میانه‌گرایی رادیکال
میانه‌گرایی رادیکال (به ) (همچنین به آن «میانه رادیکال» ، نیز گفته می‌شود)، مفهومی‌است که در اواخر قرن بیستم میلادی در ملت‌های غربی ظهور کرد. این صطلاح در ابتدا به اشکال مختلفی تعریف می‌شد، اما در آغاز قرن بیستم و یکم میلادی تعدادی از متون علوم سیاسی به آن تعریف توسعه یافته تری دادند.
اصطلاح "رادیکال" به خواسته بیشتر میانه‌گرایان میانی برای دعوت به ایجاد اصلاحات بنیادی در نهادها، دلالت می‌کند. "میانه‌گرایی" اشاره به اعتقادی است مبنی بر این که راه حل‌های واقعی تنها مستلزم ایده‌آل‌گرایی و عواطف نبوده بلکه به واقع‌گرایی و عمل‌گرایی نیز نیاز دارند. در متنی مربوط به یکی از میانه‌گرایان رادیکال، میانه‌گرایی رادیکال اینگونه تعریف می‌گردد: «ایده‌آل‌گرایی بدون توهم»، عبارتی که اصالتاً از جان اف. کندی است.
میانه‌گرایان رادیکال نظریات شان را از چپ و راست به عاریت گرفته و اغلب آن‌ها را پیوند می‌دهند. اکثر آن‌ها برای حل مسائل اجتماعی، از راه حل‌های مبتنی بر بازار با نظارت قوی دولتی در جهت منافع عامه حمایت می‌کنند. در کشورهای در حال توسعه، در جهت افزایش مشارکت جهانی و رشد طبقه متوسط توانمند، حمایت صورت می‌پذیرد. در آمریکا بیشتر میانه‌گرایان رادیکال در داخل احزاب بزرگ سیاسی کار می‌کنند، اما در عین حال از ابتکارات و کاندیداتوری مستقل یا طرف‌های ثالث حمایت می‌کنند.
یکی از انتقادات معمول از میانه‌گرایی رادیکال این است که سیاستش تنها تفاوت اندکی با سیاست سنتی میانه‌گرایان دارد. بعضی از ناظران، میانه‌گرایی رادیکال را در وهله اول یک فرایند تسریع کننده گفتمان و تفکر تازه در میان مردم و گروه‌های مخالف می‌دانند.
برخی از تأثیرات روی فلسفه سیاسی میانه‌گرایان رادیکال، مستقیماً سیاسی نیستند. «رابرت سی. سولومون» ، فیلسوفی با علایق میانه‌گرایی رادیکال، تعدادی از مفاهیم فلسفی را شناسایی می‌کند که توازن، وفاق یا سنتز را حمایت کرده، شامل این موارد: مفهوم "رن"، مفهوم «میانگین» ارسطو، «انسان‌گرایی» دیسیدریوس اراسموس و میشل دو مونتنی، نگرش تکاملی به تاریخ از جامباتیستا ویکو، عمل‌گرایی ویلیام جیمز و جان دیویی، و یکپارچه‌سازی متضادهای آوروبیندو گوسه.
با این حال، رایج‌ترین تأثیرات و پیش‌نیازهای بیان شده از قلم‌رو سیاسی هستند. به‌طور مثال، سیاست‌مدار میانه‌گرای رادیکال بریتانیایی نیک کلگ خودش را میراث‌دار نظریه‌پرداز سیاسی جان ستوارت میل، نخست‌وزیر لیبرال دیوید لوید جرج، اقتصاددان جان مینارد کینز، اصلاحگر اجتماعی ویلیام بوریج و رهبر اسبق حزب لیبرال «جو گریموند» ، می‌داند. «جان آولون» در کتابش با عنوان "ملت مستقل" (۲۰۰۴)، پیش‌سازهای میانه‌گرایی سیاسی قرن بیست و یکم ایالات متحده را مورد بحث قرار داده که شامل این موارد است: رئیس‌جمهور تئودور روزولت، قاضی دادگاه عالی ارل وارن، سناتور دانیل پاتریک موینیهان، سناتور مارگاریت چیس اسمیت و سناتور ادوارد بروک، مورد بحث قرار می‌دهد. «مارک ساتین» ، نویسنده میانه‌گرای رادیکال بر تأثیرات سیاسی از بیرون عرصه انتخاباتی، شامل این افراد اشاره می‌کند: متفکر اجتماع‌گرا «آمیتای ایتزیونی» ، ناشر مجله «چارلز پیترز» ، نظریه‌پرداز مدیریتی پیتر دراکر، نظریه‌پرداز برنامه‌ریزی شهری جین جیکوبز و آینده‌پرداز هایدی و آلوین تافلر. ساتین، بنجامین فرانکلین را پدر بنیان‌گذار میانه‌روی رادیکال خطاب می‌کند چون او «فوق‌العاده عمل‌گرا» و «فوق‌العاده خلاق» بوده و توانست «جناح‌های متخاصم و نفس‌های مجروح را وادارد تا از اختلافاتشان فراتر روند».
به گفته ژورنالیست ویلیام سفایر، عبارت «میانه رادیکال» توسط «رناتا آدلر» ، یکی از نویسندگان "نیویورکر" ابداع شد. او در معرفی دومین مجموعه مقالاتش، "به‌سوی میانه‌روی رادیکال" (۱۹۶۹)، آن را به‌عنوان یک رادیکالیسم شفابخش معرفی کرد. آدلر گفت میانه‌روی رادیکال، موضع‌گیری خشونت‌آمیز و لفاظی‌های دهه ۱۹۶۰ میلادی را رد کرده و در مقابل ارزش‌های «مذهبی» مثل «منطق، نجابت، رفاه، کرامت انسانی و تماس [انسانی]» را می‌پذیرد. آدلر خواستار «مصالحه» طبقه کارگر سفیدپوست و آفریقائی-آمریکای‌ها شد.
در دهه ۱۹۷۰ میلادی، جامعه‌شناس «دونالد آی. وارن» ، میانه رادیکال را به‌عنوان ترکیبی از «رادیکال‌های میانه‌رو آمریکایی» توصیف کرد که به دولت بزرگ، رسانه‌های ملی، افراد آکادمیک و افراد سرمایه‌دار و شرکت‌های غارت‌گر، مشکوک بودند. هرچند آن‌ها ممکن است به دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان یا به پوپولیست‌هایی همچون جورج والاس رای دهند، از لحاظ سیاسی احساس غربت می‌کردند و به دنبال رهبرانی بودند که به نگرانی‌های آن‌ها بپردازند. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، نویسندگان متعددی فهم شان را در مورد مفهوم میانه رادیکال نوشتند. به‌طور مثال، آینده‌گرا «ماریلین فرگوسون» با گفتن این‌که: «میانه رادیکال … بی‌طرف و در وسط جاده نیست، بلکه نگرشی بر کل جاده است» یک بُعد کلی به این مفهوم افزود. جامعه‌شناس «آلان ولف» ،}}efn|Alan Wolfe}} بخش خلاق طیف سیاسی را در میانه‌گرایی قرار داد: «افراطی‌های راست و چپ می‌دانند که موضع شان کجاست، اما مرکزگراها آنچه اصیل و غیرمنتظره است را ارائه می‌دهند». نظریه‌پرداز آفریقایی-آمریکایی «استانلی کروچ» زمانی‌که خودش را «عمل‌گرای رادیکال» خطاب کرد، تعداد زیادی از متفکرین سیاسی را ناراحت ساخت. کروچ توضیح داد: «من تأیید می‌کنم، آنچه را که فکر می‌کنم دارای بهترین شانس برای کار کردن است، برای استدلال میان رده‌های تقسیم‌بندی اشتباه و فراتر از فریب نژادی، هم انگیزه دهنده است و هم غیرعاطفی».
ژورنالیست جو کلاین در روایت تأثیرگذارش روی جلد "نیوزویک" با عنوان «تعقیب میانه‌روهای رادیکال» در سال ۱۹۹۵ میلادی، میانه‌گرایان رادیکال را به عنوان افراد عصبانی‌تر و ناامیدتر از دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان معمولی توصیف نمود. کلین گفت آن‌ها چهار هدف کلی مشترک دارند: جداسازی پول از سیاست، توزین بودجه، احیای مدنیت و تشخیص این‌که چگونه می‌توان حکومت‌داری بهتر داشت. او هم‌چنین گفت نگرانی‌های شان، شعار «آنچه که در حال تبدیل شدن به یک جنبش مهم فکری است، چیزی کم‌تر از تلاش برای عوض کردن تصورات سنتی لیبرالیزم و محافظه کاری نیست» را دامن می‌زند.
در سال ۱۹۹۸ میلادی، جامعه‌شناس بریتانیایی آنتونی گیدنز مدعی شد که میانه‌گرایی رادیکال مترادف سیاست راه سوم است. برای گیدنز، که مشاور نخست‌وزیر اسبق تونی بلر و فعالین متعدد سیاسی اروپایی است، راه سوم شکل بازسازی شده‌ای از سوسیال دموکراسی است.
برخی از متفکرین میانه‌گرای رادیکال، میانه‌گرایی رادیکال را معادل راه سوم نمی‌دانند. در بریتانیا، بسیاری خود را سوسیال دموکرات نمی‌دانند. از همه مهم‌تر، سیاست‌مدار میانه‌گرای رادیکال بریتانیایی نیک کلگ تصریح کرد که او خود را میراث‌دار تونی بلیر ندانسته و «ریچارد ریوس»، مشاور قدیمی کلگ، به‌طور مؤکد، سوسیال دموکراسی را رد می‌کند.
در ایالات متحده، وضعیت متفاوت است چون اصطلاح سیاست راه سوم توسط «شورای رهبری دموکرات» و سایر دموکرات‌های میانه‌رو پذیرفته شده‌است. با این حال، اکثر میانه‌گرایان رادیکال ایالات متحده نیز از این اصطلاح اجتناب می‌ورزند. مقدمه «تد هالستد» و «مایکل لیند» بر سیاست‌های میانه‌گرای رادیکال، اصطلاح راه سوم را ذکر نکرده و لیند نیز متعاقباً دموکرات‌های میانه‌رو را به هم‌سویی سازمان یافته با «میانه راست» و وال استریت متهم کرد. میانه‌گرایان رادیکال در مورد آنچه که به‌عنوان «جداسازی تفاوت‌ها» و «مثلث بندی» و سایر روش‌های فرضی می‌بینند که برخی آن را «میانه احساساتی» می‌نامند، اظهار ناراحتی کرده‌اند.