سیلونس مورلی
سیلونس گریسوولد مورلی (۷ ژوئن ۱۸۸۳–۲ سپتامبر ۱۹۴۸) باستان‌شناس و نگارش نگار آمریکایی بود که تمدن مایاهای پیش از کلمبیا را در اوایل قرن بیستم مطالعه کرد. مورلی از طرف مؤسسه کارنگی حفاری‌های گسترده‌ای را در سایت چیچن ایتزا مایا انجام داد و مجموعه‌های بزرگ و کتاب‌هایی را در مورد نوشته‌های هیروگلیف مایا منتشر کرد. او همچنین اکانت‌های محبوب مایا را برای مخاطبان عمومی نوشت.
برای معاصران خود، «وی» مورلی یکی از باستان شناسان پیشرو بین‌آمریکایی عصر خود بود. اگرچه پیشرفت‌های اخیر در این زمینه منجر به ارزیابی مجدد نظریه‌ها و آثار او شده‌است، انتشارات او، به‌ویژه در کتیبه‌های تقویم، همچنان مورد استناد قرار می‌گیرد. او در نقش خود به عنوان مدیر پروژه‌های مختلفی که توسط مؤسسه کارنگی حمایت می‌شد، سرپرستی و تشویق بسیاری از افراد دیگر را که بعداً مشاغل قابل‌توجهی را ایجاد کردند، انجام داد. تعهد و اشتیاق او برای مطالعات مایاها به الهام بخشیدن حمایت‌های مالی لازم برای پروژه‌هایی کمک کرد که در نهایت چیزهای زیادی در مورد تمدن باستانی مایاها آشکار می‌کردند.
مورلی همچنین در طول جنگ جهانی اول به نمایندگی از ایالات متحده در مکزیک جاسوسی انجام داد، اما دامنه این فعالیت‌ها تنها پس از مرگ او آشکار شد. کار میدانی باستان‌شناسی او در مکزیک و آمریکای مرکزی پوشش مناسبی برای کار او برای اداره اطلاعات نیروی دریایی ایالات متحده فراهم کرد. بررسی فعالیت‌های آلمان و فعالیت‌های ضد آمریکایی.
مورلی در چستر، پنسیلوانیا متولد شد و بزرگترین فرزند از شش فرزند بود. پدرش، سرهنگ بنجامین اف. مورلی، در آن زمان معاون رئیس‌جمهور و استاد شیمی، ریاضیات و تاکتیک در کالج نظامی پنسیلوانیا (پی ام سی) بود. مادرش سارا نیز با کالج ارتباط داشت، جایی که پدرش فلیکس دی لانوی استاد زبان‌های مدرن بود. فلیکس (پدربزرگ مادری سیلوانوس) یک مهاجر از بلژیک تازه استقلال یافته به ایالات متحده بود، جایی که پدرش قاضی دادگاه عالی بلژیک بود.
وقتی مورلی ده ساله بود، به همراه خانواده اش به کلرادو نقل مکان کرد و تحصیلات متوسطه او را در بوئنا ویستا و کلرادو اسپرینگز به پایان رساند. در طول تحصیلات بعدی خود در کلرادو بود که مورلی برای اولین بار به باستان‌شناسی و به ویژه مصرشناسی علاقه‌مند شد. با این حال، پدرش - مردی که در علوم سخت آموزش دیده و از کلاس خود در رشته مهندسی عمران در پی ام سی فارغ‌التحصیل شده بود - در ابتدا از جاه طلبی‌های او حمایت نکرد. سرهنگ که فرصت کمی برای فرصت‌های شغلی در باستان‌شناسی دید، پسرش را تشویق کرد که در عوض در رشته مهندسی تحصیل کند. سیلوانوس در رشته مهندسی عمران در پی ام سی ثبت نام کرد و در سال ۱۹۰۴ فارغ‌التحصیل شد.
با این وجود، بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی از پی ام سی، سیلوانوس به آرزویش رسید و توانست برای تحصیل در رشته باستان‌شناسی در دانشگاه هاروارد تحصیل کند. تمرکز مطالعات او در هاروارد از مصر باستان به مایاهای پیش از کلمبیا تغییر کرد، با تشویق اف. دبیلیو. پاتنام مدیر موزه پی بادی و آلفرد توزر جوان، استادی که اخیراً در بخش مردم‌شناسی هاروارد منصوب شده‌است. به گفته دانشجوی معاصر او در هاروارد و همکار بعدی او آلفرد وی. رمان «قلب جهان» در سال ۱۸۹۵ اثر اچ رایدر هاگارد، بر اساس داستان‌های «شهرهای گمشده» آمریکای مرکزی، مورد علاقه مورلی جوان بود.
مورلی با مدرک آ ب فارغ‌التحصیل شد. در تحقیقات آمریکایی از هاروارد در سال ۱۹۰۷. اولین سفر میدانی او به مکزیک و یوکاتان در ژانویه همان سال بود، زمانی که او چندین مکان مایا از جمله آکانکه، لبنا، اسپارت، وکسمال، زیلو کیویک را بازدید و کاوش کرد. او چندین هفته را در چیچن ایتزا به عنوان مهمان ادوارد تامپسون گذراند، جایی که در لایروبی سنوت ساگرادو کمک کرد. در سفر بازگشت خود به ایالات متحده، او مصنوعاتی را که از سنوت گرفته شده بود، با خود حمل کرد تا در موزه پی بادی هاروارد ذخیره شود.
در تابستان ۱۹۰۷، مورلی برای کار برای دانشکده باستان‌شناسی آمریکا (اس آآ) در سانتافه، نیومکزیکو رفت، جایی که به مدت دو ماه در جنوب غربی آمریکا کار میدانی انجام داد. در اینجا آنها مکان‌ها و معماری مردمان باستانی پوئبلو (آناسازی) را مطالعه کردند. مورلی سهم قابل توجهی در تعریف سبک خاص «سانتافه» از معماری پیش از کلمبیا داشت.
پس از این مأموریت، مورلی به‌طور دائم برای اس آآکار کرد و طی چندین سال بعد، وظایف میدانی خود را بین جنوب غربی، مکزیک و آمریکای مرکزی جایگزین کرد. مورلی مدرک کارشناسی ارشد هنر را در هاروارد به پایان رساند که در سال ۱۹۰۸ اعطا شد.
در سال ۱۹۱۲، به اصرار ویلیام بارکلی پارسونز، عضو کمیته اجرایی، مؤسسه کارنگی اعلام کرد که یک بخش مردم‌شناسی را تأمین مالی خواهد کرد. در دسامبر، هیئت مدیره اعلام کرد که به دنبال پیشنهادهایی برای یک پروژه مناسب است. سه پیشنهاد ارائه شد، از جمله یکی از مورلی برای کاوش و حفاری چیچن ایتزا.
مؤسسه پیشنهاد مورلی را در دسامبر ۱۹۱۳ تأیید کرد و یک ماه بعد او را برای هدایت پروژه استخدام کرد، اما بی‌ثباتی در یوکاتان (پس لرزه انقلاب مکزیک) و جنگ جهانی، از جمله عوامل دیگر، اقدام در مورد این پیشنهاد را برای یک دهه به تعویق انداخت. کار حفاری در چیچن ایتزا تا فصل صحرایی ۲۴–۱۹۲۳ آغاز نشد.
در حالی که پروژه چیچن ایتزا در حالت تعلیق بود، مورلی چندین اکسپدیشن در مکزیک و آمریکای مرکزی به نمایندگی از مؤسسه کارنگی انجام داد. او همچنین اولین اثر مهم خود را با عنوان مقدمه ای بر مطالعه هیروگلیف مایا (۱۹۱۵) منتشر کرد.
در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، مورلی اطلاعاتی را در مورد تحرکات نیروهای آلمانی در منطقه جمع‌آوری کرد و در مورد آن گزارش داد، اطلاعاتی که در آن ایالات متحده آمریکا. دولت علاقه شدیدی داشت. بر اساس تحقیقات بعدی، مورلی یکی از تعدادی از عوامل او ان ای بود که در منطقه تحت عنوان انجام تحقیقات علمی کار می‌کرد. مأموریت آنها جستجوی شواهدی مبنی بر تحریکات طرفدار آلمان و ضد آمریکایی در منطقه مکزیک-آمریکای مرکزی و جستجوی پایگاه‌های زیردریایی مخفی آلمان (که وجود نداشتند) بود. کار باستان‌شناسی مورلی بهانه ای آماده برای سفر در حومه شهر با تجهیزات عکاسی فراهم کرد و خود او بیش از ۲۰۰۰ مایل (بیش از ۳۲۰۰ کیلومتر) در امتداد سواحل آمریکای مرکزی در جستجوی شواهدی برای پایگاه‌های آلمانی سفر کرد.
مورلی چندین بار نیاز داشت تا سربازان مشکوک را به حسن نیت خود متقاعد کند و تقریباً گاهی اوقات نقاب از او برمی‌داشت. در یک حادثه در سال ۱۹۱۷، گروهی از سربازان هندوراسی که با بی‌اعتمادی حضور او را زیر نظر داشتند، مورلی را از عکاسی از یک قلعه قدیمی اسپانیا منع کرد. او به شدت به مقامات محلی اعتراض کرد و اعلام کرد که اعتبار خود به عنوان یک باستان‌شناس باید فراتر از ظن باشد. مقامات محلی بی‌تأثیر ماندند، و تنها زمانی که مورلی مقدمه‌ای را با امضای رئیس‌جمهور هندوراس فرانسیسکو برتراند ترتیب داد، به او اجازه ادامه کار را دادند.
مورلی تجزیه و تحلیل‌های گسترده‌ای (او بیش از ۱۰۰۰۰ صفحه گزارش تهیه کرد) در مورد بسیاری از مسائل و مشاهدات منطقه، از جمله ترسیم دقیق خطوط ساحلی و شناسایی نگرش‌های سیاسی و اجتماعی که می‌تواند برای ایالات متحده «تهدید کننده» تلقی شود، ارائه کرد. منافع. برخی از این گزارش‌ها به جاسوسی اقتصادی محدود می‌شد و جزئیات فعالیت‌های رقبای محلی و مخالفان بزرگ ایالات متحده را نشان می‌داد. شرکت‌های حاضر در منطقه مانند شرکت یونایتد فروت و برداشت بین‌المللی.
همان‌طور که کار بعدی او ثابت کرد، مورلی همچنین یک محقق و باستان‌شناس واقعی بود که علاقه ای همیشگی به منطقه داشت. با این حال، به نظر می‌رسد که فعالیت‌های تحقیقاتی او در این دوره، نقشی ثانویه نسبت به وظایف جاسوسی او داشته‌است. نویسندگان تحقیق در مورد جاسوسی او مورلی را «مسلماً بهترین مامور مخفی ای که ایالات متحده در طول جنگ جهانی اول تولید کرد» اعلام می‌کنند. اندکی پس از جنگ، چند تن از معاصران مورلی تردیدهای خود را در مورد ماهیت دوگانه کار جاسوسی که مورلی و چند تن از همکارانش به آن مظنون بودند، ابراز کردند. یکی از منتقدان برجسته، انسان‌شناس معروف، فرانتس بواس، نامه ای اعتراض آمیز در نسخه ۲۰ دسامبر ۱۹۱۹ ملت منتشر کرد. نامه بوآس بدون نام بردن از باستان شناسان مظنون، این عوامل آمریکای مرکزی را محکوم کرد که «علم را با استفاده از آن به عنوان پوششی برای فعالیت‌های خود به عنوان جاسوس، فاحشه می‌کردند». ده روز پس از انتشار این نامه، انجمن مردم‌شناسی آمریکا بواس را به دلیل این اقدام با رأی رسمی ۲۱ در برابر ۱۰ در مورد قطعنامه ای که آ آ آ را از دیدگاه‌های بواس دور می‌کند، محکوم کرد. بحث اخلاقی پیرامون این گونه «جاسوس‌های باستان‌شناس» تا کنون ادامه دارد، و برخی از مفسران به خطرات و سوء ظن آن برای دیگرانی که در کار میدانی باستان‌شناسی قانونی مشغول هستند، به ویژه کسانی که در مناطق «حساس» تحت کنترل دولت کار می‌کنند یا به دنبال کار هستند، اشاره می‌کنند.
مورلی قرار بود بیشتر دو دهه آینده را به کار میدانی در منطقه مایا، نظارت بر حفاری‌های فصلی باستان‌شناسی و پروژه‌های مرمت اختصاص دهد و در فصل خارج از فصل به ایالات متحده بازگردد تا مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها در مورد یافته‌های خود ارائه دهد. اگرچه مورلی در درجه اول درگیر کار در چیچن ایتزا بود، اما مسئولیت‌هایی را نیز بر عهده گرفت که کار میدانی تحت حمایت کارنگی را به سایر سایت‌های مایا، مانند یاخچیلان، کوبا، کوپان، کویریگوآ، وکسمال، نارانجو، سیبالو اواکتاکتون گسترش داد. مورلی آخرین مورد از این مکان‌ها (واقع در منطقه حوضه پتن گواتمالا، در شمال تیکال) را دوباره کشف کرد. مورلی با اعتقاد به اینکه باید مکان‌های باستانی مایاهای باستانی بسیار بیشتری در این منطقه وجود داشته باشد، در ازای اخبار مربوط به چنین مکان‌هایی برای چیکلروهای محلی که در جنگل‌ها به دنبال منابع قابل بهره‌برداری از صمغ طبیعی بودند، "هدیه" تبلیغ کرد. در زمان مناسب او با اطلاعاتی که منجر به کشف مجدد آن شد پاداش دریافت کرد. او همچنین نام آن را، اواکتاکتون، از زبان مایاها، پس از کتیبه‌ای که در آنجا یافت، اعطا کرد که تاریخ تقویم شمارش طولانی مایا را در چرخه هشتم ثبت کرده بود (یعنی «۸-تن»؛ این نام همچنین می‌تواند به معنای واقعی کلمه «هشت سنگ» باشد. ").
در طول این مدت، مورلی با مایاهای محلی یوکاتک در اطراف مریدا، که هنوز از غارت جنگ کاست یوکاتان علیه دولت مکزیک رنج می‌بردند، شهرت قابل اعتمادی به دست آورد. در طول سالها، او تقریباً به عنوان نماینده آنها در چندین مورد عمل می‌کرد، اگرچه به همان اندازه مراقب بود که مکزیکی‌ها و ایالات متحده را ناراحت نکند. دولت‌ها.
مدیریت او بر تمامی فعالیت‌های مؤسسه در منطقه مایا به زودی با مشکل مواجه شد. به دلیل هزینه‌ها و برنامه‌ریزی‌های بیش از حد و همچنین انتقادها از کیفیت برخی از تحقیقات تولید شده، هیئت مدیره کارنگی شروع به این باور کرد که مدیریت پروژه‌های متعدد نقطه قوت مورلی نیست. در سال ۱۹۲۹، مدیریت کلی برنامه به ا.وی. کیدر واگذار شد و مورلی به سمت چیچن ایتزا سپرده شد.
جدای از تحقیقات باستان‌شناسی که هدف اصلی تلاش‌های برنامه کارنگی تحت نظر مورلی بود، این برنامه همچنین از انجام تحقیقات میدانی مقایسه ای در جوامع مدرن مایاهای یوکاتک حمایت کرد. این تحقیق که در دهه ۱۹۳۰ انجام شد و توسط انسان‌شناس رابرت ردفیلد به عنوان همکار پژوهشی کارنگی هدایت شد، داده‌ها را جمع‌آوری کرد و تضادهای فرهنگی تجربه بومیان مایا را در چهار «سطح» جامعه - یک روستای بومی سنتی، یک روستای دهقانی، یک شهر، بررسی کرد. و یک شهر - که در اصطلاحات انسان‌شناسی اجتماعی به عنوان «انواع» تجزیه و تحلیل شدند که درجات مختلفی از انزوا و همگنی اجتماعی را نشان می‌دهند.
مورلی که اندکی ساخته شده بود و به دلیل داشتن یک قانون اساسی قوی مورد توجه قرار نگرفت، سلامتی خود را طی سال‌هایی که در جنگل‌های آمریکای مرکزی تحت شرایط اغلب نامساعد کار می‌کرد، رو به وخامت گذاشت. او چندین بار به دلیل حملات مکرر مالاریا ناتوان شد و پس از ابتلای جداگانه به کولیت و سپس اسهال خونی آمیبی در سال بعد، مجبور شد در بیمارستان بستری شود. در طول دهه ۱۹۳۰، همچنین مشخص شد که او دچار مشکلات قلبی شده‌است، که تا پایان عمر او را آزار می‌دهد. با این وجود، اگرچه او از شرایط جنگل «بیزار» می‌کرد، اما با اشتیاق آشکار در کارش استقامت کرد.
مورلی در بین نظارت بر پروژه‌ها و انجام تحقیقات خود چندین رساله در مورد هیروگلیف مایا و تفسیرهای خود در مورد معنای آنها منتشر کرد. اینها شامل بررسی کتیبه‌های کوپن (۱۹۲۰) و مطالعه بزرگتر (مجموعه عظیمی از بیش از ۲۰۰۰ صفحه در پنج جلد) است که بسیاری از مکان‌هایی را که او در منطقه پتن (۱۹۳۲–۱۹۳۸) بررسی کرده بود، در بر می‌گیرد.
چیچن ایتزا در حدود ۱۲۰ کیلومتر (۷۵ مایل) جنوب شرقی مریدا، در دشت‌های داخلی شمال مرکزی یوکاتان قرار دارد. از اولین بازدیدهای ثبت شده توسط فاتحان قرن شانزدهم برای اروپاییان شناخته شده بود. در طول فتح یوکاتان، اسپانیایی‌ها تلاش کردند تا پایتختی در چیچن ایتزا ایجاد کنند، اما مقاومت مایاها در منطقه، آنها را پس از چندین ماه اشغال بیرون راند. هنگامی که اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۴۲ به یوکاتان بازگشتند، سرانجام موفق شدند پایتختی در یکی دیگر از شهرهای مایا به نام توهو (یا تیهو) ایجاد کنند که نام آن را مریدا تغییر دادند.
ظاهراً چیچن ایتزا مدت‌ها قبل از آمدن اسپانیایی‌ها از نظر عملکردی متروکه شده بود، اگرچه بومیان محلی یوکاتک مایا هنوز در شهرک‌های نزدیک و حتی در محدوده‌های قبلی خود زندگی می‌کردند (اما در کلبه‌های چوبی اخیراً ساخته شده، نه خود ساختمان‌های سنگی). نام «چیچن ایتزا» از اولین گزارش‌های ثبت شده اسپانیایی - مانند دیگو دی لاندا - از این ساکنان محلی، که این مکان مدت‌ها محل زیارت و مراسم بوده‌است، شناخته شده‌است. نام (چیچن ایتزا در راست‌نویسی مدرن یوکاتک) تقریباً به معنای «دهان چاه ایتزا» است، «چاه» همان سینوت مقدس (گودال پر از آب) است و «ایتزا» نام افرادی است که به عنوان ساکنان سابق آن شهرت داشتند. در طول سه قرن بعدی پس از فتح، این مکان تا رسیدن استفنز و کاتروود نسبتاً دست نخورده باقی ماند، اگرچه چندین مزرعه در نزدیکی آن ایجاد شد.
در آن زمان وسعت کامل آن به هیچ وجه مشخص نبود، اما امروزه به عنوان یکی از بزرگترین مکان‌های مایا در منطقه یوکاتان شناخته می‌شود. مدت‌ها پیش این سایت از نظر عملکردی رها شده بود (بدون احتساب حضور مداوم کشاورزان محلی مایا) فوراً مشخص نبود، اگرچه به نظر می‌رسید که اخیراً در مقایسه با مکان‌های متروکه به ظاهر قدیمی‌تر منطقه مرکزی و جنوبی مایا بوده‌است.
در سال ۱۹۲۲ اوضاع سیاسی آشفته در مکزیک تا حدودی تثبیت شده بود و راه را برای شروع کار بر روی پروژه چیچن ایتزا مؤسسه کارنگی باز کرد. رئیس مؤسسه مورلی و کارنگی، چارلز مریام، در فوریه ۱۹۲۳ از چیچن ایتزا بازدید کرد. دولت مکزیک قبلاً مشغول بازسازی هرم عظیم ال کاستیلو بود. مورلی به مریام توری از منطقه ای که معتقد بود برای حفاری و مرمت بهترین است، ارائه داد، مجموعه تپه ای که در آن زمان به عنوان گروه هزار ستون شناخته می‌شد (که شامل معبد جنگجویان نیز می‌شد).
وقتی مورلی و تیمش در سال ۱۹۲۴ بازگشتند تا کاوش‌های خود را آغاز کنند، چیچن ایتزا مجموعه‌ای وسیع از چندین ساختمان بزرگ ویرانه و بسیاری از ساختمان‌های کوچکتر بود که بیشتر آنها زیر تپه‌های خاک و پوشش گیاهی پنهان شده بودند. برخی از مناطق این سایت در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم توسط دیزایر چارنی، آگوستوس لو پلنگئون، تئوبرتو مالر، آلفرد مادسلی، ادوارد سلر و ادوارد اچ تامپسون بررسی، عکس‌برداری و مستندسازی شده بود، اگرچه فقط لو پلنگئون و تامپسون این کار را انجام دادند. هر حفاری مهمی را انجام دادند و تلاش آنها در مقایسه با پروژه کارنگی کمرنگ بود.
در سال ۱۹۲۴، مورلی، مدیر میدانی او ارل اچ. موریس، هنرمندان آن اکستل موریس و ژان شارلو، و چندین نفر دیگر، با امتیاز حفاری تجدیدپذیر ده ساله از دولت مکزیک، مسلح شدند. آن‌ها منطقه‌ای را انتخاب کردند که به نظر می‌رسید میدان مرکزی سایت باشد، جایی که سرستون‌های برخی از ستون‌ها آشکار شده بود. با کمال تعجب آنها ردیف به ردیف ستون‌های ایستاده را کشف کردند - شگفت‌آور است زیرا چنین ستون‌هایی به ندرت در معماری کلاسیک مایا دیده می‌شدند. این مجموعه (که اکنون «مجموعه هزار ستون» نامیده می‌شود، اگرچه تعداد ستون‌ها کمتر از یک هزار ستون است)، هم در اجرا و هم از لحاظ چیدمان شبیه مایا نیست، تأییدی بر گمانه‌زنی‌های قبلی اضافه کرد که چیچن ایتزا چیزی شبیه معما بود. این چیدمان با سبک‌های معماری تمدن‌های مرکزی مکزیک (بیش از هزار کیلومتر دورتر) بیشتر از مایاهای کلاسیک یا پیش کلاسیک مشترک بود. به‌طور خاص، این مجموعه و برخی دیگر که به تدریج آشکار شدند، به نظر می‌رسید که اشتراکات زیادی با سازه‌های ساخته شده در تولا داشته باشند، که اعتقاد بر این است که پایتخت تولتک‌ها بوده و در حدود ۱۰۰ کیلومتری شمال مکزیکوسیتی کنونی قرار دارد.
در طول چند فصل بعد، تیم حفاری‌های خود را گسترش داد و ساختارهای غیرعادی دیگری را از تپه‌های خاکی بازیابی کرد، مانند معبد جگوار و معبد جنگجویان. در سال ۱۹۲۷، آنها ساختار قدیمی‌تری را در زیر این دومی کشف کردند که پس از نمونه‌ای دیگر از این مجسمه متمایز، آن را «معبد چاکمول» نامیدند. این سازه‌ها دارای نقاشی‌های دیواری بودند که دوباره سبک غیر مایا یا حداقل ترکیبی از مایا و غیر مایا را به نمایش گذاشتند. آنها همچنین بر روی بازسازی ال کاراکول، یک ساختمان دایره ای منحصر به فرد که تصور می‌شود (و بعداً تأیید شد) به عنوان یک رصدخانه کار کردند. یک حفاری باستان‌شناسی جداگانه، این کاوش تحت دولت مکزیک، نیز کار خود را در این سایت آغاز کرده بود. این دو پروژه، مناطق را برای حفاری تقسیم کردند، و برای چندین سال در کنار هم، به شیوه ای تا حدودی محافظت شده اما با این وجود صمیمانه ادامه یافتند.
در حالی که موریس بر عملیات روزانه نظارت داشت و شارلو نقاشی‌های دیواری را ترسیم می‌کرد، مورلی مشغول کپی کردن تمام کتیبه‌هایی بود که می‌توانست پیدا کند، به‌ویژه قسمت‌های تاریخ. از آنجایی که بسیاری از این تاریخ‌های کتیبه‌ای در این مکان به صورت مختصر به نام «شمارش کوتاه» ثبت شده‌اند که تنها رویدادی را در حدود ۲۶۰ سال شناسایی می‌کند، تعیین این که یک رویداد در کدام دوره خاص به آن اشاره می‌کند دشوار است. در کتیبه‌ها رخ داده‌است. در اواخر این پروژه، کار مورلی روی اینها قرار بود تا حدودی با تحلیل جامع تری که توسط هرمان بیر در سال ۱۹۳۷ انجام شده بود جایگزین شود.من اغلب با نظرات دکتر سیلوانوس جی. مورلی متفاوت بوده‌ام. این به راحتی با این واقعیت قابل توضیح است که او یکی از معدود باستان شناسانی است که هیروگلیف‌های چیچن ایتزا را مطالعه کرده‌است. در حالی که با نتایج او در مورد کتیبه‌های شهرهای امپراتوری قدیمی که حاوی تاریخ‌ها و دوره‌های زمانی بسیاری هستند موافقم، اما متوجه شدم که روش او در برخورد صرف با مسائل تقویمی در چیچن ایتزا شکست خورده‌است، زیرا هیروگلیف‌های کمی از این نوع وجود دارد.
سال‌های بعدی این پروژه به‌طور فزاینده‌ای بر تکمیل کار مرمت سازه‌های اصلی متمرکز شد، زیرا مورلی همیشه به هدف دوگانه پروژه توجه داشت: تحقیق، اما همچنین بازسازی برای ایجاد درآمد وعده داده شده از گردشگری.
نتیجه تحقیقات خالص حفاری‌های آنها نشان داد که چیچن ایتزا ترکیبی غیرعادی از سبک‌های ساختمانی است: نه تنها سبک‌های مایاهای متنوعی مانند پوک، ریو بک و چنزوجود داشت، بلکه تأثیرات مکزیکی مانند ال تاجین نیز وجود داشت. اما به خصوص تولتک. شواهد نشان می‌دهد که این مکان حداقل از اواسط کلاسیک مسکونی بوده‌است، اما یک گل‌آلودگی خاص در پست کلاسیک رخ داده‌است، زمانی که این مکان ظاهراً یک قدرت بزرگ بود. از مجموع نتایج کار آنها، دیگران و برخی از داستان‌های مستند مردمان مایا در دوران تماس، این دیدگاه شکل گرفت که چیچن ایتزا در واقع در قرن دهم توسط جنگجویان تولتک از غرب دور مورد تهاجم و تسخیر قرار گرفته‌است. تسلط خود را بر مایاهای محلی تا حدود یک قرن دیگر حفظ کردند، اما به نوبه خود توسط گروه ترکیبی مایا و مکزیک که بعداً به نام ایتزاشناخته می‌شود، جایگزین شدند. شواهد بعدی نشان داد که سال واقعی این تهاجم ۹۸۷ بوده‌است و رهبر آن را با فرمانروای افسانه‌ای تولتک به نام توپیلتزین که آکاتل کوتزالکواتلاز خدای بین‌آمریکایی کوتزالکواتل (کوکولکان در یوکاتک) شناسایی کردند.
مورلی به‌طور کلی مخالف این ایده بود که گروه‌های خارجی دیگر بر مایاها تأثیر گذاشته‌اند، اما در این مورد، از آنجایی که فتح در مرحله «منحط» پس از کلاسیک رخ داد، او آن را قابل قبول دانست. این دیدگاه در مورد تهاجم تولتک‌ها به یوکاتان، دیدگاهی شد که اکثریت مایانیست‌ها حفظ کردند. با این حال، تحقیقات اخیر از اواسط دهه ۱۹۹۰ به بعد، اکنون این ارتدکس را زیر سؤال برده‌است، تا جایی که بسیاری معتقدند تهاجم واقعی صورت نگرفته‌است، اما شباهت‌های سبک تا حد زیادی به دلیل انتشار و تجارت فرهنگی است، و در واقع وجود دارد. گواه این است که انتشار در این دوره در هر دو جهت جریان داشته‌است.
گاه‌شماری چیچن ایتزا همچنان منبع بحث است و پاسخ‌های مورد انتظار برای معمای مایاهای کلاسیک ناپدید می‌شوند (مکزیکی‌سازی عمده توسط نیروهای مهاجم که به دلیل فقدان این شاخص‌ها در سایت‌های مرکزی و جنوبی منتفی است). با این حال، کاوش‌های کارنگی به‌طور قابل‌توجهی به مجموعه اطلاعات موجود افزودند، و اگر به خاطر جزئیات دقیق و کیفیت تحقیق نباشند، به تنهایی به خاطر دامنه‌شان قابل توجه هستند. بازسازی این سایت توسط کارنگی ثابت شده‌است که یک اثر ماندگار است، و مکان امروزی با بیش از یک میلیون بازدید کننده در سال، یکی از پربازدیدترین ویرانه‌های پیش از کلمبیا در تمام آمریکای مرکزی و مکزیک است.
پس از تقریباً بیست سال، پروژه چیچن ایتزا کارنگی در سال ۱۹۴۰ به پایان رسید، کار ترمیمی و تحقیقی آن کامل شد و اهداف آن به‌طور اساسی برآورده شد. مورلی و همسر دومش فرانسیس از هاسیندا چیچن، خانه‌شان برای سال‌ها نقل مکان کردند وهاسیندا چنکو را که اکنون در شهر مریدا، یوکاتان قرار دارد، اجاره کردند.
پس از پایان پروژه چیچن ایتزا، مورلی شروع به گذراندن زمان بیشتری در سانتافه، نیومکزیکو کرد، جایی که از سال ۱۹۱۰ هر سال نیمی از سال زندگی می‌کرد. او به عنوان مدیر مدرسه تحقیقات آمریکایی و موزه نیومکزیکو منصوب شد. پس از مرگ ادگار لی هیویت در سال ۱۹۴۶. او همچنین کار بر روی یک اثر عامه پسند در مقیاس بزرگ در مورد جامعه مایاهای باستان را آغاز کرد که آن را تکمیل و در سال ۱۹۴۶ منتشر کرد. مایاهای باستانی یکی از موفق‌ترین آثار او بود (خارج از نوشته‌های محبوب او در مجلات)، و پس از مرگش چندین بار تجدید نظر و تجدید چاپ شده‌است، اگرچه از دهه ۱۹۸۰ نام مورلی دیگر به عنوان نویسنده اصلی ذکر نشده‌است.
مورلی آخرین بار در بهار سال ۱۹۴۸، تنها چند ماه قبل از مرگش، از یوکاتان و هاسیندا چنکو بازدید کرد. او در فوریه یک مهمانی را تا خرابه‌های اوکسمال همراهی کرد، جایی که احتمالاً آخرین بازدید او از خرابه‌های مایا بود. او دو سال پس از انتشار مایاهای باستانی، در ۲ سپتامبر ۱۹۴۸ در سن ۶۵ سالگی در سانتافه درگذشت. او در قطعه‌ای در قبرستان فیرویو سانتافه به خاک سپرده شد. همسر دوم او فرانسیس رودز مورلی پس از مرگش در سال ۱۹۵۵ در همان نقشه دفن شد.
کتابخانه تحقیقاتی شخصی مورلی حفظ شده و برای مشاوره در کتابخانه آزمایشگاه انسان‌شناسی در سانتافه، نیومکزیکو در دسترس است.
در زمان خود، مورلی به‌طور گسترده به عنوان یکی از شخصیت‌های برجسته در بورسیه تحصیلی مایا در نظر گرفته می‌شد، که شاید پس از اریک تامپسون، که بیشتر نظراتش را داشت، در مقام دوم قرار داشت. از اواخر دهه ۱۹۲۰ تا شاید اواسط دهه ۱۹۷۰، بازسازی جامعه باستانی مایا و تاریخ همراه با هم توسط مورلی، تامپسون و دیگران، تفسیر «استاندارد» را تشکیل می‌داد که دیدگاه‌های رقیب باید با آن سنجیده می‌شد. با این حال، پیشرفت‌های عمده‌ای که در رمزگشایی نوشته‌های هیروگلیف مایا و اصلاحات در داده‌های باستان‌شناسی انجام شده‌است، اکنون بسیاری از این تفسیر «استاندارد» سابق را زیر سؤال برده و عناصر کلیدی را زیر سؤال برده و به‌طور قابل توجهی در گزارش تاریخی مایا تجدید نظر کرده‌است. تا آنجا که به تحقیقات خود مورلی مربوط می‌شود، شهرت آن برای سلامت و کیفیت در پرتو ارزیابی‌های مجدد اخیر تا حدودی کاهش یافته‌است. با این حال او هنوز هم به عنوان یک کمک کننده مهم در این زمینه در نظر گرفته می‌شود.
بسیاری از محققان و باستان شناسان مایا اولین فرصت تحقیقاتی و استخدام خود را تحت سرپرستی مورلی در پروژه‌های مختلف کارنگی داشتند. از این میان، شاید دو مورد از برجسته‌ترین آنها جی اریک اس. تامپسون و تاتیانا پروسکوریاکوف بودند. تامپسون به زودی به مسلط‌ترین چهره و متخصص بی رقیب آن رشته تبدیل شد. او به همراه مورلی بیشترین مسئولیت را در تبلیغ دیدگاه مایاهای باستان به عنوان منجمانی صلح‌جو، وسواس زمان و مشاهدات تقویم داشتند. این دیدگاه در چند دهه بعد به دیدگاه غالب تبدیل شد. پروسکوریاکوف همچنین به ایجاد حرفه ای درخشان و ارتباط مادام العمر با مؤسسه کارنگی ادامه داد. با این حال، تحقیقات او در نهایت شواهد قانع کننده اولیه را ارائه کرد که بعداً بسیاری از آنچه توسط تامپسون و مورلی حفظ شده بود را رد کرد.
در سال ۱۹۲۵، یک دانشجوی جوان انگلیسی کمبریج به نام جان اریک سیدنی تامپسون به مورلی نوشت و به دنبال استخدام در برنامه کارنگی در حفاری در آمریکای مرکزی بود. تامپسون آثار مورلی را در سال ۱۹۱۵ مطالعه کرده بود و از آن طریق تقویم‌های مایا را به خود آموخته بود که علاقه خاصی برای مورلی بود. مؤسسه کارنگی به اصرار مورلی، تامپسون را استخدام کرد، و او به زودی در چیچن ایتزا مشغول به کار شد و درگیر بازسازی معماری آن شد (که تامپسون برای این کار هیچ صلاحیت خاصی نداشت). در طول فصل ۱۹۲۵–۱۹۲۶، تامپسون با مورلی به خوبی آشنا شد، هر دو به همراه همسرانشان (تامپسون تازه ازدواج کرده در واقع در ماه عسل خود بود) چندین سفر جانبی را با هم انجام دادند. با این حال، در پایان فصل ۱۹۲۶، تامپسون کارنگی را ترک کرد تا پستی را که توسط موزه تاریخ طبیعی فیلد شیکاگو پیشنهاد شده بود، انتخاب کند. این پست آزادی و تنوع بسیار بیشتری را برای تحقیقاتش به تامپسون ارائه داد. تامپسون و مورلی با وجود این حرکت، قرار بود همکاران نزدیک و هم فکر خود باقی بمانند.
در اواخر پروژه چیچن ایتزا، مورلی با نقاشی‌های یک هنرمند و طراح جوان به نام تاتیانا پروسکوریاکوف مواجه شد که به عنوان یک بیل مکانیکی بدون دستمزد سفری به موزه دانشگاه پنسیلوانیا در سال‌های ۱۹۳۶–۱۹۳۷ را به سایت مایا در پیدراس نگراس همراهی کرده بود. کیفیت نقاشی‌های پانورامای بازسازی‌کننده او (که نشان می‌دهد سایت «ممکن است در هنگام استفاده چگونه به نظر می‌رسید» آنقدر مورلی را تحت تأثیر قرار داد که تصمیم گرفت او را در کارکنان کارنگی ثبت کند. با این حال، این در بحبوحه رکود بزرگ بود و بودجه برای استخدام کمیاب بود. همچنین مشخص نبود که آیا مورلی از اختیارات مناسب برای انجام این کار برخوردار است یا خیر. پس از چندین درخواست، مورلی مجدداً با طرحی مبتکرانه برای تأمین مالی دست یافت که به موجب آن دو کمپین برای جمع‌آوری پول از طریق اشتراک برای فرستادن پروسکوریاکوف به کوپان و یوکاتان طراحی کرد. اینها موفقیت‌آمیز بودند، و در سال ۱۹۳۹، پروسکوریاکوف به فهرست حقوق و دستمزد کارنگیمنتقل شد و به‌طور مقتضی به کوپن اعزام شد تا داده‌ها را برای نقشه‌های بازسازی کننده آن سایت جمع‌آوری کند. حمایت مورلی از پروسکوریاکوف برای دریافت بورسیه تحصیلی مایا اتفاقی بود، زیرا او یک حرفه طولانی و موفق را با مؤسسه کارنگی ادامه داد و به عنوان یکی از برجسته‌ترین دانشمندان مایا در زمان خود مورد تحسین قرار گرفت.
مورلی معتقد بود که جامعه مایاهای باستان اساساً یک حکومت دینی متحد بود و تقریباً منحصراً به مشاهدات نجومی و توجه عرفانی (حتی "عبادت") گذر زمان اختصاص داشت. این ایده‌ها (که کارهای بعدی تامپسون تا حد زیادی توسعه یافت) اکنون به‌طور گسترده اصلاح شده‌اند، و اگرچه مشاهدات نجومی و تقویمی به وضوح برای مایا مهم بود، خود مردم اکنون در شرایط تاریخی و واقعی‌تر دیده می‌شوند - همچنین به جانشینی سلسله‌ها نیز توجه دارند. فتوحات سیاسی و زندگی و دستاوردهای شخصیت‌های واقعی.
او همچنین معتقد بود که مراکز جنوبی مانند کوپان و کوئیریگوآ در دوره کلاسیک تحت آنچه او «امپراتوری قدیمی» می‌نامید متحد شده‌اند. این امپراتوری به‌طور مرموزی فروپاشید، اما بقایای آن بعداً به مناطق شمالی (مانند چیچن ایتزا) مهاجرت کردند تا «امپراتوری جدید» را تشکیل دهند. اکنون عموماً پذیرفته شده‌است که منطقه مایا در هیچ زمانی تحت یک دولت واحد متحد نشده بود، بلکه «دولت-شهرها» منفرد تا حدودی مستقل بودند، هرچند با فتوحات در حال نوسان و اطاعت محلی از مراکز مسلط تر. مورلی در حمایت از دیدگاه خود، یک سیستم طبقه‌بندی ۴ لایه ای با اهمیت نسبی ابداع کرد که آن را به همه مکان‌های اصلی شناخته شده مایا در آن زمان نسبت داد (حدود ۱۱۶). اکنون سایت‌های بیشتری شناخته شده‌اند، و سیستم طبقه‌بندی او اکنون به‌عنوان یک سیستم خودسرانه دیده می‌شود، که در جاهایی با متون سایت‌ها که اکنون (به‌طور قابل ملاحظه‌ای) قابل خواندن هستند، مغایرت دارد.
ایده‌های دیگری که مورلی مطرح کرد شامل این پیشنهاد است که مایاهای باستان اولین کسانی بودند که ذرت را اهلی کردند (زا میس سپ. میز) و گونه‌ای وحشی که به نام تئوسینت شناخته می‌شود، مولد آن است. مطالعات ژنتیکی اخیر نشان داده‌است که مورلی تا حد زیادی در این مورد درست عمل می‌کند، اگرچه آغاز اهلی شدن آن (۱۲۰۰۰ تا ۷۵۰۰ سال پیش) پیش از تأسیس هر چیزی شبیه به جامعه مایا است. به‌طور کلی، مورلی معتقد بود که مایاهای باستان تمدن برجسته میان‌آمریکا بوده‌اند که فرهنگ‌های دیگر از آن تأثیرات خود را گرفته‌اند. اکنون پذیرفته شده‌است که جوامع دیگر (مانند زاپوتک‌ها و اولمک‌ها) قبل از مایاها بوده‌اند و تأثیرات آن - مانند توسعه نوشتار و تقویم‌های بین‌المللی - برعکس بوده‌است. حتی در مراحل بعدی تاریخ مایاها، منطقه آنها تحت تأثیرات قابل توجهی قرار گرفت که از مرکز مکزیک، مانند «تهاجم» تولتک‌ها به دست آمد. با این حال، مایاها همچنین تأثیر گسترده‌ای بر فرهنگ‌های معاصر همسایه داشتند که یکی از آنها قابل توجه بود و نباید نادیده گرفت.
مورلی مانند بسیاری از دانشمندان دیگر مایاها به ماهیت مرموز خط مایا علاقه خاصی داشت. اصول اولیه نشانه گذاری تقویم و داده‌های نجومی در اوایل قرن بیستم کار شده بود، و در دهه ۱۹۳۰ جان ای. تیپل (با تشویق مورلی) حروف موسوم به «سری تکمیلی» را حل کرد، که ثابت می‌کرد که اینها به چرخه ماه و می‌تواند برای پیش‌بینی ماه گرفتگی استفاده شود. با این حال، بخش عمده ای از متون و کتیبه‌ها، علیرغم تلاش‌های هماهنگ بسیار، همچنان از تمامی تلاش‌ها برای رمزگشایی سرپیچی می‌کردند. این دیدگاه مورلی بود که حمایت گسترده‌ای پیدا کرد که این بخش‌های رمزگشایی‌نشده فقط حاوی اطلاعات نجومی، تقویمی و شاید مذهبی هستند، نه داده‌های تاریخی واقعی. او در سال ۱۹۴۰ نوشت: «زمان، در جلوه‌های مختلف خود، ثبت دقیق پدیده‌های اصلی آن، اکثریت نوشته‌های مایا را تشکیل می‌دهد.» او همچنین نوشت که تردید دارد که نامی در متون پیدا شود. او تصور می‌کرد که سیستم نوشتاری مایا عمدتاً مبتنی بر اصول ایدئوگرافیک یا تصویری است، و اگر عناصر آوایی وجود داشته باشد، همیشه با معنای ایدئوگرافیک اختصاص داده شده به هر علامت، «در سایه [ویرایش]» قرار می‌گیرد. نظر مورلی، هر یک از گلیف‌ها به‌طور اساسی کلمات، ایده‌ها و مفاهیم را به‌طور کلی نشان می‌داد، و به‌طور جداگانه صداهای زبان فردی را که توسط کاتبانی که آنها را نوشته بودند، به تصویر نمی‌کشید (به استثنای یک عنصر گاه به گاه مانند ریبوس، همان‌طور که قبلاً نشان داده شد. برای نوشتن آزتک).
شواهد قانع‌کننده‌ای که قرار بود این دیدگاه را باطل کند، تنها پس از مرگ مورلی، با کار یوری کنروزوف در دهه ۱۹۵۰ شناخته شد. در طی دهه‌های بعدی، مایانیست‌های دیگر مانند پروسکوریاکوف، مایکل دی. کو، و دیوید اچ. کلی، این خط تحقیق آوایی را بیشتر گسترش دادند، که برخلاف دیدگاه پذیرفته‌شده بود، اما با ادامه کارشان، ثمربخش‌تر بود. در اواسط دهه ۱۹۷۰، به‌طور فزاینده ای برای بیشتر افراد مشخص شده بود که سیستم نوشتاری مایا یک لوگوهجایی است، مخلوطی از لوگوگرام‌ها و اجزای آوایی که شامل یک هجای کاملاً کاربردی است.
این درک منجر به رمزگشایی موفقیت‌آمیز بسیاری از متون شد که توسط مورلی و «مکتب قدیمی» غیرقابل نفوذ (و تقریباً «رد شده») بودند. در نگاهی به گذشته، اگر موضع مورلی و بعداً اریک تامپسون، تقریباً «اصولاً» در برابر رویکرد آوایی نبود، ممکن است این پیشرفت‌ها زودتر محقق شده باشند. در نتیجه، بیشتر تلاش‌های مورلی برای پیشبرد درک خط مایا جایگزین شده‌است.
علاقه خاص مورلی مطالعه تقویم مایا و کتیبه‌های مربوط به آن بود و از این نظر، توضیحات مفیدی ارائه کرد که بعداً مورد بررسی قرار گرفت. استعداد او چندان در ایجاد نوآوری نبود، بلکه بیشتر در تبلیغ و توضیح عملکرد سیستم‌های مختلف بود. او به‌خاطر آشنایی زیادش با سبک‌های مختلف گلیف عناصر تزولکین، هاب' و شمارش طولانی، در بازیابی تاریخ‌های تقویم از کتیبه‌های فرسوده و فرسوده مهارت خاصی داشت. با این حال، در تمرکز بر جزئیات تقویم، اغلب مستندات سایر جنبه‌های غیرتقویمی خط مایا را نادیده می‌گرفت یا حتی نادیده می‌گرفت. جامعیت برخی از انتشارات او در نتیجه آسیب زیادی دید. برخی از چهره‌های برجسته نسل بعدی مایانیست‌ها، انتشارات او را از نظر جزئیات و گستردگی کمتر از چاپ‌های پیشینیانش می‌دانستند، مانند تئوبرتو مالر و آلفرد مادسلی - بازتولیدهای ضعیف‌تر، متون حذف شده، گاهی اوقات نقاشی‌های نادرست.
سیلوانوس مورلی به‌عنوان مدیر پروژه‌های کاوش‌های باستان‌شناسی مورد توجه و علاقه همکارانش و کارفرمایان هیئت مدیره کارنگی بود، علی‌رغم حرکت بعدی او به سمت «وظایف سبک‌تر». بازسازی چیچن ایتزا و سایر مکان‌ها بسیار مورد تحسین قرار گرفت. اما از نظر خروجی تحقیق و مستندات حاصل از آن، میراث این پروژه‌ها به اندازه آن چیزی نیست که از چنین تحقیقات طولانی انتظار می‌رفت. برای برخی از محققان متأخر مایا، «... علیرغم هفده سال تحقیق در چیچن ایتزا توسط کارنگی، این شهر مشهور جهانی هنوز یک معمای باستان‌شناسی باقی مانده‌است». با توجه به میزان کاری که تحت هدایت مورلی برای آن انجام شده‌است، نسبتاً کمی درک شده‌است. کو همچنین اظهار داشت که بسیاری از افراد با استعداد مانند تامپسون زمان بیشتری را صرف بازسازی سایت برای گردشگری بعدی می‌کنند تا تحقیقات واقعی. خود تامپسون بعداً با اشاره به زمان کار خود برای کارنگی اظهار داشت: «... در حافظه من به نظر می‌رسد که من شخصاً هر سنگ مبارکی را جابجا کردم.»
علی‌رغم ارزیابی‌های مجدد بعدی که تا حدودی درخشش دستاوردهای او را کسل‌کننده می‌کرد، سیلوانوس مورلی در بورس تحصیلی مایا چهره‌ای قابل‌توجه و مورد احترام باقی می‌ماند. انتشارات او در حال حاضر به‌طور کلی جایگزین شده‌است، به جز مجموعه‌های تقویم او. کار کتیبه‌ای او، که علایق شخصی او بود («به خانه آوردن بیکن کتیبه‌ای» نقل قول مورد علاقه‌اش بود)، به همین ترتیب عموماً منسوخ شده‌است، اگرچه چندین دهه پس از مرگ او به‌طور گسترده مورد حمایت قرار گرفت. شاید کمک‌هایی که امروزه بیشترین اهمیت را دارند، ناشی از تحریک او در برنامه‌های تحقیقاتی کارنگی، اشتیاق و حمایت او از سایر محققان، و موفقیت‌های غیرقابل انکار در تلاش‌های مرمتی است که مکان‌های مایا را به درستی معروف کرده‌است. او استعداد ویژه‌ای در انتقال علاقه‌اش به این موضوع به مخاطبان وسیع‌تری داشت، و در طول زندگی‌اش به‌عنوان الگوی اصلی یک محقق و کاشف آمریکای مرکزی اوایل قرن بیستم، با کلاه کلاه مغزی همیشه حاضرش، به‌طور گسترده‌ای شناخته شد. برخی حتی حدس زده‌اند که زندگی و کارهای او ممکن است الهام بخش شخصیت ایندیانا جونز در فیلم‌های اسپیلبرگ باشد. خود مؤسسه کارنگی اشاره می‌کند که ممکن است مدیر میدانی مورلی در چیچن ایتزا، ارل موریس نیز بوده باشد.
سیلوانوس مورلی همچنین به عنوان سخنگوی و نماینده مردم مایا، که زمان زیادی را در میان آنها سپری کرد، و در غیر این صورت فاقد ابزاری بود که مستقیماً برخی از نگرانی‌های آنها را با عموم مردم مطرح کند، به یاد آورد.
انتشارات مورلی عبارتند از: ۱۹۱۵ -
مقدمه ای بر مطالعه هیروگلیف مایا
۱۹۲۰ - کتیبه‌های کوپان
۱۹۳۸ - کتیبه‌های پتن (۵ جلد)
۱۹۴۶ - مایاهای باستانی (پالو آلتو: انتشارات دانشگاه استنفورد، ۱۹۴۶؛ ویرایش سوم تجدید نظر شده. صادر شده در سال ۱۹۵۶ توسط جی. دبیلیو. برنارد)
مورلی علاوه بر کارهای علمی خود، مهم می‌دانست که شور و شوق خود را برای مایاهای باستانی با مردم به اشتراک بگذارد. او یک سری مقالات محبوب در مورد مایاها و سایت‌های مختلف مایا در مجله نشنال جئوگرافیک نوشت. چندین باستان‌شناس بعدی به یاد می‌آورند که قرار گرفتن در معرض جوانی آنها با این مقالات، «به وضوح با نمایش رنگی یک باکره ظاهراً در هویپیل[نوعی لباس] که به داخل قبر مقدس پرتاب می‌شود نشان داده شده‌است»، آنها را در ابتدا به میدان کشاند. محل.
مورلی در تمام دوران بزرگسالی خود یک دفتر خاطرات روزانه داشت که جزئیات اکتشافات، پروژه‌ها و حفاری‌های خود را شرح می‌داد. این خاطرات و یادداشت‌های میدانی او به صورت آنلاین در Mesoweb.com منتشر می‌شود
مایاهای باستانی مورلی بعداً به عنوان منبع اصلی مورد استفاده در چندین تلاش برای جعل دست‌نوشته‌های دوران فتح بین‌النهرین، مانند نسخه‌هایی که به عنوان داستان‌های فتح مایاب، «دست‌نویس کانک» و چندین نسخه دیگر شناخته می‌شوند، شناسایی شد. این اسناد گزارش‌های معاصری هستند که در حدود قرن هفدهم نوشته شده‌اند، که در اواسط قرن بیستم «کشف» شده بودند. نسخه‌های خطی جنبه‌های مختلف فرهنگ مایا را شرح می‌دادند و برخی از قسمت‌هایی از تاریخ اولیه استعمار اسپانیا را به تفصیل شرح می‌دادند. تعدادی نیز شامل تصاویری از گلیف‌های مایا بودند. اگرچه در ابتدا توسط برخی منابع به عنوان معتبر پذیرفته شد، اما تحلیل‌های بعدی شباهت‌های قابل توجهی را با نسخه اسپانیایی زبان کار مورلی نشان داد و بنابراین آنها را به‌عنوان جعلی‌های مدرن که بین سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۵ ساخته شده بودند شناسایی کرد.
به طرز گیج کننده و قابل توجهی، در واقع دو سیلوانوس گریسوولد مورلی وجود داشتند که حرفه آنها معاصر بود. این دومی سیلوانوس جی. مورلی در واقع پسر عموی مادری اولی بود که در ۲۳ فوریه ۱۸۷۸ در بالدوین ویل، شهرستان ووستر، ماساچوست به دنیا آمد. این دومی در اصل سیلوانوس گریسولد کوچک تعمید داده شد ("سیلوانوس گریسوولد" یک نام "وارث" خانواده است)، اما نام خانوادگی خود را در اوایل بیست سالگی خود از اسمال به مورلی تغییر داد که پدرش نیز همین کار را کرد. در نتیجه، بسیاری از ارجاعات بیوگرافی، جزئیات این دو، مانند مبادله محل تولدشان را با هم اشتباه می‌گیرند.
سیلوانوس جی (کوچک) مورلی پیش از سیلوانوس باستان‌شناس وارد هاروارد شد و بعداً قرار بود به عنوان استاد زبان اسپانیایی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، شغلی ایجاد کند. پروفسور اسپانیایی در زندگی‌نامه خود به تأثیر این تغییر نام و سردرگمی بعدی اشاره کرد:
این مورلی شاید بیشتر برای دانشجویان فرهنگ آمریکایی به دلیل علاقه اولیه اش به پل‌های سرپوشیده قدیمی به عنوان سازه‌های تاریخی شناخته شده باشد. کتاب او در مورد پل‌های سرپوشیده کالیفرنیا (انتشارات دانشگاه کالیفرنیا، ۱۹۳۸) یک اثر مرجع مهم در این زمینه است. سیلوانوس جی (کوچک) مورلی در سال ۱۹۷۰ درگذشت. پسرش توماس یادداشت‌های زندگی‌نامه خود را پس از مرگ منتشر کرد.