جزیره نوثرلی
جزیره نورثرلی، شبه‌جزیره‌ای مصنوعی است که با مساحت در طول شهر شیکاگو و در دریاچه میشیگان واقع شده‌است. سایت آسمان‌نما ادلر، جزیره نورثلی را از طریق یک تنگه باریک در امتداد سولیداریتی درایو به سرزمین اصلی متصل می‌کند. این خیابان تحت سلطه مجسمه های نئوکلاسیک تادئوش کوشچیوسکو ، کارل هاولشک بوروفسکی و کوپرنیکوس است . با تخریب فرودگاه میگزفیلد، جزیره شمالی اکنون بخشی از پردیس موزه است و به پارک تبدیل شده است. این شبه‌جزیره هماکنون محل برگزاری کنسرت نیمه موقت، غرفه بانک هانتینگتون، بخشی از محل فرودگاه سابق می‌باشد.
ایده احداث برای جزیره نورثرلی با " طرح شیکاگو " دانیل برنهام آغاز شد که خواستار ایجاد جزیره نورثرلی به عنوان یک پارک دریاچه ای در انتهای شمالی زنجیره ای پنج جزیره ای بین پارک جکسون و خیابان دوازدهم شد. این تنها سازه کنار دریاچه ای بود که بر اساس طرح ۱۹۰۹ برنهام ساخته شد. جزیره نورثرلی انتهای جنوبی بندر شیکاگو (بندر کنونی مونرو) و مرز شرقی بندر برنهام را تشکیل می دهد. با رنگ سبز در طرح اصلی مشخص شده است، این جزیره باید برای لذت عموم پر از درخت و علف باشد. دنیل برنهام در سال ۱۹۱۲ درگذشت. تا سال ۱۹۱۶، ادوارد اچ بنت ، نویسنده طرح شیکاگو ، نوشت که یک مکان حاشیه دریاچه برای فرودگاهی که به منطقه تجاری مرکزی خدمات رسانی می کند مناسب ترین است. تا سال ۱۹۲۲، ویلیام هیل تامپسون، شهردار شیکاگو ، محل فرودگاه مرکزی شهر در جزیره شمالی را توصیه کرد.
کار ساخت این شبه جزیره در سال ۱۹۲۰ هنگامی آغاز شد که رای دهندگان شیکاگو با صدور اوراق قرضه ۲۰ میلیون دلاری برای ایجاد جزیره شمالی موافقت کردند و ساخت آن تا سال ۱۹۲۵ به پایان رسید. به دلیل رکود بزرگ و جنگ جهانی دوم ، فرودگاه پیشنهادی، که بعداً به نام میگزفیلد نامگذاری شد ، تا سال ۱۹۴۶ افتتاح نشد.
مدت کوتاهی بعد در سال ۱۹۳۰ پلانتریوم آدلر ساخته شد و در سالهای ۱۹۳۳-۳۴ این جزیره در مرکز جشنهای جهانی " قرن پیشرفت " قرار داشت. ۲۴ قایق پرنده Savoia-Marchetti S55X ایتالیایی با شرکت در نمایشگاه قرن پیشرفت، تحت فرماندهی ژنرال ایتالو بالبو، اولین پرواز تشکیلات فرا اقیانوس اطلس را بین ایتالیا و شیکاگو انجام می دهند. فقط از قایق های پرنده می توان استفاده کرد زیرا شیکاگو هنوز فرودگاه مناسبی در این نزدیکی نداشت، بجز پارک گرانت، که گهگاه به عنوان نوار فرود مورد استفاده قرار می گرفت. غول نشر محلی مریل سی. میگز از توصیه های قبلی برای تبدیل جزیره شمالی به فرودگاه حمایت کرد، اما ساخت و ساز به دلایل متعددی مانند کمبود بودجه در دوران رکود بزرگ و جنگ جهانی دوم آغاز نشد. ساخت و ساز آغاز نشد تا اینکه پیشنهاد رقابتی برای میزبانی مقر سازمان ملل متحد در این جزیره در سال ۱۹۴۶ از بین رفت. اداره پیشرفت کارها این جزیره را از طریق بزرگراهی در خیابان ۱۲ در سال ۱۹۳۸ به سرزمین اصلی متصل کرد. در این دوره جزیره شمالی مملو از مسیرها و مسیرهای پیاده روی و همچنین ساحلی در خیابان دوازدهم بود.
اگرچه شهردار ریچارد جی دالی به طور غیررسمی پیشنهاد تبدیل میدان میگز به پارک در حاشیه دریاچه را ارائه کرد ، اما قرارداد اجاره فرودگاه تا سال ۱۹۹۶ (بیست سال پس از مرگ وی) به پایان نمی رسید. پسر وی ، شهردار ریچارد ام دالی، که متعهد شده بود فرودگاه را تا سال ۲۰۰۶ باز نگه دارد، در نیمه شب، در سال ۲۰۰۳، باند پرواز در میدان میگز را ظاهراً به نام امنیت داخلی به طور غیرقانونی پاره پاره کرد. برنامه هایی برای تبدیل منطقه به فضای سبز و گسترش در محوطه پردیس موزه دنبال شد .
در سال ۲۰۰۵، یک مکان کنسرت در فضای باز در قسمت شمالی جزیره شمالی افتتاح شد. در ابتدا چارتر وان پاویلیون نام داشت ، در سال ۲۰۱۳ توسعه یافت و به فیرست مریت بانک پاویلون تغییر نام داد و از ژانویه ۲۰۱۷ به نام هانینگتون بانک پاولیون نامگذاری شد.
در دسامبر ۲۰۱۰، منطقه پارک های شیکاگو از برنامه چارچوب خود برای جزیره شمالی رونمایی کرد که طی ۲۰ تا ۳۰ سال آینده تکمیل می شود. این پارک انواع کاربردها را در طول سال با موضوعات اصلی بوم شناسی و آموزش ارائه می دهد. صخره ای ساخته می شود و پارک به مناطق "منفعل" و "فعال" مربوط به میزان فعالیت های انسانی تعیین می شود.
در سال ۲۰۱۵، یک پارک ۴۰ هکتاری در قسمت جنوبی جزیره افتتاح شد. این پارک دارای مسیر پیاده روی بتنی برای پیاده روی و دوچرخه سواری، تالاب و زیستگاه های منظره حیات وحش است.
منظور از حفاظت از طبیعت جزیره شمالی احیای محیطی است که در ابتدا در آنجا بود. این پارک جدید اکنون محل زندگی پرندگان مهاجر و حیات وحش طبیعی است. برای محافظت از ساکنان جدید آن، سگ ها اجازه ورود به پارک را ندارند.
کیلومتر مسیرهای آسفالت شده هیچگونه نورپردازی برای ایجاد محیط طبیعی تا حد ممکن ندارد. این پارک تا ساعت 11 شب باز است و از سوی حراست پارک توصیه می شود چراغ قوه همراه داشته باشید.
این پارک میزبان بسیاری از حیات وحش طبیعی ایلینوی، از جمله پروانه های پادشاه و حواصیل است. تالاب 5 هکتاری پارک پذیرای انواع مختلفی از حیوانات است. بیش از ۱۱۰۰۰ درختچه و ۴۰۰ درخت کاشته شد تا پارک تا آنجا که ممکن است برای این حیوانات دعوت شود.