هوندا در فرمول یک
هوندا از سال ۱۹۶۴ در بازه‌های زمانی مختلف به‌عنوان شرکت‌کننده، سازنده و تأمین‌کنندهٔ پیشرانه در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌است. مشارکت هوندا در فرمول یک از فصل آغاز شد، و در فصل نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ مکزیک کسب کرد. پس از کسب موفقیت‌های بیشتر با همراهی جان سورتیس، هوندا به دلیل سختی‌های فروش خودروهای جاده‌ای در ایالات متحده و همچنین تصادف مرگبار رانندهٔ هوندا، یو شلسر، در پایان فصل از مسابقات کنار کشید.
هوندا در فصل به‌عنوان تأمین‌کنندهٔ پیشرانه به فرمول یک برگشت و این بازگشت شروع دورهٔ موفقیت‌آمیزی برای هوندا بود. پس از پیروزی در مسابقه‌ها در فصل‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، موتورهای هوندا بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱ هر سال با تیم‌های ویلیامز و مک‌لارن موفق به کسب مقام قهرمانی سازندگان، و بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ هر سال با نلسون پیکه، آیرتون سنا و آلن پروست توانست مقام قهرمانی رانندگان جهان را کسب کند. هوندا پس از دستیابی به اهداف خود، در پایان فصل ۱۹۹۲ از مسابقات کنار کشید.
هوندا در فصل دوباره به مسابقات فرمول یک برگشت و به تأمین موتور برای تیم بریتیش امریکن ریسینگ (BAR) پرداخت. تیم بی‌ای‌آر-هوندا در فصل جایگاه دوم را در رده‌بندی قهرمانی سازندگان کسب کرد، و تا پایان فصل هوندا تیم بی‌ای‌آر را خریداری کرد و این تیم برای فصل به تیم هوندا تبدیل شد. پس از سپری کردن یک فصل خوب در ۲۰۰۶ که در آن جنسون باتن پیروز جایزه بزرگ مجارستان شد، هوندا در دسامبر ۲۰۰۸ اعلام کرد که این تیم به علت مشکلات ناشی از بحران مالی جهانی، و در پی سپری کردن دو فصل سخت در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، فوراً از مسابقات فرمول یک خارج خواهد شد.
هوندا در مهٔ ۲۰۱۳ تصمیم خود مبنی بر بازگشت به این ورزش تحت توافقی با مک‌لارن جهت تأمین واحد قدرت را اعلام کرد. نخستین آزمون‌های انجام شده با موتورهای هوندا نشان داد که این موتورها رقابتی نیستند و هوندا در حالی که مشغول توسعهٔ پیشرانه‌های خود بود، سه سال نخست حضور دوبارهٔ خود در فرمول یک را تحت موشکافی سخت انظار عمومی سپری کرد. مک‌لارن و هوندا پس از سه سال از یکدیگر جدا شدند؛ با این حال تورو روسو موافقت کرد که برای فصل از موتورهای هوندا به‌عنوان یک پوشش ظاهری کارخانه‌ای استفاده کند. پس از پشت سر گذاشتن یک فصل موفقیت‌آمیز با تورو روسو، و با توجه به روند سریع و توانمند هوندا در توسعهٔ موتورهای خود، رد بول ریسینگ نیز موافقت کرد که برای فصل موتورهای هوندا را مورد استفاده قرار دهد. نخستین پیروزی موتورهای هوندا در دوران موتورهای هایبرید، در جایزه بزرگ اتریش محقق شد و پس از چندین قدرت‌نمایی بسیار موفق، واحد قدرت هوندا در حال حاضر یکی از موتورهای پیشتاز در مسابقات فرمول یک محسوب می‌شود.
هوندا در قالب تأمین‌کنندهٔ پیشرانه، با کسب شش عنوان قهرمانی جهان سازندگان، پنج عنوان قهرمانی جهان رانندگان، و کسب پیروزی در بیش از ۷۰ گراند پری، جایگاه پنجم در تاریخ فرمول یک را از آن خود کرده‌است. علاوه بر موفقیت هوندا در جایگاه تأمین‌کنندهٔ موتور، سه پیروزی آن در قالب یک تیم فرمول یک نیز این شرکت را به تنها تیم ژاپنی بدل کرده‌است که تاکنون موفق به کسب پیروزی در فرمول یک شده‌است.
هوندا تنها چهار سال پس از تولید نخستین خودروی جاده‌ای خود، در فصل وارد مسابقات جایزه بزرگ فرمول یک شد. این شرکت توسعهٔ خودروی آرای۲۷۱ را در سال ۱۹۶۲ آغاز کرد و گاراژهای فرمول یک تحت تسلط اروپایی‌ها را با تیم کارخانه‌ای کاملاً ژاپنی خود مبهوت کرد. شرکت هوندا، پیشرانه و شاسی خودروهایش را خودش تولید می‌کرد، این عمل در میان تیم‌هایی که در سال ۱۹۶۲ همچنان در مسابقات شرکت می‌کردند، پیش از این تنها توسط فراری و بی‌آرام انجام شده‌بود. خودروی هوندا آرای۳۰۱ که برای سال ۱۹۶۷ ساخته شد، مشکلات زیادی در زمینه اعتمادپذیری داشت، اما موفق شد دوبار بر روی سکو رفته و یک بار در جایگاه پول پوزیشن قرار گیرد. خودروی جدید تیم، آرای۳۰۲ تنها در یک مسابقه در روئن-لس-اسارتس حاضر شد و تنها چند دور تا پیش از تصادف مرگباری که منجر به مرگ راننده یو شلسر شد، دوام آورد. مرگ این راننده، و تمایل هوندا به تمرکز بر فروش خودرهای جاده‌ای در ایالات متحده، این شرکت را بر این داشت تا در پایان فصل مسابقات از مسابقات فرمول یک کنار بکشد.
از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸، هوندا تنها به‌عنوان تأمین‌کنندهٔ موتور بواسطهٔ همکاری با موگن موتوراسپورت، که موتورهای تیم‌های فوت‌وورک، لوتوس، لیجیه پروست و جردن را تأمین می‌کرد، در فرمول یک حضور داشت. خودروهای مجهز به موتورهای موگن تا پایان فصل در ۴ گراند پری پیروز شدند. در سال ۱۹۹۸ هوندا به‌طور جدی در نظر داشت تا به‌عنوان یک سازنده وارد فرمول یک شود، و به این منظور یک پیشرانه را به تولید رساند و هاروی پوست‌لت‌ویت را به‌عنوان مدیر فنی و طراح استخدام کرد. علاوه بر این، هوندا مهندس کایل پیتریشن را از مسابقات اچ‌آرسی فراخواند تا در طراحی، پیاده‌سازی و مدیریت موتور جدید در شاسی جدید هوندا به این تیم کمک کند. خودرویی که پوست‌لت‌ویت طراحی کرده‌بود، توسط شرکت دالارا ساخته‌شد و در طول سال ۱۹۹۹ مورد آزمایش قرار گرفت. در زمان یکی از آزمون‌هایی که بر روی این خودرو در حال انجام بود، پوست‌لت‌ویت بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت و در نتیجهٔ این اتفاق پروژهٔ هوندا برای توسعهٔ آرای۰۹۹ تعلیق شد. پس از آن هوندا به‌عنوان تأمین کنندهٔ موتور تیم بی‌ای‌ار فعالیت خود در این زمینه را از سال ۲۰۰۰ از سر گرفت.
در سپتامبر ۲۰۰۵ هوندا باقی ۵۵٪ سهام تیم بی‌ای‌آر را نیز خریداری کرد و به مالک مطلق این تیم بدل شد. نام بی‌ای‌تی (British American Tobacco) به عنوان حامی مالی نام تیم در کنار لاکی استرایک در فصل ۲۰۰۶ باقی ماند، اما برای فصل ۲۰۰۷ از فرمول یک خارج شد. تصمیم اتخاذ شده از سوی هوندا این بود که این تیم از سال ۲۰۰۶ تحت نام «تیم فرمول یک هوندا ریسینگ» در مسابقات شرکت کند.
با اجرای ممنوعیت حمایت مالی تولیدکنندگان دخانیات در فرمول یک، حمایت مالی بریتیش امریکن توباکو از تیم هوندا نیز پایان یافت. در ۲۶ فوریه ۲۰۰۷ از یک یونیفرم رنگ‌آمیزی جدید بر روی خودروی آرای۱۰۷ رونمایی شد که سیارهٔ زمین را بر روی یک پس‌زمینهٔ سیاه تداعی کنندهٔ فضا به تصویر می‌کشید. بر روی بال عقب خودرو نیز نشانی وبگاه آگاهی‌رسانی زیست‌محیطی «رؤیای زمین من» درج شد که در ۲۷ فوریه ۲۰۰۷، و بلافاصله پس از معرفی خودروی فرمول یک سال ۲۰۰۷ هوندا، شروع به کار کرده‌بود. واکنش‌ها نسبت به این یونیفرم جدید متفاوت بود، اگرچه هوندا در پایان سال ۲۰۰۷ برای پویش «خودروی زمین» خود برندهٔ یک جایزهٔ محیط زیستی شد.
هوندا با شناسایی مشکلات موجود در سیستم‌های آئرودینامیکی خودروها، از ژوئیه ۲۰۰۷ شروع به جذب یک تیم جدید از میان تمامی اهالی فرمول یک کرد. مهندس آئرودینامیک ارشد لویک بیگوا و دستیار او فرانسوا مارتینت از تیم ویلیامز اف۱ به هوندا پیوستند.
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۷ اعلام شد که باریکلو و باتن برای فصل به رانندگی برای تیم هوندا به‌عنوان هم‌تیمی ادامه خواهند داد. در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷ وبگاه "اتواسپورت" تأیید کرد که مدیر فنی سابق فراری، راس براون به‌عنوان مدیر تیم به هوندا خواهد پیوست. نیک فرای نیز به‌عنوان مدیر ارشد اجرایی همراه این تیم باقی ماند. در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۸ اعلام شد که الکساندر وروز به‌عنوان رانندهٔ آزمایشی در فصل به استخدام تیم هوندا درآمده‌است.
هوندا با اعلام عدم تمایل به ادامهٔ سرمایه‌گذاری با بودجهٔ ۳۰۰ میلیون دلاری در تیم مستقر در براکلی با ۷۰۰ نفر کارمند، در پایان فصل ۲۰۰۸ و در طول بحران اقتصادی جهانی به یکباره از این ورزش خارج شد. همزمان با اقدام هوندا برای فروش تیم، این تیم مسابقه به کار بر روی هوندا آرای۱۰۹ برای فصل ادامه داد. تعدادی از مالکین احتمالی آیندهٔ تیم، با این تیم مرتبط شدند که شامل دیوید ریچاردز، رئیس تیم پرودرایو، کارلوس اسلیم بازرگان مکزیکی، و گروه ویرجین می‌شدند.
این تیم در نهایت به واسطهٔ خریداری توسط راس براون مدیر تیم، و نیک فرای مدیر ارشد اجرایی تیم نجات پیدا کرد، و با عنوان تیم براون جی‌پی وارد فصل مسابقات سال ۲۰۰۹ شد. جنسون باتن و روبنس باریکلو به‌عنوان راننده‌های براون جی‌پی باقی ماندند و موتور این تیم نیز توسط مرسدس تأمین شد.
هوندا در سال ۲۰۱۵ به‌عنوان تأمین‌کنندهٔ موتور به فرمول یک برگشت و همکاری خود با مک‌لارن، شریکش در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ را احیا کرد. برای مسابقات قهرمانی فصل موتور آرای۶۱۵اچ را برای مک‌لارن فراهم کرد که یک موتور وی۶ توربو با سیستم تزریق مستقیم و حجم ۱٫۶ لیتر بود. این موتور بر پایه الزامات آئرودینامیکی و طراحی بسیار کم‌جای مک‌لارن طراحی شد که از این موضوع با عنوان فلسفهٔ «اندازه صفر» (Size Zero) یاد می‌شد. این موتور با کسب امتیاز تنها در ۵ مسابقه در طول فصل، اثبات کرد که به‌طور قابل توجهی از قدرت کم و کارایی پایینی برخوردار است. یوسوهیسو آرای قبول نکرد که بابت عملکرد ضعیف این پیشرانه عذرخواهی کند. در ۱ مارس ۲۰۱۶ یوسوکه هاسگاوا جایگزین آرای به‌عنوان سرپرست برنامهٔ فرمول یک هوندا شد و آرای نیز به سمت افسر ارشد مدیریت در مقر اصلی هوندا در ساکورا منصوب شد. مک‌لارن-هوندا با کسب ۲۷ امتیاز فصل ۲۰۱۵ را در جایگاه نهم رده‌بندی قهرمانی سازندگان به پایان رساند.
برای فصل مک‌لارن از واحد پیشرانهٔ ارتقاء یافتهٔ هوندا آرای۶۱۶اچ استفاده کرد. این فصل جدید در مقایسه با فصل پیشین به‌طرز مثبت‌تری آغاز شد و تنها پس از ششمین مسابقهٔ فصل، جایزه بزرگ موناکو، تیم مک‌لارن موفق شده‌بود ۲۴ امتیاز کسب کند که فقط ۳ امتیاز نسبت به کل امتیاز کسب‌شده در فصل پیشین کمتر بود؛ اگرچه مشکلات اعتمادپذیری و عنلکرد همچنان پابرجا بودند، و زمانی که در ژوئن ۲۰۱۶ از هاسگاوا سؤال شد که آیا دستیابی به سکو در فصل ۲۰۱۶ ممکن خواهد بود، او در پاسخ گفت: «خیر، فقط با شانس. هدف واقع‌گرایانهٔ ما این است که به‌طور منظم در رده‌های امتیازی به پایان برسیم». از میان ۲۱ مسابقهٔ فصل، این تیم موفق شد در ۱۳ مسابقه امتیاز کسب کند. هاسگاوا در سپتامبر ۲۰۱۶ اعلام کرد که هوندا یک تیم را پیشاپیش برای کار بر روی موتور اختصاصی سال بعد به‌کار گرفته‌است. مک‌لارن-هوندا در رده‌بندی نهایی سازندگان با ۷۶ امتیاز در ردهٔ ششم قرار گرفت که نتیجه‌ای بهتر از سال پیش بود.
در آغاز فصل هوندا واحد پیشرانه را از نو طراحی کرد؛ عمده‌ترین تغییر در این پیشرانهٔ جدید تغییر محل قرارگیری توربوشارژر، کمپرسور و ام‌جی‌یو-کی بود. در این طراحی توربو از کمپرسور جدا شده‌بود و هریک از این بخش‌ها در یک طرف پیشرانه قرار گرفته‌بودند؛ همچنین بخش ام‌جی‌یو-اچ نیز در وسط شکل V موتور قرار گرفت و این سه بخش از طریق یک شفت به یک دیگر متصل شدند. هوندا مدعی بود که طراحی جدید ریسک زیادی داشت و برای رسیدن به پتانسیل مطلوب نیاز به زمان داشت، اما طراحی دوباره تنها راه پشت‌سر گذاشتن رقبا بود. در آزمون‌های پیش از آغاز فصل، فرناندو آلونسو، راننده و برندهٔ دو عنوان قهرمانی جهان این موتور هوندا را یک موتور «غیرقابل اعتماد و دارای کمبود قدرت» دانست. با وجود اینکه مک‌لارن در کنار موتورهای رایگان، سالانه در قالب بودجهٔ سرمایه‌گذاری مبلغ ۱۰۰ میلیون دلار را از هوندا دریافت می‌کرد، اما از عملکرد موتور هوندا ناامید شده‌بود. ارتقاء جزئی که برای گراند پری آدرباسجان بر روی خودروی آلونسو اعمال شد، نمایانگر عملکرد بهبودیافته نسبت به پیشرانهٔ قبلی بود، اما با هدف افزایش برد آن، از این موتور در مسابقهٔ آذربایجان استفاده نشد. با این وجود، این تیم نخستین پایان امتیازی خود در فصل را در آذربایجان تجربه‌کرد. در مسابقهٔ یکشنبه جایزه بزرگ مجارستان، فرناندو آلونسو سریع‌ترین دور پیست را ثبت کرد و مسابقه را در جایگاه ششم به پایان رساند، در حالی که اشتوفل واندورن مقام دهم را کسب کرد و این تنها پایان امتیازی با هر دو راننده در طول فصل برای تیم مک‌لارن بود. پس از مجارستان، تیم مک‌لارن در پنج مسابقهٔ دیگر موفق به کسب امتیاز شد و فصل را با ۳۰ امتیاز در جایگاه نهم رده‌بندی قهرمانی سازندگان به پایان رساند. همکاری مک‌لارن با هوندا پس از فصل ۲۰۱۷ منحل شد.
در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام شد که هوندا تأمین‌کنندهٔ پیشرانهٔ تیم تورو روسو برای فصل خواهد بود. به‌عنوان بخشی از قرارداد، مک‌لارن تأمین موتور خود را به شرکت رنو سپرد. هوندا ذکر کرد که هدف از این توافق تبدیل شدن به سه تولیدکنندهٔ برتر پیشرانه با همراهی تورو روسو در فصل ۲۰۱۸ فرمول یک بوده‌است.
در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۸ رد بول ریسینگ و هوندا بر روی یک قرارداد دو ساله جهت تأمین موتور برای فصل‌های و به توافق رسیدند؛ این موضوع پایانی بود برای همکاری ۱۲ سالهٔ رد بول با رنو در زمینهٔ تأمین واحد پیشرانه.
پررنگ نشانگر قرارداد کنونی پیشرانه است.