الیزابت باروس اوسهر
الیزابت فریمن باروس اوسهر (؛ – ) یک مبلغ مسیحی و شاهد نسل‌کشی ارمنی‌ها بود. شرح حال او در سال ۱۹۱۶ توسط پدر او، جان استیس باروس منتشر شد. همسرش، کلارنس اوسهر، یک پزشک مسیحی بود.
الیزابت فریمن باروس اوسهر در ۲۰ اکتبر ۱۸۷۳ در شهر کایسری امپراتوری عثمانی، در یک خانواده مسیحی متولد شد. با توجه به وضعیت سلامت بدنی برادرش، زمانی که الیزابت دو سال داشت، به همراه خانواده اش به مانیسا نقل مکان کردند. خانواده او امیدوار بودند که این تغییر محیط، برای کودک مفید باشد. خانواده باروس، در مانیسا، به همراه عده دیگری که در آنجا مستقر بودند، ماندند؛ و پس از بهبود برادر الیزابت، خانواده فریمن باروس، به قسطنطنیه رفتند، در قسطنطنیه، آن‌ها موفق به پیدا کردن یک خانه در بشیکتاش، حومه شهر شدند.
وقتی الیزابت هفت ساله بود، خانواده او به ایالات متحده رفته و در نیو انگلند ساکن شدند.  این خانواده در نهایت در اتکینسون، نیوهمپشایر مستقر شدند و در سن یازده سالگی، الیزابت در کلیسا تعمید گرفت.  خانواده باروس سپس به Newington, Connecticut نقل مکان کرد، جایی که الیزابت تحصیلات ابتدایی او را دریافت کرد.  او در سال ۱۸۸۸ در سن چهارده سالگی تحصیل خود را با واعظ انجیلی دوایت لو مودی ادامه داد.  باروس‌ها به مدرسه مذهبی وارد شدند و به مدت سه سال در آنجا تحصیل کردند.  پس از بازگشت به محل اقامت خانواده اش در کنتیکت، او به عنوان یک معلم، در یک مدرسه محلی مشغول به کار شد.  در سال ۱۸۹۵، پس از تقریباً یک سال تحصیل، او در کالج گوچر در بالتیمور، مریلند پذیرفته شد.  او توسط همکلاسی‌هایش به عنوان «بث» شناخته شد و معاون رئیس کلاس او انتخاب شد.
یکی از همکلاسی‌های او در مورد او نوشت:
الیزابت پس از فارغ‌التحصیلی از معارف، تصمیم گرفت به همراه خانواده، به امپراتوری عثمانی بازگردد و به عنوان یک مبلغ مذهبی در آن منطقه فعالیت کند.  او در ۱۸ اکتبر ۱۸۹۹ از بوستون، ماساچوست به قسطنطنیه رفت. در آنجا، او پنج روز باقی ماند و سپس قایق را به ترابوزان برد. الیزابت از ترابوزان، به ارزروم، و در طول مسیرش، به شهر وان نیز سفر کرد. در وان، توسط کلارنس، آصرف، و سایر مبلغین با او دیدار کردند. در همین زمان، یک دستور از قسطنطنیه صادر شد و به علت فعالیت انقلابی ارمنی، خواستار احضار باروس‌ها به پایتخت شد.  این سوء ظن بر اساس یک تلگراف فرستاده شده از شاخه انگلستان انجمن امداد ارمنی است که نشان می‌دهد که او از یتیمان ارمنی مراقبت می‌کند.
طریق مداخله کنسول‌های آمریکایی در ارزروم، در نهایت، اجازه داده شد. الیزابت، در ۱۹۲۶ ژوئن ۲۶ در کلیسا در وان با کلارنس اوسهر که یک پزشک مسیحی بود، ازدواج کرد.  این ازدواج، اولین مراسم رسمی ازدواج آمریکایی در شهر وان بود و در این مراسم، بسیاری از مقامات عثمانی و اعضای برجسته جامعه ارامنه حضور داشتند.
نام خانوادگی الیزابت، پس از ازدواج، الیزابت اوسهر، شد و به شغل معلمی در مدرسه دخترانه در وان مشغول، و رئیس بخش موسیقی هم بود.  او همچنین کتاب مقدس مسیحی را در مدارس مختلف دیگر در این منطقه تدریس کرد و بخشی از انجمن مسیحی جوانان در وان بود.  او کمک کرد تا پناهگاه یتیمان و بیوه‌ها را فراهم کند و هنر و صنایع دستی را نیز آموخت.  بسیاری از اقلام تولید شده توسط یتیمان و بیوه‌ها در سراسر جهان فروخته شد.  پس از چند سال تحصیل، تصمیم گرفت تا در سال ۱۹۰۸ به ایالات متحده بازگردد و از خانواده اش در شهر استونینگتون، کانکتیکات دیدن کرد. پس از گذراندن یک سال، اوسهر تصمیم گرفت تا از ۲۴ نوامبر ۱۹۰۹ از بوستون به بوتو نقل مکان کند. بعد از اینکه در انتهای تفلیس توقف کردیم، اوسهر به اچمیادزین ارمنستان رفت و در آنجا شاهد قتل‌عام کاتولیک‌ها بود.  سپس از اچمیادزین خارج شد و در ایگدیر متوقف شد و در نهایت به وان رسید.  چند سال بعد، با این حال، جنگ جهانی اول شروع شد.
در طول مدت نسل‌کشی ارمنی‌ها، الیزابت اوسهر در شهر وان حضور داشت. در این زمان، او وقایع وحشتناکی که در حال وقوع بود را به صورت روزانه، در دفتر خاطرات خود نوشت. همین نوشته‌های دفتر خاطرات الیزابت به همراه شرح کامل رویدادها توسط پدر او، جان استیس باروس در سال ۱۹۱۷ منتشر شد و در کتابی تحت عنوان «در سرزمین آرارات» طرح زندگی الیزابت فریمن باروس اوسهر منتشر شد. در این یادداشت‌ها همچنین آمده‌است که کمپینی از سوزاندن اقامتگاه‌ها و منازل‌های ارامنه و خانواده‌ها در مناطق مختلف منطقه انجام شده‌است.
در ۲۱ آوریل، اوسهر شرایط شوم اقامت خود را در یک خانه تابستانی در کنار دریاچه وان اینطور توضیح داد:
الیزابت در این یادداشت‌ها به مقاومت مردمی ارامنه در روز ۳ ماه مه، اشاره کرده‌است؛ و در تاریخ ۵ ماه مه افزاید: "بیش از دو هفته از آغاز جنگ در شهر آغاز شده و ویلی در هنوز موفق نشده که آنها را در سه روز از بین ببرد. " با این حال، در یک روزنامه در همان روز، او همچنین متوجه شد که قتل‌عام به شیوه‌ای نظام مند و سیستماتیک علیه ارمنی‌ها که اتفاق می‌افتد و عده ای را به ولایت وان و عده دیگری از آن‌ها را در استانبول به کشتارگاه فرستادند:
الیزابت یادآور می‌شود که "بسیاری از سربازان عثمانی با این قتل‌عام مخالف هستند"، و پس از غارت کردها، هیچ کاری به عنوان انجام وظیفه، انجام نمی‌دهند".  اوسهر در همین‌جا توضیح می‌دهد که بدن‌های زنان و کودکانی که "با گلوله‌های ترک‌های عثمانی" کشته یا زخمی شده‌اند، به بیمارستان منتقل شده‌اند تا از آن‌ها مراقبت شوند.  و چگونه حدود ۲۰۰۰ نفر که در صومعه واراگاوانک، پناه گرفته بودند، پس از به آتش کشیدن صومعه، توسط مقامات ترک، همه آن‌ها سوخته و ساخنمان صومعه نیز ویران شده‌است.
الیزابت و همسرش به شدت درگیر بحران پناهندگان در منطقه بودند.  آن‌ها یک پناهگاه در محل اقامت خود دایر کرده بودند که یک صد خانواده را در آنجا نگهداری می‌کردند. در روز ۸ ماه مه، الیزابت خانه اش را به این صورت توصیف کرد:
پس از تلاش برای ازبین بردن بیماری تیفوس در بین پناهندگان، الیزابت موفق شد این بیماری را که در میان پناهندگان شیوع یافته بود، از بین ببرد.  او در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ در سن ۴۱ سالگی درگذشت و در وان دفن شد.  همسرش که به علت ابتلا به بیماری تیفوس به کما رفته بود، جان سالم به در برد. اما مدتی بعد به دلیل ابتلا به همین بیماری درگذشت.