16.6.2023
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
C 214/137 Czwartek, 19 stycznia 2023 r.
X. mając na uwadze, że współpraca z partnerami międzynarodowymi ma kluczowe znaczenie dla ochrony funduszy UE wydatkowanych poza Europą oraz dochodów do budżetu UE; mając na uwadze, że w 2021 r.
OLAF podpisał porozumienia o współpracy administracyjnej z dwoma międzynarodowymi organami partnerskimi, tj. Prokuraturą Generalną Ukrainy i Światową Organizacją Celną (WCO); mając na uwadze, że OLAF organizował w 2021 r. wydarzenia online, aby nawiązać nowe kontakty operacyjne z organami dochodzeniowymi w państwach trzecich oraz zachęcić je do zgłaszania nadużyć finansowych i nieprawidłowości za pośrednictwem delegatur UE na całym świecie; 1. z zadowoleniem przyjmuje 33. sprawozdanie roczne dotyczące ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej i zwalczania nadużyć finansowych w 2021 r.; 2. jest świadomy, że rok 2021 był rokiem pełnym wyzwań, w którym skutki pandemii COVID-19 wymagały dostosowania strategii kontroli i skupienia się na prewencji przez konkretne środki łagodzące i ukierunkowane działania mające na celu wykrywanie nieprawidłowości i nadużyć finansowych; 3. przypomina, że 19 lutego 2021 r. wszedł w życie RRF, tj. główny filar NGEU finansowany z pożyczek Komisji na rynkach kapitałowych, który ma na celu finansowanie reform i inwestycji w państwach członkowskich z mocą wsteczną od początku pandemii, tj. od lutego 2020 r.; 4. podkreśla, że w 2021 r. operacje kwalifikowały się do finansowania przez UE z WRF na lata 2014–2020 (które zakończą się w 2024 r.), z WRF na lata 2021–2027 oraz w ramach pakietu na rzecz odbudowy NGEU; 5.
podkreśla, że nowe WRF na lata 2021–2027, dla których ostatnie programy przyjęto w 2021 r., w połączeniu z planem odbudowy NGEU, zapewniają UE 1,8 bln EUR, co stanowi bezprecedensową ilość środków; podkreśla, że Parlament (w celu zapewnienia absolutorium), OLAF, ETO, sama Komisja oraz, w stosownych przypadkach, EPPO mogą uzyskać dostęp do odpowiednich danych i zweryfikować wykorzystanie środków finansowych na zasadzie uzupełnienia i wzmocnienia środków kontroli przewidzianych w obowiązujących przepisach; 6. stwierdza, że Parlament Europejski wraz ze swoją Komisją Kontroli Budżetowej powinien odgrywać istotną rolę w zarządzaniu RRF, np. przez regularny i uporządkowany dialog umożliwiający włączenie Komisji do dyskusji o wdrażaniu RRF, która byłaby zobowiązana uwzględniać opinie wynikające z tego dialogu; 7. zaznacza, że równie potrzebny i oczekiwany jest odpowiednio wysoki poziom uwagi i kontroli, aby zagwarantować, że fundusze te mogą zapewnić jak najlepszy wkład w osiągnięcie wspólnych celów Unii; przypomina o większym obciążeniu organów zarządzających funduszami UE, o większej ilości wykorzystywanych środków oraz większym ryzyku związanym z zarządzaniem nimi (po wprowadzeniu w obliczu pandemii uproszczonych i pilnych procedur podatnych na nadużycia); 8. jest zdania, że zwiększenie przejrzystości, cyfryzację zwalczania nadużyć finansowych oraz ciągłe wzmacnianie i rozwój oceny ryzyka nadużyć finansowych i zarządzania ryzykiem nadużyć finansowych należy realizować równolegle z należytym wdrażaniem unijnej struktury zwalczania nadużyć finansowych; 9. apeluje o zwiększenie poziomu cyfryzacji, interoperacyjności systemów danych oraz ujednolicenie sprawozda­ wczości, monitorowania i audytów w UE i w tym celu ponownie wzywa Komisję, by ujednoliciła definicje, co pozwoli pozyskiwać porównywalne dane w całej UE; 10.
wzywa Komisję do przedłożenia wniosku ustawodawczego w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w obszarach wydatkowania funduszy UE, w których dotychczas nie przewidziano takiej praktyki; zachęca Komisję, aby opracowała system wymiany informacji między właściwymi organami w celu przeprowadzania kontroli krzyżowej dokumentacji księgowej dotyczącej transakcji pomiędzy co najmniej dwoma państwami członkowskimi, aby uniknąć transgranicznych nadużyć finansowych w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (ESI) i tym samym zagwarantować stosowanie przekrojowego podejścia do ochrony interesów finansowych UE; 11. wyraża zaniepokojenie stosunkowo późnym terminem publikacji rocznego sprawozdania PIF za rok n, które ukazuje się dopiero we wrześniu roku n+1; przyjmuje do wiadomości, że wynika to głównie z faktu, że państwa członkowskie przesyłają informacje dość późno; zachęca Komisję, aby bardziej wymagała od państw członkowskich wcześniejszego udostępniania danych, co pozwoli Komisji wcześniej kończyć prace nad sprawozdaniem rocznym, a Parlamentowi – wcześniej przyjmować rezolucję dotyczącą sprawozdania, najlepiej jeszcze w roku n+1;