هنری هریسون ریجز
هنری هریسون ریجز (Henry H. Riggs ۲ مارس ۱۸۷۵ – ۱۷ اگوست ۱۹۴۳) یک مبلغ مذهبی مسیحی اهل سیواس و شاهد نسل‌کشی ارمنی‌ها بود؛ که در زمان قتل‌عام ارامنه. در الازیغ مستقر بود. او بعدها تجارب شخصی اش در ، ۱۹۱۷–۱۹۱۵، را در کتابی تحت عنوان «تراژدی ارامنه» منتشر کرد و گزارش‌های مهم عینی از نسل‌کشی ارامنه را بیان نمود و نتیجه گرفت که تبعید و کشتار ارامنه، بخشی از یک برنامه نابودی سازمان یافته توسط دولت عثمانی است.
این کتاب یکی از دقیق‌ترین گزارش‌های نسل‌کشی ارمنی‌ها در زبان انگلیسی محسوب می‌شود.
پدرش، ادوارد ریجز نیز یک مبلغ مذهبی و برادرش، ارنست ویلسون ریجز، رئیس بود.
او به زبان‌های ارمنی، ترکی و انگلیسی تسلط داشت و صحبت می‌کرد. و کتاب انجیل را به زبان‌های عربی و کردی ترجمه کرد.
هنری هریسون ریجز در ۲ مارس ۱۸۷۵ در یک خانواده مسیحی در سیواس، امپراتوری عثمانی متولد شد. پدرش، ادوارد ریجز نیز یک مبلغ مذهبی بود.
او در سال ۱۸۸۹ به کلیسای مرزیفون پیوست. سپس به ایالات متحده سفر کرد و تحصیلات خود را در در نورثفیلد، مینه‌سوتا، و ادامه داد و در سال ۱۹۰۲ فارغ‌التحصیل شد.
در همان سال، ریگز توسط هیئت‌های نمایندگی‌های خارجی (ABCFM)، برای تبلیغ، از امریکا به ترکیه اعزام شد. ریجز پس از ورود به امپراتوری عثمانی تحصیلات خود را در در نزدیکی کایسری ادامه داد؛ و در نهایت از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۰ رئیس شد؛ و پس از آن، به الازیغ رفت و کارش را در آنجا شروع کرد.
برادرش، ارنست ویلسون ریجز، او را به عنوان دبیر در سالهای ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۱ منصوب، و در خدمت امداد خاورمیانه شرکت کرد و سپس به معاونت جیمز لوی بارتون، و پس از آن به ریاست هیئت‌های نمایندگی‌های خارجی (ABCFM) از ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۲ منصوب شد.
در همین حال، هنری ریجز، مطالعات قومی خود در مورد مسیحیان را که علاقه اش بود، ادامه داد؛ و کتاب انجیل را به زبان‌های عربی و کردی ترجمه کرد.
او در سپتامبر ۱۹۲۳ به بیروت، لبنان اعزام شد و کار تبلیغ مسیحیت خود را در میان پناهندگان ارمنی در لبنان و سوریه ادامه داد؛ و به‌طور همزمان در در بیروت تدریس می‌کرد. و در نهایت، به عنوان دبیر اجرایی شورای مسیحی خاورمیانه در خدمت کرد.
هنری در سال ۱۹۴۰، برای تحصیل دخترانش، به اتفاق خانواده، به آبرندیل، ماساچوست رفت. او در سال ۱۹۴۳ به بیروت بازگشت و در نهایت در اورشلیم بیمار شد و در پی همین بیماری، در سن ۶۸ سالگی، در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ در شهر اورشلیم درگذشت.
هنری هریسون ریجز در طول زندگی اش، سه بار ازدواج کرد.
اولین همسرش، انی تریسی بود که در سال ۱۹۰۵، یک سال پس از ازدواج، فوت کرد.
دومین بار، در سال ۱۹۰۷، با اما بارنوم ازدواج کرد. اما، در سال ۱۹۱۷ درگذشت.
همسر سومش انی دنیسون ریجز بود او ۱۹ سال بعد، در سال ۱۹۴۹، در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
همسر سوم هنری ریجز، انی دنیسون ریجز، مادر روت الیزابت ریجز استینر و هلن سارا ریجز رایس، بود.
او به زبان‌های ارمنی، ترکی و انگلیسی تسلط داشت و صحبت می‌کرد.
هنری ریجز اولین بار در مورد تبلیغات تبلیغاتی که توسط دولت پیش از وارد شدن به جنگ جهانی اول آغاز شده بود نوشت. او به یاد می‌آورد که «مقامات ترکیه به صورت سنتی شروع به ساختار دارای خصومت کردند» و تلاش کردند که داستان‌های بزرگی را به اثبات برسانند که ارامنه امنیت ارضی کشور را تهدید می‌کند. او اعلام کرد که پرونده‌هایی علیه ارامنه مطرح شده بود و در نهایت «در ذهن مردم ترکیه در آماده سازی جنایاتی بود که باید دنبال کنند». نوشته‌های ریجز بیشتر در مورد اقدامات دفاع شخصی ارمنی‌ها در پاسخ به کشتار جمعی مورد توجه قرار گرفت. او در یکی از یادداشت‌هایش چنین نوشت: اما بعدها معلوم شد که ارامنه تنها پس از اینکه ترک‌ها بسیاری از آنها را کشتند، در دفاع از خود اقدام کردند. شیوع بیماری در نقاط مختلف گزارش شد و بعضی از اینها، به ویژه در منطقه دیاربکر، به اندازه ای واقعی، خطرناک و شدید بودند که تعداد قربانیان آن، بیشتر از کشتار متجاوزان بود.
هنگامی که نسل‌کشی ارامنه آغاز شد، تبعید و دستگیری ارامنه به صورت گسترده‌ای شدت یافت. ریگز می‌نویسد:
ریگز به‌طور دقیق، فرایند خروج از بازداشت و زندان و چگونگی تبعید را شرح داد:
در تابستان ۱۹۱۵، هنری هریسون ریجز، اردوگاه‌های ترانزیت تبعید شدگان آواره را با استفاده از یک تلسکوپ مشاهده کرد و نوشت که "برای اکثر زنان و کودکان، رنج‌های طولانی و مداومی برقرار بود، تا جایی که کشتار و قتل‌عام، برای آنها رحمت به‌شمار می‌آمد. همانند همان سرنوشت شومی که توسط قاتلان برایشان پیش‌بینی و برنامه‌ریزی شده بود. ریجز در قسمتی از یادداشت‌های خود نوشت: من از حقیقت حرف می‌زنم. حقیقت وحشتناکی که توسط عاملان این وحشت، دولت حاکم، این جنایت هولناک را توسط جوانان ترک انجام داده‌است. "
بعنوان یک تبعیدی، ریجز در مورد تبعید و قتل‌عام بعدی ارامنه در صحرای سوریه اینطور نوشت:
ریجز معتقد بود که اخراج ارمنی‌ها بخشی از یک برنامه انهدام است که توسط دولت عثمانی برگزار شد و نتیجه گرفت که:
ریجز سپس می‌افزاید: "حمله به مردم ارمنی، که به زودی به یک تلاش منظم برای نابودی نژاد تبدیل شد، یک اقدام خونسردانه و غیرمنتظره و عمدی بود که توسط استادان نظامی ترکیه برنامه‌ریزی شده و بدون تصویب مردمی اجرا شد.
ریجز سپس در ماه ژوئیه در مورد مصادره اموال ارمنی‌ها در ترکیه نوشت:
هنری ریجز پس از تأسیس جمهوری ترکیه معتقد بود که «ترکیه خود را بر اساس مبانی جدا از نژادهای مسیحی بازسازی کرد» و در دهه‌های ۱۹۴۳ پس از پایان نسل‌کشی ارمنی ادامه داد: در طول دهه گذشته، مردم ترکیه، و به ویژه رهبران آن، گناهکار بوده و جنایات شوم تاریخی را در سال ۱۹۱۵ مرتکب شده‌اند. تغییر حاکمیت در ترکیه، نه تنها این جنایت را بدون مجازات گذاشت، بلکه در ذهن احتمالاً اکثریت ترک‌ها، حوادث وحشتناکی که دنبال می‌کردند، با شکوه اعلام شده بود.