سیمون ووئه
سیمون ووئه (; ۹ ژانویه ۱۵۹۰ – ۳۰ ژوئن ۱۶۴۹) یک نقاش فرانسوی بود که قبل از فراخوانده شدن توسط لوئی سیزدهم به عنوان نخستین نقاش پادشاه فرانسه، در ایتالیا تحصیل می‌کرد. او و هنرجویان کارگاه اش، نقاشی‌های مذهبی و اساطیری، پرتره‌ها، نقاشی‌های دیواری، نقاشی آبرنگی روی گچ و نقش‌های تزئینی گسترده‌ای را برای شاه و ولی نعمت‌های ثروتمند از جمله کاردینال ریشلیو خلق کردند. در این مدت، ووئه بدون شک هنرمند پیشرو در پاریس بود. وی در معرفی سبک نقاشی باروک ایتالیایی به فرانسه بسیار تأثیرگذار بود. او همچنین بدون تردید یکی از طراحان برجسته قرن هفدهم، هم تراز با آنیباله کاراچی و جووانی لانفرانکو بود.
سیمون ووئه در ۹ ژانویه ۱۵۹۰ در پاریس به دنیا آمد. پدرش لوران نقاش در پاریس بود و نکات مهم هنر را به او آموزش می‌داد. برادر سیمون، اوبین ووئه نیز نقاش بود، هم چنین همسر سیمون، ویرجینیا دا وتزو، پسرش لوئی-رنه ووئه، دو دامادشان، میشل دورینی و فرانسوا تورتبا و پسر آن‌ها لودوویکو دوریونی همگی نقاش بوند.
سیمون کار خود را به عنوان نقاش پرتره آغاز کرد. در ۱۴ سالگی برای نقاشی یک پرتره مأموریت پیدا کرد تا به انگلستان سفر کند و در سال ۱۶۱۱ بخشی از همراهان بارون دو سانسی، سفیر فرانسه در امپراتوری عثمانی، به همین منظور بود. از قسطنطنیه در سال ۱۶۱۲ به ونیز رفت و تا سال ۱۶۱۴ در روم بود.
او تا سال ۱۶۲۷ در ایتالیا ماند و بیشتر در رم که در آن جا سبک باروک حاکم بود. وی مستمری از پادشاه فرانسه دریافت کرد و حامیان وی شامل خانواده باربرینی، کاسیانو دال پوتزو، پائولو جوردانو اورسینی و وینچنتزو جوستینیانی بودند. وی هم چنین از مناطق دیگر ایتالیا بازدید کرد: ونیز؛ بولونیا (جایی که خانواده کاراچی آکادمی خود را داشتند)؛ جنوا (جایی که، از سال ۱۶۲۰ تا ۱۶۲۲، برای شاهزادگان دوریا کار کرد). و ناپل.
موفقیت بی حد و حصر ووئه در رم منجر به انتخاب وی به عنوان رئیس آکادمی سن لوکا ("Accademia di San Luca") در سال ۱۶۲۴ شد. برجسته‌ترین کمیسیون رسمی اش در ایتالیا، ایجاد یک اثر هنری، به ویژه نقاشی روی چوب، در بالا و پشت محراب برای سن پیتر در رم بود (۱۶۲۶–۱۶۲۵) که در برخی از زمان پس از ۱۷۲۵ نابود شد (هر چند قطعات باقی مانده‌است)
در پاسخ به احضار سلطنتی، ووئه در سال ۱۶۲۷ به فرانسه بازگشت، جایی که او به عنوان نقاش برتر پادشاهی برتر شناخته شد. لوئی سیزدهم مأموریت نقاشی پرتره‌ها، داستان‌های مصور پرده‌های نقش دار و نقاشی‌هایی را برای کاخ لوور (امروزه موزه لوور)، کاخ لوکزامبورگ و شاتو دو سن-ژرمن-آن-له به عهده وی گمارد. در سال ۱۶۳۲، او برای کاردینال ریشلیو در پله روایال و شاتو دو مالمزون کار کرد. در سال ۱۶۳۱ او خانه‌های مجلل رئیس فورسی را در شسی، هتل بولیون، کاخ مارشال دفیات در شیلی-ماررن، هتل‌های دوک دمون، نمازخانه سهگه و گالری شاتو دو ویدویل تزئین کرد.
امروزه تعدادی از نقاشی‌های ووئه گم شده‌اند و «فقط دو طرح اصلی تزئینی زنده مانده‌است، آن‌هایی که برای محوطه‌های کلوم و شسی انجام داده‌است»، اما جزئیات و تصاویر بسیاری از آثار گمشده از حکاکی‌های میشل دورینی و Dorigny، فرانسوا تورتبا. کلود ملان شناخته شده‌است.
در سال ۱۶۲۶ او با ویرجینیا دا وتزو ازدواج کرد، «یک نقاش در نوع خود … که به خاطر زیبایی اش مشهور است». وی در ماموریت‌های مذهبی ووئه به عنوان مدونا و مقدسین زن الگوسازی می‌کرد. این زن و شوهر پنج فرزند داشتند. ویرجینیا ووئه در سال ۱۶۳۸ در فرانسه درگذشت. دو سال بعد ووئه با یک زن بیوه فرانسوی به نام "ردهگوند برانزه" ازدواج کرد که با او سه فرزند دیگر داشت.
همان‌طور که یکی از مورخان هنری می‌نویسد: «هنگامی که ووئه در سال ۱۶۲۷ به پاریس بازگشت، هنر فرانسه با دردسرسازی ایالتی و طبق معیارهای ایتالیایی بیش از یک ربع قرن از زمان‌ها عقب مانده بود. ووئه با معرفی آخرین مدها، آموزش گروهی از هنرمندان جوان با استعداد و - همچنین به عموم مردم - و پاریس را به روز کرد."
سبک ووئه منحصر به فرد خودش شد، اما کاملاً ایتالیایی بود و باروک ایتالیایی را به فرانسه وارد می‌کرد. یک معاصر فرانسوی می‌گوید: «در زمان او هنر نقاشی در این‌جا به شیوه ای نجیب تر و زیباتر از گذشته تمرین می‌شد.» در آثارش برای دربار سلطنتی فرانسه، «اهمیت ووئه به عنوان سازنده تزیینات رسمی از جهاتی قابل مقایسه با پیتر پل روبنس است.»
آتلیه یا کارگاه بزرگ ووئه کل مکتب نقاشان فرانسوی را برای نسل بعدی تولید کرد. تأثیرگذارترین شاگرد وی شارل لو برن بود که تمام نقاشی‌های تزئینی داخلی را در ورسای سامان داد و سبک رسمی را در دربار لوئی چهاردهم فرانسه دیکته کرد، اما به خاطر حسادت، ووئه را از آکادمی رویال در سال ۱۶۴۸ محروم کرد.