3.7.2023
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
C 235/47
Conclusies De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht: — het besluit van de Commissie van 6 februari 2013 waarbij hun verzoek tot interne herziening is afgewezen, nietig te verklaren; — de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.
Middelen en voornaamste argumenten Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen 14 middelen aan. 1.
Het besluit van de Commissie van 6 februari 2023 (hierna: “bestreden besluit”) geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten bij de uitlegging van artikel 19, lid 1, onder f), van verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad (1) met betrekking tot het voorschrift volgens hetwelk technische screeningscriteria (“TSC’s”) gebaseerd moeten zijn op sluitend wetenschappelijk bewijs en op het voorzorgsbeginsel.
Met betrekking tot nucleaire activiteiten 2.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten waar het de stelling afwijst dat de TSC’s voor kernenergie niet voldoen aan het vereiste van “beste prestaties in de sector” in de zin van artikel 10, lid 2, onder a), van verordening 2020/852. 3.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten doordat het bezwaar wordt afgewezen dat de criteria in gedelegeerde verordening (EU) 2022/1214 (2) van de Commissie niet verenigbaar zijn met artikel 10, lid 2, van verordening 2020/852 (“transitie naar een klimaatneutrale economie”). 4.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten doordat het bezwaar wordt afgewezen dat kernenergie niet substantieel bijdraagt aan de adaptie aan klimaatverandering in de zin van artikel 11, lid 1, onder a), van verordening 2020/852. 5.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting, bevat beoordelingsfouten en/of is onvoldoende gemotiveerd waar het de stelling afwijst dat nucleaire activiteiten niet voldoen aan het vereiste van “geen ernstige afbreuk doen” in de zin van de artikelen 3, 9 en 17 van verordening 2020/852. 6.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten en/of is onvoldoende gemotiveerd doordat het bezwaar wordt afgewezen dat er sprake was van een inbreuk op het vereiste van minimumgaranties voor nucleaire activiteiten in de zin van artikel 3, onder c), en artikel 18 van verordening 2020/852.
Met betrekking tot activiteiten op het gebied van fossiel gas 7.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten waar het de stelling afwijst dat de emissiedrempels voor activiteiten op het gebied van fossiel gas in strijd zijn met de vereisten van artikel 10, lid 2, van verordening 2020/852. 8.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten doordat het bezwaar wordt afgewezen dat de opname van activiteiten op het gebied van fossiel gas in strijd met artikel 10, lid 2, van verordening 2020/852 de ontwikkeling en invoering van koolstofarme alternatieven zou belemmeren. 9.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten doordat het bezwaar wordt afgewezen dat de TSC’s voor fossiel gas in strijd zijn met het vereiste van artikel 10, lid 2, van verordening 2020/852 volgens hetwelk er geen koolstofarm alternatief beschikbaar mag zijn. 10.
Het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting en/of bevat beoordelingsfouten doordat het bezwaar wordt afgewezen dat de classificatie van activiteiten op het gebied van fossiel gas als duurzaam in strijd is met het vereiste van artikel 10, lid 2, onder c), van verordening 2020/852 op grond waarvan een activiteit niet mag leiden tot een lock-in van koolstofintensieve activa.