تیگر ۲
تیگر ۲ () برجسته‌ترین و موثرترین تانک کلاس سنگین آلمانی در دوران جنگ جهانی دوم می‌باشد که تنها در حدود ۴۹۰ عدد از آنها ساخته شد. این تانک، دنباله‌ای بر نسخهٔ موفق و قدیمی‌تر تیگر ۱ بود. هرچند که این تانک جزو یکی از وحشت آورترین و موثرترین تانک‌های جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود، تا جایی که متفقین و آلمانی‌ها به آن لقب شاه تیگر (königtiger) را داده بودند، اما عواملی مانند دیر عرضه شدن آن (سال ۱۹۴۴ و سال‌های پایانی جنگ)، موتوری غیرقابل اطمینان با خروجی قدرت نامتناسب با وزن و جثه، سختی و گرانی تولید، و در شرایطی که ذخایر فولاد آلیاژی آلمان کیفیت خود را از دست داده بودند، هیچ وقت نتوانست انتظارات سازندگان و فرماندهان را مانند نسخه قدیمی تر یعنی تیگر ۱ برآورده کند. اشکالات تیگر۲ منجر به فکر افتادن طراحان و شروع طراحی نسل جدید سری تانک‌های فوق سنگین آلمانی شد که E75 و E100 نامگذاری شدند، اما به دلیل زمان کم و به پایان رسیدن جنگ برای ماشین جنگی آلمان، این طرح‌ها فقط رو کاغذ باقی ماندند. البته قابل ذکر است که شاسی ابتدایی و طرح اولیه ای از تانک فوق سنگین E100 ساخته شد ولی با باختن آلمان در جنگ و تسخیر کشور توسط متفقین، نیروهای ارتش بریتانیا این شاسی را برای تحقیق به بریتانیا برده و بعد از گذشت مدت زمانی، آن را نابود کردند.
این تانک ادامه دهندهء راه تیگر۱ بود و با استفاده از زره شیب دار،مقدار واقعی زره این تانک افزایش پیدا کرده است.(تیگر ۱ دارای زره شیب دار نبود و زره جلویی آن ۱۲۵ میلی متر بود، در حالی که زره جلویی تیگر۲ با استفاده از این نوع زره به ۱۸۵ میلی متر افزایش پیدا میکرد.) استفاده از این نوع زره باعث افزایش قابل توجه امنیت خدمه این تانک میشود و توپ تانک هایی مانند تی-۳۴-۸۵ نمیتوانند در هیچ فاصله ای به زره جلویی تیگر۲ صدمه زیان باری بزنند!(توپ ZiS-S-53 که توپ تانک تی-۳۴-۸۵ هست در فاصله ۱۰۰ متری با استفاده از گلوله های ضد زره میتواند ۱۷۵ میلی متر زره بدون شیب را از بین ببرد که کمتر از ۱۸۵ میلی متر زره جلویی تیگر۲ است)
البته میزان زره کناره های تیگر۲ مانند هر تانک دیگری نسبتا نازک تر است و میتواند آسیب پذیر باشد.
برنامه های توسعه و پیشبرد طراحی یک تانک سنگین دست کم از سال ۱۹۳۷ آغاز شده بود و قرارداد آغازین توسعه این تانک سنگین به شرکت هنشل واگذار شد.
یک قرارداد توسعه دیگر نیز در سال ۱۹۳۹ به شرکت پورشه واگذار شد.
نمونه های اولیه این تانک سنگین جدید(چه ساخت هنشل و چه ساخت پورشه) از برجک های طراحی و ساخته شده توسط کروپ استفاده می کردند. تفاوت های عمده این نسخه های آزمایشی در بدنه تانک،سیستم تعلیق،گیربکس و ویژگی های مکانیکی بودند.
بدنه طراحی شده توسط کمپانی هنشل یک طراحی مرسوم بدنه تانک حساب میشد که از زره شیب دار(یک تکنولوژی نسبتا جدید) همانند تانک پنتر بهره میبرد. موتور تانک در عقب قرار داشت و در هر طرف تانک ۹ چرخ فولادی با قطر های ۸۰ سانتی متری وجود داشتند که بر روی هم سوار میشدند(به شکل افقی مانند تانک های تیگر۱ و پنتر) و دارای سیستم تعلیق میله های پیچشی بود.
طراحی پورشه ولی یک طراحی نامرسوم با برجک تانک در عقب و موتور در وسط بدنه بود.
در نهایت طراحی های هنشل برای تولید انبوه انتخاب شدند.
توپ 88mm KwK 43 L/71 تیگر ۲ میتواند با هر نوع گلوله ای از فواصل بسیار دور(۳ کیلومتر و بیشتر) تانک هایی مانند شرمن و تی ۳۴ را از بین ببرد.
از شاسی تیگر ۲ نیز برای ضدتانک سنگین "یَگدتیگر" استفاده شد.
تیگر۲ ها نیز مانند تیگر۱ در گردان های مستقل تانک های سنگین(heavy panzers) اداره میشدند. این گردان ها در نیروهای زرهی ورماخت هییِر و وافن اس اس قرار داشتند و تا مرز ۴۵ تیگر ۱ یا ۲ را در اختیار داشتند، هر یک از این گردان ها در حالت استاندارد از ۳ تانک تیگر۲ که فرماندهی گردان را برعهده داشتند،
در ورماخت هییِر گردان های تانک سنگینِ ۵۰۱ و ۵۰۲ و ۵۰۳ و ۵۰۴ و ۵۰۵ و ۵۰۶ و ۵۰۷ و ۵۰۸ و ۵۰۹ و ۵۱۰ و ۵۱۱
و در وافن اس اس گردان های تانک سنگینِ ۱۰۱ و ۱۰۲ و ۱۰۳ تیگر۲ را دریافت کردند.
تیگر۲ برای اولین بار در جبهه غربی و توسط گروهان اول گردان ۵۰۳ تانک های سنگین(در نبرد نرماندی) استفاده شد که ۲ عدد از آنها در طول نبرد از بین رفتند و یکی از تانک های فرماندهی هم پس از افتادن در یک گودال غیرقابل نجات بود.
در جبهه شرقی نیز برای اولین بار گردان ۵۰۱ تانک های سنگین از تیگر۲ در تاریخ ۱۲ آگوست ۱۹۴۴ هنگام عملیات تهاجمی Lvov-Sandomierz(عملیات تهاجمی شوروی) استفاده کرد. این گردان به یکی از سرپل های تحت کنترل شوروی بر روی رود vistola حمله کرد و در طول راه در مکانی به اسم Oględów مورد کمین چندین تی ۳۴-۸۵ و آی اس-۲ قرار گرفت که در نتیجه آنها ۳ تیگر۲ از دست رفت(تانک های روسی احتمالا از این که تیگر۲ ها نمیتوانستند به دلیل زمین شنی از جایی به غیر از جاده ها رد شوند خبر داشتند و کمین زدند). پس از این کمین چون هر ۳ تیگر۲ به علت انفجار مهمات داخل برجک همراه خدمه شان کاملا از بین رفتند، دیگر اجازه حنل مهمات داخل برجک ها داده نشد و به همین علت میزان مهمات از سقف ۸۶ گلوله به ۶۸ کاهش یافت.