PL
C 235/70
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
3.7.2023
Żądania Strona skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2023/340 z dnia 8 grudnia 2022 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/118 w odniesieniu do środków ochronnych na obszarach Sylter Aussenriff, Borkum-Riffgrund, Doggerbank i Östliche Deutsche Bucht oraz na obszarach Klaverbank, Friese Front i Centrale Oestergronden (1), — obciążenie pozwanej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty. 1.
Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów Zdaniem strony skarżącej zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust.
4 traktatu UE.
W szczególności: — Zaskarżonemu rozporządzeniu nie przyświeca uzasadniony cel w odniesieniu do ochrony typu siedliska „rafy” (kod 1170) zamierzonej przez to rozporządzenie.
Przyjęta przez Niemcy definicja typu siedliska „rafy” wymienionego w załączniku I do dyrektywy siedliskowej jest zbyt niedokładna.
Komisja niesłusznie nie zakwestionowała tej definicji. — Obszary objęte ograniczeniami dotyczącymi rybołówstwa ustanowionymi w zaskarżonym rozporządzeniu zostały określone zbyt szeroko i wykraczały poza to, co jest konieczne do ochrony siedlisk. — W zakresie, w jakim celem rozporządzenia jest ochrona biotopu „Bogate gatunkowo obszary żwiru, grubego piasku i żwiru muszlowego [w strefie morskiej i przybrzeżnej]”, zdaniem strony skarżącej nie zostało nawet wykazane, że ograniczenia dotyczące rybołówstwa są konieczne do ochrony tego biotopu. — Ocena odpowiedniości ograniczeń dotyczących rybołówstwa ustanowionych w zaskarżonym rozporządzeniu nie jest w ogóle możliwa, ponieważ przedłożone przez Niemcy podstawy techniczne dotyczące środków zarządzania są już niewystarczające.
Komisja niesłusznie ich nie zakwestionowała. — Ponadto we wschodniej części Sylter Außenriffs przewidziano wyjątki od określonych ograniczeń połowowych w odniesieniu do tradycyjnych połowów garneli, lecz nie przewidziano ich w odniesieniu do innych technik połowów, które mają porównywalnie niewielki wpływ na siedliska. — Co więcej, zamknięcia 55 % Amrumbank nie można uzasadnić przynajmniej w odniesieniu do połowów garneli.
Skutki połowów garneli dla piaszczystego podłoża zostały wystarczająco zbadane w różnych projektach badawczych.
Istotne skutki dla siedliska „piaszczyste ławice podmorskie” są zatem wykluczone. — W odniesieniu do części Sylter Außenriff nieobjętej ograniczeniami połowowymi nie wydaje się istnieć techniczne uzasadnienie, co podważa ograniczenia połowowe w odniesieniu do tego obszaru jako całości. 2.
Zarzut drugi dotyczący niewłaściwości W zakresie, w jakim przedmiotem rozporządzenia delegowanego jest ochrona biotopu „Bogate gatunkowo obszary żwiru, grubego piasku i żwiru muszlowego”, zdaniem strony skarżącej nie jest to objęte ramami kompetencyjnymi określonymi w art. 11 ust.
2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 (2) w związku z art. 13 ust.
4 dyrektywy 2008/56/WE (3), ponieważ biotop ten nie został ujęty w krajowym programie środków ani nie wchodzi w zakres obszarów chronionych, o których mowa w art. 13 ust.
4 dyrektywy 2008/56/WE.
(1) (2) (3)
Dz.U. 2023, L 48, s. 1.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. 2013, L 354, s. 22).
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. 2008, L 164, s. 19).