C 205/26
PL
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
12.6.2023
(f) możliwe jest, aby dostawca, który dotychczas nie był zarejestrowany w innym państwie członkowskim, został zarejestrowany do celów VAT w tym państwie członkowskim, tak aby mógł następnie, podając numer identyfikacji podatkowej nadany w tym państwie, wystawić odbiorcy fakturę wykazującą podatek do zapłaty w tym państwie członkowskim, co uprawniałoby odbiorcę do odliczenia tam podatku naliczonego zgodnie ze szczególną procedurą przewidzianą w dyrektywie 2008/9/WE (2) z dnia 12 lutego 2008 r.? 2.
Czy odpowiedź na to pytanie zależy od tego, czy krajowy organ podatkowy zwrócił dostawcy zapłatę podatku na podstawie samej korekty faktury, mimo że dostawca nie zwrócił nic odbiorcy z powodu otwarcia postępowania upadłościowego w stosunku do majątku tego dostawcy?
(1) (2)
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).
Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. 2008, L 44, s. 23).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 21 lutego 2023 r. – Rada Nadzorcza Getin Noble Bank i in. przeciwko Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu (Sprawa C-118/23, Getin Holding e.a.)
(2023/C 205/29) Język postępowania: polski Sąd odsyłający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Strony w postępowaniu głównym Strona skarżąca: Rada Nadzorcza Getin Noble Bank i in.
Strona pozwana: Bankowy Fundusz Gwarancyjny
Pytania prejudycjalne 1) Czy art. 85 ust.
2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust.
1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia przez radę nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji skargi do krajowego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, skuteczny środek ochrony prawnej uznaje się za zapewniony także osobom, które w zaskarżeniu tej decyzji upatrują ochrony swojego interesu prawnego, w sytuacji gdy sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a prawomocny wyrok, wydany w wyniku rozpoznania tej skargi jest skuteczny erga omnes i gdy możliwość uzyskania przez te osoby ochrony ich interesu prawnego nie jest uzależniona od odrębnego wniesienia przez nie skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję?
2) Czy art. 85 ust.
3 dyrektywy 2014/59/UE wprowadzający wymóg sprawnej kontroli sądowej oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust.
1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, stanowiące o skutecznej ochronie prawnej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu proceduralnego państwa członkowskiego, który zobowiązuje krajowy sąd administracyjny do łącznego rozpoznania wszystkich skarg, jakie zostały wniesione do tego sądu na decyzję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w sytuacji gdy zastosowanie tego przepisu wraz z innymi wymogami krajowej procedury sądowoadmini­ stracyjnej powoduje, że z uwagi na znaczną ilość takich skarg wydanie wyroku w sprawie może okazać się nadmiernie utrudnione, o ile w ogóle możliwe, w rozsądnym terminie?