ایتریتور
در برنامه‌نویسی رایانه، ایتریتور یا پیمایشگر یک شیء است که به یک برنامه‌نویس امکان می‌دهد تا یک گردآورد – به ویژه فهرست‌ها – را پیمایش کند. معمولاً رابط برنامه‌نویسی یک گردآورد، امکان استفاده از انواع مختلفی از پیمایشگرها را می‌دهد. هر نوع خاص از پیمایشگر می‌تواند در انواع مختلف گردآورد، کاربرد و معنای یکسانی داشته باشد اما چگونگی پیاده‌سازی درونی آن برای هر گردآورد، وابستگی زیادی به ساختار درونی و چگونگی پیاده‌سازی گردآورد متناظرش دارد.
اگرچه که پیمایشگر (ایتریتور) عملیات پیمایش را انجام می‌دهد و همچنین دسترسی به عناصر دادهٔ موجود در یک گردآورد را ممکن می‌سازد، اما خود ایتریشن را انجام نمی‌دهد (البته اگر دایرهٔ معنایی ایتریشن را خیلی گسترده در نظر نگیریم). می‌توان پیمایشگر را مشابه مکان‌نما در پایگاه داده در نظر گرفت و هر دو بر مبنای الگوی تکرار طراحی شده‌اند. پیمایشگرها با زبان برنامه‌نویسی سی‌ال‌یو در سال ۱۹۷۴ مطرح شدند.
پیمایشگرهای درونی، توابع مرتبهٔ بالاتری مانند Map و Reduce هستند که پیمایش کل گردآورد همراه با اعمال به‌نوبتِ تابع ورودی روی هر عنصر را پیاده‌سازی می‌کنند.
یک پیمایشگر بیرونی را می‌توان مانند یک اشاره‌گر در نظر گرفت که قادر به انجام دادن دو عملیات مهم است: ارجاع دادن به یک عنصر خاص درون گردآورد مورد استفاده (که به آن "دسترسی به عنصر" می‌گوییم) و ایجاد در تغییر در خودش به گونه‌ای که به عنصر بعدیِ گردآورد اشاره کند (که به آن "پیمایش عنصر" می‌گوییم). همچنین باید راهی برای ایجاد یک پیمایشگر وجود داشته باشد که در ابتدا به یکی از عناصر اشاره کند. افزون بر این، باید تدبیری برای تشخیص این که همهٔ عناصر موجود در گردآورد پیمایش شده‌اند یا خیر، وجود داشته باشد. البته پیمایشگرها ممکن است که توانایی انجام عملیات‌های بیشتری داشته باشند یا رفتارهای متفاوتی از خود نشان دهند اما این موضوع به زبان برنامه‌نویسی و کاربرد مورد نظر بستگی دارد.
هدف اصلی پیمایشگر این است که به کاربر این امکان را دهد که بدون توجه به ساختار درونی یک گردآورد، هر عنصر از گردآورد را پردازش کند. بدین ترتیب، گردآورد نیز این امکان را دارد که عناصر را به هر طریقی که بخواهد ذخیره کند در حالی که کاربر قادر است با آن صرفاً مانند یک دنباله یا فهرست ساده رفتار کند. معمولاً تلاش می‌شود که یک کلاس پیمایشگر شدیداً متناسب با کلاس گردآورد مربوطه طراحی شود. معمولاً خود گردآورد متدهای ساخت پیمایشگر را فراهم می‌کند.
از شمارندهٔ حلقه نیز گاهی اوقات به عنوان پیمایشگر حلقه یاد می‌شود. اما باید توجه کرد که شمارندهٔ حلقه فقط قابلیت "پیمایش عناصر" را دارد و امکان "دسترسی به عنصر" را ندارد.
یکی از راه‌های پیاده‌سازی پیمایشگرها استفاده از شکلی محدود از است که با نام مولد شناخته می‌شود. برخلاف یک رویه، یک هم‌رویهٔ مولد می‌تواند به جای این که فقط یک بار مقادیر خروجی را برای فراخوانندهٔ خود برگرداند، آنها را چندین بار به فراخواننده خود "واگذار" "" کند. بیشتر پیمایشگرها به‌طور طبیعی به عنوان مولد قابل بیان هستند، اما از آنجا که مولدها حالت محلی خود (یعنی مقدار متغیرهای تابع و …) را در بین فراخوانی‌ها حفظ می‌کنند، آنها به‌طور ویژه برای پیمایشگرهای پیچیده و حالتمند مانند پیمایشگرهای درخت مناسب هستند. در معنای اصطلاحات «مولد» و «ایتریتور (پیمایشگر)» که بین نویسندگان و زبان‌ها متفاوت است، تفاوت‌ها و تمایزهای ظریفی وجود دارد. در پایتون، یک مولد، سازنده‌ی پیمایشگر است یا به عبارت دیگر، تابعی است که یک پیمایشگر برمی‌گرداند. در زیر، مثالی از مولد پایتون آمده که با استفاده از دستور codice_1 در پایتون، پیمایشگری را برای اعداد فیبوناچی برگردانده است: def fibonacci(limit):
for number in fibonacci(100): # The generator constructs an iterator برخی از زبان‌های شی‌گرا مانند سی‌شارپ، سی‌پلاس‌پلاس (نسخه‌های جدیدتر)، دلفی (نسخه‌های جدیدتر)، گو، جاوا (نسخه‌های جدیدتر)، لوآ، پرل، پایتون، روبی برای پیمایش عناصر موجود در یک شیء گردآورد، بدون معرفی یک شیء پیمایشگر صریح، یک تابع ذاتی فراهم می‌کنند. ممکن است که در حقیقت، یک شیء پیمایشگر وجود داشته باشد، اما اگر هم چنین باشد، در کد منبع زبان قرار نمی‌گیرد.
زبان ++C در کتابخانهٔ استاندارد خود از پیمایشگرها استفاده گسترده‌ای می‌کند و چندین دسته از پیمایشگرها را در رپرتوار عملیاتی که مجاز هستند متفاوت توصیف می‌کند. به منظور افزایش قابلیت‌ها، این دسته‌ها شامل "پیمایشگرهای جلورونده، پیمایشگرهای دوطرفه" و "پیمایشگرهای با دسترسی تصادفی" می‌شوند"." همه انواع قالب استاندارد ظرف تکرارکننده یکی از این دسته‌ها را ارائه می‌دهند. پیمایشگرها، تعمیمی بر اشاره‌گرهای به عناصر یک آرایه هستند (در واقع خود این اشاره‌گرها می‌توانند به عنوان یک پیمایشگر استفاده شوند)، و نحوهٔ استفاده از آنها به گونه‌ای طراحی شده‌است که مانند محاسبات اشاره‌گر در زبان C باشد. به این گونه که از codice_2 و codice_3 برای ارجاع به عنصری که پیمایشگر به آن اشاره می‌کند استفاده می‌شود و از عملگرهای ریاضی روی اشاره‌گر مانند codice_4 برای تغییر دادن در پیمایشگر در هنگام پیمایش یک گردآورد استفاده می‌شود.
معمولاً برای پیمایش با استفاده از پیمایشگرها، نیاز به یک پیمایشگر متحرک و دو پیمایشگر ثابت است که این دو، نقش محدودکنندهٔ بازهٔ پیمایش مورد نظر را دارند. فاصلهٔ بین پیمایشگرهای محدودکننده، از نظر تعداد دفعاتی که لازم است عملگر codice_4 روی حد پایین عمل کند تا آن را حد بالا برساند، برابر است با تعداد عناصری که در بازهٔ مورد نظر قرار دارند؛ بنابراین تعداد پیمایشگرهای متمایز دقیقاً یکی از تعداد عناصر موجود در بازهٔ مورد پیمایش بیشتر است. این‌طور قرارداد شده‌است که پیمایشگر مربوط به حد پایین به اولین عنصر موجود در بازهٔ پیمایش اشاره می‌کند اما پیمایشگر مربوط به حد بالا به هیچ عنصری درون بازهٔ پیمایش اشاره نمی‌کند، بلکه دقیقاً یک واحد فراتر از انتهای بازه است.
برای پیمایش کامل یک گردآورد، متد codice_6 حد پایین و متد codice_7 حد بالای پیمایش را مشخص می‌کند. توجه شود که codice_7 به هیچ عنصری از گردآورد ارجاع نمی‌دهد اما یک پیمایشگر معتبر است و می‌توان سایر پیمایشگرها را با آن مقایسه کرد.
مثال زیر استفادهٔ معمول از یک پیمایشگر را نشان می‌دهد. std::vector items; items.push_back(5); // Append integer value '5' to vector 'items'. items.push_back(2); // Append integer value '2' to vector 'items'. items.push_back(9); // Append integer value '9' to vector 'items'.
for (auto it = items.begin(); it != items.end(); ++it) { // Iterate through 'items'. // In C++11, the same can be done without using any iterators: for (auto x : items) {
// Each loops print "529". نوع پیمایشگر از نوع گردآورد مورد پیمایش، مستقل است، گرچه این دو اغلب همراه یکدیگر استفاده می‌شوند. دستهٔ پیمایشگر (و در نتیجه عملیات تعریف شده برای آن) معمولاً به نوع گردآورد بستگی دارد، به عنوان مثال آرایه‌ها یا وکتورها پیمایشگر دسترسی تصادفی را ارائه می‌دهند، اما مجموع‌ه‌ها (که با یک ساختار پیوندی پیاده‌سازی شده‌اند) فقط پیمایشگرهای دوطرفه را ارائه می‌دهند. یک نوع گردآورد مشابه می‌تواند بیش از یک نوع پیمایشگر مرتبط داشته باشد. به عنوان مثال نوع codice_9 امکان پیمایش یا استفاده از اشاره‌گرهای (خام) عناصر آن (با نوع codice_10) یا مقادیر با نوع خاص codice_11 و نوع دیگری برای "پیمایشگرهای معکوس" ارائه شده‌است، که عملیات آنها به گونه‌ای تعریف می‌شود که الگوریتمی که یک پیمایش معمول (رو به جلو) را انجام می‌دهد، در صورت فراخوانی با پیمایشگرهای معکوس، پیمایش را به ترتیب معکوس انجام می‌دهد. اکثر گردآوردها همچنین یک codice_12 جداگانه ارائه می‌دهند، برای این کار عملیاتی که اجازه تغییر مقادیر اشاره شده را می‌دهند عمداً تعریف نشده‌اند.
پیمایش ساده یک شی گردآورد یا بازه‌ای از عناصر آن (همراه با ویرایش آن عناصر مگر اینکه از یک codice_12 استفاده شده باشد) را می‌توان فقط با پیمایشگر انجام داد. اما انواع گردآوردها ممکن است متدهایی مانند codice_14 یا codice_15 نیز فراهم کنند که ساختار خود گردآورد را ویرایش می‌کند. اینها متدهای کلاس گردآورد هستند، اما علاوه بر این برای تعیین عملکرد مورد نظر به یک یا چند مقدار پیمایشگر نیاز دارند. در حالی که امکان دارد چندین پیمایشگر به‌طور همزمان به یک ظرف اشاره داشته باشند، عملیات اصلاح ساختار ممکن است برخی از مقادیر پیمایشگرها را فاقد اعتبار کند (استاندارد برای هر مورد مشخص می‌کند که آیا این ممکن است). استفاده از پیمایشگرِ نامعتبر خطایی است که منجر به رفتار نامشخص می‌شود، و سامانه در زمان اجرا برای چنین خطاهایی لزوماً سیگنال نمی‌دهد.
تکرار ضمنی همچنین با استفاده از الگوهای عملکرد استاندارد، مانند codice_16، codice_17 و codice_18 تا حدودی توسط C++ پشتیبانی می‌شود.
هنگام استفاده، آنها باید با پیمایشگرهای موجود مقداردهی شوند، معمولاً codice_19 و codice_20 که محدوده تکرار را تعریف می‌کند. اما هیچ شی پیمایشگر صریحی متعاقباً با ادامه تکرار در معرض دید قرار نمی‌گیرد. این مثال استفاده از codice_21 نشان می‌دهد. ContainerType c; // Any standard container type of ItemType elements.
void ProcessItem(const ItemType& i) { // Function that will process each item of the collection.
std::for_each(c.begin(), c.end(), ProcessItem); // A for-each iteration loop. با استفاده از codice_22 و پاس دادن مقدار codice_23 به عنوان پیمایشگر سوم، می‌توان به همان نتیجه رسید: std::copy(c.begin(), c.end(), std::ostream_iterator(std::cout, "\n")); از زمان C++11، به منظور بی‌نیازی از تعریف یک تابع با نام مشخص، می‌توان از ساختار تابع lambda برای تعیین عملکرد مورد نظر استفاده کرد. در اینجا مثالی از پیمایش با codice_21 با استفاده از یک تابع lambda آورده شده‌است: ContainerType c; // Any standard container type of ItemType elements.
// A for-each iteration loop with a lambda function. std::for_each(c.begin(), c.end(), [](const ItemType& i) { std::cout « i « std::endl; }); در زبان راست می‌توان عناصر بردار را پیمایش کرد یا پیمایشگر خود را ایجاد کرد. هر پیمایشگر آداپتورهایی دارد (از جمله codice_25، codice_26، codice_27، codice_28 و …). for n in 0..42 { در زیر تابع codice_29 یک پیمایشگر دلخواه خاص را برمی‌گرداند for i in fibonacci().skip(4).take(4) {مشارکت‌کنندگان در مقالهٔ در ویکی‌پدیای انگلیسی، ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱