PL
3.7.2023
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 235/17
— Część druga: w pkt 186–192 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo dokonując wykładni art. 107 ust.
1 TFUE, w szczególności w odniesieniu do zastosowania kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, odrzucając znaczenie analiz rentowności ex ante odtworzonych ex post w oparciu o dostępne dane i rozwój sytuacji możliwy do przewidzenia w chwili podjęcia decyzji o przyjęciu środka. — Część trzecia: w pkt 179–185 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo dokonując wykładni art. 107 ust.
1 TFUE, w szczególności w odniesieniu do zastosowania kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej i rodzaju dowodów wymaganych do zastosowania tego kryterium.
Ponadto w pkt 182 i 184 zaskarżonego wyroku Sąd uchybił obowiązkowi uzasadnienia przedstawiając niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie. — Część czwarta: w pkt 186–192 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo dokonując wykładni art. 107 ust.
1 TFUE, w szczególności w odniesieniu do stosowania zasady podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej oraz znaczenia czynników pojawiających się po podjęciu środka.
Sąd nie dokonał bowiem rozróżnienia między czynnikami, które pojawiły się po przyjęciu środka, a badaniami i analizami ekonomicznymi, które zostały przeprowadzone po przyjęciu tego środka, ale opierają się na informacjach dostępnych i rozwoju sytuacji możliwym do przewidzenia w chwili wydania decyzji o przyjęciu środka.
Ponadto w pkt 196 i 197 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie przedstawił i zinterpretował decyzję Komisji (UE) 2021/1428 z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.31662. — Część piąta: w pkt 193 i 195 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo dokonując wykładni art. 107 ust.
1 TFUE, uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia przedstawiając niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie, błędnie przedstawił i zinterpretował decyzję Komisji (UE) 2021/1428 z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.31662.
Wreszcie Sąd w sposób niedopuszczalny rozszerzył wnioski wyciągnięte w odniesieniu do umów z 2008 r. na aneksy do tych umów z 2010 r.
Ustalenia zawarte w pkt 170–198 zaskarżonego wyroku dotyczą wyłącznie umów z 2008 r.
Tymczasem pkt 199 i pkt 1 zaskarżonego wyroku dotyczą wyłącznie umów z 2010 r.
Jednakże pkt 199 i pkt 1 sentencji tego wyroku odnoszą się również do aneksów do tych umów z 2010 r.; odniesienia te nie są poparte ustaleniami zawartymi w zaskarżonym wyroku.
Dlatego zaskarżony wyrok jest wadliwy z powodu braku uzasadnienia.
(1)
Dz.U. 2021, L 308, s. 1.
Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lutego 2023 r. w sprawie T-522/20, Carpatair/Komisja, wniesione w dniu 17 kwietnia 2023 przez Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt.
(Wizz Air Hungary Zrt.)
(Sprawa C-245/23 P) (2023/C 235/21) Język postępowania: angielski Strony Strona wnosząca odwołanie: Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt.
(Wizz Air Hungary Zrt.) (przedstawiciele: E. Vahida, avocat, S. Rating, abogado, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος) Druga strona postępowania: Carpatair SA, Komisja Europejska, Societatea Naţională „Aeroportul Internaţional Timişoara – Traian Vuia” SA (AITTV)
Żądania strony wnoszącej odwołanie Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o: — uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-522/20 Carpatair SA/Komisja Europejskiej;