16.6.2023
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 214/87 Środa, 18 stycznia 2023 r.
26. z zadowoleniem przyjmuje wznowienie dialogów dotyczących praw człowieka z państwami trzecimi, wynikające z kontekstu bardziej sprzyjającego współpracy; jest zdania, że w przypadku braku konkretnych postępów w następstwie szeregu dialogów dotyczących praw człowieka, jak miało to miejsce w wielu przypadkach, UE powinna dostosować swoje cele, w tym w odniesieniu do szerszych stosunków dwustronnych; Delegatury UE 27. uważa, że sprawą najwyższej wagi jest podjęcie wszelkich możliwych działań w celu podniesienia świadomości na temat wytycznych UE dotyczących praw człowieka w delegaturach UE, i wzywa wszystkie delegatury do zapewnienia właściwego wdrożenia tych wytycznych; ponawia w związku z tym apel do delegatur UE i ich punktów kontaktowych ds. praw człowieka w państwach trzecich o większe zaangażowanie w prace poprzez udzielanie regularnego wsparcia obrońcom praw człowieka, w tym zagrożonym laureatom i finalistom Nagrody im. Sacharowa, a także poprzez dokładne zajmowanie się tematami i indywidualnymi przypadkami poruszanymi w rezolucjach Parlamentu w sprawie łamania praw człowieka, demokracji i praworządności; wzywa urzędników w delegaturach UE do zgłaszania władzom państwowym przypadków ucisku i prześladowania obrońców praw człowieka, opozycji demokratycznej i działaczy społeczeństwa obywatelskiego, a jeżeli osoby te są zatrzymane – do monitorowania ich sytuacji, odwiedzenia ich w więzieniu, udziału w procesach sądowych i poruszania ich przypadków podczas dialogów dotyczących praw człowieka prowadzonych przez UE z zainteresowanymi krajami; 28.
zwraca uwagę na przypadki, w których misje państw członkowskich UE i delegatury UE przyjęły różne podejścia do ochrony i propagowania praw człowieka w państwach trzecich, chociaż państwa członkowskie UE podzielają wspólne zobowiązanie w tej kwestii; podkreśla, że ambasady państw członkowskich UE, jak delegatury UE, powinny odgrywać coraz większą rolę w propagowaniu i ochronie praw człowieka, a także wspieraniu społeczeństwa obywatelskiego w państwach trzecich; wzywa delegatury UE do ustanowienia grup roboczych ds. praw człowieka skupiających odpowiednie służby ambasad państw członkowskich i delegatur UE oraz do ścisłej współpracy z przedstawicielami międzynarodowych i regionalnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego w zainteresowanych państwach trzecich; Globalny system sankcji UE za naruszenia praw człowieka (unijna ustawa Magnickiego) 29. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że globalny system sankcji UE za naruszenia praw człowieka jest coraz częściej wykorzystywany jako podstawowe narzędzie wzmacniające rolę UE jako globalnego podmiotu działającego na rzecz praw człowieka dzięki stosowaniu przez Radę ukierunkowanych sankcji; wzywa do skutecznego, pełnego i skoordynowanego wdrożenia już przyjętych środków ograniczających, a w razie potrzeby do przyjęcia dodatkowych środków; wzywa UE do bardziej dynamicznego wykorzystywania tego narzędzia jako integralnego elementu jej zagranicznej polityki w dziedzinie praw człowieka; apeluje o ścisłe, spójne i jednolite stosowanie środków ograniczających i ich monitorowanie we wszystkich państwach członkowskich, co jest warunkiem zapewnienia wiarygodności i skuteczności działań zewnętrznych UE; wzywa UE do współpracy z partnerami o podobnych poglądach w celu zachęcenia większej liczby krajów do przyjęcia systemów sankcji i skoordynowania wspólnego przyjmowania ukierunkowanych środków ograniczających w celu zwiększenia ich skuteczności na szczeblu globalnym; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie przewodniczącej Komisji zawarte w orędziu o stanie Unii z 2022 r. do przedstawienia środków mających na celu aktualizację unijnych ram prawnych w zakresie zwalczania korupcji oraz do uwzględnienia korupcji w globalnym systemie sankcji UE za naruszenia praw człowieka, co jest zgodne ze stanowiskiem Parlamentu, aby skutecznie sankcjonować podmioty gospodarcze i finansowe dopuszczające się naruszeń praw człowieka; ponawia apel o wprowadzenie głosowania większością kwalifikowaną w odniesieniu do decyzji Rady i wdrażania sankcji w ramach globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka; ponawia apel do Komisji i Rady, aby przy nakładaniu ukierunkowanych sankcji w przyszłości starały się uwzględniać zalecenia Parlamentu zawarte w jego rezolucjach i innych dokumentach; 30. z zadowoleniem przyjmuje wpisy dokonane w 2021 r. w globalnym systemie sankcji UE za naruszenia praw człowieka; wzywa Radę, państwa członkowskie i ESDZ do opracowania strategii mającej na celu poprawę wzajemnych powiązań między globalnym systemem sankcji UE za naruszenia praw człowieka a geograficznymi systemami sankcji, w szczególności poprzez lepsze wykorzystanie tego globalnego systemu do zwalczania naruszeń, które nie mogą być bezpośrednio powiązane z państwem, np. w przypadku najemników popełniających naruszenia praw człowieka na terytoriach pozostających poza kontrolą rządu lub w przypadkach transgranicznych, takich jak handel ludźmi; 31. wyraża głębokie zaniepokojenie umyślnymi strategiami niektórych krajów polegającymi na aresztowaniu, arbitralnym przetrzymywaniu i ściganiu obcokrajowców, w tym obywateli UE, pod sfingowanymi zarzutami do celów propagandowych, aby wykorzystywać więźniów jako instrument międzynarodowych negocjacji i wymiany lub jako środek wywierania presji politycznej, a także potępia taką politykę; podkreśla, że stosowanie takiej polityki oznacza branie zakładników w rozumieniu Międzynarodowej konwencji przeciwko braniu zakładników; wzywa Komisję, ESDZ i państwa członkowskie do przeciwdziałania takim aktom oraz do ostrzegania obywateli UE, a zwłaszcza osób posiadających podwójne obywatelstwo, przed ryzykiem aresztowania podczas wyjazdów do niektórych krajów; wzywa Radę, aby rozważyła zastosowanie środków ograniczających na mocy globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka wobec osób lub podmiotów odpowiedzialnych za arbitralne aresztowania lub przetrzymywanie obywateli UE jako „zakładników państwowych”;