ابی هافمن (فعال سیاسی)
ابات هوارد هافمن (۳۰ نوامبر ۱۹۳۶– ۱۲ آوریل ۱۹۸۹) معروف به ابی هافمن، یک فعال سیاسی و اجتماعی آمریکایی بود که بنیانگذار حزب بین‌المللی جوانان («ییپی‌ها») بود. او همچنین یکی از طرفداران اصلی جنبش قدرت گل بود.
هافمن با اتهام توطئه و دامن زدن به شورش به دلیل نقش خود در اعتراضاتی که منجر به درگیری خشونت‌آمیز با پلیس در طی کنوانسیون ملی دموکراتیک ۱۹۶۸ شد، به همراه جری روبین، دیوید دلینگر، تام هایدن، رنی دیویس، جان فروینز و لی وینر و بابی سیل دستگیر محاکمه شد. این گروه در مجموع به عنوان «هشت شیکاگو» شناخته می‌شدند. وقتی دادستانی Seale از سایرین جدا شد، آنها به شیکاگو هفت معروف شدند. تجدیدنظر در احکام آنها در حالی که متهمان ابتدا به قصد تحریک شورش محکوم شدند، لغو شد.
هافمن فعالیت خود را تا دهه ۱۹۷۰ ادامه داد و همچنان نمادی از جنبش ضد جنگ و دوران ضد فرهنگ است. وی در سال ۱۹۸۹ و در سن ۵۲ سالگی، با مصرف بیش از حد فنوباربیتال خودکشی نمود.
هافمن ۳۰ نوامبر ۱۹۳۶ در وورستر، ماساچوست، در فلورانس (شانبرگ) و جان هافمن متولد شد. هافمن در یک خانوار طبقه متوسط یهودی بزرگ شده بود و دارای دو خواهر و برادر کوچکتر بود. وی در دوران کودکی در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ عضوی از آنچه «نسل انتقالی بین بیتنیک‌ها و هیپیها» توصیف شده بود، بود. او دوران کودکی خود را «بت‌پرست» و دهه ۱۹۴۰ را «زمان بسیار خوبی برای بزرگ شدن» توصیف کرد.
در طول دوران مدرسه، او به عنوان یک مزاحم شناخته شد که دعوا را شروع می‌کرد، شوخی می‌کرد، اموال مدرسه را خراب می‌کرد و با نام کوچک به معلمان مراجعه می‌کرد. در سال دوم، هافمن از دبیرستان کلاسیک، یک دبیرستان دولتی که اکنون در Worcester تعطیل است، اخراج شد. به عنوان یک ملحد، هافمن مقاله ای نوشت و اعلام کرد که: «خدا احتمالاً نمی‌توانست وجود داشته باشد، زیرا اگر چنین بود، هیچ رنجی در جهان وجود نخواهد داشت.» معلم عصبانی کاغذ را پاره کرد و او را «یک پانک کمونیست» خواند. هافمن روی معلم پرید و شروع به درگیری با او کرد تا اینکه مهار شد و از مدرسه برکنار شد. در ۳ ژوئن ۱۹۵۴، هافمن ۱۷ ساله برای اولین بار به جرم رانندگی بدون گواهینامه دستگیر شد. وی پس از اخراج، در آکادمی Worcester حضور یافت و در سال ۱۹۵۵ فارغ‌التحصیل شد. هافمن در دهه ۱۹۵۰ رفتارهای زیادی مانند نوجوانان سرکش مانند موتور سواری، کت چرمی پوشیدن و آرایش موی دم اسبی انجام داد.
پس از فارغ‌التحصیلی، وی در دانشگاه برندایس ثبت نام کرد، جایی که وی زیر نظر اساتیدی مانند روانشناس برجسته آبراهام مزلو، که اغلب پدر روان‌شناسی انسان‌گرایانه محسوب می‌شد، تحصیل کرد. وی همچنین دانشجوی نظریه‌پرداز مارکسیست هربرت مارکوزه بود، که به گفته هافمن تأثیر زیادی بر نگاه سیاسی وی داشت. هافمن بعداً از تأثیر مارکوزه در جریان فعالیت خود و نظریه‌هایش دربارهٔ انقلاب استناد کرد. او در تیم تنیس برندیز بود، که مربی آن یک روزنامه‌نگار بود. در پاییز، او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ثبت نام کرد ، و در آنجا دوره‌های کارشناسی ارشد روانشناسی را گذراند. اندکی بعد، وی در مه ۱۹۶۰ با دوست دختر باردار خود شیلا کارکلین ازدواج کرد.
جنازه هافمن در 12 آوریل 1989 در سن 52 سالگی در آپارتمانش در شهر سولبری، پنسیلوانیا،پیدا شد. علت مرگ، خودکشی در اثر مصرف بیش از حد 150 قرص فنوباربیتال و مشروب بود. دویست صفحه از یادداشت های دست نویس در خانه بود که بسیاری از آنها به جزئیات حالات او پرداختند. او در سال 1980 با اختلال دوقطبی تشخیص داده شد. او اخیراً داروهای درمانی خود را تغییر داده بود و طبق گزارش‌ها زمانی که مادر 83 ساله‌اش به سرطان مبتلا شد (او در سال 1996 در 90 سالگی درگذشت) افسرده بود. برخی از نزدیکان او ادعا کردند که او همچنین از رسیدن به میانسالی ناراضی است، همراه با این واقعیت که تحولات لیبرال دهه 1960 واکنش محافظه کارانه ای را در دهه 1980 ایجاد کرده بود. او در سال 1984 ابراز ناراحتی کرده بود که نسل کنونی جوانان به اندازه جوانان در دهه 1960 علاقه ای به اعتراض و فعالیت اجتماعی ندارند.