شورش احمد بارزانی
شورش احمد بارزانی به اولین شورش های بزرگ بارزانی و سومین قیام ملی گرایانه کردها در عراق مدرن اشاره دارد. این شورش در سال ۱۹۳۱ آغاز شد، پس از آنکه احمد بارزانی، یکی از برجسته ترین رهبران کرد در جنوب کردستان ، موفق به اتحاد تعدادی از قبایل کرد شد. رهبر بلندپرواز کُرد تعداد زیادی از رهبران کُرد را به شورش دعوت کرد، از جمله برادر کوچکش مصطفی بارزانی که در این شورش به یکی از بدنام ترین فرماندهان تبدیل شد. سرانجام نیروهای بارزانی با پشتیبانی انگلیس تحت فشار ارتش عراق قرار گرفتند و رهبران بارزان شکست خوردند.
احمد بارزانی بعداً مجبور شد به ترکیه فرار کند، او آنجا بازداشت شد و سپس برای تبعید به جنوب عراق فرستاده شد. اگرچه در ابتدا یک دولت قبیله‌ای تشکیل داد، اما دخالت دولت عراق ناخواسته منجر به رشد شیخ احمد و ملا مصطفی بارزانی به عنوان رهبران برجسته کُرد شد. در طول این درگیری های اولیه، برزنی‌ها به طور مداوم رهبری و قدرت نظامی خود را نشان می دادند، و مخالفت مداوم با ارتش نوپای عراق را ارائه می‌دادند. حدس زده می‌شود که تبعید بارزانی‌ها به شهرهای بزرگ آن‌هارا در معرض ایده‌های ناسیونالیسم کردی قرار داده است.
اندکی پس از توافق های نهایی جنگ جهانی اول، شیخ محمود بارزنجی از قادریه تصوفی، با نفوذترین شخصیت در جنوب کردستان، به عنوان فرماندار "سنجک" سابق دهوک منصوب شد. شیخ محمود در ماه مه ۱۹۱۹ اولین شورش کردها را در جنوب کردستان تحت کنترل انگلیس (کردستان عراق) رهبری کرد. شیخ محمود با استفاده از اقتدار خود به عنوان یک رهبر مذهبی ، در سال ۱۹۱۹ خواستار جهاد علیه انگلیس شد و بدین ترتیب حمایت بسیاری از کردها را که نسبت به مبارزه ملی‌گرایانه بی‌تفاوت بودند، بدست آورد.
پس از پیمان سور که برخی مناطق را آباد کرد، سلیمانیه همچنان تحت کنترل مستقیم کمیساریای عالی انگلیس باقی ماند. پس از نفوذ گروه تُرک "دتزدمیر (Detzdemir) " بر منطقه، انگلیسی‌ها تلاش کردند تا با تعیین شیخ محمود برای فرماندار، که از تبعید خود برگشته بود،در ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۲ مقابله کنند.
شیخ محمود دوباره قیام کرد و در ماه نوامبر خود را پادشاه پادشاهی کردستان اعلام کرد. بارزانجی در ژوئیه ۱۹۲۴ مغلوب انگلیس شد. پس از اینکه دولت انگلیس سرانجام شیخ محمود را شکست داد، آنها عراق را به پادشاه فیصل اول و دولت جدید تحت رهبری عرب منعقد کردند. در ژانویه ۱۹۲۶، اتحادیه ملل حفظ حقوق کردها را درعراق را اجباری اعلام کرد.
پس از اعدام عبدالسلام در سال ۱۹۱۴ توسط مقامات ترکیه، برادر 18 ساله وی، احمد بارزانی، مسئولیت قبیله را بر عهده گرفت. احمد، به عنوان "جوان" پس از حکومت کردن برادرش قدرت مذهبی و سیاسی را به دست گرفت و شیخ منطقه شد. اقتدار دینی شیخ احمد در نهایت منجر به درگیری می‌شود. گفته می‌شود ایزدی، آیین جدیدی بود که احمد در سال ۱۹۲۷ بنا نهاد تا مردم را با یک دین وحدت ببخشد.
ملا عبدالرحمن فردی که به الوهیت احمد متقاعد شده بود، شیخ را "خدا" خواند و خود را پیامبر معرفی کرد. اگرچه عبدالرحمن توسط برادر شیخ احمد محمدصدیق کشته شد ، اما عقاید خدایی احمد گسترش یافت.
عجیب و غریب بودن شیخ احمد باعث می شود تا سال ۱۹۳۱ هدف قبایل رقیب قرار گیرد. از آنجا که اعتصابات و ضد حمله‌های قبیله‌ای متعددی که برزنی ها درگیر آن بودند، دولت جدید عراق، که اخیراً با استقلال با انگلیس موافقت کرده بود تلاش کرد قبیله بارزانی را نابود کند. درگیری میان برزنی ها و نیروهای عراقی از اواخر سال ۱۹۳۱ آغاز شد و تا سال ۱۹۳۲ ادامه یافت. فرماندهی مبارزان بارزانی، ملا مصطفی بارزانی، برادر کوچک شیخ احمد بود. مصطفی در برابر نیروهای عراقی (که توسط فرماندهان انگلیسی و نیروی هوایی سلطنتی انگلیس پشتیبانی می‌شدند) مغلوب شد.
ملا مصطفی از فرماندهان ارشد بارزان به شیخ احمد بارزانی پیوست، دولت عراق همواره این برادران را دستگیر می‌کرد برای مثال در سال ۱۹۳۳ به موصل تبعید کرد. این دو برزنی در طول دهه ۱۹۳٠ و اوایل دهه ۴٠ به شهرهای مختلف عراق منتقل شدند. در این مدت توقف آنها شامل موصل، بغداد، ناصریه، کفری و آلتین کوپرو بود تا اینکه سرانجام در سلیمانیه به پایان رسید. در همین حال، در بارزان، مبارزان قبیله‌ای بارزانی با فشارهای مداوم دستگیری یا با مرگ روبرو شدند.