چرخ سنگ‌زنی
چرخ سنگ‌زنی چرخی است که از مواد ساینده چسبیده به هم تشکیل شده‌است و برای کارهای مختلف سنگ زنی (برشکاری سایشی) و ماشین‌کاری سایشی استفاده می‌شود. از چنین چرخ‌هایی در ماشین‌های سنگ زنی استفاده می‌شود.
سنگ زنی که در آن مواد ساینده چسبیده به هم به شکل یک چرخ درآورده شده‌اند، متداول‌ترین فرایند مورد استفاده در ماشین‌کاری سایشی است. عملکرد چرخ‌های سنگ زنی بسیار تحت تأثیر مواد اتصال دهنده و آرایش فضایی ذرات ساینده است. فاصله بندی ذرات ساینده نسبت به هم، ساختار نامیده می‌شود. اگر دانه‌ها فاصله بسیار کمی داشته باشند به آن ساختار متراکم گفته می‌شود. ساختار باز به معنی دانه‌هایی با فاصله زیاد است. چرخ‌های ساختار-باز دارای حفره‌های تراشه بزرگتری هستند اما در واحد سطح لبه‌های برش کمتری دارند.
شکستن و گسیختگی ذرات ساینده توسط قدرت پیوند کنترل می‌شود، که به عنوان گرید یا درجه گفته می‌شود. درنتیجه منظور از گرید چرخ، قدرت اتصال دانه‌ها به چرخ است. این امر در حقیقت به دو موضوع بستگی دارد: قدرت چسب اتصال دهنده، و مقدار ماده اتصال دهنده ای که ذرات را بهم اتصال می‌دهد. چرخ‌های سنگ زنی بسیار متخلخل هستند.
جدا شدن دانه‌ها از چرخ باعث تغییر اندازه چرخ می‌شود. نسبت سنگ زنی (Grinding Ratio) یا نسبت G، به صورت اینچ مکعب ماده خام جدا شده از قطعه کار تقسیم بر اینچ مکعب حجم از دست رفته از چرخ تعریف می‌شود. در سنگ زنی معمولی، نسبت G در محدوده ۲۰:۱ تا ۸۰:۱ است. نسبت G معیاری برای اندازه‌گیری مقدار تولید در سنگ زنی است و نشان دهنده میزان کاری است که یک چرخ در طول عمر مفید خود می‌تواند انجام دهد. زمانی که چرخ ماده از دست می‌دهد و کوچکتر می‌شود، باید دوباره موقعیت آن نسبت به قطعه کار ریست شده یا دوباره تنظیم گردد.
چرخ‌های سنگ زنی ۵ مشخصه دارند: سختی ماده، اندازه دانه، گرید چرخ، فاصله بندی دانه‌ها، و نوع اتصال.
توده ساینده بر اساس سختی ماده ای که قرار است سنگ زده شود انتخاب می‌شود.
چرخ‌های سنگ زنی با دانه‌های الماس یا CBN را ابرساینده می‌نامند. چرخ‌های سنگ زنی با اکسید آلومینیوم (کوراندوم)، کاربید سیلیسیم یا دانه‌های سرامیک، ساینده‌های معمولی نامیده می‌شوند.
اندازه فیزیکی متوسط دانه‌های ساینده در یک چرخ از ۱۰ (درشت‌ترین) تا ۶۰۰ (ریزترین) متغیر است. یک دانه بزرگتر راحت تر برش می‌دهد، که امکان برش سریع را فراهم می‌کند از طرفی باعث ایجاد سطحی با پرداخت نامناسب می‌شود. اندازه دانه‌های بسیار ریز برای پرداخت سطح بسیار دقیق مناسب است (ایجاد سطح صیقلی). به‌طور کلی اندازه دانه چرخ سنگ زنی ۱۰–۲۴ (درشت)، ۳۰–۶۰ (متوسط)، ۸۰–۲۰۰ (ریز) و ۲۲۰–۶۰۰ (بسیار ریز) است.
از A (نرم) تا Z (سخت)، تعیین می‌کند که پیونددهنده، مواد ساینده را چقدر محکم نگه دارد. A تا H برای ساختار نرم‌تر، I تا P برای ساختار نسبتاً سخت و Q تا Z برای ساختار سخت است. درجه تقریباً تمام ملاحظات سنگ زنی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مانند سرعت چرخ، جریان خنک‌کننده، حداکثر و حداقل میزان تغذیه و عمق سنگ زنی.
فاصله بندی یا ساختار، از ۱ (متراکم‌ترین) تا ۱۷ (کم‌ترین تراکم). تراکم نسبت پیوند و ساینده به فضای هوا است. چرخ کمتر متراکم آزادانه بریده می‌شود و تأثیر زیادی در پایان سطح دارد. همچنین می‌تواند با خنک‌کننده کمتری برش عمیق یا گسترده‌تری داشته باشد، زیرا فاصله تراشه روی چرخ بیشتر است. چگالی نسبت مواد ساینده و بایندر به فضای خالی است. یک چرخ با تراکم کمتر به راحتی برش داده و تأثیر زیادی در پرداخت سطح دارد. همچنین امکان برش عمیق‌تر و عریض تر و استفاده کمتر از خنک‌کننده را فراهم می‌کند، چرا که فاصله تراشه‌ها بیشتر است.
اینکه چرخ چگونه ساینده‌ها را نگه می‌دارد؛ بر روی پرداخت سطح، خنک‌کننده و حداقل / حداکثر سرعت چرخ تأثیر می‌گذارد.