L 123/2
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
8.5.2023
(3)
Stabilizatory ołowiowe zwiększają stabilność termiczną PCW podczas tworzenia i produkcji wyrobów.
Ponadto chronią PCW przed fotodegradacją.
Przemysł w Unii dobrowolnie stopniowo wycofał z użycia stabilizatory oło­ wiowe stosowane w tworzeniu PCW i w wyrobach z PCW i poinformował, że proces ten zakończył się pomyślnie w 2015 r. (5).
Wyroby z PCW zawierające ołów, w szczególności wyroby budowlane, charakteryzują się długim okresem użytkowania i pozostają w użyciu przez okres dłuższy niż kilkadziesiąt lat, po czym stają się odpadami i mogą zostać poddane recyklingowi, co może doprowadzić do ponownego wprowadzenia ołowiu do produktów za pośrednictwem materiału odzyskiwanego z PCW.
W dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV wykazano, że 90 % szacowanych całkowitych emisji ołowiu z wyrobów z PCW w Unii w 2016 r. można było przypisać importo­ wanym wyrobom z PCW ze względu na stopniowe wycofanie stabilizatorów ołowiowych w Unii.
(4)
Aby ułatwić egzekwowanie proponowanego ograniczenia, należy ograniczyć obecność ołowiu w PCW niezależnie od zamierzonej funkcji.
(5)
5 grudnia 2017 r.
Komitet ds. Oceny Ryzyka („RAC”) Agencji przyjął ostateczną opinię (6), w której wskazał, że ogra­ niczenie zaproponowane przez Agencję jest najwłaściwszym ogólnounijnym środkiem przeciwdziałania stwierdzo­ nemu ryzyku stwarzanemu przez związki ołowiu obecne jako stabilizatory w wyrobach z PCW, biorąc pod uwagę skuteczność i praktyczność ograniczenia takiego ryzyka oraz możliwość jego monitorowania.
(6)
RAC zaproponował wprowadzenie zakazu stosowania jakiegokolwiek stężenia ołowiu w wyrobach z PCW.
RAC zgodził się również z Agencją, że należy wprowadzić odstępstwo w odniesieniu do wyrobów z PCW zawierających PCW z odzysku.
RAC zaproponował jednak ustanowienie wyższych limitów zawartości ołowiu w przypadku nie­ których wyrobów z PCW zawierających twardy i elastyczny PCW z odzysku, odpowiednio na poziomie 2 % i 1 % w/w.
W propozycji tej uwzględniono szacunki, zgodnie z którymi rozwiązanie alternatywne w stosunku do recy­ klingu takich wyrobów, tj. unieszkodliwianie odpadów PCW poprzez ich składowanie i spalanie, doprowadziłoby do zwiększenia emisji do środowiska i nie ograniczyłoby ryzyka.
Różne proponowane limity uwzględniały szacun­ kową średnią zawartość ołowiu w odpadach twardego i elastycznego PCW w 2013 r., spodziewany wpływ na wiel­ kość recyklingu oraz fakt, że wiadomo, iż uwalnianie ołowiu z elastycznego PCW jest wyższe niż w przypadku twar­ dego PCW.
Należycie uwzględniono fakt, że niektóre wyroby mają wysoką zawartość PCW z odzysku, która może osiągnąć 100 % masy PCW w wyrobie końcowym.
(7)
15 marca 2018 r.
Komitet ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych („SEAC”) Agencji przyjął ostateczną opinię (7), w której stwierdził, że ograniczenie zaproponowane przez Agencję, w formie zmienionej przez RAC i SEAC, sta­ nowi najbardziej właściwy ogólnounijny środek przeciwdziałania stwierdzonemu ryzyku pod względem korzyści i kosztów społeczno-gospodarczych.
SEAC doszedł do tego wniosku na podstawie najlepszych dostępnych dowo­ dów, biorąc pod uwagę właściwości ołowiu jako bezprogowej substancji toksycznej i jego wpływ na zdrowie ludzkie oraz przystępność kosztów związanych z proponowanym ograniczeniem.
SEAC wziął pod uwagę fakt, że istnieją odpowiednie rozwiązania alternatywne powszechnie dostępne i już wykorzystywane w Unii.
Uwzględnił również opłacalność ograniczenia.
Ponadto stwierdził, że zapobiegnięcie nawet ograniczonym skutkom dla zdrowia ludz­ kiego polegającym na utracie ilorazu inteligencji byłoby wystarczające do zrównoważenia kosztów ograniczenia.
(8)
SEAC zgodził się z propozycją przedstawioną w dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, że biorąc pod uwagę prognozowane zmiany stężenia ołowiu w PCW z odzysku, stężenie to zmniejszy się w wystarczającym stopniu do lat 2035–2040, aby możliwe było osiągnięcie zgodności wyrobów z PCW zawierających PCW z odzysku z propono­ wanym ogólnym stężeniem granicznym ołowiu na poziomie 0,1 %.
W związku z tym odstępstwo dotyczące niektó­ rych wyrobów z PCW zawierających PCW z odzysku powinno obowiązywać przez 15 lat od wejścia w życie ograni­ czenia.
SEAC stwierdził ponadto, że w celu uwzględnienia niepewności w odniesieniu do przyszłych tendencji dotyczących ilości odpadów PCW przeznaczonych do recyklingu i zawartości w nich ołowiu, okres ten należy pod­ dać ponownej ocenie w ciągu 10 lat od wejścia w życie ograniczenia.
Zgodnie z celem przewidzianym w planie dzia­ łania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym z 2015 r.
(8) w zakresie propagowania nietoksycznych cyklów materiałowych i zachowania wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego Komisja uznała, że okres ten należy poddać ponownej ocenie w ciągu 7,5 roku od wejścia w życie ograniczenia.
(5) Sprawozdanie z postępów VinylPlus z 2017 r., s. 14; zob. https://vinylplus.eu/uploads/downloads/VinylPlus_Progress_Report_2017. pdf.
(6) https://echa.europa.eu/documents/10162/86b00b9e-2852-d8d4-5fd7-be1e747ad7fa (7) https://echa.europa.eu/documents/10162/86b00b9e-2852-d8d4-5fd7-be1e747ad7fa (8) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów.
Zamknięcie obiegu – plan działania UE dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym.
COM/2015/0614 final.