C 293/40
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
18.8.2023
8.2.
W 2018 r. ponad 80 % zakażeń HIV w Europie Wschodniej dotyczyło osób uzależnionych od narkotyków, zazwyczaj bardzo młodych i głównie kobiet.
Młode kobiety są bardziej dotknięte problemem niż mężczyźni, w tym ze względu na prostytucję, która jest ściśle powiązana z używaniem narkotyków.
Lokalne epidemie HIV udokumentowano również wśród zmarginalizowanych populacji osób przyjmujących narkotyki dożylnie w Europie Zachodniej. 8.3.
Wśród więźniów odnotowuje się wyższy odsetek osób, które przyjmują narkotyki, i panują wśród nich bardziej szkodliwe wzorce przyjmowania narkotyków niż wśród ogółu społeczeństwa, w tym przyjmowanie pozajelitowe, co sprawia, że narkomani poddani karze pozbawienia wolności są szczególnie podatni na zagrożenia. 8.4.
Osoby uzależnione od narkotyków mają słaby dostęp do badań i istnieje większe prawdopodobieństwo, że otrzymają późną diagnozę.
Nawet we Włoszech osoby uzależnione od narkotyków poddane badaniu na obecność HIV stanowiły niski odsetek wszystkich osób korzystających z lokalnych usług dotyczących uzależnień i przy braku objawów związanych z HIV rzadko oferuje się badania na obecność HIV. 8.5.
Dostęp do leczenia dla osób zażywających narkotyki jest niezaprzeczalnie bardzo niski, choć różni się w zależności od kraju.
Ogólnie szacuje się, że jedynie 8 % osób uzależnionych od narkotyków jest objętych leczeniem antyretrowirusowym, a wśród wszystkich osób leczonych tylko 20 % to osoby uzależnione od narkotyków.
W porównaniu z osobami żyjącymi z HIV wśród ogółu społeczeństwa osoby uzależnione od narkotyków mają również mniejsze prawdopodobieństwo osiągnięcia supresji wiremii.
Wynika to z faktu, że mniejszy odsetek osób uzależnionych od narkotyków konsekwentnie poddaje się leczeniu i często osoby te całkowicie zaprzestają leczenia.
Prowadzi to do wyższego ryzyka zgonu z powodu AIDS wśród populacji osób uzależnionych od narkotyków i zakażonych wirusem HIV. 8.6.
Programy mające na celu skuteczniejsze dotarcie do osób uzależnionych od narkotyków są niezbędne, abyśmy mogli dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie powszechnego dostępu do leczenia HIV, zarówno w Europie, jak i poza nią. 9.
Mężczyźni mający kontakty seksualne z mężczyznami (MSM) 9.1.
Ogólnie rzecz biorąc, wśród mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami (MSM) ryzyko zakażenia wirusem HIV jest 27 razy większe niż w przypadku ogółu społeczeństwa (6).
Niektóre czynniki biologiczne ułatwiają zakażenie się wirusem HIV.
Większość MSM zakaża się HIV przez seks analny bez zabezpieczenia, co stanowi najbardziej ryzykowny sposób zarażenia wirusem HIV w porównaniu z innymi praktykami seksualnymi.
W tej grupie ludności duża liczba partnerów seksualnych i powszechne stosowanie substancji psychoaktywnych, w tym narkotyków przyjmowanych dożylnie (co często oznacza wykonywanie czynności seksualnych pod wpływem środków odurzających), mogą również przyczynić się do wysokiej częstości występowania HIV. 9.2.
Rosnąca dostępność leczenia antyretrowirusowego, która ogólnie doprowadziła do znacznego spadku rozprzestrzeniania się HIV, nie przyniosła takiego samego skutku w przypadku MSM.
Wręcz przeciwnie, w ostatnich latach w wielu krajach zachodnich odnotowano wzrost częstości występowania HIV w tej populacji (7), a także stopniowy wzrost odsetka przypadków przypisywanych przeniesieniu wirusa przez MSM. 9.3.
Prezerwatywy pomagają zapobiegać przenoszeniu HIV i innych zakażeń przenoszonych drogą płciową; jednak korzystanie z prezerwatyw nie jest rozpowszechnione ze względu na bariery kulturowe, edukacyjne i związane z zaopatrzeniem, które odzwierciedlają różne konteksty społeczne i dotyczące świadczeń zdrowotnych. 9.4.
W wielu krajach i w wielu indywidualnych okolicznościach istnieją różne bariery w dostępie do narzędzi profilaktycznych ze względu na stygmatyzację, homofobię i dyskryminację, co utrudnia dostęp do usług zdrowotnych i odpowiednich informacji.
W wielu przypadkach represyjne prawo karne penalizuje mające kontakty seksualne z osobami tej samej płci, zmuszając je do zejścia do podziemia i ukrywania orientacji seksualnej lub, co gorsza, tożsamości.
Nawet jeżeli przepisy nie są jawnie dyskryminujące, stygmatyzacja i strach zniechęcają ludzi do korzystania z usług związanych z HIV, co sprawia, że nie są oni świadomi dostępnych narzędzi zapobiegania zakażeniu wirusem HIV. 9.5.
Stygmatyzacja ma również wpływ na dostęp do badań i diagnostyki.
Wielu MSM zgłasza obawy przed osądem pracowników opieki zdrowotnej i zwleka z badaniem, co często prowadzi do późnych diagnoz.
Brak świadomości statusu zakażenia oznacza, że nie mają oni dostępu do leków antyretrowirusowych, które nie tylko wpływają na zdrowie zainteresowanych osób, ale też zmniejszają ryzyko przeniesienia wirusa na partnerów seksualnych.
(6)
(7)
Choć ryzyko zakażenia wirusem HIV jest wyższe w przypadku MSM na całym świecie, wskaźniki zakażeń różnią się w zależności od obszaru geograficznego: MSM odpowiadają za 50 % wszystkich nowo zgłoszonych przypadków HIV w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej, 47 % przypadków zgłoszonych w Ameryce Łacińskiej, ok.
20 % w Europie Wschodniej, Azji, na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej oraz 12 % w Afryce.
W Europie Zachodniej liczba osób zakażonych wirusem HIV wśród MSM wzrosła w latach 2010–2014 o prawie 20 %.
Wśród mężczyzn we Włoszech większość nowych diagnoz HIV dotyczy MSM.