اندیشه‌های هو شی مین
اندیشه‌های هو شی مین، باورهای فلسفی و سیاسی است که برپایهٔ مارکسیسم–لنینیسم و افکار هوشی مین بنا شده‌است. این اصطلاح را حزب کمونیست ویتنام از سال ۱۹۹۲ ابداع و به رسمیت شناخته‌است. این باورها در حقیقت تفسیری است از ایدئولوژی مارکسیسم-لنینیسم که با شرایط ویتنام همگام گشته. لازم است ذکر شود که این ایده‌ها صرفاً عقاید شخصی هوشی مین نیست بلکه نمایانگر سیاست‌های حزب کمونیست ویتنام هم می‌باشد. هستهٔ اصلی این ایدئولوژی را همانند مائوئیسم دهقانانی می‌سازند که در جوامع ماقبل صنعتی جانشینان پرولتاریا می‌باشند که قرار است نقش پیشتازان انقلابی را بازی کنند.
ریشه‌های اندیشه‌های هوشی مین را موارد زیر می‌سازند:
هوشی مین در طول زندگی خود بسیار آرای کنفسیوس را مطالعه می‌کرد و از بزرگترین منتقدان اخلاق کنفسیوسی بود. علی‌رغم این انتقادات، محققان معتقدند که باورهای کنفسیوسی به‌ویژه اصل تزکیه نفس که قانونی در حزب کمونیست ویتنام نیز می‌باشد، تأثیرهای فراوانی بر عقاید مین گذاشته‌است. البته همواره حزب کمونیست ویتنام این گرایش کنفسیوسی را در مین رد کرده‌است. هوشی مین پس از سی سال مطالعه در آیین کنفسیوس به‌طور خلاصه نوشته بود:
طبق تعاریف حزب کمونیست ویتنام اصول ایدئولوژی هوشی مین را موارد زیر تشکیل می‌دهند:
چیزی که در تفکرات هوشی مین بسیار برجسته است مرکزیت حزب به عنوان راهبر در یک جنبش آزادی‌بخش ملی می‌باشد. هوشی مین می‌اندیشید که صلح بشردوستانه و خشونت انقلابی در ستیزی دیالکتیکی قرار دارند که سنتز آن حفظ صلح، استقلال و رهایی ملی می‌باشد.
همچنین جامعه و اقتصاد سوسیالیستی مدنظر مین این ویژگی‌ها را داشت:
هوشی مین به گذار تدریجی به سوسیالیسم باور داشت و مشابه سوسیالیسم چینی به توسعهٔ نیروهای تولید بسیار تأکید می‌کرد. به گفته هوشی مین، زمانی که اقتصاد ویتنام پس از انقلاب وارد دورهٔ گذار به سوسیالیسم شده بود یک اقتصاد کشاورزی تا حد زیادی منسوخ بود که هنوز توسعهٔ سرمایه‌داری را تجربه نکرده بود. وی به ویژه به تضاد اساسی دورهٔ گذار یعنی تضاد بین نیازهای بالای زمان توسعه کشور و وضعیت اقتصادی-اجتماعی طبقهٔ کارگر توجه ویژه‌ای داشت. هوشی مین همچنین بر استفاده از تجربیات سایر کشورهای سوسیالیستی در ساختن سوسیالیسم و کمک و همکاری بین‌المللی تأکید فراوانی داشت. اگر چه هوشی مین معتقد بود که ویتنام در سال ۱۹۵۴ وارد مرحلهٔ گذار به سوسیالیسم شده‌است اما او همچنان در این باور بود که ویتنام هنوز «یک رژیم دموکراتیک است که مردم در آن حاکم هستند نه یک دولت سوسیالیستی». به گفته وی، برای رسیدن به مرحلهٔ واقعی توسعهٔ سوسیالیستی، توسعهٔ بخش دولتی از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا که نبود آن منجر به شکست می‌گردد. لازم است ذکر شود که بحث گذار به سوسیالیسم در ویتنام در قرن بیست و یکم همچنان نیز ادامه دارد و حزب کمونیست بدنبال برقراری آرمان‌های خود است. در این‌باره نگوین فو ترونگ، دبیرکل سابق حزب کمونیست و رئیس‌جمهور کنونی ویتنام گفته بود که عوامل توسعهٔ سوسیالیستی در دوران گذار به سوسیالیسم با عوامل غیرسوسیالیستی رقابت می‌کنند که این از خصلت‌های سرمایه‌داری است.
یک جنبهٔ خاص در تفکر هوشی مین تأکید بر ارزش‌های اخلاقی و اخلاق شخصی است. ارزش‌های شخصی هوشی مین مرتباً توسط حزب مورد حمایت قرار می‌گیرد و به اعضای حزب آموزش داده می‌شود تا ارزش‌های شخصی مین را به نمایش بگذارند: ارزش‌هایی چون تمرین الگوی سخت‌کوشی، صرفه‌جویی، درستکاری، راستگویی، روحیه عمومی و ایثار در خدمت به کشور و مردم. محور اصلی اخلاق هوشی مین را داشتن سبک زندگی متواضعانه فارغ از دغدغه‌های مادی، در عین حال وقف کردن خویش در خیر عمومی در راه پیشرفت سوسیالیسم و تعیین سرنوشت می‌سازند. هوشی مین در سراسر زندگی خود دربارهٔ اخلاق نوشت و منتقد سرسخت فردگرایی بود. او در مقاله‌ای کوچک به نام «برقرار باد اخلاق انقلابی، نابود باد فردگرایی» براین موضوع تأکید فراوانی کرده بود. ارزش‌های اخلاقی هوشی مین قسمتی اجباری از برنامه‌های درسی مدارس سراسر کشور ویتنام است.
در هفتمین کنگرهٔ ملی حزب کمونیست ویتنام که در سال ۱۹۹۱ در هانوی برگزار شد، مقرر شد که دو اندیشهٔ مارکسیسم-لنینیسم و هوشی مین اساس ایدئولوژی حزب می‌باشد. همچنین از این کنگره به بعد آموزش آرای مین در همهٔ دانشگاه‌های ویتنام به عنوان یک درس اجباری برای دانشجویان همه رشته‌ها تدریس می‌شود.