جمعیت‌شناسی ترکیه
در سال ۲۰۱۹، جمعیت ترکیه ۸۳٫۲ میلیون نفر با نرخ رشد ۱٫۳۹٪ در سال بوده‌است.
جمعیت نسبتاً جوان است و ۲۳٫۶ درصد در گروه سن ۰ تا ۱۴ قرار دارند. برپایه آمار جمعیت OECD / بانک جهانی، از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۸ رشد جمعیت در ترکیه ۱۶ میلیون نفر یا ۲۹٪ بوده‌است.
منبع: سازمان ملل متحد
ارقام وزارت امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل:
آمار تولد ترکیه از سال ۲۰۰۱ به بعد از پایگاه داده سیستم مرکزی اداری جمعیت (MERNIS) است که بصورت آنلاین در دسترس است. آمار تولد به‌طور مداوم به روز می‌شود زیرا MERNIS از ساختار پویایی برخوردار است.
در سال ۲۰۱۰ ترکیه نرخ تولد خالص ۱۷٫۲ در هر ۱۰۰۰، در سال ۲۰۱۱ ۱۶٫۷، از ۲۰٫۳ در سال ۲۰۰۱ داشته‌است. کل باروری (TFR) در سال ۲۰۱۰ بالغ بر ۲٫۰۵ کودک در هر زن، در سال ۲۰۱۱ بالغ بر ۲٫۰۲ بود. میزان تولد خالص در سال ۲۰۱۰ از ۱۱٫۵ در غرب مرمره (1.52 TFR) (۱۱٫۵؛ ۱٫۵۵ در سال ۲۰۱۱)، مشابه بلغارستان، به ۲۷٫۹ در جنوب شرقی آناتولی (3.53 TFR) (۲۷٫۱؛ ۳٬۴۲ در سال ۲۰۱۱)، مشابه بود به سوریه به‌طور مشابه، در سال ۲۰۱۲، TFR از ۱٫۴۳ در Kklrklareli، به ۴٫۳۹ در ıanlıurfa رسید. آمار مرگ و میر MERNIS از سال ۲۰۰۹ در دسترس است. آمار مرگ و میر پیش از سال ۲۰۰۹ ناقص است.
Fertility Rate (TFR) (Wanted Fertility Rate) and CBR (Crude Birth Rate): Total fertility rate by region in Turkey by Turkish General Census (GNS) and Turkish population and health research (TNSA).
Figures from Turkish Statistical Institute (TurkStat):
Structure of the population (2015):
Structure of the population (2016):
Structure of the population (2017):
Structure of the population (2018):
مهاجرت به ترکیه فرایندی است که توسط آن افراد برای اقامت در این کشور به ترکیه مهاجرت می‌کنند. پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی و زیر جنگ استقلال ترکیه، یک مهاجرت توسط بخش بزرگی از ترک تباران و مسلمانان از بالکان (ترکان بالکان، آلبانی، بوسنی، پوماکها)، قفقاز (آبخاریها، آجاری‌ها، ' چرکس '، چچن‌ها '، کریمه (تاتار تبارهای کریمه) و کرت (ترک‌های کرت) به ترکیه امروزی پناه بردند و ویژگی‌های اساسی این کشور را شکل دادند. روند مهاجرت به سمت ترکیه تا به امروز ادامه دارد، گرچه انگیزه‌ها متنوع تر است و معمولاً مطابق با الگوهای جنبش مهاجرت جهانی است — به عنوان مثال ترکیه مهاجران اقتصادی زیادی را از کشورهای اطراف مانند ارمنستان، مولداوی، گرجستان دریافت می‌کند. از ایران و آذربایجان، همچنین از آسیای میانه نیز هستند. بحران مهاجرت ترکیه دوره ای در سال ۲۰۱۰ است که با تعداد زیادی از مردم وارد ترکیه می‌شوند.
در مورد اقوام گوناگون در ترکیه هیچ اطلاعات دقیقی در دست نیست. آخرین داده‌های با توجه به اینکه سرشماری زبان سال ۱۹۶۵ انجام شده‌است احتمالاً تغییرات عمده‌ای ممکن است از آن زمان رخ داده باشد. با این حال، مشخص است که ترک‌ها اکثریت هستند، در حالی که بزرگترین گروه‌های اقلیت کردها و عرب‌ها هستند. اقلیت‌های کوچکتر نیز ارمنی‌ها، یونانی‌ها هستند. همه گروه‌های قومی در زیر آورده شده‌است. واژه ترک یا ترکی نیز از لحاظ تاریخی دارای معنای گسترده‌تری است زیرا در بعضی مواقع، به ویژه در گذشته، از آن استفاده شده‌است که فارغ از قومیت آنها، به همه ساکنان مسلمان امپراتوری عثمانی ارجاع می‌شود. مسئله قومیت در ترکیه مدرن موضوعی است که بسیار مورد بحث و دشوار است. ارقام منتشر شده در چندین منبع گوناگون، این مشکل را با تغییر بسیار زیاد اثبات می‌کند.
لازم است همه این مشکلات را در نظر گرفته و در هنگام ارزیابی اقوام محتاط باشید. فهرست احتمالی گروه‌های قومی ساکن ترکیه می‌تواند به شرح زیر باشد:
بر پایه نسخه سال 2016 CIA World Factbook، ۷۰–۷۵٪ جمعیت ترکیه از ترکها تشکیل شده‌است که کردها ۱۹٪ و دیگر اقلیت‌ها میان ۷ تا ۱۲٪ را تشکیل می‌دهند. با توجه به ملیت، گزارش سال ۲۰۰۸ برای آماده شورای امنیت ملی ترکیه توسط دانشگاهیان از سه دانشگاه‌های ترکیه در شرق آناتولی نشان می‌دهد که حدود ۵۵ میلیون ترک وجود دارد، ۹٫۶ میلیون کردها، ۳ میلیون زازا، ۲٫۵ میلیون چرکس، ۲ میلیون بوسنیایی، ۵۰۰۰۰۰–۱٫۳ میلیون آلبانیایی، ۱۰۰۰۰۰۰ گرجی، ۸۷۰٬۰۰۰ عرب، ۶۰۰٬۰۰۰ پوماک، ۸۰٬۰۰۰ لاز، ۶۰٬۰۰۰ ارمنی، ۲۵٬۰۰۰ آشوری / سریانی، ۲۰٬۰۰۰ یهودی و ۱۵٬۰۰۰ یونانی، ۵۰۰ ایزدی ساکن ترکیه هستند.
از زمان مهاجرت به شهرهای بزرگ غرب ترکیه، ازدواج میان قومی متداول تر شده‌است. یک مطالعه جدید تخمین زده‌است که ۲٬۷۰۸٬۰۰۰ ازدواج بین ترکها و کردها وجود دارد.
تخمین‌های قومی‌شناسی در سال ۲۰۱۴ توسط اثنولوگ و ژاک لکلر مقیاس اثنولوگ:
اگرچه مطالعات ژنتیکی بیشمار نشان داده‌اند که جمعیت امروزی ترکیه در درجه اول از گروه‌های تاریخی آناتولی هستند، نخستین مردم ترک "زبان پس از قرن ششم پیش از میلاد" در منطقه ای که از آسیای میانه تا سیبری امتداد داشت زندگی می‌کردند منابع چینی قرن هفتم منشأ ترک‌ها را با بیان اینکه آنها شاخه ای از Hsiung-nu (هون‌ها) بودند و در نزدیکی «دریای غربی»، شاید دریای خزر زندگی می‌کردند ، نشان می‌دهد. منابع مدرن نشان می‌دهد که اجداد ترکها در ایالت Hsiung-nu در منطقه Transbaikal زندگی می‌کردند و اینکه بعداً، در طول قرن پنجم، به جنوب آلتای مهاجرت کردند.
کلمه ترک تنها در سده نوزدهم با اشاره به روستاییان آناتولی مورد استفاده قرار گرفت. نخبگان عثمانی خود را عثمانی معرفی می‌کردند، نه معمولاً به عنوان ترک. در اواخر قرن نوزدهم، هنگامی که باورهای اروپایی ناسیونالیسم توسط نخبگان عثمانی پذیرفته شد و چنان‌که مشخص شد که ترکی زبانان آناتولی وفادارترین حامیان حکومت عثمانی بودند، اصطلاح "ترک" معنای بسیار مثبت تری به خود گرفت. در دوران عثمانی، سیستم ملت جوامع را بر اساس مبنای مذهبی تعریف می‌کرد و بقایای این امر همچنان باقی می‌ماند که در آن روستائیان ترکیه معمولاً فقط ترکهایی را که معتقد به مذهب اهل سنت هستند، به عنوان ترک معرفی می‌کنند و یهودیان، مسیحیان یا حتی علویان ترک‌زبان را غیرترک در نظر می‌گیرند. از طرف دیگر، سنی‌های کُرد زبان یا عرب زبان عرب آناتولی شرقی گاهی اوقات ترک محسوب می‌شوند. عدم دقت در نامگذاری "ترک را" می‌توان با نامهای قومی دیگری مانند کرد نیز دید که اغلب توسط آناتولی‌های غربی برای هر کسی در شرق آدانا هست اعمال می‌شود، حتی آنهایی که فقط به زبان ترکی صحبت می‌کنند؛ بنابراین، مقوله ترک، مانند دیگر اقوام در ترکیه، با یکنواختی استفاده نمی‌شود. در سال‌های اخیر، سیاستمداران ترکیه تلاششان را بر این متمرکز کرده‌اند تا با تأکید بر اینکه یک "ترک" هر کسی است که شهروند جمهوری ترکیه باشد، این طبقه را به شکلی چند فرهنگی تر تعریف کند. در حال حاضر، ماده ۶۶ قانون اساسی ترکیه " "ترک" " را به عنوان هرکسی که "از طریق پیوند شهروندی به کشور ترکیه متصل باشد " تعریف می‌کند.
ترک‌های قومی اکثریت در ترکیه هستند و تعداد آنها ۵۵٫۵ تا ۶۰ میلیون نفر است.
هویت کرد همچنان قوی‌ترین اقلیت در ترکیه مدرن است. این شاید به دلیل جغرافیای کوهستانی جنوب شرقی کشور باشد، جایی که آنها غالب و نماینده اکثریت هستند. آنها در تمام شهرها و شهرهای بزرگ در سراسر ترکیه سکونت دارند. با این حال، هیچ آمار و اطلاعاتی دقیق و به روزی برای جمعیت کرد در دسترس نیست، زیرا دولت ترکیه سرشماری قومی یا نژادی را غیرقانونی کرده‌است. برآوردی که توسط کتاب جهانی CIA انجام شده‌است، میزان جمعیت آنها تقریباً ۱۹٪ است. برآورد دیگر، به گفته ابراهیم سیرچی، در کتاب خود «"محیط ناامنی در ترکیه و مهاجرت کردهای ترکیه به آلمان"، بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ ترکیه و بررسی سلامت جمعیتی ترکیه» در سال ۱۹۹۳، ۱۷٫۸٪ است. برآوردهای دیگر شامل ۱۵٫۷٪ از جمعیت مطابق روزنامه "Milliyet" , و ۲۳٪ توسط کردشناس دیوید مک داوال است.
گزارش گروه حقوق اقلیت در سال ۱۹۸۵ (توسط مارتین شورت و آنتونی مکدرموت) برآورد ۱۵٪ کردها در جمعیت ترکیه در سال ۱۹۸۰، یعنی ۸٬۴۵۵٬۰۰۰ از ۴۴٫۵۰۰٬۰۰۰، با اظهار نظر قبلی "هیچ چیز، جدا از" مرزهای واقعی ". کردستان، به همان میزان تخمین جمعیت کرد، گرما به همان اندازه گرما می‌کند. ناسیونالیست‌های کرد به وسوسه شده‌اند تا آن را اغراق کنند، و دولت‌های منطقه می‌توانند آن را نادیده بگیرند. در ترکیه فقط آن کردهایی که به زبان ترکی صحبت نمی‌کنند، رسماً برای اهداف سرشماری به عنوان کردها شمرده می‌شوند، و این رقم بسیار پایین است. " در "ترکیه: یک مطالعه کشور"، یک انتشارات آنلاین کتابخانه کنگره ایالات متحده در ۱۹۹۵، یک فصل کامل در مورد کردها در ترکیه وجود دارد که در آن بیان شده‌است که: "سرشماری‌های ترکیه کردها را به عنوان یک قوم جداگانه فهرست نمی‌کنند. در نتیجه، هیچ اطلاعات موثقی در مورد تعداد کل آنها وجود ندارد. در سال ۱۹۹۵ تخمین تعداد کردهای ترکیه حدود ۸٫۵ میلیون نفر "از ۶۱٫۲ میلیون نفر یا ۱۳٪ از جمعیت در آن زمان بود. آمارهای دولت ترکیه نشان می‌دهد که زنان کرد در ترکیه حدود چهار فرزند به دنیا می‌آورند، بیش از دو برابر نرخ برای بقیه جمعیت ترکیه. نخست‌وزیر اردوغان اظهار داشت که کردها می‌توانند تا سال ۲۰۳۸ به اکثریت تبدیل شوند. در برخی استانهای تحت کنترل کردستان زنان به‌طور متوسط ۷٫۱ کودک به دنیا می‌آورند. حتی اگر بسیاری از کردها به شهرهای غربی ترکیه یا اروپای غربی مهاجرت کرده‌اند، شهرهای جنوب شرقی ترکیه هنوز با سرعتی بیشتر از سایرین رو به رشد هستند. زنان استانهای تحت کنترل کردستان در شرق ترکیه نیز میزان بیسوادی در حدود سه برابر مردان دارند، عاملی که با میزان زاد و ولد بالاتر ارتباط دارد. در nakرنک ۶۶ درصد از دختران ۱۵ ساله نمی‌توانند بخوانند یا بنویسند.
هویت ملی کردها به دور از محدود بودن در جامعه کورمانجی نیست، زیرا بسیاری از کردهایی که والدین آنها به استانبول یا سایر شهرهای بزرگ غیر کردی مهاجرت کرده‌اند، بیشتر به زبان ترکی صحبت می‌کنند، که یکی از زبان‌های مورد استفاده انتشارات ناسیونالیست کرد است.
جمعیت اعراب در ترکیه با توجه به منابع گوناگون متفاوت است. الجزیره و موسسه سیاست خاورمیانه واشینگتن، جمعیت عرب را پیش از جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱ از ۱٫۵۰۰،000 به بیش از ۲٬۰۰۰٬۰۰۰، با پناهجویان اخیر سوریه ۲٬۷۴۸٬۳۶۷، تخمین می‌زنند، بنابراین اعراب در ترکیه. اکنون حوزه انتخابیه از ۴٫۵ تا ۵٫۱٪ از جمعیت تشکیل شده‌است. به عبارت دیگر، تقریباً ۴ تا ۵ میلیون نفر از ساکنان عرب زندگی می‌کنند.
ارامنه در ترکیه بیش از ۳۰۰۰ سال بومی مناطق کوهستانی آناتولی و ارتفاعات ارمنستان هستند و جمعیت تخمینی آن ۴۰۰۰۰ نفر (۱۹۹۵) تا ۷۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. بیشتر آنها در اطراف استانبول متمرکز شده‌اند. ارامنه روزنامه‌ها و مدارس خود را دارند. اکثریت متعلق به ایمان کلیسای ارمنی، با تعداد کمتری از کاتولیک‌های ارمنی و انجیلی انجیلی است. جمعیت اصلی آنها در دوران کشتار امپراتوری عثمانی بیش از ۳ میلیون نفر تخمین زده می‌شد، از سال ۱۹۱۵ تا اوایل دهه ۱۹۲۰ تخمین زده می‌شود که بیش از ۱٫۵ میلیون نفر از آنها در طول نسل‌کشی ارمنیان کشته شدند و اجباری به بیابان سوریه منتقل کردند.
تخمین زده می‌شود ۴۰٬۰۰۰–۵۰٬۰۰۰ آشوری / سریانی در ترکیه زندگی می‌کنند، در حدود ۱۷٬۰۰۰ در استانبول و ۲۳–۳۳٬۰۰۰ دیگر پراکنده در جنوب شرقی ترکیه به ترتیب در تورابدین، دیاربکر، آدیامان و هارپوت. آنها متعلق به کلیسای ارتدکس سریانی، کلیسای کاتولیک سریانی و کلیسای کاتولیک کلدین هستند. برخی از ملاحظاتی، یک گروه قومی مسلمان که معمولاً از آن به عنوان عرب یاد می‌شود، دارای اصل و نسب آشوری / سریانی است. آنها در منطقه بین ماردین و میدیات زندگی می‌کنند که در سریانی "I Mhalmayto" (ܗܝ ܡܚܠܡܝܬܐ) نامیده می‌شود.
تعیین اینکه چه تعداد از نژادهای آذربایجانی در ترکیه در حال حاضر زندگی می‌کنند دشوار است، زیرا قومیت یک مفهوم نسبتاً روان در ترکیه است، به ویژه در میان گروه‌های ترک‌زبان و قفقازی که با آسانی و آسان‌تر در جریان اصلی فرهنگ ترکیه جذب شده‌اند. حداکثر ۳۰۰۰۰۰ آذری که در ترکیه اقامت دارند، شهروندان آذربایجان هستند. در منطقه آناتولی شرقی، به آذری‌ها گاهی اوقات به عنوان "acem" (به عجم مراجعه شود) یا "تات گفته می‌شود". آنها در حال حاضر بزرگترین گروه قومی در شهر اودر و دومین گروه قومی بزرگ در کارس هستند.
از آنجا که از نظر زبانی این دو بسیار شبیه به هم هستند، مطمئن‌ترین راه برای شمارش یا برآورد شمار آذری‌ها از ترک‌ها در ترکیه این است که توجه داشته باشید که آذری‌ها عملاً همه مسلمانان شیعه هستند در حالی که همسایگان ترک و کرد آنها مسلمان سنی هستند.
در پایان جنگ قفقاز (۱۸۶۴–۱۸۱۸)، بسیاری از چچنی‌ها از میهن خود در قفقاز شمالی گریختند و در امپراتوری عثمانی مستقر شدند. تعداد چچنها از ده‌ها یا صدها هزار نفر است.
در اواخر از جنگ روسیه و چرکسی (۱۷۶۳–۱۸۶۴)، بسیاری از چرکس زادگاه خود در قفقاز شمالی گریختند و در امپراتوری عثمانی حل شدند. اکثر چرکیسها از نظر قومی به‌طور کامل در فرهنگ ترکیه جذب شده‌اند، ردیابی، شمارش و حتی برآورد حضور قومی آنها را دشوار می‌کند.
به گزارش روزنامه "ملیت"، تقریباً ۱ میلیون نفر از مردم تبار گرجستان در ترکیه وجود دارند.
یونانیان جمعیت را تشکیل می‌دهند یونانی و یونانی -زبان ارتدکس شرقی مسیحیان بودند که عمدتاً در استانبول زندگی می‌کنند، از جمله منطقه خود جزایر پرنس، و همچنین در دو جزیره از ورودی غربی به تنگه داردانل: ایمبروس و تندوس ( و "بوزکادا") و از نظر تاریخی نیز در غرب آسیای صغیر (با محوریت ازمیر / اسمیرنی)، کوه‌های آلپ پونتیک (با محوریت Треزون و سوملیا، به یونانیان پونیک مراجعه کنید)، و آناتولی مرکزی (کاپادوسیا) و شمال شرقی آناتولی و منطقه قفقاز جنوبی (ارزینجان، Erzerum، قارص و اردهان، به یونانی‌های قفقاز مراجعه کنید). یونانیان استانبول بقایای ۲۰۰۰۰۰ یونانی تخمین زده شده هستند که طبق مقررات پیمان لوزان (۱۹۲۳) مجاز به ماندن در ترکیه به دنبال تبادل جمعیت سال ۱۹۲۳ هستند، که شامل اسکان مجدد تقریباً ۱٫۵ میلیون یونانی از آناتولی و شرق تراکیه و نیم میلیون ترک از یونان به جز تراکای غربی. پس از سالها آزار و شکنجه (به عنوان مثال وارلیک ورگیسی (۱۹۴۴–۱۹۴۲) و پوگروم استانبول سال ۱۹۵۵)، مهاجرت یونانیان قومی از منطقه استانبول بسیار تسریع شد و تا سال ۱۹۷۸، ۱۲۰،000 - اقلیت یونانی اشتونگستور را به حدود ۷۰۰۰ کاهش داد. آمار و ارقام سال ۲۰۰۸ منتشر شده توسط وزارت امور خارجه ترکیه ، تعداد کنونی شهروندان ترکیه تبار یونانی را در علامت ۲۰۰۰–۳۰۰۰ قرار داده‌است. به گفته Milliyet در ترکیه ۱۵۰۰۰ یونانی وجود دارد، در حالی که طبق دیده‌بان حقوق بشر جمعیت یونان در ترکیه در سال ۲۰۰۶ حدود ۲۵۰۰ نفر تخمین زده می‌شد.
شیرین هانتر در انتشارات سال ۲۰۱۰ خاطرنشان کرد که در ترکیه حدود ۵۰۰۰۰۰ ایرانی وجود داشته‌است.
اکثر لاز امروز در ترکیه زندگی می‌کنند، اما گروه اقلیت لاز هیچ وضعیت رسمی در ترکیه ندارند. تعداد آنها امروز حدود ۲۵۰،000 و ۵۰۰٬۰۰۰ تخمین زده می‌شود. فقط یک اقلیت به زبان ترکی دو زبانه و زبان بومی آنها Laz که متعلق به گروه قفقاز جنوبی است. تعداد سخن گویان لازی رو به کاهش است و اکنون به‌طور عمده به مناطق ریزه و آرتوین محدود شده‌است. اصطلاح تاریخی لاستیکستان - که قبلاً به یک زمین باریک در امتداد دریای سیاه که در لازها و همچنین توسط چندین گروه قومی دیگر ساکن بوده‌است - ممنوع شده‌است و استفاده رسمی آن ممنوع شده‌است و جایگزین "Doğu Karadeniz" (که شامل ترابزون است) شده‌است. در طول جنگ روس و ترکیه در ۱۸۷۸–۱۸۷۷، جمعیت مسلمان روسیه در نزدیکی مناطق جنگی تحت پاکسازی قومی قرار گرفت. بسیاری از لازایانی که در باتوم زندگی می‌کنند به امپراتوری عثمانی گریختند و در امتداد ساحل جنوبی دریای سیاه در شرق سامسون مستقر شدند.
رومیان در ترکیه از زمان امپراتوری بیزانس سرچشمه می‌گیرند. بر پایه برخی گزارش‌ها، در ترکیه حدود ۵۰۰۰۰۰–۷۰۰٬۰۰۰ رومی وجود دارد. محله Sulukule، واقع در استانبول غربی، قدیمی‌ترین شهر رومی در اروپا است.
زازاها قومی در شرق آناتولی هستند که بومی زبان زازا صحبت می‌کنند. قلب سرزمین آنها، منطقه درسیم، از استانهای تونج‌ایلی، بین‌گول و بخش‌هایی از استان‌های الازیغ، ارزنجان و دیاربکر تشکیل شده است. به دلیل عدم وجود آمار سرشماری اخیر و گسترده، شمار دقیق زازاها ناشناخته است. جدیدترین آمار رسمی در مورد زبان مادری برای سال ۱۹۶۵ در دسترس است، جایی که ۱۴۷۷۰۷ (۰٫۵٪) زازا را به عنوان زبان مادری خود در ترکیه انتخاب کردند.
براساس آخرین منابع آیپسوس، در سال ۲۰۱۶ اسلام اصلی‌ترین مذهب در ترکیه بود که ۸۲٪ از کل جمعیت را تشکیل می‌داد و به دنبال آن افراد غیرمجاز مذهبی، ۱۳٪ از جمعیت و مسیحیان را تشکیل می‌دادند و ۲٪ را تشکیل می‌دادند.
هیچ آمار رسمی از اعتقادات مذهبی مردم وجود ندارد و در سرشماری از آن سؤال نمی‌شود. به گفته دولت، ۹۹٫۸ درصد از جمعیت ترکیه مسلمان هستند، بیشتر سنی، حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون نفر علوی هستند. ۰٫۲٪ باقیمانده سایر موارد است - بیشتر مسیحیان و یهودیان. با این حال، اینها براساس اطلاعات مربوط به مذهب موجود در کارت شناسه هر شهروند است که به‌طور خودکار از والدین به هر نوزاد تازه ای منتقل می‌شود، و لزوماً نشان دهنده انتخاب فردی نیستند. علاوه بر این، هر کسی که از زمان تأسیس جمهوری به‌طور رسمی به عنوان مسیحی یا یهودی ثبت نشده بود، به‌طور خودکار مسلمان شد و به عنوان مسلمان ثبت شد و این برچسب به نسل‌های جدید منتقل شده‌است؛ بنابراین، تعداد رسمی مسلمانان نیز شامل افرادی است که دین ندارند. از اسلام به دین دیگری از اسلام گرویده‌است؛ و هرکسی که از مذهب متفاوتی نسبت به والدین خود برخوردار باشد اما درخواست تغییر سوابق فردی خود را نداده‌است. همچنین لازم است ذکر شود که ایالت اجازه می‌دهد سوابق فردی تغییر یابد و می‌تواند اطلاعات مربوط به آیین خود را از کارت شناسایی حذف کند، اما چنین تغییراتی روی سابقه رسمی تأثیر نمی‌گذارد.
Eurobarometer Poll 2005 گزارش داده‌است که در یک نظرسنجی ۹۶٪ از شهروندان ترکیه پاسخ داده‌اند که «آنها معتقدند خدایی وجود دارد»، در حالی که ۱٪ پاسخ دادند که «آنها اعتقاد ندارند که هر نوع روح، خدا یا نیروی زندگی وجود دارد». در بررسی مرکز تحقیقات پیو، ۵۳٪ از مسلمانان ترکیه اظهار داشتند که «دین در زندگی آنها بسیار مهم است». براساس نظرسنجی گالوپ ۲۰۰۶–۲۰۰۸، ترکیه به عنوان "مذهبی تر" تعریف شده‌است، که بیش از ۶۳ درصد مردم اعتقاد دارند دین مهم است. براساس بنیاد مطالعات اقتصادی و اجتماعی ترکیه، ۳۳٪ از زنان روسری یا حجاب در ترکیه می‌پوشند، اما بیشتر آنها روسری فرهنگی می‌پوشند که نمادی از اسلام نیست و توسط زنان در روستاهای کوچک که زیر آفتاب کار می‌کنند استفاده می‌شود. خود را از آفتاب محافظت کنند. ۱۸٪ از شهروندان مرد مسلمان به‌طور مرتب در نماز جمعه شرکت می‌کنند.
نظرسنجی انجام شده توسط یوبوبارومتر، KONDA و برخی مؤسسات تحقیقاتی دیگر در سال ۲۰۱۳ نشان داد که حدود ۴/۴ میلیون نفر از ۱۵+ نفری مذهبی ندارند. نظرسنجی دیگر انجام شده توسط همین موسسات در سال ۲۰۱۵ نشان داد که این تعداد به ۵٫۵ میلیون نفر رسیده‌است که تقریباً ۹٫۴٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهد.
گروه‌های مذهبی طبق برآوردها:
اکثریت قریب به اتفاق ترکهای امروزی مسلمان هستند و محبوب‌ترین فرقه مکتب حنفیان اسلام سنی است که به‌طور رسمی مورد حمایت امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مطابق نظرسنجی تحقیق و مشاوره KONDA که در سال ۲۰۰۷ در سراسر ترکیه انجام شد:
ترکیه مدرن توسط تأسیس شد مصطفی کمال آتاتورک به عنوان سکولار "(Laiklik،" سازگاری ترکیه فرانسه "لائیسیته")، یعنی بدون دین رسمی کشور، یا جداگانه اختلافات قومی / هویت. مفهوم «اقلیت‌ها» فقط توسط جمهوری ترکیه پذیرفته شده‌است، همان‌طور که در معاهده لوزان (۱۹۲۳) تعریف شده‌است و از این رو، به شدت محدود به یونانیان، یهودیان و ارمنی‌ها، فقط در مورد مسائل مذهبی، خارج از محدوده مفهوم قومی. هویت این اقلیت‌ها نسبت به دیگران مانند کردهایی که ۱۵٪ کشور را تشکیل می‌دهند. دیگران شامل آشور / سریانی از فرقه‌های مختلف مسیحی، علوی‌ها و سایر موارد هستند.
گزارش‌های بسیاری از منابع مانند (دیده‌بان حقوق بشر، پارلمان اروپا، کمیسیون اروپا، مجالس ملی در کشورهای عضو اتحادیه اروپا، عفو بین‌الملل و غیره) در مورد تبعیض مداوم و در حال کاهش روبرو است.
برخی روندهای فعلی عبارتند از:
براساس ارقام منتشر شده از سوی وزارت امور خارجه در دسامبر ۲۰۰۸، ۸۹٬۰۰۰ شهروند ترکیه ای وجود دارند که به عنوان اقلیت، دو سوم تبار ارمنی تعیین شده‌اند.
آمار دموگرافیک زیر از کتاب جهانی CIA است:
ساختار سنی "۰–۱۴ سال:" ۲۴٫۲۶ ((مرد ۱۰٬۰۸۵٬۵۵۸ / زن ۹٬۶۲۷٬۹۶۷) "۱۵ تا ۲۴ سال:" ۱۵٫۸۸٪ (مرد ۶٬۵۸۹٬۰۳۹ / زن ۶٬۳۱۱٬۱۱۳) {سخ}} "۲۵–۵۴ سال:" ۴۳٫۲۶ ((مرد ۱۷٬۷۹۸٬۸۶۴ / زن ۱۷٬۳۴۹٬۲۲۸) ۵۵–۶۴ سال: ۸٫۸۲٪ (۳٬۵۵۷٬۳۲۹ مرد / زن ۳٬۶۰۶٬۱۲۰) "۶۵ سال و بالاتر:" ۷٫۷۹٪ (مرد ۲٬۸۲۵٬۷۳۸ / زن ۳٬۵۰۶،283) (2018 Est.)
سن متوسط "کل جمعیت:" ۳۱٫۲ سال "مرد:" ۳۰٫۹ سال "زن:" ۳۱٫۹ سال (2018 est.)
نسبت جنسی "هنگام تولد:" ۱٫۰۵ مرد / زن  "زیر ۱۵ سال:" ۱٫۰۵ مرد / زن "۲۴–۲۴ سال:" ۱٫۰۴ مرد / زن "۲۵–۵۴ سال:" ۱٫۰۳ مرد / زن "۵۵–۶۴ سال:" ۰٫۹۹ مرد / زن "۶۵ سال و بالاتر:" ۰٫۸ مرد / زن "کل جمعیت:" ۱٫۰۱ مرد / زن (۲۰۱۷ ارزیابی).)
امید به زندگی در بدو تولد "کل جمعیت:" ۷۵٫۳ سال "مرد:" ۷۲٫۹ سال "زن:" ۷۷٫۷ سال (2018 est.)
شهرنشینی جمعیت شهری: ۷۵٫۱٪ از کل جمعیت (۲۰۱۸) نرخ شهرنشینی: نرخ تغییر سالانه ۲٫۰۴٪ (۲۰–۲۰ ۲۰۱۵))
ملیت "اسم:" ترک (ع) "صفت:" ترکی
سواد "تعریف:" سن ۱۵ سال به بالا می‌تواند بخواند و بنویسد کل جمعیت: ۹۶٫۲٪ مرد: ۹۸٫۸٪ زن: ۹۳٫۶٪ (۲۰۱۶ است)