پاین گپ
پاین گَپ نامی است که معمولاً برای یک پایگاه نظارت ماهواره‌ای ایالات متحده آمریکا و ایستگاه زمینی استرالیا در جنوب باختر شهر آلیس اسپرینگز در قلمرو شمالی در کشور استرالیا بکار می‌رود که به صورت مشترک بین آمریکا و استرالیا اداره می‌شود. از سال ۱۹۸۸ (میلادی) تاکنون نام رسمی این پایگاه، مرکز دفاع مشترک پاین گپ بوده است. تا پیش از آن برای گمراه کردن، مرکز پژوهش دفاع فضایی مشترک نامیده می‌شد.
بخشی از ایستگاه پاین گپ توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، آژانس امنیت ملی، و دفتر ملی شناسایی، اداره می‌شود و یک پایگاه کلیدی برای آژانس امنیت ملی در تلاش برای رهگیری جهانی در برنامه اشلون است. دفتر ملی شناسایی، به پاین گپ، نام طبقه‌بندی‌شده ایستگاه ماموریت زمینی استرالیا و آژانس امنیت ملی، نام صوری طبقه‌بندی‌نشده رِین‌فال را به آن داده است.Peter Cronau, The Base: Pine Gap's Role in US Warfighting, "Background Briefing", ABC Radio National, 20 August 2017; Ryan Gallagher and Peter Cronau, The U.S. Spy Hub in the Heart of Australia, "The Intercept", August 20, 2017.
مراکز موجود در پاین گپ، شامل مجتمع رایانه‌ای بزرگ با ۳۸ آنتن‌پوش محافظ از دیش‌های رادیویی و بیش از ۸۰۰ کارمند می‌شود. کارمند آژانس امنیت ملی، دیوید روزنبرگ گفته که هنگامی که در پایین گپ کار می‌کرده، رئیس این پایگاه، یک افسر ارشد آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) بوده است.
موقعیت مکانی پاین گپ، اهمیت راهبردی دارد. زیرا ماهواره‌های جاسوسی آمریکایی که یک‌سوم از کره زمین (شامل چین، بخش‌های آسیایی روسیه، و خاور میانه) را پوشش می‌دهند کنترل می‌کند. علت انتخاب مرکز استرالیا این بود که از دسترس کشتی‌های جاسوسیِ رهگیر سیگنال‌ها در آب‌های بین‌المللی، در امان بود. پاین گپ، در اقتصاد محلی آن منطقه، نقش کلیدی دارد.
در اواخر سال ۱۹۶۶ (میلادی) در بحران جنگ سرد میان آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، یک پیمان مشترک بین آمریکا و استرالیا خواستار ایجاد پایگاه نظارت ماهواره‌ای آمریکا در استرالیا به نام "مرکز پژوهش دفاع فضایی مشترک" شد. در آغاز، به مردم گفته شد که آرمان این مرکز، "پژوهش فضایی" است. پاین گپ کار خود را در سال ۱۹۷۰ (میلادی) آغاز کرد و نزدیک به ۴۰۰ خانواده آمریکایی به استرالیای مرکزی، کوچ کردند.
از هنگام پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱ (میلادی) و ظهور جنگ با تروریسم در سال ۲۰۰۱ (میلادی) پاین گپ از صِرفِ نظارت بر پیمان‌های هسته‌ای و شناسایی پرتاب موشک، به یک پایگاه جنگی حیاتی برای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا تغییر کاربری داده است. در سال ۱۹۹۹ (میلادی) دولت استرالیا از ارائه جزئیات عهدنامه‌های مرتبط، به کمیته اطلاعاتی سنای استرالیا خودداری کرد. کارشناس اطلاعات، دِس بال از دانشگاه ملی استرالیا در خواست ارائه یک دید کلی از پاین گپ را داده بود. بر پایه دس بال از ۹ دسامبر ۱۹۶۶ که دولت‌های استرالیا و آمریکا پیمان پاین گپ را امضا کرده‌اند شمار آنتن‌های موجود در پایگاه پاین گپ از ۲ آنتن، به ۱۸ آنتن در ۱۹۹۹ و ۳۸ آنتن در سال ۲۰۱۷ (میلادی) رسیده است. همچنین شمار کارکنان از ۴۰۰ تن در اوایل دهه ۱۹۸۰ (میلادی) به ۶۰۰ تن در اوایل دهه ۱۹۹۰ (میلادی) و ۸۰۰ تن در سال ۲۰۱۷ رسیده، که بیشترین رشد از هنگام پایان جنگ سرد است.
دس بال، پاین گپ را ایستگاه پردازش و کنترل زمینی ماهواره‌های زمین‌آهنگ دخیل در گردآوری سیگنال‌های اطلاعاتی می‌داند و می‌گوید که چهار دسته اطلاعات، گردآوری می‌شوند:
دس بال، محوطه عملیاتی پاین گپ را به سه بخش ۱) بخش نگهداری ایستگاه ماهواره‌ای ۲) بخش پردازش سیگنال و ۳) بخش واکاوی سیگنال تقسیم می‌کند که تا سال ۱۹۸۰ (میلادی) ورود استرالیایی‌ها به آن، ممنوع بود. امروز، رسماً ورود استرالیایی‌ها تنها به اتاق ملی رمزنگاری، ممنوع است (همانگونه که ورود آمریکایی‌ها به اتاق رمزنگاری استرالیایی‌ها ممنوع است). هر روز صبح، کمیته مشترک برنامه شناسایی تشکیل می‌شود تا تعیین کنند در ۲۴ ساعت آینده، کدام ماهواره‌ها عملیات نظارت را انجام خواهند داد.
با بستن پایگاه نورونگار در سال ۱۹۹۹ جایی در پاین گپ برای ایستگاه کنترل ماهواره‌های برنامه پشتیبانی دفاعی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ساخته شد که با شناسایی گرمای پخش شده از موشک‌ها نخستین هشدار درباره پرتاب موشک‌های بالستیک را می‌دهد. در سال ۲۰۰۴ (میلادی) یک سامانه ماهواره‌ای تازه به نام سامانه فروسرخ فضابنیان در پاین گپ راه‌اندازی شد که عنصری حیاتی در دفاع موشکی ملی آمریکا است.
از هنگام پایان جنگ سرد، از پاین گپ، عمدتاً برای رهگیری و ثبت جنگ‌افزار و سیگنال‌های ارتباطی کشورهای آسیایی، مانند چین و کره شمالی استفاده شده است. از این پایگاه برای پشتیبانی در جنگ‌های یوگسلاو، افغانستان، عراق، و هر جنگ دیگری استفاده شده که آمریکا پس از حملات ۱۱ سپتامبر در آن درگیر بوده است.
از ایستگاه نیروی هوایی پادشاهی من‌وید هیل در بریتانیا که آژانس امنیت اداره می‌کند نیز به عنوان ایستگاه زمینی برای این ماموریت‌های ماهواره‌ای استفاده می‌شود.
یکی از کارکردهای اصلی پاین گپ، مکانیابی سیگنال‌های رادیویی در نیم‌کره خاوری با اطلاعات گردآوری شده‌ای است که به برنامه پهپادهای آمریکا داده می‌شود. این موضوع، نخستین‌بار در یک سند فاش شده آژانس امنیت ملی در سال ۲۰۱۳ (میلادی) آشکار شد که می‌گفت پاین گپ در فراهم‌آوری داده‌های مکانی با هدف اطلاعاتی، و همینطور نظامی (شامل حمله‌های هوایی) نقش کلیدی دارد.
در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۳ اسنادی که ادوارد اسنودن فاش کردند نشان دادند که پاین گپ به همراه سه محل دیگر در استرالیا و نیوزیلند در برنامه رهگیری جهانی و گردآوری ارتباطات تلفنی و اینترنتی آژانس امنیت ملی، دخیل هستند که سامانه‌هایی مانند ایکس‌کی‌اسکور را نیز دربرمی‌گیرد. خبرنگار، برایان توهی می‌گوید که پاین گپ، در نتیجه فناوری‌ای که استفاده می‌کند ارتباطات شهروندان استرالیا، شامل تماس تلفنی، ایمیل، و دورنگار را رهگیری می‌کند.
بر پایه اسنادی که در اوت ۲۰۱۷ منتشر شدند از پاین گپ به عنوان یک ایستگاه زمینی برای جاسوسی ماهواره‌ای در دو ماموریت پنهانی استفاده می‌شود:
در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۳ چند زن ابوریجینال به همراه ۷۰۰ زن دیگر به جلوی دروازه‌های ورودی پاین گپ رفتند و به نشانه روز بزرگداشت و ورود موشک‌های پرشینگ ۲ در گرینهام کامان در بریتانیا ۱۱ دقیقه سکوت کردند. این آغاز یک اردوی صلح دو هفته‌ای بود که تنها، زنان در آن شرکت می‌کردند و توسط "زنان برای بقا" برگزار می‌شد. این گردهمایی، بدون خشونت بود ولی در روز ۱۱۱ام چندیدن زن، بدون اجازه وارد پایگاه شدند. آنها پس از دستگیری، خود را کارن سیلک‌وود معرفی کردند. کارن سیلک‌وود یک کارمند صنعت هسته‌ای در آمریکا بود که به دنبال تلاش برای ایمنی هسته‌ای درگذشت. ادعاهایی مبنی بر خشونت پلیس و زخمی شدن یک عضو کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا وجود دارند.
در دسامبر ۲۰۰۵ شش عضو گروه مسیحیان ضد همه‌گونه تروریسم اعتراضی را بیرون از پاین گپ ترتیب دادند. پس از آن، چهار تن از آنان، بدون اجازه وارد پایگاه شده و دستگیر شدند. دادگاه آنها در ۳ اکتبر ۲۰۰۶ برگزار شد. این، نخستین‌باری بود که از لایحه دفاع استرالیا (اقدامات ویژه) ۱۹۵۲ استفاده می شد. آن چهار نفر درخواست بازنگری و لغو محکومیت‌های خود را کردند. در فوریه ۲۰۰۸ درخواست تجدیدنظر این چهار تن پذیرفته شد و از اتهام‌های وارده تبرئه شدند.