رنگ سیاسی
رنگ‌های سیاسی رنگ‌هایی هستند که به‌طور رسمی یا غیررسمی برای نشان دادن یک ایدئولوژی، جنبش یا حزب سیاسی به کار می‌روند. محل تلاقی نمادگرایی رنگ و نمادگرایی سیاسی است.
احزاب در کشورهای مختلف با ایدئولوژی‌های مشابه گاهی از رنگ‌های مشابه استفاده می‌کنند. به عنوان نمونه رنگ قرمز نماد ایدئولوژی‌های چپ در بسیاری از کشورها است (منجر به اصطلاحاتی مانند ارتش سرخ و ترساندن سرخ)، در حالی که رنگ آبی که اغلب برای محافظه کاری استفاده می‌شود، رنگ زرد بیشترین رابطه را با لیبرالیسم و آزادی‌خواهی راست، و سیاست سبز به دلیل رنگ سیاسی ایدئولوژی نامگذاری شده‌است.
انجمن‌های سیاسی از یک رنگ خاص در کشورهای مختلف متفاوت است و استثناهایی نیز در روند عمومی وجود دارد. به عنوان مثال، رنگ قرمز در طول تاریخ با سلطنت یا کلیسا در ارتباط بوده‌است، اما به مرور زمان با سیاست چپ ارتباط برقرار کرده‌است، در حالی که ایالات متحده با سایر کشورها تفاوت دارد زیرا محافظه‌کاری با قرمز و لیبرالیسم با آبی همراه است.
سیاستمدارانی که در محافل عمومی ظاهر می‌شوند، اغلب با پوشیدن گل رز، گل یا کراوات به رنگ حزب سیاسی خود را معرفی می‌کنند.
رنگ سیاه در درجه اول با آنارشیسم در ارتباط است. آنارشیست‌ها از سیاه به دلیل رد دولت و سلسله مراتب استفاده می‌کنند. رنگ سیاه را می‌توان فقدان رنگ، آنارشیسم را فقدان دولت دانست. این در مقابل پرچم‌های ملی استفاده می‌شود تا در عوض آنارشیسم جهانی را نشان دهد. سیاه و سفید است به میزان کمتر مورد استفاده برای نشان فاشیسم به کار می‌رود
رنگ‌های سیاه و قرمز حداقل از اواخر دهه ۱۸۰۰ هنگامی که توسط آنارشیست. های ایتالیایی در شورش بولونیا در کوکاد استفاده می‌شد، و در سال ۱۸۷۷ هنگامی که آنارشیست‌ها با حمل پرچم‌های قرمز و سیاه به شهر لتینو ایتالیا برای تبلیغ اولین بار وارد شهر ایتالیا شدند، توسط آنارشیست‌ها استفاده می‌شد. بین‌المللی در طول جنگ داخلی اسپانیا کنفدراسیون ملی کار از یک نوار مورب سیاه و قرمز استفاده کرد که رنگ سیاه آنارشیسم و قرمز نمایانگر جنبش کارگری و جنبش کارگری بود. این پرچم به سرعت توسط دیگر آنارشیست‌ها به تصویب رسید، و رنگ دوم برای تمیز فلسفه‌های خاص آنارشیست به کار رفته‌است: صلح طلبی آنارکو با سفید، آنارشیسم سبز با سبز، آنارکو سندیکالیسم و آنارکو کمونیسم با قرمز، متقابل با نارنجی و آنارکو سرمایه‌داری با زرد، در حالی که رنگ سیاه به‌طور معمول آنارشیسم را بدون صفت و ویژگی نشان می‌دهد.
در دوران طلایی دزدی دریایی، پرچم‌های سیاه دزدان دریایی مانند ریش سیاه و کالیکو جک به نمادهای محبوب دزدی دریایی تبدیل شدند. پرچم‌های نشان دهنده مرگ و بدون ربع برای کسانی که تسلیم نمی شوند. پرچم سیاه راجر جلف، که توسط کالیکو جک استفاده می‌شد، به نمادی محبوب و شناخته شده از دزدان دریایی، به ویژه دزدان دریایی قاره آمریکا تبدیل شد. جمجمه و استخوان‌ها نیز به یک سمبل خطرناک برای نمایش سمومی مانند سیانور، سیکلون ب و سایر مواد سمی تبدیل شدند. پرچم سیاه دزدی دریایی بعداً بر نمادهای آنارشیسم، مانند نمادهای سرزمین آزاد و شورش کرونشتات تأثیر می‌گذارد. ظهور دزدی دریایی اینترنتی منجر به پذیرش گسترده نمادهای دوران طلایی دزدی دریایی شد و به نمادهای سایت‌های دزدان دریایی مانند خلیج دزدان دریایی تبدیل شدند. تبدیل شدن رنگ سیاه به نمایندگی از احزاب دزدان دریایی.
رنگ آبی معمولاً با احزاب راست میانه یا محافظه‌کار در ارتباط است، که از استفاده آن توسط Tories (سلف حزب محافظه کار) در انگلستان ناشی می‌شود.
قهوه‌ای به دلیل اس‌آ (SA) که به اعضای آن پیراهن قهوه‌ای گفته می‌شد، با نازیسم همراه بوده‌است. آنها از پیراهن مشکی بنیتو موسولینی الگو گرفته شده و رنگ آن به این دلیل انتخاب شده‌است که بسیاری از لباس‌های قهوه ای که برای سربازان استعماری در مستعمرات آفریقای آلمان در نظر گرفته شده بود، پس از پایان جنگ جهانی اول با ارزان قیمت در دسترس بود. در اروپا و جاهای دیگر گاهی از رنگ قهوه ای برای اشاره به فاشیست‌ها به‌طور کلی استفاده می‌شود. سبز هم برای احزاب و جنبش‌های سیاسی دوستدار محیط زیست و هم برای اسلامی است (نگاه کنید به رنگ سبز در اسلام).
سرخابی رنگی است که تمایل به جای زرد برای احزاب و سازمانهای لیبرال و مرکزگرا در اروپا دارد. این نباید با استفاده سوسیالیستی یا سوسیال دموکراتیک از رنگ صورتی اشتباه گرفته شود.
نارنجی رنگ سنتی ایدئولوژی سیاسی دموکراتیک مسیحی و اکثر احزاب سیاسی دموکراتیک مسیحی است که مبتنی بر تعالیم اجتماعی کاتولیک و / یا الهیات نئو-کالوینیست است. احزاب سیاسی دموکراتیک مسیحی پس از جنگ جهانی دوم در اروپا و قاره آمریکا مورد توجه قرار گرفتند.
صورتی گاهی توسط احزاب سوسیال دموکرات مانند فرانسه و پرتغال استفاده می‌شود. رنگ سنتی تر سوسیال دموکراسی قرمز است (زیرا سوسیال دموکراسی از جنبش سوسیالیست دموکراتیک ناشی می‌شود)، اما برخی از کشورها احزاب بزرگ سوسیال دموکراتیک را در کنار احزاب بزرگ سوسیالیست یا کمونیست دارند، بنابراین استفاده از رنگ قرمز برای همه آنها گیج کننده است. در چنین مواردی، سوسیال دموکراتها معمولاً کسانی هستند که قرمز را به نفع رنگ دیگری کنار می‌گذارند. صورتی معمولاً به این دلیل انتخاب می‌شود که به عنوان نسخه نرمتر و کمتر پرخاشگرانه رنگ قرمز دیده می‌شود، به همان روشی که سوسیال دموکراسی از مرکزگرایی و سرمایه‌داری بیشتر از سوسیالیسم است. این اصطلاح واژه محاوره ای " pinko " نیز است.
اگرچه بنفش پیوندهای قدیمی تری با سلطنت دارد، اما برجسته‌ترین رنگی است که به‌طور سنتی با هیچ ایدئولوژی مهم معاصر ارتباط ندارد. به این ترتیب، بعضی اوقات برای نشان دادن ترکیبی از ایدئولوژی‌های مختلف، یا جنبش‌های اعتراضی جدید که منتقد همه احزاب قبلی هستند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
رنگ قرمز به‌طور سنتی با سوسیالیسم و کمونیسم در ارتباط است. قدیمی‌ترین نماد سوسیالیسم (و با گسترش کمونیسم) پرچم سرخ است که به انقلاب فرانسه در قرن هجدهم و انقلاب‌های ۱۸۴۸ برمی گردد. قبل از این ظرافت، به دلیل نمادگرایی و تداعی خون مسیح، رنگ قرمز به‌طور کلی با سلطنت یا کلیسا در ارتباط بود. رنگ قرمز برای نشان دادن خون کارگرانی انتخاب شد که در مبارزه علیه سرمایه‌داری جان خود را از دست دادند. همه اتحادها و سازمان‌های بزرگ سوسیالیستی و کمونیستی - از جمله انترناسیونال اول، دوم، سوم و چهارم - قرمز را به عنوان رنگ رسمی خود استفاده می‌کردند. ارتباط بین رنگ قرمز و کمونیسم خصوصاً شدید است. کمونیست‌ها بسیار بیشتر و بیشتر از قرمز از رنگهای سنتی خود استفاده می‌کنند.وایت امروزه عمدتاً با صلح طلبی (مانند پرچم تسلیم) و در سیاست‌های پادشاهی انگلستان به سیاستمداران مستقل مانند مارتین بل مرتبط است.
زرد رنگی است که بیشترین ارتباط را با لیبرالیسم و آزادیخواهی راست دارد.