جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال
جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال، جام قهرمانی زیر ۲۱ سال یوفا یا به‌طور ساده یورو زیر ۲۱ سال، یک رقابت فوتبال دوسالانه است که توسط تیم‌های ملی مردان زیر ۲۱ سال اروپایی عضو یوفا انجام می‌شود. از سال ۱۹۹۲، این مسابقات به عنوان رقابت‌های مقدماتی قاره اروپا (یوفا) برای بازی‌های المپیک تابستانی، شناخته می‌شود.
ایتالیا و اسپانیا با کسب پنج عنوان قهرمانی، موفق‌ترین تیم‌های این رقابت‌ها هستند.
آلمان قهرمان آخرین دوره این رقابت‌ها در سال ۲۰۲۱ است.
این رقابت به شکل فعلی از سال ۱۹۷۸ آغاز شده‌است. قبل از آن چند دوره مسابقات غیررسمی زیر ۲۳ سال از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ برگزار شد. سپس رقابت‌های رسمی قهرمانی زیر ۲۳ سال تشکیل شد که از سال ۱۹۷۳ شروع شد. این مسابقات به موازات مسابقات رسمی جوانان یوفا (امروزه به عنوان مسابقات زیر ۱۹ سال شناخته می‌شود) پس از جنگ جهانی دوم به ترتیب برگزار شده‌است. در حدود سال ۱۹۸۰، یوفا مسابقات رده‌های سنی خود را اصلاح کرد و آنها را بر اساس محدودیت سنی سازماندهی کرد.
محدودیت سنی برای مسابقات قهرمانی سال ۱۹۷۸ به ۲۱ سال کاهش یافت و از آن زمان تاکنون این محدودیت باقی مانده‌است. برای واجد شرایط بودن مسابقات سال ۲۰۲۱، بازیکنان باید در سال ۱۹۹۸ یا پس از آن متولد شده باشند. بسیاری بازیکنان تا زمان برگزاری مسابقات نهایی ۲۳ ساله می‌شوند؛ با این حال، هنگامی که فرایند تعیین صلاحیت در مرحله مقدماتی رقابت‌ها آغاز شد (سال ۲۰۱۹) همه بازیکنان ۲۱ سال یا کمتر بودند.
مسابقات زیر ۲۱ سال معمولاً قبل از مسابقات بزرگسالان برگزار می‌شد و در صورت امکان، رقابت‌ها با همان گروه‌ها و همان بازی‌های مقدماتی رقابت‌های بزرگسالان برگزار می‌شد. این شیوه از زمان مسابقات قهرمانی ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ تغییر کرده‌است.
این مسابقات از سال ۱۹۹۲ به عنوان رقابت‌های مقدماتی برای بازی‌های فوتبال در المپیک تابستانی، شناخته می‌شود. تیم‌های بزرگسالان از سال ۱۹۹۲ به بعد در بازی‌های المپیک شرکت نمی‌کنند.
تاکنون بازیکنانی مانند مسعود اوزیل برنده جام جهانی ۲۰۱۴، کلاس یان هونتلار، لوئیس فیگو، پیتر چک، ایکر کاسیاس برنده جام جهانی ۲۰۱۰، فرانچسکو توتی برنده جام جهانی ۲۰۰۶، فابیو کاناوارو، آلبرتو جیلاردینو، جانلوئیجی بوفون، و آندره‌آ پیرلو و جورجوس کاراگونیس قهرمان مسابقات زیر ۲۱ سال شده‌اند.
آلمان با شکست ۱–۰ پرتغال در فینال سال ۲۰۲۱، قهرمان آخرین دوره این رقابت‌ها شد. مسابقات ۲۰۲۱ به میزبانی مجارستان و اسلوونی برگزار شد.
تا سال ۱۹۹۲ و مسابقات آن دوره، همه تیم‌ها به هشت گروه مقدماتی تقسیم می‌شدند که هشت برنده آن گروه‌ها، ترکیب تیم‌های یک چهارم نهایی رقابت‌های اصلی را تشکیل می‌دادند. بازی‌های باقی‌مانده به صورت دو بازی رفت و برگشت خانگی و خارج از خانه، انجام می‌شد تا برنده نهایی مشخص شود.
برای مسابقات سال ۱۹۹۴، یکی از تیم‌های راه یافته به نیمه نهایی، یعنی فرانسه، به عنوان میزبان رقابت‌های نیمه نهایی (تک بازی)، رده‌بندی مدال برنز و فینال مسابقات انتخاب شد. به همین ترتیب، اسپانیا به عنوان میزبان چهار بازی آخر در سال ۱۹۹۶ انتخاب شد.
مسابقات سال ۱۹۹۸ دارای ۹ گروه بود، زیرا تعداد تیم‌ها به ۴۶ رسیده بود که تقریباً دو برابر تعداد ۲۴ تیم شرکت کننده در سال ۱۹۷۶ بود. برندگان هفت گروه برتر به‌طور خودکار به یک چهارم نهایی راه یافتند؛ در حالی که تیم‌های برنده گروه‌های هشتم و نهم، یونان و انگلیس، برای رسیدن به مرحله بعدی با هم به رقابت پرداختند. بازی‌های باقی مانده، از مرحله یک چهارم نهایی به بعد، در رومانی برگزار شد، کشوری که یکی از هشت تیم راه یافته به مرحله یک چهارم نهایی رقابت‌ها بود.
مسابقات سال ۲۰۰۰ نیز دارای ۹ گروه بود؛ اما برندگان ۹ گروه و ۷ تیم برتر رتبه دوم، به مرحله پلی‌آف رفتند تا هشت تیم نهایی را تعیین کنند. از میان آنها، اسلواکی به عنوان میزبان انتخاب شد. برای اولین بار، در سال ۲۰۰۲، سوئیس به عنوان میزبان این رقابت‌ها انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۴، مسابقات در دهه گروه مقدماتی انجام شد. برندگان گروه‌ها و شش تیم برتر رتبه دوم، به مرحله پلی آف راه یافتند. آلمان میزبان این دوره بود. برای سال ۲۰۰۶، دو تیم برتر از هشت گروه بزرگ مقدماتی، ۱۶ تیم راه یافته به پلی آف را تشکیل دادند که در نوامبر سال ۲۰۰۵ برگزار شد. پرتغال میزبان این دوره بود.
سپس آغاز رقابت‌ها به سال‌های فرد موکول شد. این تغییر به این دلیل ایجاد شد که تیم‌های بزرگسالان اروپا، در سال‌های زوج، در رقابت‌های مهمی چون جام جهانی و جام ملت‌های اروپا حاضر می‌شدند و آغاز رقابت‌های زیر ۲۱ سال در سال‌های فرد باعث پیشرفت بازیکنان جوان و کشف استعدادهای جدید برای تیم‌های ملی بزرگسالان می‌شد. بازیکنانی که در نهایت جایگزین بزرگسالان می‌شدند.
مرحله مقدماتی رقابت سال ۲۰۰۷ در واقع قبل از دور یک چهارم نهایی سال ۲۰۰۶ آغاز شد و هشت کشور با پایین‌ترین رتبه در رقابت‌های سال ۲۰۰۶ از دوره جدید حذف شدند. برای اولین بار میزبان (هلند) قبل از شروع رقابت‌های مقدماتی، به دور بعدی راه یافت. هلند در مسابقات سال ۲۰۰۶ نیز قهرمان شده بود. سایر کشورها در چهارده گروه سه تیمی قرار گرفتند. ۱۴ برنده در دو بازی مقابل هم قرار گرفتند تا هفت تیم دور بعد را در کنار میزبان رقابت‌ها مشخص کنند.
از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵، تیم‌ها در ۱۰ گروه مقدماتی قرار گرفتند. برندگان گروه‌ها و چهار تیم از تیم‌های برتر رده دوم، به مرحله پلی آف رفتند.
سال ۲۰۱۵، آخرین دوره هشت تیمی این رقابت‌ها است؛ زیرا یوفا تعداد تیم‌های مسابقات را از سال ۲۰۱۷ به دوازده تیم افزایش داد.
در ۶ فوریه ۲۰۱۹، کمیته اجرایی یوفا، تعداد شرکت‌کنندگان در دوره نهایی رقابت‌ها را از سال ۲۰۲۱ به شانزده تیم افزایش داد.
قبل از اینکه مسابقات زیر ۲۱ سال توسط یوفا آغاز شود؛ سه بار رقابت‌های زیر ۲۳ سال برگزار شد."جایزه بازیکن طلایی" به بازیکنی تعلق می‌گیرد که بهترین عملکرد را در طول مسابقات داشته باشد. از سال ۲۰۱۳، بازیکن طلایی توسط تیم فنی یوفا انتخاب می‌شود. ! دوره ! بازیکن طلایی ! منابع