نیاز به دانستن
هنگامی که یک حکومت یا سازمان (به ویژه سازمان‌های مرتبط با نیروی نظامی یا جاسوسی) از گزاره نیاز به دانستن استفاده می‌کنند، به معنی ایجاد محدودیت در انتشار داده‌های خیلی حساس است. در محدودیت «نیاز به دانستن» حتی اگر کسی، همه مجوزهای رسمی لازم (مانند تاییدیهٔ امنیتی) را برای دسترسی به اطلاعات ویژه‌ای داشته باشد، به او اجازه دسترسی به آن اطلاعات، یا خواندن آن‌ها در یک عملیات سری، داده نمی‌شود. مگر اینکه، شخص، نیاز ویژه‌ای به دانستن اطلاعات داشته باشد یعنی دسترسی به آن اطلاعات، برای انجام وظایف آن شخص ضروری باشد. این گزاره، همچنین هر کسی که چنین اطلاعات حساسی داشته باشد را هم، دربر می‌گیرد.
بنابراین نیاز به دانستن یک معیار برای طبقه بندی اطلاعات حساس و تعیین سطح دسترسی افراد سازمان به آن است. این معیار در قالب یک سوال به کار می‌رود. آیا این فرد به اطلاعات مورد نظر نیاز دارد؟ اگر پاسخ مثبت باشد و ضرورت نیاز به دانستن برای انجام وظایف در سازمان اثبات شود، مراحل بعدی طی می‌شود. در غیر این صورت فرد مورد نظر اجازه دسترسی به اطلاعات را نخواهد داشت.
مانند بیشتر سازوکارهای امنیتی، هدف از «نیاز به دانستن» دشوارسازی دسترسی غیرمجاز و بدون دلیل قانونی متقاعدکننده است. هدف دیگر «نیاز به دانستن» کم کردن «مرور» اطلاعات حساس با کمینه سازی شمار افراد دارنده دسترسی به آن اطلاعات است.
عملیات اورلرد در ۱۹۴۴ (میلادی) نمونه‌ای از محدودیت نیاز به دانستن است. با وجود اینکه استفاده از هزاران نفر برای انجام حمله، برنامه‌ریزی شده بود تنها شمار کمی از آنها دربارهٔ هدف کلی پروژه می‌ دانستند و به دیگر افراد، تنها اطلاعات کمی برای تکمیل بخش کوچکی از برنامه داده می‌شد.
نمونه دیگر، آزمایش ترینیتی، برای آزمایش نخستین جنگ‌افزار هسته‌ای در ۱۹۴۵ (میلادی) بود.
عملیات والفجر 8 در دوران دفاع مقدس در جنگ تحمیلی ایران و عراق نیز که در سال 1364 (هجری خورشیدی) نمونه دیگری از محدودیت نیاز به دانستن است.
مانند دیگر معیارهای امنیتی، کسانی هستند که می‌خواهند از دسترسی دیگران به اطلاعاتی که دارند جلوگیری کنند تا قدرت خود را بیشتر کنند، یا از بازرسی سرزده از عملکرد خود، جلوگیری کنند، یا جلوی رسوایی‌های شرم‌آور دربارهٔ کارها یا افکار خود را بگیرند. این افراد ممکن است از «نیاز به دانستن» سوء استفاده کنند.
همچنین از سازوکار «نیاز به دانستن» می‌توان برای پنهان کردن کنش‌های فراقانونی استفاده کرد. ممکن است از دید یک نفر، این عمل، لازم باشد و از دید دیگری، سوء استفاده‌ای زیان‌بار باشد. بدیهی است که نیاز به دانستن باید معیارهای معینی داشته باشد تا دست خوش سلیقه اشخاص نگردد.
«نیاز به دانستن» می‌تواند بر کارکرد کارکنان، اثر بگذارد. هنگامیکه به کاربران ماشین حساب‌های مکانیکی آی‌بی‌ام در لس آلاموس، نیومکزیکو در پروژهٔ وای گفته شد که معنی اعدادی که با ماشین حساب‌های خود، محاسبه می‌کنند چیست، سرعت محاسبات آنها به اندازه چشمگیری افزایش یافت:
سازوکارهای محتاطانه دسترسی به کنترل برخی سیستم عامل‌ها می‌توانند شامل «نیاز به دانستن» باشند. در این صورت، دارندهٔ پرونده، در مورد دسترسی کسان دیگر به آن پرونده تصمیم می‌گیرد. «نیاز به دانستن» اغلب با برنامه‌های کنترل دسترسی اجباری همراه می‌شود که در آن، نبود تأییدیهٔ رسمی (مانند تأییدیهٔ امنیتی) ممکن است مانع دسترسی کامل فرد به اطلاعات شود. این همراهی برای این است که «نیاز به دانستن» می‌تواند یک بررسی مورد به مورد باشد. برنامه‌های کنترل دسترسی اجباری نیز ممکن است بازرسی شوند تا تعیین شود که آیا «نیاز به دانستن» زیر پا گذاشته‌شده یا نه.
گزارهٔ «نیاز به دانستن»، در مفهوم طراحی رابط کاربر گرافیکی نیز کارایی دارد که در آن، از رایانه برای کنترل تجهیزات پیچیده، مانند هواپیما استفاده می‌شود. در این کاربرد، هنگامی که بخش‌های گوناگون داده، به صورت پویا برای فضای محدود واسط کاربر، با یکدیگر رقابت می‌کنند، پیام‌های مرتبط با مسائل ایمنی، برتری پیدا می‌کنند.
در سازمان‌ها و شرکت‌های خصوصی اطلاعات حساس کمتری وجود دارند. به همین دلیل می‌توان با معیار (نیاز به دانستن) از زاویه دیگری برخورد کرد. اغلب همانطور که در مثال بالا بیان شد دانستن به اندازه کافی می‌تواند در بهبود فرآیند کار در یک سازمان موثر باشد. به همین دلیل در بخش خصوصی می‌توان (نیاز به دانستن) را با این سوال سنجید که (اگر بداند آیا بهره وری افزایش می یابد؟) در حقیقت چیزی که مشخص می کند فرد به اطلاعات دسترسی داشته باشد یا خیر بهبود بهر‌ه‌وری در سازمان است. این موجب یک رویکرد مثبت با اثربخشی مطلوب در سازمان خواهد بود.