لئوگان
لئوگان (کریول آییسینی: Leyogàn) یکی از کمون‌های ساحلی در هائیتی است. این منطقه در منطقه لئوگان همنام، که بخشی از بخش غرب است، واقع شده است. شهر بندری در حدود ۳۰ کیلومتر (۱۹ مایل) در غرب پایتخت هائیتی، پورتو پرنس واقع شده است. لئوگان دارای فرهنگ غنی و منحصربه‌فردی است، به‌ویژه در زمینه هنر، موسیقی، ادبیات، آشپزی و معماری. همچنین برای مکان های باستانی و تاریخی مانند فورت کامپان اهمیت دارد.این شهر در مرکز زمین لرزه 12 ژانویه 2010 قرار داشت و به طور فاجعه باری تحت تاثیر قرار گرفت و 80 تا 90 درصد ساختمان ها آسیب دیدند. این به این دلیل است که کشور قادر به خرید ساختمان های ضد زلزله نیست زیرا بسیار فقیر است.
در زمان ورود اروپاییان در سال 1492 م, یاگوانا - لئوگان امروزی - پایتخت این کشور بودجاراگوا، یکی از پنج حکومت در جزیره هیسپانیولا. این استان آخرین پناهگاه مستقل در طول تسخیر اسپانیایی هیسپانیولا بود تا اینکه ملکه تاینو، آناکائونا، که در این شهر به دنیا آمد، در سال 1503 توسط اسپانیایی‌ها دستگیر و کشته شد.
از آنجایی که بخش غربی جزیره به تدریج توسط بوکانی ها و فیلیباترهای فرانسوی سکنی گزیده شد، دربار فرانسه در سال 1691 ژان باتیست دو کاس را به عنوان فرماندار سنت دومنگ پس از کشته شدن وی در نبرد سابانا منصوب کرد. واقعی در این زمان بود که دو کاس نام منطقه را به لئوگان تغییر داد، با آثاری از نام تاینو یاگوانا، و همچنین نام‌های دیگر مکان‌هایی که توسط اسپانیایی‌ها نگهداری می‌شد و به دولت فرانسه منتقل می‌شد. فرانسوی ها با معاهده ریسویک در سال 1697 دسترسی قانونی به یک سوم جزیره را از تاج و تخت اسپانیا تضمین کردند و شهری را تأسیس کردند. این شهر در زلزله ای در سال 1770 ویران شد. در سال های 1791 و 1792، رومن لا پروفتس، که مالک مزرعه ای در خارج از لئوگان (در منطقه فوندوای کنونی) بود و در جامعه محلی تأثیرگذار بود، شورشیان را هدایت کرد تا کنترل شهر را به دست بگیرند و بسیاری از مزارع مجاور را نابود کنند و بردگان خود را آزاد کنند. در سال 1803، بعداً در انقلاب هائیتی، ژان ژاک دسالین به افراد خود دستور داد تا شهر را با خاک یکسان کنند تا آخرین مستعمره نشینان فرانسوی را بیرون کنند. لئوگان همچنین زادگاه ماری کلر فیلیسیتی مبارک، ملکه هائیتی و همسر ژان ژاک دسالین، انقلابی هائیتی بود.
شارلمانی پرالت، رهبر مقاومت هائیتی در برابر اشغالگری ایالات متحده که در سال 1915 آغاز شد، یک افسر نظامی مستقر در لئوگان بود. او از ارتش استعفا داد و از تسلیم شدن بدون جنگ به نیروهای آمریکایی خودداری کرد. پس از آن، او به شهر زادگاهش هینچه بازگشت و رهبری کاکوها را علیه نیروهای اشغالگر آغاز کرد.
یک تیم ارزیابی سازمان ملل که سه شهر اصلی در نزدیکی پورتو پرنس را بررسی کرد، دریافت که لئوگان "بدترین منطقه آسیب دیده" است که 80 تا 90 درصد ساختمان‌ها آسیب دیده و زیرساخت‌های دولتی باقی نمانده است. تقریباً تمام سازه های بتنی ویران شد. خسارات وارده نیز بدتر از پایتخت گزارش شده است. ارتش تخمین زده است که بین 20000 تا 30000 نفر در اثر زلزله در لئوگان جان خود را از دست داده اند. مردم در اردوگاه‌های اسکوتر جمع‌آوری شده‌اند و امدادرسانی برای رسیدن به لئوگان بیشتر از پایتخت طول کشید.
با تخریب ساختمان های شهرداری، شهرداری به ساختمان مخابرات منتقل شد. از جمله امکانات ویران شده در زلزله مدرسه سنت رز د لیما بود که قلب عاطفی شهر محسوب می شود. ساختمان‌ها در نوار تجاری اصلی یا خیابان بزرگ، بیمارستان سنت کروکس، و ساختمان دادگاه صلح («دادگاه صلح») همگی در اثر زلزله ویران شدند یا به شدت آسیب دیدند.
تیم های جستجو و نجات شهری بریتانیا به همراه Rapid-UK همراه با تیم جستجو و نجات ایسلندی اولین کسانی بودند که در 17 ژانویه 2010 به شهر تخریب شده رسیدند. ناوشکن کانادایی اچ‌ام‌سی‌اس Athabaskan در روز سه‌شنبه، 19 ژانویه به منطقه رسید. خدمه 280 نفره اتاباسکان وظیفه تامین کمک های بشردوستانه به شهر و کمک در تلاش های امدادی را بر عهده داشتند. یک بیمارستان صحرایی ژاپنی، واحد صلحبان سریلانکا، و یک بیمارستان صحرایی کلاه سفیدهای آرژانتینی، بازماندگان را مداوا کردند، ژاپنی ها و آرژانتینی ها در هجدهم وارد شدند. تیم کمک پزشکی کانادا (CMAT) در 19 وارد شد و برای انجام عمل های جراحی دست به کار شد. مبلغان دهکده جهانی چند روز پس از زلزله، کلینیک های سرپایی را در کنار صلیب سرخ ژاپن در دانشکده پرستاری در لئوگان راه اندازی کردند. افراد داوطلب پزشکی و تیم‌هایی از جراحان داوطلب از دهکده جهانی و دانشگاه نوتردام هزاران بیمار را معاینه و درمان کردند. دهکده جهانی یک بیمارستان صحرایی راه اندازی کرد که در اواخر فوریه 2010 به عنوان بیمارستان جدید سنت کروکس شروع به کار کرد. دهکده جهانی و دانشگاه نوتردام به اعزام تیم‌هایی به دانشکده پرستاری و بیمارستان صحرایی ادامه دادند تا نیازهای مراقبت‌های بهداشتی مداوم در لئوگان را برآورده کنند.
سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی قلب به قلب و پزشکان بدون مرز کمک‌های پزشکی را در سایت‌های بالینی در این منطقه ارائه کردند. از آنجایی که لئوگان فرودگاهی ندارد، کانادایی‌ها از نوار کوچک ژاکل برای جلوگیری از تنگنا در پورتو پرنس استفاده کردند و روز بعد 250 تا 300 پرسنل در آنجا داشتند. بیمارستان صحرایی کانادا 1 در لئوگان مستقر شد. ارتش کوبا یک بیمارستان صحرایی نیز در این منطقه راه اندازی کرد.
سربازان کانادایی امنیت نقاط توزیع غذا را تامین کردند. مرکز پزشکی کانادا در نزدیکی بیمارستان صحرایی ژاپن قرار داشت که در کنار دانشکده پرستاری بود که به بیمارستان تبدیل شده است. کانادا هنگ پیاده نظام ون دوس را برای کمک به تلاش های بازیابی مستقر کرد. راهنمایان دختر هائیتی و پیشاهنگان پسر نیز در کنترل جمعیت در برخی از نقاط توزیع غذا کمک کردند.
با وجود فرودگاهی در لئوگان، هر کمکی که نیاز به حمل و نقل هوایی به آن وجود داشت، باید با هلیکوپتر یا استفاده از هواپیماهای کوچک در نوارهای فرود موقت حمل می شد. بزرگراه، مسیر 9، در لئوگان، توسط نیروهای حافظ صلح سازمان ملل محصور شد تا از آن به عنوان یک باند فرود استفاده شود.
دولت کره در ماه فوریه 250 نیروی حافظ صلح را به منطقه اعزام کرد که عمدتاً از مهندسان، برخی از نیروهای پزشکی و تفنگداران دریایی برای امنیت تشکیل شده بودند. این مأموریت متشکل از 120 مهندس نظامی، 22 پزشک و یک کشتی باری 1200 تنی پر از تجهیزات و تجهیزات بود. در 18 فوریه 2010، نیروهای حافظ صلح کره ساخت یک بیمارستان را آغاز کردند. در 27 فوریه 2010، 190 حافظ صلح کره جنوبی خانه را برای استقرار در لئوگان ترک کردند و تا 28 فوریه 2010، 240 نفر از نیروهای حافظ صلح کره جنوبی (گروه ویژه دانبی / عملیات دانبی) وارد شدند. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد یک برنامه "نقد در ازای کار" را برای پاکسازی کانال های آبیاری در منطقه لئوگان آغاز کرد.
تا 9 فوریه 2010، یگان اعزامی دریایی 24 ایالات متحده در حال چرخش به خارج از هائیتی بود که با یگان اعزامی دریایی 22 ایالات متحده در مواضع خود در یواس‌اس باتان و کارفور، لئوگان، پتی-گوو و گراند گوو جایگزین شد.
در 2 مارس 2010، IFRC یک کمپ پناهجویان را با ایجاد یک کمپ دوم از سرریز ازدحام زدود.
هنگامی که قربانیان زلزله تحت مراقبت قرار گرفتند، 1 بیمارستان صحرایی کانادا شروع به درمان بیماران مبتلا به سایر بیماری های جدی کرد. بسیاری از عمل‌ها بر روی بیمارانی که مسافت‌های طولانی را برای مراقبت به لئوگان سفر می‌کردند، انجام شد. ماموریت اچام‌سی‌اس آتاباسکان در 10 مارس به پایان رسید.
لئوگان از شمال به خلیج گوناوه، از شرق به کمون گرسیه، از جنوب به قله توده د لا سل که آن را از جنوب شرقی (ژاکمل) جدا می کند، و از غرب با کمون محدود است. کمون Grand-Goave.
Léogâne یک کمون با ریزاقلیم های بسیار متنوع است. میانگین دما در لئوگان گرم است و تقریباً در طول سال ثابت می ماند. دما تقریباً همیشه در نواحی پست بالاست و در زمستان از 15 تا 25 درجه سانتی گراد و در تابستان از 25 درجه سانتی گراد تا 30 درجه سانتی گراد متغیر است. بخش پست در طول سال نسبتا گرم است. کوه های خشک دارای دمای معتدل هستند. مناطق کوهستانی مرطوب دارای دمای بسیار ملایم و رطوبت نسبتاً بالایی در تمام طول سال هستند. میزان بارندگی سالانه بین 800 میلی متر تا 1277 میلی متر است.
کوه های خشک در لئوگان سالانه کمتر از 800 میلی متر باران می بارد. مناطق این گروه عبارتند از: Fond de Boudin، Palmiste à Vin، Gros Morne، Cormiers، Petit-Harpon و Citronnier.
کوه های مرطوب در لئوگان سالانه بیش از 800 میلی متر بارندگی دارند. این مناطق در این گروه عبارتند از Orangers، Aux-Parques، Beauséjour و Fond d’Oie.
Irrigationکمون لئوگان دارای شش رودخانه (رویون، مومانس، کورمیر، راوین سچه، هاوت-سات و کوربیون)، علاوه بر نوزده نهر، دو حوض و یک تالاب است. با وجود آب فراوان در منطقه، تنها سه بخش مشترک وجود دارد. قابل آبیاری: Dessources، Petite-Rivière و Grande-Rivière. این بخش ها توسط چندین رودخانه و نهرها عبور می کنند که برخی مهمتر از دیگران هستند. برای مثال، رودخانه Momance در Grande-Rivière، مهم ترین رودخانه در Léogâne است، زیرا این رودخانه به طور گسترده برای اهداف آبیاری استفاده می شود.این رودخانه همچنین دارای پتانسیل تولید انرژی های تجدیدپذیر از طریق برق آبی است.
The economy in Léogâne remains predominately agricultural despite the challenges that are facing the sector in the commune. The sugarcane industry holds the largest share in the economy. The sugarcane industry is closely followed by the banana industry and then grains such as maize, sorghum and rice. Legumes and foodstuffs such as sweet potatoes, cassava, beans, and yams complete this chain. A significant amount of fishing and farming is practiced throughout the coastal areas. Aviculture and apiculture farms have been rapidly expanding in recent years.
آسیاب قند ژان لئوپولد دومینیک در داربون مازاد نیشکر ملاس تولید می کند که بخشی از آن به کارخانه های تقطیر الکلی کوچکتر در اطراف کمون عرضه می شود. کارخانه قند دارای ظرفیت تولید 375000 متریک تن شکر است. همچنین توانایی تولید 22 مگاوات (MW) برق را دارد.
قهوه یک محصول از اهمیت حیاتی برای کل اقتصاد ملی است. این یکی از محصولات عمده نقدی برای دهقانان Léogâne است که در مناطق کوهستانی مرطوب زندگی می کنند که از نظر اکولوژیکی برای کشور استراتژیک محسوب می شوند. نزدیک به 200000 خانوار در سطح ملی با حداقل 20 درصد درآمد سالانه خود از قهوه به کشت قهوه مشغول هستند و درآمد نقدی برای مخارج خانواده از جمله آموزش، بهداشت و سرمایه گذاری در دام و ساخت خانه برای آنها فراهم می کند. Tombe Gateau Léogâne بزرگترین آسیاب قهوه در هائیتی است که به منطقه جنوب شرقی، مرکز، آرتیبونیت و گراند آنس خدمات می دهد. فدراسیون انجمن های بومی قهوه (FACN)، صاحب علامت تجاری "Haitian Bleu"، ترکیبی از دانه های قهوه است. تولید مصالح ساختمانی نقش مهمی در اقتصاد محلی دارد و در رقابت شدید با بخش کشاورزی است. شرکت‌های ساختمانی با چنان سرعت نگران‌کننده‌ای در حال ظهور هستند که بسیاری از مناطقی که زمانی توسط محصولات کشاورزی اشغال شده بودند، اکنون به بتن محدود شده‌اند. دو زیربخش دیگر از نظر آماری نقش مرتبطی در اقتصاد دارند. حمل و نقل و مدارس خصوصی.[نیازمند منبع]
نزدیکی به منطقه شهری پورتو پرنس نیز برای لئوگان از اهمیت اقتصادی برخوردار است. این بازار بیش از دو میلیون مشتری بالقوه را تشکیل می دهد، به استثنای پانصد هزار نفر که در منطقه Des Palmes یا منطقه درخت خرما زندگی می کنند. نیروی کار فراوان یکی دیگر از عوامل تولید مهم در لئوگان است. جمعیت منطقه را بیش از 55 درصد جوانان بالغ تشکیل می دهند که مایل و قادر به کار هستند. Léogâne ظرفیت 100000 کشاورز فعال برای ورود به بازار کار را دارد، به استثنای کارگران احتمالی که از شهرداری های همسایه می آیند.
Léogâne has many tourist attractions including renovated historical sites such as Fort Campan, Latounèl Gwoso, and one of the most ancient windmills in the western hemisphere, located in Baussan.
Léogâne is also a home to thousands of local plants and natural species and the best way to explore the exotic flora and fauna in Léogâne is on foot. Ayiti (Haiti), which was the native name given to the entire island of Hispaniola to mean, "Land of high mountains", has many mountains. Ten of the thirteen communal sections of Léogâne are located in the mountains which cover an area of more than 25,000 acres. The rehabilitation of natural caves such as the grotto Belloc, Anacaona, and Fond d'Oie offers visitors a unique experience in Léogâne. Léogâne also has twenty-five kilometers of sandy beaches.
Hiking is quite a popular activity in Léogâne among visitors and with the success of Mountain Bike Ayiti (MTB Ayiti), an event hosted by the Léogâne Cycling Club (LCC) in 2013, Léogâne has become a destination for adventure tourism.
Each year thousands of people from all over the country make religious pilgrimages to Léogâne to visit the many patron Saints in the area. No other place in Haiti houses more religious pilgrimages sites than Léogâne, from Saint Dominique to Saints André, Antoine, Gérard, Philogène, and Saintes Thérèse and Rose.
Léogâne is the host location for several annual cultural events which attract thousands of national and international visitors to the city each year, notably Rara and Fête Champêtre.
Léogâne is the bastion of Rara, a rural festival that is one of the most popular cultural events of Haitian origin, dating to colonial times. The boisterous Rara season starts with the Carnival and keeps going through Lent, culminating in Easter week. The phenomenon of Rara is at once a season, a festival, a genre of music, a religious ritual, a form of dance, and sometimes a technique of political protest. The town of Léogâne is best known for its Rara but the festival is practiced all over Haiti and is different from region to region.
Local Rara societies form musical parading bands that walk for miles through local territory, attracting fans and singing old and new songs. Rara bands often stop at crossroads, the homes of community leaders and important religious spots—cemeteries for example, where they salute their ancestors. Musicians play drums, sing, and sound bamboo horns and tin trumpets. The typical Rara orchestra consists of drums followed by bamboo instruments called bamboo or vaccine, some metal horns called , and then several waves of percussion players with small, hand-held instruments like the maraca, and finally a chorus of singers.
Rara has evolved into an important contributor to the local economy. Rara season attracts positive media attention and stimulates commercial activity that generates significant revenue for the cultural, tourism, and hospitality industries by drawing many visitors to Léogâne. The net result has been the growth of rara-driven festival tourism that has created an alternative and sustainable source of revenue for the city.
The centerpiece of the city was the now-destroyed Roman Catholic Sainte Rose de Lima Church.
Prior to the earthquake, there was a hospital run by the Episcopalian Diocese, with Presbyterian missionary collaboration; "Hopital Sainte-Croix" (Holy Cross). The hospital had closed to inpatients two years previously, and although it had continued with a variety of outpatient services, it is since restored to a being full service healthcare institution.
Since 2005 (before the 12 January 2010 earthquake) the city has had an Episcopalian nursing school, Faculté des Sciences Infirmières de l'Université Épiscopale d'Haïti à Léogâne.
A new Catholic school, "Notre Dame des Anges", run by the Jesuits (the Society of Jesus), and made possible by money sent from the Vatican, was dedicated by Catholic and government officials on Thursday, 27 November 2014, about five years after the 12 January 2010 earthquake.
Léogâne is home to five major league sports teams: the Léogâne Cycling Club (LCC), Cavaly Association Sportive Club (CASPORT), League Basketball Léogânaise (LBL), the Valencia Football Club (VFC), and the Anacaona Football Club (AFC).
The Léogâne Cycling Club (LCC) came into being 15 December 2002 following a race that was organized in the region in which many of the participating cyclists weren't members of any particular club at the time. These athletes joined together to form the Léogâne Cycling Club and elected Jonas Ronald as the club's president. In 2013, the Léogâne Cycling Club and Mountain Bike Ayiti together hosted the first-ever International mountain bike competition in Haiti.
The Cavaly Association Sportive Club (CASPORT) is a Haitian professional soccer club based in Léogâne. Founded May 10, 1975 in Léogâne, this club has represented Haiti in the Concacaf Competitions of Clubs in 2009 and several of its former players have secured professional contracts in Asia, Europe, Latin America, and the United States.
The Valencia Football Club (VFC) is a Haitian professional soccer club located in Léogâne. The club plays in Haiti's top national league, the Ligue Haïtienne. Valencia FC was founded on June 27, 1972. The club won its first national championship in 2012 and several of its former players have secured professional contracts in Asia, Europe, Latin America, and the United States.
Johanniter International built top of the bill rehabilitation center in Léogâne, which was donated to the Seventh Day Adventist Hospital, and six community clinics in the region of Léogâne. They trained more than 30,000 villagers in disaster reduction and preparation.
Deep Springs International (sponsor of Gadyen Dlo) and the Children's Nutrition Program are based in Léogâne.
The University of Notre Dame du Lac of Indiana, U.S., is hosted by the Sainte Croix Hospital and, with the U.S. Centers for Disease Control and Prevention, assists the hospital in conducting a Ministry of Health-sanctioned reference center to research, treat and control the mosquito-borne disease lymphatic filariasis (also known as elephantiasis).
GOALS (Global Outreach and Love of Soccer) is a permanent sport-for-development organization in Léogâne which uses soccer to mobilize youth to improve health, the environment and local leadership.
La Faculté des Sciences Infirmières de l'Université Épiscopale d'Haïti à Léogâne (FSIL) is a nursing school located in Léogâne.
Éditions Ruptures (Association Éditoriale Ruptures) is a pioneer editorial and publishing institution in Haiti established in 2009,i n Léogâne. Initially, it aimed at helping young and disenfranchised Haitian writers to publish their work at a time when publishing and editorial services were a luxury in Haiti. In 2016, it established the Josaphat Robert Large Cultural Center to extend cultural and educational services to a broader community.