الیزابت-ورشتات
الیزابت-ورشتات (که قبلاً به نام "فروشهایم- به معنی خانه قورباغه‌-" شناخته می‌شد، گاهی اوقات "پلین" ویرتل- "نیز نامیده می‌شد) ناحیه ای از شهر قانونی سالزبورگ است. این شهر بین سالزاخ و ایستگاه اصلی قطار سالزبورگ قرار دارد و بخشی از آن دارای ساختار شهری است و تا حدودی با ویلاهای مسکونی مشخص می‌شود.
"فروشهایم" در قسمت شمال شهر قدیمی سالزبورگ بین نیواستات و روستای تاریخی ایتزلیش واقع شده‌است. از غرب با سالزاخ، از شمال با "Erzherzog-Eugen-" و "August-Gruber-Straße" ,Der Zählbezirk 44 "Elisabeth-Vorstadt" hat seine Grenze zwei Blocks stadteinwärts (südlicher) der "Erzherzog-Eugen-Straße", nämlich "Julius-Haagn-Straße", und dann "Plainstraße" nordwärts zur "August-Gruber-Straße". Daher entsprechen die statistischen Zählsprengel-Angaben nicht exakt der Gliederung der Stadtteile. Die Straßenblocks umfassen etwa 70 Adressen und werden beim Zählsprengel 383 der Zählbezirks 38 "Itzling-West/Hagenau" erfasst.Ein Teil dieses Gebiets gehört auch zur Katastralgemeinde "Itzling" (KNr. 56524), die Grenze zur KG "Salzburg" (56537) verläuft diagonal Ecke "Josef-Mayburger-Kai/Julius-Haagn-Straße" über Ecke "Scheiblgasse/Plainstraße"Angaben nach "Statistische Zählbezirke und Zählsprengel", stadt-salzburg.at (pdfs) und SAGIS, Layer "Grenzen → Katastralgemeinden" und "Adressen" و از شرق با مسیرهای ایستگاه اصلی همسایه است. مرز جنوبی توسط پل راه‌آهن بر روی سالزاخ قرار گرفته‌است.
این منطقه با زاویه ۷۲٫۶ درجه در محدوده‌هایی که تا حدودی از ساختار شهر امروزی منحرف شده‌استDer Zählbezirk 44 "Elisabeth-Vorstadt" hat seine Grenze zwei Blocks stadteinwärts (südlicher) der "Erzherzog-Eugen-Straße", nämlich "Julius-Haagn-Straße", und dann "Plainstraße" nordwärts zur "August-Gruber-Straße". Daher entsprechen die statistischen Zählsprengel-Angaben nicht exakt der Gliederung der Stadtteile. Die Straßenblocks umfassen etwa 70 Adressen und werden beim Zählsprengel 383 der Zählbezirks 38 "Itzling-West/Hagenau" erfasst.Ein Teil dieses Gebiets gehört auch zur Katastralgemeinde "Itzling" (KNr. 56524), die Grenze zur KG "Salzburg" (56537) verläuft diagonal Ecke "Josef-Mayburger-Kai/Julius-Haagn-Straße" über Ecke "Scheiblgasse/Plainstraße"Angaben nach "Statistische Zählbezirke und Zählsprengel", stadt-salzburg.at (pdfs) und SAGIS, Layer "Grenzen → Katastralgemeinden" und "Adressen" - منطقه سرشماری آماری شهرستان(۴۴). حدود ۷۵۰۰ نفر در حومه الیزابت زندگی می‌کنند ساکنین، این منطقه حدود ۵۰۰ ساختمان دارد.
الیزابت-ورشتات یا فرشهایم در ساختار شهری امروزی سالزبورگ به دو منطقه مسکونی تقسیم می‌شود:
صرف نظر از این، بلوک‌های خانه‌های کنار ایستگاه اصلی قطار به نام "منطقه ایستگاه (بانهوف فیرتل)" نامیده می‌شوند، مکان‌هایی که در جنوب، در مرز نوشتات، "کیزل" (پس از "ساختمان کیزل) و Bergejägerplatz نامیده می‌شوند". فروشهایم بیشتر با مجتمع‌های ویلایی و سرسبزی زیاد قابل تشخیص است، حومه الیزابت واقعی و مکان‌های نزدیک به شهر دارای درجه بالایی از شخصیت شهری با بلوک‌های آپارتمانی، ساختمان‌های بلند و زیرساخت ایستگاه راه‌آهن هستند و حالت روستایی ندارند.
منظقه قدیمی "فروشهایم" پس از تنظیم سالزاخ و شروع تخریب استحکامات شهر لودرون در سال ۱۸۶۱ به وجود آمد. نام منطقه سکونت‌گاه شهری فروشهایم، که با سیل‌های مکرر و قورباغه‌های متعدد قابل شناخت است، در گذشته به نام فروشهام نیز شناخته می‌شد و شامل گروهی از دهکده‌های کشاورزی کوچک با "درایرگوت، پاتزنگوت، داگوفرگوت" و "هلمرایچگوت" بود. نام "فروشهایم" به عنوان "Froscham" در قدیمی‌ترین نقشه نقشه‌برداری شهر و اطراف آن از سال ۱۷۸۹ (AFH Naumann, Mappa der hochfürstl. اقامتگاه شهر سالزبورگ … و دژ اطراف آن را نگه دارید). به نظر می‌رسد در سندی در سال ۱۱۰۹ به گردشگری از فروشهایم اشاره شده‌است. حاشیه باریک درختان در سالزاخ در قبلاً "Caspisau" نامیده می‌شد، مزارع "Caspisfelder"، که به نام "Caspisschlössl" از اربابان کاسپیس، که در سال ۱۶۸۵ ساخته شد، نامیده می‌شد، سپس "اشلوس شونک" و سپس "Villa Haimerle نامیده" می‌شود و در حال حاضر، این نام به عنوان اشاره به یک مکان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در گوشه "پلین اشتراسه" و "خیابان" شانزدهم منطقه بی‌ریش قرار گرفته‌است. "منطقه قرن باواریا"، پناهگاه فرضی فرستادگان دوک‌های باواریا، جایی که باواریا می‌توانست استرداد افراد مجرم را درخواست کند.
خیابان خارج از راه‌آهن غربی امروزی به دشت برگهایم و ماریا، خیابان "الیزابت" امروزی، تا سال ۱۸۹۷ "فراشهایمر هاوپت‌اشتراسه" نامیده می‌شد. یک مسیر گردشگری قدیمی از سال ۱۷۰۵ در امتداد این مسیر قرار داشته‌است که توسط ستون‌های مخفی در راه به کلیسای زیارتی محلی مشخص شده‌است. قبل از تنظیم سال‌های پس از ۱۸۶۰، کرانه‌های سالزاخ با پلکان قدیمی تقریباً در جایی که امروز "برگ‌هایمر" نامیده می‌شود امتداد داشت. "پلین اشتراسه امروزی" مربوط به حدود سال ۱۹۰۰ است.
خط آهن غربی این منطقه به ایستگاه اصلی ختم می‌شود و خط راه‌آهنی که به سمت غرب ادامه می‌یابد، از طریق سالزبورگ-تاکسهام به باواریا (خط آهن روزنهایم-سالزبورگ) پایان می‌یابد.
در کنار سالزاخ، در شمال خط آهن، جایی که امروزه "میدان پیاده‌نظام کوهستان نامیده می‌شود"، کشتارگاه سالزبورگ در سال ۱۸۶۰ ساخته شد. بین سال‌های ۱۸۸۰ و ۱۹۰۰، خیابان "استافن‌"، خیابانی با منظره هوهن اشتاوفن، که از سال ۱۸۱۶ به باواریا تعلق داشت، اولین خیابانی بود که اولین ویلاها در آن ساخته شد. بیشتر در شمال، مستقیماً در سالزاخ تنظیم شده، اولین مکان پیست یورتمه اسب دوانی بود که بعداً چندین بار انتقال یافت. هنگامی که پل "لودویگ ویکتور" در سال ۱۹۰۲ در محل "پل لهن" امروزی ساخته شد، این بخش سکونتگاهی از فرشهایم، رشد شهری بیشتری را تجربه کرد. از سال ۱۹۷۷ یک گذرگاه دوم از فروشهایم به لین با پل "پایونیر قرار گرفته" است.
پس از ساخت سیستم راه‌آهن و ایستگاه اصلی قطار، نام "فروشهایم هوپتاشتراسه" در سال ۱۹۰۱ به "خیابان برگرفلد" و به افتخار ملکه الیزابت اتریش-مجارستان (سیسی) در سال ۱۹۰۴ به "الیزابت اشتراسه" تغییر یافت. مبتکران این تغییر نام شهردار فرانتس برگر و مالک بزرگ زمین و مشاور شهرداری سیلوستر اوبربرگر بودند. در روز ۱۵ ژولای ۱۹۰۱، پیشروی ایستگاه با ساخت بنای یادبود الیزابت کامل شد - مجسمه ای که در سال ۱۹۱۸ (فروپاشی سلطنت اتریش-مجارستان) پوشانده شد و در سال ۱۹۲۴ به هلبرون منتقل شد، اما در سال ۲۰۰۲ به مکان اصلی خود بازگشت. این منطقه اندکی پس از جنگ جهانی اول به "فروشهایم" تغییر نام داد (بدیهی است به عنوان نشانه ای از جدا شدن از مدل‌های سلطنتی). با این حال، امروزه این اصطلاح عموماً فقط برای منطقه مسکونی با ساختار کوچک در نزدیکی سالزاخ استفاده می‌شود.
در سال‌های آخر سلطنت اتریش مجارستان، این منطقه یکی از مهمترین مناطق توسعه شهری سالزبورگ بود. سیلوستر اوبربرگر مفهوم یک حومه ویلایی را در زمین خود پیاده‌سازی کرد. در همان زمان، از سال ۱۸۹۸، او برای تغییر نام فروشهایم به "الیزابت-ورشتات" مبارزه کرد. در کنار ایستگاه قطار، مهم‌ترین ساختمان این منطقه، "هتل یورو" با پارک‌های وسیعش بود. پس از جنگ جهانی اول، شهر با توسعه و توسعه پیش رفت و توسعه غرب خیابان "هانسبرگ"، که هنوز هم وجود دارد، از ساختمان‌های آپارتمانی و خانه‌های تک‌خانواده‌ای تشکیل شده بود که برخی از آن‌ها به سبک متمایز ساخت‌وساز و معاصر بودند. توسط شاگردهای معماران سرشناسی مانند پیتر بهرنزساخته شده بودند. این منطقه از بخش اکنون تحت حفاظت مجموعه شهرداری قرار دارد و دستورهای حفاظتی برای برخی از ساختمان‌ها وضع شده‌است.
"کلیسای محلی امروزی سالزبورگ-سنت. الیزابت (کلیسای اروپایی صلح)" به عنوان یک "کلیسای شاخه کوچکتر در فروشهایم" of St. آندرا از سال ۱۹۳۱ و توسط پدران کالاسانتین و از سال ۱۹۳۴ توسط پدران یسوعی مراقبت می‌شد. در سال 1938 St. محله خود الیزابت. نزدیکترین به کلیسای St. الیزابت اکنون دارای یک مدرسه ابتدایی و یک دبیرستان هستند. Hauptschule در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۱ ساخته شد و در سال ۱۹۴۴ توسط بمب‌ها به شدت آسیب دید.
ساختمان "سنگریزه‌ای" که امروزه یک مرکز خرید است و توسط دفاتر شرکت‌های بزرگ مورد استفاده قرار می‌گیرد، در اصل یک چاپخانه و انتشارات ("برگلاندبوخ"، روزنامه روزانه "سالزبرگر فولکس‌بلات") بود و طبق برنامه‌های وونیبالد دینینگر در سال ۱۹۲۶ ساخته شد. تغییر از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ توسط ویلهلم هولزباوئر ساخته شد که به موجب آن جلوی ساختمان حفظ شد. این منطقه، اونتر دینکمالشوتز است.
در طول جنگ جهانی دوم، این بخش شهر چندین بار و به دلیل بمباران ایستگاه اصلی قطار مورد حمله قرار گرفت.
ساخت کلیسای جدید که قبل از شروع جنگ جهانی دوم شروع شده بود نیز به دلیل بمب‌باران‌های متفقین به شدت آسیب دید. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ طبق نقشه‌های برونو ماریا آپولونج گتی بازسازی شد. اتاق بزرگ و سرداب مانند در کلیسای جلویی به عنوان یک کلیسای پایین برنامه‌ریزی شده بود، اما بعداً به عنوان یک مکان محبوب برای الیزابت بوهه برای چندین دهه خدمت مذهبی کرد. ساخت یک برج کلیسایی برنامه‌ریزی شده به دلایل مشکلات مالی محقق نشد. در سال ۱۹۷۲ مدرسه ابتدایی یوهان هاینریش پستالوزی ساخته شد.
به دلیل تخریب جزئی هتل اروپا توسط بمباران هوایی در جنگ جهانی دوم هوایی و تخریب بعدی ساختمان همچنین فضایی را برای توسعه متراکم در شرق الیزابت اشتراسه، به ویژه مجتمع‌های مسکونی برای کارکنان پست در اطراف میدانسودتیرولر پلاتز آزاد کرد. در سال ۱۹۵۳ "هتل اروپای" فعلی با ۱۵ ساخته شد اولین و برای مدت طولانی بلندترین آسمان خراش در سالزبورگ. در سالهای اول پس از سال ۲۰۰۰، در طول بازسازی کمی تغییر یافت. در دهه ۱۹۷۰، سودتیرولر پلاتز با ساخت مجتمع اصلی محبوب اما گاهی بحث‌برانگیز "فروم" با "برج‌های Zyla" و خانه شرکت بیمه ایالتی فدرال سابق، UNIQA، دوباره طراحی شد. انطباق و گسترش بیشتر "انجمن" به یک مرکز خرید گسترده در سال ۲۰۱۱ تکمیل شد.
در سال ۱۹۵۵ "نیروگاه حرارتی در میته" فروشهایم ساخته شد. در ابتدا یک ساختمان قابل استفاده بود، پس از چند تغییر در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۳ بازسازی شد. از آنجایی که مستقیماً بر روی خاکریز سالزاخ که از دور قابل مشاهده است و مستقیماً در منطقه حائل "مرکز تاریخی میراث جهانی یونسکو شهر سالزبورگ" قرار دارد، تلاش شد تا حد امکان به شکل ظاهری شهر آسیب کمتری وارد شود. با استفاده از مکعب‌های سیاه (بلوک و دودکش). صرف نظر از این، ساختمان به دلیل رنگ تیره و فقدان جزئیات مورد انتقاد قرار گرفت.
ایستگاه، سودتیرولر پلاتز، چندین بار بازسازی شده‌است. در سال ۱۹۸۸ محوطه به‌طور کامل به عنوان یک مرکز ترافیکی برای تردد اتوبوس‌ها طراحی شد. ایستگاه قطار محلی از سال ۱۹۹۶ زیرزمینی بوده‌است. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴، خود ساختمان ایستگاه و تأسیسات خط آهن با نیازهای مدرن سازگار و کامل شدند.بخش جنوب الیزابت-ورشتات هنوز در محدوده حائل "مرکز تاریخی میراث جهانی یونسکو در شهر سالزبورگ" قرار گرفته‌است، این مرز در امتداد "یان اشتراسه"، از جمله ساختمان اصلی ایستگاه قرار دارد. این منطقه حائل به شکل مستقیم تحت حفاظت یونسکو نیست، اما برای محافظت از منطقه مرکزی در برابر اختلالات در منطقه نرم در نظر گرفته شده‌است، که برای مفهوم مجموعه و تصویر سایت از مفهوم میراث جهانی اهمیت خاصی دارد. ساختمان‌های غالب در منطقه حائل نیز به تأیید کمیسیون یونسکو نیاز دارند. منطقه مرکزی از کاخ میرابل در جهت شهر شروع می‌شود. این واقعیت که شهر به خوبی از کوه‌های شهر قابل مشاهده است، لازم است در منطقه حائل حتی با ساختمان‌های پایین‌تر مراقب باشید. به خصوص منظره کلاسیک از Mönchsberg بر فراز شهر قدیمی به سمت دشت ماریا، الیزابت-ورشتات را مستقیماً در پس زمینه دارد.
"همچنین ببینید:"