C 205/26
NL
Publicatieblad van de Europese Unie
12.6.2023
(f) voor de in de andere lidstaat tot dusver niet geïdentificeerde verrichter de mogelijkheid bestaat om zich in deze lidstaat voor de btw te laten identificeren, zodat hij vervolgens met vermelding van een btw-nummer van deze lidstaat aan de ontvanger van de prestatie een factuur zou kunnen verstrekken met vermelding van de btw van deze lidstaat, die de ontvanger van de prestatie in deze lidstaat recht zou geven op aftrek van voorbelasting door middel van de bijzondere procedure krachtens richtlijn 2008/9/EG (2) van 12 februari 2008? 2.
Is het voor de beantwoording van deze vraag van belang dat de binnenlandse belastingdienst aan de verrichter op grond van het louter herzien van de factuur de belasting heeft terugbetaald, hoewel de verrichter op grond van het instellen van de insolventieprocedure met betrekking tot zijn vermogen niets aan de ontvanger van de prestatie heeft terugbetaald?
(1) (2)
Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).
Richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn (PB 2008, L 44, blz.
23).
Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polen) op 21 februari 2023 — Rada Nadzorcza Getin Noble Bank e.a. / Bankowy Fundusz Gwarancyjny (Zaak C-118/23, Getin Holding e.a.)
(2023/C 205/29) Procestaal: Pools Verwijzende rechter Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Partijen in het hoofdgeding Verzoekende partij: Rada Nadzorcza Getin Noble Bank e.a.
Verwerende partij: Bankowy Fundusz Gwarancyjny
Prejudiciële vragen 1) Moeten artikel 85, leden 2 en 3, van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietentiteiten en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr.
1093/2010 en (EU) nr.
648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (1), in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2016, C 202, blz.
391) en artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (PB 2016, C 202, blz.
16, zoals gewijzigd) aldus worden uitgelegd dat, wanneer de raad van commissarissen van een entiteit die wordt geherstructureerd beroep instelt bij een nationale bestuursrechter tegen een besluit betreffende gedwongen herstructurering, ook een doeltreffend beroep in rechte wordt geacht open te staan voor de personen die hun juridische belang trachten te beschermen door dit besluit aan te vechten, wanneer de rechter bij de toetsing van het bestreden besluit niet gebonden is aan de middelen en conclusies van het beroep noch aan de aangevoerde rechtsgrondslag, en wanneer een naar aanleiding van de behandeling van dit beroep gewezen eindbeslissing erga omnes werking heeft en de mogelijkheid voor deze personen om bescherming van hun juridische belangen te verkrijgen niet afhankelijk is van de voorwaarde dat zij afzonderlijk tegen dat besluit opkomen voor een bestuursrechter?
2) Moeten artikel 85, lid 3, van richtlijn 2014/59, waarbij een vereiste van rechterlijke toetsing wordt ingevoerd, alsook artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, die voorzien in effectieve rechtsbescherming, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de toepassing van een procedurele bepaling van een lidstaat die de nationale bestuursrechter verplicht om alle beroepen die bij hem tegen een besluit van de afwikkelingsautoriteit zijn ingesteld gezamenlijk te behandelen, wanneer de toepassing van die bepaling, in samenhang met andere vereisten van het nationale bestuursprocesrecht, meebrengt dat het uiterst moeilijk, zo niet onmogelijk kan blijken om, gelet op het hoge aantal dergelijke beroepen, de zaak binnen een redelijke termijn af te doen?