منشور اخلاقی هکرها
اخلاق هکرها یک فلسفه و مجموعه ای از ارزشهای اخلاقی است که در فرهنگ هکر رایج است. متخصصان اخلاق هکری اعتقاد دارند که به‌اشتراک‌گذاشتن اطلاعات و داده‌ها با دیگران امری اخلاقی است. اخلاق هکرها به مفهوم آزادی اطلاعات و همچنین تئوری های سیاسی ضد استبداد ، لیبرالیسم ، آنارشیسم و آزادیخواهی وابسته است .
با اینکه برخی از اصول اخلاقی هکر در متون دیگری مانند "Computer Lib / Dream Machines" (1974) توسط تد نلسون شرح داده شده است، اصطلاح "اخلاق هکر" به طور کلی به روزنامه نگار استیون لوی نسبت داده می شود، که به نظر می رسد اولین کسی است که هم فلسفه و هم بنیانگذاران فلسفه در کتاب 1984 خود با عنوان "هکرها: قهرمانان انقلاب رایانه ای."
اخلاق هکری در موسسۀ فناوری ماساچوست در دهۀ 1950-1960 بنا شده‌است. در این موسسه واژه «هکر» برای توصیف شوخی‌های دانشگاهی به‌کار می‌رفت که دانشجویان MIT معمولا اختراع می‌کردند و به‌طور جامع‌تر برای توصیف پروژۀ انجام شده یا محصول ساخته‌شده‌ای به کار می‌رود که هدفی سازنده را برآورده می‌کند اما صرفا برای مشارکت رضایت‌بخش نیست. [5]
MIT در سال 1959 کامپیوتر قدیمی IBM 704 را در اتاق دستگاه‌های حسابرسی الکترونیک (EAM) قرار داد. نقطه ی شروع هکرهای اولیه از این اتاق شروع شد، چرا که دانشجویان MIT عضو باشگاه خط‌ آخن مدل فناوری پس از چندساعت به طور پنهانی وارد اتاق EAM شدند تا برای برنامه‌نویسی 30-تون، کامپیوتری با ارتفاع 9-فوت (2.7 متر)، تلاش کنند.
با اینکه، اجزای اخلاق هکری به‌ طور آزاد بحث و بررسی نشده‌اند؛ اما اخلاق هکری به عنوان «روش جدید زندگی، با فلسفه، اخلاق و رویا» توصیف می‌شود. اجزای اخلاق هکری به‌ صورت ضمنی پذیرفته شده و در سکوت توافق شده‌اند. [6]  در اوایل دهه 1980 کسانی که موافق هک هستند استفاده از نرم افزار رایگان را توسعه دادند. استیون لوی، موسس آن، ریچارد استالمن را «آخرین هکر واقعی» می‌نامد. [7]
ریچارد استالمن می‌گوید: اخلاق هکری به احساس درست و غلط، و به عقاید اخلاقی این دسته از افراد اشاره دارد – که دانش باید با افراد دیگری که از آن سود می‌برند به‌اشتراک گذاشته شود، و منابع مهم باید به جای تلف شدن به کار روند. [8] و به‌طور دقیق‌تر بیان می‌دارد که هک (که استالمن آن را زیرکی بازیگوشانه تعریف می‌کند) و اخلاق دو مسالۀ مجزا هستند: هک کردن در اصل امری اخلاقی نیست. کسی که کار هک انجام میدهد حتما تعهد اخلاقی به رفتار مناسب با دیگر افراد ندارد. برخی از هکرها به اخلاق اهمیت می‌دهند -برای مثال، من این کار را می‌کنم- اما این بخشی از هکر بودن نیست، بلکه خصوصیتی مجزا است.
همانطور که لوی در پیش‌گفتار کتاب هکرها جمع‌بندی کرده‌است، برخی اصول اخلاق هکری شامل موارد زیر هستند: [10] علاوه بر این اصول، لوی همچنین باورها و اخلاق هکری خاص‌تری را در فصل 2 از کتاب اخلاق هکری توصیف کرده‌است: [11] اخلاقی که وی در فصل 2 توصیف کرده‌است، شامل موارد زیر هستند: از روزهای آغازین محاسبات مدرن تا دهه 1970 ، استفاده از رایانه برای کاربران رایانه بسیار رایج بود که با اخلاق اشتراك و همکاری آزاد فراهم می شود. نرم افزار، از جمله کد منبع ، معمولاً توسط افرادی که از رایانه استفاده می کردند به اشتراک گذاشته می شد. اکثر شرکت ها مدل تجاری مبتنی بر فروش سخت افزار داشتند و نرم افزار مربوطه را به صورت رایگان ارائه یا بسته بندی می کردند. طبق گفته های لوی، به اشتراک گذاری در فرهنگ هکرهای غیر شرکتی یک امر عادی بود و انتظار می رفت. اصل اشتراک از جو آزاد و دسترسی غیررسمی به منابع در MIT نشأت گرفته است. در روزهای ابتدایی رایانه و برنامه نویسی ، هکرهای MIT برنامه ای را توسعه می دهند و آن را با سایر کاربران رایانه به اشتراک می گذارند.
اگر هک به ویژه خوب تشخیص داده شود ، ممکن است برنامه روی صفحه ای در نزدیکی یکی از رایانه ها نصب شود. برنامه های دیگری که می توانستند بر اساس آن ساخته شوند و آن را بهبود بخشند ، در نوارها ذخیره شدند و به یک کشوی برنامه اضافه شدند ، به راحتی برای همه هکرهای دیگر قابل دسترسی است. در هر زمان ، یک هکر دیگر ممکن است به کشو دسترسی پیدا کند ، برنامه را انتخاب کند و شروع به افزودن به آن یا "بهتر کردن آن" برای بهتر شدن آن کند. بامینگ به روند خلاصه سازی کد اشاره کرد تا در دستورالعمل های کمتری بتوان کارهای بیشتری انجام داد و حافظه ارزشمند را برای پیشرفت های بعدی ذخیره کرد.
در نسل دوم هکرها ، اشتراک گذاری علاوه بر اشتراک با هکرهای دیگر ، در مورد اشتراک گذاری با عموم مردم نیز بود. سازمان خاصی از هکرها که به فکر اشتراک رایانه با عموم مردم بود ، گروهی به نام Community Memory بود . این گروه از هکرها و ایده آلیست ها کامپیوترها را در مکان های عمومی قرار می دهند تا هرکسی از آنها استفاده کند. اولین رایانه عمومی در خارج از Leopold's Records در برکلی ، کالیفرنیا قرار گرفت .
اشتراک دیگر منابع زمانی اتفاق افتاد که باب آلبرشت منابع قابل توجهی را برای یک سازمان غیر انتفاعی به نام شرکت رایانه مردم (PCC) فراهم کرد. PCC یک مرکز رایانه ای را باز کرد که در آن هر کسی می توانست هر ساعت پنجاه سنت از رایانه ها در آنجا استفاده کند.
این شیوه اشتراک گذاری نسل دوم در نبردهای نرم افزار آزاد و آزاد نقش داشت. در حقیقت ، هنگامی که نسخه BASIC بیل گیتس برای Altair در میان جامعه هکرها به اشتراک گذاشته شد ، گیتس ادعا کرد که مبلغ قابل توجهی را از دست داده است زیرا تعداد کمی از کاربران هزینه این نرم افزار را پرداخت کرده اند. در نتیجه ، گیتس نامه سرگشاده ای به علاقمندان نوشت. این نامه توسط چندین مجله و خبرنامه رایانه ای منتشر شده است که مهمترین آنها مربوط به باشگاه کامپیوتر Homebrew است که قسمت عمده اشتراک آن در آنجا رخ داده است.
از آنجا که قوانین کپی رایت و حق ثبت اختراع توانایی اشتراک نرم افزار را محدود می کند، مخالفت با حق ثبت اختراع نرم افزار در جامعه هکرها و نرم افزارهای رایگان گسترده است.
بسیاری از اصول و اصول اخلاقی هکرها به یک هدف مشترک کمک می کنند: Hands-On Imperative. همانطور که لوی در فصل 2 توضیح داد ، "هکرها معتقدند که می توان در مورد سیستم ها - در مورد جهان - از جدا کردن چیزها ، دیدن نحوه کار آنها و استفاده از این دانش برای ایجاد چیزهای جدید و جالب تر ، درسهای اساسی آموخت."
استفاده از دستورالعمل Hands-On به دسترسی آزاد ، اطلاعات آزاد و اشتراک دانش نیاز دارد. از نظر یک هکر واقعی ، اگر Hands-On Imperative محدود شود ، در این صورت اهداف غیرقانونی ساختن آن را توجیه می کند تا بتوان "پیشرفت هایی را ایجاد کرد" . وقتی این اصول وجود نداشته باشد ، هکرها تمایل دارند که پیرامون آنها کار کنند. به عنوان مثال ، وقتی رایانه های موجود در MIT توسط قفل های فیزیکی یا برنامه های ورود به سیستم محافظت می شوند ، هکرهای آنجا برای دسترسی به ماشین آلات به طور سیستماتیک در اطراف آنها کار می کردند. هکرها "یک نابینایی عمدی" را در جستجوی کمال تصور کردند.
این رفتار ماهیتی مخرب نداشت: هکرهای MIT به دنبال آسیب رساندن به سیستم ها یا کاربران آنها نبودند. این کاملاً در تضاد با تصویر مدرن و تشویق شده رسانه ای از هکرهایی است که برای سرقت اطلاعات یا تکمیل تخلفات سایبری ، سیستم های ایمنی را شکن می زنند.
در طول نوشتن درباره هکرها و روند کار آنها ، ارزش مشترک جامعه و همکاری وجود دارد. به عنوان مثال ، در Levy's "Hackers" ، هر نسل از هکرها دارای جوامع مستقر در جغرافیایی بودند که در آن همکاری و اشتراک اتفاق افتاده بود. برای هکرهای MIT ، این آزمایشگاه ها محل کار رایانه ها بودند. برای هکرهای سخت افزاری (نسل دوم) و هکرهای بازی (نسل سوم) منطقه جغرافیایی در سیلیکون ولی متمرکز بود که در آن باشگاه کامپیوتر Homebrew و شرکت رایانه ای مردم به هکرها کمک کردند شبکه شوند ، همکاری کنند و کارهای خود را به اشتراک بگذارند.
مفهوم جامعه و همکاری امروزه نیز مطرح است ، اگرچه هکرها دیگر محدود به همکاری در مناطق جغرافیایی نیستند. اکنون همکاری از طریق اینترنت صورت می گیرد. اریک ریموند این تغییر مفهومی را در "کلیسای جامع و بازار" شناسایی و توضیح می دهد: قبل از اینترنت ارزان ، جوامعی از لحاظ جغرافیایی جمع و جور وجود داشت که فرهنگ برنامه نویسی وینبرگ را تشویق می کرد ، و یک توسعه دهنده می توانست بسیاری از کیبیتزرها و توسعه دهندگان ماهر را به راحتی جذب کند. آزمایشگاه های بل ، آزمایشگاه های MIT AI و LCS ، UC Berkeley: این ها خانه نوآوری هایی شدند که افسانه ای هستند و هنوز هم قدرتمند هستند.ریموند همچنین خاطر نشان می کند که موفقیت لینوکس همزمان با دسترسی گسترده به شبکه جهانی وب بود . ارزش جامعه هنوز هم در عمل بالا است و امروزه استفاده می شود.
لوی چندین "هکر واقعی" را شناسایی می کند که تأثیر قابل توجهی در اخلاق هکرها دارند. برخی از "هکرهای واقعی" معروف عبارتند از:لوی همچنین "هکرهای سخت افزاری" ("نسل دوم" ، بیشتر در سیلیکون ولی ) و "هکرهای بازی" (یا "نسل سوم") را شناسایی کرد. طبق گفته لوی ، هر سه نسل از هکرها اصول اخلاقی هکرها را در بر می گیرند. برخی از هکرهای "نسل دوم" لوی عبارتند از:پزشکان اخلاقی هکر "نسل سوم" لوی عبارتند از: