الهیات دفاعی
الهیات دفاعی شاخه‌ای از الهیات مسیحی است که هدف آن فراهم کردن زمینه ای منطقی برای ایمان مسیحی و دفاع از آن در برابر نقدها با افشای نقایص در جهان بینی‌های دیگر است. تبلیغات مسیحیان طی قرن‌ها اشکال مختلفی را به خود اختصاص داده‌است، از پولس رسول شروع می‌شود و از بوئورگانوس و آگوستین عبور می‌کند و حتی نویسندگان مدرن مسیحی نیز با تلاش سنت‌های مختلف مسیحی مانند CNN. س لوئیس. مدافعان مسیحی شواهد تاریخی، استدلال‌های فلسفی، آزمایش‌های علمی، اقناع بلاغی و سایر رشته‌ها را استنباط کرده‌اند.
در این مقاله همچنین به انتقادهای مطرح شده در صفحه نقد کتاب مقدس پاسخ داده شده است.
در کتاب مقدس بسیاری از قسمت‌های دفاع مقدس مسیحی وجود دارد. کتاب اشعیا (۱: ۱۸) شامل دعوت خداوند است: "بیا، ما بحث خواهیم کرد." و پیتر در اولین پیام خود (۳: ۱۵) می‌گوید: "همیشه آماده باشید تا به هرکسی که از شما می‌پرسد در مورد دلیل امید که در درون شما است، پاسخ قانع کننده‌ای بدهید." اعمال رسولان (۱۷:۱۷) به عنوان مثال پولس ذکر می‌کند که عادت داشت "علاوه بر آرووپاگوس، به یهودیان و نمازگزاران در کنیسه و هر کس که هر روز آنها را در میدان شهر ملاقات می‌کرد"، ذکر کند. مسیحیان این عبارات را به عنوان انگیزه‌ای برای ایجاد دفاعی به منظور فراهم آوردن دلایل غیر مسیحیان برای اتخاذ ایمان مسیحی یا تقویت ایمان مسیحیان امروزی استفاده کرده‌اند.
علاوه بر این، مزمور ۱۹: ۱ می‌گوید: «آسمان‌ها از جلال خدا سخن می‌گویند، و کشتی از کار دست‌های او گفته می‌شود.» همان‌طور که روم ۱:۲۰ می‌گوید، وجود خدا «از زمان خلقت جهان آشکار است، همان‌طور که ذهن آن را از طریق موجودات درک می‌کنند، به طوری که مردم بدون بهانه ای بدست می‌آیند.» مسیحیان این بخش‌ها را با استدلال‌های منطقی برای وجود یک خالق، مانند شواهد کیهان‌شناسی (کیهانی) و تلولوژیکی (تل) پیوند می‌دادند.
مرحله اول: الهیات دفاع پدرانه
و از آغاز مسیحیت تا قبل از قرن هفتم ظاهر شد. به دلایل داخلی و خارجی پیدا شد
اول، خارجی: از دشمنان ایمان و تنوع مهاجمان در این دوره از
الف - یهودیان: به ویژه در قرن اول میلادی که به دنبال از بین بردن مسیحیت و مسیحیان بودند
در زمینه کلام، یهودیان سعی کردند به ایمان مسیحی حمله کنند و به همین دلیل مدافعان به یهودیان پاسخ دادند و اعتبار این ایمان را نشان دادند و در شوراهای یهود به آنها پاسخ می‌دادند.
ب - بت پرست ها: بسیاری از آنها به عنوان یک دین عجیب و غریب که با اصول مشرک آنها مغایرت دارد، از جمله کثرت خدایان و آداب و رسوم آنها در نوشتارها و آموزش در ساختارهایی علیه مسیحیت، به مسیحیت حمله کردند، که نخستین مدافعان مسیحی را ملزم به پاسخگویی به آنها و اثبات اعتبار ایمان مسیحی در برابر این حملات بت‌پرست دانست و این نیز شبیه کارهایی است که پولس رسول با فلاسفه بت‌پرست انجام داد. در آتن (اعمال ۱۷)
تأسیس دانشکده الهیات اسکندریه پاسخی جدی به مکتب بت‌پرستی اسکندریه بود
ج - رومی‌ها: آنها معتقد بودند که مسیحیت طبقه پایین را به شورش و تقاضای برابری تشویق می‌کند، و برای همین آنها بسیاری از مسیحیان را مورد آزار و اذیت و امتحان قرار دادند که این امر نشانگر لزوم حضور مدافعان مسیحی در مقابل حاکمان و حاکمان رومی و دفاع از ایمان مسیحی و پاسخ به هر سؤالی و روشن شدن ایمان مسیحی واقعی و نمونه ای از این دفاع پولس رسول است. در مقابل آگریپا (اعمال ۲۶)
د- ظهور عقاید دیگر پس از مسیحیت تلاش برای حمله به ایمان و زیر سؤال بردن آن، که نشانگر لزوم مدافعان در برابر این اعتقادات و روشن شدن اشتباهات آن و دفاع از تمامیت ایمان مسیحی در برابر هر تلاشی برای تحریف است.
ه - همچنین برخی افکار و باورهای غلط که در برابر مسیحیت مقاومت نکرده، بلکه از آنها گرفته شده‌اند و تلاش کرده‌اند تا مسیحیت را به این عقاید اشتباه تبدیل کنند و از این انحراف دفاع می‌کنند، مانند ابیونیسم، عرفان و غیره.
دوم، نیازهای داخلی
مانند برخی از مشکلاتی که از خود مؤمنان پدید آمده‌است
الف - سؤالات مدرنیستی دربارهٔ ایمان
مردمی که وارد ایمان شدند و در مورد مسائل مهم شروع به تعجب کردند و ذکر برخی از اعتراضات از جمله اثبات معاد و تثلیث و به دنیا آوردن یک باکره، از این رو لازم بود از ایمان دفاع کرده و روایی آموزه را در مقابل این خلق اثبات کنند.
ب - ایده‌های عجیب، و بدعت‌ها
و مدافعان مجبور بودند به هر نوآوری که ظاهر می‌شود پاسخ دهند، خطای آن را روشن کنند و مدام از ایمان واقعی دفاع کنند
به عنوان مثال، بدعت یهودیت که با کلیسای اولیه ظاهر شد و رسولان به آن پاسخ دادند (اعمال ۱۵)، سپس سیمون جادوگر و سپس ابیون بعد از سال ۷۰ میلادی
سپس بدعت‌هایی در هر عصر مانند ریحان و سپس بدعت مارکون در قرن دوم در حدود ۱۴۰ میلادی به وجود آمدند و در قرن دوم پیروی از بدعتکاران و سپس قرن سوم آمدند و بدعت مانی و پل سیمیساتی تا اینکه به بدعت معروف مشهور آریوس و آغاز شوراها و نخستین شورای جهانگردی نیچه رسیدیم. به همین دلیل، نوشته‌های محکمی مانند نوشته‌های ایرنه در برابر هرتیک در اواخر قرن دوم، آغاز قرن سوم ظاهر شد و مارک ترتولیان و دیگران را نشان داد.
ج- تقسیم
همچنین، نمای کلیسا مشکلی است که در آن عشق به رهبری و انشعابات (نه بدعت) یک انحراف ساده در تفسیر است که لازمه دفاع از ایمان واقعی و در برابر انشعابات است.
کلیسای شمال آفریقا با انتصاب سسیلوس شکست خورد و آگوستینوس از وحدت کلیسا دفاع کرد
راهبان دره ناترون از اوریگن جدا شد و پاپ تئوفیلوس از وحدت ایمان دفاع کرد
تشییع معروف به دلیل شورای چالکدون.
۲-مرحله دوم
ظهور اسلام و حمله آن به مسیحیت از قرن هفتم تا قرن پانزدهم، که از روشهای مختلفی برای حمله به مسیحیت (و هنوز هم هست) در چندین مکان مانند شام، مصر و شمال آفریقا تا رسیدن اسپانیا استفاده شده‌است، و این نشان دهنده نیاز مدافعان، به عنوان مثال سنت جان دمشق (۷۵۰ میلادی) و برای روشن شدن تفاوت است. بین خدای مسیحیت و اسلام و تفاوت بین کتاب مقدس و قرآن؛ و پس از او بسیاری از کسانی ظاهر شدند که با این کلمه از اعتقاد به اسلام دفاع کرده‌اند، مانند بوتروس الفنربی و ریموند المرتینی
۳- مرحله سوم
قرون وسطی، از قرن پانزدهم تا آغاز قرن نوزدهم و با ادامه حمله از اکثر انواع باستانی مانند یهودیان، فیلسوفان و بدعت گذاران، با ظهور انواع جدیدی از قبیل برخی از سنت‌های نادرست در برخی کلیساها با استمرار دفاع در برابر تشییع که بسیار زیاد شد و همچنین در برابر انحرافات فکری و آیینی با ظهور نوع جدیدی که در مراحل ابتدایی خود بوده‌است، و این از دفاع از ایمان در برابر دانشمندان و دانشمندان غیر مؤمن و تلاش آنها برای سؤال از ایمان مسیحی و کتاب مقدس است. آنها شروع به ادعا کردند که در پایان این دوره ادعا می‌کنند که پیروزی‌هایی را در برابر ایمان به دست آوردند، مانند تکامل و سایر علوم که در این دوره علیه ایمان بودند. این امر نشانگر لزوم ادامه مدافعان قوی به لزوم تجهیز آنها به دانش صحیح علمی است
۴- دوران مدرن
در نتیجه ظهور بدعت‌ها، برخی بدعت‌های باستانی احیا می‌شوند، برخی دیگر ایده‌های جدید تری هستند که تکامل می‌یابند، مانند شاهدان یهوه و مورمون‌ها.
حضور یک حزب جدید دیگر، که الحاد است، و این یکی از نزدیکان بودن به اولین مهاجم ایمان است. این بستگی به یک مبنای علمی دارد و بحث آن مستلزم مطالعه و خواندن مناسب است، به خصوص که بستگی به مقایسه ندارد زیرا زمینه دینی ندارد.
حمله مهم دیگر نیز برای بسیاری قابل توجه نیست و انحراف ایمان نه روشنفکرانه بلکه کاربردی است که ناشی از انحراف جهان، فروپاشی ارزشها و مرگ وجدان انسانی است.
در دوره مدرن، به ویژه از قرن هجدهم، اصل ذهنیت حتی در بین برخی مسیحیان که در مطالعه و تفسیر کتاب تخصص دارند، ظهور کرد. این به تدریج منجر به تغییر در تصویری از کتاب در میان برخی از آنها شد تا اینکه به درجه ای از لرزش رسید، برخی از آنها به یکپارچگی کتاب مقدس و عدم امکان الهام بخش آن فکر کردند؛ و اختلاف بین این مرز مدرسه ظاهر شد.
در این بخش به موارد مطرح شده در صفحۀ نقد کتاب مقدس پاسخ داده شده است.
باید دقت شود که ادبیات نوشتاری و بیان در مجموعه کتاب های عهد قدیم، و از جمله در مهم ترین آن ها، یعنی تورات، ادبیات استعاری است. عباراتی همچون "دست راست خدا"، "خیمۀ خدا"، "حضور خدا بر صندوق عهد"، "حضور خداوند در ستون ابر و آتش" یا "آشکار شدن خداوند بر موسی پیامبر در بوتۀ سوزان" همواره به معنی آشکار شدن و حضور جلال خداوند است و نه حضور فیزیکی و محدود شدن خداوند.
در تایید نکات فوق، سلیمان پیامبر می فرماید: ""و کیست که قادر باشد برای او خانه ای بنا کند، وقتی آسمان ها و فلک الافلاک قادر نیستند گنجایش او را داشته باشند؟ و من کیستم تا برای او خانه ای بنا کنم، مگر آنکه برای سوزاندن بخور در حضور او باشد؟""
اشعیای پیامبر چنین می نویسد: ""بنابراین خداوند می فرماید: آسمان عرش من و زمین پای انداز من است، چه خانه ای برای من بنا خواهید کرد یا چه جایی برای آسایش من خواهد بود؟ تمام این ها را دست من ساخته است و تمام این ها از آن من است""
همچنین در کتاب اعمال رسولان مسیح، قدیس استیفان چنین می گوید: ""باری تعالی (خداوند) در خانۀ ساخت دست انسان ساکن نمی شود، همان طور که -خداوند از طریق اشعیای- نبی گفته است: آسمان عرش من و زمین پای انداز من است، چه خانه ای برای من بنا خواهید کرد یا چه جایی برای آسایش من خواهد بود؟ مگر دست من همۀ این ها را نساخته"؟"
تورات در روایت آفرینش جهان، پس از اتمام دوران آفرینش، چنین می گوید: ""پس خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود زیرا که در آن استراحت کرد (=آرام گرفت) از همهٔ کار خود که خدا آفرید و ساخت. سپس خداوند روز هفتم را متبارک خوانده و تقدیس نمود، زیرا او -باری تعالی- در آن -روز- استراحت کرد (=آرام گرفت) از تمام گار خود، که خدا آفریده و ساخته بود""
در وهلۀ اول باید به نحوۀ ترجمه و فهم متن توجه داشت. طبق الهیات و آموزۀ کتب عهدقدیم، خستگی برای خداوند وجود ندارد. اشعیای نبی در عهد قدیم در کتاب خود چنین نوشته است: ""آیا این را نمی دانی؟ آیا این را نشنیده ای؟ خداوند خدای ابدیّت است. او کرنه های زمین را می آفریند. او درمانده نمی گردد و خسته نمی شود. هوشمندی او را کاوش نتوان کرد""
از سوی دیگر، واژۀ عبری ای که در روایت خلقت جهان در تورات به کار رفته و در متن فوق با "استراحت کردن = آرام گرفتن" به فارسی ترجمه شده، در واقع واژۀ عبری "شَبات" است که معنی دقیق آن "عقب کشیدن، به معنی توقف از انجام یک فعل" است. این فعل به معنای "نگاه داشتن"، "برپا داشتن" و یا "آرام گرفتن" نیز به کار برده می شود.
همچنین باید توجه داشت، که تورات روایت خلقت جهان در هفت روز (روز نه لزوماً به معنای 24 ساعت) را به عنوان الگویی، برای تعریف هفتۀ کاری برای انسان ترسیم می کند. بدین ترتیب شخص و یا جامعۀ مومن به آفریدگار، باید در ازای شش روز کاری، یک روز برای استراحت و توقف فعالیت کاری در نظر بگیرد، که در آن تمامی انسان ها، زن و مرد، جوان یا پیر، غلام یا آزاد، بومی یا غریب و حتی حیوانات و احشام، حق استراحت و بازیابی قوای خود را دارند.
معرفت نیک و بد در روایت خلقت انسان در بخش پیدایش کتاب تورات، به معنای تشخیص خوب و بد در صحبت های عادی و عامیانه و روزمره نیست. تورات در این روایت، در پی آشکار کردن این موضوع و پاسخ دادن به این سوال است که: جهانی که خدا آن را در آغاز نیک آفرید، به چه دلیل دچار شر و بدی شده است؟
روایت تورات برای پاسخ به این سوال، سعی در تفهیم سه نکته به خواننده است:
باید دقت داشت که "معرفت نیک از بد" در این روایت به معنی "علم و دانش" نیست. همینطور نهی انسان از خوردن از "میوۀ درخت شناخت نیک از بد" به معنی نهی انسان از "علم و دانش" نیست. علم و دانش توانایی ای است که خداوند خود آن را پیش تر به انسان داده بود، در زمانی که خداوند انسان را در باغ عدن برای "کار کردن" قرار داده بود. مراد از "شناخت نیک از بد"، آگاهی انسان به این موضوع است که انسان متوجه شد که امکان گرفتن تصمیمی غیر از تصمیم خوب را دارد. و بدین ترتیب انسان، خوب (تصمیم خوب = تصمیمی که در راستای ارادۀ الهی باشد) را از بد (تصمیم بد= تصمیمی که در راستای ارادۀ الهی نباشد) را شناخت و از معصومیت آغازین و کودکانه خارج شد. همانطور که در روایت بیان شده، انسان که از آغاز برهنه آفریده شده بود، آن را بد نمی دانست و از برهنگی سو استفاده نمی کرد، اما پس از اینکه از درخت "تشخیص نیک از بد" خورد، برهنگی خود را زشت دانست، چرا که حال دیگر می دانست که می توان از برهنگی سو استفاده کرد.