hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
گاه‌شماری مایا
گاهشماری مایا، یکی از تقویم و گاهشماری‌های رایج در میان اقوام آمریکای مرکزی و جنوبی یعنی مایاها بود. مایاها سه نوع تقویم را بیشتر استفاده می‌کردند که شامل سالنامهٔ مقدس۲۶۰روزه، هاآب یا سال مبهم ۳۶۵روزه و تقویم کامل ۵۲ ساله است. علاوه بر اینها، آنها یک نظام گاهشماری هم داشته‌اند که دانشمندان امروزی آن را شمارش طولانی (سلسله آغازین) می‌نامند و آنها چند مشتق از این شمارش‌های طولانی را انتخاب می‌کنند تا بتوانند تعداد دقیق روزهایی را که یک اتفاق مشخص در گذشته افتاده را محاسبه و ثبت و ضبط کنند.
این سالنامه برای بیست روز، بیست نام را شامل می‌شد که ظاهراً هر نام، نام یکی از خدایان بوده و سیزده شمار روزانه مرتبط با ۲۶۰ روز است. این نام‌ها و شمارها با هم ترکیب شده و سرانجام با یکدیگر دست به عمل می‌زدند. نام اولین روز ایمیکس بود و اولین باری که ایمیکس در ۲۶۰ روز ظاهر می‌شود آن سال یک ایمیکس محسوب می‌شود. روز بعدی ایک بوده و شمار روز بعدی ۲ بوده به همین خاطر به دومین سال را ۲ ایک می‌گفتند. سومین روز آکبال نام داشته و به همین خاطر به سومین روز سال ۳ آکبال می‌گفتند؛ و زمانی که شمارش‌ها به ۱۳ می‌رسید شمارش اعداد دوباره به یک می‌رسید و ایکس چهارمین نام به ایکس می‌پیوست. زمانی که شمارش روز به ۸ می‌رسید، نام‌های بیستگانه یکبار مورد استفاده قرار گرفته و روز بعدی آن ۸ ایمیکس بود و زمانی که ۲۶۰ روز سال به‌طور کامل استفاده می‌شد و ایمیکس دوباره ظاهر می‌شد و این دورهٔ سلسله وار دوباره تکرار می‌شد.
از این سالنامه برای ثبت مسائل کشوری و سلطنت و فرمانروایی استفاده می‌کردند و این سالنامه به صورت یک سالنامه خورشیدی بوده و ۱۹ ماه را شامل می‌شده که ۱۸ ماه اول ۲۰ روز است و ماه نوزدهم ۵ روز بود و به‌طور کلی ۳۶۵ روز در سال داشته‌اند. ماه آخر یوایب نامیده می‌شد که در نظر مردم آن دوره بدشگون هم بود و مردم سعی می‌کردند در این ۵ روز دست به کاری نزنند.بیقدرفاععبوواب۳ثث۲
روزهای این سال با نام‌هایشان معرفی می‌شده و به همراه شماره‌ای از صفر تا نوزده برای ماه‌های ۲۰ روز و از صفر تا ۴ برای آن یک ماه روز است. مایا در بیان تاریخ، تاریخ سال مقدس و سال مبهم را با هم ترکیب می‌کنند و می‌توان گفت که تاریخ نوشته شده نام روز، شماره روز و نام ماه و شماره ماه را ذکر می‌کنند.
تقویم مایاها یک تاریخ شبیه به شمارش طولانی است که در نقطه‌ای مشخص از زمان اثبات می‌شود که این نقطه مربوط می‌شد به یک واقعه مهم در تاریخ مایاها. طبق مطالعات دانشمندان امروزی ممکن است این رویداد مربوط به خلقت جهان باشد و مایاها در تقویم خود بسیار به این مسئله تأکید دارند. مبدأ تاریخی مایاها مطابق است با روزی در تاریخ ۳۱۱۴ قبل از میلاد این زمان، یکی از راه‌های سیزده‌گانه باهاتون است که می‌توان حدودی گفت که ۵۱۲۸ سال خورشیدی یا ۱/۸۷۲/۰۰۰ روز است که دراین لحظه به پایان رسیده نیمهٔ بعدی آغاز شده‌است و به همین جهت "تاریخ کومکو" نامیده می‌شود. مایاها تاریخ شمارش طولانی خود را مقابل تقویم دوار خود قرار می‌دادند.
در اواخر دوران کلاسیک مایاها تصمیم گرفتند نظام شمارش طولانی خود را کوتاه کنند و بدین ترتیب نمادها و علائم خود را کاهش دادند.
اریک هارتسوکر
فردریک کِلَس جَن اریک هارتسوکر (متولد ۱۹ اکتبر ۱۹۴۰ - درگذشته ۱۳ ژانویه ۲۰۱۹) قایقران بازنشسته هلندی بود. هارتسوکر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ و ۱۹۶۴ شرکت کرد، او و هم‌تیمی‌هایش، هرمن روو و جَن جاست بُس، در سال ۱۹۶۴ در مسابقه قایق‌رانی کاکسد پیر (coxed pair)، مدال برنز این مسابقه را از آن خود کردند.
جیش ابابیل
جیش ابابیل یک گروه شورشی فعال در جنگ داخلی سوریه است. این گروه در ۱۴ فوریه ۲۰۱۴ به جبهه جنوب پیوست. این گروه در دمشق فعال است.
توسعه اقتصادی در هند
توسعه اقتصادی در هند دنباله رو و الهام گرفته از سیاست سوسیالیستی در تاریخ استقلال کشور از جمله مالکیت دولتی در بسیاری از بخش‌ها می‌باشد. درآمد سرانه هند تنها در سه دهه پس از استقلال در حدود ۱٪ افزایش یافته‌است. از اواسط دهه ۱۹۸۰، هند به آرامی بازارهای خود را از طریق آزادسازی اقتصادی باز کرد. پس از اصلاحات بنیادی تر از سال ۱۹۹۱ و تجدید آنها در سال ۲۰۰۰، هند پیشرفت شگرفی در اقتصاد بازار آزاد کرده‌است.
رشد اقتصادی در هند بیشتر ناشی از گسترش خدمات است که به‌طور مداوم سریعتر از سایر بخش‌ها رشد می‌کند. می‌شود استدلال کرد که الگوی توسعه هند به‌طور خاصی بوده‌است و شاید کشور قادر شود که فاز رهبری صنعتی و میانجی را در تغییر ساختار اقتصادی کنار بگذارد. البته نگرانی‌های جدی در خصوص ماهیت بیکاری ناشی از رشد اقتصادی نیز مطرح شده‌است. عملکرد مطلوب اقتصاد کلان برای کاهش قابل توجه فقر در میان جمعیت هند شرط لازم است ولی کافی نیست. نرخ کاهش فقر در دوره پس از اصلاحات از سال ۱۹۹۱ بالاتر نبوده‌است. پیشرفت‌های برخی دیگر از ابعاد غیر اقتصادی در توسعه اجتماعی حتی کمتر از مطلوب بوده‌است. مثال برجسته سطح سوءتغذیه کودکان فوق‌العاده بالا و پایدار است (۴۶٪ در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۶).
پیشرفت اصلاحات اقتصادی در هند در جهان از نزدیک دنبال می‌شود. مهمترین اولویت‌های پیشنهادهای بانک جهانی شامل اصلاحات بخش دولتی، زیرساخت‌ها، توسعه کشاورزی و روستایی، حذف قوانین دست و پاگیر کار، اصلاحات در کشورهای عقب مانده و البته ایدز می‌باشد. برای سال ۲۰۱۷، هند در فهرست شاخص آسانی انجام کسب‌وکار در رتبه ۱۰۰ قرار گرفته‌است. بر اساس شاخص جهانی آزادی اقتصادی رتبه‌بندی سالیانه برای آزادی اقتصادی کشورها، هند رتبه ۱۲۳ را داشته که با چین و روسیه قابل مقایسه است که در سال ۲۰۱۴ به ترتیب در رتبه‌های ۱۳۸ و ۱۴۴ بودند. در اواسط قرن، تولید ناخالص داخلی هند حدود ۴۸۰ میلیارد دلار بود که با افزایش اصلاحات اقتصادی، تولید ناخالص داخلی هند پنج برابر شده و در سال ۲۰۱۵ به ۲٫۲ تریلیون دلار می‌رسد (براساس تخمین‌های صندوق بین‌المللی پول).
از زمان آزادسازی اقتصادی سال ۱۹۹۱، تولید ناخالص داخلی هند در حال افزایش است. ۴۷ شرکت هندی در فهرست فوربز جهانی ۲۰۰۰ سال ۲۰۱۵ لیست شده‌اند. ده شرکت بزرگ به شرح زیر هستند:
مارش میرا
راهپیمایی مارش میرا (به ) نام یک مراسم پیاده‌روی در بوسنی و هرزگوین است که هرساله بین روزهای هشتم تا یازدهم ژولای و به منظور گرامیداشت یاد قربانیان نسل‌کشی سربرنیتسا در این کشور برگزار می‌شود.
مسیر راهپیمایی حدود ۱۱۰ کیلومتر است و شرکت کنندگانی از سراسر جهان پس از طی این مسافت در فاصله روزهای هشتم تا دهم ژولای، در روز یازدهم ژولای یعنی سالگرد سقوط شهر سربرنیتسا و آغاز نسل‌کشی در این شهر خود را به قبرستان پوتوچاری در حومه سربرنیتسا می‌رسانند. در این روز بقایای اجساد تفحص شده در طول سال گذشته طی مراسمی به خاک سپرده می‌شود.
برای اولین بار در سال ۲۰۱۷ یک گروه از پزشکان و فعالین اجتماعی و فرهنگی ایرانی به صورت سازماندهی شده در این مراسم شرکت کردند. شبکه سوم تلویزیون ایران در ۲۱ تیرماه ۱۳۹۷ و همزمان با سالگرد این واقعه مستندی را به همین نام پخش کرد.
مارش میرا عنوان کتابی است که به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد سربرنیتسا در ایران در تابستان 1399منتشر شده است. این کتاب روایتی بر مبنای واقعیت از هفت شهروند سربرنیتسا است که به امید نجات بعد از سقوط این شهر عازم شهر توزلا می‌شوند که منطقه ای امن برای مسلمانان محسوب می شود. وقایع رخ داده در این کتاب مخاطب را با ابعاد نسل کشی صورت گرفته در سربرنیتسا آشنا می کند و گذشته‌نمایی‌ها متعدد به مخاطبان کتاب کمک می‌کند تا اطلاعات بیشتری از محیط، تاریخ و شرایط بوسنی و منطقه بالکان در خلال جنگ کسب کنند.
كتاب «مارش میرا» با هدف بیان روایتی واقعی از فجایع سربرنیتسا برای فارسی زبانان به كوشش مریم رضائیان و وحید پرست تاش ترجمه و توسط انتشارات پرنده منتشر شده است. نویسنده کتاب صادق سلیموویچ از جمله بازماندگان نسل کشی در سربرنیتسا است که و این کتاب را بر اساس خاطرات خود از فجایع رخ داده در این شهر تالیف کرده است.
در مقدمه کتاب مارش میرا آمده است: «هیچ تحقیری بزرگ‌تر از این نیست که بدون هیچ گناهی از سرزمین خود رانده شوی و همانند حیوان به دنبال شکار کردن تو باشند! بعد از سقوط سربرنیتسا پست‌ترین تعریف بشری در برخورد با مقوله انسانیت شکل گرفت و انسان‌های بی‌گناه همانند حیوانات و بلکه فجیع‌تر به دست انسان‌های دیگر شکار و سلاخی شدند.»
فیلم مارش میرا یک مستند ایرانی غیر دولتی به کارگردانی محمدهادی نعمت الهی است که در سال 1397 ساخته شده است. این فیلم در ژانر مستند سیاسی- تاریخی تولید شده است. مستند «مارش میرا» روایتی تصویری از مراسم پیاده روی صلح در کشور بوسنی هرزگوین است که همه ساله به منظور جولای 1995 روز کشتار جمعی 8372 مرد مسلمان بوسنیایی توسط صرب ها در شهر سربرنیتسا است. نعمت اللهی کارگردان این مستند می گوید: با تیم پزشکی طبیب مسیر راهی بوسنی شدم تا این تیم به کسانیکه در این پیاده روی حضور دارند خدمات پزشکی ارایه بدهد و مستند «مارش میرا» که از تلویزیون پخش شد نوعی سفرنامه است که روایتی از این اتفاق را بیان می کند. 3.طبیب مسیر www.tabibmasir.ir
نبرد ری (۶۵۱ میلادی)
نبرد ری () نام یک درگیری بود که دو گروه از خاندان‌های ساسانی و همچنین دسته‌ای از مبارزان خلافت راشدین در سال ۶۵۱ میلادی در آن شرکت داشتند. این جنگ در نتیجه اختلاف دو خاندان پهلو (پارتی) یعنی اسپهبدان و مهران رخ داد.
در سال ۶۴۲/۶۴۳، اعراب مسلمان به سرزمین ماد حمله کرده و بخش بزرگی از فلات ایران را فتح کردند. در سال ۶۵۱، فرخزاد هرمز، "اسپهبد" خراسان و وزیر یزدگرد سوم، او را ترک کرده و به سمت طبرستان رفت. او در راه طبرستان با سردار فاتح عرب، نعمان بن مقرن، در نزدیکی قزوین دیدار کرد و با او تفاهم صلحی بست. او همچنین به عرب‌ها قول مساعدت در سرکوب سیاوخش را داد که پیشتر در سال ۶۳۱ پدر او را کشته بود.
گروه متحد عرب-اسپهبدان در شب حمله به ارتش سیاوخش در پای کوه خارج از ری مستقر شدند. فرخزاد بعضی از سواره نظام نعیم را با یک مسیر شناخته شده به شهر هدایت کرد و از آنجا به سمت عقب مدافعان حمله کرد و باعث کشتار ایشان شد. نعمان دستور تخریب شهر قدیمی، که توسط اعراب «العطیه» نامیده می‌شود، را صادر کرد. با این حال، شهر بعداً توسط فرخزاد هرمز بازسازی شد، و او به حاکم ری تبدیل شد.
مذهب در هند
دین در هند با تنوع باورها و شیوه‌های مختلف مذهبی مشخص می‌شود. هند یک دولت سکولار است که دین رسمی ندارد. شبه‌قاره هند محل تولد چهار گروه از ادیان بزرگ جهان یعنی هندوئیسم، آیین بودایی، جین و سیک است. در طول تاریخ هند، دین بخش مهمی از فرهنگ کشور بوده‌است. تنوع مذهبی و تحمل بالای دینی، هر دو در کشور توسط قانون پشتیبانی می‌شود.
شمال غربی هند مرکز یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های جهان یعنی تمدن دره سند است. امروزه هند خانه بیش از ۹۰٪ از جمعیت هندوی جهان می‌باشد. بسیاری از زیارتگاه‌ها و معابد هندو در هندوستان واقع است و همچنین محل تولد بیشتر مقدسین هندوستان می‌باشد. الله‌آباد میزبان بزرگترین زیارتگاه مذهبی در جهان کوم میلا است جایی که هندوها از سراسر جهان با یکدیگر برای شستشوی مقدس در سه رود مقدس گنگ و جمنا و ساراسواتی گرد هم می‌آیند. دیاسپورای هند در غرب بسیاری از جنبه‌های فلسفه هندو را از جمله یوگا، مدیتیشن، آیورودا، طالع‌بینی، کارما و تناسخ را تبلیغ می‌کند و گسترش می‌دهد. تأثیر ادیان هند در سراسر جهان قابل توجه است. چندین سازمان بر اساس تعالیم هندی، مانند انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا، برهما کوماری، آناند مارگا و دیگران، اعتقادات و شیوه‌های روحانی هندی را گسترش داده‌اند.
طبق سرشماری سال ۲۰۱۱، ۷۹٫۸ درصد از جمعیت هند را هندوئیسم تشکیل می‌دهند و ۱۴٫۲ در صد از مردم به اسلام گرایش پیدا کرده‌اند، در حالی که ۶٪ باقی مانده به ادیان دیگر نظیر مسیحیت، سیکیسم، بودیسم، جینیسم و مذاهب مختلف بومی دیگر عقیده دارند. مسیحیت سومین دین از لحاظ جمعیتی در هند می‌باشد. هند همچنین بزرگترین جمعیت زرتشتیان را دارد و با اینکه از ادیان بومی هند نیستند، مزدیسنا و یهودیت پیشینه تاریخی در این کشور دارند. بسیاری از ادیان دیگر جهان هم با معنویت هندی ارتباط دارند مانند دین بهایی که بودا و کریشنا را به عنوان نشانه‌های خداوند متعال شناخته‌است.
روابط خارجی هند
دستگاه امور خارجه هند که با عنوان وزارت امور خارجه شناخته می‌شود سازمان دولتی است که مسئول اجرای روابط خارجی هند می‌باشد. با پنجمین نیروی نظامی از نظر هزینه‌ها در جهان، دومین نیروی بزرگ مسلح، ششمین اقتصاد بزرگ جهان با نرخ اسمی و سومین اقتصاد از لحاظ برابری قدرت خرید هند یک قدرت منطقه‌ای، یک قدرت هسته‌ای، و یک قدرت جهانی نوظهور و یک ابرقدرت بالقوه است. هند نفوذ زیادی در رشد جهانی و صدای برجسته‌ای در امور جهانی دارد. هند یک کشور تازه صنعتی شده‌است و دارای تاریخ همکاری با کشور بسیاری می‌باشد و بخشی مهم از کشورهای در حال توسعه است. هند یکی از اعضای بنیانگذار چندین سازمان بین‌المللی؛ سازمان ملل متحد، بانک توسعه آسیایی، گروه ۲۰ و بنیانگذار جنبش عدم تعهد نیز می‌باشد. هند همچنین دارای نقش مهم و تأثیرگذار در سایر سازمان‌های بین‌المللی مانند نشست سران آسیا، سازمان تجارت جهانی، صندوق بین‌المللی پول، (IMF), و انجمن بین‌المللی گفتگو می‌باشد. همچنین هند عضو بانک سرمایه‌گذاری زیربنایی آسیا و سازمان همکاری شانگهای است.
حتی قبل از استقلال، دولت هند روابط دیپلماتیک نیمه مستقل را حفظ کرد. این کشور ماموریت‌های کاملی مانند حل و فصل مشکل مستعمره عدن را اجرا کرد و عضو مؤسس جامعه ملل و سازمان ملل بود.
پس از استقلال هند از انگلستان در سال ۱۹۴۷، این کشور خیلی زود به اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع ملحق شد و به شدت از جنبش‌های استقلال در دیگر مستعمرات مانند انقلاب ملی اندونزی حمایت کرد. البته به دلیل مناقشه‌های ارضی مختلف، به ویژه در مورد کشمیر، در روابط خود با پاکستان در سال‌های بعد تحت فشار قرار گرفته‌است. در طول جنگ سرد، هند سیاست خارجی خود را بر پایه بی‌طرفی و استقلال از قدرت‌های بزرگ حفظ کرد. با این حال هند روابط نزدیکی با اتحاد جماهیر شوروی برقرار کرد و حمایت گسترده نظامی از آن کشور دریافت نمود.
سیاست خارجی هند همیشه با در نظر گرفتن همسایگی به عنوان یکی بزرگترین مناطق تمرکز، و در اطراف محور مرکزی مشترکات تاریخی و فرهنگی استوار می‌باشد. ۲۲ میلیون نفر از اقلیت‌های هندی در خارج از کشور کار و زندگی می‌کنند و ارتباطشان را با کشور خود حفظ کرده‌اند. یکی از مهم‌ترین نقش‌های هند در سیاست خارجی هندوستان این است که رفاه و آسایش کشور خود را در چارچوب قوانین کشوری که در آن زندگی می‌کنند تضمین کند.
ساموئل لیتل
ساموئل لیتل (؛ زادهٔ - درگذشته ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰) قاتل زنجیره‌ای اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در سال ۲۰۱۴ به اتهام قتل سه زن در کالیفرنیا بین سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۸۹ محکوم شد. پس از این محکومیت کالیفرنیا مقامات گفته‌اند که او ممکن است در کشته شدن افرادی در نه ایالت آمریکا از سال ۱۹۸۲ به بعد دخیل باشد. او ادعا می‌کند که بیش از ۹۰ نفر را کشه که بیشترشان زن بوده‌اند؛ محققان می‌گویند که به ارتباط او با حداقل ۳۴ قتل پی‌برده‌اند. برخی از این قتل‌ها به دهه‌ها قبل برمی‌گردند. قدیمی‌ترین آن‌ها، ۵۶ سال پیش رخ داده‌است. پلیس فدرال آمریکا، اف‌بی‌آی معتقد بود ساموئل لیتل در زمره مخوف‌ترین قاتلان زنجیره‌ای تاریخ جرم جنایت در آمریکا قرار خواهد گرفت.
لیتل پیش‌تر امدادگر آمبولانس بود و در طول عمرش از شرق تا غرب آمریکا سفر کرد. در سوابقش چندین مورد بازداشت و زندانی به اتهام‌هایی نظیر خشونت، سرقت مسلحانه، دزدی از مغازه و مصرف مواد مخدر به چشم می‌خورد.
او نخست در سال ۲۰۱۲ در کنتاکی و در حالی که در یکی از اقامتگاه‌های موقت شبانه بی‌خانمان‌ها بود بازداشت و به علت آن که در کالیفرنیا به اتهام جرایم مرتبط با موادمخدر تحت تعقیب بود به این ایالت در غرب آمریکا منتقل شد.
درنهایت، در سال ۲۰۱۴ لیتل را برای قتل سه زن طی سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ مقصر شناختند و به سه بار حبس ابد محکوم شد. ساموئل لیتل از سال ۲۰۱۴ و پس از آن که به علت قتل سه زن به حبس ابد محکوم شد در زندان به سر می‌برد. پس از آن بود که در لس‌آنجلس نمونه دی‌ان‌ای ساموئل لیتل با پرونده قتل سه زن که هرگز قاتل آنها شناخته نشده بود هم‌خوان شد و ماجرای زندانی بودن او وارد فاز کاملاً جدیدی شد. هر سه زن مقتول آن پرونده پیش از قتل مورد ضرب و جرح قرار گرفته بودند و جسدشان در خرابه‌ای رها شده بود. او در ابتدای رسیدگی به پرونده قتل این سه زن گناه‌کار شناخته نشد اما در نهایت دادگاه او را به سه بار حبس ابد بدون امکان عفو محکوم کرد.
وقتی پلیس به‌خاطر پرونده قتل دنیس کریستی در سال ۱۹۹۴ در اودِسا در تگزاس، سراغ لیتل رفت، او به ده‌ها فقره قتل اعتراف کرد. لیتل ابتدا خودش را در این پرونده بی‌گناه خواند، ولی به‌تدریج نظرش عوض شد. درنهایت، نه فقط از این قتل، بلکه از قتل ده‌ها زن پرده برداشت.
پس از آن پلیس در ۲۴ ایالت آمریکا سراغ پرونده‌های قتلی رفت که حل‌نشده باقی مانده‌اند، و مشغول بررسی زمان اقامت لیتل در این ایالات، اعترافاتش و همچنین سایر مدارک شدند. نتایج تحقیقات دربارهٔ جزئیات اعتراف‌های او موجب شده واحدهای جنایی پلیس در سراسر آمریکا به دنبال سرنخ‌هایی جدید برای حل ده‌ها قتل بدون پاسخ در چهل سال گذشته بروند. پلیس هنوز میان اعترافات لیتل و اطلاعات موجود در این پرونده‌ها تناقضی مشاهده نکرده‌است.
لیتل در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰ و در هشتاد سالگی براثر کهولت سن درگذشت.
او مدعی بود ۹۳ قربانی خود، که تقریبا همه آنها زن بودند، را خفه کرده است. تا اکتبر ۲۰۱۹ مقامات توانسته‌اند درستی ۵۰ فقره از این اعتراف به قتل‌های او را تایید کنند.
نیروهای مسلح هند
نیروهای مسلح هندی، نیروهای نظامی جمهوری هند هستند که شامل خدمات حرفه‌ای سه دسته هستند: ارتش هند، نیروی دریایی هند و نیروی هوایی هند. علاوه بر این نیروهای مسلح هند توسط گارد ساحلی هند و سازمان‌های شبه نظامی نیز پشتیبانی می‌شوند. موسسات مختلف داخلی مانند فرماندهی نیروهای استراتژیک، فرماندهی و کارکنان یکپارچه در وزارت دفاع نیز هستند. فرمانده نیروهای مسلح هند رئیس‌جمهور می‌باشد؛ و نیروهای مسلح هند تحت مدیریت وزارت دفاع دولت هند قرار دارند. هند با قدرت بیش از ۱٫۴ میلیون پرسنل فعال دومین نیروی نظامی بزرگ جهان است و همچنین دارای بزرگترین ارتش داوطلبانه در جهان نیز می‌باشد. مهم است که توجه داشته باشیم که نیروهای پلیس مرکزی مسلح که به‌طور معمول و البته به اشتباه به عنوان نیروهای شبه نظامی نامیده می‌شوند توسط افسران خدمات پلیس هند رهبری می‌شوند و تحت کنترل وزارت امور داخلی هستند نه وزارت دفاع.
نیروهای مسلح هند در تعدادی از عملیات نظامی عمده شرکت داشته‌اند از جمله: جنگ‌های هند و پاکستان ۱۹۴۷، ۱۹۶۵، و ۱۹۷۱. جنگ پرتغال و هند، جنگ هند و چین، حادثه چولا ۱۹۶۷، ۱۹۸۷ چین - جنگ طلبان هند، جنگ کارگیل و درگیری سیاچن. هند هر سال در روز پرچم نیروهای مسلح (۷ دسامبر) از پرسنل نظامی خود تقدیر می‌کند. از سال ۱۹۶۲ روابط نظامی نزدیکی با روسیه حفظ کرده‌است، از جمله توسعه برنامه‌های مشترک مانند هواپیمای جنگنده نسل پنجم سوخو/اچ‌ای‌ال اف‌جی‌اف‌ای، یوای‌سی/اچ‌ای‌ال ۲-۲۱۴ و هواپیمای چند منظوره حمل و نقل. نیروهای مسلح هند به‌طور مداوم به طرف مدرنیزه شدن پیش رفته و با سرمایه‌گذاری در زمینه‌هایی مانند سیستم‌های سرباز آینده و سیستم دفاع موشک‌های بالستیک در تلاش برای ارتقا سخت‌افزاری سامانه‌های دفاعی خود است.
وزارت دفاع مسولیت تولید بومی تجهیزات مورد استفاده توسط نیروهای مسلح هند را به عهده دارد که شامل ۴۱ کارخانه تحت کنترل کارخانه مهمات و دفاعی می‌باشد. هند بزرگترین وارد کننده تجهیزات دفاع در سال ۲۰۱۴ با روسیه، اسراییل، فرانسه و ایالات متحده بوده‌است که تأمین کنندگان خارجی تجهیزات نظامی هند بوده‌اند. دولت هند ابتکار عمل ساخت در هند را برای تولید بومی و کاهش وابستگی به واردات از جمله واردات نظامی و دفاعی آغاز کرده‌است.
صنعت شکر
صنعت شکر یا صنعت قند شامل تولید، فرآوری و بازاریابی قند و شکر (عمدتاً ساکارز و فروکتوز) است. بیشتر شکر در سطح جهانی از نیشکر (حدود ۸۰٪ و عمدتاً در مناطق استوایی) سپس چغندرقند (حدود ۲۰٪ و بیشتر در آب‌وهوای معتدل مانند ایالات متحده آمریکا و یا اروپا) استخراج شده‌است.
یاشوانت سینها
یاشوانت سینها متولد ۶ نوامبر ۱۹۳۷ می‌باشد. بین ژوئیه ۲۰۰۲ و می ۲۰۰۴ رهبر ارشد حزب بهاراتی جاناتا بود. پسرش جیان سینا مشاور و سرمایه‌گذار در انتخابات سال ۲۰۱۴ برای حوزه انتخابیه اش برگزیده شد و در حال حاضر به عنوان وزیر امور خارجه راهبردی در کابینه فعالیت می‌کند. سینا (سینها) در پانتا در یک خانواده کایشتا متولد شد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در علوم سیاسی در سال ۱۹۵۸ دریافت کرد و همین درس را در دانشگاه پاتنا تا سال ۱۹۶۰ تدریس کرد.
سینها در سال ۱۹۶۰ به اداره خدمات اداری هند پیوست و هنوز ۲۴ سال نداشت که پست‌های مهمی را در طول خدمات خود دریافت کرده بود. او ۴ سال به عنوان معاون بخش اداری و ناحیه دادگستری خدمت کرده‌است. همچنین وی مدت دو سال را تحت عنوان معاونت و معاون وزیر امور مالی در دولت بیهار خدمت کرد و پس از آن به عنوان وزیر بازرگانی و سپس به سمت امور خارجه هند برگزیده گردید.
از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ دبیرکل (تجاری) در سفارت هند در بن آلمان غربی بود. بعدها او از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان مشاور اصلی هند در فرانکفورت مشغول به کار شد. پس از گذراندن بیش از هفت سال در این زمینه، او امور مربوط به تجارت خارجی و روابط هند با اتحادیه اقتصادی اروپا را تجربه کرد. سپس او در بخش اداری صنعتی دولت بیهار و در وزارت صنعت دولت هند مشغول به کار گردید که شامل همکاری‌های صنعتی خارجی، واردات فناوری، حقوق مالکیت معنوی و تاییدیه‌های صنعتی می‌گردید.
از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ وزیر امور خارجه هند در وزارت حمل و نقل سطحی بود و مسولیت اصلی‌اش در زمینه حمل و نقل جاده‌ای، بندر و حمل و نقل بود. او در سال ۱۹۸۴ استعفا داد.
بعد از استعفا در سال ۱۹۸۴ به عنوان عضو حزب بهاراتیا جاناتا به این حزب پیوست و در سال ۱۹۸۶ دبیرکل حزب گردید وی همچنین عضو مجلس نمایندگان هند نیز بود. او به عنوان وزیر دارایی از نوامبر ۱۹۹۰ تا ژوئیه ۱۹۹۱ در کابینه چاندرا شیخ کار می‌کرد.
در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۱۷، سینها، پس از تلاش برای برگزاری یک مراسم مذهبی در بخش هزارباغ زمانی که پلیس آنها را متوقف کرد به این عمل اعتراض نمود که منجر به دستگیری او همراه با ۱۵۰ نفر دیگر شد.
ممشاد دینوری
ممشاد دینوری (؟ - ۲۹۹ قمری) عارف، زاهد و صوفی ایرانی قرن سوم است. از خلفای جنید بغدادی بوده و بنا به برخی از روایات درگذشته ۲۹۸ یا ۲۹۹ هجری قمری می‌باشد. شیخ ممشاد اگر چه اصالتاً دینوری بوده اما محل زندگی او در بغداد بوده است. سخنان او در تذکرةالاولیا عطار نیشابوری و نفحات الانس نقل شده و عطار نیشابوری نیز به صورت جداگانه به توصیف احوال و رفتار او در زندگی ساده اش پرداخته است.
بدیع‌الزمان فروزانفر نام او را مَمشاد ضبط کرده، و هلموت ریتر در دریای جان و رینولد نیکلسون در تصحیح تذکرةالاولیاء مِمشاد نوشته‌اند. نورالدین شریبه در تصحیح طبقات الصوفیه سلمی مُمشاد ذکر کرده‌است. بشار عواد در تصحیح تاریخ‌الاسلام ذهبی احتمال داده که نام وی مَمشاد و صورتی از مَحمشاد باشد که نامی رایج در میان کرامیه بوده‌است.
اطلاع دقیقی از زمان تولد و درگذشت ممشاد دینوری در دست نیست. اما قدر مسلم وی از مریدان جنید بغدادی بوده و از معدود کسانی که می توانستند روایات مربوط به اهل طریقت را منتشر کنند. او در دوران مقتدر عباسی می زیسته و در تصوف جایگاه ویژه ای دارد و در شجره نامه سلسله خلافت و روایت کبرویه از او یاد شده است.
حافظ سلفی اصفهانی تبار معنوی او را از طریق ابی سنان به ابوتراب نخشبی رسانده‌است.
عطار نیشابوری در تذکره‌الاولیاء فصلی را تحت عنوان «ذکر شیخ ممشاد دینوری رحمه‌الله علیه» به او اختصاص داده‌است که اینگونه آغاز می‌شود:
برخی از منابع تاریخی که به ممشاد دینوری اشاره کرده و یا اطلاعاتی دربارۀ او به دست داده‌اند عبارتند از:
ریگ‌سفید (رباط)
ریگ‌سفید روستایی در ایران است که در دهستان رباط، بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد واقع شده‌است؛ براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، کمتر از سه خانوار جمعیت دارد.
برنامه گفتگوی آخر شب
برنامه گفتگوی آخر شب یا نمایش گفتگومحور آخر شب یا لیت نایت تاک شو یک ژانر تاک شو کمدی پرطرفدار در ایالات متحده است. این ژانر برای اولین بار در ایالات متحده ابداع شد. این نمایش‌ها اغلب شامل صحبت‌های طنز آمیز مجری دربارهٔ اخبار و رویدادهای روز، مصاحبه با مهمان‌ها، مجموعه‌های کوتاه کمدی و اجرای موسیقی زنده هستند. این ژانر با برنامه "نمایش امشب با جانی کارسون" که در شبکه ان‌بی‌سی و با میزبانی جانی کارسون پخش می‌شد محبوبیت پیدا کرد. معمولاً میزبان برنامه مصاحبه را از پشت یک میز انجام می‌دهد و مهمان نیز روی مبل می‌نشیند. بیشتر نمایش‌های گفتگوی آخر شب دارای گروه موسیقی مخصوص خود هستند که در طول تبلیغات تلویزیونی به‌طور زنده برای بیننده‌های حاضر در استودیو، موسیقی اجرا می‌کند و گاهی نیز یک خواننده یا نوازنده معروف در این گروه‌های موسیقی به عنوان مهمان حضور پیدا می‌کند.
برنامه چندشنبه با سینا، با مجری‌گری سینا ولی‌الله اولین نمایش گفتگوی آخر شب تلویزیونی به زبان فارسی است. پخش این برنامه در ۵ مهر ۱۳۹۲ از شبکه فارسی۱ شروع شد و در سال ۱۳۹۵ با تعطیلی این شبکه، به پایان رسید. پس از تعطیلی فارسی۱ سینا برنامه خود را در رادیو جوان با نام جدید "سینا شو" ادامه داد. پخش "سینا شو" نیز در نیمه دوم سال ۱۳۹۷ متوقف‌شد و پخش برنامه این برنامه در سال ۱۳۹۸ از شبکه تلویزیونی ام‌بی‌سی پرشیا از سرگرفته‌شد.
از لیت‌نایت تاک‌شوهای معروف وطنی می‌توان به دو برنامه‌ی پرطرفدار خندوانه و دورهمی نیز اشاره کرد.
جورج فرناندز
جورج متیو فرناندز (متولد ۳ ژوئیه ۱۹۳۰ – درگذشته ۲۹ ژانویه ۲۰۱۹) یک متحد سابق اتحادیه مدنی هندی، سیاستمدار، روزنامه‌نگار، کشاورز و عضو راجیه سبها از بیهار بود. او یکی از اعضای کلیدی جاناتا دال بود و بنیانگذار حزب ساماتا بود. او چندین مرحله وزیر بوده که شامل ارتباطات، صنعت، راه‌آهن و دفاع می‌باشد.
بنیاد منگلور، فرناندز را در سال ۱۹۴۶ به بنگلور فرستاد تا به عنوان یک کشیش آموزش داده شود. در سال ۱۹۴۹، او به بمبئی نقل مکان کرد، جایی که او به جنبش اتحادیه سوسیالیست پیوست. فرناندز، به عنوان یک رهبر اتحادیه‌های کارگری، در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در حالی که با راه‌آهن هند کار می‌کرد، بسیاری از اعتصاب‌ها را سازماندهی کرد. وی در سال‌های ۱۹۶۷ در انتخابات مجلس شورای ملی بمبی جنوبی فعالیت نمود و کنگره ملی هند را شکست داد. همچنین اعتصاب راه‌آهن ۱۹۷۴ را سازماندهی کرد. فرناندز در طول دوران فشار به صورت اضطراری زندگی مخفی و زیرزمینی داشت ولی در همان حال نیز برای به چالش کشیدن ایندیرا گاندی نخست‌وزیر هند تلاش می‌کرد اما در سال ۱۹۷۶ دستگیر و مورد محاکمه قرار گرفت.
فرناندز حتی در طی روزهای دانش آموزیش خواندن مقالات و روزنامه‌نگاری را دوست داشت. او در سال ۱۹۴۹ سردبیر یک نشریه بود و در همان زمان نیز یک نشریه هفتگی به زبان انگلیسی که انتشارش متوقف شده بود تحت مجوز فرناندز ظاهر شد. فرناندز چندین کتاب در زمینه سیاست مانند مسئله کشمیر، اعتصاب راه‌آهن، منزلت برای همه، مقالاتی در سوسیالیسم و دموکراسی دارد. او همچنین سردبیر یک ماهنامه انگلیسی و رئیس هیت تحریریه ماهانه هندی بود و یکی از فعالان حقوق بشر، عضو عفو بین‌الملل، و عضو اتحادیه مردم برای آزادی‌های مدنی و شورای مطبوعات هند می‌باشد.
جزیره شیطان (گویان)
جزیره شیطان (به انگلیسی: Devil's Island) یا مستعمره کیفری کایِن (به انگلیسی: The penal colony of Cayenne)، یکی از جزایر گویان فرانسه است که از جمله مستعمرات این کشور در شمال آمریکای جنوبی قرار گرفته‌است.
این جزیره در قرون نوزده و بیست به عنوان یک زندان مورد استفاده قرار داشت و محلی برای نگهداری زندانیان سیاسی تبعید شده بود و به دلیل برخوردهای خشن نگهبانان با زندانیان، به جزیره شیطان مشهور شد. از جمله معروف‌ترین افراد زندانی شده در این زندان می‌توان به آلفرد دریفوس اشاره کرد.
در اوایل قرن ۲۰ میلادی، از زمانی که داستان این‌جا در اختیار عموم مردم قرار گرفت و واکنش‌های گسترده‌ای نسبت به آن به وجود آمد سرانجام دولت فرانسه مجبور شد که این زندان را از سال ۱۹۵۳ میلادی برای همیشه تعطیل کند.
فیلم سینمایی پاپیون با الهام از داستان واقعی زندگی یکی از زندانیان فراری این محل ساخته شده‌است.
ونکایا نایدو
مپاواراپو ونکایا نایدو متولد اول ژوئیه ۱۹۴۹ یک سیاستمدار هندی و معاون رئیس‌جمهور فعلی هندوستان است که از ۱۱ اگوست ۲۰۱۷ در این مقام اداری فعالیت داشته‌است. او پیش از این، وزیر مسکن و شهرسازی، توسعه شهری و اطلاعات و ارتباطات در کابینه مودی یکی از رهبران برجسته حزب بهاراتیا جاناتا بوده‌است. او همچنین از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ ریاست جمهوری ملی را به عهده داشت. همچنین در گذشته او وزیر کابینه اتحادیه برای توسعه روستایی در دولت آتال بیهاری واجپایی بود. نایدو به عنوان معاون رئیس‌جمهور هند در ۱۱ اگوست ۲۰۱۷ سوگند یاد کرد.
نایدو هم به عنوان یک رهبر دانشجویی و هم شخصیت سیاسی همواره به عنوان سخنرانی درخشان که به شدت از کشاورزان و توسعه مناطق عقب مانده دفاع می‌کرد اهمیت و شهرت فراوانی یافت. مهارتهای سخنوری و فعالیت مستمر سیاسی وی باعث پیروزی سیاسی او شد و در سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۸۳ دو بار در انتخابات مجلس قانون گذاری آندرا پرادش به عنوان نماینده انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۸ و ۱۹۸۳ به یکی از محبوب‌ترین رهبران در آندرا تبدیل شد.
پس از خدمت در پست‌های مختلف سازمانی در سطح ایالتی و ملی، او در سال ۱۹۹۸ به عنوان عضو راجیه سبها از کارناتاکا انتخاب گردید. همچنین در سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۰ بار دیگر از کارناتاکا انتخاب شد. او به عنوان سخنگوی حزب در سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ خدمت کرده و این کار را با خردورزی و شایستگی‌های شگفت‌انگیز انجام می‌داد. بر خلاف اکثر سیاستمداران جنوب هند، نایدو تلاش کرد هندیان را تشویق کند که یک تظاهرات عمومی در شمال هند را پشتیبانی نمایند.
نایدو همچنین در یک سازمان خدمات اجتماعی که توسط خود او در بخش نیلور تأسیس شده فعال است. این سازمان یک مدرسه برای کودکان فقیر، یتیم و کودکانی با نیازهای ویژه را اداره می‌کند و برنامه‌های آموزشی خودکفا برای شهروندان به ویژه برای زنان و جوانان فراهم می‌کند. او در تاریخ ۲۹ می ۲۰۱۶ از راجستان نامزد و انتخاب گردید.
در ۵ ژوئیه ۲۰۱۶ او که همزمان به عنوان وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات و مسئول پخش درآمد فعالیت می‌کرد از هر دو این سمت‌ها کناره‌گیری کرد تا در انتخابات معاون رئیس‌جمهور شرکت کند که در این انتخابات با ۵۱۶ رای در برابر رقیب با ۲۴۴ رای معاونت ریاست جمهوری را بدست آورد.
مقاومت فرهنگی
مقاومت فرهنگی () با مقاومت از طریق فرهنگ، مفهومی انسانی، حقی مشروع و شناخته شده در قوانین و هنجارهای بین‌المللی است و چهار چوبها، فرهنگ، مناسبات و اخلاقیات خاص خودش را دارد. مقاومت در عام‌ترین مفاهیمش عکس‌العمل آگاهانه ای است که در برابر واقعیت‌های غیرقابل قبول یا غیرقانونی، یا مستبدانه برای به بردگی کشاندن، ظلم و ستم، تبعیض یا اشغال‌گری و… است.
میراث فرهنگی بشر، مملو از مظاهر متنوع مقاومت است، توان هر مقاومت به میزانی است که آن مقاومت با اقبال جامعه روبرو می‌شود و می‌تواند اهدافش را محقق کند، چالش‌هایش را به‌خوبی بتواند بشناسد و هشیاری کافی و توان سازماندهی داشته باشد، رهبری مؤمن به مقاومتی را داشته باشد که بتواند از انرژی‌ها به‌خوبی استفاده کند.
در میثاقهای جهانی به ویژه در میثاقهای سازمان ملل متحد هیچ قانونی وجود ندارد که بر اساس آن حق دفاع از خود را از گروه یا افراد سلب کند، بلکه برعکس سازمان ملل متحد تأکید کرده‌است که تمامی مردم حق دارند تا آزادی کامل داشته باشند و مسیر زندگی شان را خود تعیین کنند، با استعمار قدیم و جدید، استعمار کهنه و نو بجنگند
اقتصاد هنگ کنگ
هنگ کنگ به عنوان یکی از مراکز مالی بین‌المللی با مالیات پایین، تجارت تقریباً آزاد و بازار مالی گسترده شناخته شده‌است. ارز این کشور به نام دلار هنگ کنگ نامیده می‌شود و به صورت قانونی توسط سه بانک بزرگ تجاری بین‌المللی شناخته شده‌است و قابل تبدیل به دلار آمریکا می‌باشد.
نرخ بهره توسط بانک‌ها جداگانه و خصوصی در هنگ کنگ تعیین می‌شود تا اطمینان حاصل شود که آنها نیز در جریان بازار قرار دارند. هیچ سیستم بانکی مرکزی خاصی به رسمیت شناخته شده وجود ندارد اگرچه هیئت پولی هنگ کنگ به عنوان یک مقام نظارتی مالی عمل می‌کند.
بر اساس شاخص آزادی اقتصادی، هنگ کنگ از زمان آغاز این شاخص در سال ۱۹۹۵ بالاترین درجه از آزادی اقتصادی را در جهان داشته‌است. اقتصاد آن تحت شرایط غیر مداخله‌ای کار می‌کند و بسیار وابسته به تجارت بین‌المللی و امور مالی جهانی می‌باشد. به همین دلیل است که آن را به عنوان مناسب‌ترین مکان‌ها برای شروع کار یک شرکت معرفی می‌کنند در واقع، یک مطالعه اخیر نشان می‌دهد که فعالیت شرکت‌های استارتاپی از ۹۹۸ شرکت ثبت شده در سال ۲۰۱۴ به بیش از ۲۸۰۰ در سال ۲۰۱۸ رسیده‌است و در سال ۲۰۱۸ با تجارت الکترونیک (۲۲ درصد) و نرم‌افزار (۱۲ درصد) و تبلیغات (۱۱ درصد) شاخص آزاد اقتصادی هنگ کنگ به عنوان کشور شماره یک با نمره ۸٫۹۷ رسیده‌است.
نقاط قوت هنگ کنگ عبارتند از یک سیستم بانکی صحیح، تقریباً بدون هیچ بدهی عمومی، سیستم قانونی قوی، ذخایر ارز خارجی بالغ بر ۴۰۸ میلیارد دلار تا اواسط سال ۲۰۱۷، اقدامات سختگیرانه ضد فساد و ارتباطات نزدیک با سرزمین اصلی چین. بورس اوراق بهادار هنگ کنگ یک مقصد مطلوب برای شرکت‌های بین‌المللی و شرکت خارجی چین می‌باشد که با توجه به صنعت مالی بسیار گسترده و بین‌المللی و مدرن هنگ کنگ همراه با بازار سرمایه آن در آسیا، اندازه و گسترش آن، مقررات و ابزارهای مالی موجود، قابل مقایسه با لندن و نیویورک ارزیابی می‌شود.
مقبره نب‌آمون
مقبره نب‌آمون () مقبره نب‌آمون در یک گورستان طیبه (نام یک شهراست) در ساحل غربی رود نیل و در شهر طیبه قدیم (شهر اقصر امروزی) در صعید مصر واقع شده‌است، این مقبره به عنوان مرجع و منبع تعداد دیگری از مشهورترین مقبره‌های نقاشی شده در مصر است که در موزه لندن به نمایش درآمده است.
نب‌آمون (تقریباً در ۱۳۵۰ سال قبل از میلاد زندگی می‌کرده‌است) یک کارمند رسمی متوسط در دستگاه حکومتی بوده‌است، وی نویسنده و حسابدار حبوبات در تمامی معابد شهر طیبه قدیم بوده‌است، مقبره وی در سال ۱۸۲۰ توسط یک یونانی جوان به نام جیو فانی داثاناسی معروف به یانی که وکیل هنری سلت کنسول بریتانیا در آن زمان بود کشف گردید.
دیواره‌های این مقبره سرشار از حیات و زندگی است و این بیانگر مهارت بسیار بالای سازنده مصری آن است که توانسته‌است طوری کار کند که گویا دیوار دارای نبض و زندگی می‌باشد، در این نقاشی‌ها زندگی و فعالیت‌های نب‌آمون به صورت عالی به‌تصویر کشیده شده‌است، اما داثاناسی وقتی که مقبره را کشف کرد اقدام به کندن و جدا کردن لوحه‌های نقاشی‌های مناظر از روی دیوارها با کارد نمود. سولت این لوحه‌های نقاشی را در سال ۱۸۲۱ به موزه بریتانیا فروخت. در حال حاضر بعضی از قطعات این نقاشی‌ها در برلین وجود دارد و شاید بعضی از این نقاشی‌ها در خود مصر و قاهره باقی‌مانده باشد. داثاناسی بعد از مدتی در فقر درگذشت، بدون اینکه بداند جایی که وی کشف کرد مشخصا یک مقبره بوده‌است.
اکثر لوحه‌های نقاشی و مشهور این مقبره بیانگر صید پرندگان توسط نب‌آمون در مرداب‌ها و رقص جوانان در میهمانی‌های بزرگ و حوضچه یا استخر آبی در یک باغ که سایه روی آن افتاده‌است با درخت‌های مختلف در اطراف استخر را در این نقاشی می‌توان مشاهده نمود. در سال ۲۰۰۹ موزه بریتانیا یک نمایشگاه جدیدی از ۱۱ لوحه که از دیواره‌های این مقبره جدا شده بود را بعد از ترمیم افتتاح نمود و اعلام کرد که این بزرگترین و گرانقدرترین لوحه‌های باقی‌مانده از مصر قدیم در این موزه می‌باشند.
هنرمندان عصر جدید مشاهدات و آنچه را که در این لوحه‌ها دیده بودند در آثار هنری خود نیز وارد کردند، نقاش بریتانیایی – هلندی لوریتس تدیما یک نقاشی و منظره ای را ترسیم کرده که مربوط به یک پرورنده غاز است، این نقاشی توسط وی در سال ۱۸۷۴ کشیده شده‌است. نقاش فرانسوی پل گوگن در یک نقاشی که در سال ۱۸۹۲ کشیده‌است منظره یک میهمانی را در لوحه مشهور خودش بنام «تا متت» ترسیم نموده‌است که یک نمونه ترکیبی بسیار عالی است.
روابط خارجی پاکستان
جمهوری اسلامی پاکستان یک شبکه گسترده و بزرگ دیپلماتیک را در سراسر جهان دارا می‌باشد. پاکستان، که دومین کشور بزرگ مسلمان از لحاظ جمعیت (پس از اندونزی) است و وضیعت آن به عنوان یک کشور دارای قدرت هسته ای اعلام شده‌است و تنها کشور اکثریت مسلمان است که این وضیعت را دارد که بسیار در روابط بین‌المللی آن نقش دارد.
پاکستان سیاست خارجی مستقلی دارد که همواره در جهت مسائلی است که برای منافع ملی کشور ضروری است. از سوی دیگر، اقتصاد پاکستان وابسته به اتحادیه اروپا و اتحادیه‌های اقتصادی دیگر بوده و موافقت‌نامه‌های بسیاری با کشورهای آسیایی داشته و با بسیاری از کشورهای جهان ارتباط تنگاتنگ دارد.
پاکستان دارای موقعیت جغرافیایی و استراتژیک در مبادلات خطوط بزرگ نفت دریایی جهان است و نزدیک به منابع و کشورهای آسیای مرکزی غنی از نفت نیز می‌باشد. پاکستان روابط نزدیک با هند و روابط نزدیک به جمهوری خلق چین و کشورهای عربی دارد. پاکستان عضو سازمان همکاری اسلامی است و توسط ایالات متحده آمریکا به عنوان یکی از متحدین اصلی خارج از ناتو در جنگ با تروریسم شناخته می‌شود و یکی از اعضای ائتلاف نظامی اسلامی است.
پاکستان یک سیاست خارجی مستقل در مورد مسائل ملی دارد. از سوی دیگر اقتصاد پاکستان وابسته به اتحادیه اروپا می‌باشد؛ و همچینی موافقت نامه‌های بسیاری با کشورهای دیگر آسیا نیز دارد. چین نقش مهمی در توسعه، اقتصاد و امنیت پاکستان ایفا کرده‌است و رابطه با آن در سال ۱۹۵۰ آغاز گردید. زمانی که پاکستان در میان نخستین کشورهایی بود که وارد روابط رسمی دیپلماتیک با جمهوری چین شد، از آن زمان هر دو کشور اهمیت قابل توجهی در حفظ رابطه بسیار ویژه و حمایتی خاص گذاشته‌اند و دیدارهای زیادی بین دو کشور انجام و موافقت نامه‌های بسیاری امضا می‌گردد. چین کمک‌های اقتصادی، نظامی و فنی به پاکستان ارائه کرده‌است و هر دو کشور از متحدان استراتژیک یکدیگر هستند.
فرنک کلپاکی
فرانک کلپاکی، یک موسیقی‌دان آمریکایی است که به خاطر آثارش از مجموعه Command Conquer به عنوان بهترین کارگردان آمریکایی شناخته شده‌است. او پس از اینکه نواختن درام آکوستیک را در کودکی شروع کرد؛ در سن ۱۷ سالگی به استودیو Westwood پیوست. وی چندین اثر را در آن‌جا به انجام رساند. او در لاس وگاس زندگی می‌کند، زمانی که او حرفه تک خوانی را شروع کرد، برای چند گروه محلی، محصول تولید کرد. او حرفهٔ شخصی اش را روی چندین ژانر مختلف از جمله موسیقی راک،موسیقی جاز، موسیقی هیپ هاپ ، موسیقی روح و فانک متمرکز کرد؛ و او این سبک موسیقی را "Rocktronic" نامید. کار او در رسانه‌های مختلف از جمله برنامه اسپایک تی وی پخش شده‌است.
کلپاکی در حال حاضر رئیس the audio director of Petroglyph games است؛ که توانسته‌است چندین برنامه موفق را برگزار کند.
کلپاکی توسط خانواده ای از موسیقی‌دانان لهستان و ایتالیایی‌تبار که در لاس وگاس زندگی می‌کردند؛ مطرح شد و در آن جا آموزش دید. او هنرش را به عنوان سرگرمی شروع کرد؛ اما موسیقی، به یکی از هنرهای مورد علاقه او تبدیل شد. او در سن ۸ سالگی اولین drumset را دریافت کرد؛ و از سن ۱۱ سالگی کار حرفه ای خود را شروع کرد.
روابط خارجی سنگاپور
سنگاپور روابط دیپلماتیک با ۱۸۹ کشور از سراسر جهان دارد اگرچه در بسیاری از این کشورها سفارت یا دفتر ندارد. این کشور عضو سازمان ملل متحد، اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، انجمن ملل آسیای جنوب شرقی و جنبش عدم تعهد می‌باشد. با توجه به دلایل جغرافیایی واضح، روابط با مالزی و اندونزی برای این کشور مهم‌تر است. سابقه تاریخی همچون جدایی طوفانی از مالزی و دوستی با اندونزی، سبب روحیه محاصره شده‌است. سنگاپور با بریتانیا روابط خوبی دارد و روابط اشتراکی در زمینه دفاع همراه با مالزی و نیوزیلند نیز دارد. در کنار اینها روابط خوب خود را با ایالات متحده نیز حفظ کرده‌است. سنگاپور از موضوع منطقه ای آسیای جنوب شرقی پشتیبانی می‌کند و نقش فعال در انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) دارد که خود سنگاپور یکی از اعضای بنیانگذار آن می‌باشد. سنگاپور همچنین عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک و اقیانوس آرام است که دبیرخانه آن در سنگاپور می‌باشد. سنگاپور به عنوانی بخشی از نقش خود در سازمان ملل متحد در سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد را به عهده داشت. در مأموریت نگهداری و نظارت سازمان ملل در کویت، آنگولا، کنیا، کامبوج و تیمور شرقی با سازمان ملل همکاری می‌کرد.
سنگاپور و چین مدت زمان طولانی ارتباط بسیار نزدیک خود را حفظ کرده‌اند تا حدی که به دلیل نفوذ و ضرورت رو به رشد آن در منطقه آسیا و اقیانوس آرام، مشخص شده‌است که منافع مشترک آن با چین ورای هر گونه اختلاف می‌باشد. علاوه براین سنگاپور خود را به عنوان یک حامی قوی برای مشارکت سازنده چین و توسعه صلح آمیز منطقه نیز در نظر گرفته‌است. این کشور با همکاری سایر اعضای کشورهای آسیای شرقی و چین برای تقویت امنیت منطقه و مبارزه با تروریسم مشارکت می‌کند.
سنگاپور علاوه بر سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها یا کنسول‌های افتخاری را در کشورهای بسیاری ایجاد کرده‌است که می‌توان به اتریش، بنگلادش، کانادا، شیلی، چین، جمهوری چک، دانمارک، آلمان، یونان، هنگ کنگ، مجارستان، هند، اندونزی، جمهوری ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، قزاقستان، لبنان، مالزی، مکزیک، نیجریه، نروژ، پاکستان، پاپوآ گینه نو، پرو، پرتغال، عربستان سعودی، کره جنوبی، اسپانیا، سری‌لانکا، سوئیس (مأموریت همیشگی در ژنو), ترکیه، امارات متحده عربی، ایالات متحده آمریکا و ویتنام اشاره کرد.
روابط خارجی قطر
قطر از ۳ سپتامبر ۱۹۷۱ به‌طور کامل به استقلال و جدایی از بریتانیا رسید. کشورهای عربی اولین کشورهایی بودند که قطر را به رسمیت شناختند و به این کشور در همان سال عضویت سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای عرب اعطا گردید. قطر روابط دیپلماتیک خود را با اتحاد جماهیر شوروی و دولت کمونیست چین در سال ۱۹۸۸ برقرار نمود. این کشور یکی از اعضای اولیه اوپک و یکی از اعضای بنیانگذار شورای همکاری خلیج فارس (GCC) می‌باشد. قطر یک متحد استراتژیک چین نیز هست و رابطه میان دو کشور رو به رشد است.
قطر در طول دو دهه گذشته نقش و روابط بین‌الملل خود را افزایش داده و در امور بین‌الملل وزن بالایی دارد. این کشور بسیار با اعتماد به نفس می‌باشد و معتقد است این توانایی و ظرفیت را دارد تا یک سیاست خارجی مستقل را اتخاذ کند. این کشور عضو سازمان‌های بین‌الملل متعددی است و روابط دوجانبه را با سراسر جهان حفظ نموده‌است. مرکز تحقیقات اسلام در مرکز مطالعات بین‌المللی و منطقه‌ای دانشگاه جورج تاون گزارش می‌دهد که حکومت قطر معتقد است که ادامه روند آن با شناخته‌شدن در سطح منطقه و جهان و گسترش همکاری‌های بین‌المللی امکان‌پذیر است.
بنا بر گزارش جامعه‌شناس آمریکایی امانوئل والرشتاین دانشمند تاریخی اجتماعی، قطر تلاش می‌کند که در منطقه خاورمیانه نقش مهم و اصلی ایفا کند. والرشتاین استدلال کرده‌است که قطر قصد دارد همان کار را در جنگ داخلی سوریه نیز انجام دهد و بخاطر همین هم از عناصر افراطی در سوریه حمایت کرده‌است. به گفته والرشتاین قطر و عربستان سعودی برای نفوذ در سیاست‌های منطقه ای رقابت می‌کنند.
در آوریل ۲۰۱۷ هک شدن رسانه‌های دولتی باعث شد داستانهایی از امیر قطر در مورد مشکلات آمریکا و ایران و اشاراتی به حماس انتشار یافت که بسیاری سازمان خبری دنیا و منطقه آن را به عنوان واقعیاتی از امیر قطر ارایه کردند. این جنجال منجر به قطع رابطه عربستان سعودی، امارات متحده عربی، یمن، مصر و بحرین شد که روابط دیپلماتیک خود را با قطر به حالت تعلیق درآورند.
روابط خارجی اندونزی
از زمان استقلال اندونزی، این کشور در رابطه با روابط خارجی خود به ایده سیاست خارجی آزاد و فعال پیوست و به دنبال آن در زمینه امور منطقه‌ای با توجه به موقعیت مکانی نقش مهمی ایفا کرد اما از دخالت در اختلافات میان قدرت‌های بزرگ اجتناب ورزید. سیاست خارجی اندونزی تحت نظم حکومت جدید با رهبری رئیس‌جمهور سوهارتو از موضع ضد غرب و ضد آمریکایی دوری ورزید. پس از خروج سوهارتو در سال ۱۹۹۸، دولت اندونزی طرح‌های گسترده‌ای از سیاست خارجی مستقل و معتبر سوهارتو را حفظ نموده‌است. درگیر شدن با مشکلات داخلی مانع از سفر رئیس‌جمهورهای منتخب به خارج و مشارکت اندونزی در بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی گشته‌است.
روابط اندونزی با جامعه بین‌الملل به دلیل حمله این کشور به تیمور شرقی در دسامبر ۱۹۷۵، انزوای بعد از آن و اشغال، رفراندوم استقلال در سال ۱۹۹۹ و خشونت بعد از آن تحت تأثیر قرار گرفت. اندونزی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شده و همچنین بزرگترین کشور در آسیای جنوب شرقی می‌باشد. پس از تحول رژیم سوهارتو اندونزی به یک کشور نسبتاً باز و دموکراتیک در قرن بیست و یکم تبدیل گشته‌است. امروزه اندونزی از طریق رهبری خود در سازمان کشورهای آسیای شرقی، نفوذ خود را برای ارتقای همکاری، توسعه، دموکراسی، امنیت و صلح و ثبات منطقه اعمال می‌کند.
اندونزی نقش مهمی در صلح در ماجرای درگیری کامبوج و تایلند ایفا نمود همچنین اندونزی و دیگر کشورهای عضو جنوب شرقی آسیا نقش مهمی در تشویق دولت میانمار برای بازکردن فضای سیاسی خود و سریع‌تر کردن سیستم اصلاحاتش بازی کردند.
پایتخت ملی اندونزی جاکارتا به محلی جهت استقرار سفارتخانه‌های خارجی، ماموریت‌های دیپلماتیک و دفتر مرکزی انجمن کشورهای آسیای شرقی تبدیل شده‌است. جاکارتا به عنوان یک مرکز دیپلماتیک در آسیای جنوب شرقی مطرح می‌باشد.
اندونزی دارای بزرگترین جمعیت مسلمان جهان می‌باشد و عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC) است. این کشور به دقت منافع همبستگی اسلامی را در تصمیمات سیاست خارجی خود مورد توجه قرار می‌دهد اما به‌طور کلی تأثیر آرام کننده در سازمان کنفرانس اسلامی دارد. در حال حاضر رئیس‌جمهور اندونزی عبدالرحمن وحید روابط بهتری را با اسرائیل دنبال می‌کند.
روابط خارجی روسیه
سیاست دولت روسیه در روابط خارجی تعامل با دیگر کشورها و سایر مردمان ملل دیگر می‌باشد. این سرفصل سیاست خارجی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از سال ۱۹۹۱ می‌باشد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، سیاست خارجی روسیه به دنبال روابط نزدیک تر با ایالات متحده آمریکا و جهان غرب بوده‌است.
ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور فعلی این کشور یکبار از ژانویه ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ و مجدداً از سال ۲۰۱۲ ریاست جمهوری را بعهده گرفته‌است. او در امور بین‌الملل، بیانیه‌های عمومی را در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی به‌طور چشمگیری افزایش داد. همچنین در فوریه ۲۰۰۷، در همایش امنیتی مونیخ در مورد سیاست امنیتی، اوضاع تسلط انحصاری ایالات متحده در روابط جهانی را مورد انتقاد قرار داد و به این مسئله اشاره کرد که ایالات متحده آمریکا فشار بالایی بدون استفاده از نیروی نظامی در روابط بین‌الملل ایجاد می‌کند که در نتیجه هیچ‌کس احساس امنیت نمی‌کند زیرا هیچ‌کس احساس نمی‌کند که قوانین بین‌المللی مانند یک دیوار سنگی از آنها محافظت می‌کند و چنین سیاستی باعث شروع و تحریک یک مسابقه تسلیحاتی می‌شود.
پوتین پیشنهادهای خاصی نظیر ایجاد مراکز بین‌المللی جهت غنی سازی اورانیوم و همچنین منع استقرار سلاح در فضا را پیشنهاد کرد. او در یک مصاحبه در ژانویه ۲۰۰۷ گفت که روسیه به نفع یک جهان چند قطبی دموکراتیک حرکت می‌کند و به دنبال تقویت سیستم حقوق بین‌الملل می‌باشد.
در حالی که پوتین اغلب توسط رسانه‌های غربی و برخی سیاستمداران تحت عنوان خودکامه شناخته می‌شود ولی رابطه او با ریس جمهور سابق آمریکا، جورج دبلیو بوش، ریس جمهور پیشین برزیل، لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، هوگو چاوز رئیس‌جمهور پیشین ونزویلا، ژاک شیراک، رئیس‌جمهور سابق فرانسه و سیلویو برلوسکونی نخست‌وزیر سابق ایتالیا، شخصاً بسیار دوستانه بوده و هست. روابط پوتین با آنگلا مرکل بیشتر بر پایه کسب و کار می‌باشد.
در پی حملات ۱۱ سپتامبر به ایالات متحده آمریکا، او با ایجاد پایگاه‌های نظامی در آسیای میانه قبل و در طی حمله تحت رهبری ایالات متحده به افغانستان موافقت نمود. این امر باعث مخالفت و اعتراض ناسیونالیست‌های روسیه به ایجاد هر گونه حضور نظامی آمریکا در خاک شوروی گردید.
روسیه در سازمان‌ها و گروه‌های زیر حضور فعال دارد:
همچنین روسیه در سازمان‌های زیر عضویت داشته یا از بنیان‌گذاران آن است:
روابط خارجی ژاپن
روابط خارجی ژاپن توسط وزارت امور خارجه ژاپن اداره می‌گردد. روابط بین‌الملل ژاپن از سال ۱۹۴۵ شروع شد وقتی که در جنگ شکست خورده بود و تمام اراضی تحت اشغال و متعلقاتش از دستش خارج شده بود. به تاریخ روابط خارجی ژاپن نگاهی می‌اندازیم: ایالات متحده آمریکا با حمایت قدرت‌های متحد، ژاپن را در سالهای ۱۹۴۵ الی ۱۹۵۱ اشغال کرد. از زمان بدست آوردن دوباره استقلال در قرارداد سان‌فرانسیسکو، سیاست دیپلماتیک ژاپن مبتنی بر همکاری نزدیک با ایالات متحده آمریکا و تأکید بر همکاری‌های بین‌المللی براساس قواعد سازمان ملل متحد می‌باشد. ژاپن در دوره جنگ سرد، در مقابله با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در آسیای شرقی نقش اساسی داشت. این کشور در تحولات سریع اقتصادی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، تأثیرات خود را بیشتر کرد و به عنوان یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان شناخته شد گرچه این تأثیرات در مقابل دو کشور خاص یعنی چین و کره جنوبی منفی می‌باشد.
در طول جنگ سرد، سیاست خارجی ژاپن نه تنها خودخواهانه نبود بلکه بر رشد اقتصادی کشور متمرکز بود. با این حال، در پایان جنگ سرد و درس‌های تلخ از جنگ خلیج فارس ژاپن به آرامی این سیاست را تغییر داد و تصمیم گرفت تا با سازمان ملل متحد در عملیات حفظ صلح همکاری نماید و نیروهای خود را در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به کامبوج، موزامبیک، بلندی‌های جولان و تیمور شرقی فرستاد.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، کشتی‌های دریایی ژاپن به اقیانوس هند فرستاده شدند و نیروهای دفاعی زمینی خود را نیز به جنوب عراق برای بازسازی زیرساخت‌های اولیه ارسال نمود.
ژاپن علاوه بر همسایگان نزدیک خود، در سالهای اخیر سیاست خارجی فعال‌تری را دنبال کرده‌است. نخست‌وزیر ژاپن یاسوئو فوکودا در یک سخنرانی به تغییر جهت در سیاست اشاره کرد: «ژاپن قصد دارد که به توسعه منابع انسانی و همچنین تلاش‌های پژوهشی و فکری برای ادامه همکاری در زمینه صلح ادامه دهد.» این به دنبال موفقیت نسبتاً خوب طرح صلح ژاپن است که پایه و اساس انتخابات سراسری کشور در سال ۱۹۹۸ بود.
نیکولای پاتروشف
نیکولای پلاتونویچ پاتروشف () سیاستمدار روسی متولد ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۱ است. او سالها از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ ریاست یکی از اصلی‌ترین و مهم‌ترین سازمانهای روسیه یعنی سرویس امنیت فدرال روسیه را به عهده داشته‌است؛ و از سال ۲۰۰۸ دبیر شورای امنیت روسیه می‌باشد.
پاتروشف در سال ۱۹۵۱ در سن پترزبورگ بدنیا آمد. او پسر یک افسر نیروی دریایی شوروی است که همچنین عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی نیز بود.او در سال ۱۹۷۴ از مؤسسه کشتی سازی لنینگراد فارغ‌التحصیل شد و در ابتدا به عنوان مهندس در قسمت طراحی کشتی سازی مشغول بود اما خیلی زود توسط کا.گ. ب استخدام گردید. پاتروشف در دوره‌های اطلاعاتی و امنیتی مدارس کا.گ. ب در مینسک حضور یافت و سپس به آکادمی اف‌اس‌بی رفت. در ابتدا او یک افسر امنیتی کا.گ. ب در شهر لنینگراد بود سپس رئیس مبارزه با قاچاق و مبارزه با فساد داخلی کا.گ. ب گردید.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، پاتروشف کار در قسمت امنیتی را ادامه داد و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ وزیر امنیت جمهوری کارلیا بود. اگر چه در سال ۱۹۹۴ به مسکو منتقل شد و به عنوان رئیس اداره امنیت داخلی شروع به خدمت کرد.
در ژوئیه ۱۹۹۵، پاتروشف معاون رئیس سازمان فساد اداری و بازرسی گردید. در ماه مه و اوت ۱۹۹۸ رئیس اداره کنترل کارکنان ریاست جمهوری شد و در اوت و اکتبر همان سال او معاون دفتر ریاست جمهوری گردید. در اکتبر ۱۹۹۸، معاونت فساد اداری و ریاست اداره امنیت اقتصادی را عهده‌دار گردید. در ۱۹۹۸ رئیس‌جمهور بوریس یلتسین، او را به سمت مدیر، جایگزین دوست نزدیک خود ولادیمیر پوتین کرد.
تحقیقات عمومی دولت انگلیس در سال ۲۰۰۶ در مورد مسمومیت الکساندر لیتویننکو، خبرنگار نشان داد که عملیات کشتن این خبرنگار احتمالاً توسط آقای پاتروشف و همچنین تأیید رئیس‌جمهور پوتین بوده‌است.
از سال ۲۰۰۸، پاتروشف، دبیر شورای امنیت روسیه بوده‌است و عضو هییت مشورتی ریاست جمهوری است که تصمیم‌گیری‌های مهم را در مورد امور امنیتی ملی انجام می‌دهد.
دخالت روسیه در جنگ داخلی سوریه
روسیه از زمان آغاز جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱ چه از نظر سیاسی، چه کمک نظامی، و از سپتامبر ۲۰۱۵ از طریق دخالت مستقیم نظامی در سوریه فعالیت داشته‌است. این دومین بار از زمان پایان جنگ سرد است که روسیه خود را درگیر جنگ مسلحانه در خارج از مرزهای اتحاد جماهیر شوروی کرده‌است. از اکتبر ۲۰۱۱، روسیه به عنوان یکی از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد که دارای حق وتو می‌باشند بارها قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل را که خواستار استعفای رئیس‌جمهور سوریه بشار اسد و همچنین امکان تحریم‌های سازمان ملل را علیه دولت اسد را وتو نموده‌است.
همچنین همواره درخواست قدرت‌های غربی و متحدان عرب آن‌ها را که نمی‌خواهند بشار اسد در مذاکرات سوریه باشد را رد می‌کند. در ماه ژانویه و فوریه ۲۰۱۲، طرح‌های صلح روسیه، توسط شورای ملی سوریه و قدرت‌های غربی رد شده‌است.
حملات هوایی روسیه به سوریه بارها مورد انتقاد قرار گرفته و ادعا شده که تخریب بیمارستان‌ها و تجهیزات پزشکی را هدف قرار داده‌است و همچنین در مورد کشته شدن چندین هزار غیرنظامی مورد انتقاد شدید قرار گرفت و به همین دلیل حق ریاست خود در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد را از دست داد. گزارش‌ها نشان می‌دهد در شش ماه اول سال ۲۰۱۸، در مقایسه با سال ۲۰۱۷، میزان آسیب‌های غیرنظامی ناشی از حملات روسیه افزایش ۳۴ درصدی داشته‌است.
روسیه به‌طور رسمی، تنها در یک جنگ هوایی علیه سوریه شرکت کرده‌است با تعداد کمی از نیروهای ویژه و پشتیبانی در زمین، با این حال در نوامبر ۲۰۱۶، رویترز گزارشی را منتشر کرد که حاوی شواهدی مبنی بر نقش مهم روسیه در مبارزه زمینی که در پوشش پیمانکاران استخدامی و از طریق سازمان خصوصی انجام شده‌است. بر اساس این گزارش، به صورت غیررسمی، این نیروها در هماهنگی با ارتش روسیه کار می‌کردند و گزارش شده که به این پیمانکاران روسیه در سوریه مبلغ ۶۵۰۰ دلار در ماه پرداخت می‌گردد.
حقوق در جهان اسلام
حقوق در جهان اسلام عنوان کتابی از سید حسن امین فیلسوف، حقوقدان، شاعر و ادیب ایرانی است. این کتاب برشی از دائرةالمعارف جهان نوین اسلام آکسفورد است که توسط وی ترجمه شده‌است
این کتاب بخشی از ترجمه دائرةالمعارف جهان نوین اسلام آکسفورد است که زیرنظر جان اسپوزیتو به زبان انگلیسی تألیف و منتشر شده‌است و متمم و مکمل دائرةالمعارف اسلام است و به تعامل بین حقوق اسلامی و دین می‌پردازد که شامل چهار مقاله است: بخش اول تاریخ نظام حقوقی را در جهان اسلام مورد بررسی قرار می‌دهد و بدیل کتاب «ادوار فقه» نوشته محمود شهابی خراسانی و نیز بخش اسلام «تاریخ حقوق ایران» تألیف مترجم است و با نگاهی نو و متفاوت ترجمه شده‌است. بخش دوم به وجود آمدن مذاهب فقهی در میان اهل سنّت اختصاص دارد. بخش سوم مذاهب فقهی شیعیان را بررسی می‌کند بخش چهارم تحلیلی از اصلاحات حقوقی و انعطاف‌پذیری احکام فقهی در جهان اسلام در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم هجری تا نوزدهم و بیستم میلادی است.
اکسایش جونز
اکسایش جونز یک واکنش آلی برای اکسایش الکل‌های نوع یک و دو به به ترتیب کربوکسیلیک اسید و کتون‌ها است. کاشف این واکنش فردی به نام سر اوارت جونز است.
واکنشگرهای ناب جونز که از تری‌اکسید کروم و سولفوریک اسید تشکیل شده بودند در یک مخلوط استون و آب حل شدند؛ به عنوان جایگزین می‌توان از پتاسیم دی‌کرومات به جای تری‌اکسید کروم استفاده کرد. واکنش اکسیداسیون بسیار سریع و گرمازا است. واکنشگرهای ناب کمتر باعث اکسید پیوندهای غیراشباع می‌شوند.