ترئولیت
ترئولیت یا تریولیت یک کانی سولفید آهن کمیاب با فرمول ساده FeS است . این عضو انتهایی غنی از آهن از گروه پیروتیت است. پیروتیت دارای فرمول (0.2 تا Fe(1-x)S (x = 0 است که کمبود آهن دارد . از آنجایی که ترئولیت فاقد کمبود آهن است که به پیروتیت خاصیت مغناطیسی می دهد، ترئولیت غیر مغناطیسی است.
ترئولیت را می توان به عنوان یک ماده معدنی بومی روی زمین یافت، اما در شهاب سنگ ها، به خصوص شهاب سنگ هایی که از ماه و مریخ سرچشمه می گیرند، فراوان تر می باشد. این یکی از مواد معدنی یافت شده در نمونه‌های شهاب سنگی است که در 15 فوریه 2013 در چلیابینسک به روسیه برخورد کرد. شدت نسبی ایزوتوپ‌های گوگرد در شهاب‌سنگ‌ها نسبت به کانی‌های زمین نسبتاً ثابت است، و بنابراین ترویلیت از شهاب سنگ Canyon Diablo به عنوان استاندارد بین‌المللی نسبت ایزوتوپ گوگرد، (Canyon Diablo Troilite (CDT انتخاب می‌شود.
شهاب سنگ های آهنی مبتنی بر آلیاژ FeeNieCo حاوی عناصر هستند مانند: P، S و C. وجود آنها منجر به تشکیل رسوب فسفیدهای آهن نیکل به شکل شرایبرزیت و رابدیت و/یا سولفید آهن و ماشین آهن نیکل می شود.
ترئولیت ساختار شش ضلعی دارد (نماد پیرسون hP24، گروه فضایی P-62c No 190). سلول واحد آن تقریباً ترکیبی از دو سلول اصلی پیروتیت از نوع NiAs به صورت عمودی است که در آن سلول بالایی به صورت مورب جابجا شده است. به همین دلیل ترئولیت را گاهی پیروتیت-2C می نامند.
ترئولیت در کندریت ها ممکن است در اثر واکنش گاز سحابی با فلزی آهن، نیکل، یا متبلور شدن از ذوب Fe-Ni-S در کندرول ها یا در طی پردازش ثانویه در سیارک ها، زیر ~ 650 کلوین متراکم شده باشد. اینکه آیا هر دانه فلزی در کندریت ها نشانه های سحابی را حفظ کرده است یا نه، سوال برانگیز است زیرا گوگرد به راحتی در طول دگرگونی و شوک بسیج می شود.
سقوط یک شهاب سنگ در سال 1766 در آلبارتو، مودنا، ایتالیا مشاهده شد. نمونه‌ها توسط دومینیکو ترویلی جمع‌آوری و مورد مطالعه قرار گرفتند که آخال‌های سولفید آهن را در شهاب‌سنگ توصیف کرد. این سولفیدهای آهن برای مدت طولانی به عنوان پیریت (به عنوان مثال FeS2) در نظر گرفته می شدند. در سال 1862، گوستاو رز، کانی شناس آلمانی، این ماده را تجزیه و تحلیل کرد و آن را به صورت استوکیومتری 1:1 FeS تشخیص داد و نام تروئیلیت را به رسمیت شناختن کار دومنیکو ترویلی به آن داد.
ترئولیت از شهاب‌سنگ‌های مختلفی با دابرلیت، کرومیت، اسفالریت، گرافیت و انواع کانی‌های فسفات و سیلیکات گزارش شده است. همچنین از سرپانتینیت در معدن آلتا، شهرستان دل نورته، کالیفرنیا و در نفوذهای آذرین لایه ای در غرب استرالیا، نفوذ Ilimaussaq در جنوب گرینلند، مجتمع Bushveld در آفریقای جنوبی و در Nordfjellmark، نروژ گزارش شده است. در رخداد آفریقای جنوبی و استرالیا با مس، نیکل، ذخایر سنگ آهن پلاتین همراه با پیروتیت، پنتلاندیت، مکیناویت، کوبانیت، والرییت، کالکوپیریت و پیریت همراه است.
ترئولیت در پوسته زمین بسیار نادر است (حتی پیروتیت در مقایسه با کانی های پیریت و سولفات آهن (II) نسبتا کمیاب است). بیشتر ترئولیت های روی زمین منشأ شهاب سنگی دارند. یک شهاب سنگ آهنی، Mundrabilla حاوی 25 تا 35 درصد حجمی ترئولیت است. معروف ترین شهاب سنگ حاوی ترئولیت، کانیون دیابلو است. (Canyon Diablo Troilite (CDT به عنوان استاندارد غلظت نسبی ایزوتوپ های مختلف گوگرد استفاده می شود. استاندارد شهاب‌سنگ به دلیل ثابت بودن نسبت ایزوتوپی گوگرد در شهاب‌سنگ‌ها انتخاب شد، در حالی که ترکیب ایزوتوپی گوگرد در مواد زمین به دلیل فعالیت باکتری متفاوت است. به طور خاص، برخی از باکتری های کاهنده سولفات می توانند 32 را کاهش دهند SO2- 4 1.07 برابر سریعتر از 34 SO2- 4، که ممکن است 34 را افزایش دهد S/32 نسبت S تا 10%.[11]
ترئولیت رایج ترین کانی سولفیدی در سطح ماه است. حدود یک درصد از پوسته ماه را تشکیل می دهد و در هر سنگ یا شهاب سنگی که از ماه منشا می گیرد وجود دارد. به طور خاص، تمام بازالت‌هایی که توسط ماموریت‌های آپولو 11، 12، 15 و 16 آورده شده‌اند، حاوی حدود 1 درصد ترویلیت هستند.
ترویلیت به طور منظم در شهاب‌سنگ‌های مریخ (یعنی شهاب‌سنگ‌هایی که از مریخ سرچشمه می‌گیرند) یافت می‌شود. مشابه سطح ماه و شهاب‌سنگ‌ها، کسر تروئیل در شهاب‌سنگ‌های مریخ نزدیک به 1 درصد است.
بر اساس مشاهدات فضاپیمای وویجر در سال 1979 و گالیله در سال 1996، تروئیل ممکن است در صخره‌های ماهواره‌های مشتری گانیمد و کالیستو نیز وجود داشته باشد. در حالی که داده های تجربی برای قمرهای مشتری هنوز بسیار محدود است، مدل سازی نظری درصد زیادی از ترئولیت (~22.5٪) را در هسته آن قمرها فرض می کند.
ترکیب سولفید آهن (ترئولیت) استخراج شده از شهاب سنگ آهنی Sikhote-Alin IIAB برای ترکیب، ساختار و خواص مغناطیسی آن با استفاده از چندین تکنیک تحلیلی مکمل مانند: پراش سنجی اشعه ایکس پودر، میکروسکوپ الکترونی روبشی همراه با X-پراکنده انرژی مورد بررسی قرار گرفت. طیف‌سنجی پرتو، اندازه‌گیری‌های مغناطیسی، طیف‌سنجی رزونانس فرومغناطیسی و طیف‌سنجی 57Fe Mössbauer با وضوح بالا. تکنیک‌های اعمال‌شده به طور مداوم حضور داوبرئلیت (FeCr2S4) را به عنوان یک فاز اقلیت در کنار تروئیل مناسب (FeS) نشان داد. همانطور که توسط طیف‌سنجی 57Fe Mössbauer نشان داده شد، اتم‌های آهن در ترئولیت در ریزمحیط‌های مختلف مرتبط با ساختار FeS ایده‌آل یا ساختار Fe1-xS کمی کمبود آهن بودند. انتقال فاز ترئولیت بالاتر از دمای اتاق با طیف‌سنجی رزونانس فرومغناطیسی تشخیص داده شد. تجزیه و تحلیل جدیدی از طیف‌های 295 و 90 K57Fe Mössbauer انجام شد و پارامترهای فوق‌ریز مرتبط با ساختار ایده‌آل ترئولیت با در نظر گرفتن جهت‌گیری میدان مغناطیسی فوق‌ریز در سیستم ویژه گرادیان میدان الکتریکی در هسته 57Fe تعیین شد.