غذای اصلاح‌شده ژنتیکی
غذاهای اصلاح شده ژنتیکی (GM foods)، همچنین به عنوان غذاهای مهندسی ژنتیکی (غذاهای GE) یا غذاهای زیست مهندسی شناخته شده، غذاهایی هستند که از جاندارانی تولید شده‌اند که با استفاده از روش‌های مهندسی ژنتیک تغییراتی در DNA آن‌ها ایجاد شده‌است. فنون مهندسی ژنتیک امکان مقایسه صفات جدید و همچنین کنترل بیشتر صفات را در مقایسه با روش‌های پیشین مانند پرورش انتخابی و تولید جهش فراهم می‌کند.
فروش تجاری غذاهای اصلاح شده ژنتیکی از سال ۱۹۹۴ آغاز شد، هنگامی که مونسانتو برای اولین بار گوجه فرنگی با ماندگاری بلند مدت خود Flavr Savr را به بازار عرضه کرد. بیشتر اصلاحات مواد غذایی در درجه اول روی محصولات مورد تقاضای زیاد کشاورزان مانند سویا، ذرت، کلزا و پنبه متمرکز شده‌است. محصولات اصلاح شده ژنتیکی برای مقاومت در برابر پاتوژن‌ها و علف کش‌ها و پروفایل‌های مغذی بهتر مهندسی شده‌اند. دام‌های اصلاح شده نیز تولید شده‌اند، اگرچه، هیچ‌کدام در بازار نبودند.
یک اجماع علمی وجود دارد که در حال حاضر مواد غذایی موجود در محصولات غذایی اصلاح شده ژنتیکی (GM) از نظر غذای معمولی خطر بیشتری برای سلامتی انسان ندارند، اما این که هر ماده غذایی GM قبل از معرفی باید مورد آزمایش قرار گیرد. با این وجود، اعضای جامعه بسیار کمتر از دانشمندان احتمال دارد غذاهای GM را بی خطر بدانند. وضعیت قانونی و نظارتی غذاهای اصلاح شده ژنتیکی در کشورها متفاوت است، در حالی که برخی از کشورها آنها را ممنوع یا محدود می‌کنند، و برخی دیگر مجازات‌های مختلفی را برای آنها اعمال می‌کنند.
با این وجود نگرانی‌های عمومی در رابطه با ایمنی مواد غذایی، تنظیم مقررات، برچسب زدن، تأثیرات زیست‌محیطی، روش‌های تحقیق و این واقعیت وجود دارد که برخی از بذرهای اصلاح شده به همراه کلیه گونه‌های جدید گیاهی، مشمول حقوق پرورش دهندگان گیاه هستند که متعلق به شرکت‌ها می‌باشد.
غذاهای اصلاح شده از نظر ژنتیکی، غذاهایی هستند که از ارگانیسم‌هایی تولید شده‌اند که با استفاده از روش‌های مهندسی ژنتیک، برخلاف روش‌های سنتی، تغییراتی را در DNA ایجاد کرده‌اند. در ایالات متحده، وزارت کشاورزی (USDA) و سازمان غذا و دارو (FDA) استفاده از اصطلاح "اصلاحات ژنتیکی " را تعریف بهتری تا از "مهندسی ژنتیک" می‌دانند. در وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا "اصلاح ژنتیک" شامل «مهندسی ژنتیک یا سایر روشهای سنتی» می‌شود.
طبق گفته سازمان جهانی بهداشت، "ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی" (GMOs) می‌توانند به عنوان ارگانیسم‌ها (یعنی گیاهان، حیوانات یا میکروارگانیسم‌ها) تعریف شوند که در آنها ماده ژنتیکی (DNA) به گونه ای تغییر یافته‌است که جفت‌گیری به‌طور طبیعی اتفاق نمی‌افتد. این فناوری اغلب بیوتکنولوژی مدرن یا فناوری ژن نامیده می‌شود، گاهی اوقات به عنوان «فناوری DNA نوترکیب» یا «مهندسی ژنتیک» نیز شناخته می‌شود. مواد غذایی تولید شده یا ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی اغلب به عنوان غذاهای GM شناخته می‌شوند.
دستکاری ژنتیکی مواد غذایی به کمک انسان با اهلی کردن گیاهان و حیوانات از طریق زادگیری گزینشی در حدود ۱۰ هزار و ۵۰۰ تا ۱۰ هزار سال قبل از میلاد آغاز شد. فرایند پرورش انتخابی، که در آن از ارگانیسم‌هایی با صفات مورد نظر (و به این ترتیب با ژن‌های مورد نظر) برای تولید نسل بعدی استفاده می‌شود و ارگانیسم‌هایی که فاقد صفت هستند پرورش داده نمی‌شوند، آشنایی برای مفهوم جدید اصلاح ژنتیک (GM) است.
با کشف DNA در اوایل دهه ۱۹۰۰ و پیشرفت‌های مختلف در تکنیک‌های ژنتیکی در دهه ۱۹۷۰ امکان تغییر مستقیم دی‌ان‌ای و ژن‌ها در مواد غذایی فراهم شد.
اولین گیاه اصلاح شده ژنتیکی در سال ۱۹۸۳ با استفاده از گیاه توتون مقاوم به آنتی‌بیوتیک تولید شد. آنزیم‌های میکروبی اصلاح شده ژنتیکی اولین کاربرد ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی در تولید مواد غذایی بوده و در سال ۱۹۸۸ توسط سازمان غذا و دارو ایالات متحده مورد تأیید قرار گرفت. در اوایل دهه ۱۹۹۰، کیموزین نوترکیب برای استفاده در چندین کشور تاییدشد. پنیر به‌طور معمول با استفاده از رنت پیچیده آنزیمی که از پوشش معده گاوها استخراج شده بود ساخته می‌شود. دانشمندان باکتری‌های را برای تولید کیموزین که قادر به لخته شدن شیر بود، اصلاح کردند و در نتیجه آن پنیر به وجود آمد.
اولین ماده غذایی اصلاح شده ژنتیکی که برای پخش تصویب شد، گوجه فرنگی "Flavr Savr" در سال ۱۹۹۴ بود. که توسط مونسانتو تولید شد، با این مهندسی ساخته شده‌است که با گذاشتن یک ژن ضد حساس، فاسد شدن آن را به تأخیر می‌رساند، و ماندگاری بیشتری دارد. چین اولین کشوری بود که در سال ۱۹۹۳ با معرفی تنباکوهای مقاوم در برابر ویروس، محصول زراعی تراریخته را تجاری کرد. در سال ۱۹۹۵، سیب زمینی "Bacillus thuringiensis" (Bt) برای کشت به تصویب رسید، و این نخستین محصول زیست کشت در ایالات متحده بود. سایر محصولات اصلاح شده ژنتیکی که در سال ۱۹۹۵ مورد تأیید بازاریابی قرار گرفتند عبارتند از: کلزا با ترکیب روغن اصلاح شده، ذرت Bt، پنبه مقاوم به علف کش برموکسینیل، پنبه Bt، سویا مقاوم شده با گلیفوزات، کدو حلوایی مقاوم در برابر ویروس، و دیگری گوجه فرنگی با ماندگاری بالا بوده‌است.
دانشمندان با ساخت برنج طلایی در سال ۲۰۰۰، برای اولین بار تولید مواد غذایی اصلاح شده ژنتیکی را برای افزایش ارزش غذایی آن انجام دادند.
تا سال ۲۰۱۰، ۲۹ کشور محصول بیوتکنولوژی تجاری شده را کاشتند و ۳۱ کشور دیگر تصویب نظارتی برای واردات محصولات تراریخته داده بودند. ایالات متحده کشور برتر در تولید غذاهای اصلاح شده ژنتیکی در سال ۲۰۱۱ بود، با بیست و پنج محصول GM تاییدیه نظارتی را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۵، ۹۲٪ ذرت، ۹۴٪ سویا و ۹۴٪ پنبه تولید شده در ایالات متحده از نژادهای اصلاح شده ژنتیکی بودند.
ماهی قزل آلا "AquAdvantage" اولین حیوان اصلاح شده ژنتیکی که برای استفاده در مواد غذایی در سال ۲۰۱۵ مورد تأیید قرار گرفت. ماهی قزل آلا با یک ژن تنظیم کننده هورمون رشد از یک آزادماهی جویبار و پروموتر تولید شد و این امکان را برای رشد آن تنها در فصل‌های بهار و تابستان در تمام سال فراهم می‌کرد.
در آوریل ۲۰۱۶، قارچ خوراکی دکمه‌ای اصلاح شده با استفاده از تکنیک کریسپر، تأیید "de facto" را در ایالات متحده دریافت کرد، پس از آنکه وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا اعلام کرد دیگر نیازی به طی کردن روند نظارتی آژانس نیست. این آژانس قارچ را معاف می‌داند زیرا روند ویرایش مستلزم معرفی DNA خارجی نیست.
بیشترین ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی که به‌طور گسترده کاشته شده‌اند برای تحمل علف کش‌ها طراحی شده‌اند. تا سال ۲۰۰۶ برخی از جمعیت‌های علفهای هرز در برابر برخی از علف کشهای مشابه مقاومت کرده بودند. گل تاج خروس پالمر یک علف هرز است که با پنبه در رقابت است. بومی جنوب غربی ایالات متحده است و به شرق منتقل شده و اولین بار در سال ۲۰۰۶، کمتر از ۱۰ سال پس از معرفی پنبه اصلاح شده، در مقابل گلیفوزات مقاوم شد.
ارگانیسم‌های مهندسی ژنتیکی برای کیفیت‌های مطلوب در آزمایشگاه تولید و آزمایش می‌شوند. رایج‌ترین روش اصلاح این است که یک یا چند ژن را به ژنوم ارگانیسم اضافه کنیم. به ندرت، ژنها برداشته می‌شوند یا حضور آنها افزایش یافته یا خاموش می‌شود یا تعداد نسخه‌های یک ژن افزایش یافته یا کاهش می‌یابد.
براساس وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا، تعداد رهاسازی‌های موجود در ارگانیسم‌های مهندسی ژنتیک از چهار مورد در سال ۱۹۸۵ افزایش یافته و به‌طور متوسط حدود ۸۰۰ مورد در سال است. تجمعی، بیش از ۱۷٬۰۰۰ نسخه تا سپتامبر ۲۰۱۳ تایید شده‌است.
پاپایا از نظر ژنتیکی برای مقاومت در برابر ویروس رینگ اسپات (PSRV) اصلاح شد. "SunUp" یک تراریخته قرمز با گوشت پاپایا Sunset است "نیویورک تایمز" اظهار داشت، "در اوایل دهه ۱۹۹۰، صنعت پاپایا هاوایی به دلیل ویروس کشنده مرگبار پاپایا با فاجعه روبرو شد. ناجی آن یک نژاد ساخته شده بود که در برابر ویروس مقاوم بود بدون آن، صنعت پاپایا ایالت هاوایی در حال از بین رفتن بود. امروزه ۸۰٪ از پاپایای هاوایی از نظر ژنتیکی مهندسی شده‌است، و هنوز هیچ روش مرسوم یا ارگانیکی برای کنترل ویروس رینگ اسپات وجود ندارد. " رقم اصلاح شده در سال ۱۹۹۸ تصویب شد. در چین، یک پاپایا تراریخته مقاوم در برابر PRSV توسط دانشگاه کشاورزی جنوب چین پرورش داده شد و اولین بار در سال ۲۰۰۶ برای کاشت تجاری تأیید شد. از سال ۲۰۱۲، ۹۵٪ از پاپایا در استان گوانگ‌دونگ و ۴۰٪ از پاپایای رشد یافته در استان هاینان از نظر ژنتیکی اصلاح شدند. در هنگ کنگ، جایی که برای رشد و تولید انواع گونه‌های پاپایا اصلاح شده معافیت وجود دارد، بیش از ۸۰٪ از پاپایای‌های رشد یافته و وارداتی تراریخته بودند. سیب زمینی "New Leaf"، یک ماده خوراکی اصلاح شده ژنتیکی است که با استفاده از باکتری‌های طبیعی موجود در خاک شناخته شده با عنوان "Bacillus thuringiensis" (Bt) برای محافظت گیاه از سوسک سیب‌زمینی کلرادو با عملکرد بالا ایجاد شده‌است. سیب زمینی New Leaf، که در اواخر دهه ۱۹۹۰ توسط مونسانتو به بازار عرضه شد، برای بازار مواد غذایی سریع ساخته شد. پس از آنکه خرده فروشان آن را رد کردند و پردازشگران مواد غذایی به مشکلات صادرات رسیدند، تولید آن در سال ۲۰۰۱ متوقف شد.
در سال ۲۰۰۵، حدود ۱۳ درصد از کدو سبز کشت شده در ایالات متحده برای مقاومت در برابر سه ویروس، اصلاح ژنتیکی شد؛ این گونه را در کانادا نیز کشت می‌کنند.
در سال ۲۰۱۱، ب‌آاس‌اف بزرگترین شرکت صنایع شیمیایی جهان درخواست اتحادیه امنیت مواد غذایی اروپا را برای کشت و بازاریابی سیب زمینی فورتونا به عنوان خوراک و مواد غذایی تصویب کرد. سیب زمینی با افزودن ژنهای مقاوم blb1 و blb2 در برابر سوختگی سیب زمینی ساخته شده بود که از سیب زمینی وحشی مکزیکی Solanum bulbocastanum نشات می‌گرفت. این سازمان در فوریه ۲۰۱۳، BASF درخواست خود را پس گرفت.
در سال ۲۰۱۳، USDA واردات یک آناناس GM را که به رنگ صورتی است تأیید کرد که یک ژن حاصل از نارنگی را بیان می‌کند و ژن‌های دیگر را سرکوب می‌کند و باعث افزایش تولید لیکوپن می‌شود. چرخه گلدهی گیاه تغییر کرده تا رشد و کیفیت یکنواخت تری حاصل شود. به گفته سازمان دولتی USDA، میوه پس از برداشت محصول، توانایی تکثیر و پایداری در محیط را ندارد. مطابق گفته دل مونت ، آناناس در یک «تک کشت» که از تولید بذر جلوگیری می‌کند، به‌صورت تجاری رشد می‌کنند، زیرا گل‌های گیاه در معرض منابع گردهسازگار نیستند. واردات به هاوایی به دلایل «بهداشت گیاهان» ممنوع است
در سال ۲۰۱۴، USDA یک سیب زمینی اصلاح شده ژنتیکی را که توسط شرکت JR Simplot ساخته شده بود، تأیید کرد که حاوی ده اصلاح ژنتیکی است که از له شدن جلوگیری می‌کند و در هنگام سرخ کردن آکریل‌آمید کمتری تولید می‌کند. این تغییرات پروتئین‌های خاص از سیب زمینی‌ها را از طریق تداخل RNA به جای معرفی پروتئین‌های جدید از بین می‌برد.
در فوریه سال ۲۰۱۵ سیب‌های آرکتیک توسط USDA تأیید شده بودند، که به اولین سیب اصلاح شده ژنتیکی برای فروش در ایالات متحده تبدیل شدند. که از آرام سازی ژن برای کاهش ابراز پلی فنل اکسیداز (PPO) استفاده می‌شود، بنابراین از قهوه ای شدن میوه جلوگیری می‌شود
ذرت مورد استفاده برای مواد غذایی و و تولید اتانول برای تحمل علف‌کشهای مختلف و با پروتئین مخصوص از "Bacillus thuringiensis (Bt)" که حشرات خاصی را می‌کشد، از نظر ژنتیکی اصلاح شده‌است. حدود ۹۰ درصد از ذرت کشت شده در ایالات متحده در سال ۲۰۱۰ اصلاح شده بوده‌است در ایالات متحده در سال ۲۰۱۵، ۸۱٪ از سطح زمین ذرت حاوی گونه Bt و ۸۹٪ سطح زمین ذرت حاوی صفت مقاوم گلیسفات بود. ذرت را می‌توان به صورت دانه‌ای در پنکیک، کلوچه، دونات، نان و همچنین غذاهای کودک، محصولات گوشتی، غلات و برخی از فراورده‌های تخمیر شده به مواد غذایی، و آرد تبدیل کرد. خمیر و آرد ماسا با پایه ذرت در تولید صدف‌های تاکو، چیپس ذرت و تورتیلا استفاده می‌شود.
سویا اصلاح شده ژنتیکی برای تحمل علف کش‌ها و تولید روغن‌های سالم‌تر اصلاح شده‌است. در سال ۲۰۱۵، ۹۴ درصد از سطح زمین سویا در ایالات متحده از نظر ژنتیکی اصلاح شده و دارای تحمل گلیسپوزات بود.
از دسامبر سال ۲۰۱۷، گندم اصلاح شده ژنتیکی در آزمایش‌ها میدانی ارزیابی شده‌است، اما به صورت تجاری منتشر نشده‌است.
نشاسته یا آمیلیوم یک پلی ساکارید است که توسط همه گیاهان سبز به عنوان یک ذخیره انرژی تولید می‌شود. نشاسته خالص یک پودر سفید، بی‌مزه و بی‌بو است. از دو نوع مولکول آمیلوز خطی و مارپیچ و آمیلوپکتین شاخه ای تشکیل شده‌است. بسته به نوع گیاه، نشاسته به‌طور کلی حاوی ۲۰ تا ۲۵ درصد آمیلوز و ۷۵ تا ۸۰ درصد آمیلوپکتین از نظر وزن است.
نشاسته می‌تواند با ایجاد نشاسته اصلاح شده برای مقاصد خاص، اصلاح شود از جمله ایجاد بسیاری از قندهای موجود در غذاهای فرآوری شده. آنها شامل موارد زیر هستند:
لسیتین یک چربی طبیعی است. آن را می‌توان در زرده تخم مرغ و گیاهان تولید روغن یافت. این ماده امولسیفایر است و بنابراین در بسیاری از غذاها مورد استفاده قرار می‌گیرد. روغن ذرت، سویا و گلرنگ منبع لسیتین هستند، اگرچه اکثر لسیتین‌های تجاری موجود از سویا است. لسیتین کافی فرآوری شده معمولاً با روشهای آزمایش استاندارد غیرقابل کشف است. مطابق سازمان غذا و دارو آمریکا، هیچ مدرکی که لسیتین در سطوح متداول استفاده شود، خطری برای عموم نشان نمی‌دهد. لسیتین اضافه شده به غذاها فقط ۲ تا ۱۰ درصداست ۱ تا ۵ گرم از فسفوگلیسیریدها به‌طور متوسط روزانه مصرف می‌شود. با این وجود، نگرانی‌های مصرف‌کنندگان در مورد غذاهای اصلاح شده به چنین محصولاتی گسترش می‌یابد. این نگرانی منجر به تغییر سیاست‌ها و مقررات در اروپا در سال ۲۰۰۰ شد، هنگامی که مقررات (EC) 50/2000 تصویب شد که به برچسب زدن مواد غذایی حاوی مواد افزودنی مشتق شده از ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی، از جمله لسیتین شد.
ایالات متحده ۱۰٪ قند خود را وارد می‌کند، در حالی که ۹۰٪ باقی مانده از چغندر قند و نیشکر استخراج می‌شود. پس از مقررات زدایی در سال ۲۰۰۵، چغندرقند مقاوم به گلیفوسیات در ایالات متحده به‌طور گسترده پذیرفته شد. در سال ۲۰۱۱ حدود ۹۵ هکتار چغندرقند در ایالات متحده با بذر مقاوم به گلیفوسات کاشته شد.  چغندرقند اصلاح شده برای کشت در ایالات متحده، کانادا و ژاپن تأیید شده‌است. چغندر اصلاح شده برای واردات و مصرف در استرالیا، کانادا، کلمبیا، اتحادیه اروپا، ژاپن، کره، مکزیک، نیوزیلند، فیلیپین، فدراسیون روسیه و سنگاپور تأیید شد.  پالپ حاصل از فرایند پالایش به عنوان خوراک حیوانات استفاده می‌شود. قند تولید شده از چغندر قند اصلاح شده حاوی هیچ پروتئین و DNA نیست - فقط ساکارز است که از نظر شیمیایی قابل تشخیص از قند تولید شده از چغندر قند غیراصلاح شده است.  تجزیه و تحلیل‌های مستقل انجام شده توسط آزمایشگاه‌های معتبر بین‌المللی نشان داد که شکر چغندرقند Roundup Ready با قند موجود از چغندرقند معمولی (غیر Roundup Ready) یکسان است.
بیشترین روغن نباتی استفاده در ایالات متحده است از محصولات اصلاح شده کلزا، ذرت، پنبه و سویا تولید می‌شود. روغن نباتی به عنوان روغن پخت پز و تردکننده و مارگارین به‌طور مستقیم به مصرف‌کنندگان فروخته می‌شود و در غذاهای آماده استفاده می‌شود. مقدار کمی پروتئین یا DNA از محصول اصلی موجود در روغن نباتی ناچیز است. روغن نباتی از تری گلیسیریدهای استخراج شده از گیاهان یا دانه‌ها ساخته شده و سپس تصفیه می‌شود و ممکن است از طریق هیدروژناسیون بیشتر پردازش شود تا روغنهای مایع را به مواد جامد تبدیل کنند. فرایند پالایش، تمام یا تقریباً همه مواد غیر تری گلیسیرید را از بین می‌برد. تری گلیسیریدهای زنجیره متوسط (MCTs) جایگزینی برای چربی‌ها و روغن‌های معمولی ارائه می‌دهند. طول یک اسید چرب در فرایند هضم بر جذب چربی آن تأثیر می‌گذارد. به نظر می‌رسد که اسیدهای چرب در موقعیت میانی روی مولکول‌های گلیسرول راحت تر جذب می‌شوند و بر متابولیسم بیشتر از اسیدهای چرب در موقعیت‌های نهایی تأثیر می‌گذارند. برخلاف چربی‌های معمولی، تری گلیسیریدهای زنجیره متوسط مانند کربوهیدرات‌ها متابولیزه می‌شوند. آنها از پایداری اکسیداتیو استثنایی برخوردار بوده و از فاسد شدن مواد خوراکی جلوگیری می‌کنند.
دام و طیور با مصرف خوراک دام پرورش می‌یابند که بخش اعظم آن از بقایای محصولات زراعی از جمله محصولات زراعی اصلاح شده تشکیل می‌شود. به عنوان مثال، تقریباً ۴۳٪ از بذر کلزا روغن است. آنچه بعد از استخراج روغن باقی می‌ماند، وعده غذایی است که به عنوان یک ماده غذایی به خوراک دام تبدیل می‌شود و حاوی پروتئین کلزا است. به همین ترتیب، بخش عمده ای از محصول سویا برای روغن و غذا پرورش می‌یابد. غذای سویا با پروتئین بالا و نان تست شده تبدیل به خوراک دام و غذای سگ می‌شود. ۹۸٪ محصول سویا آمریکا برای تهیه دام است. در سال ۲۰۱۱، ۴۹٪ از برداشت ذرت ایالات متحده برای خوراک دام (از جمله درصد ضایعات دانه‌های تقطیر شده) استفاده شد. با وجود روش‌هایی که هر روز حساس تر می‌شوند، آزمایش‌ها هنوز بسته به نوع خوراکی که از آنها تغذیه می‌شود فقط با نگاه کردن به گوشت، لبنیات یا محصولات تخم مرغ یک حیوان که حاصل از سویا تغذیه می‌شود قادر به ایجاد تفاوت در گوشت، شیر یا تخم حیوانات نیستند. تنها راه برای تأیید حضور ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی در خوراک دام، تجزیه و تحلیل منشأ خود خوراک است. "
رنت ترکیبی از آنزیم‌ها است که برای انعقاد شیر به پنیر استفاده می‌شود. که در معده چهارم گوساله‌ها موجود است، و کمیاب و گران بود، یا از منابع میکروبی که غالباً مزه‌های ناخوشایند ایجاد می‌کردند. مهندسی ژنتیک باعث شده‌است که ژنهای تولیدکننده گیاه رنت را از معده حیوانات استخراج کرده و آنها را در باکتریها، قارچها یا مخمر قرار دهند تا آنها را به تولید کیموزین، آنزیم اصلی تبدیل کند.  میکروارگانیسم اصلاح شده پس از تخمیر کشته می‌شود. کیموزین از مایع تخمیر جدا می‌شود، به طوری که کیموزین تولید شده توسط تخمیر (FPC) که توسط تولیدکنندگان پنیر مورد استفاده قرار می‌گیرد دارای یک توالی اسید آمینه است که با پنیر مایه گاو یکسان است.  بیشتر کیموزین کاربردی در آب‌پنیر حفظ می‌شود. مقدار کمی از کیموزین ممکن است در پنیر باقی بماند.
دامهای اصلاح شده ژنتیکی، ارگانیسم‌هایی از گروه گاو، گوسفند، خوک، بز، پرنده، اسب و ماهی است که برای مصرف انسان نگهداری می‌شوند و مواد ژنتیکی آنها (DNA) با استفاده از روشهای مهندسی ژنتیک تغییر یافته‌است. در بعضی موارد، هدف معرفی صفت جدیدی به حیوانات است که به‌طور طبیعی در گونه‌ها مشاهده نمی‌شود، یعنی تحویل ژن.
یک بررسی در سال ۲۰۰۳ که به نمایندگی از استانداردهای غذایی استرالیا، نیوزیلند منتشر شده آزمایش تراریخته را در مورد گونه‌های دامی زمینی و همچنین گونه‌های آبزی مانند ماهی و صدف بررسی کرد. در این بررسی تکنیک‌های مولکولی مورد استفاده برای آزمایش و همچنین تکنیک‌های ردیابی تراریخته‌ها در حیوانات و محصولات و همچنین موضوعاتی در مورد ثبات تراریخته مورد بررسی قرار گرفته‌است.
بعضی از پستانداران که معمولاً برای تولید مواد غذایی مورد استفاده قرار می‌گیرند، برای تولید محصولات غیر غذایی اصلاح شده‌اند، عملی که گاهی به آن "فارمینگ" گفته می‌شود.
ماهی قزل آلا اصلاح شده ژنتیکی ، منتظر تأیید مقررات از سال ۱۹۹۷،  برای مصرف انسانی توسط FDA در نوامبر ۲۰۱۵ تأیید شد، تا در محل تخم ریزی مخصوصی در کانادا و پاناما پرورش یابد.
یک اجماع علمی وجود دارد که در حال حاضر مواد غذایی موجود در محصولات غذایی اصلاح شده ژنتیکی از نظر غذای معمولی خطر بیشتری برای سلامتی انسان ندارند، اما این که هر ماده غذایی اصلاح شده ژنتیکی قبل از معرفی باید مورد آزمایش قرار گیرد. با این وجود، اعضای جامعه بسیار کمتر از دانشمندان احتمال دارد غذاهای اصلاح شده ژنتیکی را بی خطر بدانند. وضعیت قانونی و نظارتی غذاهای اصلاح شده ژنتیکی در کشورها متفاوت است، در حالی که برخی از کشورها آنها را ممنوع یا محدود می‌کنند، و برخی دیگر مجازات‌های مختلفی را با آنها اعمال می‌کنند و در برخی نیز مصرف آنها آزاد است.
وضعیت قانونی و نظارتی غذاهای اصلاح شده بر حسب کشور متفاوت است، در حالی که برخی از کشورها آنها را ممنوع یا محدود می‌کنند، و برخی دیگر مجازات‌های مختلفی را با آنها در اختیار دارند. کشورهایی مانند ایالات متحده، کانادا، لبنان و مصر از "معادله قابل توجهی" استفاده می‌کنند تا تشخیص دهند که آیا آزمایش بیشتری لازم است، در حالی که بسیاری از کشورها مانند کشورهای اتحادیه اروپا، برزیل و چین فقط مجوز کشت ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی را به صورت موردی مجاز می‌کنند. در ایالات متحده، FDA مشخص کرد که ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی به عنوان افزودنی مجاز به‌طور کلی ایمن شناخته شده و بنابراین اگر محصول ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی از نظر کاملاً معادل محصول غیر اصلاح شده باشد، آزمایش اضافی احتیاج ندارد. در صورت یافتن مواد جدید، آزمایش‌های بیشتر ممکن است لازم باشد تا نگرانی‌ها در مورد سمی بودن نهان، حساسیت زایی، انتقال ژن احتمالی به انسان یا برخورد ژنتیکی به موجودات دیگر را برآورده سازد.
مقررات دولت‌ها در مورد توسعه و آزادسازی GMO بین کشورها بسیار متفاوت است. اختلافات مشخص شده مقررات GMO را در مقررات آمریکا و مقررات GMO در اتحادیه اروپا از هم جدا می‌کند. مقررات بسته به میزان مصرف محصول مورد نظر نیز متفاوت است. به عنوان مثال، یک محصول که برای استفاده از مواد غذایی در نظر گرفته نشده‌است، به‌طور کلی توسط مقامات مسئول ایمنی مواد غذایی مورد بررسی قرار نمی‌گیرد.
از سال ۲۰۱۵، در ۶۴ کشور جهان محصولات GMO اجبار به برچسب زدن در بازار دارند.
سیاست ملی ایالات متحده و کانادا این است که فقط با توجه به تفاوت‌های مهم در ترکیب یا اثرات بهداشتی مستند، به برچسب نیاز داشته باشد، اگرچه برخی از ایالت‌های ایالات متحده مانند (ورمونت، کانکتیکات و ماین قوانینی را تصویب کردند که به برچسب زدن محصولات اصلاح شده در این ایالات اجباری است. در ژوئیه سال ۲۰۱۶، قانون عمومی ۱۱۴–۲۱۴ برای تنظیم برچسب زدن مواد غذایی GMO به تصویب رسید.
آزمایش روی ارگانیسم‌های اصلاح شده ژنتیکی در مواد غذایی و خوراکی به‌طور معمول با استفاده از تکنیک‌های مولکولی مانند واکنش زنجیره‌ای پلیمراز و بیوانفورماتیک انجام می‌شود.