مهاجرت از ایالات متحده
مهاجرت از ایالات متحده فرآیندی است که در آن افراد از ایالات متحده برای زندگی در کشورهای دیگر نقل مکان کرده و پراکندگان آمریکایی (آمریکایی‌های خارج از کشور) ایجاد می‌کنند. این روند برعکس مهاجرت به ایالات متحده است. ایالات متحده تعداد مهاجرین را پی‌گیری نمی‌کند، بنابراین تعداد آمریکایی‌های خارج از کشور تنها بر اساس آماری که توسط کشورهای مقصد نگهداری می‌شود، در دسترس است.
به دلیل رفت و آمد مردم بین پادشاهی انگلستان و مستعمرات آن و همچنین میان کشورهای مستعمره، قبل از تأسیس ایالات متحده یک نوع پراکندگان آمریکایی وجود داشته‌است. در جریان جنگ انقلابی آمریکا، تعدادی از وفاداران آمریکایی به کشورهای دیگر، عمدتاً کانادا و بریتانیا نقل مکان کردند. اقامت در کشورهای خارج از امپراطوری بریتانیا غیرعادی بود و معمولاً محدود به افراد مرفهی بود، مانند بنجامین فرانکلین، کسی که می‌توانست هزینه سفر خود به پاریس را به عنوان یک دیپلمات آمریکایی تأمین کند.
آمریکایی‌ها به لطف افزایش کشتی‌های ویلرز (whalers) و کلیپر (clipper)، به دلایل تجاری شروع به سفر به سراسر جهان کردند.
آغاز فعالیت‌های مذهبی میسیونری، مانند آدونیرام جادسون در برما نیز در اوایل قرن نوزدهم اتفاق افتاد.
در جریان جنگ سال ۱۸۱۲ میلادی، برخی از بردگان آمریکایی آفریقایی‌تبار به ارتش دریای مستعمرات متحد شده و بر علیه ایالات متحده جنگیدند. پاداش آن‌ها رهایی تضمین شده بود (بر اساس قانون شورش ۱۸۰۷) و برای آن‌ها زمین‌های جدید در ترینیداد جنوبی تخصیص می‌آفت. آن‌ها و نوادگان‌شان بعداً به نام مریکینز (Merikins) معروف شدند.
اواسط قرن نوزدهم شاهد مهاجرت بسیاری از نیوانگلندی‌ها به هاوایی، به عنوان مبلغ برای کلیسای کنگره گرایان و به عنوان تاجر و صیادی در دریا بود. مردم آمریکا در نهایت دولت هاوایی را سرنگون کرده و باعث الحاق آن به ایالات متحده شدند.
در این زمان، جامعه استعماری آمریکا (American Colonization Society) را در ساحل مرچ برای برده‌های آزاد شده به نام لیبریا تأسیس کرد. اهداف اصلی جامعه استعماری آمریکا، مسیحی‌کردن بومیان آفریقا، پایان‌دادن به تجارت غیرقانونی برده و اسکان مجدد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در خارج از ایالات متحده بود. نوادگان آن‌ها آمریکایی-لیبریایی‌ها بودند که در بیشتر تاریخ کشور بر این کشور تسلط داشتند.
در جریان جنگ داخلی آمریکا، رئیس‌جمهور لینکلن از سناتور کانزاس ساموئل سی پومروی و وزیر کشور کالب بلاد اسمیت خواست تا طرحی برای اسکان مجدد آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در خارج از ایالات متحده ارائه کند. پومروی ایده Linconia، یک مهاجرنشین بردگان آزاد شده بسیار شبیه لیبریا در استان مدرن Chiriqui پاناما، را مطرح کرد. پس از این‌که کشورهای نزدیک آمریکای مرکزی مخالفت خود را با این پروژه ابراز کردند، این ایده به سرعت لغو شد. با این حال، ۴۵۳ کارگر آفریقایی به عنوان بخشی از یک تلاش خصوصی استعماری که توسط کارآفرین برنارد کوک اداره می‌شد، به ایله آ-واچه در هائیتی فرستاده شدند. متأسفانه این کلنی به دلیل شکستن قرارداد کوک عمر کوتاهی داشت. در پایان سال ۱۸۶۳، همه مهاجرنشینان به ایالات متحده بازگشتند.
بعد از جنگ داخلی، هزاران تن از ایالات جنوبی ایالات متحده به برازیل نقل مکان کردند، جاییکه برده‌داری در آن زمان هنوز قانونی بود. آن‌ها کشوری را به‌نام آمریکانا (Americana) تأسیس کرده و به Confederados معروف شدند.
در آسیا، دولت ایالات متحده تلاش‌های جهت تضمین امتیازات ویژه برای شهروندان خود انجام داد. این کار با معاهده وانگیا در چین در سال ۱۸۴۴ آغاز شد. پس از آن ۱۰ سال بعد کمودور پری (Commodore Perry) به ژاپن اعزام شد و معاهده ایالات متحده و کوریا در سال ۱۸۸۲ به امضا رسید. تجارهای آمریکایی شروع به اسکان در آن کشورها کردند.
بسیاری از آمریکایی‌ها بعد از این‌که فیلیپین پس از جنگ فیلیپین – آمریکا، بخشی از قلمرو ایالات متحده شد به آن کشور مهاجرت کردند.
سیسیل رودز در سال ۱۹۰۲ میلادی بورسیه رودز را ایجاد کرد تا با مهیاکردن فرصت تحصیل در خارج به محصلین، همکاری میان ایالات متحده، امپراطوری انگلستان و آلمان را تشویق کند.
در دوره میان جنگ‌های جهانی اول و دوم، بسیاری از آمریکایی‌ها، به ویژه نویسندگانی مانند ارنست همینگوی، گرترود استاین و ازرا پاوند، برای شرکت در صحنه فرهنگی به اروپا مهاجرت کردند.
شهرهای اروپایی مانند آمستردام، برلین، کپنهاگ، پاریس، پراگ، روم، استکهلم و وین میزبان تعداد زیادی از آمریکایی‌ها بودند. بسیاری از آمریکایی‌ها، معمولاً آن‌های که آرمان‌گرا یا درگیر سیاست‌های چپ‌گرا بودند، در حالی که در مادرید و جاهای دیگر زندگی می‌کردند، نیز در جنگ داخلی اسپانیا (عمدتاً در حمایت از جمهوری‌خواهان در برابر ناسیونالیست‌ها) در اسپانیا شرکت کردند.
سایر آمریکایی‌ها به کشورهای اصلی شان بازگشتند، از جمله والدین نویسنده/تصویرگر آمریکایی اریک کارل که به آلمان بازگشت. هزاران ژاپنی آمریکایی پس از حمله به پرل هاربر، نتوانستند به ایالات متحده بازگردند.
در جریان جنگ سرد، آمریکایی‌ها در بسیاری از کشورهای‌که دارای جمعیت عظیمی از عساکر آمریکایی بود، مانند آلمان غربی و کوریای جنوبی، به‌طور دائمی مسکن گزین شدند.
جنگ سرد همچنین شاهد توسعه برنامه‌های دولتی برای تشویق جوانان آمریکایی برای رفتن به خارج بود. برنامه فولبرایت در سال ۱۹۴۶ میلادی برای تشویق تبادل فرهنگی و سپاه صلح در سال ۱۹۶۱ میلادی برای تشویق تبادل فرهنگی و روحیه مدنی داوطلبانه، ایجاد شدند.
با تشکیل دولت اسرائیل، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی به سرزمین مقدس مشرف شدند (علیا) و در آنجا در ایجاد کشور نقش داشتند. سایر آمریکایی‌ها به کشورهای مانند لبنان سفر کردند تا دوباره در صحنه فرهنگی جای بگیرند.
در طول جنگ ویتنام، حدود ۱۰۰۰۰۰ مرد آمریکایی برای اجتناب از خدمت اجباری عسکری به خارج از کشور، ۹۰ درصد آن‌ها به کانادا، رفتند. ملل اروپایی، از جمله کشورهای بی‌طرف مانند دانمارک، ناروی، سویدن و سوئیس، به هزاران مهاجر آمریکایی که از جنگیدن خودداری کردند، پیشنهاد پناهندگی دادند.
تعداد اندکی از آمریکایی‌ها مانند Miguel d'Escoto Brockmann و رادیکال‌های دهه شصت مانند Joanne Chesimard, Pete O'Neal, Eldridge Cleaver و Stokely Carmichael، به دلایل سیاسی کشور را ترک کرده و به اتحاد جماهیر شوروی، کوبا یا سایر کشورها پناه بردند.
در این دوره، آمریکایی‌ها به دلایل مذهبی به سفر به خارج از کشور ادامه دادند، مانند ریچارد جیمز، مخترع اسلینکی که با مترجمان کتاب مقدس ویکلیف به بولیوی رفت و تأسیس معبد مردم جونزتاون در گویان.
گشایش اروپای شرقی، اروپای مرکزی و آسیای مرکزی پس از جنگ سرد فرصت‌های جدیدی را برای تجارهای آمریکایی فراهم کرد. علاوه بر این، با تسلط جهانی ایالات متحده در اقتصاد جهانی، صنعت ESL به رشد خود به ویژه در بازارهای جدید و نوظهور ادامه داد. بسیاری از آمریکایی‌ها نیز یک سال در دوران کالج به خارج از کشور می‌رفتند و برخی پس از فارغ‌التحصیلی به کشور بازمی‌گشتند.
فراری‌های جنگ عراق اکثراً به کانادا و اروپا پناهنده شدند و ادوارد اسنودن فاش‌کننده راز آژانس امنیت ملی (NSA) به روسیه فرار کرد.
تعداد فزایندهٔ از آمریکایی‌ها به دلیل مشکلات مالی ناشی از بحران مالی ۲۰۰۸ در خارج از کشور بازنشسته می‌شوند.
جوانان آمریکایی که به دلیل رکود اقتصادی با بازار کار سختی روبرو هستند، نیز به‌طور فزایندهٔ برای کار در خارج از کشور علاقه دارند.
طبق نظرسنجی گالوپ در ژانویه ۲۰۱۹، ۱۶ درصد از آمریکایی‌ها، از جمله ۴۰ درصد از زنان زیر ۳۰ سال، مایل اند، ایالات متحده را ترک کنند.
دلایل زیادی برای مهاجرت آمریکایی‌ها از ایالات متحده وجود دارد. دلایل اقتصادی فرصت‌های شغلی یا کسب و کار یا استاندارد بالاتر زندگی در کشور دیگر را شامل می‌شود. برخی دیگر به دلیل ازدواج یا رابطه با یک خارجی، برای مقاصد مذهبی یا بشردوستانه، یا به دنبال ماجراجویی یا تجربه یک فرهنگ متفاوت مهاجرت می‌کنند. بسیاری تصمیم به بازنشستگی در خارج از کشور می‌گیرند تا به دنبال هزینه‌های کم‌تر زندگی، به ویژه مراقبت‌های بهداشتی مقرون به صرفه‌تر باشند. آن‌های که به ایالات متحده مهاجرت کرده‌اند، ممکن است تصمیم بگیرند که به کشورهای اصلی خود بازگردند تا در کنار اعضای خانواده باشند. دلایل دیگر عبارت از نارضایتی سیاسی، نگرانی‌های ایمنی و مسائل فرهنگی مانند نژادپرستی. برخی از آمریکایی‌ها نیز ممکن است برای فرار از مسئولیت‌های قانونی مهاجرت کنند. یکی از موارد رایج گذشته فرار از خدمت سربازی اجباری بود.
علاوه بر آمریکایی‌های که مهاجرت را در بزرگ‌سالی انتخاب می‌کنند، بسیاری از کودکان در ایالات متحده از کارگران موقت خارجی یا دانشجویان بین‌المللی متولد می‌شوند و به‌طور طبیعی با والدین خود هنگام بازگشت به کشورهای مبدأ نقل مکان می‌کنند. به دلیل کسب تابعیت ایالات متحده از طریق تولد، اما عدم ارتباط قابل توجهی با کشور، گاهی اوقات آن‌ها را «آمریکایی‌های تصادفی» می‌نامند.
علاوه بر قلمروهای ایالات متحده، شهروندان ایالات متحده حق اقامت در جزایر مارشال، میکرونزی و پالائو را به دلیل پیمان اتحادیه آزاد (Compact of Free Association) بین ایالات متحده و هر یک از این کشورها دارند. آن‌ها همچنین می‌توانند آزادانه به دلیل سیاست مهاجرت آزاد به سوالبارد نقل مکان کنند، مشروط بر این‌که بتوانند در آنجا مسکن و وسایل حمایتی به دست آورند.
آمریکایی‌های که اجدادشان از کشورهای خاصی مانند آلمان، ایرلند و ایتالیا هستند، می‌توانند از طریق ius sanguinis ادعای تابعیت کنند و بنابراین می‌توانند آزادانه به آنجا نقل مکان نماید. آلمان و اتریش حتی اگر ius sanguinis در مورد خاص اعمال نشود، نیز مسیر آسان‌تری برای دریافت شهروندی برای فرزندان قربانیان جنایات نازی‌ها دارند. به‌طور مشابه، یهودیان آمریکایی ممکن است، تحت قانون بازگشت به اسرائیل نقل مکان کنند.
USMCA (و قبلاً NAFTA) به شهروندان ایالات متحده اجازه می‌دهد تا در کانادا و مکزیک در مشاغل تجاری یا مشاغل خاص، با محدودیت‌های کمی، کار کنند. با این حال، برای به دست آوردن اقامت دائمی، آن‌ها همچنین باید شرایط مهاجرت منظم در این کشورها را برآورده کنند.