hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
مقبره (فیلم ۱۹۷۲)
مقبره فیلمی محصول سال ۱۹۷۲ و به کارگردانی پراکاش مهرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، آشا پارک، جایا باچان، آبی باتاچاریا ایفای نقش کرده‌اند.
دو دزد
دو دزد فیلمی محصول سال ۱۹۷۲ و به کارگردانی پادماناب است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، تانوجا، کی.ان. سینگ و شوبنا سامارت ایفای نقش کرده‌اند.
خداحافظ دختر شیرازی
خداحافظ دختر شیرازی فیلمی به کارگردانی و نویسندگی افشین هاشمی و تهیه‌کنندگی فرشته طائرپور ساختهٔ سال ۱۳۹۷ است.
این فیلم که اقتباسی از فیلمنامه نیل سایمون با نام «دختر خداحافظی» است در تاریخ ۱۳ آذر ۱۳۹۸ در سینماهای ایران اکران شده‌است.
خورش ترش واش
خورشت آبکی (که در فارسی به خورشت ترش واش شهرت دارد) یکی از غذاهای رایج سفره گیلانی است که همراه با برنج سرو می‌شود. بسیاری از خورش های رایج در سفره گیلانی را می توان در اینجا مشاهده کرد.
خورشت آبکی یکی از غذاهای محلی خطه سرسبز شمال، به ویژه استان گیلان است. نام این خورش از گیاهی به اسم شبدرترشک یا همان ترش واش گرفته شده. در ایران این گیاه غالبه در استان‌های گیلان و در استان لرستان یافت می‌شود.
ترش واش اصلی ترین سبزی استفاده شده در این خورش با ترکیبی از سبزیجات معطر مخصوص گیلان (گشنیز، نعنا، سیر، ترشک و چوچاق) می‌باشد و نیز بادمجان گوجه فرنگی مرغ بدون استخوان(ترجیحاً سینه مرغ) پیاز با رب انار و رب آلوچه و نمک و فلفل و زردچوبه سبزی‌های ساطوری شده را با پیاز سرخ کرده و بعد بادمجان ها را به أن می افزاییم، مرغ تفت داده شده در ظرفی جداگانه را به سبزیجات می‌افزاییم،و پس از اضافه کردن رب انار و آلوچه، ۲ لیوان آب اضافه می کنیم تا جا بیفتد. این غذا حتماً با برنج سرو می‌شود و برای تزیین این خورش محلی، گوجه ها را حلقه ای سرخ کرده و بر روی خورش قرار می‌دهیم.
خدایان (فیلم ۲۰۱۴)
خدایان () یک فیلم درام زندگی‌نامه‌ای لهستانی به کارگردانی ووکاش پالکوفسکی است.
داستان این فیلم در دهه ۱۹۸۰ و در لهستان اتفاق می‌افتد. زبیگنیف رلیگا، جراح قلب لهستانی که در ابتدای دوران فعالیت حرفه‌ای خود قرار دارد با کمک تیمی از پزشکان موفق می‌شود برای اولین بار پیوند قلب انسان در کشورش را رهبری کند. این فیلم ۱۹ بار برنده جایزه و ۹ بار نامزد جایزه از انجمن فیلم‌سازان منتقد لهستان، جشنواره فیلم لهستان و… شده‌است.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد فسا
دانشگاه آزاد اسلامی واحد فسا، یکی از واحدهای بسیار بزرگ دانشگاه آزاد اسلامی در شهر فسا است. این دانشگاه در رتبه‌بندی وبومتریکس ۲۰۲۰ یازدهمین واحد دانشگاه آزاد برتر استان فارس (پس از شیراز، مرودشت، جهرم، نورآباد، ارسنجان، سروستان، سپیدان، نی‌ریز، کازرون و فیروزآّباد) است. دانشگاه آزاد اسلامی واحد فسا دارای رشته‌های کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی در گروه‌های مختلف فنی و مهندسی، زبان و ادبیات فارسی، هنر و معماری است. این دانشگاه نخستین دانشگاه آزاد اسلامی در استان فارس است که در سال ۱۳۶۴ تأسیس شده‌است.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد فسا به همت حاج سید محمد صادق رفیعی در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۴ تأسیس و با پذیرش ۳۵۰ نفر دانشجو در چهار رشته تحصیلی کشاورزی، ادبیات فارسی، الهیات و معارف اسلامی و مکانیک درمقاطع کارشناسی و کاردانی فعالیت خود را آغاز کرد. سال ۱۳۶۶ اولین ساختمان دانشگاه با زیر بنای ۲۰۰۰ متر مربع در فضایی به وسعت ۱۲ هکتار مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
این واحد دانشگاهی هم‌اکنون دارای ۴۵ رشته کاردانی و کارشناسی، ۱۵ رشته کارشناسی ارشد و ۵ رشته دکتری است. تعداد دانشجویان این دانشگاه حدود ۱٬۳۰۰ نفر و تعداد اعضای هیئت علمی آن نیز ۶۲ نفر است.
وز وز خطوط قدرت
وز وز الکتریکی یا وز وز خط قدرت () به صدایی گفته می‌شود که در اثر عبور جریان متناوب با فرکانس برق شهری تولید می‌شود. فرکانس پایه که این صدا را ایجاد می‌کند ۵۰ تا ۶۰ هرتز است. خطوط قدرت ۵۰ تا ۶۰ هرتز این صدا را تولید می‌کنند. هم‌چنین ترانسفورماتورهای توزیع به دلیل ورق برق بودن ترانسفورماتور و شل شدن استحکامات آن و عبور برق متناوب  از بهم برخورد صفحات مذکور صدا تولید می‌شود.
قیمت (فیلم ۱۹۷۳)
قیمت فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ و به کارگردانی راویکانت ناگایچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، ریکا، پریم چوپرا، راجندرا نات، آقا ایفای نقش کرده‌اند.
سوبیبور (فیلم)
سوبیبور () یک فیلم در ژانر جنگی و درام به کارگردانی کنستانتین خابنسکی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این فیلم به عنوان نماینده روسیه در نود و یکمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد ولی برگزیده نشد.
داستان این فیلم بر اساس کتاب «دستیابی به جاودانگی» نوشته «ایلیا واسیلیِف» و بر اساس واقعیت شکل گرفته‌است که آن قیام منجر به فرار شمار زیادی از زندانیان شد و از آن به عنوان تنها قیام موفق در یک اردوگاه کشتار نازی‌ها (اردوگاه مرگ سوبیبور) از آن یاد می‌شود.
شهر باستانی دمشق
شهر باستانی دمشق پایتخت تاریخی سوریه، واقع در دمشق امروزی است. این شهر باستانی، یکی از قدیمی‌ترین شهرهایی است که به‌طور مداوم در آن سکونت گزارش شده‌است. در این منطقه باستانی، مکان‌های باستانی بیشماری از جمله برخی کلیساها و مساجد تاریخی وجود دارد. این شهر باستانی روزگاری مهمان فرهنگ‌هایی چون هلنیستی، رومی، بیزانس و اسلامی بوده‌است. در سال ۱۹۷۹، مرکز تاریخی این شهر که با دیوارهای دوران روم احاطه شده‌است، توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد. در ژوئن ۲۰۱۳، یونسکو تمام مجموعه‌های سوریه را در فهرست میراث جهانی در خطر، قرار داد تا از خطراتی که در اثر جنگ داخلی سوریه تهدیدی برای آنها محسوب می‌شد، هشدار دهد. این شهر باستانی که در کرانه جنوبی رودخانه بارادا واقع شده‌است، در یک دیواره تاریخی به طول ۴٫۵ کیلومتر (۲٫۸ مایل) محصور شده بود این دیوار عمدتاً توسط رومی‌ها ساخته شده بود، سپس توسط ایوبیان و مملوکس تقویت شده‌است.
دمشق در طول تاریخ خود بخشی از ایالت‌های زیر بوده‌است: دمشق دارای مکانهای تاریخی زیادی است که قدمت آنها به دوره‌های مختلف تاریخ شهر بازمی‌گردد. از آنجا که این شهر با هر شغل عبوری ساخته شده‌است، کاوش کردن کلیه ویرانه‌های دمشق که تا ۲٫۴ متر (۸ فوت) پایین‌تر از سطح شهر جدید واقع شده، تقریباً غیرممکن شده‌است. ارگ دمشق در گوشه شمال غربی شهر قدیمی واقع شده‌است.
به دلیل کاهش سریع جمعیت قدیمی دمشق (بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۹ حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر برای اسکان در شهر جدید از شهر قدیمی بیرون رفتند)، تعداد فزاینده ای از ساختمانها رها شده و در حال نابودی هستند. در مارس ۲۰۰۷، دولت محلی اعلام کرد که به عنوان بخشی از یک طرح بازسازی، ساختمانهای شهر قدیمی را در امتداد ۱۴۰۰ متر (۴۶۰۰ فوت) از دیوارهای سطح محاصره ویران می‌کند. این عوامل منجر به قرار گرفتن شهر قدیمی توسط صندوق جهانی آثار تاریخی در لیست مجموعه‌های در معرض خطر قرار گیرد. علیرغم توصیه‌های مرکز میراث جهانی یونسکو: سوق العتیق (بازار قدیم)، منطقه حفاظت شده بافر، در سه روز در نوامبر ۲۰۰۶ نابود شد. خیابان King Faysal، یک منطقه صنایع دستی سنتی در یک منطقه بافر محافظت شده در نزدیکی دیوارهای قدیمی دمشق بین ارگ و باب توما، توسط یک بزرگراه پیشنهادی تهدید شده‌است. در سال ۲۰۰۷، شهر قدیمی دمشق و به ویژه ولسوالی باب توما توسط صندوق جهانی آثار به عنوان یکی از مکانهای در معرض خطر در جهان شناخته شده‌است. در اکتبر ۲۰۱۰، صندوق میراث جهانی، دمشق را یکی از ۱۲ مکان میراث فرهنگی که بیشتر «در آستانه» از بین رفتن و تخریب جبران ناپذیر است، نامگذاری کرد.
زنان در مغولستان
زنان مغول در مقایسه با زنان در بسیاری از جوامع دیگر آسیا از پایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار بوده‌اند.
زنان مغول از نظر تاریخی از وضعیتی نسبتاً بالاتر از زنان سایر فرهنگهای شرق آسیا برخوردار بوده‌اند. زنان در مغولستان نقش مهمی در زندگی خانوادگی و اقتصادی داشتند. برخی از زنان نخبه تر از زنان فقیر فرصت‌های بیشتری داشتند، با این حال سبک زندگی خواستار کار همه زنان بود. هر یک از اعضای خانواده مسئولیت‌هایی داشتند. انتظار می‌رود در بسیاری از فرهنگ‌ها، زنان وظایف خانگی را در خانه انجام دهند، اما زنان در مغولستان نیز از انجام امور خانه مانند مراقبت از حیوانات، تولید محصولات لبنی خودداری می‌کردند. از طریق مشاغل خانگی خود، زنان در رده‌های نخبه جامعه توانستند نقش‌های خود را بیشتر به دست آورند تا قدرت قابل توجهی کسب کنند. هنگامی که امپراطوری مغول فروپاشید، زنان فقیر جامعه نتوانستند از هر نوع مراقبت مناسب یا هر فرصتی برای آموزش و اوقات فراغت برخوردار شوند.
زنان عشایری در مغولستان به‌طور معمول وظیفه تهیه آب، پختن غذا برای اعضای خانواده، سالم نگه داشتن دام، جمع‌آوری چوب برای آتش، پرستاری و بزرگ کردن بچه‌ها، تهیه لباس و به‌طور کلی نگه داشتن کلیه امور خانگی را به ترتیب انجام می‌دهند.
جمهوری خلق مغولستان دوره ای از تاریخ مغولستان است که بین سالهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۹۲ به عنوان یک کشور مستقل سوسیالیستی در شرق آسیا وجود داشته‌است. این حزب توسط حزب انقلابی خلق مغول اداره می‌شد و پیوندهای نزدیکی با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در طول تاریخ خود داشت.
در این دوره، زنان در مغولستان حقوق "عادلانه ای" به دست آوردند. آنها مشارکت در کلیه مقاطع تحصیلی داشتند. در سال ۱۹۸۵، ۶۳٪ دانش آموزان در مؤسسات آموزش عالی و ۵۸٪ دانش آموزان در مدارس متوسطه زنان بودند. در این بازه زمانی ۵۱٪ زنان و ۴۹٪ مردان طبقه کارگر جامعه بودند.
زنان تحصیل کرده از سال ۱۹۷۹ تدریس و مسئولیت را در بخش پزشکی آغاز کردند و بیش از ۶۰٪ از کل پزشکان زن بودند. همچنین تدریس به‌طور عمده شغل زنان بود که ۶۷٪ از کل معلمان در مدارس عمومی و ۳۳٪ معلمان در مدارس آموزش عالی را در اختیار داشتند. علی‌رغم برخورداری از برابری قانونی رسمی، مانند سایر کشورهای سوسیالیستی، زنان همچنان تابع مردان بودند.
ازدواج در مغولستان با توجه به اسناد تاریخ نشان می‌دهد که زنان مغول اغلب به عنوان زنان جوان در حدود ۱۳ تا ۱۴ سالگی ازدواج می‌کردند. پسرها غالباً در سنین بالاتر از زنان ازدواج می‌کردند. در روزگار کنونی، سن ازدواج با توجه به وضعیت مالی و زندگی زنان مختلف است. وقتی زنی ازدواج می‌کند، معمولاً انتظار می‌رود با خانواده داماد زندگی کند. هنگامی که همسر زنی در می‌گذشت، ازدواج با برادر شوهرش برایش غیرمعمولی نبود. این یک سنت قدیمی مغول است که امروزه به‌ندرت وجود دارد. ازدواج برای مغول‌ها معمولاً یک قرارداد است. ترتیبی برای برآورده کردن نیازهای هر دو خانواده به جای وقایع مذهبی به‌شمار می‌رود. بسیاری از ازدواج‌ها در مغولستان بین دوستان یا همکاران است، به این ترتیب زنان در وضعیت اجتماعی خودشان ازدواج می‌کنند.
زنان در لبنان
زنان لبنانی در مقایسه با زنان در سایر نقاط جهان عرب از حقوق و آزادی بیشتری برخوردار هستند. برخلاف سایر کشورهای منطقه، زنان در لبنان، می‌توانند لباس‌های آزادانه تری بپوشند و با سهولت در مناطق خاصی از کشور حرکت کنند. زنان لبنانی تقریباً از حقوق مدنی و سیاسی برابر برخوردارند. با این حال، با توجه به تعداد زیادی از مذاهب رسمی که در لبنان به رسمیت شناخته شده‌اند، مسائل خانوادگی لبنان حداقل با ۱۵ قانون اساسنامه شخصی اداره می‌شود. زنان لبنانی از حمایت قانونی برخوردار هستند که بسته به مذهب آنها متفاوت است. در خانواده‌های مسلمان، سن قانونی ازدواج ممکن است به محض رسیدن کودک به بلوغ و تعدد زوجات مجاز باشد. زنان مسلمان می‌توانند به‌طور قانونی با مردان مسیحی یا یهودی ازدواج کنند. به عنوان مثال، یک مرد کاتولیک لبنانی می‌تواند با شرط تشییع فرزندان خود، با یک خانم مسلمان ازدواج کند، در غیر این صورت، این زوج ممکن است ازدواج مدنی را که در خارج از کشور انجام می‌شود ، انتخاب کنند، که می‌تواند در هر سفارتخانه لبنان ثبت شود، که به رسمیت شناخته می‌شود. فرزندان متولد یک زن لبنانی و یک مرد از کشور دیگر، فرزندانشان تابعیت لبنانی را نخواهند داشت.
سازمان‌های غیردولتی یا مردم نهاد محلی و منطقه ای به افزایش آگاهی خشونت علیه زنان در لبنان کمک کرده‌اند. سیاست‌های دولت در این باره ضعیف است و تلاش برای بهبود این حوزه با مقاومت روبرو شده‌است. قوانین لبنان مفهوم تجاوز به همسر را به رسمیت نمی‌شناسد، و تلاش برای افزودن این قانون توسط روحانیون لبنانی مورد حمله قرار گرفته‌است.
زنان سی سال پس از موفقیت زنان آمریکایی، حق رأی را در نیمه قرن بیستم به دست آوردند. گرچه زنان لبنان حق رای خود را از اوایل به دست آوردند، اما فقدان عظیمی از آنها در حوزه سیاسی لبنان وجود دارد. زمینه سیاسی در لبنان، مانند بسیاری از نقاط جهان، در تسلط مردان است. این بدان معنا نیست که هیچ زنی در لبنان نقش سیاسی ندارد، اما از تعداد اندکی می‌توان در این بین نام برد.
از سال ۲۰۰۹ طبق گفته دون دانکن از مجله فرانسوی "لوموند دیپلماتیکی" (نسخه انگلیسی)، "با تنها ۳٫۱٪ کرسی‌ها که توسط زنان کسب شده‌اند، لبنان در پایین جدول نمایندگی پارلمان زنان در خاورمیانه قرار دارد. کشورهایی مانند: عمان (هیچ)، یمن (۰٫۳٪) و بحرین (۲٫۷٪) (۲). در حالی که همسایه انان سوریه ۱۲٫۴٪، تونس ۲۲٫۸٪ و عراق دارای سهمیه ۲۵ درصد برای زنان در مجلس قانون گذاران است.
حقوق زنان در طول قرن‌ها در لبنان نسبت به سایر کشورهای خاورمیانه نسبتاً مترقی شده‌است زیرا قانون اسلامی (قانون شریعت) برای اجرای قوانین مورد استفاده قرار نمی‌گیرد (با این حال فرقه‌های مختلف ممکن است برخی از سنت‌ها را در جامعه خود حفظ کند). به عنوان مثال، ماده ۷ قانون اساسی لبنان ادعا می‌کند که همه شهروندان بدون توجه به جنسیت باید از حقوق و وظایف برابر برخوردار باشند. آنها همچنین ماده ۸ قانون اساسی لبنان را دارند که آزادی فردی توسط قانون تضمین می‌شود. اما زنان لبنانی هنوز با تبعیض جنسیتی روبرو هستند.
ماتیلدا (فیلم ۲۰۱۷)
ماتیلدا () یک فیلم در ژانر درام و درام به کارگردانی آلکسی اوچیتیل است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
ماریا کوژیفنیکووا
ماریا کوژیفنیکووا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سوبیبور" اشاره کرد.
الکساندر آداباشیان
الکساندر آداباشیان (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم، نقاش، و کارگردان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سیبریایی"، "سگ باسکرویل، و "چشمان سیاه" اشاره کرد.
فیل (موسیقی)
در موسیقی عامه پسند، فیل به یک پاساژ کوتاه یا صوت ریتمیک اطلاق می‌شود که در وقفه‌های موجود میان جملات یک ملودی، موجب حفظ پایستگی شنیداری مخاطب می‌گردد. «دو اصطلاح ریف و فیل اغلب به اشتباه توسط موسیقی‌دانان به جای یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. اصطلاح ریف معمولاً به جمله‌ای مشخص گفته می‌شود که یک آهنگ تکرار می‌گردد»، اما فیل در اصل یک عبارت بداهه است که در قسمتی از آهنگ که اتفاق خاصی در حال وقوع نیست نواخته می‌شود.
در نوازندگی درام، فیل به عنوان «وقفه‌ای در جریان ریتمیک آهنگ، یک عبارت پرکننده، و نشانه‌ای از پایان یک قسمت از آهنگ» تعریف می‌گردد. یک فیل می‌تواند توسط ساز متنوعی مانند گیتار الکتریک، گیتار بیس، ارگ، درام یا حتی سازهای زهی و بادی اجرا گردد. در سبک‌های چون بلوز و سوئینگ یک پاساژ فیل حتی می‌تواند توسط وکالیست‌ها خوانده شود. در سبک هیپ‌هاپ، فیل می‌تواند حاصل حرکت ریتمیک "اسکرچینگ" توسط دی‌جی باشد.
«فیل‌ها اغلب از لحاظ سبک اجرا، طول زمانی و دینامیک صوتی با یکدیگر متفاوتند… با اینحال اکثر فیل‌ها در ساختار ساده هستند و از نظر زمانی کوتاه.» هرکدام از سبک‌های موسیقی مانند فانک، راک یا متال دارای ویژگی‌های منحصر به فردی در چنین پاساژهایی هستند. «با اینکه فیل یک وقفهٔ کوتاه در جریان ریتمیک موسیقی است، تندای یک اثر به خاطر آن دچار تغییر نمی‌شود، و در بیشتر موارد الگوی زمانی موسیقی بلافاصله پس از اتمام فیل ادامه می‌یابد… نکتهٔ مهمی که در این میان باید به آن توجه داشت، این است که جریان موسیقی نباید قربانی فوت و فن نوازنده در فیل شود.»
زنان در بوتان
توسعه اقتصادی فرصت زنان را برای مشارکت در زمینه‌هایی مانند پزشکی اعم از پزشک و پرستار افزایش داده‌است. در سال ۱۹۸۹ تقریباً ۱۰ درصد از کارمندان دولت زن بودند. در طول مشاغل دولتی خود، به زنان کارمند دولتی اجازه پرداخت سه ماه مرخصی زایمان با پرداخت کامل حقوق داده شد و بدون پرداخت هرگونه هزینه اضافی مرخص می‌شوند.
نسبت دختران در مدارس مقطع ابتدایی و متوسطه سه به دو نفر بودند. با رشد بسیاری از سازمان‌های طرفدار زنان از جمله سازمان‌های مدنی و غیره، زنان به عنوان تأمین کننده معیشت خانواده‌های خود سهیم هستند. به عنوان مثال، صباح بوتان تلاش می‌کند تا زنان را در امر درآمدزایی از طریق بافندگی، خیاطی، تولید مواد غذایی و سایر فعالیت‌های اقتصادی توانمند سازد و از این طریق زنان را در امر درآمدزایی برای خانواده مشارکت دهد.
زنان در دهه ۱۹۸۰ نقش مهمی در نیروی کار کشاورزی ایفا می‌کردند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، ۹۵ درصد از کل زنان بوتانی از سن پانزده تا شصت و چهار سال درگیر کار کشاورزی بودند، در حالی که تنها ۷۸ درصد از مردان در همین محدوده سنی بودند. به‌طور کلی، زنان در همه بخش‌های اقتصاد نیروی کار بیشتری نسبت به مردان فراهم می‌کردند. در مقایسه با مردانی که شغل ندارند و نزدیک به ۱۰ درصد جمعیت مردان را شامل می‌شوند، کمتر از ۴ درصد از کل نیروی کار زنان بودند.
بین سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱، شرکت در انتخابات برای اعضای شورای محلی دولت همچنان یک مسئله جدی بود. موانع از عدم علاقه و نداشتن مشوق‌های اقتصادی گرفته تا مشکل در انطباق و اخذ اعتبار از طریق قوانین موجود انتخابات است. آزمون سواد و مهارت عملکردی به تنهایی بسیاری از حوزه‌های انتخابیه را بدون حداقل دو نامزد، باقی گذاشت و منجر به تأخیر طولانی مدت در انتخابات دولت محلی سال ۲۰۱۱، در سال ۲۰۰۸ شد. دور اول آزمون سواد و مهارت عملکردی بسیاری را مردود کرد. بیش از نیمی از رای‌دهندگان در انتخابات اولیه ریاست جمهوری زنان بودند. در رای‌گیری اولیه در سطح محلی در سال ۲۰۱۱، میزان مشارکت رای‌دهندگان حدود ۵۰٪ بود. این مسئله لزوم تشویق بیشتر مشارکت در انتخابات و سیاسی زنان را مطرح می‌کند.
آداب و رسوم سنتی، ازدواج‌های مرتب شده بر اساس روابط خانوادگی و قومی، در اواخر قرن بیستم با ازدواج‌هایی مبتنی بر محبت متقابل جایگزین شده بود. حداقل سن شانزده برای زنان و بیست و یک سال برای مرداد رایج بود. نهاد کودک‌همسری، زمانی نسبتاً گسترده، تا حدود زیادی با مدرن شدن بوتان رو به زوال قرار گرفت، و در اواخر قرن بیستم تنها بقایای این عمل وجود داشت.
قلعه دیاربکر
قلعه دیاربکر یا قلعه دیار بکر و همچنین قلعه ئامه‌د (به زبان کردی)، یک قلعه تاریخی در سور، واقع در دیاربکر کشور ترکیه است. دروازه‌های اصلی قلعه عبارتند از: دروازه داغ (کوه)، دروازه اورفا، دروازه ماردین و دروازه ینی (جدید). این دیوارها از شهر قدیمی رومی Amida آمده و در اواسط قرن چهارم میلادی توسط امپراتور کنستانسیوس دوم به شکل امروزی ساخته شده‌اند. این دیوارها، وسیع‌ترین و طولانی‌ترین دیوارهای دفاعی کامل در جهان هستند. یونسکو این ساختمان را در سال 2000 به فهرست اولیه خود اضافه کرد، و آن را به عنوان میراث جهانی در سال 2015 به همراه باغ‌های هویزل ذکر کرد.
از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷، که در زمان شهرداری Feridun ikelik آغاز شد، مرمت اصلی دیوارهای قلعه انجام شد. ساختمانهایی که به‌طور مستقیم بر روی دیوار ساخته شده بودند، از بین رفتند، دیوارها تمیز شدند و یک پارک در کنار دیوارها تعبیه شد. گرچه خود دیوارها و قلعه زمانی با دیوار بزرگ چین مقایسه می‌شدند، اما با شروع جنگ‌ها در سال ۲۰۱۵، این تغییر شکل گرفت. با ادامه جنگ، دولت ترکیه و یونسکو به‌طور مشترک تلاش خود را برای بازسازی و حفظ آغاز کردند و قصد داشتند ظرف دو سال آن را به اتمام برسانند و با تخریب بخشی از شهر شروع کردند. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۵، یونسکو قلعه و باغ فرهنگی باغی دیگر را به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه کرد. تمرکز اصلی یونسکو بیشتر از میراث زمین، محافظت از محیط زیست سرزمین بود. نخست‌وزیر ترکیه همچنین از برنامه‌هایی برای بازسازی دیوارهای شهر به عنوان یک جاذبه بزرگ توریستی که قصد داشت شبیه به پاریس باشد، سخن گفت. این مسئله جنجالهای قابل توجهی را در دیاربکر برانگیخت و برخی از افراد محلی اظهار داشتند که میراث فرهنگ باستانی خود را از دست می‌دهند.
قلعه دیاربکر با سنگ، بازالت سیاه و خشت ساخته شده‌است و بسیاری از بازسازی‌ها را پشت سر گذاشته‌است. استحکامات بازالت فوق‌العاده بادوام است، یکی از دلایلی که این ساختار برای بیش از ۲۰۰۰ سال نسبتاً دست نخورده مانده‌است نیز همین ماندگاری بالاست. قلعه دیاربکر از بهترین نمونه‌های زنده مانده از یک قلعه است که با یک ویژگی طبیعی مانند یک صخره از یک طرف به عنوان مرز ساخته شده‌است. این دیوارها دارای یک کارکرد نمادین و همچنین یک هدف دفاعی است و دارای کتیبه‌هایی بر روی دیوارهای داخلی شهر (قلعه) است که گواهی بر تاریخ شهر دیاربکر است.
امروزه قلعه دیاربکر را می‌توان به دو دسته بیلی و ارگ تقسیم کرد. در شمال شرقی ارگ حاوی اولین شهرک داخل دیاربکر است و آن دیوارها به طول ۵۹۸ متر امتداد دارند. نقشه‌های قلعه حاکم بر دو شکل مختلف ساختمان، دایره ای و چهار ضلعی است. دیوارها به پنج گروه تقسیم می‌شدند که چهار تای آنها شامل برجهایی در اطراف چهار دروازه اصلی بود، در حالی که پنجم شامل برج‌های ارگ بود. مشخص شده‌است که ۶۵ برج ۸۲ برج اصلی هنوز در قسمت بیرونی دیوارهای شهر باقی مانده و ۱۸ برج ارگ نیز امروز باقی مانده‌است. به دلیل اختلافات فرهنگی، این قلعه دستخوش تغییراتی شده‌است. قلعه دیاربکر در دوره روم و عثمانی ساخته و مورد استفاده قرار گرفته و بازسازی شده‌است. از جمله بقایای هورایی‌ها، مادها، رومی‌ها، ساسانیان، بیزانس‌ها، مروانیان (کردها)، ایوبیان (کردها) و عثمانی‌ها است. این شهر با وجود داشتن ۷۰% جمعیت کردتبار کرمانج، ۲۰% ترکمن آناطولی، ۵% کردتبار زازا و ۵% ارمنی و عرب، به عنوان یک شخصیت چند فرهنگی، چند زبانه و چند فرهنگی شناخته می‌شود. اخیراً، جنگ بین ارتش ترکیه و چریکهای کرد منجر به خسارت به قلعه و بناهای اطراف شده‌است.
قطار تندرو پکن–شانگهای
قطار تندرو پکن–شانگهای () یک قطار تندرو در کشور چین است که از شهر پکن شروع و در شهر شانگهای به پایان می‌رسد.
این خط که در سال ۲۰۱۱ راه‌اندازی شده دارای ۲۴ ایستگاه و ۱۳۱۸ کیلومتر طول دارد. این طولانی‌ترین خط راه‌آهن پرسرعت جهان است که تاکنون در یک مرحله ساخته شده‌است.
دژ روهتاس
دژ روهتاس (پنجابی، ؛ "کیلا روتاس") استحکامات متعلق به قرن شانزدهم است که در نزدیکی شهر جلهم در استان پنجاب در پاکستان واقع شده‌است. این قلعه در زمان سلطنت شیر شاه سوری بین سالهای ۲۵۱۶ تا ۲۵۱۸ ساخته شده‌است. این قلعه برای سرکوب محلی قبایل گاخار پوتهار منطقه طراحی شده‌است. قبایل گاخار متحدین امپراتوری گورکانی هند بودند و از به رسمیت شناختن شیر شاه سوری امتناع ورزیدند. این قلعه یکی از بزرگترین و عالی‌ترین دژهای ساخته شده در شبه‌قاره هند است. روهتاس هرگز با زور یورش فتح نگردید، و سالم و به طول قابل قبولی دست نخورده حفظ شده‌است.
این قلعه به دلیل داشتن دیوارهای دفاعی بزرگ و چندین دروازه یادبود مشهور است. قلعه روهتاس در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی به دلیل «نمونه ای استثنایی از معماری نظامی مسلمانان آسیای میانه و جنوبی» ثبت شده‌است.
این قلعه در هشت کیلومتری جنوب جاده گرند ترانک واقع شده‌است. تقریباً ۱۶ کیلومتری شمال جهلوم، و در نزدیکی شهر دینا و ۳ کیلومتری خواجه قرار دارد. جاده تاریخی "شهرک اعظم" یک بار در مجاورت دیوار بیرونی قلعه گذشت.
قلعه روهتاس بر روی تپه ای مشرف به یک دره ساخته شده‌است که رودخانه "کوهان" با یک جریان فصلی به نام "پارنال خاس" در محدوده تیلا جوگیان قرار دارد. قلعه حدود بالاتر از محیط اطراف خود و از سطح دریا قرار دارد و مساحتی بیش از دارد.
این قلعه توسط شیرشاه سوری، بنیانگذار امپراتوری سور ساخته شد. این قلعه به منظور جلوگیری از پیشرفت امپراتوری مغول، همایون، که به دنبال شکست در "نبرد قنوج" به ایران تبعید شده بود، طراحی و ساخته شده‌است. این قلعه یک موقعیت استراتژیک بین منطقه کوهستانی افغانستان و دشت‌های پنجاب را در اختیار دارد و برای جلوگیری از بازگشت امپراتور مغول به هندوستان قرار داشت.
همچنین برای سرکوب محلی قبایل گاخار که از متحدین امپراتوری مغول بودند و از به رسمیت شناختن شیر شاه سوری امتناع ورزیدند استفاده می‌شده‌است.
قدمت این قلعه به سلسله سور برمی گردد، جایی که امپراتور شیرشاه سوری دستور داد این قلعه پس از پیروزی وی بر روی امپراتور مغول ساخته شود. ساخت قلعه در سال ۱۵۴۱ آغاز شد. در درجه اول به عنوان دفاع در برابر مغول‌ها ساخته شده‌است.
این قلعه به زودی در سال ۱۵۵۵ به امپراتور مغول نصیرالدین همایون واگذار شد، پس از آنکه فرماندار محلی، تاتار خان کیکو، قلعه را پس از پیشروی و پیشرفتهای ارتش مغول ترک کرد.
باغ‌های هوسال
باغ‌های هوسال (به ترکی: Hevsel Bahçeleri)، هفتصد هکتار از اراضی زراعی و حاصلخیز در نزدیکی دجله در شرق ترکیه، بین قلعه دیاربکر و رودخانه است. این شهر مستحکم توسط یک سیستم دو بخشی از دیوارهای دفاعی محصور شده بود و باغها که از چشمه‌هایی در شیب تند، تغذیه می‌شدند؛ نقش مهمی در تأمین و آب رسانی شهر را داشتند. این باغ‌ها در سال 2013 به لیست اولیه یونسکو اضافه شدند، و در سال 2015 به همراه دیوارهای قلعه دیاربکر به یک میراث جهانی تبدیل شدند. باغ‌های هوسال برای اولین بار در تواریخ آرامیان مربوط به قرن نهم قبل از میلاد ذکر شده‌است، شهرک دیاربکر در تپه فوق از اوایل این بنا تأسیس شده‌است. دیاربکر (که در ابتدا آمید نامیده می‌شد) مشرف به رود دجله ساخته شده‌است. در سال ۸۶۶ قبل از میلاد، این شهر توسط آشورنسیرپال دوم پادشاه آشور محاصره شد و با سقوط شهر، باغها به عنوان نوعی مجازات از بین رفت. این شهر مستحکم در دوره هلنیستی و در دوران امپراتوری روم، ساسانی، بیزانس، اسلامی و عثمانی تا زمان مدرن از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده‌است.
باغ‌های هوسال با هدف تأمین آب و غذا برای ساکنان بین شهر و رودخانه ایجاد شده‌است. بالاترین قسمت باغ برای شهرنشینان از اهمیت حیاتی برخوردار بود. باغها به دلیل نقش مهمی که در اختیار داشتند، مقدس بوده و با باغ عدن مقایسه شده‌اند.
تا سال ۱۶۵۵ این باغ‌ها شامل هر دو ساحل دجله بود و گفته می‌شد این باغ‌ها با باغچه‌های گلهای معطر، تاکستان‌ها، باغچه‌های گل سرخ و باغچه‌های ریحان پر شده بودند. مسافران قرن نوزدهم از دیدن بسیاری از سبزیجات و میوه‌های رشد یافته خبر دادند و در مورد خربزه، انگور و زردآلو و هندوانه‌های معروف که در جزایر شنی که توسط رودخانه بافته تشکیل شده‌اند، اظهار نظر کردند. این باغ‌ها با شهر یکپارچه شده بودند که صنوبر و درختان میوه باغ‌های مختلف سبزیجات را از هم جدا می‌کردند و فاضلاب‌های موجود در شهر جهت تهیه باروری و هدایت چرخ‌های آب به کانال منتقل می‌شوند. درختان توت برای حمایت از صنعت ابریشم در این شهر رشد می‌کردند، و از چوب صنوبر و بید چوب ساخته می‌شد و بر روی قایق‌ها به استان موصل حمل می‌شد.
امروزه حدود یک سوم از باغ‌ها برای کشت گلدانهای بومی و مابقی برای کشت طیف وسیعی از محصولات استفاده می‌شود. کلم، اسفناج، کاهو، تربچه، پیاز سبز، جعفری، آب گلدان، بادمجان، کدو، گوجه فرنگی، فلفل و لوبیا، هلو، زردآلو، آلو، گیلاس، انجیر، توت و آجیل از جمله این محصولات محسوب می‌شوند.
این باغ‌ها تا به امروز هنوز در حال کشت هستند، اما تمامیت آنها توسط مشاغل و مسکن‌های غیرمجاز که در پایه قلعه تأسیس شده‌اند تهدید می‌شوند. نگرانی‌های دیگر کانال‌های زهکشی مسدود شده و کیفیت آب است. استخراج آب از دره دجله باعث کاهش جریان آب در رودخانه و کاهش عمق دوره ای آب می‌شود.
بهشت زهرا (کرمانشاه)
بهشت زهرا نام گورستانی در شهر کرمانشاه است که در سال ۱۳۹۳ تأسیس شده‌است. این گورستان که زیر نظر سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه قرار دارد، در نزدیکی روستای بریموند در جنوب شرق شهر کرمانشاه و در فاصلهٔ ۲ کیلومتری گورستان باغ فردوس قرار دارد.
در این گورستان تنها پیروان تشیع و یارسان دفن می‌شوند و اهل تسنن، مسیحی‌ها، یهودی‌ها و بهاییان کرمانشاه هر یک برای خود گورستانی جداگانه دارند.
در گذشته دو گورستان بزرگ کرمانشاه در مکان خیابان آرامگاه کنونی و دیگری در خیابان شباب کنونی قرار داشتند و چند گورستان محلی کوچک نیز وجود داشت. گورستان قدیمی کرمانشاه در سال ۱۳۵۱ با نام گورستان باغ فردوس تأسیس شد. از سال ۱۳۸۲ همزمان با نزدیک شدن باغ فردوس به نهایت ظرفیت خود، برای تأسیس گورستان جدیدی در شهر کرمانشاه برنامه‌ریزی شد و در این راستا از سال ۱۳۹۲ کار تملک اراضی به میزان ۳۰ هکتار و احداث ساختمان‌های مرتبط شامل حسینیه، غسالخانه، نگهبانی و مراکز رفاهی در مکان مورد نظر انجام شد.
خاکسپاری در این گورستان از سال ۱۳۹۳ آغاز شده‌است و در مرداد ۱۳۹۳ گفته‌شد که روزانه ۱۵ تا ۲۰ نفر در این گورستان به خاک سپرده می‌شوند.
موضوع گورهای گران‌قیمت و بازار سیاه قبر در آذرماه ۱۳۹۸ در رسانه‌های استان کرمانشاه مطرح شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه در ازای طبقهٔ دوم یک قبر ۳۰ ساله، مبلغ ۲ میلیون و ۱۰۰ هزار تومان طلب کرده که پس از شکایت خریدار مشخص می‌گردد که این سازمان بدون ارجاع موضوع به ستاد تنظیم بازار اقدام به افزایش قیمت قبر در گورستان بهشت زهرا نموده و در مجموع از محل فروش ۴۹ قبر یک طبقه و ۲۱۸ قبر دوطبقه در این گورستان، در مجموع مبلغ ۲ میلیارد و ۶۴۷ میلیون تومان تخلف مرتکب شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن پکن جنوبی
ایستگاه راه‌آهن پکن جنوبی () بزرگترین ایستگاه راه‌آهن در شهر پکن، چین است.
این ایستگاه که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای، راه‌آهن بین‌شهری پکن–تیانجین و خط راه‌آهن پکن–شانگهای متصل است.
آرامگاه آصف‌خان
آرامگاه آصف خان () آرامگاه یادمانی از قرن هفدهم است که در باغ شهدارا، در شهر لاهور، پنجاب واقع شده‌است. این بنا برای دولتمرد امپراتوری گورکانی هند میرزا حسن آصف‌خان، با عنوان "آصف خان ساخته شده‌است". آصف خان برادر نورجهان و برادر داماد امپراتور مغول جهانگیرشاه بود. مقبره آصف خان در مجاورت آرامگاه جهانگیر و در نزدیکی مقبره نور جهان واقع شده‌است. آرامگاه آصف خان در یک سبک معماری آسیای مرکزی، و معماری پارسی به سبک چارباغ ساخته شده بود.
آصف خان برادر امپراتور نور جهان و پدر ارجمند بانو بیگوم بود که به اسم ممتاز محل وصیت نامه شاه جهان شناخته می‌شد. در سال ۱۶۳۶، وی به عنوان "خان" و فرمانده کل ارتقاء یافت و یک سال بعد فرماندار لاهور شد. آصف خان در ۱۲ ژوئن ۱۶۴۱ در نبرد با نیروهای شورشی رجا جگات سینگ درگذشت؛ و مقرر گردید که مقبره وی در مجتمع آرامگاه شهدآرا باغ در لاهور توسط شاه جهان ساخته شود.
امپراتور شاه جهان پس از درگذشت خان در سال ۱۶۴۱، آرامگاه را ساخت. به گفته عبدالحمید لاهوری، نویسنده "پادشاهنامه"، این آرامگاه به مدت ۴ سال تا سال ۱۶۴۵ با هزینه ۳۰۰۰۰۰ روپیه در دست ساخت بود. این مقبره به‌طور مستقیم در غرب مقبره جهانگیر ساخته شده‌است و یک محور با مقبره جهانگیر تشکیل شده‌است که توسط اکبری سارای قطع شده‌است.
در زمان حکومت امپراتوری سیک مقبره به شدت آسیب دیده‌است. گفته می‌شود که اولین قوانین سیک لاهور، گجار سینگ، لاها سینگ و سابا سینگ به مقبره آسیب رسانده‌اند و انجیر معابد بزرگی را در کنار حرم کاشته‌اند که مانع دیدن نمای آن می‌شود. درختان در دوره استعمار انگلیس برداشته شدند.
مقبره با طرحی هشت ضلعی کاملاً از آجر ساخته شده‌است و در مرکز یک چهار ضلع بزرگ قرار دارد که از هر طرف ۳۰۰ متر فاصله دارد. مقبره روی یک "چابوترا" یا تریبون قرار دارد که ۳ فوت و ۹ اینچ نسبت به باغ بالاتر از سطح قرار گرفته‌است. هر طرف هشت ضلعی ۳۸ فوت ۸ اینچ اندازه دارد.
در زمان ساخت آن، مقبره به ذکر برخی از بهترین نمونه‌های هنرهای ساختمانی و صنایع دستی اشاره شده‌است. نمای بیرونی در اصل با سنگ مرمر آراسته شده‌است. کفها نیز با سنگ مرمر تزئین شده و با سنگهای قیمتی تزئین شده‌است.
مرکز مشترک تحلیل جنگ
مرکز مشترک تحلیل جنگ، یک فرماندهی وابسته به فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا است که با پیشنهاد راه‌حل‌های فنی راهبردی، در حفاظت از امنیت ملی ایالات متحده آمریکا مشارکت می‌کند.
ریشه تشکیل مرکز مشترک تحلیل جنگ به بحران گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا و انجام عملیات پنجه عقاب (عملیات طبس) در ایران در سال ۱۹۸۱ (میلادی) باز می‌گردد. در ۱۹۹۰ (میلادی) نام این دفتر، به «واحد تحلیل جنگ» و در ۱۹۹۳ (میلادی) به «مرکز تحلیل جنگ نیروی دریایی» تغییر یافت. مرکز مشترک تحلیل جنگ از یک دفتر برنامه‌ریزی کوچک به یک فرماندهی مشترک با بیش از ۴۰۰ نفر کارمند گسترش یافته‌است. با بزرگ شدن آن، در سال ۱۹۹۴ (میلادی) با پیوستن به ستاد مشترک ارتش (ایالات متحده آمریکا) نام کنونی «مرکز مشترک تحلیل جنگ» را گرفت. پس از آن در ۱۹۹۸ (میلادی) به عنوان یک فرماندهی مستقل مشترک وابسته به فرماندهی نیروهای مشترک ایالات متحده آمریکا (پیش از آن فرماندهی آتلانتیک ایالات متحده آمریکا) اسپین-آف شد.
مرکز مشترک تحلیل جنگ به‌طور مستقیم با کارکنان همه فرماندهی‌های یکپارچه، عناصر وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، فرماندهان جنگی (شامل: ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا، ستاد فرماندهی اروپا ایالات متحده آمریکا، فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا، ستاد فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا، ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا، و فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا)، سرویس‌های نظامی، و دیگر وزارت‌ها و سازمان‌های دولتی، هماهنگی می‌کند تا به بحران‌ها پاسخ دهد. مرکز مشترک تحلیل جنگ، ۲ بار، برنده جایزه واحد مشترک شایسته، و برای دستاورد چشمگیر خود در تحلیل شبیه‌سازی و مدل‌سازی، ۲ بار برنده جایزه دفتر هماهنگی شبیه‌سازی و مدل‌سازی، شده‌است.
پروانه سلاح گرم
پروانه سلاح گرم، پروانه یا مجوزی است که یک سازمان دولتی (معمولاً پلیس) صادر می‌کند و به دارنده پروانه، اجازه خرید، نگهداری، مالکیت، یا همراه داشتن سلاح گرم را می‌دهد که اغلب با شماری، شرط‌ها یا محدودیت‌ها همراه است. دانستن شرایط لازم برای نگهداری، یا گذراندن دوره‌های آشنایی با ایمنی سلاح گرم، بررسی پیشینه دارنده، و مانند آنها از اصلی‌ترین شرط‌ها هستند. برای همه حوزه‌های قضایی، نیازی به پروانه سلاح گرم نیست. همچنین ممکن است برخی کشور یا ایالت‌ها برای خرید سلاح گرم یا تفنگ، به «پروانه خرید» نیاز داشته باشند.
دامنه تأثیر پروانه یا مجوز سلاح گرم، بسته به گونه سلاح یا کاربرد آن، فرق می‌کند و برای دارنده اسلحه، کاربرد قانونی آنرا تعریف می‌کند. ممکن است برخی حوزه‌های قضایی، برای مالکیت، شکار، ورزش تیراندازی، همراه داشتن اسلحه به صورت پنهان، یا کسب‌وکار (فروشندگی یا ساخت سلاح) نیاز به پروانه داشته باشند. ممکن است برخی حوزه‌های قضایی برای مسلسل، تفنگ ساچمه‌زنی، تفنگ دستی، پروانه‌های جداگانه‌ای نیاز داشته باشند.
شرایط داشتنِ پروانه سلاح گرم معمولاً علاوه ثبت سلاح گرم است. برای نمونه در استرالیا، شماره سریال ثبت اسلحه گرم باید به نام دارنده آن باشد که دارنده پروانه سلاح گرم است.
ایستگاه راه‌آهن تیانجین غربی
ایستگاه راه‌آهن تیانجین غربی () یک ایستگاه راه‌آهن در شهر تیانجین، چین است
این ایستگاه که در سال ۱۹۱۰ تاسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای و خط راه‌آهن پکن–شانگهای متصل است.
ایا صوفیه کوچک
مسجد ایا صوفیه کوچک یا ایا صوفیه صغیر (به ترکی: Küçük Ayasofya Camii)، قبلاً کلیسای مقدسین سرجیوس و باکوس بوده که در زمان امپراتوری عثمانی به مسجد تبدیل شده‌است. این ساختمان بیزانس با یک نقشه گنبدی-مرکزی در قرن ششم توسط ژوستینین بنا شده‌است، این بنا از مهمترین بناهای اولیه بیزانس در استانبول است که در آن زمان به عنوان زینتی برای کل شهر شناخته می‌شد.
این ساختمان در استانبول، در منطقه فاتیح، در فاصله کمی از دریای مارمارا، در نزدیکی ویرانه‌های کاخ بزرگ قرار دارد. هم‌اکنون با خط راه‌آهن حومه سیرکچی - هالکالی و جاده ساحلی، خیابان کندی، از دریا جدا شده‌است.
بر طبق افسانه‌ها، در زمان سلطنت جاستین اول، خواهرزاده وی جوستینین به توطئه علیه تاج و تخت متهم شده و به اعدام محکوم شده بود، از حضور مقدسین سرگیوس و باکوس در برابر جاستین جلوگیری شد و به خاطر بی گناهی جوستینین تعهد کرد. با این تعهد او آزاد شد و به عنوان سزار به زندگی خود ادامه داد و با قدردانی قول داد که هنگامی که امپراتور شد کلیسایی را به مقدسین اختصاص دهد. ساخت این کلیسای مقدسین سرجیوس و باکوس، بین سالهای ۵۲۷ تا ۵۳۶ میلادی، از اولین اقدامات سلطنت جوستینین اول بود.
پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمانی در سال ۱۴۵۳، این کلیسا تا زمان سلطنت بایزید دوم دست نخورده باقی ماند. سپس در بین سالهای ۱۵۰۶ تا ۱۵۱۳ به یک مسجد تبدیل شد. در سال ۱۷۴۰ توسط وزیر اعظم وقت، مسجد مورد بازسازی و احیاء قرار گرفت. خسارات ناشی از زمین لرزه‌های سال ۱۶۴۸ و ۱۷۶۳ در سال ۱۸۳۱ و در دوره سلطنت سلطان محمود دوم تعمیر شد. در سال ۱۷۶۲ اولین مناره مسجد ساخته شد و در سال ۱۹۴۰ تخریب شد و دوباره در سال ۱۹۵۶ ساخته شد. سرعت فروپاشی و تخریب ساختمان که قبلاً به دلیل رطوبت و زمین لرزه در طی قرن‌ها صورت می‌گرفت، پس از ساخت راه‌آهن شتاب بیشتری گرفت. قسمت‌هایی از سنت پیتر و پولس در جنوب ساختمان برای قرار دادن خط ریلی تخریب شده‌اند. خسارات دیگر ناشی از استفاده ساختمان به عنوان مسکن پناهندگان در جنگهای بالکان بود. با توجه به تهدیدهای فزاینده مربوط به این ساختمان، سالها پیش این بنا به لیست بازدید یونسکو از بناهای در معرض خطر اضافه شد. صندوق جهانی آثار تاریخی در سالهای ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ آن را عنوان یک بنا در معرض خطر معرفی کرد. پس از مرمت گسترده‌ای که چند سال به طول انجامید و در سپتامبر ۲۰۰۶ به پایان رسید، این مکان دوباره برای بازدید عموم و برای عبادت گشوده شد.
سنگ‌تراشی بیرونی سازه روش معمول آن دوره را در قسطنطنیه اتخاذ می‌کند، که از آجرهای فرورفته در تخت‌های ضخیم از ملات استفاده می‌کند. دیوارها توسط زنجیرهای ساخته شده از بلوک سنگی کوچک تقویت شده‌اند. در داخل بنای آن یک ستون زیبا دو طبقه قرار دارد که در امتداد ضلع شمالی، غربی و جنوبی می‌گذرد و دارای کتیبه ای ظریفی است. ستون‌ها به صورت متناوب از مرمرهای عتیقه ای و قرمز سنگ مرمر هستند. از دکوراسیون داخلی کلیسا چیزی باقی نمانده‌است، اما مسیحیان معاصر توصیف می‌کنند که در موزائیک‌هایی با دیوارهای سنگ مرمر متنوع پوشیده بوده‌است. در زمان تبدیل کلیسا به مسجد، پنجره‌ها و ورودی تغییر یافته، سطح کف بلند شده، و دیوارهای داخلی گچ کاری شده‌است.
ایا صوفیه بزرگ
گورستان مکلی
گورستان مکلی (؛ ) یکی از بزرگترین شهر مردگان جهان است که در مساحتی به طول ۱۰ کیلومتر مربع در نزدیکی شهر تهته، در استان سند پاکستان واقع شده‌است. این سایت تقریباً ۵۰۰۰۰۰ تا ۱ میلیون مقبره در طی یک دوره ۴۰۰ ساله ساخته شده‌است. این گورستان دارای چندین بنای بزرگ تشییع جنازه است که متعلق به خانواده سلطنتی، قدیسان مختلف صوفیان و دانشمندان است. این سایت در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک میراث برجسته از تمدن سندی بین قرن ۱۴ و ۱۸ به عنوان میراث جهانی یونسکو در پاکستان ثبت شده‌است.
گورستان مکلی در شهری با همین نام، که در یک فلات حدود ۶ کیلومتر از شهرستان تهته واقع شده، که پایتخت ایالت سند تا قرن ۱۷ بوده‌است. تقریباً در ۹۸ کیلومتری شرق کراچی، در نزدیکی جبهه دلتای رود سند در جنوب شرقی سند قرار دارد. جنوبی‌ترین نقطه این مکان تقریباً ۵ مایل با ویرانه‌های قلعه قرون وسطایی قلعه "قصر" فاصله "دارد."
گفته می‌شود که این سایت و تپه‌های اطراف آن اسم خود را از افسانه ای یاد می‌کنند که در آن یک زائر حج در محل متوقف شده و مکان را مکه اعلام می‌کند. گفته می‌شود که شخص صوفی شیخ حمد جمالی پس از شنیدن داستان زائر، این مکان را «ماکلی» یا «مکه کوچک» نامگذاری کرده‌است.
شیخ جمالی، روحانی، شاعر و محقق صوفی، "خانقاه" یا محل اجتماع صوفیان را در مکلی تأسیس کرد و سرانجام در همان‌جا دفن شد. فرمانروای قرن چهاردهم تراخان، جم تماچی، قدیس را گرامی می‌داشت و آرزو می‌کرد که در نزدیکی قدیس دفن شود، و سنت استفاده از مکلی را به عنوان مکان تشییع جنازه آغاز کرد.
این مکان به عنوان یک سایت بزرگ تشییع کننده مردگان در زمان حکومت سلسله جامیان، که پایتخت خود را در نزدیکی تتا ساخته بود، به اوج و شناخت رسید.
از نظر معماری بسیاری از آرامگاه‌های موجود در این سایت مربوط به زمان امپراتوری گورکانی هند، بین سالهای ۱۵۷۰ و ۱۶۴۰ میلادی است.
مکلی گورستان ۱۰ کیلومتر مربع را اشغال می‌کند و حداقل ۵۰۰۰۰۰ مقبره دارد. این منطقه از "پیر" پاتو در انتهای جنوبی مکلی هیلز، به سمت شمال به شکل تقریباً الماس امتداد یافته‌است. لبه شرقی آن توسط خط الراس تپه‌های مکلی شکل گرفته‌است. بزرگترین بناهای تاریخی عموماً در لبه جنوبی سایت یافت می‌شود، اگرچه مقبره‌های ساما در شمال یافت می‌شود.
معماری تشییع جنازه بزرگترین بناهای تاریخی، تأثیرات مسلمان، هندو، پارسی، مغولی و گجراتی را بازتاب می‌کند، به شیوه سند پایین که به سبک "چائوکندی" معروف شد، به نام آرامگاه‌های چوخندی در نزدیکی کراچی نامگذاری شد. سبک "چوخندی" که تخته سنگهای ماسه سنگی را که به دقت توسط سنگهای در طرح‌های پیچیده حک شده‌اند، "به وجود آمد".
قدیمی‌ترین مقبره‌ها سه تا شش صفحه سنگی که در بالای یکدیگر قرار گرفته بودند را به شکل یک هرم کوچک ساخته شده‌اند.
مقبره سلطنتی چشمگیر به دو شاخه اصلی تقسیم می‌شود: آنهایی که از دوره جامیان تشکیل می‌شوند، شاخه خود را تشکیل می‌دهند، در حالی که دوره ترخان، ارغون‌خان و مغول‌ها در یک جا جمع شده‌اند.
مکلی گورستان در سال ۱۹۸۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. سیل ۲۰۱۰ پاکستان باعث وخیم تر شدن وضعیت این مکان تاریخی شد.
نقشه آینده
نقشه آینده روشی برای ساخت یک سناریو بر پایه گردآوری رویدادهای پیش‌بینی‌شده است.
مفهوم نقشه آینده بر این ایده، استوار است که گروهی از مردم که دیدگاه‌های جزئی اعضای خود را در یک مجموعه مشترک، همرسانی‌شده، گفتگو شده، و به اندازه کافی بزرگ از رخدادهای پیش‌بینی‌شده، ادغام می‌کند می‌تواند در نهایت، "آینده همرسان‌شده" خود را آشکار کند.
چون روش‌شناسی بازار تحلیل سیاست، پویا است و در یک بستر ویکی انجام می‌شود آینده‌ای که آن گروه از مردم از خود نشان می‌دهند دائماً در حال تغییر است. با این روند، گروه، یاد می‌گیرد که چگونه با تغییرات آینده، سازگار شود و توانایی خود را برای رویارویی با "رخدادهای پیش‌بینی‌نشده" افزایش دهد یا "آمادگی برای آینده"را بهبود دهد.
ایستگاه راه‌آهن شانگهای هونگکیائو
ایستگاه راه‌آهن شانگهای هونگکیائو () یکی از چهار ایستگاه راه‌آهن بزرگ در شهر شانگهای، چین است است که در کنار فرودگاه بین‌المللی شانگهای هونگچیائو واقع شده‌است.
این ایستگاه که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای، قطار تندرو شانگهای–هانگژو و راه‌آهن بین‌شهری شانگهای–نانجینگ متصل است. ایستگاه شانگهای هونگکیائو با مساحت کلی ۱٫۳ میلیون مترمربع، بزرگترین ایستگاه راه‌آهن آسیا است و روزانه ۲۱۰٬۰۰۰ نفر مسافر را جابه‌جا می‌کند.
گورستان چوکندی
گورستان چوکندی (؛ ) یک گورستان اسلامی اولیه واقع در شرق کراچی، در استان سند پاکستان است. مقبره‌ها به خاطر حکاکی‌های ماسه سنگی دقیق و برجسته آنها قابل توجه است. مقبره‌ها به سبک گورستان مکلی نزدیک تهته، و در سبک معماری‌های مراسم تشییع جنازه معمولی تر ساخته شده‌اند.
به‌طور کلی، مقبره‌ها به جوخیو (که همچنین Jokhiya گفته می‌شود) منسوب شده و به عنوان قبرستان خانوادگی قبیله کلمتی بلوچ شناخته می‌شوند، گرچه قبایل دیگر، بلوچ نیز در اینجا دفن شده‌اند. بیشتر آنها در دوران حکومت امپراتوری گورکانی هند و در قرن ۱۵ و ۱۸ هنگامی که اسلام به سلطه رسید ساخته شده‌اند.
این نوع قبرستان در سند و بلوچستان به دلیل جهت‌گیری اصلی آن از شمال به جنوب قابل توجه است. گورهای پیچیده‌تر با ماسه سنگی رنگی ساخته شده‌است که اغلب به مرور زمان در آب و هوای محلی به خوبی نگه داشته شده‌اند. مقبره‌ها یا به صورت قبرهای منفرد ساخته شده‌اند یا به عنوان گروه‌های تا هشت گور، بر روی یک سکوی مشترک ساخته شده‌اند.
اولین مرجع قدیمی از مقبره‌های چوکندی (با نام جوکوندی) در نامه ای از جی. مکلود، خطاب به HBE Frere در سال ۱۸۵۱ یافت شده‌است. با این حال، این مقبره‌ها برای اولین بار توسط اچ‌دی باسکرویل، دستیار جمع‌آوری تهته در منطقه کراچی در سال ۱۹۱۷ مورد توجه جدی قرار گرفت. مقبره‌ها در نزدیکی لاندی در "قانون حفظ آثار باستانی، ۱۹۰۴" در سال ۱۹۲۲ گنجانده شده‌است.
پس از جنگ جهانی دوم مقبره‌های چوکندی مورد توجه مقامات پاکستان قرار نگرفت تا اینکه آی‌اچ قریشی مورخ مشهور و وزیر آموزش و پرورش (بعداً به عنوان ریاست دانشگاه کراچی)، توجه وزارت باستان‌شناسی و موزه‌ها را به خود جلب کرد.
مدیرکل وقت آن گروه باستان‌شناسی و موزه‌ها، شیخ خورشید حسن، اعتراف کرد که در ابتدا بخش او حتی متوجه نمی‌شد که مقبره‌ها تحت "قانون حفظ آثار باستانی، ۱۹۰۴ محافظت می‌شوند".
مسجد موتی
مسجد موتی یک بنای مذهبی مربوط به قرن ۱۷ میلادی است که در داخل قلعه لاهور، شهر لاهور، استان پنجاب کشور پاکستان واقع شده‌است. نام این سازه، به معنای سنگ مرمر کوچک و سفید است. این بنا توسط امپراتور مغول، جهانگیر ساخته شده و توسط معماران شاه جهان اصلاح شده‌است. این مسجد در ضلع غربی قلعه لاهور، نزدیک به دروازه علمگری، ورودی اصلی قرار دارد.
موتی در زبان اردو به معنی مروارید است که یک قدم ارزشمند درک شده را به ساختار مذهبی معرفی می‌کند. این یک امر مرسوم در بین امپراطوران مغول بود که نام مساجد را پس از نامهای عمومی، از سنگهای قیمتی بگذارند. نمونه‌های دیگر از این دست می‌توان به مینا مسجد (مسجد گوهر) و ناژینا مسجد (مسجد جواهرات) اشاره کرد که هر دو در قلعه آگرا واقع شده و در سال ۱۶۳۷ تحت سلطنت شاه جهان به پایان رسیدند. این مسجد که بین سالهای ۱۶۳۰ تا ۱۶۳۰ ساخته شده‌است، اولین بار «مروارید» نامگذاری شده‌است، پس از وی تکمیل سایر ساختمان‌های مشابه توسط شاه جهان در قلعه آگره (۵۳–۱۳۷۵) و پسرش اورنگ‌زیب در قلعه سرخ (۶۰–۱۶۵) صورت گرفته‌است.
پس از فروپاشی امپراطوری مغول، این مسجد به یک معبد سیک تبدیل شد و در دوره حکومت سیک در زمان رنجیت سینگ (۱۹۹۷–۱۷۱۶) به موتی ماندیر تغییر نام یافت. بعداً، رنجیت سینگ نیز از این ساختمان برای خزانه دولت استفاده کرد. هنگامی که انگلیسی‌ها در سال ۱۸۴۹ پنجاب را به دست گرفتند، در ساختمان این بنا، اشیاء گرانبهایی را یافتند. این ساختمان بعداً به وضعیت قبلی خود احیا شد و یادگارهای مذهبی در مسجد بدشاهی در این نزدیکی حفظ شد.
این بنا که در گوشه شمال غربی چهارگوش Dewan-e-Aam قرار دارد، نمونه ای از معماری مغول از زمان شاه جهان است. این بنا به‌طور کامل از سنگ مرمر سفید ساخته شده‌است. این نما از طاقهای شکافته و ستونها تشکیل شده‌است. این مسجد دارای سه گنبد برافراشته است. این نمای پنج قوسی آن را از سایر مساجد کلاس مشابه با نمایهای سه قوسی متمایز می‌کند. فضای داخلی ساده و ساده به استثنای سقف‌هایی که به چهار ترتیب مختلف، دو قوس و دو تخته تزئین و طراحی شده‌است.
ارائه
ارائه، فرایند عرضه یک موضوع به مخاطب است. ارائه معمولاً به صورت نمایش، معرفی، سخنرانی، یا صحبت است که برای آگاه‌سازی، ترغیب، الهام‌بخشی، دادن انگیزه، معرفی ایده یا کالای تازه و ایجاد حس خوب به کار می‌رود. همچنین این اصطلاح می‌تواند برای معرفی یا پیشکشی رسمی یا آیینی یا Debutante استفاده شود. در برخی قالب‌های خاص، ارائه به معنی اشاره به نکته کلیدی است.
برنامه ارائه، اغلب، برای ایجاد درونمایه ارائه استفاده می‌شود. همچنین برخی از برنامه‌های ارائه، اجازه می‌دهند ارائه‌ها به صورت مشترک، توسعه داده شوند. نمونه آن استفاده از اینترنت برای کسانی است که در مکان جغرافیایی دوری از یکدیگر قرار دارند. می‌توان از بینندگان برای ترکیب درونمایه منابع گوناگون در یک ارائه استفاده کرد.
برخی از محبوب‌ترین نرم‌افزارهای ارائه در سراسر جهان، از سوی اپل، گوگل، و مایکروسافت ارائه شده‌اند. مایکروسافت پاورپوینت و گوگل اسلایدز ابزارهای مؤثری برای توسعه اسلایدها برای ارائه هستند. گوگل اسلایدز به گروه‌ها اجازه می‌دهد که با استفاده از گوگل درایو با یکدیگر همکاری کنند تا هر حساب را هنگام ویرایش، به‌روزرسانی کنند. درونمایه‌هایی چون نوشته، نگاره، پیوند، و جلوه دیداری، به هر یک از برنامه‌های ارائه افزوده می‌شوند تا اطلاعات یکدست و سودمندی را به یک گروه ارائه کنند.
قالی ترکی
قالی ترکی، فرش آناتولی یا سجاده ترکی، یک اصطلاح عامیانه است که امروزه معمولاً برای نشان دادن فرش‌ها و سجاده‌های بافته شده در آناتولی (یا آسیای صغیر) و مناطق مجاور آن استفاده می‌شود. از نظر جغرافیایی، منطقه تولید آن را می‌توان با سرزمین‌هایی که از نظر تاریخی تحت سلطه امپراتوری عثمانی قرار داشتند، مقایسه کرد. این یک کف پوش بافته یا شمع بافته یا روکش دیوار است که برای مصارف خانگی، فروش محلی و صادرات تولید می‌شود.
در گروه فرش‌های شرقی، قالی ترکی با خصوصیات خاص رنگ‌ها، نقوش، بافت‌ها و تکنیک‌های آن متمایز می‌شود. نمونه‌ها در اندازه‌ها از بالش‌های کوچک (yastik) گرفته تا فرش‌های بزرگ مورد استفاده در اتاق می‌باشند. قدیمی‌ترین نمونه‌های بازمانده از فرش‌های آناتولی، مربوط به قرن سیزدهم است. از آن زمان تاکنون انواع مختلف فرش‌ها در کارگاه‌های تولیدی بزرگ، گارگاه‌های خانگی و روستایی و حتی چادرهای عشایری بافته شده‌است. این نوع فرش‌ها به‌طور هم‌زمان در تمام سطوح مختلف جامعه تولید می‌شوند، جنس این فرش‌ها عمدتاً از پشم گوسفند، پنبه و رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شود. فرش‌های آناتولی اغلب با گره‌های متقارن گره خورده‌است. در اروپا، فرش‌های آناتولی غالباً در نقاشی‌های رنسانس به تصویر کشیده می‌شوند. بعد از قرن سیزدهم میلادی، تماس‌های سیاسی و تجارت بین اروپای غربی و جهان اسلام شدت گرفت. هنگامی که تجارت مستقیمی با امپراتوری عثمانی در قرن چهاردهم برقرار شد، در ابتدا انواع فرش‌ها با توجه به نام تجاری فرش‌های «ترکیه» بدون در نظر گرفتن محل واقعی تولید آن‌ها، به‌طور غیرقابل تفکیک صورت می‌گرفت. از اواخر قرن نوزدهم، فرش‌های شرقی مورد توجه هنری، تاریخی و علمی در جهان غرب قرار گرفته‌اند.
طرح فرش آناتولی یا همان قالی ترکی، رشته‌های مختلفی از سنت را در خود جای داده‌است. عناصر خاص از نزدیک با تاریخ اقوام ترک و تعامل آن‌ها با فرهنگ‌های اطراف، در اصل آسیای مرکزی آن‌ها و همچنین در هنگام مهاجرت، و خود در آناتولی ارتباط دارد. مهمترین تأثیرات فرهنگی ناشی از فرهنگ چینی و اسلام بود. فرش‌های مناطق برگاما و قونیه به عنوان نزدیک‌ترین فرش‌های آناتولی مرتبط هستند و اهمیت آن‌ها در تاریخ این هنر بهتر درک می‌شود. تاریخ اولیه اقوام ترک در آسیای میانه با چین نزدیک است. روابط بین ترک‌ها و چین از زمان سلسله هان مستند شده‌است. تامپسون در مقاله خود درمورد طراحی‌های متمرکز، الگوی مدالونیون مرکزی را که اغلب در فرش‌های آناتولی یافت می‌شود به نقوش «پایه نیلوفر آبی» و «یقه ابر» (yun chien)، استفاده شده در هنر آسیای بودایی، که او در آن یافت می‌شود، بیان می‌کند. بازگشت به سلسله یوان چین. اخیراً، بروژمان دربارهٔ روابط نقوش چینی و ترکی مانند زینت «باند ابر» که منشأ آن به سلسله هان مربوط می‌شود، توضیح داد. «فرش ققنوس و اژدها» اولیه آناتولی «نقوش سنتی دیگری از اساطیر چینی، نبرد بین ققنوس (فنگهوگان) و اژدها را به تصویر می‌کشد.»
عاج‌های بگرام
عاج‌های بگرام گروهی بیش از هزار پلاک تزئینی، مجسمه‌های کوچک و لایه‌های تزئینی، حک شده از عاج و استخوان و قبلاً به مبلمان چوبی متصل شده‌اند، که در دهه ۱۹۳۰ در بگرام افغانستان کاوش شدند. آنها نمونه‌های نادر و مهمی از هنر کوشان در قرن ۱ یا ۲ قبل از میلاد هستند، که گواهی بر سلیقه‌های کیهانی و حمایت از سلسله‌های محلی، پختگی در صنایع دستی معاصر و تجارت باستانی کالاهای لوکس است.
شهر باستانی کاپیسا (در نزدیکی بگرام جدید)، در باکتریا (یا همان بلخ) پایتخت تابستانی امپراتوری کوشان بود که از قرون اول تا چهارم از شمال افغانستان تا شمال غربی هند امتداد داشت. در حدود هشتاد مایل از کابل، فاصله داشته و بر دو گذر از هندوکش حاکم بود و باکتریا را به گاندارا متصل می‌کرد.
در پی عملیات اکتشافی که در بین سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ صورت گرفت، از دو اتاق دالان دیواری، اتاق ۱۰ و اتاق ۱۳. کشف شد. از این اتاق‌ها، مبلمان و کاسه‌های تزئینی چینی کشف شد. بعضی از مبلمان در امتداد دیوارها چیده شده بودند، سایر قطعات انباشته شده یا روبروی یکدیگر. این یافته‌ها مطابق با partage بین موزه گیمت و موزه ملی افغانستان در کابل تقسیم شده‌است. پس از بسته شدن موزه کابل در سال ۱۹۷۸، محل نگهداری عاج‌ها نامشخص بود و بسیاری از موارد در دهه ۱۹۹۰ غارت شدند.
موضوع این نگاره‌ها و مجسمه‌ها، طیف‌های نقوش شامل شیرها، فیل‌ها، پرندگان، گل‌ها، عکس‌های زنانه، موسیقی دان‌ها، رقصندگان، زیور آلات شخصی و زمینه‌های معماری است.
مواد ارگانیک مانند عاج و استخوان شکننده و مستعد زوال محیطی هستند. به منظور تثبیت قطعات عاج و بلند کردن آنها از روی زمین، آنها را در ژلاتین پوشانده و در بافت قرار می‌دهند. به جلوگیری از خاک آلوده شدن و خراب شدن و کوچک شدن، آن هم به مرور زمان، باعث آسیب به عاج و از بین رفتن رنگدانه‌های آنها شده‌است. جهت ترمیم این آسیب‌ها، شکاف‌ها و شکستگی‌ها با چسب‌های متنوعی پر شده‌است. تجزیه و تحلیل فنی توسط موزه بریتانیا اطلاعاتی در مورد مواد و فنون تولید، شرایط فعلی، پدیده‌های زوال و مداخلات قبلی ارائه داده‌است. قدم بعدی، شامل کاهش پوشش‌های قبلی، ادغام و پر کردن مواد با استفاده از مواد برگشت‌پذیر و سازگار با تناژ بعدی می‌باشد.
لباس سنتی تایلند
لباس سنتی تایلندی که به نام chut Thai () شهره است، لباسی است که توسط مردان، زنان و کودکان پوشیده می‌شود. لباس تایلندی مخصوص خانمها معمولاً از یک پانونگ یا چونگ کرابن، یک بلوز و یک صبحی تشکیل شده‌است. زنان شمالی و شمال شرقی تایلند ممکن است به جای فونگ نون و کونگ کروبن یا یک پیراهن یا یک پالتوی سئویا لباس مجلسی بپوشند. اما لباس مخصوص آقایان شامل یک شلوار چانگ کرابن یا شلوار معمولی، پیراهن الگوی راج، جوراب‌های سفید به طول زانو و یک صبحی است. این لباس برای مردان شمالی تایلندی متشکل از یک سادو، یک ژاکت سفید به سبک مانچو و گاهی اوقات یک هوآوی است. در مناسبت‌های رسمی، ممکن است افراد تصمیم بگیرند که به اصطلاح رسمی لباس ملی تایلند را بپوشند.
از نظر تاریخی، هر زن و مرد تایلندی، خود را با یک دستمال پارچه ای به نام chong kraben می‌پوشیدند. مردان برای پوشاندن کمر تا نیمی از پایین ران، کراوبن چانگ خود را پوشانده بودند، در حالی که زنان کراوبن چانگ خود را به دور کمر تا پایین زیر زانو می‌پوشند. اعضای اشراف‌زاده در حضور در امور سلطنتی، از لباس‌های ابریشمی به نام خرویی و یک کلاه بلند، به نام لمفوک استفاده می‌کردند. سینه‌های برهنه و پاهای برهنه به عنوان بخشی از کد لباس رسمی تایلند پذیرفته شدند و در نقاشی‌های دیواری، نسخه‌های خطی مصور، و عکس‌های اولیه تا اواسط دهه ۱۸۰۰ مشاهده می‌شوند. قبل از قرن بیستم، نشانگرهای اصلی که در لباس تایلندی از کلاس برجسته بودند، استفاده از پارچه‌های نخی و ابریشمی با نقوش چاپی یا بافته شده بود، اما هم متداول و هم رویال‌ها به‌طور یکسان پوشیده بودند، نه لباس دوخته شده. لباس سنتی تایلندی در دوره Rattanakosin به‌طور قابل توجهی تغییر کرد.
پیش از دهه ۱۷۰۰، زنان و مردان تایلندی هر دو موهای خود را بلند نگه می‌داشتند. با این حال، پس از جنگهای برمه و سیامی در سالهای ۱۷۵۹–۱۷۶۰ و ۱۷۶۵–۱۷۶۷ و تکرار تهاجم‌های برمه به آوتیتایا، زنان مرکزی تایلندی شروع به بریدن موهای خود به سبک موهای خدمه کردند که تا دهه ۱۹۰۰ این مدل، مدل موی ملی باقی ماند. از دهه ۱۸۶۰ به بعد، رویال‌های تایلندی "به‌طور انتخابی آداب و رسوم و مقررات ویکتوریا را به صورت شخصیت‌های مدرن که در داخل و بین‌المللی با استفاده از تصاویر تکثیر مکانیکی تبلیغ می‌شدند، به تصویب رساندند. لباسهای دوخته شده، از جمله لباس دربار و لباس تشریفاتی، در زمان سلطنت پادشاه Chulalongkorn اختراع شد. فرم‌های لباس غربی در این دوره در بین شهر نشینان شهر بانکوک رایج شد. در اوایل دهه ۱۹۰۰، پادشاه Chulalongkorn زنان تایلندی را تشویق کرد که به جای موهای کوتاه سنتی، موهای بلندی بپوشند که بعداً در دوران سلطنت پادشاه واژیراوود به همراه پوشیدن pha sinh (ผ้า ซิ่น)، دامن توبولی، به جای چانگ کرابن تبدیل شد. (โจงกระเบน)، یک دستمال پارچه ای. لباس رسمی تایلندی، که به زبان تایلندی با عنوان ชุด ไทย พระ ราช known شناخته شده‌است، شامل چندین مجموعه لباس است که در مناسبت‌های رسمی به عنوان لباس ملی تایلند طراحی شده مورد استفاده مردم تایلند است.