آلن اس. واکر
آلن سیمور واکر (۱۹ ژوئن ۱۸۸۷ - ۸ ژانویه ۱۹۵۸) افسر ارتش استرالیا بود که در جنگ های جهانی اول و دوم، پزشک پزشکی، و تاریخ نگار نظامی و پزشکی خدمت کرد که چهار جلد پزشکی از سری تاریخ رسمی استرالیا را در جنگ ۱۹۳۹–۱۹۴۵ نوشت.
آلن سیمور واکر در ۱۹ ژوئن ۱۸۸۷ در ریچموند، نیو ساوت ولز پسر دو معلم مدرسه به نام های توماس واکر و همسرش کیت، خواهرزاده مک کردی به دنیا آمد. او به مدرسه عمومی برتر لایچاردت رفت. در ژوئیه ۱۹۰۰ بورس تحصیلی دبیرستان سیدنی را به دست آورد. او در امتحانات عمومی جونیور در سال ۱۹۰۳، و امتحانات ارشد عمومی در سال ۱۹۰۵ به زبان انگلیسی مدال کسب کرد. او در سال ۱۹۰۶ وارد دانشگاه سیدنی شد و در سال ۱۹۱۰ لیسانس پزشکی (ام بی) و کارشناسی ارشد جراحی (ChM) را در سال ۱۹۱۲ فارغ التحصیل کرد. او پس از اتمام اقامت دو ساله اش در بیمارستان سلطنتی پرنس آلفرد سیدنی، در تمرین عمومی در پارکز، نیو ساوت ولز تأسیس کرد. در ۲۴ مارس ۱۹۱۴ با بئاتریس ام فیلیپس در کلیسای جامع سنت جان، پاراماتا ازدواج کرد. آن ها دو دختر داشت.
در طول جنگ بزرگ، واکر در ۱ ژوئیه ۱۹۱۶ به عنوان کاپیتان به سپاه پزشکی ارتش استرالیا پیوست، و در استرالیا خدمت کرد. او برای تحصیلات تکمیلی به دانشگاه سیدنی بازگشت و در سال ۱۹۲۲ مدرک دکتر پزشکی خود را کسب کرد و مدال دانشگاه را دریافت کرد. او تمرین جدیدی را در حومه سیدنی در سامر هیل، نیو ساوت ولز تأسیس کرد. پس از تحصیلات تکمیلی بیشتر در انگلستان او پزشک مشاور شد. او دستیار پزشک در بیمارستان سلطنتی پرنس آلفرد در سال ۱۹۲۲، یک پزشک در سال ۱۹۳۳ و یک پزشک مشاور در سال ۱۹۴۵ بود. او همچنین در سال ۱۹۲۸ در آسیب شناسی در دانشگاه تظاهرکننده شد، و در سال ۱۹۳۷ مدرس پزشکی بالینی شد. علاوه بر این، او یک پزشک مشاور در بیمارستان های سنت جورج، کانتربری، حومه غربی و منطقه پاراماتا بود و پزشک و مدیر خانه های ملکه ویکتوریا برای مصرف کننده ها بود. او از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ مشاور شعبه نیو ساوت ولز انجمن پزشکی بریتانیا بود و اولین دبیر افتخاری کالج پزشکان سلطنتی استرالیایی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ بود و پس از آن از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۶ عضو شورا بود و از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ به عنوان معاون رئیس جمهور آن کشور خدمت کرد.واکر در ذخیره افسران ارتش باقی ماند، و در ۸ دسامبر ۱۹۳۷ به رشته اصلی ارتقا یافت. او در آ ای اف دوم ثبت نام کرد و در ۱۳ اکتبر ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ ارتقا یافت، و شماره خدمات ای اف ان ایکس۲۴۶ را دریافت کرد. او فرماندهی بیمارستان عمومی ۲/۱ خاورمیانه را بر دست داشت که دو بار در اعزام هااز او یاد شد. او در دسامبر ۱۹۴۱ به استرالیا بازگشت، و با درجه سرهنگ به عنوان پزشک مشاور به مقر، نیروهای زمینی متفقین، منطقه جنوب غرب اقیانوس آرام منصوب شد. او دو بار، از ۲۶ اکتبر تا ۲ دسامبر ۱۹۴۲ و دوباره از ۴ ژانویه تا ۴ مارس ۱۹۴۳ که به بیمارستان عمومی ۲/۹ متصل بود، به گینه نو رفت. او در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۴ از ارتش مرخص شد و به ذخیره افسران بازگشت. واکر توسط سردبیر سری تاریخ رسمی استرالیا در جنگ ۱۹۳۹–۱۹۴۵، گاوین لانگ نزدیک شد تا جلدهای پزشکی این سریال را بنویسد، اما او رد شد، چرا که ترجیح می داد به تدریس بازگردد. لانگ پس از آن روپرت داونز را سفارش داد تا آن را بنویسد، اما داونز در یک تصادف هوایی در حالی که در ۵ مارس ۱۹۴۵ به این اثر مشغول بود کشته شد. پس از آن واکر دوباره نزدیک شد و این بار پذیرفت. انتصاب او در ژوئن ۱۹۴۵ اعلام شد. آن را با خود حمل پرداخت یک سرهنگ، که بسیار کمتر از یک پزشک مشاور بود.
در ژوئن ۱۹۴۵ واکر با لانگ و ای جی باتلر ملاقات کرد که جلدهای پزشکی تاریخ رسمی استرالیا را در سری جنگ ۱۹۱۴–۱۹۱۸ در یادبود جنگ استرالیا در کانبرا نوشتند. او نیز مانند باتلر با توجه به جنبه های بزرگداشتی تاریخ رسمی، رویکرد زمانی به تاریخ اتخاذ کرد. با این حال واکر عضو کمیته رابط رسمی مورخان پزشکی شد که از مورخان رسمی پزشکی کشورهای مشترک المنافع بریتانیا و ایالات متحده آمریکا تشکیل شده بود و ریاست دومین نشست خود را بر عهده داشت، در کانبرا در سال ۱۹۴۹. این کمیته تصمیم گرفت که به نوشتن حجم های بالینی اولویت بدهد، درس های پزشکی جنگ را تا حد امکان به طور گسترده و سریع منتشر کند. بر این اساس واکر اولویت را به یک جلد موضعی داد که به مشکلات بالینی جنگ (۱۹۵۲) تبدیل شد و ابتدا منتشر شد. او سپس به روایت های زمانی بازگشت، با حجم خدمات پزشکی در خاورمیانه و شرق دور (۱۹۵۳) و کمپین های جزیره (۱۹۵۷). کاهش سلامت باعث استعفای او در سال ۱۹۵۶ شد، قبل از اینکه جلد نهایی خدمات پزشکی آر ای ان و آر ای ای اف (۱۹۶۱) را به پایان رسانده باشد و باید توسط دیگران تکمیل می شد.واکر در ۸ ژانویه ۱۹۵۸ بر اثر بیماری عروق مغزی در بیمارستان سلطنتی پرنس آلفرد درگذشت و بقایای او سوزانده شد.