شبکه‌ی خانگی
شبکه خانگی یا شبکه محلی خانگی (HAN) نوعی شبکه رایانه ای می‌باشد که به ارتباط بین دستگاه‌هایی که در یک خانه نزدیک هم هستند، کمک می‌کند.
وسایلی که توانایی شرکت در این شبکه خانگی را دارند مانند، ابزارها و دستگاه‌های هوشمند مانند چاپگرهای شبکه و رایانه‌های دستی قابل حمل، اکثراً از به دلیل توان فعل و انفعال، توانایی‌های آشکار شدن در آینده را به صورت پیشرفته را به دست می‌آورند. از این توانایی ها و کارکردهای افزوده می‌توان برای بهبود کیفیت زندگی داخل خانه به شیوه های مختلفی استفاده کرد مانند خودکار سازی وظایف تکراری، بهبود سودمندی فردی، بالا بردن امنیت خانه و دسترسی آسان‌تر به مشغولیت‌ها.
تأسیس این گونه شبکه عمدتاً برای تقسیم کردن دسترسی به اینترنت محلی و مسکونی به تمامی وسایل متصل به شبکه لازم و واجب است. برطبق روش‌هایی برای تخفیف دادن فرسودگی آدرس IPv4، بیشتر ارائه دهندگان خدمات اینترنت تنها برای یک متقاضی محلی خانگی، یک محدوده شبکه گسترده دارای آدرس IP تدارک دیده‌اند؛ بنابراین، چنین شبکه‌هایی به ترجمه آدرس شبکه در مسیر یاب‌های شبکه نیاز پیدا می‌کنند.
DHCP در یک شبکه محدوده محلی (LAN) خانگی شخصی به‌طور معمول برای تعیین کردن آدرس IP در زیر شبکه خانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. خدمت گذار DHCP یک مسیر یابی است که مشتری‌ها میزبان هستند (برای مثال رایانه‌های شخصی، تلفن‌های هوشمند، چاپگرها و غیره) مسیر یاب اطلاعات شکل و ترتیب را از طریق تلفیق و تفکیک کننده (مودم) از ارائه دهنده خدمات اینترنت تحویل می‌گیرد، و به علاوه خدمت گذارهای DHCP را با این مسیر یاب به عنوان یکی از سرویس گیرنده‌ها تعامل دارد. سرویس گیرنده درخواستی برای تنظیمات پیکر بندی از پروتکل DHCP مانند آدرس IP، یک مسیر از پیش تعیین شده و یک یا چند آدرس جدمت گذار DNS ، می‌دهد. به محض اینکه که سرویس گیرنده این تنظیمات را پیاده‌سازی کرد، میزبان توانایی برقراری ارتباط در آن اینترنت را خواهد داشت.
یک شبکه خانگی عموماً به یک یا بیشتر از ابزار زیر برای ساختن اتصال بین لایه فیزیکی، لایه پیوند داده و لایه شبکه میان وسایل درونی، شناخته شده به عنوان LAN و ابزارهای بیرونی در خارج از شبکه‌های LAN یا WAN وابسته است. موارد زیر مثال‌هایی از دستگاه‌های نوعی LAN است:
راه حل بازی سه‌گانه برای مهیا کنندهٔ سرویس نمایش دادن یک دستگاه ترکیبی مودم / بی‌سیم مسیر یاب اجاره ای، مانند Arris SURFboard SBG6580 است که برای کامل کردن نصب و شکل تنها نیاز به رمزعبور دارد. در اکثر مواقع، دیگر نیازی به کسب زیربنای اضافی برای دستگاه یا حتی دارا بودن دانش فنی پیشرفته برای توزیع موفق دسترسی به اینترنت برای کاربر در سر تا سر خانه نیست.
شبکه‌های خانگی هم از فناوری‌های با سیم و هم بی‌سیم برای وصل شدن به نقاط انتهایی (میزبان‌ها) استفاده کنند. فناوری بی‌سیم یک گزینهٔ برجسته در منازل است به علت سهولت در نصب، وجود نداشتن کابل‌های بدمنظر و ویژگی‌های مناسب عملکرد شبکه برای فعالیت‌های محلی.
یکی از معمول‌ترین شیوه‌های ساخت یک شبکه خانگی استفاده از تکنولوژی بی‌سیم از سیگنال رادیویی است؛ که شبکه ۸۰۲٫۱۱ توسط IEEE تأیید شده‌است. بیشتر دستگاه‌های خانگی با قابلیت بی‌سیم با فرکانس ۲٫۴ گیگاهرتز تحت 802.11b و 802.11g یا با فرکانس ۵ گیگاهرتز تحت شبکهٔ 802.11a کار می‌کنند. برخی از دستگاه‌های شبکه خانگی در هر دو سیگنال باند رادیویی عمل می‌کنند و در استاندارد 802.11n یا 802.11ac قرار دارند. Wi-Fi یک سند بازاریابی و موافقت برای تکنولوژی‌های IEEE 802.11 است. اتحاد Wi-Fi محصولات موافق را مورد آزمایش قرار داده‌است و آنها را برای توانایی آن‌ها برای تعامل را تأیید کرده‌است.
برق کم، ارتباط در بازهٔ نزدیک بر اساس استانداردهای IEEE 802.15، حضور پررنگی در خانه‌ها دارد. بلوتوث کماکان به عنوان یک تکنولوژی انتخابی برای بیشتر لوازم جانبی بی‌سیم مثل صفحه کلید، موس‌ها، گوشی‌های هدفون و دسته‌های بازی به کار خود ادامه می‌دهد. این اتصالات غالباً به صورت زودگذر و موقت برقرار می‌شوند و به عنوان عضو همیشگی در یک شبکه خانگی شناخته نمی‌شوند.
نسخه «کم سرعت» پروتکل اصلی WPAN به عنوان پایه و بنیاد ZigBee مورد استفاده قرار می‌گرفت. برخلاف اینکه در اصل به عنوان استانداردی برای ارتباط دستگاه با دستگاه کم قدرت در محیط‌های صنعتی استفاده می‌شد، این تکنولوژی به خوبی برای یک پارچگی گزینه‌های تعبیه شده «خانه هوشمند» که انتظار می‌رود با باتری برای مدت زمان طولانی کار کند، تناسب دارد. ZigBee از شبکه دانه ای برای غلبه بر محدودیت‌های مسافت در رابطه با WPAN سنتی با هدف ایجاد یک شبکه واحد از دستگاه‌های نشانی پذیر گسترش یافته در نمام ساختمان استفاده می‌کند. Z-Wave یک استاندارد اضافی است که بر پایهٔ ۸۰۲٫۱۵٫۴ طراحی شده‌است، که به‌طور خاص با نیازهای سازندگان دستگاه اتوماسیون خانگی در ذهن توسعه یافته‌است.
اکثر زیربناهای شبکه سیمی موجود در خانه‌ها از کابل زوج به هم تابیده دستهٔ ۵ یا دستهٔ ۶ با انتهای سازگار RJ45 استفاده می‌کنند. این رسانه ارتباط فیزیکی بین رابط‌های اترنت موجود درشمار زیادی از دستگاه‌های بر پایهٔ IP را فراهم می‌کند. با توجه به نوع کابل و کیفیت نصب، سرعت‌هایی از ۱۰ مگابیت در ثانیه، ۱۰۰ مگابیت در ثانیه، ۱ گیگابایت در ثانیه یا ۱۰ گیگابایت در ثانیه پشتیبانی می‌شود.
محله‌های اعیانی جدید می‌توانند کابل‌های فیبر نوری را که مستقیماً درون خانه‌ها وجود دارند، استفاده کنند. این امر سرویس دهندگان را قادر به ارائه خدمات اینترنتی با پهنای باند بسیار بالاتر و / یا تأخیر پایین‌تر مرتبط با سیگنالینگ نوری انتها به انتها را می‌دهد.استانداردهای زیر به وسایل و دستگاه‌های شبکه این امکان را می‌دهد که از طریق کابل‌های مسی کواکسیال، که عموماً برای حمایت و پشتیبانی از چند تلویزیون که در سر تا سر خانه‌ها نصب شده‌اند، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.