hotchpotch/miracl-hf-unified huggingface dataset:
احمد سرمست
احمد ناصر سرمست اتنوموزیکولوژیست افغان-استرالیایی و بنیانگذار و مدیر انستیتیوت ملی موسیقی افغانستان است.
از آنجا که پدر او استاد سلیم سرمست نوازنده, آهنگساز و رهبر ارکستر مشهوری در افغانستان بود، احمد سرمست تحت تأثیر طیف گسترده ای از موسیقی رشد یافت.
احمد سرمست در سال ۱۹۸۱ از لیسه مسلکی موسیقی در افغانستان فارغ التحصیل شد. در دهه نود او به سبب جنگ‌های داخلی افغانستان مجبور به ترک کشورش شد. او در سال ۱۹۹۳ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته موسیقی شناسی از کنسرواتوار دولتی مسکو دریافت کرد. در سال ۱۹۹۴ او پناهندگی کشور استرالیا را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۵ او به عنوان اولین افغان موفق به کسب دکترای موسیقی از دانشگاه موناش شد.
پس از سقوط رژیم طالبان احمد سرمست برای کمک به احیای موسیقی در کشور مادریش به افغانستان برگشت. با دعوت وزارت معارف افغانستان احمد سرمست برنامه خود را برای احیای مجدد موسیقی سنتی افغانستان که طی سال‌های حکومت طالبان سرکوب شده بود، آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶ احمد سرمست پیشنهاد خود مبنی بر گشایش یک مدرسه موسیقی برای احیای موسیقی افغانستان با برنامه ای درسی که ترکیبی از موسیقی افغان و غربی باشد را ارائه داد. او در سال ۲۰۰۸ به افغانستان بازگشت و در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۰ انستیتوت ملی موسیقی افغانستان را به‌طور رسمی افتتاح کرد.
در برنامه اصلی سرمست آموزش موسیقی در این مدرسه به‌طور انحصاری برای کودکان محروم و یتیمان و کودکان خیابانی در نظر گرفته شده بود. اما وزارت معارف افغانستان از او خواست که این آموزش‌ها را به شاگردان با استعداد مدارس ارائه دهد. در نهایت موافقت شد که امکانان آموزشی این مدرسه به صورت پنجاه-پنجاه در اختیار هر دو گروه قرار گیرد. کودکان محروم این انستیتوت هر ماه ۳۰ دلار کمک هزینه تحصیلی می‌گیرند.
در سال ۲۰۱۳ ارکستر جوانان افغان انستیتوت موسیقی افغانستان توری در آمریکا داشت. این ارکتسر در این تور در تالار کارنگی و مرکز کندی به اجرای برنامه پرداخت. در سال ۲۰۱۵ ارکستر زهره به عنوان اولین ارکستر موسیقی افغانستان که تمام اعضایش دختران هستند به رهبری نگین خپلواک به اجرای برنامه پرداخت.
احمد سرمست در یازدهم دسامبر 2014 در حمله انتحاری طالبان به مرکز d'Enseignement Français en افغانستان مجروح شد. در بیانیه منتشر شده توسط طالبان پس از این حمله احمد سرمست به اشاعه فساد بین جوانان افغان متهم شد.
بلافاصله پس از حمله احمد سرمست هوشیاری خود را از دست داده و به خاطر پارگی پرده هر دو گوشش بطور کامل ناشنوا شد. او را با عجله به بخش اورژانس جراحی یک شفاخانه در کابل انتقال دادند. او سپس به استرالیا بازگشت و در آنجا پزشکان جراح یازده ترکش را از بدن او خارج ساختند و توانستند قسمتی از شنوایی یکی از گوش‌هایش را بازگردانند. احمد سرمست هنوز هم از PTSD که در نتیجه حمله به او دست داده رنج می‌برد.
در سال ۲۰۱۲ فیلم مستندی با نام مدرسه موسیقی داکتر سرمست، به کارگردانی پولی واتکینز و بث فری ساخته شد.
تغییر زمان
تغییر زمان (به انگلیسی Changing Times)(عنوان اصلی: Les Temps qui changent) فیلمی درام به کارگردانی آندره تشینه که در سال 2004 منتشر شد.
با بازی کاترین دنو و ژرار دوپاردیو. این فیلم دربارهٔ یک مهندس ساخت و ساز است که برای نظارت بر یک پروژه جدید به مراکش می‌رود، تا زنی را که30 سال پیش دوست می‌داشت پیدا کند.
آنتوان، یک مهندس عمران فرانسوی موفق به سفر به طنجه می‌شود تا ساختمان را برای یک مرکز رسانه‌ای بزرگ نظارت کند. با این حال، انگیزه واقعی او این است که اولین عشق خود را از سی سال پیش (سیسیلیا) پیدا کند. پس از کشف این که سیسیلیا در طنجه زندگی می‌کند، او به‌طور ناگهانی هر روز در ایستگاه رادیویی که او برنامه فرانسوی-عربی را برگزار می‌کند، گل‌های خود را به او می‌فرستد، اما او به دنبال تحسین و ستایش او نیست. سیسیلیا، که مدت کوتاهی پس از پایان رابطه خود با آنتوان، ازدواج کرد، در حال حاضر تنها به طلاق می‌رسد، در حال حاضر با یک مرد جوان، ناتان، پزشک یهودی مراکشی ازدواج کرده‌است.اگرچه انتشار اولیه فیلم در دسامبر سال ۲۰۰۴ انجام شد، اما انتشار آن به‌طور منظم در ایالات متحده تا اواسط ژوئیه ۲۰۰۶، زمانی که در تئاتر پاریس در منهتن افتتاح شد، نبود. این فیلم در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۶ در آمریکا در ایالات متحده منتشر شد.
متاکریتیک فیلم را به‌طور متوسط ​​۶۴/۱۰۰ نمره داد، که نشان دهنده «بررسی کلی مطلوب» است.
نانامی شیونو
نانامی شیونو ؛ زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۳۷ در توکیو، رمان‌نویس و نویسندهٔ زن ژاپنی است که بیش از همه به واسطهٔ تألیف کتاب تاریخ ایتالیا در دورهٔ امپراتوری روم و رنسانس در دو کشور ژاپن و کره جنوبی شهرت دارد.
جلد مار
جلد مار یک فیلم کوتاه ۳۵ میلیمتری است محصول سال ۱۳۴۱، به کارگردانی هژیر داریوش. یک فیلم تجربی که به تجزیه و تحلیل روحیهٔ بیمارگونه و فرصت طلب یک زن می‌پردازد.
سیمرغ (باله)
سیمرغ موسیقی باله که توسط لوریس چکناواریان آهنگساز سرشناس ارمنی ساخته شده‌است.
کوروش کبیر (پوئم سمفونیک)
کوروش کبیر یک پوئم سمفونیک می‌باشد که توسط لوریس چکناواریان خلق شده‌است. در این اثر از آثار تاریخ‌نویسانی چون گزنفون و هرودوت بهره گرفته شده‌است و کل داستان کوروش در ۱۶ قطعه و سه قسمت بیان می‌شود.
این اثر از خواب پدر بزرگ کوروش آغاز و با صدور منشور حقوق بشر پایان می‌یابد.
اول بار در روز ۱۰ اوت همزمان با آمدن منشور حقوق بشر به ایالات متحده آمریکا در سانفرانسیسکو اجرا شد.
در این پوئم سمفونیک از آثار تاریخ نویسانی چون گزنفون و هرودوت بهره گرفته شده و کل داستان کوروش بزرگ در ۱۶ قطعه و سه قسمت بیان می‌شود. این اثر از خواب پدر بزرگ کوروش آغاز و با صدور منشور حقوق بشر پایان می‌یابد.
این سمفونی شامل قطعاتی چون «سیل و تاک»، «نخستین رؤیای آستیاگ، پادشاه ماد، باران»، «دومین رؤیای آستیاگ، سیل»، «زایش و ربوده‌شدن کوروش، اندوه ماندانا»، «کودکی کوروش در میان شبانان دشت، داستان شبانی»، «خشم استیاگ و مجازات کردن هارپاگ، سردار مادی»، «نبرد پاسارگاد، کوروش، استیاگ را شکست داده و امپراتوری پارسی را بنا می‌نهد»، «کوروش، شاه شاهان»، «نوروز، روز سال نو، اجتماع شهریاران»، «عشق کوروش و کاساندرا، دختر فرناسپ»، «ازدواج شاهانه»، «نبرد تیمبرا، کوروش، کرزوس پادشاه لیدیه را شکست می‌دهد»، «داینو، نیایش اسیران یهودی بابل، سرود عید فصح»، «ورود پیروزمندانه کوروش به بابل» و «منشور حقوق بشر کوروش، تدهین شده توسط خداوند» است.
«پوئم سمفونیک کوروش کبیر» در سال ۲۰۱۷ با ناظر ضبطی «آتش ارگا»، صدابرداری «مایک هچ» و «فلوتینگ ارت»، ادیت، میکس و مسترینگ «دیوید روول»، ضبط شده‌است.
این اثر در قالب یک آلبوم به رهبری لوریس چکناوریان با اجرای ارکستر سمفونیک لندن و «ارکستر ویسز»، ششم خرداد ۱۳۹۷ توزیع شد.
احمد التلیلی
احمد التلیلی ()؛ (زاده: ۱۶ اکتبر ۱۹۱۶ – درگذشته: ۲۵ ژوئن ۱۹۶۷) از رهبران ملی و یکی از سندیکالیست‌های معروف و از پایه‌گذاران دولت ملی جدید تونس در خانواده ای کشاورز به دنیا آمد. او از همان دوران نوجوانی در فعالیت‌های دانش‌آموزی شرکت داشت و بعدها به یکی از فعالین سندیکایی در سطح ملی تبدیل شد.
خانواده احمد التلیلی کشاورز و مذهبی بودند که فرزندانشان را از سنین کودکی برای حفظ قرآن و آموزش اصول نویسندگی و ادبیات عربی به مکتب می‌فرستادند. احمد دوران ابتدایی را در یک مدرسه فرانسوی (در زادگاهش) و دبیرستان را در مدرسه صادقیه به همراه تعدادی از دوستانش که بعدها از مقامات تونس شدند گذراند. او بعدها به الجزایر رفت و ابتدا به تجارت و سپس به نویسندگی پرداخت و همزمان به حزب مردم الجزایر پیوست. بعد از چند سال مجدداً به تونس برگشت و چند سال به شغل معلمی در مدارس پرداخت و سپس به عنوان کارمند در اداره پست مشغول به کار شد.
احمد التلیلی از پایه‌گذاران اتحاد سراسری اشتغال در ژانویه ۱۹۴۶ بود، او در آن زمان در هیئت رهبری متمرکز کردن سندیکاها انتخاب شد و در ژوئیه ۱۹۵۴ به عنوان دبیرکل اتحادیه سراسری اشتغال تونس انتخاب گردید و بعد از این که احمد بن صالح فعالیت‌هایش در رأس اتحادیه سندیکاها را در اواخر ۱۹۵۶ متوقف کرد، احمد التلیلی به‌جای او انتخاب شد و تا سال ۱۹۶۳ در این منصب باقی ماند. او همچنین از سال ۱۹۵۱، با حضور در دومین کنفرانس سندیکاهای آزاد در میلان (سیزل) در صحنه بین‌المللی نیز نقش خودش در زمینه امور سندیکایی را ایفا کرد و در سال ۱۹۵۶ به عنوان معاون سیزل انتخاب شد که تا سال ۱۹۶۴ ادامه داشت.
احمد التلیلی از کودکی در برخی جمعیت‌ها و از جمله جمعیت دانش آموزان در مدرسه صادقیه فعالیت داشت و سپس وارد حزب جدید مشروطه آزاد شد. او در جریان جنگ جهانی دوم به همراه تعدادی از دوستانش جمعیت هلال احمر تونس برای کمک به مردم را تأسیس کرد که کار آن توزیع غذا و دارو و پوشاک بین مردم بود. او در ابتدای دهه پنجاه نقش فعالی در انقلاب داشت و به همین خاطر در سال ۱۹۵۲ دستگیر و به زندان افتاد و در سال ۱۹۵۴ آزاد گردید. در کنفرانس حزب جدید مشروطه آزاد که در نیمه نوامبر ۱۹۵۵ در صفاقس تشکیل شد به عنوان عضو هیئت سیاسی انتخاب و مسئولیت دبیرخانه مالی حزب را عهده‌دار شد که تا هنگام فرارش از تونس در ژوئن ۱۹۶۵ ادامه داشت تا این که به دلیل نوشتن نامه‌ای به بورقیقه مخالفتش با او را اعلام کرد و فراخوان به دمکراسی داد از حزب کنار گذاشته شد. در سطح ملی احمد التلیلی اقدام به اعزام داوطلبان تونسی به جنگ فلسطین کرد و در عین حال نیز به‌طور گسترده‌ای به انقلاب الجزایر تا زمان استقلال آن در سال ۱۹۶۲ کمک می‌کرد.
احمد التلیلی در ۲۵ مارس ۱۹۶۷ به تونس بازگشت سلامت او به سرعت و سه ماه بعد کاهش یافت او در ژوئن سال ۱۹۶۷ در پاریس جان داد. بدن او در تونس در گورستان جلاز دفن شد.
جیم جانستون (آهنگساز)
جیمز آلن "جیم" جانستون (متولد ۱۹۵۹) آهنگساز و نوازنده آمریکایی است که بیشتر بخاطر آثارش در کمپانی دبلیودبلیوئی شهرت دارد. او آهنگساز بسیاری از موسیقی‌های ورودی بی‌نظیر و به‌یادماندنی سوپراستاران دبلیودبلیوئی از جمله موسیقی ورودی آندرتیکر، د راک، استُن کُلد استیو آستین و خود مِستر مک‌ماهون و صدها سوپراستار دیگر بوده‌است، تا سال ۲۰۱۴ که گروه $CFO کم‌کم بیشتر این مسئولیت را برعهده گرفتند و نقش جانستون کمتر شد.
او در دسامبر ۲۰۱۷ پس از سه دهه فعالیت در دبلیودبلیوئی، به دلایل نامعلوم از این کمپانی اخراج شد. این درحالیست که گفته می‌شود خود او مایل به ادامه کار در دبلیودبلیوئی بود.
رابرت فیلمر
سر رابرت فیلمر (به انگلیسی: sir robert filmer) (زاده ۱۵۸۸ - مرگ ۱۶۵۳) نظریه‌پرداز سیاسی اهل انگلستان بود که در آثار خود به دفاع از حقوق الهی پادشاهان پرداخت. شناخته‌شده‌ترین اثر او «پدرسالار» نام دارد که جان لاک در دو رساله در باب حکومت به نقد تفصیلی این اثر می‌پردازد. فیلمر خود از منتقدان توماس هابز و جان میلتون بود.
فیلمر پدرسالاری را تنها رابطه قدرت مشروع در جهان می‌دانست که هم در سطح خانواده و هم در سطح حکومت به آن قائل بود و بر این باور بود که این سلسله مراتب قدرت خواسته خداوند است. او برای توجیه موضع خود بر داستان آدم و حوا که در کتاب مقدس آمده تکیه می‌کند. کتاب پدرسالار توسط علی اردستانی در سال ۱۳۹۶ به فارسی برگردانده شده که توسط انتشارات نگاه معاصر به چاپ رسیده است.
استدلال علیه جمهوری، نگاهی به کتاب رابرت فیلمر
اشتاتبان
اشتاتبان (, ) یا قطار شهری گونه‌ای ترابری ریلی است که شامل تراموا یا قطار سبک شهری می‌شود که در کشور آلمان استفاده می‌شود.
احمد توفیق المدنی
احمد توفیق المدنی ()؛ (زاده ۱ نوامبر ۱۸۹۹ – درگذشته ۱۸ اکتبر ۱۹۸۳) دانشمند، مورخ و وزیر الجزایری در خانواده ای اهل علم در تونس به دنیا آمد. او درس خواندن را در حالی که بیش از ۵ سال نداشت در مکتبی در تونس آغاز کرد. سپس در سال ۱۹۰۹ به مدرسه القرانیه و سپس در سال ۱۹۱۳ جهت ادامه تحصیل به دانشگاه زیتونه رفت. او به مطالعه به‌خصوص در زمینه تاریخ بسیار علاقه‌مند بود و این مطالعات در شکل‌گیری افکار و اندیشه‌های عصیانگرانه او تأثیر زیادی داشت. خانواده احمد توفیق بعد از شکست انقلاب علیه اشغال فرانسه در سال ۱۸۷۱، (سال‌ها قبل از به دنیا آمدن او) از ترس سرکوب اشغالگران به تونس فرار کرده بودند و به همین خاطر احمد دوران جوانی و تحصیلاتش را در تونس سپری کرد. ورود او به دانشگاه زیتونه همزمان بود با شروع زندگی فکری و سیاسی او و همین باعث شد که مقامات فرانسه که تونس را نیز اشغال کرده بودند او را از آنجا به الجزایر تبعید کنند.
او مبارزاتش را در تونس آغاز کرد و با استفاده از حوادث جنگ جهانی اول در فاصله سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ به همراه یارانش هسته‌ای از دانشجویان مبارز را برای تحریک به انقلاب علیه اشغال فرانسه تشکیل داد و به همین خاطر در ۱۴ فوریه ۱۹۱۵ دستگیر و تا نوامبر ۱۹۱۸ در زندان به‌سر بود. او در جریان مبارزاتش در سال ۱۹۱۹ با رهبر جنبش ملی تونس یعنی عبد العزیز الثعالبی از بنیان‌گذاران حزب قانون اساسی تونس آشنا شد و به عنوان معاون دبیرکل این حزب تعیین شد؛ ولی این حزب در مقابل ضربات استعمارگر فرانسوی متلاشی شد و احمد توفیق در روز ۵ ژوئیه ۱۹۲۵ از تونس به کشور خودش یعنی الجزایر تبعید گردید.
در سال ۱۹۲۶ جمعی از روشنفکران الجزایر از جمله حاج مماد المنصالی، محمود بن ونیش و عمر الموهوب و احمد مدنی با کمک برخی دیگر یک باشگاه فرهنگی و سیاسی در پایتخت الجزایر تأسیس و نام آن را باشگاه ترقی گذاشتند. این باشگاه میعادگاه نخبگان روشنفکر بود و جلسات بحث و گفتگو و برنامه‌های مختلفی در آن برگزار می‌شد. در عین حال روشنفکران و متفکرین دیگر از سایر نقاط کشور نظیر شیخ عبدالحمید ابن بادیس و حتی افرادی از خارج الجزایر از قبیل شیخ احمد اسکریج مغربی نیز به این باشگاه دعوت می‌شدند.
در باشگاه ترقی بود که کمیته آماده‌سازی تأسیس هیئت علمای مسلمین الجزایر شکل گرفت که منشی آن احمد توفیق و رئیس آن عمر اسماعیل بود. هیئت علمای مسلمین سرانجام در ۵ می ۱۹۳۱ تأسیس شد که احمد توفیق به عنوان دبیرکل هیئت در شکل‌گیری و سازمان دادن آن نقش مهمی داشت. او در عین حال تا پایان سال ۱۹۵۶ ریاست هیئت تحریریه روزنامه البصائر که روزنامه رسمی هیئت بود را نیز عهده‌دار بود.
در سال ۱۹۵۶ به یکی از دوستانش بنام شیخ عباس الحسین به قاهره مسافرت و در آنجا به همراه برخی دیگر از جمله شیخ محمد بشیر الابراهیمی پیوستن هیئت علمای مسلمین الجزایر به جبهه آزادیبخش ملی و پیوستن کامل به انقلاب الجزایر را به صورت رسمی اعلام کردند. احمد توفیق به عنوان عضو هیئت خارجی جبهه آزادیبخش و عضو شورای ملی انقلاب الجزایر تعیین شد و سپس به عنوان عضوی در دولت موقت انتخاب شد و در همین زمان بود که وزارت فرهنگ را در دولت موقت الجزایر ایجاد نمود.
با استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ به عنوان وزیر اوقاف و امور دینی تعیین گردید و به دولت در تشکیل شورای انقلاب بریاست هواری بومدین در سال ۱۹۶۵ کمک نمود و پس از آن نیز مدتی به عنوان سفیر در تعدادی از کشورهای اسلامی خدمت کرد. از احمد توفیق چند کتاب پیرامون تاریخ الجزایر بجا مانده‌است.
احمد توفیق المدنی در ۱۸ اکتبر ۱۹۸۳ در پایتخت الجزایر درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.
منطقه خودمختار موقت
منطقه خودمختار موقت () کتابی است از نویسنده آنارشیست و شاعر حکیم بیگ (پیتر لامبورن ویلسون) که در سال ۱۹۹۱ توسط اتونومیدیا و در سال ۲۰۱۱ توسط انتشارات استودیو پاسیفیک با شماره شابک () منتشر شده‌است.
این مجموعه شامل سه بخش است: «هرج و مرج: بروشورهای آنارشیسم هستی‌شناسی»، «اطلاعیه‌های انجمن هرج و مرج هستی‌شناسی» و «منطقه خودمختار موقت».
این کتاب تاکتیک اجتماعی و سیاسی ایجاد فضای موقت که از ساختارهای رسمی کنترل اجتناب می‌کند را توضیح می‌دهد. این نوشتار از مثالهای مختلفی از تاریخ و فلسفه استفاده می‌کند که هر کدام نشان می‌دهد که بهترین راه برای ایجاد یک سیستم غیر سلسله مراتبی روابط اجتماعی، تمرکز بر روی حال حاضر و آزاد کردن ذهن خود از مکانیزم‌های کنترلی که بر روی آن تحمیل شده‌است، می‌باشد.
بیگ استدلال می‌کند که در شکل‌گیری یک منطقه خودمختار موقت، اطلاعات به ابزار مهمی تبدیل می‌شود که خود را در شکاف رویه‌های رسمی پنهان می‌کند. قلمرو جدیدی در حد فاصل بین مناطق از قبل تأسیس شده، ایجاد می‌گردد. هر تلاش برای پایداری که فراتر از لحظات پیش برود، به یک سیستم ساختاری که به‌طور ناگهانی خلاقیت فردی را خنثی می‌کند، رو به وخامت می‌گذارد. این همان فرصت در خلاقیت است که توانمندسازی واقعی است.
بیگ، سپس این مفهوم را به فراتر از «موقت» گسترش داد و گفت: «ما مجبور بودیم این واقعیت را در نظر بگیریم که تمام مناطق خودمختار موجود، موقتی نیستند. بعضی مناطق کمابیش دائمی هستند؛ لذا، این به مفهوم منطقه خودمختار دائم است.»
بخش عناوین به زیر بخش‌هایی که در پایین می‌آید تقسیم می‌شود:
مرکز ملی مبارزه با تروریسم
مرکز ملی مبارزه با تروریسم () یا) یک سازمان دولتی ایالات متحده است که مسئول تلاش‌های مبارزه با تروریسم داخلی و ضدتروریسم بین‌المللی است. این مرکز در یک مجتمع مدرن در مک‌لین، ویرجینیا در تقاطع آزادی نزدیک تایسونز کرنر، ویرجینیا واقع شده‌است. این مرکز در زمینه تروریسم به ایالات متحده مشاوره می‌دهد.
بخشی از دفتر اداره‌کننده اطلاعات ملی، گروهی از متخصصین دیگر آژانس‌های فدرال شامل سازمان سیا، اف‌بی‌آی و وزرات دفاع را گردهم می‌آورد.
اریک هولدر، دادستان کل ایالات متحده آمریکا، در سال ۲۰۱۲، این سازمان را مجاز نمود تا به جمع‌آوری، ذخیره و تجزیه و تحلیل داده‌های گردآوری شده از شهروندان آمریکایی، از طریق منابع دولتی و غیردولتی برای رفتارهای مشکوک ناشی از بازشناخت الگو تجزیه و تحلیل نموده و این داده‌ها را با کشورهای خارجی به اشتراک بگذارد.
این اقدام، بخاطر تلاش پیش از وقوع جرم که بیشتر مشابه عملکرد اداره هوشیاری اطلاعات و پائیدن مردم می‌گردید جنجال‌برانگیز شد.
سازمان پیشرو مرکز ملی مبارزه با تروریسم(NCTC)، مرکز ائتلاف تهدید تروریستی (TTIC) در تاریخ ۱ مه ۲۰۰۳ توسط رئیس‌جمهور جرج دابلیو بوش با فرمان اجرایی ۱۳۳۵۴ تأسیس شد. پرزیدنت بوش ایجاد TTIC را در سخنرانی وضعیت کشور آمریکا در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد. TTIC در پاسخ به توصیه‌های کمیسیون ملی حملات تروریستی علیه ایالات متحده (کمیسیون ۱۱ سپتامبر) که حول حمله تروریستی ۱۱ سپتامبر تحقیق می‌کرد تأسیس گردید. در بین سایر موضوعات، کمیسیون ۱۱ سپتامبر نتیجه‌گیری کرده‌است که «قبل از ۱۱ سپتامبر، هیچ اقدامی توسط دولت آمریکا، پیشروی توطئه‌های القاعده را مختل یا حتی به تعویق نینداخته است».
قانون رفرم اطلاعات و پیشگیری از تروریسم سال ۲۰۰۴ نام TTIC به NCTC تغییر داد و این ارگان را تحت مسئولیت اداره‌کننده اطلاعات ملی قرار داد. این ارگان به پایگاه داده‌های مختلفی شامل داده‌هایی از آژانس امنیت ملی و سیا دسترسی پیدا کرد و مسئول بانک داده‌های هویت تروریستی (TIDE)می‌باشد. همچنین پایگاه اطلاعاتی سیستم ردیابی حوادث جهانی را در دسترس عموم قرار می‌دهد.
این مرکز به تجزیه و تحلیل اطلاعات تروریسم از جمله اطلاعات بالقوه تهدید داخلی می‌پردازد؛ بر ارتباطات بین‌المللی و داخلی برای تهدیدات بالقوه نظارت دارد؛ اطلاعات عملیاتی قابل پیگرد در دادگاه را ایجاد می‌کند تا به‌طور بالقوه مانع فعالیت‌های جنایی در داخل کشور شود؛ اطلاعات تروریستی را بایگانی می‌کند؛ فعالیت‌های مبارزه با تروریسم ایالات متحده را با فناوری اطلاعات(IT) پشتیبانی می‌کند؛ و فعالیت‌های ضدتروریسم را که توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، شورای امنیت ملی و شورای امنیت داخلی دستور داده می‌شود را طراحی می‌کند.
اهداف آن شامل ارائه اطلاعات تروریسم به جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا؛ تهیه فهرست تفصیلی لیست تروریست‌ها و گروه‌های تروریستی، تهیه حوادث تروریستی در سراسر جهان؛ حمایت از واکنش به حوادث تروریستی در ایالات متحده و سراسر جهان؛ و نوشتن ارزیابی‌ها و بریفینگ‌ها توجیهی برای سیاست گذاران است.
بعد از سوء قصد تروریستی علیه پرواز ۲۵۳ نورث‌وست ایرلاینز، NCTC موظف شد با به وجود آوردن یک پروسه «تمام عیار و جامع» از اولویت تهدیدات تروریستی اقدامات تحت تعقیب قرار دادن را به وسیلهٔ «بانک داده‌های هویت‌های تروریستی» شناسایی کرده و به لیست تحت مراقبت‌ها اضافه کند.
بانک داده‌های هویت‌های تروریستی (TIDE) پایگاه داده‌ای است که توسط NCTC تهیه شده‌است که حاوی بیش از ۱۲۰۰۰۰ هویت افراد مظنون به ارتباطات تروریستی و افراد داخلی است که از جمله نام‌های شامل تروریست شناخته شده یا مظنون و همچنین وابستگان آن‌ها است.
SMN1
SMN1 که برگرفته از عبارت «بقای سلول عصبی حرکتی ۱» () است و با نام، «GEMIN1» هم شناخته می‌شود، نام یک ژن است که در انسان، پروتئین SMN را کد می‌کند.
SMN1 نسخهٔ تلومری ژن است که پروتئین SMN را کد می‌کند. نسخهٔ سانترومری آن، SMN2 نام دارد. هر دوی این نسخه‌ها، بخشی از دوپلیکاسیون وارونهٔ ۵۰۰ کیلو جفت‌بازی بر روی بازوی بلند کروموزوم ۵ هستند که تقریباً نسخه‌هایی یکسان از ژن بوده و هر دو، یک نوع پروتئین را کد می‌کنند.
جهش در SMN1 با بروز بیماری آتروفی عضلانی نخاعی در ارتباط است؛ حال آنکه جهش در SMN2 به‌تنهایی، منجر به این بیماری نمی‌شود. اگر جهش به‌طور همزمان در هر دو رخ دهد، جنین قبل از تولد می‌میرد.
سامانه بازدارنده سرعت
سامانه نگهدارنده سرعت یا کروز کنترل () سامانه‌ای خودکار برای مهار سرعت در وسایل نقلیهٔ موتوری است. این سامانه یک خودمهار کاری است که با کنترل جریان سوخت مایهٔ پایداری سرعتی می‌شود که راننده تنظیم می‌کند.
کروز کنترل شامل سه دکمه‌ی set و cancel و resume است که قابلیت کروز را کنترل می‌کند. با فشردن پدال ترمز کروز خاموش می‌شود.
استفاده از کروز کنترل دارای مزایا و معایبی است که از این میان می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
استفاده نادرست و نابجا از کروز کنترل می‌تواند قدرت کنترل راننده در حین رانندگی را کاهش داده و سبب ایجاد تصادف شود. این عوامل عبارتند از:
گردان ۷۱ ویژه
گردان ۷۱ ویژه ()) یا گردان ۷۱ ضدتروریسم، یک گردان نیروهای ویژه اردن است که متخصص در مبارزه با تروریسم است. این گردان در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد و امروزه یکی از بهترین واحدهای نیروهای ویژه آموزش دیده در خاورمیانه شناخته شده‌است.
این گردان در چندین عملیات شرکت کرده‌است.
71st Special Battalion exercise video
SMN2
SMN2 که برگرفته از عبارت «بقای سلول عصبی حرکتی ۲» () است، نام یک ژن است که در انسان، پروتئین SMN را کد می‌کند.
با آنکه جهش در نسخهٔ تلومری ژن (یعنی SMN1) با بروز بیماری آتروفی عضلانی نخاعی در ارتباط است؛ اما جهش در SMN2 (نسخهٔ سانترومری آن) موجب بروز این بیماری نمی‌شود.
قانون ضدتروریسم ۲۰۰۹
قانون ضدتروریسم ۲۰۰۹ ()، یک قانون بنگلادشی است که برای هدف قرار دادن تروریسم بطور ویژه طراحی شده‌است.
این قانون توسط دولت اتحاد بزرگ به رهبری مجمع عوام بنگلادش در سال ۲۰۰۹ تدوین شد. این قانون از ۱۱ ژوئن ۲۰۰۸ شامل تأثیر عطف به ماسبق شد. این قانون برای هدف قرار دادن تروریست‌ها و موسسات مالی مورد استفاده آنها طراحی شده بود. در اصلاحیه سال ۲۰۱۲ این قانون، بالاترین مجازات در این قانون به مجازات اعدام تغییر داده شد. در سال ۲۰۱۳ اصلاحیه دیگری استفاده از محتوای رسانه‌های اجتماعی به عنوان مدرک را مجاز شمرد.
گروه حقوق بشر، اودیکار، خواستار لغو این قانون شده‌است چرا که این قانون را به عنوان یک توطئه برای سرکوب مخالفان دولت توصیف می‌کند. مواردی که تحت این قانون قرار می‌گیرند نیاز به تصویب دولت برای برای شروع محاکمه دارند که گاهی اوقات به تأخیر می‌افتد؛ بنابراین، این قانون به‌طور مؤثری پرونده‌ها را در وضعیت فراموشی قانونی قرار می‌دهد.
مرکز اطلاعات و اخبار تروریسم
مرکز اطلاعات و اخبار تروریسم () که همچنین به عنوان مرکز اطلاعات و اخبار تروریسم مایر آمیت شناخته می‌شود و به افتخار مایر آمیتی تأسیس شده‌است، یک گروه تحقیقاتی اسرائیلی است که با ارتش اسرائیل و کنگره یهودی‌های آمریکا روابط نزدیکی دارد. این سازمان بخشی از مرکز اطلاعاتی هوشمند اسرائیل (IICC) است.
مرکز اطلاعات و اخبار تروریسم مایر آمیت (ITIC) در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد. این مرکز توسط سرهنگ (بازنشسته) رئوبن ارلیک، یک افسر اطلاعاتی سابق ارتش اسرائیل مدیریت می‌شود. براساس وب سایت این مرکز، آی تی آی سی بخشی از مرکز میراث اطلاعات اسرائیل (IICC)است که یک سازمان غیردولتی بوده و خود را وقف خاطرات کسانی که از جامعه اطلاعاتی اسرائیل از بین رفته‌اند، کرده‌است.
این سازمان ارتباط نزدیکی با فرماندهی نظامی اسرائیل دارد و در وزارت دفاع اسرائیل دفتر دارد. این مرکز به عنوان «چهره عام اطلاعات اسراییل» توصیف شده‌است و به عنوان "یک «مجرا» برای انتشار اطلاعاتی که اطلاعات نظامی اسرائیل نمی‌خواهد به‌طور مستقیم با آن ارتباط برقرار کند ،" می‌باشد.
چندین عضو سابق جامعه اطلاعاتی اسرائیل (موساد، اطلاعات نظامی، شاباک و ناتیو) از رابطه «همزیستی» میان این مرکز و اطلاعات نظامی اسرائیل و تأسیس این مرکز انتقاد کرده‌اند و استدلال آنها این است که ارتباط اطلاعات نظامی با ارگان تبلیغاتی برای تجزیه و تحلیل «هدف» و «ایدئولوژیک بی طرفانه» مضر خواهد بود. استیون ارلانگر در نیویورک تایمز نوشت که سخنگوی این مرکز اذعان کرد که مرکز یادشده از دولت اسرائیل پول دریافت می‌کنند.
کارکنان پژوهشی مرکز که عمدتاً افسران سابق اطلاعات نظامی هستند، گزارش‌های هفتگی را جمع‌آوری و تألیف می‌کنند که در وب سایت خود به صورت آنلاین منتشر می‌شود.
موضوعات اصلی این مرکز عبارتند از: حکومت خودگردان فلسطین، حزب‌الله لبنان، تروریسم مالی و بازاریابی، که توسط دولت‌های تروریستی (به ویژه ایران و سوریه) حمایت می‌شوند، یهودستیزی، اسلام رادیکال، جهاد جهانی و القاعده و جنگ اسرائیل- فلسطین.
در سال ۲۰۱۰، این مرکز یک گزارش تحقیقاتی منتشر کرد که در آن به این نتیجه رسید که در جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) براساس گزارش هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره مناقشه غزه، حماس از زیرساخت‌های غیرنظامی و مردم (از جمله کودکان) به عنوان سپر انسانی استفاده ک.
SMN
SMN که مخفف عبارت انگلیسی «بقای سلول عصبی حرکتی» () است، نام پروتئینی است که در انسان توسط ژن‌های SMN1 و SMN2 کد می‌شود.
این پروتئین در سیتوپلاسم سلول‌های جانوری و همچنین هستهٔ آنها یافت می‌شود و کارش تنظیمِ رونویسی ژنتیکی، بازسازی تلومراز و انتقال فعال سلولی است. کمبودِ این پروتئین که اغلب ثانویه به جهش SMN1 است، منجر به نقضِ شدیدِ پیرایش آران‌ای، به‌ویژه در نورون‌های حرکتی نخاع می‌شود و یکی از عوامل بروز آتروفی عضلانی نخاعی است.
پژوهش‌های بعدی نشان داد که این پروتئین در حرکتِ سلول‌های عصبی جنینی و تمایز آنها نیز نقش دارد.
زکریا لبیض
زکریا لبیض (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پی‌اس‌وی، اسپورتینگ، ویتس، فولام، اوترخت و آژاکس اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده‌است.
اشرف لزعر
اشرف لزعر (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پالرمو، نیوکاسل یونایتد، بنونتو و شفیلد ونزدی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده‌است.
یحیی اردلان
یحیی اردلان در سال ۱۳۱۳ در تهران به دنیا آمد. یحیی اردلان فرزند نصراله خان اردلان و خانم معزز الملوک جلالی قاجار و نوه غلامرضا خان اردلان ملقب به فخرالممالک از رجالاواخر دوره قاجاریه و پس از آن می‌باشد که در عصر خود معاونت حکومت کردستان، حکومت ولایات ثلاث (ملایر، تویسرکان و نهاوند) حکومت ثلاث (گلپایگان و کمره و خوانسار) حکومت بروجرد و کاشان و همدان را به عهده داشت. غلامرضا خان اردلان (فخرالممالک) نقاشی خوش ذوق بود و خطی بسیار زیبا داشت. هم او و هم برادرش برادران اردلان از شاگردان و بعداً از دوستان صمیمی و نزدیک کمال‌الملک بودند.
یحیی اردلان تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبستان ادب و مدرسه آلیانس تهران و دارالفنون به پایان رسانید. تحصیلات عالی را در رشته حقوق دانشکده حقوق دانشگاه تهران طی نمود و در سال ۱۳۳۵ به اخذ درجه لیسانس حقوق قضایی نایل شد. در سال ۱۳۴۱ موفق به اخذ درجه دکترای حقوق بین‌الملل از دانشگاه پاریس شد و به استخدام وزارت خارجه درآمد. در مدت ۲۳ سال خدمت در آن وزارت خانه علاوه بر ماموریت‌های موقت سمت‌های سرکنسولی، رایزن درجه یک و کاردار به ایشان محول گردید. وی همچنین در وزارت خارجه معاونت اداره کل کارگزینی، اداره نهم سیاسی، ریاست تشکیلات و روش‌ها، اداره بودجه و اداره تشکیلات و دفتر خدمات و نیز مدیریت عامل شرکت تعاونی کارکنان وزارتخانه را به عهده داشت.
یحیی اردلان به زبان‌های انگلیسی، فرانسه و ایتالیایی تسلط کامل داشت و دارای پروانه مترجمی در این سه زبان از قوه قضاییه بود و سال‌های زیادی به شغل ترجمه در دارالترجمه شماره ۱ تهران اشتغال داشت. علاوه بر آن، ریاست هیئت مدیره کانون مترجمان رسمی، عضویت هیئت ممتحنه مترجمان رسمی، شورای عالی ترجمه و هیئت بررسی تخلفات مترجمان رسمی کشور را به عهده داشت.
یحیی اردلان در صبح ۱۲ تیرماه ۱۳۹۳ در حالی که تنها فرزندش مریم و همسرش مهری فرشیدی بر بالین او بودند، پس از دو سال بیماری درگذشت.
دکتر یحیی اردلان چند سالی هم به تدریس رشته متون حقوقی به زبان انگلیسی در دانشگاه مشغول بود. مدتی هم با «مجله حقوقی دادگستری» همکاری داشت. مقالات زیادی به قلم یحیی اردلان و جراید درج و منتشر گردیده‌است.
کتاب‌های مشهوری از قبیل کتاب "شهرها و ملل" تألیف اسوالد اشپنگلر، "حقوق و بودجه فرانسه" تألیف برنا بوژار، "رقابت آزاد و انحصار" تألیف جمعی از نویسندگان اروپایی را به زبان فارسی ترجمه کرده‌است.
کتابی با عنوان "اوضاع سیاسی – اقتصادی و فرهنگی کویت" از یحی اردلان به یادگار مانده‌است.
برخی از کتاب‌های یحیی اردلان عبارتند از:  آیین تصویب لایحه بودجه در فرانسه مقایسه با سایر کشورهای اروپایی و ایالات متحده آمریکا/ژان -کلود - مارتینز، پی یر دی مالتا؛ یحیی اردلان رق‍اب‍ت آزاد و ان‍ح‍ص‍ار ت‍ج‍رب‍ه چ‍ن‍د ک‍ش‍ور/ ت‍ه‍ی‍ه ش‍ده در م‍ع‍اون‍ت ام‍ور م‍ن‍اطق و م‍ج‍ل‍س، گ‍روه م‍طال‍ع‍ات‍ی ب‍ررس‍ی ق‍وان‍ی‍ن و م‍ق‍ررات م‍ان‍ع ت‍وس‍ع‍ه؛ م‍ت‍رج‍م‍ان ی‍ح‍ی‍ی اردلان … [و دی‍گ‍ران] ق‍ب‍س‍ات م‍ن م‍ع‍ارف ال‍ق‍رآن ال‍ک‍ری‍م = ان‍واری از م‍ع‍ارف ق‍رآن‍ی ب‍ا ت‍رج‍م‍ه ای‍ت‍ال‍ی‍ای‍ی‌/ اع‍داد ح‍س‍ی‍ن ح‍ائ‍ری ک‍رم‍ان‍ی؛ م‍س‍اه‍م‍ه ی‍ح‍ی‍ی اردلان، ب‍رات‍ع‍ل‍ی ب‍اب‍اپ‍ور م‍ت‍ون ح‍ق‍وق ب‍ودج‍ه ف‍ران‍س‍ه‌/ ب‍رن‍ارد پ‍وژاد؛ م‍ت‍رج‍م ی‍ح‍ی‍ی اردلان؛ م‍ق‍دم‍ه ت‍طب‍ی‍ق‍ی از ه‍ادی اس‍م‍اع‍ی‍ل‌زاده، م‍ح‍م‍درض‍ا ت‍ه‍ران‍ی؛ ت‍ه‍ی‍ه ش‍ده در م‍ع‍اون‍ت ام‍ور م‍ن‍اطق و م‍ج‍ل‍س، گ‍روه م‍طال‍ع‍ات‍ی ب‍ررس‍ی ق‍وان‍ی‍ن و م‍ق‍ررات م‍ان‍ع ت‍وس‍ع‍ه
شهرآشوب (بازیگر)
نسرین قدیری با نام هنری شهرآشوب بازیگر سینما اهل ایران بود.
نسرین قدیری کار در سینما را با نام هنری شهرآشوب و با فیلم مردها و نامردها در سال ۱۳۵۲ آغاز کرد. بعد از کار در ۷ فیلم سینمایی و یک سریال تلویزیونی، نام شهرآشوب را کنار گذاشت و با نام حقیقی خود (؟) نسرین قدیری شروع به فعالیت کرد. آخرین بار در فیلم پرستوهای عاشق در سال ۱۳۵۶ دیده شد و بعد از آن دیگر هیچ خبری از وی شنیده نشد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
وررس
وررس (به ایتالیایی: Verrès) یک کومونه در ایتالیا است که در واله دائوستا واقع شده‌است. وررس ۸٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۵۸ نفر جمعیت دارد و ۳۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Moûtiers خواهرخواندهٔ وررس هست.
سونچینو (لمباردی)
سونچینو (به ایتالیایی: Soncino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده‌است. سونچینو ۴۵٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاستلنوو دل فریولی
کاستلنوو دل فریولی (به ایتالیایی: Castelnovo del Friuli) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پوردنونه واقع شده‌است. کاستلنوو دل فریولی ۲۲٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹۰۴ نفر جمعیت دارد و ۲۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رودخانه چرچیل
رود چرچیل (به فرانسوی: "Rivière Churchill") یک رود بزرگ در آلبرتا، ساسکاچوان و منیتوبای کانادا است. طول این رود تا دریاچهٔ چرچیل ۱۶۰۹ کیلومتر است. نام این رودخانه از نام جان چرچیل، دوک نخست مارلبرو و فرماندار خلیج هادسون در سال‌های ۱۶۸۵ تا ۱۶۹۱، گرفته شده‌است. کری‌ها (بومیان منطقه) به این رود، "میسینیپی" می‌گفتند به معنی "آب‌های بزرگ". این رود به تمامی در سپر کانادا قرار دارد.
مردمان کری
کری‌ها یا مردمان کری (به زبان کری: Nēhiyaw) عبارتند از بزرگترین گروه‌های اولیه که در آمریکای شمالی ساکن بودند جمعیت آنها در کانادا بیش از ۲۰۰ هزار تن بود. بیشتر این گروه‌ها در کانادا در شمال و غرب دریاچه سوپریور در انتاریو، منیوبا، ساسکاچوان، آلبرتا و قلمروهای شمال غرب ساکن اند. نزدیک به ۳۸ هزار تن از آنها در استان کبک زندگی می‌کند.
موزه بارنوم
موزهٔ بارنوم یا موزهٔ آمریکایی بارنوم ("Barnum's American Museum") موزه ای بود که در سال‌های ۱۸۴۱ تا ۱۸۶۵ نبش خیابان برادوی و خیابان اَن در نیویورک قرار داشت. این موزه نخست موزهٔ اسکادر بود که توسط فینیاس تیلور بارنوم خریداری شد و نامش به موزهٔ بارنوم تغییر کرد. در این موزه نمایش‌های عجیب و آموزشی ارائه می‌شد.
موزهٔ بارنوم در سال ۱۸۶۵ به‌طور کامل سوخت. در سال ۲۰۰۰ این موزه به صورت مجازی بازسازی شد.
احمد طالب ابراهیمی
احمد طالب ابراهیمی (؛ زادهٔ ) وزیر سابق و فرزند شیخ علامه بشیر ابراهیمی دارای تحصیلات دکترا در طب از فعالین «اتحادیه دمکراتیک دوستداران بیان» بود. او در دوران جوانی به جبهه آزادیبخش ملی الجزایر پیوست و سرانجام نیز به عنوان نماینده دولت موقت (الجزایر) در قاهره تعیین گردید.
احمد طالب در روز ۵ ژانویه ۱۹۳۲ در شرق الجزایر در خانواده ای که گفته می‌شود نسبت آن‌ها به ابوبکر می‌رسد به دنیا آمد. پدر او یکی از بنیانگذاران هیئت علمای مسلمین الجزایر و اولین ناظر فعالیت‌های آن در غرب الجزایر به ویژه در شهر تلمسان بود و به همین خاطر نیز احمد طالب عمده دوران کودکی و جوانی‌اش را در شهر تلمسان گذرانده‌است.
پدر احمد طالب مخالف رفتن احمد به مدرسه فرانسویان بخاطر آموزش‌های غربی آن بود ولی یکی از دوستانش او را قانع کرد که آموزش فرانسوی به نفع احمد در مبارزه علیه استعمار فرانسه است و بر همین اساس احمد برای آموزش به مدرسه فرانسوی‌ها فرستاده شد.
موقعی که پدر احمد از تأیید فرانسه در جنگش علیه آلمان در سال ۱۹۳۹ قاطعانه سر باز زد دستگیر و با خشونت به تبعید در نقطه‌ای صدها کیلومتر دورتر از تلمسان فرستاده شد و این در شکل‌گیری ذهن احمد و آشنایی اش با برخوردهای استعمار فرانسه تأثیر جدی داشت. احمد در غیاب پدرش که یا در زندان یا در تبعید به سر می‌برد، رو به سیاست آورد و به ویژه کشتار نزدیک به ۴۵ هزار نفر در تظاهرات بزرگ و سراسری ۸ مه ۱۹۴۵ تأثیر زیادی روی او گذاشت. ابراهیمی در سال ۱۹۴۹ با ورود به دانشگاه به انجمن دانشجویان مسلمان شمال آفریقا پیوست و در کلیه تظاهراتی که توسط این انجمن ترتیب داده می‌شد شرکت می‌کرد. او برای اولین بار در دانشگاه متوجه محتوای آموزش‌هایی که سرشار از فرهنگ استعماری و القای شکست ناپذیری استعمار فرانسه بود گردید و به این فکر افتاد که در نقطه مقابل این فرهنگ و برای مقابله با آن یک روزنامه بزبان فرانسه بنام «جوانان مسلمان» منتشر کند.
ابراهیمی پس از ۵ سال تحصیل در دانشگاه الجزایر برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت و همپای با تحصیل به مبارزه‌اش در اتحادیه سراسری دانشجویان مسلمان الجزایری و سپس در فدراسیون فرانسوی جبهه آزادیبخش ملی ادامه داد و در جلسات بسیاری که در دانشگاه‌های مختلف فرانسه تشکیل می‌شد شرکت می‌کرد. او از ابتدای مارس ۱۹۵۶ تا پایان فوریه ۱۹۵۷ که توسط مقامات فرانسه دستگیر شد به زندگی کاملاً مخفی روی آورد و از جمله مهم‌ترین اقدامات او هماهنگی بین اعضای فدراسیون فرانسه و رهبری جبهه آزادیبخش بود.
احمد سرانجام در سال ۱۹۵۷ با تعدادی از یارانش توسط پلیس فرانسه دستگیر و به زندان افتاد. او در زندان با ۵ تن از رهبران جنبش بنام‌های احمد بن بلا، محمد بوضیاف، حسین آیت احمد، محمد خیضر و مصطفی الاشرف آشنا شد و با آن‌ها جلسات متعددی در زمینه بحث و گفتگوهای سیاسی داشت. احمد الابراهیمی در سپتامبر ۱۹۶۱ از زندان فرانسه آزاد و به تونس و از آنجا به مغرب و بعد هم برای برخی معالجات پزشکی به نیویورک رفت. او سپس به دیدار خانواده اش در قاهره که از سال ۱۹۵۲ آن‌ها را ندیده بود رفت و در ژوئیه ۱۹۶۲ به الجزایر برگشت و فعالیت‌هایش را با تشکیل یک کمیته کوچک سه نفره جهت ادامه ارتباط با سایر بخش‌های جبهه آزادیبخش ادامه داد.
احمد الابراهیمی در دهه‌های ۶۰، ۷۰ و ۸۰ مسئولیت چندین وزارتخانه الجزایر را بعهده داشت و در انتخابات سال ۱۹۹۹ نیز کاندیدای ریاست جمهوری بود.
فهرست اهالی بوکان
بوکان در جنوب مرکزی استان آذربایجان غربی واقع شده و برپایهٔ آخرین سرشماری، ۱۹۳٬۵۰۱ نفر جمعیّت دارد و سومین شهر بزرگ این استان است. فهرست افرادِ سرشناس در زمینه‌های گوناگون در طول تاریخ که در شهر یا شهرستان بوکان به دنیا آمده‌اند، زیسته‌اند، درگذشته‌اند یا تبار بوکانی دارند در زیر آمده‌است. برای فهرستی که بر پایهٔ حروف الفبا مرتب شده‌است، را ببینید.
جوری که نگاه می‌کند
جوری که نگاه می‌کند (؛ ترجمه «نمی‌خواهم تنها برگردم») فیلمی در ژانر رمانتیک به کارگردانی دانیل ریبریو است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد که اولین بار در فوریه ۲۰۱۴ در شصت و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین پخش شد و در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در سینماهای برزیل روی پرده رفت.
«جوری که نگاه می‌کند» دو جایزه از شصت و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین گرفت: فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم برای بهترین فیلم پاناروما و جایزه تدی برای بهترین فیلم با موضوع دگرباشی جنسی.
منیره صلح
منیره صلح ()، (زاده ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۱ – درگذشته ۲۷ نوامبر ۲۰۱۰) یک شخصیت انسان‌دوست از پیشتازان مبارزه برای حقوق زنان و معلولین در لبنان بود. او اولین زن مسلمان در لبنان و شاید در جهان عرب بود که برای عضویت در پارلمان کاندید شد و سه بار در انتخابات پارلمانی سال‌های ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ خودش را کاندید کرد ولی هیچگاه انتخاب نشد. منیره انستیتوی معلولین امید را در سال ۱۹۵۹ تأسیس کرد و اولین مرکز از نوع خودش در لبنان و جهان عرب بود. او همچنین در سال ۱۹۸۴ انجمن اولیای اطفال معلول که اولین مرکز از نوع خودش در لبنان بود را تأسیس کرد.
منیره با فراخوان به حقوق زنان، از برجسته‌ترین رهبران زن در تظاهراتی بود که منجر به استقلال لبنان در سال ۱۹۴۳ شد. منیره همچنین از اولین زنانی بود که در لبنان و جهان عرب به دانشگاه راه یافت. او در سال ۱۹۳۳ از دانشکده عالی زنان (دانشگاه آمریکایی بیروت) فارغ‌التحصیل شد. او کمی بعد به بغداد سفر کرد و در آنجا بمدت دو سال به شغل معلمی در مدارس پرداخت و در بازسازی برنامه‌های درسی شرکت کرد. او در سال ۱۹۳۵ به لبنان بازگشت و بعد از ازدواج، به همراه همسرش به فلسطین رفت. منیره در سال ۱۹۵۱ پا بپای دیگر زنان روستایی در نهضت قوانین مربوط به زنان و معلولین فعالیت می‌کرد و به عضویت شورای زنان لبنان درآمد. او همچنین رهبری گروه ملی داوطلبان کمک به قربانیان آتش‌سوزی بزرگ در بیروت در سال ۱۹۵۶ را بر عهده داشت. بعد از گذشت یک سال از ترور همسرش در جریان بحران لبنان در سال ۱۹۵۸، منیره انستیتوی معلولین امید را تأسیس کرد و این ایده اش ناشی از اشتیاقش به کمک به فرزندش سلیم و دیگر کودکان معلول بود. او در سال ۱۹۶۸ به عضویت سازمان بین‌المللی خانواده درآمد که سازمانی پیشتاز در زمینه حقوق معلولین در جهان بود و در همین سال به عنوان معاون رئیس شورای زنان لبنان انتخاب و در سال ۱۹۷۰ عضو شورای جهانی زن گردید. او بعد از سه بار حضور در کنفرانس‌های سالانه کمیته به‌کارگیری اشخاص علاقه‌مند به معلولین وابسته به رئیس‌جمهور آمریکا بین سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۲ در واشینگتن نشان ویژه از ریچارد نیکسون دریافت کرد. او بخاطر مبارزاتش برای حقوق زنان و معلولین رسماً به نمایندگی لبنان در کنفرانس‌های بین‌المللی در نقاط مختلف جهان انتخاب شد. منیره صلح در تاریخ ۲۷ نوامبر سال ۲۰۱۰ در حالی که ۹۹ ساله بود، درگذشت و در حال حاضر فرزندانش سناء و نصیب انستیتوی معلولین امید در لبنان را اداره می‌کنند.
خاموشی (ترانه)
خاموشی (بهانگلیسی: Blackout) یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این نهمین ترانه از آلبوم یک هزار خورشید است. این ترانه توسط مایک شینودا و ریک روبین سروده شده‌است.
این ترانه توسط چستر بنینگتون و مایک شینودا خواننده و رپر لینکین پارک خوانده و اجرا شده‌است. سرعت خواندن چستر در نسخه آلبومی این ترانه از قبل بیشتر بود و جیغ و فریاد کشیدن او ترانه را خاص کرده‌است.
جووانی باتیستا پیرانزی
جووانی باتیستا پیرانزی (همچنین جامباتیستا)(؛ زادهٔ ۴ اکتبر ۱۷۲۰ - درگذشتهٔ ۹ نوامبر ۱۷۷۸) معمار و هنرمند ایتالیایی بود که به چاپ فلزی از روم و اثر خیالی و اتمسفریک «زندان‌ها» ("Le Carceri d'Invenzione") مشهور است.
اکونومیکوس
اکونومیکوس (به یونانی Οἰκονομικός) یا خانه‌داری، یکی از رسالات سقراطی به قلم گزنفون است و موضوعات کلی آن در مورد مدیریت منزل و کشاورزی است. این نوشته یکی از اولین آثار در خصوص اقتصاد در قالب مدیریت امور منزل است و منبعی ارزشمند در خصوص تاریخ فکری و اجتماعی آتن باستان محسوب می‌شود. محققان این رساله را یکی از آثار متاخر گزنفون می‌دانند و تاریخ تألیف آن را احتمالاً بعد از ۳۶۲ قبل از میلاد می‌دانند. سیسرون اکونومیکوس را به لاتین ترجمه کرد و در عصر رنسانس به محبوبیت رسید و چندین بار بازترجمه شد.
واژهٔ اکونومیکوس از ترکیب دو واژهٔ اویکوس (oikos) به معنی خانه و نوموس (nomos) به معنی قانون و نظم ایجاد شده‌است. این واژه در زبان یونانی بار معنایی بیشتری نسبت به واژهٔ خانه‌داری در زبان فارسی دارد و در کل آن را می‌توان به صورت علم مدیریت کلیهٔ امور و دارایی‌های خانگی فرد از قبیل خانه و املاک، محصولات، خدمتکاران و غیره در نظر گرفت. لازم است ذکر شود که در زبان انگلیسی واژهٔ اکونومی به معنای اقتصاد نیز از همین واژه ریشه گرفته‌است.
ابتدا رساله با مکالمهٔ بین سقراط و کریتوبولوس فرزند کریتون آغاز می‌شود. سقراط در خصوص معنای ثروت بحث می‌کند و مطرح می‌کند که معنای ثروت با مفید و خوب بودن برابر است و نه صرفاً تملک داشتن. او سخت کوشی و اعتدال را با مدیریت بهینهٔ منزل مرتبط می‌داند.
هنگامی که کریتوبولوس در خصوص کارهای لازم برای مدیریت منزل از سقراط سؤال می‌پرسد، سقراط ادعای ناآگاهی می‌کند اما برای او مکالمه خودش با یک اشراف زادهٔ کشاورز آتنی به نام ایسخوماخوس را تعریف می‌کند که در اینجا ایسخوماخوسِ ثروتمند به همسر خود چگونگی مدیریت و ادارهٔ خانه‌شان را آموزش می‌دهد.
باشگاه فوتبال بالزان
باشگاه فوتبال بالزان (بهانگلیسی: Balzan Football Club) یک باشگاه فوتبال مالتی است که در لیگ برتر فوتبال مالت بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد.
یوبی‌سافت پاریس
یوبی سافت پاریس یک شرکت توسعه دهنده بازی ویدئویی فرانسوی می باشد که در سال ۱۹۸۶ میلادی تأسیس شده ‌است و اداره مرکزی شرکت یوبی سافت است. این شرکت استودیوی اصلی برای ساخت سری بازی‌های تام کلنسی گوست ریکانشناخته شده‌است.
وب گاه رسمی
__نمایه__ __بخش‌جدید__
مرکب آهن‌مازو
مرکب آهن‌مازو یکی از انواع مرکب است.
مرکب آهن‌مازو از چهار جزء اصلی زاج، مازو، صمغ عربی و آب تشکیل شده‌است. اکسایش فلزِ کاتالیزگر و آب‌کافت اسیدی دو علت اصلی تخریب آثار نگارش‌شده با مرکب آهن‌مازو هستند. دو روش فیزیکی و شیمیایی (آبی- غیرآبی) برای حفاظت آثار حاوی مرکب آهن‌مازو به‌کاررفته‌اند. هرکدام از روش‌های استفاده‌شده دارای معایب و مزایای خاص خود است و هیچ‌کدام به‌طور کامل، تضمین‌کننده حفاظت از مرکب در طولانی‌مدت نمی‌باشند.
مرکب آهن-مازو به دلیل وجود اسیدها و یون‌های آهن با گذشت زمان آسیب‌های جبران ناپذیری بر تکیه گاه در کتابسازی وارد می‌کند.
سینما کوکا-کولا پلازا
سینما کوکا-کولا پلازا یک مجموعه سینمایی در شهر تالین، استونی است.
این سینما در سال ۲۰۰۱ با ۱۱ سالن و ظرفیت کلی ۱۸۹۶ نفر افتتاح شده‌است. مجموعه کوکا-کولا پلازا قابلیت پخش فیلم‌های سه‌بعدی، اجرا تئاتر و پخش زنده از تالار اپرای متروپولیتن نیویورک و تئاتر ملی سلطنتی لندن و رویدادهای ورزشی را دارد.
فلیکس اشنایدر
فلیکس اشنایدر (؛ ۵ مارس ۱۹۱۰ – ۸ نوامبر ۱۹۹۲) وکیل و دیپلمات سوئیسی بود. وی در سال ۱۹۶۰ به عنوان رئیس یونیسف خدمت کرد و بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد را برعهده داشت.
وی در سال ۱۹۴۰ پس از تحصیلاتش در حقوق وارد عرصه دیپلماتیک سوئیس گردید و به مسکو، برلین و واشینگتن دی سی اعزام شد. در ۱۹۵۸ در حالیکه سوئیس هنور عضو سازمان ملل نشده بود به عنوان نماینده یا ناظر دائمی سوئیس در سازمان ملل منصوب گردید. او به عنوان مدیر هیئت اجرایی یونیسف انتخاب شد و در ۱۹۶۰ در سمت رئیس هیئت اجرایی یونیست منصوب گردید. اشنایدر از ۱۹۶۰ الی ۱۹۶۵ تا قبل از آگوست لیندت سومین مقام کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان بود.
اشنایدر در بازگرداندن پناهندگان الجزایری از تونس به مراکش میانجی بود، وی همچنین در طول بحران‌های پناهجویان در جهان حمایت از مجمع عمومی سازمان ملل متحد را برای میانجیگری میان دولتها جلب نمود، به ویژه در کمک به پناهندگان رواندا در منطقه دریاچه‌های بزرگ آفریقا نقش مهمی ایفا کرد که منجر به تصویب پروتکل ۱۹۶۷ شد.
ادمون عمران المالح
ادمون عمران المالح ()؛ (زاده: ۳۰ مارس ۱۹۱۷- درگذشته: ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰) نویسنده و روزنامه‌نگار یهودی اهل مراکش که در شهر کوچک اسفی در ساحل اقیانوس اطلس به دنیا آمد. وی از یک خانواده یهودی بود. اصلیت وی آمازیغی و از قبیله آیت عمران در جنوب اقیانوس اطلس می‌باشد.
خانواده ادمون قبل از تولد او در دورترین نقطه شرق «سوس» در جنوب مراکش زندگی می‌کردند ولی بعدها به شهر آسفی واقع در ساحل اقیانوس اطلس منتقل شدند و ادمون در این شهر به دنیا آمد و در یک محیط بزرگ بین مراکشی‌های یهودی و مسلمانان این شهر بزرگ شد.
ادمون مالح به عنوان معلم فلسفه در شهر «دارالبیضا» و به عنوان روزنامه‌نگار در روزنامه «لیسبوار» (آرزوها) کار می‌کرد و با نام مستعار «عیسی عبدی» موضوعات مختلفی در زمینه‌های فرهنگی، هنری، سیاسی و اجتماعی می‌نوشت، و تحقیقات زیادی در مورد کارگران و کشاورزان بندر «دارالبیضا» انجام داد. ادمون مالح در دورانی که در فرانسه بود هم به عنوان استاد فلسفه و هم نویسنده در بسیاری از روزنامه‌ها منجمله لوموند مطلب می‌نوشت.
ادمون مالح برای استقلال مراکش مبارزه کرد، وی سال ۱۹۵۹ از فعالیت سیاسی کناره گرفت و بعد از حوادث خونین ۲۳ مارس ۱۹۶۵ و مخالفتش با حاکمیت و تصمیمات پادشاه «حسن دوم»، تصمیم گرفت که داوطلبانه به فرانسه برود و در آنجا به فراگیری فلسفه بپردازد و به عنوان یک روزنامه‌نگار کار کند او تا سال ۲۰۰۰ در فرانسه بود اما ۳۵ سال دوری و غربت بر رابطه محکم او با کشورش و آرمان‌های او تأثیر نگذاشت. او در سال ۲۰۰۰ به کشورش بازگشت و در شهر «الصویره» ساکن و به نویسندگی ادامه داد. بارها از قول او نقل شده که: «من یک مراکشی یهودی هستم نه یک یهودی مراکشی، یک مبارز ملی عرب و هر کجا هم که بروم نماینده کشورم مراکش هستم.»
عمران مالح از سال ۱۹۸۰ در سن ۶۳ سالگی شروع به نویسندگی و تألیف نمود، خودش که استاد دانشگاه است می‌گوید به‌طور تصادفی وارد دنیای نویسندگی شده‌است. وی از زمانیکه در پاریس بود به کار نوشتن برای روزنامه‌های فرانسوی پرداخت، منجمله روزنامه لوموند که نوشته‌های او را دارای محتوایی پیچیده که قانون معمول بین ادبیات و نقد را شکسته توصیف نمود. نوشته‌های او شامل داستان و نقد ادبی و هنری بود. برغم اینکه نوشته‌های وی بزبان فرانسوی بود ولی زبان عربی نیز در نوشته‌ها و ایده‌هایی که روی اصول انسانی و ارزشهای عدالت و برابری و رفع ظلم متمرکز بود دیده می‌شد. همچنین نوشته‌های او تاریخ مبارزه برای استقلال مراکش، هویت فرهنگی، زبان مادری، تاریخچه، آداب و رسوم مراکشی‌ها را نیز مورد توجه قرار می‌دهد، همچنین به موضوع همزیستی و همکاری مذهبی در مراکش و موضوع خلق فلسطین و افشای صهیونیست‌ها می‌پردازد.
وی تمامی تألیفات فرانسوی خود را به زبان عربی ترجمه کرد، به خواندن و نوشتن معتاد بود و جمله معروفی داشت که می‌گفت «تا زمانیکه می‌خوانم و می‌نویسم پس هستم»، از او بیش از ده کتاب به‌جای مانده‌است.
ادمون مالح به خاطر مجموعه اقداماتش به جایزه «استحقاق ملی» که بالاترین جایزه فرهنگی-ادبی و رسمی مراکش بود دست یافت. در سال ۲۰۰۴ نیز در تقدیر از نوشته‌های ادبی و مواضع ملی گرایانه‌اش «مدال صلاحیت» دریافت نمود.
ادمون عمران در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰ در شهر «رباط» درگذشت. او وصیت کرده بود که جنازه اش را در شهر الصویره دفن کنند شهری که مدت زمان زیادی در آن رشد و زندگی کرده بود و بسیاری از آثار ادبی خود را در آنجا برشته تحریر درآورده بود، آثاری که به چندین زبان ترجمه شد.
محله الشاغور
محله الشاغور () یک محله در شام دمشق قدیم در سوریه و از قدیمی‌ترین و ریشه‌دارترین محله‌های شهر دمشق قدیم می‌باشد که در جریان قیمومت فرانسه از محله‌های مهم برای مقاومت ملی بود. بسیاری از ساکنان آن در فعالیت‌های سیاسی برای دگرگونی افکار سیاسی ملی سوریه شرکت داشتند و محلی برای بسیاری از روشنفکران برجسته و شخصیت‌های سیاسی از جمله شاعر معروف نزار قپانی و همین‌طور یوسف العظمه و حسن الخراط رهبر انقلابیون برجسته در دمشق در جریان انقلاب کبیر سوریه سال ۱۹۲۵ بود.
ماری موری
ماری موری ()؛ (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۰۳ در توکیو و درگذشتهٔ ۶ ژوئن ۱۹۸۷ در همان شهر)، رمان‌نویس و نویسندهٔ زن ژاپنی و دختر موری اوگای پزشک، نویسنده و عضو سرشناس ارتش امپراتوری ژاپن بود. ماری موری با تألیف چند رمان که اغلب مضمون همجنس‌گرایی دارند، برندهٔ دو جایزه بزرگ ادبی ژاپن با عناوین توشیکو تامورا (田村俊子賞, Tamura Toshiko Shō) و ایزومی کیوکا (泉鏡花文学賞, Izumi Kyouka Bungaku Shou) شد.
دشت اروپای شمالی
دشت اروپای شمالی () یا دشت اروپای میانی منطقه‌ای ژئومورفولوژیکی در اروپا است که بخش عمده آن در کشورهای لهستان، دانمارک، آلمان، بلژیک، هلند (کشورهای سفلی) و بخش کوچکی از فرانسه و جمهوری چک قرار دارد.
این دشت شامل سرزمین‌های کم‌ارتفاعی است که میان ارتفاعات اروپای مرکزی در جنوب و سواحل دریای شمال و دریای بالتیک در شمال قرار گرفته‌است. این دو دریا توسط شبه‌جزیره یوتلاند (دانمارک) از یکدیگر جدا شده‌اند. دشت اروپای شمالی به دشت اروپای شرقی پیوسته است که این دو دشت با هم دشت اروپا را تشکیل داده‌اند. ارتفاع دشت اروپای شمالی بین ۰ تا ۲۰۰ متر از سطح دریا متغیر است. این دشت با وجود این که عمدتاً به عنوان مزارع کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد، ولی دارای خاک باتلاقی، خلنگزار و دریاچه نیز بوده و در ساحل دریای شمال و دریای وادن دارای منطقه جزر و مدی وسیعی است.
حوضه‌های زهکشی رودخانه‌ای مهم در این دشت از غرب به شرق عبارتند از: راین، امس، وزر، رود البه، اودر و ویستولا.
سیستوسنتز
سیستوسنتز
اخذ نمونه ادرار از طریق دیواره شکم :
یک روش دامپزشکی است که در آن از طریق دیواره شکمی سوزنی به داخل مثانه یک حیوان زده می شود و نمونه ی ادراری گرفته میشود .
سیستوسنتزِ تشخیصی،(سیستوسنتزی که به منظور تشخیص بکار میرود)، برای جلوگیری از آلودگی نمونه ادراری با باکتری ها ،سلولها و باقی مانده آلودگی دستگاه ادراری تناسلی تحتانی بکار میرود.
سیستوسنتز درمانی ،برای کاهش فشار ایجاد شده توسط انسداد مجاری ادرار، ممکن است استفاده شود.
مردگان متحرک (فصل ۷)
پخش فصل هفتم سریال مردگان متحرک محصول شبکه ای‌ام‌سی از ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ آغاز شد. این فصل ۱۶ شامل قسمت است.
مسیر کلی داستان:
ریک گرایمز ( اندرو لینکولن )که در قسمت پایانی فصل 6 به دام ناجی‌ها افتاده بود اینجا دو تن از عزیز‌ترین دوستانش یعنی آبراهام و گلن (استیون ین ) را از دست میدهد و تا مدتی نه چندان طولانی ، الکساندریا به مستعمرهٔ نیگان (جفری دین مورگان) تبدیل می‌شود.
نهایتا پس از کلی صحبت‌های دیگران ، ریک راضی می‌شود تا با ناجی‌ها وارد جنگ شود.
از آنجا که ریک قوای کافی برای مقابله با ناجی هارا ندارد؛با منطقهٔ هیلتاپ متحد می‌شود و توسط مسیح(تام پین ) با پادشاهی آشنا می‌شود.
پادشاه ازیکیل ، فرمانروای نسبتا متوهم پادشاهی، ابتدا مخالفت کرده ولی پس از مرگ یکی از نزدیک‌ترین افرادش به دست ناجی‌ها و با اصرار کارول، با الکساندریا و هیلتاپ متحد می‌شود.
هنگام روز موعود ،زمانی که ناجی‌ها فرا میرسند،دیگر متحد ریک یعنی مردم زباله دانی یا گاربیج‌ها به رهبری جیدیس (پولیانا مک‌اینتاش ) به ریک خیانت کرده و سمت جبهه نگان میروند.
در اپیزود پایانی،جنگ سختی میان منجی‌ها و هیلتاپ،الکساندریا و پادشاهی رخ میدهد و پیروز این جنگ ریک است اما این جنگ دنباله‌دار بوده و در فصل هشتم ادامه می یابد.
برنامه وایکینگ
برنامه وایکینگ () پروژه‌ای شامل دو کاوشگر فضایی آمریکایی وایکینگ ۱ و وایکینگ ۲ است که به سوی مریخ فرستاده شده‌اند. هر یک از این دو فضاپیما دارای دو بخش اصلی بودند: یک مدارگرد که برای تصویربرداری از سطح مریخ از مدار آن طراحی شده بود و یک سطح‌نشین که هدف از طراحی آن مطالعه سیاره از روی سطح آن بود.
وایکینگ ۱ در ۲۰ اوت ۱۹۷۵ و وایکینگ ۲ در ۹ سپتامبر همان سال به فضا پرتاب شدند. وایکینگ ۱ در ۱۹ ژوئن ۱۹۷۶ و وایکینگ ۲ در ۷ اوت ۱۹۷۶ وارد مدار مریخ شدند.
پس از بیش از یک ماه گردش این دو فضاپیما به دور مریخ و تهیه تصاویر برای انتخاب محل فرود، مدارگرد و سطح‌نشین از هم جدا شده و سطح‌نشین وارد جو مریخ شده و در محل انتخاب‌شده فرود آمد. همزمان با فرود سطح‌نشین‌ها در مریخ مدارگردها به تهیه تصویر از مریخ و دیگر کارهای علمی ادامه دادند.
برنامه وایکینگ در دهه ۷۰ میلادی حدود ۱ میلیارد دلار هزینه در بر داشت که برابر با ۱۱ میلیارد دلار هزینه در سال ۲۰۱۶ است. این برنامه پروژه بسیار موفقی بود و توانست بیشتر اطلاعات درباره مریخ در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ را فراهم آورد.
معجزه (فیلم ۲۰۱۵)
معجزه () فیلمی ترکیه ای است در سبک درام به کارگردانی ماهسون قرمزی‌گل که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.
داستان در مورد معلمی است که مجبور به ترک همسر و دو دختر خود برای تدریس در یک روستای کوهستانی و به دور از امکانات می‌شود. موضوع داستان حول معلم، کودکان روستا و یک فرد معلول از اهالی روستا می‌باشد که همکاری آنها منتهی به یک سری اتفاقات در روستا می‌شود.
مردگان متحرک (فصل ۸)
پخش فصل هشتم سریال مردگان متحرک محصول شبکه ای‌ام‌سی از ۲۲ اکتبر ۲۰۱۷ آغاز شد. این فصل شامل ۱۶ قسمت است. هشت قسمت دوم این فصل از ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ آغاز شد.
من دیوانه نیستم
من دیوانه نیستم فیلمی به کارگردانی و نویسندگی علی رضا امینی به تهیه‌کنندگی مرتضی شایسته محصول سال ۱۳۹۵ است.
در خلاصه داستان «من دیوانه نیستم» آمده‌است: تعدادی بیمار روانی در آسایشگاهی وسط جزیره ای در شمال کشور زندگی را روایت می‌کنند و…یکی از منتقدین در مورد این فیلم نوشت: فیلم‌های زیادی در سینمای ایران با چنین مضمونی ساخته شده‌اند که در آن‌ها یک بیمار روانی نقش اصلی را داشته و قصه پیرامون بیماری روان پریشی پیش رفته‌است ولی «من دیوانه نیستم» به جهت اینکه ساختار تلخ و طنزی دارد، در پرداختن به چنین مضمونی تقریباً خوب و بدون کلیشه عمل نموده‌است و تا حدودی شبیه به یکی از داستان‌های مجموعه داستان سه قطره خون صادق هدایت است.
آشین ویراتو
آشین ویراتو (؛ زادهٔ ) راهب ملّی‌گرای بودایی اهل میانمار و رهبر روحانی جنبش ضدمسلمانان در بِرمه است. او متهم به توطئه‌چینی و مشارکت در آزار و شکنجه مسلمانان از طریق سخنرانی‌هایش شده‌است، هرچند وی ادعا می‌کند که واعظی صلح‌جو است و از خشونت حمایت نمی‌کند.
ویراتو رهبر «سازمان حفاظت از نژاد و دین» (Ma Ba Tha)، یک گروه ملی‌گرای افراطی بودایی و یکی از بانفوذترین مخالفان مسلمانان روهینگیا، است. این گروه که مسلمانان روهینگیا را مسبب نابودی سنت‌های بودایی میانمار می‌داند، دست به تهییج شهروندان میانمار برای مقابله و طرد مسلمانان می‌زند. آشین ویراتو به خاطر دیدگاه‌های افراطی‌اش به «بن‌لادن بودایی» شهرت دارد.
ویراتو به اتهام تحریک مردم علیه اسلام در سال ۲۰۰۳ بازداشت و زندانی شد و مدتی از صحنه دور ماند ولی در سال ۲۰۱۰ که یک عفو عمومی به متخلفان خورد ویراتو هم از زندان آزاد شد و وقتی حکومت نظامی‌ها و مشت آهنین آنها به سستی گرایید وی با بهره جستن از این فرصت ابتکار عمل را در دست گرفت.
مجله تایم نیز در سال ۲۰۱۳ عکس جلد خود را که در تمام کشورها به جز آمریکا توزیع شد به این راهب تندرو اختصاص داد و از ویراتو با عنوان 'چهره تروریست بودایی' یاد کرد.
وی در اظهارنظری دیدگاه‌های ترامپ در مورد اسلام را شبیه دیدگاه‌های خودش دانست و اعلام کرد از تمامی رای‌دهندگان به ترامپ در آمریکا حمایت می‌کند. وی بیشترین شباهت خود و ترامپ را در مخالفت با مسلمانان و جلوگیری از ورود مسلمانان به کشورشان (آمریکا و میانمار) دانست. وی همچنین اظهار داشت که آمادگی دارد با ناسیونالیست‌های آمریکایی در این زمینه‌ها همکاری کند و به آنها پیشنهاد کرد از روش‌هایی که در میانمار برای مبارزه با اسلام بهره می‌برند، استفاده شود.
الکسی میرانچوک
الکسی آندریویچ میرانچوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لوکوموتیو مسکو اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
شمشیربه‌دستان
شمشیربه‌دستان () گونه‌ای از افراد هستند در دسته‌ای از داستان‌های ماجرایی که به عنوان نمونه‌های برتر مرام و سلحشوری به تصویر درمی‌آیند. شمشیربه‌دستان معمولاً بانوان گرفتار را آزاد کرده، دست ضعفا را گرفته و با دلاوری‌ها و شمشیربازی‌های خود کارها را به سرانجام نیکی می‌رسانند.
فیلم‌هایی که بر اساس این‌گونه داستان‌ها ساخته می‌شود در ژانری به نام فیلم‌های شمشیربه‌دستان قرار داده می‌شوند.