اخلاق برنامه‌نویسی
در این مقاله مروری بر اخلاق حرفه ای اعمال شده در برنامه‌نویسی رایانه و توسعه نرم‌افزار، به ویژه رهنمودهای اخلاقی که انتظار می‌رود توسعه دهندگان هنگام نوشتن کد برنامه‌نویسی (همچنین کد منبع نیز نامیده می‌شوند)، و هنگامی که به عنوان عضوی از رابطهٔ یک برنامه‌نویس با مشتری یا رابطهٔ کارمند و کارفرما هستند، رعایت و اعمال شوند خواهیم داشت. این قوانین هنگام ایجاد نرم‌افزار یا هنگام تصمیم‌گیری در مورد یک مسئله مهم یا حساس در مورد یک پروژه برنامه‌نویسی، عملکردها و نگرشهای خوب را شکل می‌دهند و از عملکردها و نگرش‌های غلط متمایز می‌کند. این قوانین همچنین پایه مهارتهای تصمیم‌گیری اخلاقی در انجام کار حرفه ای هستند.
دانشمند آمریکایی، نوربرت وینر، استاد ریاضیات و مهندسی در مؤسسه انستیتوی فناوری ماساچوست، اولین شخصی بود که پایه و اساس نوع جدیدی از اخلاق را در اواسط دهه ۱۹۴۰ ایجاد کرد. وی متوجه شد که نوآوری‌ها و پیشرفت‌ها در علم و فناوری، همراه با صنعت رایانه ای که به سرعت در حال رشد است، منجر به ظهور این نوع اخلاق می‌شود که وی آن را «سایبرنتیک» (از کلمه یونانی خلبان کشتی گرفته می‌شود) نامید. استفاده روزافزون از رایانه‌ها و سایر فن آوری‌ها مسائل اخلاقی جدیدی را به وجود می‌آورد که نیاز دارد با استفاده از دستورالعمل‌های اخلاقی مورد تجزیه و تحلیل دقیق قرار گیرد.
وینر سه کتاب نوشت که بعد از پایان جنگ جهانی دوم، پایه ای برای تقسیم اخلاقی جدید بنا نهاد. این کتاب‌ها Cybernetics(1948)، The Human Use of Human Beings(1950) و God and Golem(1963) بود که به ثبت رسیدند. با اینکه او هرگز خود را در ایجاد زمینه اخلاقی جدید؛ ندید، اما وینر مثالهای مفصلی را ارائه داد که برخی از مسائل اخلاقی و اجتماعی و پیامدهای آن را که می‌توانست با استفاده از رایانه ایجاد کند، شناسایی کرد. با این حال، دانشمندان دیگر عقاید وی را جدی نگرفتند زیرا آنها وی را دانشمندی عجیب و غریب می‌دانستند که دربارهٔ اخلاق تخیل می‌ورزید(Bynum).
در سال ۱۹۷۶، اصطلاح جدیدی در رابطه با اخلاق، به نام «اخلاق رایانه ای»، توسط والتر مانر بر اساس ایده‌ها و اصول نوربرت وینر مطرح شد. مانر احساس کرد که داشتن رشته اخلاق برای صنعت رایانه درست همان‌طور که صنایع پزشکی و تجاری نیز در آن زمان داشتند، ضروری است. مانر همچنین این رشته را به عنوان رشته‌ای که «مسائل اخلاقی را که توسط فن آوری رایانه ای تشدید، دگرگون یا ایجاد می‌شود را مطالعه می‌کند» تعریف کرد (Bynum)، و او حتی یک دوره اخلاق رایانه ای را طراحی کرد که می‌تواند به دانشجویان دانشگاه ارائه شود.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، دونالد گاتربارن ادعا کرد که اخلاق رایانه ای را باید اخلاقی حرفه ای قلمداد کرد که می‌تواند قدرت هدایت به سمت توسعه و پیشرفت استانداردهای عملکرد صحیح و کدهای رفتاری را برای متخصصان محاسبات داشته باشد (Bynum). وی با چندین مدافع اخلاق حرفه ای برای نوشتن رهنمودهای اخلاقی برای ایجاد کدهای اخلاقی کار کرد. او بخشی از ایجاد آیین‌نامه اخلاق و رفتار حرفه ای را که توسط انجمن ماشین آلات رایانه ای (ACM) در سال ۱۹۹۲ تصویب شده‌است و کد اخلاقی و عمل حرفه ای مهندسی نرم‌افزار را که توسط موسسه مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) و همچنین ACM تصویب شده‌است را تصویب کرد. این کدها همچنین شامل اصول اخلاق برنامه‌نویسی هستند.
انجمن ماشین آلات رایانه (ACM) بزرگترین جامعه رایانه ای آموزشی و علمی جهان است. این انجمن کد اخلاقی خاص خود را دارد و مجموعه ای دیگر از اصول اخلاقی است که به عنوان استاندارد آموزش و تمرین مهندسی نرم‌افزار نیز توسط IEEE تأیید شده‌است. این کدها به ترتیب کد اخلاقی و رفتار حرفه ای و کد اخلاق و عمل حرفه ای مهندسی نرم‌افزار هستند، و برخی از دستورالعمل‌های آنها در زیر ارائه شده‌است:
برگرفته از آیین‌نامه اخلاق و رفتار حرفه ای (ACM):
برگرفته از کد اخلاق و عمل حرفه ای مهندسی نرم‌افزار (IEEE , ACM):