hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
تپه شیرخان، خرم‌آباد
تپه شیرخان، روستایی از توابع بخش بیرانوند شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان بیرانوند شمالی قرار دارد و در سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۵ نفر در ۳۰ خانوار اعلام شده‌است.
ایستگاه کشور
ایستگاه کشور، روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان سپیددشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۴ نفر (۵۲خانوار) بوده‌است.
ایستگاه بیشه
ایستگاه بیشه، روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان دورود در استان لرستان ایران است. آبشار بیشه که از جاذبه‌های طبیعی ایران به شمار می‌آید در این روستا قرار دارد.
این روستا در منطقه پاپی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۴ نفر (۱۳۲خانوار) بوده‌است.
بادیه سه
بادیه سه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان ده‌پیر شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۹ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
تام ویسکامب
تام ویسکامب (متولد ۴ آوریل ۱۹۷۰، لا هویا، کالیفرنیا) معمار آمریکایی ساکن لس آنجلس کالیفرنیا است.
قیام عید پاک
قیام عید پاک () یا شورش عید پاک در ماه آوریل سال ۱۹۱۶، در ایرلند بوقوع پیوست. این قیام توسط جمهوریخواهان ایرلندی برای پایان دادن به سلطه بریتانیا در ایرلند و برپایی یک جمهوری مستقل ایرلند انجام شد. در این زمان بریتانیا در جنگ جهانی اول درگیر بود. این قیام مهمترین خیزش در ایرلند پس از شورش سال ۱۷۹۸ و اولین اقدام مسلحانه در دوران انقلابی ایرلند بود.
این قیام توسط شورای نظامی هفت نفره برادران جمهوریخواه ایرلندی سازمان دهی شد، در روز دوشنبه ۲۴ آوریل ۱۹۱۶ مصادف با عید پاک آغاز شد و به مدت شش روز ادامه یافت. اعضای داوطلب ایرلندی که توسط معلم زبان ایرلندی پاتریک پیرس به ارتش شبه نظامی جیمز کانلی پیوستند و ۲۰۰ زن وابسته به شورای زنان ایرلندی اماکن کلیدی شهر دوبلین را به کنترل خود گرفتند و بدین ترتیب جمهوری ایرلند را اعلام کردند.
ارتش بریتانیا هزاران نفر از نیروهای مسلح و همچنین توپخانه و یک قایق جنگی را وارد صحنه جنگ با جمهوریخواهان کرد. یک جنگ خیابانی سخت در جاده‌های منتهی به مرکز شهر درگرفت. شورشیان در این محل با مقاومت سرسختانه پیشروی ارتش بریتانیا را کند کردند و خساراتی به آنها وارد آوردند. در دوبلین جنگ بر روی تک تیراندازی با تفنگ‌های دور برد تمرکز داشت. توپخانه بریتانیا مواضع شورشیان را در هم کوبید ولی مواضع پراکنده شورشیان همچنان مقاومت می‌کرد. آلمان محموله ای از سلاح برای شورشیان ارسال کرد ولی ارتش بریتانیا این محموله را قبل از شروع قیام مصادره کرد.
ارتش بریتانیا با افزایش تعداد نیرو و سلاح‌های سنگین تر، وارد صحنه جنگ شد. در روز شنبه ۲۹ آوریل، پاتریک پیرس با تسلیم بی قید و شرط موافقت کرد، هرچند که مبارزات پراکنده تا یکشنبه ادامه یافت. پس از تسلیم این کشور همچنان تحت قوانین جنگی قرار داشت. حدود ۳۵۰۰ نفر توسط بریتانیایی‌ها زندانی شدند، ولی بسیاری از آنها در قیام نقش نداشتند. ۱۸۰۰ آنها به اردوهای زندان یا زندان‌ها در انگلیس فرستاده شدند. بیشتر رهبران شورشیان اعدام شدند.
در روز عید پاک، ۴۸۵ نفر کشته شدند. حدود ۵۴٪ غیرنظامی، ۳۰٪ ارتش و پلیس بریتانیا و ۱۶٪ شورشیان ایرلندی جزو کشته‌ها بودند. در این درگیری‌ها بیش از ۲۶۰۰ زخمی شدند. بسیاری از غیرنظامیان به دلیل آتش توپخانه و اسلحه‌های سنگین بریتانیا کشته شدند.
در دسامبر ۱۹۱۸، جمهوریخواهان، که توسط حزب شین فین بازسازی شده بودند، موفق به پیروزی در انتخابات عمومی پارلمان انگلیس شدند. آنها کرسی‌های خود را نگرفتند، بلکه در پارلمان خود نظامی تک حزبی را تشکیل دادند و استقلال جمهوری ایرلند را اعلام کردند. این روز با شروع جنگ استقلال ایرلند مصادف بود.
آنتوانت براون بلک‌ول
آنتوانت براون بلک‌ول (; – ) یا آنتوانت لوئیزا براون (Antoinette Louisa Brown)، نویسنده، فیلسوف، سخنران، و کاهن (مسیحیت) اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی اولین زنی بود که به عنوان یک وزیر جریان پروتستان در ایالات متحده به این سمت منصوب شد. او به عنوان سخنرانی قدرتمند و آگاه به مسائل مهم زمان خود، به دلیل توان استفاده از ایمان مذهبی در گسترش حقوق زنان، نسبت به دیگر زنان معاصر خود برجسته تر بود.
او در شهر هینریتا نیویورک به دنیا آمد. هنگامی که سه ساله بود هوش سرشارش مشخص شد. موعظه چارلز گراندیسون فینی، در شهر راچستر، خانواده او را ترغیب کرد که به کلیسای پروتستانها بپیوندد. پس از جسارت به دعا با توجه به خانواده مذهبی اش، براون قبل از سن نه سالگی به کلیسا پذیرفته شد. مدت کوتاهی پس از عضو یت در گروه پروتستان به او اجازه داده شد تا در جلسات روز یکشنبه موعظه کند. در سال ۱۸۴۱ در سن شانزده سالگی و تکمیل تحصیلات دینی اش در مدرسه شروع به تدریس کرد.
برای ۴ سال، آنتوانت در مدرسه درس داد و برای هزینه تحصیل خود در کالج ابرلین در اوهایو پول پس‌انداز کرد. او در سال ۱۸۴۶ در کالج ابرلین ثبت نام کرد و از طرف پدر و مادرش که نه تنها به تحصیلات برابر برای مردان و زنان عقیده داشتند بلکه طرفدار تحصیلات برای سیاه پوستان نیز بودند حمایت مالی می‌شد. در کالج، او تحصیلات در رشته ادبی را به پایان رساند و در سال ۱۸۴۷ مدرک تحصیلی اش را دریافت کرد. او تعطیلات خود را در تدریس و مطالعه عبری و یونانی گذراند. در سال ۱۸۴۷، پس از فارغ‌التحصیلی با مدرک کارشناسی، تلاش کرد که به کالج بقبولاند تا دروس الهیات را نیز در دوره تحصیلی خود بگنجاند. مدیریت کالج با این درخواست مخالفت کرد چرا که عقیده داشت زنان نباید در تدریس و تعلیم دروس مذهبی دست داشته باشند.
او پس از جدا شدن از جامعه پروتستان، به‌طور فزاینده ای بر مسائل حقوق زنان تمرکز کرد. در حالی که بسیاری از فعالان حقوق زنان با دین به دلیل اینکه باعث سرکوبی زنان می‌شود مخالف بودند، بلک ول عقیده داشت که مشارکت فعال زنان در مذهب می‌تواند وضعیت آن‌ها را در جامعه تقویت کند. بر خلاف بسیاری از همسالانش، او در مورد بهبود وضعیت زنان عقیده داشت که به جای رای دادن آن‌ها باید در جامعه نقش بیشتری داشته باشند. او معتقد بود که اختلافات ذاتی میان مردان و زنان مانع از آن می‌شود که مردان بتوانند زنان را در امور سیاسی نمایندگی کنند؛ بنابراین انتخابات رأی تأثیر مثبتی بر روی زنان ندارد، مگر اینکه با فرصت‌های رهبری ملموس همراه باشد. براون با نظر اصلاح طلبان دیگر که عقیده داشتند طلاق وسیله ای برای کاهش محدودیت‌های زناشویی زنان است مخالف بود.
پایروپتوز
پایروپتوز () یک نوعِ شدیداً التهابی از «مرگ برنامه‌ریزی‌شدهٔ سلول» است که بیشتر به‌دنبالِ یک عفونت داخل‌سلولی رخ می‌دهد و در ایجاد پاسخِ ضد میکروبی نقش دارد. در جریان این فرایند، گلبول سفید، نشانه‌های حضورِ یک دشمن خارجی را در درون خود حس می‌کنند و با ترشح سیتوکین‌های التهاب‌زا، خودشان دچار تورم و ترکیدگی شده و می‌میرند. با مرگ این سلول ایمنی، سیتوکین‌های رهاشده، سایر سلول‌های ایمنی را به کمک فرا می‌خوانند تا با عفونت مقابله کرده و در عین‌حال، در نسج التهاب ایجاد می‌کنند. پایروپتوز باعث می‌شود که مکان‌های تکثیرِ امن برخی ویروس‌ها و باکتری‌ها در درون سلول، از بین رفته و قدرت سیستم دفاعی میزبان بالا برود و بدین ترتیب، این میکروب‌ها به‌سرعت از بین بروند. با این‌حال، در بیماری‌های مزمن، پاسخ‌های التهابی دیگر قادر نیستند که محرک اولیه را، آنگونه که در زخم‌ها و عفونت‌ها رایج است، ریشه‌کن کنند و چون یک حالت التهابی مزمن در نسج باقی می‌ماند، در نهایت آسیب بافتی رخ می‌دهد. چند مثال از پایروپتوز عبارتند از: ماکروفاژهای آلوده به سالمونلا و لنفوسیت‌های تی کمک‌کننده (T helper cells) عقیم‌شده توسط آلودگیِ ویروس اچ‌آی‌وی (HIV).
آغاز روند پایروپتوز در ماکروفاژهای آلوده‌شده، شناسایی پروتئینِ فلاژلینِ باکتری‌هایی نظیر سالمونلا و شیگلا (موجود در تاژک‌شان) و سایر الگوی‌های ملکولی وابسته به پاتوژن (PAMPs) در عفونت‌های دیگر، توسط «گیرنده شبه NOD» است. این گیرنده‌ها، همانند گیرنده‌های الگوشناسی غشاییِ «تی‌ال‌آر» عمل می‌کنند؛ با این تفاوت که وظیفه‌شان شناسایی آنتی‌ژن‌ها در درون سلول است، نه در بیرون آن.
بر خلاف آپوپتوز، در پایرپتوز، حضور و فعالیت کاسپاز ۱ ضروری است. کاسپاز ۱ در جریان پایروپتوز توسط یک کمپلکس ملکولی بسیار بزرگ موسوم به «پایروپتوزوم» (که با نام اینفلامازوم هم معروف است)، فعال می‌شود. ظرف یک دقیقه پس از عفونت، تنها یک پایروپتوزوم بزرگ در درون ماکروفاژ ایجاد می‌شود. بررسی‌های بیوشیمیایی و طیف‌سنجی جرمی نشان داده‌است که این پایروپتوزوم عمدتاً از دیمرهای «پایکارد» و دومین‌های CARDs تشکیل شده‌است.
همچنین بر خلاف آپوپتوز، مرگ سلولی ناشی از پایروپتوز منجر به پارگی غشاء پلاسمایی و رهاشدن ملکول‌های موسوم به «الگوی ملکولی وابسته به آسیب» (DAMP) همچون ATP و DNA و الیگومرهای پایکارد به بیرون می‌شوند. سایتوکین‌های رهاشده، سبب می‌شوند سلول‌های ایمنی بیشتری به آن سو حمله‌ور شوند و پاسخ التهابی شدیدتری در نسج ایجاد شود. این موضوع در تقابل اساسی با جذب و هضم غیرالتهابی و بدون هیاهوی محتویات سلولی در فرایند آپوپتوز است.
CARDs
دومین کارد () یا «دومین‌های جذب کاسپاز» یا «دومین‌های جذب و تقویت کاسپاز» که به‌اختصار به «CARDs» مشهور هستند، موتیف‌های تعاملی مهمی هستند که در طیف وسیعی از پروتئین‌ها (به‌ویژه آنهایی که در التهاب و آپوپتوز نقش دارند) یافت می‌شوند.
این دومین‌ها، در تشکیل ساختمان‌های پیچیدهٔ پروتئینی، از طریق فعل و انفعال مابین CARDsهای گوناگون، موثرند.
دومین‌های CARD در طیف وسیعی از پروتئین‌ها همچون «هلیکازها»، «کینازها»، «پرپتسین‌های میتوکندریال»، «کاسپازها» و سایر فاکتورهای سیتوپلاسمی یافت می‌شوند.
الگوی ملکولی وابسته به آسیب
الگوهای ملکولی وابسته به آسیب () یا به اختصار «DAMPs» که با نام‌های «الگوهای ملکولی وابسته به خطر»، «سیگنال‌های خطر» و «آلارمین» (Alarmin) هم شناخته می‌شوند، بیوملکول‌هایی هستند که قادرند در بدن میزبان، یک پاسخ غیرعفونی التهابی را برانگیزند؛ بر خلافِ الگوی ملکولی وابسته به پاتوژن که یک پاسخ "عفونی" التهابی است. یک زیرگروه از این بیوملکول‌ها، پروتئین‌های هسته و سیتوپلاسم هستند. هنگامی که این الگوها، به‌دنبال عفونت یا آسیب بافتی، به بیرون سلول ترشح شوند یا در سطح آن پدیدار شوند، در واقع، از یک محیط معمولی احیاکننده، به یک محیط اکسیده‌کننده منتقل می‌شوند که منجر به دناتوره‌شدن‌شان می‌شود.
همچنین به‌دنبال نکروز سلول (نوعی مرگ سلولی)، دی‌ان‌ای تومورها به خارج هستهٔ سلول و بیرونِ یاخته آمده و مبدل به یک DAMP می‌شود.
کاسپاز ۸
کاسپاز ۸ () یک پروتئین (آنزیم) است که توسط ژن «CASP8» کُد می‌شود. چندین نمونهٔ ارتولوگ از این آنزیم در سایر پستانداران (که نقشهٔ ژنومی کامل‌شان در دسترس است) شناخته شده‌است. این ارتولوگ‌ها در پرندگان نیز موجود است.
کاسپاز ۸ یکی از اعضای خانوادهٔ پروتئازهای سیستئین-اسید آسپارتیک است و در فرایند آپوپتوز نقش دارد.
این پروتئین ممکن است در برخی بیماری‌های اضمحلال عصبی (neurodegenerative diseases) نقش داشته باشد به عنوان مثال کاسپاز ۸ را در مغز بیماران مبتلا به بیماری هانتینگتون یافته‌اند. (در مغز افراد سالم وجود ندارد). همچنین جهش در ژن سازندهٔ این آنزیم منجر به نوعی بیماری بسیار نادر ژنتیکی به نام «وضعیتِ کمبود کاسپاز ۸» یا «CEDS» می‌شود که توارث اتوزومال مغلوب دارد.
کوروش سلیمانی
کوروش سلیمانی (زاده ۳ مرداد ۱۳۵۲ در کرمانشاه) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایران و کارگردان تئاتر است.
وی که تحصیلات دانشگاهی خود در رشتهٔ تئاتر را تا مقطع کارشناسی ارشد و طی سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۳در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران به انجام رسانیده، فعالیت بازیگری خود در تئاتر و تلویزیون را از سال ۱۳۷۰ از شهر کرمانشاه و فعالیت خود در سینما را از سال ۱۳۷۸ با فیلم متولد ماه مهر آغاز کرده‌است. سلیمانی از سالهای نخست فعالیت هنری خویش _ اوایل دههٔ هفتاد _ تاکنون در ده‌ها نمایش، فیلم سینمایی، مجموعه تلویزیونی، تله تئاتر و فیلم تلویزیونی بازی کرده که در زیر به تعدادی از آنها اشاره شده‌است. از آغاز دههٔ نود، کورش سلیمانی در کنار بازیگری و بعد از کسب تجربیات دانشگاهی و جشنواره ای در دههٔ هشتاد، به کارگردانی حرفه ای تئاتر نیز می‌پردازد. او همچنین در فاصلهٔ سالهای ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۰ مجری - کارشناس برنامهٔ تلویزیونی سینما یک بوده‌است. کورش سلیمانی از نوادگان الماسخان کندوله ای شاعر بلندآوازهٔ کرد است.
= منابع =
کارلوس مونسیویس
کارلوس مونسیویس (; – ) نویسنده، منتقد، فعال سیاسی، روزنامه‌نگار، فیلم‌نامه‌نویس، و نویسنده اهل مکزیک بود.
هم نسل نویسندگان او عبارتند از: النا پونیاتوسکا)، خوزه امیولیو پاچکو و کارلوس فوئنتس. مونسیویس بیش از ۳۳ جایزه، از جمله جایزه ۱۹۸۶ جورج کوستا (که به نام یک نویسنده دیگر در مورد او کتابی نوشته شده‌است)، جایزه مازاتلان ۱۹۸۹ و جایزه ۱۹۹۶ زاویر ویولورروتیا برنده شد. مونسیویس به عنوان یک اندیشمند پیشرو در زمان خود، مکتب معاصر مکزیک، ارزش‌ها، مبارزات طبقاتی و دگرگونی اجتماعی) را در مقالات، کتاب‌ها و مقالات خود ثبت کرده‌است.
او با نام کارلوس مونسیویس اکویس در ۴ مه ۱۹۳۸ در مکزیکو سیتی متولد شد. در اقتصاد و فلسفه در دانشگاه ملی مؤسسهٔ مکزیک (UNAM) تحصیل کرد. در زمانی که دانش آموز درگیر اعتراض‌های دموکراسی مکزیک شد. از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ من در مجله "Half Century" و از ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ با "Seasons" همکاری داشت. از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ در "Medio Siglo", و "Estaciones" به عنوان سردبیر مشغول به کار بود. نوشته‌های او، درک عمیقی از مبدأ و توسعه فرهنگ مردمی مکزیک را نشان می‌دهند. او به عنوان یک منتقد فیلم، یکی از عناصر طلایی سینمای مکزیکی محسوب می‌شود.
از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ مونسیویس در مرکز نویسندگان مکزیک همکاری داشتد.در سال ۱۹۶۵، او در مرکز مطالعات بین‌المللی دانشگاه هارواردحضور یافت. در سال ۱۹۶۹ مونسیویس دو مقاله اول خود را منتشر کرد: "شاهزادگان و قدرت" (به انگلیسی: "Princedoms and powers") و "ویژگی‌های فرهنگ ملی" (به انگلیسی: "Características de la cultura nacional").
در سال ۱۹۸۲، او همچنین کتابی به نام «کاترینیزای جدید برای سرخپوستان» یا "Nuevo catecismo para indios remisos" را نوشت، که درک و کتکیزم را دربارهٔ بومیان مکزیک را روایت کرد. در سال ۱۹۹۲، مونسیویس یک بیوگرافی در مورد فریدا کالو به نام "فریدا کالو: یک زندگی، یک اثر" را منتشر کرد. علاوه بر این کتاب‌ها، مونسیویس چندین گلچین ادبی از جمله شعرهای مکزیکی و یک زندگی‌نامه دربارهٔ جورج کوستا نوشت. او همچنین در سال ۲۰۰۲ کتابی در مورد آمدوو نروو نوشت.
او به عنوان یک فعال برای مواضع چپ‌گرانه اش شناخته شده بود. او از حامیان ارتش آزادی‌بخش ملی زاپاتیستا بود و در در سال ۱۹۹۴، از جانب مهاجران بومی مکزیک، از شورش‌های چیپاس زاپاتیست‌ها حمایت کرد؛ و به همراه خواننده پرتغالی ژوزه ساراماگو ز اردوگاه‌های شورشی در چیاپاس بازدید کرد.
مونسیویس برای سال‌ها با فیبروز ریه مبارزه کرده و در سال‌های اخیر با کپسول اکسیژن دیده می‌شد. او در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
مونسیویس هرگز ازدواج نکرد و هیچ فرزندی نداشت. او در یک خانه کوچک دو طبقه در مکزیکو سیتی زندگی می‌کرد. و به جای فرزند از ۱۳ گربه‌ای که داشت نگهداری می‌کرد. و اوقات فراغت خود را با خواندن و فیلمبرداری می‌گذراند و از آن‌ها لذت می‌برد.
"تاریخی"'
نوشتارها
زندگی‌نامه
روایت
کتاب‌های دیگر (همکاری)
گلچین‌های ادبی
ترجمه‌ها
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
ترزا د لا پارا
آنا ترزا د لا پارا سانجو که با نامترزا د لا پارا (; – ) شناخته شده نویسنده و رمان‌نویس اهل ونزوئلا بود. او به عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان زمان خود نیز شناخته می‌شود. اگر چه قسمت بزرگی از زندگی او در خارج از کشورش بوده‌است اما در آثار خود فضای مرموز و دوستانه ونزوئلا را بیان کرده‌است. معروف‌ترین رمان او ایفینگنیا برای نخستین بار در کشور به موضوع وضعیت زنان در جامعه می‌پرداخت که نام ان نیز به یک شخصیت یونانی و قربانی به نام آی فیگنیا اشاره دراد.
او با نام آنا ترزا د لا پارا سانجو در تاریخ ۵ اکتبر ۱۸۸۹ در پاریس متولد شد. پدر او رافائل پرا هرنیز، سفیر ونزوئلا در برلین و مادرش ایزابل سانوو دو پارا است. آنا پنج برادر و خواهر داشت و دوران تحصیلیش را در مدرسه اسپانیایی گذارند و در آنجا او به شعر و ادبیات علاقه پیدا می‌کند و در سن ۱۹ سالگی به کاراکاس بازگشت.
پس از اینکه او در پاریس مستقر شد، شروع به تحقیق در مورد زندگی سیمون بولیوار می‌کند و شاید در آثار از او الهام گرفته‌است. پس از ابتلا به سل مدت زمان زیادی برای درمان در سوئیس و اسپانیا بود اما درمان پیدا نکرد. دیدار با لیدیا کابررا شاعر و انسان‌شناس اهل کوبا که در طول سال‌های بیماری‌اش بود نقش مهمی در زندگی د لا پارا ایفا می‌کند که در مورد ایده‌های فلسفی و ادبیش منعکس می‌یابد. طولانی‌ترین و زیباترین نامه‌هایی که هر روز به خانواده و دوستان و خاطرات صمیمی خود نوشته‌است، از این زمان می‌آید.او در مادرید فوت کرد و و در سال ۱۹۴۷ جسد او به کاراکاس منقل یافت.
خوان خرمن روستیو
خوان خرمن روستیو (; – ) سیاست‌مدار، دیپلمات، وکیل، روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل ونزوئلا با ریشه و اصالتی ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر امور خارجه از کاراکاس اولین وزیر امور خارجه ونزوئلا و به عنوان رئیس اجرایی در اولین دولت جمهوری ونزوئلا خدمت کرد. او همچنین سردبیر اصلی اعلامیه استقلال ونزوئلا و معمار اصلی قانون اساسی ونزوئلا در سال ۱۸۱۱ و قوانین انتخابات برای انتخاب اولین کنگره بود او همچنین رئیس کنگره آنگستورا در سال ۱۸۱۹ و همچنین معاونت رئیس جمهور در کلمبیای بزرگ را بر عهده داشته‌است.
روستیو از در خانواده‌ای مهاجر و ایتالیایی‌تبار از شهر میلان، در لا ویکتوریا، ونزوئلا متولد شد. به هنگام زندگی در سان فرانسیسکو د تیزنادوس ایتالیایی و لاتین را فراگرفت. در سال ۱۷۷۴ به کاراکاس رفت تا تحصیلاتش را ادامه دهد. او قانون مدنی را مطالعه کرد و به ترتیب در سال‌های ۱۷۹۴ و ۱۸۰۰ به درجه حقوق قانونی و قانون مدنی دست یافت. او پس از یک دوره ۹ ساله درگیری تبعیض معدنی قانونی در کالج پذیرفته شد به همین دلیل روستیو به عنوان مدافع حقوق مدنی و مبارزه با تبعیض شناخته می‌شود. او با ماریا دولورس ازدواج کرد و فرزندش کارمن روسیو کوئوسا در ۱۰ مارس ۱۸۲۱ متولد شد.
روستیو یکی از مهمترین نظریه پردازان اعلامیه استقلال ونزوئلا بود و نقش برجسته ای در انقلاب ۱۹۱۰ آوریل ۱۸۱۰ به عنوان «نماینده مردم» داشت. او در کنگره به عنوان نماینده برای کالابوزو برای اصلاح اعلامیه استقلال در تاریخ ۵ ژوئیه ۱۸۱۱ شرکت کرد. وی همچنین به اصلاح قانون اساسی فدرال ۱۸۱۱، که در ۲۱ دسامبر ۱۸۱۱ تصویب شد، کمک کرد.
به دنبال پیروزی دومینگو دو مونتهدرد و شکست نخستین جمهوری، روسیو در آرسنال د لا کاراکه در اسپانیا به زندان فرستاده شد. سپس به سئوتا فرستاده شد. در سال ۱۸۱۴ به همراه سه زندانی دیگر به جبل الطارق فرار کرد اما مقامات انگلیس او را به اسپانیا بازگردانند. روستیو از طریق دوست نزدیکش توماس ریچارد نامه‌ای به جرج چهارم پادشاه پادشاهی متحدهٔ بریتانیای کبیر و ایرلند و شاه هانوفر فرستاد که با تصمیم فردیناند هفتم اسپانیا از پادشاهان اسپانیا، هر چهار زندانی آزاد شدند.
روستیو سپس به جامائیکا و سپس ایالات متحده سفر کرد، جایی که او "Triunfo de la libertad sobre el despotismo" (فیلادلفیا، ۱۸۱۷) منتشر کرد. وی در سال ۱۸۱۸ در انگوستورا، در طول تشکیل جمهوری سوم ونزوئلا و اصلاح گران کلمبیا، از سیمون بولیوار حمایت کرد. در طی این زمان او به عنوان وزیر امور مالی و رئیس کنگره آنگستورا و همچنین معاون رئیس گروه ونزوئلا و کلمبیای بزرگ خدمت کرد. روستیو در آستانه انتخاب ریاست کنگره در تاریخ ۱۰ مارس ۱۸۲۱ درگذشت.
روستیو پول کاغذی در ونزوئلا ایجاد کرد و نام «بولیوار» را پیشنهاد کرد، که تا به امروز باقی مانده‌است.
لئوریانو والنیلا لانز
لئوریانو والنیلا لانز (; – ) تاریخ‌نگار، سیاست‌مدار، جامعه‌شناس، روزنامه‌نگار، دیپلمات، و نویسنده اهل ونزوئلا بود.
دنیا باربارا
دنیا باربارا () رمانی است که توسط نویسنده ونزوئلایی رومولو گایه‌گوس، اولین بار در سال ۱۹۲۹ منتشر شد. و در سال ۱۹۷۴ به عنوان «احتمالاً شناخته شده‌ترین رمان آمریکای لاتین» توصیف شد.
این رمان در منطقه‌ای با رویارویی بین تمدن و جنبه‌های وحشیانه محیط زیست روستایی و ساکنان آن روبرو است. این است که در شخص سوم نوشته شده‌است و زبان محلی و منطقه گرائی را با روایت ادبی ترکیب می‌کند و منجر به ایجاد درگیری اصلی می‌شود و در عین حال ملموس تر می‌شود. این رمان شاهکار ادبیات ونزوئلا و یک سبک در ادبیات آمریکای لاتین است که یک مطالعه روانشناختی از مردم دشت‌های ونزوئلا است: قربانیان موقعیت‌های ناگوار، اما در عین حال قوی و شجاع. صحنهٔ حوادث دنیا باربارا، یانوس، سبزه زاران وسیع ونزوئلا است، که هنوز گله‌های وحشی اسب و حیوانات شاخ دار در آن به چرا مشغولند.
رومولو گایه‌گوس نخستین نویسندهٔ آمریکای لاتین است که با انتشار رمان دنیا باربارا به شهرتی جهانی دست یافت. علاقه به فرهنگ مردمی و آداب و رسوم مردم روستا در آثار گایه‌گوس مشخص است.
دنیا باربارا شکلی تازه از بازگشت به یک سبک ادبی نسبتاً کهن تر در آمریکای لاتین است که «کریولیسمو»(Criollismo) نامیده می‌شود. این واژه از ریشهٔ Criollo به معنای «فرد آمریکایی اسپانیای‌تبار» است؛ اما در معنای ویژه، مفهوم وسیع دارد و به معنای ادبیاتی است که موضوع و زمینهٔ آن در اصل، تصویر احوال و خصوصیات آمریکای اسپانیایی زبان است و خصوصاً به زندگی روستاییان می‌پردازد.
طرح این رمان، بسیار ساده، اما پرشور است. یکی از اهالی یانوس که در شهر بزرگ شده و خاطرات روستای دوران کودکی را تقریباً از یاد برده‌است به ملک خانوادی بازمی‌گردد تا آن را بفروشد؛ اما در همان ابتدای بازگشت مسحور زندگی آزاد و مخاطره‌آمیز آن دیار می‌شود؛ جایی که انسان در حال مبارزهٔ دائم با حیوانات و طبیعت است. فصل آغازین رمان، از الگوی شکل گرایانه و ریخت شناسانهٔ «بازگشت» بهره می‌گیرد و مخاطب از طریق همذات پنداری با سانتوس لوثاردو، تنها باقی ماندهٔ خانوادهٔ لوثاردو، با فضای بومی دشت‌ها و برکه‌های ونزوئلا آشنا می‌گردد.
دنیا باربار در سال ۱۹۲۹ نوشته شد و با تأخیری شش ساله، در ۱۹۳۵ به نخستین چاپ رسیده‌است. رومولو گایه گوس در آثار ادبی خود تا حدی تحت تأثیر «خوزه اوستازیو ریولارا»، بوده‌است. قهرمانان گایه گوس، مانند شخصیت‌های داستانی سلف او، بر اثر خشونت طبیعت، جنگل یا سابانای ونزوئلایی، که صحنهٔ عادی وقایع رمان‌هایش هستند، به ستوه می‌آیند.
تحقیقات گایه‌گوس در یانوس تنها ۸ روز طول می‌کشد، کسانی که با یانوس ونزوئلا آشنا بودند تقریباً بدون استثنا متقاعد شده بودند که گایه‌گوس بسیار آشنا با آن‌ها بوده، اگرچه در آنجا متولد نشده بود.
در دهه ۱۹۲۰، ونزوئلا تحت رژیم دیکتاتوری خوان ویسنته گومز قرار داشت. حکومت ثروت فروانی از نفت به دست آورده بود کهبرای توسعه زیرساخت‌های مدرن استفاده می‌شد و کشور برای اولین بار متحد شد با این حال، حکومت او وحشیانه و فاسد بود.
آمادوو نروو
آمادوو نروو (; – ) ;i که همچنین به نام خوان کریسوستومس نیز شناخته می‌شود شاعر، دیپلمات، روزنامه‌نگار، نویسنده، و فیلم‌نامه‌نویس اهل مکزیک بود. او همچنین به عنوان سفیر مکزیک در آرژانتین و اروگوئه فعالیت کرد. او برای استفاده از استعاره و اشاره به عرفان در اشعارش شناخته شده بود از او به عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران مکزیکی قرن نوزدهم یاد شده‌است.
آمدو نورو در در سال ۱۸۷۰ در تپیک نایاریت متولد شد. ۹ سال بیشتر نداشت که پدرش فوت کرد. دو مرگ دیگر نیز به شدن در زندگی او تأثیرگذار بوده‌است یکی خودکشی برادرش لوئیس، که نیز یک شاعر بود، و مرگ همسرش آنا سسیلیا لویزا دائیلیس، که فقط ۱۱ سال پس از ازدواجشان بود. تحصیلات اولیه را در مدرسه سن لوئیس گونزگا واقع در ژاکونا، میچوآکان گذراند. پس از فارغ‌التحصیلی، او در دانشکده کاتولیک روم در نزدیکی زامورا تحصیل کرد. مطالعات او در این دانشکده شامل علم، فلسفه و سال اول قانون بود. در اینجا بود که نروو به نظریه‌های عرفانی علاقه‌مند گشت که در برخی از آثار اولیه او منعکس شده‌است.
او بعداً به مزاتلان نقل مکان کرد، جایی که او به‌طور متناوب در دفتر وکالت بود و به عنوان روزنامه‌نگار برای ("The Evening Mail") کار می‌کرد و به حرفه‌اش ادامه داد تا شاعر، روزنامه‌نگار و دیپلمات بین‌المللی موفق شود.
در سال ۱۸۹۴، نروو کار خود را در مکزیکو سیتی ادامه داد و با کارهای لوئیس گ. اوربینا، تابلوادا، داوالوس، روبن داریو، خوزه سانتوس چاکانو و کامپامور آشنا شد. او در طول این سال‌ها در زمینه روزنامه‌نگاری و گزارش خبری به رشد خود ادامه داد همان‌طور که وی همچنان به همکاری خود با "El Universal", "El Nacional", و "El Mundo" ادامه داد. در اکتبر ۱۸۹۷ مسول بخش ویژه‌ای ال ماندو شد.
پس از انتشار رمان " El bachiller" و کتاب‌های شعر او از جمله "Místicas" و "Perlas Negras (مروارید سیاه)" نروو شهرت ملی را در جامعه ادبی به دست آورد. نروو نخستین سال‌های قرن بیستم را در اروپا و به ویژه در پاریس گذراند و در آنجا خبرنگار آکادمی مکزیکانا د لا لنگوا بود.
وقتی نروو به مکزیک بازگشت، به عنوان سفیر مکزیک در آرژانتین و اروگوئه منصوب شد.
آمادوو در سال ۱۹۰۱ در پاریس با همسرش ملاقات کرد و با ازدواج کرد تا سال ۱۹۱۲ که همسر او درگذشت. از غم و اندوه از دست دادن همسرش آمادوو یکی از مهم‌ترین آثارش به نام "La Amada Inmóvil" را نوشت.
به دنبال مرگ آمادوو نروو در مونته‌ویدئو در اروگوئه رئیس جمهور اروگوئه، بالتاسار بروم دستور داد که بدن او به مکزیک بازگردد. نروو در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۹ وارد مکزیکو سیتی شد.
در سال ۲۰۰۲، کارلوس مونسیویس، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی مکزیک مقاله ای با عنوان «"Yo te bendigo, vida"»، که در مورد آمدو نورو بود، نوشت.
سردسته (فیلم ۱۹۹۶)
سردسته فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون وودی هارلسون، رندی کواید، ونسا آنجل، بیل مری، کریس الیوت، ویلیام جردن، ریچارد تایسون، لین شی، زن گسنر و ویلی گارسون ایفای نقش کرده‌اند.
تب هیجانی شدید (فیلم ۲۰۰۵)
تب هیجانی شدید فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درو بریمور، جیمی فلن، جیسون اسپیواک، لنی کلارک، آیونی اسکای، شیوون فالون هوگان، کی‌دی استریکلند، ماریسا جرت وینوکر، جیمز سیکینگ، زن گسنر، ویلی گارسون، جوبت ویلیامز، شارلوت سالیوان، اندرو ویلسون، جکی باروس، استیون کینگ، آرماندو ریسکو، جک کهلر ایفای نقش کرده‌اند.
کودک دل‌شکسته (فیلم ۲۰۰۷)
کودک دل‌شکسته فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بن استیلر، میشل موناهن، مالین اکرمان، جری استیلر، راب کوردری، کارلوس منچیا، اسکات ویلسون، دنی مک‌براید، آلی هیلیس، امی اسلوآن، استفانی کورتنی، پالی هالیدی و اوا لونگوریا ایفای نقش کرده‌اند.
خوان ماریا سولار
خوان ماریا سولار (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل آرژانتین است. این آهنگساز آرژانتینی پیانیست است. سولار متولد بوئنوس آیرس آرژانتین است. مطالعات سولار درحوزه پیانو بوده و دیپلم خود را در پیانو (ماریا ترزا Criscuolo) و تصنیف (فرمینا Casanova خوان کارلوس Zorzi) و رهبری موسیقی (ماریو Benzecry) در Conservatorio Nacional de Música کارلوس لوپز اندکللو دریافت کرده‌است. او همچنین با فرانسیسکو Kröpfl مطالعه خصوصی داشته‌است.سولاره همچنین برای انیمیشن های اینترنتی نیز موسیقی نوشته است که عمدتاً برای فیلم هنرمند کاتالان نوریا جانکوزا بوده است.در ژانویه سال 2002 در رقابت Jugend musiziert به خدمت در داوران پیانو پرداخت. در مارس 2004 عضو هیئت داوران در رقابت های ملی برای پیانیست جوان "پیکوله مانی" (پروجا، ایتالیا) با یک قطعه از او با عنوان "قطعه واجب" در هر بخش. در سپتامبر سال 2004 او در هیئت منصفه (تصنیف) در رقابتهای "Xicöatl" (سالزبورگ) بود. در سال 2006 یکی از اعضای هیئت داوران در رقابتهای تصنیف در جهان موسیقی روز (اشتوتگارت) بود. در سال 2007 عضو هیئت داوران رقابتهای کلارینت در موسیقی ماریشن کلاریپرو بود با قطعه خود به نام کانوالنسیا به عنوان قطعه واجب.
ماته کوسیدو
ماته کوسیدو () (تلفظ اسپانیایی: [ˈmate koˈsiðo]). یک نوع نوشیدنی است که عمدتاً در جنوب برزیل، آرژانتین، پاراگوئه و اروگوئه مصرف می‌شود. به‌طور سنتی با جوشاندن ماته در آب و سپس با فشردن عصاره‌گیری شده و در فنجان سرو می‌شود. مزه این نوشیدنی مانند ماته تلخ است اما تلخی آن خفیف تر است. خواص محرک و خواص تغذیه ای آن مشابه ماته است. در بسته‌های مشابه چای کیسه ای موجود است که می‌توان آن را مانند چای آماده نمود.
یسوعیان در سرزمین کنونی از جنوب برزیل و پاراگوئه و استان‌های آرژانتین از استان و کورینتس در دهه اول از قرن 17th، تکنیک کشت یربا ماته (yerba mate) را بهبود بخشیدند و صادرات آن را آغاز کردند. اسپانیا برای رقابت با چای که در انگلستان به فروش می‌رسید یک یربا ماته (yerba mate) خرد شده را برای فروش قرار داد که با آن چایی که در اروپا محبوب داشته و به عنوان "چای " یسوعیان" شناخته می‌شد را تهیه کنند. «چای یسوعیان» که در قرن ۱۷ متداول بود امروز به ماته کوسیدو تبدیل شده‌است. این چای یک عصاره بسیار محبوب است که به دلیل قیمت پایین یربا ماته در مقایسه با قیمت چای یا قهوه از اوایل قرن 20th به نوشیدنی متداولی در مدارس، بیمارستان‌ها و زندان‌ها تبدیل شده‌است.
محتویات ماته کوسیدو که در بسته‌های چای-کیسه قرار داده می‌شود تقریباً مشابه یربا ماته معمولی است با این تفاوت که با دقت گرد و غبار و شاخه‌های اضافه از آن حذف شده و مرتب‌سازی و پردازش تنها بر روی برگ‌ها انجام شده‌است. این محصول پردازش شده ماته کوسیدو در فرم قابل حل تولید شده‌است.
ویل میلانیز
ویل میلانیز (انگلیسی: Veal Milanese) یا ویل آلا میلانیز (ایتالیایی: cotoletta alla milanese) یا گوشت گوساله میلان یک غذای ایتالیایی و یک نوع محبوب از کتلت‌ها است. این غذا به همراه روستو آلا میلانیز (Risotto (this version) alla milanese) و پاناتنو (Panettone (this version)) از غذاهای معروف میلان هستند. به‌طور سنتی با کتلت گوشت گوساله آماده می‌شود اگر چه یک نوع متداول از آن با گوشت مرغ آماده می‌شود که در ایالات متحده و دیگر کشورهای انگلیسی زبان محبوبیت دارد که به نام "مرغ میلان" alla milanese pollo) نامیده می‌شود.
دستور العمل‌های سنتی برای کتلت گوشت گوساله با "استخوان" است که پوشیده با نان و به صورت سرخ شده در کره سرو می‌شود. کره قبل از سرو نهایی بر روی کتلت ریخته می‌شود. در دستورالعمل‌های جدید این غذا، معمولاً تمایل به تهیه کتلت بدون استخوان بیشتر است و اغلب آب لیمو ترش به عنوان چاشنی جایگزین کره نهایی می‌شود. یکی از نمونه‌های محبوب از این غذا به نام "oreggia d'elefant و" "orecchio d'elefante" ("گوش فیل") است که با استفاده از برش‌های نازکتر ولی بزرگتری از گوشت بدون استخوان تهیه می‌شود.
در میلان تاریخچه این غذا به اواخر ۱۱۳۴ برمیگردد. زمانی که در یک ضیافت برگزار شده در یکی از کلیساهای شهر میلان از این غدا نام برده شده‌است. اما شواهد حاکی از این است که تاریخ اولین تولید این غذا در حوالی قرن اول قبل از میلاد باشد، زمانی که رومانیایی‌ها از غذایی یاد می‌کنند که متشکل از برش‌های باریکی از گوشت که برشته و سرخ شده سرو می‌شود. از طرفی این غذا مشابه غذای استرالیاییWiener Schnitzel (this version) است که در فرهنگ استرالیا ریشه داشته و قدمت آن به حدود قرن ۱۹ هجری بر می‌گردد. انواع دیگر غذاهای گوشتی که با نان پوشیده شده‌است و در آمریکای لاتین تهیه می‌شود، از کتلتهای آلا میلانیز (cotoletta alla milanese) الهام گرفته شده‌اند و بطور کلی تحت نام میلانیز (Milanesa (this version)) مشهورند. در آمریکای جنوبی، یک نوع از میلانیز به نام a la napolitana تهیه می‌شود که مشابه کتلت آلا میلانیز است و همراه با پنیر و گوجه فرهنگی آماده می‌شود.
لا آروکانا
لا آراوکانا حماسه‌ی منظومی از قرن شانزدهم میلادی است که به زبان اسپانیایی دربارهٔ تسخیر شیلی توسط آلونسو د ارسیا سروده شده‌است. این مجموعه اشعار حماسه ملی در ناحیهٔ فرمانداری شیلی و یکی از مهم‌ترین آثار ادبی در عصر طلایی اسپانیا ("Siglo de Oro") بود.
بنا بر ادعای شاعر این منظومه، خود او در جنگ شرکت داشت و وقایع را وقتی در شیلی مستقر بود، با استفاده از کاغذ، چوب درختان و دیگر وسایل محلی به نگارش درآورده‌است و بعد از پایان جنگ ابیات سروده شده را به یکدیگر متصل کرده و داستان را به حالت واحدی درآورد. در داستان آروکانا شخصیت منفی داستان که رهبر سرخ‌پوستان است، فردی قابل احترام تصویر شده که در نبرد شکست می‌خورد. این داستان همچنین با تأثیر از ادبیات ایتالیایی و ادبیات رنسانس حالتی مذهبی و در دفاع از کلیسای کاتولیک به خود گرفته‌است.
شورش زمانی آغاز می‌شود که فاتح شیلی، پدرو د والدویا، توسط سرخپوستان ماپوچه (همچنین به عنوان Araucanian) دستگیر و کشته شده‌است. نویسنده، آلونسو د ارسیا، در این هنگام به جای آن که اعدام شود، برای جنگ به جبهه‌ها اعزام شده‌بود. او در زمان رخداد داستان‌ها در معرکه حضور داشت و واقعه‌نگاری می‌کرد. او به همدردی با رنج سرخپوستان، تحسین شجاعت مقاومت آن‌ها، انتقاد از ظلم و ستم اسپانیا دست زده‌است اما در عین حال در وفاداری به پذیرش مشروعیت احکام پادشاه اسپانیا و برای گسترش مسیحیت، مهاجمین را نیز تحسین می‌کند و به توصیف محسنات اسلحه‌های اسپانیایی می‌پردازد.
پس از بازگشت ارسیا به اسپانیا، این کتاب در مادرید در سه قسمت و در طول بیش از دو دهه منتشر شد. جلد اول در سال ۱۵۶۹ منتشر شد. دوم در سال ۱۵۷۸ و سوم در سال ۱۵۸۹ چاپ و نشر شدند. این کتاب پس از آن، موفقیت قابل توجهی در میان مخاطبان یافت.
این منظومه تأثیرات بسیاری بر ادبیات اسپانیایی نهاد و پس از آن کتاب‌های ادبی دیگری نیز دربارهٔ فتوحات امپراتوری اسپانیا در آمریکای لاتین نوشته شدند. میگوئل سروانتس در اثر سرشناس خود، دن کیخوت، از زبان یکی از شخصی‌های داستانش، در آن بخشی که مرتبط با کتاب‌سوزی‌هاست، کتاب لا آراوکانا را در زُمرهٔ یکی از سه کتاب برتر رزم و جنگ در زبان اسپانیولی یاد می‌کند که قابل رقابت با داستان‌های رزمی ایتالیایی هستند. امروزه در کشور شیلی لا آراوکانا نوعی حماسهٔ منظوم و ایلیادگونه است و بخش‌هایی از آن در مدارس به دانش‌آموزان تدریس می‌گردد.
کتاب هفته
کتاب هفته می‌تواند به نشریات زیر اشاره کند:
کتاب هفته (خانه کتاب)
کتاب هفته، هفته‌نامه‌ای برای اطلاع‌رسانی راجع به کتاب در ایران است که از سوی خانه کتاب منتشر می‌شد. انتشار کتاب هفته در اسفند ۱۳۹۳ به‌دستور مجید غلامی جلیسه، مدیرعامل وقت خانه کتاب و به بهانه نبود بودجه تعطیل شد. اگرچه این نشریه پس از آن نیز منتشر می‌شد اما تحریریه آن منحل و بیشتر صفحات آن به‌صورت تبلیغات به چاپ می‌رسید.
هرنان دیاز آلونسو
هرنان دیاز آلونسو (بوینوس آیرس، ۱۹۶۹) معمار آرژانتینی-آمریکایی است. او مدیر/مدیر اجرایی سای-آرک در لس آنجلس و بنیان‌گذار و مدیر دفتر طراحی زفیروتارک (مستقر در لس آنجلس) است. او معمار، طراح و استاد دانشگاه آرژانتینی است که به دلیل رهبری سای-آرک در گذار به تکنولوژی‌های دیجیتال و ایفا کردن نقشی کلیدی در شکل‌گیری برنامه درسی تحصیلات تکمیلی در دههٔ گذشته مشهور است. به عنوان مدیر سای-آرک او مسئول یک مؤسسه با بیش از ۵۰۰ دانشجو و ۸۰ استاد است، که بسیاری از آن‌ها افراد شناخته‌شده‌ای در زمینه معماری و طراحی‌اند. در کنار رهبری سای- آرک، آلونسو مدیر شرکت زفیروتارک است که برای تولید کارهای گروتسک و مضطرب‌کننده که پاسخ به محیط زیست را به چالش می‌کشد شناخته شده. علاوه بر این دیاز آلونسو برنده برنامه معمار جوان MoMa PS1 در سال ۲۰۰۵، جایزه AR+D برای معماران نوظهور و تقدیر ویژه P/A سال ۲۰۱۳ شده‌است.
دیاز آلونسو در سال ۱۹۶۹ در بوینوس آیرس آرژانتین متولد شد و دارای مدرک کارشناسی ارشد در طراحی پیشرفته معماری از دانشکده تحصیلات تکمیلی معماری، برنامه‌ریزی و حفاظت (GSAPP) دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک و کارشناسی معماری از دانشگاه ملی روزاریو آرژانتین است. پیش از رفتن به لس آنجلس، دیاز آلونسو به عنوان طراح ارشد در دفتر پیتر آیزنمن در شهر نیویورک کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۱ او دفتر خود زفیروتارک را در لس‌آنجلس تأسیس کرد، و هم‌اکنون مدیر این دفتر است. دیاز آلونسو در سال ۲۰۰۱ شروع به تدریس در استودیوی طراحی سای-آرک کرد و به عنوان هماهنگ‌کننده پایان‌نامه‌های برنامه تحصیلات تکمیلی از ۲۰۰۷–۲۰۱۰ و عضو برنامه‌های تحصیلات تکمیلی در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۵ مشغول به کار بوده. او در سپتامبر ۲۰۱۵ به عنوان مدیر و مدیرعامل سای-آرک منصوب شد. دیاز آلونسو همچنین در سال"های"۲۰۰۴–۲۰۱۱ در دانشگاه کلمبیا (GSAPP) تدریس کرده، و سرپرست استودیوی برنامه‌های تحصیلات تکمیلی در دانشگاه هنرهای کاربردی وین، اتریش است. او همچنین استاد مدعو در دانشگاه ییل بود که در آن جا به عنوان استاد مدعو طراحی معماری لویی کان در سال ۲۰۱۰ و استاد مدعو طراحی معماری ارو سارینن در سال ۲۰۱۵ خدمت می‌کرد.
در طول زندگی حرفه‌ای‌اش به عنوان معمار و استاد دانشگاه، دیاز آلونسو برای رهبری و نوآوری و توانایی در ایجاد مشارکت میان حوزه‌های گوناگون جلب توجه کرده. در سال ۲۰۰۵، او برنده برنامه معمار جوان MoMA PS1 شد، و در سال ۲۰۱۲ جایزه «استاد سال» را از بخش لس‌آنجلس مؤسسه معماران آمریکا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳ او برنده جایزه AR+D برای معماری نوظهور شد و جایزه افتخاری معماری مترقی سال ۲۰۱۳ را برای طراحی غرفه/موزه تیسن بورنامیتسا در پاتاگونیا آرژانتین دریافت کرد.
کریستینا پاژیتسکی
کریستینا پاژیتسکی (؛ زادهٔ ) کمدین استندآپ و نویسندهٔ آمریکایی-کانادایی است. او در لوس آنجلس زندگی می‌کند.
پاژیتسکی در نوامبر ۲۰۰۸ با تام سگورا ازدواج کرد. آن‌ها یک فرزند دارند.
میدان بولیوار (کاراکاس)
میدان بولیوار ("به اسپانیایی: پلازا بولیوار") در کاراکاس یکی از مهم‌ترین و شناخته شده فضاهای عمومی درونزوئلا است. این میدان در سال ۱۵۶۷ در مرکز ۲۵ بلوک اول شهر کاراکاس قرار داشت. نام این شهر در آن زمان ""Santiago de León de Caracas"" بود. این میدان در مرکز تاریخی شهر در کلیسای جامع محله لیبرتادور است.
در اطراف میدان بولیوار ساختمان‌های مهمی مانند کلیسای جامع کاراکاس، موزه مقدس، کاخ اسقف اعظم، تالار شهر، کلیسای سانتا رزا ده لیما، خانه زرد، خانه، سالن اصلی تئاتر و ساختمان دولتی مرکز شهر قرار دارد. کاخ دادگستری فدرال نیز در جنوب غربی این میدان است.
این مکان از ابتدا به عنوان میدان شهرداری کاراکاس در نظر گرفته شد تا به عنوان یک مرکز تجاری در شهر استفاده بشود. در این مدت تغییرات بسیاری در این میدان اتفاق افتاد و شاید یکی از مهم‌ترین این تغییرات کاری بود که فرماندار شهر فلیپه ریکاردوس در ۱۷۵۴ انجام داد. وی دستور ساخت تاق نصرت‌هایی را در اطراف میدان داد. این میدان در آن زمان برای تیرباران و اعدام دشمنان سیاسی و مبارزان ضد استعماری اسپانیا استفاده می‌شد. اعدام خوزه ماریا اسپانیا یکی از معروف‌ترین این اعدام‌ها است. بدن او در سال ۱۷۹۹ در این میدان چهار تکه شد. مردم ونزوئلا اولین شورش‌های خود ضد سلطنت استعماری اسپانیای را در نوزدهم آوریل ۱۸۱۰ در این میدان آغاز کردند.
پس از استقلال نام آن به میدان تسلیحات (Plaza de Armas) و چهارراه بازار (Plaza del Mercado) تغییر کرد اما وقتی جسد بولیوار از سانتا مارتا وارد کاراکاس شد در ۱۸۴۲ نام آن را رسماً به میدان بولیوار تغییر دادند. گرچه این نام تا سال ۱۸۷۴ به درستی استفاده نمی‌شود.
ژنرال آنتونیو گوزمن بلانکو، که در سال ۱۸۶۵ از سوی رئیس جمهور مارشال خوان کریسوستومو فالکون صاحب منصب ریاست جمهوری شده بود، در ماه مه تصمیم به تخریب تاق نصرت‌های اطراف میدان و حذف فروشگاه‌های اطراف آن گرفت. پنج سال پس از آن پروژه‌هایی برای به‌سازی مکان میدان آغازشد. در سال ۱۸۷۲ فرایند تازه ای برای نوسازی میدان به سبک فرانسوی آغاز کردند، از جمله این که رئیس جمهور در ماه نوامبرتصمیم به ساخت مجسمه ای از سیمن بولیوار گرفت. همچنین تصمیم گرفتند جایگاه‌هایی برای درختان تعبیه کنند که درختانی در آن بکارند و هر چهار فصل سال را در گوشه‌های میدان نشان بدهند، چهار آبخوری با تزیینات آهنی و حدود ۱۰۰ ستون آهنی با تززینات مختلف به صورت نرده در اطراف میدان قرار گرفت. به خاطر پله‌های کوچک جنوب شرقی میدان نام "Gradillas به "معنی تراس کوچک نیز به آن دادند.
مجسمه سیمن بولیوار در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۷۴ در مرکز میدان به به صدا درآوردن زنگ و شلیک بیست و یک تفنگ افتتاح شد. این مجسمه نمنه مشابهی از مجسمه ای است که آدامو تادولینو ساخته و در میدان بولیوار لیما در پرو نصب شده‌است. این مجسمه محصول ریخته‌گری فون مولر است و بولیوار را سوار بر یک اسب نشان می‌دهد که روی پاهای عقبی خود ایستاده‌است و پایه دولایه دارد. قد مجسمه ۴ متر است.
تصمیم به نصب برق در این میدان در سال ۱۸۹۴ گرفته شد و پس از آن تغییر قابل توجهی رخ نداد تا این که در سال ۱۹۶۷ کف رنگارنگ میدان را با مرمر خاکستری عوض کردند. بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۴۷ چند ایستگاه پایانی تراموای کاراکاس در گوشه و کنار این میدان بود.
در ۲۱ فوریه ۱۹۵۹ این مجسمه بنای یادبود در نظرگرفته شد. در اواسط سال ۲۰۰۳ شهرداری لیبرتادور دست به کار مرمت میدان شد از جمله این که باغ‌ها، چشمه ها، کف میدان و روشنایی آن را به روز کرد.
کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران
کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران عنوان یک جایزه فرهنگی نیمه‌دولتی ایرانی بود که هر سه‌ماه یک بار توسط خانه کتاب ایران به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از جایزه کتاب سال ایران از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۲ (جمعاً ۲۷ دوره) اهدا می‌شد.
اهدای این جایزه در سال ۱۳۹۳ متوقف شد و قرار بر این شد که «آثار ارزشمند در هر فصل، به عنوان بهترین‌های فصل یا نامزدهای احتمالی کتاب سال، بر روی میز داوری کتاب سالِ همان سال قرار گیرد و لیست کلیه بهترین‌ها و نامزدهای احتمالی کتاب سال در اختیار افکار جمعی و رسانه‌های عمومی کشور قرار گیرد.»
چیلاکیولز
چیلاکیولز (انگلیسی: Chilaquiles) () از واژه "chīlāquilitl" [t͡ʃiːlaːˈkilit͡ɬ] از زبان ناهواتلی مشتق شده‌است و یک غذای سنتیمکزیکی است. به‌طور معمول قطعات نان ذرت مکزیکی که تورتیلا نامیده می‌شود، به صورت سرخ شده ماده اصلی غذا را تشکیل می‌دهد. سالسا سبز یا قرمز یا مول بر روی نان ذرت مکزیکی به شکل مثلث برش خورده ریخته می‌شود و توتوپوس ("totopos) نامیده می‌شود". ترکیب فوق پخته می‌شود تا حدی که نان ذرت مکزیکی شروع به نرم شدن کند. گاهی مرغ رشته شده نیز به مخلوط اضافه می‌شود. معمولاً از چاشنی کرما (crema)، پنیر تازه (queso fresco) خرد شده، حلقه‌های پیاز خام و برش آووکادو تزئین می‌شود. چیلاکیولز را می‌توان با لوبیای پخته شده، تخم مرغ (نیمرو یا سرخ شده) و گوشت گاو و گوآکاموله به عنوان غذای جانبی سرو نمود.
چیلاکیولز مانند بسیاری دیگر از غذاهای مکزیکی، منطقه ای و خانواده گونه‌های متفاوت آن بین وعده‌های غذایی کاملاً رایج است. معمولاً چیلاکیولز در وعده صبحانه و یا میانوعده خورده می‌شود؛ بنابراین چیلاکیولز یک دستور غذایی متداول است که می‌توان با استفاده از نان ذرت و سالسای باقی‌مانده از وعده‌های غذایی تهیه نمود.
چیلاکیولز اغلب با غذای تکس-مکزیک مگاس‌ها (Tex-Mex migas) اشتباه می‌شود. چرا که هر دو این غذاها با فطعات/نوارهایی از نان ذرت مکزیکی تهیه می‌شوند و هر دو نیز در وعده صبحانه خورده می‌شوند.
در مرکز مکزیک، برای تهیه چیلاکیولز متداول است که برش‌های نان ذرت مکزیکی را به صورت ترد باقی می‌گذارند. برای رسیدن به این هدف تمام مواد به جز سالسا در یک ظرف قرار داده می‌شود. سالسا در آخرین مرحله قبل از سرو ریخته می‌شود. گوادالاخارا از کلم بروکلی در تهیه چیلاکیولز استفاده می‌شود که باعث غلظت یافتن آن مانن سوپ ذرت می‌شود.
در ایالت سینالوآبا گاهی چیلاکیولز را با سس سفید آماده می‌کنند.
دستور العمل پخت چیلاکیولز در یک کتاب آشپزی در ایالات متحده منتشر شده در سال ۱۸۹۸ یافت شد. این کتاب انکرنکین پیندو را "ال کوکینرو اسپانول (Encarnación Pinedo's El cocinero español)" (طبخ "اسپانیایی ") نام دارد که شامل سه دستور العمل است—یکی برای "چیلاکیولز تاپاتیوس (chilaquiles tapatios a la mexicana)", یکی برای "چیلاکیولز (chilaquiles mexicana)" و یکی برای "چیلاکیولز باهم کمرنس سکوس (chilaquiles con camarones secos) "(چیلاکیولز با میگو خشک). آخرین مورد در ایالات متحده همچنین به نام «کیلی فلفل قرمز» (chili killi) و «لازانیای مکزیکی» نیز شناخته می‌شود.
النور کاستیل
النور کاستیل () ملکه انگلستان و اولین همسر ادوارد یکم بود. ازدواج او با ادوارد بنا بر یک معاملهٔ سیاسی، با هدف تأیید و ابقای حاکمیت انگلستان بر منطقهٔ گسکونی شکل گرفت. النور سفرهای بسیاری به همراه همسرش داشت و حتی در لشکرکشی نهمین جنگ صلیبی به همراه وی بود و زمانی که در عکا، شوهر وی مجروح گردید داستان‌های عامیانه و محبوبی شکل گرفت حاکی از اینکه النور با مکیدن سم از بدن مجروح شوهرش باعث نجات جان ادوارد گردید. پس از مرگ النور در نزدیکی لینکلن، ادوارد دستور داد تا ستون‌های صلیبی و یادبود را در هر مکان توقف تا رسیدن به چرینگ کراس نصب نمایند که بقایای بازمانده از آن‌ها امروزه نیز وجود دارد و مشهور به می‌باشند.
النور در بورگوس به دنیا آمد. پدر وی فردیناند سوم کاستیل و مادرش ژوان، کنتس پونتیو بود. او پس از مادربزرگش، النور انگلستان، ملکه کاستیل به این نام شهره گشت. النور دومین فرزند از ۵ فرزند فردیناند و ژوان بود. برادر بزرگترش، فردیناند در سال ۱۲۳۹ و برادر کوچکتر وی نیز در سال ۱۲۴۲ متولد گردید. چنین به نظر می‌رسد که النور آموزش‌های مختلفی را به دلیل عضویت در خاندان سلطنتی از سر گذرانده که بسیار بالاتر از حد طبیعی است و همچنین فعالیت‌ها و داشته‌های ادبی وی نیز به عنوان یک ملکه مورد توجه و تقویت قرار می‌گیرد. در سال ۱۲۵۲ هنگامی که پدرش در سویل با مرگ دست و پنجه نرم می‌کرد، النور بر بالین وی حاضر بود.
در دهه ۱۲۶۰، زمانی که انگلستان درگیر دومین نبرد بارون‌ها بود، پادشاهی بین هنری سوم و بارون‌هایش تقسیم گردید. در طول این زمان النور به‌طور کاملاً فعالانه از ادوارد حمایت کرد. وی حتی پا را فراتر از این گذاشت و کمانداران شهرستان مادری‌اش یعنی پونتیو را فراخواند. با همهٔ این احوال شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه برای احتراز از خطر در طول جنگ، به فرانسه فرستاده شد که صحت ندارد و وی به‌طور کامل در انگلستان حضور داشته و در این احوال مراقب قلعه ویندسور و زندانیان بارونی بوده.
فصلنامه نقد کتاب فلسفه و اخلاق
فصلنامه نقد کتاب کلام، فلسفه و عرفان نشریه‌ای برای نقد کتاب‌های منتشره در حوزه فلسفه، کلام و عرفان است که از سوی خانه کتاب ایران منتشر می‌شود. این نشریه مدتی تحت‌عنوان «کتاب ماه ادبیات و فلسفه» و سپس تحت‌عنوان «کتاب ماه فلسفه» منتشر می‌شد. سردبیری نشریه را مالک شجاعی بر عهده دارد.
پلازا ونزوئلا
پلازا ونزوئلا (میدان ونزوئلا به زبان اسپانیایی) میدانی است در کاراکاس ونزوئلا که در سال ۱۹۴۰ افتتاح شد و در واقع در مرکز جغرافیایی کاراکاس قرار دارد.
در این میدان نشانه‌های بسیاری از کاراکاس به چشم می‌خورد از جمله آب نمای چراغ دار، بنای تاریخی کریستف کلمب از مانوئل دلا کوا، فیزیکرومی به احترام آندرئاس بلو اثر کرلوس کروز دیز و مجسمه آفتابی باز اثر آلخاندرو اوترو.
از این میدان می‌توان به مکان‌های مهم دیگر مانند شهر دانشگاهی، باغ گیاه‌شناسی کاراکاس، برج‌های دوقلوی پارک مرکزی، بلوار سابانا گرانده و مرکز فرهنگی هنری شهر راه پیدا کرد. بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ مرکز هنری لااستانسیا PDVSA طرحی برای مرمت این منطقه اجرا نمود.
آب نمای این میدان از سال ۱۹۴۰ مورد پنج طرح مرمت قرار گرفته‌است و آنچه امروز می‌بینیم از نهم اوت ۲۰۰۹ تا به امروز به همین وضع است و به فناوری رسانه در کنترل روشنایی و دستگاه‌های حالت جامد مجهز شده‌است. نخستین بار است که که آین آب‌نما با موسیقی کار می‌کند.
در مترو کاراکاس ایستگاهی به نام همین میدان وجود دارد که می‌توان برای رفتن به آن میدان از این ایستگاه استفاده کرد.
طراحی فرایند محور
طراحی فرایند محور یک متدولوژی طراحی نرم‌افزار است که رویکرد مبتنی بر کسب و کار را به منظور طراحی رابط کاربری پیشنهاد می کند.
این متد در برنامه های سازمانی هنگامی که یک فرایند کسب و کار مورد استفاده قرار گیرد هدف گزاری می شود. بر خلاف سیستم های محتوی محور مانند وب سایت ها یا پورتال ها , برنامه های سازمانی به منظور ایجاد فرایندهای سازمانی مورد استفاده قرار می گیرند.
انفجار اکتبر ۲۰۱۷ موگادیشو
انفجار اکتبر ۲۰۱۷ موگادیشو پایتخت سومالی روز شنبه ۱۴ اکتبر به وقوع پیوست. این انفجار سنگین ناشی از بمب‌گذاری یک کامیون بوده که دستکم ۴۱۴ تن کشته و ۴۰۰ زخمی بر جای گذاشت؛ گزارش شده‌است که هتل صفری سقوط کرده و ساختمان سفارت قطر شدیداً آسیب دیده‌است، یک بمب دیگر که در همان روز منفجر شد، دو نفر را در ناحیه مدینه کشت. تاکنون هیچ گروهی مسئولیت این انفجار را نپذیرفته‌است. محمد عبداللهی محمد، رئیس جمهور سومالی، در پاسخ به بمب‌گذاری‌ها، سه روز عزای عمومی اعلام کرد. براساس گزارش‌ها این انفجار، مهیب‌ترین انفجاری بوده که تاکنون در سومالی دیده شده‌است.
این انفجار توسط یک خودروی باری بمب‌گذاری شده که در نزدیکی هتل صفری نزدیک وزارت خارجه سومالی در منطقه‌ای شلوغ و پُر رفت‌وآمد در خیابان هودن صورت گرفته‌است. این هتل بیشتر محل اقامت خبرنگاران، بومی‌های بازگشته از خارج کشور و کارمندان دولت بوده‌است. به گفته شاهدان راننده خودروی باری با وجود شلیک سربازان به روی او خود را به شلوغ‌ترین نقطه رساند و کامیون را منفجر کرد. شدت انفجار به حدی بوده که بخش عمده هتل را کاملاً تخریب و ساختمانهای اطراف را نیز ویران کرده‌است، بطوری که دربها و پنجره‌های ساختمانهایی که صد متر با این انفجار فاصله داشتند به شدت آسیب دیده‌اند. بنابر گفته پلیس یک انفجار دیگر با اندکی فاصله زمانی در محله دیگری با نام مدینه در موگادیشو منفجر شد.
تعداد کشته‌های این انفجار تروریستی دست کم به ۴۱۴ نفر رسیده‌است و آمار زخمی‌ها صدها مجروح می‌باشد، به گفته پلیس تعداد زیادی از زخمی‌ها به دلیل شدت جراحات در بیمارستان درگذشتند. بیشتر قربانیان غیرنظامی و چند سرباز نیز در میان آنها بودند. در انفجار دو نیز دو نفر کشته شدند.
نیروهای امداد نیمه شب با استفاده از چراغ‌قوه دنبال بازماندگان در زیر خرابه‌های هتل تخریب شده بودند.
هنوز هیچ گروهی این انفجار را به عهده نگرفته‌است. اما حکومت سومالی گروه الشباب را مسئول این بمبگذاری می‌داند.
غذاهای اردنی
غذاهای اردن سبک سنتی آماده‌سازی مواد غذایی نشات گرفته از روش آشپزان اردنی یا روش استفاده معمول در اردن است که در طی قرن‌های متمادی از تغییرات اجتماعی و سیاسی توسعه یافته‌است.
طیف گسترده‌ای از تکنیک‌های موجود در آشپزی اردنی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اعم از تنوری کردن، تف دادن و کباب کردن با چاشنی سبزیجات (هویج و برگها، بادمجان و غیره), گوشت و مرغ. همچنین یک زوش متداول در غذاهای اردنی برشته کردن یا تهیه غذاها با انواع سس‌های مخصوص است.
به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان زیتون در جهان روغن زیتون اصلی تربن روغن پخت‌وپز در اردن است. سبزیها، سیر، پیاز، سس گوجه فرنگی و لیمو ترش از طعم‌هایی هستند که معمولاً در غداهای اردن یافت می‌شوند. ترکیبی از ادویه جات ترشیجات به نام za'atar شامل یک گیاه محلی معروف به نام سماقاست. سماق یک گیاه وحشی است که در غذاهای اردن و کشورهای همسایه و نزدیک به آن در منطقه مدیترانه استفاده می‌شود.
کافه تورتونی
کافه تورتونی یک قهوه‌خانه است که در بوئنوس آیرس آرژانتین قرار دارد و در سال ۱۸۵۸ توسط یک فرانسوی مهاجر که نام خانوادگی او توآن بوده و با نام تورتونی شناخته شده بر پایه یکی از کافه رستوران‌های مشهور پاریس ان را بنا کرد.. کافه تورتونی به عنوان یکی از ده کافه زیباترین در جهان شناخته شده‌است.
در اواخر قرن ۱۹ و با الهام از قهوه‌خانه ای اروپایی این کافهٔ هنر نو، ایستگاه فرهنگی آرژانتین بوده‌است. بسیاری از نامهای مشهور بوینس آیرس، کافه تورتونی را به عنوان خانهٔ دوم خود می‌پندارند. دکوراسیون بی همتا آن شامل شیشه‌های رنگ آمیزی شده، سنگ‌های مرمر، برنزها، چوبها و عکس‌های آویخته شده به دیوار آن برای سالهاست که به همین شکل باقی مانده و دست نخورده‌اند. علاوه بر قهوه و شیرینی‌های فوق‌العاده، این مکان، شو رقص تانگو، جاز و شعر خوانی در شب را پیشنهاد می‌دهد. علاوه بر توریستها، محلی‌های عاشق شکلات نیز زمانی طولانی را در این جو شگفت‌انگیز می‌گذرانند.
در طول سالها، کافه توسط بسیاری از افراد مشهور از جمله سیاستمداران مانند کارلوس گاردل و خوان مانوئل فانخیو و همچنین چهره‌های بین‌المللی مانند آلبرت اینشتین، فدریکو گارسیا لورکا، هیلاری کلینتون، رابرت دووال و خوآن کارلوس اول اسپانیا مورد بازدید قرار گرفته‌است.
عملیات تصرف سیسیل
عملیات تصرف سیسیل (با نام رمز عملیات هاسکی) یا نبرد سیسیل نبردی است در جنگ جهانی دوم که در تاریخ ۹ ژوئیه سال ۱۹۴۳ با حمله ارتش متفقین به جزیره سیسیل در ایتالیا شروع شد و در نهایت به تصرف خاک سیسیل انجامید. این تهاجم به نوعی آغاز نبرد ایتالیا بود.
نیروهای متفقین، به‌معنای هم‌پیمانان، کشورهایی هستند که با هم در جنگ جهانی اول در برابر متحدین جنگیدند و در جنگ جهانی دوم نیز به جنگ با نیروهای محور یا همان «متحدین» ادامه دادند. همپیمانان اصلی متفقین کشورهای فرانسه، امپراتوری بریتانیا، امپراتوری روسیه (تا ۱۹۱۷ میلادی)، ایتالیا (از ۲۳ می ۱۹۱۵ میلادی)، بلژیک، ایالات متحده آمریکا (از ۶ آوریل ۱۹۱۷ میلادی) بودند.
نیروهای متفقین با هدف فشار وارد کردن بر نیروهای ژنرال فیلدمارشال اروین رومل در پشت سر قوای دول محور مستقر در شمال آفریقا موسوم به سپاه آفریقا پس از پایان «نبرد دوم العلمین» و عقب رانده شدن قوای دول محور از مصر در ۸ نوامبر ۱۹۴۲ با نام عملیات «مشعل» در مستعمرات فرانسهٔ ویشی شمال آفریقا پیاده شدند و از آنجایی که با مقاومت زیادی روبرو نگشتند پس از تصرف الجزایر به سوی تونس که اکنون با عقب‌نشینی قوای محور از مصر و سپس لیبی آخرین رزمگاه نبرد شمال آفریقا در جنگ دوم بود حرکت کردند.
این نیروها که عمدتاً آمریکایی بودند تحت فرماندهی دوایت آیزنهاور و دست یارانش پتن و برادلی از غرب یورش می‌آوردند و نیروهای ارتش هشتم انگلیس زیر نظر برنارد مونتگومری از شرق و از راه لیبی به سوی تونس حمله‌ور می‌شدند.
با وقوع نبرد «گذرگاه قیصرین» (۱۹–۲۵ فوریه ۱۹۴۳) و با وجود تلفات بسیار سنگین نیروهای متجاوز ارتش آمریکا و دلیری بسیار سربازان سپاه آفریقا سرانجام با عقب‌نشینی به ساحل شمال شرقی تونس در ۱۳ ماه می ۱۹۴۳ نبرد آفریقا با بزانو درآوردن نیروهای دول محور به پایان رسید.
ایالات متحده آمریکا در این عملیات ۸٬۷۸۱ تلفات داشت که ۲٬۲۳۷ نفر کشته یا گم شده، ۵٬۹۴۶ زخمی و ۵۹۸ دستگیرشده بودند. در حالی که ارتش هشتم بریتانیا ۱۱٬۸۴۳ تلفات که ۲٬۰۶۲ کشته یا گم شده، ۷٬۱۳۷ زخمی و ۲٬۶۴۴ دستگیر بودند.
ناو دریایی آمریکا ۵۴۶ کشته یا از دست رفته و ۴۸۴ زخمی و نیروی دریایی سلطنتی ۳۱۴ کشته یا از دست رفته، ۴۱۱ تن زخمی و چهار دستگیرشده‌است.
دستگاه تولید انرژی آزورا
دستگاه تبدیل انرژی امواج آزورا (آمریکا، ایالت هاوایی، اوآهو)، برای استفاده از حرکات سطحی دریا و اقیانوس و تبدیل آن به انرژی الکتریکی است. دستگاه با گذر موج جابه‌جا می‌شود و همین جابه‌جایی، انرژی موج را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. این دستگاه می‌تواند ۲۰ کیلووات برق تولید کند. آزورا به‌طور آزمایشی و تحقیقاتی به شبکه برق متصل شده‌است و در اسکله‌ای به عمق ۳۰ متر قرار دارد.
این دستگاه به شبکه شهری متصل است که برق را برای هاوایی فراهم می‌کند. بر اساس گزارش وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا، این اولین‌بار است که ژنراتور برق موج به‌طور رسمی تأیید شده‌است که انرژی را به یک شبکه برق در آمریکای شمالی تأمین می‌کند.
دستگاه تبدیل انرژی امواج آزورا با حمایت نیروی دریایی، وزارت انرژی و دانشگاه هاوایی طراحی شده و در یک دوره ارزیابی ۱ ساله خواهد بود. در طول این زمان، دانشگاه هاوائی مسئول جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌ها خواهد بود.
آزورا به صورت شناور در سطح دریا با وزن ۴۵ تن است. این یک مکانیزم شناور منحصر به فرد است که می‌تواند ۳۶۰ درجه گردش کند. این باعث می‌شود که از حرکت افقی موج (ارتعاشی) به خوبی حرکت عمودی آن، برای تولید انرژی الکتریکی بهره برد. ژنراتور با یک سیستم هیدرولیکی با فشار بالا هدایت می‌شود.
در مرحله اول یک نمونه کوچک در یک مخزن موج، آزمایش شد. در نمونه بعدی در سال ۲۰۱۲ برای یک دوره ۶ هفته‌ای در مرکز آزمایشگاه ملی انرژی دریایی شمال‌غربی در ساحل اورگن در دریای آزاد نصب شد. در طول این آزمایش، دستگاه تا ارتفاع موج ۳٫۷۵ متر در یک حالت دریایی ۱۲ تا ۱۴ ثانیه تحت آزمایش قرار گرفت.
شرکت سازنده (NWEI) از اطلاعات جمع‌آوری شده در طول آزمون فعلی برای توسعه بیشتر پروژه استفاده خواهد کرد. این شرکت قصد دارد با سرمایه‌گذاری ۵ میلیون دلاری آزورا را بهبود دهد تا کارایی و قابلیت اطمینان آن افزایش یابد. سپس، طرح جدیدی مورد آزمایش قرار دهد که در مقیاس کامل تولید می‌شود و بین ۵۰۰ کیلووات تا ۱ مگاوات برق تولید کند.
در اواخر سال ۲۰۱۷، شرکت سازنده (NWEI) قصد دارد یک مدل کامل تولید کند. ژنراتور آن ۵۰۰ کیلووات تا ۱ مگاوات در یک اسکله ۶۰ تا ۸۰ متری قرار خواهد گرفت. یک مگاوات برای تأمین برق صدها خانه کافی است.