ازارد چارلز
آزارد چارلز (۷ ژوئیه ۱۹۲۱ – ۲۸ می ۱۹۷۵) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا و قهرمان سابق سنگین‌وزن بوکس جهان بود. او بسیاری از بزرگان بوکس را در سه وزن مختلف شکست داده بود و با ۹۵ برد، ۱۵ باخت و ۱ تساوی بازنشسته شد.
چارلز در لارنسویل، جورجیا متولد شد، اما معمولاً به عنوان اهل سینسیناتی، جایی که بزرگ شد، تصور می‌شود. چارلز از دبیرستان وودوارد در سینسیناتی، اوهایو فارغ‌التحصیل شد و در آنجا در حال تبدیل شدن به یک جنگنده مشهور بود. چارلز که با لقب «کبرای سینسیناتی» شناخته می‌شود، در دو رده نیمه سنگین و سنگین‌وزن با حریفانی برجسته مبارزه کرد، در نهایت در رده سنگین‌وزن نیز قهرمان جهان شد. اگرچه او هرگز عنوان سبک‌سنگین‌وزن را بدست نیاورد، اما مجله رینگ او را به عنوان بزرگترین نیمه سنگین‌وزن در تمام دوران معرفی کرده‌است.
چارلز کار خود را به عنوان سبک‌وزن در رده آماتورها شروع کرد، جایی که رکورد ۴۲–۰ را داشت. در سال ۱۹۳۸، او در مسابقات میان وزن برنده کمربند الماس شد. وی این کار را در سال ۱۹۳۹ با پیروزی در مسابقات قهرمانان دستکش طلایی شیکاگو انجام داد. او در سال ۱۹۳۹ قهرمان ملی رده میان وزن AAU شد. او در سال ۱۹۴۰ وارد مسبقات حرفه ای شد و در راند چهارم ملودی جانسون را ناک اوت کرد. چارلز در تمام ۱۷ مبارزه اول خود قبل از شکست مقابل کن اوورلین پیروز شد. پیروزی بر اعضاء آینده تالار مشاهیر، تدی یاروز و چارلی بارلی که از چارلی دوری می‌کرد، شروع به تحکیم چارلز به عنوان یک مدعی برتر در بخش میان وزن کردند. با این حال، او طول جنگ جهانی دوم در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و در طول سال ۱۹۴۵ نتوانست به صورت حرفه ای مبارزه کند.
وی پس از جنگ به عنوان نیمه سنگین‌وزن بازگشت و به پیروزی‌های قابل توجهی در مسابقات نیمه سنگین‌وزن و همچنین مدعیان قهرمانی سنگین‌وزن همچون آرچی مور ، جیمی بیوینس ، لوید مارشال و المر ری دست یافت. اندکی پس از ناک اوت کردن آرچی مور در راند سوم، یک تراژدی روی داد. چارلز با یک مدعی جوان به نام سام بارودی (Sam Baroudi) مبارزه و او را در راند ۱۰ ناک اوت کرد. بارودی در اثر جراحات وارده در این مبارزه درگذشت. چارلز از لحاظ روحی فرو ریخت و تقریباً دست از مبارزه کشید. چارلز نتوانست عنوان قهرمانی نیمه سنگین را بدست آوردِ، در نتیجه به سمت سنگین‌وزن روی آورد. چارلز پس از حذف جو باکسی و جانی هاینس ، عنوان بدون مدعی انجمن ملی بوکس سنگین‌وزن را در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۹ بدست آورد که پیش از آن ۱۵ دوره در اختیار جرسی جو والکات را بر عهده گرفت. یک سال بعد، او از بت خود و قهرمان سابق سنگین‌وزن جهان، جو لوئیس پیشی گرفت؛ و موفق به دفاع از این عنوان در برابر جرسی جو والکات، لی اوما و جوئی ماکسیم شد.
در سال ۱۹۵۱، چارلز برای بار سوم با والکات مبارزه کرد و عنوان را با ناک اوک در راند هفتم از دست داد. چارلز در یک تصمیم جنجالی برای بار چهارم باخت. اگر چارلز در این نبرد پیروز می‌شد، او به اولین مرد تاریخ تبدیل می‌شد که قهرمانی سنگین‌وزن را بدست می‌آورد. چارلز با حفظ برتری بحق خود با غلبه بر رکس لاین، تامی هریسون و کلی والاس و ناک اوت کردن باب ساترفیلد در دور مقدماتی، قهرمان سنگین‌وزن جهان روکی مارچیانو را به چالش کشید. دو نبرد تکان دهنده او با مارچیانو جزو کلاسیک‌های رینگ محسوب می‌شوند. در اولین دوره، که در ژوئن سال ۱۹۵۴ برگزار شد، وی با شجاعت در مقابل ماریانو قرار گرفت و در راندهای بعدی فاصله امتیازها را کم کرد. چارلز تنها مردی است که تمام ۱۵ راند کامل را در برابر مارچیانو پشت سر گذاشته‌است. تعدادی از هواداران و نویسندگان بوکس احساس کردند که چارلز شایسته این تصمیم است(The Distance). در بازی برگشت در سپتامبر، چارلز چنان ضربه شدید وارد کرد که تقریباً بینی ماریچیانو را به دو نصف تقسیم کرد. کورنرهای مارچیانو نتوانستند جلوی خونریزی را بگیرند و داور مسابقه را متوقف کرد، در نهایت مارچیانو با نتیجه ناک اوت در راند هشتم برنده شد.
مشکلات مالی، چارلز را مجبور به ادامه مبارزه کرد. او ۱۳ مسابقه از ۲۳ مسابقه آخر خود را باخت (با ثبت ۸۳ پیروزی، ۱۲ باخت و ۱ تساوی قبل از اینکه مشکلات مالی عاملی در حرفه او شود). او با رکوردهای نهایی ۹۳ برد، ۲۵ باخت و ۱ مساوی(۵۲ برد با ناک اوت) بازنشسته شد. قبل از بازنشستگی انتقام ۷ باخت خود را گرفت.
زمانی که در خیابان ۸۵ در شیکاگو زندگی می‌کرد با روکی مارچیانو و محمد علی کلی همسایه و دوست نزدیک بودند. چارلز همچنین در ی به بنام طبل‌های مائو مائو به ایفای نقش پرداخت. مائو مائو درامز، یک فیلم مستقل ماجراجویی در جنگل (پخش نشده) است که در سال ۱۹۶۰ در اطراف سینسیناتی توسط ارل شوویتمن Earl Schwieterman فیلمبرداری شد.
در سال ۱۹۶۸، چارلز به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک مبتلا شد که به بیماری لو گهریگ نیز معروف است. این بیماری پاهای چارلز را تحت تأثیر قرار داده و سرانجام وی را به‌طور کامل ناتوان کرد. یک کمک مالی برای کمک به چارلز برگزار شد و بسیاری از مخالفان سابق وی از طرف وی صحبت کردند. به ویژه راکی مارچیانو چارلز را شجاع‌ترین مردی که تاکنون جنگیده بود، نامید. بوکسور پیشین، روزهای آخر عمر خود را در خانه سالمندان گذراند. ازارد چارلز در ۲۸ می ۱۹۷۵ در شیکاگو درگذشت.
در سال ۱۹۷۶، سینسیناتی با تغییر نام پارک لینکلن درایو به ازارد چارلز درایو، چارلز را گرامی داشت. این خیابان محل سکونت وی در زمان اوج بود.
وی در سال ۱۹۹۰ به عضویت تالار مشاهیر بین‌المللی بوکس انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۲، چارلز در فهرست ۸۰ بوکسور ۸۰ سال گذشته، در رتبه ۱۳ قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۶، ازارد چارلز توسط IBRO (سازمان بین‌المللی تحقیقات بوکس) به عنوان یازدهمین بوکسور تمام زمان شناخته شد.
«کبرای سینسیناتی» استادی ماهر و مهارت فوق‌العاده ای در بوکس داشت. او سرعت، چابکی، دستی سریع و رقص پایی عالی داشت. چارلز دارای جک استادانه و یک پانچ ترکیبی عالی بود. او به عنوان یک‌نیمه سنگین‌وزن در اوج خود قرار داشت. سابقه وی کاملاً چشمگیر است. در برابر حریفان برتری مانند آرچی مور، چارلی برلی، لوید مارشال، جیمی بیوینس و جوی ماکسیم او یک ترکیب ۱۶–۲ چشمگیر بود. با وجود نیمه سنگین‌وزن بودن، او موفق به کسب عنوان سنگین‌وزن شد و ۹ بار از عنوان به درستی دفاع کرد. طبق رای‌گیری‌ها، تقریباً ۲۵٪ از رأی دهندگان چارلز را بین ۱۰ بوکسور برتر، نیمی از رأی دهندگان او را در صدر ۱۵ بوکسور برتر و دو سوم از رأی دهندگان او را در بین ۲۰ بوکسور برتر جهان جای داده‌اند.
در سال ۲۰۰۷، ESPN آنلاین ازارد چارلز را به عنوان ۲۷مین بوکسور بزرگ در تمام دوران، بالاتر از مبارزان برجسته ای همچون مایک تایسون، لری هولمز و جیک لموتا قرار داد.
در سال ۲۰۰۹، مجله بوکس از اگزارد چارلز به عنوان بزرگترین نیمه سنگین‌وزن جهان تا کنون نام برد، و بالاتر از امثال آرچی مور، باب فاستر، مایکل اسپینز و ژن تین بود.
مورخ برجسته بوکس، برت شوگر، چارلز را به عنوان هفتمین بوکسور سنگین‌وزن در تمام دوران ذکر کرد.