C 264/18
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
27.7.2023
Εικόνα 2 – Παράδειγμα πορείας προσαρμογής για τη διαχείριση των υδάτινων πόρωνq
Πηγή: Kingsborough et al., 2016. — Μέσα που μπορούν να παρέχουν τρόπους υλοποίησης και ενσωμάτωσης, δηλ.
ενσωμάτωσης της προσαρμογής σε άλλες τομεακές πολιτικές και μέσα.
Η προσαρμογή δεν πρέπει να διαχωρίζεται από τις υφιστάμενες πολιτικές.
Ως εκ τούτου, θα πρέπει να προωθηθεί η δημιουργία συνδέσμων μεταξύ της προσαρμογής και των υφιστάμενων μέσων.
Θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι συνέργειες με τις υφιστάμενες εθνικές πολιτικές και εργαλεία.
Τα κύρια μέσα που μπορούν να αξιοποιηθούν ως τρόποι ενσωμάτωσης της προσαρμογής είναι τα ακόλουθα: νομοθεσία, υφιστάμενες στρατηγικές, πρότυπα, εργαλεία σχεδιασμού, πλαίσια αξιολόγησης, προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης, δίκτυα και ομάδες εργασίας.
Ωστόσο, η εν λόγω ενσωμάτωση της προσαρμογής δεν θα πρέπει να περιορίζεται μόνο στον καθορισμό στόχων, επιλογών και δράσεων ανά τομέα στο πλαίσιο της στρατηγικής προσαρμογής.
Ως ορθή πρακτική θεωρείται η εξέταση της συνοχής όλων των σχετικών μέτρων με τις επιδιώξεις και τους στόχους προσαρμογής καθώς και με τη συμβολή κάθε πολιτικής στις λύσεις προσαρμογής.
Ένα παράδειγμα ορθής πρακτικής εξετάζεται στο πλαίσιο κειμένου του παραδείγματος 4.
Η μακροοικονομική δημοσιονομική πτυχή της προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή αποτελεί σημαντικό οριζόντιο τομέα πολιτικής.
Η κλιματική αλλαγή έχει μακροοικονομικές δημοσιονομικές επιπτώσεις, καθότι επηρεάζει τόσο τις δημόσιες δαπάνες όσο και τα δημόσια έσοδα.
Ωστόσο, τα εθνικά δημοσιονομικά πλαίσια στα κράτη μέλη της ΕΕ αντικατοπτρίζουν τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής και τους σχετικούς δημοσιονομικούς κινδύνους σε περιορισμένο μόνο βαθμό, κυρίως με δημοσιονομικές ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση του κόστους των καταστροφών που σχετίζονται με το κλίμα.
Για τη βελτίωση της δημοσιονομικής/χρηματοοικονομικής ανθεκτικότητας στην κλιματική αλλαγή, μπορεί να βελτιωθεί ο βαθμός στον οποίο λαμβάνονται υπόψη οι δημοσιονομικοί κίνδυνοι και οι ζημίες που σχετίζονται με το κλίμα στο πλαίσιο του δημοσιονομικού σχεδιασμού, της διακυβέρνηση και του θεσμικού συστήματος.
Στην επίτευξη του εν λόγω στόχου μπορούν να συμβάλουν οι πολιτικές προσπάθειες για τη μείωση του χάσματος προστασίας από την κλιματική αλλαγή, δηλ. το ποσοστό των ανασφάλιστων ζημιών, δεδομένου ότι μπορούν να περιορίσουν το δημοσιονομικό κόστος της κλιματικής αλλαγής και, ως εκ τούτου, να συμβάλλουν στη διαφύλαξη πόρων για επενδύσεις στην προσαρμογή.
Ένας άλλος εξέχων τομέας πολιτικής ιδιαίτερης σημασίας για την υλοποίηση και την ενσωμάτωση της προσαρμογής είναι η διαχείριση του κινδύνου καταστροφών και ο ρόλος της πολιτικής προστασίας.
Οι αρχές πολιτικής προστασίας δεν είναι μόνο οι πρώτες που αντιδρούν στα αναμενόμενα και αυξανόμενης σοβαρότητας γεγονότα καταστροφών που σχετίζονται με το κλίμα (πλημμύρες, θύελλες, δασικές πυρκαγιές κ.λπ.) αλλά είναι επίσης αρμόδιες για την αντιμετώπιση ενός ευρύτερου φάσματος κινδύνων καταστροφών καθώς αντιμετωπίζουν και άλλες φυσικές καταστροφές (π.χ. σεισμούς, ηφαιστειακές εκρήξεις) καθώς και τεχνολογικούς και κοινωνικούς κινδύνους (π.χ. κυβερνοαπειλές, υβριδικές απειλές, βιομηχανικά ατυχήματα).
Σημαντικές είναι οι στενές συνέργειες κατά την κατάρτιση σχεδίων δράσης και την υλοποίηση, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την κατανομή των πόρων για μέτρα προσαρμογής και πρόληψης και τις παραμέτρους οικονομικής ανθεκτικότητας.
Τα μέτρα προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή και τα μέτρα πρόληψης καταστροφών όσον αφορά τους κινδύνους που σχετίζονται με το κλίμα αναμένεται να είναι σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα.
Ωστόσο, είναι εξίσου σημαντικό να εξεταστούν και άλλες πτυχές της πρόληψης καταστροφών προκειμένου να διασφαλιστούν οι περισσότερες δυνατές συνέργειες μεταξύ των μέτρων (π.χ. προσαρμογή των κτιρίων στην κλιματική αλλαγή, λαμβάνοντας επίσης υπόψη τη σεισμική ασφάλεια, κατά περίπτωση) καθώς και η εξέταση της αρχής της «μη πρόκλησης ζημίας» και της ακατάλληλης προσαρμογής υπό το ευρύτερο πρίσμα της ανθεκτικότητας στις καταστροφές και της κοινωνικής ανθεκτικότητας.