سندرم دید برفکی
سندرم برفک بینایی یا دید برفکی یک اختلال عصبی نادر است که در آن افراد مبتلا نقاط سفید یا سیاه یا نقاط شفاف را در قسمتی یا کل میدان بینایی خود می‌بینند. این وضعیت به‌طور معمول همیشه وجود دارد و می‌تواند سال‌ها طول بکشد. میگرن و وزوز گوش از بیماری‌های مشترک شایع هستند و معمولاً هر دو در موارد شدیدتر این بیماری وجود دارند.
علت برفک بینایی نامشخص است. اعتقاد بر این است که مکانیسم اصلی شامل تحریک پذیری بیش از حد نورون‌ها در شکنج زبانی راست و لوب قدامی چپ مخچه است. تحقیقات به دلیل مسائل مربوط به شناسایی و تشخیص مبتلایان محدود بوده‌است. تحقیقات اولیه تصویربرداری عملکرد مغز، نشان می‌دهد که برفک بینایی یک اختلال مغزی است.
هیچ درمان قطعی‌ای برای سندرم دید برفکی وجود ندارد. داروهایی که ممکن است برای درمان این بیماری استفاده شوند عبارتند از: لاموتریژین، استازولامید یا وراپامیل. با این حال، این داروها معمولاً چندان مؤثر واقع نمی‌شوند و مستندات برای استفاده از آنها بسیار محدود است.
مبتلایان گزارش می‌دهند چیزی شبیه "برفک" می‌بینند که بسیار شبیه نویز بصری یا "برفک" روی صفحه تلویزیون دیده می‌شود. علاوه بر این برفک بینایی، بسیاری از افراد دچار این سندرم دارای انواع دیگری از اختلالات بینایی مانند پراکنده دیدن نور، پس تصویر، مگس پران، رد نور و بسیاری موارد دیگر هستند.
سندرم دید برفکی معمولاً با معیارهای پیشنهادی زیر تشخیص داده می‌شود:
علائم دیگر و غیر بصری مانند وزوز گوش، فشار گوش یا مه مغزی و موارد دیگر ممکن است وجود داشته باشد که با اسکن PET قابل تشخیص است.
معمولا میگرن و میگرن چشمی از بیماری های مشترک هستند. با این حال، میگرن همراه با این سندرم، برخی از علائم بصری دیگر و وزوز گوش که در سندرم «دید برفکی» دیده می‌شود را بدتر می‌کند. این ممکن است باعث افزایش مطالعات تحقیقاتی بیماران مبتلا به میگرن شود که به دلیل داشتن علائم شدیدتر، احتمال بیشتری برای شرکت در مطالعه نسبت به افراد بدون میگرن دارند. برخلاف میگرن، به نظر نمی‌رسد که وجود همزمان میگرن چشمی علائم دید برفکی را بدتر کند.
عوارض روانی دید برفکی می‌تواند شامل دگرسان‌بینی محیط، مسخ واقعیت، افسردگی، فتوفوبیا و هلیوفوبیا در فرد مبتلا باشد.
علل نامشخص است. اعتقاد بر این است که مکانیسم اصلی شامل تحریک پذیری بیش از حد نورون‌های درون قشر مغز، ویژه شکنج زبانی راست و لوب قدامی مخچه چپ مغز است.
دید برفکی دائم می‌تواند به عنوان یک عامل اصلی برای یک عارضه میگرنی به نام هاله پایدار بدون آنفارکتوس، که معمولاً به عنوان هاله میگرن پایدار (PMA) شناخته می‌شود، به شمار بیاید. در سایر اشکال فرعی بالینی، سردرد میگرنی ممکن است وجود نداشته باشد و هاله میگرنی ممکن است شکل معمول طیف تقویتی زیگزاگی (اسکوتوم سوسوزن) را به خود نگیرد، اما با طیف وسیعی از علائم عصبی کانونی ظاهر می‌شود.
دید برفکی به تأثیر مواد روانگردان بر مغز بستگی ندارد. اختلال ادراک مداوم توهم زا (HPPD)، یک بیماری ناشی از مصرف مواد مخدر توهم زا است که گاهی به سندرم دید برفکی ربط داده می‌شود، اما ارتباط دید برفکی به HPPD و علت و شیوع HPPD محل بحث است.
مکانیسم دیگر، دیس ریتمی تالاموکورتیکال مسیر بینایی مشابه وزوز گوش است که یک دیس ریتمی تالاموکورتیکال مسیر شنوایی است.رفع دید برفکی با درمان دشوار است، اما کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی از طریق درمان، هم در مورد سندرم و هم بیماری‌های همراه آن امکان‌پذیر است. داروهایی که ممکن است مورد استفاده قرار گیرند شامل لاموتریژین، استازولامید یا وراپامیل هستند، اما اینها همیشه فوایدی به همراه ندارند. از سال ۲۰۲۱، دو آزمایش بالینی در حال انجام با استفاده از تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال و نوروفیدبک برای دید برفکی انجام شده‌است.