اترنت ۱۰ گیگابیتی
اترنت ۱۰ گیگابیتی (10 GE, 10GbE یا 10 GigE) گروهی از فناوری های شبکه کامپیوتری برای انتقال فریم‌های اترنت با نرخ ۱۰ گیگابیت در ثانیه است. این مورد اولین بار توسط استاندارد IEEE 802.3ae-2002 تعریف شد. برخلاف استانداردهای قبلی اترنت، اترنت ۱۰ گیگابیتی فقط پیوندهای نقطه به نقطه تمام دوبلکس را تعریف می‌کند که عموماً توسط سوئیچ‌های شبکه به هم متصل می‌شوند. عملیات CSMA/CD متوسط مشترک از استانداردهای اترنت نسل‌های قبلی منتقل نشده‌است، بنابراین عملیات نیمه دوبلکس و هاب‌های تکرار کننده در ۱۰ گیگابیت وجود ندارند.
استاندارد اترنت ۱۰ گیگابیتی تعدادی استاندارد لایه فیزیکی مختلف (PHY) را در بر می‌گیرد. یک دستگاه شبکه، مانند یک سوئیچ یا یک کنترلر رابط شبکه، ممکن است از طریق ماژول‌های PHY قابل اتصال، انواع مختلفی از PHY داشته باشد، مانند ماژول‌های مبتنی بر SFP+. مانند نسخه‌های قبلی اترنت، 10GbE می‌تواند از کابل‌های مسی یا فیبر استفاده کند. حداکثر فاصله از کابل مسی ۱۰۰ متر است اما به دلیل نیاز به پهنای باند، کابل‌های درجه بالاتر مورد نیاز است.
پذیرش اترنت ۱۰ گیگابیتی نسبت به ویرایش‌های قبلی اترنت تدریجی تر بوده‌است: در سال ۲۰۰۷، یک میلیون پورت ۱۰ گیگابیتی ارسال شد، در سال ۲۰۰۹ دو میلیون پورت حمل شد و در سال ۲۰۱۰ بیش از سه میلیون پورت حمل شد، با حدود نه میلیون پورت در سال 2011. ، اگرچه قیمت هر گیگابیت پهنای باند برای اترنت ۱۰ گیگابیتی در مقایسه با اترنت گیگابیتی حدود یک سوم بود، اما قیمت هر پورت اترنت ۱۰ گیگابیتی همچنان مانع از پذیرش گسترده‌تر شد.
در طول سال‌ها، گروه کاری ۸۰۲٫۳ موسسه مهندسین برق و الکترونیک (IEEE) چندین استاندارد در رابطه با 10GbE منتشر کرده‌است.
برای پیاده‌سازی استانداردهای مختلف لایه فیزیکی 10GbE، بسیاری از اینترفیس‌ها از یک سوکت استاندارد تشکیل شده‌اند که ممکن است ماژول‌های لایه فیزیکی مختلف (PHY) به آن وصل شوند. ماژول‌های PHY در یک سازمان استاندارد رسمی مشخص نشده‌اند، بلکه توسط توافق‌نامه‌های چند منبع (MSA) مشخص شده‌اند که می‌توانند سریع‌تر مورد مذاکره قرار گیرند. MSAهای مربوطه برای 10GbE شامل XENPAK (و X2 و XPAK مرتبط)، XFP و SFP+ هستند. هنگام انتخاب یک ماژول PHY، طراح هزینه، دسترسی، نوع رسانه، مصرف انرژی و اندازه (فاکتور فرم) را در نظر می‌گیرد. یک پیوند نقطه به نقطه واحد می‌تواند فرمت‌های مختلف MSA قابل اتصال در هر دو طرف داشته باشد (مثلاً XPAK و SFP+) تا زمانی که نوع پورت نوری یا مسی 10GbE (مثلاً 10GBASE-SR) که توسط قابل اتصال پشتیبانی می‌شود یکسان باشد.
XENPAK اولین MSA برای 10GE بود و بیشترین فرم فاکتور را داشت. X2 و XPAK بعداً استانداردهای رقابتی با فاکتورهای کوچکتر بودند. X2 و XPAK به اندازه XENPAK در بازار موفق نبوده‌اند. XFP بعد از X2 و XPAK آمد و همچنین کوچکتر است.
جدیدترین استاندارد ماژول، فرستنده و گیرنده قابل اتصال با ضریب فرم کوچک پیشرفته است که عموماً SFP+ نامیده می‌شود. بر اساس فرستنده و گیرنده قابل اتصال با ضریب فرم کوچک (SFP) و توسعه یافته توسط گروه کانال فیبر ANSI T11، نسبت به XFP کوچکتر و توان کمتری دارد. SFP+ به محبوب‌ترین سوکت در سیستم‌های 10GE تبدیل شده‌است. ماژول‌های +SFP فقط تبدیل نوری به الکتریکی، بدون ساعت و بازیابی اطلاعات انجام می‌دهند و بار بیشتری را بر روی یکسان‌سازی کانال میزبان وارد می‌کنند. ماژول‌های +SFP یک فاکتور فیزیکی مشترک با ماژول‌های SFP قدیمی به اشتراک می‌گذارند، که امکان تراکم پورت بالاتر از XFP و استفاده مجدد از طرح‌های موجود برای ۲۴ یا ۴۸ پورت در یک تیغه با عرض رک ۱۹ اینچی را فراهم می‌کند.
ماژول‌های نوری توسط یک رابط XAUI , XFI یا SerDes Framer Interface (SFI) به یک میزبان متصل می‌شوند. ماژول‌های XENPAK, X2 و XPAK از XAUI برای اتصال به هاست خود استفاده می‌کنند. XAUI (XGXS) از یک کانال داده چهار خطی استفاده می‌کند و در IEEE 802.3 بند ۴۷ مشخص شده‌است. ماژول‌های XFP از رابط XFI و ماژول‌های SFP+ از رابط SFI استفاده می‌کنند. XFI و SFI از یک کانال داده تک خطی و رمزگذاری 64b/66b مشخص شده در بند 49 IEEE 802.۳ استفاده می‌کنند.
ماژول‌های SFP+ را می‌توان به دو نوع رابط میزبان گروه‌بندی کرد: خطی یا محدود کننده. ماژول‌های محدودکننده ترجیح داده می‌شوند، مگر زمانی که برای برنامه‌های با دسترسی طولانی که از ماژول‌های 10GBASE-LRM استفاده می‌کنند.