گردشگری تاریخی
گردشگری تاریخی یا همان میراث فرهنگی شاخه ای از گردشگری است که به سمت میراث فرهنگی مکانی که گردشگری در آن رخ می دهد انجام می‌پذیرد.
صندوق ملی محافظت از تاریخ در ایالات متحده آمریکا گردشگری تاریخی را اینگونه تعریف می‌کند.
"سفر برای تجربه مکان ها، مصنوعات و فعالیت هایی که به طور واقعی داستان ها و مردم گذشته را نشان می دهند" و "گردشگری میراث می تواند شامل منابع فرهنگی، تاریخی و طبیعی باشد".
فرهنگ همواره بخش عمده ای از سفر بوده است، چرا که توسعه تور بزرگ از قرن ۱۶ به بعد این گواهی را می دهد. در قرن بیستم، برخی از مردم ادعا کرده اند، فرهنگ متوقف شده است به عنوان هدف گردشگری؛ گردشگری در حال حاضر فرهنگ است. جاذبه های فرهنگی نقش مهمی در گردشگری در تمام سطوح دارند، از نکات برجسته جهانی فرهنگ جهانی گرفته تا جاذبه هایی که هویت های محلی را پایه ریزی می کنند.
فرهنگ، میراث، و هنر از دیرباز به جذابیت مقاصد توریستی کمک کرده است. با این حال، در سال های اخیر 'فرهنگ' به عنوان یک ابزار بازاریابی مهم برای جذب آن مسافران با منافع ویژه در میراث و هنر دوباره کشف شده است.
به گفته هالینشد، گردشگری تاریخی سریع ترین بخشی است که هر روز در حال رشد است زیرا روندی به سمت افزایش تخصص در میان گردشگران وجود دارد. این روند در افزایش حجم گردشگرانی که به دنبال ماجراجویی، فرهنگ، تاریخ، باستان شناسی و تعامل با مردم محلی هستند، مشهود است.
گردشگری تاریخی به دلایل مختلف حائز اهمیت است. تأثیر مثبت اقتصادی و اجتماعی دارد، هویت را تثبیت و تقویت می کند، به حفظ میراث فرهنگی کمک می کند، با فرهنگ به عنوان ابزاری هماهنگی و تفاهم بین مردم را تسهیل می کند، از فرهنگ حمایت می کند و به تجدید گردشگری کمک می کند. همانطور که بنجامین پورتر و نوئل بی سالازار از نظر قوم نگاری مستند کرده اند، با این حال، گردشگری میراث فرهنگی نیز می تواند تنش و حتی درگیری بین سهامداران مختلف درگیر ایجاد کند.
گردشگری تاریخی دارای تعدادی اهداف است که باید در چارچوب توسعه پایدار برآورده شوند، مانند: حفظ منابع فرهنگی، تفسیر دقیق منابع، تجربه معتبر بازدیدکنندگان و تحریک درآمدهای حاصل از منابع فرهنگی. بنابراین می بینیم که گردشگری میراث فرهنگی نه تنها به شناسایی، مدیریت و حفاظت از ارزش های میراث می پردازد، بلکه باید در درک تأثیر گردشگری بر جوامع و مناطق، دستیابی به منافع اقتصادی و اجتماعی، تأمین منابع مالی نیز مشارکت داشته باشد. برای محافظت و همچنین بازاریابی و تبلیغات. ( JM Fladmark ، 1994)
گردشگری تاریخی شامل بازدید از مکان‌های تاریخی یا صنعتی است که ممکن است شامل کانال‌های قدیمی، راه‌آهن، میدان‌های جنگ، مکان‌های نظامی و غیره باشد. هدف کلی این است که از گذشته قدردانی کنیم.
به عنوان مثال، گوپال نیلکانث دندکار، نویسنده معروف مراتی ، برای کشف مناظر مرتبط با چاتراپاتی شیواجی ماهاراج و دستاوردهای او، تورهای پیاده‌گردی به قلعه‌های ماهاراشترا ترتیب می‌داد.
استعمارزدایی و مهاجرت زمینه اصلی بسیاری از گردشگری میراث معاصر را تشکیل می دهند. کاهش هزینه های سفر نیز گردشگری میراث را برای افراد بیشتری ممکن کرده است.
شکل ممکن دیگر شامل سفرهای مذهبی یا زیارت است. بسیاری از کاتولیک‌ها از سراسر جهان به واتیکان و مکان‌های دیگری مانند لوردس یا فاتیما می‌آیند . اسلام به پیروان خود دستور می دهد که حج را به مکه ببرند، بنابراین تا حدودی آن را از گردشگری به معنای معمول متمایز می کند، اگرچه این سفر می تواند یک رویداد فرهنگی مهم برای زائر نیز باشد.
گردشگری تاریخی را می‌توان به رویدادهای تاریخی نسبت داد که برای سرگرم‌کننده‌تر کردن آن‌ها دراماتیزه شده‌اند. به عنوان مثال، یک تور تاریخی در یک شهر یا شهر با موضوعی مانند ارواح یا وایکینگ ها. گردشگری میراث به جای ارائه دیدگاهی متعادل از آن دوره تاریخی، بر رویدادهای تاریخی خاص متمرکز است. هدف آن ممکن است همیشه ارائه حقایق تاریخی دقیق نباشد، برخلاف توسعه اقتصادی سایت و منطقه اطراف. در نتیجه، گردشگری تاریخی را می توان ترکیبی از آموزش، سرگرمی، حفظ و سود دانست.
مردم شناسی و قوم شناسی دو رشته اصلی بودند که به بومیان ، آداب و رسوم و ساختارهای سیاسی آنها علاقه داشتند.  اگرچه اولین کارگران میدانی علاقه ای به گسترش استعمار قدرت های اصلی اروپایی نداشتند، اما واقعیت این بود که یادداشت ها، کتاب ها و یادداشت های میدانی آنها توسط مقامات استعماری برای درک ذهن بومیان به کار گرفته شد.  از آن لحظه به بعد، انسان شناسی جذابیت عجیبی برای فرهنگ دیگری ایجاد کرد.  مفاهیم میراث و استعمار به طور جدایی ناپذیری در هم تنیده بودند.
یکی دیگر از مشکلات گردشگری تاریخی، تأثیر آن بر مردم بومی است که سرزمین و فرهنگ آنها مورد بازدید گردشگران قرار می گیرد. اگر مردم بومی بخشی از اکثریت یا قدرت حاکم در کشور نباشند، ممکن است آنطور که باید از گردشگری بهره نبرند. به عنوان مثال، گردشگری در مکزیک به دلیل پایان پیش بینی شده تقویم مایا افزایش یافته است. با این حال، برخی از فعالان ادعا می‌کنند که مایاهای بومی از افزایش ترافیک از طریق خرابه‌ها و دیگر بناهای فرهنگی بهره نمی‌برند.
مهم‌ترین دلایلی که گردشگری تاریخی را مهم کرده است عبارت است از