باشگاه هوایی ایالات متحده
باشگاه هوایی ایالات متحده یک باشگاه اجتماعی بود که در سال ۱۹۰۵ توسط چارلز جاسپر گلیدن و آگوستوس پست، به منظور ارتقا هواپیمایی در آمریکا تشکیل شد. این سازمان والدین بسیاری از بخشهای ایالتی بود که اولین آنها باشگاه هوایی نیوانگلند بود. تا سال ۱۹۲۳ رونق گرفت و سپس به انجمن ملی هوانوردی تبدیل شد که امروزه نیز وجود دارد. اولین مجوز خلبانی را در ایالات متحده صادر کرد و تکمیل موفقیت‌آمیز مراحل صدور مجوز توسط ارتش ایالات متحده برای خلبانان تا سال ۱۹۱۴ تأمین گردیده بود. این باشگاه نمایشگاه‌ها و مسابقات هوایی متعددی را حمایت مالی کرد. کورتلندت فیلد بیشاپ در سال ۱۹۱۰ رئیس آن بود. از سال ۱۹۱۱، رابرت جی کولی رئیس جدید شروع به ارائه جایزه کالیر کرد.
اگرچه عقل متعارف می‌گوید که باشگاه هوایی در سال ۱۹۰۵ آغاز به کار کرد، اما عکس‌هایی از جامعه بالا و ماجراجویان وجود دارد که در سال ۱۹۰۲ با مهر «باشگاه هوایی» چاپ شده‌اند. در تابستان سال ۱۹۰۵ چندین عضو باشگاه اتومبیلرانی آمریکا از جمله چارلز گلیدن، هومر هج، دیو موریس، جان اف اورک و آگوستوس پست باشگاه هوایی آمریکا را تأسیس کردند. آنها بالونیست ه مشتاق بودند اما آمریکا از ورزش هوانوردی پشتیبانی چندانی نداشت. آنها عزم خود را برای تأسیس یک باشگاه جدید با سازمانی شبیه باشگاه اتومبیل که هدف آنها ارتقا هواپیمایی بود، دقیقاً مانند باشگاه هوایی فرانسه تعیین کردند. هومر هیدج به عنوان اولین رئیس و آگوستوس پست به عنوان دبیر اول انتخاب شدند.
در سال ۱۹۱۰، سه کنوانسیون مختلف در میان باشگاه‌ها و جوامع هوانوردی در نیویورک برگزار شد. شورای ملی باشگاه‌های وابسته باشگاه هوایی آمریکا تشکیل شد. سی و نه نماینده به نمایندگی از حوزه‌های انتخابیه از پسادنا، کالیفرنیا، تا بوستون، در باشگاه هوایی گرد هم آمدند و سازمان اصلی بخش‌های مختلف ایالتی را تشکیل دادند.
در سال ۱۹۱۹، دبیر باشگاه، آگوستوس پست، قوانین مسابقه پروازهای بین اقیانوس اطلس یعنی بین نیویورک و پاریس را تنظیم کرد. او در تأمین جایزه اورتایگ ۲۵٬۰۰۰ دلاری با صاحب ثروتمند هتل ریموند اورتایگ همکاری کرد. قرار بود جایزه ۲۵٬۰۰۰ دلاری «به اولین هواپیمابر هر کشور متفقین که از اقیانوس اطلس در یک پرواز، از پاریس به نیویورک یا نیویورک به پاریس عبور کند» اعطا شود. پس از پنج سال عدم موفقیت در جذب رقبا، این جایزه سپس تحت کنترل هیئت امنای بانک هفت عضوی برایانت قرار گرفت، که این جایزه را به خاطر پرواز موفقیت‌آمیز خود در سال ۱۹۲۷ برای روح سنت لوئیس به چارلز لیندبرگ اعطا کرد.
برخی از مجوزهای بعدی که توسط باشگاه هوایی ایالات متحده صادر شده دارای امضای چاپی اورویل رایت بود. رایت مدتی به عنوان رئیس کمیته مسابقات باشگاه هوایی ایالات متحده خدمت کرد. برخلاف افسانه‌های رایج، به برادران رایت به دلایل سوء، مجوز شماره ۴ و ۵ صادر نشد. آنها به راحتی در میان پنج خلبان بودند که در آمریکا توانایی خود را برای پرواز با هواپیما قبل از شروع برنامه صدور مجوز از باشگاه هوایی ایالات متحده نشان داده بودند. این پنج مجوز اول به ترتیب حروف الفبا صادر شده‌است - روشی که توسط سایر سازمان‌های ملی متعلق به فدراسیون بین‌المللی هوانوردی دنبال می‌شود.
مجوزهای خلبان توسط قانون (به استثنای برخی از ایالت‌ها) تا قبل از جنگ جهانی اول الزامی نبود. مجوزهای باشگاه هوایی ایالات متحده برای شرکت در مسابقات ورزشی و نمایش‌های تحریم شده توسط ACA و FAI مورد نیاز بود و آنها به خلبانانی که می‌خواستند پروازهای نمایشی برای استخدام اجرا کنند اعتبار می‌بخشیدند، اما بسیاری از خلبانان آمریکایی هرگز درخواست مجوز نکردند، که به اثبات مهارت پرواز نیاز داشت. ACA همچنین به دلیل عدم انعطاف‌پذیری فرایند صدور مجوز مشهور بود که در میان موارد دیگر، نامه درخواست، عکس نامزد، انتصاب یک بازرسان ACA و گزارش آزمون او را تجویز می‌کرد، که همه آنها باید در فرم و ترتیب صحیح برای صدور مجوز ارائه شود، خواه داوطلب از آزمون پرواز عبور کرده باشد یا خیر.
برخی از خلبانان مشهور اولیه که توسط باشگاه هوایی ایالات متحده مجوز صادر کرده‌اند در زیر ذکر شده‌است.