به رسمیت شناختن بین‌المللی اسرائیل
به رسمیت شناختن بین‌المللی اسرائیل ، به‌معنای شناخت دیپلماتیک کشور اسرائیل است که با اعلامیه استقلال اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸ تأسیس شد. حاکمیت اسرائیل توسط برخی کشورها که غالباً مسلمان هستند، مورد اختلاف است. از اوت سال ۲۰۲۰، ۱۶۳ کشور از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، اسرائیل را به رسمیت می‌شناسند.
در 14 مه 1948 کشور اسرائیل توسط اعلامیه استقلال اسرائیل در بخشی از قومیت سابق بریتانیا بر فلسطین، مطابق با طرح تقسیم سازمان ملل متحد تأسیس شد. اتحادیه عرب و کشورهای عربی با هرگونه تقسیم فلسطین و تأسیس اسرائیل مخالفت کردند و در جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1948 علیه دولت تازه تشکیل شده اقدام نظامی کردند.
پس از اعلام استقلال، دولت موقت اسرائیل تأسیس شد. و در حالی که عملیات نظامی هنوز در حال انجام بود، دولت موقت بلافاصله توسط ایالات متحده به عنوان مرجع واقعی اسرائیل به رسمیت شناخته شد، و پس از آن ایران (که علیه طرح تقسیم سازمان ملل رای داده بود)، گواتمالا، ایسلند. ، نیکاراگوئه، رومانی و اروگوئه. اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که در 17 مه 1948 اسرائیل را به طور رسمی به رسمیت شناخت، پس از آن نیکاراگوئه، چکسلواکی، یوگسلاوی و لهستان قرار گرفتند. ایالات متحده پس از اولین انتخابات اسرائیل، در 31 ژانویه 1949، رسمیت رسمی خود را به رسمیت شناخت در اواخر دهه 1960، اسرائیل تقریباً با تمام کشورهای اروپای غربی و آمریکای شمالی و جنوبی و همچنین بیشتر آفریقا روابط دیپلماتیک برقرار کرده بوددر پی جنگ شش روزه 1967، برای اعمال فشار دیپلماتیک و نظامی بیشتر بر اسرائیل، کشورهای عربی تولیدکننده نفت تهدید کردند که کشورهای دارای روابط بین‌المللی با اسرائیل را تحریم خواهند کرد. در نتیجه بسیاری از کشورهای آفریقایی و آسیایی روابط خود را با اسرائیل قطع کردند. اتحاد جماهیر شوروی از آرمان عربی علیه اسرائیل حمایت کرد و اکثر کشورهای بلوک شوروی روابط دیپلماتیک خود را در سال 1967 قطع کردند. این روابط شامل خود اتحاد جماهیر شوروی و همچنین لهستان، چکسلواکی، مجارستان و بلغارستان بود. سایر کشورهای حوزه شوروی مانند جمهوری خلق چین و مغولستان نیز با اسرائیل رابطه برقرار نکردند. روابط دیپلماتیک با این کشورها در پی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی احیا یا برقرار شد و کشورهایی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی استقلال یافتند نیز اسرائیل را به رسمیت شناختند در پی جنگ شش روزه 1967، برای اعمال فشار دیپلماتیک و نظامی بیشتر بر اسرائیل، کشورهای عربی تولیدکننده نفت تهدید کردند که کشورهای دارای روابط بین‌المللی با اسرائیل را تحریم خواهند کرد. در نتیجه بسیاری از کشورهای آفریقایی و آسیایی روابط خود را با اسرائیل قطع کردند. اتحاد جماهیر شوروی از آرمان عربی علیه اسرائیل حمایت کرد و اکثر کشورهای بلوک شوروی روابط دیپلماتیک خود را در سال 1967 قطع کردند. این روابط شامل خود اتحاد جماهیر شوروی و همچنین لهستان، چکسلواکی، مجارستان و بلغارستان بود. سایر کشورهای حوزه شوروی مانند جمهوری خلق چین و مغولستان نیز با اسرائیل رابطه برقرار نکردند. روابط دیپلماتیک با این کشورها در پی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی احیا یا برقرار شد و کشورهایی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی استقلال یافتند نیز اسرائیل را به رسمیت شناختند در 1 سپتامبر 1967، هشت عضو اتحادیه عرب قطعنامه خارطوم را صادر کردند که متضمن تعهد به عدم به رسمیت شناختن اسرائیل بود. با این حال، مصر، اردن و موریتانی در طول زمان اسرائیل را به رسمیت شناختند، اگرچه موریتانی از آن زمان به رسمیت شناخته نشد. امارات متحده عربی، بحرین، سودان و مراکش برای عادی سازی روابط در سال 2020 توافق کردند. فشار اتحادیه عرب پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1973 دوباره اعمال شد. چندین کشور که زمانی روابط دیپلماتیک با اسرائیل داشتند، از آن زمان به رسمیت شناخته نشدند (کوبا و ایران پس از آن. انقلاب اسلامی) یا روابط معلق: ونزوئلا در آمریکای لاتین؛ مالی و نیجر در آفریقا؛ و مالدیو در جنوب آسیا پس از به رسمیت شناختن و وارد شدن به مذاکرات اسرائیل با سازمان آزادیبخش فلسطین (صاف)، بسیاری از کشورهای آفریقایی، آسیایی و حتی عربی روابط دیپلماتیک خود را با اسرائیل احیا کردند یا اسرائیل را به رسمیت شناختند. واتیکان در سال 1994 وارد روابط دیپلماتیک با اسرائیل شد. برخی از کشورها در طول جنگ اسرائیل و لبنان در سال 2006 و محاصره نوار غزه روابط دیپلماتیک خود را قطع یا به حالت تعلیق درآوردند. حمایت اسرائیل از گینه در طول مبارزه با ویروس ابولا به برقراری مجدد روابط دیپلماتیک در سال 2016 انجامید. نیکاراگوئه روابط خود را در مارس 2017 احیا کرد، چاد نیز در ژانویه 2019 این کار را انجام داد. سال 2020 شاهد افزایش به رسمیت شناختن دیپلماتیک و برقراری روابط برای اسرائیل بود که تا حد زیادی به واسطه میانجیگری ایالات متحده بود. امارات متحده عربی و بحرین در 15 سپتامبر اسرائیل را به رسمیت شناختند، در حالی که سودان و مراکش قصد خود را برای عادی سازی روابط با اسرائیل در 23 اکتبر و 10 دسامبر اعلام کردند. آخرین کشوری که روابط دیپلماتیک با اسرائیل برقرار کرد، بوتان در 12 دسامبر بود.
در 15 می 1948، یک روز پس از اعلام تأسیس، اسرائیل درخواست عضویت در سازمان ملل را داد، اما شورای امنیت به این درخواست رسیدگی نکرد. درخواست دوم اسرائیل توسط شورای امنیت در 17 دسامبر 1948 با 5 رای موافق در برابر یک رای موافق و 5 رای ممتنع رد شد. سوریه تنها رأی منفی بود. ایالات متحده، آرژانتین، کلمبیا، اتحاد جماهیر شوروی و اوکراین رای مثبت دادند. و بلژیک، بریتانیا، کانادا، چین و فرانسه رای ممتنع دادند. درخواست اسرائیل در سال 1949 پس از انتخابات اسرائیل تمدید شد. با قطعنامه 69 شورای امنیت سازمان ملل، شورای امنیت در 4 مارس 1949 با 9 رأی موافق در برابر 1 به عضویت، رأی منفی و بریتانیا رأی ممتنع داد. آنهایی که رای مثبت دادند عبارتند از: چین (ROC)، فرانسه، ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، آرژانتین، کانادا، کوبا، نروژ و اوکراین SSR.
در 11 مه 1949، مجمع عمومی با اکثریت دو سوم از 58 عضو آن زمان، درخواست پذیرش اسرائیل در سازمان ملل را با قطعنامه 273 مجمع عمومی سازمان ملل تصویب کرد. رای مجمع عمومی با 37 رای موافق و 12 مخالف و 9 ممتنع بود. رای دهندگان عبارتند از: آرژانتین، استرالیا، بولیوی، بلاروس، کانادا، شیلی، چین، کلمبیا، کاستاریکا، کوبا، چکسلواکی، جمهوری دومینیکن، اکوادور، فرانسه، گواتمالا، هائیتی، هندوراس، ایسلند، لیبریا، لوکزامبورگ، مکزیک، هلند، نیوزلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، پاراگوئه، پرو، فیلیپین، لهستان، اوکراین، آفریقای جنوبی، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا، اروگوئه، ونزوئلا و یوگسلاوی. آنهایی که رای منفی دادند، شش عضو از هفت عضو آن زمان اتحادیه عرب (مصر، عراق، لبنان، عربستان سعودی، سوریه و یمن) و همچنین افغانستان، برمه، اتیوپی، هند، ایران و پاکستان بودند. کسانی که رای ممتنع دادند عبارتند از: بلژیک، برزیل، دانمارک، السالوادور، یونان، سیام، سوئد، ترکیه و بریتانیا بسیاری از کشورهایی که رای موافق یا ممتنع داده بودند، پیش از رای گیری در سازمان ملل، حداقل بر اساس دوفاکتو، اسرائیل را به رسمیت شناخته بودند. از میان این کشورها، کوبا و ونزوئلا از آن زمان به رسمیت شناخته نشدند.. "Lista zemalja koje su priznale Bosnu i Hercegovinu i datumi uspostavljanja diplomatskih odnosa" "Palestine: essays on the origin and development of the Arab-Israeli conflict". Northwestern University Press. p. 456. ISBN 9780810103450.