امام زاده سید محمد ابوالوفا
امامزاده سید محمد ابوالوفا، در روستای ابوالوفا در ۲۵ کیلومتری غرب شهرستان کوهدشت، بر دامنه کوهی به نام بره کاظم واقع شده‌است.
این امام زاده جزو جاذبه‌های تفریحی و سیاحتی استان لرستان و شهرستان کوهدشت است و نزد اهالی بسیار مورد احترام است. همچنین وی به بلفا نزد اهالی مشهور است.
سید محمد ابوالوفا امامزاده ای واجب التعظیم می باشد که کرامات زیادی از ایشان نقل می شود و سالانه بخصوص در ایام نوروز زائران فراوانی به این امامزاده سفر می کنند
در بین اهالی شهرستان کوهدشت و ساکنین روستا مشهور است که این امام زاده فرزند زید بن علی بن حسین است.
اما در سالهای اخیر خصوصاً پس از تلاشهای فردی به نام سیدجلیل وفایی که خود نیز از نوادگان این امام زاده‌است برای این امام زاده شجره نامه گرد آمده ‌است که نسب این امام زاده را به امام سجاد (ع) می‌رساند.
برخی از منابع نیز وی را یکی از هفتوانه در اهل حق معرفی نموده‌اند. با این حال این شبهه بیشتر به این دلیل است که یکی از هفتوانه‌های فرقه اهل حق با نام «ابوالوفا» در همدان مدفون است هم نام بوده و این دو جدای از هم هستند.
سید نوشاد ابوالوفایی شاعر چیره دست و شهیر لکستان در زمان نادر شاه افشار می زیسته است وی از سادات طایفه ی ابوالوفا در بخش طرهان می باشد.نوشاد هم به فارسی و هم به لکی شعر می سروده است دارجنگه از آثار مشهور اوست که حتی در بین بزرگان ادبیات کشو ر شهرت دارداو شعر های حماسی زیادی سروده است نوشاد دارای نبیره ای نیز بوده که در دوران ناصرالدین شاه می زیسته وی نیز شاعری نامور بوده است. چنانچه از اشعار سید نوشاد پیداست وی معاصر با نادرشاه افشار می زیسته است. اشعاری که از او باقی مانده است منحصر به منظومه های «دارجنگه» و «هیچ و پیچ» به لکی و «بهمن و فرامرز» به فارسی می باشد.
این شاعر بزرگوار از طایفه ی «ابوالوفا» از منطقه ی طرهان (کوهدشت) می باشد. «ابوالوفا» -در گویشهای لری و لکی «بلَه فا belafa »- از بقاع متبرکه ی منطقه می باشد مردمان منطقه اعتقاد خاصی به ابوالوفا دارند چنانچه یکی از سوگندان رایج در منطقه «وه بله فا قسم» می باشد.
چنانچه از اشعار سید نوشاد پیداست وی معاصر با نادرشاه افشار می زیسته است. اشعاری که از او باقی مانده است منحصر به منظومه های «دارجنگه» و «هیچ و پیچ» به لکی و «بهمن و فرامرز» به فارسی می باشد.
منظومه دارجنگه از شاهکارهای لکی نوشاد است که حاوی تصویر سازیها، تشخیص و توصیفات فردوسی وار سیدنوشاد از میادین نبرد است و این اثر آکنده است از نام پهلوانان اساطیری ایران زمین که از طبع شاعرانه ی قوی و استعداد بالای نوشاد حکایت می کند.( این منظومه را بطور کامل اینجا بخوانید)
«دارجنگه» از اشعار مورد علاقه و رایج در بین مردم لرستان می باشد. این منظومه ی تمثیلی حاصل مجادله و گفتگوی شاعر و یک درخت کهنسال می باشد که روزگاری گذار شاعر بر زیر سایه سار آن می افتد و شاعر اثر زخمی عمیق حاصل از تیری را بر روی تنه درخت می بیند چنانچه شعاع خورشید از آن پیداست. از دیدن این زخم کاری اندوهی روح شاعر را فرا می گیرد:
ترجمه:
1 یاران همدل روزی از روزها وقتی از وقتها
2- مجنون وار از پوست«کَل» جامه ایی بر تن کردم و گذارم بر پای عالی درختی افتاد.
3-راه عبور مردم از پای این درخت می گذشت و سایه اش از سایه درختان طوبا خنکتر بود.
4-فضای اطاف این درخت فرحبخش و معتدل بودبگونه ای که دیگر درختان از شرمش خجلت زده بودند.
5-بر روی سینه اش زخم تیری دیدم که یادگاری شست تیراندازی ماهر بود.
6- ناله ام بلند شد و اندوهی بی پایان وجودم را فراگرفت و اشکهایم سیل به دامانم بستند.
آنگاه شاعر احوال سرداران، جنگها و روزگاران گذشته را از درخت جویا می شود :
ترجمه:
1- گفتم : ای درخت بلند و برومند که کسی از تاریخ و سن وسالت آگاه نیست.
2- از عمرت چند سال گذشته است و چه کسی تو را در این مکان دست نشان کرده است.
3- رزمی از روزگار بیان کن و بگو که گرم و سرد روزگاران را چگونه پشت سر گذاشته ای.
این کنجکاوی باعث ترکیدن بغض درخت می گردد و بی تابانه درددل می کند و یکایک نام سردارن را بین می دارد:
و آنگاه درخت رزم دو سردار را بیان می کند که رزمگاهشان در پای خودش بوده است و زخم سینه اش نیز یادگار همان نبرد بوده است. سردارن و شاهان یک یک آمده و رفته اند و «دارجنگه» همچنان پابرجا شاهد این جورها و ستمها تا عصر نادرشاه بوده است.
ترجمه: چند سال است نام من دارجنگه(=درخت جنگ) تابه اکنون این سرگذشت من است.
و بیداد نادر افشار، وضعیت ناگوار خلق و جادوی کلام نوشاد:
و آنگاه اندرز درخت به نوشاد و ترسش از روزگار:
ترجمه:
1- دنیا بی وفا و بی ثمر است و بنیادش بر باد است ابله کسی است که با آن شاد شود.
2- اندرزم به دنیادوستان این است که دنیا مانند مزرعه جالیزی است که عمر آن به سر آمده است.
3- از این روزگار می ترسم از این روزگار فتنه گر
4- نادانی ناغافل مرا به آتش بکشد، خاکسترم را باد ببرد و زمینم بایر شود.
5- و من از روی زمین برکنده شوم و هیچ کسی نهالی برجایم ننشاند.
__بافهرست__