تراویس پاسترانا
تراویس پاسترانا (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل ایالات متحده آمریکا است. (متولد 8 اکتبر 1983) یک رقابت‌کننده و بدلکار حرفه‌ای آمریکایی است که در مسابقات قهرمانی و مدال‌های طلای X Games در چندین رشته از جمله سوپرکراس، موتور کراس، موتور کراس آزاد و مسابقات رالی برنده شده است. او نمایشی به نام سیرک نیترو اجرا می کند و در مسابقات قهرمانی جهانی رالی کراس و پیست Monster Jam شرکت کرده است.
Pastrana همچنین در NASCAR رانندگی کرده است و در حال حاضر به صورت پاره وقت در سری کامیون‌های Gander RV & Outdoors رقابت می‌کند و شماره 40 و شماره 45 را برای Niece Motorsports رانندگی می‌کند.[2][3] او به مدت دو سال در آنچه اکنون سری Xfinity NASCAR نامیده می شود رانندگی کرد، یک فصل نیمه وقت در سال 2012 و یک فصل کامل در سال 2013.
پاسترانا در لاس وگاس سه پرش از معروف ترین پرش های شجاع ایول نایول بدون آسیب را به شیوه ای رکوردشکنی تکرار کرد.
Pastrana برنده سه قهرمانی مسابقات موتور کراس شده است: مسابقات قهرمانی ملی 125cc AMA 2000، قهرمانی سوپرکراس ساحلی شرقی 125cc در سال 2001، و رز کریک دعوتی 125cc. Pastrana همچنین در 2000 Motocross des Nations مسابقه داد. او در سال 2002 به کلاس 250 سی سی رسید. سبک ایستادن او، توانایی تشخیص ترکیبات پرش و سرعت عالی او در پیست به راحتی قابل تشخیص است. بدلکاری آزاد در سنین جوانی شروع شد. در سن 13 سالگی، پاسترانا در طول مسابقات موتور کراس، بدلکاری انجام می داد، که طرفداران را مشتاق نگه می داشت و بعداً در زندگی، منجر به حرفه خود در سبک آزاد موتور کراس شد. پاسترانا همیشه با موتورسیکلت های سوزوکی مسابقه می داد و مسابقه می داد و تا همین اواخر به شدت به این برند وفادار بود. او با سوزوکی تیم سرنیک مسابقه می دهد. همه موتورسیکلت‌ها و ماشین‌های رالی او دارای شماره 199 هستند. او حتی پس از نمایش در MTV از یک کامیون Monster Jam به نام Pastrana 199 و Nitro Circus حمایت مالی کرد. در 3 اکتبر 2014، پاسترنا در اولین مسابقه ریتم استریت ردبول شرکت کرد و در کلاس اوپن سوار بر سوزوکی RM-Z 450 با موتور هوندا CR500 سوار شد. او این دوچرخه را RM-Zilla نامید. با این حال، Pastrana در همان اوایل براکت حذف شد و جیمز استوارت جونیور پیروز شد
در سن 14 سالگی، پاسترانا در مسابقات قهرمانی موتور کراس آزاد جهان در لاس وگاس، نوادا شرکت کرد و برنده شد، و یک رشته برد را آغاز کرد که تا سال 2003 ادامه یافت.[10] پاسترانا پس از کسب مدال طلا در بازی‌های X در سال 1999، طلا را در افتتاحیه بازی‌های جاذبه در رود آیلند به دست آورد.
رابرت پاسترانا، پدر تراویس، اصالتاً کلمبیایی دارد، اما در پورتوریکو به دنیا آمده و بزرگ شده است.[5] که باعث شد تراویس مستقیماً واجد شرایط نمایندگی پورتوریکو در رقابت های بین المللی باشد.[11] انجمن موتورسیکلت پورتوریکو به او مجوزی برای نمایندگی قلمرو داد که توسط اتحادیه Latinoamericana de Motociclismo، نهاد تحریم کننده مربوطه در آمریکای لاتین پذیرفته شد.[12] اولین بازی او با این تیم در 15 مارس 2008 انجام شد. او با پیروزی در اولین گرما با شکست دادن اریک والخو از مکزیک به فینال راه یافت. در فینال‌ها او سوم شد، پس از مسابقه‌دهنده محلی کاستاریکا، روبرتو کاسترو و والهو.[12]
در سال 2018، Pastrana در رویداد Motocross of Nations به عنوان بخشی از تیم پورتوریکو به همراه هم تیمی های کوین ویندهام و رایان سایپس در تلاش برای جمع آوری پول و آگاهی پس از طوفان ماریا در سال 2017 شرکت کرد. هر سه عضو تیم در نهایت به رویداد اصلی راه یافتند. ، از طریق B-Final .
در سال 2003، پاسترنا در مسابقات رالی قهرمانان حرفه ای رالی باز کرد و در سال 2004 برای تیم رالی ورمونت SportsCar تحت حمایت سوبارو شروع به رانندگی کرد. از سال 2006، پاسترنا با سوبارو قرارداد امضا کرد تا تیم جدید سوبارو رالی ایالات متحده آمریکا را رهبری کند و یک بار جفت شد. دوباره با کمک راننده کهنه کار کریستین ادستروم. در 5 آگوست 2006، پاسترانا مدال طلا را در اولین مسابقه اتومبیلرانی رالی در بازی‌های X به دست آورد، و پس از اینکه مک‌ری ماشین خود را از آخرین پرش عبور کرد، کالین مک‌ری را با 0.53 ثانیه پشت سر گذاشت.
پاسترانا و ادستروم در 22 اکتبر 2006 در روز اول مسابقات رالی عملکرد برتر دریاچه، مسابقات رالی آمریکا را در سال 2006 به طور کلی و قهرمانی کلاس آزاد به دست آوردند. این تیم سری 2006 را با کسب مقام اول دیگری در رالی غرب وحشی در المپیا، واشنگتن در 31 دسامبر 2006 به پایان رساند.
در 16 دسامبر 2006، پاسترانا در مسابقه قهرمانان 2006 در استاددو فرانس پاریس شرکت کرد. او پس از مصدومیت که هم تیمی اش جیمی جانسون و جانشینش اسکات اسپید را مجبور به کناره گیری کرد، خودش نماینده ایالات متحده در جام ملت ها بود.
19 فوریه 2007 اخباری را به ارمغان آورد مبنی بر اینکه ادستروم، راننده قدیمی پاسترانا، برای تمرکز بر حرفه و خانواده خود، تعطیلات خود را اعلام کرده است. اگرچه درک رینگر کمک راننده سابق مک‌ری با پاسترانا برای رالی چوب ۱۰۰ هکتاری در سالم، میسوری و رالی آمریکا رقابت کرد، او یک راننده همیشگی را اعلام نکرد در سپتامبر 2008، پاسترانا در رالی استیج جنگلی کالین مک‌ری، دور مسابقات قهرمانی رالی اسکاتلند که مرکز آن در پرث اسکاتلند بود، شرکت کرد. درک رینگر کمک راننده او بود و آنها با یک فورد اسکورت RS1600 تاریخی وارد شدند. او یکی از تعدادی از رانندگان مشهوری بود که در مراسم یادبود مک‌ری که در سال 2007 درگذشت، شرکت کرد.
در 29 آگوست 2009، پاسترانا در رالی جنگل‌های اوجیبوه، پنجمین دوره رالی آمریکا در سال 2009، به پیروزی کلی دست یافت. این پیروزی چهارمین عنوان راننده پیاپی او را در مسابقات رالی آمریکا، که بیشترین قهرمانی در تاریخ سری مسابقات را به خود اختصاص داده بود، به همراه داشت.[16]
در سال 2011، Pastrana شروع به رقابت در مسابقات قهرمانی جهانی رالی کراس کرد. سال بعد، او در پنج مسابقه وارد یک دوج دارت شد، اما تنها یک مسابقه را با پیروزی در نیوهمپشایر به پایان رساند.[17] او همچنین در سال 2013 با دوج دارت پاره وقت دوید و در لاس وگاس مقام سوم را کسب کرد. پاسترانا وارد دور دوم مسابقات رالی کراس قهرمانی آمریکا 2018 در آستین شد و چهارم شد.
در سال 2020، Pastrana برنامه‌های خود را برای ساخت Circuit 199، یک مرکز مسابقه چند منظوره، در Sudlersville، مریلند اعلام کرد. با این حال، این پروژه به دلیل شکایت هایی که توسط سازمان های محلی حفاظت از محیط زیست مطرح شده بود، متوقف شد.[18] بعداً در سال، او سری Nitro Rallycross را به عنوان گسترش مشارکت این رشته در بازی‌های جهانی نیترو ایجاد کرد.[19] قبل از فصل افتتاحیه در اواخر سال 2021، او یک مسیر آزمایشی را در زمینی به مساحت 150 هکتار که در نزدیکی خانه خود خریداری کرد، ساخت.[20] او در مسابقه نهایی Wild Horse Pass برنده شد.
در 13 دسامبر 2006، تیم رالی سوبارو ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که قصد دارد در مسابقات رالی قهرمانی جهان در سال های 2007، 2008 و 2009 پاسترنا را وارد کند.
در فصل 2007، او در سه مسابقه P-WRC در کلاس گروه N شرکت کرد و یک ماشین رالی مبتنی بر سوبارو ایمپرزا WRX STI را رانندگی کرد. در طول 9 تا 11 مارس 2007، پاسترانا در اولین رالی جهانی خود در رالی 21 درجه کرونا مکزیک شرکت کرد. او در کلاس P-WRC (گروه N) پنجم شد (بهترین نتیجه در کلاس توسط یک آمریکایی در یک رویداد WRC از زمان سوم شدن جان بافوم در رالی آکروپولیس در سال 1988) و پس از آن یک مقام دهم در رالی آرژانتین و یک یازدهم در Rally GB. Pastrana فصل خود را به عنوان "وحشتناک" رفته است.[21]
فصل 2008 پاسترانا در P-WRC حتی کمتر موفقیت آمیز بود، با یک بازنشستگی پس از تصادف در مرحله یک رالی آرژانتین[22] و یک مقام سیزدهم در رالی آکروپلیس.
استرانا اولین حضور خود را در مسابقات NASCAR با رانندگی در مسابقه 2011 Toyota All-Star Showdown انجام داد و ششم شد. بعداً در سال، او در مسابقه دنی هملین راننده نسکار در مسابقه‌ی مسابقه‌ای بین‌المللی ریچموند شرکت کرد و پس از درگیر شدن در یک تصادف در دور دوم، رتبه 31 را به پایان رساند.[23] پاسترانا بعداً با مایکل والتریپ ریسینگ و گری و بلیک بچل به نام مسابقه پاسترنا-والتریپ شراکتی ایجاد کرد، [24] و در سال 2011، سه استارت سری K&N Pro را در شرق اجرا کرد، با اولین حضورش در ریچموند در بلو اکس 100، [25] به پایان رسید. 33. [26] برنامه های پاسترانا برای رقابت در سال 2011 در سری سراسری به دلیل آسیب دیدگی او در X-Games در جولای همان سال لغو شد. در نتیجه، مسابقه برنامه ریزی شده او در ایندیاناپولیس ریس وی پارک رسماً به عنوان یک انصراف نوشته شد.
در سال 2012، او قصد داشت یک فصل کامل را در Pro Series East اجرا کند و مسابقات سری سراسری را انتخاب کند.[28] در 27 آوریل 2012، پاسترانا اولین بازی خود در سریال سراسری را انجام داد و در ریچموند 250 رتبه 22 را به پایان رساند.[29] در هفت مسابقه اول خود، رانندگی با تویوتا کمری شماره 99 برای RAB Racing در ارتباط با MWR، پاسترانا در افتتاحیه ایندیانا 250 بهترین رتبه سیزدهم را کسب کرد. در ریچموند در ماه سپتامبر، او با فورد موستانگ شماره 60 برای شرکت نیروگاه نسکار، Roush Fenway Racing رانندگی کرد.[30] او همچنین در آن سال یک بار در سری کامیون‌های کمپینگ جهانی برای مسابقات ThorSport Racing در لاس‌وگاس موتور اسپیدوی شروع کرد و با وجود یک چرخش در اوایل مسابقه، تویوتای شماره 98 خود را به جایگاه پانزدهم رساند.
در نوامبر 2012، Pastrana نشان داد که یک سواری تمام فصل برای سال 2013 در سری سراسری با Roush Fenway Racing ترتیب داده است.[31] او در فصل 2013 با فورد شماره 60 تیم رانندگی کرد و چهار مقام برتر را با بهترین رتبه نهم در مسابقه بین‌المللی ریچموند کسب کرد. در مسابقه بعدی، پاسترانا اولین پوزیشن قطبی حرفه ای خود را در سوپراسپیدوی تالادگا با سرعت 176.500 مایل در ساعت (284.049 کیلومتر در ساعت) به دست آورد، [32] اما در اواخر تصادف درگیر شد.[33] پاسترانا سال 2013 را با چهار ده تیم برتر، [33] یک قطب و رتبه چهاردهم، با 429 امتیاز کمتر از قهرمان آستین دیلون به پایان رساند. در 11 نوامبر 2013، پاسترانا از طریق فیس بوک اعلام کرد که در پایان فصل 2013 نسکار را ترک خواهد کرد و دلیل تصمیم خود را عدم حمایت مالی، ناامیدی از عملکرد خود و تمایل به گذراندن وقت با خانواده خود عنوان کرد. [35] پاسترنا نوشت: [33]
با این حال، او امکان اجرای گاه به گاه رویدادهای سری کامیون را باز گذاشت و تمایل خود را برای رقابت در Daytona 500 ابراز کرد.[36] در 23 سپتامبر 2015، پاسترانا اعلام کرد که به NASCAR باز خواهد گشت و قرارداد یک مسابقه ای را با NTS Motorsports امضا کرد تا در مسابقه سری کامیون در لاس وگاس در 3 اکتبر با شماره 31 شورلت مسابقه دهد.[37] پس از کسب رتبه هفدهم، پاسترانا در جایگاه شانزدهم قرار گرفت، دو دور عقب تر از برنده مسابقه، جان وس تاونلی.[38] او در سال 2017 به سری کامیون‌ها بازگشت، و با راننده شماره 45 شورلت برای موتوراسپرت خواهرزاده در لاس وگاس.[39]
در سال 2020، Pastrana برای اولین بار در سه سال گذشته به NASCAR بازگشت و دوباره برای Niece Motorsports رقابت کرد. او کامیون شماره 40 آنها را در دومین مسابقه از دو مسابقه دو سر در کانزاس رانندگی کرد. این همچنین اولین شروع سری کامیون او بود که در لاس وگاس نبود.[2] در 17 سپتامبر 2020، اعلام شد که Pastrana دوباره با خواهرزاده مسابقه لاس وگاس را اجرا خواهد کرد. این اولین باری بود که Pastrana بیش از یک کامیون را در یک فصل شروع کرد