محمدرضا تقوی‌فرد
محمدرضا تقوی فرد (زادهٔ ۲۲ اردیبهشت ۱۳۴۷، تهران) نظریه پرداز در حوزه علوم اجتماعی ،سیاست، سینما و هنر و عضو هیئت علمی و دانش‌آموخته دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر است. نظریه های قرق رسانه ای ، ادموکراسی یا دموکراسی علیه دموکراسی ، رولوه در سینما ، و بازنویسی فیلم از آن اوست که در قالب کتاب، مقاله و همچنین در مجله فیلم که از پایدارترین نشریات بخش خصوصی در ایران است، منتشر شده. وی همچنین مجری شبکه یک سیما در سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، شاعر ، اهل قلم و نویسنده چندین عنوان کتاب و منتقد سینما است.
محمدرضا تقوی فرد سردبیر و مدیرمسئول چندین نشریه سراسری از جمله عصررسانه (روزنامه)، راه مردم (روزنامه)، بامداد (روزنامه)، خورشید (روزنامه) ،هفته نامه دو زبانه قرن بوده است و هم اکنون مدیرمسئول و رییس شورای سردبیری هفته نامه هم قلم و ماهنامه مصداق و همچنین سردبیر و رئیس شورای نویسندگان ماهنامه سینمایی فیلم، قدیمی ترین و معتبرترین نشریه ایران است. او در سال۱۳۹۰ با حکم سید مجید موسویان، مدیرعامل وقت سازمان تأمین اجتماعی، به عنوان عضو هیئت مدیره و مدیرعامل مؤسسه فرهنگی و هنری آهنگ آتیه گماشته و پس از دو سال با دگرگونی کلی ترکیب هیئت مدیره، و در روز ۹ دی ۱۳۹۲، این مسئولیت را واگذارد.
شعر افسانه نظم داستان کوتاه نمایشنامه سفرنامه فلسفه هنر مبانی نظری فرهنگ لغت مصاحبه ادبیات داستانی کودکان
نظریه قرق رسانه ای از تئوری های انتقادی مطرح شده در حوزه علوم ارتباطات اجتماعی است که نخستین بار در سال ۱۳۹۰ در آستانه نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاری های تهران مطرح شد.
این نظریه علمی با مطالعه رفتارشناسانه رسانه هاو صاحبان رسانه در سطح ملی و فرا ملی، از زاویه ای متفاوت هژمونی رفتاری رسانه ها در چارچوب یک نظریه انتقادی ذیل نظریات علوم ارتباطات اجتماعی و وسایل ارتباط جمعی و اجتماعی را بازشناسی و معرفی می نماید.
"تئوری قرق رسانه ای چه می گوید؟"
قرق در لغت نامه دهخدا به ممانعت کردن، قدغن کردن، چیزی را راه ندادن معنا شده است. قرق رسانه ای می گوید رسانه های قدرتمند و بزرگ به کمک رسانه های همگرا و همسو، قرق رسانه ای ایجاد می کنند که اجازه ورود دیگر رسانه ها را به آن قرق نمی دهند و بدین ترتیب در یک جریان هماهنگ و همسو، یااخبار و اطلاعات راپوشش خبری نمی دهند و یا با انتشار اخبار مخالف و منحرف کننده، جریان اخبار واطلاعات را به کلی از مسیر اطلاع رسانی خارج می کنند.
قرق رسانه ای در دو سطح ملی و فرا ملی به وقوع می پیوندد. در سطح فراملی وبین المللی آنچه حائز اهمیت است سخت افزار و نرم افزاری است که در اختیار قرق گران جهانی قرار دارد؛ به این مفهوم که قرق گران جهانی به دلیل در اختیار داشتن زیرساخت های سخت افزاری مانند اینترنت و ماهواره ها و تکنولوژی های ارتباطی از یک سو، و داشتن قدرت نرم افزاری همچون دانش استفاده از سخت افزار وداشتن منابع انسانی متخصص با استفاده از تکنیک «تکرار» اخبار و یا بهره جستن از «اعتبار رسانه» باورپذیری را در مخاطب ایجاد می کنند.
قدر‌ت‌های بزرگ در واقع با رسانه‌های خود، باورها و ارزش‌های ملت‌ها را تغییر می‌دهند، همان‌طور که در جنگ سخت اساساً جامعه هدف مطرح است، در فضای رسانه‌ای نیز جامعه هدف مطرح است؛ آنها کشور‌ها و ملت‌ها را به‌عنوان جامعه هدف مطرح می‌کنند و با استفاده از نرم‌افزار‌ها و سخت‌افزار‌ها، باورها و ارزش‌ها را تغییر می‌دهند(تقوی فرد،تسنیم،۱۳۹۴).
جریان قرق رسانه‌ای که امروز در کشور به‌ وجود آمده جریان معیوبی است که تاریخ کشور را دگرگون می‌کند به‌گونه‌ای که بعضاً اخبار جهت‌دار از سوی رسانه‌های استکباری و عناصر داخلی آنها در کشور در فضای مجازی منتشر می‌شود و سپس برخی رسانه‌های مکتوب نیز آن را بازنشر می‌دهند درحالی که این نسخه‌ها می‌ماند و آیندگان با تاریخی دگرگون و نامطلوب مواجه می‌شوند؛ از همین حیث یک پژوهشگر ۲۰ سال آینده به منابع مجهولی دست پیدا می‌کند که تحت سیطره جریان قرق رسانه‌ای به وجود آمده و ثبت شده است(تقوی فرد،تسنیم،۱۳۹۴).
قرق گران به دلیل برتری سخت افزاری و نرم افزاری این قدرت را دارند تا حقایق و رویدادهای تاریخی را تحریف و یا حتی حذف کنند امری که سبب می شود آیندگان در مطالعه پیشینیان دچار ابهاماتی شوند که هیچ پاسخی برای آن نخواهند یافت.
واقعیت این است که در دنیا سخت‌افزار و نرم‌افزار در دست قدرت‌های بزرگ است؛ نرم‌افزار به‌معنای هم نرم‌افزارهای سیستم‌های رایانه‌ای و موبایلی و نیز در تعریفی دیگر به‌معنای منابع انسانی و منابع علمی است. این نرم‌افزار و سخت‌افزارها را در واقع قدرت‌های استکباری در هر نقطه‌ای از جهان مدیریت می‌کنند(تقوی فرد،تسنیم،۱۳۹۴).
در ایران نه‌تنها به سخت‌افزار و نرم‌افزار دسترسی کلان نداریم بلکه مصرف‌کننده علوم به ‌ویژه در زمینه ارتباطات و رسانه هستیم، این موضوع دقیقاً همان ریلی است که قدرت‌های بزرگ برای ما گذاشتند، بنابراین آنها می‌دانند در مسیر انتقال پیام، کدام قسمت را مسدود کرده یا باز کنند و یا مسیر و حتی پیام را تغییر دهند(تقوی فرد،تسنیم،۱۳۹۴).
رسانه‌های کشور باید ضمن هم‌افزایی و افزایش سطح سواد رسانه‌ای چه در سطح اصحاب قلم و چه در سطح مردم؛ قرق رسانه‌ای در سطوح ملی، منطقه‌ای و جهانی را شناخته و به آن بپردازند تا جریان‌های هدف‌گذار بین‌المللی قدرت تأثیرگذاری در فضای رسانه‌ای را نداشته باشند و بدین ترتیب رسانه‌های داخلی بتوانند با «ایجاد اطمینان و اعتمادسازی» خط قرق رسانه‌ای مبتنی بر تکرار برای باورسازی و اعتمادسازی کاذب را بشکنند(تقوی فرد،تسنیم،۱۳۹۴).
اَدموکراسی یا دموکراسی علیه دموکراسی یک نظریه علمی در حوزه علوم سیاسی است. «دموکراسی به کجا می‌رود؟» پرسش اصلی مولف برای یافتن پاسخ روشن و قابل دفاعی است که در سال ۱۳۸۴ زیر عنوان «دموکراسی علیه دموکراسی» و اَدموکراسی یا ضد دموکراسی مطرح می‌کند.  نظریه «دموکراسی علیه دموکراسی» به این معنی است که تحمیل یافته‌ها و بافته‌های خود به دیگرات حتی در شکل معرفی راه صحیح، به معنی حمله به خواست مردمی است که مثل مهاجمان نمی‌اندیشند و باورها و ارزش‌هایی متفاوت با آن‌ها دارند. اَدموکراسی یا ضد دموکراسی تنها در شکل کلان مطرح نبوده و می‌تواند حتی در جوامع و اجتماعات کوچک‌تر حتی در یک خانواده نیز معنی پیدا کند و کسانی که در هر نهاد اجتماعی کوچک و بزرگ از خانواده گرفته تا فامیل و قوم و محله و شهر و کشور و منطقه و قاره و جهان، می‌خواهند خواسته فردی یا گروهی خود را به هر بهانه‌ای حتی درست بودن و به صلاح بودن و به نام دموکراسی به دیگران تحمیل می‌کنند مرتکب اَدموکراسی شده‌اند.»
نظریه رولوه در سینما یا رولوه فیلم یک نظریه علمی در حوزه سینما و هنراست. نطریه رولوه فیلم یا رولوه در سینما می‌گوید که ما می‌توانیم نسخه ساخته شده فیلم را به فیلمنامه تبدیل کنیم.همان گونه که در رولوه معماری به جزییات بنا نظیر رنگ، مصالح ، قدمت بنا و علت‌های احتمالی گزینش اجزای پلان اشاره‌ای نمی‌شود در رولوه سینما نیز همین‌گونه است و در بازبینی اثر، اجزای سناریو شامل شرح صحنه و گفتار فیلم عینا و سکانس به سکانس باز نویسی می شود. در این صورت ممکن است نسخه پیاده سازی شده سناریو در رولوه سینما با نسخه اصلی فیلمنامه متفاوت باشد که در این صورت می‌توان به سبک کارگردان برای پیاده سازی سناریو دست یافت که این خود دستاورد مهمی به خصوص در حوزه آموزش فیلمسازی است.
پس بر اساس نظریه رولوه فیلم یا رولوه در سینما ،سینما پژوه از تماشای فیلم به فیلمنامه اجرا شده، آن هم به صورت سکانس به سکانس دست می‌یابد. بدین ترتیب مقایسه فیلمنامه اصلی با سناریوی نسخه برداری شده در رولوه فیلم می‌تواند فیلم پژوه را به تغییرات صحنه و گفتاری که توسط کارگردان فیلم هنگام ساخت اعمال شده است آگاه سازد و در ادامه از اطلاعات مقایسه ای به دست آمده براساس پژوهش یا پرسش از فیلمنامه نویس و کارگردان فیلم استفاده کند.
نظریه بازنویسی فیلم یا فیلم را دوباره بنویسید(به انگلیسی: Rewrite The Movie) یک نظریه علمی در حوزه سینما و هنر است. برای بازنویسی فیلم لازم است فیلم را از آغاز مشاهده کرده و هر پلان را با توجه به طول و موقعیت آن شماره‌گذاری و توصیف نمود و نباید از هیچ یک از عناصر سبکی و روایی در فیلم غافل شد و هر صدا و زیر صدا، نمای اصلی یا اینسرتی، اندازه‌نما و عناصر موجود در آن را تشریح کرد تا نهایتا بتوان به تحلیل داده‌ها که همان برداشت یا نسخه برداری از روی پلان و مجموع کل فیلم است، پرداخت.
خاصیت اصلی دوباره نویسی فیلم به غیر از کاربرد آموزشی آن، ثبت اطلاعات در پلان و امکان رجوع اسنادی و کتابخانه‌ای به آن است. اتفاقی که می‌تواند نقدها و تحلیل‌های منتقدان و تحلیل‌گران یک اثر سینمایی را مقوم ساخته یا ضعیف کند و حتی بر روی بسیاری از آن‌ها خط بطلان بکشد. بازنویسی فیلم می‌تواند موجب دستیابی به اطلاعاتی منسجم شود.
اطلاعاتی که می‌تواند نقدها و تحلیل‌های ما را ریاضی‌مند نموده و از پیش فرض‌های تخیلی نامعتبر دور کند.
با دوباره نویسی فیلم می‌توان یک اثر را کالبد شکافی کرد و با تفکیک همه‌ی اجزای آن اعم از سبکی و روایی، نقاط قوت و ضعف آن را ارزیابی نموده و داوری کرد.
نظریه‌ی بازنویسی فیلم حتی می‌تواند در سطح عالی و توسط اساتید سینما به نقد داوری‌های فیلم در جشنواره‌ها بپردازد. این رفتار شبیه آن چیزی است که پس از پایان یک بازی فوتبال انجام می‌شود و خطاهای داوری مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.