21.4.2023
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
L 107/3
(7)
Przyjmując rozporządzenie (UE) 2021/1119, Unia utrwaliła w prawodawstwie cel polegający na osiągnięciu w całej gospodarce równowagi między antropogenicznymi emisjami gazów cieplarnianych z różnych źródeł a pochłania­ niem przez pochłaniacze gazów cieplarnianych w Unii do 2050 r. oraz, w stosownych przypadkach, na osiągnięciu ujemnych emisji w późniejszym okresie.
W rozporządzeniu tym ustanowiono również wiążący cel Unii w zakresie ograniczenia emisji netto gazów cieplarnianych (emisje po odliczeniu pochłaniania) w Unii o co najmniej 55 % do roku 2030 w porównaniu z poziomami z 1990 r.
Oczekuje się, że do osiągnięcia tego celu przyczynią się wszystkie sektory gospodarki, w tym sektor użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF).
Aby zapewnić podjęcie do 2030 r. dostatecznych działań łagodzących w innych sektorach do 2030 r., wkład pochłania­ nia netto w realizację unijnego celu klimatycznego na 2030 r. ograniczono do 225 mln ton ekwiwalentu CO2.
W kontekście rozporządzenia (UE) 2021/1119 Komisja potwierdziła w odnośnym oświadczeniu, że zamierza zaproponować zmianę rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 (8) zgodnie z ambitnym celem zwiększenia pochłaniania dwutlenku węgla netto przez sektor LULUCF do poziomu powyżej 300 mln ton ekwiwalentu CO2 do 2030 r.
(8)
Aby przyczynić się do realizacji ambitniejszego celu, jakim jest redukcja emisji gazów cieplarnianych netto z co naj­ mniej 40 % do co najmniej 55 % poziomów porównaniu z poziomami z 1990 r., oraz aby zapewnić, by sektor LULUCF wnosił trwały i przewidywalny długoterminowy wkład w realizację unijnego celu neutralności klimatycz­ nej, dla każdego państwa członkowskiego należy określić wiążące cele w zakresie zwiększenia pochłaniania gazów cieplarnianych netto przez sektor LULUCF w okresie od 2026 r. do 2030 r., dzięki czemu w 2030 r. w zbiorczym ujęciu w Unii zostanie osiągnięty cel pochłaniania netto wynoszący 310 mln ton ekwiwalentu CO2.
Metoda stoso­ wana do ustalania krajowych celów na 2030 r. powinna uwzględniać różnicę między celem unijnym a średnimi emi­ sjami i pochłanianiem gazów cieplarnianych z lat 2016, 2017 i 2018 zgłoszonymi przez każde państwo członkow­ skie w swoich danych przedłożonych w 2020 r., oraz odzwierciedlać obecne wyniki sektora LULUCF w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, a także udział każdego państwa członkowskiego w powierzchni gruntów zarządzanych w Unii, z uwzględnieniem zdolności danego państwa członkowskiego do poprawy swoich wyników w tym sektorze poprzez praktyki gospodarowania gruntami lub zmiany sposobu użytkowania gruntów z korzyścią dla klimatu i różnorodności biologicznej.
Osiągnięcie przez państwa członkowskie nadwyżki wobec celów jeszcze bardziej przyczyniłoby się do osiągnięcia unijnych celów klimatycznych.
(9)
Wiążące cele dotyczące zwiększenia ambicji w zakresie emisji i pochłaniania netto gazów cieplarnianych należy określić dla każdego państwa członkowskiego za pomocą trajektorii liniowej.
Trajektoria ta powinna mieć początek w 2022 r. na poziomie średniej emisji gazów cieplarnianych zgłoszonej przez dane państwo członkowskie w latach 2021, 2022 i 2023, a kończyć się w 2030 r. na celu określonym dla tego państwa członkowskiego.
Aby zapewnić wspólne osiągnięcie unijnego celu na 2030 r., przy jednoczesnym uwzględnieniu zmienności emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF w poszczególnych latach, należy w uzupełnieniu krajowego celu na 2030 r. dla każdego państwa członkowskiego ustanowić zobowiązanie do osiągnięcia określonej sumy emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych netto w okresie od 2026 r. do 2029 r. (dalej „pula na lata 2026–2029”).
(10)
Zasady rozliczania określone w art. 6, 7, 8 i 10 rozporządzenia (UE) 2018/841 zostały opracowane, aby określić, na ile wyniki pod względem łagodzenia zmiany klimatu przez sektor LULUCF mogą przyczynić się do osiągnięcia unij­ nego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych netto o 40 % do 2030 r., który to cel nie obejmował sektora LULUCF.
Aby uprościć ramy regulacyjne dla tego sektora, obecnie obowiązujące zasady rozliczania nie powinny mieć zasto­ sowania po 2025 r., a zgodność z krajowymi celami państw członkowskich powinna być weryfikowana na podsta­ wie zgłoszonych emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych.
Zapewniłoby to spójność metodologiczną z dyrek­ tywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9), z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 (10) oraz z nowym celem redukcji emisji gazów cieplarnianych netto co najmniej na poziomie 55 %, obejmującego sektor LULUCF.
(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U.
L 156 z 19.6.2018, s. 1).
(9) Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U.
L 275 z 25.10.2003, s. 32).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emi­ sji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U.
L 156 z 19.6.2018, s. 26).