اختلال پرلین
اختلال پرلین نوعی از اختلالات گرادیان (متحرک) است که در تصاویر ایجاد شده توسط کامپیوتر برای ملایم کردن خروجی به کار می‌رود. اختلالات گرادیانی نوعی از اختلال است که عمدتاً به عنوان بافتار رویهٔ اصلی در تصاویر ایجاد شده توسط کامپیوتر به کار می‌روند.
کن پرلین در سال ۱۹۸۳ برای حل مشکل مصنوعی بودن تصاویر ایجاد شده توسط کامپیوتر این الگوریتم را ارائه کرد تا به کمک آن تصاویر واقعی تر و ملایم تری را بتوان به دست آورد. او به‌طور رسمی اکتشافات خود را در مقاله‌ای تحت عنوان "ترکیب کننده تصویر" در کنفرانس سیگراف اعلام کرد.
این تابع ظاهری شبه تصادفی دارد اما با این وجود تمام جزئیات بصری آن هم اندازه می‌باشند. این ویژگی به ما کمک می‌کند تا به راحتی آن را کنترل کنیم. چندین نسخه از اختلالات پرلین در مقیاس‌های مختلف می‌توانند توسط یک رابطه ریاضی به تنوع زیادی از بافتارها تبدیل شوند. به عنوان مثال می‌توان به کمک آنها سطوح اشیاء، آتش، دود و ابرها را ایجاد نمود.
اختلال پرلین عمدتاً بر روی دو، سه و چهار بعد پیاده‌سازی می‌شود اما می‌توان آن را برای ابعاد بالاتر نیز پیاده نمود. توجه داشته باشید که در ابعاد بالاتر از دو برای تهیه تصویر باید زاویه دید خود را نیز تعیین کنیم. پیاده‌سازی الگوریتم سه مرحله اصلی دارد:
نخست یک صفحه را به یک جدول m × n تبدیل می‌کنیم و در هر راس یک بردار گرادیانی تصادفی n-بعدی با طول واحد رسم می‌کنیم. (به استثنای حالت یک بعدی که در آن تنها یک اسکالر بین -۱ و ۱ نسبت می‌دهیم) دقت کنید که طول واحد به معنای طول یک نمی‌باشد و بردارها می‌توانند هر طولی داشته باشند اما تمامی بردارها باید طول یکسان و واحدی داشته باشند. به تصویر زیر توجه کنید:
برای پیدا کردن مقدار اختلال هر نقطه دلخواه، آن خانه از جدول را که نقطه مورد نظر در آن قرار دارد را می‌یابیم و مختصات گوشه‌های متناظر با آن خانه جدول را پیدا می‌کنیم. سپس بردارهای گرادیانی ای را که از این گوشه‌ها بیرون می‌آیند را یافته و آن‌ها را به ترتیب ذخیره می‌کنیم و مقدار ضرب داخلی آن‌ها در بردارهای انحراف (offset vectors) (پایین‌تر به توضیح آن‌ها می‌پردازیم) را محاسبه می‌کنیم. به جدول زیر توجه کنید:
حال بردارهای انحراف را محاسبه می‌کنیم. بردار انحراف، برداری است که از نقطه مورد نظر به گوشه‌های خانه ای که در آن قرار دارد کشیده می‌شود. برای روشن‌تر شدن موضوع به تصویر زیر نگاه کنید:
حال به ازای هر کنج، حاصل ضرب داخلی بردار گرادیان و بردار انحراف را محاسبه می‌کنیم. توجه داشته باشید که اگر نقطه مفروض دقیقاً روی خطوط آن خانه از جدولی که در آن قرار دارد باشد، حاصل ضرب داخلی دو بردار دقیقاً برابر صفر خواهد شد.
خروجی تصویری از طریق اعمال مقدار اختلال بر روی دو رنگ متفاوت به دست می‌آید. با توجه به مثبت یا منفی بودن مقدار اختلال، آن را بر روی یکی از رنگ‌ها اعمال کرده و مقدار رنگی حاصل را در صفحه به پیکسل متناظر اختصاص می‌دهیم.
گام نهایی، درونیابی حاصل ضرب‌های داخلی هر خانه از جدول است که به کمک اینکار اختلالات به دست آمده را اندکی ملایم تر (smooth) می‌کنیم. به‌طور کلی formula_1 مقدار داریم که باید به کمک تابعی که مشتق اول و احتمالاً مشتق دوم آن صفر است آن‌ها را درونیابی کنیم. برای درونیابی نقاط می‌توانید از توابع درونیابی مانند bilinear interpolation استفاده کنید. اینجا ما از تابع formula_2 برای درونیابی استفاده کرده‌ایم. تصویر فوق پس از درونیابی مقدار اختلال هر نقطه به تصویر زیر تبدیل می‌شود:
پیاده‌سازی الگوریتم پرلین نویز به زبان پایتون در کد زیر آورده شده‌است.
import random import math import numpy as np
class PerlinNoise:
برای هر نقطه در جدول دو بعدی نیاز به محاسبه چهار بردار انحراف و در نتیجه چهار ضرب داخلی نیاز داریم. در جدول سه بعدی نیز به محاسبه هشت بردار انحراف و هشت ضرب داخلی باید بپردازیم. به‌طور کلی پیچیدگی زمانی این الگوریتم formula_3 می‌باشد.