بزی
طایفه بَزّی یکی از طوایف سیستانی استان سیستان و بلوچستان میباشد. جمعیت زیادی از این طایفه پس تجزیه سیستان در عهد قاجار و رسمیت بخشی به این مرزبندی در عهد پهلوی به سرخس و ترکمن صحرا(استان گلستان) امروزی کوچیده اند. این طایفه را میتوان از پرجمعیت ترین طوایف سیستانی بر شمرد. از مشهور ترین افراد این طایفه می توان به سردار محمدشریف خان بزی یکی از فرمانروایان سیستان بوده است.  معنی بزی زیست کردن است. زی. زیست کردن. و ب. در ابتدا فعل امر در زبان فارسی.
نام این طایفه در کتاب جغرافیای نیمروز آمده.
ذوالفقارکرمانی نویسنده کتاب جغرافیای نیمروز در سال ۱۲۸۸ هجری قمری مقارن با سال ۱۸۷۱ میلادی می‌نویسد:
ده(روستا) بزی: رعیت ۸۵ خانوار عدد نفوس ۳۴۸ نفر محل بذر افشان آنچه زراعت شده با گلگیر ۱۶۶ خروار اضافه زمین ۱۵۰ خروار اغنام و احشام گوسفند ۸۴۰ راس,اسب و مادیان ۸ راس عوامل ۳۲ فرد.
و همچنین سر پرسی سایکس در کتاب ده هزار مایل در پارس(ده هزار مایل در ایران) خود در سال ۱۸۹۲ در مورد این طایفه مینویسد:
پشته­ ای معروف به تپه طلایی در مجاورت رودآشوکان مجرای قدیمی هیرمند که از میان گز و گون می­گذشته است قرار دارد و مشرف به بیابان خشک بی­ آب وعلفی است طایفه­ بزی که اصالتا فارس هستند در همین بیابان که تا چخانسور امتداد دارد زندگی می­کنند و آب مشروب آن­ها از چاه­هایی است که در اطراف حفر می­کنند ( سایکس ، سفرنامه ، 390 )
رود آشوکان: نام اصلی این رود اَشکین می باشد و سایکس اشتباها نام آن را آشوکان ثبت کرده است.
دو بیت شعری به گویش سیستانی در کتاب فرهنگ منظوم دهبانی به گویش سیستانی اثر غلامعلی رئیس الذاکرین دهبانی نیز در مورد طایفه بَزّی وجود دارد:
بُز سور که دشته بَزّی مرده مگه مردونگی شنه باد برده
که در ملک نریمو قوم بَزّی
کل و ملک منا از یاد برده
معنی شعر:
بُز سرخ رنگی که طایفه بَزّی داشته مرده
مگر مردانگیشان را باد برده
که در سرزمین نریمان(پدر پدر بزرگ رستم پهلوان شاهنامه) قوم بَزّی
سرزمین و هر آنچه که در آن است را به کلی فراموش کرده.
گرچه حدس و گمان در مورد دلیل نامگذاری این طایفه بسیار زیاد هست و بنابر کتاب تاریخ سیاسی ببن النهرین که از مکانی بنام بَز در عراق نام میبرد و گروهی بنام بَزی که مدتی بر بابِل فرمانروایی کردند.و شخصی بنام ابوالحسن البَزَی نیز در قرون اوایل اسلامی در مکه زندگی میکرده که در تاریخ به عنوان قاری قرآن و راوی حدیث شناخته شده و همچنین طایفه ایی دقیقا با نام بَزَی در بنت جبیل لبنان زندگی میکند. ولی بنابر نقل از کتاب واژه نامه سکزی نویسنده محقق شهیر سیستانی جواد محمدی خمک که به استناد لغت نامه دهخدا و برهان قاطع خاستگاه این طایفه را منطقه بش دلبر سیستان ایرانی معرفی کرده و عنوان میکند:بزی نام طایفه ای معروفی از سکزی یا سیستانی است که هم در سیستان ایران بود و باش دارند و هم در سیستان افغان،بزی دو شاخه دارد: بزی دشتی که بیشتر کشاورز است و بزی غیر دشتی که گاودار است و در قدیم بهترین گاوهای سیستانی از آن این شاخه از قبیله بزی بوده است. در باب وجه تسمیه آن میگویند شاید مشتق از بَزّه سیستانی به معنی ندار باشد.آقای دشتی زاده یکی از افراد طایفه بزی میگوید بزی شاخه ایی از قبیله ای رییسی سیستان هست که اینک به بلوچستان رفته اند. بزی ها در آنجا بُزهای سور داشته اند از این رو به آنها سوربُزی گفته اند بعدها سوربُزی به بُزی و بَزی تبدیل شده(این تفکر به دلیل ورود گروهی از ایلات تیموری به سیستان هست در حال حاضر تمام ایل تیموری در سرخس و تایباد هستند و ایل سوربزی هم با همین نام در تایباد زندگی میکند دلیل این اشتباه ورود برخی از ایلات تیموری به سیستان در عهد صفوی هست که این دو طایفه جدا را یکی فرض کرده اند و این شبهه را ایجاد کرده اند) این طایفه طبق متن واژه نامه سکزی از منطقه بش سیستان بوده این منطقه در گذشته نامهای دیگری چون پژ و بز(بَز به معنی زمین و پشته ی بلند تیغ کوه است) و بس داشته.از اعتقادات این طایفه که نسل به نسل بین آنها چرخیده منسوب دانستن خود به حضرت حمزه عموی پیامبر هست که در مورد فرزند دار بودن و یا نبودن حضرت حمزه شبهات زیادی در تاریخ وجود دارد و غلامعلی رئیس الذاکرین هم در مورد این اعتقاد بزی ها در زمینه انتساب خود به حضرت حمزه مطالبی را در کتاب معروف خود زادسروان سیستان بیان نموده. در مجموع کارشناسان تاریخ امروزه این اعتقاد را غلط شمرده و حدس میزنند که طوایفی که در سیستان خود را از نسل حضرت حمزه دارند در اصل از نسل حمزه پسر آذرک شاری سیستانی میباشند.
شخص نامدار این طایفه در قرن بیستم سردار محمد شریف خان بزی بوده که یکی از سه مالک سیستان بعد از شهریور 1320 بوده.
عمارت هایی از بزرگان این طایفه در سیستان باقی مانده که از آن جمله می توان به عمارت بَزّی خالصی مربوط به دوران قاجار اشاره کرد.