تریسی اتکینسون
تریسی اتکینسون (Tacy Atkinson ۳ ژوئیه ۱۸۷۰ – ۱ دسامبر ۱۹۳۷) یک مبلغ مذهبی مسیحی امریکائی با اصالت اسکاتلندی در سیلم، نبراسکا بدنیا آمد؛ و در زمان نسل‌کشی ارمنی‌ها در سیواس امپراتوری عثمانی سکونت داشت و شاهد نسل‌کشی ارمنی‌ها در جنگ جهانی اول بود.
تریسی در ۳ ژوئیه ۱۸۷۰ در یک خانواده مسیحی اسکاتلندی در سیلم، نبراسکا بدنیا آمد. پس از استقلال ایرلند، بهمراه خانواده، به کانزاس رفت، و تا پایان تحصیلاتش در سطح دبیرستان، در ایندیپندنس، کانزاس ماند. او تحصیلات خود را در کالج پارک در پارکویل، میزوری ادامه داد.
پس از یک سال تحصیل، در دانشگاه پارک، او بهمراه دوستانش به اورگن رفت. او به زندگی در این ایالت علاقه‌مند شد و تصمیم گرفت که آنجا زندگی کند. تریسی، موقعیت مناسبی را برای تحصیل و تدریس در این مقطع تحصیلی، پیدا کرد؛ و در اورگن، تحصیلات خود را ادامه داد، و در نهایت در سن ۲۹ سالگی، از در سال ۱۸۹۹ فارغ‌التحصیل شد.
وقتی وی سی ساله بود، با یک تومور سینه مواجه شد؛ و برای درمان توده‌های غیر بدخیم، در جایی که با همسر آینده اش، هربرت اتکینسون، یک کارآموز پزشکی بود، دیدار کرد، به بیمارستان سان فرانسیسکو رفت. تریسی، در ۷ ژوئیه ۱۹۰۱، کمی بعد از سالروز سی و یک ساله خود، در سن رافائل، کالیفرنیا با هربرت اتکینسون، ازدواج کرد.
خانواده هربرت، مبلغ دینی مسیحی بودند. تریسی و هربرت در نهایت به جنبش مبلغین مسیحی پیوسته و در سال ۱۹۰۲ در خلفای امپراتوری عثمانی در الازیغ وارد شدند. اتکینسون تا اگوست ۱۹، ۱۹۰۸ در الازیغ ماند، زمانی که به ایالات متحده بازگشتند تا برای ساخت یک بیمارستان جدید، پول جمع کنند. آنها در ۲۳ اکتبر ۱۹۰۹ به الازیغ بازگشتند. تریسی در طول اولین سالهای جنگ جهانی اول تا ۱۹۱۷ در الازیغ ماند و پس از پیوستن امریکا به این درگیری نیز، از آنجا خارج نشد.
تریسی اتکینسون خاطرات مهر و موم شده خود در خانه خود در ترکیه گذاشت و آنرا در سال ۱۹۱۷، ترک کرد. از آنجا که انتشار این خاطرات، و هر چیزی که در این زمینه نوشته شده باشد، در ترکیه ممنوع است، آنرا از کشور خارج، و نه سال بعد، به امریکا فرستاده شد.
او سه فرزند به نام‌های هنری، آلیس و هریت داشت.
در طول قتل‌عام ارامنه که در سال ۱۹۱۵ انجام شد، اتکینسون در الازیغ مستقر بود. جایی که مقر اصلی جنبش مبلغان مسیحی در آنجا بود. با توجه به این واقعیت که هربرت اتکینسون یک مرد محترم در منطقه بود، تریسی اتکینسون، فرصتی بدست آورد تا با شرایط درونی دولت محلی و نحوه رفتار آنها با تبعیدیان ارمنی، آشنا شود. بسیاری از مطالب که او در خاطرات خود نوشت و بعدها منتشر شد، همان مطالبی بود که او در همین دوره نگاشته‌است. با این حال، اتکینسون تمایلی به توضیح این رویدادها نداشت، زیرا او نگران بود که مقامات ترکیه خاطرات خود را کشف کنند.
اتکینسون دربارهٔ تبعیضاتی که هنگام خدمت در خلفای عثمانی آغاز شد نوشت: اتکینسون نوشت، پس از آنکه بیشتر مردم بیرون رانده شده و تبعید شدند: تریسی در رابطه با قتل‌عام ارامنه معتقد بود که نمی‌توان بدون یک برنامه‌ریزی دقیق استراتژیک که توسط دولت ترکیه انجام شده، چنین جنایت بزرگی را انجام داد. دولت ترکیه نمی‌توانست بدون هماهنگی با قدرتهای دیگر، چنین قتل‌عام بزرگی را انجام دهد. «همه ما می‌دانیم که چنین کارای، به خوبی برنامه ریزی شده بود ترک‌ها با هماهنگی آلمان و شیطان، یک اتحاد سه جانبه ایجاد کردند که با خونسردی کامل جهنم بزرگ و غیرعادلانه ای را برای ارمنی‌ها مهیا کنند.»
امروزه نام تریسی اتکینسون، در کنار نام شوهرش، مخصوصاً برای نجات جان بسیاری از ارامنه شناخته شده‌است. در یک مورد، در جایی که ارمنی‌ها به زندان افتاده بودند به صورت قاچاقی به آنها کمک کرد تا بتوانند از زندان فرار کنند و کشته نشوند.
اتکینسون در جای دیگری از یادداشتهای خود، پسر دیگری را که شاهد قتل‌عام مردان و زنان از جمله مادر خود بود را اینطور توصیف می‌کند: