جوزف جیمز دی انجلو
جوزف جیمز دی انجلو جونیور ( زاده ۸ نوامبر ۱۹۴۵) یک قاتل زنجیره ای، متجاوز زنجیره ای و دزد آمریکایی است که سابقاً افسر پلیس بوده و حداقل مرتکب ۱۳ فقره قتل، بیش از ۵۰ تجاوز و بیش از ۱۰۰ دزدی در کالیفرنیا در بین سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۸۶ شده‌است. او مسئول حداقل سه قانون‌شکنی جنایی در کالیفرنیا بوده که هر کدام القاب متفاوتی در رسانه‌ها داشتند. تا اینکه مشخص شد همه آن‌ها کار یک نفر بوده‌است. او پیش از نقل مکان به شهرستان ساکرامنتو، دزدی را آغاز کرد (وایسیلیا رانسکر). در ساکرامنتو تحت عنوان متجاوز ناحیه شرقی شناخته شد و براساس روش کارش به حملاتی ارتباط داده شد که در کونترا کاستا، استاکتون و مودستو رخ دادند. دی انجلو در کالیفرنیای جنوبی دست به قتل زد و تحت عنوان دنبال کننده شب و دنبال کننده شب اصلی شناخته شد (چون قاتل زنجیره ای ریچارد رامیرز نیز «دنبال کننده شب» نامیده می‌شد). گفته می‌شود او با تماس‌های تلفنی وقیحانه و احتمالاً یادداشت‌هایی، قربانی‌ها و پلیس را سرزنش و تهدید می‌کرده‌است.
تحقیقات پلیس دهه‌ها طول کشید و در این مدت چندین مظنون از طریق شواهد دی ان ای، غیبت از محل جرم یا دیگر روش‌های تحقیقی تبرئه شدند. در سال ۲۰۰۱، آزمایش دی ان ای نشان داد که متجاوز ناحیه شرقی و دنبال کننده شب اصلی یک نفر هستند، پس از لقب ایرونز برای دی انجلو استفاده شد. این پرونده یکی از عوامل مؤثر در تأسیس پایگاه داده‌های دی ان ای کالیفرنیا بود که طبق آن، دی ان ای تمام متهمین و مجرمین در کالیفرنیا جمع شد. این پایگاه بعد از پایگاه ویرجینیا، رتبه دوم تأثیرگذاری در حل پرونده‌های قدیمی را داشته‌است. نویسنده جنایی میشل مک نامارا، برای افزایش آگاهی مردم از این پرونده، در اوایل سال ۲۰۱۳ از لقب قاتل ایالت طلایی استفاده کرد.
در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۶، اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) و آژانس‌های قانونی محلی یک کنفرانس خبری برگزار کردند و اعلام شد که تلاش‌ها در سطح ملی از سر گرفته شده و ۵۰هزار دلار جایزه برای دستگیری قاتل تعیین شد. در ۲۴ آوریل ۲۰۱۸، مقامات بر اساس شواهد دی ان ای، دی انجلوی ۷۲ساله را به جرم ۸ فقره قتل درجه اول دستگیر کردند. محققان از طریق تبارشناسی ژنتیکی، موفق به شناسایی اعضای خانواده دی انجلو شده بودند. از طرفی برای نخستین بار جرم‌های وایسیلیا رانسکر به دی انجلو ارتباط داده شد. بخاطر قانون مرور زمان در کالیفرنیا، پرونده‌های تجاوز پیش از سال ۲۰۱۷ دی انجلو مدنظر قرار نگرفتند ولی او در اوت ۲۰۱۸ به ۱۳ فقره آدم‌ربایی و تلاش برای دزدی محکوم شد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۰ دی انجلو به چندین فقره قتل و آدم‌ربایی اعتراف کرد. به عنوان بخشی از معامله دعوی، دی انجلو چند جرم دیگر از جمله تجاوز را پذیرفت که رسماً برای آن‌ها محکوم نشد. شواهد دی ان ای، دی انجلو را به هشت فقره قتل در گولتا، ونتورا، دانا پوینت و ایروین ارتباط داد. دو قتل در گولتا فاقد شواهد دی ان ای بودند ول بنا بر شیوه جرم، با کار او پیوند خوردند. او به سه قتل دیگر نیز اعتراف کرد: دو مورد در رانچو کوردووا و یک مورد در ویسالیا. دی انجلو در شهرهای مختلف کالیفرنیا به بیش از ۵۰ مورد تجاوز شناخته شده دست زد؛ از جمله ساکرامنتو، کونترا کاستا، استانیسلاس، سن واکین، الامدا، سانتا کلارا و یولو. او با صدها مورد سرقت، دزدی، خرابکاری، تماشاگری، تعقیب و جاسوسی ارتباط دارد.
مدت ها تصور می شد که متجاوز ناحیه شرقی کارش را از وایسیلیا، کالیفرنیا آغاز کرده است. اعتقاد بر این است که در یک مدت ۲۰ ماهه، رانسکر مسئول یک فقره قتل و نزدیک به ۱۲۰ سرقت بوده است. اکثر اقدامات رانسکر شامل ورود غیرقانونی به داخل خانه ها، بررسی (یا خرابکاری) دارایی های صاحب خانه، پخش کردن لباس زیر زنان، دزدیدن سکه و کالاهای کم ارزش یا شخصی می شد. او اغلب، اوراق بانکی و دیگر کالاهای ارزشمندی را که جلوی دید بود، نادیده می گرفت.
در اواخر سال ۲۰۱۸، رئیس پلیس وایسیلیا بیان کرد اگرچه هیچ ان ای برای ارتباط دادن دی انجلو به پرونده های سنترال ولی وجود ندارد، اما واحد او شواهد دیگری دارد که در این تحقیقات نقش دارند و او "مطمئن" بود که "وایسیلیا رانسکر دستگیر شده است." با اینکه قانون مرور زمان برای سرقت ها انقضا شده بود، اما دی انجلو رسماً در ۱۳ اوت ۲۰۱۸ بخاطر قتل درجه اول کلود اسنلینگ در سال ۱۹۷۵ محکوم شد. در سال ۲۰۲۰، دی انجلو قتل اسنلینگ را پذیرفت و نشان داد که او وایسیلیا رانسکر بوده است.
دی انجلو در سال ۱۹۷۶ به ناحیه ساکرامنتو رفت و به تجاوز روی آورد. ابتدا در نواحی ثبت نشده کارمایکل، سیتروس هایتس و رنچو کوردووا در شرق ساکرامنتو دست به جنایت می زد. روش او در ابتدا این بود که شبانه در محله های متوسط قدم می زد تا زنان تنها را در خانه های یک طبقه و نزدیک به مدرسه، نهر، جاده یا دیگر فضاهای باز پیدا کند و بتواند سریع فرار کند. او چندبار دیده شد ولی همیشه با موفقیت فرار می کرد. اما یک بار شلیک کرد و جوانی را که در تعقیبش بود، به شدت مجروح کرد.
اکثر قربانی ها قبل از حمله یک ولگرد را در ملک خود دیده بودند (یا صدایش را شنیده بودند) و تعداد زیادی هم ورود اجباری به خانه را تجربه کرده بودند. پلیس معتقد بود که متهم در محله هدف خود، به شدت دست به عملیات شناسایی می زند، از پنجره داخل خانه را نگاه می کند و در حیاط می چرخد و بعد خانه ای را برای حمله انتخاب می کند. گفته می شد او گاهی وارد خانه قربانیان آتی خود می شده تا پنجره ها را باز ، تفنگ ها را خالی و طناب هایی مخفی کند. او مدام به قربانی های آتی خود زنگ می زد (گاهی چند ماه جلوتر) تا از برنامه روزانه آن ها مطلع شود.
او در ابتدا زنان تنها یا همراه با فرزند را هدف قرار می داد ولی نهایتاً به سراغ زوج ها رفت. روش معمول دی انجلو این بود که از پنجره یا در کشویی، مخفیانه وارد می شد، با چراغ قوه ساکنین را بیدار می کرد و با تفنگ آن ها را تهدید می کرد. سپس دست و پای قربانی ها را با بند کفش و چشم و دهانشان را با حوله می بست. معمولاً قربانی مونث مجبور بود دست و پای همراه مذکرش را ببندد. گره ها اغلب آنقدر محکم بودند که ساعت ها پیش از بازشدن، دستان قربانی ها بی حس بود. سپس دی انجلو زن و مرد را از هم جدا می کرد و اغلب چند بشقاب روی کمر مرد می گذاشت و تهدید می کرد که اگر صدای بهم خوردن ظرف ها را بشنود، همه را خواهد کشت. سپس زن را اتاق پذیرایی می برد و گاهی برای ساعت ها به او تجاوز می کرد.
گاهی دی انجلو ساعت ها در خانه می ماند، کمدها و کشوها را می گشت، در آشپزخانه غذا می خورد، آبجو می نوشید، دوباره به زن تجاوز می کرد و تهدید را از سر می گرفت. گاهی قربانی ها فکر می کردند او رفته ولی ناگهان از دل تاریکی بیرون "می پرید". او معمولاً وسایل شخصی و کم ارزش را می دزدید ولی گاهی به سراغ پول نقد سلاح نیز می رفت. سپس یواشکی از خانه خارج می شد و قربانی ها از رفتن او مطمئن نبودند. تصور می شد او از طریق چند حیاط و پای پیاده فرار می کرد و سپس با دوچرخه به خانه می رفت. او سعی می کرد وارد خیابان نشود و بیشتر از پارک ها، حیاط مدارس، کنار نهرها و دیگر فضاهای باز استفاده می کرد.
این متجاوز اولین حمله خود را از ژوئن ۱۹۷۶ در شهرستان ساکرامنتو آغاز کرد و تا مه ۱۹۷۷ به کارش ادامه داد. بعد از سه ماه وقفه، در ماه سپتامبر به شهرستان سن یاکین رفت ولی برای یکی از ده حمله بعدی خود به ساکرامنتو بازگشت. متجاوز در تابستان سال ۱۹۷۸ در استانیسلاس و یولو پنج بار حمله کرد و دوباره به مدت سه ماه ناپدید شد. پس از آن، در اکتبر به حملاتش در شهرستان کونترا کاستا ادامه داد و تا ژوئیه ۱۹۷۹ به همین منوال گذشت.  یک زوج جوان اهل ساکرامنتو به نام های برایان مگیور (پلیس ارتش در پایگاه نیروی هوای مدر) و کیتی مگیور شب ۲ فوریه ۱۹۷۸ در رانچو کوردووا، نزدیک محل پنج حمله متجاوز ناحیه شرقی درحال پیاده روی با سگشان بودند. این زوج پس از رویارویی با دی انجلو فرار کردند ولی او آن ها را دنبال کرد و هر دو را با شلیک گلوله کشت. بعضی محققان گمان می کردند که متجاوز ناحیه شرقی آن ها را کشته چون به محل دیگر حملات نزدیک بودند و یک بند کفش آن حوالی پیدا شد. اف بی آی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۶ اعلام کرد آن ها مطمئن بودند که قتل زوج مگیور کار متجاوز ناحیه شرقی بوده است. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۰ دی انجلو به این قتل ها اعتراف کرد.
کمی بعد از اقدام به تجاوز در ۵ ژوئیه ۱۹۷۹، دی انجلو به کالیفرنیای جنوبی رفت و کشتار را آغاز کرد. ابتدا در شهرستان سانتا باربارا در ماه اکتبر کارش را شروع کرد. این حملات تا سال ۱۹۸۱ (با یک حمله در سال ۱۹۸۶) ادامه داشت. تنها زوج حمله اول زنده ماندند. آن ها همسایه ها را باخبر کردند و مهاجم مجبور به فرار شد. اما دیگر قربانی ها با شلیک گلوله یا چماق کشته شدند. از آنجا که برای چندین دهه تصور می شد دی انجلو ارتباطی با این جنایات ندارد، او را با نام دنبال کننده شب می شناختند. تا اینکه این لقب به ریچارد رامیرز رسید و نام او را دنبال کننده شب اصلی گذاشتند.
این ویژگی‌های فیزیکی بر اساس شواهد صحنه جرم و توافق نسبی بین قربانی‌ها و نیروهای پلیس بدست آمدند:
این ویژگی‌های فیزیکی احتمالی هستند. درصد کمی از قربانی‌ها مجرم را به شیوه ای متفاوت توصیف کردند:
طبق گفته‌های واحد کلانتری شهرستان اسکرامنتو، در سه صحنه جرم تراشه‌های رنگی میکروسکوپی یافت شد (دو مورد قتل و یک تجاوز). این مسئله نشان می‌دهد که قاتل ایالت طلایی در کار ساخت و ساز بوده و احتمالاً از یک تفنگ اسپری رنگ استفاده می‌کرده‌است.
یک محل ساخت و ساز نزدیک صحنه قتل گولتا در سال ۱۹۷۹ وجود داشته و یک محقق پرونده‌های قدیمی در سال ۲۰۱۳ با سرپرست آنجا تماس گرفت تا سوابق کارگران را بدست بیاورد.
جرم شناسان شواهد سرم‌شناسی منطبقی را در صحنه‌های کالیفرنیای جنوبی پیدا کردند و بر اساس تحلیل احتمالی، یک نیمرخ روانشناسی نظری از قاتل ایالت طلایی به دست آمد. طبق گفته‌های لسلی دمبروزیا، خالق اصلی این نیمرخ، قاتل ایالت طلایی احتمالاً چنین ویژگی‌هایی داشته‌است:
این نیمرخ نشان می‌داد که شاید قاتل بعد از قتل جنل کروز گرفتار شده یا در حین ارتکاب به جرمی مشابه کشته شده‌است. به علاوه به دزدی‌های اواخر دهه ۱۹۸۰ شبیه بود که در آن‌ها یک مرد تنها کشته شد. طبق این نیمرخ احتمال کمی وجود داشت که قاتل ایالت طلایی خودکشی کرده باشد یا در یک مؤسسه روانی بستری باشد.
طبق این نیمرخ، بولتن‌های تله پرینتر در اختیار آژانس‌های پلیس در سراسر آمریکا قرار گرفت. در این بولتن‌ها خواسته شده بود که هرگونه اطلاعاتی از تعرض به خانه همراه با تجاوز جنسی، قتل، کتک، چند قربانی و اسارت که مشابه با این پرونده است، ارائه شود. تا سال ۲۰۱۵ هیچ جرم مشابهی گزارش نشد. این نیمرخ حدس می‌زد که شاید قاتل ایالت طلایی در کشور دیگری به جنایاتش ادامه داده که سوابقش در دست نیست.