انتخابات ۱۹۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده
انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۰۰ ایالات متحده بیست و نهمین دوره چهار ساله انتخابات ریاست جمهوری بود که در روز سه شنبه، ۶ نوامبر ۱۹۰۰ برگزار شد. در دور مجدد رقابت‌های سال ۱۸۹۶، ویلیام مک کینلی، رئیس‌جمهور فعلی جمهوری‌خواه، رقیب دموکرات خود، ویلیام جنینگز برایان را شکست داده بود. پیروزی مک‌کینلی او را به اولین رئیس‌جمهوری تبدیل کرد که از زمانی که اولیس اس. گرانت در سال ۱۸۷۲ موفق به انجام این کار شده بود، در انتخابات مجدد پیروز شد.
مک کینلی و برایان هر کدام با مخالفت اندکی در حزب خود مواجه شدند. اگرچه برخی از دموکرات‌های طلایی احتمال کمپین دریاسالار جورج دیوئی را بررسی کردند، برایان به راحتی در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در سال ۱۹۰۰ پس از کناره‌گیری دیوئی از رقابت، دوباره نامزد شد. مک کینلی به اتفاق آرا در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۱۹۰۰ دوباره نامزد شد. از آنجایی که گرت هوبارت، معاون رئیس‌جمهور در سال ۱۸۹۹ درگذشته بود، مجمع جمهوری خواهان، فرماندار نیویورک، تئودور روزولت را به عنوان معاون مک کینلی انتخاب کرد.
بازگشت رونق اقتصادی و پیروزی اخیر در جنگ اسپانیا و آمریکا به مک کینلی کمک کرد تا یک پیروزی قاطع به دست آورد، در حالی که موضع ضد امپریالیستی برایان و حمایت مداوم از دو فلزی (یک استاندارد پولی است که در آن ارزش واحد پولی معادل مقادیر معینی از دو فلز، معمولاً طلا و نقره، تعریف می‌شود که نرخ مبادله ثابتی را بین آنها ایجاد می‌کند) تنها حمایت محدودی را به خود جلب کرد و ایالت نبراسکا را برای یک بار از دست داد. مک‌کینلی اکثر ایالت‌های خارج از بلوک جامد جنوب (بلوک رای‌گیری انتخاباتی ایالت‌های جنوب ایالات متحده برای موضوعاتی بود که به ویژه برای منافع دموکرات‌ها در آن ایالت‌ها مهم تلقی می‌شد) را در اختیار داشت و ۵۱٫۶٪ از آرای عمومی را به دست آورد. نتایج انتخابات مشابه نتایج سال ۱۸۹۶ بود، اگرچه مک کینلی چندین ایالت غربی و برایان، کنتاکی را انتخاب کردند.
شش ماه پس از دوره دوم ریاست جمهوری خود، مک کینلی در سپتامبر ۱۹۰۱ ترور شد و روزولت معاون رئیس‌جمهور جانشین او شد.
او ۹۲۶ نماینده در کنوانسیون جمهوری خواهان، که در فیلادلفیا در ۱۹ تا ۲۱ ژوئن تشکیل شد، مجدداً ویلیام مک کینلی رئیس‌جمهور را با تحسین نامزد کرد. توماس سی پلات، «رئیس» حزب جمهوری خواه ایالت نیویورک، تئودور روزولت، فرماندار محبوب نیویورک را دوست نداشت، حتی با وجود اینکه او یک جمهوریخواه بود. تلاش‌های روزولت برای اصلاح سیاست نیویورک - از جمله سیاست جمهوری‌خواهان - باعث شد که پلات و دیگر رهبران جمهوری‌خواه ایالتی، رئیس‌جمهور مک‌کینلی را تحت فشار قرار دهند تا روزولت را به عنوان نامزد جدید معاونت ریاست‌جمهوری بپذیرد، بنابراین جایگاهی را که در زمان مرگ گرت هوبارت، معاون رئیس‌جمهور در سال ۱۸۹۹ بازمانده بود، پر کرد. پلات، معاون روزولت، روزولت را از سیاست ایالت نیویورک برکنار خواهد کرد. اگرچه روزولت تمایلی به پذیرش نامزدی معاونت رئیس‌جمهور نداشت، که او آن را یک دفتر نسبتاً پیش پا افتاده و بی قدرت می‌دانست، اما محبوبیت زیاد او در میان اکثر نمایندگان جمهوری خواه باعث شد مک کینلی او را به عنوان معاون جدید خود انتخاب کند. به‌طور کاملاً غیرمنتظره، روزولت در سپتامبر ۱۹۰۱، زمانی که مک کینلی در بوفالو، نیویورک ترور شد، به ریاست جمهوری ارتقا یافت.
پس از بازگشت دریاسالار جورج دیویی از جنگ اسپانیا و آمریکا، بسیاری به او پیشنهاد کردند که با نامزدی دموکرات‌ها برای ریاست جمهوری نامزد شود. با این حال، دیویی قبلاً با ازدواج با میلدرد مک‌لین هازن کاتولیک (بیوه ژنرال ویلیام بابک هیزن و دختر واشینگتن مک‌لین، صاحب واشینگتن پست) در نوامبر ۱۸۹۹ و دادن خانه‌ای که ملت به او داده بود، باعث خشم برخی پروتستان‌ها شده بود. به دنبال جنگ نامزدی او نیز تقریباً بلافاصله با تعدادی از گاف‌های روابط عمومی مواجه شد. روزنامه‌ها شروع به حمله به او به عنوان ساده لوح کردند پس از نقل قول او مبنی بر اینکه کار رئیس‌جمهور آسان خواهد بود، زیرا رئیس اجرایی صرفاً از دستورات در اجرای قوانین تصویب شده توسط کنگره پیروی می‌کرد و او «قوانین کنگره را به همان اندازه من صادقانه اجرا خواهد کرد.» همیشه دستورات مافوقم را اجرا کرده‌ام.» اندکی پس از آن، او اعتراف کرد که پیش از این هرگز در انتخابات ریاست جمهوری رای نداده‌است، و ذکر کرد که تنها مردی که تا به حال به او رای می‌داد، اگر رای می‌داد، گروور کلیولند بود. او انتقادات بیشتری را برانگیخت وقتی که به‌طور غیرمنتظره (و پیشگویی) به یک خبرنگار روزنامه گفت: «جنگ بعدی ما با آلمان خواهد بود.»
کمپین دیویی با سطحی از بدبینی توسط دموکرات‌های طلایی مواجه شد که به حمایت کمپین او وابسته بود. برخی حتی از برایان حمایت کردند، زیرا معتقد بودند که او نامزد قوی تری است. سه روز پس از نامزدی او، کمپین او به دلیل اشتباهات ذکر شده آسیب دیده بود، شایعاتی در مورد کناره‌گیری قریب‌الوقوع دیویی منتشر شد که نادرست بود. با این حال، صدمات بیشتر زمانی ایجاد شد که مشخص شد رهبران حزب دموکرات ورمونت با دیویی دشمنی دارند و کاملاً به برایان متعهد هستند. اوهایو نیز به‌طور مشابه از برایان استفاده کرد، اگرچه با این اخطار که برخی از رهبران پیشنهاد کردند که همه ذکرهای نقره در پلت فرم حزب حذف شود. در ۵ می، جان رول مک‌لین، برادر شوهر و مدیر کمپین مؤثر دیویی، از کمپین جدا شد و به‌طور گسترده‌ای تصور می‌شد که اکنون در سکوت از برایان حمایت می‌کند. در ۱۷ می، دیویی متوجه شد که شانس بسیار کمی برای او وجود دارد که بتواند نمایندگان کافی در میان ایالت‌های غربی و جنوبی جمع کند تا احتمالاً برایان را از دستیابی به دو سوم نمایندگان در کنوانسیون بازدارد، و علناً اظهار داشت که او دیگر حتی نمی‌داند چرا او تصمیم گرفته بود که اصلاً نامزد ریاست جمهوری شود. او در این زمان عملاً عقب‌نشینی کرد. پس از این رونق بزرگی برای نامزدی او به عنوان معاون رئیس‌جمهور در کنار برایان وجود داشت. با این حال دیویی قاطعانه از در نظر گرفتن خودداری کرد.
ویلیام جنینگز برایان پس از کناره‌گیری دیویی از رقابت با مخالفت واقعی کمی مواجه شد. برایان در کنوانسیون ملی دموکرات سال ۱۹۰۰ که در کانزاس سیتی، میسوری، در ۴ تا ۶ ژوئیه برگزار شد، پیروز شد و ۹۳۶ رای نمایندگان برای نامزدی را به دست آورد.
نامزدهای رسمی یا احتمالی برای نامزدی معاونت ریاست جمهوری:
پوپولیست‌ها به عنوان سومین حزب بزرگ کشور، در سال ۱۸۹۶ تصمیم سازمانی گرفتند که با حزب دموکرات در سطح ملی «ادغام» شوند - هویت آنها با نامزدی دو نامزد مختلف برای معاونت رئیس‌جمهور از هم جدا ماند. در سطح ایالتی، احزاب محلی پوپولیست آزاد بودند تا هر طور که صلاح می‌دانستند به پیش بروند. در ایالت‌های پلین، پوپولیست‌ها با دموکرات‌ها ترکیب شدند و در برخی ایالت‌ها به‌طور کامل جایگزین آنها شدند. در جنوب، پوپولیست‌ها با حزب جمهوری خواه ادغام شدند. نتیجه نهایی، اگرچه برایان شکست خورد، این بود که پوپولیست‌ها به میزان زیادی نماینده خود را در کنگره افزایش دادند، از ۱۰ به ۲۶. با این حال، در چندین ایالت جنوبی، قوه مقننه همچنان تحت کنترل دموکرات‌ها بود و آنها شروع به تصویب یک سری قوانین کردند. حق رای رای‌دهندگان سیاه‌پوست را با هدف تضعیف یک بلوک مهم از آرای پوپولیست حذف کنید. این حرکت پیامدهای مورد نظر خود را داشت، زیرا در انتخابات میان دوره ای سال ۱۸۹۸، تعداد نمایندگان پوپولیست‌ها در مجلس نمایندگان به ۹ نفر کاهش یافت که کمترین میزان از زمان تأسیس حزب بود.
رفتار حزب دموکرات با پوپولیست‌ها منجر به دودستگی در حزب شد. در ۱۷ مه ۱۸۹۹، رهبران حزب پوپولیست در سنت. لوئیس و خطی را صادر کرد و خواستار سیاست «میانه راه» شد که در آن حزب از تلاش‌های آینده برای همجوشی خودداری می‌کرد. هدف اصلی این بیانیه، رئیس ملی حزب، ایالات متحده آمریکا بود. سناتور ماریون باتلر از کارولینای شمالی، که از طریق ادغام با جمهوریخواهان کارولینای شمالی به مجلس سنا انتخاب شده بود، و قبلاً برای نامزدی مجدد ویلیام جی برایان توسط پوپولیست‌ها در سال ۱۹۰۰ کار می‌کرد. رهبران طرفدار ادغام پوپولیست‌ها مبارزه کردند. در اوایل سال ۱۹۰۰. اولین حزب ایالتی که انشعاب پیدا کرد، حزب نبراسکا بود که در جریان کنوانسیون ایالتی خود در ۱۹ مارس تقسیم شد. در نهایت، پوپولیست‌های فیوژن تصمیم گرفتند که یک کنوانسیون ملی جداگانه برگزار کنند، وقتی مشخص شد که پوپولیست‌های اوهایو طرفدار همجوشی نیستند، و در حال کار برای سازماندهی کنوانسیونی بودند که برایان را نامزد نمی‌کرد، بلکه یک بلیط مستقل را نامزد می‌کرد.
کنوانسیون ملی پوپولیستی «فیوژن» در یک چادر بزرگ درست در غرب سیوکس فالز، داکوتای جنوبی، در ۹ می گرد هم آمد و به اتفاق آرا برایان را برای ریاست جمهوری نامزد کرد. چارلز تاون، رهبر حزب جمهوری‌خواه نقره‌ای، تقریباً به اتفاق آرا به‌عنوان معاون وی معرفی شد، و تنها با مخالفت ضعیف نماینده جان لنتز از اوهایو روبرو شد. زمانی که آدلای استیونسون نامزدی معاون دموکرات ریاست جمهوری را بر تاون به دست آورد، تاون از رقابت کنار کشید و پوپولیست‌های فیوژن از استیونسون حمایت کردند.
در نشستی در سینسیناتی، اوهایو، جناح «میانه راه» پلتفرمی را اتخاذ کرد که خواستار ایجاد پول فیات، مالکیت دولت بر صنایع کلیدی و باز کردن زمین‌های حفاظت شده برای توسعه اقتصادی شد. تاجر وارتون بارکر برای ریاست جمهوری نامزد شد، در حالی که نماینده ایگناتیوس دانلی به عنوان معاون او انتخاب شد.
سوسیال دموکراسی آمریکا در ژوئن ۱۸۹۷ تأسیس شد و بعداً در سال ۱۸۹۸ به عنوان حزب سوسیال دموکرات آمریکا اصلاح شد، در حالی که حزب سوسیالیست کارگر آمریکا درگیر مبارزات داخلی بود. جیمز اف کری که به عضویت شورای شهر هاورهیل ماساچوست انتخاب شده بود، از حزب کارگر سوسیالیست اخراج شد. یوجین وی. دبز، کری و سیلوستر کلیهر حزب سوسیال دموکرات را تأسیس کردند. کری و لوئیس ام. اسکیتز به مجلس نمایندگان ماساچوست و جان سی چیس به عنوان شهردار هاورهیل انتخاب شدند. ویکتور ال. برگر حزب را در میلواکی، ویسکانسین رهبری کرد و فهرستی از نامزدها تقریباً شش درصد از آرا را در انتخابات ۱۸۹۸ به دست آوردند. بیست عضو تا سال ۱۹۰۰ به این سمت انتخاب شدند.
موریس هیلکویت و اعضای جناح او، کانگوروها، در حزب کارگر سوسیالیست تلاش کردند تا دانیل دی لئون را از رهبری حزب در کنوانسیون ۱۸۹۹ برکنار کنند. جناح کانگورو از حزب حذف شد و حزب کارگر سوسیالیست خود را تشکیل داد. جناح کانگورو در دادگاهی علیه دی لئون به دلیل کنترل حزب شکست خورد. آنها جاب هریمن را به عنوان رئیس‌جمهور و ماکس اس. هیز را برای معاون رئیس‌جمهور نامزد کردند، اگرچه قرار نبود در انتخابات ۱۹۰۰ شرکت کنند و در عوض برای سازش با حزب سوسیال دموکرات آمریکا مورد استفاده قرار گرفتند.
سوسیال دموکرات‌ها به کنگوسیون کانگورو دعوت شده بودند، اما با وجود اینکه سوسیال دموکرات‌ها از اتحاد بین احزاب حمایت کردند، نپذیرفتند. هیئت اجرایی ملی سوسیال دموکرات به جناح کانگورو اجازه داد تا نمایندگانی را به کنوانسیون ملی خود بفرستد. کانگوروها قطعنامه ای در حمایت از وحدت تصویب کردند و کمیته وحدت ایجاد کردند. شصت و هفت نماینده از سی و دو ایالت با کنوانسیون ۱۹۰۰ هماهنگ کردند و با تحسین به اعطای نامزدی ریاست جمهوری خود به دبس رأی دادند. هیز و هریمن هر دو برای نامزدی معاون رئیس‌جمهور نامزد شدند و هریمن برنده آن شد.
هیئت اجرایی در ۱۲ مه ۱۹۰۰ اعلام کرد که از اتحاد با کانگوروها پس از متهم کردن بیش از حد جزم اندیشی و ممانعت از رفراندوم وحدت حمایت نخواهند کرد. کمیته وحدت کانگورو برگه‌های رای را برای اعضای هر دو گروه ارسال کرد و هر دو به نفع اتحاد رای دادند. کانگوروها دبز و هریمن را به عنوان بلیت ریاست جمهوری خود معرفی کردند که دبز در ۳۱ ژوئیه پذیرفت. دبز و جورج دی. هرون کمپین حزب را در ۲۹ سپتامبر در تالار موسیقی شیکاگو آغاز کردند. دبز ۸۷۹۴۵ رای دریافت کرد که بیشترین میزان حمایت او از نیویورک و ایلینویز بود. دبز بیش از ده برابر آرای حزب کارگر سوسیالیست در شیکاگو در انتخابات ۱۸۹۶ به دست آورد. دبز بیش از هر بلیط ریاست جمهوری از حزب کارگر سوسیالیست رای دریافت کرد. جناح کانگوروها و سوسیال دموکرات‌ها بعداً در سال ۱۹۰۱ در حزب سوسیالیست آمریکا ادغام شدند.
حزب ممنوعیت در ۲۸ ژوئن در شیکاگو، ایلینویز برای معرفی بلیط ریاست جمهوری خود تشکیل جلسه داد. هیل جانسون که در سال ۱۸۹۶ نامزد معاونت ریاست جمهوری آنها شده بود، بلافاصله قبل از شروع رای‌گیری نام خود را پس گرفت. جان جی. وولی در اولین رای‌گیری نامزد شد و هنری بی.
حزب جمهوری‌خواه لینکلن، که به‌طور رسمی حزب جمهوری‌خواه نقره‌ای است، تا سال ۱۹۰۰ دریافته بود که موضوع دو فلزی جای امپریالیسم را گرفته‌است، و امید می‌رفت که یک پلتفرم گسترده‌تر در راستای ارزش‌های ادراک شده آبراهام لینکلن ایجاد شود. به حزب اجازه می‌دهد تا فراتر از نسخه منحصر به فرد خود از نقره رایگان تکامل یابد.
جمهوریخواهان لینکلن در کانزاس سیتی، میسوری، همزمان با کنوانسیون ملی دموکرات‌ها که در همان شهر برگزار شد، گرد هم آمدند. با متعهد به حمایت از ویلیام جنینگز برایان برای ریاست جمهوری، هدف اصلی بسیاری از شرکت کنندگان، ترویج نامزدی چارلز تاون، رئیس ملی برای معاونت ریاست جمهوری توسط حزب دموکرات بود، تلاشی که توسط پوپولیست‌های همجوشی که تاون را به عنوان نامزد معرفی کرده بودند، تأیید کردند. موقعیت دو ماه زودتر متأسفانه برای کسانی که تاون را رونق دادند، این تلاش‌ها ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد، نمایندگان دموکرات که در غیر این صورت ممکن بود با ارائه برگه برایان و تاون به‌عنوان یک واقعیت انجام‌شده، نمایندگان دموکرات را کنار بزنند، در حالی که خود نمایندگان دموکرات جنوبی یک نامزد معاون رئیس‌جمهور را ترجیح می‌دهند. دعوت به رای‌دهندگانی که حزب دموکرات چهار سال قبل در شمال شرق و غرب میانه شکست خورد. امیدها برای تأیید شخصی تاون توسط برایان نیز زمانی از بین رفت که برایان، که شخصاً تاون را از بین آن کاندیداها در رقابت ترجیح می‌داد و انتظار می‌رفت در پذیرش به این موضوع اشاره کند، تصمیم گرفت به کنوانسیون نرود یا خود را در معاونت ریاست جمهوری دخالت دهد. مسابقه در نهایت، تاون یک سوم دوردست بود و آدلای استیونسون برنده جایزه شد.
نامزدی استیونسون، که قبلاً به عنوان معاون رئیس‌جمهور گروور کلیولند خدمت می‌کرد، خشم بسیاری از جمهوری‌خواهان لینکلن را که هنوز در آن حضور داشتند، برانگیخت و در جریان هیاهوی متعاقب آن، تلاش‌هایی برای معرفی چارلز تاون برای معاونت ریاست‌جمهوری انجام شد. تنها زمانی که خود چارلز تاون در جلسه سخنرانی کرد، خشم فروکش کرد. تاون با امتناع از تلاش‌ها برای نامزد کردن او، از نمایندگان حاضر درخواست کرد که بلیت دموکرات را همان‌طور که بود بپذیرند و از آن حمایت کنند، و خاطرنشان کرد که برایان در راس آن قرار داشت و بیشتر پلتفرم دموکرات با جمهوری‌خواهان لینکلن همسو بود. دیگران، مانند سناتور فرد دوبویز، سناتور هنری تلر و جان شفروت سخنرانی‌های مشابهی داشتند و خواستار حمایت از برایان و استیونسون شدند. در نهایت تصمیم گرفته شد که موضوع نامزدی معاونت ریاست جمهوری توسط کمیته ملی رسیدگی شود. آنها روز بعد با توجه به خواسته‌های تاون، آدلای استیونسون را برای معاونت ریاست جمهوری رسمی و تأیید کردند.
اتحادیه ضد امپریالیستی آمریکا در سال ۱۸۹۸ در مخالفت با تصاحب جزایر فیلیپین تشکیل شد و الحاق آن را ناقض مفهوم «رضایت حاکمان» دانست. در حالی که به عنوان یک حزب سیاسی رسمیت نداشت، جنبشی در درون اتحادیه وجود داشت که به دنبال معرفی یک بلیت مستقل بود تا صرفاً بر اساس سکوی ضد امپریالیسم شرکت کند یا، با ممانعت از آن، از هر نامزد ریاست جمهوری جمهوری خواه یا دموکرات که خود مخالف بود، حمایت کند. امپریالیستی با این حال، پس از نامزدی مک کینلی و برایان، اختلافات فوری در مورد حمایت از برایان و پلتفرم دموکرات وجود داشت. در ماه ژوئیه برخی در حال بررسی حمایت از مک کینلی در ماه نوامبر بودند. بعداً در همان ماه، فراخوانی برای برگزاری کنوانسیون ملی در ایندیاناپولیس در ۱۵ اوت با هدف تأیید یا معرفی یک بلیط برای انتخابات عمومی انجام شد. با بقایای حزب دموکراتیک ملی در مورد امکان بلیط همجوشی گفتگوهایی صورت گرفت، اما کمیته ملی آنها این موضوع را رد کرد. سپس اسامی نامزدهای احتمالی ریاست جمهوری شامل توماس رید رئیس مجلس سابق، ریچارد اولنی وزیر امور خارجه سابق، جورج بوتول فرماندار سابق ماساچوست و سناتور سابق جان هندرسون بودند.
از همان ابتدا، بادهای مخالف به نفع برایان بود، و جورج بوتول، رئیس‌جمهور دائمی، در کنوانسیون سخنرانی کرد و خواستار تأیید بلیت دموکرات شد، این امر در سخنرانی‌های ژنرال سابق جان بیتی، ادگار بنکرافت، و گامالیل برادفورد دنبال شد. قطعنامه حمایت از برایان با این حال مورد بحث طولانی مدت قرار گرفت، مخالفان اصلی آن نمایندگان جنبش «بلیت سوم» به رهبری توماس آزبورن بودند. آزبورن و کسانی که از او پیروی کردند این تئوری را مطرح کردند که بسیاری از ضد امپریالیست‌ها حاضر نیستند به برایان یا به نفع پلتفرم دموکرات رای دهند و بهتر است یک نامزد خودشان به آنها خدمت کند. چارلز کدمن، نویسنده قطعنامه، و ادوین بریت اسمیت در پاسخ به این موضوع پرداختند که همه مسائل نسبت به موضوع امپریالیسم در درجه دوم اهمیت قرار دارند، و باید از مؤثرترین ابزار برای سر کار آوردن یک ضد امپریالیست استفاده کرد. در یک رأی‌گیری صوتی، پلتفرم «کنگره آزادی» که در آن زمان به عنوان آن شناخته می‌شد، با اکثریت قاطع به تصویب رسید، و همه اصلاحات برای تأیید بلیت برایان / استیونسون رای منفی دادند. آزبورن و سایر «بلیت‌کنندگان سوم» سپس به حزب سازمان‌دهنده ملی در آن نزدیکی می‌پیوندند.
حزب ملی نتیجه جنبش «بلیت سوم» بود که در درون اتحادیه ضد امپریالیستی وجود داشت. اولین گام‌ها برای تشکیل آن پس از شکست تعدادی از ضد امپریالیست‌ها، از جمله توماس آزبورن و جان جی چپمن، در متقاعد کردن حزب دموکرات ملی به نامزدی یا تأیید یک برگه حزب ثالث برداشته شد. سپس بیانیه‌ای توسط نمایندگان لیگ حاضر از نیویورک منتشر شد که در آن احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات، حمایت از استقلال فیلیپین و پورتوریکو (sic)، حمایت از استاندارد طلا و سیستم بانکی سالم، خواهان لغو امتیازات ویژه و تقاضای خدمات عمومی بر اساس شایستگی منحصراً. آنها همچنین خواستار برگزاری یک کنوانسیون ملی از ۱۴ تا ۱۵ اوت شدند که آن را در کنار کنوانسیون لیگ «ملی» که از ۱۵ تا ۱۶ اوت برگزار می‌شد قرار می‌داد.
با ورود نمایندگان به ایندیاناپولیس، امید می‌رفت که لیگ متقاعد شود که یک بلیط شخص ثالث را معرفی کند، و سپس حزب ملی تأیید خود را ارائه کرد. با این حال، به سرعت مشخص شد که اکثریت نمایندگان کنوانسیون اتحادیه ضد امپریالیستی با برایان همدردی کرده و آماده حمایت از او بودند، و از طرف نمایندگان ضد برایان تلاش می‌کردند که حداقل سکو را بدون تعهد در قبال آن حفظ کنند. موضوع رقابت‌های ریاست جمهوری ناموفق بود. آن دسته از نمایندگان اتحادیه که با حزب ملی مرتبط بودند سپس ترک کردند و اقدام به انتخاب توماس آزبورن به عنوان رئیس دائمی کردند و خواستار برگزاری کنوانسیون ملی جدید در ۵ سپتامبر شدند. ادعا می‌شود که در آن زمان نامزدی ریاست جمهوری حزب ملی پیشنهاد شد. مورفیلد استوری، اما استوری نپذیرفت و در نهایت تصمیم گرفت به عنوان یک مستقل ضد امپریالیستی در ناحیه یازدهم ماساچوست شرکت کند. ویلیام جکسون پالمر به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهور پیشنهاد شد تا در کنار او شرکت کند.
در جلسه ای در تالار کارنگی (در آن زمان تالار موسیقی مجلسی) در ۵ سپتامبر، حزب ملی رسمیت یافت و سناتور دونلسون کافری از لوئیزیانا را برای ریاست جمهوری و مورخ آرچیبالد هاو از ماساچوست را برای معاونت ریاست جمهوری نامزد کرد. اگرچه برخی نگرانی‌ها در مورد اینکه آیا کافری در صورت پیشنهاد نامزدی را می‌پذیرد وجود داشت، آزبورن ادعا کرد که با کافری ارتباط برقرار کرده‌است و هم نسبت به حزب ملی دلسوز بوده و هم مایل است نامزد آنها برای ریاست‌جمهوری باشد. پلتفرم حزب تقریباً مشابه آنچه کمیته لیگ در ماه ژوئیه ارائه کرده بود، بود، اگرچه تعریف «امتیازات ویژه به‌عنوان» یارانه‌ها، جوایز، مستمری‌های مستحق یا تعرفه‌های برکنارکننده اعتماد تعریف شد. در ایالت‌هایی که نامزدی فهرست کامل از انتخاب کنندگان غیرعملی بود، یک انتخاب کننده منفرد به جای آن نامزد می‌شد و به رای‌دهندگان این امکان را می‌داد که به برگه ملی گرایان و همچنین به یکی دیگر از منتخب خود رأی دهند؛ امید می‌رفت که این نگرانی‌ها باعث شود که ملی‌گراها بسته به همدردی رای‌دهندگان، رای را از برایان یا مک کینلی می‌گیرند.
متأسفانه برای حزب ملی‌گرا، سناتور کافرتی چند هفته بعد نامزدی را رد کرد و در نتیجه آرتور بریگز فارکور، مالک کارخانه کشاورزی پنسیلوانیا، به عنوان جایگزین احتمالی در نظر گرفته شد. یک روز بعد، در ۲۱ سپتامبر، شاخه ماساچوست حزب رای به انحلال داد. سپس امید می‌رفت که رای‌دهندگان غیرمتعهد بتوانند نامزد شوند، اما مقالات فقط برای یکی، ادوارد والدو امرسون از ماساچوست، منتشر شد.
حزب اصلاحات اتحادیه ست اچ الیس از اوهایو را برای ریاست جمهوری و ساموئل تی نیکلسون را برای معاونت رئیس‌جمهور معرفی کرد.
حزب مسیحی متحد، جونا اف آر لئونارد را به عنوان رئیس‌جمهور و دیوید اچ. مارتین را به عنوان معاون رئیس‌جمهور معرفی کرد. در ابتدا، حزب سیلاس سی. سووالو را به عنوان رئیس‌جمهور و جان جی. وولی را برای معاون رئیس‌جمهور معرفی کرده بود، اما هر دو نفر از این کار خودداری کردند و به جای نامزدی حزب ممنوعیت (که وولی پیروز آن بود) رقابت کردند.
اقتصاد در سال ۱۹۰۰ در حال رونق بود، بنابراین شعار جمهوری خواهان «چهار سال دیگر از سطل شام کامل»، همراه با پیروزی در جنگ کوتاه اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، جذابیت انتخاباتی قدرتمندی داشت. تدی روزولت تبدیل به یک قهرمان ملی شده بود که در طول جنگ در کوبا می‌جنگید و به همین دلیل او یکی از سخنگویان محبوب بلیت جمهوری خواهان بود. روزولت ثابت کرد که بسیار پرانرژی است و با سبک مبارزات انتخاباتی معروف ویلیام جنینگز برایان برابری می‌کند. موضوع روزولت این بود که مک کینلی صلح و رفاه را برای آمریکا به ارمغان آورده و شایسته انتخاب مجدد است. روزولت در یک کارزار طوفانی، ۴۸۰ توقف در ۲۳ ایالت انجام داد. او در سخنرانی‌های خود بارها استدلال می‌کرد که جنگ عادلانه بوده و کوبایی‌ها و فیلیپینی‌ها را از استبداد اسپانیا آزاد کرده‌است:
کمپین برایان بر اساس تکرار شماره اصلی او از کمپین ۱۸۹۶ ساخته شد: نقره رایگان. در سال ۱۹۰۰ موفقیت‌آمیز نبود، زیرا رفاه جایگزین افسردگی شدید شده بود و مک کینلی مدعی اعتبار بود. حامیان افزایش عرضه پول برای افزایش قیمت‌ها باید اعتراف می‌کردند که مقدار زیادی طلای جدید در حال سرازیر شدن به اقتصاد جهانی است و کاهش تورم (یعنی کاهش قیمت‌ها) دیگر تهدیدی نیست. دومین موضوع اصلی مبارزات انتخاباتی برایان به امپریالیسم مک کینلی حمله کرد. برایان از جنگ حمایت کرده بود، اما با الحاق فیلیپین مخالف بود. او گفت که مک کینلی به سادگی یک استبداد ظالمانه اسپانیایی را با استبداد ظالمانه آمریکایی جایگزین کرده‌است. برایان به ویژه در انتقاد از تلاش نظامی آمریکا برای سرکوب شورش خونین چریک‌های فیلیپینی تند بود. این مضمون بر برخی از مخالفان قبلی، به ویژه آلمانی‌های «پول سخت»، دموکرات‌های طلایی سابق، و ضد امپریالیست‌هایی مانند اندرو کارنگی پیروز شد.
هر دو کاندیدا تکنیک‌های مبارزات انتخاباتی خود را در سال ۱۸۹۶ تکرار کردند و مک کینلی دوباره از ایوان جلوی خانه اش در کانتون، اوهایو به مبارزات انتخاباتی پرداخت. او در اوج کمپین در یک روز به شانزده هیئت و ۳۰۰۰۰ هوادار تشویق کننده خوش آمد گفت. در همین حال، برایان دوباره به ریل رفت و ۱۸۰۰۰ مایل را طی کرد و به صدها راهپیمایی در سراسر غرب میانه و شرق رسید. این بار، تئودور روزولت با او برابری کرد، که به همان اندازه پرانرژی در ۲۴ ایالت مبارزات انتخاباتی انجام داد و ۲۱۰۰۰ مایل را با قطار طی کرد. پیروزی ارتش و نیروی دریایی آمریکا در جنگ علیه اسپانیا عامل تعیین‌کننده ای در ایجاد حمایت جمهوری خواهان بود. دموکرات‌ها سعی کردند استدلال کنند که جنگ به دلیل شورش در فیلیپین تمام نشده‌است. این مسئله اصلی آنها شد. این تصور که جنگ فیلیپین و آمریکا در حال پایان یافتن است، برای جمهوری خواهان دارایی انتخاباتی خواهد بود، و دولت مک کینلی اعلام کرد که تعداد سربازان در آنجا کاهش یافته‌است. جمهوری خواهان متعهد شدند که جنگ در فیلیپین به میل خود ظرف ۶۰ روز پس از انتخاب مجدد مک کینلی فروکش خواهد کرد. با این حال، همان‌طور که یکی از ستوان‌ها در نامه ای به همسرش توضیح داد، «روی کاغذ خوب به نظر می‌رسد، اما واقعاً در اینجا کاهش نیرو حاصل نشده‌است. این گردان‌ها [که به خانه فرستاده می‌شوند] از مردان تشکیل شده‌اند … مرخص شد.»
علاوه بر این، الیهو روت، وزیر جنگ، گزارشی از مک آرتور در سپتامبر ۱۹۰۰ داشت که او تا پس از انتخابات منتشر نکرد. ژنرال آرتور مک آرتور، جونیور، چهار ماه فرماندهی فیلیپین را برعهده داشت و به واشینگتن هشدار داد که جنگ در حال کاهش نیست و حتی پایان آن در چشم نیست. مک آرتور معتقد بود که مرحله چریکی جنگ تازه شروع شده‌است و فیلیپینی‌ها تکنیک‌های خود را از طریق تجربه اصلاح می‌کنند. علاوه بر این، استراتژی امیلیو آگوینالدو، رهبر فیلیپین، از حمایت مردمی برخوردار بود. مک آرتور نوشت:
با این وجود، اکثریت سربازان در فیلیپین از برایان حمایت نکردند. هر گونه اشاره ای به انتخابات ۱۹۰۰ در نامه‌ها و خاطرات سربازان حاکی از حمایت قاطع از بلیط جمهوری خواه مک کینلی و روزولت بود. به گفته گروهبان بورلی دیلی، حتی «دموکرات‌های زوزه‌کش» نیز به مک کینلی علاقه داشتند. سرباز همبلتون نوشت: «البته، بعضی از پسرها هستند که فکر می‌کنند برایان کل پنیر است، اما زیاد حرف نمی‌زنند.»
علی‌رغم تلاش‌های پرانرژی برایان، رونق مجدد تحت رهبری مک‌کینلی، همراه با تأیید عمومی از جنگ اسپانیا و آمریکا، به مک‌کینلی اجازه داد تا یک پیروزی راحت به دست آورد.
تئودور روزولت، نامزد معاونت ریاست جمهوری در بلیت جمهوری خواهان، توجه غیرمعمولی را در کمپین به خود جلب کرد و معمولاً گفته می‌شود که او تعداد قابل توجهی رای به بلیت جمهوری خواهان آورده‌است.
مک کینلی تقریباً ۷ میلیون و ۲۰۰ هزار رأی به دست آورد. او ۲۸ ایالت را با مجموع ۲۹۲ رای الکترال (۶۵٫۳۲ درصد) در اختیار داشت. او با ۱۲۰۰۰۰ رای بیشتر نسبت به سال ۱۸۹۶ درصد ملی خود را کمی افزایش داد (۵۱٫۶۰٪). مک کینلی ۲۲۲ شهرستان بیشتر از آنچه در سال ۱۸۹۶ داشت، داشت، بنابراین اکثریت جزئی از تعداد کل شهرستان‌هایی که در سال ۱۹۰۰ بازگشته بودند را به دست آورد.
از ۲۷۲۹ شهرستانی که بازدهی داشته‌اند، مک کینلی در ۱۳۸۵ (۵۰٫۷۵ درصد) برنده شد در حالی که برایان ۱۳۴۰ (۴۹٫۱۰ درصد) برنده شد. دو شهرستان (۰٫۰۷٪) به‌طور مساوی بین مک کینلی و برایان تقسیم شدند، در حالی که دو شهرستان (۰٫۰۷٪) در تگزاس آرای بیشتری را برای "دیگر (های)" نسبت به هر یک از نامزدهای دو حزبی ثبت کردند. مک کینلی در ۱۲۸۸ شهرستان دارای اکثریت بود در حالی که برایان در ۱۲۵۳ شهرستان اکثریت را داشت.
بررسی بیشتر نشان می‌دهد که تغییرات در شهرستان‌ها حتی چشمگیرتر بوده‌است. از ۲۷۲۹ شهرستانی که بازگشته اند، ۲۲۸۶ شهرستان در این دو انتخابات یکسان بوده‌اند. ۱۱۳ از جمهوری خواه به دموکرات تغییر یافت. و ۳۲۸ از دموکرات به جمهوری خواه تغییر کرد.
یکی از ویژگی‌های قابل توجه، دستاوردهای برایان بود که در بخش‌های نیوانگلند و (شمال شرقی) آتلانتیک میانی به دست آمد، و همچنین افزایش اندکی در بخش مرکزی شرقی شمالی بود. برایان حتی توانست با تقریباً ۳۰۰۰۰ رای شهر نیویورک را در حالی که تنها ۴ سال قبل با بیش از ۶۰۰۰۰ رای از دست داده بود، برنده شود. در تمام بخش‌های دیگر، رای برایان کمتر از سال ۱۸۹۶ بود، و در کشور کل آرای او ۲۳۰۰۰ کمتر از سال ۱۸۹۶ بود. درصد کل ۴۵٫۵۲ بود که یک کاهش جزئی بود. کنتاکی، که او این بار حمل کرد، ۱۷۰۰۵ افزایش نشان داد. در ۱۶ ایالت، آرای دموکرات‌ها افزایش یافت، اما در ۲۹ ایالت کمتر از سال ۱۸۹۶ بود. برایان تنها ۱۷ ایالت را در اختیار داشت.
این آخرین انتخاباتی بود که در آن جمهوری خواهان اکثریت آرای الکترال را در مریلند تا سال ۱۹۲۰ به دست آوردند. همچنین آخرین انتخاباتی است که در آن یک جمهوری خواه بدون پیروزی در آیداهو و مونتانا به ریاست جمهوری دست یافت. علاوه بر این، این آخرین انتخابات در ۱۰۰ سال گذشته‌است که نامزد جمهوری خواه بدون کسب حداقل ۳۰۰ رای الکترال پیروز می‌شود. این دیگر تکرار نشد تا اینکه جورج دبلیو بوش در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۰۰ ال گور را با اندک شکست شکست داد.