الکساندر وامپیلوف
الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف () (۱۹ اوت ۱۹۳۷ – ۱۷ اوت ۱۹۷۲) نمایشنامه نویس اهل شوروی بود. نمایشنامه «"پسر بزرگ»" او اولین بار در سال ۱۹۶۹ اجرا شد و دو سال بعد به موفقیت ملی دست یافت. بسیاری از نمایشنامه‌های او در روسیه از تلویزیون پخش شده‌است. چهار نمایشنامه کامل او به انگلیسی ترجمه شد و «"شکارمرغابی»" در لندن و واشینگتن. دی. سی. (صحنه آرنا) به روی صحنه رفت.
وامپیلوف چهارمین فرزند خانواده اش بود. پدرش، والنتین نیکیتیچ، از تبار بوریات، و مادرش، آناستازیا پروکوپیونا دختر یک کشیش کلیسای ارتدکس روسیه بود. بعدها پدرش به اتهام فعالیت ملی گرایانه دستگیر شد.
الکساندر در جوانی به یادگیری گیتار و ماندولین پرداخت و اولین داستان‌های کوتاه طنز او در سال ۱۹۵۸ در مجلات چاپ شد. پس از تحصیل در رشته ادبیات و تاریخ در "دانشگاه دولتی ایرکوتسک" و فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۶۰، به تئاتر روی آورد. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ دبیر اجرایی روزنامه ایرکوتسک بود و سپس با نمایشنامه نویس محبوب "الکسی آربوزوف" آشنا شد.
به عنوان اولین اجرا، نمایش "خداحافظی در ژوئن" را سال ۱۹۶۶ در مسکو به روی صحنه برد که بسیار ناموفق بود، اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ بسیار شناخته شده و بینش او با آنتون چخوف مقایسه شد.
او در اوایل دهه ۱۹۷۰ ازدواج کرد و دو سال بعد، هنگام ماهیگیری در دریاچه بایکال غرق شد. «"تابستان گذشته در چولیمسک»" آخرین نمایش او بود.
الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف در "چرمخوو" واقع در استان ایرکوتسک در شرق سیبری در ۱۹ اوت ۱۹۳۷ به دنیا آمد پدرش، والنتین نیکیتیچ وامپیلوف، متولد ۱۸۹۸، اهل بوریات از روستای نزدیک شهر آلار بود. والنتین هفده ساله بود که مسئولیت گاوداری خانوادگی را بر عهده گرفت و همزمان تحصیلش را نیز در بخش تاریخی-فلسفی دانشگاه دولتی ایرکوتسک ادامه داد. والنتین زبان و ادبیات روسی را در دبیرستان کوتولیک، حدود سی کیلومتری جنوب آلار، تدریس کرد و مدیر آن شد. در تابستان سال بعد نیز وامپیلوف به عنوان معلم ارشد به آلار منتقل شد.
والدین همسر والنتین نیکیتیچ، پروکوپی کوپیلوف و الکساندرا آفریکانونا مدودوا، هر دو روسی بودند. کوپیلوف یک کشیش و معلم حقوق مذهبی بود، اما پس از انقلاب مجبور شد برای امرار معاش خیابان‌ها را جارو کرده و چوب خرد کند. در سال ۱۹۳۷ او به اتهامات مضحک اما معقول برای آن زمان دستگیر شد. پس از دستگیری، الکساندرا آفریکانونا با کوچکترین دخترش، آناستازیا، مادر الکساندر وامپیلوف در کوتولیک ساکن شد.
الکساندر وامپیلوف هرگز پدرش را نشناخت، زیرا در ۱۷ ژانویه ۱۹۳۸، والنتین نیکیتیچ به اتهامات ساختگی دستگیر شد. او در ماه مارس همان سال در ایرکوتسک مورد اصابت گلوله قرار گرفت. از این رو نام الکساندر را بر او نهادند که در صدمین سالمرگ بزرگترین شاعر روس - الکساندر پوشکین - به دنیا آمد. جالب آنکه مانند همنام خود، نابهنگام و تقریباً در همان سن درگذشت.
وامپیلوف کوچکترین عضو خانواده ای متشکل از سه پسر و یک دختر بود. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در شهر کوتولیک گذراند، جایی که خانواده در اتاقی از سربازخانه معلمان زندگی می‌کردند. خانه‌ای چوبی که درگذشته محل استراحت شبانه زندانیانی بود که در راه اردوگاه اجباری بودند.
وامپیلوف در سال ۱۹۴۴ مدرسه را آغاز کرد و دانش آموز خوبی بود، اما برجسته نبود. او به خوبی نقاشی می‌کرد و از آواز خواندن لذت می‌برد. فعالیت‌های دوران مدرسه‌اش ماهیگیری، فوتبال، محفل نمایشی مدرسه و اشتیاق به نوشتن شعر بود که آن را از خانواده‌اش پنهان می‌کرد. در سال ۱۹۵۴ وامپیلوف در امتحانات ورودی گروه تاریخی در دانشگاه ایالتی ایرکوتسک شرکت کرد. از آنجایی که در امتحان آلمانی مردود شد، مجبور شد دوباره در سال ۱۹۵۵ در امتحانات ورودی شرکت کند.
در سال ۱۹۵۵ وامپیلوف به ایرکوتسک نقل مکان و در دانشگاه ثبت نام کرد. سال ۱۹۵۸، زمانی که هنوز دانشجو بود، ده داستان را با نام مستعار "سانین" در چندین روزنامه منتشر کرد. تنها یک قطعه، یک صحنه دراماتیک با عنوان «گل‌ها و سال ها» (Цветы и годы) به نام واقعی او چاپ شد. در سال ۱۹۵۹ به استخدام روزنامه "جوانان شوروی" درآمد و زمانی که یک سال بعد از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، به‌طور تمام وقت در روزنامه مشغول به کار شد. همزمان در "اتحادیه جوانان"، به عنوان دانشگاه دوم به عضویت درآمد. اتحادیه شامل تعدادی از مردان جوان بود که بی شباهت به وامپیلوف نبودند - والنتین راسپوتین، ویاچسلاو شوگایف، دیمیتری سرگیف، یوری اسکوپ - که وامپیلوف با آنها دوست شد.
اولین مجموعه داستان وامپیلوف، "یک تصادف" ("Стечение обстоятельств") در سال ۱۹۶۱ با نام مستعار A. Sanin چاپ شد. او بیشتر این داستان‌ها را در دوران تحصیل در دانشگاه نوشت. سال‌های بعد در سمینارهای متعددی که برای نمایشنامه نویسان جوان برگزار می‌شد شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴ او "اتحادیه جوانان شوروی" را ترک کرده و در دو مجموعه داستان، با نویسندگان ایرکوتسک همکاری کرد و اولین نمایشنامه نویسی خود را با انتشار "«خانه ای با منظره زمین"» ("Дом окнами в поле") "انجام" داد. با رسیدن به این موفقیت، در سال ۱۹۶۵ به همراه ویاچسلاو شوگایف برای به دست آوردن دستاوردهای بزرگتر به مسکو سفر کرد. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ در دوره‌های پیشرفته در مؤسسه ادبی گورکی شرکت کرد و با رونوشتی از اولین نسخه «"خداحافظی در ژوئن»" ("Прощание в июне") که در ابتدا عنوان «"نمایشگاه»" ("Ярмарка") را داشت، در تمام تئاترهای مسکو به روی صحنه رفت، اما هیچ موفقیتی به دست نیاورد. با این وجود، او با "الکساندر تواردوفسکی" آشنا شد که به وامپیلوف، عضویت در اتحادیه نویسندگان را پیشنهاد کرد. او در فوریه ۱۹۶۶ در اتحادیه پذیرفته شد. در همان سال نمایشنامه "«پسر بزرگ»" ("Старший сын") را به پایان رساند، و سپس "«خداحافظی در ژوئن» را" منتشر کرد. این نمایشنامه"،" در اولین نمایش خود، در ده سالن تئاتر اتحاد جماهیر شوروی در پاییز به روی صحنه رفت. بهار بعد، وامپیلوف دوره‌های ادبی خود را به پایان رساند و به ایرکوتسک بازگشت.
سرانجام وامپیلوف به عنوان یکی از چهره‌های اصلی در نسل نمایشنامه نویسانی که پس از مرگ استالین به شهرت رسیدند ظاهر شد. او در دهه هفتاد و نیمه اول دهه هشتاد به اوج محبوبیت خود رسید. در سال ۱۹۶۷، سالی که از مسکو به ایرکوتسک بازگشت، «"خداحافظی در ژوئن»" بیش از ۷۰۰ اجرا در چهارده تئاتر داشت. «"پسر بزرگ"» که در سال ۱۹۶۸ تحت عنوان "The Suburb" در مجله "Angara" ("Angara") منتشر شد، از موفقیت بیشتری برخوردار شد. در سال ۱۹۷۰ در یک نسخه جداگانه منتشر شد و تا سال ۱۹۷۱ در بیست و هشت سالن تئاتر با بیش از هزار اجرا به روی صحنه رفت.
سرنوشت تک پرده‌ها، «"بیست دقیقه با یک فرشته»" ("Двадцать минут с ангелом") و «"قضیه متران پاژ"» ("История с метранпажем") تا حدودی متفاوت بود، و هم «"شکار مرغابی»" ("Утиная охота") و هم «"تابستان گذشته در چولیمسک»" ("Прошлым летом) در Чулимске") با تأخیر، پس از مرگ وامپیلوف به رسمیت شناخته شدند. در زمستان ۱۹۷۱، وامپیلوف در تمرینات BDT شرکت کرد. اگرچه اولین نمایشنامه‌های وامپیلوف به‌طور گسترده در سراسر کشور منتشر شد، اما او همیشه در تولید آثارش به‌ویژه در مسکو و لنینگراد با مشکلاتی مواجه بود. مکاتبات او با النا یاکوشکینا (که در بخش ادبی تئاتر ارمولوف کار می‌کرد) نشان دهنده مشکلاتی است که او با آن روبرو شده بود. به همین ترتیب، اگرچه آثار او بسیار محبوب شدند، کارگردانان کمی آن‌ها را به اندازه کافی روی صحنه بردند. دلیلش این بود کارگردان‌ها کاملاً نمی‌دانستند که چگونه با نمایشنامه‌های وامپیلوف رفتار کنند، زیرا آن‌ها سبک و محتوای آثار را اشتباه درک می‌کردند. حتی پانزده سال پس از مرگ وامپیلوف، به دنبال رهبری میخائیل گورباچف و معرفی سیاست گلاسنوست او که تأثیری رهایی‌بخش بر هنر داشت، و علیرغم تولیدات فراوان، اعم از موفق و ناموفق، پرداختن به نمایشنامه‌های وامپیلوف، فراتر از صحنه پردازی مرسوم نرفته و با درک کامل ارائه نشده بودند.
در سال ۱۹۷۰ وامپیلوف در سمیناری برای نمایشنامه نویسان جوان در دوبولتی و سمیناری برای نویسندگان جوان در یالتا شرکت کرد. نمایشنامه او، «"شکار مرغابی»"، همان سال در آنگارا منتشر شد، اما تا سال ۱۹۷۶ در ریگا روی صحنه نرفت. نمایشنامه‌های دیگری از او در سال ۱۹۷۰ در مجلات برجسته منتشر شد: "تئاتر" ("Театр")، "حقیقت" ("Комсомольская правда") و "فرهنگ شوروی" ("Советская культура"). سال بعد وامپیلوف روی "والنتینا" ("Валентина")، اولین نسخه «"تابستان گذشته در چولیمسک» کار" کرد. او نمایشنامه را در همان سال به پایان رساند، اما هرگز شاهد چاپ آن نبود، زیرا در بهار ۱۹۷۲ از سالنامه ادبی "سیبری" ("Sibirь") خارج شد. وامپیلوف از ژانویه تا مه ۱۹۷۲ در مسکو بود و با توستونوگوف روی اجرای "«خداحافظی در ژوئن»" در تئاتر استانیسلاوسکی کار می‌کرد و در تمرین‌های نمایش «"پسر بزرگ»" در تئاتر ارمولوف شرکت کرد. در ماه مارس، او برای اولین اجرای نمایش "دو حکایت" (حکایات "استانی") در لنینگراد حضور داشت، اما سپس به مسکو بازگشت، جایی که همسرش، اولگا، به او پیوست. وامپیلوف خود را با انبوهی از کارهای کوچک که مدت‌ها به تعویق انداخته بود مشغول کرد، اما مهمتر از همه، مقدمات انتشار اولین مجموعه نمایشنامه‌هایش را فراهم کرد. اگرچه وامپیلوف پیوسته از آرزویش برای بازگشت به نثر، نوشتن رمان و شروع دوباره صحبت می‌کرد، اما در تابستان وامپیلوف شروع به ساختن یک قطعه دراماتیک دیگر به نام «وودویل» کرد، "ناکونچنیکوف" بی‌قابل ("Несравненный Наконечников"). در ماه مه او به ایرکوتسک رفته بود و قصد داشت در سپتامبر به مسکو بازگردد. اما در ماه اوت غرق شد.
۱۹ اوت ۱۹۷۲ تولد ۳۵ سالگی الکساندر وامپیلوف بود. او تصمیم گرفت از میهمانان خود، با سوپی که با ماهی تازه درست می‌شود، پذیرایی کند. از این رو با یکی از دوستانش در ۱۷ اوت برای ماهیگیری به دریاچه بایکال رفت در راه بازگشت، آن دو گرفتار طوفانی شدند که در حال وقوع بود، قایق با کنده‌ای در زیر آب برخورد کرد و واژگون شد. بعدها جسد او در قسمت بسیار عمیق دریاچه پیدا شد.
وامپیلوف مدتی قبل از مرگ، با همسر دومش اولگا میخائیلوونا وامپیلووا ازدواج کرده و در سال ۱۹۶۶ صاحب یک دختر به نام النا شد. در سال ۱۹۹۹ بیوه او مجموعه جدیدی از آثار، دفترها و نامه‌های او را در حدود ۸۰۰ صفحه منتشر کرد.نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
نشر هرمس، چاپ اول، ۱۳۹۹
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
نشر کتاب کوله پشتی، چاپ اول، ۱۳۹۶
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۰
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۸۹