محصول ناخالص داخلی
محصول ناخالص داخلی از سه روش کلی بدست می آید محصول ناخالص داخلی به سه روش یعنی روش هزینه، روش تولید و روش درآمد محاسبه می شود و از رابطه حسابداری زیر بدست می آید که مطابق اصول حسابداری ملی با محصول ناخالص داخلی به روش تولید می بایست برابر باشد.
حساب های ملی یا نظام حسابهای ملی ( SNA ) اجرای تکنیک های حسابداری کامل و مداوم برای سنجش فعالیت اقتصادی یک کشور است. این اقدامات شامل اقدامات اساسی می باشد که به حسابداری دوبل وابسته است . با طراحی ، چنین حسابداری باعث می شود که جمع هر دو طرف یک حساب برابر باشد ، هرچند که هر یک ویژگی های مختلفی را برای مثال ، تولید و درآمد حاصل از آن اندازه گیری می کنند. به عنوان روش ، موضوع با عنوان حسابداری ملی یا به طور کلی تر ، حسابداری اجتماعی نامیده می شود. در غیر این صورت ، حساب های ملی به عنوان سیستم ممکن است از داده های اقتصادی مرتبط با آن سیستم ها متمایز شود. [2] در حالی که بسیاری از اصول مشترک را با حسابداری مشاغل به اشتراک می گذارد ، حساب های ملی مبتنی بر مفاهیم اقتصادی است. [3] یکی از ساختارهای مفهومی برای نشان دادن جریان کلیه مبادلات اقتصادی که در یک اقتصاد صورت می گیرد ، ماتریس حسابداری اجتماعی است که دارای حساب های مربوط به هر ورودی ستون مربوطه است. [4]
حسابداری ملی از دهه 1930 در رابطه با اقتصاد کلان با رابطه تقاضای کل به کل تولید از طریق تعامل این دسته از هزینه های گسترده مانند مصرف و سرمایه گذاری توسعه یافته است. [5] از داده های اقتصادی حساب های ملی نیز برای تجزیه و تحلیل تجربی رشد و توسعه اقتصادی استفاده می شود . [1] [6]
حساب های ملی به طور گسترده ای عملکرد ، هزینه و فعالیت های اقتصادی بازیگران اقتصادی (خانوارها ، شرکت ها ، دولت) در یک اقتصاد را شامل می شود که شامل روابط آنها با اقتصاد سایر کشورها و ثروت آنها (ارزش خالص) است. آنها هر دو جریان (اندازه گیری شده اما بیش از یک دوره) و موجودی (اندازه گیری شده در پایان دوره) را ارائه می دهند ، و اطمینان می دهند که جریان با موجودی هماهنگ شوند.
حساب های ملی را به قیمت جاری و ثابت ائه کرد.برای تبدیل محصول ناخالص داخلی به قیمت ثابت باید از یک شاخص قیمت یا یک شاخص مقدار مناسب بهره برد. از محصول ناخالص داخلی واقعی می توان رشد اقتصادی را محاسبه کرد و باید به این نکته هم توجه داشته باشیم که تفاوتی بین رشد اقتصادی و توسعه اقتصادی وجود دارد که باید در جای خودش بحث شود.
دو پیشرفت مربوط به حسابهای ملی از دهه 1980 شامل موارد زیر است. حسابداری نسلی روشی برای اندازه گیری مجدد بارهای مالیات بر طول عمر در طول نسل از بیمه های اجتماعی ، از جمله تأمین اجتماعی و بیمه درمانی اجتماعی است . این پیشنهاد به عنوان راهنمایی بهتری برای پایداری سیاست مالی نسبت به کسری بودجه ارائه شده است ، که اینها تنها مالیات منهای هزینه در سال جاری را منعکس می کند. [14] حسابداری ملی محیط زیست یا سبز روش ارزیابی ارزش دارایی های زیست محیطی است که معمولاً به دلیل دشواری در ارزیابی آنها ، در اندازه گیری ثروت ملی حساب نمی شود. این روش به عنوان جایگزینی برای ارزیابی صفر ضمنی دارایی های زیست محیطی و به عنوان روشی برای سنجش پایداری سطح رفاه در حضور تخریب محیط زیست ارائه شده است. [15]
ابرداده های یا Big Data که از حساب های ملی به دست نمی آیند نیز مورد توجه گسترده ای هستند ، به عنوان مثال برخی از شاخص های هزینه زندگی ، نرخ بیکاری و میزان مشارکت نیروی کار . [16] در برخی موارد ، ممکن است یک حساب کاربری حساب های ملی از جمله شاخص قیمت محاسبه شده از مخارج مصرف شخصی و شکاف تولید ناخالص داخلی (تفاوت بین تولید ناخالص داخلی مشاهده شده و تولید ناخالص داخلی بالقوه ) تخمین زده شود. [17]
حساب های تولیدی که ارزش تولید داخلی و کالاها و خدمات مورد استفاده در تولید آن بازده را ثبت می کنند. مورد متعادل حسابها ارزش افزوده است ، وقتی برای کل اقتصاد با قیمت های بازار و به صورت ناخالص بیان می شود برابر با تولید ناخالص داخلی است. حسابهای درآمد ، که جریانهای درآمد اولیه و ثانویه را نشان می دهد - هم درآمد حاصل از تولید (به عنوان مثال دستمزدها و حقوق) و هم جریانهای توزیع درآمد (عمدتا اثر توزیع مجدد مالیاتهای دولتی و پرداختهای مزایای اجتماعی). ماده متعادل حسابها درآمد یکبار مصرف است ("درآمد ملی" هنگام اندازه گیری برای كل اقتصاد). حساب های هزینه ، که نشان می دهد چگونه درآمد یکبار مصرف یا مصرف یا پس انداز می شود. مورد متعادل این حسابها پس انداز است. حساب های سرمایه ، که انباشت خالص ، به عنوان نتیجه معاملات دارایی های غیر مالی را ثبت می کنند. و بودجه ، از طریق پس انداز و نقل و انتقال سرمایه ، از محل انباشت. وام / وام خالص ماده متعادل کننده این حسابها است حساب های مالی ، که نشان دهنده تملک خالص دارایی های مالی و تحمل خالص بدهی ها است. مانده موجود در این حسابها تغییر خالص در وضعیت مالی است. ترازنامه ، که موجودی دارایی ها ، اعم از مالی و غیر مالی و بدهی ها را در یک مقطع زمانی خاص ثبت می کند. ارزش خالص ترازنامه از ترازنامه است (سازمان ملل ، 1993). حسابها ممکن است به عنوان ناخالص یا خالص مصرف سرمایه ثابت (مفهومی در حسابهای ملی مشابه استهلاک در حسابهای تجاری) سنجیده شود.
با این وجود ، به طور قابل ملاحظه ای که از این مؤلفه ها غایب است ، کار غیرقابل پرداخت است ، زیرا ارزش آن در هیچ یک از دسته های فوق الذکر ذکر نشده است ، دقیقاً همانطور که در محاسبه تولید ناخالص داخلی (تولید ناخالص داخلی) درج نشده است. یک مطالعه استرالیا نشان داده است که ارزش این کار بدون محتوا تقریباً 50٪ از تولید ناخالص داخلی است و محرومیت آن از اهمیت بالایی برخوردار است. [18] از آنجا که تولید ناخالص داخلی نزدیک به سیستم حسابهای ملی گره خورده است ، [19] این ممکن است به یک نگاه تحریف شده از حسابهای ملی منجر شود. از آنجا که حساب های ملی به طور گسترده ای توسط سیاست گذاران دولتی در اجرای برنامه های اقتصادی قابل کنترل مورد استفاده قرار می گیرند ، [20] برخی از تحلیلگران طرفداری از تغییر در ترکیب حساب های ملی یا تعدیل در تدوین سیاست های عمومی را ارائه داده اند . [21]