چنین شهرک‌هایی فاقد خدمات عمومی عمومی مانند شبکه‌های فاضلاب، برق، آب سالم، تخلیه باران، حذف زباله، دسترسی به حمل و نقل عمومی یا خدمات کنترل حشرات و بیماری‌ها هستند. حتی اگر این منابع وجود داشته باشد، احتمال دارد که ناسازگار، غیرقابل اعتماد و ضعیف باشند. این مناطق فاقد خدمات اساسی موجود در شهرک‌های رسمی سازمان یافته مانند پلیس، تحویل پستی، خدمات پزشکی و آتش‌نشانی هستند و ممکن است شاهد آتش‌سوزی‌های وسیع و غیرقابل کنترل باشند چرا که خیابان بندی و دسترسی مناسب ندارند.
در حلبی آبادها جرم و جنایت، خودکشی، مصرف مواد مخدر و بیماریهای مختلف شایع هستد.
بزرگترین منطقه حلبی آباد در آسیا شهرک اورنگی در کراچی پاکستان است. در کشورهای فرانسوی زبان، حلبی آبادها به نام "بیدینویل" (اشاره به فلز قلع) شناخته می‌شوند. این کشورها شامل تونس و هائیتی هستند. کشورهای دیگر با حلبی آبادها شامل آفریقای جنوبی، کنیا (از جمله کیبرا و ماثاره محله‌های فقیرنشین)، فیلیپین، ونزوئلا، برزیل (فاولاس)، آرژانتین (villas miseria)، هند غربی مانند جامائیکا و ترینیداد و توباگو، کشور پرو (که در آن‌ها زاغه‌ها با نام «شهرهای جوان» شناخته می‌شود) می‌شوند. حلبی آبادها در بنگلادش و چین نیز وجود دارند.
زاغه‌نشینی در کشورهای توسعه یافته کمتر رایج است اما در برخی مناطق مشاهده می‌شوند. هرچند حلبی آبادها در اروپا نادر هستند با این حال هجوم فزاینده مهاجران در شهرهایی که معمولاً به عنوان یک نقطه ورود به اتحادیه اروپا محسوب می‌شوند، از جمله آتن و پاترا در یونان باعث رواج این پدیده شده‌است. در مادرید، اسپانیا، یک محله طبقه ضعیف به نام Cañada Real (که یک حلبی آبادمحسوب می‌شود) وجود دارد که هیچ سیستم آموزش رسمی، مهد کودک یا کلینیک مدرن بهداشتی ندارد و بزرگترین منطقه فقیرنشین در اروپا محسوب می‌شود. در پرتغال، حلبی آبادها با نام «بارباراس» شناخته می‌شوند. اکثر آن‌ها در منطقه متروپولیتن لیسبون واقع شده‌اند. در ایالات متحده، برخی از شهرهای مانند نیوآرک و اوکلند شاهد ایجاد شهرهای چادرنشین بوده‌اند.
در حالیکه اکثر حلبی آبادها به‌طور ناگهانی و بدون خدمات اساسی اجتماعی و عمومی پدیدار می‌شوند، در طول زمان برخی از آن‌ها به اندازه ای توسعه دست می‌یابند. اغلب، ساکنان حلبی آبادها خود مسئول پیشرفت‌های اصلی این مناطق هستند. سازمان‌های اجتماعی گاهی اوقات در کنار سازمان‌های غیردولتی و شرکت‌های خصوصی و دولتی مشغول به کار هستند و اآب شهری، جاده و مدرسه محلی ایجاد می‌کنند. بسیاری از شهرک‌های کوچکی شروع به استفاده از توالت کمپوست و پانل‌های خورشیدی کرده‌اند و بسیاری از مردم در محله‌های فقیرنشین ممکن است به تلفن‌های همراه و حتی اینترنت دسترسی داشته باشند. با این حال، با وجود همه اینها، نابرابری در ارتباط با شهرک‌های فقیر در طول زمان افزایش یافته‌است.حلبی آباد در انگلیسی shanty town نامیده می‌شود که احتمالاً از "Chantier" فرانسوی کانادایی اقتباس شده‌است که به معنای یک ایستگاه زمستانی که برای سازماندهی لانه زنبوری تأسیس شده‌است.