قرص سرخ
فیلم قرص سرخ(Red Pill) فیلمی مستند به کارگردانی کیسی جی(Cassie Jaye)، کارگردان، تهیه‌کننده‌و بازیگر آمریکایی است که ‌در سال۲۰۱۷ میلادی شرکت گراویتاس ونچرز روی DVD آن را منتشر و اکران همگانی کرد. در این فیلم گروهی از زنان و مردان پادفمنیست همچون وارن فارل توضیح می دهند که چرا مخالف فمنیسم هستند و در پایان فیلم کیسی جی می گوید دیگر حاضر نیست یک فمنیست باشد.
اسم این مستند برگرفته از صحنه ای از فیلم ماتریکس است آنجایی که مورفیوس به نئو یک حق انتخاب بین قرص قرمز و آبی می‌دهد و می گوید اگر قرص قرمز را انتخاب کنی توی سرزمین عجایب می‌مانی و می‌فهمی لونه خرگوش چقدر عمیقه. اگر قرص آبی (جهل سعادتمندانه) را انتخاب کنی دوباره به خواب بر می‌گردی و در حالت ناآگاهانه و حالت نیمه بی هوشی زندگی می‌کنی و احتمالاً در زندگی بسیار خوشحال خواهی بود نئو هم از فرصت استفاده کرده و قرص قرمز را می‌بلعد، حقیقت براو آشکار می‌شود، چیزهایی که تا به حال نمی‌توانست از آن آگاه شود را می‌بیند. دراین مستند هم از نظر مصاحبه‌شوندگان قرص سرخ به معنی نگاه کردن به حقایق در حالت رک و راست است، حقیقتی برابر بین زن و مرد بودن، و بفهمیم اینگونه که فمینیسم‌ها زنان را قربانی و مردان را مجرم نشان می‌دهند نیست، این به معنای فهم حقوق برابر زنان و مردان و مثل تمام چیزای دیگر زندگی است و قرص آبی هم نمونهٔ بارز زندگی اکثر مردم است که فکر می کنند همیشه قدرت در دست مردان بوده و هست و زنان حقشان ضایع شده‌است پس اگر مردم قرص سرخ را ببلعند حقایق بر آنان آشکار شده و درست فکر می‌کنند .در ابتدای فیلم کیسی جی(Cassie Jaye) صحنه‌هایی از زندگی هنری خود، بازی در تئاتر دردوران کودکی و بازیگری در چندین فیلم در ۱۸ سالگی اش را به تصویر کشیده و همچنین دلیلی که سبب روی آوردن او به ساختن مستند شده را بیان می‌کند اودر این باره می‌گوید:از بازی کردن نقش زن بلوندی که همیشه کشته می‌شود، خسته شدم برای همین به ساخت مستند روی‌آوردم.
اما ماجرای ساخت این مستند را از بیان تجربه های‌آزار جنسی در محیط کار خودو پیوستن او به فمینیسم آغاز می‌کند. او بعد از انتشار خبر تکان دهندهٔ آزار جنسی دو زن در رسانه‌ها با وب سایت A Voice for Men (جنبش مردان) مواجه‌و با تصور این که این جنبش یک جنبش در حمایت تجاوز جنسی (Rape)است تصمیم به ساختن این مستند می‌گیرد. او می‌گوید:اولین بار در زندگی من بود که شروع به بررسی زندگی مردان می‌کردم، فکر کردم قراراست فیلمی دربارهٔ جنبش نفرت بسازم من قصد داشتم با یک یا دو نفرو یک دوربین به آنجا بروم و امیدوار بودم در آنجا صدمه ای نبینم تصور من این بود که در حال ساخت یک فیلم پرشور دربارهٔ این حرکت زیر زمینی زن ستیز ها هستم، اما قضیه برخلاف این اتفاق افتاد. او فیلم را اینگونه ادامه داده و به سراغ فعالان این جنبش:پاول ایلام(Paul Elam)، بنیانگذار جنبش A Voice for men، هری کراویچ (Harry Crouch)رئیس ائتلاف ملی مردان، دکتر وارن فارل(Dr.Warren FARRELL)نویسنده کتاب افسانه قدرت مرد و ارین پیزی(Erin Pizzey)و(Dean esmay) می‌رود تا با آنان مصاحبه و نظراتشان را بشنود.  پاول ایلام اولین فردی است که جی مصاحبه خود را با او شروع می‌کند. ایلام دربارهٔ معضلات جامعه مردان می‌گوید: ۴ تا از ۵ خودکشی مربوط به مردان است، فقط ۳۸ درصد دانشجویان کالج مرد اند، ۶۳ درصد مردان بیشتر وقتشان رادر زندان با جرم مشابه با زنان می‌گذرانند در میان صحبت‌های پاول نظر دیگر فعالان این جنبش را هم جویا می‌شود به عنوان مثال: Dean esmay می‌گوید: مردان به‌طور کل دارای معضلاتی مانند خودکشی (۷۸٪)، آزار جنسی، بیکاری، بی خانمانی، مشکلات سلامتی هستند. وهمین طور Harry crouch، متهم شدن به تجاوز جنسی، مشکل اصلی پدر بودن و مشکل به اشتباه پدر بودن رابه عنوان معضل جامعه مردان بیان می‌کند.
جی هر چه بیشتر با افکار و عقاید این افراد از طریق مصاحبه آشنا می‌شود کم‌کم دیدگاه‌هایش به چالش کشیده و حقایقی را متوجه می‌شود که تا آن زمان از آنان آگاه نبوده‌است. در ادامه به سراغ نویسندهٔ کتاب «قدرت مرد» Dr.Warren FARRELL می‌رود او دربارهٔ کتابش اینگونه بیان می‌کند که این کتاب درمقابل فمینیست نیست بلکه ویژگی‌هایی از مردان که از آن غافل هستیم، را مطرح می‌کند. به عنوان مثال، از نظر او بقای جامعه به خاطر قابلیت هاو ویژگی‌های پسران و مردان جامعه است، اکثر مردان جنگجو، اتش نشان، کارگران سکوی نفتی هستند و کسی هم نمی‌پرسد چرا تعداد زنان حفاری معدن کم است چون مردان برای فداکاری در این جامعه حضور دارند. ایلام نیزدر سکانس دیگری از فیلم در تأیید این سخنان می‌گوید :هنوزهم مردان هستند که قسمت عمده قضیه را برای حفظ و عملکرد این جامعه انجام می‌دهند و هنوز این انتظار می‌رود که اگر کسی قرار با کشتی غرق شود باید مردها باشند. دراواسط این مستند صحنه‌هایی از تظاهرات طرفداران حقوق مردان (طرفداران این جنبش) و درگیری فمینیستم‌ها با این تظاهر کنندگان رانشان می‌دهد. جی دوباره به سراغ فارل می‌رود و دلیل مخالفت فمینیسم با جنبش مردان رااز او جویا می‌شود. او نیز دلیل این ماجرا را به اینگونه شرح می‌دهد: جایی که فمینیست‌ها با جنبش مردان مخالف است فقط درعقیده بنیادی جنبش زنان است که می‌گویند مردان سرکوبگران اند و ما توی دنیای مرد سالارانه ای دخالت داریم که مردان قوانینش را اختراع کردند که به قیمت تضییع حقوق زنان ودر جهت منافع آنان باشد.درادامه فیلم مسئلهٔ جدیدی در مصاحبه جی مطرح می‌شود که چرا دادگاه‌ها حق حضانت فرزندان را در هر شرایطی به مادر وی می‌دهند؟ ایلام نظر خود را به این صورت بیان می‌کند :وقتی دادگاه‌های خانوادگی بر اساس حدس و گمان اداره می‌شود، طبیعتأ مادرها برای حضانت شایسته تراند و پدرها برای پرداخت هزینه‌ها شایسته تراند. ولی پروفسور Michael MessNER دیدگاهی در مقابله با دیدگاه حامیان حقوق مردان بیان می‌کند، او می‌گوید: درست است در تصمیمیات دادگاه‌ها سر پدران بچه‌ها کلاه می‌رود اما اگر دیدمان را جامع تر کنیم می‌بینیم که پدران کم‌ترین مشارکت را در مسائل خانه و بچه داری داشته ودر اکثر مواقع در خانه حضور ندارند (غیبت مکرر) و زنان هستند که بخش اعظم نگهداری و خانه‌داری برای بچه‌ها را بر عهده دارند اما وقتی طلاق اتفاق می‌افتد بعضی از مردان به عنوان پدر طلب برابری می‌کنند و طالب حق و حقوق خود و حضانت بچه هستند. در انتهای این مستند نظر فمینیسم‌های مشهوری مانند مایکل کیمل (DR Micheal KIMMEL) نویسنده کتاب «مردان سفید عصبانی» و استاد مطالعات جنسیتی در دانشگاه استونی بروک و کاترین اسپیلار (Katherine SPILAR) مدیر اجرایی بنیاد اکثریت فمینیست و سردبیر اجرایی مجله خانم، را دربارهٔ جنبش مردان می‌پرسد. کاترین اسپیلار در پاسخ به او می‌گوید: جنبش مردان وقتی خیلی کارش گرفت که زنان شروع به بدست آوردن کردند و بعضی مردان نسبت به فرصت‌هایی که برای زنان باز شد احساس خطر کردند چرا که باید با کسانی مانند زنان در شغلشون رقابت کنند، دیگر نمی‌توانند به بهترین مدرسه‌ها بروند نکند که یک دختر نمره اش از آنان بهتر باشد و… در ادامه نیز می گوید: ما تازه داریم یک سطح از زمین بازی را می‌گیریم و این مسلمأ به نفع ما نیست آنان می‌خواهند نشان بدهند که این قضیه به نفع ما است ما داریم به برتری نسبت به آنان می‌رسیم در صورتی که ما تازه شروع کردیم و راه طولانی را برای گرفتن حقوقمان در پیش داریم و این فقط یک تلافی است. شنیدن دیدگاه‌های هر دو جبهه (فمینیسم و جنبش مردان) اورا بسیار سردرگم می‌کند او می‌گوید: نمی‌داند چه چیزی را باور دارد و این که کدام از دیدگاه‌ها درست و کدام غلط است و نمی‌داند حقیقت کجاست و هرگز این حدس را درگذشته نمی‌زد که با ساختن این فیلم بینش‌های فمینیستی خودش هم زیر سؤال برود. اما در پایان این مستند و پایان این سردرگمی‌ها می‌گوید: نمیدونم دارم به کجا می‌میرم ولی میدونم چه چیزی را رها کردم من دیگر خودم را فمینیست صدا نمی‌زنم.