ریختگی مژه
ریختگی مژه یک بیماری است که منجر به از دست دادن مژه وگاهی اوقات ابرومی‌شود. اصطلاح "madarosis" یونانی است برای کلمه "madao" به معنی "سقوط کردن." نقش ابرو و مژه هر دو پیشگیری از ورودباکتری‌ها و دیگر اشیاء خارجی به چشم می‌باشد. اکثریت بیماران مبتلا به ریختگی مژه دچار جذام می‌باشند. ریختگی مژه شرایط جدی و بحرانی نیست. اصلی‌ترین علامت و نشانه‌ای از ریختگی مژه ریزش مو از پلک زدن ابرو یا مژهاست. بعضی علایم دریبماری‌های دیگرهم می‌باشد.
علل مختلفی برای از ریختگی مژه وجود دارد.
دو نوع اصلی طبقه‌بندی ریختگی مژه وجود دارد. اولین با عنوان برچسب نوع «غیر-زخمی.» در غیرزخمی مو دارای توانایی رشد مجدد پس از درمان اولیه است. نوع زخم ریختگی مژه که ریزش مو دائمی است و تنها می‌تواند مجدداً پس از درمان‌های زیبایی بازگردد.
دو مسیر وجود دارد. در مسیر غیر زخمی فولیکول‌های مو دست نخورده باقی می‌ماند که به‌طور بالقوه می‌تواند با تشخیص مناسب و درمان بازگشت پذیر باشند. در مسیر زخمی فولیکول به‌طور دائم از دست رفته و با توجه به بافت آسیب دیده دچار آتروفی یا التهاب می‌شود.
نوع ریختگی مژه شدت شرایط را تعیین می‌کند.
تشخیص اصلی مشاهده این منطقه است. پس از آن آزمایش خون می‌تواند انجام شود برای تعیین اینکه اگر از قبل شرایط موجود باشد. سابقه خانوادگی می‌تواند به برخی از این علل/شرایط که می‌تواند به ارث برده شوند، مربوط گردد.
درمانهای مختلف برای ریختگی مژه موجود است و می‌تواند در صورت درمان به موقع برگشت‌پذیر باشد. درمان ریختگی مژه کاملاً وابسته به وضعیت از قبل موجود دارد. زمانی که ناشی ازبلفاریت باشد،آنتی بیوتیک برای مبارزه با عفونت باکتریایی استفاده می‌شود. افرادی که مبتلا به کشیدن مو هستند باید به دنبال کمکهای رفتاری و روانی باشند. نگاه بسیاری از مردم به جراحی کاشت مو بیشتردر موارد غیر زخمی است. این جراحی عمدتاً یک روش زیبایی است تا پزشکی. درمان‌های دیگر نیز وجود دارد که می‌تواند برای مقاصد زیبایی مورد استفاده قرار گیرد.
عمل جراحی برای ترمیم ابرو در موارد شدید وجود دارد. انتخاب بسیاری از جراحان، ایمپلنت nylon است اما در برخی از کشورها به علت عفونت ممنوع شده‌است. در حال حاضر پیوند فولیکولی روش انتخابی است. در این عمل جراحی، نمونه‌های مو از اهداکننده به صورت جداگانه گرفته شده و به منطقه نازک شده، پیوند زده می‌شود است. برش کوچک ساخته شده و گرافت‌ها به صورت جداگانه با توجه به مقدار مو در هر فولیکولهایدر جای خود جایگزاری می‌شود. در این روش هیچ زخم یا بخیه وجود ندارد و مو پس از چند ماه بعد از جراحی شروع به رشد می‌کند.
مینوکسیدیل یک درمان موضعی رایج در درمان ریزش موی ابرو مربوط به بیماریآلوپسی آره آتامی‌باشد. دیگردرمان موضعی (latanprost یا bimatroprost) است که عمدتاً برای درمان گلوکوم است که همچنین می‌تواند برای ضخیم کردن و تغییر رنگدانه مژه هامورد استفاده قرار گیرد.
بسیاری از مردم بااستفاده از لوازم آرایشی و بهداشتی درمان برای پوشش ریزش مو مانند استفاده از مژه مصنوعی وزدن خالکوبی ابرو ومژه، مدادکشیدن در ابرو یا با استفاده از ریمل مژه و ابرو این مشکل را پنهان می‌کنند. برخی از مردم حتی با استفاده از خط چشم در برابر این مشکل ایستادگی می‌کنند.
در حال حاضر تحقیقاتی برای پیدا کردن اطلاعات بیشتر در درمان در حال انجام است.
مطالعات در حال انجام است که نشان می‌دهد ریختگی مژه می‌تواند مربوط به بدخیمی باشد. یک مطالعه توسط Groehler وRose انجام شد که از نظر آماری ارتباط بین این دومعنی دار بود. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که بیماران مبتلا به بدخیمی ضایعات در پلک شانس بیشتری برای ریختگی مژه از یک بیمار با یک ضایعه خوش‌خیم دارند. آن‌ها اعلام کردند البته نبودن ریختگی مژه نمی‌تواند نشانه این باشد که زخم‌ها بدخیم هستند.
در بسیاری ازبیماران جذام ریختگی مژه یک علامت یا کیفیت پس از تشخیص است. در هند جذام شایع است و محققان گزارش یک مورد ریختگی مژه قبل از تشخیص جذام بدون ضایعات پوستی را دادند. این اجازه می‌دهد که درمان سریعتر شروع شود.
دلیل اصلی بسیاری ازریختگی‌های مژه داروهای شیمی درمانی است. در سال ۲۰۱۱ یک آزمایش کلینیکی روی یک ژل مژه‌ای به نام بیماتوپروست انجام شد. این ژل مژه‌ها رادر مقدار و ضخامت تقویت می‌کند. این تست بر روی ۲۰ بیمار مبتلا به سرطان پستان که تحت شیمی درمانی بودند انجام شد. نتایج مثبت به نظر می‌رسید که استفاده از ژل باعث رشد مژه پس از استفاده از داروهای شیمی درمانی می‌شود.