سکوی انبار خارجی
سکوهای ذخیره خارجی (ESP) اجزای کلیدی ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) هستند. هر سکو از فولاد ساخته‌شده‌است و به عنوان یک پالت خارجی عمل می‌کند که می‌تواند قطعات یدکی را که به عنوان واحدهای جایگزین مداری (ORUs) نیز شناخته می‌شوند، برای ایستگاه فضایی نگهداری کند. به عنوان یک سکوی تحت فشار نیست، اما برای تأمین نیروی‌گرمایی برخی از تجهیزات ذخیره شده به برق نیاز دارد. ORUها از طریق مکانیزم‌های پیوست قابل آزادسازی پرواز (FRAM) به ESP متصل می‌شوند، مطابق با صفحات شاهد که ORU را با سکو جفت می‌کند.
در حالی که ESP-1 از نظر شکل یکتا می‌باشد، ESP-2 و ESP-3 براساس مدل قابل نصب حامل‌های باریکپارچه (ICC) که برای حمل بارهای بدون فشار در داخل محوطه بار شاتل فضایی طراحی شده‌اند. ESP-1 با STS-102 به ایستگاه فضایی بین‌المللی منتقل شد، ESP-2 در مأموریت STS-114 'بازگشت به پرواز' و ESP-3 در مأموریت STS-118 پرواز کرد. اولین سکوی انبار خارجی، به نام ESP-1، درطول دومین مأموریت EVA شاتل فضایی STS-102 در ۱۳ مارس ۲۰۰۱ بر روی پین کناری در بدنه خارجی قطعه آزمایشگاهی Destiny نصب شد. این کار توسط قطعه Unity صورت می‌گیرد و دارای دو نقطه اتصال برای ذخیره ORU می‌باشد.
ESP-1 در قسمت پایین یک ناو یکپارچه باربری به مدار منتقل شد. این دستگاه از سایر ESPها و ELCها کوچک‌تر است و تقریباً دارای عرض و طول است و شکل متفاوتی دارد.
ESP-1 دارای ORUهای زیر است: ESP-2 از مجموعه‌کیل یوک خود (که در مدارگرد باقی ماند) جدا شد و با کمک بازوی روباتیک شاتل‌فضایی‌دیسکاوری و دو فضاپیمای در طول مأموریت STS-114، نصب شد. ESP-2 با هشت سایت FRAM بسیار بزرگ‌تر از ESP-1 می‌باشد که فضایی را برای حداکثر هشت قطعه یدکی (ORU) ایجاد می‌کند. این سکو مانند ESP-1، از قطعه Unity پشتیبانی می‌کند. با این حال ESP-2، بر خلاف ESP-1 با استفاده از یک دستگاه تخصصی ESP Attachment (ESPAD) به قفل هوایی مشترک Quest متصل می‌شود. ESP-2 و ESP-3 مدل‌های قابل نصب ناو یکپارچه باربری می‌باشند و ابعاد یکسانی دارند، تقریباً دارای طول و عرض می‌باشد. ORUها در ESP-2 عبارتند از:
یادداشت: ESP-3 از مجموعه‌کیل یوک خود (که در مدارگرد باقی ماند) جداشد و در ۱۴ اوت ۲۰۰۷ در طول مأموریت شاتل فضایی STS-118 بر روی سازه P3 در UCCAS-1 نصب شد. ESP-3 دارای هفت محل اتصال برای قطعات یدکی و مجموعه‌های ISS، به نام واحدهای جایگزین مداری (ORU) می‌باشد. این سکو همچنین دارای نرده‌ها و نقاط اتصال برای اتصالات و تکیه‌گاه‌های پا است که باعث می‌شود فضانوردان بتوانند هنگام کار با ORUها در ESP-3 از آن‌ها استفاده‌کنند. ESP-3، مانند ESP-2، مدل‌های قابل نصب ناو یکپارچه باربری هستند و ابعادی مشابه دارند، تقریباً دارای طول ۸٫۵ فوت و عرض ۱۴فوت می‌باشند. ESP-3 دارای دو وسیله‌قابل اتصال برای کمک به استقرار است.
ESP-3 اولین عنصر اصلی ایستگاه بود که به‌طور کامل به صورت رباتیک نصب‌شد و فقط از بازوهای‌رباتیک‌شاتل و ایستگاه، یک سیستم دوربین اسکله خارجی (BCS) و یک وسیله رادیاتور فتوولتائیک Grapple Fixture (PVRGF) استفاده‌کرد. فضانوردان در هفتمین روز مأموریت STS-118 این سکو را به صورت رباتیک بر روی بخش سازه‌ای P3 ایستگاه نصب کردند.
در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰، بازوی رباتیک ایستگاه دوباره برای جابجایی ESP-3 از بخش سازه‌ایP3 محل UCCAS-1 مورداستفاده‌قرارگرفت. با بازو گرفته شد و سپس به پایین تیره‌ی‌پشت ایستگاه روی ترابری سیار منتقل شد. سپس ESP-3 به محل جدید خود در قسمت پایینی بخش خرپا S3 در سایت PAS-3 متصل‌شد. جابجایی بستر ذخیره‌سازی راه را برای نصب Express Logistics Carrier -3 در طول STS-134 بازکرد.
ORU (در حال حاضر) نصب‌شده در ESP-3 عبارتنداز:
یادداشت:
FRAM-2 در اصل مکان مخزن NTA (SN0005) بود که در ESP-3 پرتاب شد، در طول STS-124 با NTA تخلیه‌شده (SN0002) از سازهS1 تعویض‌شد. آن واحد شکست خورده بعداً با قرار دادن FHRC در STS-126 برگردانده‌شد.
FRAM-3 مکان قطعه پمپ (PM) SN0006 بود که توسط خدمه STS-127 اضافه‌شد. خدمه ISS Exp 38 پمپ PM SN0006را با PM SN0004 شکست خورده از سازه S1 در طی 2 EVA در ۲۱ و ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳ تعویض‌کردند و PM SN0004 را روی MBS ORU POA برای ذخیره‌سازی بعدی گذاشتند. درنهایت (در اکتبر ۲۰۱۴) به‌جای ESP-3 FRAM-3 در ESP-2 FRAM-1 ذخیره شد.
FRAM-4 مکان یک CMG و قاب بود و هر دو در ۱۳ اوت ۲۰۰۷ در طول STS-118 حذف‌شدند. قاب‌پشتیبانی روی ESP-2 قرارگرفت، CMG در Z1 نصب شد. CMG ناموفق برروی قاب CMG در ESP-2 FRAM-5 قرارگرفت و بعداً توسط STS-124 به زمین بازگشت.