توافقنامه لاهه درباره ضمانت بین‌المللی طرح‌های صنعتی
توافقتنامهٔ لاهه دربارهٔ ضمانت بین‌المللی طرح‌های صنعتی (به انگلیسی: Hague Agreement Concerning the International Deposit of Industrial Designs)، که به سیستم لاهه (Hague System) نیز معروف است، راهکاری قانونی برای ثبت طرح صنعتی در چندین کشور به واسطهٔ درخواستی واحد، ثبت شده به یک زبان و با یک هزینهٔ معین ارائه می‌دهد. این سیستم توسط سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO) اداره می‌شود.
موافقتنامه لاهه از چندین معاهدهٔ جداگانه تشکیل شده‌است، مهمترین آنها عبارتند از: توافقتنامهٔ لاهه در ۱۹۲۵ میلادی، قانون لندن در ۲ ژوئن ۱۹۳۴ میلادی، قانون لاهه در ۲۸ نوامبر ۱۹۶۰ میلادی (اصلاح شده توسط قانون استکهلم)، و قانون ژنو در ۲ ژوئیه ۱۹۹۹ میلادی.
نسخهٔ اصلی توافقتنامه (نسخهٔ ۱۹۲۵ لاهه) دیگر به کار بسته نمی‌شود، زیرا تمامی کشورهای عضو، اسناد اصلاحی بعدی را امضا کردند. قانون ۱۹۳۴ میلادی لندن رسماً میان یکی از کشورهای عضو قانون لندن که تا اکتبر ۲۰۱۶ میلادی به قانون لاهه و/یا ژنو در ارتباط با سایر کشورهای عضو قانون لندن امضا نکرده بودند، اعمال می‌شد. هر چند از ۱ ژانویه ۲۰۱۰ میلادی، اعمال این قانون لغو شده بود.
کشورها می‌توانند عضو قانون ۱۹۶۰ (لاهه) یا قانون ۱۹۹۹ (ژنو) یا هر دو شوند. اگر کشوری فقط یک قانون را امضا کند، متقاضیان آن کشور فقط می‌توانند از سیستم لاهه برای کسب حمایت از طرح‌های خود در کشورهای دیگر که در همان قانون امضا شده‌اند استفاده کنند. به عنوان مثال: از آنجایی که اتحادیه اروپا فقط قانون ۱۹۹۹ (ژنو) را امضا کرده‌ است، متقاضیانی که واجد شرایط استفاده از سیستم لاهه هستند (زیرا اقامتگاه آنها در اتحادیه اروپا است) تنها می‌توانند در کشورهایی که قانون ۱۹۹۹ میلادی را نیز امضاء کرده‌اند، حمایت شوند یا به هر دو قانون ۱۹۹۹ و ۱۹۶۰ میلادی.
کلیۀ طرف‌های معاهده یک یا چند سندِ توافقتنامۀ لاهه، عضو اتحادیه لاهه هستند. لیستی از این اعضاء در زیر نشان داده شده است:فهرستی از اعضاء کشورهای طرف معاهده مضبوط در سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO).
متقاضیان می‌توانند واجد شرایط استفاده از سیستم لاهه بر اساس هر یک از معیارهای زیر باشند:متقاضیانی که فاقد یکی از شرایط فوق هستند، واجد شرایط لازم برای استفاده از مزایای سیستم لاهه نیستند. طرف‌های معاهده نه تنها شامل کشورها، بلکه سازمان‌های بین‌دولتی مانند سازمان مالکیت فکری آفریقا (OAPI) و اتحادیۀ اروپا نیز می‌شوند. این بدان معناست که متقاضیان ساکن در یکی از کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا که طرف معاهده نیستند، مانند اتریش یا بریتانیا؛ می‌تواند بر اساس محل اقامت خود در اتحادیۀ اروپا از سیستم لاهه استفاده کنند.
درخواست ممکن است به انتخاب متقاضی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی یا اسپانیایی ثبت شود. درخواست باید شامل یک یا چند نما از طرح‌های مربوطه باشد و می‌تواند حداکثر ۱۰۰ طرح مختلف را شامل شود، مشروط بر اینکه طرح‌ها همه در یک کلاس طبقه‌بندی بین‌المللی طرح های صنعتی (طبقه‌بندی لوکارنو) باشند.
هزینه درخواست شامل سه هزینه است: هزینۀ پایه، هزینۀ نشر، و هزینۀ تخصیص برای هر کشور طرف معاهدۀ عضو مشخص شده.
درخواست برای الزامات رسمی، توسط دفتر بین‌المللی سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO) مورد بررسی قرار می‌گیرد؛ که این فرصت را برای متقاضی فراهم می‌کند تا برخی از ایرادات احتمالی در درخواست را اصلاح کند. هنگامی که الزامات رسمی برآورده شد، در سوابق بین‌المللی ثبت می‌شود و جزئیات به صورت الکترونیکی در بولتن طراح‌های بین‌المللی (International Designs Bulletin) در وب سایت WIPO منتشر می‌شود.
اگر هر یک از کشورهای عضو تعیین‌ شده، تشخیص دهد که طرحی که برای حفاظت در آن کشور متعهد ثبت شده است، مغایر ضوابط داخلی آن کشور برای ثبت است (مثلاً متوجه می‌شود که طرح جدید نیست)، باید به دفتر بین‌المللی اطلاع دهد که ثبت را رد کرده است. در صورتیکه هر کدام از کشورهای طرف معاهده چنین امتناعی را صادر نکنند، این امر در روال ثبت بین‌المللی اثر می‌گذارد و باعث می‌شود طرح (یا طرح‌های) ثبت ‌شده تحت حمایت قوانین داخلی آن کشور عضو قرار گیرند.
مدت ثبت بین‌المللی پنج سال است که در دوره‌های پنج سالۀ دیگر تا حداکثر مدت مجاز هر کشور طرف معاهده قابل تمدید است. برای قانون ۱۹۳۴ میلادیِ لندن حداکثر مدت ۱۵ سال بود.
تمدیدها به صورت مرکزی توسط دفتر بین‌المللی انجام می‌شود. متقاضی هزینۀ تمدید را می‌پردازد و به دفتر بین‌المللی کشورهایی که قرار است ثبت نام برای آنها تمدید شود، اطلاع می‌دهد.
این قرارداد در شهر لاهۀ هلند منعقد شد.