خودتنظیمی جریان خون مغز
خود تنظیمی جریان خون مغز فرایندی در پستانداران است که هدف آن حفظ جریان خون کافی و پایدار مغزی است. در حالی که اکثر سیستم های بدن مقداری از خودتنظیمی را نشان می دهند ، مغز نسبت به افزایش و کاهش فشار خون بسیار حساس است. خودتنظیمی مغزی نقش مهمی در حفظ جریان خون مناسب مغز دارد. پرفیوژن مغز برای زندگی ضروری است زیرا مغز نیاز متابولیکی بالایی دارد. بدن با استفاده از خودتنظیمی مغزی قادر است خون کافی حاوی اکسیژن و مواد مغذی را برای این نیاز متابولیکی به بافت مغز منتقل کند و CO2 و سایر مواد زاید را از بین ببرد.
خود تنظیمی مغزی به مکانیسم های فیزیولوژیکی گفته می شود که در هنگام تغییر فشار خون ، جریان خون را در یک سطح مناسب حفظ می کنند. اما با توجه به تأثیرات مهم سطح دی اکسید کربن شریانی ، میزان متابولیک مغزی ، فعال شدن عصبی ، فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک ، وضعیت بدن و همچنین سایر متغیرهای فیزیولوژیکی ، خود تنظیمی مغزی غالباً شامل محدوده وسیع تر تنظیم جریان خون مغزی است. این زمینه شامل مناطقی از قبیل واکنش CO2 ، اتصال عصبی عروقی و سایر جنبه های همودینامیک مغزی است.
این تنظیم جریان خون مغزی در درجه اول توسط شریان های کوچک انجام می شود ، که تحت تأثیر چندین سیستم کنترل فیزیولوژیکی پیچیده ، گشاد شده یا منقبض می شوند. اختلال در این سیستم ها ممکن است رخ دهد.مثلاً در اثر سکته مغزی ، تروما یا بیهوشی ، نارس بودن نوزادان و... . اندازه گیری غیر تهاجمی سیگنال های فیزیولوژیکی مربوطه مانند جریان خون مغزی ، فشار داخل جمجمه ، فشار خون ، میزان CO2 ، مصرف اکسیژن مغزی و غیره چالش برانگیز است. در مورد فیزیولوژی کنترل جریان خون و بهترین مداخلات بالینی برای بهینه سازی نتیجه بیمار هنوز ناشناخته است.
سه مکانیسم اصلی در فرایند اتوروگرافی مغزی نقش دارند: مایوژنیک،نوروژنیک،متابولیک.
البته مواد اندوتلیال نقش کمی در این فرایند دارند.
تنظیم متابولیک با تفاوت بین متابولیسم مغزی (تقاضا) و تحویل اکسیژن از طریق جریان خون مغزی (عرضه) هدایت می شود و با استفاده از یک ماده وازوکتیو عمل می کند. در اصل ، این یک سیستم کنترل بازخورد منفی است که به دنبال تعادل جریان خون مغزی نسبت به تقاضای آن است.
واکنش عضله صاف عروق نسبت به تغییر فشار خون محیطی و سپس تنظیم آن.
محرک های عضلات صاف عروقی توسط اعصاب سمپاتیک کنترل مشوند و پیام های تغییر فشار خون را به قسمت خودمختار ساقه مغز میفرستند.
علاوه بر این ، فاکتورهای اندوتلیال ، مانند اکسید نیتریک نیز ممکن است در این فرایند نقش داشته باشد.
برای ارزیابی خودتنظیمی مغزی ، حداقل باید به طور مداوم فشار خون شریانی و جریان خون مغزی را اندازه گیری کنیم. از آنجا که مقادیر CO2 تأثیر زیادی بر خود تنظیمی میگزارد، بنابراین توصیه می شود که به طور مداوم CO2 نیز اندازه گیری شود.
فشار خون شریانی می تواند با استفاده از یک کاتتر شریانی به صورت تهاجمی اندازه گیری شود. با این حال ، فشار شریانی غیر تهاجمی انگشت نیز می تواند با استفاده از تکنیک گیره صدا اندازه گیری شود. این روش با استفاده از ترکیبی از یک کاف انگشت و plethysmograph مادون قرمز است.
جریان خون مغزی را می توان به روش های مختلفی سنجید که سه وسیله غیر تهاجمی در حال حاضر بسیار مورد استفاده قرار می گیرند. سونوگرافی داپلر ، تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی یا (MRI) و طیف سنجی مادون قرمز .
کمیت خودتنظیمی مغزی همیشه شامل تغییراتی است که در جریان خون مغزی نسبت به تغییرات فشار خون مشاهده می شود. این تغییر فشار خون می تواند برانگیخته یا خودبخود باشد. تغییرات فشار خون برانگیخته می تواند نتیجه این موارد باشد:
کمی سازی بستگی به راه اندازی آزمایشی دارد و می تواند شامل روش هایی مانند رگرسیون ، همبستگی متقابل ، تجزیه و تحلیل عملکرد انتقال یا متناسب با مدل های ریاضی باشد.
اندازه گیری و درک خودتنظیمی مغزی یک چالش بزرگ است. علی‌رغم علاقه بالینی زیاد و تلاش زیاد محققین ، بهره مندی برای بیماران تاکنون محدود بوده است.__نمایه__
__بی‌بخش__