انتخاب وابسته به فراوانی
انتخاب وابسته به فراوانی یک فرایند فرگشتی است که در آن شایستگی یک فنوتیپ وابسته به فراوانی آن نسبت به سایر فنوتیپ ها در یک جمعیت داده شده است.
انتخاب وابسته به فراوانی معمولاً نتیجه تعاملات بین گونه ای (شکار، زندگی انگلی، یا رقابت) و یا بین ژنوتیپ های درون گونه ای (معمولاً رقابتی یا همزیستی) و به خصوص غالباً در رابطه با سازگاری های ضد شکارچی مورد بحث قرار گرفته است. انتخاب وابسته به فراوانی می تواند منجر به چند شکلی بودن شود، به همین منظور تعادل چند گونه ای نیاز به بر هم کنش های بین گونه ای در رقابت دارد. (به عنوان مثال جایی که پارامتر های αij در معادلات رقابتی لوتکا-ولترا (Lotka-Volterra) زیر صفر هستند.)
نخستین اظهار نظر در مورد انتخاب وابسته به فراوانی به نظر می رسد توسط ادوارد باگنال پولتن (Edward Bagnall Poulton) در سال 1884 بیان شده است، شکارچیان در راه توانستند چند ریختی رنگی را در طعمه های خود حفظ کنند.
شاید شناخته شده ترین اظهار نظر مدرن امروزی این اصل، مقاله بریان کلارک (Bryan Clarke) در سال 1962 در مورد انتخاب آپاستاتیک (مترادف وابسته به فراوانی منفی) است. کلارک در مورد حملات شکارچی به حلزون های چند ریختی بریتانیایی، با اشاره به کار کلاسیک لوک تینبرگن (Luuk Tinbergen) به جستجوی تصاویر به عنوان حمایت از شکارچیان از قبیل پرندگان و تمایل به متمرکز شدن بر روی اشکال متداول گونه های مطبوع داشت. بعدها کلارک استدلال کرد که انتخاب تعادلی وابسته به فراوانی می تواند در مخالفت با نظریه خنثی تکامل مولکولی، چند شکلی بودن مولکولی را توضیح دهد. (اغلب در نبود هتروزیس)
مثال دیگر، آلل های خود ناسازگاری گیاهی است. هنگامی که دو گیاه آلل ناسازگار مشابه خود را به اشتراک می گذارند، در نتیجه قادر به آمیزش نیستند. بنابراین یک گیاه با یک آلل جدید (و به همین دلیل کمیاب) موفقیت بیشتری در آمیزش دارد و آلل آن به سرعت از طریق جمعیت گسترش می یابد.
در پاتوژن های انسانی از قبیل ویروس آنفلوآنزا، هنگامی که یک سویه خاص همه گیر می شود، اکثر افراد یک پاسخ ایمنی به آن سویه ایجاد می کنند. کم پیش می آید که سویه جدید آنفلوآنزا بتواند به سرعت در هر فرد گسترش یابد و در نتیجه باعث تکامل مستمر سویه های ویروسی شود. کمپلکس اصلی بافت سازگاری (MHC ) در شناسایی آنتی ژن ها و سلول های خارجی دخیل است. انتخاب وابسته به فراوانی ممکن است درجه بالایی از چند ریختی را در MHC شرح دهد.
در اکولوژی رفتاری، انتخاب وابسته به فراوانی منفی اغلب استراتژی های رفتاری چند گانه را درون یک گونه حفظ می کند. مثال کلاسیک آن، مدل هوک داو (Howk-Dove) از برهم کنش های میان افراد یک جمعیت است.
در یک جمعیت با دو صفت A و B ، ایجاد یک فرم زمانی بهتر است که اکثر اعضا شکل دیگری هستند. به عنوان مثال، مارمولک های نر لکه دار رایج (common side-blotched lizards) دارای سه ریخت هستند که از قلمرو های بزرگ دفاع می کنند و حرم های بزرگ ماده ها را حفظ می کنند، همچنین از قلمرو های کوچک نیز دفاع می کنند و یک ماده را مصون نگه می دارند یا ماده ها به منظور آمیزش پنهانی از دو ریخت دیگر تقلید می کنند. این سه ریخت در نوعی از قیچی های کاغذی سنگی مشغول به کار هستند و متقابلاً همانند دو نوع دیگر عمل میکنند.
مثال دیگر در مونیای سینه ای فلس دار (scaly-breasted munia) رخ می دهد، جایی که افراد خاصی می میرند و افرادی دیگر متولد می شوند.
انتخاب وابسته به فراوانی مثبت مزایای فنوتیپ های متداول را به همراه دارد. یک مثال خوب، رنگ آمیزی هشدار دهنده در گونه های آپوسماتیک است.  شکارچیان با احتمال زیاد یک الگوی رنگی مشترک را به یاد می آورند که آن ها اغلب و مکرراً با یک نمونه کمیاب آن مواجهه می شوند. این بدین معنی است جهش های جدیدی که الگوهای رنگی غیر از نوع معمولی را دارند، از طریق جمعیت به وسیله مکانیسم شکار حذف می شوند. انتخاب وابسته به فراوانی مثبت، همان طور که توسط مولر توصیف شده است، پایه ای برای تقلید مولرین(Müllerian mimicry) را فراهم می کند چرا که تمام گونه ها در معرض آپوسماتیک هستند و از یک مزیت سیگنال مشترک و صادقانه به شکارچیان بالقوه برخوردارند.
یکی دیگر از مثال های پیچیده ای در مجموعه تقلید باتسین (Batesian mimicry) بین تقلید بی ضرر، در مار فرمانرو قرمز رنگ (Lampropeltis elapsoides) و مدل، در مار مرجانی شرقی (Micrurus fulvius) رخ می دهد و در موقیت هایی که مدل و تقلید در تقابل عمیق بودند، فنوتیپ مار فرمانرو قرمز رنگ به دلیل انتخاب آرام کاملاً متغیر بود. اما الگوی ناشناخته ای بود که جمعیت شکارچی آموزش ندیده بود و به طور کلی این الگو هیچ منفعتی نداشت.
مارفرمانرو قرمز رنگ بومی و غیر بومی در مرز مدل و تقلید تنوع اندکی داشت که احتمالاً به منظور انتخاب افزایش یافته است زیرا مدل مار مرجانی شرقی کمیاب است و در این مرز وجود نداشت، بنابراین رنگ آمیزی تنها زمانی مفید است که مرسوم شود.