جوان دیدیون
جوان دیدیون (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، رمان‌نویس، روزنامه‌نگار، نویسنده و مقاله‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی در دهه ۱۹۶۰ بدنبال برنده شدن در یک مقاله با حمایت مالی وگ کار خود را آغاز کرد. جوان از دهه ۱۹۶۰ تا اواخر دهه ۱۹۷۰ با درگیر کردن خود با واقعیت‌های پادفرهنگ دهه ۱۹۶۶ در دهه شصت و سبک زندگی در هالیوود لس‌آنجلس پرداخت. نوشته‌های سیاسی وی غالباً بر روی شعارهای سیاسی و اجتماعی متمرکز بود. در ۱۹۹۱ او روایت‌های رایج پیرامون دادگاه پارک مرکزی ۵ را ریز علامت سؤال برد. جوان در ۲۰۰۵ برنده جایزه ملی کتاب برای داستان‌نویسی شد، وی همچنین نامزد نهایی جایزه نشان ملی هنر و جایزه پولیتزر به خاطر بیوگرافی / زندگی‌نامه برای سال تفکر جادویی شد. وی بعداً این کتاب را به صورت نمایشنامه درآورد که در ۲۰۰۷ در برادوی به نمایش درآمد. در ۲۰۱۷، دیدیون در مستند نتفلیکس به کارگردانی برادرزاده‌اش گریفین دان کارهایش را به تصویر کشید.
دیدیون در ۵ دسامبر سال ۱۹۳۴در ساکرامنتو، کالیفرنیا متولد شد، پدرش فرانک ریس دیدیون و ادوئنه (نی جرت) بودند. دیدیون خاطراتش در زمینه علاقه به نویسندگی را از اوایل ۵ سالگی به یاد می‌آورد، گرچه می‌گوید تا قبل از انتشار اولین اثرش هرگز خودش را به عنوان نویسنده نمی‌شناخته‌است. وی در طفولیت به عنوان «کودکی خجالتی و کتابخوان» شناخته می‌شد اما موفق شد ضمن سخت‌گیری به خود با بازیگری و سخنرانی بر مشکلات روانی‌اش مانند اضطراب اجتماعی غلبه کند. او هرآنچه از دستش برای مطالعه برمی‌آمد را خواند. وی دوران نوجوانی خود را با خواندن آثار ارنست همینگوی گذراند تا بتواند دربارهٔ چگونگی کارکرد ساختار جمله بیشتر بیاموزد.
آموزش اولیه دیدیون به شکل سنتی نبود. او در مهد کودک و سپس کلاس اول تحصیل کرد، اما از آنجا که پدرش در طول جنگ جهانی دوم در یکان سپاه هوایی ارتش خدمت می‌کرد، خانواده اش به‌طور دائم جابه‌جا می‌شدند، دیدیون به همین منظور به‌طور منظم به مدرسه نمی‌رفت. در سال ۱۹۴۳ یا اوایل ۱۹۴۴، خانواده اش به ساکرامنتو بازگشتند و پدرش برای مذاکره در مورد قراردادهای دفاعی جنگ جهانی دوم به دیترویت رفت. دیدون در خاطرات خود در سال ۲۰۰۳ تحت عنوان من از کجا بودم نوشت که این سیر زندگی باعث شد تا او اغلب احساس بیگانگی همیشگی پیدا کند.
در ۱۹۵۶، دیدیون از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی موفق به کسب لیسانس هنر شد. وی در سالهای پایانی دانشگاه با نوشتن داستانی در مورد ویلیام ویلسون ووستر معمار سانفرانسیسکو موفق به کسب مقام اول در مسابقه مقاله شد، و با حمایت مالی مجله وگ جایزه پاریس به وی اهدا شد. وی پس از آن به عنوان دستیار تحقیق در مجله به کار مشغول شد.
دیدیون ساختار جمله را برای نویسندگی ضروری می‌دانست. در مقاله نیویورک تایمز «چرا می‌نویسم» (۱۹۷۶)، دیدیون خاطرنشان کرد: «تغییر ساختار یک جمله، معنای آن جمله را تغییر می‌دهد، همان‌طور که موقعیت دوربین معنای آن را تغییر می‌دهد. سوژه عکس گرفته شده مهم است بنابر این چیدمانی که می‌خواهید مثلاً عکس بگیرید، می‌توانید آن را در تصویر ذهنتان پیدا کنید… تصویر به شما می‌گوید که چگونه کلمات را مرتب کنید و چینش کلمات به شما می‌گوید که در تصویر چه خبر است.»
دیدیون به شدت تحت تأثیر ارنست همینگوی قرار گرفت، سبک نگارش همینگوی به او اهمیت نحوه عملکرد جملات در متن را آموخت. کسانی دیگری که روی او تأثیر داشتند شامل هنری جیمز، که «جملات کامل، غیر مستقیم، پیچیده» را نوشت و جورج الیوت بودند.
دیدیون، ناظر روزنامه‌نگاران بود و معتقد بود که تفاوت بین روند داستانی و غیرداستانی کشف عنصری است که در داستان‌های غیرداستانی در حین تحقیق اتفاق می‌افتد و نه در حین نگارش.
تشریفات بخشی از فرایند خلاقانه دیدیون بود. در پایان روز، او برای اینکه خود را از «صفحات» حذف کند از نوشتن فاصله می‌گرفت، و می‌گفت که بدون فاصله گرفتن نمی‌توانست ویرایش‌های درستی انجام دهد. سپس روز را با حذف و ویرایش نثر و مرور کار در روز بعد به پایان می‌رساند. او در همان اتاقی که کتابش بود می‌خوابید و می‌گفت: «این یکی از دلایلی است که من برای تمام کردن کارهایم به خانه‌ام در ساکرامنتو می‌روم، زیرا تا وقتی دقیقاً در کنار آن هستید، کتاب شما را رها نمی‌کند.»
باربارا گریزوتی هریسون در مقاله‌ای بدنام در سال ۱۹۸۰، «جوان دیدیون: فقط قطع ارتباط»، دیدیون را یک «فرد زود رنج و عصبی» نامید که سبکش «کیفی از حقه‌ها» بود و «موضوعی که همیشه به خودش مرتبط بود». در ۲۰۱۱، مجله نیویورک گزارش داد که این انتقاد «هنوز باعث می‌شود که او را (دیدیون) چندین دهه بعد از درگذشت هک کنند».بدرود جادوگر نحو، به مناسبت درگذشت جوآن دیدیون، فرانک برونی، ترجمه ی فرزام کریمی، روزنامه ستاره صبح