فناوری رادارگریزی
تکنولوژی رادارگریزی که "LO technology" (تکنولوژی کم دیده شدن) هم نامیده می‌شود، یک زیر مجموعه از تاکتیک‌های نظامی و اقدامات متقابل الکترونیکی منفعل است که شامل طیف وسیعی از تکنیک‌های مورد استفاده در هواپیما، کشتی‌ها، زیردریایی‌ها، موشک‌ها و ماهواره‌ها برای کمتر دیده شدن شان در برابر رادار، امواج فروسرخ، سونار و دیگر روش‌های تشخیص می‌باشد. این مربوط به استتار نظامی برای این بخش از طیف الکترومغناطیسی است.
توسعه تکنولوژی‌های رادار گریزی مدرن در ایالات متحده در سال ۱۹۵۸ آغاز شد، تلاش‌های قبلی برای جلوگیری از ردیابی هواپیماهای جاسوسی U-2 در دوران جنگ سرد توسط اتحاد جماهیر شوروی ناموفق بود. طراحان برای ایجاد یک شکل خاص برای هواپیماهایی که تمایل به کاهش تشخیص، با هدایت امواج الکترومغناطیسی از رادار دارد ترغیب شده‌اند. مواد جذب رادار نیز برای کاهش یا جلوگیری از سیگنال‌های رادار که منعکس‌کننده از سطح هواپیما است آزمایش و ساخته شده‌است. چنین تغییراتی در شکل و ساختار سطحی، تکنولوژی خفا را در حال حاضر در بمب افکن "Northrop Grumman B-2 Spirit" استفاده می‌شود.
شکل‌گیری مزایای دیده شدن بسیار کم در برابر رادار با فرکانس پایین ارائه می‌شود. اگر طول موج رادار تقریباً دو برابر اندازه هدف باشد، اثر رزونانس نیم موج می‌تواند بازده قابل توجهی را تولید کند. با این حال، رادار کم فرکانس توسط عدم وجود فرکانس‌های موجود (بسیاری از آن‌ها به شدت توسط سیستم‌های دیگر استفاده می‌شود) محدود می‌شود، به علت عدم صحت سیستم‌های پراکندگی محدود به طول موج‌های طولانی و اندازه رادار، و حمل و نقل دشوار است. یک رادار طولانی مدت می‌تواند یک هدف را شناسایی و تقریباً آن را پیدا کند، اما اطلاعات کافی برای شناسایی آن، هدف قرار دادن آن با سلاح‌ها یا حتی هدایت یک جنگنده به سمت آن را نمی‌دهد. سر و صدا مشکل دیگری است، اما می‌تواند با استفاده از فناوری رایانه‌های مدرن به‌طور مؤثری حل شود. رادار چینی "Nantsin" و بسیاری از رادارهای قدیمی شوروی ساخته شده توسط آن‌ها با استفاده از رایانه‌های مدرن اصلاح شده‌اند.
تقریباً از زمان اختراع رادار، روش‌های مختلفی برای به حداقل رساندن تشخیص تلاش شده‌است. توسعه سریع رادار در طول جنگ جهانی دوم منجر به توسعه سریع اقدامات مبارزه با رادار در این دوره شد. یک نمونه قابل توجه از این استفاده از چف بود. روش‌های مدرن شامل مسدود کردن رادار و فریب دادن است.
اصطلاح "stealth" در ارتباط با کاهش هواپیماهای رادار، در اواخر دههٔ هشتاد، زمانی که جنگنده خفاش لاکهید مارتین F-117 به‌طور گسترده شناخته شد، محبوب شد. نخستین استفاده گسترده از F-117 در سال ۱۹۹۱ در جنگ خلیج فارس بود. با این حال، F-117A برای اولین بار در جنگ در عملیات Just Cause، حمله ایالات متحده به پاناما در سال ۱۹۸۹ استفاده شد. افزایش آگاهی از وسایل نقلیه خاموش و فناوری‌های پشت سر آن‌ها موجب توسعه ابزارهایی برای شناسایی وسایل نقلیه خنثی مانند رادارهای غیرفعال و رادارهای با فرکانس پایین می‌شود. با این وجود، بسیاری از کشورها همچنان به توسعه وسیله نقلیه کم RCS ادامه می‌دهند، زیرا آن‌ها مزایایی را در کاهش دامنه تشخیص ارائه می‌دهند و اثربخشی سیستم‌های برقی را در مقابل تهدیدات رادار محلی فعال می‌کند.
امکان طراحی هواپیماهایی با منظور کاهش سطح دید رادار در اواخر دهه ۱۹۳۰، زمانی که اولین سیستم ردیابی رادار استفاده شد، شناخته شده‌است و حداقل از زمان دهه ۱۹۶۰ شناخته شده که شکل هواپیما تفاوت قابل توجهی دارد. در تشخیص Avro Vulcan، یک بمب افکن بریتانیا در دهه ۱۹۶۰، به رغم اندازه بزرگ آن، قابلیت کم دیده شدن بسیار بالایی در رادار داشت و به‌طور کلی از صفحه نمایش رادار کاملاً ناپدید می‌شد. در حال حاضر فهمیده شده‌است که آن را به صورت تصادفی مخفیانه جدا از عنصر عمودی دم ساختهاند. علی‌رغم اینکه قبل از یک مقطع رادار کوچک (RCS) و دیگر عوامل، رادارگریز طراحی شده بود، یک یادداشت تأسیسات تکنیکی هواپیمایی سلطنتی در ۱۹۵۷ اعلام کرد که از همه هواپیماهای مورد مطالعه تا کنون، Vulcan به نظر می‌رسدبا توجه به شکل آن ساده‌ترین و یک شیء اکولوژیک رادار است: تنها یک یا دو جزء که به‌طور قابل توجهی به اکو در هر جنبه‌ای کمک می‌کنند، در مقایسه با سه یا بیشتر در اکثر انواع دیگر آن. در هنگام نوشتن دربارهٔ سیستم‌های رادار، نویسندگان سیمون کینگزلی و Shaun Quegan، شکل وی را به عنوان اقدام به کاهش RCS انتخاب کردند. در مقابل، روسیه توپولف ۹۵ بمب افکن دوربرد (گزارش ناتو) در رادار ظاهر شد. در حال حاضر شناخته شده‌است که پروانه‌ها و تیغه‌های توربین جت یک تصویر رادار با نور را تولید می‌کنند؛ یکی دیگر از عوامل مهم ساخت این‌ها داخلی است. برخی از هواپیماهای خاموش، پوستی دارند که رادار شفاف است یا موج رادار را جذب می‌کند، پشت سر این سازه مثلث باز پسگیری نامیده می‌شود. امواج رادار در حال نفوذ به پوست در این ساختارها به دام افتاده‌اند، و تماماً در حال انعکاس و هدر رفت انرژی در پوسته داخلی هستند. این روش برای اولین بار در سری A-12/YF-12A/Lockheed SR-71 Blackbird به کار رفته‌است.