نیسارگاداتا ماهاراج
نیسارگاداتا مهاراج (۱۷ آوریل ۱۸۹۷–۸ سپتامبر ۱۹۸۱)، یکی از معلمین فرقه اینچگیری و آموزگار مکتب آدویتا بود.
کتابی تحت نام من آن هستم در سال ۱۹۷۳ به وسیله پخش شد که ترجمه آموزه‌های وی از زبان ماراتی به انگلیسی را دربر می‌داشت، این کتاب موجبات شهرت نیسارگاداتا در فرنگستان را فراهم کرد. همچنین برگردان پارسی این کتاب در وب فارسی قابل تهیه است. وی در ۱۷ آوریل ۱۸۹۷ (احتمالاً با نام ماروتی شیروامپانت کامبلی) از مادری به نام پارواتی‌بی و پدری به اسم شیروامپانت کامبلی در بمبئی زاده شد. زادروز او با جشنواره ، روز تولد هانومان یکی از خدایان هندو مصادف شده بود و از همین روی، والدینش نام ماروتی را برای او برگزیدند. پدر و مادرش از یکی از سنت‌های ویشنوپرستی در هندوئیسم که نام دارد پیروی می‌کردند. پدرش شیروامپانت، به عنوان مستخدم در بمبئی کار می‌کرد و بعدتر به کشاورزی در محله کاندالگائون مشغول شد.
ماروتی شیورامپانت کامبلی به همراه دو برادرش، چهار خواهر و والدین در روستایی کوچک به نام کاندالگائون واقع در منطقه سیندهودورگ ماهاراشترا پرورش یافت، با درگذشت پدر به سال ۱۹۱۵، به همراه برادر بزرگش برای تأمین معاش خانواده به بمبئی نقل مکان کرد. ابتدا به کار کارمندی مشغول شد و سپس در فروشگاهی کوچک به کار فروش نوعی سیگار دست پیچ هندی که بیدی نام دارد پرداخت و چندی نگذشت که صاحب یک فروشگاه خواربار فروشی زنجیره ای شد. در ۱۹۲۴ ازدواج کرد، حاصل پیوندش سه فرزند دختر و یک پسر بود.
در ۱۹۳۳، یاشوانترائو باگکار، دوست ماهاراج وی را به گورویش (مرشد)، سیدارامشوار ماهاراج معرفی کرد. گورو به او می‌گوید، «تو آنی نیستی که می‌اندیشی…». سیدارامشوار او را به اینچگری سامپرادایا معرفی کرد، به او دستورالعمل مراقبه و مانترا داد، ماهاراج نیز بلافاصله همه دستورالعمل ها و دستورها سیدارامشوار را یک به یک دنبال و اجرا می‌کرد:
به دنبال دستور گورویش مبنی بر تمرکز بر احساس "من هستم"، ماهاراج همه ی اوقات فراغتش را به تماشای خود در سکوت پرداخت و سال های آینده را به همین شیوه ادامه داد، مراقبه می‌کرد و می‌خواند:
هم‌نیشینی نیسارگاداتا با گورویش دو سال و نیم بشتر به طول نیانجامید، سیدارامشوار ماهاراج در ۹ نوامبر ۱۹۳۶ میلادی در گذشت. یک سال پس ماهاراج بمبئی را ترک گفت و به سر تا سر هندوستان سفر کرد. پس از هشت ماه به خانواده اش در بمبئی بازگشت. در راه بازگشت به خانه وضعیت ذهنی اش دگرگون شد و فهمید که "دیگر هیچ مشکلی ندارد." برای تامین معاش فروشگاهی در بمبئی به راه انداخت و باقی عمرش را در این شهر گذراند.
در میان سال های 1942 تا 1948، ضایعه از دست دادن فرزند دختر و به دنبال آن مرگ همسرش را متحمل شد. در سال 1951، با دریافت الهاماتی از سوی گورویش سیدارامشوار، شروع به پذیرفتن شاگرد کرد.
پس از بازنشستگی اش در سال ۱۹۶۶، در خانه اش به آموزش و گفت و گو با جویندگان می‌پرداخت تا اینکه هشتم سپتامبر سال ۱۹۸۱، در سن 81 سالگی بر اثر سرطان گلو درگذشت.
نیسرگداتا خود درباره آموزه هایش چنین می‌گوید: نیسارگاداتا اتاقی در خانه اش در شهر بمبئی برای شاگردان و بازدیدکنندگان اختصاص داده بود، در آنجا روی تخت یمی‌نشست و به گفت‌وگو و پرسش و پاسخ با مریدانش می‌پرداخت، از این اتاق هچمنین برای مناجات روزانه، خواندن سرودهای معنوی () جلسات مراقبه و سخن‌رانی استفاده می‌شد.
کتی بوچر خاطرنشان می کند که اینچگیری سمپرادایا از بدو تاسیسش در اوایل قرن نوزدهم میلادی، بر مراقبه روی مانترا تأکید می کرد، اما با آمدن سیدارامشوار مانترا جای‌گاه خود را به گونه ای از تکنیک تفحص خویش داد. بوچر همچنین خاطرنشان می کند که نیسرگداتا برای شاگردان فرنگی‌اش شیوه آموزش دیگری را از طریق پرسش و پاسخ به کار می‌گرفت. بسیاری از گفتگوهای نیسارگداتا مهاراج ضبط و مکتوب شده است، کتاب من آن هستم و چندین کتاب دیگر که به او منسوب شده‌اند بر مبنای آن ها گردآوری شده است.
تیموتی کان‌وِی می‌گوید تنها مسئله نیسرگداتا این بود:
آنچه را نیسرگاداتا تدریس می‌کند نیسارگایوگا نمیده شده است. (نیسارگا را می‌توان به عنوان طبیعت ترجمه کرد)
وقتی شاگردان شری راجنیش، عارف مشهور هندی از او دربارهٔ نیسارگاداتا می‌پرسند او را بیدی بابا می‌خواند و این‌گونه توصیف می‌کند:
مردی در بمبئی، نامش نیسارگاداتا است، هیچ‌کس این اسم را نمی‌شناخت؛ میان اکثریت این مرد به اسم بیدی بابا شناخته شده بود، زیرا پیوسته سیگار بیدی دود می‌کرد. در هر روستایی از هند بروید یکی از این بیدی باباها می‌یابید. می‌اندیشم هند هفت‌صد هزار روستا داشته باشد و شما در هر یکی از این روستا دست‌کم یک بیدی بابا می‌توانید بیابید، شاید هم بیشتر. امریتو چند روز پیش برایم نامه ای نوشت دربارهٔ یک مرد هلندی که بسیار مجذوب یکی از همین بیدی باباها شده بود، این مرد هلندی آدم مخلصی به نظر می‌آمد، ولی مشکل این جااست، پبسیاری از مردمانی که از فرنگ به هند می‌روند قلب کودکانه ای دارند، ساده لوح و زود باورند، متوجه نیستند که معنویت در هند تنها یک روتین است. همه گپ‌های بزرگ و قشنگ قشنگ می‌گویند و زندگی‌هایشان را که می‌بینی به زشت‌ترین حالت ممکن می‌زیند. وقتی بیدی بابا گفت می‌خواهد فقط با مرد هلندی گپ بزند، طبیعتاً ایگویش به طرز عظیمی گسترش پیدا کرده بود، جمعیتی که دورش گرد آمده بودند هم از همین کیفیت مشابه برخوردار بودند… بنابراین با مرد هلندی صحبت کرد، این مرد همانی است اکنون کتابهایی دربارهٔ بیدی بابا گردآوری کرده‌است. فرنگستانی ها این کتاب‌ها را می‌خوانند و فکر می‌کنند بیدی بابا چه حرف‌های شگفت‌انگیزی به زبان آورده، در حالی که این حرف‌ها را در هند مثل طوطی همه تکرار می‌کنند—وقتی بیدی بابا گفت، «آهام براهماسمی؛ من خدا هستم، من آن هستم» مرد جوان هلندی بی‌درنگ کتاب گرد آوری می‌کند: من آن هستم! چون برای فرنگی‌ها، این شکل از معنویت تازگی دارد، همان‌گونه که برای شرقی ها، دانش فرنگی‌ها تازگی می‌کند. (spirituality is a foreign affair, just as for the East, science is a foreign affair.) یک گدا بهتر می‌تواند دربارهٔ متافیزیک و ایدئولوژی‌های بزرگ حرف بزند… و هنگامی که یکی از فرنگ می‌آید، شاید تحصیل کرده باشد اما تحصیلاتش تحصیلات علمی است، تحصیلاتش تحصیل منطق است، تحصیلات او را به یک روشن‌فکر درجه‌یک بدل کرده، اما در قلب، او هم‌چنان ساده لوح باقی مانده‌است. پس هر آدم احمقی، هر بیدی بابایی که از راه می‌رسد می‌تواند تأثیر بزرگی بر او بگذارد. این مرد هلندی ماه‌ها با بیدی بابا زندگی کرد. او نامی که به آن شهره است، بیدی بابا را ذکر نمی‌کند، فقط نام قانونی اش، نیسارگاداتا ماهاراج را به میان می‌آورد. کتاب‌های زیادی راجع به نیسارگاداتا ماهاراج نبشته است، او را به سراسر دنیا شناسانده و مشهورش کرده‌، کتاب‌هایش را خواندم—مضخرف محض است.