یادگیری بصری
یادگیری بصری یا یادگیری مشاهده ای ، یادگیری‌ای است که از طریق مشاهده دیگران رخ می‌دهد. یادگیری بصری، نوعی از است که براساس فرایندهای مختلف، شکل‌های مختلفی به خود می‌گیرد. به‌نظر می‌رسد که این شکل از یادگیری در انسان نیازی به ندارد، بلکه در عوض به یک مدل اجتماعی مانند پدر و مادر، خواهر و برادر، دوستان یا معلم به همراه محیط اطراف احتیاج دارد. به‌خصوص در دوران کودکی، یک مدل، فردی دارای اقتدار یا مقام بالاتر در یک محیط می‌باشد. در حیوانات، یادگیری بصری معمولاً براساس شرطی شدن کلاسیک () است، که در آن رفتار با مشاهده رفتار شخص دیگری (مثلاً ازدحام پرندگان)، انجام می‌شود؛ ولی در عین حال فرایندهای دیگری نیز ممکن است که درگیر شوند.
بسیاری از رفتارهایی که یک یادگیرنده مشاهده می‌کند، به یاد می‌آورد و تقلید می‌کند، اعمالی هستند که مدل‌ها مدلسازی و نمایش را نشان می‌دهند، حتی اگر مدل ممکن است عمداً سعی در القای رفتار خاصی نداشته باشد. یک کودک، ممکن است قسم خوردن، خودارضایی، سیگار کشیدن و سایر رفتارهای ناجور را بیاموزد و آن‌ها را از طریق الگوبرداری ضعف (poor modeling) قابل قبول بپندارد. ادعا می‌کند که کودکان به‌طور مداوم از طریق یادگیری بصری رفتار مطلوب و نامطلوب را می‌آموزند. یادگیری مشاهده‌ای اظهار دارد که محیط شخصی، شناخت و رفتار فرد را در بر می‌گیرد و در نهایت، نحوه عملکردها و مدل‌های فردی را مشخص می‌کند.
از طریق یادگیری بصری، رفتارهای فردی از طریق فرایندی که زنجیره نام دارد، می‌تواند در سراسر فرهنگ گسترش یابد. به صورت کلی این زمانی صورت می‌پذیرد که فرد ابتدا با مشاهده فردی دیگر یک رفتار را بیاموزد و آن فرد به عنوان الگویی عمل می‌کند که افراد دیگری این رفتار را از اون می‌آموزند و به همین ترتیب این عمل ادامه می‌یابد.
آلبرت بندورا، که با شناخته شده‌است، این شکل اصلی یادگیری را در سال ۱۹۶۱ شناسایی کرد. اهمیت یادگیری بصری در کمک کردن به افراد، به ویژه کودکان نهفته‌است. درعین حال در یادگیری بصری با مشاهده رفتار دیگران پاسخ‌های جدیدی بدست می‌آوریم.
آلبرت بندورا اظهار داشت که رفتار افراد می‌تواند با توجه به محیط آنها تعیین شود. یادگیری بصری از طریق مشاهده رفتارهای منفی و مثبت اتفاق می‌افتد. بندورا به اعتقاد دارد که در آن محیط می‌تواند بر رفتار افراد تأثیر بگذارد و برعکس. به عنوان مثال، آزمایش عروسک بودو نشان می‌دهد که این مدل، در یک محیط مشخص، بر رفتار کودکان تأثیر می‌گذارد. در این آزمایش بندورا نشان می‌دهد که یک گروه از کودکان که در یک محیط پرخاشگر قرار می‌گیرند، به همان شیوه، یعنی با پرخاش، رفتار می‌کنند، در حالی که گروه دیگر کودکان که در یک محیط مدل نقش منفعل قرار می‌گیرند، به سختی هر نوع پرخاشگری را نشان می‌دهند.
در جوامعی که شیوه اصلی یادگیری کودکان از طریق مشاهده است، کودکان به ندرت از فعالیت‌های بزرگسالان جدا می‌شوند. این درگیر شدن در دنیای بزرگسالان در سنین پایین، به کودکان این امکان را می‌دهد تا از مهارت‌های یادگیری بصری در چندین حوزه زندگی استفاده کنند. این یادگیری به واسطه مشاهده کردن، نیازمند توانایی زیادی در دقت کردن است. از نظر فرهنگی، آن‌ها می‌آموزند که مشارکت‌شان و دارای نقش بودن‌شان در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند ارزشمند است. این امر به کودکان می‌آموزد که وظیفه آن‌هاست که به عنوان اعضای جامعه، مشارکت دیگران را مشاهده کنند تا به تدریج خودشان هم درگیر شوند و در آینده در جامعه ایفای نقش کنند.
مراحل یادگیری بصری، شامل قرار گرفتن در معرض مدل، به دست آوردن رفتار مدل و پذیرش آن به عنوان یک شخصیت واحد است.باندورا به‌طور واضح بین یادگیری و عملکرد تمایز قایل است. بدون ایجاد انگیزه، یک شخص رفتار کسی که چیزی آموخته‌است را ایجاد نمی‌کند. این انگیزه می‌تواند ناشی از تقویت بیرونی باشد، مانند وعده پاداش توسط آزمایشگر در برخی از مطالعات بندورا، یا پاداش دادنِ والدین. یا می‌تواند از پاداش نیابتی (vicarious reinforcement)، بر اساس مشاهدات مبنی بر پاداش گرفتنِ مدل‌ها باشد. مدل‌های سطح بالا می‌توانند بر اثر انگیزه عملکرد را تحت تأثیر قرار دهند. به عنوان مثال، دختران ۱۱ تا ۱۴ ساله در یک کار حرکتی، زمانی که فکر می‌کردند تشویق‌کننده‌های سطح بالایی دارند، نسبت به زمانی که فکر می‌کردند تشویق‌کننده‌ها سطح پایینی دارند، عملکرد بهتری داشتند.
بعضی حتی یک مرحله بین عامل اول یعنی توجه و عامل دوم یعنی حافظه اضافه کرده‌اند که شامل رفتار کد کردن می‌باشد.
یادگیری بصری منجر به تغییر در رفتار فرد در سه بعد می‌شود: