خودکشی (کتاب دورکیم)
خودکشی: مطالعه‌ای در جامعه‌شناسی و کتابی است که در سال ۱۸۹۷، جامعه‌شناس فرانسوی، امیل دورکیم نوشته‌است. اولین مطالعه روش‌شناختی واقعیت اجتماعی در زمینه جامعه بود. این اثر که مطالعه موردی از خودکشی است، در زمان خود منحصر به فرد بود و نمونه‌ای از آن چیزی را ارائه می‌دهد که تک نگارش جامعه‌شناسی باید نشان دهد.
به گفته دورکیم:
از نظر دورکیم، خودکشی در چهار نوع صورت می‌گیرد که بر اساس درجات عدم تعادل دو نیروی اجتماعی است: یکپارچگی اجتماعی و مقررات اخلاقی. دورکیم به تأثیر بحران‌های مختلف روی مجموعه‌های اجتماعی اشاره کرد - به عنوان مثال جنگ، منجر به افزایش خودکشی نوع‌دوستانه، رونق اقتصادی یا فاجعه منجر به خودکشی آنومی می‌شود.
خودکشی خودخواهانه بیانگر عدم احساس تعلق طولانی مدت فرد به گروه و عدم یکپارچگی در یک جامعه است. نتیجه چنین احساس، خودکشی خودخواهانه است چون آنها هیچ اتصالی به جمع ندارند. این غیبت می‌تواند منجر به بی‌معنا شدن، بی‌علاقگی، مالیخولیا و افسردگی شود. دورکیم چنین جدایی را «[[فرد] شدن] بیش از حد» می‌نامد. آن دسته از افرادی که به اندازه کافی به گروه‌های اجتماعی پایبند نبودند (و بنابراین ارزش‌ها ، سنت‌ها، هنجارها و اهداف به خوبی تعریف شده بودند) از حمایت یا راهنمایی اجتماعی کمی برخوردار بودند، بنابراین احتمال بیشتری برای خودکشی وجود داشت. دورکیم دریافت خودکشی بیشتر در بین افراد مجرد، به ویژه مردان مجرد اتفاق می‌افتد که به نظر او کمتر می‌تواند آنها را به هنجارها و اهداف اجتماعی ثابت وصل کند.
خودکشی نوع‌دوستانه با احساس غرق شدن در اهداف و باورهای گروه مشخص می‌شود. در جوامعی با یکپارچگی بالا رخ می‌دهد، جایی که نیازهای فردی کمتر از نیازهای کل جامعه مهم تلقی می‌شود؛ بنابراین آنها در مقیاس یکپارچه‌سازی مخالف به [[خودکشی خودخواهانه]] رخ می‌دهند. از آنجا که منافع فردی مهم تلقی نمی‌شود، دورکیم اظهار داشت در یک جامعه نوع‌دوستانه دلیل چندانی برای خودکشی افراد وجود ندارد. او یک استثنا را توصیف کرد: هنگامی که از فرد انتظار می‌رود خود را به نمایندگی از جامعه، به عنوان مثال در خدمت سربازی، فدا کند.
خودکشی ناشی از نابسامانی بیانگر [[انحطاط اخلاقی]] فرد و عدم جهت‌گیری اجتماعی است که با تحولات اجتماعی و اقتصادی چشمگیر مرتبط است. این خودکشی، محصول مقررات‌زدایی اخلاقی و عدم تعریف خواسته‌های مشروع از طریق محدودسازی [[اخلاق اجتماعی]] است که می‌تواند معنا و نظمی را بر وجدان فرد تحمیل کند. این نوع، نشانه شکست [[توسعه اقتصادی]] و [[تقسیم کار]] در تولید [[همبستگی ارگانیکی]] مورد نظر دورکیم است. مردم نمی‌دانند در جوامع خود در کجا قرار می‌گیرند. دورکیم توضیح می‌دهد بی‌نظمی اخلاقی حاکم است و افراد حدود خواسته‌های خود را نمی‌دانند و دائماً در حالت ناامیدی هستند. این خودکشی می‌تواند زمانی رخ دهد که آنها دچار تغییرات شدید در ثروت شوند. در حالی که این امر شامل [[بحران اقتصادی]] می‌شود، همچنین می‌تواند شامل دستاوردهای بادآورده باشد - در هر دو مورد ، انتظارات پیشین از زندگی کنار گذاشته می‌شود و انتظارات جدیدی مورد نیاز است تا افراد بتوانند وضع جدید خود را در رابطه با محدودیت‌های جدید هماهنگ کنند.
خودکشی تقدیرگرایانه زمانی اتفاق می‌افتد که فرد بیش از حد تحت نظارت قرار دارد، زمانی که آینده او بی‌رحمانه مسدود شده و احساساتش تحت انضباط ستمگرایانه به شدت خفه می‌شوند. این برعکس [[خودکشی آنومیک]] است و در جوامعی به وجود می‌آید که ساکنان آنها بسیار ستمگرایانه ترجیح می‌دهند بمیرند تا زندگی کنند. به عنوان مثال، ممکن است برخی از زندانیان مرگ را ترجیح دهند تا در یک زندان با سوءاستفاده مداوم و مقررات بیش از حد سخت زندگی کنند. برخلاف مفاهیم دیگری که او توسعه داد، دورکیم باور داشت خودکشی تقدیرگرایانه تنها یک بحث نظری است و احتمالاً در واقعیت وجود ندارد.
دورکیم نتیجه گرفت میزان [[خودکشی]] بیشتر است: [[رده:آثار امیل دورکیم]] [[رده:تاریخ جامعه‌شناسی]] [[رده:خودکشی]] [[رده:کتاب‌های ۱۸۹۷ (میلادی)]] [[رده:کتاب‌های جامعه‌شناسی]] [[رده:کتاب‌های درباره خودکشی]]