عبدالغنی علی‌پور
عبدالغنی علی‌پور ملقب به فرمانده شمشیر یک فرماندهٔ نظامی از ولسوالی بهسود، میدان وردک، افغانستان است. او پس از اوج‌گیری تنش‌ها میان کوچی‌ها و باشندگان محل در ولسوالی‌های بهسود و دایمیرداد، گروه ۱۵۰ نفری مردمی را تحت نام «جبههٔ مقاومت» ایجاد کرد.
در دوسال اخیر دامنهٔ فعالیت‌های فرمانده شمشیر از میدان وردک به ولایت‌های غور، دایکندی، غزنی، ارزگان و بامیان نیز رسیده‌است. نیروهای علی‌پور در مناطق هزاره‌نشین و غیر هزاره نشین گشت‌زنی می‌کنند و با تأمین امنیت مردم در مقابل طالبان و دستگیر کردن افراد و نزدیکان فرماندهان و افراد طالب، از آن‌ها برای تبادل افرادی که طالبان در شاهراه‌ها دستگیر و زندانی کرده‌اند، استفاده می‌کنند.
علیپور بعد از سقوط حکومت کمونیستی افغانستان در سال ۱۳۷۱ از اعضای نیروهای حزب وحدت به رهبری، عبدالعلی مزاری بود که بخشی از غرب کابل را در کنترل داشت. با کنترل کابل و بامیان توسط طالبان، علیپور برای یک سال در اسارت طالبان بود و بعد رها شد.
فرمانده علیپور قبل از اشغال مجدد کابل در سال ۱۴۰۰ توسط طالبان به دفاع از مردم در ولایات بهسود و شهر های اطراف پرداخت اما به دلیل کمبود تجهیزات و نیروهای پشتیبانی و زیاد بودن تعداد مسلحین طالب نتوانست مقاومت کند و برای جلوگیری از قتل عام مردم توسط طالبان،عقب نشینی کرد. قوماندان شمشیر هم اکنون با حمله های چریکی و پی در پی به پُست های امنیتی طالبان سعی در بیرون راندن طالبان از شهرهای شیعه نشین دارد. گفته شده از زمان ۱۴۰۰-۲۰۲۱ توسط طالبان،این گروه پاکستانی سعی می‌کند تا مردم غیر پشتون و شیعه را به صورت اجباری از خانه و ولایت خود کوچ اجباری دهد.
= محاصره شده علیپور در لعل و سرجنگل
علیپور در این باره گفته که شاهد «بیچارگی مردم خوات، کجاب و دایمرداد در ولایت میدان وردک در غرب کابل بوده» و به همین دلیل رانندگی را رها و «جبههٔ مقاومت را تشکیل داده تا از مردم خود دفاع کند.»
بهسود و دایمیرداد بعد از تشکیل دولت انتقالی، همه‌ساله مورد هجوم و تاخت‌وتاز کوچی‌ها قرار گرفته، تمام خانه‌های مردم ده‌نشین این مناطق بلا استثنا به آتش کشیده شده‌است، تمام رمه‌های مردم هر سال به تاراج رفته‌است، دی‌های هیزم و علف مردم بخاطر ایجاد وحشت شبانه به آتش کشیده می‌شد، تمام کشت و زراعت مردم توسط رمه‌های کوچی‌ها از میان می‌رفت، تمام مردم درهٔ کجاب و دایمیرداد سال یکبار آواره می‌شد، مهم‌تر از همه حد اوسط سال ۲۵ نفر از باشندگان محل کشته می‌شد، کودکان مردم این مناطق از حق تعلیم و تربیت محروم بودند، مراکز صحی بروی مردم مسدود بود و در کل مردم این مناطق ازتمام حقوق خود محروم بود.
مردم بهسود معتقدند که علیپور و گروه تحت امرش، صرفاً در راستای تأمین امنیت این مناطق و دفاع از مردم محلی در برابر حملهٔ مخالفان مسلح دولت و همچنین پیشگیری از نزاع پیشینه‌دار کوچی‌ها و هزاره‌های ساکن در شهرستان بهسود، فعالیت می‌کنند.
قربان علی فصیحی، معاون دفتر سیاسی حزب وحدت ملی، به بی‌بی‌سی گفته که جریانی که علی‌پور را شکل داده، ریشه و منشأ آن در این است که امنیت مردم از سوی دولت تأمین نشده‌است. آقای فصیحی می‌افزاید: «زمانی که فاصله بین حکومت و مردم ایجاد شود و امنیت مردم تأمین نشود، کسانی وادار می‌شوند از مردم دفاع کنند و این نباید منجر به قتل‌عام مردم شود.»
نصرت رحیمی، سخنگوی وزارت داخله در کابل، فرمانده علی‌پور را «جنایت‌کار، راهزن و قاتل» می‌داند.
علیپور، پس از تیرباران شدن چندین غیرنظامی توسط نیروهای دولتی در شهرستان/ولسوالی بهسود با نیروهای دولتی درگیر شد. در آخرین مورد پس از ورود چرخبال‌های ارتش افغانستان که گفته می‌شود برای بمب‌باران کردن این شهرستان آمده بودند، نیروهای دولتی با دسیسه سازی یکی از این چرخبال‌ها را خودشان با موشک منهدم کردند که در نتیجهٔ آن ۹ نفر کشته شدند. سپس در اعلامیه ای اظهار داشتند که چرخبال را افراد علیپور منهدم کرده‌است و اعلام کردند که از علیپور انتقام خواهند گرفت و پس از آن، ۱٬۱۰۰ نفر از قطعات خاص ارتش ملی، و صد عراده تانک به سمت بهسود به منظور کشتن یا دستگیری علیپور فرستاده شدند.
علیداد باشنده، از ساکنان ولسوالی لعل و سر جنگل اظهار داشت: «در ساعت ۴ صبح روز شنبه با صدای فیر/ شلیک های پی در پی جمعی از مردم به طرف بازار و محل اقامت اقای علیپور حرکت کردند تا با پادرمیانی مانع درگیری نیروهای امنیتی با آقای علیپور شوند اما نیروهای امنیتی به سوی مردم آتش گشودند و باعث کشته شدن سه طفل و یک زن شدند. در جریان این شلیک ها مردم فرار کردند اما بار دیگر جمعی از مردم دوباره به سوی محل محاصره اقای علیپور حرکت کردند با این امیدواری که بتوانند بطور مسالمت امیز نیروهای امنیتی را از مواجهه و بازداشت اقای علیپور بازدارند اما این بار با کشته شدن یکی از باشندگان، مردم خشمگین شدند و به سوی نیروهای امنیتی و کماندوها حمله کردند.»
وی می گوید که شاهد حمل جنازه های یازده نفر از شهروندان عادی بوده است و هفت تن هم زخمی شده بودند. گروه هایی از مردم هم از ولسوالی سنگ تخت و بندر ولایت دایکندی به ولسوالی لعل و سرجنگل امدند تا به حمایت از اقای علیپور بپیوندند. نزدیک به هزاران تن از مردم در برابر نیروهای امنیتی قرار گرفته بودند، در حالیکه نیروهای کمکی و کماندوها با ٣ چرخبال، ١۴ تانک و چندین رنجر از بامیان برای حمایت از نیروهای امنیتی ولایت غور آمدند.
همزمان در بامیان نیزها صدها باشنده بامیان در مقابل قوماندانی امنیه ولایت بامیان تظاهرات کردند، آن ها اعلام کردند که چرا وقتی طالبان در منطقه «تاله و برفک» نزدیک به ولایت بامیان، مردم را می کشند، نیروهای امنیتی بامیان به کمک مردم نمی آیند اما برای دستگیری آقای علیپور به کمک نیروهای قطعه خاص، کماندوهای ولایت غور می روند. این تظاهرات به تنش انجامید اما تلفاتی نداشت.