نصیر بن مرشد
نصیر بن مرشد () (در ۱۴ آوریل ۱۶۴۹ درگذشت) بنیانگذار سلسله یاروبه امامان عمان، از اعضای فرقه اباضیه بود. او از سال ۱۶۲۴ تا ۱۶۴۹ حکومت کرد. او در یک دوره پر هرج و مرج قدرت را به دست گرفت، زمانی که سلسله سابق سقوط کرده بود و داخل کشور بی قانون بود، در حالی که پرتغالی‌ها بنادر اصلی ساحلی را در اختیار داشتند. در یک سلسله مبارزات، او اقتدار خود را بر قبایل عمانی تثبیت کرد و پرتغالی‌ها را از اکثر پایگاه‌های آنها اخراج کرد.
در اوایل قرن هفدهم، حکومت سلسله نبهانی عمان ضعیف شده بود و فقط نیمی از پادشاهی را تحت کنترل داشت.داخل عمان به چند ایالت کوچک تقسیم شده بود و مناطق قبیله ای قبایل اباضی که از یمن سرچشمه می‌گرفتند، زمانی اکثریت زیادی را تشکیل می‌دادند، اما به مرور زمان قبایل [[سنی] نزار از نظر قدرت، تا حدی به دلیل مهاجرت، برابر شدند. دو برادر نبهانی بر سر قدرت با هم رقابت می‌کردند، مخزوم بن فلاح بن محسن در یانقل و نبهان بن فلاح. در حدود سال ۱۶۱۵ مخزوم درگذشت و پسرعمویش عمیر بن هیمیار وارد میدان شد و نبهان بن فلاح را در یانقل در سال ۱۶۱۷ شکست داد. عمیر بن هیمیار در حوالی سال ۱۶۲۴ درگذشت که آخرین فرد سلسله خود بود و جنگ جانشینی درگرفت. نامزدهای پیشرو از یعربه، یکی از قوی‌ترین و باثبات‌ترین قبایل بودند. مالک بن ابوالعرار یعاربی [[رستاق]] را کنترل کرد و سعی کرد قدرت را به دست گیرد. مجمع بزرگان در رستاق برای حل این موضوع تشکیل شد و شیخ نصیر بن مرشد یعاربی به اتفاق آرا به امامت برگزیده شد.
[[File:Rustaq Fort 02.jpg|thumb|قلعه رستاق]] [[File:Nakhal Fort (2).jpg|thumb|قلعه نخل]] امام جدید مورد پذیرش جهانی قرار نگرفت و با خطر احتمالی قبایل نزار مواجه شد. ناصر بن مرشد بلافاصله شروع به اعمال کنترل بر داخل کرد. ناصر بن مرشد سپاه خود را ساخت و شهرهای اصلی و قلعه‌های [[رستاق]] و [[قلعه نخل|نخال]] را تصرف کرد. او به سرعت قلعه رستاق را که از زمان مرگ پدربزرگش مالک بن ابوالعرار در سال ۱۶۲۰ در اختیار پسرعموهایش بود، گرفت. در سال ۱۶۲۵، ناصر نیروهایی را جمع‌آوری کرد که به [[نخال]] هدایت کرد و آنها را از عموی بزرگ خود سلطان بن ابوالعرار گرفت. او در این موضع مورد حمله قرار گرفت، اما شکست و به رستاق بازگشت، سپس [[ازکی]] و [[نزوا]] را گرفت. نصیر پایتخت را به نیزوه، پایتخت سابق امامت اباضیه منتقل کرد. نصیر به مبارزات موفقیت‌آمیز خود ادامه داد و سرانجام به اندازه کافی قوی بود که به قبایل نزار که منطقه [[استان عاد ظهیره|الظهیره]] را کنترل می‌کردند حمله کند. این کارزار طولانی شد و چندین سال به طول انجامید، اما از نظر نظامی موفقیت‌آمیز بود، اگرچه قبایل نزار همچنان متخاصم بودند. در دهه ۱۶۳۰، نصیر با چالش گروهی از قبایل نزار به رهبری بنی هلال به رهبری شیخ نصیر بن کتان هلالی مواجه شد. غزوه‌های بنی هلال برای بردن غلام و غنایم تهدیدی شد که امام از سرکوب آن عاجز بود. سرانجام ناچار به پرداخت باج هنگفتی به شیخ نصیر شد که مشکل را حل کرد.
نصیر توانست قبایل را با هدف مشترک بیرون راندن آنها متحد کند…
حدود سال ۱۶۳۳ نصیر ارتش بزرگی را تشکیل داد که در تلاشی ناموفق برای تصرف مسقط اعزام کرد. ناصر سپس لشکری را به جلفار (اکنون [[رأس الخیمه]]) اعزام کرد. این بندر توسط دو قلعه دفاع می‌شد که یکی توسط ایرانی‌ها و دیگری توسط پرتغالی‌ها سرنشین بود. هر دو قلعه تسخیر و ایرانیان بیرون رانده شدند. پرتغالی‌ها نیز مجبور به ترک جلفار شدند. در سال ۱۶۳۳، ناصر لشکری را علیه [[سوهار]] که در اختیار پرتغالی‌ها بود فرستاد، اما شکست خورد. یک آتش‌بس موقت با پرتغالی‌ها ترتیب داده شد، اما نصیر سپس [[سور، عمان|سور]] و [[قریات، عمان|قریات]] را از پرتغالی‌ها گرفت که اکنون به شدت ضعیف و تضعیف شده بودند. در سال ۱۶۴۳ قلعه سوهار را تصرف کرد. در سال ۱۶۴۶ قرارداد تجاری با بریتانیا امضا کرد. در سال ۱۶۴۸ جنگ علیه بریتانیا از سر گرفته شد. پرتغالی که حالا فقط مسقط را در اختیار داشت. قراردادی در اکتبر ۱۶۴۸ به نفع عمان منعقد شد. ناصر بن مرشد در ۱۴ آوریل ۱۶۴۹ درگذشت و در نیزوه به خاک سپرده شد. جانشین او پسر عمویش، [[سلطان بن سیف]] شد که قرار بود به زودی پرتغالی‌ها را به‌طور کامل از کشور بیرون کند.
اسناد