توسعه زیست‌محیطی-صنعتی
توسعه زیست‌محیطی-صنعتی (EID) زیست (EID) چارچوبی است که تحت آن صنعت می تواند ضمن حداقل کردن تأثیر خود بر محیط زیست، توسعه یابد.
ارتباطات متقابلا سودمند بین صنعت، سیستمهای طبیعی، انرژی، مواد و جوامع محلی به عوامل اصلی در طراحی فرایندهای تولید صنعتی تبدیل می‌شوند.
ذات این رویکرد عمدتاً داوطلبانه و مبتنی بر بازار است اما معمولاً با برخورداری از رفتار مطلوب دولت یا تلاش برای همکاری در توسعه، رو به جلو حرکت می کند.
از اوایل دهه 1990، ایده EID از همزیستی بیولوژیکی تکامل یافت،  این مفهوم توسط زیست شناسان صنعتی در جستجوی رویکردهای نوآورانه برای حل مشکلات پسماند، کمبود انرژی و تخریب محیط زیست اقتباس گردید. یک رویکرد پیوسته برای بهبود دستاوردهای محیطی و اقتصادی استفاده شده است.
در سال ۱۹۹۲، جامعه بین‌المللی برای اولین بار رسماً همکاری های توسعه را به حفاظت از محیط زیست پایدار متصل کرد. در کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل متحد (UNCED) در ریودوژانیرو، برزیل نزدیک به 180 کشور اعلامیه ریو را امضا کردند.  اعلامیه محیط زیست و توسعه ریو اگرچه غیر الزام آور است، 27 اصل را تنظیم می‌كند كه به افزایش ارتباط متقابل همکاری های توسعه و پایداری منجر می‌شود. علاوه بر این، پیش نویس اسناد برای اولین بار با ارائه توصیف ایده توسعه صنعتی سازگار با محیط زیست همراه بود.
در سالهای بعد،EID  در سراسر ایالات متحده رایج شد. دولت کلینتون، اجلاس نمایندگان تجارت، کار، دولت و حفاظت از محیط زیست را برای توسعه بیشتر این رویکرد برگزار نمود. در این اجلاس، ایده پارکهای صنعتی سازگار با محیط زیست متولد شد، اما به زودی مشخص شد که در ابتدا باید مدیریت مؤثرتری در مورد مواد اولیه، انرژی و زباله حاصل شود.
از آن زمان به بعد، اهداف گسترده و اصول کاربردی EID به سختی تغییر کرده و فقط با پیشرفت سریع فناوری سازگار شده است.
در سال ۲۰۱۲ بنیاد IGEP، برای ارتقاء تجارت، گزارشی بعنوان "مسیری به توسعه اقتصادی و صنعتی در هند – مفاهیم و موارد" منتشر کرد.
این حوزه توسط مرکز توسعه صنعتی سازگار با محیط زیست ملل، و یک پروژه مشترک توسط دانشگاه کالیفرنیا جنوبی (University of Southern California) و دانشگاه کرنل (Cornell University) مورد بررسی قرار گرفته است.
نخستین هدف توسعه صنعتی سازگار با محیط زیست، بهبود چشمگیر و مداوم در کارایی اقتصادی و محیط زیستی است.  در اینجا ، مفهوم صنعت نه تنها مربوط به تولید بخش خصوصی است بلکه شامل شرکت های دولتی، بخش خدمات و همینطور حمل و نقل نیز می شود.  دستورالعمل دوقلوی EID بطور خاص در "اکو" توسعه صنعتی سازگار با محیط زیست منعکس می‌شود زیرا به طور همزمان به اکولوژی (کاهش آلودگی و زباله) و اکونومی (افزایش موفقیت تجاری) شباهت دارد.به منظور ایجاد چارچوبی برای تعریف عملکرد پایدار یک شرکت در سطح خرد در دستیابی به طیف گسترده ای از اهداف در EID، از بهینه‌سازی استفاده از منابع ، به حداقل رساندن هدررفت ، فناوری های پاک کننده و محدودیت کننده آلودگی استفاده می‌شود: از این رو توسعه صنعتی سازگار با محیط زیست ،احتمال پیشرفت در سطح محلی را مورد بررسی قرار می‌دهد. در تجزیه و تحلیل منحصرِ به فرد مورد به مورد، جغرافیای خاص، پتانسیل انسانی یا شرایط تجاری مورد بررسی قرار می گیرند EID. بجای رقابت گسترده برای جلب حمایت همه جانبه دولت مانند کاهش مالیات، بر دستیابی به موفقیت محلی و مکانهایی برای پیشرفت تأکید می کند.  به عنوان یک نتیجه ، اجرای هدفمند برنامه های عملیاتی می تواند از طریق بهینه سازی تعامل سیستم های تجاری، اجتماعی و زیست محیطی، تغییرات بزرگی ایجاد کند.
توسعه صنعتی سازگار با محیط زیست چهار ابزار اصلی مفهومی را شامل شده و به کار می گیرد. هر یک از این رویکردها قصد دارد تا فرایندهای به ظاهر متضادِ توسعه صنعتی و تقویت پایداری را با هم ترکیب کند.
1. بوم شناسی صنعتی هم بر رفتارهای صنعتی و هم بر رفتارهای مصرف کننده تمرکز دارد. با ارزیابی جریان انرژی و مواد ، این رویکرد جریانهای تأثیرگذار بر محیط را تعیین می‌کند و به نوبه خود، روشها و ابزار بهینه سازی کل زنجیره تولید از جریان و استفاده از منابع گرفته تا تبدیل نهایی آنها را مورد بررسی قرار می‌دهد. در طی این تحلیل ها ، تأثیر عوامل اقتصادی ، سیاسی ، نظارتی و اجتماعی عوامل کلیدی هستند.
2. مفهوم همزیستی صنعتی عمدتاً مبتنی بر همکاری داوطلبانه در صنایع مختلف است. با همكاری شركتهای سرمایه‌گذاری تكمیلی و با تطبیق زنجیره های تولیدی مربوطه آنها ، حضور هر كدام ممكن است باعث افزایش بقا و سودآوری دیگران شود. بنابراین ، همزیستی، کمیابی منابع و حمایت از محیط زیست را از عوامل مهم در توسعه صنایع و سودآوری پایدار می داند. همزیستی صنعتی اغلب در پارک های سازگار با محیط زیست به منصه ظهور می‌رسد.
3. سیستم های مدیریت زیست محیطی، به منظور اطمینان از بهبود مداوم در پایداری، طیف گسترده ای از رویکردهای مختلف مدیریت زیست محیطی را دربردارند. در مراحل اولیه، شرکت های نظارت، شناسایی جنبه های زیست محیطی خطرناک را تسهیل می کنند. در ادامه ، طرح ها و اهداف تحت بررسیِ الزامات قانونی قرار می گیرند. سرانجام، ایجاد نظارت منظم و سایر سیستمهای گزارش دهی همراه با اهداف پیگیری مستمر باید از پیشرفت مداوم به سمت تولید صنعتی سبزتر اطمینان حاصل کنند.
4. طرح مفهوم محیط زیست در رشته های مهندسی و همچنین از تجزیه و تحلیل چرخه عمر محصول سرچشمه گرفته است.  این یک ارزیابی ساده اما همه جانبه از تاثیر احتمالی محیطی بالقوه محصول است - اعم از انرژی و مواد مورد استفاده در بسته بندی، حمل و نقل، استفاده مصرف کننده و دفع می‌باشد.