ساموئل فیلیپس ورنر
ساموئل فیلیپس ورنر (۱۴ نوامبر ۱۸۷۳–۹ اکتبر ۱۹۴۳) یک مبلغ مذهبی بود که در کنگو به کاوش و خرید و فروش اجناس و حیوانات می‌پرداخت.
بیشترین سرشناسی وی برای نمایش کوتاه قامت اوتا بنگا، یک برده انسانی اهل آفریقا در آمریکا بود.
پس از یک شکست روحی ، او حدود یک سال به عنوان کارگر در راه آهن کار کرد. سپس به کار برای عموی خود A.L. Phillips در توسکالوسا ، آلاباما رفت.
در اینجا او در موسسه استیلمن که عمویش سرپرست آن بود ، تدریس می کرد. او در سفرهای آفریقایی خواندن آثار دیوید لیوینگستون و هنری مورتون استنلی را آغاز کرده بود و با خانواده ساموئل ل. لپسلی ، اولین مبلغ پرسیبیتریایی که در کنگو درگذشت ، تماس گرفت.
او تصمیم گرفت در سال 1895 به درخواست دکتر S.H به آفریقا برود. چستر که منشی ماموریت های خارجی کلیسای پرسبیتری بود. ورنر تحت یک بند فوق العاده در 25 سپتامبر 1895 در پیشاهنگ توسکالوسا پس از معاینه در موضوعات مختلف منصوب شد. او و جوزف فیپس از نیویورک به لندن در کشتی نیویورک و از ساوتهمپتون به آنتورپ رفتند و سرانجام با کشتی R.M.S. روکل به ماتادی در کنگو.
ورنر در کنگو ماند و زبان تشیلوبا را مطالعه کرد. در 15 دسامبر 1897 هنگام خارج شدن از تپه ای در نزدیکی Ndombe به دام حیوانات افتاد و توسط یک سم مسموم شده سوراخ شد. دستیار آفریقایی او ، کسونگو ، به روستای نزدیک بیندوندو دوید و او توسط یک زن پزشکی تحت درمان قرار گرفت. پس از دو هفته او به Ndombe بازگشت و او به بهبودی خود برای یک سال بعد در بالتیمور ادامه داد. پاملا نیوکرک در کتاب خود گزارش مجروحیت خود را زیر سال برده است. [1] او همچنین خاطرنشان می کند که ورنر دست کم دو فرزند با پدرش با یک زن کنگوئی در لوئبو به یادگار گذاشته است. در سال 1898 او سه دستیار کنگوئی را که قصد داشت قبل از بازگرداندن آنها به آنها زبان انگلیسی و سایر مهارتها را آموزش دهد ، آورد. این شامل کسونگو بود که در سال 1902 در بیرمنگام بر اثر ازدحام جمعیت کشته شد و برای شنیدن صحبت های بوکر تی واشنگتن به آنجا رفت. در دهه 1900 وی سفرهای بیشتری برای آوردن مردم آفریقا به ایالات متحده انجام داد
ساموئل فیلیپس ورنر در سال 1899 از کار مبلغی کناره گیری کرد.
ورنر مقالاتی را بر اساس تجربیات آفریقایی خود نوشت و در بین دیگران در زمینه Pygmies [3] و موضوعات مختلف استعمار آفریقا متخصص بود [4]. ورنر دوست ویلیام تمپل هورنادای شد که شامپانزه ها را برای او آورد. ورنر برای تهیه نمونه های بومیان آفریقایی برای نمایشگاه خرید لوئیزیانا و نمایشگاه جهانی 1904 استخدام شده بود. ورنر 12 نفر ، از جمله آنها اوتا بنگا ، را از محل تلاقی رودخانه های کاسای و سانکورو خریداری کرد ، جایی که او ادعا می کرد که مردم باشیله در آنجا بودند. بنگا اسیر 1906 اوتا بنگا ممنوعیت فرهنگی را از قبیله ای که در کنگو زندگی می کرد ، تجربه کرد. او تصمیم گرفت به همراه ورنر که با هورنادای در ارتباط بود به نیویورک بازگردد. او ترتیب داد که اوتا بنگا در باغ وحش برانکس نمایشگاه کند. ابتدا نمایش بازدیدکنندگان را به خود جلب کرد ، اما شرایط اوتا بنگا بدتر شد تا جایی که با او مانند یک اسیر رفتار شد. این وضعیت خشم آمریکایی های آفریقایی تبار را برانگیخت و آنها آزادی وی را از شهردار جورج بی مک کلن جونیور دریافت کردند.
ورنر ممکن است به دلیل برخی جنبه های فعالیتش در تضاد با ممنوعیت سراسری در ایالات متحده که تحت متمم سیزدهم متمم اجرا شده است ، مورد بحث قرار گرفته باشد. قوانین ملی قبلی برده داری را در ایالات متحده بسیار محدود کرده بود. این موارد شامل قانون ممنوعیت وارد کردن برده ها در 1 ژانویه 1808 است ، که واردات برده ها را از خارج از کشور ، اما نه از کشورهای بدون تابعیت ، جرم محسوب می کند. ورنر ادعا کرد که بنگا آزاد است و از نمایشگاه بنگا در باغ وحش هیچ سودی نبرده است.
به نظر می رسد ورنر پس از ماجرای اوتا بنگا به تاریکی رفته است. در سال 1912 ، یک درخواست ثبت اختراع برای دام حیوانات ذوزنقه ای آدرس وی را به عنوان ساکن در منطقه کانال اوبیسپو پاناما نشان می دهد. [5]
کتابی درباره اوتا بنگا توسط نوه ورنر فیلیپس ورنر بردفورد نوشته شده است.
او اولین پسر از خانواده ای برده دار در کارولینای جنوبی بود، در کلمبیا تحصیل کرد و سپس به دانشگاه کارولینای جنوبی رفت و در سال ۱۸۹۲ به عنوان برترین دانش آموز فارغ‌التحصیل شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Phillips_Verner