C 253/30
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
18.7.2023
Lata charakteryzujące się niską wilgotnością i niewielkimi opadami deszczu sprzyjają wzrostowi produktu objętego ChOG „Asparago verde di Canino”, którego korzeniom szkodzi zatrzymywanie się wilgoci, a liściom – wody, mogące być przyczyną chorób grzybiczych rośliny.
Roczne temperatury są dość jednolite, ze średnimi miesięcznymi zbliżo­ nymi do 16 °C; średnie wartości minimalne i maksymalne wynoszą odpowiednio około 11 °C i 22 °C, przy czym naj­ zimniejsze miesiące przypadają na styczeń i luty, a minimalne temperatury prawie nie osiągają wartości bezwzględ­ nych poniżej 0 °C.
Najcieplejsze miesiące to lipiec i sierpień, podczas których maksymalne temperatury mogą osiągnąć wartości bezwzględne wynoszące około 32 °C.
Opady na tym obszarze są również niezwykle jednolite, ze średnimi skumulowanymi rocznymi opadami w ostatnich latach przekraczającymi nieco 472 mm.
Opady koncen­ trują się w okresie jesienno-zimowym, natomiast okres suchy przypada na miesiące letnie.
Na szczególną uwagę zasługuje również wykorzystanie energii geotermalnej przy uprawie pod osłonami.
Korzenie są ogrzewane za pomocą podziemnych rur, w których krąży ciepła woda z warstw powierzchniowych.
W okresie zimowym jadalną część rośliny chronią tunele z polietylenu umożliwiające utrzymanie ciepłego mikroklimatu, który jest idealny dla szparagów.
„Asparago verde di Canino” ma prestiżową, choć stosunkowo krótką historię.
Jego sukces komercyjny i związek z obszarem sięgają początku lat 80.
XX wieku, kiedy to rozwinięto pierwsze umiejętności w zakresie nowoczesnej uprawy szparagów.
Pierwszą szparagarnię o powierzchni 9 hektarów, na których uprawiano zielone szparagi, zało­ żono w 1980 r.
Nowa uprawa zachęciła do opracowania odpowiednich narzędzi do zbierania zielonych szparagów i sprawiła, że szczególną uwagę poświęcono ręcznym metodom zbioru, ponieważ natychmiast zrozumiano, że etap ten jest ważny „nie tylko dla jakości pędów, ale także dla przyszłej produkcji.
[...] Aby uzyskać delikatne pędy z ciasno przylegającymi podsadkami, konieczne było sprawne przeprowadzenie zbiorów, które [musiały] odbywać się codziennie przez cały okres pełnej produkcji, bez dwudniowych przerw na etapie początku i końca zbiorów” (Saccardo F., Temperini O., Asparago: tecnica agronomica e scelta varietale, w Arsial (red.), Esperienze sulla coltivazione dell'asparago nel Lazio, 2004, s. 17).
Następnie, w celu wydłużenia sezonu produkcyjnego, a tym samym czasu obecności na rynku, producenci z powo­ dzeniem eksperymentowali z przymusową uprawą z wykorzystaniem ciepłej wody dzięki obecności źródeł termal­ nych na równinie Paglieto.
Korzystne warunki glebowo-klimatyczne, które zapewniają optymalne warunki do uprawy szparagów, dały początek nowej rzeczywistości rolniczej w gminie Canino (w Innovazione e agricoltura, 2, nr 2, 1999, s. 36–39; L'Informatore agrario, nr 50, 2001, s. 45).
„Asparago verde di Canino” jest ceniony ze względu na konsystencję, smak i brak odpadów, w zawiązku z czym jest nazywany „mangiatutto” (spożywany w całości).
Tak określono go w przewodniku Frutta e ortaggi in Italia wydanym przez Italian Touring Club, wymieniając go jednocześnie wśród najbardziej cenionych odmian w całym kraju (Cabrini L., Malerba F., Frutta e ortaggi in Italia, TCI, Mediolan, 2005, s. 49).
Mianem „mangiatutto” (spożywany w całości) określono go również w tomie 1001 specialità della cucina italiana da provare almeno una volta nella vita, w którym figu­ ruje wśród produktów wysokiej jakości z regionu Lacjum (Machado A., Prete C., Newton Compton, 2015, s. 297–299).
Produkt ten uznaje się za jeden z najważniejszych produktów z Tuscii, w tym w dziennikach, w których zwraca się szczególną uwagę na kwestię żywności, takich jak La Repubblica (repubblica.it/cronaca/2013/04/26/), Cor­ riere della Sera (viaggi.corriere.it/weekend/), Libero, Quotidiano.net (.quotidiano.net/viaggiesapori/), il Tempo (tempo. it/i-consigli-di-fuoriporta/2017/04/21/) czy w czasopismach kulinarnych, takich jak Mondo Mangiare (mangiare. moondo.info).
W 2006 r. „Asparago verde di Canino” włączono do projektu Leader Plus 2000/2006 – Gal degli Etruschi jako jeden z produktów „mających dużą zdolność identyfikacji” z terytorium i który, choć nie jest produktem „objętym jakąkol­ wiek formą publicznego uznania (ChNP, ChOG, IGT itp.), ma duże znaczenie dla niektórych gmin w regionie, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym”.