رکورد سرعت زمینی
رکورد سرعت زمینی () یا رکورد سرعت مطلق زمینی () اشاره به بالاتری سرعتی است که توسط یک شخص با استفاده از یک وسیلهٔ نقلیه بر روی خشکی بدست آمده‌است. هیئت حاکم واحدی برای تعیین آئین‌نامه یا اعتبارسنجی این رکوردها وجود ندارد؛ اما عملاً قوانین شروع پرواز ردهٔ C (وسایل نقلیهٔ ویژه) در این زمینه مورد استفاده قرار می‌گیرند و رویدادها توسط سازمان‌های منطقه‌ای یا کشوری و تحت نظارت فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی اداره می‌شوند. رکورد سرعت زمینی (LSR) با تعریف میانگین دو رکورد سرعت کسب شده در مسیری با طول معین (که هر یک از آن‌ها معمولاً با عنوان «گذر» یاد می‌شود) شناخته می‌شود. برای رسمیت یافتن رکورد جدید، باید دو گذر در جهت مخالف یکدیگر و در بازهٔ یک ساعت انجام گیرد و رکورد جدید نیز باید نسبت به رکورد پیشین حداقل یک درصد سریع‌تر باشد.
اولین قانون‌گذار رکورد سرعت زمینی باشگاه اتومبیل فرانسه بود که در حدود سال ۱۹۰۲ خود را به عنوان داور این رکوردگیری معرفی کرد.
باشگاه‌های مختلف دارای قوانین و آئین‌نامه‌های متفاوتی بودند و تا پیش از سال ۱۹۲۴، در همهٔ موارد در به‌رسمیت شناختن یک رکورد اتفاق نظر نداشتند. در سال ۱۹۲۴ "انجمن بین‌المللی باشگاه‌های شناخته‌شدهٔ اتومبیل" (AIACR) قوانین جدیدی را معرفی کرد: دو گذر در مسیر مخالف یکدیگر (برای خنثی کردن اثر باد) که به‌طور متوسط حداکثر ۳۰ دقیقه بین هر گذر فاصله باشد (این زمان بعداً اضافه شد). شیب متوسط سطح مسابقه بیشتر از یک درصد نباشد، دقت دستگاه زمان‌گیری بیش از ۰٫۰۱ ثانیه باشد، و خودروها نیز باید چرخ-محور باشند. باشگاه‌های اتومبیل منطقه‌ای یا ملی (مانند AAA و SCTA)، برای اطمینان از تأیید رکورد، باید عضو AIACR می‌بودند. انجمن AIACR بعداً و در سال ۱۹۴۷ به فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی تبدیل شد. جنجال‌ها در سال ۱۹۶۳ بالا گرفت: خودروی "اسپیریت آو امریکا"که یک خودروی سه چرخ بود، (از آنجا که سازمان FIA رکورد را غیررسمی دانست، فدراسیون بین‌المللی موتورسواری این رکورد را به عنوان یک رکورد ثبت‌شده توسط یک موتورسیکلت سه‌چرخ تصدیق کرد) و چرخ-محور نبود، به رسمیت شناخته نشد، از این رو فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی یک کلاس چرخ-محور ویژه را معرفی کرد. از آن زمان تاکنون هیچ‌یک از دارندگان رکورد مطلق سرعت زمینی چرخ-محور نبوده‌اند.
در سال ۱۹۰۶ دوروتی لویت با ثبت سرعت رکورد سرعت زمینی زنان برای مسافت یک کیلومتری را شکست و لقب «سریع‌ترین دختر روی زمین» را دریافت کرد. او در یک آزمایش سرعت در بلکپول، سوار بر یک خودروی شش سیلندر ناپیه، که نمونهٔ توسعه یافتهٔ مدل کی۵ با قدرت بود، این رکورد را ثبت کرد.
در حالی که نگهداری رکوردها چندان گسترده نبود، یک گزارش در سال ۱۹۷۴ تأیید کرد که متعاقباً یک رکورد جدید توسط لی بریدلاو، همسر رانندهٔ رکورددار، کریگ بریدلاو به ثبت رسیده‌است. لی بریدلاو در سال ۱۹۶۵ با خودروی "اسپیریت آو امریکا - سونیک ۱" همسرش، رکورد را به نام خود ثبت کرد. طبق گفتهٔ نویسنده ریچل کوشنر، کریگ بریدلاو با همسرش، لی صحبت کرده‌بود تا جهت اشغال کردن دریاچهٔ نمک و جلوگیری از اقدام یکی از رقیبانش برای ثبت رکورد جدید، خودروی او را بیرون برده و اقدام به رکوردگیری کند.
رکورد مطلق کنونی زنان توسط کیتی اونیل در سال ۱۹۷۶ با خودروی سه چرخ "اس‌ام‌آی موتیویتور" مجهز به موتور جت در بیابان آلورد ثبت شده‌است. اونیل، که بواسطهٔ قراردادی که با حامی مالی خود داشت تنها مجاز به استفاده از ۶۰ درصد نیروی خودروی خود بود، موفق شد به سرعت دست یابد.
در ۹ اکتبر ۲۰۱۳ جسی کامبز با یک خودروی متعلق به پروژهٔ ایگل آمریکای شمالی در بیابان آلورد با ثبت رسمی سرعت رکورد خودروهای چهار چرخ زنان را شکست و رکورد ۴۸ سالهٔ بریدلاو را پشت سر گذاشت. کامبز در ۲۷ اوت ۲۰۱۹ در حال تلاش برای شکستن رکورد زمینی خودروهای چهار چرخ کشته شد.
رکورد کریگ بریدلاو با سرعت ، که با خودروی "اسپیریت آو امریکا" در سال ۱۹۶۳ به ثبت رساند، در ابتدا به‌عنوان رکورد غیررسمی در نظر گرفته می‌شد. این خودرو در دو زمینه با قوانین فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی مغایرت داشت: اول این که این خودرو تنها سه چرخ داشت، و دوم این که از آنجا که توان تولید شده توسط موتور جت آن به محورهای خودرو منتقل نمی‌شد، در نتیجه چرخ-محور محسوب نمی‌شد. کمی بعد، فدراسیون بین‌المللی موتورسواری رده‌ای برای خودروهای غیر-چرخ-محور ایجاد کرد و رکورد "اسپیریت آو امریکا" را به رسمیت شناخت. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۴، خودروی بلوبرد سی‌ان۷ دونالد کمپبل در دریاچه ایر، استرالیا به سرعت دست یافت. این رکورد به رکورد سرعت زمینی رسمی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی تبدیل شد؛ اگرچه دونابلد کمپبل از اینکه موفق به شکستن رکورد بریدلاو نشده‌بود، ناامید شده‌بود. در اکتبر همان سال چندین خودروی جت چهار چرخ موفق شدند که از رکورد مربوط به سال ۱۹۶۳ عبور کنند، اما نتوانستند برای هیچ‌یک از رده‌بندی‌های فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی یا موتورسواری مورد تأیید قرار گیرند. پیچیدگی وجود سه رکورد سرعت زمینی مختلف همچنان ادامه داشت؛ تا اینکه در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۴ دو فدراسیون اتومبیل‌رانی و موتورسواری در پاریس ملاقات کردند و به این توافق رسیدند که هر رکورد سرعتی که تحت قوانین هر یک از این دو فدراسیون، با هر خودرویی که بر روی چرخ حرکت کند، به ثبت برسد، بدون توجه به این که چرخ-محور بوده‌باشد یا خیر، به‌عنوان رکورد رسمی شناخته‌شود.