پاتریک فرانسیس هیلی
پاتریک فرانسیس هیلی اس جی (۲۷ فوریه ۱۸۳۴–۱۰ ژانویه ۱۹۱۰) کشیش کاتولیک آمریکایی و یسوعی بود که رئیس بانفوذ دانشگاه جرج تاون بود و به عنوان «بنیانگذار دوم» آن شناخته شد. ساختمان پرچمدار دانشگاه، هالی هال، نام او را بر خود دارد. اگرچه او خود را در نظر گرفت و تا حد زیادی به عنوان سفید پذیرفته شد، هیلی پس از مرگ به عنوان اولین آمریکایی سیاه‌پوست برای تبدیل شدن به یک یسوعی شناخته شد، کسب دکترا، و تبدیل شدن به رئیس یک دانشگاه عمدتاً سفیدپوست.
هیلی در خانواده ای در جورجیا به دنیا آمد که رهبران بسیاری از کاتولیک‌ها را به وجود آورد. مادرش یک‌هشتم سیاه‌پوست و پدرش یک مهاجر سفیدپوست ایرلندی بود. بر اساس قوانین جورجیا، پدر هیلی از نظر فنی زن و فرزندانش را به عنوان برده در اختیار داشت. هیلی و خواهران و برادرانش توسط پدرشان برای تحصیل به شمال فرستاده شدند و هیلی تحصیلات عالی خود را در دانشگاه کاتولیک لوون ادامه داد و در سال ۱۸۶۴ دکترای خود را در فلسفه گرفت. او به آمریکا بازگشت و به عنوان کرسی فلسفه در جورج تاون شروع به کار کرد. دانشگاه.
هیلی در سال ۱۸۷۳ به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون انتخاب شد و سال بعد به ریاست دانشگاه منصوب شد. او به دنبال تبدیل این مؤسسه به یک دانشگاه مدرن، بر دوره ای از رشد نظارت کرد. او برجستگی علوم را افزایش داد، استانداردهای دانشکده پزشکی را بالا برد و بر گسترش سریع دانشکده حقوق نظارت کرد. او همچنین ساختمان بزرگی را ساخت که به تالار هیلی معروف شد، که دانشگاه را در بدهی قابل توجهی قرار داد. در سال ۱۸۸۲، او با برادرش، جیمز، اسقف پورتلند، مین، برای زندگی رفت و آن دو به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند. پس از آن، هیلی به کار شبانی در رود آیلند و شهر نیویورک بازگشت، قبل از بازگشت به جورج تاون، جایی که درگذشت.
پاتریک فرانسیس هیلی در ۲۷ فوریه ۱۸۳۴ در کلبه چوبی در مکون، جورجیا به دنیا آمد. پدر پاتریک، مایکل موریس هیلی، در سال ۱۸۱۸ از ایرلند از طریق کانادا به ایالات متحده مهاجرت کرده بود. او در زمینی که در لاتاری زمین جورجیا برنده شد، یک مزرعه پنبه در سواحل رودخانه Ocmulgee ایجاد کرد. او بسیار موفق بود و در نهایت با ۱٫۵۰۰ جریب فرنگی (۶۱۰ زمین) به یکی از بزرگ‌ترین زمین‌داران در شهرستان جونز تبدیل شد. او در نهایت صاحب ۴۹ برده شد که یکی از آنها مادر پاتریک، مری الیزا اسمیت بود. مایکل هیلی او را در سال ۱۸۲۹ از یک نجیب‌زاده پنبه ای به نام سام گریسوولد خریداری کرده بود که برای او یک برده خانگی بود. الیزا یک‌هشتم سیاهپوست بود که به اوکتورون معروف بود و فرزندانش را یک شانزدهم سیاه‌پوست کرد. یکی از والدین او در دهه ۱۷۹۰ در جریان انقلاب هائیتی از سنت دومینگ به ایالات متحده فرار کرده بود.
از آنجایی که ازدواج بین نژادی توسط قانون ضد نژادپرستی جورجیا ممنوع بود، مایکل در سال ۱۸۲۹ با الیزای ۱۶ ساله ازدواج کرد. در حالی که کلیسای کاتولیک ازدواج‌های بین نژادی را به رسمیت می‌شناخت، در آن زمان هیچ کشیشی در شهرستان ماکون وجود نداشت تا بتواند ازدواج کند. قضاوت در آن زمان، ازدواج آنها در میان ازدواج‌های بین نژادی در جنوب غیرمعمول بود، زیرا هیچ‌یک تا به حال با هیچ‌کس دیگری ازدواج نکرده بودند، و آنها تا پایان عمر با یکدیگر صادقانه زندگی کردند تا اینکه هر دو در سال ۱۸۵۰ درگذشتند.
پاتریک سومین خواهر از ۱۰ خواهر و برادر بود که هشت نفر از آنها تا بزرگسالی زنده می‌ماندند. سه خواهر او راهبه شدند، از جمله الیزا هیلی، که یکی از اولین مادران سیاه‌پوست برتر یک صومعه شد. دو تن از برادران او کشیش شدند. یکی از آنها، جیمز آگوستین هیلی، اسقف پورتلند، مین و اولین اسقف کاتولیک سیاه‌پوست در ایالات متحده شد. برادر دیگر، مایکل، یک کاپیتان برجسته در خدمات کاتر درآمد ایالات متحده در آلاسکا شد. پاتریک و همه خواهران و برادرانش به عنوان برده به دنیا آمدند، زیرا طبق دکترین قانونی زایمان به دنبال بارداری، آنها موقعیت قانونی مادر خود را به ارث برده بودند. مایکل هیلی توسط قانون جورجیا از اخراج همسر یا فرزندانش منع شد، که این امر تنها با مصوبه مجمع عمومی جورجیا در شرایط استثنایی امکان‌پذیر بود.
به عنوان برده طبق قانون، کودکان هلی از رفتن به مدرسه منع شدند. مایکل هیلی که مایل بود آنها را از شرایط بردگی در جورجیا حذف کند، همه فرزندانش را برای تحصیل در شمال فرستاد و در زمان مرگش در اوت ۱۸۵۰، قصد داشت به آنها بپیوندد. هیلی در ابتدا نتوانست مدرسه ای در شمال پیدا کند که فرزندانش را بپذیرد، اما در نهایت آکادمی فلاشینگ کواکر را که با خانه گردهمایی قدیمی کواکر در فلاشینگ، نیویورک (اکنون محله کوئینز) در ارتباط بود، تأسیس کرد که هر دو سیاه‌پوست را ثبت نام کردند. و دانش آموزان سفیدپوست، از جمله سه پسر بزرگ هیلی.
پاتریک هیلی مانند سه برادرش تحصیلات خود را در کالج صلیب مقدس در ماساچوست ادامه داد. او در سال ۱۸۵۰ در سن ۱۶ سالگی فارغ‌التحصیل شد و از دانشگاه جورج تاون مدرک لیسانس هنر دریافت کرد، زیرا صلیب مقدس هنوز طبق منشور جورج تاون منشور نشده بود و مدرکی دریافت نکرده بود. هیلی و برادرانش تحت تعلیم جان برنارد فیتزپاتریک، اسقف بوستون بودند. پس از فارغ‌التحصیلی، هیلی در ۱۷ سپتامبر ۱۸۵۰ وارد انجمن عیسی شد و به نوآموزی در فردریک، مریلند ادامه داد. او نگران بود که نژاد مختلط او مانعی برای ورود او به فرقه یسوعی باشد، اما این مشکلی نبود. این واقعیت که والدین هیلی هرگز به‌طور رسمی ازدواج نکرده بودند به این معنی بود که، طبق قانون شرعی، هیلی خارج از ازدواج به دنیا آمد. این مستلزم این بود که او برای پیوستن به این دستور معافیت دریافت کند، اما هیچ‌گاه به دنبال آن نبود و او بدون مشکل پذیرفته شد. با پذیرش او در انجمن عیسی، او اولین یسوعی سیاه‌پوست آمریکایی شد.
پس از دو سال تحصیل، هیلی اولین عهد خود را اقرار کرد و برای تدریس در کالج سنت جوزف در فیلادلفیا فرستاده شد. در سال ۱۸۵۳، او دوباره به دانشکده صلیب مقدس منتقل شد. هنگامی که در آنجا تدریس می‌کرد، متوجه شد که برخی از دانش آموزانی که برادرانش را می‌شناختند از پیشینه نژادی او مطلع شدند و در خفا نظرات تحقیرآمیز دربارهٔ او بیان کردند.
در سال ۱۸۵۸، هیلی به دانشگاه جورج تاون رفت و در آنجا به تحصیل فلسفه و الهیات پرداخت. مافوقان یسوعی در جورج تاون تحت تأثیر مهارت او در فلسفه قرار گرفتند و تصمیم گرفتند او را به اروپا بفرستند و در آنجا به تحصیل ادامه داد. او ابتدا به رم رفت، اما در طول زمستان سلامتش رو به افول گذاشت و به مدرسه علمیه سنت سولپیس پاریس منتقل شد. او سرانجام برای تکمیل تحصیلات خود در دانشگاه کاتولیک لوون به بلژیک رفت. زمانی که آنجا بود، در ۳ سپتامبر ۱۸۶۴ به عنوان کشیش منصوب شد. او همچنین به زبان‌های لاتین، فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی مسلط شد. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۶۵، او دکترای فلسفه گرفت و اولین سیاه‌پوست آمریکایی بود که موفق به اخذ مدرک دکترا شد.
در طول زندگی او، نژاد هیلی موضوع حدس و گمان بود. طبق قانون یک قطره، که در زمان حیاتش رواج داشت، او را «سیاه‌پوست» می‌انگاشتند، زیرا حداقل یک جد سیاه‌پوست داشت. برادران هیلی خود را سفیدپوست می‌دانستند تا سیاه‌پوست. از بین همه آنها، پاتریک هیلی به راحتی به عنوان سفیدپوست پاس شد. در واقع، پاسپورت او چهره‌اش را «روشن» توصیف می‌کرد و نشان می‌داد که او به‌عنوان یک مرد سفیدپوست با پوست روشن عبور کرده‌است، نه به‌عنوان یک مرد سیاهپوست با پوست روشن. اگرچه او خود را سفیدپوست می‌دانست، اما زمانی که به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون خدمت می‌کرد، آگاهی از پیشینه نژادی مختلط او پنهان نبود. هموطنان یسوعی او از نژاد مختلط او اطلاع داشتند، اما بعید است که این موضوع در خارج از محافل یسوعی شناخته شده باشد.
علیرغم ظاهر و هویت شخصی او، گمانه زنی‌هایی در مورد نژاد او در اوایل زندگی اش وجود داشت. اورست براونسون، یک نوکیش کاتولیک که خانواده هیلی را شخصاً می‌شناخت، در حالی که نژادپرستی در ایالات متحده را در مقاله‌ای در سال ۱۸۶۲ محکوم می‌کرد، به برادران هیلی که کشیش شدند اشاره کرد که متعلق به دسته «مردانی با ترکیبی از خون سیاهپوستان هستند، متولد شده از مادران برده." به همین ترتیب، پاتریک هیلی در دوران مدرسه با شایعاتی در میان همکلاسی‌هایش مواجه شد مبنی بر اینکه رنگ سفید اما کمی تیره او به دلیل وجود مقداری «خون اسپانیایی» است. از سه برادر هیلی که کشیش بودند، فقط الکساندر شروود هیلی سیاه رنگ ظاهر شد.
اگرچه پیشینه دو نژادی هیلی در طول زندگی او به‌طور گسترده‌ای شناخته شده نبود، در اواسط قرن بیستم علاقه دوباره ای به تاریخ او وجود داشت. در اوایل دهه ۱۹۵۰، آلبرت اس. فولی، جامعه‌شناس یسوعی، شروع به تحقیق در مورد تاریخچه خانواده هیلی کرد که در کتابی در سال ۱۹۵۴ که نژاد مختلط آنها را توصیف می‌کرد، به اوج خود رسید. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، دانشگاه جورج تاون شروع به شناسایی عمومی هیلی به عنوان سیاه‌پوست کرد.
در سال ۱۸۶۶، هیلی به مریلند بازگشت و به عنوان کرسی فلسفه در دانشگاه جورج تاون منصوب شد، دانشگاهی که در حال بهبودی از آسیب‌های جنگ داخلی بود. او در سال ۱۸۶۷ آخرین عهد خود را اقرار کرد. سال بعد، بخشدار مدارس شد. هیلی برای مدت کوتاهی در کلیسای مریم مقدس در اسکندریه، ویرجینیا مستقر شد. او با جولیا گاردینر تایلر، بیوه پرزیدنت جان تایلر، دوستی برقرار کرد و با گرویدن او به کاتولیک، در طول غسل تعمید مشروط او در می ۱۸۷۲ به عنوان پدرخوانده او عمل کرد.
در اوایل سال ۱۸۶۹، صحبت از نامگذاری هیلی به عنوان جانشین برنارد آ. مگوایر بود. مافوق استان، جوزف کلر، هیلی را واجد شرایط‌ترین نامزد توصیف کرده بود، اما مافوقان در رم به دلیل رقابت هیلی، جان اوایل را انتخاب کردند. زمانی که ارلی بیمار شد، کلر به مافوق در رم پیشنهاد داد که جان باپست جانشین او شود، در حالی که هیلی به جای باپست به عنوان رئیس کالج بوستون، معتقد بود که نژاد او در مدرسه نیوانگلند کمتر مورد توجه قرار خواهد گرفت. رم این ترتیب را رد کرد و تصمیم گرفت که باپست در بوستون بماند. هنگامی که سلامت رئیس‌جمهور ارلی رو به وخامت نهاد، هیلی به‌طور فزاینده ای وظایف ریاست جمهوری را بر عهده گرفت.
در ۲۳ مه ۱۸۷۳، ارلی به‌طور ناگهانی درگذشت و کلر هیلی را به عنوان پیشوای کار انتخاب کرد. روز بعد، هیئت مدیره گام دیگری برای انتخاب او به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون برداشت. انتصاب او به عنوان رئیس توسط سرلشکر یسوعی، که معمولاً تقریباً همزمان با انتخاب رئیس‌جمهور جدید انجام می‌شد، تا یک سال بعد انجام نشد. تأخیر نتیجه نگرانی رم در مورد پیشینه نژادی مختلط هیلی بود. در ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۴، وی رسماً به عنوان رئیس و رئیس دانشگاه افتتاح شد. به این ترتیب، او اولین رئیس سیاهپوست یک دانشگاه عمدتاً سفیدپوست در ایالات متحده شد. در یک ترتیب غیرمعمول، او تا سال ۱۸۷۹، همزمان با ریاست جمهوری، به سمت بخشداری ادامه داد.
در سال پس از تحلیف خود به عنوان رئیس‌جمهور، هیلی هدف خود از تبدیل جورج تاون به یک «دانشگاه» مدرن را برای ژنرال برتر، پیتر جان بککس، توضیح داد. در حالی که جورج تاون قبلاً با تعریف آمریکایی معاصر از دانشگاه - مجموعه ای از مدارس اعطا کننده مدرک تحت یک دولت - مطابقت داشت - هیلی به دنبال بازسازی جورج تاون در مفهوم جدید دانشگاه - مؤسسه ای بود که در آن فرد می‌توانست در هر یک از طیف گسترده‌ای بیاموزد. رشته‌های دانشگاهی تخصصی تر به این ترتیب، او در پی تحقق بخشیدن به آنچه اسقف‌های کشور، که در سال ۱۸۶۶ در شورای عمومی دوم بالتیمور گرد هم آمدند، بود: یک دانشگاه بزرگ کاتولیک در ایالات متحده که در هر موضوع مذهبی و سکولار تحصیل می‌کرد.
جمعیت‌شناسی بدنه دانشجویی در دوران تصدی هیلی دستخوش تغییر شد و برای اولین بار شمالی‌ها از جنوبی‌ها بیشتر شدند. در همین حال، درصد دانش‌آموزانی که کاتولیک بودند به بیش از ۸۰ درصد افزایش یافت تا حدی به دلیل رشد طبقه متوسط ایرلندی آمریکایی در شمال که توانست پسران خود را به جورج تاون بفرستد. در همین حال، هیلی اولین برنامه بورسیه تحصیلی رسمی را ایجاد کرد که شهریه یک دانش آموز از هر محله واشینگتن را پرداخت می‌کرد. او همچنین رویکرد دانشگاه به نظم و انضباط دانشجویی را اصلاح کرد و آن را با سایر دانشگاه‌های معاصر آمریکا مطابقت داد. به جای اینکه دانشگاه به صورت محلی عمل کند، با دانشجویان به عنوان افرادی در آستانه بزرگسالی رفتار می‌کند.
هیلی اصلاح برنامه درسی را که به عنوان بخشدار با افزایش وسعت دروس ارائه شده آغاز کرد، ادامه داد و تا سال ۱۸۷۹ به دانشجویان اجازه داد تا برنامه درسی کلاسیک هنرهای لیبرال یا برنامه درسی جدید «تجاری و علمی» را مطالعه کنند. فارغ التحصیلان این برنامه درسی علمی جدید مدرک لیسانس علوم را دریافت کردند. هیلی هیئت علمی جدید یسوعی را با اعتبار علمی بالاتر برای حمایت از این پیشرفت برنامه درسی استخدام کرد. علیرغم تأکید جدید بر علم، هیلی تعهد دانشگاه را به بلاغت احیا کرد. در سال ۱۸۷۵، او پس از اهدایی توسط دانش‌آموخته ریچارد تی. او همچنین با اختصاص اتاق خود در سالن هیلی، جایگاه ممتازی را در میان گروه‌های دانشجویی به انجمن داد. سه مدال فارغ‌التحصیلی ایجاد شد: مدال مناظره مریک، مدال تاریخی موریس، و مدال علمی برج. هیلی همچنین تمرین رهبانی را که یک دانش آموز در سفره خانه هنگام غذا با صدای بلند بخواند را متوقف کرد.
هیلی علاوه بر اصلاح آموزش علوم در مقطع کارشناسی، به دنبال ارتقای دانشکده پزشکی به استانداردهای دقیق و مدرن پزشکی بود. در حالی که مدرسه قبلاً تقریباً به‌طور کامل مستقل از بقیه دانشگاه عمل می‌کرد، هیلی هیئت مدیره خود را منحل کرد و مدرسه را تحت کنترل مستقیم خود قرار داد و کل دانشکده را جایگزین کرد (فقط دانشکده مؤسس به عنوان اساتید برجسته باقی ماند). طول برنامه درسی از دو سال به سه سال افزایش یافت که اکنون شامل آموزش بالینی می‌شود. برای اولین بار، متقاضیان باید در یک آزمون ورودی شرکت کنند.
در دوران ریاست هیلی، دانشکده حقوق رشد کرد، که تا حد زیادی به دلیل تصمیم ناحیه کلمبیا در مورد الزام متقاضیان جدید به وکالت برای گذراندن سه سال تحصیلات رسمی حقوقی بود. در اوایل دهه ۱۸۸۰، مدرسه دو بار در مرکز شهر واشینگتن جابجا شد، اما از نظر مالی قادر به نقل مکان به پردیس جورج تاون دانشگاه آنطور که می‌خواست نبود.
هیلی و کلر در سال ۱۸۷۴ ملاقات کردند و مشخص کردند که ضروری‌ترین نیاز جورج تاون گسترش امکانات فیزیکی است. آنها امکان نقل مکان به پردیس جدید و نزدیک در شمال New Cut Road (که امروزه به نام Reservoir Road شناخته می‌شود) یا انتقال دانشگاه به‌طور کامل از واشینگتن D.C. با این حال، هزینه هر دوی این پیشنهادات گران بود و آنها تصمیم گرفتند در عوض محوطه دانشگاه را بهبود بخشند. هیلی با جایگزینی طرح‌هایی برای ساخت چندین ساختمان کوچک‌تر، ساختن ساختمان بزرگی را که به‌عنوان بخشدار تصور می‌کرد، به سبک معماری آراسته‌ای که با معماری ساده فدرال شهر در تضاد بود، ساخت. این نورث قدیمی و ساختمان مگوایر را به هم متصل می‌کند.
در سال ۱۸۷۴، هیلی به معماران جان ال. اسمیت مایر و پل جی. پلز دستور داد تا ساختمانی را طراحی کنند که بعداً به عنوان تالار هیلی، ساختمان شاخص جورج تاون شناخته شد. این ساختمان دارای پنج طبقه است که در بالای آن یک برج ساعت ۲۰۰فوت (۶۱ متر) قرار دارد و عناصری از چندین سبک معماری را در یک نمای رومی در درجه اول ترکیب می‌کند که دانشگاه‌های باستانی اروپا را تداعی می‌کند. این مکان شامل کلاس‌های درس، دفاتر، یک سالن نمایش (که بعداً به نام گاستون هال شناخته شد)، آزمایشگاه‌ها، یک کتابخانه و خوابگاه‌های دانشجویی در آن قرار داشت. در سال ۱۸۷۷، پس از اخذ موافقت مافوق استان، که نسبت به هزینه ساخت یک ساختمان بزرگ و آراسته محتاط بود، شروع به کار کرد و اجازه داد ۱۰۰۰۰۰ دلار هزینه شود، معادل ۲٫۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹. الگو:Inflation/ تا حد زیادی بزرگترین پروژه ای که جورج تاون انجام داده بود، ساخت این ساختمان به دانشگاه، که قبلاً از وحشت سال ۱۸۷۳ رنج می‌برد، نیاز داشت تا کل پروژه را با بدهی تأمین مالی کند.
برای حفظ این پروژه، در سال ۱۸۸۰، هیلی انجمن فارغ التحصیلان جورج تاون را که چهار سال قبل از بین رفته بود، دوباره تأسیس کرد. او همچنین از ویلیام ویلسون کورکوران، قدیمی‌ترین فارغ‌التحصیل زنده دانشگاه، خواست تا رئیس انجمن شود و کمک مالی جمع‌آوری کند. علیرغم ایجاد انجمن فارغ التحصیلان و کمک مالی Corcoran، پس از چندین سال، تنها بخش کوچکی از ۱۰۰۰۰۰ دلار جمع‌آوری شد؛ بنابراین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰، هیلی دانشگاه را ترک کرد تا برای جمع‌آوری سرمایه به کشور سفر کند. در سال ۱۸۷۸، او به همراه رئیس کالج صلیب مقدس، جوزف بی اوهاگان، از طریق تنگه پاناما به سانفرانسیسکو، کالیفرنیا رفت. اگرچه این سفر برای جمع‌آوری کمک‌های مالی نیز بود، اما هدف اصلی این سفر بهبود سلامت رو به زوال هیلی بود. سال بعد، او از طریق زمینی بازگشت و از غرب میانه به شهر نیویورک و در ساحل شرقی عبور کرد. هیلی با وجود تلاش‌های گسترده‌اش، تنها توانست ۶۰۰۰۰ دلار جمع‌آوری کند.
در همین حال، با پیشرفت ساخت و ساز در ساختمان، هزینه‌ها نیز افزایش یافت. در نوامبر ۱۸۷۹، نمای بیرونی ساختمان با هزینه بیش از ۱۵۰۰۰۰ دلار تکمیل شد. پس از توقف در ساخت و ساز، کار بر روی فضای داخلی در سال ۱۸۸۰ آغاز شد که نیاز به اخذ وام‌های اضافی و بزرگ داشت. این ساختمان در سال ۱۸۸۱ به‌طور منظم مورد استفاده قرار گرفت و تا سال بعد، تقریباً ۴۴۰۰۰۰ دلار برای این پروژه هزینه شده بود، معادل ۱۱۷٫۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹. الگو:Inflation/fn دانشگاه با وضعیت بد مالی مواجه شد. کارکنان خود، از جمله تمام اعضای هیئت علمی آن، شروع به اجاره و فروش املاکی که در واشینگتن، دی سی، ویرجینیا و پنسیلوانیا داشت، کرد.
هیلی در تمام دوران ریاست‌جمهوری خود وضعیت سلامتی ضعیفی داشت و احتمالاً از صرع درمان‌نشده رنج می‌برد. در سال ۱۸۸۱، او برای بهبود سلامتی خود با برادرش، جیمز، در مین رفت. پس از بازگشت به جورج تاون در فوریه ۱۸۸۲، وضعیت او به سرعت بدتر شد و در ۱۶ فوریه از ریاست جمهوری استعفا داد و جیمز . دونان جانشین او شد.
پس از ترک جورج تاون، هیلی به پورتلند، مین بازگشت تا با برادرش زندگی کند. این دو به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند و از مؤسسات اصلی کاتولیک در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و بلژیک بازدید کردند. او به نمایندگی از یسوعیان شمال شرقی ایالات متحده به عنوان نماینده بیست و چهارمین جماعت عمومی یسوعیان، که در پناهگاه لویولا در آزپیتیا، اسپانیا، در ۲۴ سپتامبر ۱۸۹۲ تشکیل شد، انتخاب شد. علی‌رغم سفرهای او، سلامت هیلی هرگز بهبود نیافت. . پس از مدتی به پراویدنس، رود آیلند رفت و در آنجا کارهای شبانی محدودی انجام داد. سپس به شهر نیویورک بازگشت و در آنجا به کلیسای سنت ایگناتیوس لویولا منصوب شد. چندین سال بعد، او به دانشگاه جورج تاون بازگشت تا آخرین سال‌های زندگی خود را سپری کند.
هیلی در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ در جورج تاون درگذشت. تشییع جنازه او در کلیسای دالگرن برگزار شد و جسد او در قبرستان جامعه یسوعیان در محوطه دانشگاه به خاک سپرده شد. تا زمان مرگش، هیلی به دلیل ریاست بر دوره ای از رشد بی‌سابقه در تاریخ دانشگاه، اغلب به عنوان «مؤسس دوم» جورج تاون شناخته می‌شد.
در سال ۱۹۶۹، انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه جورج تاون جایزه پاتریک هیلی را ایجاد کرد که هر ساله به فردی اهدا می‌شود که فارغ‌التحصیل دانشگاه نیست اما به آن کمک کرده و از آرمان‌ها و سنت‌های آن حمایت کرده‌است.