C 253/30
EL
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
18.7.2023
Τα καλοκαίρια που δεν είναι υπερβολικά υγρά και βροχερά είναι ευνοϊκά για το προϊόν ΠΓΕ «Asparago verde di Canino», που οι ρίζες του αποστρέφονται τα εδάφη με υγρασία και το φύλλωμά του το νερό, συνθήκες οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν κρυπτογαμικές ασθένειες.
Οι ετήσιες θερμοκρασίες είναι αρκετά ομοιόμορφες, καθώς οι μέσες μηνιαίες τιμές ανέρχονται περίπου σε 16 °C· οι μέσες ελάχιστες και μέγιστες τιμές ανέρχονται περίπου σε 11 °C και 22 °C αντίστοιχα, ενώ οι ψυχρότεροι μήνες είναι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, κατά τους οποίους οι ελάχιστες θερμοκρασίες σπάνια πέφτουν κάτω από το μηδέν· οι θερμότεροι μήνες είναι ο Ιούλιος και ο Αύγουστος, κατά τους οποίους οι μέγιστες θερμοκρασίες ανέρχονται περίπου στους 32 °C σε απόλυτες τιμές.
Οι βροχοπτώσεις στην περιοχή παρουσιάζουν επίσης έντονη ομοιομορφία και τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζονται από αθροιστικό ετήσιο μέσο όρο λίγο μεγαλύτερο από 472 mm.
Οι βροχοπτώσεις εκδηλώνονται κυρίως κατά την φθινοπωρινή-χειμερινή περίοδο, ενώ η ξηρή περίοδος συμπίπτει με τους καλοκαιρινούς μήνες.
Θα πρέπει επίσης να γίνει ειδική αναφορά στη χρήση της γεωθερμικής τεχνολογίας για την παραγωγή υπό κάλυψη.
Οι ρίζες θερμαίνονται μέσω σωλήνων βυθισμένων στο έδαφος στους οποίους ρέει ζεστό νερό προερχόμενο από πηγές υπόγειων υδάτων.
Τον χειμώνα, το βρώσιμο τμήμα προστατεύεται σε τούνελ πολυαιθυλενίου.
Με τον τρόπο αυτόν διατηρείται ένα θερμό μικροκλίμα, το οποίο είναι ιδανικό για τα σπαράγγια.
Η ιστορία του προϊόντος «Asparago verde di Canino» είναι σχετικά πρόσφατη αλλά ένδοξη.
Η εμπορική επιτυχία του και ο δεσμός του με την περιοχή ανάγονται χρονικά στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Την εποχή εκείνη αναπτύχθηκε η αρχική τεχνογνωσία στη λειτουργία των σύγχρονων εκμεταλλεύσεων σπαραγγιών.
Η πρώτη εκμετάλλευση σπαραγγιών δημιουργήθηκε το 1980 και είχε συνολική έκταση εννέα εκταρίων στην οποία καλλιεργούνταν πράσινα σπαράγγια.
Η νέα αυτή μέθοδος καλλιέργειας οδήγησε στην ανάπτυξη κατάλληλων εργαλείων για τη συγκομιδή των πράσινων σπαραγγιών, ενώ ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στις μεθόδους χειρωνακτικής συγκομιδής, καθώς έγινε αμέσως αντιληπτό ότι το στάδιο αυτό ήταν σημαντικό «όχι μόνο για την ποιότητα των βλαστών, αλλά και για τη μελλοντική παραγωγή. [...] Για την παραγωγή τρυφερών βλαστών με σφικτά κλειστά βράκτια φύλλα, ήταν απαραίτητη η συχνή συγκομιδή, σε καθημερινή βάση κατά την περίοδο της μέγιστης παραγωγής και τουλάχιστον κάθε δύο ημέρες στην αρχή και στο τέλος της περιόδου συγκομιδής» (Saccardo F., Temperini O., Asparago: tecnica agronomica e scelta varietale [Σπαράγγι: καλλιεργητικές τεχνικές και επιλογή ποικιλιών], στο (επιμέλεια) ARSIAL [Περιφερειακή υπηρεσία γεωργικής ανάπτυξης και καινοτομίας στο Λάτσιο], Esperienze sulla coltivazione dell’asparago nel Lazio [Πείρα στην καλλιέργεια σπαραγγιών στο Λάτσιο], 2004, σ. 17).
Στη συνέχεια, σε μια προσπάθεια να επιμηκυνθεί η περίοδος παραγωγής και το προϊόν να διατίθεται στην αγορά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, οι παραγωγοί ξεκίνησαν ένα επιτυχημένο πείραμα εξαναγκασμένης καλλιέργειας με χρήση ζεστού νερού, χάρη στην παρουσία ιαματικών πηγών στην πεδιάδα του Paglieto.
Ο ευτυχής συνδυασμός εδαφικών και κλιματικών συνθηκών, που δημιούργησε τις βέλτιστες συνθήκες καλλιέργειας για τα σπαράγγια, άλλαξε το πρόσωπο της γεωργικής δραστηριότητας στον δήμο Canino (βλ.
Innovazione e agricoltura [Καινοτομία και γεωργία], 2, αριθ.
2, 1999, σ.
36-39· L’Informatore agrario [Γεωργικός ανταποκριτής], αριθ.
50, 2001, σ.
45).
Το προϊόν «Asparago verde di Canino» εκτιμάται για την υφή, τη γεύση και για το γεγονός ότι ολόκληρος ο μίσχος του είναι βρώσιμος, στοιχείο στο οποίο οφείλει την κοινή ονομασία του «mangiatutto».
Με αυτήν την ονομασία περιγράφεται στον οδηγό Frutta e ortaggi in Italia [Φρούτα και λαχανικά της Ιταλίας], έκδοση του Touring Club Italiano, ο οποίος το κατατάσσει μεταξύ των πλέον αγαπημένων ποικιλιών σε εθνικό επίπεδο (Cabrini L., Malerba F., Frutta e ortaggi in Italia, TCI, Μιλάνο 2005, σ. 49).
Περιγράφεται και πάλι ως «mangiatutto» στο βιβλίο με τίτλο «1001 Specialità della cucina italiana da provare almeno una volta nella vita» [1001 σπεσιαλιτέ της ιταλικής κουζίνας που πρέπει να δοκιμάσετε τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σας], όπου αναφέρεται ως ένα από τα ξεχωριστά προϊόντα της περιφέρειας του Λάτσιο (Machado A., Prete C., Newton Compton, 2015, σ.
297-299).
Πράγματι, το εν λόγω προϊόν αναγνωρίζεται ως ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της περιοχής Tuscia, όπως πιστοποιείται από τις στήλες γαστρονομίας των La Repubblica (repubblica.it/cronaca/2013/04/26/), Corriere della Sera (viaggi. corriere.it/weekend/), Libero, Quotidiano.net (.quotidiano.net/viaggiesapori/), il Tempo (tempo.it/i-consigli-difuoriporta/2017/04/21/) και από περιοδικά μαγειρικής όπως το Mondo Mangiare (mangiare.moondo.info).
Το 2006 το προϊόν «Asparago verde di Canino» συμπεριλήφθηκε στο έργο Leader Plus 2000/2006 — Gal degli Etruschi [ετρουσκική ομάδα τοπικής δράσης] μεταξύ των προϊόντων που «μπορούν να ταυτιστούν σε μεγάλο βαθμό» με την περιοχή και, παρότι επρόκειτο για προϊόν το οποίο δεν διέθετε «δημόσια αναγνώριση οποιασδήποτε μορφής (ΠΟΠ, ΠΓΕ, IGT κ.λπ.), έχει ιδιαίτερη σημασία για ορισμένους δήμους της περιοχής από ποσοτική και ποιοτική άποψη».