آرادو آر ۲۴۰
آرادو آر ۲۴۰ یک پیش‌نمونه جنگنده سنگین چند منظوره دو موتوره دو سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسویک‌ورکه در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ انجام داد اما ادامه توسعه آن در پی مشکلات اساسی در طراحی در مرحله پیش‌نمونه متوقف شد. در مجموع ۱۴ فروند از این هواگرد تولید گردید. طراح این هواگرد والتر بلومه، مهندس آلمانی بود.
کار بر روی آر ۲۴۰ هنگامی آغاز شد که وزارت هوانوردی رایش سوم سفارش طراحی یک جنگنده سنگین نسل دوم با قابلیت‌هایی بیشتر از مسرشمیت ب‌اف ۱۱۰ را ارائه کرد. شرکت‌های آرادو فلوکتسویک‌ورکه و مسرشمیت هر یک طرح خود را در این زمینه ارائه نمودند. جنگنده سنگین ام‌ئی ۲۱۰ با طراحی کاملاً جدید از جانب مسرشمیت ارائه گردید که با توجه به تجربه این شرکت در این زمینه، با شکست رقیب به سرعت وارد خدمت در ورماخت شد. طرح آرادو بلندپروازانه‌تر بود. از همین رو پیش از آن که طرح آرادو به صورت کامل ارائه شود وزارت هوانوردی علاقه‌مندی خود را برای دریافت پیش‌نمونه هر دو شرکت اعلام کرد.
در این جهت آرادو شروع به تحقیقات سنگین در برخی از زمینه‌ها نمود. یکی از این زمینه‌ها کار بر روی برآافزا بود که اثری فوق‌العاده بر عملکرد هواگرد در افزایش ارتفاع با سرعت پایین داشت. زمینه دیگر تلاش بر ادامه توسعه کابین‌های تحت فشار بود که به شدت خستگی و فرسودگی خلبان را در ارتفاع‌های بالاتر از ۴۵۰۰ متر کاهش می‌داد. نهایتا آرادو وقتی را هم صرف ادامه تحقیقات بر سامانه پیشرفته کنترل از راه دور تسلیحات دفاعی نمود که سال‌ها بود آن را دنبال می‌کرد. از هر سه این نوآوری‌ها در نمونه‌های ساخته شده آر ۲۴۰ استفاده گردید.
به صورت مرسوم در مدل آرادو از موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱ با ملخ سه تیغه کاملاً قابل تنظیم استفاده شد. مخازن سوخت به سامانه جدید خود مسدود کننده (در هنگام نشت سوخت) مجهز گشتند و با لایه‌های نازک‌تر مخزن سوخت، فضای افزونی برای حمل سوخت بیشتر فراهم گردید. با این وجود این مسئله کار سرویس مخازن را سخت‌تر می‌کرد که به همین جهت قطعات بال قابل جداشدن طراحی گردید که بر پیچیدگی حفظ یک پارچگی پوسته و ساخت هواگرد افزود و موجب افزایش وزن آن شد. در مجموع ۸ مخزن سوخت در بال‌ها و یک مخزن سوخت درون بدنه اصلی قرار گرفت. همانند طراحی سایر هواگردهای چند منظوره آلمانی، لازم بود که این هواگرد نقش بمب‌افکن شیرجه‌ای را به خوبی ایفا کند. قطعات ضخیم پوسته بال این هواگرد موجب می‌شد ترمزهای معمول شیرجه برای آن مناسب نباشد. بدین جهت نوع دیگری از ترمز هوایی در انتهای بدنه نصب شد که تا حدودی موجب شباهت آن به هواپیمای دورنیه دو ۲۱۷ گردید. نهایتاً کابین خلبان کاملاً تحت فشار ساخته شد اما هنگامی که قرار بود تسلیحات با دست تیربارچی دم کنترل شوند کار آسانی نبود چرا که لازم بود مسلسل از جانب پشت کابین از آن خارج شود. بدین منظور با استفاده از سامانه کنترل از راه دور مسلسل به صورت کامل خارج از کابین در انتهای بدنه قرار گرفت. همه این موارد به افزایش وزن هواگرد انجامید که با توجه به بال‌های کوچک فشار زیادی (۳۳۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) در مقایسه با سایر جنگنده‌های تک سرنشین (۱۰۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) به آن‌ها وارد می‌کرد. ارابه فرود آر ۲۴۰ در قسمت جلو و دم به صورت قابل جمع شدن به طرف عقب و در هر کدام به صورت دو چرخ طراحی گردیده بود.
مشخصات فنی برای نخستین بار در ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ و سایر جزئیات طرح تا انتهای سال منتشر شد. در ماه مه سال ۱۹۳۹ وزارت هوانوردی دستور دریافت شش پیش‌نمونه را صادر کرد. نخستین پیش‌نمونه آر ۲۴۰ (فا۱) روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ به پرواز درآمد و بلافاصله مشخص شد که در همه محورها دارای کنترل پذیری بسیار ضعیفی است و هنگام حرکت بر روی زمین به شدت در محل چرخ‌ها گرما ایجاد می‌کند. علت مسئله کوچک بودن قسمت متحرک بال نسبت به ضخامت آن بود که در پیش‌نمونه دوم بزرگ‌تر شد. برای حل مسئله دوم نیز رادیاتورهای کوچکی به چرخ‌ها افزوده شد تا در سرعت‌های پایین هنگام باز بودن آن‌ها خنک‌تر شوند. پیش‌نمونه دوم (فا۲) نخستین پرواز خود را روز ۶ آوریل سال ۱۹۴۱ انجام داد و بیشتر عمر آن صرف انجام آزمایش‌ها در کارخانه شد. پیش‌نمونه سوم (فا۳) نخستین هواگرد دارای تیربار دم بود. پیش‌نمونه چهارم (فا۴) اولین هواگرد با ترمز شیرجه عملیاتی نام گرفت که در ۱۹ ژوئن به پرواز درآمد. پیش‌نمونه‌های پنجم (فا۵) و ششم (فا۶) نیز به ترتیب نخستین پرواز خود را در ماه‌های دسامبر و ژانویه سال بعد انجام دادند. در این دو پیش‌نمونه از تسلیحات ارتقا یافته دفاعی که توان آتش بسیار بهتری از نمونه قبلی ارائه می‌کرد، استفاده شد.
با این حال که آر ۲۴۰ هیچگاه به صورت گسترده تولید نشد اما از برخی نوآوری‌های آن از جمله تسلیحات دفاعی پیش‌نمونه‌های آخر بهره‌برداری گردید.
از پیش‌نمونه‌های سوم، پنجم و ششم برای انجام عملیات شناسایی بر فزار بریتانیا که هیچ هواگرد دیگری قادر به آن نبود، استفاده شد. آرادو پس از پیش‌نمونه ششم مستقلانه پیش‌نمونه‌های هفتم تا دوازدهم را تا سال ۱۹۴۳ تولید کرد که موفقیت چندانی به دست نیاورد.