hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
اسراردده
محمد اَسْرارْدَده، متولد سال ۱۲۱۱ قمری (۱۷۴۹ میلادی)، از شاعران و تذکره نویسان سلسله مولویه در ترکیه است. وی به سال ۱۱۶۲ در سن ۴۹ سالگی از دنیا رفته است. از وی آثاری در شعر، سیره و لغت باقی مانده است.
وی به سال ۱۲۱۱ قمری در استانبول زاده شد و در همان شهر به تحصیل مشغول گردید. وی توانست علاوه بر فارسی و عربی، به زبان‌های دیگری چون یونانی، لاتین و ایتالیایی مسلط گردد. وی که به تدریس علاقه‌مند بود، پس از آشنایی با شیخ غالب، به طریقه مولویه پیوست و در مولوی خانه غلطه واقع در استانبول، به تکمیل تحصیلات خویش پرداخت. وی پس از سپری کردن دوره ریاضت، به مقام درویشی و ددگی رسید و در زمره اصحاب و مریدان صحیمی شیخ غالب قرار گرفت. وی برای سکونت در مولوی خانه غلطه، حجره کوچکی را تهیه کرد و در کنار مرید خویش ماند. وی باقی عمر کوتاهش را به سرودن اشعار صوفیانه مشغول بود و در سن ۴۹ سالگی و پیش از شیخ و مرید خویش، وفات یافت. جسدش را پس از رگ در همان مکان اقامتش، مولوی خانه غلطه به خاک سپردند. سال مرگ وی را ۱۱۶۲ قمری گزارش کرده‌اند.
اسراردده در دوره زندگی خود، با شیخ غالب صمیمت عمیقی پیدا کرده بود و بسیاری از اشعار خود را در وصف شیخ می‌سرود. شیخ نیز در فراغ اسراردده، مرثیه‌ای زیبا سرود و از علاقه و دلبستگی خود به وی یاد کرد. وی از شاعران ادبیات دیوانی است که اغلب اشعارش مضمون مذهبی و عرفانی داشت. در میان اشعار وی که در ستایش شمس تمریزی و مولوی سروده است، قالب آنها ترجیع‌بند، مخمس و رباعی است. وی در این زمینه از سبک شیخ غالب استفاده کرده‌است.
اشعار وی از وت چندانی برخوردار نیست ولی اغلب آنها، از روانی، روشنی و احساسات لطیف بشری برخوردار هستند. تمایز اشعار وی با سایر شعرای فرقه مولویه، عدم پیچیدگی و ابهام آمیزی است. اشعار وی، تداعی کننده لطافت روح و عواطف باطی صوفیانه است که دور از جهان مادی، در مولوی خانه‌ای منزوی و متروک، جای گرفته است.
از جمله آثار وی می‌توان به موارد زیر اشاره داشت:
جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل
جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل (انگلیسی: Lisbon & Estoril Film Festival) یا LEFFEST، شناخته شده با نام جشنواره فیلم اشتوریل، یک جشنواره بین‌المللی فیلم سالیانه است که از سال ۲۰۰۶ در ماه نوامبر در اشتوریل لیسبون برگزار می‌شود.
این جشنواره رقابتی است و شامل ۳ بخش فیلم بلند و فیلم مستند و انیمیشن است. جایزه جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل به مرغ دریایی نقره‌ای (Silver Seagull Award) موسوم است.
کوه واکاکوسا
کوه واکاکوسا، کوه میکاسا به معنی «علف جوان»، کوهی است که در نارا (ژاپن) در استان نارا، ژاپن واقع شده‌است.
زبان‌های سامبلی
زبان‌های سامبلی عضوی از خانواده زبان‌های هستند که توسط ‌ها، یک گروه قومی زبان‌شناس در مناطق ساحلی غربِ لوزون مرکزی و رشته کوه‌های زامبالس، صحبت می‌شود.
بزرگترین زبانهای سامبلی به ترتیب ، و با تقریباً ۲۰۰٬۰۰۰، ۱۰۵٬۰۰۰ و ۷۲٬۰۰۰ سخنگو، بر اساس آمار جمعیتی سال ۲۰۰۷ از طرف شورای هماهنگی آماری ملی (NSCB) هستند. این ارقام، جمعیت ترکیبی شهرهایی است که این زبان صحبت می‌شود.
برای زیر گروه قومی-زبانی سامبالی یا سامبال، تعداد تخمین زده شده سخنرانان، بر اساس کل جمعیت سانتا کروز، کندلاریا، ماسینلوک، پالائویگ و شهرهای ایبا در زامبالز است. برای زیر گروه سامبال بولینائو، تعداد پیش‌بینی شده سخنرانان از جمعیت ترکیبی شهرهای آندا و بولینائو در پانگاسینان گرفته شده‌است. از طرف دیگر، زیر گروه سامبال بوتولان، مجموعِ جمعیت شهرهای بوتولان و کابنگان را می‌گیرد. بقیه زبان‌های کوچکتری هستند که تقریباً به‌طور انحصاری در جوامع مختلف صحبت می‌شوند. در مجموع، تقریباً ۳۹۰٬۰۰۰ سخنران زبان سامبلی وجود دارد. سخنران‌ها را می‌توان در شهرهای دیگر زامبالس که در بالا ذکر نشده‌اند نیز یافت: شهر اولونگاپو، بتان، تارلک، و مترو منیلا
تخمین زده می‌شود ۶۰۰۰ سخنران در ، کوزون، پالاوان و پورتو پرنسسا نیز یافت شود. این زبان همچنین توسط بسیاری از مهاجران فیلیپینی در ایالات متحده و کانادا صحبت می‌شود. به عنوان مثال، در دارتموث، نوا اسکوشیای کانادا، این زبان توسط یک قبیله از زامبال‌ها صحبت می‌شود. در کازینو نوا اسکوشیا در دریانوردیِ شهر هالیفاکس، گروهی از سامبال‌ها را می‌توان در حال ورق بازی کردن یافت. سازمان‌های اجتماعی فیلیپینی-آمریکایی سامبال زبان در سن دیگو و سانفرانسیسکو، کالیفرنیا و همچنین در هاوایی یافت می‌شوند.
راجر استون (۲۰۰۸) زبانهای سامبلی را به شرح زیر طبقه‌بندی می‌کند.
آیتا در طبقه‌بندی استون (۲۰۰۸) قرار نگرفته‌است.
زبان‌های سامبلی نزدیک‌ترین وابسته به :زبان کاپامپانگان و به شکل کهنِ تاگالوگ که هنوز هم در تنی در استان ریزال صحبت می‌شود، است. این به این معنی است که زمانی در آن منطقه سکونت داشته‌اند، بعداً با مهاجرت تاگالوگ زبانان آواره شده‌اند که ساکنان اصلی را به سمت شمال به جایی که اکنون استان زامبالس است، سوق داده‌اند و در عوض را آواره کرده‌است. همچنین ممکن است بین این سخنرانان زبان سامبلی و جمعیت استانهای جزیره ای مرینداک و رامبلن رابطه ای بر اساس نقاط اشتراک در برخی سنت‌ها و شیوه‌ها وجود داشته باشد.
سامبال (به : زامبال) نام اشتراکی رایج برای همه سامبلی زبانان است. این اصطلاح همچنین به زیرگروه زبان سامبلی در شهرهای شمالی زامبالس منسوب می‌شود که اکثریت سامبال‌ها یا بیش از ۵۰ درصد (۲۰۰۰۰۰) از کل سامبلی زبانان (۳۹۰٬۰۰۰) را دربردارد. سامبال همچنین ممکن است به ساکنان زامبالس به‌طور کلی و به ساکنان بولینائو و آندا در پانگاسینان اطلاق شود.
در زیر ترجمه‌هایی در سامبال، بولینائو، و بوتولان از ضرب‌المثل ملی فیلیپینی "کسی که شروع خود را اذعان نکند به مقصد نخواهد رسید" و در ذیل اصل آن در تاگالوگ، است.
یوساکوی
یوساکوی () یک سبک رقص منحصر به فرد است که از ژاپن شروع شده‌است و در جشنواره‌های سراسر این کشور اجرا می‌شود.
احمد اسعد افندی
احمد اَسْعَدْاَفَنْدی، از شیخ الاسلام‌های عثمانی در زمان سلیم سوم بود. وی چند مرتبه از مقام شیخ٬الاسلامی عزل و مجدد به آن منصوب گردید. از اقدامات ویژه وی در دوران شیخ‌السلامیت وی، صدور فتوایی بر مشروعیت اصلاحات سلطان سلیم و در نتیجه تبدیل نظام قدیم به نظام جدید در دولت عثمانی می‌توان اشاره کرد. همچنین وی از امضاء کنندگان سند اتخاد میان رجال و سلطان عثمانی بوده‌است.
احمد اسعد افندی به سال ۱۱۵۳ قمری (۱۸۱۴ میلادی) به دنیا آمد. پدرش محمد صالح از شیخ‌الاسلام‌های دوره سلطان مصطفی سوم بود لقب صالح زاده از نام پدرش به وی ارث رسید و برخی او را صالح‌زاده قاضی نامیدند. برخی منابع تاریخ تولد وی را ۱۱۰۰ قمری گزارش کرده‌اند که این تاریخ با توجه به تاریخ مرگ وی در سال ۱۲۳۰ قمری، بسیار بعید به نظر می‌رسد. وی تحصیلات اولیه خویش را در محل تولدش آغاز کرد و علوم و فنون متداول زمان خود را فراگرفت. در زمان پدرش در به شغل تدریس پرداخت و در مدرسه سلیمانیه شروع به تدریس نمود. وی پس از مدتی قاضی ازمیر شد و آنگاه به قضاوت در مکه منصوب شد. وی مدارج را پشت سر هم طی نمود تا آنجا که قضاوت در عسکر استانبول، قضاوت در آناتولی و قضاوت در روم ایلی را نیز تجربه کرد. وی در سال ۱۲۱۸ قمری به جای عمر خلوصی، به مقام شیخ‌الاسلامی در دولت عثمانی رسید. وی این مقام را به مدت پنج سال حفظ کرد و در نهایت پس از قتل سلطان سلیم در شورش ینی‌چری‌ها، از مقام شیخ‌السلامی عزل گردید. او مجدد توانست حضور در مقام شیخ‌السلامی را در سال ۱۲۱۸ قمری را تجربه نماید. اما اینبار نیز پس از مدتی در جریان شورشی دیگر بر ضد صدراعظم علمدار مصطفی پاشا، از مقام شیخ‌السلامی معزول گردید. وی پس از این عزل، به مغیسا رفت و سرانجام در سال ۱۲۳۰ قمری در استانبول از دنیا رفت. پس از مرگ، وی را در صحن مسجد سنان آغا در محله فاتح به خاک سپردند.
وی در نظام جدید (دوره اصلاحات سلیم سوم در دولت عثمانی) با صدور فتوایی مبنی بر مشروعیت اصلاحات سلطان سلیم، با مخالفان ینی‌چریها که با این اصلاحات مخالفت داشتند، روبرو شد و کینه آنان را برانگیخت. همین کینه‌ها سبب شد تا با اصرار ینی‌چری‌ها، وی از مقام شیخ‌الاسلامی دولت عثمانی معزول شود. احمد از امضا کنندگان سند اتحاد میان رجال و سلطان عثمانی بوده‌است. دو نمونه از فتاوای وی در دوران شیخ‌الاسلامی‌اش در سالنامه سی گزارش شده‌است.
جشن دونگ‌ژی
جشن دونگ‌ژی () یکی از مهمترین جشنواره‌های چینی و آسیای شرقی است که توسط چینی‌ها، ژاپنی‌ها، کره‌ای‌ها و ویتنامی‌ها در دوره انقلاب زمستانی در ۲۲ دسامبر یا حدود آن (طبق زمان شرق آسیا) جشن گرفته می‌شود. بعد از این جشن، روزهایی با ساعات روشنایی بیشتر و در نتیجه افزایش انرژی مثبت در جریان خواهد بود. در شمال چین، مردم معمولاً در شب یلدا دامپلینگ می‌خورند. ریشه‌های این جشنواره را می‌توان در فلسفه تعادل و هماهنگی در جهان یین و یانگ جستجو کرد. ژاپنی‌ها به آداب و رسوم سنتی در شب یلدا، تُوجی می‌گویند.
بعضی از ژاپنی‌ها در بلندترین شب سال آداب و رسومی دارند که به آن تُوجی می‌گویند. این شب ممکن است مصادف با شب ۲۲ یا ۲۱ ماه دسامبر باشد که بلندترین شب سال است و بعد از آن روزها بلندتر و شب‌ها کوتاه‌تر شده و به تدریج بر سردی هوا افزوده می‌شود. در برخی از مناطق ژاپن در شب یلدا کدو حلوایی می‌خورند که سرشار از ویتامین است و معتقدند با خوردن آن بدن در سال آینده سرحال و سالم می‌ماند. در بعضی از مناطق دیگر مردم اعتقاد دارند که در شب یلدا باید غذایی بخورند که حرف آخر آن «ن» باشد مثل میکان (نارنگی) یا یک نوع سبزی به نام «رنکون» (ریشه نیلوفر آبی). بعضی از مردم اعتقاد دارند که با خوردن «رنکون» در آینده خوشبخت می‌شوند. عده ای در شب یلدا وان حمام را پر از آب می‌کنند و داخل آن بالنگ (یک نوع میوه) می‌اندازند سپس در آن می‌نشینند و اعتقاد دارند که نشستن در وانی که در آن بالنگ انداخته‌اند سبب می‌شود که ناخوشی‌ها و بلایا از بدن دور شود و در سال نو تنی سالم داشته باشند. عده ای نیز اعتقاد دارند که رفتن در این آب سبب می‌شود که در زمستان سرد از سرماخوردگی مصون بمانند و بیمار نشوند و با سلامتی این فصل را سپری کنند.
مایکل اسلج
مایکل اسلج نویسنده آمریکایی است. اولین رمان او در سال ۲۰۱۰ با عنوان "«بیشتر از شما بدهکار هستم»" در مورد رابطه الیزابت بیشاپ و لوتا دی ماکدو سوارس، برنده جایزه فرو-گراملی در سال ۲۰۱۱ شد و نامزد دریافت جایزه ادبی لامبدا در گروه داستان‌های لزبین در بیست و سومین دوره جوایز ادبی لامبدا شد. اسلج که اصالتاً اهل تگزاس است، خاطرات "مادر و پسر" را در مورد رابطه خود با مادرش که قبول نمی‌کرد او به عنوان همجنسگرا آشکارسازی کرده‌است را، در سال ۱۹۹۵ منتشر کرد. در آن زمان، وی به عنوان سردبیر فنی و علمی کار می‌کرد.
مایکل گلدینگ
مایکل گلدینگ داستان‌نویس آمریکایی است. وی بیشتر به خاطر رمان سال ۲۰۱۵ به نام «"شاعر جهان نامرئی»" مشهور است، که برنده جایزه جایزه فرو-گراملی شد و در فهرست نهایی نامزد جایزه ادبی لامبدا برای داستان‌های گی در سال ۲۰۱۶ قرار گرفت.
گلدینگ که از فارغ التحصیلان دانشگاه دوک بود، قبلاً رمان‌های «"دعاهای ساده»" (۱۹۹۴) و«"هدیه بنیامین»" (۱۹۹۹) را منتشر کرده بود و فیلمنامه فیلم «"ابریشم»" را نیز در سال ۲۰۰۷ به نمایش درآورده بود.
او در جریان نگارش "شاعر جهان نامرئی" به عنوان یک همجنسگرا آشکارسازی کرد.
بصیری
بصیری از شاعران دیوانی در دوران عثمانی است که اهلیت وی را ایرانی گزارش کرده‌اند.
بصیری از شاعران دیوانی در عصر عثمانی بود که خودش نامش را محمد بن احمد بن ابی المعانی المرتضی گزارش کرده‌است. از وی با عنوان بصری سامی نیز یاد شده‌است. درباره زادگاه وی، منابع دچار اختلاف هستند، اکثر تذکره‌نویسان او را ایرانی‌تبار و از اهالی خراسان گزارش کرده‌اند. با این وجود بصری در سیاحت‌نامه خودش، محل تولدش را یکی از شهرهای عجم گزارش می‌کند. اما برخی بر این عقیده هستند که وی در نزدیکی مرز ایران به دنیا آمده‌است. گروهی بر این باورند که بصیری در بغداد به دنیا آمده‌است. وی دوران جوانی خویش را نزد سران اوزون حسن، حکمران آق قویونلو به سر می‌برد و قصیده‌هایی در مدح آنان سروده‌است. وی در سال ۹۲ قمری (۴۸۷ میلادی) به هرات عزیمت کرد و در آنجا با امیر علیشیر نوایی و جامی آشنا شد. پس از مدت‌ها،سفارش نامه‌هایی از این گروه به دست وی می‌رسد و او تصمیم می‌گیرد تا به استانبول سفر کند. وی در این سفر به دربار سلطان بایزید دوم راه می‌یابد و به جهت لطایف سخن و اشعار و نکته‌دانی‌اش، ملازم و مصاحب سلطان احمد (دامام پادشاه) می‌گردد. وی در مدت حضور در استانبول، مدتی عهده‌دار دفترداری شد و از محل درآمد اوقاف مسجد ایاصوفیه، مستمری دریافت می‌کرد. منابع آورده٬اند که بصیری دیوان اشعار امیر علیشیر نوایی را با خود به استانبول آورده بود نوایی را به شاعران عثمانی استانبول شناساند. همین فعالیت او، یکی از دلایل اهمیت وی در تاریخ ادبیات دیوانی عثمانی است. وی در نهایت به سال ۴۱ قمری (۵۳۵ میلادی) بر اثر بیماری برص از دنیا رفت.
بصیری به زبان‌های فارسی و ترکی شعر می‌سرود. از ویژگی‌های اشعارش می‌توان به لطافت، دارای نکات ظریف، سادگی و لطایف دلپذیر در مضامین آن، اشاره کرد. وی نسبت به صنایع شعری مرسوم در زمان خود، علاقه‌ای نشان نمی‌داد. در آثاری وی هجویات و هزلیات و لطیفه‌های فراوانی مشاهده می‌شود. اشعارش بیشتر به صورت پراکنده در تذکره‌ها گزارش شده و در برخی منابع به دیوان اشعار ترکی او اشاره شده‌است. این مجموعه تا کنون گزارش نشده‌است. دیوان فارسی بصیری، دارای ۳ قصیده، ۲۱ غزل و تنها نسخه دست نویس آن در کتابخانه سلیمانیه قرار دارد. از لطایف بصیری یک گزیده ناقص در کتابخانه موزه قویون اوغلوی قونیه وجود دارد و این نسخه تنها نسخه این کتاب می‌باشد.
جایزه فرو-گراملی
جایزه فرو-گراملی یک جایزه ادبی سالانه است که توسط انتشارات مثلث و بنیاد فرو-گراملی به بهترین اثر داستانی ال‌جی‌بی‌تی در آن سال اهدا می‌شود. این جایزه به یاد نویسندگان رابرت فرو و مایکل گراملی اهدا می‌شود.
این جایزه برای اولین بار در سال ۱۹۹۰ اهدا شد، جوایز جداگانه ای برای داستان‌های گی و لزبین تا سال ۲۰۰۸ ارائه می‌شد که جوایز در یک جایزه واحد ادغام شدند.
در دو نوبت، این جایزه توسط آثاری که ادبیات داستانی متداول نبوده‌اند، دریافت شده‌است. در سال ۱۹۹۴، روزنامه‌نگار، جان برندت، برای رمان غیر داستانی خود به نام "نیمه شب در باغ خیر و شر" این جایزه را از آن خود کرد، و در سال ۲۰۰۹، کاریکاتوریست آلیسون بکدل به دلیل گلچین کردن داستان مصور کتاب "ضروریات اساسی که باید مراقب آنها باشید" برنده این جایزه شد.
کی. اس. ستوماداوان
کی. اس. ستوماداوان (؛ زادهٔ ۱۹۳۱) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است. به زبان‌های مالایالمی، هندی، تامیلی و تلوگویی به فیلم‌سازی می‌پردازد
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر جنوب بهترین کارگردان فیلم مالایالمی در چهار دوره شده‌است.
میتاکه-کیو
میتاکه-کیو () یکی از فرقه‌های شینتو دین ملی ژاپن است. کوه مقدس آن کوه اونتاکه است. این فرقه توسط شیمویاما اوسوکه پایه‌گذاری شد. این فرقه در سال ۱۹۳۰ میلادی در حدود ۳ میلیون پیرو در ژاپن داشت.
تشکیلاتی که تحت عنوان «شینتوی فرقه‌ای» قرار می‌گیرند به پنج گروه تقسیم می‌شوند. بعضی از آنها فرقه‌های خالص شینتویی هستند که ایزومو-تایشاکیو به این گروه تعلق دارد. بعضی دیگر تحت نفوذ و تأثیر کنفوسیوس قرار دارند. سرمنشأ بعضی دیگر کوه پرستی است که میتاکه-کیو در این گروه قرار دارد. بعضی بر پایه آداب باستانی تطهیر قرار دارند و سرانجام بعضی دیگر خاستگاهی دهقانی دارند و عمدتاً متوجه ایمان درمانی هستند.
این فرقه از این جهت از فرقه‌های کوه پرستی خوانده شده‌است که پیروان آن اعتقاد دارند خدایان در کوه‌ها مستقر هستند. عبادت کنندگان در بالای هر کوه زیارتگاهی کوچکی بنا می‌کنند تا از این خدایان طلب کمک و مساعدت نمایند. از آنجایی که خدایانی که به این ترتیب تکریم می‌شوند اساساً همان خدایان شینتویی باستانی هستند، این فرقه نیز شعب کوچکتری از دین شینتو به‌شمار می‌آید. اما ترکیب نیرومندی از نفوذ آیین بودایی و تائویی در آداب و رسوم آنها به چشم می‌خورد، به نحوی که مشکل بتوان گفت هنوز هم شینتویی نامگذاری مناسبی برای آنها است. در هر صورت اکثر آموزه‌های این فرقه بر پایه تعالیم شینتویی قرار دارد و پیروان آن نیز تلاش می‌کنند تا از طریق تطهیر، ریاضت‌های مذهبی، و انجام قوانین شینتویی در زندگی روزمره خود، به هماهنگی معنوی با خدایان دست یابند. آنان اوصاف الهی خدایان و خیرخواهی خاندان سلطنتی ژاپن را ستایش می‌کنند. رفاه عمومی نوع بشر، و سرانجام صلح پایدار از شعارهای مورد علاقه این فرقه است. قبل از جنگ جهانی دوم آموزه‌های اعتقادی آنها شامل مطالب فراوانی بود که می‌شد آنها را ملی‌گرایی افراطی به حساب آورد اما امروزه اکثر این اجزا و عناصر اعتقادی حذف شده‌اند.
اعتقاد بر این است که همه کوه‌ها ارواح مقدسی دارند اما از دید کل ملت ژاپن، کوه فوجی مقدس‌ترین آنهاست بعضی از ژاپنی‌ها حتی آن را روح خالق همه جهان به‌شمار می‌آورند. دومین کوه محبوب مردم کوه اونتاکه بلندترین قله رشته کوه‌های آلپ ژاپنی است.
امپراتور هیچ لباسی نمی‌پوشد
امپراتور هیچ لباسی نمی‌پوشد کتابی غیر داستانی است که جک هِرِر آن را نوشته‌است. این کتاب که هِرِر برای نوشتن آن حدود ده سال وقت صرف کرده‌است دربارهٔ فواید گیاه شاه‌دانه و مشتقات آن مانند هِمپ و ماری‌جوآنا است. او در کتاب این نظریه را مطرح می‌کند که ممنوعیت مشتقات شاه‌دانه بی‌عدالتی در حق مردم آمریکا است و سیاست‌گذاری‌های بی‌خردانه باعث آن بوده‌است. به عقیدهٔ هرر انگیزه‌های شوم سیاسی در دههٔ ۱۹۳۰ با هدف تأمین منافع سیاست‌مداران پرنفوذ، سرمایه‌داران نفتی و ناشران باعث شدند فراورده‌های گیاه شاه‌دانه شیطانی جلوه داده شوند. "امپراتور هیچ لباسی نمی‌پوشد" با فروش بیش از هفتصد هزار نسخه هرر را به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های جنبش ماری‌جوآنا تبدیل کرد و باعث شد اعتراض‌هایی با هدف جُرم‌زدایی از شاه‌دانه در آمریکا شکل بگیرد.
سایفون فیلتر (مجموعه بازی)
سایفون فیلتر یک مجموعه بازی اکشن ویدئویی تیراندازی سوم شخص است که توسط استودیو بند (ادیتک سابق) ساخته شده و توسط سرگرمی رایانه ای سونی (قبل از آن استودیو ۹۸۹) برای پلی‌استیشن، پلی‌استیشن ۲ و پلی‌استیشن همراه منتشر شده‌است. در این مجموعه، "سایفون" "فیلتر" نامی است که به سلاح بیولوژیکی مرموز داده شده‌است.
شخصیت اول بازی، مأمور ویژه ای بنام گابریل لوگان با نام مستعار گیب است.
خط اصلی داستان مربوط به مأموران ویژه گابریل لوگان و لیان ژینگ است که از طرف دولت ایالات متحده مأمور بازداشت یک تروریست بین‌المللی به نام اریش رومر هستند.
داستان بلافاصله پس از پایان قسمت قبلی جریان دارد. در حالی که گیب در تلاش است تا ویروس را درمان کند؛ توسط دولت آمریکا به عنوان یک تروریست هدف قرار گرفته‌است.
گیب و تیمش مظنون به خیانت هستند. تیم احضار شده برای اثبات بی گناهی خود، وقایع منجر شده به این لحظه را بازگو می‌کنند. در پس زمینه، گیب حرکت می‌کند تا جهان را یک بار برای همیشه از شر فیلتر سایفون خلاص کند.
گیب، اکنون فرمانده یک سازمان دولتی، تازه واردان را در نبرد برای جلوگیری از ظهور نژاد مرگبار ویروس رهبری می‌کند. گیب به همراه تیمش باید تهدید ویروس سایفون فیلتر را برای همیشه برطرف کنند.
پروژه آینه تاریک نتایج آزمایش‌های گروهی دانشمندان است که به مراتب خطرناکتر از ویروس سایفون فیلتر بوده و یک ویروس بسیار پیشرفته است. گیب به همراه لیان به دنبال متوقف کردن گروه تروریستی و نابود کردن این ویروس هستند.
کشتی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، توسط گروهی از دزدان دریایی سومالی در اقیانوس هند ربوده می‌شود. لوگان قرار است اطلاعات محرمانه ای که در کشتی قرار گرفته ایمن نگه دارد. اما متوجه می‌شود این یک پاپوش است و تلاش می‌کند خود و لیان را از توطئه نجات دهد.
کن گوش
کن گوش (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
حادثه سان فرانسیسکو
حادثه سان فرانسیسکو با عنوان اصلی مردم خیابانی (به ) فیلمی ایتالیایی، در ژانر اکشن و جنایی است که در سال ۱۹۷۶ به کارگردانی مائوریتسیو لوچیدی ساخته شده است. فیلمنامه را نویسنده فیلم "ارتباط فرانسوی"، ارنست تایدیمن نوشته است. کمپانی آمریکن اینترنشنال پیکچرز این فیلم را در ایالات متحده پخش و منتشر کرده‌است.این فیلم در رم، سانفرانسیسکو و آگریجنتو فیلمبرداری شده است.
"فیلم مردم خیابانی" در تاریخ ۳۰ مارس ۱۹۷۶ در ایتالیا به صورت سینمایی اکران شد و در مجموع ۴۵۸٬۰۹۸٬۶۲۰ لیر ایتالیا در اکران نمایشی خود درآمد کسب کرد.
یک رئیس مافیا که مظنون به قاچاق محموله بزرگ هروئین به سان فرانسیسکو است عصبانی می‌شود و برای شناسایی مقصر این ماجرا وارد عمل می‌شود و….
پیلار-مورین
مادام پیلار-مورین (؛ زاده‌شده حوالی ۱۸۷۰ میلادی - درگذشت پس از ژوئن ۱۹۳۵ میلادی) یک هنرمند و بازیگر فرانسوی-اسپانیایی تئاتر، وودویل و فیلم‌های صامت بود.
او دوران کودکی را در بارسلون گذراند و تحصیلاتش به سیاق کاتولیک‌ها انجام شد و مدت کوتاهی همسر یک کُنت فرانسوی بود. وی دورهٔ بازیگری و خوانندگی را در «هنرستان عالی موسیقی پاریس» گذراند. پیلار-مورین متخصص اجراهای بی‌کلام و پانتومیم بود.
پیلار-مورین در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ در چندی فیلم برای کمپانی ادیسون بازی کرد و پس از آن به اجرای نمایش‌های زنده روی آورد و یک استودیوی بازیگری در نیویورک برپا کرد. وی روش خاصی برای آموزش «کنترل نفس» برای خوانندگان و سخنرانان ابداع نمود و همایش‌ها و کلاس‌های آموزشی فراوانی برای آن داشت، از جمله یک سخنرانی و دورهٔ آموزشی «کنترل تنفس» و «بیان بدنی» برای «انجمن تربیت بدنی نیویورک» در سال ۱۹۱۹ میلادی. در سال ۱۹۱۳ او نمایشنامهٔ کوتاهی دربارهٔ انقلاب فرانسه نوشت و اجرا کرد. وی یکی از مربیانِ خوانندهٔ اپرای آمریکایی جوزفین لوکزین بود.
کارلوس جولیو آروسمنا تولا
کارلوس جولیو آروسمنا تولا (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل اکوادور بود. وی از ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۷ تا ۳۱ اوت ۱۹۴۸ رئیس‌جمهور این کشور بود.
کارلوس جولیو آروسمنا تولا در ۲۰ فوریه ۱۹۵۲، در سن ۶۳ سالگی بر اثر سکته مغزی درگذشت.
موکبانگ
موکبانگ (به انگلیسی: Mukbang و به کره ای: 먹방) به عنوان برنامه خوردن شناخته می‌شود، یک پخش آنلاین سمعی و بصری است که در آن یک میزبان هنگام تعامل با مخاطب مقدار زیادی غذا مصرف می‌کند. در سال 2010 در کره جنوبی محبوب شد و از آن زمان به یک روند جهانی تبدیل شد. انواع غذاها، از پیتزا گرفته تا نودل، در مقابل دوربین مصرف می‌شوند.
"موکبانگ" معمولاً از طریق پخش اینترنتی در سیستم عامل‌های جریانی مانند یوتیوب و توییچ از قبل ضبط شده یا مستقیم پخش می‌شود. بر اساس جذابیت جنبه‌های زمان واقعی و تعاملی، نمایش‌های غذا خوردن تأثیر خود را در سیستم عامل‌های پخش اینترنتی گسترش می‌دهند و به عنوان یک جامعه مجازی و محلی برای ارتباط فعال بین کاربران فعال اینترنت فعالیت می‌کنند.
موکبانگ از ترکیب کلمه‌های (먹는; meogneun) به معنی «خوردن» و (방송; bangsong) به معنی «پخش کردن» به وجود آمده‌است
تسوکیمی
تسوکیمی رسم تماشای ماه کامل است که از چین وارد ژاپن شده‌است.
در زمان قدیم در تقویم قمری چین ماه هفتم (ژوئیه) را پائیز اول، ماه هشتم (اوت) را پاییز وسط (میانی) و ماه نهم (سپتامبر) را پاییز آخر می‌نامیدند و مرسوم بود که در این سه ماه مردم قرص ماه را تماشا می‌کردند. نگاه کردن به ماه در پاییز میانی (چوشو) که حدود پانزدهم سپتامبر کنونی انجام می‌شد اهمیت بیشتری داشت چون معمولاً در این روز از سال قرص ماه خیلی کامل و واضح دیده می‌شود. در این روز برای ماه شیرینی درست می‌کردند و در جایی که قرص کامل ماه کاملاً دیده می‌شد می‌گذاشتند و شعر می‌خواندند. این رسم چینی از دوره ادو در بین افراد معمولی جامعه ژاپن نیز رواج یافت. چون در ژاپن این موقع از سال معمولاً زمان برداشت محصولات پاییزی است مردم این رسم را با خواندن دعا برای زیاد شدن محصولات درهم آمیختند. مردم آن عصر، ماه را نماد حیات جاوید، نمردن و زنده شدن مجدد می‌دانستند چون این‌طور تفسیر می‌کردند که اگر چه ماه در آسمان به اشکال مختلف در می‌آید ولی از بین نمی‌رود و بعد از تاریک شدن، مجدداً کامل (قرص کامل) می‌شود. آنها معتقد بودند که چون ماه از شکل بسیار نازک (هلال) به صورت قرص کامل (بدر) در می‌آید اگر همراه با تماشای ماه دعا بخوانند محصولات کشاورزی نیز افزایش خواهد یافت و محصول بیشتری را درو خواهند کرد.
بعضی از مردم در مکانی که قرص کامل ماه هویدا بود سیب زمینی شیرین نیز می‌گذاشتند چون در این موقع از سال محصول سیب زمینی برداشت می‌شد.
بعضی از مردم امروزه در پانزدهم سپتامبر این مراسم را برگزار می‌کنند. قرار دادن سیب زمینی شیرین در مکانی که قرص کامل ماه هویدا است و تماشای ماه را «ایمومی گتسو» می‌گویند. البته شب سیزدهم اکتبر نیز می‌توان ماه تمام را تماشا کرد که به آن جوسان به معنی شب سیزدهم می‌گویند. بعضی معتقد هستند که اگر کسی فقط یک بار در سال ماه را تماشا کند به ماه بی‌احترامی کرده و کارش بد تلقی می‌شود پس باید دو بار ماه تمام را تماشا کرد.
سوزان (ترانه لئونارد کوهن)
«سوزان» آهنگی است که توسط شاعر و نوازنده کانادایی لئونارد کوهن در دهه ۱۹۶۰ سروده شده است. این ترانه برای اولین بار در سال ۱۹۶۶ به‌صورت شعر منتشر شد، و در همان سال توسط جودی کالینز به‌عنوان آهنگ ضبط شد و کوهن آن را به عنوان اولین آهنگ خود، از آلبوم سال ۱۹۶۷ "آوازهای لئونارد کوهن" اجرا کرد. بسیاری دیگر از هنرمندان نسخه‌های خود از این ترانه را ضبط کرده‌اند و این آهنگ به یکی از بازخوانده‌شده‌ترین آهنگ‌های فهرست کوهن تبدیل شده است.
در سال ۲۰۰۶، پیچفورک این ترانه را به‌عنوان آهنگ شماره ۴۱ در لیست «بهترین آهنگ‌های دهه ۱۹۶۰» خود قرار داد.
«سوزان» با الهام از روابط افلاطونی کوهن با سوزان وردال، که بعدها دوست دختر مجسمه‌ساز آرماند وایلانکورت شد، ساخته شد. اشعار آن مراسمی که آن دو هنگام ملاقات یکدیگر از آن لذت می‌بردند را توصیف می‌کند: سوزان، کوهن را برای بازدید از آپارتمانش که در بندر مونترال قرار دارد، جایی که او را به صرف چای نظر ثابت دعوت می‌کرده، و آن‌ها در اطراف مونترال قدیم قدم می‌زند و از کلیسای نوتردام -دام-د-بن-سکورس، جایی که ملوانان قبل از عزیمت به دریا، برکت داده می‌شدند، گذر می‌کردند.
همان طور که در آسمان، در زمین هم (هرمسی‌گرایی)
همان طور که در آسمان، در زمین هم () شعار معروفی است که در هندسهٔ مقدّس، هرمسی‌گرایی، اندیشه‌های گنوسی و تاروت به آن ارجاع داده می‌شود.
این جمله از متنی به نام لوح زمرّدین (که به هرمس تریسمجیستوس یا بلیناسِ فرضی نسبت داده می‌شود) برداشت شده است. در هرمسی‌گرایی این جمله می‌تواند اشاره به این باشد که امور این جهانی، نمایانگرِ اتفاقاتِ آسمانی است، اما از طریقی به جز روابط علت و معلول، مثلاً از طریق هم‌زمانی در معنای یونگی آن یا از طریق نظام تناظرات.
در معنای غیر دینی این جمله می‌تواند ارجاعی به این ایده باشد که عالم صغیر نمایان‌گر عالم کبیر است - مثلاً مشکلات شخصی یا خانوادگی نتیجهٔ مشکلات بزرگ‌ترِ اجتماعی است.
ترجمهٔ موسوم به The Message از کتاب مقدس که عهد جدید را با کمک اصطلاحات رایج امروز از زبان‌های اصلی برمی‌گرداند، از این عبارت در ترجمهٔ بخش 6 آیهٔ 10 انجیل متّا استفاده کرده است:ای پدرمان که در آسمانی
آشکار کن که تو کیستی.
جهان را راست گردان؛
آن چه خیر است را به انجام رسان - همان طور که در آسمان، در زمین هم.در کتاب "عروج اشعیا" نیز چنین جمله‌ای به چشم می‌خورد:آن جا سامائل و میهمانان‌اش را چنین دیدم، و ستیزی بزرگ در آن جا جریان داشت. ... همان طور که در آسمان، در زمین هم.در انجیل گنوسی فیلیپ نیز این مفهوم یافت می‌شود:[خداوند گفت]: اراده کردم که آن چه در زمین هست را مانند آن چه در آسمان است، و آن چه که بیرون است را همچو آن چه که درون است سازم.
ماکاراند دشپانده
ماکاراند دشپانده (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
شرلوک هلمز در نیویورک
شرلوک هلمز در نیویورک (به انگلیسی: "Sherlock Holmes in New York") یک تله‌فیلم آمریکایی در ژانرمعمایی به کارگردانی بوریس ساگال دربارهٔ شرلوک هولمز و دکتر واتسن محصول سال ۱۹۷۶ با بازی راجر مور و پاتریک مکنی است.
علی‌رغم اسم فیلم، تولید آن به‌طور کامل در جنوب کالیفرنیا و غرب لس آنجلس انجام شد، و برخی صحنه‌ها در تالار موسیقی مایفیر در سنتا مونیکا، کالیفرنیا فیلمبرداری شده‌است.
کارآگاه بزرگ شرلوک هولمز و همراه معتمد وی دکتر جان واتسون برای بررسی تهدید اخیر پروفسور موریارتی به شهر نیویورک سفر می‌کنند.
موهیت سوری
موهیت سوری (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پرادیپ سرکار
پرادیپ سرکار (; ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
محمدابراهیم عالمی
محمدابراهیم عالمی (زادهٔ ۱۳۴۴ - میانا ساری) خواننده و پژوهشگر موسیقی مازندرانی است. او به واسطهٔ رشد در یک خانوادهٔ دامپرور از همان دوران کودکی موسیقی را همراه با کار و زندگی در طبیعت تجربه نمود. تا اینکه در ۲۵ سالگی دورهٔ آواز را در فرهنگ‌خانه مازندران شروع کرد و ۲ سال بعد به عضویت گروه شواش درآمد. وی اکنون سرپرست گروه شواش مقوم است. آلبوم‌هایی که با گروه شواش کار کرده‌است:
تهران فرهنگ‌سرای شفق ۲۱ و ۲۲ اسفند ۷۶
تهران تالار حرکت ۲۵ و ۲۶ مهر ۱۳۸۱
تهران تالار وحدت ۲۶ اردیبهشت ۸۵
سالن فیروز بهرام بمناسبت صد سالگی مشروطیت ۱۸ مرداد ۱۳۸۸
کنسرت آلمان ۱۳۸۳ اسن، کلن، برلین
کنسرت میلان ۱۳۹۴ جهت اجرای موسیقی بومی در اکسپو
آر. بالکی
آر. بالکی (; ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
عالم کبیر و عالم صغیر
عالم کبیر، عالم صغیر به جهان‌بینی‌ای اشاره دارد که در آن جزء (عالم صغیر) نمایان‌گر کل (عالم کبیر) است و برعکس. این یک نوع دور و خصلتی است که در بسیاری از مدل‌های عرفانی در فلسفه، چه قدیم چه جدید، یافت می‌شود. این نگاه، با شعار معروفِ آن یعنی «همان طور که در آسمان، در زمین هم»، به شکل تنگاتنگی به هرمسی‌گرایی مربوط است و مبنای مباحث در اختربینی، کیمیا و هندسهٔ مقدس می‌باشد.
مفاهیم این فلسفه به دست فیثاغورث صورت‌بندی شد که جهان را پیکری واحد و هم‌ساز می‌دانست. این ایده یک سدهٔ بعد توسط افلاطون و در دورهٔ نوزایی به دست لئوناردو داوینچی، که خصائص مشترک بدن انسان و طبیعت را مورد توجه قرار داد، از نو صورت‌بندی شد.
در جامعه‌شناسی جدید مفهوم جهان صغیر غالباً برای شرح گروه کوچکی از افراد که رفتارشان الگویی از بدنهٔ اجتماعی بزرگتری است که در آن هستند، استفاده می‌شود.
عالم کبیر، عالم صغیر همچنین از مفاهیم کلیدی در دیدمان سیستم‌ها است. یک نمونه این است که چطور DNA یک موجود زنده در همهٔ سلول‌ها وجود دارد و متقابلاً می‌تواند برای تعیین ساختار ژنتیکی آن موجود به مثابهٔ یک کل واحد استفاده شود.
در فلسفهٔ اسلامی مراد از عالم کبیر همهٔ کائنات و موجودات غیر از انسان است و مراد از عالم صغیر انسان می‌باشد و گفته می‌شود عالم صغیر نسخه و نمونه‌برداری از عالم کبیر است و لذا هر که انسان را یعنی عالم صغیر را آن چنان‌که حق است بشناسد، پس کل هستی را شناخته‌است و از این جهت است که گفته‌اند (مَنْ عَرَفَ نَفْسَه فَقَدْ عَرَفَ رَبَّه) یعنی هر که خود را شناخت تحقیقاً خدای خود را می‌شناسد، زیرا انسان اگر چه در ظاهر عالم صغیر است ولی در حقیقت معنی و عصارهٔ عالم کبیر است و هر چند به صورت ظاهر در مرحلهٔ آخر آفرینش قرار گرفته ولی در واقع خلقت نخستین است چرا که مقصود آفرینش ظهور صفات و افعال الهی بود و تنها انسان یعنی عالم صغیر است که مظهر تجلّی کامل آن است.
در تفسیر نمونه نیز «الحَمْدُ لِلّه ربّ "العالمین"» در سورهٔ فاتحه به عالم کبیر و عالم صغیر تفسیر شده‌است.
لالی سولدویلا
لالی سولدویلا (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "روح کندوی عسل"، "زنده‌باد عروس و داماد" و "زندگی با چشمان بسته آسان است" اشاره کرد.
زنده‌باد عروس و داماد
زنده‌باد عروس و داماد () یک فیلم درام اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۰ به نمایش درآمد.
ایکارو میگوئل سوارس
ایکارو میگوئل مارتینز سوارس (پرتغالی: Ícaro Miguel Martins Soares؛ متولد ۲۹ آوریل ۱۹۹۵) یک تکواندوکار برزیلی است که در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۹ در دسته سنگین‌وزن مردان به مدال نقره دست یافت.
پالوما سلا
پالوما سِـلا (؛ – ) بازیگر و مدل اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "" اشاره کرد.
راهول راول
راهول راول (؛ زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۵۱) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل هند است.
آسوسنا ارناندس
آسوسنا ارناندس ایگلسیاس (؛ – ) بازیگر و مدل اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "هوندرا" اشاره نمود.
هوندرا
هوندرا () یک فیلم فانتزی ایتالیایی-آمریکایی-اسپانیایی است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
مت سیمبر
مت سیمبر (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پروانه" و "هوندرا" اشاره نمود.
هونان بوغوسیان
هونان هراچی بوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از اکتبر ۲۰۱۸ تا ۳۰ نوامبر ۲۰۲۰ سمت استانداری استان سیونیک را برعهده داشت.
در ۳۰ مهٔ ۱۹۶۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
لورین لاندن
لورین لاندن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ""، اسکوتر بوگی، "هوندرا"، "آمبولانس" و "رانندگی" اشاره کرد.
جان کابررا
جان کابررا (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "هوندرا"، "دختران گیلمور"، "ان‌سی‌آی‌اس" و "سی‌اس‌آی" اشاره نمود.
ابن شدقم
اِبْنِ شَدْقَم، از شاعران و مورخان و فقیهان عرب تبار مدینه است.
ابوالمکارم بدرالدین، حسن بن علی بن حسن بن علی ابن شدقم حسینی، از مورخان و فقیهان و شاعران اهل مدینه بود که در سده ۱۰ قمری/۱۶ میلادی می‌زیسته‌است. تاریخ ولادت وی سال ۹۳۲ قمری گزارش شده‌است. مجلسی او را از برخی ظواهر، امامیه می‌داند و تالیفات وی و همچنین برخی نامه‌های او حاکی از تشیع اوست. ابن شدقم، عنوانی است که در بین او و پدرش مشترک بوده‌است. محل تولدش را مدینه ذکر کرده‌اند. وی در مدینه پرورش یافت و از پدرش، علم آموخت. وی توانست در مدت زمان اندکی، خود را در میان بزرگان امامیه جا دهد. خاندان وی نیز همه از دانشمندان بودند که از نوادگان علی بن الحسین (امام چهارم شیعیان دوازده امامی) است. ابن شدقم بعد از مرگ پدر به سال ۹۶۰ قمری، به منصب نقابت (جانشین پدر) منصوب گردید. زهد و پرهیزگاری وی سبب شد تا کمی بعد، از این سمت استعفا دهد. وی در شعبان ۹۶۲، در حالی که جوان بود از مدینه به هند عزیمت کرد و در دکن به دربار سلطان حسین نظامشاه راه یافت. وی کمی بعد به شیراز سفر کرد و در ذی‌قعده ۹۶۴ به منظور زیارت حرم امام رضا از شیراز به خراسان عزیمت نمود. وی توانست در این سفر به ملاقات شاه تهماسب اول رفته و مورد توجه او قرار گیرد. در این دوران با شنیدن فضل و دانش وی توسط سلطان حسین، به هند خوانده شد و ابن شدقم مجدد به هند عزیمت کرد. نظامشاه، خواهرش را به عقد وی درآورد و از این جهت صاحب ثروتی هنگفت شد. وی پس از مرگ نظامشاه، به مدینه بازگشت ولی بسیار زود به هند بازگشت. در نهایت ابن شدقم در ۵۷ سالگی به سال ۹۹۵ قمری درگذشت. برخی سال وفات او را ۹۹۹ قمری و گروهی ۱۰۴۹ گزارش کرده‌اند. وی را در همان شهر دکن (محل مرگ) دفن کردند اما چند سال بعد بنا به وصیت خودش، توسط پسر کوچکش حسین، جسدش به مدینه منتقل و در گورستان بقیع دفن گردید.
ابن شدقم، علاوه بر پدر خویش که نزد او تعلم کرده‌است، از اساتید دیگری چون جمال‌الدین محمد بن علی تولایی بصری، حسن بن علی حسینی، محمد بن احمد سدیدی حسینی حجازی، شیخ حسین همدانی (قزوین)، محمد بکری صدیقی (مکه) مولانا عنایت‌الله و شیخ نعمت‌الله (یزد و شیراز) بهره برد. وی توانست به سال ۹۶۶ قمری، از نعمت‌الله بن احمد بن خاتون عاملی و از محمد ابن علی بن ابوالحسن عاملی (صاحب المدارک) اجازه روایت کسب کند. او همچنین به سال ۹۸۳ قمری، از شیخ حسین بن عبدالصمد عاملی (پدر شیخ بهایی) اجازه روایت کسب کرد.
از جمله آثار وی می‌توان اشاره کرد به:
عزالدین بن شداد
اِبْنِ شَدّاد، از تاریخ نویسان و جغرافی دانان عرب است که در سوریه و مصر می‌زیسته‌است. وی توانسته‌است با وجود موقعیت‌های سیاسی و اجتماعی خویش، آثار مفیدی در زمینه تاریخ به نگارش درآورد.
عزالدین ابوعبدالله محمد بن علی بن ابراهیم بن شداد انصاری حلبی از مورخان و دبیران و وزیران روزگار ایوبیان و مملوکان است که در ذیحجه ۶۱۳ قمری به دنیا آمده‌است. از تاریخ دوران کودکی و نوجوانی وی اطلاعاتی در دست نیست، اما در نوجوانی به کارهای دیوانی مشغول بوده‌است. نخستین سمت وی نظارت بر امر گردآوری مالیت در حران بوده٬است که در سال ۶۴۰ قمری از سوی سلطان صلاح الدین یوسف، عهده‌دار این منصب شده‌است. در سال ۶۵۷ قمری، نزد فرمانروای دمشق تقرب یافت و از سوی حاکم به سفارت نزد مغولان به میافارقین رفت. وی در نهایت از حمله مغولان به سمت مصر گریخت و در دستگاه ملک منصور قلاوون جای گرفت. ابن شداد در ۶۷۶ قمری همراه ملک ظاهر به دمشق رفت و در هماان سال در این شهر درگذشت. وی به جهت فرار از یورش مغولانبه برخی شهرها گریخته بود، به تاریخ و جغرافیا علاقه‌مند شد و به همین جهت، تصمیم گرفت تا آثاری را در تاریخ و با هدف عبرت دیگران، تألیف کند. وی تواسنت از مناصب دیوانی خویش و همچنین مصاحبت‌هایش با امیران و بزرگان و البته مسئولیت‌های سیاسی‌اش، در این امر موفق عمل کرده‌است.
از جمله کسانی که از ابن شداد نقل کرده‌اند، ابوالفضل محمد بن شحنه است که در کتاب الدر المنتخب فی تاریخ مملکه حلب، در چندین جا از وی نقل قول‌هایی را آورده‌است. با این وجود، مؤلفان متاخر بر آثار ابن شداد، چندان عنایتی نشان ندادند و و احتمالاً این به آن جهت است که وی را با بهاء الدین یوسف ابن رافع اشتباه گرفته‌اند. منشاء این اشتباه علاوه بر شهرت هر دو به ابن شداد، به جهت رشد و نمو این دو در حلب و همچنین تالیف آثار در حوزه سیر ملوک بوده‌است. نخستین کسی که چنین اشتباهی را کرده‌است، حاجی خلیفه است که کتاب الاعلاق الخطیره را به ابن شداد یوسف بن رافع حلبی منسوب دانسته‌است. با این وجود مولفین متاخر، این دو را از یکدیگر بازشناخته و اشتباه پیشینیان را تصحیح کرده‌اند.
آثار وی عبارتند از:
کارلوس مانچنو کاخاس
کارلوس مانچنو کاخاس (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل اکوادور بود. وی از ۲۳ اوت ۱۹۴۷ تا ۲ سپتامبر ۱۹۴۷ رئیس‌جمهور این کشور بود.
کارلوس مانچنو کاخاس در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۶، در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
ابن صوری
ابن صوری، با نام کامل رشید الدین ابومنصور بن ابی الفضل بن علی صوری، از پزشکان و گیاه‌شناسان مهم سوری است که در جنگ‌های صلیبی نیز به عنوان پزشک حاضر بوده‌است.
رشید الدین ابومنصور بن ابی الفضل بن علی صوری مشهور به ابن صوری است که به سال ۵۷۳ قمری در صور لبنان زاده شد. وی در همان‌جا رشد و نمو یافت و در نوجوانی به دمشق رفت. در آنجا نزد موفق الدین عبدالعزیز سلمی طبابت آموخت و موفق شد تا کتب طبی را در محضر موفق الدین عبدال الطیف بن یوسف بغدادی فرابخواند. او چندسالی را در قدس اقامت گزید و همان‌جا در بیمارستان شهر به معالجه مشغول شد. وی در این دوران با ابوالعباس جیانی یکی از اساتید بزرگ طب و دارو آشنا شد. وی توانست آثار دیوسکوریدس، جالینوس و احمد بن محمد غافقی قرطبی را بخواند. با این حساب تواسنت شیوه اطبای اندلس را بیاموزد. پس از آن، وی سفرهایی را برای کاوش‌های گیاه‌شناسی شروع کرد و در این سفرها، علی بن یوسف تنوخی را با خود همراه کرد. وی با ملک عادل ابوبکر احمد ایوبی که به مصر عزیمت داشت، ملاقات داشت و همراه با وی، به عنوان طبیب خاص، در خدمتش ماند. وی در جنگ‌های صلیبی به همراه همین امیر ایوبی، شرکت کرد و در معالجه مجروحان جنگی، نقش مؤثری داشت. پس از مرگ عادل، وی نزد پسرش ملک معظم خدمتگذاری کرد. در این دوران، ریاست امور پزشکی دمشق به او سپرده شد. ابن صوری در این مدت، به تدریس طب نیز پرداخت. او در این دوران به تحریر آثار خود در داروشناسی و … پرداخت.
امروزه برخی از محققان عرب، ابن صوری را بنیادگذار گیاه‌شناسی علمی نوین معرفی می‌کنند. البته باید توجه داشت که امکان مشخص کردن جایگاه ابن صوری در تاریخ علم گیاه‌شناسی، بدون دسترسی به کتاب مفقوده او (الادویه المفرده) امکان‌پذیر نیست. آثار وی در جهان غرب نیز شناخته شده‌است و از کتاب وی به عنوان مرجعی در داروشناسی در اروپا یاد می‌شود.
از جمله آثار وی عبارت است از:
بهتنده
تبهتنده، از شهرها و شهرستان‌های موجود در ولایت پنجاب هند است. نام پیشین این مکان، تبرهنده بوده و اقوام مالوایی در سده دوهم قمری آن را بهتنده نامیدند. نویسندگان اسلامی نیز برای این شهر، نام‌های مختلفی گزارش کرده‌اند از جمله، بهانیه، بهاطیه، تبرهنده، تبرهند و پاتینده. کانینگم، احتمال داده‌است که بهتنده همان ماتیلا یا مهاتیلا است و یکی از ۶ دژ بزرگ سند در سده هفتم میلادی محسوب می‌شده‌است. این شهرستان با وسعت ۵٫۵۶۵ کیلومتر است و در دشتی رسوبی قرار گرفته‌است. این منطقه در جنوب رودخانه سوتلج در شمال غربی هند واقع شده‌است. این شهر در °۳۰و´۱۳ عرض شمالی و °۷۵ طول شرقی قرار دارد. در گذشته برای این شهر، دیوارهای بلند و محصور گزارش شده‌است که در میان خندق‌ها قرار گرفته است. این شهر امروزه یکی از مراکز مهم خطوط راه آهن شمال غربی هند است از جمله شهرهای نزدیک به پاکستان به حساب می‌آید.
شهرهای مهم شهرستان بهتنده، عبارتند از
کوت کَپورا
فَریدکوت
مانسا
تَلوَندی‌سابو
بهتنده مرکز بازرگانی محصولات کشاورزی مناطق همسایه محسوب می‌شود. برای کمبود آب در منطقه، آبراه‌هایی حفارش شده است و تولیدات این منطقه، گندم، پنبه، نیشکر و حبوبات گزارش شده است. این منطقه کارخانه تولید آرد و همینطور کارخانه نساجی دارد. جمعیت این شهرستان در سال ۱۹۸۱ میلادی، ۳۰۴.۶۰۶ تن و شهر بهتنده نیز ۱۲۴.۴۵۳ تن گزارش شده است.
بناهای تاریخی این شهر، قدمت آن را به سده چهارم قمری و دوران اسکندر مقدونی می‌رساند. این منطقه در سده دوم قمری، محل عبور اقوام هندی-یونانی و همینطور مالوایی برای مهاجرت به نقاط دیگر بوده است. منابع از خطی به نام اردناکری یاد کرده‌اند که در این منطقه به عنوان خط مرسوم در کتابت استفاده می‌شده است. در سال ۳۹۳ قمری، سلطان محمود غزنوی از نواحی مولتان گذر کرده و به قصد بهتنده در حرکت شد و در خارج شهر اردو زد. راحه بهتنده نیز در مقابل لشکری بزرگ را به مقابله با او فرستاد و پس از جنگی سخت، مغلوب شد و در نتیجه سلطان محمود، ثروت بسیاری را از این منطقه به غنیمت برد. منابع ۲۸۰ فیل را از جمله غنائم این جنگ دانسته‌اند. سال بعد، مجدد سلطان محمود به منطقه هند بازگشت و در این سفر امیدوار بود تا راحه بهتنده، در لشکرکشی وی به جی پال، او را همراهی کرده و در فتح پنجاب او را یاری رساند؛ اما وی از این کار استنکاف کرد و سلطان محمود قصد کرد تا مردم این منطقه را با وادار کردن به پذیرش اسلام، در سیطره سرزمین‌های تحت فرمان خود دراورد. وی در این هدف موفق نشد و سیل مجبورش ساخت تا بازگردد. در سال ۵۸۷ قمری، محمد غوری به هند حمله کرد و بهتنده را نیز تصرف کرد. پس از تصرف، حکومت بهتنده به ضیاءالدین توکلی سپرده شد. بعدها این شهر مورد حمله فرمانروایان غیر مسلمان هند قرار گرفت وپس از ۱۳ ماه محاصره، زیر سلطه سلاطین مملوک قرار گرفت. دژی عظیم با دیوارهایی به بلندی ۳۶متر است که در سدهٔ ۱۶م بنا گردیده‌است از جمله آثار تاریخی موجود در این شهر است.
زبان‌های کره‌ای
زبان‌های کره‌ای یک خانواده زبانی کوچک متشکل از زبان‌های کره‌ی و ججویی است. دومی غالباً به عنوان گویشی از کره‌ی توصیف می‌شود، اما به قدری متفاوت است که می‌توان آن را زبان جداگانه ای برشمرد. شمار کمی از پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که گویش یوکچین در شمال شرقی نیز باید به همین ترتیب از کره‌ای تفکیک شود. کره‌ی از زمان معرفی الفبای هانگوب در قرن پانزدهم کاملاً مستند شده‌است. متن‌های نخستین کره‌ی با استفاده از نویسه‌های چینی بسیار دشوارتر هستند.
همه گونه‌های نوین کره‌ای از تبار کره‌ای باستان کشور سیلا هستند. اندک اطلاعاتی که از سایر زبان‌های شبه‌جزیره پیش از اتحاد شیلا (اواخر قرن ۷) موجود است، بیشتر مربوط به نام مکان‌هاست. اعتقاد بر این است که برخی از این زبان‌ها کره‌ای بوده‌اند، اما همچنین شواهدی وجود دارد که زبان‌های ژاپنی نیز در مناطق مرکزی و جنوبی شبه جزیره صحبت می‌شدند. تلاش‌های زیادی برای پیوند دادن زبان‌های کره‌ی با خانواده‌های زبانی دیگر (اغلب تونگوزی یا ژاپنی) صورت گرفته‌است، اما هیچ ارتباط ژنتیکی به‌طور قاطع اثبات نشده‌است.
گونه‌های مختلف کره‌ای به‌طور متعارف به عنوان «گویش» های زبان کره‌ای توصیف می‌شوند، اما جدا کردن آن‌ها به دلیل ایجاد خانواده کوچک زبانی با دو یا سه زبان انجام می‌شود. این زبان‌ها شامل موارد زیر هستند:
کره‌ای یک خانواده زبانی نسبتاً کم عمق است. انواع امروزی کره‌ای تنوع محدودی را نشان می‌دهند، که می‌توان تاریخ واگرایی بیشتر آن‌ها را ناشی از کره‌ای میانه پسین (قرن پانزدهم) دانست. در چند مورد استثنایی واگرایی چند قرن قبل و پس از اتحاد شبه‌جزیره توسط سیلا رخ داده است. با استفاده از بازسازی داخلی از کره‌ای میانه می‌توان به عقب برگشت. این کار با تجزیه و تحلیل فلسفی مستندات جزئی کره‌ای باستان تکمیل شده‌است.
در شمال شرقی آسیا چندین خانواده زبانی نسبتاً کم‌عمقی حضور دارند. چندین بار تلاش شده‌است که کره‌ای با خانواده‌های زبان دیگر پیوند داده شود، که بیشترین مورد برای پیوند با ژاپنی و آلتایی (تونگوزی، مغولی‌تبار و ترکی) است. با این حال، هیچ‌یک از این تلاش‌ها موفق به نشان دادن تبار مشترک کره‌ای و هر خانواده زبانی دیگر نشده‌است. گروه‌های پیشنهادی بزرگتر، مانند نوستراتیک و اورآسیایی، حتی پشتیبانی کمتری دارند.
اوگایافوکی‌آئه‌زو
اوگایافوکی‌آئه‌زو ; – ) در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و پدر امپراتور جینمو بود.
هوری (اساطیر ژاپن)
هوری یک شخصیت در اساطیر ژاپن، سومین و کوچکترین پسر نینیگی-نو-میکوتو و شاهدخت شکوفه کونوهاناساکویا-هیمه است. او یکی از نیاکان امپراتور ژاپن به عنوان پدربزرگ امپراتور جینمو است.
تویوتاما-هیمه
تویوتاما-هیمه (؛ در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و مادر اوگایافوکی‌آئه‌زو و همچنین مادربزرگ امپراتور جینمو است. در اپیزود «شانس دریا و بخت کوه» در کوجیکی و همچنین نیهون‌شوکی یک الهه (کامی)، در اساطیر ژاپنی او دختر خدای دریا، واتاتسومی است.
تویوتاما-هیمه با هوری ازدواج می‌کند. کودکی که او به دنیا آورد اوگایافوکی‌آئه‌زو نام دارد.
تویوتاما-هیمه (پرطرفدار-جواهر-شاهزاده خانم) دختر خدای-دریا واتاتسومی است. گفته می‌شود کاخی که در آنها زندگی می‌کردند که گویی از فلس ماهی ساخته شده و ظاهراً در زیر دریا قرار داشت.
او یک دیدار سرنوشت‌ساز با شاهزادهٔ شکارچی، که به نام «اقبال کوهستان» (یاماساچی)، همچنین به عنوان فرونشاندهندهٔ آتش (هوری) شناخته می‌شود، انجام داد. در این زمان شاهزاده یک قلاب ماهیگیری که از برادر بزرگترش «اقبال دریا» هودری قرض گرفته بوده را گم کرده بود.
هنگامی که شاهزاده خانم آمد تا از چاه آب بیرون بکشد، شاهزاده از قبل از درخت کاتسورا (یا درخت کاسیا) که بالای چاه بود بالا رفته و منتظر بود. شاهزاده یک آب برای نوشیدن از شاهزاده خانم خواست. شاهزاده خانم شیفته زیبایی او شد. پدر او خدای دریا، هوری را که از نسل خدایان آسمانی بود شناخت و ضیافتی ترتیب داد. تویوتاما-هیمه و هوری با یکدیگر ازدواج کرده و سه سال در این مکان زندگی کردند.
در پایان سه سال، شوهر تویوتاما آهی کشید و تلاش ناتمام خود را برای قلاب ماهی گمشده، که نیاز به بازگرداندن به برادرش بود، آشکار کرد. پس از پیدا شدن قلاب در حلقوم ماهی تای، شوهر تویوتاما سوار یک تمساح (یا کوسه) بزرگ شد تا به خانه برگردد و با مشورت خدای دریا، توانست برادر بزرگتر خود را مقهور خود کند.
تویوتاما که همسرش را تا سرزمین‌های بالای دریا همراهی کرده بود، بارداری خود را اعلام کرد. شاهزاده برای او کلبه ای برای زایمان کودک (خانه زایمان) ساخت که با پرهای باکلان درون آن پوشانده شده بود. تویوتاما از همسرش درخواست کرد تا هنگام زایمان او را نبیند. سپس تویوتاما پسری به دنیا آورد که او را اوگایافوکی‌آئه‌زو یا «مرد آسمانی شجاع ساحل» نامیدند.
متأسفانه کنجکاوی هوری بیش از پیش شد و تلاش کرد که از همسرش جاسوسی کند. در کمال تعجب، به جای اینکه همسرش را همان‌طور که می‌شناخت، ببیند، شاهد موجود عظیمی (تمساح، یا کوک نیز به معنای کوسه) شد که فرزندش را درون گهواره می‌گذارد (یکی از نسخه‌های نیهونگی ادعا می‌کند که او اژدها بوده‌است). این موجود غیر از تویوتامای محبوب او نبود که برای زایمان تغییر شکل داده بود. پس از اینکه تویوتاما متوجه جاسوسی همسرش شد، کاملاً خجل و شرمنده شد که شوهرش او را دیده و قول خود را شکسته‌است. او که قادر به بخشش هوری نبود، با بازگشت به دریا شوهر و فرزندشان را رها کرد. پس از عزیمت وی، خواهر کوچکترش تامایوری-هیمه («جواهر-خوب») را برای کمک به تربیت کودک در غیاب او فرستاد. بعد از اینکه اوگایافوکی‌آئه‌زو بزرگ شد، با خالهٔ خود ازدواج کرد و سرانجام فرزندی به نام جینمو (امپراتور جینمو)، که اولین امپراتور ژاپن شد را باردار شد.
واتاتسومی
واتاتسومی یک کامی، اژدهای ژاپنی و ایزد آب در اساطیر ژاپن است. اعتقاد بر این است که «واتاتسومی نو کامی» (大 綿 津 見 神، "خدای بزرگ دریا") نام دیگری برای خدای دریا، ریوجین (龍神 خدای اژدها) و همچنین نام دیگر «واتاتسومی سانجین» (綿 津 見 三 神 سه خدای واتاتسومی) است. سه خدای واتاتسومی، به ترتیب بر دریاهای بالا، میانه و پایین حکمرانی می‌کنند و زمانی ایجاد شده‌اند که ایزاناگی پس از بازگشت از یومی، دنیای مردگان در حال شستن خود بود.
اولین منابع مکتوب زبان ژاپنی باستان نام خدای دریا را به روشی متنوع رونویسی کرده‌است. کوجیکی آن را به صورت معنایی به صورت 海神 «خدای دریا» می‌نویسد و آن را با آوای مان‌یوگانا (طرز نوشتن کلمات در ژاپنی) به صورت «واتا-تسو-می» 綿津見 به معنی «دیدن بندر پنبه» رونویسی کرده‌است.
نسخه کوجیکی از افسانه خلقت ژاپنی با افتخار به واتاتسومی 海神 با نام او-واتاتسومی کامی 大 綿 津 見 神 اشاره دارد به معنی «خدای بزرگ واتاتسومی». این نام را با خدای کوهستان به نام اویاماتسومی 大 山 مقایسه کنید. خواهر و برادر جهان آفرین، ایزاناگی و ایزانامی ابتدا جزایر ژاپن (کونیئومی) و سپس خدایان (کامیئومی) را به دنیا می‌آورند.
در دو زمینه نیهون‌گی در افسانه‌های مربوط به امپراتور کیکو و امپراتور جینمو به واتاتسومی اشاره شده‌است. اول، امپراتور کیکو با عبور آب‌های روان «هاشیریمیزو» ولایت کازوسا و ولایت ساگامی روبرو می‌شود. این مصیبت به واتاتسومی «خدای دریا» نسبت داده می‌شود و از طریق هبه (قربانی) انسان جبران می‌شود.
دوم، در شجره‌نامه امپراتور جینمو ادعا می‌شود که از الهه تویوتاما-هیمه، همسر هوری (اساطیر ژاپن) مادربزرگ وی و دختر واتاتسومی است.
زیارتگاه‌های بسیاری از معبدهای شینتویی به خدای دریا واتاتسومی اختصاص داده شده‌است. برخی از نمونه‌ها شامل «اوواتاتسومی جینجا» یا «دایکا جینجا» (大海神社) در سومی‌یوشی، اوساکا (مرتبط با زیارتگاه تایشا در تارومی-کو، کوبه)، و (綿都美神社) «واتاتسومی جینجا» در کوکورامینامی-کو، کیتاکیوشو است.
تکرار (موسیقی)
دولاخط بازگشت یا تکرار ، علامتی است که در انتهای یک میزان آمده و به شما می‌گوید، باید یک قسمت یا کل قطعهٔ موسیقی تکرار شود.
اگر بخواهیم قسمت مشخصی از قطعه تکرار شود، آن بخش را بین دو علامت تکرار قرار می‌دهیم، اما اگر فقط یک علامت بازگشت در پایان میزان وجود داشته باشد، به معنای آن است که از ابتدای قطعه تا علامت تکرار را دوباره اجرا کنیم.
علامت دولاخط بازگشت، همانند دولاخط پایان از یک خط باریک و یک خط ضخیم تشکیل شده، با این تفاوت که قبل از آن دو نقطه روی هم (:) آورده می‌شود.
دولاخطِ بازگشتِ معکوس، که علامتی قرینهٔ علامت دولاخط بازگشت است، نمایان‌گر شروع محدودهٔ بازگشت برای یک قطعهٔ موسیقی است.
آماتسوهیکونه
آماتسوهیکونه () سومین پسر آماتراسو الههٔ خورشید در اساطیر ژاپن است.
شجره‌نامه خدایان ژاپنی
شجره نامه خدایان ژاپنی
نظام تناظرات (الاهیات)
آموزهٔ تناظرات و تشابهات اجزا جهان و طبیعت را متشابه و عناصر آن را در تناظر در نظر می‌گیرد. همچنین انسان (عالم صغیر) و جهان (عالم کبیر) را متشابه و از یک ساختار فرض می‌کند.
از این آموزه فیلسوفان متعددی در دوران باستان استفاده کرده‌اند: «تناظر خویشاوندی» توسط اُرفه (Orphée)، «تناظر نسبت‌ها» توسط فیثاغورس، «دوستی» توسط افلاطون و «هم‌سازی» (Sympathie) توسط بولوس اهل مندس.
این آموزه در علوم سحر و صوفیسم (Esoterism) کاربرد دارد، با این ایده که «جهان موجودی زنده است و پر از تناظرات رازآمیز و هم‌سازی‌های مخفی، دنیایی که در همه جای آن روح جریان دارد، جایی که همهٔ اجزا بر معانی‌ای پنهان دلالت دارند.»
دا کاپو
دا کاپو یا به اختصار (D. C.) در نت‌نویسی به معنای (از ابتدا، از اول، از سر)، علامتی است که در انتهای قطعه می‌آید تا تمام یا قسمتی از قطعه از ابتدای آن تکرار شود.
چنانچه داکاپو به تنهایی در پایان قطعه آورده شود به معنای تکرار کامل قطعه از ابتدای آن است اما اگر به‌طور مثال همراه با کلمه Fine (فینه، به معنای پایان) آمده باشد، تکرار قطعه از ابتدا تا جایی که کلمه Fine نوشته شده‌است را می‌خواهد.
فهرست نظریه‌پردازان نازی
این نوشتار دربردارنده فهرستی از کسانی است که اندیشه‌های آنها بخشی از ایدئولوژی نازی‌ها شدند. اندیشه‌ها، نوشته‌ها و سخنرانی‌های این اندیشمندان شامل یهودستیزی، به‌نژادی، بهداشت نژادی، مفهوم نژاد برتر و سیاست لبنسراوم می‌شود. این فهرست شامل کسانی نیز می‌شود که اندیشه‌هایشان در نازیسم گنجانده شده باشد، حتی اگر در دوران نازی‌ها زندگی نکرده باشند.
برخی نخبگان و نویسندگان پیش از دوران نازی بودند، اما نوشته‌های آنها در شکل‌گیری ایدئولوژی نازی نقش داشتند:
نت نقطه‌دار
نت نقطه‌دار ، زمانی که در کنار نُت (سمت راست نت) قرار می‌گیرد، نصف ارزش زمانی نُت را به آن اضافه می‌کند. به عنوان مثال چنانچه نقطه در کنار یک نُت چهار‌ضربی قرار گیرد، نصف ارزش آن (یعنی دو ضرب) را به آن افزوده و ارزش زمانی نت حاصله، که نقطه‌دار خوانده می‌شود، را به شش ضرب تغییر می‌دهد.
دژ نهم
دژ نهم (به لیتوانیایی: "Devintas Fortas") یک دژ استحکامی در بخش شمالی شیلاینیای، در کاوناس، لیتوانی است. این بخشی از دژ کاوناس است که در اواخر سده نوزدهم ساخته شد. در زمان اشغال کاوناس و دیگر مناطق لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، از این دژ به عنوان زندان و محل استقرار موقت زندانیان برای فرستاده شدن به گولاگ‌ها استفاده می‌شد. پس از اشغال لیتوانی توسط آلمان نازی، این دژ به عنوان محلی برای اعدام یهودیان، اسیران جنگی شوروی و دیگران مورد استفاده قرار می‌گرفت.
در اواخر سده نوزدهم، شهر کاوناس دارای استحکامات شد و تا سال ۱۸۹۰ توسط هشت دژ و نه توپخانه مسلح احاطه شد. ساخت دژ نهم (نامگذاری عددی آن که بعدها به نام اصلیش تبدیل شد) در سال ۱۹۰۲ آغاز شد و در آستانه جنگ جهانی اول به پایان رسید. از ۱۹۲۴ به بعد، دژ نهم به عنوان زندان شهر کاوناس مورد استفاده قرار گرفت.
در طول سالهای اشغال کشورهای حوزه دریای بالتیک، ۱۹۴۰–۱۹۴۱، دژ نهم توسط NKVD برای اسکان زندانیان سیاسی منتظر انتقال به اردوگاه‌های کار اجباری گولاگ استفاده می‌شد.
در طول سال‌های اشغال توسط نازی‌ها، دژ نهم به عنوان مکانی برای کشتار دسته‌جمعی مورد استفاده قرار گرفت. میان ۴۵۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی، بیشتر آنها از کاوناس و عمدتاً از گتو کونو، به دژ نهم منتقل شدند و توسط نازی‌ها و همدستان لیتوانیایی آن‌ها در آنچه که به کشتار کاوناس معروف شد، کشته شدند.
خاخام الکونون واسرمن از بارانوویچ در میان قربانیان سرشناس این رویداد بود. علاوه بر این، یهودیانی از فرانسه، اتریش و آلمان در جریان اشغال نازی‌ها به کاوناس آورده و در دژ نهم اعدام شدند. در سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها از جوخه‌های ویژه یهودیان برای حفر گورهای دسته جمعی و سوزاندن اجساد باقی مانده بهره گرفتند. یک دسته ۶۲ نفره در آستانه سال ۱۹۴۴ موفق به فرار از دژ شدند. در آن سال، با پیشروی نیروهای شوروی، آلمانی‌ها اقدام به برچیدن گتو و نیز آنچه تا آن هنگام با عنوان «دژ مرگ» شناخته شده بود، کردند. زندانیان به اردوگاه‌های دیگر فرستاده شدند. پس از جنگ جهانی دوم، شوروی مجدداً از دژ نهم به مدت چند سال به عنوان زندان استفاده کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ چند سازمان کشاورزی از دژ نهم مدیریت می‌شدند.
در ۱۹۵۸، موزه‌ای در دژ نهم گشایش یافت. یک سال بعد، نمایشگاهی در چهار سلول به نمایش جنایات جنگی نازی‌ها در لیتوانی پرداخت. در ۱۹۶۰، اکتشافات، فهرستنویسی‌ها و تحقیقات پزشکی قانونی از سایت‌های محلی کشتار جمعی توانستند به آگاهی دربارهٔ دامنه این جنایات کمک کنند.
کارمن مارتینس سیرا
کارمن مارتینس سیرا (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "لا کابینا" و "ابله تمام‌عیار" اشاره کرد.
ابله تمام‌عیار (فیلم ۱۹۷۰)
ابله تمام‌عیار () یک فیلم کمدی اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم، بازسازی فیلمی دیگر به همین نام در سال ۱۹۳۹ بود.
ماگدالنا پولیدو
ماگدالنا پولیدو () تدوین‌گر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ال‌لازاریو دی تورمس" و "ابله تمام‌عیار" اشاره نمود.