بوئینگ تی-۷
بوئینگ تی-۷ رد هاوک () یک محصول مشترک بین شرکت بوئینگ و گروه ساب است. این پروژه در سال ۲۰۱۸ مورد تأیید نیروی هوایی آمریکا قرار گرفت تا بعنوان هواپیمای آموزشی این کشور انجام وظیفه کند. جنگنده آموزشی تی-۷ هواپیمای نورثروپ تی-۳۸ تالون را پس از گذشت ۶۰ سال خدمت در نیروی هوایی آمریکا بازنشسته خواهد کرد.
نام هواپیما تی-۷ رد هاوک به پاس خدمات دانشکده آموزشی نیروی هوایی آمریکا نامگذاری شده‌است که در خلال جنگ جهانی دوم، هزاران خلبان را به نیروی هوایی تحویل داد. این آموزگاران خلبانی، از هواپیماهای کورتیس پی۴۰ وارهاوک در کار آموزش استفاده می‌کردند که با لقب وارهاوک (شاهین جنگی) شناخته می‌شدو دُم هواپیما با رنگ سرخ رنگامیزی شده بود. به پاس خدمات آن آموزگاران، هواپیمای جدید «رِد هاوک» (شاهین سرخ) نام گرفت. حرف تی مخفف واژه ترینینگ به معنی «تمرین» است.
در سال ۲۰۰۳ میلادی، فرماندهی آموزشی نیروی هوایی آمریکا موسوم به AETC تصمیم گرفت که جنگنده آموزشی و سالخورده تی-۳۸ تالون را بازنشسته کند. در سال ۲۰۰۸ و در پی سقوط یک فروند تی-۳۸ در هنگام پرواز آزمایشی پیشرفته، دو خلبان کارآموز جان خود را از دست دادند و نیاز نیروی هوایی آمریکا به یک جنگنده آموزشی پیشرفته، بیش از پیش ضروری شمرده شد.
آمریکا برای آموزش خلبانان لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ به هواپیمای جدید نیاز پیدا کرد و درخواست تولید یک جت آموزشی پیشرفته را به پنتاگون سپرد ولی در سال ۲۰۱۳ به دلیل گران بودن این پروژه تصمیم به لغو آن گرفتند. نیاز مبرم نیروی هوایی آمریکا به این جت آموزشی پیشرفته موجب شد که هزینه آن به هر صورت تأمین شود و برآورد شد با وجود اینکه هزینه این پروژه بسیار زیاد است، ولی این هزینه‌کرد در بازهٔ بلندمدت به سود نیروی هوایی خواهد بود. جنگنده آموزشی تی-۷ مجموعه‌ای از آموزشها ازجمله آموزش خلبانی پایه (مبتدی)، آموزش خلبانی حرفه‌ای، فورمیشن، کاربری ابزارها و ناوبری پیشرفته، جنگ پیشرفته هوا به هوا، جنگ پیشرفته هوا به زمین، آموزش خلبان دوم و مدیریت منابع را دارد. بعلاوهٔ این موارد، پنج مورد آموزشی پیشرفته‌تر را داراست که شامل: عملیات آموزشی در فشار ۶٫۵ جی تا ۷٫۵ جی؛ کاربری دید در شب و عملیات شبانه، رهگیری هوایی، عملیات دیتا لینک (ارتباطات داده‌ای)، و سوخت‌گیری هوایی است. البته سوختگیری هوایی برای خود هواپیما موجود نیست زیرا توانایی سوخت‌گیری هوایی را ندارد و این آموزش بر روی شبیه‌ساز این هواپیما انجام می‌شود. توانایی‌های کلی این هواپیمای آموزشی نسبت به یک جنگنده تمام‌عیار به میزان ۸۰ درصد است زیرا در غیر اینصورت هزینه تولید بسیار زیاد می‌شد.
طرح ساخت یک هواپیمای تک‌موتوره آموزشی دوسرنشین با دُم دوتایی که توانایی جمع کردن ارابه فرود را هم داشته باشد در نیروی هوایی آمریکا ارائه شد و شرکت پیمانکار این طرح بوئینگ با همکاری با شرکت سوئدی ساب، پروژه مشترک را آغاز نمودند. برای این هواپیمای آموزشی، یک عدد موتور آمریکایی جنرال الکتریک اف۴۰۴ درنظر گرفته شد. پروژه جدید آمریکا تحت عنوان تی-ایکس (T-X) آغاز شد و در سال ۲۰۱۳ برنامه‌ریزی شد که تا سال ۲۰۲۰ این جنگنده رسماً به پرواز درآید ولی پروژه با تأخیر روبرو شد؛ فقط نخستین فاز پروازهای آزمایشی به مدت ۳۶ ماه به طول انجامید و پس از طی فازهای بعدی، سرانجام هواپیما برای اولین بار بصورت جدی در سال ۲۰۲۱ در خط تولید قرار گرفت. و پس از مقایسه با هواپیماهای کره‌ای تی-۵۰ و هواپیمای ایتالیایی ام-۳۴۶ پیروز شده و توسط نیروی هوایی انتخاب شد. طبق ارزیابی‌های جدید، این هواپیما در سال ۲۰۲۳ یا ۲۰۲۴ به نیروی هوایی آمریکا تحویل داده خواهد شد. خط تولید تی-۷ یک خط تولید تمام دیجیتالی و بسیار پیشرفته است و سرعت تولید آن زیاد است بگونه‌ای که در طول ۳۰ دقیقه می‌تواند بدنه را با بال‌ها متصل کند. به گفتهٔ «چاک دابوندو» معاون شرکت بوئینگ، وجود چنین خط تولید پیشرفته‌ای موجب می‌شود مونتاژ دستی و خطاهای آن کاهش یابد و نیازی به سوراخ‌کاری دستی نباشد.
به منظور تأمین ناوگان سالخوردهٔ آموزشی در آمریکا، در سال ۲۰۱۸ تصویب شد که در مرحله اول تعداد ۳۵۱ فروند جنگنده آموزشی تی-۷ و همچنین ۴۱ شبیه‌ساز مربوط به این جنگنده تولید شود. و در فاز دوم تعداد کل به ۴۷۵ فروند برسد. هزینه فاز نخست این قرارداد ۹٫۲ میلیارد دلار است. در فرایند ساخت جنگنده آموزشی تی-۷، تجربیات و نیازهای نیروی دریایی آمریکا نیز لحاظ شده ولی مدل ناوپایه برای این جنگنده تولید نخواهد شد.
شرکت بوئینگ قصد دارد این جت آموزشی را مسلح کند و جایگزین هواپیماهای نورثروپ اف-۵ و آلفا جت در دیگر کشورهای جهان کند. ویژگی‌ها و شکل بدنهٔ این هواپیمای آموزشی موجب شده تا نقش‌های دیگری همانند نقش جنگنده سبک و حتی جنگنده اصلی برای آن درنظر گرفته شود.
مدل دیگری هم برای پشتیبانی هوایی نزدیک پیشنها شده‌است که می‌تواند در نواحی کم‌خطر برای بمباران سبک استفاده شود. البته در سال ۲۰۱۶ ایالات متحده تصمیم گرفت این مدل را برای نیروی هوایی آمریکا استفاده نکند و فقط آن را به کشورهای کم‌درآمد صادر نماید. به همین دلیل طرح و پلتفرم دیگری را برای پشتیبانی نزدیک ارائه کردند تا بوسیلهٔ آن هواپیما، تاندربولت ۲ را بازنشسته کنند.
از آنجایی که این جنگنده بسیار ارزان است، شرکت بوئینگ برنامه‌ریزی کرده‌است که تعداد ۲۷۰۰ فروند از این جنگنده تولید کند که ۴۷۵ فروند از آن متعلق به بخش آموزشی نیروی هوایی آمریکا خواهد بود و بقیه را به کشورهای دیگر خواهد فروخت. کشورهای صربستان و استرالیا از اهداف احتمالی شرکت بوئینگ هستند. نیروی هوایی استرالیا به دنبال جایگزین کردن بی‌ای‌ئی سیستمز هاوک است که در سال ۱۹۹۷ سفارش آن را به بریتانیا داده بود. صربستان نیز به دنبال بازنشسته کردن هواپیماهای آموزشی خود ازجمله سوکو جی-۴ و سوکو جی-۲۲ است.