16.5.2023
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
L 130/153
(87)
Bepaalde lidstaten hebben reeds nationale koolstofbelastingen die van toepassing zijn op de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren die onder bijlage III bij Richtlijn 2003/87/EG vallen.
Daarom moet een tijdelijke afwijking tot eind 2030 worden ingevoerd.
Om het halen van de doelstellingen van Richtlijn 2003/87/EG en de samenhang van het nieuwe emissiehandelssysteem te waarborgen, mag de optie om die afwijking toe te passen alleen beschikbaar zijn indien het nationale belastingtarief hoger is dan de gemiddelde veilingprijs voor het desbetreffende jaar, en alleen van toepassing zijn op de inleveringsverplichting van de gereglementeerde entiteiten die een dergelijke belasting betalen.
Om de stabiliteit en transparantie van het systeem te waarborgen, moet de nationale belasting, met inbegrip van de desbetreffende belastingtarieven, tegen het einde van de omzettingsperiode van deze richtlijn aan de Commissie worden meegedeeld.
De afwijking mag geen invloed hebben op de externe bestemmingsontvangsten voor het Sociaal Klimaatfonds of, indien vastgesteld overeenkomstig artikel 311, derde alinea, VWEU, op eigen middelen op basis van de veilingopbrengsten uit de emissiehandel in de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren.
(88)
Wil de handel in emissierechten in de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren effectief zijn, dan moeten de emissies met hoge zekerheid en tegen redelijke kosten gemonitord kunnen worden.
Emissies moeten op basis van de tot verbruik uitgeslagen hoeveelheden brandstof en in combinatie met een emissiefactor aan gereglementeerde entiteiten worden toegewezen.
De gereglementeerde entiteiten moeten in staat zijn de sectoren waarin de brandstoffen tot verbruik worden uitgeslagen en de eindgebruikers van de brandstoffen op betrouwbare en nauwkeurige wijze te identificeren en van elkaar te onderscheiden, om ongewenste effecten zoals dubbele lasten te voorkomen.
In het kleine aantal gevallen waarin dubbeltelling tussen emissies in het bestaande EU-ETS en het nieuwe emissiehandelssysteem voor de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren niet kan worden vermeden, of waarin kosten ontstaan als gevolg van het inleveren van emissierechten die niet onder de in Richtlijn 2003/87/EG genoemde activiteiten vallen, moeten de lidstaten dergelijke opbrengsten gebruiken om de onvermijdelijke dubbeltellingen of andere dergelijke kosten buiten de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren te compenseren overeenkomstig het Unierecht.
Daarom moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend om eenvormige voorwaarden te waarborgen ter voorkoming van dubbeltelling en inlevering van emissierechten voor emissies die niet vallen onder het emissiehandelssysteem voor de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren, alsook voor het verstrekken van financiële compensatie.
Om eventuele problemen met dubbeltellingen verder te beperken, moeten de uiterste termijnen voor bewaking en inlevering in het nieuwe emissiehandelssysteem één maand later zijn dan de uiterste termijnen in het bestaande systeem voor vaste installaties en luchtvaart.
Om over voldoende gegevens te beschikken om de totale hoeveelheid emissierechten voor de periode 2028-2030 vast te stellen, moeten de gereglementeerde entiteiten die bij de aanvang van het systeem in 2025 over een vergunning beschikken, hun daarmee samenhangende historische emissies voor 2024 rapporteren.
(89)
Transparantie ten aanzien van koolstofkosten en de mate waarin die aan de consumenten worden doorgerekend, is van groot belang om snelle en kostenefficiënte emissiereducties in alle sectoren van de economie mogelijk te maken.
Dit is met name van belang in een emissiehandelssysteem dat gebaseerd is op upstreamverplichtingen.
Het nieuwe emissiehandelssysteem is bedoeld om gereguleerde entiteiten te stimuleren het koolstofgehalte van de brandstoffen te verminderen en dergelijke entiteiten mogen geen onrechtmatige winsten maken door meer koolstofkosten aan consumenten door te rekenen dan zij hebben opgelopen.
Hoewel de volledige veiling van emissierechten in het kader van het emissiehandelssysteem voor de gebouwensector, de wegvervoerssector en aanvullende sectoren het voorkomen van dergelijke onrechtmatige winsten reeds beperkt, moet de Commissie nagaan in hoeverre gereglementeerde entiteiten de koolstofkosten doorrekenen, zodat onverwachte winsten worden vermeden.
Met betrekking tot hoofdstuk IV bis moet de Commissie, waar mogelijk per type brandstof, jaarlijks verslag uitbrengen over het gemiddelde niveau van de koolstofkosten die aan consumenten in de Unie zijn doorgerekend.
(90)
Het is passend maatregelen te nemen om het potentiële risico van buitensporige prijsstijgingen aan te pakken, die, indien deze prijsstijgingen aan het begin van het nieuwe emissiehandelssysteem bijzonder hoog zijn, de bereidheid van huishoudens en particulieren om in de vermindering van hun broeikasgasemissies te investeren, zou ondermijnen.
Die maatregelen moeten een aanvulling vormen op de waarborgen van de marktstabiliteitsreserve, die in 2019 operationeel is geworden.
Hoewel de koolstofprijs door de markt zal worden blijven bepaald, zullen vrijwaringsmaatregelen door een op regels gebaseerd automatisch mechanisme worden geactiveerd, waarbij emissierechten alleen uit de marktstabiliteitsreserve worden vrijgegeven als aan één of meer concrete activerings­ voorwaarden op basis van de stijging van de gemiddelde emissierechtenprijs wordt voldaan.
Dit aanvullende mechanisme moet ook zeer snel kunnen reageren om buitensporige volatiliteit als gevolg van andere factoren dan veranderde fundamentele marktkenmerken aan te pakken.
De maatregelen moeten aan verschillende niveaus van buitensporige prijsstijgingen worden aangepast, wat zal resulteren in verschillende interventieniveaus.
De Commissie moet nauwlettend toezien op de activeringsvoorwaarden en de maatregelen moeten met spoed door de Commissie worden vastgesteld wanneer aan die voorwaarden is voldaan.
Dit mag geen afbreuk doen aan eventuele begeleidende maatregelen die de lidstaten zouden kunnen nemen om negatieve sociale gevolgen op te vangen.