NL
C 235/70
Publicatieblad van de Europese Unie
3.7.2023
Conclusies De verzoekende partij verzoekt het Gerecht: — gedelegeerde verordening (EU) 2023/340 van de Commissie van 8 december 2022 tot wijziging van gedelegeerde verordening (EU) 2017/118 wat betreft instandhoudingsmaatregelen op het Sylter Aussenriff, de Borkum-Riffgrund, de Doggerbank en de Östliche Deutsche Bucht, en op de Klaverbank, het Friese Front en de Centrale Oestergronden (1) nietig te verklaren; — verweerster te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan. 1.
Eerste middel: schending van de Verdragen Volgens verzoekster schendt de bestreden verordening het in artikel 5, lid 4, VEU vervatte evenredigheidsbeginsel.
In het bijzonder: — streeft de bestreden verordening geen rechtmatig doel na met betrekking tot de door deze verordening beoogde bescherming van het habitattype “riffen” (code 1170).
De door Duitsland gehanteerde definitie van het habitattype “rif” in bijlage I bij de habitatrichtlijn is te vaag.
De Commissie heeft deze definitie ten onrechte niet getoetst. — zijn de gebieden waarop de bij de bestreden verordening opgelegde visserijbeperkingen van toepassing zijn te ruim afgebakend en gaan zij verder dan nodig is om de habitats te beschermen. — voor zover het besluit strekt tot bescherming van een biotoop van het type “soortenrijke grindgebieden, grofzandgebieden en schelpengrindgebieden in zee- en kustgebieden”, is volgens verzoekster niet aangetoond dat visserijbeperkingen noodzakelijk zijn om dit biotooptype te beschermen. — is een onderzoek naar de geschiktheid van de in de bestreden verordening vastgestelde visserijbeperkingen niet eens mogelijk, aangezien de door Duitsland overgelegde deskundige grondslag voor de beheersmaatregelen reeds gebrekkig is.
De Commissie heeft deze ten onrechte niet getoetst. — worden bovendien in het oostelijke deel van het Sylter Aussenriff uitzonderingen op bepaalde visserijbeperkingen toegestaan voor de traditionele krabbenvangst, maar niet voor andere vistechnieken die een vergelijkbare geringe invloed op habitats hebben. — kan daarenboven de sluiting van 55 % van de Amrum Bank niet worden gerechtvaardigd, althans wat de krabbenvangst betreft.
De effecten van krabbenvangst op zandbodems zijn voldoende nagegaan in verschillende onderzoeksprojecten.
Significante effecten op het habitattype zandbanken zijn in zoverre uitgesloten. — is voor het vrijstellen van visserijbeperkingen van deel van het Sylter Aussenriff geen deskundige rechtvaardiging te vinden en dit stelt de visserijbeperkingen voor het gehele gebied ter discussie. 2.
Tweede middel: Onbevoegdheid Voor zover de bestreden gedelegeerde verordening betrekking heeft op de bescherming van een biotoop van het type “soortenrijke grindgebieden, grofzandgebieden en schelpengrindgebieden”, valt dit volgens verzoekster niet binnen het bevoegdheidskader van artikel 11, lid 2, van verordening (EU) nr.
1380/2013 (2) juncto artikel 13, lid 4, van richtlijn 2008/56/EG (3), aangezien dit biotooptype niet is opgenomen in een nationaal programma van maatregelen en voor het overige niet valt onder de in artikel 13, lid 4, van richtlijn 2008/56/EG bedoelde beschermde gebieden.
(1) (2)
(3)
PB 2023, L 48, blz. 1.
Verordening (EU) nr.
1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 inzake het gemeenschappelijk visserijbeleid, tot wijziging van verordeningen (EG) nr.
1954/2003 en (EG) nr.
1224/2009 van de Raad en tot intrekking van verordeningen (EG) nr.
2371/2002 en (EG) nr.
639/2004 van de Raad en besluit 2004/585/EG van de Raad (PB 2013, L 354, blz. 22).
Richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (Kaderrichtlijn mariene strategie) (PB 2008, L 164, blz.
19).