لشکر زرهی (ورماخت)
لشکر زرهی ورماخت که با عنوان لشکر پنتسر یا لشکر پنزر نیز شناخته می‌شود، یگانی زرهی در سطح لشکر در نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود.
دهه ۱۹۲۰ بسیاری همچنان بر این باور بودند که تانک‌ها می‌بایست در اتصال نزدیک با پیاده‌نظام به عملیات بپردازند و به پیشروی آن‌ها یاری رسانده و آن را پوشش دهند. با این حال نظریه‌پردازان نیروهای زرهی همچون اسوالت لوتس و هاینتس گودریان پخش کردن تانک‌ها بین پیاده‌نظام و سواره‌نظام را بی‌فایده دانسته و بر تمرکز این ادوات در آرایش‌هایی بزرگ و مستقل با قابلیت فائق آمدن بر دشمن در هر نقطه تأکید داشتند. جنگ داخلی اسپانیا نبردگاهی برای به آزمایش درآوردن این نظریه توسط آلمانی‌ها بود. با وجود کمبود جدی در زمینه تانک‌ها، راه‌های هماهنگی و همکاری بین نیروهای زرهی و سایر ارکان در این موفقیت مورد آزمایش و اصلاح قرار گرفت.
رایشسور از سال ۱۹۲۸ به دنبال ایجاد گروهان‌های زرهی در عرض سه تا پنج سال آینده بود. نخستین گام بزرگ در این جهت با تشکیل «بازرسی نیروهای موتوری» به رهبری سرهنگ اسوالت لوتس در اکتبر سال ۱۹۳۱ برداشته شد. تحت نظارت این ارگان خدمه به شکل مخفیانه در شوروی آموزش دیدند. سال ۱۹۳۳ دانشکده آموزش تانک آلمان در شوروی بسته و تمامی نیروها و تجهیزات جهت ایجاد یگان آموزشی در آلمان، به این کشور بازگردانده شد. نخستین یگان آموزش زرهی تحت عنوان پوششی "فرماندهی آموزش موتوریزه" در تسوسن در ماه نوامبر سال ۱۹۳۳ تشکیل گردید. این یگان از نیروهایی که در شوروی به صورت مخفیانه آموزش دیده بودند، تشکیل گشته بود و تنها شامل یک گروهان آموزشی می‌شد. خودروهای زرهی در دسترس برای این یگان مجموعاً شامل شاسی چهار "گروس‌تراکتور"، چهار "لایش‌تراکتور" ۵ و شش "کلاین‌تراکتور" می‌شدند. تحویل ۱۵۰ شاسی تانک آموزش راننده از ماه ژانویه سال ۱۹۳۴ آغاز شد. روز ۱۴ اکتبر همان سال چارت سازمانی یک لشکر زرهی آزمایشی در نیروی زمینی ارائه گشت. مرحله نخست برنامه گسترش فرماندهی آموزش موتوریزه آن را در ۱ نوامبر نوامبر سال ۱۹۳۴ به یک هنگ کامل با دو گردان بدل ساخت. هنگ مشابه دیگری نیز با دو گردان در اوردروف ایجاد شد. ماه فوریه سال ۱۹۳۵ نخستین تیپ زرهی آلمان با جذب نیروهای سه هنگ پیشین سواره‌نظام به شکل مخفیانه تشکیل گردید. با علنی شدن تسلیح مجدد آلمان، از ماه مارس از عنوان این یگان به صورت آشکار استفاده شد. از همان ابتدا مشخص بود لشکر زرهی مسئله بزرگی است و نیازمند برنامه‌ریزی‌های تدارکاتی فراوانی می‌باشد. نخستین لشکرهای زرهی خواهان ۱۳ هزار نفر نیرو بودند که جهت عملکرد مناسب و مؤثر به عنوان نیروی زرهی به ۴ هزار خودرو و ۴۸۱ خودروی شنی‌دار نیاز داشتند. تعداد ۳۱۸ دستگاه پنزر ۱ در ماه اوت سال ۱۹۳۵ تحویل گردید. آموزش و تمرینات مختلف با این تانک‌ها ادامه پیدا کرد. نخستین رزمایش لشکر زرهی با چارت سازمانی مذکور همان ماه در مونستر اجرا گردید. جهت این رزمایش ۱۲۹۵۳ نفر، ۴۰۲۵ خودروی چرخ‌دار و ۴۸۱ خودروی شنی‌دار گرد آمده بودند.
سه لشکر نخست زرهی رسماً ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ پدید آمدند. بخش تانک این لشکرها یک تیپ زرهی بود که از دو هنگ متشکل می‌شد. هر هنگ به دو گردان و هر گردان به چهار گروهان تقسیم می‌گشت. هر گردان ۳۲۱ تانک در اختیار داشت. مجموع تانک‌های هر لشکر رزهی با تانک‌های فرماندهی ۵۶۱ تانک بود. به جهت جلوگیری از پراکندگی و کاربرد تکه‌تکه لشکرهای زرهی، در سطحی بالاتر سپاه ۱۶ متشکل سه لشکر زرهی نخست، نیز در در ماه فوریه سال ۱۹۳۸ ایجاد گشت. با این ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ لشکرهای زرهی همچنان تحت فرماندهی‌اای مختلف پراکنده شده بودند. یک لشکر زرهی در اختیار گروه ارتش شمال، دو لشکر زرهی در اختیار گروه ارتش جنوب و دو لشکر زرهی نیز در اختیار ارتش چهاردهم بودند.پس از حصول تجربیات نبردهای لهستان و فرانسه، بخش سازمان‌دهی نیروهای زرهی با صدور فرمانی خواهان ارائه گزارش‌هایی از طرف تعدادی از یگان‌ها گردید. سنجش دقیق این گزارش‌ها موجب چندین تغییر در ساختار لشکرهای زرهی شد.
وضعیت اقتصادی، کمبود مواد اولیه و شرایط تولید در آلمان سبب شده بود لشکرهای زرهی ورماخت از سال ۱۹۴۰ بدون پیشروی از جدول سازمانی، به شکل نامشابهی تجهیز گردند. با ادامه جنگ جهانی دوم این حالت صورت مرسوم لشکرهای زرهی به حساب می‌آمد.
یک لشکر زرهی در ورماخت می‌بایست یگانی مستقل با قابلیت اجرای عملیات تهاجم سرنیزه زرهی، رخنه در خط مقدم دشمن و ادامه پیشروی می‌بود. نیروهای این یگان می‌بایست پس از آن که پراکنده شده و دشمن را در جناحین هدف قرار می‌دادند، در مواضع پشتی آن پیشروی نموده و لایه‌های ارتباطی و تدارکاتی را به تصرف خود درمی‌آوردند. یگان‌های ثانویه سپس عملیات پاکسازی جهت انهدام مابقی قوای دشمن در منطقه نبرد را به انجام می‌رساندند.
تا ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ تنها ۵ لشکر زرهی در ورماخت وجود داشت. این مقدار تا پایان همان سال به ۱۰ لشکر زرهی رسید. این لشکرها مجموعا ۳ هزار تانک در خدمت فعال یا در جایگاه ذخیره داشتند. تمامی این تانک‌ها به‌جز ۳۰۰ مورد، تانک‌های پنزر ۱ و پنزر ۲ بودند.
ورماخت در تهاجم به لهستان از شش لشکر زرهی استفاده کرد که بیشتر آن‌ها در قسمت جنوبی جبهه حضور داشتند.
نخستین عملیات یک لشکر زرهی ورماخت توسط لشکر دوم زرهی هنگام ورود نیروهای آلمانی به اتریش از روز ۱۳ مارس سال ۱۹۳۸ آغاز شد. این لشکر در عرض دو روز صدها کیلومتر را طی کرد. به هر حال طی این مسافت موجب نقص فنی یک سوم از تانک‌های آن شد. با استقبال مردم اتریش از نیروهای آلمانی، این لشکر در هیچ اقدام رزمی در این عملیات درگیر نشد.