16.6.2023
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 214/159 Czwartek, 19 stycznia 2023 r.
4.
podkreśla, że definicja ta powinna zostać uwzględniona w bardziej przekrojowym rozporządzeniu, takim jak rozporządzenie w sprawie WPRyb, aby objąć całe prawodawstwo UE w dziedzinie rybołówstwa; uważa, że jakakolwiek zmiana definicji nie powinna mieć wpływu na wdrażanie EFMRA w bieżącym okresie; wzywa Komisję do zajęcia się tą kwestią w ramach przyszłego przeglądu rozporządzenia w sprawie WPRyb; 5.
podkreśla potrzebę wzmocnienia i skrócenia łańcucha wartości sektora między producentem a konsumentem, a tym samym zwiększenia możliwości rybaków w zakresie sprzedaży bezpośredniej konsumentom oraz zmniejszenia liczby pośredników w celu osiągnięcia sytuacji, w której producent jest w stanie bezpośrednio zaopatrywać odbiorcę końcowego; podkreśla potrzebę promowania strategii marketingowych, w tym poprzez promowanie nowych kanałów dystrybucji, oraz wspierania mechanizmów zwiększających zróżnicowanie produktów, aby zmaksymalizować zyski rybaków, zwiększyć rentowność, wspierać wyższe wynagrodzenia oraz promować sprawiedliwy i odpowiedni podział wartości dodanej wśród rybaków; 6. wzywa do bardziej sprawiedliwego i właściwego podziału wartości dodanej w całym łańcuchu wartości oraz do rozważenia form interwencji na wzór cen gwarantowanych i orientacyjnych, w przypadku których koszty produkcji powinny być traktowane jako zmienne, aby osiągnąć powyższy cel i poprawić dochody rybaków; stwierdza ponownie, że w przypadkach gdy istnieją głębokie dysproporcje w obrębie łańcucha, państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania pewnych form interwencji; 7. podkreśla fakt, że rybołówstwo łodziowe jest najsłabszym segmentem w łańcuchu wartości, a ustalenia rynkowe często faworyzują interesy nabywców, nie rybaków, którzy mają niewielką kontrolę nad cenami lub nie mają jej wcale, co z kolei skutkuje marginalnymi zarobkami ze sprzedawanych produktów; 8. wzywa do podjęcia środków na szczeblu UE lub państw członkowskich w celu obrony lub tworzenia rynków pochodzenia i propagowania tym samym preferencyjnych krótkich kanałów sprzedaży produktów tradycyjnych; podkreśla znaczenie promowania i obrony cech ryb poławianych w ramach rybołówstwa łodziowego, takich jak m.in. świeżość, sezonowość, dziedzictwo kulturowe i zrównoważony rozwój; apeluje o większe wsparcie dla takich produktów na targach, w małych sklepach i restauracjach, z uwzględnieniem nawyków żywieniowych ludności, jako sposobu maksymalizacji wartości lokalnych produktów rybołówstwa i promowania lokalnego rozwoju; nalega na opracowanie kampanii promocyjnych dotyczących lokalnych produktów rybołówstwa, z pełnym wykorzystaniem wspólnej organizacji rynków (WORR) i WPRyb; 9.
podkreśla potrzebę promowania dywersyfikacji produktów poprzez inicjatywy mające na celu tworzenie nowych rynków, nadając wartość mniej znanym i spożywanym gatunkom jadalnym, aby poprawić pozycję rynkową rybołówstwa łodziowego, zmniejszyć popyt na produkty, których stała podaż przez cały rok może być zagwarantowana jedynie poprzez przywóz, oraz aby przyczynić się do zmniejszenia presji połowowej na nadmiernie eksploatowane gatunki; ponownie podkreśla potrzebę wspierania promowania dywersyfikacji produktów w przemyśle konserwowym, w szczególności poprzez wykorzystanie niedocenianych lub rzadziej spożywanych gatunków; 10. wzywa do wdrożenia programu szkoleniowego dla sektora hotelarsko-gastronomicznego, który zapewnia wiedzę na temat morskich produktów żywnościowych i dobrych praktyk w dziedzinie ochrony zasobów, w szczególności poprzez podnoszenie świadomości na temat zakazu sprzedaży i spożywania gatunków w okresie zamkniętym; 11. podkreśla znaczenie wdrażania innowacyjnych projektów w sektorze detalicznym, ze szczególnym naciskiem na współpracę z gildiami rybackimi i stowarzyszeniami rybołówstwa łodziowego, dzięki której utrzymuje się bliskie stosunki z konsumentem końcowym; 12. wzywa państwa członkowskie i organizacje producentów do rozważenia lepszych sposobów promowania wprowadzania do obrotu przetworzonych produktów rybołówstwa o większej wartości dodanej, w tym konserw, na wzór niektórych produktów rolnych, oraz programów promujących unijne produkty rybołówstwa poza granicami Unii, w tym ich prezentowania podczas targów i konkursów międzynarodowych; 13. podkreśla fakt, że sektor żywności pochodzenia morskiego dysponuje bardzo ograniczonymi narzędziami, takimi jak etykiety, dostępnymi dla konsumentów w celu oceny kryteriów zrównoważonego rozwoju produktów rybołówstwa łodziowego i promowania produktów o niewielkim wpływie na środowisko; podkreśla, że tam, gdzie istnieją etykiety, mogą one działać na niekorzyść rybołówstwa łodziowego, ponieważ dostęp osób z tego sektora do niektórych potrzebnych danych może być uciążliwy lub mogą one nie mieć zdolności finansowej do rozpoczęcia procesu certyfikacji;